polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
பாரசீக மெய்யியல் அறிஞர் சொராட்டிரர் — சரத்துசுதர் எனவும் அறியப்படுகிறார் — நான்கு மூலகங்களான நிலம், நீர், காற்று மற்றும் நெருப்பு ஆகியவற்றைப் "புனிதமானவையாகக்" குறிப்பிட்டார், அதாவது "அனைத்து உயிரனங்களும் உயிர் வாழ்வதற்கு அவசியமானதாகக் குறிப்பிட்டார் எனவே அவை மதிக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் எந்த வித மாசுக்களிலிருந்தும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்”.
மேற்கத்திய சிந்தனையில், கிரேக்க மெய்யியலாளரான எம்பிடிகிளசினால் முன்வைக்கப்பட்ட நான்கு மூலகங்களான நிலம், நீர், காற்று மற்றும் நெருப்பு ஆகியன அடிக்கடி இடம்பெற்றுள்ளன; அரிசுட்டாட்டில் ஐந்தாவது மூலகமாக ஈதரைச் சேர்த்தார்; இது இந்தியாவில் ஆகாயம் எனவும், ஐரோப்பாவில் விசும்பு எனவும் அழைக்கப்படுகிறது.
இந்த மூலகங்களின் பண்புகள் மற்றும் ஊற்றுநோக்கக்கூடிய தோற்றப்பாடுகள் மற்றும் அண்டவியலுடன் இவை எவ்வாறு தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன என்பன குறித்த விளக்கங்களில் இந்த பல்வேறுபட்ட கலாச்சாரங்கள் மட்டுமன்றி வெவ்வேறு மெய்யியலாளர்களும் கூட வேறுபடுகின்றனர். சிலநேரங்களில் இந்தக் கோட்பாடுகள் தொன்மவியலுடன் மேற்பொருந்திக் காணப்படுகின்றன மற்றும் தெய்வங்களாக உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த விளக்கஙளில் சில அணுக்கோட்பாட்டையும் (பொருண்மையின் மிகச்சிறிய, பிரிக்க இயலாத பகுதி என்ற கருத்தாக்கம்) உள்ளடக்கியவையாக உள்ளன, ஆனால் பிற விளக்கங்கள் மூலகங்களை அவற்றின் இயல்பு மாறாமல் எண்ணற்ற சிறுசிறு துண்டுகளாகப் பகுக்க முடியும் எனக் கருதின.
பண்டைய இந்தியா, பண்டைய எகிப்து, மற்றும் பண்டைய கிரேக்கம் ஆகியவற்றில் பொருள் உலகினை காற்று, நிலம், நெருப்பு மற்றும் நீர் எனப் பிரிக்கும் இந்த வகைப்பாடானது பெரும்பாலும் மெய்யியல் சார்ந்ததாகவே இருந்து வந்தாலும்,.இசுலாமியப் பொற்காலத்தின் போது மத்தியகால நடுக்கடல் பகுதி அறிவியலாளர்கள் பொருட்களை வகைப்படுத்த செய்முறை, ஆய்வு அடிப்படையிலான உற்றுநோக்கல்களைப் பின்பற்றினர். ஐரோப்பாவில் அரிசுட்டாட்டிலின் பண்டைய கிரேக்க முறைமை மத்தியகாலத்தில் சிறிதளவு வளர்ச்சியுற்று, 1600 களில் அறிவியல் புரட்சியின் போது முதல் முறையாக ஆய்வு அடிப்படையிலான சரிபார்ப்புக்கு உட்படுத்தப்பட்டது.
மீனாட்சி 1971 சூன் 11 அன்று சென்னையில் பிறந்தார். மீனாட்சி சீனிவாசன் கலாசேத்திரா வெங்கடச்சலபதியின் கீழ் பரதநாட்டியத்தில் தனது முதல் பயிற்சியை பெற்றார். பின்னர் அலர்மேல் வள்ளியின் கீழ் பயிற்சிப் பெற்றார். கட்டடக்கலை நிபுணராக திகழும் இவர் சிங்கப்பூரில் கட்டடக்கலை தொடர்பான பணிகளிலும் ஈடுபடுபவராவார். அங்கிருக்கும் சிங்கப்பூர் இந்தியன் நுண்கலை சங்கத்தில் நடனக் கலைஞர் கிரீஷ்குமாரிடம் நடனக் கலையின் பல நுணுக்கங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்றார்.
மீனாட்சி சீனிவாசன் இவர் ஓர் இந்திய பாரம்பரிய நடனக் கலைஞரும் நடன இயக்குனரும், மற்றும் பரதநாட்டியத்தின் பந்தநல்லூர் பாணியின் நிபுணருமாவார். இவர் அலர்மேல் வள்ளியின் கீழ் பயிற்சி நடனப் பயிற்சியினைப் பெற்றவர். இந்த பாரம்பரிய பாணியில் இளைய தலைமுறை நடனக் கலைஞர்களின் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய தனி நடனக் கலைஞர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார்.
சென்னை மியூசிக் அகாதெமியின் வருடாந்த சர்வதேச நடன விழா, சிங்கப்பூர், இந்திய நுண்கலை அமைப்பின் இந்திய பாரம்பரிய இசை மற்றும் நடன விழா மற்றும் பாரிசில் உள்ள குய்மெட் அருங்காட்சியகம் போன்றவற்றிலும் இவர் தனது நடன நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தியுள்ளார். இவர் 2011ஆம் ஆண்டில் சங்கீத நாடக அகாதமியிடமிருந்து உஸ்தாத் பிஸ்மில்லா கான் யுவ புரஸ்கார் என்ற விருதினைப் பெற்றுள்ளார்.
