polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
தன்னுடைய 15 ஆவது வயதில் சோபா சிங் அம்ரித்சரில் உள்ள ஒரு தொழிற்பயிற்சி நிலையத்தில் கலை மற்றும் கைவினைப் பாடப்பரிவில் ஓராண்டு கால படிப்பில் சேர்ந்து பயிற்சி பெற்றார். பிரித்தானிய இந்திய இராணுவத்தில் ஒரு வரைவாளராகப் பணியில் சேர்ந்து மெசபடோமியாவில் இருக்கும் பாக்தாத்தில் பணிபுரிந்தார். 1923 ஆம் ஆண்டில் இராணுவத்தை விட்டு விலகி அம்ரித்சர் திரும்பி அங்கு தன்னுடைய கலைக்கூடத்தை தொடங்கினார். அதே ஆண்டு வைசாக்கி நாளில் பீபி இந்தர் கவுர் என்ற பெண்னை திருமணம் செய்து கொண்டார். அம்ரித்சர், லாகூர் , தில்லி கலைக்கூடங்களில் இவர் தொடர்ந்து பணிஒயாற்றினார்.
ஓர் ஓவியராக சோபா சிங் தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். ஒரு நல்ல தையலர் என்று அனைவராலும் விருப்பத்துடன் கருதப்படுகிறார், ஆந்திரெட்டாவை ஒரு சுற்றுலாத் தலமாக மாற்றிய பெருமை இவருடைய வளர்ப்பு மகள் பிபி குருச்சரன் கவுரையே சேரும். இக்கலைக்கூடத்தில் சோபாசிங்கின் ஓவியங்கள் மட்டுமின்றி போற்றுதலுக்குரிய அவருடைய கலைப்படைப்புகள் யாவும் இடம்பெற்றிருந்தன. கங்கரா சமவெளியின் அணிகலனாகக் கருதப்படும் சோபா சிங் கலைக்கூடத்தை பீபி குருச்சரன் கவுரின் மகன் இர்தாய்பால் தற்பொழுது நிர்வகித்து வருகிறார்.
1946 ஆம் ஆண்டு லாகூருக்குத் திரும்பி சென்ற சோபா சிங் அனார்கலியில் தனது படப்பிடிப்புக் கூடத்தைத் திறந்தார். ஒரு திரைப்படத்திற்கு கலை இயக்குநராகப் பணியாற்றிய இவர் நாட்டின் பிரிவினை காரணமாக அந்நகரத்தை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டார். இறுதியாக 1949 ஆம் ஆண்டு கங்கரா சம்வெளியில் உள்ள ஆந்திரெட்டாவில் குடியேறி ஒரு ஓவியராகத் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். தற்பொழுது இச்சிற்றூர் அனைவராலும் அறியப்படுகிறது.
பஞ்சாபின் குர்தாசுபூர் மாவட்டம், சிறீ அர்கோவிந்பூரில், ராம்கார்கியா சீக்கிய குடும்பத்தில் 1901 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 29 ஆம் தேதியில் சர்தார் சோபா சிங் பிறந்தார். இவருடைய தந்தை தேவா சிங் இந்தியக் குதிரைப்படையில் ஒரு வீரராகப் பணியாற்றினார். இமயமலை அடிவாரத்திலுள்ள கங்கரா சமவெளியில், பாலாம்பூர் அருகில் இருக்கும் ஆந்த்ரெட்டா என்ற சிற்றூருக்கு 1949 ஆம் ஆண்டு இவரது குடும்பம் குடிபெயர்ந்தது.
ஆந்திரெட்டாவில் தங்கியிருந்த 38 ஆண்டுகளில் சோபா சிங் நூற்றுக்கணக்கான ஓவியங்களை வரைந்தார். சீக்கிய குருக்களின் வாழ்க்கை மற்றும் அவர்களுடைய பணிகள் ஆகியனவற்றை அவருடைய ஓவியங்கள் மையமாகக் கொண்டிருந்தன. சீக்கிய குருமார்கள் மீதான இவருடைய தொடர் ஓவியங்களில் குரு நானக் மற்றும் குரு கோபிந்த் சிங் ஆகியோரின் தாக்கம் ஆதிக்கம் செய்ததாக பொதுமக்களின் பார்வையில் கருதப்படுகிறது.
சோபா சிங் வரைந்த சோனி மாகிவால் மற்றும் இர் இரஞ்சா உருவப்படங்கள் மிகப் புகழ் பெற்றவையாகும். மேலும், இவர் சாகீத் பகத் சிங், கர்தார் சிங் சரபா, மகாத்மா காந்தி, லால் பகதூர் சாசுதிரி போன்ற தேசியத் தலைவர்களின் எண்ணற்ற உருவப்படங்களையும் ஓவியமாகத் தீட்டியுள்ளார்.
குருநானக்கின் 500 ஆவது பிறந்த தினத்தை முன்னிட்டு இவர் வரைந்த உருவப்படம் குருநானக்கின் முகத்தைப் போலவே இருப்பதாக பெரும்பாலான மக்கள் நம்புகிறார்கள். குரு அமர் தாசு, குரு தேச் பகதூர், குரு அர் கிர்சன் முதலானவர்களின் படங்களையும் சோபா சிங் வரைந்துள்ளார்.
