polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1948 ஆம் ஆண்டில், பெல்லோவுக்கு கக்கன்னெய்ம் உறுப்பினர் என்ற தகுதி வழங்கப்பட்டது, இதன் மூலம் இவர் பாரிசு சென்றார். அங்கு அவர் தி அட்வென்ச்சர்சு ஆஃப் ஆகி மார்ச் எனும் நூலினை எழுதத் தொடங்கினார். பெல்லோவின் பிகரேசுக் புதினத்திற்கும் 17 ஆம் நூற்றாண்டின் சிறந்த எசுப்பானிய இலக்கியமன டான் குய்க்சோட்டிற்கும்" இடையிலான ஒற்றுமை குறித்து விமர்சகர்கள் கருத்து தெரிவித்துள்ளனர்.
சவுல் பெல்லோ என்பவர் ஒரு கனடிய-அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஆவார். இவர் 1915 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 10 ஆம் நாள் பிறந்தார். இவரது இயற்பெயர் சாலமன் பெல்லோசு என்பதாகும். இலக்கியப் பணிகளுக்காக பெல்லோவுக்கு புலிட்சர் பரிசு, இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு, மற்றும் தேசிய கலைப் பதக்கம் ஆகியன வழங்கப்பட்டன. புனைகதைக்கான தேசிய புத்தக விருதை மூன்று முறை வென்ற ஒரே எழுத்தாளர் பெல்லோ மட்டுமே என்பது இவரது சிறப்பாகும்.மேலும் 1990 ஆம் ஆண்டில் தேசிய புத்தக அறக்கட்டளையின் வாழ்நாள் சாதனையாளர் பதக்கத்தைப் பெல்லோ பெற்றார். .
பெல்லோ சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றார். பின்னர் அமெரிக்காவின் வடமேற்கு பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்றார். முதலில் இலக்கியம் படிக்க விரும்பிய இவர் ஆங்கிலத் துறை யூத எதிர்ப்பு என்று உணர்ந்ததால் மானுடவியல் பிரிவில் பட்டம் பெற்றார் பெல்லோவின் மானுடவியல் பற்றிய ஆய்வு அவரது இலக்கிய நடையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. பிற்காலத்தில் விசுகான்சின் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்று பட்டம் பெற்றார்.
பெல்லோ குழந்தைப் பருவத்திலேயே சட்டவிரோதமாக அமெரிக்காவிற்கு குடியேறியவர் என்றாலும் 1941 ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்க குடிமகனாக ஆனார். 1943 ஆம் ஆண்டில், மாக்சிம் லிபர் அவரது இலக்கிய முகவராக இருந்தார்.
இரண்டாம் உலகப் போரின்போது, பெல்லோ அமெரிக்க கடற்படையில் சேர்ந்தார். தனது பணிகாலத்தின் போது முதல் புதினமான டாங்லிங் மேன் என்ற நூலை எழுதி முடித்தார்.
1930 களில், பெல்லோ படைப்புகள் முன்னேற்ற நிர்வாக பிரிவு எனும் எழுத்தாளர் திட்டத்தின் சிகாகோ கிளையின் ஓர் அங்கமாக இருந்தார். இதில் எதிர்கால சிகாகோ இலக்கிய எழுத்தாளர்களான ரிச்சர்ட் ரைட் மற்றும் நெல்சன் ஆல்கிரென் ஆகியோர் அடங்குவர்.
லால் கோட் கோட்டை 731 இல் தன்வார் தலைவர் முதலாம் அனங்க்பால் என்பவரால் கட்டப்பட்டது கி.பி மற்றும் 11 ஆம் ஆண்டில் இரண்டாம் அனங்க்பால் என்பவரால் இது விரிவாக்கப்பட்டது. இவர் தனது தலைநகரை லால் கோட்டிலிருந்து கன்னோசிக்கு மாற்றினார். தன்வார்கள் 12 ஆம் ஆண்டில் நூற்றாண்டில் சௌகான்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். பின்னர் அதன் வழி வந்த பிருத்விராஜ் சௌகான் கோட்டையை மேலும் விரிவுபடுத்தி அதை கிலா ராய் பித்தோரா என்று அழைத்தார். அவர் 1192 இல் முகமது கோரியால் தோற்கடிக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டார். கோரி முகமது குத்புதீன் அய்பக்கிடம் பொறுப்பை அளித்துவிட்டு ஆப்கானிஸ்தானுக்கு திரும்பினார். பின்னர் 1206 இல், முகமது கோரியின் மரணத்திற்குப் பிறகு, குத்புதீன் தில்லியின் முதல் சுல்தானாக அரியணை ஏறினார். இதனால் தில்லி மம்லுக் வம்சத்தின் தலைநகராக மாறியது. இந்த வம்சம் வட இந்தியாவை ஆட்சி செய்த முஸ்லீம் சுல்தான்களின் முதல் வம்சமாகும். 1290 வரை ஆட்சி செய்த மம்லுக் வம்சத்தின் தலைநகராக மெக்ராலி இருந்தது. கில்ஜி வம்சத்தின் போது, தலைநகர் சிரி கோட்டைக்கு மாற்றப்பட்டது.
தற்போதைய தில்லி மாநிலத்தை உருவாக்கும் ஏழு பழங்கால நகரங்களில் மெக்ராலியும் ஒன்றாகும். மெக்ராலி மிகிரா-அவாலி என்ற சமசுகிருத வார்த்தையிலிருந்து உருவானது. விக்ரமாதித்தியனின் அரசவையில் நன்கு அறியப்பட்ட வானியலாளர் வராகமிகிரர் அவரது உதவியாளர்கள், கணிதவியலாளர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களுடன் வாழ்ந்த நகரத்தை இது குறிக்கிறது.
