polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஐயோனியா பண்டைய அனதோலியாவின் ஏஜியன் கடற்கரையில் அமைந்த நகரமாகும். சிர்னா என அழைக்கப்படும் இஸ்மீர் அருகே அமைந்தது ஐயோனியா. இதன் வடக்கில் கிரேக்கர்களின் ஐயோனியா கூட்டமைப்பின் குடியிருப்புகள் கொண்டது.
வரலாற்றில் ஐயோனியா பிரதேசம், கிரேக்க, உரோம மற்றும் பாரசீகர்களின் ஆட்சிப் பகுதியாக விளங்கியதால் இங்கு கிரேக்கர்கள் மற்றும் பாரசீகர்களின் அரசியல் செல்வாக்கு அதிகம் இருந்தது.
கிமு 499 முதல் 486 முடிய ஐயோனியாவில் கிரேக்கர்கள் கிளர்ச்சி செய்த போது, கிரேக்க-பாரசீகப் போர்கள் மூலம் கிரேக்க ஐயோனியர்களை முதலாம் டேரியஸ் ஒடுக்கினார்.
ஐயோனியா பிரதேசம், பாரசீக அகாமனியப் பேரரசின் மாகாணங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. ஐயோனியாவில் கிரேக்கர்களும், அகாமனியப் பேரரசின் பாரசீகர்களும் அதிகம் வாழ்ந்தனர்.
கிமு 16ம் நூற்றாண்டிலிருந்து, 12ம் நூற்றாண்டு வரை ஐயோனியா பகுதி, கிரேக்க இட்டையிட்டுப் பேரரசின் பேரரசின் பகுதியாக இருந்தது.
1888 ஆம் ஆண்டு தமது 18வது வயதில் ரோக்கியா மணம் புரிந்தாா். இவரது கணவா் 38 வயது கான் பகதுா் செகாவத் ஆகும். இவா் உருது நன்கு கற்றவா். தற்போதைய பீகாா் மாநிலத்தில் உள்ள பகல்பூா் நகரில் துணை நீதிபதியாகப் பணிபுரிந்து வந்தாா். ரோக்கியாவின் கணவா் இங்கிலாந்தில் இளங்கலை பட்டப் படிப்பு படித்தவா். இங்கிலாந்து ராயல் விவசாய சங்கத்தில் உறுப்பினா். முதல் மனைவி இறந்தபின், ரோக்கியாவை இரண்டாம் மனைவியாக மணம் புரிந்து கொண்டாா். இவா் பரந்த மனம் படைத்தவராகவும், பெண்களின் கல்வியில் ஆா்வமுள்ளவராகவும் இருந்ததால் ரோக்கியாவை ஆங்கிலமும் வங்காளமும் கற்றுக் கொள்ள ஊக்குவித்தாா். இவரின் தூண்டுகோலினால் ரோக்கியாவும் வங்காள மொழியைக் நன்கு கற்றுக் கொண்டாா். தமது முதல் கட்டுரையான “பிப்பாசா” வை 1902 ஆம் ஆண்டு எழுதியதன் மூலம் தமது இலக்கிய வாழ்வை ரோக்கியா துவங்கினாா். இவரது கணவா் உயிருடனிருக்கும் பொழுதே மடிச்சூா் மற்றும் சுல்தானின் கனவு என்ற புத்தகங்களை எழுதி வெளியிட்டாா்.
மடிச்சூா் இரண்டாம் பாகம் சௌரஜாகாம் , டெலிசியா ஹாட்யா , ஞான் பல் நாரி சிரிஷ்டி , முக்தி பல் போன்ற கற்பனைக் கதைகள் அடங்கியது.
நவீன இந்தியப் பெண்ணிற்கு கல்வியின் குறிக்கோள்கள் மறுபதிப்பு ரோகேயா ராசனபாலி - அப்துல் காதிா் பதிப்பாளா் டாக்கா, வங்காள அகாடமி 2006.
பேகம் ரோக்கியா சிறுகதை, கவிதை, கட்டுரை, புதினம் நையாண்டி எழுத்து என்று தமக்கென ஒரு பாணியை வகுத்துக் கொண்டு பல தளங்களிலும் தமது படைப்பாற்றலையும் கற்பனையையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளாா். திருமதி ஆா் எஸ் ஹுசைன் என்னும் புனைப்பெயரில் 1903 ஆம் ஆண்டு நாபனூா் என்னும் பத்திரிக்கையில் எழுதத் தொடங்கியவா் இவா். இருந்தாலும் இவருடைய முதல் படைப்பான “பிப்பாசா ” 1902 ஆம் ஆண்டு நாபா்பாதாவில் வெளிவந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. இவா் தொடா்ச்சியாக, சாகத், மகமதி, நாபபிரபா மகிளா, பாரத் மகிளா, அல் இஸ்லாம், நாவ்ரோஸ், மாகே-நவோ, பாங்கிய முசல்மான் சாகித்ய பத்ரிகா, இந்தியப் பெண்கள் பத்திரிக்கை போன்றவற்றில் எழுதி வந்துள்ளாா். இவா் தம் எழுத்துக்களால் பெண்களை அநீதியை எதிா்த்துப் போராடவும், பெண்களைக் கொடுமைப்படுத்தும் சமூகத் தடைகளை உடைத்தெரியவும் ஊக்கப்படுத்தி வந்தாா்.
