polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பின்னர் அக்டோபர் 1947இல் ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தை இந்தியாவுடன் இணைக்க மன்னர் ஹரி சிங், உடன்படிக்கை செய்து கொண்டார். இதனால் பாகிஸ்தான், காஷ்மீர் குறித்து இந்தியாவுடன், காஷ்மீர் பிரச்சினை ஏற்பட்டதால், 1947-இல் இந்திய-பாகிஸ்தான் போர் மூண்டது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் 565 சுதேச சமஸ்தான மன்னர்களில், ஜம்மு காஷ்மீர் மன்னரான ஹரி சிங் மகாராஜாவிற்கு பிரித்தானிய இந்திய அரசு 21 முறை பீரங்கிகள் முழங்க மரியாதை செய்தது.
இந்து டோக்ரா இராசபுத்திர அரச மரபை 1846ஆம் ஆண்டில் நிறுவியவர், ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் மகாராஜா குலாப் சிங் ஆவார். டோக்ரா வம்ச மன்னர்களில் குலாப் சிங் மற்றும் ரண்பீர் சிங் ஜம்மு நகரத்தில் ரகுநாத் கோயிலை கட்டினர்.
ரண்பீர் சிங் மற்றும் அவரது சித்தப்பா பிரதாப் சிங் ஆகியோர், காஷ்மீரின் ஜில்ஜிட்-பால்டிஸ்தான் பகுதிகளை தங்களின் அரசுடன் இணைத்துக் கொண்டனர்.
ஜம்மு பகுதியின் மன்னர் ஜித் சிங், சீக்கியப் படைகளால் வெல்லப்பட்டப் பின்னர், குலாப் சிங்கின் தந்தை கிஷோர் சிங் ஜம்முவின் மன்னரானார். 1822இல் கிஷோர் சிங்கின் மறைவுக்குப் பின், குலாப் சிங், ஜம்முவின் மன்னராக, ரஞ்சித் சிங்கால் நியமிக்கப்பட்டார்.
'வாளேந்திய கடவுள்' என மக்களால் புகழ்ந்து அழைக்கப்பட்ட போர்த்துக்கேய தளபதி பிலிப் டீ ஒலிவேறா மாதாவின் தீவிர பக்தி கொண்டவன். அத்துடன் போர்த்துக்கேயர் தமது ஆளுமைக்குட்பட்ட இடங்களிலெல்லாம் பெரும்பாலும் மரியாள் பக்தியை முதன்மைப்படுத்தியே ஆலயங்களை உருவாக்க ஊக்குவித்துள்ளனர். அவ்வாறிருக்கும்போது இம்மக்கள் யாகப்பர் அப்போஸ்தலர் பெயரில் கோவிலை உருவாக்க காரணம் எழவில்லை அவர் மீது தீவிர பக்தி கொள்ள இரண்டு காரணங்கைள முன்வைத்தனர்.
ஈழத்து தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் முதல் கிளம்பிய கத்தோலிக்கிய இலக்கியமான சந்தியோகுமையோர் அம்மானை போர்த்துக்கீசர் காலத்தையதாகும். தெல்லிப்பழை பேதுருப்புலவரால் கிளாலியில் கோவில் கொண்ட தூய சந்தியோகுமையோரைப் பாடுபொருளாகக் கொண்டதாக அம்மானை அமைந்தது. '1647ம் ஆண்டு அம்மானை எழுதப்பட்டது. 1620ல் கிளாலியில் சந்தியோகுமையோர் ஆலயம் அமைக்கப்பட்டு பிரபல்யம் அடைந்தது. இதே காலகட்டத்தில்தான் ஊர்காவற்றுறையிலும் சந்தியோகுமையோர் ஆலயம் உருவாக்கப்பட்டது. ஊர்காவற்றறையும்-கிளாலியும்- அலுப்பாந்தியும் துறைமுக நகரங்களாகையால் இந்நகரங்களுக்கிடையே நிலவிய போக்குவரத்து வர்த்தக தொடர்புகள் காரணமாக புனித சந்தியோகுமையோர் பேரில் ஏற்பட்ட நம்பிக்கை, பக்தியினால் குருநகரில் சிற்றாலயம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
கடற்றொழிலைத் தங்கள் சீவியத்துக்கு உயிருட்டும் தொழிலாகக் கைக்கொண்டனர். எனவே இத்தொழிலுக்கும் தமக்குப் பாதுகாவலராக யேசுக்கிறிஸ்துவின் அப்போஸ்தலர்களில் ஒருவரும், மீன்பிடித் தொழிலைச் செய்தவருமான சந்தியோகுமையோர், யாக்கோ படையாளி என்று அழைக்கப்படும் அர்ச். பெரிய யாகப்பரை தெரிந்து கொண்டனர். எனவே தமது பாதுகாவலராகத் தெரிந்து கொண்ட புனிதரின் பெயரில் சிற்றாலயத்தை உருவாக்கியுள்ளனர். புனித யாகப்பரின் பாதுகாவலைக் கொண்ட மக்கள் ஆழ் கடலில் மட்டுமன்றித் தரையிலும் இன்னலின்றிக் காப்பாற்றப்பட்டு வருகிறார்கள் என்பது அவர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும். என்றும் அவரது துணை தமக்கு அவசியம் எனக்கருதினார்கள். அந்த நம்பிக்கையில் அடிப்படையிலே யாகப்பரின் பெயரில் சிற்றாலயம் அமைக்கப்பெற்றது.