மெக்ராலி இந்தியாவின் தில்லியின் தெற்கு மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு பகுதியாகும். இது தில்லியின் சட்டமன்றத்தில் ஒரு தொகுதியை குறிக்கிறது. இப்பகுதி குர்கானுக்கு அருகில் மற்றும் வசந்த் குஞ்சிற்கு அடுத்ததாகவும் அமைந்துள்ளது. ஆம் ஆத்மி கட்சியைச் சேர்ந்த நரேஷ் யாதவ் மெக்ராலியைச் சேர்ந்த தற்போதைய சட்டமன்ற உறுப்பினராவார்.
தில்லியின் மற்ற பகுதிகளைப் போலவே, மெக்ராலியும் கோடை மற்றும் குளிர்கால வெப்பநிலைகளுக்கு இடையில் அதிக மாறுபாட்டைக் கொண்ட அரை வறண்ட காலநிலையைக் கொண்டுள்ளது. கோடை வெப்பநிலை 46 வரை உயரக்கூடும், குளிர்காலம் 0 க்கு அருகில் ஒரு வெப்பமான காலநிலைக்கு பழகும் மக்களுக்கு உறைபனியாகத் தோன்றும்.
12 ஆம் நூற்றாண்டின் சமண வேதங்களில், இந்த இடம் யோக்னிபுரம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. குதுப் மினார் வளாகத்திற்கு அருகிலுள்ள "யோக்மயா கோயில்" இருப்பதால் இது கவனிக்கப்படுகிறது. இது பாண்டவர்களால் கட்டப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது.
மெக்ராலியின் மண் மணல் களிமண் முதல் களிமண் அமைப்பு வரை மாறும் தன்மையைக் கொண்டது. மக்கள்தொகை அதிகரிப்பு காரணமாக அண்மைய காலங்களில் நீர் மட்டம் 45 மீ முதல் 50 மீ வரை குறைந்துள்ளது.
உமேரா அகமது மிகச் சிறிய வயதிலிருந்து கல்லூரியில் படிக்கும் வரை தனது எழுத்துப் பணியினைத் தொடர்ந்தார். தனது கையெழுத்து சிறப்பாக இருந்ததனால் தான் முதல் புதினம் எழுதியதாக இவர் கூறினார்.அந்த முதல் புதினமான ஜிந்தகி குல்சார் ஹை 1998 ஆம் ஆண்டில் கவாடீன் என்ற பெண்கள் மாதாந்திர இதழில் வெளியிடப்பட்டது. வாசகர்கள் மத்தியில் இந்த புதினம் பரவலாக புகழ் பெற்றது. இதில் உள்ள பெண் நாயகி கஷாஃப், தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் வரக்கூடிய கடுமையான நிதி நெருக்கடிகளை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு திறமையான மற்றும் கடின உழைப்பாளி மாணவராக சித்தரிக்கப்படுகிறார். அவரது தாயாருக்கு குழந்தைப் பேறு இல்லாத போது அவரது தந்தை இரண்டாவது திருமணம் செய்து கொண்டார். பின்னர் தனது முதல் மனைவியையும் மூன்று மகள்களையும் அவர்களின் விருப்பத்திற்கு விட்டுவிட்டார்.இந்தக் கதையின் மூலமாக இவர் தொலை நோக்குப் பார்வையுள்ள எழுத்தாளராக அறியப்பட்டார்.
இவர் முழு நேர எழுத்துப் பணியினைத் துவங்குவதற்கு முன்பாக இவர் சியால்கோட்டின் கேம்பிரிட்ஜ் பிரிவான ரானுவப் பொதுப் பள்ளியில் இவர் கற்பித்தல் பனியினை மேற்கொண்டார். மேலும் இவர் பாகிஸ்தானில் மிக முக்கியமான மாதாந்திர இதழ்களான கவடீன் மற்றும் ஷுவாவுக்காக தொடர்ந்து எழுதினார். மேரி ஜாத் ஸர்ரா-இ-பீ-நிஷான், இமான் உமீத் அவுர் மொஹாபத், அமர் பெயில், ஹாசில், மற்றும் லா ஹாசில் போன்ற அவரது கதைகள் சக எழுத்தாளர்களிடம் இருந்து இவர் தனித்து தெரியக் காரணமாக அமைந்தது. சமுதாயத்தில் பெண்களின் பங்கைப் பற்றிய அவரது சித்தரிப்புகள் குறித்த படைப்புகள் ஆரம்பத்தில் கடும் விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டது.
உமேரா அகமது பல ஆண்டுகளாக வரிவடிவ ஆலோசகராகவும் பணியாற்றி வருகிறார். அவர் பாகிஸ்தானில் உள்ள அனைத்து முக்கிய தொலைக்காட்சி வரிசைகள் மற்றும் தயாரிப்பு நிறுவனங்களுடன் பணியாற்றியுள்ளார். அவரது வழிகாட்டுதலின் கீழ் எழுதப்பட்ட தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் நாடகங்கள் விருதுகளை வெல்வதற்கும், விமர்சன ரீதியான பாராட்டுகளைப் பெறுவதற்கும், வணிக ரீதியான வெற்றிகளைப் பெற்றுள்ளன.
உமேரா அகமது டிசம்பர் 10, 1976 அன்று பாகிஸ்தானின் குஜ்ரான்வாலாவில் பிறந்தார். சியால்கோட்டிலுள்ள முர்ரே கல்லூரியில் இவர் ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். அதே கல்லூரியில் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் மிகவும் புகழ்பெற்ற மற்றும் திறமையான அறிஞர்கள் மற்றும் கவிஞர்களில் ஒருவரான அல்லாமா முஹம்மது இக்பால் கல்வி பயின்றார். .