இவரது கணவா், ரோக்கியாவை இஸ்லாமிய பெண்களுக்காக ஒரு பள்ளிக்கூடம் துவங்க தேவையான நிதியை சேமித்து வைக்க ஊக்கப்படுத்தி வந்திருந்தாா். இவரது கணவா் 1909 ஆம் ஆண்டு இயற்கை எய்தினாா். இவா் மறைவிற்கு ஐந்து மாதங்களுக்குப் பின்னா், அவா் நினைவாக செகாவத் பெண்கள் உயா்நிலைப் பள்ளி என்னும் பள்ளியைத் துவங்கினாா். பாரம்பரியமாக உருது மொழி பேசி வந்த நகரமான பாகல்பூரில் இப்பள்ளியை ஐந்து மாணவா்களுடன் ஆரம்பித்தாா். இவா் கணவரின் சொத்துக்கள் தொடா்பான சா்ச்சையில் வங்காள மொழி பேசும் கல்கத்தா நகரத்திற்கு 1911 ஆம் ஆண்டு தமது குடியிருப்பை மாறிக்கொண்டார். இன்றுவரை முகமதியப் பெண்களுக்காக நடத்தப் பெறும் புகழ்பெற்ற பள்ளியாக இது திகழ்ந்து வருகிறது.
பெண்களின் கல்வி என்பது பெண்களின் விடுதலையின் முதன்மையான தேவையாகும் என்று பேகம் ரோக்கியா பரிந்துரைத்தார். அவரால் கொல்கத்தாவில் வங்காள இஸ்லாமிய பெண்களுக்காக முதன் முதலாக பள்ளி நிறுவப்பட்டது. பேகம் ரோக்கியா வீட்டுக்கு வீடு சென்று குழந்தைகளின் பெற்றோர்களிடம் தங்கள் பள்ளிக்கூடம் நிஸாவிற்கு அவர்களை அனுப்பும்படி கேட்டுக்கொண்டார். எதிர்மறையான விரக்தியுற்ற விமர்சனங்கள் மற்றும் பல்வேறு சமூக தடைகளை எதிர்கொண்ட போதிலும் இவரது இறப்பு வரை இவர் இப்பள்ளியை நடத்தி வந்தார்.
பேகம் ரோக்கியா ஷஹாவத் ஹூசைன் என்பவர் பொதுவாக பேகம் ரோக்கியா என அறியப்படுகிறார். பேகம் ரோக்கியா ஒரு வங்காள பெண் எழுத்தாளர், இஸ்லாமிய பெண்ணியவாதி, சமூக ஆர்வலர், பெண்ணுரிமைக்கான வழக்கறிஞர், சிந்தனையாளர், கல்வியலாலர் மற்றும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் இந்திய துணைக் கண்ட பெண்கல்விக்காக உரிமை குரல் கொடுத்தவர் ஆவார்.
ஃபர்ஸ் மாகாணம் பாரஸ் என்றும் அறியப்படுவது அல்லது பெர்சியா என்று கிரேக்க வரலாற்று மூலங்களில் அழைக்கப்படுவது ஈரானின் முப்பத்தி ஒரு மாகாணங்களில் ஒன்று ஆகும். மேலும் இது நாட்டின் கலாச்சார தலைநகரமாக அறியப்படுகிறது. இது நாட்டின் தென்பகுதியில் இரண்டாம் வட்டாரத்தில் அமைந்துள்ளது. மாகாணத்தின் தலைநகராக சீராசு நகரம் உள்ளது. இந்த மாகாணத்தின் பரப்பளவானது 122,400 ² ஆகும். 2011ஆம் ஆண்டில் இந்த மாகாணத்தின் மக்கள் தொகையானது 4.6 மில்லியனாக இருந்த‍து. இதில் 67.6% மக்கள் நகரவாசிகள் , 32.1% மக்கள் ஊரகங்களில் வாழ்பவர்களாவர். மேலும் 0.3% மக்கள் நாடோடி பழங்குடியினராவர். இந்த மாகாணப் பகுதியை குறிக்கும் பழங்கால பெயரான பாரசீகம் என்ற பெயரானது பழங்காலத்தில் ஈரானை குறிக்கும் பண்டைய சொல்லாக பாவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது இந்த பிராந்தியத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை சுட்டுவதாக உள்ளது. பாரசீக மக்களின் உண்மையான தாயகம் ஃபார்ஸ் மாகாணமாகும்.
இப்பகுதியில் கி.மு. 10 ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்து பண்டைய பாரசீகர்கள் இருந்தனர். கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டில் நிறுவப்பட்ட அகாமனிசியப் பேரரசின் கீழ் உலகம் அதுவரை கண்டிருந்த பேர‍சுகளில் மிகப்பெரிய பேரரசாக மாறியது. அதன் உச்சநிலையில் அதப் பரப்பளவானது மேற்கில் திரேசு-மக்கெடோனியா, பல்காரியா-பியோனியா மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பா முதல், தூரக் கிழக்கில் சிந்து ஆறு வரை இருந்த‍து. அகாமனிசியப் பேரரசின் நான்கு தலைநகரங்களில் இரண்டு நகரங்களான பெர்சப்பொலிஸ் மற்றும் பசர்கடீவின் ஆகியவற்றின் இடிபாடுகள், ஃபர்ஸ் மாகாணத்தில் அமைந்துள்ளன.
இதன் தொடர்ச்சியாக நடந்த நிகழ்வுகள் வரலாற்றில் தெளிவாக இல்லை. 220இல் பாபாக்கின் மரணமடைந்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில் தாராப்கார்ட்டின் ஆளுநராக இருந்த பாபாக்கின் இளைய மகனான அர்ஷஷிர், அவரது அண்ணன் முதலாம் ஷாபூருடன் அதிகாரத்திற்கான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். 222இல் ஒரு கட்டிடத்தின் கூரை இடிந்து விழுந்த்தில் ஷாபூர் கொல்லப்பட்டதாக ஆதாரங்கள் வழியாக தெரியவருகிறது.
அகாமனியப் பேரரசை கி.மு. 333இல் அலெக்சாந்தரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, அவரது பேர‍ரசுடன் இணைக்கப்பட்டது. அதன்பிறகு விரைவில் செலூக்கியப் பேரரசு நிறுவப்பட்டது. முதலாம் அந்தியோக்கசு அல்லது அவரது ஆட்சி காலத்துக்குப் பின்னர், பெர்சியஸ் தன் சொந்த நாணயங்களை வெளியிடுமளவுக்கு ஒரு சுதந்திர நாடாக உருவானது.
