polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இந்த நிகழ்வுகளுக்குச் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு துவா கான், யுவான் ககான் தெமுர் ஒல்ஜெய்டுவுடன் நடந்து கொண்டிருந்த சண்டைகளை நிறுத்த விரும்பினார். 1304ஆம் ஆண்டு வாக்கில் மங்கோலியக் கானரசுகளுக்கு இடையில் ஒரு பொதுவான அமைதி அறிவிக்கப்பட்டது. இதன்மூலம் யுவான் அரசமரபு மற்றும் மேற்கு கானரசுகளுக்கு இடையில் இருந்த சண்டை நிறுத்தப்பட்டது. இவ்வாறாக சுமார் 25 வருடங்களுக்கு நீடித்தது. இது நடந்த உடனேயே துவா கான் இந்தியா மீது ஒரு கூட்டு மங்கோலியத் தாக்குதலை நடத்த முன்மொழிந்தார். ஆனால் அந்தப் படையெடுப்பு பொருள்வயமாக்கப்படவில்லை.
பின்னர் மங்கோலியர்கள் ஜலாலுதீனுக்குப் பின்வந்த அலாவுதீனின் ஆட்சிக்காலத்தில் வட இந்தியா மீது தொடர்ந்து படையெடுத்தனர். குறைந்தது இருமுறையாவது அவர்கள் நல்ல படைபலத்துடன் வந்தனர். 1297ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் சகதாயி நோயனான காதர் தனது இராணுவத்துடன் வந்து பஞ்சாப் பகுதியைச் சூறையாடினார். மேலும் அவர் கசூர் வரை முன்னேறி வந்தார். 1298ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 6ஆம் தேதி உலுக் கான் தலைமை தாங்கிய அலாவுதீனின் இராணுவமானது படையெடுப்பாளர்களைத் தோற்கடித்தது.
1305ஆம் ஆண்டு திசம்பர் மாதத்தில் துவா மீண்டும் ஒரு இராணுவத்தை அனுப்பினார். அந்த இராணுவமானது கடுமையான காவலுடன் இருந்த தில்லி நகரத்தைத் தாண்டி தென்கிழக்கு திசையில் இமயமலை அடிவாரத்தின் வழியே கங்கைச் சமவெளிக்கு முன்னேறியது. மாலிக் நாயக்கால் தலைமை தாங்கப்பட்ட அலாவுதீனின் 30,000 வீரர்களைக் கொண்ட வலிமையான குதிரைப்படை அம்ரோகா யுத்தத்தில் மங்கோலியர்களைத் தோற்கடித்தது. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மங்கோலியர்கள் கைது செய்யப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.
1254-55இல் காஷ்மீரிகள் புரட்சி செய்தனர். 1251இல் பெரிய கானாகப் பதவியேற்ற மோங்கே கான் தனது தளபதிகளான சலி மற்றும் தகுதரை காஷ்மீர் அவையை மாற்றம் செய்ய நியமித்தார். மேலும் அவர் காஷ்மீரின் தருகச்சியாகப் புத்த குரு ஒடோச்சியை நியமித்தார். எனினும் காஷ்மீர் மன்னர் ஸ்ரீநகரில் ஒடோச்சியைக் கொலை செய்தார். காஷ்மீர் மீது படையெடுத்த சலி மன்னரைக் கொன்று புரட்சியை ஒடுக்கினர். அதன் பிறகு பல வருடங்களுக்கு மங்கோலியப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாகக் காஷ்மீர் தொடர்ந்தது.
மங்கோலியப் படையெடுப்புகளின் விளைவாகத் தில்லி சுல்தானகத்தில் தஞ்சமடைந்த பெரிய எண்ணிக்கையிலான பழங்குடியினங்கள் வட இந்தியாவில் இருந்த அதிகார அமைப்பை மாற்றின. கல்ஜி பழங்குடியினம் பழைய தில்லி சுல்தான்களிடமிருந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது. விரைவிலேயே இந்தியாவின் பிற பகுதிகளுக்கும் தங்களது அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்தியது. இதே காலகட்டத்தில் இந்தியாவுக்குள் மங்கோலியப் படையெடுப்புகள் மீண்டும் தொடங்கின.
இந்தியா மீதான பெரிய அளவிலான மங்கோலியப் படையெடுப்புகள் நின்று போயின. இந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்தித் தில்லி சுல்தான்கள் முல்தான், உச் மற்றும் இலாகூர் ஆகிய எல்லைப்புறப் பட்டணங்களை மீட்டெடுத்தனர். மேலும் குவாரசமியா அல்லது மங்கோலியப் படையெடுப்பாளர்களுடன் இணைந்த உள்ளூர் ரானாக்கள் மற்றும் ராய்களுக்குத் தண்டனை கொடுக்க இந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.
அதே வருடத்தில் மங்கோலியக் கானான துவா இறந்தார். அவருக்கு அடுத்து அரியணைக்கு யார் வருவது என்ற சண்டையில் இந்தியா மீதான மங்கோலியப் படையெடுப்புகள் நின்று போயின. இந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட அலாவுதீனின் தளபதியான மாலிக் துக்ளக் தற்கால ஆப்கானித்தானில் இருந்த மங்கோலியப் பகுதிகளின் மீது அடிக்கடித் தாக்குதல்களை நடத்தினார்.
1306இல் அனுப்பப்பட்ட மற்றொரு மங்கோலிய இராணுவம் இராவி ஆறு வரை முன்னேறியது. வரும் வழியில் இருந்த பகுதிகளைச் சூறையாடியது. இந்த இராணுவத்தில் மூன்று பிரிவுகள் இருந்தன. அவை கோபேக், இக்பால்மண்ட் மற்றும் தை-பு ஆகியவர்களால் தலைமை தாங்கப்பட்டன. மாலிக்கபூர் தலைமை தாங்கிய அலாவுதீனின் படைகள் படையெடுப்பாளர்களை உறுதியுடன் தோற்கடித்தன.