உமெராஅகமது ஒரு பாகிஸ்தான் எழுத்தாளர் மற்றும் திரைக்கதை எழுத்தாளர் ஆவார் . மேரி ஜாத் ஜாரா-இ-பெனிஷன் என்ற நாடக தொடருக்கான லக்ஸ் ஸ்டைல் விருதில் சிறந்த எழுத்தாளர் விருது உட்பட பல்வேறு விருதுகளை அவர் பெற்றுள்ளார்.
உமேரா அகமதுவின் வழிகாட்டுதலிலும் மேற்பார்வையிலும் கைசெரா ஹயாத் எழுதிய ஒரு தொடரர் தாரார் ஆகும். இது 2014 இல் ஆரி டிஜிட்டலில் ஒளிபரப்பப்பட்டது.
கிரிகோரி மற்றும் மாரிஸ் ஆகியோர் ஹோவர்ட் சிம்ஸ் மற்றும் தி நிக்கோலஸ் பிரதர்ஸ் போன்ற மூத்த டேப் நடனக் கலைஞர்களுடன் இனைந்து கல்வி பயின்றனர். இரண்டு சகோதரர்களும் தி ஹைன்ஸ் கிட்ஸ் என்று அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் இரவு விடுதிகளிலும் நடன நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றனர்.பின்னர் தி ஹைன்ஸ் பிரதர்ஸ் என்று அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களது தந்தை இந்தக் குழுவில் சேர்ந்தபோது 1963 ஆம் ஆண்டில் இந்தக் குழுவின் பெயரானது ஹைன்ஸ், ஹைன்ஸ் அண்ட் டேட் என்று மாற்றப்பட்டது.
ஹைன்ஸ் நியூயார்க் நகரில் பிப்ரவரி 14, 1946 இல் பிறந்தார். இவரது தாய் அல்மா அயோலா மற்றும் இவரது தந்தை மாரிஸ் ராபர்ட் ஹைன்ஸ் ஒரு நடனக் கலைஞர், இசைக்கலைஞர் மற்றும் நடிகர் ஆவார். இவர் ஹார்லெமின் சுகர் ஹில் பகுதியில் வளர்ந்தார். ஹைன்ஸ் இரண்டு வயது முதல் ஆடத் துவங்கினார். மேலும் ஐந்து வயதில் அரை தொழில்முறை அல்லாத நடனங்களை ஆடத் தொடங்கினார். அதன் பிறகு, அவரும் அவருடைய மூத்த சகோதரர் மாரிசுடன் இணைந்து நடனமாடினர்.
பாட்ரிசியா பனெல்லா மற்றும் பமீலா கோஸ்ல அகியோருடன் இவர் திருமணம்செய்து கொண்டார். இந்த இரு திருமணமும் விவாகரத்தானது. இவருக்கு சாக் என்ற மகனும், டேரியா என்ற மகளும், ஜெசிகா கோஸ்லோ என்ற மாற்றாந் தாய் மகளும், ஒரு பேரனும் இருந்தனர்.
இவரது வாழ்க்கையின் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகளில் ஒன்று, இவருக்கு குழந்தை பிறந்த சமயத்தின் போது நடந்த நிகழ்வாகும். இவர் தனது பார்வையாளர்களுக்காக நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வந்தபோது 9 மாத கர்ப்பமாக இருந்தார். அவ்வாறு நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் போது தான், இவர் பேறுகாலம் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்தார். இவர், அசாத்திய பொறுமை மற்றும் தைரியமான பெண் என்பதால், இவர் மேடைக்குப் பின்புறம் சென்று குழந்தையை பிரசவித்தார், தொப்புள் கொடியை ஒரு கல்லால் வெட்டி எடுத்தார். அடுத்த நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கத் தயாரானார். குழந்தை வயிற்றில் இல்லாததால் பார்வையாளர்கள் இவரைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள். இவரது தைரியமான செயல் மற்றும் அர்ப்பணிப்பு பற்றி விசாரித்ததும், அறிந்ததும், நிகழ்ச்சி நிறுத்தப்பட்டது. நிகழ்ச்சியை முடிக்க வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் பார்வையாளர்கள் இவரைப் பாராட்டினர். ஆனால் மரியாதையுடன் இவரை ஓய்வெடுக்கச் சொன்னார்கள்.
விதாபாய் கலைஞர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தார். மகாராட்டிராவின் சோலாப்பூர் மாவட்டம் பண்டரிபுரம் நகரில் பிறந்தார். பாவ்-பாபு மங் நாராயண்காங்கர் என்பது, இவரது தந்தை மற்றும் மாமா நடத்தும் குடும்ப குழுவாகும். இவரது தாத்தா நாராயண் குடே என்பவர் இந்தக் குழுவை அமைத்தார். அவர் புனே மாவட்டத்தின் ஷிரூர் தாலுகாவில் உள்ள காவத்தே யாமையைச் சேர்ந்தவர் ஆவார். குழந்தை பருவத்திலிருந்தே, லாவண்யா, கவ்லான், பெடிக் போன்ற பல்வேறு வகையான பாடல்களை இவர் பாடியுள்ளார். ஒரு மாணவராக இவர், பள்ளியில் மிகச் சிறப்பாக செயல்படவில்லை. இருப்பினும் இவர் , மிகச் சிறிய வயதிலிருந்தே எந்தவொரு முறையான பயிற்சியும் இல்லாமல் மேடையில் சிரமமின்றி நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார்.