புனித யாகப்பர் ஆலயம் புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டு 17. சூலை 1892 தனிப்பங்காக இயங்கத் தொடங்கும் வரை அனைத்துப் பணிகளும் யாழ். புரி கொஞ்சேஞ்சி மாதா கோவிலிலேயே இடம் பெற்றுள்ளன. புனித யாகப்பர் ஆலயப் பங்கை போன்று யாழ். மாவட்டத்திலிருந்து ஆறு பங்குகள் இணைந்து ஒரு நிர்வாகப் பிரிவாக பரி. கொஞ்சேஞ்சி மாதா கோவில் அப்போது இருந்துள்ளது. இதனால் புனித யாகப்பர் ஆலயப் பங்கில் வாழ்ந்த மக்களின் திருச்சபை சார்ந்த அத்தியவசியப் பதிவுகளான ஞானஸ்தானம், முதன்நன்மை, உறுதிப்பூசுதல், திருமணம், இறப்பு போன்றவை மேற்றிராசனக் கோவிலிலேயே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதுடன் இவற்றுக்குரிய நிகழ்வுகளும் அங்கேயே நிகழ்ந்துள்ளன. பரி.கொஞ்சேஞ்சி மாதா கோவில் திருவிழாவில் 10ஆம், 11ஆம் நோவனைகளையும், பாஸ்கு காலத்தின் புனித வாரத்தில் நடைபெற்ற 'உடக்குப்பாஸ'; காண்பித்தலின் போது 8ம் பிரசங்கம் வாசிப்பதையும் இவர்களே பொறுப்பேற்று செய்துவந்துள்ளார்கள். கோவில் நிர்வாகத்திலும் இணைந்து செயற்பட்டதுடன் பொறுப்பான பதவிகளையும் வகித்துள்ளார்கள்.
'இக் கோவில் தொடங்கிய அக் காலத்திலே இத் தேவாலயத்துக்கு இப்போது சேர்த்திருக்கும் அவ்வளவு விஸ்தாரமான நிலம் இருந்திருக்கவில்லை. இக்கோயில் கட்டுவதற்கான நிலத்தை சிலர் நன்கொடையாகக் கொடுத்தவர்கள் இக் கோவிற் திருநாளாகிய ஆவணித் திருநாளின் 10ம் 11ம் நோவனைகளைத் தற்காலம் நடத்திவருபவர்களின் முன்னோராகிய தொம்மைப்பிள்ளை அந்தோணிப்பிள்ளையும்இ அரசு நிலையிட்ட முதலியார் பெண் மரியைப்பிள்ளையும் சுவாம்பிள்ளை சூசைப்பிள்ளையாரும், பிலிப்பர் நீக்கிலாப்பிள்ளையும் நல்லதம்பி முதலியவர்களுமாம்'. இவை மட்டுமன்று. ஆலயத்தின் தேவைகளுக்கேற்ப பல அன்பளிப்புக்களையும் செய்துள்ளார்கள். '1883 ஆம் ஆண்டு எம். எம். எதிர்மன்னசிங்கம் என்பவர் அடுத்த வருட பாஸ்குத் திருநாள் பாவனைக்காக ஒரு பெரிய சிலுவையைச் செய்வித்துக் கொடுத்தார்' மற்றும் 1908 ஆம் ஆண்டு எம்.பி. எதிர்மன்னசிங்கி என்பவர் ஆசந்தி அன்பளிப்புச் செய்துள்ளார். அதற்கு அடையாளமாக ஆசந்தியில் '. 4. சூன் 1908 எனக் குறிப்புக் காணப்படுகின்றது.
மேற்றிராசனக் கோவிலில் ஒன்றித்த நிர்வாகத்திற்கு மேற்குறித்தவை போன்று பலவகையிலும் உறுதுணை வழங்கிவந்துள்ளார்கள். புனித யாகப்பர் ஆலயம் தனிப்பங்காக பிரிக்கப்பட்ட போது யாழ். அடைக்கல அன்னை ஆலயத்தையும்இ குருநகர் புதுமை மாதா ஆலயத்தையும் இணைத்து ஒரே நிர்வாக அலகாக உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தன. இவ்விரண்டு ஆலயங்களினதும் பணிகள், பதிவுகள், நிகழ்வுகள் யாவும் புனித யாகப்பர் ஆலயத்திலேயே மேற்கொள்ளப்பட்டன. , 30 1895 அறிக்கையின்படி 30. அக்டோபர் 1895 இல் இம் மூன்று ஆலயங்களிலும் 2045 கத்தோலிக்க மக்கள் இருந்துள்ளார்கள். இந்தத் தொகை அன்றைய மேற்றிராசனக் கோவில் கத்தோலிக்கர் தொகையில் சரிபாதியாகும். 28. சூலை 1909 யாழ். அடைக்கல அன்னை ஆலயம் புனித யாகப்பர் பங்கில் இருந்து பிரிந்து தனிப்பங்கு ஆனது. இதன் பின்னர் 1917 இல் எடுக்கப்பட்ட கணக்கின்படி பரி. புதுமைமாதா ஆலய மக்களையும் சேர்த்து புனித யாகப்பர் ஆலயப் பங்கில் 1764 கத்தோலிக்க மக்கள் இருந்துள்ளார்கள்.
1850 ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணம் வந்திறங்கிய வண. லெயோ மொறுவா அடிகளார் 1858–1868 காலப்பகுதியில் யாழ். மேற்றிராசனக் கோவிலில் கட்டளைக் குருவாகவும் பின்னர் குருமுதல்வராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். இக்காலப்பகுதியில் சந்தியோகுமையோர் அப்போஸ்தலர் சிற்றாலயத்தில் வழிமீசாகவும் கடமையாற்றியுள்ளார். யாழ்ப்பாணத்திலேயே சிறப்பானதெனக் கருதப்பட்டதும், பல கலையம்சங்களை உள்ளடங்கியதுமான இப்போதுள்ள ஆலயத்திற்குரிய வரைபடத்தை வரைந்து, 1861ல் ஆடி 25ல் ஆலயத்திற்கான அத்தியாரக்கல்லை நாட்டி ஆலயக் கட்டுமானப் பணியை ஆரம்பித்து வைத்தவர் இவரேயாவார். இவரது சேவையை நினைவுகூர்ந்து 1898 இல் ஆலயத்தின் உட்பக்கம் தூரிகை கொண்டு அழகாக வரையப்பட்ட இவரது உருவப்படம் திரைநீக்கம் செய்யப்பட்டது. ஆலயத்திருத்த வேலையின் பின்னர் அப்படம் குருமனையில் வைக்கப்பட்டது. படத்தின் பின்புறம் குருகுல மக்களின் கொடியான மகரக் கொடியும் வரையப்பட்டிருந்தது.
