polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஆபீரர்கள் யது குலத்தின் ஒரு பிரிவினர் ஆவார். ஆபீர நாட்டவர்கள் குருச்சேத்திரப் போரில், கௌரவர் அணி சார்பாக போரிட்டனர். கிருட்டிணன் தனது யது குலப் படைகளை துரியோதனனுக்கு வழங்கியதுடன், தான் மட்டும் போர் ஆயுதங்களை கையாளமால், பாண்டவர் அணியில் அருச்சுனனின் தேரோட்டியாக இருந்து விடுகிறார். ஆபீரர நாட்டு மக்கள், மிலேச்சர்கள் போன்ற தாழ்குடி மக்கள் என இராமாயணம் கூறுகிறது. பண்டைய சமஸ்கிருத மொழியின் இலக்கண ஆசிரியரான பாணினி, ஆபீரர்களை, விராதர்கள் எனும் கொள்ளைக் கூட்டத்தினர் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். துவாரகை நாட்டு மக்கள், சாம்பனால் தங்களுக்குள் போரிட்டு அழிந்து போன பின்பு, எஞ்சியவர்களை அருச்சுனன் தன்னுடன் குரு நாட்டிற்கு, பஞ்சாப் பகுதி வழியாக அழைத்துச் செல்கையில் கௌரவர்களின் ஆதரவாளர்களான ஆபிரர்கள், அருச்சுனனை துவாரகை மக்களின் பெருஞ்செல்வத்தை கொள்ளையிட்டனர்.
பரத கண்டத்தின் மேற்கில் சரஸ்வதி ஆற்றின் அருகில் இருந்த ஆபீர நாடு குறித்து மகாபாரத காவியத்தில் பல இடங்களில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆபீர நாடு, இந்தியாவின் தற்கால குசராத்து மாநிலத்தின் வடக்குப் பகுதியிலும், இராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் தெற்குப் பகுதியிலும் இருந்தது. இப்பகுதியில் அபீரர்கள் அல்லது சுரபீரர்கள் எனும் மக்கள் வாழ்ந்தனர். சிவதத்தன் எனும் மன்னர் ஆபீர நாட்டை நிறுவியதாக கருதப்படுகிறது. ஆபீரர்கள் யாதவ குலத்தின் ஒரு கிளையினர் என்றும் கருதப்படுகிறது.
தருமனின் இராசசூய வேள்விக்கான செலவிற்கு திறையை வசூலிக்க நகுலன் இந்திரப்பிரஸ்தத்திற்கு மேற்கில் உள்ள நாட்டு மன்னர்கள் மீது போரிட்டார். நகுலனிடம் போரில் தோல்வி அடைந்தவ மன்னர்களில் ஆபீர நாட்டு மன்னரும் ஒருவராவார்.
மார்கண்டேயர், பரத கண்டத்தின் மேற்குப் பகுதி இன மக்களான ஆபீரர்கள், காம்போஜர்கள், பாக்லீகர்கள், சிதியர்கள், பார்த்தியர்கள், கலியுகத்தில் பெரும் ஆட்சியாளர்களாக வருவர் என வன பருவத்தின் போது, தருமனிடத்தில் கணித்துக் கூறுகிறார்.
இவர் பழைய தஞ்சை மாவட்டம் கந்தர்வக் கோட்டைக்கு அருகில் மோகனூர் என்னும் கிராமத்தில் அரங்கசாமிப் பிள்ளைக்கு 1888 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். இவர் கரந்தையிலிருந்த தூயபேதுரு பள்ளியில் கல்வி பயின்றார். தமிழ் ஆர்வத்தால் கரந்தையில் வாழ்ந்த புலவர் வேங்கடராம பிள்ளையிடம் தமிழ் இலக்கண, இலக்கியங்களை முறையாகப் பயின்றார். இந்நிலையில் இவரது தந்தை எதிர்பாராது திடீரென்று காலமானதால், குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டி, ஊரின் கணக்கப்பிள்ளை என்னும் மணியக்காரர் என்னும் பணியிலமர்ந்தார். இருப்பினும் தமிழ்க் கல்வி மீதான காதலால் கரந்தைக்குச் சென்று, தூயபேதுரு கல்லூரியில் தமிழ்ப் புலவராயிருந்த சுப்பிரமணிய ஜயரிடம் தமிழ் இலக்கிய இலக்கணங்களை முறையாகக் கற்றார். பின்னர், ‘இலக்கணப்புலி’ எனப் போற்றப்பட்ட, கந்தர்வக்கோட்டை காவல் நிலையப் பொறுப்பாளராக இருந்த ம. நா. சோமசுந்தரம் பிள்ளையிடம் தொல்காப்பியம் முதலிய இலக்கணங்களை முறையாகப் பயின்றார்.
தமிழ் மீது கொண்டிருந்த ஆர்வத்தால், கொஞ்ச காலத்திற்கு பிறகு தமது மணியக்காரர் பணியை உதறி விட்டு, செட்டிநாட்டின் கோனாபட்டு என்னும் ஊரிலிருந்த கற்பக விநாயக கலாசாலையில் தமிழாசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். அங்கு செட்டிநாட்டின் பெரும் புலவர் பண்டிதமணி கதிரேசன் செட்டியார், உ. வே. சா, அரசஞ்சண்முகனார், மு. இராகவையங்கார் முதலிய சிறந்த தமிழறிஞர்களின் நெருங்கிய நட்பு ஏற்பட்டது. கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்கம் துவக்கிய கரந்தை தமிழ்க் கல்லூரியில் சிறிது காலம் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றினார். பின்னர் 1922 ஆம் ஆண்டு முதல் பீட்டர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்ந்து பணியாற்றினார்.
