polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
அலாகோவாசு பிரேசில் நாட்டிலுள்ள 27 மாநிலங்களில் ஒன்றாகும். அந்நாட்டின் வடகிழக்கு மண்டலத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் இம்மாநிலம் அமைந்துள்ளது. வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கில் பெர்னம்புகோ மாநிலமும், தெற்கில் செர்கிபெ மாநிலமும், தென்மேற்கில் பாகையா மாநிலமும், கிழக்கில் அட்லாண்டிக் பெருங்கடலும் அலாகோவாசு மாநிலத்திற்கு எல்லைகளாக அமைந்துள்ளன. 27,767 சதுரகிலோமீட்டர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள இம்மாநிலம் எயிட்டி நகரத்தை விட சற்று பெரிய மாநிலமாக உள்ளது. மேசியோ நகரம் இம்மாநிலத்தின் தலைநகரமாகும்.
தொடக்கக் காலத்தில் அலகோவானோ பிரதேசம் பெர்னம்புகோவின் தலைமையில் தெற்கு பகுதியாகவே உருவானது. அலாகோவாசு 1817 ஆம் ஆண்டில் தனி மாநிலமானது. மாநிலத்தின் ஆக்கிரமிப்பு கரும்பு விவசாயத்தின் விரிவாக்கத்தை குறைத்தது. தெற்கு நோக்கிய புதிய சாகுபடி பகுதிகளின் அவசியம் உண்டானது. இதனால் போர்டோ கால்வோ, மேரிசால் தியோதோரோ எனப்படும் அலகோசு பெனெடோ, முதலிய பகுதிகள் உருவாகின. இவை மாநிலத்தின் காலனித்துவம், பொருளாதார மற்றும் சமூக வாழ்க்கையை நீண்ட காலமாக வழிநடத்தின.
டச்சு படையெடுப்பின் போது ஆப்பிரிக்க அடிமைகள் தப்பித்து ஓடியதால் கரும்பு தோட்டங்களில் கடுமையான தொழிலாளர் பற்றாக்குறை பிரச்சினையை உருவானது. . குயிலோம்போசு என்று அழைக்கப்படும் கிராமங்களில் குயிலோம்போலாசு எனப்பட்ட ஆப்பிரிக்க இனக்குழுக்கள் 17 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரை மாநிலத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்
கடற்கரை மாநிலமாக உள்ளதால் கடற்காயல் எனப்படும் கடல் சார்ந்த ஏரிவாழ் உயிரினங்கள் இந்த மாநில மக்களின் உணவுப் பழக்கத்தில் முக்கிய இடம் பிடிக்கின்றன. இளநீரும் இங்கு முக்கிய உணவாக உள்ளது. இந்த மாநிலம் பிரேசில் நாட்டின் பண்டைய கலாச்சாரத்தின் சிறப்பிடமாகவும் திகழ்கிறது.
பெர்னம்புகோவின் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட டச்சு படையெடுப்பு 1631 இல் அலகோவாசுக்கும் நீட்டிக்கப்பட்டது. போர்டோ கால்வோவில் நிகழ்ந்த கடுமையான சண்டைக்குப் பின்னர் 1645 இல் படையெடுப்பாளர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர், இதனால் மாநிலத்தின் பொருளாதாரம் சீர்குலைந்தது.
பிரேம்சந்தின் உண்மையான இலக்கிய வாரிசாக பெரும்பாலும் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட அமிர்தலால் நாகர் ஒரு இலக்கியவாதியாக தனது சொந்த சுயாதீனமான மற்றும் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்கி, இந்திய இலக்கியத்தின் மிக முக்கியமான மற்றும் பன்முக படைப்பு எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக கருதப்படுகிறார். பிரபல விமர்சகர் முனைவர் இராம் பிலாஸ் சர்மாவின் வார்த்தைகளில், "சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, அமிர்தலால் நாகர் ஒரு முக்கியமான புதின ஆசிரியராக நினைவுகூரப்படுவார். என்னைப் பொறுத்தவரை, அவர் புனைகதையின் மிகப் பெரிய சிற்பி. நிலையான இந்தி, அதே போல் தரமற்ற இந்தி இரண்டையும் அவர் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் ” கூறுகிறார். .
அகில இந்திய யுனைடெட் காப்பீட்டு நிறுவனத்தின் லக்னோ அலுவலகத்தில் அனுப்பும் எழுத்தராக நகர் 18 நாட்கள் பணியாற்றினார். அவர் நவல் கிஷோர் பதிப்பகத்தின் வெளியீட்டுப் பிரிவிற்கும், 1939 இல் மாதுரியின் தலையங்க அலுவலகத்திற்கும் தன்னார்வ சேவைகளை வழங்கினார். டிசம்பர் 1953 முதல் மே 1956 வரை லக்னோவின் அகில இந்திய வானொலியில் நாடக தயாரிப்பாளராக பணியாற்றினார். ஆனால் இந்த பதவியை விட்டு வெளியேறினால்தான் தனது இலக்கிய முயற்சிகளில் தனது நேரத்தையும் கவனத்தையும் செலுத்த முடியும் என்பதால் அப்பணியை விட்டு வெளியேறினார்.
இவர் ஒரு எழுத்தாளராகவும் பத்திரிகையாளராகவும் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். ஆனால் 7 ஆண்டுகளாக இந்திய திரையுலகில் தீவிர எழுத்தாளராக மாறினார். அகில இந்திய வானொலியில் 1953 டிசம்பர் முதல் 1956 மே வரை நாடக தயாரிப்பாளராக இருந்துள்ளார். இந்த கட்டத்தில் ஒரு வழக்கமான பணி எப்போதும் தனது இலக்கிய வாழ்க்கைக்கு ஒரு தடையாக இருக்கும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். எனவே அவர் பகுதி நேர எழுத்துக்கு தன்னை அர்ப்பணித்தார்.