ஆனால் குலாகு தில்லி சுல்தானகத்தின் மீது பெரியதொரு படையெடுப்பை எடுக்க மறுத்து விட்டார். சில வருடங்களுக்குப் பிறகு குலாகுவுக்கும் தில்லி சுல்தான்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட தூதுவ தொடர்புகள் அவர்கள் அமைதியை வேண்டினர் என்பதை நமக்கு உணர்த்துகின்றன.
ஜலாலுதீன் பஞ்சாபின் உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்துப் போர் புரிந்தார். ஆனால் திறந்தவெளியில் பல ஆட்சியாளர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். பின்னல் ஜலாலுதீன் பஞ்சாபின் வெளிப் பகுதிகளுக்கு பின்வாங்கினார். முல்தானில் அடைக்கலம் அடைந்தார்.
அவரது இத்தாலிய சகாக்களைப் போலல்லாமல், மெகதிக்கு சரியான மலையேறும் பனிக் காலணிகள் வழங்கப்படவில்லை. அவர் வழக்கமான இராணுவக் காலணிகளையே அணிந்திருந்தார். அவருடைய காலணிகள் இரண்டின் அளவுகளும் அவரது கால்களுக்கு மிகச் சிறியவை என சில அறிக்கைகளின்படித் தெரிகிறது. எனவே, அவர் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டார். மேலும் அவர் கீழ் முகாமை அடைந்த நேரத்தில் நடக்க முடியவில்லை. அவரை [[ஸ்கர்டு நகரில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனைக்கு 'ஸ்ட்ரெச்சரில்' கொண்டு செல்ல வேண்டியிருந்தது, அங்கு அவருக்கு முதலுதவி அளிக்கப்பட்டத. அங்கிருந்து ராவல்பிண்டியில் உள்ள ஒரு இராணுவ மருத்துவமனைக்கு மாற்றப்பட்டார். குடலிறக்கம் பரவாமல் தடுக்க அவரது கால்விரல்கள் அனைத்தையும் வெட்டுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அவர் எட்டு மாதங்கள் மருத்துவமனையில் கழித்து பின்னர் வீடு திரும்பினார்.
சூலை 1953 இல் ஒரு ஜெர்மன்-ஆஸ்திரிய அணி நங்க பர்வதத்துக்கு பயணம் மேற்கொண்டது. இந்த பயணத்தை மியூனிக் பகுதியைச் சேர்ந்த வில்லி மேர்க்கலின் தந்தை வழி சகோதரர் கார்ல் ஹெர்லிகோஃபர் ஏற்பாடு செய்தார். அதே நேரத்தில் 1932 மற்றும் 1934 முயற்சிகளில் பங்கேற்ற இன்ஸ்ப்ரூக்கைச் சேர்ந்த பீட்டர் அஷென்ப்ரென்னர் இந்த பயணத்தின் தலைவராக இருந்தார். இக்குழு உறுப்பினர்களில் ஒருவரான ஹெர்மன் புல் அதை முதலிடம் பிடித்தார் மற்றும் மலையுச்சியை அடைந்த முதல் நபர் ஆனார். அவருக்கு அன்சா பகுதியைச் சேர்ந்த அமீர் மெக்தி மற்றும் ஆஜி பேய்க் என்ற இரு சுமை தூக்குபவர்கள் உதவி புரிந்தார்கள். புல் கீழிறங்கும்போதும் உறைபனியால் ஏற்படும் உடல்நலக் குறைவால் பாதிக்கப்பட்ட போது அவருக்கு உதவி செய்தனர்.
போனாட்டியும் மெகதியும் மலைச் சிகரத்தை சேருவதைத் தடுக்க விரும்பியதால் காம்பாக்னோனி வேண்டுமென்றே முகாமை நகர்த்தியுள்ளார் என்பது பின்னர் தெரியவந்தது. இளமையாகவும், உடல் தகுதி உடையவராகவும் போனாட்டி இருந்தார். மேலும் பிராணவாயு உபகரணங்கள் இல்லாமல் மலை ஏறுவதன் மூலமும் ஒருவேளை வெற்றி பெற்றுவிடப் போகிறார் என்று காம்பாக்னோனி அஞ்சியிருக்கலாம். காம்பாக்னோனி, மெகதி மற்றும் போனாட்டி ஆகிய இருவரும் பனிக்கட்டிக்குள் அமைத்த தற்காலிக கூடாரத்திலிருந்து மலையின் கீழே அமைந்துள்ள முகாமுக்குத் திரும்பவும் விரும்பினார். ஆனால் இரவு தொடங்கிவிட்டது. மேலும் மெகதி கீழே இறங்குவதற்கான நிலையில் இல்லை. எனவே மற்ற இருவரும் அங்கேயே உறை பனியில் தங்க வேண்டியிருந்தது.
அமீர் மெகதி (சில சமயங்களில் அமீர் மகதி என்றும், அன்சா மெகதி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்) இவர் ஒரு பாக்கித்தானிய மலையேறுபவர் மற்றும் சுமை தூக்குபவர் ஆவார். இவரது பணி 1953 ஆம் ஆண்டில் நங்க பர்வதத்தின் முதல் வெற்றிகரமான ஏற்றம் மற்றும் 1954 இல் கே 2 மலைச்சிகரத்திற்கு இத்தாலிய குழுக்களுடன் மலையேறியது போன்ற பணிகளுக்காக நன்கு அறியப்படுகிறார். இவர், 1954 இல் கே 2 இல் இத்தாலிய மலையேறுபவர் வால்டர் பொனாட்டியுடன் சேர்ந்து, ஒரு இரவில் மிக உயர்ந்த மலையுச்சியில் பனிக்கட்டிக்குள் மாட்டிக்கொண்டுத் தப்பித்ததற்காகவும் அறியப்படுகிறார்.