தெய்வசிலையார் உரைகொண்ட தொல்காப்பிய ஏட்டுச்சுவடியை தமிழ்த்தாத்தா உ. வே. சா. விடம் பெற்று, பதிப்பித்து கரந்தைத் தமிழ்ச்சங்க வெளியீடாகக் கொண்டு வந்தார். ஆசானாற்றுப் படை, சிலப்பதிகார நாடகம், மணிமேகலை நாடகம், அகநானூறு உரை முதலிய நூல்களைப் படைத்துள்ளார்.
ஆண்ட்வெர்ப் ஒலிம்பிக்கில் மொத்தம் 29 நாடுகள் பங்கேற்றன. இது 1912ஆம் ஆண்டு பங்கேற்ற நாடுகளை விட ஒன்று கூடுதலாகும். முதலாம் உலகப் போரில் தோல்வியுற்ற செருமனி, ஆஸ்திரியா, அங்கேரி, பல்காரியா, துருக்கி ஆகிய நாடுகள் அழைக்கப்படவில்லை. புதியதாக உருவான ஐரோப்பிய நாடுகளில் எசுத்தோனியா மட்டுமே பங்கேற்றது; பொகீமியாவிலிருந்து உருவான செக்கோசிலோவாக்கியாவும் பங்கேற்றது; இது உலகப் போருக்கு முன்னர் ஆத்திரியாவின் அங்கமாக இருந்தது. போலந்து சோவியத் ஒன்றியத்துடனான போரில் மும்மரமாக இருந்ததால் பங்கேற்கவில்லை. அரசியல் தடைகள் காரணமாக சோவியத் உருசியாவும் அழைக்கப்படவில்லை. அர்கெந்தீனா, செர்புகள்,குரோசியர் இசுலோவன்களின் முடியாட்சி, பிரேசில், மொனாக்கோ முதல்முறையாக பங்கேற்றன. 1908இலும் 1912இலும் ஆத்திரேலியாவுடன் இணைந்த அணியாக இருந்த நியூசிலாந்து இந்த போட்டிகளில் முதன்முறையாக தனது அடையாளத்துடன் போட்டியிட்டது.
1920 கோடைக்கால ஒலிம்பிக் விளையாட்டுப் போட்டிகள் , அலுவல்முறையாக ஏழாம் ஒலிம்பியாடின் விளையாட்டுப் போட்டிகள், 1920ஆம் ஆண்டு பெல்ஜியத்தின் ஆண்ட்வெர்ப்பில் நடைபெற்ற பன்னாட்டு பல்துறை விளையாட்டுப் போட்டிகள் ஆகும். மார்ச் 1912இல் நடந்த பன்னாட்டு ஒலிம்பிக் குழுவின் 13வது அமர்வில் இதற்கான ஆட்டக்கேள்வியை பெல்ஜியம் முன்வைத்தது. அப்போது நடத்தும் நாடு எதுவென முடிவாகவில்லை.
நியூ பவுண்ட்லாந்து டொமினியனிலிருந்து ஒரு போட்டியாளர், எரிக் இராபர்சன் பங்கேற்றார். ஆனால் இந்த டொமினியனுக்கு எந்தவொரு அலுவல்முறையான ஒலிம்பிக் குழுவும் இல்லாததால் இவரது தேசியம் உறுதி செய்யப்படவில்லை; ஐக்கிய இராச்சியத்தின் சார்பாளராக பங்கேற்றார்.
இந்த ஒலிம்பிக் நடத்தும் நாட்டிற்கும் பங்கேற்பாளர்களுக்கும் மிகுந்த நிதி நெருக்கடியை உருவாக்கியது. விளையாட்டுகளில் பெருவாரியாக போட்டியாளர்கள் பங்கேற்கவில்லை.
மேலே குறிப்பிடப்பட்ட திறைகளை யாழ்ப்பாணத்துக்குக் கொண்டு சென்று செலுத்துவதோடு, வன்னிப் பிரதேசங்களுக்குள் யாரேனும் குற்றவாளிகள், கொலைகாரர்கள், தப்பியோடிய அடிமைகள் நுழைகின்ற போது அவர்களைப் பிடித்துக் கொடுத்தால் 02 திறைசால் போர்த்துக்கேய அதிகாரிகளால் வழங்கப்படுமென்றும் , மேற்குறிப்பட்ட குற்றவாளிகள் வன்னிப்பிரதேசத்தினூடாக கண்டி இராச்சியத்துக்குச் சென்றிருந்தால், அது வன்னியர்களின் கவனக்குறைவு என்று பொறுப்பேற்று அதற்காக 50 திறைசால் அதிகாரிகளுக்குச் செலுத்த வேண்டுமென்றும் விதிக்கப்பட்டது. மேலும், வன்னிப் பிரதேசத்தினூடாக அதிகாரிகளும் அவர்களது சேவையாளர்களும் பிரயாணம் செய்யும் போது, அவர்களுக்கு பாதுகாப்பளித்தல் மற்றும் வழி காட்டுதல் ஆகியவை வன்னியர்களின் பொறுப்பெனவும் கூறப்பட்டது. ஒல்லாந்தர் வன்னியர்களோடு செய்துகொண்ட ஒப்பந்தம் ஒல்லாந்தருக்கே மிகச் சாதகமாக காணப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தம் வன்னியர்கள் ஒல்லாந்தர்கள் மீது வெறுப்புக் காட்டுவதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது.
பிரித்தானியர்கள் இலங்கையை ஆக்கிரமிப்புச் செய்து அவர்களது ஆட்சியின் கீழ் கொண்டு வருவதற்கு முன்னர் பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவிய குறுநில அரசுகளே வன்னிமைகள் என்னும் சிற்றரசுகளாகும். மானிய முறையிலான சமுதாய அமைப்பு நிலைபெற்ற காலத்தில், இலங்கையின் அரசியலிலும், பொருளாதார அமைப்பிலும் வன்னிமைகள் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. பொதுவாக அவை இலங்கையின் வரட்சி வலயங்களிலேயே அமைந்திருந்தன. அடங்காப்பற்று, திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, புத்தளம் ஆகிய பகுதிகளைச் சேர்ந்த வன்னிநாடுகள் தமிழ் வன்னியர்களாலேயே ஆளப்பட்டு வந்தன.
பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலே ஆரியச்சக்கரவர்த்திகள் பாண்டி நாட்டிலிருந்து வந்து இலங்கையைக் கைப்பற்றி ஆதிக்கத்தைப் பலப்படுத்திய போது, அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்த பிரதானிகள் பலர் வன்னி நாடுகளைக் கைப்பற்றி தமது ஆட்சியினை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள். அதிலிருந்து அடங்காப்பற்று வன்னிமைகளிலே ஒரு புதிய அதிகாரவர்க்கம் தோன்றியது. பதினேழாம் நூற்றாண்டிலே பனங்காமம், மேல்பத்து, முள்ளியவளை, கருநாவல்பத்து, கரிக்கட்டுமூலை, தென்னமரவாடி, செட்டிகுளம் ஆகிய ஏழு வன்னிமைகள் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் எல்லைக்குள் இருந்தன.
சகர்கள் சிதியர்களின் மூலத்தை உடைய, யுரேசியப் புல்வெளிகளில் கால்நடைகளை மேய்த்த நாடோடி இன மக்கள் ஆவர். சகர் இன மக்களில் ஒரு பிரிவினர் வட இந்தியாவில் குடியேறினர். இவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் தற்கால இந்தியா - பாகிஸ்தானில் இந்தோ சிதியன் பேரரசை நிறுவி, கிமு 200 முதல் கிபி 400 முடிய ஆண்டனர்.
தற்கால தாஷ்கண்ட், பெர்கானா, கஷ்கர் ஆகிய பகுதிகளில் வாழ்ந்த இவர்களை சீனர்கள் ஸ்சீ என்றும்; இந்தியர்கள் சகர்கள் என்றும் அழைத்தனர்.
சகர் இன மக்கள் கிழக்கு ஈரானிய மொழியுடன், உய்குர் மொழி, இந்தோ ஆரியர்களின் பிராகிருத மொழி மற்றும் பஷ்தூன் மொழிகளையும் பேசினர்.
வரிகள் கொண்ட கவிதைகளில்ல் அமையக்கூடிய ஒலியியைபு அமைப்புகளின் எண்ணிக்கையை பெல் எண்கள் குறிக்கின்றன. ஒன்றோடொன்று ஒலியியைபுடைய வரிகளை ஒலியியைபு அமைப்பு குறிப்பதால், வரிகளை உறுப்புகளாகக் கொண்ட கணத்தின் பிரிவினையாக இருக்கும். இப்பிரிவினை ஒலியியைபுகளை உறுப்புகளாகக் கொண்ட உட்கணங்களாகும். ஒரு வரிக்கு ஒரு ரோம எழுத்துவீதமாக, ஒன்றுக்கொன்று ஒத்த ஒலியியைபுடைய வரிகளுக்கு ஒரே ரோம எழுத்து குறிக்கப்பட்ட ரோம எழுத்துக்களின் தொடர்வரிசையாக ஒலியியைபு அமைப்புகள் அமைகின்றன.
சேர்வியல் கணிதத்தில், பெல் எண்ணானது ஒரு கணத்தின் பிரிவினைகளின் எண்ணிக்கையைத் தருகிறது. 19 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கணிதவியலாளர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட இவ்வெண்கள் பற்றிய ஆய்வின் துவக்கம் சப்பானின் நடுக்காலமாக அறியப்பட்டாலும், 1930 களில் இவ்வெண்கள் பற்றிய குறிப்புகளைத் தந்த கணிதவியலாளர் எரிக் டெம்பிள் பெல் என்பாரின் பெயராலேயே அழைக்கப்படுகின்றன.
ஒரு வர்க்கக்காரணியற்ற முழுஎண் எனில், அதன் வெவ்வேறான பெருக்கல் பகிர்வுகளின் எண்ணிக்கையை குறிக்கும். இன் இப்பெருக்கல் பகிர்வுகள் ஒன்றைவிடப் பெரிய எண்களைக் காரணிகளாகக் கொண்டிருக்கும்; மேலும் ஒரே கார
உறுப்புகள் கொண்ட பிரிவினைகளாக ஒரு கணத்தை எத்தனை வெவ்வேறு வழிகளில் பிரிக்கலாம் என்பதை, ஆவது பெல் எண் தருகிறது. அதாவது அக்கணத்தின் மீதான சமான உறவுகளின் எண்ணிக்கையைக் குறிக்கிறது. கணிதத்தில் மட்டுமல்லாது கவிதைகளில் - வரிசைகள் கொண்ட கவிதைகளில் எத்தனை வேறுபட்ட ஒலி இயைபு அமைவுகள் இருக்க முடியும் என்ற எண்ணிக்கையைத் தருகிறது.
பொதுவாக ஒரு கணத்தின், உறுப்புகள் கொண்ட பிரிவினைகளின் எண்ணிக்கையை குறிக்கிறது. ஒரு கணத்தின் பிரிவினை என்பது, அக்கணத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் ஒரேயொரு உட்கணத்தில் மட்டும் உள்ளவாறு பிரிக்கப்படுகின்ற மூலகணத்தின் வெற்றில்லா உட்கணங்களின் கணமாகும். இப்பிரிவினை கணங்களின் சேர்ப்பு, மூலகணம் ஆக அமையும்.
பெல் முக்கோணம் மூலம் பெல் எண்களைக் காணமுடியும். அலெக்சாண்டர் அயிட்கென் மற்றும் சார்லசு சாண்டர்சு பியர்சு என்ற கணிதவியலாளர்களின் பெயரால் பெல் முக்கோணம் அயிட்கென்னின் வரிசை அல்லது பியர்சு முக்கோணம் என அழைக்கப்படுகிறது.