ஜல்பைகுரி மாவட்டம் மேற்கு தூர்கள் மற்றும் கிழக்கு மொராங்கின் முக்கிய பகுதியை உள்ளடக்கியது; சைலன் டெப்நாத்தின் கூற்றுப்படி, இந்த பகுதி பண்டைய காலத்தில் காமரூப இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, ஏழாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் இருந்து இது காமதாபூர் இராச்சியத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. காமதாபூரின் ஐந்து பண்டைய தலைநகரங்களில் மூன்று புவியியல் ரீதியாக ஜல்பைகுரி மாவட்டத்தில் இருந்தன என்று சைலன் எழுதுகிறார்; மூன்று தலைநகரங்களும் சிலாபட்டா, மைனாகுரி மற்றும் பஞ்சாகர் ஆகிய இடங்களில் இருந்தன. அவரைப் பொறுத்தவரை, அடுத்த கோச் இராச்சியத்தின் முதல் தலைநகரான ஹிங்குலவாஸ் ஜல்பைகுரி மாவட்டத்திலும் இருந்தது. அலிபூர்துவார் துணைப்பிரிவில் மகாகல்கூரியுடன் ஹிங்குலவர்கள் நன்கு அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளனர். 1947 ஆம் ஆண்டு பிரிவினையின் போது, மாவட்டத்தின் தெற்கே 5 காவல் நிலையங்கள் ஜல்பைகுரியிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு அப்போதைய கிழக்கு பாகிஸ்தானில் சேர்க்கப்பட்டன.
ஜல்பைகுரியின் விவசாய பகுதி 2530.63 சதுர கிலோமீட்டருக்கு மேல் உள்ளது. ஜல்பைகுரி மாவட்டத்தின் ஆதிக்கம் செலுத்தும் விவசாய பொருட்கள் சணல் மற்றும் புகையிலை ஆகும். நெல் அரிசி மழைக்காலத்திற்கு முன்னும் பின்னும் வளர்க்கப்படுகிறது. பாக்கு, தென்னை மற்றும் மிளகு ஆகியவை பொதுவான தோட்ட பயிர்கள் ஆகும். காய்கறி, கடுகு , உருளைக்கிழங்கு சாகுபடி அதிகரித்து வருகிறது. விவசாயத்தை ஆதரிப்பதற்காக, சூரியகாந்தி, மக்காச்சோளம் மற்றும் நிலக்கடலை உற்பத்திக்கு சிறப்பு திட்டங்கள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. போரோ நெல் மற்றும் உருளைக்கிழங்கு சாகுபடியில் புரட்சிகர முறைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் நவீன தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்தாததால், ஏராளமான விவசாயிகள் இன்னும் பாரம்பரிய தொழில்நுட்பத்தை நம்பியுள்ளனர். சாகுபடி செய்யக்கூடிய நிலத்தில் 33% மட்டுமே பாசனத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
ஜல்பைகுரி என்பது மேற்கு வங்கத்தின் ஒரு பகுதியாகும், இது வட வங்கத்தில் அமைந்துள்ளது. மேற்கு வங்கத்தின் வடக்கு பகுதியில் அமைந்துள்ள மாவட்டம் முறையே வடக்கு மற்றும் தெற்கில் பூட்டான் மற்றும் வங்காள தேசத்துடன் சர்வதேச எல்லைகளையும், மேற்கு மற்றும் வடமேற்கில் டார்ஜீலிங் மலைகள் மற்றும் கிழக்கு திசையில் அலிபூர்துவார் மாவட்டம் மற்றும் கூச் பெகர் மாவட்டங்களையும் கொண்டுள்ளது. தேசிய பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் கோருமாரா தேசிய பூங்கா மற்றும் சப்ராமரி வனவிலங்கு சரணாலயம் ஆகியவை இங்குள்ளன
ஜல்பைகுரி மாவட்டம் என்பது இந்தியாவின் மேற்கு வங்காள மாநிலத்தின் 23 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் ஜல்பைகுரி ஆகும். தீஸ்தா ஆறு இம்மாவட்டத்தில் பாய்கிறது. இம்மாவட்டம் ஜல்பைகுரி கோட்டத்தில் உள்ளது. இது 26 16 'மற்றும் 27 0' வடக்கு அட்சரேகை மற்றும் 88 4 'மற்றும் 89 53' கிழக்கு தீர்க்கரேகைகளுக்கு இடையில் அமைந்துள்ளது. இந்த மாவட்டம் 1869 இல் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் நிறுவப்பட்டது.
ஜல்பைகுரி என்ற பெயர் ஜல்பாய் என்ற பெங்காலி வார்த்தையிலிருந்து வந்தது, அதாவது "ஆலிவ்" என்று பொருள்படும், ஏனெனில் வளர்ந்து ஆலிவ் இம்மாவட்டத்தில் 1900 களில் கூட காணப்பட்டது. குரி என்ற பின்னொட்டு ஒரு இடம் என்று பொருள். முழு பிராந்தியத்தின் பிரதான தெய்வமான ஜல்பேஷ் உடன் இந்த பெயரை இணைக்க முடியும்.
மாவட்டத்தின் தலைமையகம் இந்திய நகரமான ஜல்பைகுரியில் உள்ளது, இது வட வங்காளத்தின் தலைமையகமாகும், மேலும் சுற்றுலா, காடு, மலைகள், தேயிலைத் தோட்டங்கள், அழகிய அழகு மற்றும் வணிகமயமாக்கல் மற்றும் வணிகம் ஆகியவற்றில் அதன் சிறப்பு முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது.
இந்த மாவட்டத்தில் தூப்குரி, மைனாகுரி, ஜல்பாய்குரி, ராஜ்கஞ்சு, தப்கிராம்-பூல்பாரி, மல்பசார் ஆகிய சட்டமன்றத் தொகுதிகள் உள்ளன.