கரையூரில் அர்ச். சந்தியோகுமையோரின் அப்போஸ்தலர் சிற்றாலயம் அமைக்கப்பட்டிருந்தபோதும், அங்கு அவ்வப்போது 'வழி மீசாம்' முறையில் வழிபாடுகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த போதும், பெருகி வந்த மக்கள தொகைக்கேற்ப அவர்களுக்கு வழிபாட்டு வசதி மேலதிகமாகத் தேவைப்பட்டது. 'வழி மீசாம்' இல்லாமல் குருவானவர் நிரந்தரமாக தங்கியிருந்து பணியாற்ற வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. இந்த தேவைகளின் நிமித்தம் ஏற்கனவே மேல்மாடியுடன் கூடியதாக அமைக்கப்பட்டதும், விசாலமற்று இருந்ததுமான சிற்றாலயம் பெரிய ஆலயமாக மாற்றம் செய்யப்பட வேண்டிய தேவை உணரப்பட்டதும், சிற்றாலயச் சுற்றாடலில் வாழ்ந்த மக்கள் 39 குடும்பங்களின் உறுப்பினர்கள் பெருமுயற்சியில் ஈடுபட்டார்கள். அவர்களின் தளராத முயற்சிக்கு உதவ முன்வந்தார் வண.லெயோ மொறுவா அடிகளார்.
வண. லெயோ மொறுவா அடிகளாரின் நேரடிக் கண்காணிப்பில், குருநகர் பங்கைச் சேர்ந்த மேஸ்திரியும், ரோமானிய கட்டடக் கலையை நன்கு அறிந்திருந்த சிற்பாசிரியருமான குருநகர் 'சந்தியோகு' அவர்களின் தலைமையில் பல கரையூர் மேஸ்திரிகள் இணைந்து ஆற்றிய வேலைத் திறமையினாலும், மக்களின் பேராதரவினாலும் மிகச் சிறந்த முறையில் ரோமானிய கட்டக்கலை வடிவமைப்பில் ஆலயம் கட்டி முடிக்கப்பட்டு துரித துரித வளர்ச்சி கண்டது.
இன்றுவரை குருநகர் புனித யாகப்பர் பங்கில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ள குருநகர் பரி. புதுமை மாதா ஆலயமானது முன்னர் களிமண்ணால் அமைக்கப்பட்ட சிற்றாலயமாக இருந்தாகப் பாரம்பரியம் உள்ளபோதும், 1850 ஆம் ஆண்டளவில் பரி. கொஞ்சேஞ்சி மாதா கோவில் திருத்தம் செய்யப்பட்ட போது வழங்கப்பட்ட தூண் மரங்களைக் கொண்டு 28. ஆகத்து 1887 இல் இவ் ஆலயம் கட்டி முடிக்கப்பட்டதாகும்.
மௌரிய பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப்பிறகு ஆந்திரப்பிரதேசப் பகுதியில் சாதவாகனப் பேரரசு அதிகாரம் பெற்றது. சாதவாகன பேரரசுக்கு உட்பட்ட 30 நகரங்களில் ஒன்றாக கோட்டி லிங்கா இருந்தது. அகழாய்வுகளில் சாதவாகனர்களுக்கு முற்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்த செங்கலால் கட்டப்பட்ட கிணறுகள், நாணயங்கள் போன்றவை கோபத்ரா மற்றும் சமகோபா ஆகிய இடங்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இங்குதான் பவரி என்ற முனிவரின் ஆசிரம் இருந்தது என்று நம்பப்படுகிறது. சாதவாகன மரபின் நிறுவணரான சிமுகா என்பவரின் பல நாணயங்களும், பிற துவக்கக்கால ஆட்சியாளர்களான கன்ஹா மற்றும் முதலாம் சதகரணி போன்றவர்களின் நாணயங்களும் கிடைத்துள்ளன.
துவக்கத்தில், அதாவது 1945-இல் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் ஜமீந்தார்கள் மற்றும் தேஷ்முக்குகளை குறிவைத்து இயங்கினர். ஆனால் விரைவில் அவர்கள் நிஜாம் அரசுக்கு எதிரான முழு கிளர்ச்சியைத் துவக்கினர். 1946-இன் துவக்கத்தில், ரஜாக்குகள் மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு இடையில் மிருகத்தனமான வன்முறை அதிகரித்தது. ரஜாக்குகள் கிராமங்களை குறிவைத்து, சந்தேகப்படும் கம்யூனிஸ்டுகளை பிடித்து, கும்பலாக படுகொலை செய்தனர் . இந்திய அரசின் துண்டுப்பிரசுரத்தின்படி, 1948-இல் கம்யூனிஸ்டுகள் சுமார் 2,000 பேர்வரை கொல்லப்பட்டதாக தெரிகிறது.
தெலங்காணா வரலாறு, என்பது தக்காணப் பகுதியின், பல ஆட்சியாளர்களால் அது ஆளப்பட்டது ஆகும். இப்பகுதியை ஆண்டவர்கள் சாதவாகனர் , காக்கத்தியர் , முசுனூரி நாயக்கர்கள் தில்லி சுல்தானகம், பாமினி சுல்தானகம் விஜயநகரப் பேரரசு . பிற்காலத்தில், தெலங்காணா பிரதேசம் கோல்கொண்டா சுல்தான்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட ஒரு பகுதியானது.