நிகழ்தகவுப் பரவல்களின் விலக்கப் பெருக்குத் தொகைகளாகவும் பெல் எண்கள் உள்ளன. குறிப்பாக, கூட்டுச்சராசரி 1 கொண்ட பாய்சான் பரவலின் ஆம் விலக்கப் பெருக்குத்தொகை ஆகும்.
மாறாக, கணங்களின் வரிசையைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டால் அவை வெவ்வேறான பிரிவினைகளைத் தரும். இந்த வரிசைப்படுத்தப்பட்ட பிரிவினைகளின் எண்ணிக்கை வரிசைப்படுத்தப்பட்ட பெல் எண்கள் எனப்படும்.
ஆண்-பெண் இருபாலருக்குமாகப் பல்வேறு வகையான ஜுத்திகள் உள்ளன. குறிப்பிட்ட விழாக்களின் போது சிறப்பான ஜுத்திகள் பசுக்களின் பாதங்களில் பொருத்தப்படுவதுண்டு. இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் ஜுத்திகள் மோஜாரி என்றும் பாகிஸ்தானில் குஸ்ஸா என்றும் அறியப்படும். மேற்கத்திய நாடுகளிலும் சமீப காலங்களில் ஜுத்திகள் பிரபலமடைந்து வருகின்றன. மோஜாரிகளைப் போலவே, இவைகளும் மேல்நோக்கி வளைந்த நீளமான காலணிகளாகும். இவைச் சிற்சில மாறுபாடுகளைப் பெற்றுத் தலைமுறை தலைமுறையாக வழங்கப்பட்டு வருகிறது. இவை பாரம்பரியமான இந்திய கலணிகளுள் ஒன்றாகும்.
பாரம்பரியமிக்க இக்காலணிகள், இந்தியாவில் செல்வம் மிக்க ஜமீன்தாரர்கள், சவுத்திரிக்கள், நவாப்புகள், ஜாகிர்தாரர்கள், மகராஜாக்கள் மற்றும் மகாராணிக்களால் அணியப்பட்டன. இவற்றின் பல்வேறு வடிவங்களும் முகலாய காலத்துத் தாக்கம் பெற்றவை. இவை வட இந்தியாவில், குறிப்பாக பஞ்சாப், ஹரியானா மற்றும் ராஜஸ்தான் பகுதிகளில் புகழ்பெற்றவை. திருமணம் போன்ற விழாக்காலத் தருணங்களில் இவற்றை அணிவதை விரும்புவர். ஷெர்வானி குர்த்தா போன்ற பாரம்பரிய ஆடைகளோடு ஜுத்திகள் சிறப்பாகப் பொருந்துவன.
இவை பொதுவாக தேர்ந்த தோலால் செய்யப்பட்டு, நூலும் மணிகளும் கொண்ட நுட்பமான பூத்தையல் வேலைபாடுகளை கொண்டிருக்கும். ஜுத்திகள் செருகி அணியும் பாணியில் அமைந்து, கால் விரல்களை மூடும் அரை-வட்ட அல்லது -வடிவிலான பூத்தையல் வேலைப்பாடுகள் மிகுதியாக உடைய மேற்பகுதியைக் கொண்டிருக்கும். சில, கைவினையில் செய்யப்பட்டு, தனித்துவ பூத்தையல் வேலைப்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கும்.
ஜுத்தி கஸூரி பேரி நா பூரி ஹே ரப்பா மற்றும் ஜுத்தி லகுதி வைரியா மேரே போன்ற பல பஞ்சாபி நாட்டுப்புற பாடல்கள் ஜுத்திகளைக் குறிப்பிடுகின்றன.
சன்வே தைஹுலைட் என்பது 93 ஐம்மிதப்புப் புள்ளிச் செயல்பாடு கொண்ட சீனாவின் மீத்திறன் கணினியாகும்.அதாவது ஒரு வினாடியில் 93 ட்ரில்லியன் கணித்தல்களைச் செய்யக்கூடியது. ஒரு குவாட்ரில்லியன் என்பது ஓராயிரம் டிரில்லியன்களைக் குறிக்கும். இம் மீத்திறன் கணணியானது 40,960 ப்ரோசெசர் இணைப்புகளை கொண்டுள்ளது. இதன் நினைவகம் 1.31 கொண்டு செயல்படுகின்றது. இது சன்வே ரைஸ் 2.0.5 என்ற லினக்ஸ் இயங்குதளத்தின் முலம் இயக்கப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கிறது.
இதற்கு முன்னர் உலகின் அதிவேகக் கணணியாக இருந்த சீனாவின் தியான்கே-2 மீத்திறன் கணணியை போல் ஏறத்தாழ இரண்டு மடங்கு வேகமுடையதாகவும் ,மும்மடங்கு திறமையாகவும் செயல்படுகிறது.எடுத்துக்காட்டாக உலகிலுள்ள 7.2 பில்லியன் மக்கள் மின்னணு கால்குலேட்டர்களை 32 ஆண்டுகள் பயன்படுத்தி அல்லது இரண்டு மில்லியன் டெஸ்க்டாப் கணினிகள் ஒன்றாக ஒரு நிமிடம் பயன்படுத்தி செய்யும் ஒரு வேலையை இது 60 வினாடியில் முடித்துவிடும் வல்லமை கொண்டது. இது சீனாவில் ஜியாங்க்சு மாகணத்திலுள்ள தேசிய மீத்திறன் கணினி மையத்தில் உள்ளது.