இவர் தனது கலைக்காக 1957 மற்றும் 1990 ஆம் ஆண்டுகளில் இந்திய குடியரசுத் தலைவரிடமிருந்து பதக்கங்களைப் பெற்றார். இவரது புகழ் மற்றும் இவர் சம்பாதித்த கௌரவங்கள் இருந்தபோதிலும், இவர் நிதி நெருக்கடியில் இருந்ததாகவும், செல்வத்தின் மீது அதிக அக்கறை காட்டவில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது. இவரது மரணத்திற்குப் பிறகு இவரது மருத்துவமனைச் செலவுக்கான தொகை நன்கொடையாளர்களின் பங்களிப்பால் பூர்த்தி செய்யப்பட்டன.
இவர் தனது பங்களிப்புகளின் மூலமாக, அதிக பாராட்டுக்களைப் பெற்றார். இதன் மூலம் இவரது குழுவிற்கு, தமாஷா கலை வகைகளில் மிகவும் மதிப்புமிக்க குடியரசுத் தலைவர் விருது வழங்கப்பட்டது. மேலும், இவர் தனது ரசிகர்களால் "தமாசா சம்ரதினி" என்று அழைக்கப்பட்டார். மேலும் அரசாங்கத்தால் கௌரவிக்கப்பட்டார்.
1837 ஆம் ஆண்டில் ருத்ரபூர் ரோஹில்கண்ட் மாவட்ட ஆட்சியரகத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 1858 ஆம் ஆண்டில் குமாவ்ன் பிரிவின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. இருப்பினும் இது 1861 ஆம் ஆண்டில் இல் மீண்டும் ரோஹில்கண்ட் பிரிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டது. 1864-65 ஆம் ஆண்டில் முழு "தாராய் மற்றும் பவார் அரசு சட்டத்தின்" கீழ் வைக்கப்பட்டது. 1891 ஆம் ஆண்டில், தாராய் மாவட்டம் அகற்றப்பட்டது. மேலும் ருத்ராபூர் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட நைனிடால் மாவட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ருத்ரபூர் மற்றும் நைனிடால் மாவட்டத்தின் பிற பகுதிகள் ஐக்கிய மாகாணங்களுடன் இணைக்கப்பட்டன. பின்னர் அவை உத்தரபிரதேச மாநிலமாக மறுபெயரிடப்பட்டன. இந்தியாவின் முதல் வேளாண் பல்கலைக்கழகமான உத்தரப்பிரதேச வேளாண் பல்கலைக்கழகம் ருத்ராபூருக்கு அருகில் 17 நவம்பர் 1960 இல் நிறுவப்பட்டது. இந்த பல்கலைக்கழகம் ஜவஹர்லால் நேரு அவர்களால் திறக்கப்பட்டது.
ருத்ரபூர் என்பது இந்தியாவின் உத்தராகண்டம் மாநிலத்தில் உள்ள உதம் சிங் நகர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம். புது தில்லிக்கு வடகிழக்கில் சுமார் 250 கிமீ தொலைவிலும், தேராதூனுக்கு தெற்கே 250 கிமீ தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது. ருத்ராபூருக்கு 500 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான வரலாறு உள்ளது. இது 16 ஆம் நூற்றாண்டில் மன்னர் ருத்ரா சந்த் என்பவரால் நிறுவப்பட்டது. இது குமாவோனின் தாராய் பிராந்தியத்தின் ஆளுநரின் இல்லமாக இருந்தது. இந்த நகரம் உதம்சிங் நகர் மாவட்டத்தின் தலைமையகமாக இன்றும் ஒரு பெரிய தொழில்துறை மற்றும் கல்வி மையமாக திகழ்கிறது.
1984 ஆம் ஆண்டில் புளூஸ்டார் நடவடிக்கைக்கு பிறகு பல சீக்கிய தீவிரவாதிகள் பஞ்சாபில் இருந்து தப்பி உ.பி. தாராயில் தஞ்சம் புகுந்தனர். பின்னர் 1991 இல் பல வெடிப்புகள் மற்றும் குண்டுவெடிப்பு சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன .1991 ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் ருத்ராபூர் சந்தையில் ஒரு குண்டு வெடிப்பு நிகழ்ந்தது. அக்டோபர் 17, 1991 அன்று நகரத்தில் ராம்லீலா கொண்டாட்டத்தில் இரண்டு குண்டுகள் வெடித்தன. இதில் 41 பேர் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் 140 க்கும் மேற்பட்டோர் காயமடைந்தனர்.
1994 ஆண்டுகளில் உத்தரகண்ட் மாநிலத்திற்கு தனி மாநிலத்திற்கான கோரிக்கை பிராந்தியத்தில் உள்ள உள்ளூர் மக்கள் மற்றும் அரசியல் கட்சிகளிடையே ஏகமனதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ருத்ராபூர் உதம் சிங் நகர் மாவட்டத்தின் தலைமையகமாக மாற்றப்பட்டது. 2009 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 9 அன்று இந்திய நாடாளுமன்றம் உத்தரபிரதேச மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தை ஆம் தேதி நிறைவேற்றிய பின்னர் ருத்ராபூர் இந்திய குடியரசின் 27 வது மாநிலமான உத்தரகண்டின் ஒரு பகுதியாக மாறியது.
ருத்ரபூர் 27.65 கிமீ 2 பரப்பளவில் வளமான தெராய் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. 2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கட் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 140,857 மக்கள் வசிக்கின்றனர். ருத்ரபூர் உத்தரகண்ட் மாநிலத்தில் ஐந்தாவது அதிக மக்கட் தொகை கொண்ட நகரமாகும் . உத்தரகண்ட் மாநில தொழில்துறை மேம்பாட்டுக் கழகம் நிறுவப்பட்டதில் இருந்து கல்வியறிவு வளர்ச்சி மற்றும் அதிக வேலைவாய்ப்புடன் நகரம் விரைவான வளர்ச்சியை அடைந்துள்ளது.
