polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
அக்பர் 1761 முகலாய பேரரசர் அக்பரை நினைவுகூறும் வகையில், 1963 ஆம் ஆண்டில் சித்தரஞ்ஜன் லோகோமொடிவ் ஒர்க்ஸ் பணிமனையில் கட்டப்பட்டு,1965 ஆம் ஆண்டில் செயல்பாட்டிற்கு வந்தது. அதில் 4-6-2 சக்கர வசதி, 5 அடி 6 அங்குலம் பாதையில் அதிகபட்ச வேகம் மணிக்கு 110 கிமீ செல்லும் தன்மையுடையது. தற்போது இதன் வேகம் மணிக்கு 45 கிமீ என்று குறைக்கப்பட்டது. சுறுசுறுப்பான சேவையில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின்னர், இந்த லோகோமோட்டிவ் பிரிவு சஹரன்பூர் ரயில்வே கொட்டகையில் இயங்கிவந்தது. பின்னர் அது ரேவாரி கொட்டகையில் அமைக்கப்பட்டது. இது தற்போது 150 டெல்லி கான்டோன்மெண்ட் - ஆல்வார் நீராவி விரைவு பாரம்பரிய ரயிலுக்கு சக்தியினை அளிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
லக்னோ பிரிவில் உள்ள சர்பாக் பட்டறைகளில் இருந்த ஷஹான்ஷா / , அசல் புல்லட் வகையிலான மூக்கு அமைப்பினைக் கொண்ட அமெரிக்க பால்ட்வின் முன்மாதிரி எண் 7200 ஷாஹன்ஷா வகையைச் சார்ந்த ஒன்றாகும். இது வடக்கு ரயில்வேயின் சிறப்பு ரயில்களுக்காக பயன்படுத்தும் வகையில் மீட்டெடுக்கப்பட்டது. பல நீராவி சிறப்பு ரயில்களை இயக்கியுள்ளது. அவற்றுள் ஒன்று இந்தியாவின் மிகப் பழமையான ரயில் நிலையமான ராயபுரம் ரயில் நிலையத்தின் 153 ஆண்டு நினைவு நாளைக் கொண்டாடுகின்ற வகையில் ராயபுரத்திற்கும் தாம்பரத்திற்கும் இடையில் 26 ஜனவரி 2009 ஆம் நாளன்று இயக்கப்பட்டதாகும். இது 14 ஜனவரி 2012 ஆம் நாளன்று நீராவி வேக ரயிலை இயக்கியது. திரைப்படங்கள் எடுப்பதற்கு இது ஒரு சிறப்பான சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு நாளைக்கு இந்திய மதிப்பில் ரூ.4 இலட்சம் என்ற நிலையில் வாடகைக்கு விடப்படுகிறது.
அருங்காட்சியகம் தினமும் திறந்திருக்கும். டார்ஜிலிங் இமயமலை ரயில்வே நீராவி என்ஜின் சவாரி, 3-டி மெய்நிகர் ரியாலிட்டி கோச் சிமுலேட்டர், ஒரு பொம்மை ரயில், கல்வி முற்றத்தில் மாதிரி ரயில் அமைப்பு, உட்புற கண்காட்சி கேலரி, ப்ரொஜெக்டருடன் 35 இருக்கைகள் கொண்ட மாநாட்டு அறை, ஒரு நூற்றாண்டு -ஓல்ட் டைனிங் கார், சிற்றுண்டிச்சாலை மற்றும் நினைவு பரிசு கடை. அருங்காட்சியகத்தில், சிறிய இயந்திரங்களின் மாதிரிகள், பழைய ரயில்வே உபகரணங்கள், கையால் பித்தளை சிக்னல் விளக்குகள் மற்றும் பழைய புகைப்படங்களைக் காட்டும் கண்காட்சி அரங்குகள் உள்ளன. அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள வசதிகளில் 30 நிமிட நீளமான ஆவணப்படங்கள் மற்றும் திரைப்பட நிகழ்ச்சிகள், ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை அல்லது இரண்டு முறை அருங்காட்சியக மாநாட்டு மண்டபத்தில் 50 பேர் அமரக்கூடிய திறன் கொண்டவை, இந்தியாவில் ரயில்வேயின் வரலாறு மற்றும் தற்போதைய செயல்பாடுகள் குறித்து.