அமிர்தலால் நாகர் இவர் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முக்கிய இந்தி எழுத்தாளர்களில் ஒருவராவார். இவரது படைப்பான அம்ரித் அவுர் விஷ் என்பது சாகித்திய அகாதமி விருது மற்றும் சோவியத் லேண்ட் நேரு விருது ஆகியவற்றை பெற்றது. 1981 ஆம் ஆண்டில் அமிர்தலால் நாகருக்கு இந்திய அரசு பத்ம பூசண் விருது வழங்கியது .
நாகர் இந்தியாவின் ஆக்ராவிலுள்ள ஒரு முக்கிய குஜராத்தி குடும்பத்தில் கோகுல்புராவின் சௌரகே வாலி காலியில் 1916 ஆகஸ்ட் 17, அன்று பிறந்தார். அவர் 1990 பிப்ரவரி 23, அன்று இந்தியாவின் இலக்னோவின் சௌக்கில் இறந்தார். அவரது பெற்றோர் இராஜாராம் மற்றும் வித்யாவதி நாகர் ஆவர்.
1928 டிசம்பரில் இருவாரங்களுக்கொருமிறை வெளிவரும் ஆனந்த் என்ற இதழில் ஒரு கவிதையை முதன்முதலில் வெளியிட்டார். சைமன் கமிஷனுக்கு எதிரான ஆர்ப்பாட்டத்தால் இந்த கவிதை ஈர்க்கப்பட்டது, இதில் காவலர்கள் தடியால் அடித்ததபோது அமிர்தலால் காயமடைந்தார்.
அவர் 1932 ஜனவரி 31 அன்று பிரதிபா என்பவரை மணந்தார். அவர்களுக்கு நான்கு குழந்தைகள் (மறைந்த குமுத் நாகர், மறைந்த சரத் நாகர், முனைவர் அச்சலா நாகர் மற்றும் திருமதி. ஆரத்தி பாண்டியா) ஆகியோர்.
உஸ்பெக்கியர் என்பது உஸ்பெகிஸ்தான் மற்றும் பரந்த மத்திய ஆசியாவைச் சேர்ந்த ஒரு துருக்கிய இனக்குழு ஆகும், இது இப்பகுதியில் மிகப்பெரிய துருக்கிய இனக்குழு ஆகும். அவர்கள் உஸ்பெகிஸ்தானின் பெரும்பான்மையான மக்களைக் கொண்டவர்கள், ஆனால் ஆப்கானித்தான், தஜிகிஸ்தான், கிர்கிசுத்தான், கசகத்ஸ்தான், துர்க்மெனிஸ்தான், உருசியா மற்றும் சீனாவில் சிறுபான்மைக் குழுவாகவும் காணப்படுகிறார்கள். துருக்கி, சவுதி அரேபியா மற்றும் பாகிஸ்தானிலும் உஸ்பெக் புலம்பெயர் சமூகங்கள் உள்ளன.
5 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்னர், இன்றைய உஸ்பெகிஸ்தான் சோக்தியானாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, முக்கியமாக இந்தோ-ஈரானிய மக்களான சோக்தியர்கள் வசித்து வந்தனர். இது அகாமனிசிய பேரரசின் ஒரு பகுதியாகவும் பின்னர் சாசானிய பேரரசின் ஒரு பகுதியாகவும் இருந்த்தௌ. 5 முதல் 6 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, இன்றைய உஸ்பெகிஸ்தான் ஹெப்தலைட் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. 6 முதல் 8 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, இன்றைய உஸ்பெகிஸ்தான் கோக்டர்க் கானேட்டின் ஆட்சியில் இருந்தது.
உஸ்பெக் என்ற வார்த்தையின் தோற்றம் சர்ச்சைக்குரியதாகவே உள்ளது. ஓகுஸ் பேக் என்றும் அழைக்கப்படும் ஓகுஸ் ககன் உஸ்பெக் என்ற வார்த்தையாக மாறியதன் பெயரால் பெயரிடப்பட்டதாக ஒரு பார்வை கூறுகிறது. மற்றொரு கோட்பாடு, ஓஸ் மற்றும் துருக்கிய தலைப்பு பெக் / பே / பேக் ஆகியவற்றிலிருந்து இந்த பெயர் சுயாதீனமானது அல்லது இறைவன் என்று பொருள். மூன்றாவது கோட்பாடு ஊத்ஸ் உச்சரிப்பில் ஒன்று இருந்து பெற்றுள்ளது.
உஸ்பெக் மொழி கார்லுக் குழுவின் துருக்கிய மொழி ஆகும் . நவீன உஸ்பெக் அரபு, லத்தீன் மற்றும் சிரிலிக் உள்ளிட்ட பல்வேறு வகையான எழுத்து வடிவங்களில் எழுதப்பட்டுள்ளது. முன்னாள் சோவியத் யூனியனில் இருந்து உஸ்பெகிஸ்தான் சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர், சிரிலிக் எழுத்து வடிவங்களை மாற்றியமைக்கப்பட்ட லத்தீன் எழுத்துக்களுடன் மாற்ற, குறிப்பாக துருக்கிய மொழிகளுக்கு மாற்ற அரசாங்கம் முடிவு செய்தது.
சப்பன், கப்தன், தலைக்கவசம் தூபெதிக்கா போன்றவைகள் ஆண்களும், பரஞ்சா முக்காடு பெண்களுக்கும் பாரம்பரியமான உஸ்பெக் ஆடை வகைகளில் அடங்கும். உஸ்பெக் ஆண்கள் பாரம்பரியமாக கைகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட கத்திகளை பிச்சோக் என்று அழைக்கின்றனர், சச்சு பகுதியில் தயாரிக்கப்பட்ட கத்திகள் குறிப்பாக பிரபலமானவை
உஸ்பெக்குகள் பெரும்பாலும் சுன்னி முஸ்லீம் பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்கள், பொதுவாக ஹனாபி பள்ளி ஆகும். ஆனால் வடக்கு மற்றும் தெற்கு உஸ்பெக்குகளுக்கு இடையில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. 2009 பியூ ஆராய்ச்சி மைய அறிக்கையின்படி, உஸ்பெகிஸ்தானின் மக்கள் தொகை 96.3% முஸ்லீம் ஆவர்.