மம்லுக் வம்சம் என்படும் அடிமை வம்ச ஆட்சியின் போது இருந்தார். அவர் அடிமை வம்சத்தின் மிக முக்கியமான ஆட்சியாளர்களில் ஒருவராகவும் இருந்தார். கியாசுத்தீன் பல்பான் இறந்த பின்னர் கட்டப்பட்ட இந்தக் கல்லறை 20 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் தொல்லியல் துறையால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
இவரது எஜமானரான இல்த்துத்மிசுவின் கல்லறையில் காணக்கூடிய அற்புதமான அலங்காரங்கள் இல்லாவிட்டாலும், இது ஒரு சிறப்பான கல் மற்றும் கொத்து கட்டிடமாக் உள்ளது. இந்த கல்லறை ஒரு பரந்த பிற்பகுதியில் இடைக்கால குடியேற்றத்தின் இடிபாடுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. மேலும் இது சில கோணங்களில் இருந்து குதுப் மினாரின் குறிப்பிடத்தக்க காட்சியை வழங்குகிறது. பல்பானின் கல்லறையின் கிழக்கில், பால்பானின் மகனான முகம்மது கான் சாகித்தின் கல்லறை என்று கூறப்படும் ஒரு பாழடைந்த செவ்வக அமைப்பு ஒன்று உள்ளது. முகமது கான் சாகித் 1285 இல் முல்தானுக்கு அருகே மங்கோலியர்களுக்கு எதிராக போராடி இறந்தார்.
இவர் சுதந்திரமாகக் கல்வி கற்றார். பின்னர் நாட்டின் 40 துருக்கப் பிரபுக்களைக் கொண்ட குழுவொன்றுக்குத் தலைவர் ஆனார். சுல்தானகத்தில் ரசியா சுல்தானாவின் ஆட்சி தூக்கியெறியப்பட்டபின் ஏற்பட்ட ஆட்சிக் காலங்களின்போது, பதவி நிலைகளில் இவர் வேகமாக முன்னேறினார். 1246 முதல் 1266 ஆம் ஆண்டுக் காலப்பகுதியில் இவர் பிரதம அமைச்சராகப் பணியாற்றினார். 1266 ஆன் ஆண்டில் நசிருத்தீன் முகமது இறந்ததும், தானே தன்னை ஆட்சியாளனாக அறிவித்துக் கொண்டார். இவர் இறந்த சுல்தானின் மனைவியின் தந்தையாவார். பின்னர் பல்பான் சுல்தானகத்தை இரும்புக்கரம் கொண்டு ஆட்சி செய்தார்.
கியாசுத்தீன் பல்பான் இல்பாரி பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த துருக்கப் பிரபு ஒருவரின் மகனாவார். ஆனால், இவர் சிறுவனாக இருந்தபோது, மங்கோலியர்களால் பிடிக்கப்பட்டு அடிமையாக காசுனி என்னும் இடத்தில் விற்கப்பட்டார். இவரை, பின்னர் தில்லி சுல்தானாக இருந்த சம்சுத்தீன் இல்த்துத்மிசு 1232 ஆம் ஆண்டு வாங்கினார். எனினும் இல்த்துத்மிசு தனது முன்னாள் எசமானும், ஆட்சியாளனுமாகிய குதுப்புத்தீன் ஐபாக்கின் உத்தரவுக்கேற்ப பல்பானை விடுவித்து ஒரு இளவரசனைப்போல வளர்த்தார்.
கியாசுத்தீன் பல்பான் அடிமை வம்சம் எனப்பட்ட மம்லுக் வம்சத்தைச் சேர்ந்த தில்லி சுல்தானகத்தின் துருக்கிய ஆட்சியாளர் ஆவார். இவர் 1266 ஆம் ஆண்டு முதல் 1287 ஆம் ஆண்டு இறக்கும் வரை ஆட்சியில் இருந்தார்.
கால்சியம் நைட்ரேட் நோர்கெசல்பீட்டர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, இது 2 என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டை உடைய ஒரு கனிமச் சேர்மம் ஆகும். இந்த நிறமற்ற உப்பு காற்றில் இருந்து ஈரப்பதத்தை உறிஞ்சி பொதுவாக டெட்ராஐதரேட்டாகக் காணப்படுகிறது. இது முக்கியமாக உரங்களில் ஒரு அங்கமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் பிற பயன்பாடுகளையும் கொண்டுள்ளது. நைட்ரோகால்சைட் என்பது ஒரு நீரேற்றமடைந்த கால்சியம் நைட்ரேட் கனிமத்தின் பெயர் ஆகும். கால்சியம் அம்மோனியம் நைட்ரேட் டெகாஹைட்ரேட் மற்றும் கால்சியம் பொட்டாசியம் நைட்ரேட் டெகாஐதரேட்டு உள்ளிட்ட பல்வேறு தொடர்புடைய உப்புகள் அறியப்படுகின்றன.
நோர்கெஸ்சால்ட்பீடர் 1905 ஆம் ஆண்டில் நார்வேயில் நோட்டோடென் எனுமிடத்தில் பிர்கலேண்டு-ஐட் முறை மூலம் தொகுக்கப்பட்டது. உலகின் பெரும்பாலான கால்சியம் நைட்ரேட் இப்போது போர்ஸ்ரூனில் தயாரிக்கப்படுகிறது.