ரேவாரி ரயில்வே பாரம்பரிய அருங்காட்சியகம் டெல்லி என்.சி.ஆரில் உள்ள, சி.1893ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ரயில் அருங்காட்சியகமாகும். இது இந்தியாவின் ஹரியானாவில் உள்ள ரேவாரி நகரில் உள்ளது. 1893 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்ட இது, இந்தியாவில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே நீராவி என்ஜின் கொட்டகை என்ற பெருமையினைக் கொண்டதாகும். இந்தியாவின் கடைசியாக எஞ்சியிருக்கின்ற நீராவி என்ஜின்கள் மற்றும் உலகின் மிகப் பழமை வாய்ந்த, 1855 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்ட நீராவி என்ஜின் தேவதை ராணி ஆகியவையும் இங்கு உள்ளன. இது ரேவாரி ரயில் நிலைய நுழைவாயிலின் வடக்கில் 400 மீ , குர்கானில் இருந்து 50 கிமீ , புதுதில்லியில் சாணக்யபுரியில் உள்ள தேசிய ரயில் அருங்காட்சியகத்தில் இருந்து 79 கிமீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
ரேவரி ரயில் அருங்காட்சியகத்தை ஒட்டியுள்ள 8.8 ஹெக்டேர் ரயில்வே பாரம்பரிய தீம் பூங்காவை உருவாக்கும் திட்டத்தை 2018 ஜனவரி மாதம் இந்திய ரயில்வே தயாரித்தது. இங்கிலாந்தில் உள்ள டெவன் ரயில்வே மையம், அமெரிக்காவின் எடவில் ரெயில்ரோட் தீம் பார்க் மற்றும் நியூசிலாந்தின் ஃபெர்ரிமீட் ஹெரிடேஜ் பார்க் போன்ற ஒரு கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இது ஹரியானா அரசு மற்றும் இந்திய சுற்றுலா அமைச்சகத்துடன் இணைந்து கட்டப்படும். ரயில்வே கீழ் வளர்ச்சி கீழ் மானியம் "ஸ்வதேஷ் தர்ஷன் திட்டம்" மாநிலத்தில் இந்த பாரம்பரியத்தை அருங்காட்சியகத்தில் சேர்க்க அரியானா அரசு கேட்டுள்ளது - மஹேந்திரகார்தல் - - ரிவாரி சுற்றுலா அமைச்சின் பாரம்பரியத்தை சுற்று 1.47 பில்லியன் செலவு .
ரேவாரி நீராவி லோகோமோட்டிவ் கொண்டகை ஒரு பாரம்பரிய சுற்றுலாத் தலமாக பின்னர் புதுப்பிக்கப்பட்டது, அதன் முகப்பு புனரமைப்பு செய்யப்பட்டு, மீட்டெடுக்கப்பட்டது., டிசம்பர் 2002 இல் இந்திய ரயில்வேயால் ஓர் அருங்காட்சியகம் என்ற நிலையில் சேர்க்கப்பட்டது. இந்தக் கொட்டகையில் இந்திய ரயில் நெட்வொர்க்கில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்ற விக்டோரியன் கால கலைப்பொருட்கள், பழைய சமிக்ஞை அமைப்பு, கிராமபோன்கள் மற்றும் இருக்கைகள் ஆகியவை காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. புதுப்பிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய அருங்காட்சியகம் அக்டோபர் 2010 இல் திறந்து வைக்கப்பட்டது. நேரடியாக செயல் விளக்கம் செய்து காண்பிப்பதற்கு இங்குள்ள என்ஜின்கள் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
1893 ஆண்டில் கட்டப்பட்ட ரேவாரி லோகோமொடிவ் கொட்டகை அக்காலகட்டத்தில் வட இந்தியாவில் இருந்த ஒரே லோகோமோடிவ் கெட்டகை ஆகும். அது தில்லியிலிருந்து பெஷாவரை இணைக்கின்ற இரயில் தடத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் இருந்தது. 1990 களில் நீராவி என்ஜின்கள் படிப்படியாக அகற்றப்பட்டு வழக்கொழிந்த பின்னர், மீட்டர் கேஜ் தடங்களில் நீராவி இழுவை 1994 ஜனவரி வாக்கில் நிறுத்தப்பட்டது. அடுத்து, பல ஆண்டுகளாக லோகோ கொட்டகை கவனிக்கப்படாமல் இருந்து வந்தது. பின்னர் அது புனரமைக்கப்பட்டது. மே 2002 இல் நீராவி கொட்டகை மீண்டும் திறந்து வைக்கப்பட்டது.