அமெரிக்க சக்திவளத்துறையினரால் பயன்படுத்தப்படும் டைட்டான் மீத்திறன் கணனியின் உச்சபட்ச செயற்பாட்டு திறன் 17.59 ஐம்மிதப்புப் புள்ளிச் செயல்பாடு ஆகும். சன்வே தைஹுலைட் மீத்திறன் கணனியானது சீன தேசிய மீக்கணினிப் மையத்தில் வக்ஷி புகைப்பட சேர் ஜியாங்சு மாகாணத்தில் உள்ளது. இதன் மதிப்பு 270 மில்லியன் டாலர். இந்திய ரூபாய் மதிப்பில் 18170851500. இது தேசிய மீத்திறன் கணனி நிறுவகத்தில் நிறுவப்பட்டு தென்சீனாவின் கல்வி மற்றும் ஆய்வுகளிற்காக பயன்படுத்தப்படவுள்ளது.இது உலகின் மிக வேகமான கணினியாக ஜூன் 2016-ல் அறிவிக்கப்பட்டது.
வியாசரின் மகாபாரத காவியத்தில் மிலேச்ச மக்கள், மிலேச்ச நாடுகள், மன்னர்கள் குறித்து விளக்கப்பட்டுள்ளது. மிலேச்ச போர் வீரர்கள், தூய்மையற்ற பழக்கவழக்கங்களையும், தலையை முழுவதுமாக அல்லது பாதி அளவிற்கு மழித்துக் கொண்டு, முகத்தை மூடும் அளவிற்கு தலைக்கவசம் அணிந்து, கோரமான முகத்தையும் மூக்கையும் உள்ளவர்கள் என மகாபாரதம் குறிப்பிடுகிறது. மலைகளில், மலைக் குகைகளில் வாழ்பவர்கள். வசிட்டரின் நந்தினி எனும் தெய்வீக பசுவை கவர வந்த விசுவாமித்திரரின் போர்ப்படைகளை எதிர் கொள்ள, வசிட்டரின் ஆணைப்படி, நந்தினி தனது கோரமான கண்களிலிருந்து வெளியிட்ட பல இன போர்வீரர்களில் மிலேச்சர்களும் ஒருவகையினர் ஆவார்.
வேத தர்மங்களை பின்பற்றாத பாரசீகர்களையும், கிரேக்கர்களையும், உரோமானியர்களையும், அரபியர்களையும், சீனர்களையும் குறிப்பதற்கு மிலேச்சர் என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது.
மத்திய கால இந்தியாவில், வெளிநாட்டவர்களை தூய்மையற்றவர்கள் எனக் கருதி அவர்களை மிலேச்சர்கள் என குறிப்பிட்டு, சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கி வைத்தனர் என இந்தியாவில் பயணித்த பாரசீக அறிஞர் அல்-பிருனி தனது பயணக் குறிப்புகளில் குறித்துள்ளார்.
மேலும் பரத கண்டத்தில் வாழ்ந்த வெளிநாட்டு மக்களையும், அவர்களது நாடுகளையும் குறிப்பதற்கும் மிலேச்சர் என்ற சொல் வேத கால பரத கண்ட மக்களால் பயன்படுத்தப்பட்டது. இனம், நிறம், மொழி வேறுபாடு கருதாமல், பரத கண்டத்திற்கு வெளியே இருந்து, பரத கண்டத்தில் குடியேறி வாழ்ந்த மக்களையும் குறிப்பதாகும்.
மிலேச்ச அரசர்களில் புகழ்பெற்றவர்களில் பிராக்ஜோதிச நாட்டின் மன்னர் பகதத்தனும் ஒருவராவார். குருச்சேத்திரப் போரில் மிலேச்சப் படைகள் பாண்டவர் அணிக்கு எதிராகப் பெரும் யாணைப்படைகளுடன் போரிட்டனர். இந்தியாவின் கிழக்கில் இருந்த பாலப் பேரரசு மிலேச்சர்களின் நாடு என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
வாயு புராணம், மச்ச புராணம் மற்றும் பிரமாண்ட புராணங்களில், சப்த நதிகளுக்கு மேற்கே உள்ள நாடுகளை மிலேச்சர்களின் நாடுகள் எனக் குறித்துள்ளது. இந்து சமய பிரமாணங்களில் மிலேச்சர்களை வருணாசிரம தருமத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் என கூறுகிறது.
மிலேச்சர்கள் , என்ற சொல்லிற்கு பண்படாத மக்கள் என்று பொருள். வேத காலத்தில் பண்டைய பரத கண்டத்திற்கு வெளியே இருந்த நாடுகளின் மக்களை குறிக்க மிலேச்சர் என்ற சொல், பயன்படுத்தப்பட்டது.
புராணத்தில், முன்பு ஒரு சமயம், சிவபெருமான் இனி, எந்தப் பெண்ணையும் திருமணம் செய்து கொள்ள மாட்டேன் என்று பார்வதியிடம் வாக்கு கொடுத்தார். ஆனால், அதை மீறியதால், பார்வதி சிவனை விட்டு விலகியிருந்தார். சிவன், தன் மனைவி இல்லாமல் தான் அடைந்த துன்பங்களைக் கண்டு மனம் வருந்தி, பார்வதியை மீண்டும் திருமணம் செய்துகொள்ள ஒப்புக்கொள்கிறார். இதனால், பார்வதியின் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியான தருணம் வருகிறது. தன் திருமணத்திற்காக, சிவன் கடவுளர்கள், பேய்கள், தேவதைகள், முனிவர்கள், அகோரிகள் மற்றும் சிவ கணங்கள்ஆகிய அனைவருடனும் மன்னர் இமவானின் அரண்மனைக்கு வந்தார். சிவனின் பயங்கர வடிவத்தைக் கண்டதும், மன்னர் இமவானின் மனைவியும், பார்வதியின் தாயுமான மேனாவதி தேவி அச்சத்தினால் மயக்கமடைந்தார். பார்வதி சிவனுக்கு முன்னால் தோன்றி அவரது பயமுறுத்தும் வடிவத்தைப் பார்க்கிறார். அதனால் இவருடைய பெற்றோரையும் மற்ற குடும்ப உறுப்பினர்களையும் காப்பாற்ற வேண்டி, தன்னை சந்திரகாந்தா தேவியாக மாற்றிக் கொள்கிறார்.