நைட்ரிக் அமிலத்துடன் சுண்ணாம்புக்கல் வினைப்படுத்துவதன் மூலமும் அதனைத் தொடர்ந்து அம்மோனியாவுடன் நடுநிலையாக்கப்படுவதன் மூலமும் இச்சேர்மம் தயாரிக்கப்படுகிறது:
தொடர்புடைய காரமண் உலோக நைட்ரேட்டுகளைப் போலவே, கால்சியம் நைட்ரேட் வெப்பமடையும் போது சிதைவுற்று நைட்ரஜன் டை ஆக்சைடை வெளியிடுகிறது:
பாக்கிஸ்தான் மக்கள் கட்சியின் முன்னாள் உறுப்பினராக இருந்தார். 1977ம் ஆண்டு பாகிஸ்தான் தேசிய சட்ட மன்றத் தேர்தலில் பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியின் சார்பாக போட்டியிட வேண்டிய கட்டாய சூழ்நிலை இருந்தது. ஆனால் அந்தத் தெர்தலில் இவர் ஜமாத் -இ- இஸ்லாமி கட்சியைச் சேர்ந்த முன்னாவர் அசனிடம் இவர் தோல்வி கண்டார். 1997 ஆம் ஆண்டில், முத்தாஹிதா கவாமி இயக்கத்தின் ஆதரவோடு ஆலி ஆறு ஆண்டு காலத்திற்கு செனட் உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
நவாப்சதா மிர்சா ஜமீலுதீன் அகமது கான் பரவலாக ஜமீலுதீன் ஆலி என பரவலாக அறியப்படும் இவர் ஒரு முன்னாள் பாகிஸ்தானிய கவிஞர், விமர்சகர், நாடக ஆசிரியர், கட்டுரையாளர், கட்டுரையாளர், மற்றும் அறிஞர் ஆவார்.
ஆலி நீரிழிவு மற்றும் சுவாச நோயால் பாதிக்கப்பட்டு கராச்சியில் உள்ள மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். 23 நவம்பர் 2015 அன்று கராச்சியில் மாரடைப்பால் இறந்தார். இவர் நவம்பர் 23, 2015 அன்று கராச்சியின் இராணுவ மயானமான பிசெர்டா லைன்ஸில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.
1945 ஆகஸ்ட் 17 இல் அதிபர் சுகர்னோ இந்தோனேசியாவின் சுதந்திரத்தை அறிவித்த பின்னர், டச்சுக்காரர்களுக்கு எதிராக இந்தோனேசிய தேசியப் புரட்சியை எதிர்த்துப் போராடிய இந்தோனேசிய ஆயுதப் படைகளில் நாசுசன் சேர்ந்தார். அடுத்த ஆண்டு அவர் மேற்கு ஜாவாவில் கொரில்லா பிரிவான சிலிவாங்கி பிரிவின் தளபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். 1949 இல் நாட்டின் சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, நாசுசன் இராணுவத்தின் தலைமைப் பணியாளராக நியமிக்கப்பட்டார். 1952 ஆம் ஆண்டில் அதிபருக்கு எதிரான ஒரு இராணுவ நடவடிக்கை தோல்வியுற்றதைத் தொடர்ந்து அவர் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டார். அவர் 1955 இல் மீண்டும் தலைமைத் தளபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். 1965 ஆம் ஆண்டில் செப்டம்பர் 30 இயக்கத்தின் ஆட்சி கவிழ்ப்பு முயற்சியில் நாசுசனின் வீடு தாக்கப்பட்டது, மற்றும் அவரது மகள் கொல்லப்பட்டார். ஆனால் அவர் அங்கிருந்து தப்பித்து ஈராக் தூதரகத்தில் மறைந்து கொண்டார்.
நாசுசன் வடக்கு சுமத்ராவின் மாண்டெய்லிங் நடால் மாகாணத்தின், கூட்டாபுங்குட் கிராமத்தில் 1918 டிசம்பர் 3,அன்று ஒரு படாக் முஸ்லீம் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவர் தனது பெற்றோரின் இரண்டாவது குழந்தை மற்றும் மூத்த மகனாவார். இவரது தந்தை துணி, இரப்பர் மற்றும் காபி விற்கும் ஒரு வர்த்தகர், மற்றும் சரேகாத் இஸ்லாம் அமைப்பில் உறுப்பினராகவும் இருந்தார். அவரது தந்தை, மிகுந்த மத நம்பிக்கை உடையவராக இருந்தார். தனது மகன் ஒரு மதப் பள்ளியில் படிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார், அதே நேரத்தில் அவரது தாயார் படேவியாவில் மருத்துவம் படிக்க விரும்பினார். இருப்பினும், 1932 இல் பள்ளியில் பட்டம் பெற்ற பிறகு, புகுடிங்கியில் கல்வியியல் படிப்பதற்கான உதவித்தொகையை நாசுசன் பெற்றார் .
1937 இல் பட்டம் பெற்றதைத் தொடர்ந்து, நாசுசன் சுமத்ராவுக்குத் திரும்பி பெங்குழுவில் கற்பிப்பதில் ஈடுபட்டார். சுகர்னோ நாடுகடத்தப்பட்ட வீட்டிற்கு அருகில் வசித்து வந்தார். எப்போதாவது சுகர்னோவுடன் தொடர்பிலிருந்தார். மேலும் அவர் பேச்சுக்களைத் தொடர்ந்து கேட்டு வந்தார். ஒரு வருடம் கழித்து நாசுசன் பலேம்பாங்கிற்கு அருகிலுள்ள தன்சூங்ப்ராஜாவுக்குச் சென்றார். அங்கு அவர் தொடர்ந்து கற்பிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார். ஆனால் அரசியல் மற்றும் இராணுவத்தில் அதிக ஆர்வம் காட்டினார்.
அப்துல் கரிஸ் நாசுசன் என்பவர் இந்தோனேசிய இராணுவத் தளபதியாக இருந்தார். அப்போது டச்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திலிருந்த வடக்கு சுமத்ரா கிராமமான கூட்டாபுங்கில் ஒரு பதக் முஸ்லீம் குடும்பத்தில் பிறந்த இவர் கல்வியியல் படித்து பண்டுங்கில் உள்ள ஒரு இராணுவப் பயிற்சி நிலையத்தில் சேர்ந்தார்.