இந்தக் கொட்டகை மற்றும் வளாகம் உலகின் மிகப் பழமையான நீராவி என்ஜின்களில் 11 என்ஜின்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்தியாவில் 16 என்ஜின்கள் செயல்பாட்டில் உள்ளன. இந்த என்ஜின்களில் மீட்டெடுக்கப்பட்டவை மற்றும் இன்னும் செயல்பட்டு வருவனவற்றில் பின்வருவன அடங்கும்:
கலை மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியத்திற்கான இந்திய தேசிய அறக்கட்டளை மாணவர்களிடையே இந்த அருங்காட்சியகம் தொடர்பான விழிப்புணர்வை மேம்படுத்துகின்ற முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளது.
1905 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 11 ஆம் நாளன்று வேல்ஸ் இளவரசரால் இதற்கான அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது, இந்த அருங்காட்சியகத்திற்கு முறையாக "மேற்கு இந்தியாவின் வேல்ஸ் இளவரசர் அருங்காட்சியகம்" என்று பெயரிடப்பட்டது. 1 மார்ச் 1907 ஆம் நாளன்று, பம்பாய் பிரசிடென்சி அரசாங்கம் அருங்காட்சியகக் குழுவிற்கு "பிறை தளம்" என்று அழைக்கப்படும் ஒரு நிலத்தை வழங்கியது, அங்கு அருங்காட்சியகம் இப்போது உள்ளது. கட்டடத்தை வடிவமைப்பதற்காக அமைக்கப்பட்ட திறந்த வடிவமைப்பு போட்டியைத் தொடர்ந்து, 1909 ஆம் ஆண்டில் கட்டிடக் கலைஞர் ஜார்ஜ் விட்டெட் அருங்காட்சியக கட்டிடத்தை வடிவமைக்க நியமிக்கப்பட்டார். விட்டெட் ஏற்கனவே பொது தபால் நிலையத்தின் வடிவமைப்பில் பணியாற்றியவர் ஆவார். மேலும் 1911 ஆம் ஆண்டில் மும்பையின் மிகவும் பிரபலமான அடையாளங்களில் ஒன்றான இந்தியாவின் நுழைவாயிலை அவர் வடிவமைத்திருந்தார்.
சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் வாஸ்து சங்கராலயம் மன்னர் சிவாஜி அருங்காட்சியகம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த அருங்காட்சியகம் மேற்கு இந்தியாவின் வேல்ஸ் இளவரசர் அருங்காட்சியகம் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது, இது மகாராஷ்டிராவின் மும்பையில் உள்ள முக்கிய அருங்காட்சியகமாகும். அந்த நேரத்தில் வேல்ஸ் இளவரசராக இருந்த ஐந்தாம் ஜார்ஜ் வருகையை நினைவுகூரும் வகையில், 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் மும்பையின் முக்கிய குடிமக்களால், அரசாங்கத்தின் உதவியுடன் நிறுவப்பட்டது. இது தெற்கு மும்பையில் இந்தியாவின் நுழைவாயில் அருகே அமைந்துள்ளது. மராட்டிய பேரரசின் நிறுவனர் சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் பெயரால் இதற்கு 1998 ஆம் ஆண்டில் என்று மறுபெயர் சூட்டப்பட்டது.
இந்த அருங்காட்சியகத்தில் பண்டைய இந்திய வரலாற்றினை வெளிப்படுத்துகின்ற சுமார் 50,000 காட்சிப்பொருள்கள் உள்ளன. மேலும் வெளிநாடுகளிலிருந்து பெறப்பட்ட கலைப்பொருட்களும் இங்கு உள்ளன. அவை முதன்மையாக கலை, தொல்லியல் மற்றும் இயற்கை வரலாறு என மூன்று பிரிவுகளாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த அருங்காட்சியகத்தில் சிந்து பள்ளத்தாக்கு நாகரிக கலைப்பொருட்கள் மற்றும் பண்டைய இந்தியாவின் அரச மரபினர்களான குப்தாக்கள், மராட்டியர்கள், சாளுக்கியர்கள் மற்றும் ராஷ்டிரகூடர்கள் ஆகியோர் தொடர்பான பொருள்களும் உள்ளன.
பெரிய பெருநகரமான பம்பாய் நகரில் பெரிய கட்டடங்களை அமைக்கின்ற சீரிய நோக்கில் பிரிட்டிஷ் அரசானது இந்த கட்டடத்தை மிகவும் ஆடம்பரமாக அமைத்தது. உள்ளூர் கட்டிடக்கலைகளின் சிறந்த பாணியைக் கருத்தில் கொண்டு, பல கட்டிடங்கள் கட்டப்பட்டன. அவற்றில், பம்பாய் உயர்நீதிமன்ற கட்டிடம், பின்னர், இந்தியாவின் நுழைவாயில் ஆக மாற்றம் பெற்ற கட்டிடங்கள் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவை ஆகும்.