இத்தாலிய குழுவின் பயணத்தின் போது, இவரும் வால்டர் பொனாட்டியும் அச்சில் காம்பாக்னோனி மற்றும் லினோ லாசெடெல்லி ஆகியயோர் உறைபனியில் சிக்கிக் கொண்டனர். அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட போனாட்டியை மலையுச்சிக்கு வருவதை அவர்கள் தடுக்க விரும்பினர். மேலும் கொண்ட மிக உயரத்தில் ஒரு பனிக்கட்டியில் பதுங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. திறந்தவெளி. மெகதி நிலையான இராணுவத்தினர் பயன்படுத்தும் காலணியை அணிந்திருந்ததால், பனிக்கட்டிக்கு கால்விரல்கள் அனைத்தையும் இழந்து 8 மாதங்கள் மருத்துவமனையில் சேர்ந்து சோதனையிலிருந்து மீண்டார்.
கே 2 முயற்சிக்குப் பிறகு மெகதி மலையேறுதலை விட்டு வெளியேறினார். இத்தாலி அரசாங்கம் அவருக்கு ஓய்வூதியம் வழங்கிவதாகக் கூறியது. ஆனால் அவரது மகன் இதை மறுத்துவிட்டார். அமீர் தனது சொந்த ஊரான அசனாபாத்தில் தனது மீதமான வாழ்நாளில், பாக்கித்தானின் அரசாங்க ஊழியராக சிலகாலம் பணியாற்றினார்.
மெகதி அன்சாவில் உள்ள தனது கிராமத்திற்கு வீடு திரும்பியபோது, தனது பனி கோடரியைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அதை ஒருபோதும் பார்க்க விரும்பவில்லை என்று தனது குடும்பத்தினரிடம் கூறினார்.
கார்டெல் ஹல் டென்னசியில் பிறந்த ஓர் அமெரிக்க அரசியல்வாதி ஆவார். இவர் மிக நீண்ட காலம் அமெரிக்க வெளியுறவுத்துறை செயலாளராக அறியப்பட்டார், இரண்டாம் உலகப் போரின் போது ஜனாதிபதி பிராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட்டின் நிர்வாகத்தில் 11 ஆண்டுகள் இந்தப் பதவியை வகித்தார். ஐக்கிய நாடுகள் சபையை நிர்வகிப்பதில் இவரின் பங்களிப்பிற்காக 1945 ஆம் ஆண்டில் ஹல் அமைதிக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்றார், மேலும் இவரை குடியரசுத் தலைவரான ரூஸ்வெல்ட் "ஐக்கிய நாடுகளின் தந்தை" என்று குறிப்பிடப்பட்டார்.
டென்னசி ஒலிம்பஸில் பிறந்த இவர், கம்பர்லேண்ட் ஸ்கூல் ஆஃப் லாவில் பட்டம் பெற்ற பிறகு தனது தொழில் வாழ்க்கையைத் துவங்கினார். அவர் டென்னசி பிரதிநிதிகள் சபை தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார் மற்றும் எசுப்பானிய-அமெரிக்க போரின் போது கியூபாவில் பணியாற்றினார். அவர் 1907 முதல் 1921 வரை மற்றும் 1923 முதல் 1931 வரை அமெரிக்க பிரதிநிதிகள் சபையில் டென்னஸியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார் . ஹவுஸ் வேஸ் அண்ட் மீன்ஸ் கமிட்டியின் உறுப்பினராக, ஹல் 1913 ஆம் ஆண்டின் வருவாய் சட்டத்தையும், 1916 ஆம் ஆண்டின் வருவாய் சட்டத்தையும் நிறைவேற்ற உதவினார்.
1933 ஆம் ஆண்டில், ஹல் குடியரசுத் தலைவர் பிராங்க்ளின் டி. ரூஸ்வெல்ட்டின் மாநிலச் செயலாளராக நியமிக்கப்பட்டார். அவர் ஓய்வு பெறும் வரை 11 ஆண்டுகள் அங்கு பணியாற்றினார். ஐக்கிய நாடுகள் சபையை உருவாக்குவதில் முக்கிய நபர்களில் ஒருவராகத் திகழ்ந்தார். 1943 ஆம் ஆண்டில் ஐக்கிய நாடுகளின் பட்டயத்தினை உருவாக்கினார் . உடல்நலம் சரியில்லாததால் நவம்பர் 30, 1944 அன்று அவர் மாநில செயலாளர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.
ஹல் 1930 இல் நடைபெற்ற ஆட்சிக் குழுத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார், ஆனால் 1933 இல் ஆட்சிக் குழுவில் இருந்து தனது பதவியினை ராஜினாமா செய்தார். லத்தீன் அமெரிக்க விவகாரங்களில் அமெரிக்க தலையீட்டைத் தவிர்க்க முயன்றார். உடல்நலக் குறைவு காரணமாக 1944 இல் ஹல் மாநில செயலாளர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.
1961 ஆம் ஆண்டில், சக்தி சுகர்ஸ் லிமிடெட் நிறுவப்பட்டது மற்றும் அதன் வணிக உற்பத்தியை 1964 இல் தொடங்கியது. இது சக்திநகர், சிவகங்கை, மொடக்குறிச்சி மற்றும் தெங்கனல் போன்ற இடங்களில் சர்க்கரை தொழிற்சாலைகளைக் கொண்டுள்ளது. ஒரு நாளைக்கு 19,500 டன் மொத்த திறன் கொண்ட, கரும்பு சிதைக்கப்பட்டு, கரும்புச்சாறு எடுக்கப்படுகிறது. இது இந்தியாவில் மிகப்பெரிய சர்க்கரை உற்பத்தியாளர்களில் ஒன்றாகும். இது 1972 ஆம் ஆண்டில் தொழில்துறை ஆல்கஹால் உற்பத்தியில் பன்முகப்படுத்தப்பட்டது. 1970 ஆம் ஆண்டில், சாமுண்டேஸ்வரி சுகர்ஸ் லிமிடெட் நிறுவனம், 1974 ஆம் ஆண்டில் மாண்டியா மாவட்டத்தின் மத்தூர் தாலுகாவின் கே.எம். டோடியில் 1250 டி.சி.டி உடன் இணைக்கப்பட்டு வணிக ரீதியாக தயாரிக்கப்பட்டது. கரும்புகளின் துணை உற்பத்தியாக, மின்சாரம் தயாரிக்க பாகாஸ் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மேலும், உற்பத்தி செய்யப்படும் அதிக மின்சக்தி மின் கட்டத்திற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது.