சந்திரகாந்தா , இந்து மதத்தில், துர்கா தேவியின் மூன்றாவது வடிவமாக கருதப்படுகிறார். இவரது பெயருக்கு, "மணி போன்ற அரை நிலவைக் கொண்டவர்; இவருடைய மூன்றாவது கண் எப்போதும் திறந்திருக்கும் எனவும், இவர், எப்போதும் அரக்கர்களுக்கு எதிரான போருக்கு தயாராக இருப்பவர் " என்று காரணங்கள் சொல்லப்படுகிறது. இவர், சண்டிகா அல்லது ராண்சண்டி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். இவரது வழிபாடு நவராத்திரியின் மூன்றாம் நாளில் நடைபெறுகிறது. இவர் தனது அருள், துணிச்சல் மற்றும் தைரியத்தால் மக்களுக்கு வெகுமதி அளிப்பார் என்று நம்பப்படுகிறது. இவருடைய கிருபையால் பக்தர்களின் அனைத்து பாவங்களும், துன்பங்களும், உடல் , மன உபத்திரவங்களும், பேய் தடைகளும் ஒழிக்கப்படுகின்றன என்று கருதப்படுகிறது.
சந்திரகாந்தா பத்து கைகளை உடையவராக காட்சியளிக்கிறார். அவற்றில், திரிசூலம், கதை, , வில் - அம்பு, வாள் , தாமரை மலர் , மணி மற்றும் கமண்டலம் எனப்படும் நீர் நிரம்பிய சிறு குடத்தை, அவரது கைகளில் ஏந்திக் கொண்டிருக்கிறார். எஞ்சியுள்ள ஒரு கையை ஆசீர்வதிக்கும் தோரணை அல்லது அபயமுத்ராவில் வைத்திருக்கிறார். இவர், ஒரு புலி அல்லது சிங்கத்தின் மீது சவாரி செய்பவராக இருக்கிறார். இது, துணிச்சலையும் தைரியத்தையும் குறிக்கிறது, மேலும், இவரது நெற்றியில் பிறை நிலவை அணிந்துகொண்டு, நெற்றியின் நடுவில் மூன்றாவது கண் வைத்திருக்கிறார். இவருடைய நிறம் பொன்னிறமாக உள்ளது. சிவபெருமான், சந்திரகாந்தாவின் வடிவத்தை அழகு, கவர்ச்சி மற்றும் கருணைக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக இருப்பதை காண்கிறார்.
சந்திரகாந்தா ஒரு புலி அல்லது சிங்கத்தை தனது வாகனமாக ஏற்றுக்கொண்டு சவாரி செய்பவராக குறிப்பிடப்படுகிறார். இது துணிச்சலைக் குறிக்கிறது. மேலும், இவரின் இந்த நிலை, ஒரு பயங்கரமான அம்சமாகவும், இவரின் கோபத்தைக் காட்டும் நிலையாகவும் உள்ளது. துர்காவின் இந்த வடிவம் முந்தைய வடிவங்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டதல்ல என்று கருதப்படுகிறது. இவர், தூண்டப்படும்போது, மூர்க்கமானவராக மாறுவதை சுட்டிக்காட்டுகிறது. இவரது மூர்க்கமான வடிவம் சண்டி அல்லது சாமுண்டி தேவி என்று கூறப்படுகிறது. மற்ற நேரங்களில், இவர், அமைதியின் உருவகமாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்.
சந்திரகாந்தா சிவனை மீண்டும் ஒரு அழகான வடிவத்தில் தோன்றும்படி வேண்டினார். தேவியின் வேண்டுகோளைக் கேட்டு, சிவன் எண்ணற்ற நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இளவரசனாகத் தோன்றுகிறார். பார்வதி தனது தாய், தந்தை மற்றும் நண்பர்களை உயிர்ப்பித்தார், பின்னர் சிவபெருமானும் பார்வதியும் திருமணம் செய்துகொண்டு ஒருவருக்கொருவர் வாக்குறுதிகள் அளித்தனர்.
அமர் தாஸ், 1541-ம் ஆண்டில்,வழக்கம் போல் ஹரித்வார் யாத்திரை சென்று திரும்பிச் செல்லும் வழியில் ஒரு துறவியை சந்திக்க நேர்ந்தது, அவர் மிகவும் நட்புடன் பழகினார் மேலும் அவ்வேளையில், தனது உணவுகளை பகிர்ந்துண்டவர்கள் மதங்களைப்பற்றிய உரையாடலில் ஈடுபட்டனர். அவ்வுரையாடலின் போது, அத்துறவி ஒரு பிரம்மச்சாரியான பக்தர் என அறிந்துகொண்ட அமர் தாஸ், அவரிடம் தாங்களின் குரு யாரென்று கேட்டார். அக்கேள்விக்கு, அவர் எந்த குரு என்று பதிலளித்தார். பதிலை கேட்ட அமர் தாஸ் பல குழப்பங்களுக்கு ஆளானார். மேலும், அக்குருவின் துறவியான தாங்களுக்கு எனது உணவை பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு வருத்தம் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன் என்றார் அமர் தாஸ். மேலும் அவர், அந்த குருவின் துறவியான உங்களுக்கு எனது உணவை கொடுத்து பாவம் செய்துவிட்டேன் அதற்காக நான் மீண்டும் ஹரித்வார் சென்று என் பாவத்தை போக்கவேண்டும் என்றார். அப்போது அத்துறவி இடைமறித்து ஒரு கருத்தை பிரதிபலித்தார், அதை கேட்ட அமர்தாஸ் நமக்கும் ஓர் குரு தேவையென்பதை உணர்ந்தார்.