இந்த அருங்காட்சியக கட்டிடம் 1915 ஆம் ஆண்டி கட்டி முடிக்கப்பட்டது. ஆனால் 1920 ஆம் ஆண்டில் கமிட்டியிடம் ஒப்படைக்கப்படுவதற்கு முன்னர், முதல் உலகப் போரின்போது குழந்தைகள் நல மையம் மற்றும் இராணுவ மருத்துவமனையாக பயன்படுத்தப்பட்டது. பம்பாய் ஆளுநர் ஜார்ஜ் லாயிட்டின் மனைவி லேடி லாயிட் 10 ஜனவரி 1922 ஆம் நாளன்று அருங்காட்சியகத்தை திறந்து வைத்தார்.
1904 ஆம் ஆண்டில், பம்பாயைச் சேர்ந்த சில முன்னணி குடிமக்கள் வேல்ஸ் இளவரசர் மற்றும் எதிர்கால மன்னர் ஜார்ஜ் அவர்களின் வருகையை நினைவுகூரும் வகையில் ஒரு அருங்காட்சியகத்தை அமைக்க முடிவு செய்தனர். அதன் அடிப்படையில் 14 ஆகஸ்ட் 1905 ஆம் நாளன்று குழு ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது:
முகலாய, மராத்தா மற்றும் சமண போன்ற கட்டிடக்கலை பாணிகளின் கூறுகளை உள்ளடக்கிய இந்த கட்டிடம் இந்தோ-சரசெனிக் கட்டிடக்கலையில் அமைந்ததாகும். அருங்காட்சியக கட்டிடத்தைச் சுற்றி பனை மரங்கள் மற்றும் அருமையான மலர் படுக்கைகள் கொண்ட ஒரு தோட்டம் அமைந்துள்ளன.
ஆகஸ்ட் 2016 இல், முன்னாள் மலேசிய பிரதமர் மகாதிர் முகமதுவுடன் இணைந்து மலேசிய ஐக்கிய மக்கள் கட்சி என்ற புதிய அரசியல் கட்சியை முகிதீன் பதிவு செய்தார். முகியுதீன் கட்சியின் தலைவரானார், மகாதீர் மற்றும் அவரது மகன் முகிரீஸ் முறையே தலைவர் மற்றும் துணைத் தலைவரானார்கள். புதிய கட்சி பூமிபுத்ராக்கள் ஆகியோர்களின் நலனை பேணும்கட்சியாகவே பதிவு செய்யப்பட்டது.
முகிதீன் தனது ஆரம்பக் கல்வியை மஹாராணி தேசியவகை பள்ளி, முவார், ஜோகூர் மற்றும் இஸ்மாயில் தேசிய வகை பள்ளி, முவார், ஜோகூர் ஆகிய இடங்களில் பெற்றார். ஜோகூரின் முவார் உயர்நிலைப் பள்ளியில் தனது இடைநிலைக் கல்வியைப் பெற்றார். பின்னர், கோலாலம்பூரில் உள்ள மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் 1971 இல் பொருளாதாரம் மற்றும் மலாய் ஆய்வுகளில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார்.
ஏப்ரல் 9, 2009 அன்று அப்துல்லா அஹ்மத் படாவியிடமிருந்து நஜிப் பொறுப்பேற்று தனது முதல் அமைச்சரவையை வெளியிட்டபோது முகிதீனை துணைப் பிரதமராக நியமிக்கப்பட்டார். ஏப்ரல் 9, 2009 அன்று அப்துல்லா அகமது படாவிடமிருந்து நஜீப் ரசாக் பொறுப்பேற்ற பொழுது முகியுதீன் யாசினை தனது துணை பிரதமராக அறிவித்தார்.
முகிதீன் மலேசியாவின் ஜோகூரில் உள்ள முவாரில் பிறந்தார். இவரது தந்தை ஹாஜி முஹம்மது யாசின் பின் முஹம்மது. இவர் புகிஸ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மலைக்காரர். முஹம்மது யாசின் பண்டார் மஹாராணியை சேர்த்த ஒரு இஸ்லாமிய மதகுரு ஆவார்.
அப்பொழுது நடப்பில் இருந்த மக்கள் கூட்டணியில் உளப்பூசல் காரணமாக சில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கட்சிலிருந்து வெளியேறினார். இதனை தொடர்ந்து மக்கள் கூட்டணி ஆட்சி 24 பெப்ரவரி 2020 முடிவுக்குவந்தது.