இந்திய விடுதலை 1947-இல் நிகழ்ந்தது. ஆங்கிலேயர் வெளியேறிய நிலையில், இந்தியாவுடன் இணையாமல் முஸ்லிம் ஐதராபாத் நிசாம் ஐதராபாத்தை சுதந்திர நாடாக வைத்துக்கொள்ள விரும்பினார், ஆனால் இந்தியாவின் போலோ நடவடிக்கையின் காரணமாக ஐதராபாத் இராஜ்ஜியம் இந்திய ஒன்றியத்தில் இணைக்கப்பட்டு 1948 முதல் ஐதராபாத்து இராச்சியம் உருவாக்கப்பட்டது.
ககாதியா மரபு 1310ஜஇல் இருந்து முஸ்லீம்களின் தாக்குதல்களை எதிர்கொண்டது, முடிவாக 1323-இல் தில்லி சுல்தான்களின் ஆட்சிக்குள் வந்தது. அதன்பிறகு தெலுங்கு தேசத்தை முசுனூரி நாயக்கர்கள் தில்லியின் ஆட்சியில் இருந்து விடுவித்து 50 ஆண்டுகள் குறுகிய காலம் சுதந்திரத்தை அனுபவித்தனர்.
சாதவாகனர் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு நாட்டில் அரசியல் குழப்பம் ஏற்பட்டது. உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களர்களுடன் படையெடுப்பாளர்களும் இந்த அரசாட்சிக்குட்பட்ட பகுதிகளை துண்டாடுவதற்கு முயற்சித்தனர். இந்த குழப்ப நிலை சாளுக்கியர் எழுச்சிவரை நிலவியது.
2014 சூன் அன்று தெலங்காணா இந்தியாவின் 29-ஆவது மாநிலமாக பத்து மாவட்டங்களுடன், ஐதராபாத்தை தலைநகராகக்கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது. ஐதராபாத் நகரம் ஆந்திரப்பிரதேசத்துக்கும் சேர்த்து தலைநகராக பத்தாண்டுகளுக்குத் தொடரும்.
தெலங்காணா வரலாறு மற்றும் ஆந்திரப்பிரதேச வரலாறு ஆகியவை ஓரளவு ஒத்ததாகவே உள்ளது. இரு மாநிலங்களின் மொழியும், பண்பாடும் ஒன்றாகவே உள்ளது.
வாரங்கல் கோட்டை, ராம்புரா கோயில், ஆயிரம் தூண் ஆலயம் ஆகியவற்றின் கட்டடக்கலைக்காக காக்கதியர்கள் நினைவு கூறப்படுகிறார்கள்.
மாடத்தியின் பத்து வயதில் பெற்றோர் இறந்தனர். அதன்பின்பு ஏழு அண்ணன்மார்களும் அவளை வளர்த்து வந்தனர். இவர்கள் பன்னம்பாறை கிராமத்தில் நாட்டாமை செய்துவந்தனர். பன்னம்பாறைக்கும் அருகிலுள்ள பூச்சிக்காடு கிராமத்திற்கும் பிரட்சனை உண்டானது. அதனை மாடத்தியின் அண்ணன் கந்தையாபாண்டியன் தீர்த்து வைத்தார். ஆனால் பூச்சிக்காட்டினை சேர்ந்தவர்கள் தங்களுக்கு அநிதி இழைக்கப்பட்டதாக கருதினார்கள். பூச்சிக்காடு கிராமத்திலிருந்து அருணாசலத்தேவர் தன் மகனுக்கு பெண்கேட்டு வந்தபோது, தற்போது மாடத்திக்கு திருமணம் செய்யும் உத்தேசமில்லை என திருப்பி அனுப்பி விட்டனர். அதனை பூச்சிக்காடு கிராமத்தினர் அவமானமாக நினைத்தனர்.
பக்கத்தில் நின்ற ஒருவன் ராட்டையில் உயரே நின்ற தட்டிலிருந்து மகளை எடுத்து மாடத்தியிடம் கொடுக்க, அவள் வாங்கிக்கொண்டாள். மாடத்தியை முதலில் பெண் கேட்டுச் சென்ற பூச்சிக்காடு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சிலர் இதைப் பார்த்தார்கள். இரண்டு வாரத்துக்குப் பிறகு சாத்தான்குளத்தில் ஒரு பஞ்சாயத்துக்கு கந்தையா பாண்டியன் மற்றும் அவரது சகோதரர்கள் தீர்ப்பு கூற சென்றனர். தீர்ப்பு பன்னம்பாறைக்கு சாதகமாக இருந்ததால் ஆத்திரப்பட்ட பூச்சிக்காட்டார்கள் கந்தையா பாண்டியனை பார்த்து, ‘‘ஊருக்கெல்லாம் நியாயஞ்சொல்லும் உன் குடும்ப கௌரவத்தை, உன் உடம்பிறந்தா குழி தோண்டி புதைச்சிட்டா, தெரியுமா உனக்கு?’’ என்று கேட்டார்கள்.
மாடத்தியை ஒட்டன்புதூர் குளம் கிராமத்தினைச் சேர்ந்த செல்லப்பாண்டியனுக்கு திருமணம் செய்து வைத்தனர். இத்தம்பதிகளுக்கு சுடலைமுத்து, இசக்கி என இரு குழந்தைகள் பிறந்தன. செல்லப்பாண்டி பிழைப்புக்காக கொழும்புக்கு சென்றார். அவர் சென்றபின்பு மாமியாருடன் சண்டை ஏற்பட்டு அண்ணமார்களிடமே வந்துசேர்ந்தாள் மாடத்தி.அதன் பின்னர் தனக்கும், மாமியாருக்கும் ஒத்துப்போகாததால் பிறந்த வீட்டுக்கு பிள்ளைகளுடன் வந்தாள் மாடத்தி. இரண்டே வருடங்களில் திரும்பிவந்துவிட்ட அவளையும் குழந்தைகளையும் அண்ணன்களும், அண்ணிமார்களும் அன்போடுதான் நடத்தினார்கள்.