அரசு அலுவலகங்களில் செயல்படுத்தப்படும் முறைக்கு “டோடன்ஹாம் முறை’ என்று பெயர். முதலில் அலுவலப்பணிகளை பிரிவுகளாகப் பிறித்துக்கொள்ளவேண்டும், பிரிவுகளுக்கு அடையாள எண்கொடுக்கப் படவேண்டும். கையாளப்படும் பொருள் மற்றும் ஊழியர்கள் அடங்கிய பட்டியல் தயார் செய்யப்பட வேண்டும். ஓவ்வொரு பிரிவும் ஒரு பிரிவுத்தலைவரின் கீழ் செயல் படும். அலுவலகம் ஒரு மேலாளரின் கீழ் செயல்படும். அலுவலகம் சீராக நடப்பதற்கு அலுவலக மேலாளர் பொறுப்பு. அலுவலக மேலாளர் அலுவலக்ப்பணி காலதாமதம் இல்லாமல் நடைபெறுவதை உறுதி செய்யவேண்டும். அலுவலகத்தில் பராமரிக்கப்படும் பதிவேடுகளை இவர் சரிபார்க்க வேண்டும். பணிக்குப் பொருந்தாத ஊழியரோ அல்லது தாமதம் செய்யும் ஊழியரோ இருந்தால் இவர் உடனே மேல்அதிகாாியின் கவனத்திற்கு எடுத்து செல்ல வேண்டும், அவ்வாறு செய்யாவிடில் கடமையிலிருந்து தவறியவராவார்.
அலுவலகத்தில் தினசரி வரும் கடிதங்கள், மனுக்களைப் பிரித்து பதிவு செய்வது, தொடர்பான பிரிவுகளுக்குச் சேர்ப்பது இவைகளின் மேல் தேவையான நடவடிக்கை எடுப்பது, குறிப்புக்களை மேல் அதிகாரிக்கு சமர்பித்து, அவர்கள் ஆணை பெறுவது, பின்பு அவைகளுக்குத் தேவையான கடிதங்களை எழுதி ஒப்புதல் பெறுவது , சுத்தநகலை எடுத்து வெளியே அனுப்புவது போன்ற பல அலுவல்களை உள்ளடக்கியது அலுவலக நடைமுறை ஆகும்.
அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் போது ஊழியா்கள் அமைதியாகவும் பெருந்தன்மையுடனும் நடந்து கொள்ள வேண்டும். சக ஊழியர்களிடம் கனிவாகப் பேசவேண்டும். கவனச் சிதைவில்லாமல் காலத்தை வீணடிக்காமல் பணியில் ஈடுபட வேண்டும். அலுவலகத்தில் அமைதிகாத்து, சக ஊழியர்களிடம் கலந்து பேச வேண்டிய நிர்பந்தம் வந்தால், அமைதியாக மற்றவர்களுக்கு இடையூறு நேரவண்ணம் தாழ்ந்த குரலில் பேச வேண்டும். அலுவலகத்தகவல்களை எக்காரணம் கொண்டும் மற்றவர்களிடமும் தொடர்பில்லாதவர்களிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடாது. அலுவலகத்திற்கு வரும் மனுதாரர்களிடமிருந்தோ அல்லது பொது மக்களிடமிருந்தோ எக்காரணத்தைக் கொண்டும் எவ்விதமான அன்பளிப்பும் பெறக்கூடாது. அவர்களிடம் உதவியைப்பெற்றுக்கொண்டு அவர்களுக்கு நன்றிக்கடன் அல்லது கடப்பாடு உடையவர்கள் என்ற நிலைக்கு உள்ளாகக்கூடாது.
அலுவலகத்தில் குப்பைக்கூடை வைத்து அனைத்துக்குப்பைகளையும் அதில் தான் சேகரிக்க வேண்டும். எழுது பொருள்கள், கோப்புகள் அங்கிமிங்குமாக சிதரிக்கிடக்காமல் ஒழுங்காக நிலைப்பேழையில் அடுக்கி வைக்கப்பட வேண்டும்
அலுவலகத்திற்கு வரும் கடிதங்களை எவ்வாறு கையாளுவது, எவ்வாறு மேல் அதிகாரிகளுக்குக் கடிதம் எழுதுவது, பெறப்பட்ட கடிதத்தின் மீது நடவடிக்கை எப்படி எடுப்பது என்பன போன்ற பல உபயோகமான தகவல்களைக் கொடுக்கின்றது. அரசு அலுவலகங்களில் என்ன பதிவேடுகள் பராமரிக்கப்பட வேண்டும், யார் செய்ய வேண்டும், என்ன பயனிற்காக செய்ய வேண்டும் போன்ற தகவல்களும் இக்கையேட்டில் உள்ளன. அலுவலகத்தில் சக ஊழியர்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்வது, மேல் அதிகாரிகளிடம் எப்படி நடந்து கொள்வது போன்ற தகவல்களும் உள்ளன. இக்கையேடு இரண்டு பாகமாக உள்ளது. முதல் பாகத்தில் மேலே சொன்ன தகவல்களும் இரண்டாவது பாகத்தில் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவர் அலுவலகம், வருவாய் கோட்ட ஆட்சித்தலைவர் அலுவலகம் போன்ற அலுவலகங்களுக்குத் தேவையான சில சிறப்பான தகவல்கள் தரப்பட்டுள்ளன. இதில் உள்ள தகவல்களுக்கு ஆதாரமான அரசாணைகளும் ஆங்காங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.
சிறுவிடுப்பு அப்பொழுது நடைமுறையில் இருக்கும் விதிகளுக்கு ஏற்ப வழங்கப்படும்.சிறுவிடுப்பிற்கான காரணம் தெளிவாகக் குறிப்பிட வேண்டும். தெளிவில்லாத “அவசர சொந்தக்காரணங்களுக்காக” என்றோ, “விழா அல்லது சடங்குகளில் பங்கேற்க” என்று பொதுவான காரணங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டாது. விடுமுறையை எடுப்பதற்கு முன்பே மனுவை அளித்து ஒப்புதல் பெற்றுவிட வேண்டும். வருகைப்பதிவேடு குறிப்பிட்ட முறையில் பராமரிக்கப் படவேண்டும். ஒவ்வொரு அலுவலக ஊழியர்களுக்கும் ஒரு பக்கம் ஒதுக்கப்பட்டு அவருடைய விடுமுறை கணக்கு பராமரிக்கப் படவேண்டும். மாற்று விடுமுறை பண்டிகைக் கால சிறப்பு விடுமுறை குறித்த தகவல்களும் பதியப்பட வேண்டும்.