பெங்களூர் ஹப்பா உட்பட நாட்டின் பிற பகுதிகளில் நடன விழாக்களில் நடித்துள்ளார். நாதம் விழா, பரிக்கிரம விழா, சில்பாராமன் நடன விழா, கொல்கத்தா, டோவர் லேன் இசை மாநாடு, தேவதாசி விழா, சூர்ய விழா, சுவராலயா விழா மற்றும் நிசாகந்தி விழா போன்றவை.
சென்னை மியூசிக் அகாதமி, பிரம்ம கானசபா, கிருட்டிண கான சபை போன்ற தென்னிந்தியாவின் முக்கியமான இசை சபாக்களில் இவர் இடம்பெற்றுள்ளார். மார்கழி விழாவிலும் நிகழ்த்தியுள்ளார்.
கூடுதலாக, மீனாட்சி சீனிவாசன் ஒரு தொழில்முறை கட்டிடக் கலைஞராவார். இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டிலுள்ள, சென்னையில் கால்ம் ஸ்டுடியோ என்ற நிறுவனத்தை நிறுவி கட்டடக்கலை பயிற்சியை நடத்தி வருகிறார்.
சதுர்வேதி கதக் நடனக் கலைஞராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். ராஜஸ்தான், காஷ்மீர், அவத், பஞ்சாப், துர்க்மெனிஸ்தான், ஈரான் மற்றும் கிரிகிஸ்தான் போன்ற பல்வேறு வடிவங்களுடன் ஒரு இடைமுகத்தை உருவாக்க இவர் முயற்சிக்கிறார். இவர் குறிப்பாக சூஃபி மாயவாதத்திற்கு ஈர்க்கப்படுகிறார், மேலும் இவரது நடிப்புகளில் இயக்கங்களை இணைக்க முயற்சித்துள்ளார், அவை சுழல் சுழல்களின் தியான நடைமுறைகளை நினைவூட்டுகின்றன. எனவே, இவர் தனது நடன பாணியை சூஃபி கதக் என்று பெயரிடத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்.
இவர் தாஜ்மஹால் மற்றும் சிட்னி ஓபரா ஹவுஸில் நிகழ்ச்சி நடத்தினார். விசால் பரத்வாஜ் இயக்கிய ஒரு சூபி இசை காணொளியை இவர் செய்தார். இதை குல்சார் எழுதியுள்ளார். இது தேரே இஷ்க் மெய்ன் என அழைக்கப்படுகிறது.
உலகெங்கிலும் 35க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் 300 க்கும் மேற்பட்ட இசை நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றார். கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களில், ஐரோப்பா (பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, போர்ச்சுகல், இத்தாலி, ஆஸ்திரியா, சுவிட்சர்லாந்து, இங்கிலாந்து மற்றும் அயர்லாந்து), ஆர்மீனியா, ஜார்ஜியா, மத்திய கிழக்கு தென்கிழக்கு ஆசியா மற்றும் மத்திய ஆசியா ஆஸ்திரேலியா மற்றும் அமெரிக்காவுடன் உள்ளிட்ட உலகெங்கிலும் மஞ்சரி இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியுள்ளார்.
மஞ்சரி சதுர்வேதியின் ஒரு அற்புதமான முயற்சி, வேசி, தவாஃப்ஸுடன் தொடர்புடைய சமூக களங்கங்களை அகற்றுவதற்கும், அதன் மூலம் கலைஞர்களுக்கு சிறப்பான மரியாதை மற்றும் இடத்தை வழங்குவதற்கும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. "வேளாண்மையாளர்களின் இழந்த பாடல்கள் மற்றும் நடனம் - கலைகளில் பாலின பாகுபாடு மற்றும் எதிர்காலத்திற்கான கலையை அது எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது" என்பது நம்பமுடியாத பெண்கள் கலைஞர்களின் வாழ்க்கையையும் கதைகளையும் காப்பகப்படுத்தி ஆவணப்படுத்தும் ஒரு திட்டமாகும்.
அர்ஜுன் மிஸ்ராவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் கதக் நடனத்தில் லக்னோ கரானாவில் ஆரம்பத்தில் பயிற்சி பெற்றார். புரோதிமா பேடியின் நிருத்யாகிராமில் கலாநிதி நாராயணின் கீழ் அபிநயத்தையும் பயின்றார். பஞ்சாபி சூஃபி மரபுகளுக்கு பாபா புல்லே ஷாவின் பங்களிப்பை இவர் நெருக்கமாக ஆய்வு செய்தார். மவ்லானா ரூமி, அமீர் குஸ்ரோ ஆகியோரும் இவரை பாதித்தனர்.
1995 ஆம் ஆண்டில் இவர் நிகழ்ச்சியை நடத்தத் தொடங்கினார். 1997 ஆம் ஆண்டில் கேரளத்தின் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ளூர் ஆன்மீக மற்றும் நாடக மரபுகளைப் பற்றி அறிந்து கொண்டார். கேரளத்தைச் சேர்ந்த பாரம்பரிய கைப்பாவைக் கலைஞரும், கையுறை பொம்மலாட்டங்கள் அல்லது பாவா கதகலியையும் செய்பவரான ரவி கோபாலன் நாயரை சந்தித்தார். 2000 ஆம் ஆண்டில் அவருடன் அமெரிக்காவின் வெர்மான்ட்டில் உள்ள பிரெட் அண்ட் பப்பட் தியேட்டருக்குப் பயணம் செய்தார், படைப்பாளி பீட்டர் ஷுமனுடன் ஆய்வு செய்தார். இது பொம்மலாட்டம், நேரடி-கலை ஆகியவற்றை நாடக நிகழ்ச்சிகளில் இணைப்பதில் பெயர் பெற்றது. முன்னதாக இவர்கள் செவன் பேசிஸ் நீட்ஸ் கண்காட்சி மற்றும் ஜெர்மனியின் ஹனோவரில் நடந்த எக்ஸ்போ 2000 நிகழ்ச்சிகளில் ஐந்து மாதங்கள் தியேட்டர் நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்தனர். திருவனந்தபுரம், இவர் அப்துல் சலாம், என்ற ஒரு முஸ்லீம் பக்கிரி கலந்தரை சந்தித்தார். அவரை தனது குருவாக ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் பாரம்பரியத்தின் ஆன்மீக அர்த்தத்தைப் பற்றி இவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்.