இவர் ஒரு பாடலாசிரியரும், திரைக்கதை எழுத்தாளரும், திரைப்பட தயாரிப்பாளரும், இயக்குனரும், இசைக்கலைஞமாவார். ஆனால் இவர் ஒரு திரைப்பட தயாரிப்பாளர் என்பதைவிட ஒரு பாடலாசிரியர் என்று தன்னைக் கூறிக்கொள்கிறார். இவரது பாடல்களில் "சந்திரிகயில் அலியுன்ன சந்திரகாந்தம்", "இருதயசரசிரிலே பிரணய புஷ்பமே", "ஸ்வந்தமென்ன பந்தத்தினு எந்து அர்த்தம்" ஆகியவை அடங்கும். இவரது படங்கள் சந்திரகாந்தம், கானம், மோகினியாட்டம், மாளிக பணியுன்னவர், ஜீவிதம் ஓரு கானம், அம்பலவிளக்கு என்பவை வெற்றிப் படங்களாக அமைந்தன. இவரது வெற்றிகரமான திரையரங்க வசூல் படங்களில் நாயட்டு, ஆக்ரல்மணம் மற்றும் இடி முழக்கம் ஆகியவை அடங்கும்.
தம்பி பரவலாக "இருதய ராகங்களுடெ கவி" என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஏனெனில் அவரது பெரும்பாலான பாடல்கள் காதல் மனநிலையைத் தூண்டுகின்றன. அவர் தனது வேலையில் பிடிவாதமும், சமரசமற்ற அணுகுமுறையும் கொண்டவராக அறியப்படுகிறார். மேலும் அவரது பாடல்கள் காட்சியுடன் கலக்க முயற்சிக்கிறார்.
1966 ஆம் ஆண்டில் காட்டுமல்லிகா என்றத் திரைப் படத்தில் பாடலாசிரியராக இயக்குநர் பி.சுப்பிரமணியம் தம்பியை மலையாள திரையுலகில் அறிமுகப்படுத்தினார். இவர் 25 க்கும் மேற்பட்டத் திரைப்படங்களைத் தயாரித்துள்ளார். 29 திரைப்படங்களை இயக்கியுள்ளார். மேலும் மலையாளத்தில் 85 க்கும் மேற்பட்டப் படங்களுக்கு திரைக்கதை எழுதியுள்ளார். பிரேம் நசீர் என்ன பிரேம கானம் என்ற பிரபல இலக்கியப் படைப்பின் ஆசிரியரும் ஆவார். திரைப்படத்திற்கான சிறந்த புத்தகத்திற்கான தேசிய விருதை வென்றார். அதே நேரத்தில் கானம் மற்றும் மோகினியாட்டம் என்ற அவரது படங்கள் கேரள மாநில விருதுகளை வென்றது.
தம்பி, ராஜேஸ்வரி என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார், இவர்களுக்கு கவிதா என்ற ஒரு மகள் உள்ளார். இவரது மனைவியும் மகளும் கலைத்துறைகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இவருக்கு ஒரு மகனும் இருந்தார். இராஜகுமாரன் தம்பி பிரியதர்சனின் முன்னாள் கூட்டாளியாக இருந்தார் .பின்னர் தெலுங்கு திரையுலகில் சில திரைப்படங்களை இயக்கியுள்ளார். 2009 மார்ச்சில் செகந்திராபாத்தில் திடீரென இறந்து போனார். சிறீகுமாரன் தம்பிக்கு தன்மயா, வரதா, தனயா என்ற மூன்று பேத்திகள் உள்ளனர். இவர் சென்னையில் வசித்து வருகிறார். இவரது அலுவலகம் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ளது.
தம்பி 1940 மார்ச் 16 ஆம் தேதி ஆலப்புழா மாவட்டத்தின் ஹரிப்பாடு என்ற இடத்தில் களரிக்கல் கிருஷ்ண பிள்ளை, கரிம்பாளையத்து பவானிக்குட்டி தங்கச்சி ஆகியோருக்கு பிறந்தார். அவரது மூதாதையர்கள் கண்ணூர் மாவட்டத்திலுள்ள சிறக்கலில் இருந்து ஹரிப்பாடுக்கு மாறியதாக தெரிகிறது. இவர் தனது பள்ளிப்படிப்பை ஹரிப்பாடு அரசுப் பள்ளியில் முடித்தார். இவர் ஆலப்புழ சனாதன தர்ம கல்லூரியில் கணிதத்தில் பட்டம் பெற்றுள்ளார். ஆவார். திருச்சூர் அரசுப் பொறியியல் கல்லூரியில் கட்டிடப் பொறியியலில் பட்டம் பெற்றுள்ளார்.
இவரது உடன்பிறப்புகளில் புகழ்பெற்ற புதின ஆசிரியரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணபரிந்து போன்ற நாவல்களை எழுதியவருமான, மறைந்த பி.வாசுதேவன் தம்பி , வழக்கறிஞர் பி. கோபாலகிருஷ்ணன் தம்பி, முன்னாள் வழக்குரைஞர் தலைவர் , கேரள வழக்கறிஞர் சங்கத்தின் முன்னாள் தலைவர் துளசி கோபிநாத், ஆரக்கிள் பைனான்சியல் சிஸ்டம்ஸ் மென்பொருள் லிமிடெட் முன்னாள் துணைத் தலைவரான பிரசன்னவதனன் தம்பி ஆகியோர் அடங்குவர்.