மாவட்ட அலுவலக நடைமுறைக் கையேடு , என்பது தமிழக அரசு அலுவலகங்களில் எவ்வாறு அலுவல்களை அன்றாட நடைமுறையில் கையாளுவது என்பதை விளக்கமாக எடுத்துக்கூறும் ஒரு கையேடு ஆகும். வழக்கமாக பொதுமக்களுக்கு இந்நடைமுறை தெரியாததால் அவர்கள் பல இன்னல்களுக்கும் இடையூறுகளுக்கும் ஆளாகின்றனர். இக்கையேடு, தமிழக அரசால் வெளியிடப்பட்ட ஒரு பொது ஆவணம் ஆகும். இக்கையேடு அரசு புத்தகக்கடைகளில் மற்றும் தனியாா் கடைகளிலும் கிடைக்கின்றது. இக்கையேடு அரசு அலுவலகங்களில் யார் என்ன செய்யவேண்டும், யார் எதற்குப் பொறுப்பு என்பதை மிகவும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கின்றது.
ஒவ்வொரு அரசு ஊழியருக்கும் இக்கையேட்டின் நகல் ஒன்று வழங்கப்பட வேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அரசு ஊழியர்கள் அனைவரும் இக்கையேட்டில் உள்ள அறிவுரைகளை ஐயமறத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், அறிவுரைகள் தெரியாது என்னும் காரணம் எப்பொழுதும் எற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டாது என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. ஒரு அலுவலகத்திற்கு பொறுப்பான அதிகாரி, தம் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் அனைத்து அலுவலர்களும் இவைகளை நன்கு தெரிந்து கொள்வதையும், அவ்வப்பொழுது வரும் புதிய அறிவுரைகளையும் இதனுடன் சேர்த்து அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும்.
குறிப்பிட்ட கட்டங்களுடன் ஒரு வருகைப்பதிவேடு பராமரிக்கப் படவேண்டும். இது அலுவலகப் பொறுப்பில் உள்ள அதிகாரி வசம் இருக்க வேண்டும், ஒரு தாமத வருகைப்பதிவேடும் பராமரிக்கப் படவேண்டும். அலுவலகக் கோப்புக்களை எக்காரணம் கொண்டும் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று பணி செய்யலாம் என்று எண்ணக்கூடாது. பொதுவாக ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும், விடுமுறைகளிலும் வேலை செய்வது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. விடுமுறைகளில் அவசர வேலை வந்தால், அதனைச்செய்ய மாற்று ஏற்பாடுகள் செய்து கொள்ள வேண்டும்.
அனைத்து அரசு ஊழியர்களும் வாரநாட்களில் காலை 10.00 முதல் மாலை 5.45 மணிவரை அலுவலகத்தில் இருக்க வேண்டும். அலுவலகப் பொறுப்பில் உள்ள அதிகாரிகள் முன் மாதிரியாக காலதாமதம் செய்யாமல் அலுவலகத்திற்கு வந்துவிட வேண்டும். மதிய இடைவேளைக்கு மதியம் 1 மணி முதல் 2 மணி வரை ஒருவர் பின் ஒருவராகச் சென்று 1/2 மணிக்குள் திரும்பிவிட வேண்டும். அனைவரும் ஒன்றாகச் செல்லுதல் கூடாது.
ரிஷ்யமுக மலையின் உச்சியிலிருந்து, சுக்ரீவன் இராமரும், இலக்குவனும், மலையின் அடிவாரத்தில் இருப்பதைக் கண்டார். அனுமனிடம், தன்னுடைய சகோதரன் பாலி அனுப்பிய ஆட்களாக இருப்பரோ என வினவினார். அனுமன் பிராமணனாக வடிவம் எடுத்து அவர்களை அணுகினார். இராமரின் சுயரூபத்தை அறிந்த அனுமன் அவரின் புண்ணிய பாதங்களில் விழுந்து ஆசி பெற்றார். இதை சுக்ரீவனிடம் எடுத்துக் கூறிய அனுமன், அவர்களோடு சேர்ந்து சீதையைத் தேடும் பணியில் இறங்கினார். அப்பொழுது, சுக்ரீவன் தன்னுடைய தமையன் பாலியால் தான் ஏமாற்றப்பட்டத்தைக் கூறினார். இராமர் பாலியை வாதம் செய்து, கிஷ்கிந்தா நாட்டின் மன்னராக சுக்ரீவனையும், இளவரசாரக பாலியின் மகன் அங்கதனையும் பட்டாபிஷேகம் செய்து வைத்தார். அதோடு சீதையைக் கண்டுபிடிக்க உதவுவதாக அளித்த உறுதியை சுக்ரீவன் மறந்தான். இராமர் கடுங்கோபம் கொண்டு, இலக்குவனை சுக்ரீவனை அழைத்து வருமாறு சொன்னார். இலக்குவன் அரசவையில் நுழைந்து அந்த நகரைச் சாம்பலாக்குவதாக சபதமிட்டார். பயந்த சுக்ரீவன், இராமரின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்பு கோரினார்.