சக்தி குழுமம் , என்பது இந்தியா, சீனா, ஐரோப்பா, மத்திய கிழக்கு மற்றும் டிட்ராயிட், எம்ஐ, அமெரிக்கா போன்ற இடங்களில் செயல்பாட்டு வரும் இந்தியாவைச் சேர்ந்த ஒரு தொழிற் குழுமம நிறுவனமாகும். இந்த குழுமத்தில் சர்க்கரை, பால், தொழில்துறை சாராயம், தானியங்கி
உதிரிபாகங்கள் விநியோகம் மற்றும் ஆக்கக்கூறுகள், போக்குவரத்து, எரிசக்தி, துணி, தகவல் தொழில்நுட்பம், கல்வி மற்றும் சுகாதாரப் பாதுகாப்பு ஆகியவை உள்ளன. என்.மகாலிங்கம் இக்குழுவின் நிறுவனர் ஆவார். இந்த குழுவில், தென்னிந்தியாவின் பல்வேறு இடங்களில் மாருதி சுசுகி மற்றும் டாடா வாகனங்களின் முன்னணி வாகனதிற்கான வாகன விற்பனையாளர்கள் உள்ளனர். இந்த குழு பெட்ரோல் பம்ப் செயல்பாடுகள், இந்தேன் எரிவாயு விநியோகம் மற்றும் நுகர்வோர் பொருட்கள் மற்றும் மின்னணுவியல் விற்பனை ஆகியவற்றிலும் ஈடுபட்டுள்ளது. இது ஸ்ரீ சக்தி டெக்ஸ்டைல்ஸ் லிமிடெட் நிறுவனத்துடன் ஜவுளித் தொழில்களில் ஒரு தடத்தை பதித்துள்ளது.
ஆனைமலை பஸ் டிரான்ஸ்போர்ட் லிமிடெட் என்ற பெயரில், பயணிகள் போக்குவரத்து நிறுவனம், ஆகஸ்ட் 28, 1931 அன்று தமிழ்நாட்டில் பி. நாச்சிமுத்து கவுண்டர் அவர்களால் நிறுவப்பட்டது. ஏபிடி பார்சல் சேவை அக்டோபர் 1964 இல் நிறுவப்பட்டது. 1972 இல் பேருந்துகளை தேசியமயமாக்கிய பின்னர், ஏபிடி நிறுவனங்களுக்கான சரக்குகளை அனுப்புவதில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியது. இது பெரிய அளவிலான, 600 லாரிகளின் அளவைக் கொண்டுள்ளது. இது ஒவ்வொரு ஆண்டும் 4000 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள சரக்குகளை, 2.5 லட்சம் டன்களுக்கு மேல் கொண்டு செல்கிறது. பின்னர், 2006 நவம்பரில் இது ஏபிடி எக்ஸ் டிராவல்ஸ் நிறுவனத்தால் பயணிகள் போக்குவரத்து வணிகத்தில் மீண்டும் நுழைந்தது. இப்போது இது 108 துறைகளில் இயங்கும் 50 பேருந்துகளின் அளவைக் கொண்டுள்ளது.
இது மாருதி சுசுகி, டாடா மோட்டார்ஸ், ஃபோர்ஸ் மோட்டார்ஸ் மற்றும் மகிந்திரா / பிஎஸ்ஏ எலக்ட்ரிக் ஸ்கூட்டர்களுடன் பல்வேறு வாகன விற்பனையாளர்களைக் கொண்டுள்ளது. ஏபிடி மாருதி இந்தியாவின் மிகப் பழமையான மாருதி விநியோக நிறுவனங்களில் ஒன்றாக உள்ளது. இது 1984 முதல் செயல்பட்டு வருகிறது. ஆனமலைஸ் இன்ஜினியரிங் லிமிடெட் மற்றும் ஆனமலியாஸ் ரெட்ரெடிங் நிறுவனம் ஆகியவை வாகன கட்டுமானத் துறையில் ஈடுபட்டுள்ளன.
தமிழகம், கேரளா, கர்நாடகா மற்றும் ஆந்திராவில் 43 க்கும் மேற்பட்ட கிளைகளுடன் வணிக வாகன நிதியுதவியில் ஈடுபட்டுள்ள வங்கி சாரா நிதி நிறுவனத்தில் சக்தி நிதி லிமிடெட் நிறுவனமும் ஒன்றாகும். சக்தி குழுவின் ஒரு பகுதியான சக்தி நிதி, நிதி சேவைகள் நிறுவனம் , பாதுகாப்பு பெட்டகம் மற்றும் வைப்பு நிதி நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டுள்ளது.