சிறீகுமாரன் தம்பி இவர் மலையாள சினிமாவில் ஒரு இந்திய பாடலாசிரியராகவும், இயக்குனராகவும், தயாரிப்பாளராகவும், திரைக்கதை எழுத்தாளராகவும் உள்ளார். அவர் கவிதைகளையும் எழுதுகிறார். இவர்மதிப்புமிக்க வள்ளத்தோள் விருதைப் பெற்றுள்ளார்.
இடாரில் உள்ள சர் பிரதாப் உயர்நிலைப் பள்ளியில், ஜோசி 1927 வரை 6 ஆண்டுகள் தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தார். 1927 இல் உயர் கல்விக்காக அகமதாபாத்தில் உள்ள தனியார் உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்ந்தார். உயர் கல்வியைத் தொடர அகமதாபாத்திற்கு சென்றது அவருக்கு ஒரு பெரிய திருப்புமுனை என்று ஜோசி கருதினார். அகமதாபாத் அப்போது பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, இடார் மற்றும் பாம்னா ஆகியவை இடார் மாநிலத்தின் சுதேச ஆட்சியின் கீழ் இருந்தன. அகமதாபாத் ஜோசியை குஜராத்தி இலக்கியத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தியது. இந்த நகரம் அவரது சமூக மற்றும் அரசியல் உணர்வை மேம்படுத்த உதவியது. 1928 இல், ஜோசி அகமதாபாத்தில் உள்ள குஜராத் கல்லூரியில் சேர்ந்தார். 1930 இல் தேசிய இயக்க செல்வாக்கின் கீழ் பிரித்தானிய கல்வியை விட்டு தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தார்.
ஜோசி தனது குழந்தைப் பருவத்தைக் கழித்த கிராமச் சூழல் அவரது கல்லூரி நாட்களில் அவரது கவிதைக்கு உத்வேகம் அளித்தது. ஜோஷிக்கு 17 வயதாக இருந்தபோது உயர்கல்வி முடித்து குஜராத் கல்லூரியில் சேர்ந்தபோது அவரது கவிதை வெளியிடல் ஆரம்பமானது. ஜோஷியும் மற்ற இரண்டு நண்பர்களும் ஆரவல்லி மலையின் மிக உயரமான சிகரமான அபு மலையில் ஏறினர். அங்கு நாக்கி ஏரியின் மீது சந்திரன் பிம்பம் எழுவதைக் கண்டார். மலை உச்சியில் ஒரு மகிழ்ச்சியான பயணத்திற்குப் பிறகு, இலையுதிர்கால வீழ்ச்சி, நிலவும் ஏரியும் ஜோசிக்கு தனது முதல் கவிதை எழுத ஊக்கமளித்தன. குஜராத் கல்லூரி இதழில் வெளியிடப்பட்ட நக்கீ சரோவரே சரத் பூர்ணிமா என்ற கவிதை, ஒரு சரணத்தில் கவிதை எழுதுவதை விவரிக்கிறது:
உமாசங்கர் ஜோசியின் தந்தை ஜெதலால் பல சாகிர்களிடம் கர்பாரியாக பணிபுரிந்தவர். தனது மகன்களுக்கு ஆங்கிலக் கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். 1916 ஆம் ஆண்டில், ஜோசி தனது கல்வியை பாம்னாவில் உள்ள தொடக்கப்பள்ளியில் தொடங்கினார். ஆசிரியர் இல்லாததால் 4 ஆம் வகுப்பில் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்தார். இதைக் கண்ட ஜெதலால், ஜோசியை இடாரில் உள்ள சர் பிரதாப் உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்த்தார். குழந்தையாக இருந்தபோது, அவர் ஆரவல்லி மலைப் பகுதிகளுக்கு உல்லாசப் பயணம் மேற்கொண்டார். பாம்னாவிலும் அதைச் சுற்றியுள்ள வண்ணமயமான பருவமழைக் கண்காட்சிகளையும் கண்டார். இந்த கிராம வாழ்க்கை அவரது மொழியில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி அவரிடம் "கவிதை வரிகளை" உருவாக்கியது.
பாம்னா (இப்போது குஜராத் மாநிலம் ஆரவல்லி மாவட்டத்தில் உள்ள பிலோடா தாலுகா) என்ற சிறிய கிராமத்தில் ஜெதலால் கமல்ஜி மற்றும் நவல் பாய் தம்பதியருக்கு உமாசங்கர் ஜோசி பிறந்தார். அவருக்கு ஆறு சகோதரர்கள் மற்றும் இரண்டு சகோதரிகள் உட்பட எட்டு உடன்பிறப்புகள் இருந்தனர்.
உமாசங்கர் ஜெதலால் ஜோசி இவர் குஜராத்தி இலக்கியத்தின் மூலம் அறியப்பட்ட ஒரு இந்திய கவிஞரும், அறிஞரும் மற்றும் எழுத்தாளருமாவார்.