சுக்ரீவன் உடனே, கரடிப் படையையும் குரங்கு படையையும் எல்லா திசைகளிலும் தேடுமாறு ஏற்பாடு செய்தார். அனுமனால் மட்டுமே சீதையைக் கண்டுபிடிக்க இயலுமென்று இராமர் எண்ணினார். எனவே, இராமர் அனுமனிடம், சீதையின் பிரிவு தன்னை மிகவும் வாட்டுவதாகக் கூறி கணையாழியைக் கொடுத்தார். அங்கதன், நளன், கேசரி, ஜாம்பவான் மற்றும் அனுமன் தெற்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றனர். கரையை அடைந்த அவர்கள், ஜாம்பவானும் அங்கதனும் கரையின் அருகே ஒரு குகையைக் கண்டனர். அந்த குகையில் ஜடாயுவின் அண்ணனான சம்பாதி வசிப்பதைக் கண்டனர். சம்பாதி வானரப் படையிடம் சீதை அசோக வனத்தில் இலங்கையில் இருப்பதாகக் கூறினார். அந்த தீவு 400 மைல் தொலைவில் இருப்பதாகவும், அந்த தூரத்தைக் குதித்துத் தாண்டக் கூடிய ஒருவரால் மட்டுமே அங்கே சென்றடைய முடியுமென்று கூறினார். அனுமனால் மட்டுமே அதைச் செய்ய முடியுமென்று ஜாம்பவான் முடிவு செய்தார்.
இன்று, இராமர் அயோத்திக்குத் திரும்பி வருவதற்கு இன்னும் ஒரு நாள் இருக்கிறது. தம்பி பரதன் மிகுந்த கவலயோடு இருக்கிறான். அவன் 14 ஆண்டுகள் நந்திக்ராமத்தில் கண்ணீர் விட்டபடியே வாழ்ந்ததாக ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.அனுமன் பரதனைச் சந்தித்து அவர்கள் வந்து கொண்டிருப்பதாகக் கூறினார். பரதன் இந்த நற்செய்தியை அயோத்திக்குச் சென்று அனைவரிடமும் கூறினான். புஷ்பக விமானம் வந்து இறங்கியவுடன், மக்கள் அனைவரும் “ஸ்ரீராமசந்திரமூர்த்திக்கு ஜெயம்” என்று கூவினர். இராமரும், சீதையும் இலக்குவனும் வசிஷ்டரின் பாதம் தொட்டு ஆசி பெற்றுக்கொண்டனர். இறுதியில் , இராமர் பரதனை ஆரத் தழுவிக் கொண்டார். பின்னர், பட்டாபிஷேகத்தில் இராமர் மன்னராக முடி சூடிக் கொண்டார். அப்போது, சிவன் வந்து அந்த விழாவைக் கௌரவித்தார். பின்னர், எந்நாளும் இராமரின் பக்தனாக தான் இருக்க வேண்டுமென்று வாரம் பெற்றுக்கொண்டார்.
முடிவாக, இராமருக்கு இரட்டைக் குழந்தைகள் இலவன், குசன் இருக்கிறார்கள் என்றும், மற்ற சகோதரர்களுக்கும் இரு புதல்வர்கள் இருப்பதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நாரத முனிவரும் சனக முனிவரும் அயோத்திக்கு வந்து அந்த அழகான நகரத்தைக் கண்டனர்.
பின்னர், கக்புஷுன்டியின் சுயசரிதையில், கலியுகம் எவ்வாறு இருக்குமென்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதனுடன் பார்வதியும் சிவனும், கக்புஷுன்டியும் கருடனும் உரையாடலை முடித்துக் கொண்டனர். யாக்யவல்க்கியரும் பரத்வாஜரும் உரையாடலை முடித்துக் கொண்டதாகக் கூறப்படவில்லை. இதனுடன், துளஸிதாஸர் இந்த நூலை முடித்துக் கொள்கிறார். சமஸ்க்ருதத்திலுள்ள ருத்ராஷ்டகம் இந்த காண்டத்தின் ஒரு பகுதி.
துளசிதாசர் இந்த அத்தியாயத்தை தனது குரு மற்றும் முனிவர்கள் : தனக்கு முன் வாழ்ந்தவர்கள், பிற்காலத்தில் வாழப்போகிறவர்களை வணங்கி தொடங்குகிறார். இதில் வால்மீகியை இராமாயணத்தை இராம பக்தர்களுக்காக எழுதியதற்காகக் குறிப்பிட்டு வணங்குகிறார். அதன் பின்னர், ஒவ்வொரு கதாப்பதிரத்தையும் அறிமுகப்படுத்தி அவர்களின் பெருமையையும் எடுத்துக் கூறுகிறார். முதலாவதாக, ஸ்ரீராமர் பிறந்த அயோத்தி மாநகரத்தின் பெருமையைக் கூறுகிறார். பின்னர், இராமரின் தந்தை தசரதன் மற்றும் தசரதனின் மனைவி கோசலை, கைகேயி, சுமித்திரை ஆகியோரின் பெருமைகளை எடுத்து கூறுகிறார். பின்னர், அவர், சீதையின் தந்தை ஜனகரின் பெருமைகளைக் கூறுகிறார். இதனைத் தொடர்ந்து, இராமரின் சகோதரர்களான பரதன், இலக்குவன், சத்ருக்னன் மற்றும் இராமனுக்கு உதவிய வானர வீரன் அனுமன்,சுக்ரீவன்,கரடிகளின் தலைவன் ஜாம்பவானைப் பற்றி பாடுகிறார். பின்னர் இராமரையும் சீதையையும் அறிமுகப்படுத்துகிறார்.
அனுமன் சீதையிடம் தான் மிகுந்த பசியுடன் இருப்பதாகக் கூறி, அந்த தோட்டத்திலிருந்து பழங்கள் புசிக்க அனுமதி கேட்டார். பாதி பழங்கள் உண்டு, பலவற்றை அழித்தார். இராவணனுடைய மகன் அக்ஷயாவை வதம் செய்தார். வேண்டுமென்றே இந்த்ரஜீத்திடம் பிடிபட்டுக்கொண்டவர், இராவணனின் அரண்மனைக்குச் சென்றார். அங்கே இராவணன் அனுமனைக் கொல்லுமாறு ஆணையிட்டான். விபீஷணன் அனுமன் ஒரு தூதன், தூதனைக் கொல்லக் கூடாதென்று நினைவுகூர, இராவணன் அனுமனை அவமானப்படுத்த அனுமனின் வாலிற்குத் தீ வைத்தான். அனுமன் ராம நாமாவைக் கூறக் கூற, அனுமனின் வால் நீண்டுக்கொண்டே சென்றது. அதனைக் கொண்டு இலங்கைக்கு தீ வைத்தார். பின்னர், கடலில் தீயை அணைத்து, சீதை நலமாக இருக்கிறாரா என்று பார்த்துக்கொண்டார். சீதையிடம் மறுமுறை இராமருடன் சந்திப்பதாக உறுதி அழைத்தார். பின்னர், இராமர், அங்கதன், ஜாம்பவாநனிடம் நடந்ததைக் கூறி இலங்கை நோக்கி படையுடன் கிளம்பினார்.