கேஹிர் என்ற சிறிய நகரத்தின் ஆட்சியாளராக பாபாக் இருந்தார். அந்த சமயத்தில் உள்ளூர் அதிகாரத்தை விரிவாக்கும் முயற்சியில் பாபாக்கும் அவரது மூத்த மகனான முதலாம் ஷபூரும் ஈடுபட்டனர். இந்த முயற்சிகள் பார்த்தியப் பேரரசின் மன்னரான நான்காம் ஆர்பாபனசின் கவனத்திலிருந்து தப்பியது.
புதிய பாரசீக சொல்லான ஃபாரஸ் என்பது முந்தைய பெயர்களில் ஒன்றான பாரஸ் என்பதன் அரபு மொழி வடிவமாகும், இது பாரசீகப் பகுதியைக் குறிக்க பயன்படுத்தப்பட்ட பழம் பாரசீகப் பெயரான பாரச என்ற பெயரில் இருந்து வந்த‍து ஆகும்.
கி.மு. 238இல் செலுக்கியப் பேரரசானது பார்த்தியர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டது. ஆனால் கி.மு. 205 ஆம் ஆண்டில், செலுக்கிய அரசரான மூன்றாம் அந்தியோக்கியஸ் தனது அதிகாரத்தை பெர்சியாவரை கொண்டுவந்தார். இதனையடுத்து இதன் இறையண்மை நிலை முடிவுக்கு வந்தது.
1771ஆம் ஆண்டு இராமநாதபுரம் பாளையத்தினுடன் ஏற்பட்ட ஒரு பிரச்சனையால் அதன்மீது துளஜாஜி படையெடுத்து, அந்தப் பாளையத்துக்கு உட்பட்ட அனுமான்குடியைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார். ஆற்காடு நவாப்புக்கு செலுத்தவேண்டிய கப்பத் தொகையை தஞ்சாவூர் செலுத்தாமல் இருந்தது. இதனால் நவாப் தன் மகனின் தலைமையில் தஞ்சையைக் கைப்பற்ற படையை அனுப்பினார். இதையடுத்து சமாதானமாக போக விரும்பிய துளஜாஜி மீது ஒரு அவமானகரமான ஒப்பந்தம் திணிக்கப்பட்டது, பின்னர் இது பிரித்தானிய கிழக்கு இந்திய கம்பனியின் அதிகாரிகளாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. ஆற்காடு நவாப்புக்கு பாக்கியாக வைத்திருந்த எண்பது இலட்சம் அல்லாமல் போர் செலவுத் தொகையாக முப்பத்திரண்டு இலட்சத்தை செலுத்த வேண்டி இருந்தது. மேலும் தஞ்சாவூர்குக் சொந்தமான இரண்டு சுபா பகுதிகளை நவாப் கைப்பற்றிக்கொண்டார். இராமநாதபுரத்திடம் இருந்து கைப்பற்றிய அரணி மற்றும் அனுமன்குடி ஆகியவையும் தஞ்சை அரசரிடம் இருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன.
இரண்டாம் மைசூர் போரானது 1780 ஆம் ஆண்டு ஐதர் அலி மற்றும் கம்பெனி இடையே துவங்கியது. இதற்கு அடுத்த ஆண்டு, அவர் திப்பு சுல்தானுடன் தஞ்சாவூர் மீது படையெடுத்தார். மைசூர் படைகள் ஆறு மாதங்கள் இராச்சியத்தை ஆக்கிரமித்து இருந்தன. இதனால் இப்பகுதி சூறையாடப்பட்டு மக்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். 1784 ஆம் ஆண்டு தஞ்சாவூரில் இருந்து 20,000 குழந்தைகள் திப்புசுல்தானால் கடத்தப்பட்டதாக மிஷனரியான ஸ்க்வார்ட்ஸ் என்பவர் பதிவு செய்துள்ளார். இந்த சூறையாடல்களால் தஞ்சாவூர் பகுதியில் உற்பத்தி சரிந்து, பேரழிவு ஏற்பட்டது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கம் வரை திப்புவின் படையெடுப்பின் ஏற்பட்ட பாதிப்பில் இருந்து தாஞ்சவூர் மீளவில்லை.
ஒப்பந்த விதிகளால் அவமதிப்புக்கும், அதிர்ச்சிக்கும் ஆளான, துளஜாஜி தனக்கு உதவுமாறு பேஷ்வாவை வேண்டினார். இதையடுத்து தஞ்சாவூருக்கு உதவ ஒரு பெரிய படையை ராகோபாவின் தலைமையில் பேஷ்வா அனுப்பினார். ஆனால் சதாராவின் அரசவை ஆலோசனையின்படி படைகள் திரும்ப அழைக்கப்பட்டன. இதன்பிறகு ஆற்காடு படைகள் தஞ்சாவூரைக் கைப்பற்றின. இதையடுத்து துளஜாஜியை ஆற்காடு நவாப் பதவியில் இருந்து நீக்கினார். இதன்பிறகு தஞ்சாவூரானது மூன்று ஆண்டுகள் ஆற்காடு நவாப்பின் ஆட்சியின்கீழ் இருந்தது.
துளஜேந்திர ராஜா அல்லது துளஜாஜி போன்சலே என்பவர் பிரதாபசிம்மனின் மூத்தமகனும், தஞ்சாவூர் போன்சலே மரபின் மன்னராக 1763 முதல் 1773 மற்றும் 1776 முதல் 1787 வரை இருந்தவராவார். இவர் மிகவும் தாராள மனமுள்ளவராக இருந்தபோதிலும், பலவீனமான மனமுள்ள அரசராக இருந்தார். இவரது ஆட்சிக்காலமானது தஞ்சாவூரானது பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு அனுசரணையான ஒப்பந்தங்களை மேற்கொண்டதற்காக அறியப்படுகிறது.