பெஞ்சமின் தனது தொழில்முறை மல்யுத்த வாழ்க்கையை உலக மற்போர் மகிழ்கலை நிறுவனத்தின் பயிற்சிக் களமான ஓஹியோ பள்ளத்தாக்கு மல்யுத்தத்தில் தொடங்கினார், அங்கு அவர் தெற்கு இணை வாகையாளர் பட்டத்தினை நான்கு முறை பெற்றார். அதில் மூன்று முறை ப்ரோக் லெஸ்னருடன், ஒரு முறை ரோட்னி மேக் எனபவருடனும் இணை வாகையாளர் பட்டத்தினை வென்றார். 2002 ஆம் ஆண்டில் இவர் உலக மற்போர் மகிழ்கலை நிறுவனத்தின் முக்கிய வீரர்கள் பட்டியலில் இவர் இணைந்தார்.அங்கு அவர் கர்ட் ஆங்கிள் மற்றும் சார்லி ஹாஸ் ஆகியோருடன் ஒரு கூட்டணியை உருவாக்கினார், இது ஆங்கிள் அணி என அழைக்கப்பட்டது. பின்னர் ஹாஸுடன் இணைந்து விளையாடிய போது இது உலகின் தலைசிறந்த இணைகளில் ஒன்று என்று அழைக்கப்பட்டது. இவர் கண்டங்களுக்கு இடையிலான வாகையாளர் பட்டத்தினை மூன்று முறையும், யுனைடெட் ஸ்டேட்ஸ் வாகையாளர் பட்டத்தினை ஒரு முறையும் மற்றும் உலக மற்போர் மகிழ்கலை நிறுவனம் இணை வாகையாளர் பட்டத்தினை இருமுறையும் ஹாஸ் உடன். உலக மல்யுத்த கவுன்சிலில் விளையாடிய போது ஒரு முறை உலக மிகுகன வாகையாளர் பட்டத்தினை வென்றார்.
ஷெல்டன் பெஞ்சமின் ஒரு அமெரிக்க தொழில்முறை மல்யுத்த வீரர், தற்போது ரா பிராண்டில் உலக மற்போர் மகிழ்கலை நிறுவனத்திடம் ஒப்பந்தம் செய்து விளையாடி வருகிறார். ஷெல்டன் எக்ஸ் பெஞ்சமின் என்ற மேடைப் பெயரில் நியூ ஜப்பான் புரோ-மல்யுத்தம் மற்றும் புரோ மல்யுத்த நோவா ஆகியவற்றில் பங்கேற்றதன் மூலமாகவும் தனது சொந்த பெயரிலேயே ரிங் ஆப் ஹானர் நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்றதன் மூலமாகவும் இவர் பரவலாக அறியப்பட்டார் தொழில்முறை மல்யுத்த வீரராக மாறுவதற்கு முன்பு, கல்லூரியில் இரு வேறு விளையாட்டுக்களில் பங்கேற்று வந்தார். ஜூனியர் கல்லூரியில் படித்த பிறகு , மினசோட்டா பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் முடித்தார்.
வெளிப்புற சுவரில் கோயிலின் வடக்கு, தெற்கு மற்றும் கிழக்கு பக்கங்களில் மூன்று மாடங்கள் போன்ற அமைப்புகள் உள்ளன. அவற்றில் வடக்குப்புறம் மற்றும் தெற்குப்புறம் ஆகியவற்றில் இடங்கள் காலியாக உள்ளன. இருப்பினும் மேற்கு பக்கத்தில் ஒரு விநாயகர் சிலை ஒரு யோனியில், குழாய் போன்ற அமைப்புடன் அமர்ந்த நிலையில் காணப்படுகிறது. யோக்யகர்த்தா மற்றும் அருகிலுள்ள மற்ற இந்து கோயில்களுடன் ஒப்பிடும்போது, கெபாங் கோயில் ஒரு தனித்துவமான கட்டடக்கலை பாணியைக் கொண்டுள்ளதை அறியமுடியும். கூரையில், தெய்வீகத் தன்மை வாய்ந்த சிறிய தலைகள் ஒரு ஜன்னல் சட்டகத்திலிருந்தும், காணும் வகையில் அமைந்துள்ளன. சிறிய அளவிலான தேவதை போன்ற தெய்வ உருவங்கள் அங்குள்ள மாடங்களில் காணப்படுகின்றன. அப்பகுதி கூடு என்று அழைக்கப்படுகிறது. அவ்வகையான கூரையில் அலங்காரங்கள் கொண்ட அமைப்பினை மத்திய ஜாவாவின் டயங் பீடபூமியில் உள்ள டயங் கோயில்களில் உள்ள பீமா கோயிலில் காண முடியும். கோயிலின் மேற்பகுதி ரத்னாவால் முடிசூட்டப்பட்டுள்ளது. கோயிலின் முற்றத்தில் அதன் நான்கு மூலைகளிலும் நான்கு லிங்க அமைப்புகள் உள்ளன.
கெபாங் கோயில், இந்து கோயிலுக்கான அம்சங்களைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது. அக்கோயிலின் சதுர அடித்தளம் 5.25 5.25 மீட்டர் ஆகும். கோயிலின் உயரம் 7.75 மீட்டர் ஆகும். உள்ளே செல்வதற்கு நுழைவு படிக்கட்டுகள் எதுவும் இல்லை, அல்லது ஏற்கனவே அவ்வாறு இருந்து பின்னர் அழிந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது. இந்தக் கோயில் கிழக்கு நோக்கிய நிலையில் அமைந்துள்ளது. போர்ட்டலின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இரண்டு மாடங்கள் போன்ற அமைப்புகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் வலது புறத்தில் நந்தீஸ்வரரின் சிலைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. நவம்பர் 1989 இல் நந்தீஸ்வரர் சிலை திருட்டு போனது. நந்தீஸ்வரா சிலைக்கு எதிர் புறத்தில் ஒரு காலா எனப்படுகின்ற பைரவர் சிலை இருந்திருக்க வேண்டும். இருப்பினும் இங்கு இதுவரை எந்த மகாகாலன் சிலையும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. உள் அறையில் அறையின் மையத்தில் ஒரு யோனி வைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தக் கோயில் தொடர்பான வரலாற்று பின்னணிகளோ அல்லது கல்வெட்டு பதிவுகளோ எதுவும் இல்லை. இருப்பினும், கோயில் பகுதிகளின் பாத அல்லது கால் பகுதிகளின் அதிக அளவு விகிதாச்சாரத்தை வைத்து நோக்கும் நிலையில் இந்த கோயில் மேதாங் மாதரம் இராச்சியத்தின் பழைய காலத்தில் கட்டப்பட்டதாக அறியமுடிகிறது. என்பதைக் குறிக்கிறது,
கெபாங் கோயில் என்பது இந்தோனேஷியாவில் யோக்யாகர்த்தாவின் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்துள்ள, 8 ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த இந்துக்கோவில் ஆகும். இந்தக் கோயில் மெடாங்க் ராச்சியத்தின் போது ஸ்லேமான், நகம்பிளாக் என்னுமிடத்திலுள்ள வெடோமாரிடானியில் கெபாங் என்னுமிடத்தில் கட்டப்பட்ட கோயிலாகும்.