1935 ஆம் ஆண்டில் நாசுசன் தனது படிப்பைத் தொடர பாண்டுங்கிற்குச் சென்றார். அங்கு அவர் மூன்று ஆண்டுகள் இருந்தார். அரசியலில் ஆர்வம் அதிகரித்ததால் ஆசிரியராக வேண்டும் என்ற அவரது விருப்பம் படிப்படியாக மங்கிப்போனது. அவர் இந்தோனேசிய தேசியவாதி சுகர்னோ எழுதிய புத்தகங்களை ரகசியமாக வாங்கி தனது நண்பர்களுடன் வாசித்தார்.
பயிர்கள் பேரழிவு மற்றும் பருத்தி வயல்கள் சுருங்குவதால் பஞ்சாப் மாநிலம் 2001 ஆம் ஆண்டில் பருத்தி விளைச்சலில் திடீர் வீழ்ச்சியைக் கண்டது. எஸ். பி. ஓஸ்வால், பருத்தி விளைச்சலை விரும்பத்தக்க நிலைக்குக் கொண்டுவருவதற்கான ஒரு நடவடிக்கையாக, கிராம தத்தெடுப்புக்கான ஒரு முயற்சியைத் தொடங்கினார். இதன் மூலம் கிராமவாசிகளுக்கு மேம்பட்ட சாகுபடி நுட்பங்கள் மற்றும் மண் பரிசோதனை மற்றும் நீர் மற்றும் உர மேலாண்மை போன்ற ஆதரவு வழங்கப்பட்டது. பருத்தி விளைச்சலை மேம்படுத்துவதில் இந்த முயற்சி வெற்றிகரமாக இருப்பதாக தெரிவிக்கப்பட்டது. அப்போதைய இந்தியக் இந்திய குடியரசுத்தலைவராக இருந்த டாக்டர் டாக்டர் ஆ. ப. ஜெ. அப்துல் கலாம் தனது பேச்சில் இந்த முயற்சி குறித்து இரண்டு முறை குறிப்பிட்டுள்ளார். 2004 மே 11 தொழில்நுட்ப நாள் உரையிலும், 2005 சனவரி 26, அன்று இந்தியக் குடியரசின தின உரையிலும் பேசியுள்ளார். அவர் இந்த திட்டங்கள் நடைபெற்றுவரும் கெக்ரி பட்டர் என்ற கிராமத்திற்கும் 2005 டிசம்பர் 10 அன்று வருகை புரிந்தார்.
அரவிந்தரின் போதனைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட எஸ். பி. ஓஸ்வால், லூதியானாவில் சிறீஅரவிந்தர் சமூக பொருளாதார மற்றும் மேலாண்மை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் என்ற பெயரில் ஒரு அறக்கட்டளையை நிறுவினார். சிறீஅரவிந்தர் வர்த்தக மற்றும் மேலாண்மை கல்லூரி 2004 ஆம் ஆண்டில், அறக்கட்டளையின் கீழ், தொழில் சார்ந்த மற்றும் ஒழுக்கமான மேலாண்மை நிபுணர்களை உருவாக்க திறக்கப்பட்டது. இந்த கல்லூரி பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. எஸ். பி. ஓஸ்வால் 1996 இல் செயல்படத் தொடங்கிய இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் பட்டியில் ஸ்ரீ அரவிந்தோ பப்ளிக் ஸ்கூல் என்ற பொதுப் பள்ளி அமைப்பதில் பங்களிப்பு செய்துள்ளார். இது1996 ல் செயல்படத் துவங்கியது.
நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், எஸ்பி ஓஸ்வால் அபாயகரமான கழிவுகளை அகற்றுவதற்கான சிக்கலைக் கையாள்வதற்காக ஒத்த எண்ணம் கொண்ட சில நிறுவனங்களை திரட்டினார். வர்த்மான் குழுமம் உட்பட ஒன்பது நிறுவனங்கள் முன்வந்து, பஞ்சாப் மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியம் மற்றும் இந்திய அரசாங்கத்தின் உதவியுடன், பொது வரையறுக்கப்பட்ட நிறுவனமான நிம்புவா கிரீன்ஃபீல்ட் நிறுவனம் 2004 மார்ச் 1 அன்று துவங்கப்பட்டது. அபாயகரமான கழிவுகளை சேமித்தல், சுத்திகரித்தல் மற்றும் அகற்றுவதற்கான பொதுவான வசதிகளை உருவாக்குவதே நிறுவனத்தின் முதன்மை மையமாக இருந்தது.
எஸ். பி. ஓஸ்வால் வட இந்தியாவில் சுழல் தொழிலை வலுப்படுத்த பங்களித்ததாக கூறப்படுகிறது. 1983 ஆம் ஆண்டில் லூதியானா பங்குச் சந்தையை நிறுவியதன் பின்னணியில் இவர் இருந்ததாக் கருதப்படுகிறார். வர்த்மான் குழுமத்தை இந்திய வணிக சூழலில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிலைக்கு இட்டுச் சென்றதைத் தவிர, சமூக ரீதியாக பொருத்தமான பல முயற்சிகளிலும் ஓஸ்வால் ஈடுபட்டுள்ளார்.
எஸ். பி. ஓஸ்வால் 1942 இல் பஞ்சாபில் பிறந்தார். இவர் பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தில் வணிகத்தில் முதுகலை பட்டதாரி பெற்றுள்ளார். இவர் அதில் தங்கப்பதக்கத்துடன் தேர்ச்சி பெற்றார். எண்பதுகளில், ஓஸ்வால் தனது குடும்பத்தின் வணிகக் குழுவான வர்த்மான் குழும நிறுவனத்தில் சேர்ந்தார். இவர் தற்போது அக்குழுவின் தலைவராக உள்ளார்.