ஹேமலதாவிற்கு ஏழு வயது இருக்கும் போது கொல்கத்தாவின் ரவிந்திரா விளையாட்டரங்கில் மிகப்பெரிய பார்வையாளர் கூட்டத்தின் முன் நடத்தப்பட்ட பிரம்மாண்ட இசைக் கச்சேரியில் தந்தையின் சீடரான கோபால் மால்லிக் இவரது பாடும் திறமையை அங்கீகரிக்கும் விதமாக பாட வாய்ப்பளித்தார். பின்னா் அவரது தந்தை மும்பை செல்வதற்கு அனுமதி அளித்தார். மும்பை செல்வதற்கு முன் இடைப்பட்ட காலத்தில் இசையமைப்பாளர் ரவீந்திர ஜெயின் இசையில் மேற்படிப்பு படிப்பதற்காக கொல்கத்தா வந்தார். தினமும் குரு பண்டிட் ஜெய்சந்த் பட்டிடம் இசைப் பயிற்சிக்காக அவரது இல்லத்திற்து வந்தார். இசைப்பயிற்சிக்குப் பின் தனது சொந்தமான வங்காள இசையமைப்பை ஹார்மோனியம் கொண்டு உருவாக்குவார். அப்போது 12 வயதான ஹேமலதாவும் அவா்களுடன் இணைந்து பாடுவார். தாயார் அம்பிகா பட்டும் இவாின் இசை ஆா்வத்தை ஊக்கப்படுத்தினார். .
1966 ல், அவரது குடும்பம் மும்பை சென்றடைந்து அங்கு தெற்கு மும்பையின் கிர்கானில் வசிந்து வந்தனர். மும்பையில் வசிக்கும் போது. பிரபல இந்துஸ்தானி தபலா இசைக்கலைஞர் அல்லா ரக்கா கானை சந்தித்தனர். பின்னர் அவரது குடும்பம் மும்பை மாகிமுக்கு இடம் மாறியது. அடுத்து, அவர்கள் உஸ்தாத் ராயிசு கானை சந்திந்து அவரிடம் கஸல் பாடலைக் கற்றறிந்தார்.
1977-81 காலகட்டத்தில் இவர் சிறந்த பின்னணிப் பாடகிக்கான பிலிம்பேர் விருதுக்கு ஐந்து முறை பரிந்துரைக்கப்பட்டார். 1977 ல் சிச்சார் என்ற இந்தி திரைப்படத்தில் ரவீந்திர ஜெயின் இசையமைப்பில் கே. ஜே. யேசுதாசுடன் இனைந்து பாடிய து ஜோ மேரே சுர் மெய்ன் என்ற பாடலுக்காக இவருக்கு பிலிம்பேர் விருது வழங்கப் பட்டது.
ஹேமலதா ஒரு இந்திய இந்தி திரைப்படப் பின்னணி பாடகி ஆவார் 1970 களின் பிற்பகுதியில் இவரது பாடல்கள் மிகவும் பிரபலமாவை. பாரம்பரிய இசையில் நன்கு பயிற்சி பெற்ற இவர். திரைப்படம், இசை நிகழ்ச்சிகள், தொலைக்காட்சி போன்றவற்ற தனது நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியுள்ளார்.
லதா பட் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட ஹேமலதா ஹைதராபாத்தில் ஒரு கட்டுப்பாடான மார்வாரி, பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்தார். பின்னர் குழந்தை பருவத்தை கல்கத்தாவில்.கழித்தார்.
என்ற கேள்விகள் லதாவின் மனதை பெருந்துயரத்தால் எரித்தன. இத்துன்பத்தை மையமாக வைத்து தீயால் வெளிப்படுகிறேன் என்ற ஒரு நடனத்தை உருவாக்கினார். . 1997 ஆம் ஆண்டில் கனடாவின் யார்க் பல்கலைக்கழகத்தில் நுண்கலைகள் பிரிவில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.