37-வயதான அமர்தாஸ், குரு அங்கது தேவ் உடனான முதல் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். அக்குருவை கண்டதும் ஒருவிதமான பக்தி கலந்த காதலால் ஈர்க்கப்பட்ட அமர்தாஸ், கவனத்துடன் குரு அங்கத் அறிவுரைகளை கேட்டு தன்னுடைய ஆன்மீக வழிகாட்டியாக அவரை தேர்வு செய்கிறார். அவ்வேளையில் அவர் ஒரு தீவிரமான சாதனா ஈடுப்பட்டிருந்தார், பின்னர்; அமர் தாஸ் அதிகாலையில் எழுந்து தனது முதல் சேவையாக குருவுக்கு ஈடுபாட்டுடனும், தன்னார்வத்துடனும், குளியல் தண்ணீர் கொண்டுசேர்த்தார். பிறகு அவர் சபையில் இணைந்து கொண்ட அமர் தாஸ், இலவச சமையலறை வேலைகளை பொழுதின் பெரும்பகுதியை சமையலறையிலேயே கழித்தார். மேலும் பஞ்சாபி மற்றும் குர்பானி பயின்றவர், சீக்கிய வழி வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றினார்.
விவசாயம் மற்றும் வியாபாரம் செய்யும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அமர் தாசு, தந்தை 'தேஜ் பான்', தாய் 'மாதா லச்மி' என்பவர்களுக்கு மூத்த மகனாக பிறந்தவர். ஒரு கடைக்காரராக இருந்த அவரது குடும்பம், அமிர்தசரஸில் இருந்து 13 கி.மீ. தென்மேற்கே அமைந்துள்ள பசர்கே என்னும் ஒரு கிராமத்தில் வசித்து வந்தது. 'மாதா மன்சா தேவி' என்பவரை திருமணம் செய்துகோண்ட குரு அமர் தாசுக்கு, நான்கு குழந்தைகள் முறையே முதல் இரண்டு ஆண் குழந்தைகளும், , அடுத்து என்ற இரண்டு இளைய பெண்குழந்தைகள் பிறந்தன. பின்பு, 1553-ம் ஆண்டு தனது தந்தை இறந்த பிறகு, அவரது குடும்ப தலைவர் ஆனார்.
மதப்பற்றுடையவராகவும், ஆன்மீகத்தில் அதீத ஈடுபாடு கொண்டவராகவும் இருந்த அவர், வைணவ முறையில் வழிபாடுகள் செய்பவராக இருந்துள்ளார். அவரது நாற்பத்திரண்டாவது வயது முதல், அவர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் புனித யாத்திரை மேற்கொண்டு உத்தரகண்ட் மாநிலத்திலுள்ள முக்தி தரும் ஏழு இந்து புனித நகரங்களில் ஒன்றான அரித்துவார் சென்றுவருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.
குரு அமர் தாஸ் என்பவர், முதல் முக்கிய 10 சீக்கிய குருக்களில் மூன்றாவது குருவாவார். ஒரு விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்த இவருக்கு, 1552-ம் ஆண்டு மார்ச்சு 26-ஆம் நாள் சீக்கிய குரு பட்டம் வழங்கப்பட்டதாக அறியப்பட்டது.
இசுலாமிய சமயம் இந்தியாவில் பரவுதற்கு முன்னர் வரை, பஞ்சாப் மக்களின் சமயமாக இந்து சமயம் விளங்கியது. முகலாயர் ஆட்சிக்காலத்தில், குரு நானக் போன்ற இந்துக்களில் சிலர் சீக்கிய சமயத்தை தோற்றுவித்தனர். பெருவாரியான பஞ்சாபிய இந்துக்கள் தங்களை சீக்கிய சமயத்தில் இணைத்துக் கொண்டனர். லாலா லஜபதி ராய், ஐ. கே. குஜரால், குல்சாரிலால் நந்தா, கபில் தேவ் மற்றும் ஹர் கோவிந்த் கொரானா ஆகியோர் புகழ் பெற்ற பஞ்சாபிய இந்துக்களில் சிலராவர்.
பஞ்சாபி இந்துக்கள் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் பஞ்சாப் பகுதிகளில், வாழும் இந்து சமயத்தைப் பின்பற்றும் பஞ்சாபி மொழியைத் தாய் மொழியாக கொண்ட மக்கள் ஆவார். இந்து பஞ்சாபி மக்கள் தாங்கள் பேசும் பஞ்சாபி மொழிக்கு தேவநாகரி எழுத்து முறை பயன்படுத்துகிறார்கள். சீக்கிய பஞ்சாபியர் குர்முகி எழுத்துகளையும், முஸ்லீம் பஞ்சாபியர் அரபு எழுத்துக்களையும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
1947-இல் நடந்த இந்தியப் பிரிவினையின் போது, வங்காள இந்துக்களைப் போன்று, பாகிஸ்தான் பகுதியில் இருந்த ஒரு இலட்சம் பஞ்சாபிய இந்துக்கள், இந்தியாவின் கிழக்கு பஞ்சாப் பகுதிகளில் குடிபெயரும் போது பெருந்துன்பங்கள் அடைந்தனர்.
இந்தியாவில் பஞ்சாப், அரியானா, ஜம்மு, சண்டிகர் மற்றும் தில்லி ஆகிய பகுதிகளிலும் மற்றும் அமெரிக்கா, கனடா, ஐக்கிய இராச்சியம், ஆஸ்திரேலியா, நியுசிலாந்து மற்றும் துபாய் போன்ற வெளிநாடுகளிலும் வாழ்கின்றனர்.