மறுநாள் காலை, சந்தண பாண்டியன், தங்கையை அழைத்தான், ‘‘தாயி, விறகு வெட்டப்போணும். ஓலைப்பெட்டியை எடுத்துக்கிட்டு கல்லாட்டாங்குடி தோட்டகாட்டுக்கு விரைசல வந்து சேரு,’’ என்று கூறிவிட்டு வேகமாகச் சென்றான். அண்ணன் தம்பிகள் ஏழு பேரும் கல்லாட்டாங்குடி ஆலமரத்து கிளைகளில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டனர். குலசாமியை வேண்டிக்கொண்டனர். ‘ஐயா, நம்ம குடும்ப கௌரவத்துக்கு பங்கத்தை ஏற்படுத்திட்டா உடம்புறந்தா. அதனால இந்த முடிவு எடுத்திருக்கோம். எங்களை மன்னிச்சிரு அப்பனே’ என்று வேண்டிக்கொண்டனர்.
’’ என்று கோபமாகக் கேட்டான் அண்ணன். ‘‘மாசித் திருவிழாவில, உன் தங்கச்சி மாடத்தி, எவனோ ஒருத்தன்கூட சோடிபோட்டு ராட்டு ஆடினாளே, அவளுக்கு என்ன தீர்ப்ப சொல்லப்போற?’’ உடனே அந்த இடத்திலிருந்து கடும் சினத்துடன் புறப்பட்டனர், கந்தையா பாண்டினும் அவரது தம்பிகளும். வீட்டுக்கு வந்த அவர்கள் சாப்பிடக்கூட இல்லாமல் களத்து மேட்டிற்குப்போய் ஆலோசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ‘நாலு பேரு சபையில நம்மள கேவலப்படுத்தின தங்கச்சிய கொல்லுவதுதான் சரி’ என முடிவு செய்தனர்.
ஒருமுறை திருச்செந்தூர் முருகன் கோயிலில் மாசிமாத திருவிழா நடந்துகொண்டிருந்தது. தனது இரண்டு பிள்ளைகளையும் அழைத்துக்கொண்டு, அண்ணிமார்கள் துணையோடு மாடத்தி திருவிழாவிற்கு சென்றாள். மிட்டாய்க் கடைகளில் அண்ணிமார்களிடம், ‘மதனி, உங்க மருமக பிள்ள, ராட்டு ஆடனும்கிறான். கூட்டிப்போயிட்டு வாரேன்,’ என்று கூறிச்சென்றாள் மாடத்தி. குழந்தைகளை ராட்டில் ஏற்றிவிட்டாள். ராட்டினம் சுற்றத் தொடங்கியதும் மகள் அழ, உடனே ராட்டை நிறுத்தச் சொல்லி மகளை எடுக்கச் சென்றாள்.
மாடத்தியம்மன் என்பவர் நாட்டார் பெண் தெய்வங்களில் ஒருவராவார். இவருக்கு தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் பன்னம்பாறை எனுமிடத்தில் கோயில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 400 ஆண்டுகளுக்கும் முன்பு மாடத்தி எனும் பெண்ணை அவளின் ஏழு அண்ணமார்கள் கௌரவ கொலை செய்தனர். அந்தக் கொலை தவறான சந்தேகத்தால் நடத்தப்பட்டது என்பதால், அந்த அண்ணன்மார்களின் வாரிசுகள் மாடத்திக்கு கோயில் கட்டி வழிபட்டு வருகின்றனர்.
முருகேச பாண்டியன்- முத்துப்பேச்சியம்மாள் தம்பதியினருக்கு ஏழு ஆண்குழந்தைகள் பிறந்திருந்தன. தங்களுக்கு ஒரு பெண் குழந்தை வேண்டுமென குலதெய்வமான சுடலைமாடனிடம் நேர்ந்துகொண்டனர். அவர்களுக்கு அடுத்தாண்டு பெண்பிள்ளை பிறந்தது. அதற்கு மாடத்தி என்று பெயரிட்டு வளர்த்தனர்.
அவரது மகன் பிரிதிவி நாராயணன் ஷா 1742 இல் மன்னராக முடிசூடிக் கொண்ட பிறகு மீண்டும் இத்தாக்குதல் நடவடிக்கைகள் தொடங்கப்பட்டன. பலமான போரால் மட்டுமே காட்மாண்டுவை வெற்றி கொள்ள முடியும் என்பதை பிரிதிவி நாராயணன் ஷா உறுதியாக நம்பினார். முக்கியமான வர்த்தகப் பாதைகளைக் கைப்பற்றினால் மட்டுமே காட்மாண்டுவைப் பிடிக்க இயலும் என்றும் கருதினார். அவருடைய படைகள் காட்மாண்டுவைச் சுற்றியுள்ள மலைப் பாதைகளை ஆக்கிரமிப்பு செய்தது. திபெத் மற்றும் இந்தியாவை இணைக்கும் வர்த்தகப் பாதைகள் முடக்கப்பட்டன.
காட்மாண்டு நகரத்தின் வளமான பண்பாடு, வர்த்தகம், தொழில் மற்றும் விவசாயம் ஆகியனவற்றின் மீது கொண்ட ஆசையே காட்மாண்டு பள்ளத்தாக்கைக் கோர்க்காலிகள் விரும்பியதற்குக் காரணமாகும். 1736 ஆம் ஆண்டில் கோர்க்காலி மன்னர் நாரா பூபால ஷா, காட்மாண்டு பள்ளத்தாக்கின் வடமேற்கில் ஒரு கோட்டையாகவும் எல்லை நகரமாகவும் திகழ்ந்த நுவாகோட் மீது ஒரு தாக்குதலைத் தொடுத்தார். ஆனால் அத்தாக்குதல் முற்றிலுமாக முறியடிக்கப்பட்டது
நாட்டில் பஞ்சம் ஏற்படுத்தும் ஒரு முயற்சியாக இவர் பள்ளத்தாக்கில் முற்றுகை அமைந்தது. தானியங்கள் எதுவும் பள்ளத்தாக்கிற்குள் செல்ல முடியாதபடி தடுத்தார். தப்பியோடியவர்களைப் பிடித்து சாலையோர மரங்களில் தூக்கிலிட்டார். இதனால் காட்மாண்டுவில் 18000 குடும்பங்களும், இலலித்பூரில் 24000 குடும்பங்களும், பக்தபூரில் 12000 குடும்பங்களும் திமியில் 6000 குடும்பங்களும் பஞ்சத்தில் சிக்கி பட்டினியால் தவித்தனர்.