பௌத்த புனித நூல்களை பெறுவதற்காக " மேற்கு பிராந்தியங்களுக்கு ", அதாவது மத்திய ஆசியா மற்றும் இந்தியா போன்ற பகுதிகளுக்குச் சென்ரு பல சோதனைகள் மற்றும் மிகுந்த துன்பங்களுக்குப் பிறகு திரும்பிய தாங் வம்ச பௌத்தத் துறவி சுவான்சாங்கின் புகழ்பெற்ற பயணம் பற்றிய விரிவான விவரம் இந்த புதினம். இது சுவான்சாங்கின் சொந்தக் கணக்கான கிரேட் தாங்கின் மேற்கு பிராந்தியங்களைப் பற்றிய பதிவுகளை விரிவான வடிவமைப்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் இந்த மிங் வம்சத்தின் புதினம் நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் ஆசிரியரின் கண்டுபிடிப்பிலிருந்து கூறுகளைச் சேர்க்கிறது. அதாவது கௌதம புத்தர் இந்தப் பணியை துறவிக்கு வழங்கியதாகவும் , மேலும் உதவிக்கு மூன்று பாதுகாவலர்களை அவருக்கு வழங்கியதாகவும் கூறப்படுகிறது. அவர்கள் செய்த பாவங்களுக்கான பரிகாரமாக துறவிக்கு உதவ ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். இந்த சீடர்கள் சன் வுகோங், ஜு பாஜி மற்றும் ஷா வுஜிங், ஒரு டிராகன் இளவரசனுடன் சேர்ந்து தாங் சான்சாங்கின் வெள்ளை குதிரையுடன் பயணம் செய்கிறார்கள்.
16 ஆம் நூற்றாண்டில் வூ செங்கன் என்பவரால் அநாமதேயமாக எழுதப்பட்டு வெளியிடப்பட்டதாக மேற்கு நோக்கிய பயணம் கருதப்படுகிறது. இலக்கிய அறிஞரும் அமெரிக்காவின் முன்னாள் தூதருமான ஹு ஷிஹ், வூவின் சொந்த ஊர் மக்களே இதற்கு ஆரம்பத்தில் காரணம் என்று எழுதினார். மேலும் 1625 ஆம் ஆண்டிலேயே பதிவுகளை வைத்திருந்தார். ஆகவே, தூதர் ஹு கூறுகையில், மேற்கு நோக்கிய பயணம் ஆரம்பகால சீன புதினங்களில் ஒன்றாகும் என்பதற்கான ஆதாரமாக ஆசிரியரின் பதிவு அதிகாரப்பூர்வமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சமீபத்திய ஆய்வுகள் இந்த பண்புக்கூறு குறித்து சந்தேகங்களை ஏற்படுத்துகிறது. பிரவுன் பல்கலைக்கழக சீன இலக்கிய அறிஞர் டேவிட் லாட்டிமோர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: "தூதரின் நம்பிக்கை மிகவும் நியாயமற்றது. வர்த்தமானி சொல்வது என்னவென்றால், வூ செங்கன் தி ஜர்னி டு தி வெஸ்ட் என்ற ஒன்றை எழுதினார். இது இப்புதினத்தை குறிப்பிடவில்லை. கேள்விக்குரிய இந்தப்பணி கதையின் மற்ற பதிப்பாகவோ அல்லது வேறு ஏதேனும் இருந்திருக்கலாம். "
மேற்கு நோக்கிய பயணத்திற்கான வலுவான வேர்கள் சீன நாட்டுப்புற மதம், சீன புராணங்கள், கன்பூசியம், தாவோயியம் மற்றும் புத்த தத்துவம் போன்றவைகளும், பலதெய்வ தாவோயிய தத்துவம் மற்றும் புத்த போதிசத்துவர், இன்னும் சில சீன மத மனப்போக்குகளுக்கான பிரதிபலிப்பு இன்று உள்ளன. இந்த கதை சில நேரத்தில் ஒரு நகைச்சுவை சாகசக் கதையாகவும், சீன அதிகாரத்துவத்தின் நகைச்சுவையான நையாண்டியாகவும், ஆன்மீக நுண்ணறிவின் ஒரு வசந்தமாகவும், உருவாக்கப்ப்ட சக்தியாகவும் மற்றும் நற்பண்புகளால் நிறைந்த பயணிகளின் குழு அறிவொளியை நோக்கி பயணிக்கும் ஒரு விரிவான கதையாகும் .
மேற்கு நோக்கிய பயணம் என்பது 16 ஆம் நூற்றாண்டில் மிங் வம்சத்தின் போது வெளியிடப்பட்ட ஒரு சீன புதினமாகும். இது வூ செங்கன் என்பவரது படைப்பாகும். இது சீன இலக்கியத்தின் நான்கு சிறந்த செம்மொழி புதினங்களில் ஒன்றாகும். ஆர்தர் வாலியின் பிரபலமான சுருக்கப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பு 'மங்க்கி என்பது ஆங்கிலம் பேசும் நாடுகளில் நன்கு அறியப்பட்டதாகும்.
"அவரது படைப்புகள் ஆங்கிலம் மற்றும் பிற மொழிகளில் கொண்டு வருவது மிகவும் கடினம்" என்று சிலர் புகார் கூறியுள்ளனர். ] நாயக்கின் அச்சேவ் எவ்வாறு நடந்தது என்பதை விளக்கும் ஒரு கட்டுரையும் உள்ளது. இந்த கட்டுரை முதலில் கொங்கனி புதினங்களின் 150 ஆண்டுகளைக் கொண்டாட 2012 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் வெளியிடப்பட்ட கொங்கனி இலக்கிய இதழான ஜாக் சிறப்பு இதழில் வெளியிடப்பட்டது. ] [ சுய வெளியீட்டு மூலமா?
ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட முதல் கொங்கனி புதினமான அவரது படைப்பு அச்சேவ் , கொங்கனி மொழி வரலாற்றில் ஒரு அடையாளமாக கருதப்படுகிறது. பரவலான சுரங்கங்களால் சிதைந்த கோவாவை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதை இது. அச்சேவ் ஒரு புதினமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது, இது "போண்டா மாவட்டத்தில் விவசாயிகளின் வாழ்க்கையை விவரிக்கிறது. புராணங்கள் மற்றும் சடங்குகளால் வாழும் ஒரு பாரம்பரிய சமூகம் நவீன இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட வாழ்க்கை முறைகளுடன் தொடர்பு கொள்ளும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது."