இராமசரிதமானஸின் கதை பின்னரே தொடங்குகிறது. அது முனிவர்கள் யாக்யவல்க்கியர் மற்றும் பரத்வாஜர் சந்திக்கும் இடத்தில் தொடங்குகிறது. பரத்வாஜர் யாக்யவல்க்கியரிடம் இராமரின் கதையைக் கூறுமாறு கேட்கிறார். யாக்யவல்க்கியர் சிவன் இந்த கதையைப் பார்வதிக்குக் கூறியதிலிருந்து தொடங்குகிறார். (சதியின் தற்கொலை, அவள் தந்தை தக்ஷனின் தியாகம், பார்வதியாக சதியின் மறுபிறவி, பார்வதி சிவன் திருமணக் கதை). சிவன் இராமன் பூமியில் அவதாரம் செய்ததற்கான ஐந்து காரணங்களைக் கூறுகிறார். இதில் ஒவ்வொரு கதையும் விலாவாரியாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இதில், இராமர் ஒவ்வொரு முறையும் பூமியில் அதர்மத்தை அழிப்பதற்காகவே அவதரித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். பின்னர், இராவணன் மற்றும் அவரின் தம்பிகளின் பிறப்பைப் பற்றி விவரிக்கிறார். இதன் பின்னர் இந்த கதை சிவன், யாக்யவல்க்கியர், கக்புஷுந்தி மற்றும் துளசிதசரின் பார்வையிலிருந்து கூறப்படுகிறது.
இராமசரிதமானஸ் என்ற இந்த நூல் இராமரின் சரித்திரத்தை வட இந்தியாவில் உள்ள சாமானிய மக்கள் பாடவும் தியானிக்கவும் செய்ததில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. துளசிதாசர் ஒரு மிகப் பெரிய சமஸ்க்ருத மொழிக் கவிஞராக இருப்பினும், இராமரின் சரித்திரம் சமஸ்க்ருத மொழி வல்லுநர்களை மட்டுமல்லாது சாமானிய மக்களையும் சென்றடைய வேண்டும் என்று கருதியுள்ளார். எனவே, அவர் இந்த நூலை வட இந்தியாவின் அவாதி பேச்சு வழக்கில் இயற்றியுள்ளார். இவ்வாறு அவர் இயற்றியதற்கு வாரணாசியைச் சேர்ந்த பல்வேறு கவிஞர்கள் அப்பொழுது கண்டனம் தெரிவித்துள்ளனர். எனினும், வேதங்கள் மற்றும் உபநிடதங்களின் சாராம்சம் சாமானிய மக்களுக்கு எளிதில் விளங்க வேண்டும் என்ற தனது கொள்கையில் உறுதியாக இருந்துள்ளார். இது பிற்காலத்தில், அனைவராலும் ஏற்றுக் கொள்ளவும் பட்டுள்ளது. இந்த நூல், ராம்லீலா போன்ற நாடகங்களின் தோற்றத்திற்கு காரணமாகவும் அமைந்துள்ளது.
ஜாம்பவானின் கருத்தை ஏற்று அனுமன், அருகிலிருந்த மலையின் உச்சியின் மீதேறி, வானில் பறக்கலானர். இடையில் பாம்புகளின் தாயான சுரசையின் கேள்விகளுக்கு பதில் அளித்தார். சமுத்ர அரக்கி அனுமனை பறவை என்றெண்ணி பிடிக்க நினைத்தது. அவளை வென்று அனுமன், இலங்கையின் கரையில் இறங்கினார். அங்கு மிக அழகான தோட்டங்களையும், குளங்களையும், எரிகளையும் கண்டார். அனுமன் இராமரை எண்ணி சிறிய உருவம் எடுத்து இலங்கையில் நுழைந்தார். அங்கு அரக்கி லங்கினியை கைககளால் தாக்கி பூமியில் விழச் செய்தார்.
அனுமன் அரண்மனைகளிலும் தோட்டங்களிலும் தேடினார். பின்னர் ஸ்ரீ ஹரியின் நாமம் கேட்கும் இடத்தை நோக்கி நடந்தார். அது இராவணனின் தம்பி விபீஷணனுடையது. அங்கு சென்று, இராமரின் புராணத்தை அனுமன் கூறினார். பின்னர் அசோக வனத்தில் சீதையைக் கண்டார். சீதை அமர்ந்திருந்த மரத்தின் கிளையில் அமர்ந்து, அடுத்து என்ன செய்வதென்று யோசித்தார்.