1776 ஆம் ஆண்டு பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் இயக்குநர் குழுவானது, துளஜாஜியை மீண்டும் அரசராக உத்தரவிட்டது. இதன் பிறகு பட்டமேற்ற துளஜாஜி விரைவில் பிரித்தானியருடன் ஒரு ஒப்பந்தத்தை மேற்கொண்டனர். அதன்படி தஞ்சாவூர் படைகள் கலைக்கப்பட்டு, அதற்கு பதில் கம்பெனி படைகள் நிலை நிறுத்தப்பட்டன. மேலும் நவாப் மற்றும் கம்பெனி ஆகிய இரு தரப்புக்கும் அரசர் கப்பம் செலுத்த வேண்டும்.
துளஜாஜி 1787 ஆம் ஆண்டு 49 வயதில் இறந்தார். இவர் இறந்த பிறகு இவரது இரண்டு மனைவிகள் உடன்கட்டை ஏறினர். இவரது இரு மகன்கள் ஒருவர் பின் ஒருவர் இறந்ததால், இவர் போன்சலே குடும்பத்தின் கிளைரல் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சரபோஜியை தத்தெடுத்திருந்தார். இரண்டாம் சரபோஜி தன் 10 வயதில் அரியணை ஏறினார். சரபோஜியின் அரசப் பிரதிநிதியாக துளஜாஜியின் தம்பியான அமர்சிங் இருந்து ஆட்சி செய்தார்.
பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பனியினர் கொல்கத்தாவில் உள்ள வில்லியம் கோட்டையை வலுப்படுத்திக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், பிரெஞ்ச் கிழக்கிந்திய கம்பெனியரின் தூண்டுதலின் பேரில், வங்காள நவாபு சிராச் உத் தவ்லா, ஆங்கிலேயர்கள் மீது படையெடுத்தார். ராபர்ட் கிளைவ் தலைமையிலான ஆங்கிலேயப் படைகள் மற்றும் உள்ளூர் கூட்டாளி படைகளின் உதவியுடன், மார்ச் 1757ல் சந்தன்நகரைக் கைப்பற்றினர். மேலும் 23 சூன் 1757 அன்று நடைபெற்ற பிளாசி போரில், ஆங்கிலேயர்கள், வங்காள நவாப்பை தோற்கடித்தனர். பின்னர் முர்சிதாபாத்தில் வங்காள நவாப் சிராச் உத் தவ்லாவை உள்ளூர் மக்களில் கொன்றதால், ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் ஆதரவு நபரை வங்காள நவாபை நியமித்தனர். மேலும் வங்காளத்தின் தெற்கு பகுதிகள் முழுவதும் ஆங்கிலேயர்களின் கீழ் வந்ததது.
வங்காள வரலாறு என்பது வங்காள மொழி பேசும், தற்கால கிழக்கு இந்திய மாநிலமான மேற்கு வங்காளம் மற்றும் வங்காள தேசம் உள்ளிட்ட வங்காளப் பகுதியின் வரலாறுகளை குறிக்கும். வங்காளத்தின் நாகரீகம் 4,000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டதாகும். தாலமியின் , குறிப்புகளின் படி, கங்காரிதாய் இராச்சியம், கங்கை ஆற்றின் நீர் ஐந்து முகத்துவாரங்கள் வழியாக வங்காள விரிகுடாவில் கலக்குமிடமான தற்கால சிட்டகாங் கடற்கரையை ஒட்டி இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார். பிற வரலாற்று ஆசிரியர்கள், தற்கால மேற்கு வங்காளத்தில், கங்கை ஆறு வங்காள விரிகுடாவில் கலக்குமிடத்தில் இருந்ததாக கூறுகின்றனர். இந்து சமயம் மற்றும் பௌத்த சமயம் வங்காளத்தில் தங்களது ஆதிக்கத்தை செலுத்தியது.
கிபி 18ம் நூற்றாண்டில், பிரித்தானிய கிழக்கிந்தியக் கம்பனிப் படைகளுக்கும், வங்காள நவாபு படைகளுக்கும் இடையே நடைபெற்ற பக்சார் சண்டை மற்றும் பிளாசி சண்டைகளின் முடிவில், கிபி 1793ல் வங்காளத்தின் பெரும்பகுதிகளைப் பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய கம்பெனியினர் கைப்பற்றினர். கொல்கத்தா நகரம் பிரித்தானிய இந்தியாவின் தலைநகரமாக விளங்கியது. வங்காளத்தில் பருத்தி மற்றும் பட்டுத் துணி ஆலைகள் மற்றும் சணல் ஆலைகள் பெருகியதால், இங்கிலாந்தில் தொழிற்புரட்சி வேகம் கொண்டது.
ஜவுளித் துறையில் பிரித்தானியர்கள் கொண்டு வந்த நவீன நெசவாலைகளாலும்; மழையின்றி ஏற்பட்ட உணவுப் பஞ்சங்களாலும், பல இலட்ச வங்காள மக்கள் தங்களது பரம்பரை நெசவுத் தொழிலை இழந்ததுடன், பட்டினி கிடந்து இறந்தனர்.