1990 களின் பிற்பகுதியில், இவர் தனது ஆசிரியர் ரவி கோபாலன் நாயரை மணந்தார். கடந்த 15 ஆண்டுகளாக திருவனந்தபுரத்தில் வசித்து வருகிறார். திருவனந்தபுரம் அருகே நெடுமங்காட்டில் "ஏக்தாரா பாவுல் சங்கீதா கலரி" என்ற பாவுல் இசை குருகுலத்தை நடத்தி வருகிறார். ஆயினும்கூட, வங்காளத்தின் பாரம்பரிய பாவுல் பாடகர்களைப் போலவே, கேரளத்தின் தொலைதூர கிராமங்களிலும், இவரது சொந்த பூமியான வங்காளத்திலும் இவர் தொடர்ந்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்துகிறார். ஆண்டுக்கு ஒருமுறை, இவர் சர்வதேச பள்ளியான தியேட்டர் ஆந்த்ரோபாலஜி இல் பாவுல் இசையை கற்பிப்பதற்காக பயணம் செய்கிறார். 2005 ஆம் ஆண்டில், இவர் பாவுல் மரபுக்குள் பயணித்தது குறித்து சாங்ஸ் ஆஃப் தி கிரேட் சோல் என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டார், இது ஒரு படித்த பெண் மரபுக்குள் நுழைவதைப் பற்றிய ஒரு அரிய பார்வையை வழங்குகிறது.
பார்வதி பாவுல் மேற்கு வங்காளத்தில் ஒரு பாரம்பரிய வங்காள பிராமண குடும்பத்தில் மௌசுமி பரியலாக பிறந்தார். இவரது குடும்பத்தின் பூர்வீகமானது கிழக்கு வங்காளம் ஆகும். இந்திய பிரிவினைக்குப் பின்னர் குடும்பமானது மேற்கு வங்கத்திற்கு குடிபெயர்ந்தது. இவரது தந்தை, இந்திய ரயில்வேயில் பொறியலாளராக இருந்தர், மேலும் இந்திய பாரம்பரிய இசையில் ஆர்வம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். அடிக்கடி தனது மகளை இசை நிகழ்ச்சிகளுக்கு அழைத்துச் சென்றார். இவரது தாயார், இல்லத்தரசி ராமகிருஷ்ணரின் பக்தர். பிராந்தியத்தில் பல்வேறு இடங்களுக்கு வேலை நிமித்தமாக இவரது தந்தை இடம்பெயர்ந்ததன் காரணமாக, இவர் அசாம், கூச் பெஹார் மற்றும் மேற்கு வங்கத்தின் எல்லைப் பகுதிகளில் வளர்ந்தார். கூச் பெஹாரின் சுனிட்டி கல்வி நிலையத்தில் உயர்நிலை தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார்.
இதன் பிறகு, 2001 இல், இவர் முழு நேரத்தையும் பாவுல் மரபுக்கு அர்ப்பணிக்க முடிவு செய்தார். இதன்படி இச்தாரா மற்றும் டகியை இசைக்கருவிகளை வாசித்தபடியும், கால்களில் சலங்கைகளை அணிந்தும் இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தத் தொடங்கினார். இவர் பாரம்பரியமான பாவுல் திறமையுடன் ஆன்மிகச் சார்பான பாடல்களை பாடுகிறார். பாடல்களைப் பாடும்போது சில சமயங்களில் ஆங்கிலத்தில் விளக்கமளிக்கும் உரைகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் இவரது நடிப்புடன் கதைகளைப் பாடினார். ஷூமானுடனான ஒரு படைப்பால் ஈர்க்கப்பட்ட இவரது சில நிகழ்ச்சிகளில், இவர் தனது பாடலுடன் பெரிய ஓவியங்களை வரைகிறார். இவரது பாடல்களின் கருப்பொருள்களை ஒரு நேரடி செயல்திறன் கலையாக விளக்குகிறார்.
பார்வதி பாவுல் என்பவர் வங்காளத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பாவுல் நாட்டார் பாடகர், இசைக்கலைஞர் மற்றும் கதைசொல்லியும் ஆவார். இவர் இந்தியாவின் முன்னணி பாவுல் இசைக் கலைஞர்களில் ஒருவராக உள்ளார். பால் குருசு, சனாதன் தாஸ் பாவுல், வங்காளத்தின் ஷாஷன்கோ கோஷாய் பாவுல் ஆகியோரிடம் பயிற்சி பெற்ற இவர், 1995 முதல் இந்தியாவிலும் பிற நாடுகளிலும் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வருகிறார்.
இவர் புகழ்பெற்ற பாவா கதகளி கையுறை கைப்பாவை கலைஞரான ரவி கோபாலன் நாயரை மணந்தார். 1997 முதல் கேரளத்தின் திருவனந்தபுரத்தில் வசித்து வருகிறார். அங்கு இவர் "ஏக்தாரா பாவுல் சங்கீதா கலரி" என்ற பாவுல் பாடல் கற்பிக்கும் பள்ளியையும் நடத்துகிறார்.
பல ஆண்டுகளாக, ருஹானியாட் - அகில இந்திய சூஃபி &; ஆன்மிக இசை விழா மற்றும் நூறு கோடியினர் கிளர்ச்சி உள்ளிட்ட இந்தியா மற்றும் பிற நாடுகளில் உள்ள பல்வேறு இசை நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்கிறார்.