1744 ஆம் ஆண்டில் பிரிதிவி நுவாகோட் நகரைப் பிடித்து நேபாளத்திற்குள் காலடி வைத்தார். இவ்வெற்றியால் இமயமலைத்தொடரில் அமைந்திருந்த வர்த்தக சாலைகளில் நடைபெற்ற நேபாளத்தின் வியாபார நடவடிக்கைகளைத் தடுத்தார். படிப்படியாக காட்மாண்டு பள்ளத்தாக்கின் மேற்கு, தெற்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளைச் சுற்றிலுமிருந்த மாக்வான்பூர், துலிக்கேல் பகுதிகளை 1762 மற்றும் 1763 ஆம் ஆண்டுகளில் கோர்க்காலிகள் பிடித்தனர்.
காட்மாண்டு நகரம் காட்மாண்டு பள்ளத்தாக்கில் இருந்த மூன்று தலைநகரங்களில் ஒரு நகரமாகும். லலித்பூர், பக்தபூர் என்பன மற்ற இரண்டு தலை நகரங்களாகும். திபெத்திய எல்லைக்கு வடக்கே 12 முதல் 13 நாட்கள் பயணத் தொலைவு வரைக்கும் காத்மாண்டு சமவெளி நீடித்திருந்தது. மேற்கில் காட்மாண்டு மற்றும் கோர்க்கா இடையே திரிசூலி ஆறு எல்லையாக அமைந்திருந்தது
ஆகத்து மாதம் 1767 ஆம் ஆண்டில் தளபதி சியார்ச்சு கின்லோச்சு, முற்றுகைகளால் நொந்து போயிருந்த குடிமக்களைக் காப்பாற்ற காட்மாண்டு நோக்கி ஒரு பிரித்தானியப் படையுடன் வந்தார். காட்மாண்டுவிற்குள் 75 கி.மீ தொலைவு வரை வந்த அவர் சிந்துலி, அரிகர்பூர் கோட்டைகளைக் கைப்பற்றினார், ஆனால் சர்தார் பன்சு குருங்கின் நீடித்த இரண்டு எதிர்தாக்குதல்களால் பிரித்தானியப் படை பின்வாங்கியது.
பிரிதிவி நாராயணன் ஷா தலைமையில் பெற்ற வெற்றியில் காத்மாண்டு சமவெளியில் நலிவடைந்த நிலையில் இருந்த நேவார் அரசகுலத்தின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்து ஷா வம்சத்து ஆட்சி நிறுவப்பட்டது. கலாச்சாரம் மற்றும் வர்த்தக நோக்கத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு அமைதியாக ஆட்சிசெய்து கொண்டிருந்த நேவார்கள், நாட்டை விரிவுபடுத்தும் எண்ணமும் சூறையாடும் நோக்கமும் மிகுந்த கோர்க்காலிகளிடம் தோல்வியுற்றனர்
காட்மாண்டுப் போர் நேவாரிகளிடமிருந்து காட்மாண்டு நகரத்தை கோர்க்காலிகள் கைப்பற்றிய போது நிகழ்ந்த ஒரு போர் ஆகும். 1768 ஆம் ஆண்டு காட்மாண்டுவில் இப்போர் நடைபெற்றது . போரின் முடிவில் நேவார் குல காட்மாண்டு மன்னர் செயப்பிரகாசு மல்லா, பக்கத்திலிருந்த கோர்க்கா நாட்டு மன்னர் பிரிதிவி நாராயணன் ஷா என்பவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டார்.
தொடர்ச்சியாக நடைபெற்ற இத்தகைய முற்றுகைகளால், கோர்க்காலிகளை சமாளிக்க அரசர் மல்லா பிரித்தானியாவின் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் உதவியை நாடினார். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆங்கிலேயப் படைகள் உதவிக்கு வருகிறது என்று கிடைத்த செய்திகளால் நேவார் மக்கள் புத்துணர்ச்சி பெற்றனர்
ஒரு கிராம முன்சீப்பின் அக்கிரமத்தையும், அதிகாரத்தையும் மூலமாகக் கொண்டது இத்திரைக்கதை. கோதண்டன் ஒரு கிராமத் தொழிலாளி. அவனது மனைவி லட்சுமி. அந்தக் கிராமத்தின் முன்சீப் ஒரு தீயவன். அவன் லட்சுமியை அடைய பல வழிகளைக் கையாளுகிறான். கிராமத்திலுள்ள நாட்டு வைத்தியர், கிராம பூஜாரி மற்றும் சிலரும் அந்த முன்சீப்புக்கு உதவுகிறார்கள். கோதண்டனின் நண்பனான திருப்பதி வெளிப்படையாக முன்சீப்பை எதிர்க்கிறான். முன்சீப்பின் பல தில்லுமுல்லுகளை அம்பலமாக்குகிறான். இதனால் ஆத்திரமுற்ற முன்சீப், திருப்பதியை கொலை செய்வித்து பழியை கோதண்டன் மீது சுமத்திவிடுகிறான். இதனால் கோதண்டன் சிறைக்குச் செல்கிறான். சிறையிலிருந்து மீண்டு வந்த கோதண்டனுக்கு உண்மைகள் தெரிய வருகிறது. அவன் முன்சீப்பை தாக்குகிறான். காட்டில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் கோதண்டனை போலீசார் கைது செய்கிறார்கள். கோதண்டன் எது நிஜம் என்பதை எப்படி நிலைநாட்டுகிறான் என்பதே மீதிக்கதையாகும்.