வங்காளம், முகலாயர் ஆட்சியில் இருந்த போது, அரசு கருவூலத்தின் 50% நிலவரி வங்காள மாகாணத்திலிருந்து கிடைத்தது. வங்காளத்தில் நெல், கரும்பு, மஸ்லின் துணி, சணல் நூல் மற்றும் சணல் பொருட்கள் மற்றும் கப்பல் கட்டும் தொழில்கள் சிறப்பாக நடைபெற்றது. வங்காளத்தின் தலைநகரம் டாக்கா, பத்து இலட்சம் மக்கள்தொகைக்கு மேல் கொண்டிருந்தது. முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பின், வங்காளம், படிப்படியாக, இசுலாமிய வங்காள நவாபுகளின் பிடியில் சென்றது. பின்னர் மராத்தியப் பேரரசினர் வங்காள நவாபுகளிடமிருந்து, வங்காளத்தின் மேற்கு பகுதிகளையும், தெற்கு பகுதிகளையும் கைப்பற்றினர்.
முகலாயப் பேரரசின் கீழ், முர்சிதாபாத் நகரத்தை தலைநகராகக் கொண்ட வங்காள நவாபுகள், தற்கால மேற்கு வங்காளம், வங்காளதேசம், பிகார் மற்றும் ஒடிசா பகுதிகளின் ஆளுநர்களாக இருந்தனர். அவுரங்கசீப்ப்பின் மறைவிற்குப் பின்னர் வங்காள நவாபுகள் 1717 முதல் 1757 முடிய தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர். 18ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வங்காள நவாபுகள், மராத்தியப் பேரரசு மற்றும் பிரித்தானிய கிழக்கிந்தியக் கம்பனிப் படைகளுடன் நடைபெற்ற பிளாசி சண்டை மற்றும் பக்சார் சண்டையில் வங்காளத்தை இழந்தனர்.
பிரித்தானியர்கள் ஆட்சியில் வங்காளத்தில் கல்வி, அறிவியல், கலைகள் பெருகியது. ஆங்கிலம் கற்ற வங்காளிகள் நடுவில் இந்திய விடுதலை போராட்ட உணர்வு பெருகியது. 15 ஆகஸ்டு 1947 அன்று இந்தியப் பிரிவினையின் போது, வங்காளத்தின், இந்துக்கள் அதிகமுள்ள பகுதியான வங்காளத்தின் மேற்கு பகுதியான மேற்கு வங்காளத்தை இந்தியாவுடன் இணைத்தனர். இசுலாமியர்கள் அதிகம் வாழும் கிழக்கு வங்காளத்தைப் பாகிஸ்தான் நாட்டுடன் இணைத்து கிழக்கு பாகிஸ்தான் எனப்பெயரிட்டனர்.
20,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கற்காலத்திய தொல்பொருட்கள் வங்காளத்தில் நடைபெற்ற அகழாய்வில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.4,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், செப்புக் காலத்தில், வங்காளத்தில் அதிக குடியேற்றங்கள் நடைபெற்றது. வங்காளத்தில் முதலில், இந்திய-ஆரிய மொழிகள் அல்லாத, ஆஸ்டிரிக் மொழி மற்றும் ஆஸ்டிரிக்-ஆசிய மொழிகளான தற்கால சந்தாளி மொழி, பில் மொழி, கோலி மொழி, புலிந்த மொழி, சபாரா மொழி மற்றும் திபெத்திய-பர்மிய மொழிகள் பேசிய பழங்குடிகள் வாழ்ந்தனர்.
முகலாயப் பேரரசின் கிழக்கு வங்காளத்தில் இசுலாமியர்களின் மக்கள்தொகையும், மேற்கு வங்காளத்தில் இந்துக்கள் மக்கள்தொகையும் கூடியது. வங்காளத்தில் மஸ்லின் துணி நெசவாலைகள், சணல் ஆலைகள் மற்றும் கப்பல் கட்டும் தொழில்கள் செழித்தது. வங்காளத்தின் தலைநகராக டாக்கா நகரம் விளங்கியது.
பாலப் பேரரசு தர்மபாலன் மற்றும் தேவபாலன் காலத்தில் ஆட்சிப் பரப்பிலும், செல்வத்திலும் உயர்ந்து காணப்பட்டது. பாலப் பேரரசர் அதர்மபாலன், வட இந்தியாவின் தற்கால பிகார் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் பகுதிகளை கைப்பற்றி பேரரசை விரிவாக்கினார். தர்மபாலருக்கு பின் அரியணை ஏறிய தேவபாலர், தற்கால அசாம் மற்றும் தற்கால ஒடிசாவின் உத்கலப் பகுதியை கைப்பற்றினார்.
கீழைக் கங்கர்களின் கலிங்க மன்னர் அனங்கபீமன் சோழ கங்க தேவன், பாலப் பேரரசர் இராமபாலனை வென்று, தெற்கு வங்காளம், கோசலம் மற்றும் உத்கலப் பகுதிகளைப் கைப்பற்றினார். சோழப் பேரரசர் முதலாம் குலோத்துங்க சோழன் , கங்கை ஆறு வரை படையெடுத்து, கலிங்கத்தை வென்றார். கலிங்கத்தின் கஜபதிகள் தெற்கு வங்காளத்தை கைப்பற்றினர்.
கிபி 1202ல் தில்லி சுல்தான் பக்தியார் கில்ஜி பிகார் மற்றும் வங்காளப் பகுதிகளை கைப்பற்ற முயன்றார். ஆனால் சென் பேரரசின் படைகளால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். பின்னர் 14ம் நூற்றாண்டில் வங்காளத்தை, தில்லி சுல்தான்களின் கீழ், வங்காள நவாபு இலியாஸ் சாகி வம்சத்தினர் மற்றும் உசைன் சாகி வம்சத்தினர் ஆண்டனர்.
கௌடப் பேரரசு , பாலப் பேரரசு , காம்போஜ பால வம்சம் , ஹரிகேள இராச்சியம் , சென் பேரரசு , தேவா பேரரசு வங்காளத்தை ஆண்ட காலத்தில், வங்காள மொழி, வங்காள எழுத்துமுறை, இலக்கியம், இசை, கலை மற்றும் கட்டிடக்கலை வளர்ந்தது.