காலி மாவட்டமானது போருக்கு முந்தைய அப்காசியாவில் சோர்சிய பிராந்திய துணைப்பிரிவான மிங்ரேலியனித்தில் இருந்தது. 1993-1994 மற்றும் 1998 இல் மீண்டும் இனங்களுக்கிடையேயான மோதல்களைத் தொடர்ந்து பெரும்பான்மையான சோர்சியர்கள் மாவட்டத்தை விட்டு வெளியேறினர். போருக்குப் பின்னர் 1998 முதல் 40,000 முதல் 60,000 அகதிகள் காலி மாவட்டத்திற்கு மீண்டும் திரும்பியுள்ளனர். இதில் யுத்த நிறுத்தக் கோட்டின் வழியாக தினமும் பயணிக்கும் நபர்கள் மற்றும் அவ்வப்போது குடியேறுபவர்கள் உட்பட விவசாயத்தில் ஈடுப்பட்டுள்ளவர்களும் அட்ங்குவர். காலி மாவட்டம் இது இப்போது அப்காசியாவின் ஒரே மாவட்டமாகும். இங்கு சோர்சியர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கின்றனர்.
காலியின் குடியிருப்பாளர்கள் ஒப்பீட்டளவில் சுதந்திரமாக அண்டை சோர்சிய மாவட்டங்களுக்குள் செல்ல அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் 50 உருசிய ரூபிள் செலுத்த வேண்டும். சோர்சியாவுக்கு வெளியே செல்லும் எந்தவொரு பொருட்களுக்கும் சுங்க கட்டணம் விதிக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், 2008 உருசிய- சோர்சியப் போருக்குப் பிறகு, எல்லையை கடப்பது மிகவும் கடினமாகிவிட்டது. சோதனைச் சாவடியில் நீண்ட தாமதங்கள் ஏற்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, போர்நிறுத்தக் கோட்டின் இரு பக்கங்களுக்கிடையிலான பொருளாதார மற்றும் வர்த்தக தொடர்புகளுக்கு முதுகெலும்பாக அமைந்தது. அப்பகுதியில் வசிப்போரின் சமாளிக்கக் கூடிய பொருளாதாரம் மேலும் திணறியது.
அப்காசியாவின் 2003 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி மாவட்டத்தின் மக்கள் தொகை 29,287 ஆக இருந்தது. ஆனால் அந்த எண்ணிக்கை பல சர்வதேச பார்வையாளர்களால் கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டுள்ளது. 2006 ஆம் ஆண்டில் இது 45 ஆயிரம் என்று மதிப்பிடப்பட்டது. இருப்பினும் குறைந்தது 65,000 அகதிகள் திரும்பி வந்திருக்கலாம் என அப்காசிய அதிகாரிகள் தெரிவிக்கின்றனர். கோடோரி பள்ளத்தாக்குடன் சேர்ந்து, காலி மாவட்டம் தொடர்ச்சியான வன்முறை இருக்கும் பகுதியில் ஒன்றாகும். அதே நேரத்தில் அப்காசியாவின் மற்ற பகுதிகளை ஒப்பிடும்போது நிலைமை அமைதியானது. இது சோர்சிய-அப்காசிய மோதலின் 1998 விரிவாக்கத்தின் போர்க்களமாகும்.
காலி மாவட்டம் தேயிலை, நாரத்தை, ஜாதிபத்திரி மற்றும் காய்கறிகளுக்கு வளமான விவசாயப் பகுதியாகும். இங்குரி நீர்மின் நிலையம், அப்காசியாவிற்கு விநியோகம் செய்யும் ஒரு முக்கிய பகுதியாகும். மேலும் இது சோர்சியாவின் அருகில் இருக்கும் பகுதியாகவும் உள்ளது. இந்த மின்நிலையம் அப்காசிய - சோர்சிய போர்நிறுத்தக் கோட்டில் அமைந்துள்ளது. இந்த மின் நிலையம் இரு நாடுகளும் சேர்ந்து கூட்டாக இயக்கப்படுகிறது.
காலி மாவட்டம் அப்காசியாவின் மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். அதன் தலைநகரம் காலி இதன் பெயரில் உள்ள நகரம் ஆகும். சோர்சியாவின் 'தி சிரே'வை விட இந்த மாவட்டம் சிறியது. ஏனெனில் அதன் முந்தைய பகுதிகள் சில இப்போது 'திவார்செலி' மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. இது 1995 இல் நடைமுறையில் உண்மையான அரசாக அப்காசிய அதிகாரிகளால் உருவாக்கப்பட்டது.
சல்மா கதுன் வங்காளதேசத் துடுப்பாட்ட அணியின் வீரர் ஆவார். வலதுகை மட்டையாளரான இவர் வலதுகை சுழற் பந்துவீச்சாளராகவும் செயல்படுகிறார். மேலும் இவர் வங்காளதேச பெண்கள் துடுப்பாட்ட அணியின் தலைவராகவும் உள்ளார். அனைத்துக் காலத்திற்குமான சிறந்த பெண் துடுப்பாட்ட வீரர்களில் ஒருவராகவும் இவர் அரியப்படுகிறார். இவர் வங்காளதேசத் துடுப்பாட்ட அணிக்காக ஒருநாள் பன்னாட்டுத் துடுப்பாட்டம் மற்றும் பன்னாட்டு இருபது20 ஆகிய போட்டி வடிவங்களில் விளையாடி வருகிறார்.