எது நிஜம் 1956 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு இந்திய தமிழ்த் திரைப்படமாகும். வீணைக் கலைஞரும் திரைப்பட இயக்குநருமான எஸ். பாலச்சந்தர் இயக்கத்தில் உருவான இத்திரைப்படத்தில் நாகபூஷணம், சௌகார் ஜானகி ஆகியோர் முக்கிய பாத்திரங்களில் நடித்திருந்தார்கள். இத்திரைப்படம் தெலுங்கு மொழியில் எதி நிஜம் என்ற பெயரில் தயாரிக்கப்பட்டு, தமிழுக்கு மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டது. இத்தாலியத் திரைப்படமான என்ற படத்தின் கதையைத் தழுவி இத்திரைப்படம் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது.
திரைப்படத்துக்கு இசையமைத்தவர் மாஸ்டர் வேணு. பாடல்களை கு. மா. பாலசுப்பிரமணியம், கு. சா. கிருஷ்ணமூர்த்தி ஆகியோர் எழுதினார்கள். சீர்காழி கோவிந்தராஜன், ஜிக்கி, என். எல். கானசரஸ்வதி, வி. ஜே. வர்மா, மாதவப்பள்ளி சத்யம் ஆகியோர் பின்னணி பாடியுள்ளனர். படத்தின் ஆரம்பத்தில் வரும் சீர்காழி கோவிந்தராஜன் குழுவினர் பாடிய எது நிஜம் என்ற பாடலும், ஜோரான ஜோடி மாமா, சோறுண்ண வாங்க என்ற ஜிக்கி பாடிய பாடலும் பிரபலமானவை.
பரீத்கோட் இராச்சியம் பிரித்தானியாவின் இந்தியப் பேரரசு காலத்தில் பிரித்தானிய இந்தியாவிற்கு வெளியில் பஞ்சாப் பகுதியில் இருந்த தன்னாட்சி பெற்ற சீக்கிய சுதேச சமஸ்தானம் ஆகும். இது தற்கால பஞ்சாப் மாநிலத்தில் பரித்கோட் மாவட்டத்தின் பகுதியாக உள்ளது.
திரிபலா என்பது இந்திய பாரம்பரிய ] மருந்துகளில் தலையானதாகக் கருதப்படுகிறது. இது ஒரு முழுமையான வேதிப்பொருளாகவும், காயகல்பமாகவும் கருதப்படுகிறது. மூலிகைகளான கடுக்காய் , தான்றிக்காய் , நெல்லிக்காய் ஆகிய மூன்றின் கலவை, முறையே 1 : 2 : 3 என்ற விகிதத்தில் சேர்ந்த கலவையே, திரிபலா என்றழைக்கப்படுகிறது. உலகம் முழுவதும் ஆயுர்வேத மருத்துவர்களால், பெரும்பாலான நோய்களுக்கு மருந்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சித்தமருத்துவர்களால், மனித உடலின் பித்தம், கபம், வாதம் போன்றவை சமன்படுத்தப்படுவதாக நம்பப்படுகிறது.
திரிபலா சூரணத்தை, ஒவ்வொரு நாளும் உண்டால், நமது நோய் எதிர்ப்புத் திறன் மேம்படும். வளர்சிதை மாற்றம் சீராகும். செரிமானம் சீராகும்.குருதியின் சிறப்பியல்புகள் மேலோங்கும். கல்லீரல், நுரையீரலில் புண்கள் நீங்கும் தன்மை அதிகமாகும். மஞ்சள் காமாலை, ஈழை நோய் இருப்பவர்களுக்கு, உரிய ஊட்டத்தைத் தருகிறது. தோலின் அரிப்பு, கருமை, சிவப்புப் புள்ளிகளுக்கும், பாதத்தின் பித்த வெடிப்புகளுக்கும் பூச்சு மருந்தாகவும் பயன்படுகிறது.
இதனை ஹரீதகி என்றும், பிராணதா என்றும் மருத்துவர்கள் அழைப்பார்கள். மேலும், விஜயா, அமிர்தா, காயஸ்தா, ஹேமவதி, பத்யா, சிவா என்ற பெயர்களும் உண்டு. அறுசுவையில் உப்பைத் தவிர, பிற ஐந்து சுவைகளும் கொண்டதாக உள்ளது. கடுக்காயின் விதைகள், நஞ்சு என்பதால், அவற்றை நீக்கிய பின்புதான் பயன்படுத்த வேண்டும். கடுக்காயில் ஏழு வகைகள் உள்ளதென சித்த மருத்துவ நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன.
தான்றிக்காயை, கர்ஷம், அக்ஷம் என்பர். இதன் அடிமரம் பத்து அடிகள் அகலமும், உச்சிப்பகுதி 120 அடி வரைகூட வளரும் இயல்புடையதால், மஹாவிருக்ஷமாகக் கருதப்படுகிறது. நுரையீரல் நோய்களுக்கு, பல முறைகளில் நோயாளிக்கு ஏற்ற வகையில், சித்தமருத்தவர்களால் மருந்தாகத் தரப்படுகிறது.
மேற்கூறிய மூன்று இயற்கையான உலர்ந்த பொருட்களை சம அளவு எடுத்து, இடிப்பதினால் வரும் கூட்டு மாவுப் பொருளே திரிபலா சூரணம் ஆகும். இதனை சித்தமருத்துவத்தில் கூறப்படும் வெறுக்கடி அளவு எடுத்து, தேன் கலந்து உண்டால், இதன் பலன் இரட்டிப்பாகும் என சித்த மருத்துவர் கூறுகின்றனர்.
இதனை வயஸ்தா என்று அழைக்கின்றனர். வயஸ்தா என்று சொன்னால் மூப்படையாமல் காக்கச் செய்வது என்று பொருளாகும். இதற்குச் சிவா என்றும், பலம் என்றும், தாத்ரீ பலம், அமிர்தா என்றும் அழைப்பர். உப்புச்சுவை இல்லாதது. அதிக அளவில் வைட்டமின் சி, இதர ஊட்டச் சத்துகள் நிறைந்துள்ளன.