லதா படா என்பவர் இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒரு கனடியர் ஆவார். இந்தியாவில் பிறந்து கனடாவில் குடியுரிமை பெற்ற ஒரு கனடியர் ஆவார். பரதநாட்டிய கலைஞராகவும் ஒரு நடன இயக்குநராகவும் திகழ்ந்த இவர் 1947 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 7 ஆம் நாள் பிறந்தார். தெற்காசிய நடனத்தை நிகழ்த்தும் தொழில்முறை நடன நிறுவனமான சம்பிரதாய நடன நிறுவனத்தை இவர் நிறுவினார். இந்நிறுவனத்தின் கலை இயக்குநராகவும் இவரே பணிபுரிந்தார். இந்த நடன நிறுவனம் வட அமெரிக்காவில் உள்ள ஒரே தெற்காசிய நடனப்பயிற்சிப் பள்ளியாகும். இங்கிலாந்தை தளமாகக் கொண்டு இயங்கும் நடன ஆசிரியர்கள் சமூகத்துடன் இந்நிறுவனம் இணைக்கப்பட்டுள்ளது . 1990 ஆம் ஆண்டில் லதா ஒரு நடன நிறுவனத்தை நிறுவினார். உலகெங்கிலும் பரதநாட்டிய நடனத்தை ஒரு கலை வடிவமாகக் காட்டுவதை நோக்கமாகக் கொண்டு தான் இந்த நிறுவனத்தை நிறுவியதாக லதா கூறியுள்ளார். கனடாவில் தெற்காசிய பாரம்பரிய நடனத்தில் செல்வாக்கு மிக்க ஒரு நபராக லதா இருந்தார் .
தனது 13 ஆம் வயதில் லதா நடன அரங்கேற்றம் செய்தார். கனடாவுக்கு குடிபெயர்ந்த ஒரு வருடத்தில் 1965 ஆம் ஆண்டில் தனியாக தன் நடன பயணத்தை தொடங்கினார். இந்தோனேசியாவில் வாழ்ந்தபோது இவரது பயணம் பாரம்பரிய நடனத்தை சார்ந்து இருத்தது. ஆனாலும் லட்டா பல ஆண்டுகளாக குறுக்கு-கலாச்சார கழகம் மற்றும் பிற நடனங்களுக்கு தனது நடனத்தை அளித்தார். 1979 ஆம் ஆண்டில் அவர் கனடா திரும்பினார். லதாவின் தனி நடனங்களில் பரத நாட்டியம் ஒரு பாரம்பரிய வடிவத்திலும் சமகால பாணியிலும் இடம்பெற்றது. 1990 ஆம் ஆண்டில், டொராண்டோ, ஒண்டாறியோ, மற்றும் அருகிலுள்ள மிசிசாகாவில் சம்பிரதாய நடன அகாடமியில் லதா சம்பிரதய நடன படைப்புகளை நிறுவினார். சம்பிரதாய நடன நிறுவனத்தில் பாரம்பரிய நடனங்களையும், தனி மற்றும் குழும நடனக் கலைகளையும் நடத்தினார். இந்நிறுவனம் கல்வி மற்றும் சமூக நலன்களிலும் ஈடுபட்டது.
1947 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 7 ஆம் தேதி கல்வியறிவு மிகுந்த ஒரு குடும்பத்தில் நான்கு குழந்தைகளின் மூத்தவராக லதா பிறந்தார் . இராயல் கடற்படையில் இவரது தந்தை ஒரு மின்சார பொறியியலாளராக பணிபுரிந்தார். தாயார் காப்பீட்டு நிர்வாகத்தில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். இந்திய நடனத்தைத் தொடர விரும்பிய லதா தனது விஞ்ஞானப் படிப்பைக் கைவிட்டார். முதல் கணவர் விசுணு படா, லதாவை கனடாவின் மானிட்டோபா மாகாணத்திலுள்ள தாம்சன் நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். விசுணுபடா அங்குள்ள இங்கோ நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார். குடும்ப கடமைகளுடன் தனது சமூக வாழ்க்கை மற்றும் கலைத் தொழிலையும் இணைத்து செயல்பட லதாவுக்கு இந்நகரம் உதவியது. இந்த சுரங்க நகரத்தில் குடியேறிய முதல் இந்திய குடும்பம் இவர்கள் குடும்பமாகும்.
பின்னர் கலைமாமணி கல்யாணசுந்தரம் மற்றும் பத்மபூசன் கலாநிதி நாராயணன் ஆகிய குருக்களிடம் நடனம் கற்றார். ஒன்ராறியோவின் டொராண்டோவிற்கு அருகிலுள்ள மிசிசாகாவில் லதா வாழ்ந்தார். இங்கு புவியியலாளர் விசுணு படா 1964 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 30 ஆம் தேதி திருமணம் செய்து கொண்டார். 17 ஆம் வயதில் கனடாவில் இவருடைய திருமணம் நடந்தது. லதாவின் கணவர் விசுணு புவியியலில் மெக்கில் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் பெற்றவராவார். விசுணு இந்தியாவுக்கு வந்தபோது லதாவைப் பார்க்க நேர்ந்து திருமண பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்றன. கனடாவுக்கு வந்த பின்னர் லதா படா ஒரு மகளிர் சங்கத்தில் உறுப்பினராகி பல நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கத் தொடங்கினார்.