நாயக் 1977 இல் நாடகங்களை எழுதத் தொடங்கினார். சுபம் நாயக் அறக்கட்டளை மற்றும் கலை மற்றும் கலாச்சார இயக்குநரகம் ஆகியவை புண்டலிக் நாயக்கின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கொங்கனி நாடகங்களின் திருவிழாவை மசோர்தெம் - சத்தாரி, மாண்ட்ரெம் - பெர்னெம், சாங்க்யும், சவுதி - கனகோனா மற்றும் சிரோடா - போண்டா உள்ளிட்ட ஐந்து பிராந்திய மையங்களில் ஏற்பாடு செய்திருந்தன.
புண்டலிக் நாராயண் நாயக் இவர் ஒரு கொங்கனி மொழி கவிஞரும், சிறுகதை எழுத்தாளரும், புதின ஆசிரியரும், நாடக ஆசிரியரும் மற்றும் கோவாவிலிருந்து திரைக்கதை எழுதும் எழுத்தாளருமாவார். இவரது படைப்புகளில் 40 புத்தகங்களும், இரண்டு திரைப்படங்களும் அடங்கும்.
2011 இல் நடைபெற்ற நாட்டியரங்க பஞ்சம் எனப்படும் புண்டலிக் நாயக்கின் நாடகங்கள் குறித்த ஐந்து நாள் நாடக விழாவின் போது, அரங்கேற்றப்பட்ட நாடகங்கள் சாபே சாபே பாசன் சமாசு, கான்சுலோ, சூரிங், சைத்யனக் மத் நா மற்றும் சிறீ விச்சித்ராச்சி சாத்ரா போன்றவை.
மொத்தத்தில், நாயக் 32 நாடகங்கள் படைத்துள்ளார். சிறுகதைகள், புதினங்கள், மொழிபெயர்ப்புகள் மற்றும் குழந்தைகளின் பாடல் புத்தகங்கள் ஆகியவை அவரின் படைப்பாகும். கொங்கனி நாடகத்தின் ஒரு முன்னோடியாக அவர் கருதப்படுகிறார்.
ஒடிசாவின் கஞ்சம் மாவட்டத்தில் தோன்றிய இந்திய நடன விழா தான் தண்டா நடா. தண்டா நடா என்பது நாடக மற்றும் நடனக் கூறுகளைக் கொண்ட ஒரு மத விழாவின் ஒரு வடிவம். இந்து புராணங்களின் அழிவின் கடவுளான சிவனை வழிபடுவதற்காக இந்த நடனம் முக்கியமாக நிகழ்த்தப்படுகிறது. கிருஷ்ணர் கணேசர், காளி, துர்கா போன்ற ஆன்மீக நடனத்தால் வணங்கப்படும் பிற கடவுள்களும் தெய்வங்களும் இதில் இடம்பெற்றுள்ளனர். தாழ்ந்தசாதியினர், உயர்ந்த சாதியினர் என்ற வேறுபாடின்றி நாட்டின் இந்துக்கள் மற்றும் உயர் சாதியினர், பிராமணர்கள் போன்ற அனைவரும் பங்கேற்கின்றனர். மார்ச், ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்களில் மூன்று மாத காலப்பகுதியில் இந்த தண்டா நடனம் நிகழ்த்தப்படுகிறது. சில நிகழ்வுகள் மார்ச் - ஏப்ரல்-சித்திரை மாதம், மற்றும் பிற நிகழ்வுகள் ஏப்ரல் - மே- வைசாக மாதங்களில் செய்யப்படுகின்றன.
தண்டா நாடா அல்லது தண்டா ஜாத்ரா என்பது தெற்கு ஒடிசாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் குறிப்பாக பண்டைய கலிங்க சாம்ராஜ்யத்தின் மையப்பகுதியான கஞ்சாம் மாவட்டத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்படும் மிக முக்கியமான பாரம்பரிய நடன விழாக்களில் ஒன்றாகும். ஒவ்வொரு ஆண்டும் சித்திரை மாதத்தில் தண்டா நாடா திருவிழா நடத்தப்படுகிறது. ராம் பிரசாத் திரிபாதியின் கட்டுரையின் படி, இது கலிங்க இராச்சியத்தின் ஒரு பண்டைய பண்டிகையாகும். பண்டைய கலிங்க தலைநகர் சம்பாவில் நிகழ்த்தப்பட்டு நவீன கஞ்சம் மாவட்டத்திலும் அதன் சுற்றிலும் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது. தண்டாவில் பங்கேற்பாளர்கள் தண்டுவாஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் அவர்கள் இந்த 13, 18 அல்லது 21 நாள் தண்டா காலங்களில் காளி மற்றும் சிவன் தெய்வங்களை ஜெபிக்கிறார்கள்.
இறைவன் கணேசனுக்கு அவரது தந்தை சிவன் மூலம் ஒரு நடனம் கற்றுத் தரப்பட்டது. அது தாண்டவ நிருத்யா என்ற மத நடனம் ஆகும். நடனத்தைக் கற்றுக் கொள்ளும் வேளையில், சிவன் தான் இருந்த மேடையை உதைத்து, "டான்" என்ற வார்த்தையைப் போல ஒலிக்கும் ஒரு சத்தத்தை எழுப்பினார். பின்னர் சிவன் தனது கணுக்காலைச்சுற்றி அணிந்திருந்த கொலுசுபோன்ற அணியிலிருந்து ஒரு பித்தளை பொருள் உடைந்து, மர்தாளா என்று அழைக்கப்படும் ஒரு தாள வாத்தியத்தின் மீது விழுந்தது. மர்தலாவைத் தாக்கும் பித்தளை பொருள் மிகவும் சத்தமாக "டா" சத்தம் போட்டது. அந்த இரண்டு ஒலிகளும் ஒன்றிணைந்து தண்டா என்ற வார்த்தையை உருவாக்கின. இந்த நிகழ்வின் காரணமாக தண்டா நடனத்துடன் இச்சொல் தொடர்புடையதாயிற்று.