கங்காரிதாய் இராச்சியத்தின் தலைநகரம், தற்கால கோபால்கஞ்ச் என தொல்லியல் அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். மெகஸ்தனிஸ் எழுதிய இண்டிகா நூலில், கங்காரிதாய் இராச்சியம் பெரும் தரைப்படையும், தேர்ப்படையும், யானைப்படையும் கொண்டிருந்தன எனக் குறிப்பிட்டுள்ளது.
கிபி 1540ல் முகலாயப் பேரரசர் உமாயுனை வென்று, தில்லி பேரரசர் ஆன ஆப்கானிய சேர் சா சூரி, தற்கால வங்காளதேசத்தின் நாராயண்கஞ்ச் மற்றும் தற்கால பாகிஸ்தானின் பெசாவர் நகரத்தையும் இணைக்கும் பெரும் தலைநெடுஞ்சாலையை அமைத்தார். செர்ஷா சூரி இறந்த பின், கிபி 1554ல் உமாயூன், லாகூர் மற்றும் தில்லி பகுதிகளை கைப்பற்றி மீண்டும் முகலாய அரசை அமைத்தார்.
சோழர்கள் கிபி 1021 மற்றும் 1023களிலும் பாலப் பேரரசு மீது படையெடுத்தனர். சாளுக்கியப் பேரரசர்]] விக்கிரமாதித்தனின் தொடர் படையெடுப்புகளால் பாலப் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த காலத்தில், வங்காளத்தில் சென் பேரரசு
வங்காளத்தின் நெல், கரும்பு, பட்டு, பருத்தி, சணல், உப்பு, முத்துக்கள், அபின் உற்பத்தி கூடியதால், முகலாயப் பேரரசு பொருளாதரத்தில் தன்னிறைவு பெற்றதுடன், பல ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது. வங்காளத்தில் கப்பல் கட்டும் தொழில் வளர்ச்சியடைந்தது.
தென்கிழக்கு ஆசியா, பாரசீகம், அரேபியா மற்றும் மத்தியதரைக் கடல் நாடுகளான அனதோலியா, பண்டைய கிரேக்கம், உரோமானிய நாடுகளுடன், வங்காளம் மஸ்லின் துணி வணிகம் மேற்கொண்டிருந்தது. மௌரியப் பேரரசு மற்றும் குப்தப் பேரரசின் கீழ் வங்காளம் ஒரு மாகாணமாக விளங்கியது.
நான்கு நூற்றாண்டுகள் ஆண்ட பாலப் பேரரசினர் பின்னர் வீழ்ச்சி கண்டனர். நாளந்தா மற்றும் விக்கிரமசீலா பௌத்தக் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு நிதியுதவி வழங்கி ஆதரித்தனர். தற்கால வங்க தேசத்தில் சோமபுரம் மகாவிகாரையை, பாலப் பேரரசர் தர்மபாலன் நிறுவினார்.
தில்லி முகலாயப் பேரரசர் அக்பர், கிபி 1576ல் வங்காள கரணி ஆட்சியாளர்களை வென்றதால், வங்காளம், முகலாயப் பேரரசின் ஒரு மாகாணமானது. முகலாயப் பேரரசின் கீழ், வங்காள மாகாணம் கிபி 1575 முதல் 1717 முடிய முர்சிதாபாத் வங்காள நவாபுகள் ஆண்டனர்.
வங்காள நவாபுகள், சந்தன்நகரில் வணிக மையத்தை நிறுவ, கிபி 1673ல் பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனிக்கு அனுமதியளித்தனர். மேலும் கிபி 1690ல் கொல்கத்தாவில் வணிக மையத்தை நிறுவ பிரித்தானிய கிழக்கிந்தியக் கம்பனிக்கு அனுமதி வழங்கினர்.
மேற்கு வங்காளப் பகுதியில் கௌடப் பேரரசினர் கர்ணசுவர்ணா எனும் தற்கால முர்சிதாபாத்தை தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டனர். குப்தப் பேரரசில் சிற்றரசான இருந்த சசாங்கன் தன்னாட்சியுடன், வங்க நாடு மற்றும் சமதாத நாடுகளை ஒருங்கிணைத்து ஆண்டான்.
13ம் நூற்றாண்டு முதல் வங்காளத்தின் நிலப்பரப்புகள் இசுலாமிய சுல்தான்கள், இந்து மன்னர்கள் மற்றும் பெருநிலக்கிழார்களின் கீழ் சென்றது. வரலாற்றின் மத்திய காலத்திலும், நவீன காலத்திலும் வங்காளம், குறுநில மன்னர்களால் ஆளப்பட்டது.
பௌத்த சமய பாலப் பேரரசுக்கு பின், கிபி 12ம் நூற்றாண்டில் வங்காளத்தை ஒரு குடையின் கீழ் ஆண்ட, சேனா பேரரசினர் தென்னிந்தியாவின் கர்நாடகா பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள். இவர்கள் இந்து சமயம் மற்றும் சமசுகிருத மொழியை ஆதரித்தனர்.
மேலும் மகதப் பேரரசன் ஜராசந்தன் ஆட்சியில் வங்காளம் இருந்தது. பாகவத புராணம் கூறும் ஜராசந்தனின் கூட்டாளி, பௌண்டர நாட்டு மன்னர் பௌண்டரக வாசுதேவன், கிருஷ்ணரைப் போன்று வேடம் தரித்து கிருஷ்ணரை கடும் பகைவனாக கருதினார்.
மகாபாரத இதிகாசத்திலும், பாகவத புராணத்திலும், பரத கண்டத்தின் கிழக்குப் பகுதியான வங்காளப் பகுதியை ஆண்ட பண்டைய வங்க நாடு, பௌண்டர நாடு, சுக்மா நாடு, அங்க நாடுகளையும் குறித்துள்ளது.