அனுமன் மிகுந்த வேகத்தோடு இலங்கை வந்து கொண்டிருக்கும் போது, நந்திக்ராமம் அருகில் பராதனால் தவறுதலாகத் தாக்கபட்டார். பின்னர், நினைவு திரும்பி, பரதன் இராமரின் தம்பி என்று அறிந்து கொண்டார். இலங்கையில் , சஞ்சீவனி மருந்தினால் சூஷேனா இலக்குவனைக் குணப்படுத்தினார். இராமர் மிகுந்த அன்புடன் அனுமனை ஆரத் தழுவினார். இலக்குவனின் உடல்நிலை சரி ஆனதை அறிந்த இராவணன் சினம் கொண்டு கும்பகர்ணனை எழுப்பினார். இராமர் ஒரே அம்பால் அவனை வீழ்த்த, இராவணன் பயந்து போனான். பல்வேறு சக்திகளை வேண்டி இந்த்ரஜித் தவம் மேற்கொண்டான். அனுமனும் அங்கதனும் அதனை முறியடித்தனர். இலக்குவன் இந்த்ரஜித்தை வதம் செய்தான். இராமர் எத்தனையோ அம்புகள் எய்தும் இராவணன் மரிந்து போகாது போக, அவனை எவ்வாறு கொள்ள வேண்டும் என்று விபீஷணனிடம் வினவினான். பின்னர், அவ்வாறே இராவணனைக் கொன்றான்
இராமசரிதமானஸ் , என்பது அவதி மொழியில் இயற்றப்பட்ட ஒரு இதிகாசம். இது இராமரின் மேல் அதீதமான பக்தி கொண்ட இந்தியாவைச் சேர்ந்த கோஸ்வாமி துளசிதாஸ் என்பவரால் 16ம் நூற்றாண்டில் இயற்றப்பட்டது. "இராமசரிதமானஸ் என்பதற்கு இராமரின் செயல்களை தொகுத்து எழுதப்பட்ட ஏரி என்று பொருள். இது ஹிந்தி இலக்கியத்தில் ஒரு மிக பெரிய நூலாக கருதப்படுகிறது. இந்த நூல் "வாழும் இந்திய கலாச்சாரத்தின் தொகுப்பு " , "இடைக்கால அதிசய இந்திய சரித்திர தோட்டத்தின் உயரமான மரம்" , "பக்தி இலக்கியத்தின் மிகச் சிறந்த நூல்", "இந்திய மக்களின் அசையாத நம்பிக்கைக்கு அத்தாட்சியாக விளங்கும் நூல் "என்று பெருமையாகக் கூறப்படுகிறது.
முனிவர் வசிஷ்டருக்கு இராமர் திரும்பி வரப்போவதில்லை என்று தெரிந்ததால், பரதனையும் சத்ருக்கனனையும் அழைத்து வரச் செய்தார். நடந்தது அனைத்தையும் அறிந்த பரதன், தான் அயோத்தியில் இல்லாது போனதே எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் என்று கூறி, தாயின் மேல் கோபம் கொண்டான். சத்ரருக்னன் ஆத்திரத்தால், மந்தரையைத் தாக்கினான். பின்னர்,கோசலையின் நிலை கண்டு மிகவும் மனம் வருந்தி,மன்னிப்பு கோரினார். கோசலை அவர்கள் இருவரையும் நாட்டை ஆளுமாறு கூறினாள். பரதன் தன்னால் ஒரு போதும் இராமரின் இடத்தில் நாடாள முடியாதென்றான். தசரதனின் இறுதிச் சடங்குகள் முடிந்து, பரதனும், சத்ருகனனும் நாட்டிற்கு இராமரை அழைத்து வரச் சென்றார்கள். அவர்களுடன், அரச குடும்பமும், நாட்டு மக்கள் பலரும் சென்றனர்.
யமுனை], சரஸ்வதி சந்திக்கும் ப்ரயாக் நகரை அடைந்தனர். அங்கு இராமர் பரத்வாஜரைச் சந்தித்தார். அங்குள்ள யமுனா நதிக்கரை மக்கள் தன்மீது வைத்துள்ள அன்பால் மிகவும் பூரிப்படைந்தார். பின்னர், இராமாயணத்தின் ஆசிரியரான வால்மீகி மகரிஷியை அவரது ஆஷ்ரமத்தில் சந்தித்தார். வால்மீகி இராமரின் சுயரூபம் அறிந்து இராமரைப் பாடல்களால் துதித்து வணங்கினார். இந்த இடத்தில், சித்ரகூட நகரத்தின் அழகை மிக அழகாக துளசிதாஸர் வர்ணிக்கிறார்.
இராமசரிதமானஸ் சமஸ்க்ருத சரித்திரம் இராமாயணத்தின் கவிதை வர்ணனையாகக் கருதப்படுகிறது. இராமாயணம் என்பது ராமனை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட சரித்திரம். இராமன் இஷ்வாகு வம்சத்தை சேர்ந்தவர், அயோத்யையின் இளவரசர், ஹிந்து மதத்தில் மஹா விஷ்ணுவின் அவதாரமாகக் கருதப்படுபவர். எனினும் இந்த நூல் வால்மீகி இராமாயணத்தின் மறு ஆக்கமில்லை என்று துளசிதாசர் குறிப்பிட்டுள்ளார் . மேலும், இராமசரிதமானஸ் சிவனின் ஹிருதயத்தில் பதிந்த கதை, சிவனால் பார்வதிக்கு உபதேசிக்கப்பட்டது என்றும், இதை தனது குருவான நரஹரிதாஸரிடமிருந்து தெரிந்து கொண்டதாகக் கூறியுள்ளார். எனவே இந்த நூலைச் சிலர் துளசிகீர்த்திராமாயணம் எனவும் கூறுவார்கள்.
ஜாம்பவான் அந்த சகோதரர்கள் நிலா மற்றும் நளாவைப் பாலம் காட்டுமாறு ஆணையிட்டடார். அவர்கள் அந்த மலை முழுவதையும் கொண்டும் பாலம் அமைத்தார்கள். இராமர் சிவனுக்காக இராமேஸ்வரத்தில் ஒரு கோவில் கட்ட வேண்டுமென்று எண்ணினார். பால வேலை முடிவடைந்தவுடன், இராமரின் படைகள் பாலத்தைக் கடந்து, இலங்கை அடைந்து, சுவேலா என்ற மலையின் அருகில் ஓய்வெடுத்தனர். இதை அறிந்த இராவணன் மேலும் கோபம் கொண்டான். மண்டோதரி இராவணனின் உயிருக்கு ஆசைப்பட்டு, சீதையைத் தீர்ப்பி அனுப்பி விடுமாறு கோரினாள். இராவணன் இராமரின் பலத்தை உதாசீனப்படுத்தி, மண்டோதரியைச் சாந்தமாக்கினான். பின்னர், அவன் மகன் பிரகஸ்தானும், தாயைப் போன்றே கூற, அது பலனில்லாது போனது.