பந்திப்பூர் சுற்றுச்சூழல் கலாச்சார சுற்றுலாத் திட்டம் என்பது நேபாளத்தின் முக்கிய சுற்றுலாத் தலங்களில் ஒன்றாக பந்திப்பூரை உயர்த்தும் திட்டமாகும். - திட்டத்திற்கு ஐரோப்பா ஏயிட் உதவி வழங்க முன்வந்தது. அதன் நோக்கங்கள் இந்த நகரை ஒரு தனித்துவமான சுற்றுலா தலமாக அபிவிருத்தி செய்வதும் ஊக்குவிப்பதும் ஆகும். பந்திப்பூரின் கட்டப்பட்ட மற்றும் இயற்கை சூழலை மேம்படுத்துதல் மற்றும் பாதுகாத்தல், பொருளாதார நடவடிக்கைகளை புத்துயிர் பெற உள்ளூர் நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவளித்தல், பந்திப்பூரின் சுற்றுலாத் துறையை மேம்படுத்தல் என்பன திட்டத்தில் அடங்கும்.
பந்திப்பூர் என்பது ஒரு மலையடிவார குடியேற்றம் மற்றும் நேபாளத்தின் தனஹூ மாவட்டத்தின் ஒரு நகராட்சி ஆகும். இந்த நகராட்சி 2014 ஆம் ஆண்டு மே 18 அன் நிறுவப்பட்டது. பாதுகாக்கப்பட்ட, பழைமை வாய்ந்த கலாச்சார சூழல் காரணமாக பந்திப்பூர் சுற்றுலாத் துறையில் முன்னேறி வருகின்றது. 2011 ஆம் ஆண்டின் நேபாள மக்கட் தொகை கணக்கெடுப்பின் போது பந்திப்பூர் மற்றும் தரம்பனியில் 3750 தனிநபர் வீடுகளில் 15,591 பேர் வசித்து வந்தனர். இது நேபாளத்தின் சிறந்த சுற்றுலா தலங்களில் ஒன்றாகும். நெவாரி மக்களுக்கும் அவர்களின் கலாச்சாரங்களுக்கும் பந்திப்பூர் பிரபலமானது.
சமூக இளைஞர் மன்றம், பொது நூலகம், சிறுவர் கழகம் போன்ற சமூக அமைப்புகள் பந்திப்பூரில் காணப்படுகின்றது. பத்மா நூலகம் நேபாளத்தின் மிகப் பழமையான நூலகங்களில் ஒன்றாகும் இது ராணாவின் ஆட்சியில் நிறுவப்பட்டது. பந்திப்பூரில் ஏராளமான சமூக அமைப்புகள் தோன்றி மங்கிவிட்டன. திந்தாரா இளைஞர் கலாச்சாரக் குழு 1998 இல் நிறுவப்பட்ட செயலில் உள்ள ஒரே இளைஞர் கழகம் ஆகும். ஆரம்பத்தில் இது ஒரு தளர்வான மன்றமாக இருந்தது. பின்னர் மாவட்ட நிர்வாக அலுவலகத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்டது.
2014 ஆம் ஆண்டு மே 8 அன்று பிரதமர் அலுவலகத்தில் சிங்கா தர்பாரில் நடைபெற்ற அமைச்சரவைக் கூட்டம் உள்ளாட்சி சுயராஜ்யச் சட்டம் 1999 க்கு இணங்க முன்னர் முன்மொழியப்பட்ட 37 நகராட்சிகள் உட்பட கூடுதலாக 72 நகராட்சிகளை அறிவித்தது. இந்த அறிவிப்புடன் பந்திப்பூர் நேபாள நகராட்சியாக முன்மொழியப்பட்டது. அருகிலுள்ள தரம்பனி வி.டி.சி நகராட்சி பந்திப்பூருடன் இணைக்கப்பட்டது. 2014 ஆம் சூன் 2 முதல் பந்திப்பூர் கிராமக் குழுவின் தொடக்கத் திட்டத்துடன் முறையாக பந்திப்பூர் நகராட்சியாக செயற்படத் தொடங்கியது.