பாரம்பரிய வழிபாடு மற்றும் உண்ணாவிரதத்துடன் சித்திரை மாத சங்கராந்தி அல்லது மேரு பர்வாவுக்கு முன்பு ஒரு நல்ல நாளில் தண்டா தொடங்குகிறது. திருவிழாவிற்கான மொத்த நாட்கள் 13, 18 அல்லது 21 நாட்கள். இந்த விழாவில் ஆண் நபர்கள் மட்டுமே பங்கேற்கிறார்கள். பங்கேற்பாளர்கள் 'போக்தாஸ்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். திருவிழாவின் போது இந்த நாட்களில் அனைத்து 'போக்தாக்கள் 'அல்லது' தண்டுவாக்கள் 'மிகவும் பக்தியுடன் வாழ்க்கையை நடத்துகின்றனர். மேலும் அவர்கள் இந்த காலகட்டத்தில் இறைச்சி, மீன் சாப்பிடுதல், இணையருடன் உடலுறவு கொள்ளுதல் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்கிறார்கள்.
இந்த நடைமுறை பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து வந்துள்ளது. மேலும் சித்திரை மாதத்தில் தாரா தாரினி சக்தி க்காக இன்றும் கொண்டாடப்படும் சைத்ரா யாத்திரை அந்த பழைய பாரம்பரியத்தின் மற்றொரு பகுதியாகும். ஆனால் பின்னர் இந்த தண்டா நாடா உத்கலா மற்றும் கோசலாவின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் பரவியது. இப்போது பழைய பாரம்பரியம் மாற்றப்பட்டு விழா கொண்டாடப்படுகிறது. தண்டா நாட்டா குழுக்கள் அசாதாரணமாக அதிகரித்தன் காரணமாக, தண்டுவாக்கள் தாரதரினி சக்தி / தந்திர பீட்டாவுக்கு பதிலாக தங்கள் சொந்த கிராமங்களில் அல்லது வட்டாரத்தில் தங்கள் தண்டாவை நிகழ்த்தி விழாவை முடிக்கின்றனர்.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் கொண்டாடப்படும் பண்டைய சைத்ரா யாத்திரைப் பண்டிகைகளின் ஒரு பகுதியாக தாரதாரினி சக்தி / தந்திர பீதா வழிபாட்டில் இன்றைய தண்டா நடா இருப்பதாக நம்பப்படுகிறது. கலிங்க பேரரசர்கள் இந்த சைத்ரா விழாவை தங்களது இஷ்ட தேவி, தாரதாரினிக்காக ஏற்பாடு செய்தனர். நாட்டுப்புறக் கதைகளின்படி, தண்டா பயிற்சிக்கு 20 நாட்களுக்குப் பிறகு பண்டைய காலகட்டத்தில், தண்டுவாக்கள் தாரதாரினி சக்தியின் அருகே கூடியிருக்க வேண்டும், மேலும் சில கடினமான சடங்குகளுடன் கடைசி நாளில் அவர்களின் தண்டாவை முடிக்க வேண்டும்.
நாட்டா என்ற சொல் நாட்யா என்ற சொல்லிலிருந்து வந்தது, இது இசை, நடனம் மற்றும் நாடகம் ஆகியவற்றின் பல வேறுபட்ட குறிப்புகளைக் கொடுக்கிறது. ஜாத்ரா என்ற சொல்லுக்கு அரங்கு என்று பொருள்.
கர்நாடக சித்ரகலா பரிஷத் என்பது பெங்களூரில் அமைந்துள்ள ஒரு காணும் காட்சிக் கலை வளாகம் ஆகும். இந்த வளாகத்தில் 18 காட்சிக் கூடங்கள் உள்ளன. இவற்றில் 13 காட்சிக் கூடங்களில் ஓவியங்கள், சிற்பங்கள் மற்றும் நாட்டுப்புற கலைகளின் நிரந்தர தொகுப்புகள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. மீதியுள்ள பிற காட்சிக்கூடங்கள் புகழ்பெற்ற கலைஞர்களின் படைப்புகளின் கண்காட்சியில் காட்சிப்படுத்துவதற்காக வாடகைக்கு விடப்படுகின்றன. இங்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள கலைப்பொருள்களில் நாட்டுப்புற கலைத் தொகுப்பாக உள்ளவற்றில் மைசூர் ஓவியங்கள் மற்றும் தோல் பொம்மைகள் உள்ளன பரிஷத் ஒரு நுண்கலைக் கல்லூரியை நடத்தி வருகிறது. அது ஒரு காணும் கலை வகைப்பாட்டில் அமைந்த கலைக்கல்லூரி ஆகும். ஒவ்வொரு ஜனவரி மாதத்திலும் கர்நாடக சித்ரகலா பரிஷத் சித்ரா சாந்தே என்ற பண்பாட்டு நிகழ்வை பொதுமக்களுக்கு நிகழ்த்துகின்றது. அனைவருக்கும் கலை சென்று சேரவேண்டும் என்ற நன்னோக்கில் அது நடத்தப்படுகிறது. இந்த நிகழ்வின் குறிக்கோள் "அனைவருக்கும் கலை" என்பதாக அமையும்.
மாடியில் உள்ள காட்சிக்கூடத்தில் 24 கலைப்பொருள்களும் 4 சிற்பங்களும், கெஜ்ரிவால் அனைத்துலக காட்சிக்கூடத்தில் 57 ஓவியங்களும் 4 சிற்பங்களும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இவை தவிர மேலும் பல பிரிவுகளைக் கொண்டு காட்சிக்கூடங்கள் அமைந்துள்ளன.