2019 ஆம் ஆண்டில் வங்காளதேச பெண்கள் துடுப்பாட்ட அணி பாக்கித்தானில் சுற்றுப் பயணம் செய்து விளையாடியது. நவமபர் 4, லாகூரில் நடைபெற்ற பாக்கித்தான் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான ஒருநாள் பன்னாட்டுத் துடுப்பாட்டப் போட்டியில் இவர் 9.2 ஓவர்கள் வீசி 36 ஓட்டங்களை விட்டுக் கொடுத்தார். இதில் 2 ஓவர்களை மெய்டனாக வீசி இரு இலக்குகளைக் கைப்பற்றினார்.பின் மட்டையாட்டத்தில் 8 பந்துஇகளைச் சந்தித்து ஓர் ஓட்டம் எடுத்து பிஸ்மா மரூஃப் பந்துவீச்சில் இவர் ஆட்டமிழந்தார்.
சீனாவின் தேசிய மகளிர் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிராக 2010 ல் ஆசிய விளையாட்டு பெண்கள் துடுப்பாட்டப் போட்டியில் வங்காளதேச பெண்கள் அணி வெள்ளி பதக்கம் வென்று வரலாற்று சாதனை படைத்தது. சீனாவின் குவாங்சோவில் நடந்த ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் ருமனா அணியின் சார்பாக இவர் பங்கேற்றார் அந்தப் போட்டித் தொடரில் இவர் மட்டையாட்டம் மற்றும் பந்துவீச்சு ஆகிய இரண்டிலும் பங்கெடுத்தார்.
சல்மா கதுன் அக்டோபர் 1, 1990 அன்று வங்காளதேசத்தின் குல்னாவில் பிறந்தார். இவர் முதலில் குல்னாவில் சிறுவர்களுடன் துடுப்பாட்ட விளையாடத் தொடங்கினார். இவர் இம்தியாஸ் ஹொசைன் பிலு எனும் பயிற்சியாளரின் கீழ் பயிற்சி பெற்றார்.
2011 ஆம் ஆண்டில் ஐசிசி பெண்கள் உலகக் கோப்பைத் துடுப்பாட்டத் தொடருக்கான தகுதிச் சுற்றில் நவம்பர் 26 இல் சாவரில் அயர்லாந்து பெண்கள் துடுப்ப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான ஒருநாள் பன்னாட்டுத் துடுப்பாட்டப் போட்டியில் இவர் அறிமுகமானார்.
மகளிர் ஆசிரியர் பயிற்சி கல்லூரி ஆசிரியர் பயிற்சி கல்லூரி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, இது வங்காளதேசத்தின் மைமன்சிங்கில் உள்ள ஒரு கல்வி நிறுவனமாகும். இது வங்காளதேசத்தில் இந்த வகையான ஒரே ஒரு பள்ளியாகும். 1978 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, இது கல்வியில் இளங்கலை மற்றும் முதுகலைப் பட்டங்களை வழங்கியது.
துருக்கியர்கள் 13 ஆம் நூற்றாண்டில் சாகர்யா நகரத்தை கைப்பற்றினர். 18 மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் காகேசியா மற்றும் பால்கன் நாடுகளில் இருந்து தீவிர குடியேற்றம் நடந்தது. கடைசியாக பாரிய குடியேற்றம் 1989 இல் நட்தது. வளரும் தொழில்கள் மற்றும் முக்கிய போக்குவரத்து பாதையின் இடையில் இருப்பதால், நகரம் இன்றும் உள்நாட்டு மக்களின் இடம்பெயர்வுகளைப் பெறுகிறது. மர்மாரா பிராந்தியத்தில் சாகர்யா குறிப்பிடத்தக்க மகாணமாக உள்ளது.
சாகர்யாவின் வழியா அங்காரா - இசுதான்புல் நெடுஞ்சாலை அமைந்துள்ளது. இது சாலை மற்றும் தொடருந்து பாதை ஆகிய இண்டின் வழியாகவும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. சாகர்யாவுக்கு இஸ்தான்புல்லின் சபிஹா கோகீன் சர்வதேச விமான நிலையம் ஓரளவு அண்மையில் உள்ளதால், இந்த வானூர்தி நிலையமானது இந்த நகரம் வானூர்தி போக்குவரத்தை பயன்படு்திக்கொள்கிறது . சாகர்யாவின் தற்போதைய மேயர் ஜெக்கி டோகோக்லு ஆவார்.
கடல், கடற்கரைகள், ஏரிகள், ஆறுகள், மலைப்பகுதிகள், வெந்நீரூற்றுகள் மற்றும் பாரம்பரிய ஒட்டோமான் வாழ்க்கை முறை கொண்ட மாவட்டங்களான தாரக்லே மற்றும் கெய்வ் ஆகியவற்றுடன், பைசாந்திய மற்றும் ஒட்டோமான் காலங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட வரலாற்று நினைவுச்சின்னங்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட நாட்டின் சொர்க்கம் போன்ற இடங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
சாகர்யா மர்மாரா பிராந்தியத்தில் அமைந்துள்ளது. அதன் அருகிலுள்ள மாகாணங்களாக மேற்கில் கோகேலி, தெற்கே பிலெசிக், தென்கிழக்கில் போலு, கிழக்கே டோஸ் ஆகியன அமைந்துள்ளன. சாகர்யா மாகாணத்தின் தலைநகராக அடபசாரா உள்ளது. இந்த மாகாணம் கருங்கடலுக்கு அருகாமையில் இருப்பதால் காலநிலை கடல் சார்ந்ததாக இருக்கிறது.
சாகர்யா என்பது துருக்கியில் உள்ள ஒரு மாகாணமாகும். இது கருங்கடலின் கடற்கரையில் அமைந்துள்ளது. மாகாணத்தில் பாயும் சாகர்யா ஆறு தன் பாசன வாய்கால்களால் மாகாணத்தில் உள்ள பண்ணைகளை செழிப்பாக்குகிறது.
துருக்கியின் விரைவான வளர்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிற்கு காரணமான மிக முக்கியமான நகரங்களில் ஒன்றான சாகர்யா நகரம் அதன் இயற்கை அழகிகு மற்றும் கலாச்சார செழுமைக்கு தகுதியான கவனத்தையும் பெற்றுள்ளது.