இலங்கா காண்டம் இந்த பாடலுடன் தொடங்குகிறது. ஸ்ரீராமனை நான் வணங்குகிறேன்;அவர் மிகவும் உன்னதமானவர்; உலகில் உள்ள எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர்; அன்பு மிகுந்த அழிக்கும் கடவுளான சிவனாலும் போற்றி வணங்கப் படுபவர்;மறுபிறவி பயத்தைப் போக்க வல்லவர்; மத யானை எனும் இறப்பை அடக்குகின்ற சிங்கம் போன்றவர்;ஞானத்தால் அடையக்கூடியவர் ;யோகிகளின் தலைவர்;நல்ல வழக்கங்களைக் கொண்டவர்;யாராலும் வீழ்த்தப்பட முடியாதவர்;பிறப்பு இறப்பு இல்லாதவர்;அதர்மத்தை அழிப்பவர் ;பிராமணர்களைக் காப்பவர்;நீர்த்திவலைகளால் மூடப்பட்ட மேகத்தைப் போன்ற அழகு உடையவர்; தாமரை போன்ற கண்களை உடையவர்; மானிடனாக அரச குலத்தில் அவதாரம் எடுத்தவர்
நாரத முனி பகவான் விஷ்ணுவை நினைத்துக் கொண்டே இமாலய மலையில் நடந்து சென்றார். அங்கு அவர் ஆழ்ந்த தியானத்திற்குச் சென்றார். அவரின் தவத்தைக் கண்ட இந்திரன் எங்கே தனது இந்திரலோகப் பதவிக்கு அபாயம் ஏற்பட்டு விடுமோ என்று பயந்தான். இந்திரன் காமதேவனை அழைத்து, நாரதரின் தவத்தைக் கலைக்குமாறு கூறினார். அவர் நறுமணமுள்ள மலர்கள், தென்றல், தேவலோகத்துப் பெண்கள் கொண்டும் கலைக்க முயற்சித்தார். ஆனால், அவை எதுவும் நாரதரைக் கலைக்கவில்லை. தன்னுடைய தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு, நாரதரின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்பு கோரினார் காமதேவன். இதை சிவனிடம் பெருமையாக நாரதர் கூறினார். சிவன் இக்கதையை ஹரியிடம் சொல்லக் கூடாதென்றார்.
கதையில் இப்போது இராமரும் அவரது சகோதரர்களும் இளம்பாலகனாகக் காட்டப்படுகிறார்கள். அப்போது விஷ்வமித்ரர் தசரதனின் அரண்மனைக்கு வருகிறார். அவரை தசரதன் அன்புடன் வரவேற்கிறார். முனிவர் விஷ்வமித்ரர் காட்டில் பல்வேறு யாகங்களைச் செய்து வசிக்கிறார். அப்பொழுது, மாரீசன் மற்றும் சுபாகு என்று இருவர் அந்த யாகங்களைக் கெடுப்பதாகவும், இராமன் அதர்மத்தை அழிப்பதற்காகவே பூமியில் அவதரித்தார் என்பது தனக்கு தெரியும் என்றும், தசரதனின் மகன்களை அந்த அரக்கர்களை அழைத்துச் செல்ல வந்துள்ளதாகக் கூறுகிறார். தயங்கிய தசரதன், பின்னர் ஒருவாறு அனுப்புகிறார். இராமர் மாரீசனையும் இலக்குவன் சுபாகுவையும் வதம் செய்கிறார்கள்.
‘’இராமசரிதமானஸ்’’ ஏழு பாகங்கள் அல்லது காண்டங்களைக் கொண்ட நூல். முதல் இரண்டு பாகங்கள் – பால காண்டம் , அயோத்யா காண்டம் பாதி நூல் அளவிற்கு எழுதப்பட்டுள்ளது. மற்றவை – ஆரண்ய காண்டம் , கிஷ்கிந்தா காண்டம் , சுந்தர காண்டம் , இலங்கா காண்டம் மற்றும் உத்தர காண்டம் . இந்த நூல் நான்கு அசைகளைக் கொண்ட சொற்றொடர்களால் எழுத்தபட்டுள்ளது. இதனை ஹிந்தியில் சௌப்பாய் என்று அழைப்பார்கள். இரு வரிக் கவிதைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனை இந்தியில் தோஹா என்று அழைப்பார்கள்.
முதல் நாள் போர் மிகவும் கொடுமையாக நடந்தது. இராவணன் தன்னுடைய படையில் பாதியை இழந்தான். இராவணனின் மகன் இந்த்ரஜித், இலக்குவனை சிறந்த ஆயுதத்தால் தாக்க, இலக்குவன் படுகாயமடைந்தான். அனுமன் சுஷேனா என்ற மருத்துவரை அழைத்து வந்தார். அவர் இலக்குவனைக் குணப்படுத்த இமாலய மலையில் கிடைக்கும் சஞ்சீவினி மூலிகையை எடுத்து வர வேண்டுமென்றார். அனுமன் அதனை எடுத்து வருவதாக இராமருக்கு உறுதி அளித்தார். அவரைத் தடுத்து நிறுத்த இராவணன் காலநேமி என்ற அரக்கியை அனுப்பினார். அவளை எளிதில் வென்ற அனுமன், மலையை கண்டு, மருந்து அதில் கண்டுபிடிக்க இயலாது போக, மலையைச் சுமந்து இலங்கை அடைந்தார்.