கலை மற்றும் பண்பாடு தொடர்பான பல நூல்களை கர்நாடக சித்ரகலா பரிஷத் வெளியிட்டுள்ளது. மைசூர் ஓவியங்கள் பற்றிய நூலும், கன்னட மொழியில் அமைந்த அதன் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பதிப்பும் பரிஷத்தின் முக்கியமான வெளியீடுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. பரிஷத் வெளியிட்ட பிற குறிப்பிடத்தக்க வெளியீடுகளில்
விநாயகரைப் பற்றிய விளக்கப்படங்கள் கொண்ட முழு நூல், ஸ்வேடோஸ்லாவ் ரோரிச் எழுதிய கலையில் மனிதநேயம் என்ற நூல், மைசூர் அரண்மனைக் கலைஞரும், பரிஷத்தின் முன்னாள் தலைவருமான ஒய்.சுப்பிரமண்ய ராஜு அவர்களைப் பற்றிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ஆகிய நூல்கள் அடங்கும்.
மிகப் பெரிய மாகாணமான, பெரிய குராசான் மாகாணமானது, 2004 செப்டம்பர் 29 அன்று இரசாவி கொரசான் மாகாணம், வடக்கு கொரசான் மாகாணம், தெற்கு கொரசான் மாகாணம் என மூன்று மாகாணங்களாக பிரிக்கப்பட்டு, இந்த மாகாணம் உருவாக்கப்பட்டது. தொடக்கத்தில், புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட தெற்கு கொரேசன் மாகாணத்தில், பிர்ஜண்ட் மண்டல மாவட்டமும், வேறு சில மாவட்டங்களிலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட புதிய மாவட்டங்களையும் உள்ளடக்கி இருந்தது. அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில், பழைய குவாசினைச் சேர்ந்த வடக்கு, மேற்கு நகரங்களும், சில இடங்களும் தெற்கு கொராசானுக்குள் இணைக்கப்பட்டன. அதிலிருந்து இந்த ஊரகம், இம்மாகணத்தின் ஆளுகையின் கீழ் இருக்கிறது. தெற்கு கொரசான் மாகாணத்தில் மொத்தம் 11 மண்டலங்கள் உள்ளன. அதில் இருக்கும் ஒரு மண்டலம், நஃபந்தான் மண்டலம் என அழைக்கப்படுகிறது.
நஃபந்தான் இந்த நகரமானது, ஈரானிய நகரங்களுள் ஒன்றாகும். நஃபந்தான் மண்டலத்தின் தலைநகராக, இந்நகரம் உள்ளது. தெற்கு கொராசான் மாகாணத்தில், இந்நகரம் அமைந்துள்ளது. 2006 ஆம் ஆண்டு, ஈரான் நாட்டு அரசு புள்ளியியல் நடுவம் எடுத்த, மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, இங்கு 3,817 குடும்பங்கள் வாழ்ந்திருந்தன. அக்குடும்பத்தில் வாழ்ந்திருந்த மொத்த மக்கள் தொகை 15,998 நபர்களாகும். பெரும்பான்மையான மக்கள் பெர்சியர்கள் ஆவர். இவர்களின் பேசும் மொழியாக, நேகி என்ற வழக்கு மொழி ஆகும். இந்த வழக்கு மொழியானது பார்சி மொழியில் உள்ளது.
நான்காம் நிலை ஆட்சிப்பிரிவாக, பாக்ச்சுகள் இருக்கின்றன. பல நேரங்களில், இச்சொல்லானது மண்டலம் என்றே மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. இருப்பினும் இந்த ஆட்சிப்பிரிவானது, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள ஒரு திட்டநகரம் அல்லது இங்கிலாந்து நாட்டின் மாவட்டங்கள் போன்ற நிருவாக முறையைக் கொண்டதே ஆகும். இவைகள் தமிழகத்தின் மாவட்டங்கள் போன்றவை எனலாம். இவைகள் தமிழகத்தின் மாவட்டங்கள் போன்றவை எனலாம். நடுவ மாவட்டம், நஃபந்தான் மண்டலம், சூசெஃப்பு மாவட்டம் என இரு மாவட்டங்கள் உள்ளன.
தெகெசுதன் என்பது ஈரானின் ஆட்சிப்பிரிவுகளில் ஒன்றாகும். இதனைத் தமிழில் ஊரக வட்டம் எனலாம். இது சிற்றூர் அல்லது ஊர் அல்லது ஊரகம் என அழைக்கப்படுபவைகளின் தொகுதி ஆகும். இந்த வட்டத்திற்குள் பல ஊர்கள் அடங்கியிருக்கும். குறைந்த மக்கள் தொகை வாழும் நிலப்பகுதிகளுக்கு மேலேயும், பாக்ச்சு என்ற மாவட்ட நிலப்பகுதிக்கு கீழும் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருக்கும். 2006 ஆம் ஆண்டு எடுத்தப் புள்ளிவிவரப்படி, ஈரானில் 2,400 தெகெசுதன்கள் இருந்தன.
பதினெட்டு மத்திய கிழக்கு நாடுகள் உள்ளன. இந்த நாடுகளிலேயே பரப்பளவில், இரண்டாவது பெரிய நாடக இருக்கும் நாடானது, ஈரான் என்ற இசுலாமிய நாடாகும். இதன் பண்டைய வரலாற்றுப் பெயர் பெர்சியா என்பதாகும். இந்த நாட்டின் நிலப்பரப்பானது, அரசுப் பணிகளுக்காக, முப்பத்தொரு மாகாணங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் இருக்கும் ஒரு மாகாணத்தின் பெயர், தெற்கு கொராசான் மாகாணம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.