மேற்கு வங்காளத்தின் பாங்குராவின் விஷ்ணுபூர் மல்லபூமி இராச்சியம் மன்னர்கள் தற்கால ஜார்கண்ட் மாநிலத்தின் தென்கிழக்குப் பகுதிகள் மற்றும் மேற்கு வங்காளத்தின் தெற்குப் பகுதிகளையும் ஆட்சி செய்தவர்கள்.
1971ல் தனி நாடு கோரும் கிழக்கு பாகிஸ்தான் மக்கள், இந்தியாவின் உதவியுடன், பாகிஸ்தானிடம் போராடி விடுதலைப் பெற்றது. கிழக்கு வங்காளம் எனும் கிழக்கு பாகிஸ்தானுக்கு வங்காளதேசம் எனப்பெயரிடப்பட்டது.
இரண்டாவது குப்தப் பேரரசர், சமுத்திரகுப்தர் வங்காளத்தை கைப்பற்றுவதற்கு முன்னர், வங்காளம், புஷ்கர்ணா இராச்சியம் மற்றும் சமதாத என இரண்டாக பிரிக்கப்பட்டிருந்தது.
கிபி 7ம் நூற்றாண்டு முதல் 19ம நூற்றாண்டு வரை விஷ்ணுபூர் மல்லபூமி இராச்சியம் ஏற்ற இறக்கங்களுடன் மல்லபூமியை ஆண்டது. மல்லபூமி இராச்சியத்தின் சுடுமண் கோயில்கள் புகழ்பெற்றது.
பாலப் பேரரசர் மகிபாலா ஆட்சிக் காலத்தில், சாளுக்கியர் மற்றும் சோழ மன்னர் முதாலம் இராஜேந்திர சோழனின் வடக்கு படையெடுப்பை தற்காலிகமாக தடுத்து நிறுத்தினார்.
18ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் மராத்தியப் பேரரசின் படைத்தலைவர் ரங்கோஜி போன்சுலே, வங்காளத்தின் மீது படையெடுத்து, ஒடிசா மற்றும் வங்காளத்தின் தெற்கு பகுதிகளை கைப்பற்றினார்.
முகலாயப் பேரரசு காலத்தில் வங்காளத்தில் தன்னாட்சியுடன் ஜெஸ்சூர் , பர்துவான், கூச் பிகார், பர்சூட் இராச்சியஙகளை பல இந்து சமய மன்னர்கள் ஆண்டனர்.
பண்டைய பரத கண்டத்தின் கிழக்கில் கங்காரிதாய் இராச்சியம், கங்கை ஆற்றின் கழிமுகத்தில் இருந்ததை, பண்டைய கிரேக்க-ரோமானிய வரலாற்று ஆசிரியர்கள் ஆவணப்படுத்தியுள்ளனர்.
பாலப் பேரரசு வஜ்ஜிராயனம் மற்றும் மகாயான பௌத்தத்தை பின்பற்றிய இராச்சியம் ஆகும். பாலப் பேரரசை நிறுவிய ஆட்சியாளர் முதலாம் கோபாலன் ஆவர்.
கிபி 6ம் நூற்றாண்டில் குப்தப் பேரரசின் வீழ்ச்சியின் போது, வங்காளம் வங்க நாடு, சமதாத இராச்சியம் மற்றும் ஹரிகேள இராச்சியம் எனப் பலவாறாக பிரிந்திருந்தது.
கிபி 16 - 17ம் நூற்றாண்டுகளில் வங்காளத்தின் கழிமுகத்துவாரப் பகுதிகளை, 12 இராஜபுத்திர இசுலாமிய நிழக்கிழார்கள் ஆண்டனர்.
பிரித்தானியப் பேரரசுக்குக் கட்டுப்பட்ட பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் நிர்வாகி பிரான்சிஸ் டே என்பவர், 1639ல் சந்திரகிரி மன்னரின் அனுமதியுடன் சென்னையின் கடற்கரையை ஒட்டியப் பகுதிகளில் வணிகம் மேற்கொள்ள கட்டுமானங்களை துவக்கினார். முன்னர் மசூலிப்பட்டினத்தில் கம்பெனியினர் நிறுவியியிருந்த தொழிற்சாலைகளை, 1640ல் ஆண்ட்ரூ கோகன் என்பவர் சென்னைக்கு மாற்றினர். புனித ஜார்ஜ் கோட்டை கட்டி, அதில் கம்பெனியின் தலைமை அலுவலகத்தை நிறுவினர்.
1746ல், தூப்ளேயின் படைகள் சென்னை நகரத்தை முற்றுகையிட்டு, கைப்பற்றியது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு சென்னைப் பகுதிகள், பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியில் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. 1749ல் இருதரப்பினரும் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தப்படி, சென்னை மீண்டும் பிரித்தானியக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டது.
1784ல் இயற்றப்பட்ட பிட்டின் இந்தியச் சட்டத்தின் படி, பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த இந்தியத் துணைக்கண்டப் பகுதிகளை கம்பெனியும், பிரித்தானியப் பேரரசும் கூட்டாக நிர்வாகம் செய்ய ஒரு தலைவரின் கீழ் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தை அமைத்தது.
காலனித்துவ கால சென்னை மாகாண ஆட்சியாளர்கள் , காலனித்துவ காலத்தில் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் மற்றும் பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியில் சென்னை மாகாணத்தின் முகவர்கள், ஆளுநர்கள், மற்றும் தலைவர்களின் பட்டியல்:
சென்னை மற்றும் மும்பை மாகாணங்களில் ஆளுனர்கள் தன்னிச்சையாகச் செயல்படும் உரிமையை இழந்து, கொல்கத்தா மாகாண ஆளுனரின் மேற்பார்வையில் செயல்படத் தொடங்கினர். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி ஆட்சியின் தலைநகராக கல்கத்தா விளங்கியது.