பூட்டானில் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள் பூட்டானில் ஏராளமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள் உள்ளன. பூட்டானின் மிக முக்கியமான பிரச்சினைகளில் பாரம்பரிய விறகு சேகரிப்பு, பயிர் மற்றும் மந்தை பாதுகாப்பு மற்றும் கழிவுகளை அகற்றுவது ஆகியவை முக்கியமானவையாகும். அத்துடன் பூட்டானின் மக்கள் தொகை மற்றும் பல்லுயிர் பெருக்கத்தை அச்சுறுத்தும் தொழில்துறை மாசுபாடு, வனவிலங்கு பாதுகாப்பு மற்றும் காலநிலை மாற்றம் போன்ற பல நவீன கவலைகள் உள்ளன. நிலம் மற்றும் நீர் பயன்பாடு கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற அமைப்புகளில் சுற்றுச்சூழல் அக்கறை கொண்ட விஷயங்களாக மாறிவிட்டன. இந்த பொதுவான சிக்கல்களுக்கு மேலதிகமாக, பூட்டானின் ஒப்பீட்டளவில் நகரமயமாக்கப்பட்ட மற்றும் தொழில்மயமாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் நிலப்பரப்பு கிடைக்கும் தன்மை மற்றும் காற்று மற்றும் ஒலி மாசுபாடு போன்றவை அதிகம் காணப்படுகின்றன. பல சந்தர்ப்பங்களில், வறிய நிலையில் இருப்பவர்களும், அரசியல் ரீதியாக குறைந்த பட்ச அதிகாரம் கொண்டவர்களும் இந்தச் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
21 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், பூட்டானிய விவசாயிகள் முதன்முதலில் காலநிலை மாற்றத்தின் காரணமாக அதிக வெப்பநிலை விவசாய ஏற்ற இறக்கங்களை எதிர்கொண்டனர். பூட்டானில் பனிப்பாறைகள் பின்வாங்குவதால் நீடித்த பருவங்கள் மற்றும் அரிப்பு அதிகரிக்கிறது. இலையுதிர்காலத்தின் பிற்பகுதியில் ஒரு முதிர்ந்த பயிரை இரட்டை அறுவடை செய்வதை இது தடுக்கிறது. மேலும், இவ்வாறு குறைந்த மகசூல் அடுத்த கோடையில் அதிகரிக்கிறது. இந்த மாற்றங்களால் அண்டை இந்தியப் பிராந்தியங்களில் உள்ள இதே போன்ற திட்ட மகசூல் இழப்பு 10 முதல் 40 சதவிகிதம் வரை ஏற்படுகிறது. இந்த சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களின் விளைவாக சில பூட்டானியர்கள் தங்கள் விவசாய முறைகளில் மாற்றத்தை நாடுகிறார்கள்.
2011 ஆம் ஆண்டில், பூட்டான் விரைவான பொருளாதார நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. இதனால் நிலம், காற்று மற்றும் நீர் போன்ற இயற்கை வளங்களுக்கு அழுத்தம் ஏற்பட்டது. வளர்ச்சி நடவடிக்கைகள் காரணமாக நகரமயமாக்கம் அதிகரித்தல், தொழில்மயமாக்கல், சுரங்க மற்றும் குவாரி, விவசாயம் மற்றும் திடக்கழிவு மேலாண்மை திட்டங்கள் போன்றவை அதிகரித்தன. நில சீரழிவு, பல்லுயிர் மற்றும் வாழ்விட இழப்பு, அதிக எரிபொருள்-மர நுகர்வு மற்றும் மனித-வனவிலங்கு மோதல்கள் ஆகியவை பூட்டானின் சுற்றுச்சூழல் சவால்களில் சில. இந்த சிக்கல்கள் இருந்தபோதிலும், பூட்டானின் ஒட்டுமொத்த கரியமில வாயு வெளியீடு நடுநிலையாகவும், பசுமை இல்ல வாயுக்களுக்கான மடுக்களாகவும் உள்ளது.
2006 ஆம் ஆண்டு முதல், குறிப்பிடத்தக்க காற்று மாசுபாடு, பெரும்பாலும் இந்தியாவின் வெளி மூலங்களால் ஏற்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. இது பூட்டானுக்கு மேலே வளிமண்டலத்தில் பழுப்பு நிறத்தில் வெளிப்படுகிறது. இந்த காற்று மாசுபாட்டின் விளைவாக பயிர் உற்பத்தி குறைந்தது மற்றும் பொது சுகாதாரம் குறித்த கவலைகள் அதிகரித்துள்ளது. பூட்டானின் நான்கு சீமைக்காரை ஆலைகள் உள்நாட்டு காற்று மாசுபாட்டிற்கான மிகவும் பிரபலமான காரணங்களாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. நான்கில் மூன்று நவீன உமிழ்வு கட்டுப்பாடுகள் இல்லாமல் இயங்குகின்றன. இதிலிருந்து வெளிப்படும் தூசு காரணமாக வாழ்க்கை நிலைமைகள் மோசமாக இருகின்றன.
பூட்டான் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலிருந்து தற்போதைய மற்றும் உடனடி காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொண்டு வருகிறது. உறுதியான காலநிலை மாற்றம் பூட்டானின் பல பனிப்பாறைகளின் வெப்பமயமாதல் மற்றும் மந்தநிலை காரணமாக, பனிப்பாறை ஏரிகள் வெடித்து வெள்ளத்தின் அதிர்வெண் மற்றும் தீவிரத்தை அதிகரிக்கிறது. பூட்டான் காலநிலை மாற்றம் காரணமாக விவசாய முறைகளில் மாற்றம் கண்டது. பூட்டானில் விவசாயத்தின் நிலைத்தன்மை குறித்த கவலையைத் தூண்டுகிறது.
அதிகரித்த நகரமயமாக்கல், தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சி காரணமாக பூட்டான் அதன் நகர்ப்புற சூழல்களில் சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. 2011 ஆம் ஆண்டில், பல நகர்ப்புறங்களில் கழிவுகளை அகற்றும் முறைகள் இல்லை. குடியிருப்பாளர்கள் குப்பைகளை எரிக்கவோ, கொட்டவோ அல்லது தூக்கி எறியவோ செய்கின்றனர். 2012 ஆம் ஆண்டில் கழிவுகளை அகற்றுவது என்பது உருவாக்கப்பட்ட கழிவுகளில் 52 சதவீதத்தை அடைந்தது.
இவரது புதினங்கள் மற்றும் சிறுகதைகள், பிரபலமான குருவாயூர் கோயிலுக்கு கட்டுப்பட்ட சாதாரண ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் கதைகளை விவரிக்கின்றன, வெளியில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கானோர் பார்வையிட்ட யாத்ரீக நகரத்தின் சலசலப்பில் அவை கவனிக்கப்படவில்லை. இவரது பாலிக்கல்லு மற்றும் ஆனப்பாகா போன்ற சிறுகதைகள் தான் பணக்கார கோயில்களுக்கு ஆடம்பரமான பணிகளைச் செய்வதன் மூலம், யானைப் பாகன்கள் மற்றும் கவர்ச்சியான பெண்கள் என ஒரு வாழ்க்கையை வாழ விதிக்கப்பட்ட ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் அவல நிலையை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்தன. மேலும் இவர், 32 ஆண்டுகளாக பணியாற்றிய குருவாயூர் கோயிலைச் சுற்றியுள்ள சடங்குகளையும் வாழ்க்கையையும் நாழிகமணி கதையில் பதிவு செய்கிறார். பாலிக்கல்லு சிறுகதையும் இந்த அனுபவத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதாகும்.