1992 இல் அரசுப் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்னர், அனில் போர்தியா இளம் கல்வியறிவற்றவர்களுக்கான கல்வித் திட்டத்தைத் தொடங்கினார். அதை இவர் கருத்தாக்கம் செய்து ராஜஸ்தானில் லோக் ஜும்பிஷ் என்று பெயரிட்டார். இவர் 1999 வரை இந்த திட்டத்தை வழிநடத்தினார். மேலும் இது மிகவும் வெற்றிகரமான முயற்சி என்று கூறப்பட்டது. 2001 ஆம் ஆண்டில், போர்தியா இளைஞர்களின் கல்வி மற்றும் வளர்ச்சி இலக்காகக் கொண்ட மற்றொரு இயக்கம், தூஸ்ரா தசக் என்பதைத் தொடங்கியுள்ளது.
தொடக்கக் கல்வியின் உலகளாவியமயமாக்கலை அடைய கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட அரசாங்கத் திட்டமான அனைவருக்கும் இடைநிலைக் கல்வியுடன் கட்டாயக்கல்வி உரிமையின் விதிமுறைகள் மற்றும் உத்திகளை ஒத்திசைப்பதற்கான பரிந்துரைகளுடன் விரிவான அறிக்கையை சமர்ப்பிக்கும் கல்விக்கான உரிமை குழுவுக்கு இவர் தலைமை தாங்கினார், இதனால் செயல்பாட்டு ஒத்துழைப்புகள் அடையப்படுகிறது. சமுதாயத்தில் பெண்களின் பங்கு மற்றும் ஆரம்பக் கல்வியில் பெண்கள் பங்கேற்பது குறித்தும் இவர் குரல் கொடுத்தார்.
அனில் போர்தியா இவர் ஒரு இந்திய கல்வியாளரும், சமூக ஆர்வலரும் மற்றும் முன்னாள் அரசு ஊழியருமாவார். இந்திய கல்வித் துறையில் இவர் செய்த பங்களிப்புகளுக்கு பரவலாக மதிக்கப்படுகிறார். கல்வி மற்றும் இலக்கியத் துறைகளில் கல்வி தொடர்பான துறைகளுக்கு இவர் செய்த சேவைகளுக்காக இந்திய அரசு 2010 ஆம் ஆண்டில் மூன்றாவது மிக உயர்ந்த குடிமக்கள் விருதான பத்ம பூசண் வழங்கி கௌரவித்தது.
அனில் போர்தியா 1934 மே 5 அன்று இந்தியப் மத்தியப் பிரதேசத்தின் இந்தூரில் பிறந்தார். உதய்பூரில் உள்ள பாரதிய வித்யா பவனில் பள்ளிப்படிப்பைப் பெற்ற இவர், உதய்பூரில் உள்ள எம். பி. கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார். பின்னர், புனித ஸ்டீபன் கல்லூரியில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். 1957 இல் இந்திய ஆட்சிப்பணித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார்.
அனில் போர்தியா முன்னாள் இந்திய ஆட்சிப்பணி அதிகாரியான ஒடிமா என்பவரை மணந்தார். இந்த்தம்பதியருக்கு மைத்ரி என்ற ஒரு மகளும் மற்றும் ஸ்ரேயாஸ் என்ற ஒரு மகனும் இருக்கின்றனர். போர்தியா 2012 செப்டம்பர் 2 அன்று, தனது 78 வயதில் மாரடைப்புக் காரணமாக இறந்தார்.
4 மூலக்கூறு போலல்லாமல், திட 4 ஒரு பலபடிக் கட்டமைப்பை ஏற்கிறது, இதில் ஒவ்வொரு அணுவும் அறுமுகி வடிவில் அணைவுக்குள்ளாகியுள்ளது. கட்டமைப்பில் காணப்படும் இந்த வேறுபாடு அவற்றின் பண்புகளில் உள்ள வேறுபாடுகளுக்குக் கரணமாய் அமைந்துள்ளது. வாலைவடித்தலுக்குட்படக்கூடியது, ஆனால் ஒரு திண்மமாக உள்ளது. திட நிலையில், 4 ஒரு நாடா போன்ற நேர்கோட்டு பலபடி கட்டமைப்பைப் பெறுகிறது. . இந்தப் பலபடி லூயிஸ் காரங்களுடனான வினையின் போது எளிதில் சிறிய மூலக்கூறாகச் சிதைவுறுகிறது. இது -- பிணைப்புகளை உடைக்கிறது.
4 என்பது கிரோல் செயல்முறையின்படி சிர்கோனியம் தாதுக்களை உலோக சிர்கோனியமாக மாற்றுவதற்கான வினையில் ஒரு இடைநிலைப் பொருள் ஆகும். இயற்கையில், சிர்கோனியம் தாதுக்கள் பெரும்பாலும் ஆக்சைடுகளாக இருக்கின்றன (அனைத்து சிர்கோனியம் குளோரைடுகளும் நீராற்பகுப்படைவவதற்கான போக்கால் இவ்வாறு அமைகின்றன). முழுவதும் உலோகமாக மாற்றுவதற்காக, இந்த வெப்பந்தாங்கவல்ல ஆக்சைடுகள் முதலில் டெட்ராக்ளோரைடாக மாற்றப்பட்டு பின்னர் அவை அதிக வெப்பநிலையில் வாலைவடிக்கப்படுகின்றன. சுத்திகரிக்கப்பட்ட 4 ஐ உலோகத்துடன் குறைத்து சிர்கோனியம் குளோரைடை உற்பத்தி செய்யலாம்.