இந்திய விடுதலைக்கு முந்தைய பஞ்சாப் பகுதி, தற்போது மேற்கு பஞ்சாப், கிழக்கு பஞ்சாப், அரியானா, இமாசலப் பிரதேசம், சண்டிகர் மற்றும் ஜம்மு என அரசியல் காரணமாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
பொல்லாக்கு என்பது ஒருவகையான அகவியத் தவறாகும் . எப்போது ஒரு நபர் மற்றவருக்கு உரிதான சட்டக் கடமையை முறித்துக் கொள்கிறாரோ அப்போது அகவியத் தவறு எழுகிறது. சட்டக் கடமை எப்பொழுது ஒருவரை ஒரு குறிப்பிட்ட ரீதியில் செயல்படவேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறதோ அப்பொழுது சட்டக் கடமை எழுகிறது. எவ்வாறு இவ்வாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படும் என்றால்
நிச்சித ரீதியில் செயல்படும்படியான முந்தைய நீதிமன்ற தீர்ப்பு ஆகியவற்றால். முதலாவதில் இருந்து சட்டப்பூர்வக் கடமையும், இரண்டாவதில் இருந்து தீர்ப்பராக்கக் கடமையும் எழுகிறது. கடமைகள் விசாலமாக இருப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது அவை:
குறிப்பிட்ட ஒருவருக்கு மட்டுமல்லாது உரியக் கடமைகள். முதல் வகை சிலருக்கான கடமைகளும் அத்தகைய கடமையை முறிப்பது உரிமை மீறலை உருவாக்குகிறது. உரிமைக்கொண்டாடுபவர் இத்தகைய கடமையினாலான உரிமையை விட்டுவிட முடியும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இரண்டாவது வகை ஒரு தனிநபரின் பயனுக்கானது அல்ல; ஆனால் சமுதாயம் முழுமையின் பயனுக்கானது ஆகும். இத்தகைய கடமையினால் ஆன உரிமையை வேண்டாம் என வைக்க முடியாது. இத்தகைய கடமை முறிப்பு பொது தவறை ஏற்படுத்தித் தரும்.
பொல்லாக்கு என்பது பொதுச் சட்ட நடவடிக்கை செய்யுள், 1852 -ல் "ஒப்பந்தம் சாரதா ஒரு தவறு" எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஜேம்ஸ்-ன் கூற்றின்படி இது ஒரு சிறந்த பொது வரையறையாகும், ஆனால் இது மிகவும் தெளிவானதல்ல மற்றும் தொடங்குகிறவர்களுக்கு ஒளியூட்டமாகவும் உள்ளது. இந்த வரையறை தெளிவானது என்பதை விட தந்திரமானது எனக்கூறுவதே சரியானதாக இருக்கும். தொடரில் வரையறை தெளிவானதோ முழுமையானதோ அல்ல மற்றும் இது துல்லியமானதாகும்.
ஒரு தீர்ப்பராக்க கடமை, மற்றுள்ளவருக்கு பணம் செலுத்த வேண்டியது அன்றியுள்ள ஏதேனும் செய்வதற்கு மற்றுள்ளவருக்கு உரிதான ஒப்பந்தமற்ற பொதுச் சட்டக் கடமையாகும். தீர்ப்பராக்க கடமை இரு வகைப்படும் அவை:
பட்சபாதமற்ற கடமை. யார் ஒருவர் ஒரு பட்சபாதமற்ற கடமையில் முறிவொன்றை ஏற்படுத்துகிறாரோ அவர் பொல்லாக்கொன்றை செய்யவில்லை, அதேவேளையில் பொதுச் சட்ட கடமையை முறிப்பது பொல்லாக்காகும்.
வேண்டாத பழி, வெறுப்பு, தீங்கு ஆகியப்பொருளில் வரும், ஆகாத, தகாத செயல்களைக் குறிக்கும் பெயர்சொல்லாகும் பொல்லாப்பு . இது ஆங்கிலச் சொல்லான டோற்ட் என்பதை தமிழில் குறிப்பிட பொல்லாக்கு எனப் பயன்படுகிறது. டோற்ட் என்றச் சொல் பிரன்ஜில் தோன்றியதாகும். இது இலத்தின் சொல்லான டோற்ட்டஸ் என்பதிலிருந்து தோன்றியதாகும்.
ஒப்பந்தத்தினலாகாத கடமை. ஒப்பந்தத்தினலான கடமையை முறிப்பது ஒரு பொல்லாக்காகாது, அதேவேளையில் ஒப்பந்தத்தினலாகாத கடமையை முறிப்பது பொல்லாக்கொன்றிற்கு ஏற்றத்தை தரும்.
சால்மண்டின் கூற்றின்படி 'ஒரு பொல்லாக்கு என்பது, குறிப்பாக ஒப்பந்த மீறல், பொருப்புரிமை மீறல் மற்றும் இதற்கு ஒத்த பொருப்பு மீறல் ஆகியனவை அல்லாது இலப்பீட்டிற்கான நடவடிக்கை எடுத்தலை தீர்வாகக் கொண்ட, ஓர் அகவியத் தவறு ஆகும்.
மொழிப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகாணவும் பஞ்சாபின் அலுவல்மொழியாக பஞ்சாபியை மீளமைக்கவும் பஞ்சாப் தனிமாநில இயக்கம் துவங்கப்பட்டது; பஞ்சாப் தனிமாநில இயக்கத்தை ஏப்ரல் 14, 1955 அன்று அரசு தடை செய்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில் சீக்கியர்கள் பெரும் கேலிகளுக்கும் துன்பங்களுக்கும் ஆளாயினர்; அமைதிவழியில் போராடியவர்களும் அப்பாவி சமயப் பயணிகளும் தடிகளாலும் கற்களாலும் அடிக்கப்பட்டனர்; பலர் கைதாயினர், கோயில்களில் தேடுதல் வேட்டை நடந்தது. 1965ஆம் ஆண்டு இந்திய-பாக்கித்தான் போருக்குப் பின்னர் 1966இல் பஞ்சாபி மொழி இறுதியாக அலுவல்மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது; கிழக்குப் பஞ்சாப் இமாச்சலப் பிரதேசம், புதிய மாநிலமான அரியானா மற்றும் தற்போதைய பஞ்சாபாகப் பிரிக்கப்பட்டது.