1985 ஆம் ஆண்டில் லதா படாவும் இவரது குடும்பத்தினரும் இந்தியாவுக்கு ஒரு நீண்ட விடுமுறைக்காக பயணம் செல்ல முடிவு செய்தனர். லதா மட்டும் பரதநாட்டியப் பாடல்களுக்கான நாட்டியம் கற்க முன்னதாகவே இந்தியாவுக்கு புறப்பட்டு வந்தார். கணவரும் குழந்தைகள் ஆர்த்தியும் பிருந்தாவும் பின்னர் வந்து லதாவுடன் இணைந்து கொள்வதாக அவர்களது பயணத்திட்டம் அமைந்திருந்தது. ஆனால் சூன் மாதம் 23 ஆம் தேதி இம்மூவரும் பயணம் செய்த ஏர் இந்தியா விமானம் 182 குண்டுவெடிப்பில் சிதறியதில் மூவரும் இறந்தனர். விபத்து தொடர்பாக கனடா அரசாங்கம் மேற்கொண்ட விசாரணைகள் லதாவுக்கு திருப்தியளிக்கவில்லை.
லதா படா கனடா ஆணைக்குழுவின் உறுப்பினராக 2008 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் நியமிக்கப்பட்டார். ஒரு நடன இயக்குனர், ஆசிரியர், நடனக் கலைஞர் மற்றும் கலை இயக்குநராக பாரதநாட்டியத்தின் வளர்ச்சிக்கு இவர் அளித்த பங்களிப்புகளுக்காகவும் கனடாவில் உள்ள இந்திய சமூகத்தின் அர்ப்பணிப்பு மற்றும் ஆதரவிற்காகவும் இப்பபதவி இவருக்கு வழங்கப்பட்டது . லதா அண்மையில் டொராண்டோவின் யார்க் பல்கலைக்கழக நடன பட்டப்படிப்பில் ஒரு துணை பேராசிரியராகவும் நியமிக்கப்பட்டார்.
லதா படாவின் நடன தயாரிப்புகளில் இடம்பெற்ற பல்வேறு கருப்பொருள்களில் பெண்கள் மற்றும் அவர்களின் அடையாளத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் இரண்டு தயாரிப்புகள் பாராட்டத்தக்கவையாகும்.
பாக்கித்தானின் ஜீலம் மாவட்டத்தில் ஏழை பஞ்சாபி இந்து குடும்பத்தில் 'ஹன்ஸ் ராஜ்' என்ற பெயரில் நானக் சிங் பிறந்தார். பின்னர் அவர் சீக்கிய மதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு தனது பெயரை நானக் சிங் என்று மாற்றினார். அவர் முறையான கல்வியைப் பெறவில்லை என்றாலும், வரலாற்று நிகழ்வுகள் குறித்த வசனங்களை சிறு வயதிலேயே எழுதத் தொடங்கினார். பின்னர், குருத்வாரா சீர்திருத்த இயக்கத்தில் சேர சீக்கியர்களை ஊக்குவித்ததில், அதற்கான பக்திப் பாடல்களை சிங் எழுதத் தொடங்கினார். 1918 ஆம் ஆண்டில், அவர் தனது முதல் புத்தகமான சத்குரு மெக்மாவை எழுதினார். அதில் சீக்கிய குருக்களைப் புகழ்ந்து பாடும் பாடல்கள் இருந்தன. இது அவரது வணிக ரீதியாக வெற்றிகரமான முதல் இலக்கியப் படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.
அகாலி இயக்கத்தில் சேர்ந்து இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் சிங் பங்கேற்றார். அகாலி இதழ்களின் ஆசிரியரானார். இதை பிரித்தன் அரசு கவனித்து வந்தது. சட்டவிரோத அரசியல் நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்றதாக சிங் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டு லாகூரின் போர்ஸ்டல் சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டார். குரு கா பாக் மோச்சா ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது அமைதியான சீக்கியர்கள் மீது ஆங்கிலேயர்கள் காட்டுமிராண்டித்தனத்தையும் அடக்குமுறையையும் தனது இரண்டாவது கவிதைத் தொகுப்பான ஜாக்மி தில் என்பதில் விவரித்தார். இது 1923 சனவரயில் வெளியிடப்பட்டது, இதுவும் வெளியிடப்பட்ட இரண்டு வாரங்களுக்குள் தடை செய்யப்பட்டது.