உன்னிகிருஷ்ணன் புதூர் ஒரு மலையாள மொழி நாவலாசிரியரும் சிறுகதை எழுத்தாளருமாவார். உன்னிகிருஷ்ணன், சுமார் 700 சிறுகதைகள் எழுதியுள்ளார். இவர் 29 சிறுகதைத் தொகுப்புகள், 15 புதினங்கள், கவிதைகளின் தொகுப்பு மற்றும் சுயசரிதைகளை வெளியிட்டுள்ளார். பாலிக்கல்லு புதினத்திற்காக கேரள சாகித்ய அகாதமி விருது இவருக்கு 1968 இல் வழங்கப்பட்டது. அனுபவங்கள் நேர் ரெகக்கால் என்ற புதினத்திற்காக 2010ஆம் ஆண்டிடில் ஓடக்குழல் விருதைப் பெற்றார்.
உன்னிகிருஷ்ணன் புதூர் தலைப்புகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் தெளிவான சுவை கொண்ட நவீன சகாப்தத்தின் எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக விளங்கினார். அவரது படைப்புகள் ஜலசமாதி, தர்மசக்கரம், கஜராஜன் குருவாயூர் கேசவன், புதூரின்டே கதைகள், தாளவிரல், ஆகாசவாணி, குட்டசம்மதம், ஆத்மவிபூதி, ஆனப்பாகா, அம்ருதமதனம், கரையுண்ண கல்பாடுகள், நாஷ்டாபேட்டா பொன்னோணம், கம்சன், திலான் தாமசின்டே ஞானம், சுந்தரி சேரியம்மா மற்றும் கல்பகபூமாலா ஆகியவை அடங்கும்.
உன்னிகிருஷ்ணன், கேரள மாநிலத்தின், திருச்சூர் மாவட்டத்திலுள்ள, எங்கண்டியூர் கிராமத்தில், சுள்ளிபரம்பில் சங்குன்னி நாயர் மற்றும் புதூர் ஜானகி அம்மாவிற்கு மகனாகப் பிறந்தார். இவர், சாவக்காடு வாரியப் பள்ளியில் படித்தார். பாலக்காடு, அரசு விக்டோரியா கல்லூரியில், தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய இவர், இணையாக இரண்டு ஆண்டுகள் செய்தித்தாள் நிருபராக பணியாற்றினார்.
பின்னர் இவர் குருவாயூர் ஸ்ரீகிருஷ்ணா கோயில் தேவஸ்வம் அலுவலகத்தில் ஒரு எழுத்தராக சேர்ந்தார். 1987 ஆம் ஆண்டில் குருவாயூர் தேவஸ்வம் நூலகத்தின் நிறுவனப் பிரிவின் தலைவராக ஓய்வு பெற்றார். இவர், ஒரு தொழிற்சங்கத் தலைவராகவும் சமதர்மவாதியாகவும் இருந்தார். கோயில் ஊழியர்களின் பிரதிநிதியாக கோயில் நிர்வாகக் குழுவிற்கு அவர் பரிந்துரைக்கப்பட்டார்.
சாகித்ய பிரவர்தகா கூட்டுறவு சங்கத்தின் தலைவராகவும், கேரள சாகித்ய அகாதமியின் செயற்குழு உறுப்பினராகவும், கேரள சங்கீதா நாடக அகாடமியின் பொதுக்குழுவின் உறுப்பினராகவும், பக்தபிரியா என்றப் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் குழுவின் நிறுவனர் உறுப்பினராகவும் பணியாற்றினார்.
இவர் ஏப்ரல் 2, 2014 அன்று சாவக்காட்டில் உள்ள ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் காலமானார். இவர் சில காலமாக வயது மூப்பு தொடர்பான நோய்களுக்கு சிகிச்சை பெற்று வந்தார். இவருக்கு மனைவி மற்றும் இரண்டு மகன்கள் உள்ளனர்.
1946 இல் அப்துல்லா சுதந்திரம் கோரினார், அமீரகம் காசெமித் ஜோர்தானின் இராச்சியமானது. ஜோர்தானின் மன்னராக தலாலின் தந்தை இருந்ததால் தலால் மகுடத்திற்குரிய இளவரசாவார். 1951 இல் எருசலேமில் அப்துல்லா படுகொலை செய்யப்பட்ட பின்னர் தலால் மன்னரானார். 1952 ஆம் ஆண்டில் ஜோர்டானின் நவீன அரசியலமைப்பை உருவாக்கி, அவரது ராச்சியயத்தை ஒரு அரசியலமைப்பு முடியாட்சியாக மாற்றியமைத்ததே அரசர் என்ற வகையில் தலாலின் மிகவும் மதிப்பிற்குரிய சாதனை ஆகும். மனநோய் காரணமாக பாராளுமன்றம் மூலம் பதவி விலக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும் வரை அவர் பதின்மூன்று மாதங்களுக்கும் குறைவாகவே ஆட்சி செய்தார்- அவருக்குமனப்பித்து ஏற்பட்டது என அறிவிக்கப்பட்டது. தலால் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் இஸ்தான்புல்லில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனையில் கழித்தார், 1972 ஜூலை 7 அன்று இறந்தார். அவருக்குப் பிறகு அவரது மூத்த மகன் ஹுசைன் பதவிக்கு வந்தார்.