அபதான் தீவில் தொடங்கும் பேரீச்சமர வளையங்கள் தென்கிழக்கில் அர்வாந்து ஆற்றின் கரை நெடுகிலும் 40 கிலோமீட்டர் தொலைவிற்கு நீண்டும், உட்புறச் சாலைகளால் சூழப்பட்டும் காணப்படுகின்றன.
பேரீச்சமர வளையங்கள் 2 கிலோமீட்டர் முதல் ஆறு கிலோமீட்டர் வரை அகலத்தில் வேறுபடுகின்றன. சராசரியாக இந்த அகலப் பரப்பு நான்கு கிலோமீட்டர் இருப்பதாகக் கொள்ளலாம். ஆற்று வளைவுகளில் உள்ள குழிந்த பகுதிகளில் இவ்வளையத்தின் அகலம் பெரியதாகவும், குவிந்த பகுதிகளில் இவ்வளையங்களின் அகலம் சிறியதாகவும் உள்ளன. மேலும், குவிந்த பகுதிகளில் அதிக அணைக்கரைகளும் நில அமைவுகளும் காணப்படுகின்றன.
அபதான் தீவில், சுமார் 16,000 எக்டேர் பரப்பளவில் பேரீச்ச மரவளையங்கள் தழைத்தோங்கி வளர்ந்துள்ளன. 66 மீட்டர் இடப்பரப்பில் ஒவ்வொரு மரமும் ஆரோக்கியமாக வளர்கின்றன. ஒரு எக்டேருக்கு தோராயமாக 300 பேரீச்ச மரங்கள் வரை காணப்படுகின்றன. பேரீச்சம் மரம் ஒன்று 200 கிலோகிராம் பழங்களை உற்பத்தி செய்கிறது. ஒரு எக்டேர் பரப்பில் சுமார் 60 டன் பழங்கள் இங்கு உற்பத்தியாகின்றன.
குசெசுதான் மாகாணத்திலுள்ள அபதான் தீவு அர்வாந்து, பாக்மான்சிர் என்ற இரண்டு ஆறுகளுக்கு இடையில் அமைந்துள்ளது. அர்வாந்து ஆறு ஈரான், ஈராக் நாடுகளுக்கு இடையில் ஓர் எல்லையாக உருவாகி இயூபிரடீசு, டைகிரிசு ஆறுகளிலிருந்து தண்ணிரைப் பெற்றுக் கொள்கிறது. ஈரான் – ஈராக் போரின் போது ஏராளமான பேரீச்ச மரங்கள் அழிக்கப்பட்டன என்றாலும் அபதான் தீவில் பரவலாக பேரீச்சம் பழத்தோட்டங்கள் செழித்து உள்ளன. பாலைவன வகை காலநிலை நிலவும் அபதான் தீவின் இச்செழிப்பிற்கு அலை நீர்ப்பாசனமே காரணமாகும்.
ஓதக் கல்வாய்களுக்கு இடையே கூடுதலாக பக்கவாட்டில் 50, 60 மீட்டர் இடைவெளியில் பள்ளங்கள் செங்குத்தாக வெட்டப்பட்டு பாசன நீரின் விநியோகம் மேலும் எளிமையாக்கப்படுகிறது.பக்கவாட்டுப் பள்ளங்களிலிருந்து 10 முதல் 12 மீட்டர் தொலைவில் வயல் வாய்க்கால்கள் தோன்றுகின்றன. இவ்வாய்க்கால்கள் நெடுகிலும் பேரீச்சை மரங்கள் நடப்படுகின்றன
ஆற்றங்கரை நெடுகிலும் ஓதக்கால்வாய்கள் அணைக்கரை மண்ணை வெட்டி வழி் உண்டாக்கி உதவி செய்கின்றன. வடிநிலத்தின் மண் எங்கிருந்து வண்டலும் சேறும் கலந்த சதுப்புநிலமாகத் தொடங்குகிறதோ அங்கு அவை இப்பணியை நிறுத்திக் கொள்கின்றன.
ஈரானில் நீர்ப்பாசனம் 89,930 கிலோமீட்டர்2 பரப்பளவுப் பகுதிக்கு பாசன வசதியை அளிக்கிறது. நீர்ப்பாசனப் பரப்பளவின் அடிப்படையில் ஈரான் ஐந்தாவது இடம் பிடிக்கும் நாடாகக் கருதப்படுகிறது.
ஓதக் கால்வாய்கள் திட்டத்தின் வரைபடத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளது. இட அமைப்பைச் சார்ந்து அவற்றின் நீளம் 2 முதல் 6 கிலோ மீட்டர் வரை மாறுபட்டும் 50 முதல் 60 மீட்டர் இடைவெளியுடனும் அவை அமைந்துள்ளன.
திருமண வீட்டில் சாகிபாவைக் காணாத அவளது சகோதரர்களும் மணமகனும் அவளைத் தேடிப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். விழித்திருந்த சாகிபா, தனது சகோதர்களைத் தன்னைத் தேடித் தொடர்ந்து வந்தால் மிர்சாவின் வில்லாற்றலால் தனது சகோரர்கள் இறப்பது உறுதி என்று பயந்ததால் மிர்சாவின் அம்புகளை ஒடித்துப் போட்டுவிட்டாள். தேடிச் சென்றவர்கள் மிர்சாவும் சாகிபாவும் இருந்த இடத்தை அடைந்ததும் சாகிபாவின் சகோதரன் மிர்சாவின் தொண்டையை நோக்கி அம்பெய்ய, விழித்துப்பார்த்த மிர்சா தனது அம்புகள் அனைத்தும் ஒடித்துக் கிடக்கக் கண்டு கேள்விப்பார்வையுடன் சாகிபாவை நோக்கினான். ஆனால் மீண்டும் சாகிபாவின் சகோதரன் மிர்சாவின் இதயத்தில் அம்பெய்ததால் மிர்சாவும் அவன்மீது சாய்ந்த சாகிபா இருவரும் ஒன்றாக இறந்து போயினர்.