சிர்கோனியம் குளோரைடு, சிர்கோனியம் டெட்ராகுளோரைடு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, என்பது ஒரு கனிமச் சேர்மம் ஆகும், இது சிர்கோனியத்தின் பிற சேர்மங்களுக்கு முன்னோடியாக அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த வெண்ணிறமான, உயர் உருகுநிலையைக் கொண்ட திண்மமானது ஈரப்பதமான காற்றில் விரைவாக நீராற்பகுப்பு அடைகிறது.
ஒரு ஆய்வக அளவிலான செயல்முறையானது கார்பன் மற்றும் குளோரின் ஆகியவற்றிற்கு பதிலாக கார்பன் டெட்ராக்ளோரைடைப் பயன்படுத்துகிறது:
எரெரி கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டில். இதை ஃபிரைஜியர்களுக்கு பின்னர் ஆட்சிக் கட்டிலில் ஏறிய மரியாண்டினியர்களால் நிறுவப்பட்டது. எரெலி ஒரு முக்கியமான வணிக கப்பல் துறையாக இருந்தது. இது புகழ்பெற்ற தொன்மவியல் வீரனான எர்க்குலிசு என்பதிலிருந்து அதன் பெயரைப் பெற்றது. இந்த நகரமானது உரோமர், பைசாந்தியப் பேரரசு, செல்யூக் அரசமரபு மற்றும் உதுமானியப் பேரரசின் காலங்களில் அதன் முக்கியத்துவத்தைப் பேணிவந்ததுது. இப்பகுதியில் முக்கியமான வரலாற்று இடிபாடுகளான அச்செரோன் பள்ளத்தாக்கு இடிபாடுகள் உள்ளன. இதில் செஹென்னெம் அஸே குகைகள் அமைந்துள்ளன, அவற்றுடன் கிரேக்கம், ரோமன், பைசாந்தியன் மற்றும் உதுமானியப் பேரரசு கால இடிபாடுகள், எரெலி கோட்டை, ஹெராக்கிள்ஸ் அரண்மனை, ஈஸ்டெப் லைட்ஹவுஸ் கோபுரம், பைசாந்தியன் நீர் தேக்கத் தொட்டிகள், கிரிஸ்போஸ் கல்லறை தேவாலயம் மற்றும் ஹலில் பானா மாளிகை போன்றவை உள்ளன.
சோங்குல்டக் மாகாணம் என்பது துருக்கியின் மாகாணங்களில் ஒன்றாகும். இது துருக்கியின் மேற்கு கருங்கடல் கடற்கரை பகுதியில் உள்ளது. இந்த மாகாணம் 3.481 கிமீ பரப்பளவு கொண்டு உள்ளது. மேலும் இதன் மக்கள் தொகையானது 619,703 ஆகும். அதன் அருகில் மாகாணங்களாக தென்மேற்கில் டோஸ், தெற்கே போலு, தென்கிழக்கில் கராபக் மற்றும் கிழக்கில் பார்ட்டன் ஆகியவை உள்ளன. மாகாணத்தின் தலைநகர் பகுதியாக சோங்குல்டக் உள்ளது.
இந்த மாகாணப் பகுதியில் சுற்றுலா முக்கியத்துவம் கொண்ட பகுதிகளாக இலாக்சு, கபுஸ், கோபே கடற்கரைகள், தேசிய இறையாண்மை காடு, ஏரி மலை, பீடபூமி, கோகமான், போஸ்டனாசா, உவாமிலிக், பக்லாபோஸ்தான் மற்றும் கோர்லிக் வன பொழுதுபோக்கு பகுதிகள், குமயானே, கோசெலெல்மா, மென்சிலிஸ் குகைகள் போன்றவை உள்ளன.
புக்கான் என்றும் ஈரானின் மேற்கு அசர்பைசான் மாகாணத்தில் அமைந்துள்ள நகரமாகும். 2017 ஆம் ஆண்டின் சனத்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி ஏறத்தாழ 57,000 குடும்பங்களில் 205,000 மக்கள் வசிப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது மாகாணத்தின் மூன்றாவது அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட நகரமாக திகழ்கிறது. மாகாணத்தின் தலைநகரிலிருந்து 184 கிலோமீற்றர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. மக்கட் தொகையில் எழுபத்தைந்து சதவீதம் பேர் நகர்ப்புறத்தில் குடியேறியவர்கள் ஆவார்கள். 25% வீதமானோர் கிராமப்புறங்களில் வாழ்கின்றனர். இவர்கள் பெரும்பாலும் குர்திஷ் பேசும் சமூகமாகும்.
1979 ஆம் ஆண்டு ஈரானிய புரட்சிக்குப் பின்னர் குர்திஷ் குழுக்களின் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது. புக்கானை 1 ஜனவரி 1984 ஆம் ஆண்டில் ஈரானிய இராணுவம் மீண்டும் கைப்பற்றியது. இஸ்லாமிய புரட்சிகர காவல்படையின் கூற்றுப்படி ஈரானில் விடுவிக்கப்பட்ட கடைசி குர்திய நகரம் புக்கான் ஆகும். 1988 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 15 அன்று புக்கான் மீது ஈராக்கிய படையால் குண்டு வீசப்பட்டது. அதனால் 19 பேர் இறந்தனர். மேலும் 160 பேர் காயமடைந்தனர்.
இஸ்லாமிய காலத்திற்கு முந்தைய காலங்களில், பார்த்தன் பேரரசு மற்றும் சாசானிய சாம்ராஜ்யம் ஆகிய இரண்டிற்கும் புக்கான் கோட்டை காவற் படை தளமாக இருந்தது. புக்கான் மத்திய அசிரியப் பேரரசு, மேதியர்கள் மற்றும் உரார்ட்டு போன்ற பல்வேறு பேரரசுகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்துள்ளது. தொல்பொருளியல் ரீதியாக இங்கு மீட்கப்பட்ட மிகப் பழமையான எச்சங்களான கராகஸ் நாச்சிட் மற்றும் கராகெண்ட் மேடுகள் வெண்கல காலத்தை சேர்ந்தவை.