எஸ்.பி. ஓஸ்வால் இவர் ஒரு இந்திய தொழிலதிபரும் மற்றும் வர்த்மான் குழுமங்களின் தற்போதைய தலைவருமாவார். வர்த்தக மற்றும் கைத்தொழில் துறைகளில் இவர் செய்த சேவைகளுக்காக இந்திய அரசு 2010 ல் இவருக்கு மூன்றாவது மிக உயர்ந்த குடிமக்கள் விருதான பத்ம பூசண் விருது வழங்கி கௌரவித்தது.
ஓஸ்வால் சாகுன் என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். இத்தம்பதியருக்கு சுசிதா என்ற ஒரு மகள் இருக்கிறார். சுசிதாவின் கணவர் சச்சித் ஜெயின் என்பவரும் வர்த்மான் குழுமத்தின் நிர்வாக இயக்குநராக உள்ளார்.
நளினமாகவும் மென்மையாகவும் பேசும் கிருட்டிணனை நிஜ வாழ்க்கையில் காண வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை ஐதர் அலி, வளர்த்துக் கொண்டார். ஆனால் அவ்வப்போது மத அடிப்படையில் தொழில்முறை அவமானங்களை சந்திக்க நேரிட்டது. ஏனெனில் கேரளாவில் உள்ள கோயில்களுக்கு இந்து அல்லாதவர்களுக்கு தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. ஹரிப்பாட்டுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு பழங்கால கோவிலின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தவர்கள் உண்மையில் கோயில் சுவரின் ஒரு பகுதியை கீழே தள்ளி, அங்குள்ள மேடையை ஐதர் அலிக்கு கதகளி நிகழ்ச்சியில் பாடுவதற்கு உதவியதை கதகளி ரசிகர்கள் நினைவு படுத்துகிறார்கள்.
ஐதர் அலி கலாமண்டலம் சங்கரன் எம்ப்ராந்திரி மற்றும் வெண்மணி அரிதாஸ் ஆகியோருடன் கதகளி இசையின் அழகியலை மாற்றியமைப்பதற்கும் அதை மிகவும் பிரபலப்படுத்துவதற்கும் முக்கிய பங்கு வகித்தார். கதகளி மேடையில் மென்மையான, எளிதில் வளைந்து கொடுக்கும் மற்றும் பெருந்தொனியுள்ள குரலாலைத அலி ஆசீர்வதிக்கப்பட்டார். அவரது உணர்ச்சிபூர்வமான பாடல் கலாமண்டலம் கோபி போன்ற மேதைகளிடமிருந்து பாராட்டுக்களைப் பெற்றது. காட்சி முன் இல்லாமல், கதகளி இசையை சுதந்திரமான ஒரு நிகழ்ச்சிகளாக வழங்கிய முன்னோடிகளில் ஐதர் அலியும் ஒருவராவார். இவரது கண்டுபிடிப்பு இன்னும் மேடைகளில் தங்கியுள்ளது.
கலாமண்டலத்தில், கலாமண்டலம் நீலகண்டன் நம்பீசன், சிவராமன் நாயர் , கலாமண்டலம் கங்காதரன், மடம்பி சுப்பிரமணியன் நம்பூதிரி, கலாமண்டலம் சங்கரன் எம்ப்ராந்திரி மற்றும் கலாமண்டலம் திருர் நம்பீசன் போன்ற குருக்களிடமிருந்து இவர் பயிற்சி பெற்றார். தனது பாடத்திட்டத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற சிறிது காலத்திலேயே, கலைத்துறையின் புரவலரான எம். கே. கே. நாயர் இவருக்கு கொச்சியில் அம்பலமேடுவில் உள்ள திருவிதாங்கூர் உரங்கள் மற்றும் இரசாயனங்கள் நிறுவனத்தின் கதகளி பள்ளியில் வேலை வழங்கினார்.
1990 களில், ஐதர் அலி, கதகளியில் காதல் / நாடகம் மற்றும் நடன அடர்த்தியான பாரம்பரியக் கதைகளை கையாள்வதில் இவரது நிபுணத்தும் புகழ் பெற்றது. ஆனால், இவரது வாழ்க்கை உச்சத்தில் இருந்தபோது, தனது சொந்த ஊருக்கு அருகிலுள்ள முல்லூர்கறாவில் தான் படித்த பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு சாலை விபத்தில் 2006 சனவரி 5 அன்று இந்த இசைக்கலைஞரின் உயிர் பறந்து போனது.
கலாமண்டலம் ஐதர் அலி பிறப்பு:1946 செப்டம்பர் 5 - இறப்பு: 2006 சனவர் 5) என்பவர் இவரது தலைமுறையின் சிறந்த கதகளி பாடகர்களில் ஒருவராகவும், நான்கு நூற்றாண்டு கால பழமையான பாரம்பரியமான நடன - நாடகத்தில் ஒரு அடையாளத்தை உருவாக்கிய தென்னிந்தியாவின் கேரளாவிலிருந்து வந்த முதல் இந்து அல்லாத கலைஞராகவும் இருந்தார்.
ஐதர் அலி திருச்சூர் மாவட்டத்தின் வடக்காஞ்சேரியின் ஒற்றுப்பறாவை பூர்வீகமாகக் கொண்டவர் ஆவார். இவரது தந்தை மொயுதுத்தி, மாப்பிள்ளை பாட்டில் நிபுணராக இருந்தார். உள்ளூர் அளவிலான போட்டியில் "கல்லே கனிவிலே" என்ற மலையாளத் திரைப்படப் பாடலைப் பாடி பரிசை வென்றபோது, சிறிய ஐதர் அலியின் திறமையை கலை உலகம் முதலில் கவனித்தது. .