1919 ஏப்ரல் 13, அன்று, அமிர்தசரசில் வைசாக்கி நாளில் ஜலியன்வாலா பாக் படுகொலை என அறியப்பட்ட அமைதியான பேரணியில் பங்கேற்றவர்களில் 379 பேர் பிரித்தன் துருப்புக்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். படுகொலையில் கொல்லப்பட்ட இரண்டு நண்பர்களுடன் சிங் இருந்தார். இந்த சம்பவம் காலனித்துவ ஆட்சியை கேலி செய்து கோமெய்னி விசயன்ஸ் - ப்ளடி வைசாக்கி என்ற ஒரு காவியக் கவிதையை எழுதத் தூண்டியது. அவரது ஆத்திரமூட்டும் வெளியீடு குறித்து பிரித்தன் அரசு கவலைப்பட்டு புத்தகத்தை தடை செய்தது.
நானக் சிங் பிறப்பு: 1897 சூலை 4 - இறப்பு: 1971 டிசம்பர் 28 ) 'ஹன்ஸ்ராஜ்' என்றப் பெயரில் பிறந்த இவர் ஒரு இந்திய கவிஞரும், பாடலாசிரியரும் மற்றும் பஞ்சாபி மொழியின் புதின ஆசிரியரும் ஆவார். இந்தியாவின் சுதந்திர இயக்கத்திற்கு ஆதரவாக அவரது இலக்கியப் படைப்புகள் ஆங்கிலேயர்கள் அவரைக் கைது செய்ய வழிவகுத்தன. அவர் இலக்கியப் பாராட்டைப் பெற்ற பல புதினங்களை வெளியிட்டுள்ளார்.
திருநாவாயில் உள்ள நவமுகுந்தன் கோயிலானது வைணவ ஆழ்வார்களால் மங்களா சாசனம் செய்யப்பட்ட 108 திவ்யதேசங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது . திருநாவாயில் நிகழ்த்தப்படும் பித்ருகர்மா / பித்ருகிரியைகள் மிகவும் புனிதமானதாக கருதப்படுகிறது. கார்கிடகா வாவு அன்று, வட கேரளத்தின் பல்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்த இந்துக்கள் கோயிலுக்குச் சென்று, தங்கள் மூதாதையர்களுக்கு மோட்சத்தைத் அளிக்குமாறு பித்ருகிரியைகளை செய்கிறார்கள். ஊடகங்களின்படி, 2015 இல் நவமுகுண்டா கோவிலில் 50,000 க்கும் மேற்பட்ட பக்தர்கள் வாவு பலி நிகழ்த்தினர். துலாம் மற்றும் கும்பத்தின் வாவு நாட்களில் திருநாவாயில் பலி சடங்குகள் செய்யப்படுகின்றன.
திருநாவாய் பழங் காலம் முதல் கேரள இந்துக்களுக்கு மிகவும் புனிதமான இடமாக இருந்துள்ளது. திருநாவாயில் உள்ள பொன்னானி ஆறு ஒரு புனித நதியாக கருதப்படுகிறது. ஏனெனில் அது அதன் வலது கரையில் உள்ள விஷ்ணு கோயிலுக்கும் அதன் இடதுபுறத்தில் உள்ள பிரம்மன் மற்றும் சிவன் கோயிலுக்கும் இடையில் இந்த ஆறு பாய்கிறது. வளமான நதிப் படுகையில் அமைந்துள்ள இந்த ஊர் கேரளத்தின் மிக முக்கியமான பிராமண குடியேற்றங்களில் ஒன்றாக இருந்திருக்க வேண்டும். திருநாவாயில் மாமாங்கம் திருவிழா போல 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை முக்கியத்துவம் உடைய கோயில் திருவிழா பெரியதாக நடத்தப்படுகிறது.
திருநாவாய் என்பது கேரளத்தின், மலப்புரம் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிற்றூர் ஆகும். இது பாரதப்புழாவின் வடக்கு கரையில் அமைந்துள்ளது. இது கேரளாவின் முக்கிய இந்து யாத்திரை மையங்களில் ஒன்றாகும். திருநாவாய் நகரானது திருநாவாய் கோயில் , சிவன், பிரம்மா கோயில்கள் (செறுதிருநாவாய் பிரம்மன் கோயில்,சிவன் கோயில் / திருநாவாய் மகாதேவர் கோயில்) ஆகியவற்றின் அமைவிடமாக விளங்குகிறது. இது கேரளத்தில் பித்ருக்களுக்கு தர்பணம் விடும் மிக முக்கியமான இடங்களில் ஒன்றாகும்.