புக்கானில் வசிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் முஸ்லிம்கள் இவர்கள் குர்தி மொழியின் சோரானி பேச்சுவழக்கில் உரையாடுகின்றனர். 2012 ஆம் ஆண்டின் , நகர மக்கட் தொகையில் 93% வீதமானோர் முஸ்லிம்கள் ஆவார்கள். புக்கானில் ஷியா பிரிவினர் சிறுபான்மையினராக காணப்படுகிறார்கள். கடந்த காலங்களில் நகரத்தில் ஏராளமான யூத குடும்பங்கள் வசித்து வந்தன.
புக்கானில் கிமு 4100 முதல் கிமு 4400 காலப்பகுதியின் கலைப்பொருட்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த கலைப்பொருட்கள் ஈரானிய பீடபூமியின் முதல் மனித குடியேற்றங்களில் ஒன்றாக புக்கான் இருந்துள்ளது என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. புக்கான் மன்னேய நாகரிகத்தின் மையமாகவும் இருந்துள்ளது.
643 ஆம் ஆண்டுகளில் புக்கான் முஸ்லிம்களின் கைவசமாகியது. 15 ஆம் நூற்றாண்டில் அமீர்சிஃபோல்டின் மாகரி என்பவரில் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது. சஃபாவிட் வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஷா இஸ்மாயில் அந்த பகுதியை மீண்டும் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முயற்சித்து தோல்வியுற்றார்.
புக்கான் நகரம் உக்காமியா ஏரிக்கு தெற்கே கடல் மட்டத்திலிருந்து 1,300 முதல் 1,370 மீற்றரில் அமைந்துள்ளது. இது ஈரானின் மேற்கு அசர்பைசான் மாகாணத்தில் சிமினே ஆற்றின் கிழக்குக் கரையில் அமைந்துள்ளது.
பாரம்பரியமாக, கல்பேலியா ஆண்கள் கிராமங்களில் வீட்டுக்கு வீடு வீடாக கரும்பு கூடைகளில் நாகங்களை எடுத்துச் சென்றனர். அதே நேரத்தில் இவர்களின் பெண்கள் பாடி நடனமாடி பிச்சை கேட்டார்கள். இவர்கள் நாகத்தை வணங்குகிறார்கள் மற்றும் ஊர்வனவற்றைக் கொல்லக்கூடாது என்று வாதிடுகிறார்கள். கிராமங்களில், ஒரு பாம்பு கவனக்குறைவாக ஒரு வீட்டிற்குள் நுழைந்தால், ஒரு கல்பேலியர் நாகத்தைப் பிடிக்கவும், அதைக் கொல்லாமல் எடுத்துச் செல்லவும் வரவழைக்கப்படுவார். கல்பேலியர்கள் பாரம்பரியமாக சமுதாயத்தில் கிராமத்திற்கு வெளியே உள்ள இடங்களில் வசிக்கும் ஒரு குழுவாக இருந்து வருகிறார்கள். அங்கு இவர்கள் தற்காலிக குடிசைகளில் வசிக்கின்றனர். கல்பெலியர்கள் குடிசையை ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு நகர்த்துகிறார்கள். தலைமுறைகளாக, கல்பேலியர்கள் உள்ளூர் தாவரங்கள் மற்றும் விலங்கினங்களைப் பற்றியறுள்ளனர். மேலும் பல்வேறு நோய்களுக்கான மூலிகை மருந்துகளைப் பற்றி அறிந்திருக்கிறார்கள். இது இவர்களுக்கு மாற்று வருமான ஆதாரமாக உள்ளது.
கல்பேலியாக்கள் பண்டைய காலங்களில் ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு அடிக்கடி இடம் மாறிச் சென்றனர். பாம்புகளைப் பிடிப்பது மற்றும் பாம்பு விசத்தை வர்த்தகம் செய்வது இவர்களின் பாரம்பரிய தொழில் ஆகும். எனவே, நடன இயக்கங்களும் இவர்களின் சமூகத்தின் ஆடைகளும் பாம்புகளின் ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளன. அவை சப்பேரா, ஜோகிரா அல்லது யோகி என்பனவாகும். குரு கோரக்நாத்தின் 12 வது சீடரான கன்லிபரிடமிருந்து இவர்கள் தங்கள் வம்சாவளியைக் கண்டுபிடிக்கின்றனர். கல்பேலியா மக்கள் தொகையில் அதிக எண்ணிக்கையானது பாலி மாவட்டத்திலும், பின்னர் அஜ்மீர், சித்தோர்கர் மற்றும் உதய்பூர் மாவட்டத்திலும் உள்ளனர். இவர்கள் ஒரு நாடோடி வாழ்க்கை வாழ்கிறார்கள். மேலும் இவர்கள் பட்டியல் சாதிப் பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர்.
கறுப்பு உடையணிந்து பெண் நடனக் கலைஞர்கள் ஒரு பாம்பின் அசைவுகளைப் பிரதிபலிக்கும் விதமாக நடனமாடுவார்கள். மேல் உடல் துணியை அன்ராகி என்று, தலையில் அணிந்திருக்கும் துணியின் ஒரு பகுதி ஓதானி என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதேபோல் கீழ் உடல் துணியை லங்கா என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த துணிகள் அனைத்தும் சிவப்பு மற்றும் கருப்பு வண்ணங்கள் கலக்கப்பட்டு, பூவேலைகள் செய்யப்பட்டிருக்கும் . இந்த ஆடைகளை அணிந்து கொண்டு நடனக் கலைஞர்கள் நடனம் நிகழ்த்தும்போது கண்களுக்கும், சூழ்நிலைக்கும் இனிமையான வண்ணங்களின் கலவையைக் அளிக்கிறது.