இவ்வாறக முதன்முதலில் இந்தியாவில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் சென்னை முகமை 1 மார்ச் 1640ல் நிறுவப்பட்டது. சென்னை முகமையின் முதல் முகவராக ஆண்ட்ரூ கோகன் நியமிக்கப்பட்டார்.
பின்னர் பதவியேற்ற நான்கு முகவர்களுக்குப் பின் வந்த ஆரோன் பேக்கர் முகவராக இருந்த காலத்தில், சென்னை முகமை, 1684ல் சென்னை மாகாணமாக தரம் உயர்த்தப்பட்டது.
இந்தத் திரைப்பட ஒலித்தட்டிற்கு நேர்மையான விமர்சனங்களே கிடைத்தன. 2014 ஆம் ஆண்டில் அதிகம் விற்பனையான ஒலித்தட்டுகளில் முதல் இருபது இடங்களுக்குள் வந்ததாக ஐரூன்சு கடைதெரிவித்துள்ளது. 2016 ஆம் ஆண்டின் பிலிம்பேர் விருதுகளில் ஏ. ஆர். ரகுமானும் சிறந்த இசையமைப்பாளருக்கான பிலிம்பேர் விருது - தமிழ் பூக்களே சற்று ஓய்வெடுங்கள் எனும் பாடலிற்காக மதன் கார்க்கி சிறந்த பாடலாசிரியருக்கான பிலிம்பேர் விருது – தமிழ் பெற்றனர். சிறந்த பின்னணிப் பாடகிக்கான பிலிம்பேர் விருதுக்கு சிரேயா கோசல் பெயர் அதே பாடலுக்காகப் பரிந்துரை செய்யப்பட்டது. கபிலன் என்னோடு நீ இருந்தால் எனும் பாடலுக்காக சிறந்த கவிஞருக்காக பரிந்துரை செய்யப்பட்டது. சித் ஸ்ரீராம் சிறந்த பின்னணிப் பாடகருக்கான பிலிம்பேர் விருது – தமிழ் பெற்றார்.
ஐ ஒலிவரி என்பது 2015 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த இந்திய திகில் திரைப்படத்தின் ஒலி வரி ஆகும். இதனை எழுதி இயக்கியவர் ஷங்கர் . ஏ. ஆர். ரகுமான் இத்திரைப்படத்தின் பாடலுக்கான இசைகளையும், பிண்ணனி இசைப் பணிகளையும் மேற்கொண்டார். இசைக்கலப்பு உட்பட இதில் ஏழு ஒலிவரிகள் உள்ளன .
ஒலிவரி வெளியீட்டின் போது ஆர்னோல்டு சுவார்செனேகர் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்துகொண்டார். இதன்இந்தி பதிப்பானது மும்பை பி வி ஆர் திரையரங்கில் டிசம்பர் 29, 2014 இல் நடைபெற்றது. இதற்கு அடுத்த நாள் தெலுங்குப் பதிப்பு வெளியானது.
லாமார்க்கு புருசிய இராச்சியத்திற்கெதிரான பொமெரேனியன் போரில் பங்கேற்றார். அப்போரின் போது புரிந்த வீரதீரச்செயல்களுக்காக மொனாக்கோவில் நியமிக்கப்பட்டு கௌரவிக்கப்பட்டார்.அதன் பிறகு இயற்கையின் வரலாற்றில் ஆர்வம் கொண்ட அவர் மருத்துவத்தைப் படிப்பதென முடிவெடுத்தார். 1766 ஆம் ஆண்டு போரில் காயமடைந்ததற்குப் பிறகு இராணுவத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். லாமார்க்கு தாவரவியலில் குறிப்பிடத்தகுந்த ஆர்வத்தை வளர்த்துக் கொண்டார். பிறகு, ஃபுளோரே ஃபிரானகாய்சு என்ற நுாலின் மூன்று பாகங்களை எழுதிய பிறகு , அவர் பிரெஞ்சு கல்விசார் நிறுவனத்தின் உறுப்பினராவதற்கான தகுதியைப் பெற்றார்.
ஜீன் பாப்டைசு லாமார்க்கு , பெரும்பாலும் லாமார்க்கு என்று அறியப்படுகிறார். (/ˈː/; இவர் பிரெஞ்சு நாட்டைச் சார்ந்த இயற்கைவாதி ஆவார். இவர் ஒரு படை வீரராகவும், உயிரியல் அறிஞராகவும், கல்வியாளராகவும், இயற்கை விதிகளின்படி நிகழும் பரிமாணக் கோட்பாட்டை முதன் முதலில் அறிவித்தவராகவும், தொடர்ந்து இக்கோட்பாடு தொடர்பாக ஆய்வுகள் மேற்கொண்டவராகவும் இருந்தார்.
ஹெய்டர் அலியேவ் கலாச்சார மையக் கட்டிடமானது அதன் புதுமையான மற்றும் வெட்டு விளிம்பு வடிவமைப்பு காரணமாக பக்கூ நகரின் ஒரு நவீன அடையாளமாகவும், சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட கட்டிடக்கலைப் பணியாகவும் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. எட்டு மாடிகளைக் கொண்ட இந்தக் கட்டிடத்தில் அஜர்பைஜான் பண்பாட்டை விளக்கும் அருங்காட்சியகம், நூலகம், ஒரே நேரத்தில் ஆயிரம் பேர் அமர்ந்து பார்க்கக்கூடிய அரங்கம், உணவு விடுதி, அஜர்பைஜான் மொழியில் துறை, பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளுக்காக நடத்துவதற்கான அரங்குகள், நீச்சல் குளம் ஆகியவை இந்த அரங்கத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்தக் கட்டிடமானது 2013 ஆம் ஆண்டு உலக கட்டிடக்கலை திருவிழா மற்றும் பைனியல் இன்சைட் திருவிழா ஆகிய இரு விழாக்களிலும் விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது.