polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
மெராக் கோயிலுக்கு அருகில் பல கோயில்களின் சிதைவுகள் மற்றும் தொல்பொருள் தளங்கள் உள்ளன. கண்டி மெராக் கோயிலைப் போல் அல்லாது, பெரும்பாலானவை அழிந்த நிலையிலும், முற்றுப் பெறலாத நிலையிலும் உள்ளன. அவற்றில் கரங்கோங்கோ கோயில், க்ரியான் கோயில் மற்றும் பெகேலான் கோயில் போன்றவை அடங்கும்.
ஒரு அமெரிக்க புகழ் பெற்ற வைத்தியர் மற்றும் ஒரு திமிர் பிடித்த திறமைசாலி விஞ்ஞானி. விதிகளை மீறுவது பற்றி எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், காரியத்தை முடிப்பதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்ட லட்சியவாதியும் கூட.
மந்திர சக்திகளை முறையாக கற்றவன். ஏன்ஷியன்ட் ஒன் என்பவருக்கு மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய நெருக்கமான நண்பன் மற்றும் ஒரு வழிகாட்டியாக இருக்கிறார்.
ஏன்ஷியன்ட் ஒன் என்பவரிடம் மந்திரங்களை கற்றுவிட்டு அவருக்கு எதிராகவே மந்திரங்களை கேட்ட எண்ணத்திற்கு பாவிப்பவன். இவனால் ஏன்ஷியன்ட் ஒன் என்பவர் கொல்லப்படுகிறார். இதன் காரணமாக ஸ்டீபன் ஸ்ட்ரேஞ்ச்க்கு எதிரியாகின்றான்.
மந்திர பள்ளிக்கூடத்தின் தலைவி. மிகவும் தைரியமானவர் மற்றும் மந்திரங்களில் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்றவர். ஸ்டீபன் ஸ்ட்ரேஞ்ச்க்கு மந்திரங்களை முறையாக கற்றுக்கொடுப்பவர்.
நவீன மருத்துவம் கைவிட்ட நிலையில், கமார்-தாஜ் எனும் இடத்தைத் தேடி நேபாளத்தில் உள்ள காட்மாண்டுக்குப் பயணிக்கிறார். அங்கு என்பவரை சந்திக்கிறான் முதலில் மந்திரங்களை நம்பாத அவன் கால போக்கில் அதை உணர்ந்தான். ஒரு கட்டத்தில் இவனின் விடா முயற்சியால் ஒரு மந்திரகளில் ஓரளவு தேர்ச்சி பெற்றான். அதே தருணம் காலமும் மரணமும் மனித இனத்தின் மீதான அவமானம் எனக் கருதுகிறான் கெசிலீயஸ். இவனும் மந்திரங்களை சரியான முறையில் பயிற்றவன். அந்த அவமானத்தைக் களைய வேறொரு பரிமாணத்தில் இருக்கும் டொர்மாமுவைப் பூமிக்கு அழைக்கிறான். அண்டத்தைக் கைப்பற்றும் இச்சையுடைய டொர்மாமுவிடமிருந்து பூமியை டாக்டர் ஸ்ட்ரேஞ்ச் சூப்பர் ஹீரோவாக உருமாறி எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பது தான் கதை.
டாக்டர் ஸ்ட்ரேஞ்ச் என்பவர் அமெரிக்காவில் தலை சிறந்த அறுவை சிகிக்சை நிபுணர். இதனால் பணமும் புகழும் வர இவருக்கு திமிர் பிடித்தவனாக மாறுகிறான். விதிகளை மீறுவது பற்றி எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், காரியத்தை முடிப்பதில் மட்டுமே அக்கறை கொண்ட லட்சியவாதியும் கூட. விதியின் சதியால் அவருக்கு மிக மோசமான ஒரு விபத்து நிகழ்கிறது. இதனால் கை விரல்கள், பலத்த சேதத்திற்கு உள்ளாகி எந்தப் பொருளையும் நடுக்கமின்றிப் பிடிக்கும் பலமற்றுப் போய் விடுகிறது. இவனின் சொத்துக்கள் எல்லாம் மருத்துவ செலவுக்கு போக இவனை அரவணைத்து எல்லா உதவிகளையும் செய்யும் நண்பியாக . ஒரு நாள் இவனின் திமிரால் அவரும் விட்டுச்செல்ல இவன் தன்மைப்பட்டான்.
இந்த திரைப்படத்தை மார்வெல் ஸ்டுடியோ தயாரிக்க, வால்ட் டிஸ்னி ஸ்டுடியோஸ் மோஷன் பிக்ஸர் என்ற நிறுவனம் மூலம் அக்டோபர் 13, 2016 ஆம் ஆண்டு ஆங்காங் நாட்டிலும் நவம்பர் 4, 2016 ஆம் ஆண்டு முதல் ஐக்கிய அமெரிக்கா மற்றும் உலகம் முழுவதும் முப்பரிமாணம் மற்றும் ஐமேக்ஸ் தொழில்நுட்ப காட்சிகளுடன் வெளியாகி 677.7மில்லியன் அமெரிக்க டொலர் வசூல் செய்தது. இந்த திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பாகம் 2021 ஆம் ஆண்டு வெளியாக திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் தமிழ், தெலுங்கு மற்றும் ஹிந்தி மொழிகளில் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டு வெளியானது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்த திரைப்படத்தில் நடித்திருக்கும் நடிகர் பெனடிக்ட் கம்பர்பேட்ச் என்பவர் இவர் ஒரு ஆங்கில மேடை நாடகம், தொலைக்காட்சி மற்றும் திரைபபட நடிகர் ஆவார். இந்த திரைப்படத்தின் மூலம் இவர் ஒரு சிறந்த சூப்பர் ஹீரோ ஆனார். ஏன்ஷியன்ட் ஒன் என்ற கதாபாத்திரத்தில் நடித்த நடிகை டில்டா ஸ்விண்டன் என்பவர் இவர் 1986ஆம் ஆண்டு முதல் பல திரைபபடங்கள் தொலைக்கடைகளின் நடித்துவருகிறார். இந்த திரைபபடத்தின் இவரின் கதாபாத்திரம் இவருக்கு பொருந்தியுள்ளது.
டாக்டர் ஸ்ட்ரேஞ்ச் என்பது 2017 ஆம் ஆண்டு வெளியான அமெரிக்க நாட்டு மீநாயகன் திரைப்படம் ஆகும். இதே பெயரை கொண்ட மார்வெல் வரைகதை கதாபாத்திரத்தை அடிப்படையாக வைத்து இயக்குனர் இசுகாட் டெரிக்சன் என்பவர் இயக்க, ஜான் இசுபைட்சு, இசுகாட் டெரிக்சன் மற்றும் சி. ரொபேர்ட் கார்கில் ஆகியோர் திரைக்கதை எழுதியுள்ளார்கள். இது மார்வல் திரைப் பிரபஞ்சத்தின் பதிநான்காவது திரைப்படமாகும்.
இந்த திரைப்படத்தில் 'ஸ்டீபன் ஸ்ட்ரேஞ்ச்' என்ற கதாபாத்திரத்தில் பிரபல ஆங்கிலத் திரைப்பட நடிகர் பெனடிக்ட் கம்பர்பேட்ச் என்பவர் நடிக்க, இவருடன் சிவெட்டல் எஜியோஃபர், ரேச்சல் மெக்காடம்ஸ், பெனடிக்ட் வோங், மைக்கேல் ஸ்டுல்பர்க், பெஞ்சமின் பிராட், ஸ்காட் அட்கின்ஸ், மேட்ஸ் மிக்கெல்சன், டில்டா ஸ்விண்டன் போன்ற பலர் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளார்கள்.
இந்த திரைப்படத்தின் இரண்டாம் பாகம் டாக்டர் ஸ்ட்ரேஞ்ச் இன் த மல்டிவெர்ஸ் ஆப் மேட்னெஸ் என்ற பெயரில் மார்ச்சு 25, 2022 ஆம் ஆண்டு வெளியாவுள்ளது.
இவர் சிறுகதைகள், புதினங்கள் மற்றும் கவிதைகளை உருது மொழியில் எழுதினார், மேலும் டான் செய்தித்தாள் மற்றும் டெய்லி எக்ஸ்பிரஸ் செய்தித்தாளுக்கு இலக்கிய கட்டுரைகள் எழுதினார். இவரது பல நூல்கள் ஆங்கிலத்த்தில் மொழி பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏழாவது கதவு , இலைகள் மற்றும் பஸ்தி ஆகியவை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அவரது பகுறிப்பிடத்தக்க சில நூல்களில் அடங்கும். இவர் எழுதிய ஐந்து புதினங்களில் - சாந்த் கஹான் , தினர் தஸ்தான் , பஸ்தி , தாஸ்கிரா , ஆஜே சமந்தர் ஹை - பஸ்தி உலகளாவிய பாராட்டைப் பெற்றார். இந்துஸ்தான் சே ஆக்ரி காட், ஆகே சுமந்தர் ஹை, ஷெர்-இ-அப்சோஸ், ஜடகா கதைகள், ஜனம் கஹானியன் மற்றும் வோ ஜோ கோ கயே ஆகியோர் அவரது மற்றைலக்கியப் படைப்புகள் ஆகும்.
இந்திசர் உசைன் உருது புதினங்கள் , சிறுகதைகள், கவிதை மற்றும் புனைகதை ஆகியவற்றை எழுதிய பாகிஸ்தான் எழுத்தாளர் ஆவார். இவர் பாகிஸ்தானின் முன்னணி இலக்கிய நபராக பரவலாக அறியப்படுகிறார்.இவர் 2013 இல் புக்கர் பரிசிற்கான இறுதிப் போட்டியாளர்களில் ஒருவராக இருந்தார்.
பிப்ரவரி 2, 2016 அன்று, நிமோனியா நோயால் பாதிக்கப்பட்ட இவர் லாகூரில் உள்ள பாதுகாப்பு வீட்டுவசதி ஆணையத்தின் தேசிய மருத்துவமனையில் இறந்தார். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் அவரை சாதத் அசன் மாண்டோவுக்குப் பிறகு "உலகின் மிகச்சிறந்த பாகிஸ்தான் எழுத்தாளர்" என்று புகழாரம் சூட்டியது .
2016 ஆம் ஆண்டில் பாகிஸ்தான் அகாடமி ஆஃப் லெட்டர்ஸ் இவரைப் பெருமைப்படுத்தும் விதமாக இந்திசார் உசேன் விருது எனும் விருதினை அறிவித்தது, இது ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு இலக்கிய நபருக்கு வழங்கப்படும்.
சம்பு, சண்பு, கண்பு என்பது ஒரு சதுப்பு நில அல்லது நீர்த் தாவரம் ஆகும். இது டைபா என்னும் பேரினத்தைச் சேர்ந்தது. இது பொதுவாக வடக்கு அரைக்கோளத்தில் உப்புத் தன்மை நிறைந்த இடங்களில் காணப்படுகிறது. இந்த தாவரத்தின் இலைகள் தட்டையானவை, அகலத்தில் மிகவும் குறுகியவை , மற்றும் இவை முதிர்ச்சியடையும் போது 3'-6' உயரம் கொண்டவையாக இருக்கும். ஒவ்வொரு தாவர பதியவங்குரத்திலிருந்தும் 12-16 இலைகள் தோன்றுகின்றன. முதிர்ச்சியடையும்போது, இவை இலைகளைப் போல உயரமான தனித்துவமான தண்டுகளைக் கொண்டுள்ளன. இத்தாவரத்தின் தண்டுகளின் உச்சியியல் பஞ்சுபோன்ற, உட்பகுதியைக் கொண்ட பழுப்பு நிற கம்பங்கதிர் போன்ற இணர் தோன்றுகின்றது. இத்தாவரமானது மட்ட நிலத்தண்டுக் கிழங்கு வேர்களைக் கொண்டுள்ளன. இவை 27" நீட்டிக்கக்கூடியவை மற்றும் பொதுவாக இவை ¾" -1½ " விட்டம் கொண்டவை.
இதன் மலர் மஞ்சரியானது கம்பின் கதிர் போன்றது. 12 அங்குல நீளமும் 0.2 5-9 அங்குல குறுக்களவும் உள்ளது. 'ஸ்பைக்' என்ற பூந்துணர் பழுப்பு நிறமானது. இதன் மலரில் ஆண்மலர், மெல்லியதாகவும் வெளுத்துப் போயுமிருக்கும்; இணரின் மேலே இருக்கும். பெண் மலர் மலட்டு மலர்களுடன் சேர்ந்து அடியில் இருக்கும். மலட்டு மலரில் மலட்டுச் சூலகமும், மலரடிச் செதில்களும் கூடியிருக்கும். ஆண்மலரில் இரண்டு தாதிழைகள் உள்ளன. பெரிதும் மூன்று தாது இழைகளில் தாது உண்டாகும். தாதுக்காம்புகள் துணியில் கம்பியிருக்கும். தாதுப்பைகளின் இணைப்பு நீண்டு
தடித்து இருக்கும். தாதுப்பை நான்கு செல் உடையது. அடியில் ஒட்டியிருக்கும். மகரந்தம் நல்ல மஞ்சள் நிறமானது. பெண் மலர் ஒரு மெல்லிய மடலின் உள்ளே இருக்கும். சூலகம் ஒரு செல் உடையது. சூல்தண்டு நீண்டு உதிராது இருக்கும். சூல்முடி பிளந்திருக்கும். இதன் விதை மிக மெல்லியது. விதை-கனிச்சுவரில் ஒட்டியிருக்கும். கரு உருண்டையானது.
இத் தாவரத்தின் பல பகுதிகள் உண்ணக்கூடியவை. இதன் பல்வேறு பருவங்களில் வேர்கள் மற்றும் இலைகளின் அடிப்பகுதி, தண்டுகளின் உள் பகுதி, பச்சை பூக்கும் கூர்முனை, பழுத்த மகரந்தம் மற்றும் மாவுச்சத்து வேர்கள் உட்பட. இதன் உண்ணக்கூடிய தண்டுகள் வியட்நாமில் பான் பான் என்று அழைக்கப்படுகிறது. புகைப்படம்
பெரும்பானற்றுப்படையில் சிறுபிள்ளைகள் கண்பினது புல்லிய காயாகிய கதிரை முறித்து அக்காயில் தோன்றிய தாதை மார்பிலே அடித்துக்கொண்டு விளையாடுவர் என்று கூறுகின்றார் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்.
இவ்வடிகளுக்கு நச்சினார்க்கினியர் 'பொன்னை உரைத்து மாற்றுக்காணும் உரை கல்லை ஒப்பக் கண்பினது புல்லிய காயில் தோன்றிய தாதை, அக்கதிரை முறித்து அடித்துக்கொண்ட மார்பினை உடைய சிறுபிள்ளைகள்' என்று உரை கூறுகின்றார்.
இந்த இனமானது ஐரோப்பாவிலிருந்து வட அமெரிக்காவிற்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. வட அமெரிக்காவில், இது கடலோரத்திலிருந்து உள்நாட்டுப் பகுதிக்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டதாக கருதப்படுகிறது.
எசுலாம்சர் என்ற நகரமானது, எசுலாம்சர் 'கவுன்டி' எனப்படும் மாவட்டதின் தலைநகரம் ஆகும். இந்த நகரம் ஈரான் நாட்டின் தலைநகரான தெகுரான் நகரில் இருந்து, 12 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. எசுலாம்சர் கவுன்டி என்பது, ஈரானின் ஆட்சிமுறை சார்ந்த முப்பத்தியொரு மாகாணங்களில் ஒன்றான, தெஹ்ரான் மாகாணத்தில் இருக்கும் கவுன்டிகளில் ஒன்றாகும். 2016 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இந்த நகரத்தின் மக்கள் தொகை 548,620 நபர்கள் ஆகும். அதன்படி, இதில் 279,282 ஆண்களும், 269,338 பெண்களும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இந்த நகரம் அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மாகாணமல்லாத தலைநகரமாகவும், ஈரான் நாட்டின் 19 வது ஒட்டுமொத்த மக்கள்தொகை கொண்ட நகரமாகவும் திகழ்கிறது.
மண்டல வழித்தடம் :இத்தகைய வண்டிகள் அனைத்தும், இந்த பெரிய நகரில் இருந்து மற்றொரு பெரிய நகரத்திற்கு, அதாவது இரண்டு முக்கிய மண்டலங்களை இணைக்கும் தொடருந்து வண்டிகளைக் கொண்டு, சில நிறுத்தங்களைத் தவிர, கிட்டத்தட்ட எல்லா நிலையங்களிலும் நின்று தனது பயணிகளுக்கு பயன்படுகிறது.
எசுலாம்சர் நகரில், அதன் கைவினைப்பொருட்களுக்கும், அதன் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய நல்ல சுற்றுப்புற வானிலைக்கும் பெயர் பெற்றுத் திகழ்கிறது. அதன் நகர எல்லைக்குள், இமாம் கோமெய்னி பன்னாட்டு விமான நிலையம் அமைந்துள்ளது.
இந்நகரத்தினைச் சுற்றி வவன், கமீஹ், சயீதி, மொஹமதி, மஹ்தீஹ், பாகெனார்ட், சலூர், நூரி, காசமாபாத், அகமதாபாத், கோட்ஸ், பாக்பீஸ், ஜராஃப்ஷன், மூசியாபாத், அன்பியா மற்றும் மியானாபாத் போன்றவை இதன் சுற்றுப்புறங்களாக அமைந்துள்ளன.
இன்டர்ரெஜியோ வழித்தடம் : இரண்டு பெரிய முக்கிய நகரங்களின் மையங்களை இணைக்கும் வசதியை, இத்தகைய வண்டிகள் அனைத்தும், வழியில் வரும் அனைத்துப்பெரிய மற்றும் சில சிறிய நிலையங்களில் நின்று செல்லும் பயண வசதியைத் தருகின்றன.
உள்ளூர் வழித்தடம் : இந்த பெரிய நகரத்திலிருந்து புறப்படும் இத்தகைய வண்டிகள் அனைத்தும், வழியில் வரும் அனைத்து நிறுத்துங்களிலும் நின்று பயணிகளுக்கு பயண நிறுத்தங்களுடன் இயங்குகின்றன.
பஃரமாபாத்தின் பழைய, வரலாற்று பெயர் இப்போது, எசுலாம்சர் நகரின் சிறிய வடக்கு புறநகர்ப் பகுதிகளை பஃரமாபாத் கிராமம் எனக் குறிப்பிட மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது.
அனிகோ , அனிகே அல்லது அரானிகோ ; நேபாளம் மற்றும் சீனாவின் யுவான் வம்சத்தின் கலைகளிலும் அப்பகுதியில் கலைப்பரிமாற்றங்களிலும் ஒரு முக்கிய நபராகக் கருதப்படுகிறார். இவர் நேபாளத்தின் காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கில் அபயா மல்லா என்பவரின் ஆட்சிக் காலத்தில் பிறந்தார். பெய்ஜிங்கில் உள்ள மியாவோயிங் கோவிலில் வெள்ளை தூபியைக் கட்டியதற்காக அறியப்படுகிறார். ஜெயா பீம் தேவ் மல்லாவின் ஆட்சியின் போது, திபெத்தில் ஒரு தங்க தூபியைக் கட்டும் திட்டத்தில் இவர் நேபாளத்திலிருந்து திபெத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார். அனிகோ அங்கு தனது துறவறத்தைத் தொடங்கினார். பின்னர் திபெத்திலிருந்து யுவான் வம்சத்தின் நிறுவனர் பேரரசர் குப்லாய் கானின் நீதிமன்றத்தில் பணியாற்றுவதற்காக வட சீனாவிற்கு அனுப்பப்பட்டார், அங்கு அவர் சீன-திபெத்திய கலைப் பாரம்பரியத்தை சீனாவிற்குக் கொண்டு சென்றார். தனது பிற்கால வாழ்க்கையில், அவர் துறவறத்தைக் கைவிட்டு, சீனாவில் தனது குடும்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு வாழத் தொடங்கினார். அவர் மொத்தம் ஆறு மகன்களையும் எட்டு மகள்களையும் பெற்ற ஏழு பெண்களை மணந்தார்.
அனிகோ நேபாளத்திலுள்ள காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்குப் பகுதியில் 1245 இல் பிறந்தார். அப்பொழுது காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கு அரசர் அபய மல்லா என்பவரால் ஆளப்பட்டு வந்ததது ஆனால் அப்போதைய நேபாள வரலாறுகளில் அனிகோ பற்றிய எந்த குறிப்பும் காணப்படவில்லை. ஆயினும் இவரைப் பற்றிய குறிப்புகள் மற்றும் இவரைப்பற்றிய அனைத்து விவரங்களும், சீன வரலாற்றுக் குறிப்பேடுகளில் காணப்படுகின்றன. சீன வரலாறு மற்றும் வரலாற்றாசிரியர் பாபுராம் ஆச்சார்யா, சிற்பங்கள் மற்றும் நுண்கலைகளுக்கு புகழ்பெற்ற இடமான லலித்பூர் என்றழைக்கப்படும் படானில் இருந்து அர்னிகோ வந்திருக்கக்கூடும் என்று கருதுகிறார். அதே போல அவர் ஒரு பௌத்தராக இருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது என்பதும் ஆனால் அவரது சாதி நெவர் சாதி என்பதும் ஓர் ஊகத்தின் அடிப்படையிலான கருத்தாகும் இருப்பினும், அபயா மல்லாவின் வாரிசான ஜெயா பீம் தேவ் மல்லாவின் காலத்தில் அர்னிகோ காத்மாண்டு பள்ளத்தாக்கில் வாழ்ந்தார் என்பது அறியப்படுகிறது.
மொழிபெயர்ப்பில் சில குழப்பங்கள் காரணமாக, இவரது பெயர் பழைய நூல்களில் அர்னிகோ அல்லது அரானிகோ என எழுதப்பட்டுள்ளது. பாபுரம் ஆச்சார்யா செய்த ஒரு தவறு காரணமாக இவரது சமற்கிருதப் பெயரை பாலபாகு என்று கூறியது. இருப்பினும், பின்னர் அவர் அனிகோ என்பது சமற்கிருதப் பெயரான அனேகா என்பதற்கான சீன உச்சரிப்பாக இருக்கலாம் என்று வாதிடுகிறார். அவரது பெயர் ஆ நி கா, அதாவது "நேபாளத்தைச் சேர்ந்த மரியாதைக்குரிய சகோதரர்" என்று பொருள்படும். இது நம்பத்தகுந்த விடயமாக இருக்கலாம்.
சீன பதிவுகளில், அவரது தாத்தாவின் பெயர் "மி-டி-ரா" என்றும், பாட்டி "குன்-டி-லா-குய்-மீ" என்றும், சமஸ்கிருதப் பெயர்களுக்கான சீன உச்சரிப்பு முறையே மித்ரா மற்றும் குண்டலட்சுமி என்றும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அவரது தந்தையின் பெயர் "லா-கே-நா" , அவரது தாயின் பெயர் "ஷு-மா-கே-தை".
புனான் இராச்சியத்தின் தொடக்கத்தில் கம்போடியா முதன்முதலில் இந்து மதத்தால் பாதிக்கப்பட்டது. கெமர் பேரரசின் உத்தியோகபூர்வ மதங்களில் இந்து மதம் ஒன்றாகும். கம்போடியா உலகின் மிகப்பெரிய இந்து ஆலயமான அங்கோர் வாட் புனித கோவிலின் தாயகமாகும் . கெமர் இராச்சியத்தில் கடைபிடிக்கப்பட்ட முக்கிய மதம் இந்து மதம் ஆகும். அதைத் தொடர்ந்து புத்தமதம் பிரபலமடைந்தது. ஆரம்பத்தில், ராஜ்யம் இந்து மதத்தை பிரதான அரச மதமாக மதித்தது. கெமர் இந்து கோவில்களில் வணங்கப்பட்ட விஷ்ணுவும் சிவனும் மிகவும் மதிக்கப்படும் தெய்வங்களாக இருந்தனர். மரணத்திற்குப் பின் மன்னர் இரண்டாம் சூர்யவர்மனை விஷ்ணு என்று கௌரவிப்பதற்காக அங்கோர் வாட் போன்ற கோயில்கள் உண்மையில் பிரியா பிஸ்னுலோக் அல்லது விஷ்ணுவின் சாம்ராஜ்யம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. பிராமணர்கள் நிகழ்த்திய இந்து விழாக்கள் மற்றும் சடங்குகள், பொதுவாக அரசரின் குடும்பம், பிரபுக்கள் மற்றும் ஆளும் வர்க்கத்தின் உயரடுக்கினரிடையே மட்டுமே நடைபெறும்.
தென்கிழக்கு ஆசிய பிராந்திய அரசியலின் சமூக கட்டமைப்பையும் மாநிலத்தன்மையையும் இந்து நாகரிகம் மாற்றியமைத்தது. இந்தியமயமாக்கப்பட்ட பேரரசுகள், உருவாவதன் மூலம், சிறிய தலைவர் தலைமையில் உள்நாட்டு ஆட்சியாளர்களும் ஒரு பெரிய மஹாராஜா தலைமையில் சாம்ராஜ்ஜியங்கள் மற்றும் பேரரசுகள் இந்தியாவை ஒத்த நிலைவரைவு கருத்துடன் உருமாற்றம் பெற்றிருக்கின்றன. இது மத்திய வியட்நாமின் தெற்குப் பகுதிகளில் இருந்த முன்னாள் சாம்பா நாகரிகம், கம்போடியாவில் ஃபனான், இந்தோசீனாவில் கெமர் பேரரசு, லங்காசுகா இராச்சியம் மற்றும் மலாய் தீபகற்பத்தில் பழைய கெடா, சுமத்ராவின் ஸ்ரீவிஜயன் இராச்சியம், மேதாங் இராச்சியம், சிங்காசரி மற்றும் மயாபாகித்து பேரரசு ஜாவா, பாலி மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் தீவுக்கூட்டத்தின் சில பகுதிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தியாவின் நாகரிகம் இந்த மக்கள் மற்றும் நாடுகளின் மொழிகள், எழுத்துகள், பாரம்பரியமாக எழுதப்பட்ட கையேடுகள், இலக்கியங்கள், நாட்காட்டிகள், நம்பிக்கைகள் அமைப்பு மற்றும் கலை அம்சங்களை பாதித்தது.
இன்று இந்தோனேசியாவில், மொத்த மக்கள்தொகையில் 3% இந்து மதம் பின்பற்றப்படுகிறது. 2000 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, பாலி மக்கள் தொகையில் 92.29% மற்றும் மத்திய கலிமந்தனின் மக்கள் தொகையில் 15.75% இந்துக்களாக உள்ளனர். இருப்பினும், 4 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 15 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, இந்து மதமும் பௌத்தமும் பெரும்பான்மையான மக்களால் பின்பற்றப்பட்டன, மேலும், இயற்கையான மற்றும் மூதாதையர் ஆவிகளை வணங்கிய பூர்வீக ஆன்ம வாதம் மற்றும் மத நம்பிக்கைகளும் இருந்தன. 15 முதல் 16 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தோனேசிய தீவுகளில் இஸ்லாம் இந்து மதத்தையும் பௌத்தத்தையும் பெரும்பான்மை மதமாக மாற்றியது. இந்து மதத்தின் செல்வாக்கு பாலி, ஜாவா மற்றும் சுமத்ரா கலாச்சாரத்தில் அதன் அடையாளங்களை ஆழமாக விட்டுவிட்டது. ஒரு காலத்தில் இந்து ஆதிக்கம் செலுத்திய பிராந்தியத்தின் கடைசி எச்சமாக பாலி மாறிவிட்டது.
பேரரசின் உத்தியோகபூர்வ மதங்களில் 13 ஆம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில் இருந்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பின்னர், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடையே கூட, தேரவாத பௌத்தம் இந்து மதம் மற்றும் மகாயான பௌத்தம் ஆகியவை இருந்தன. பின்னர், கம்போடியாவில் இந்து மதம் மெதுவாக வீழ்ச்சியடைந்தது, கடைசியில் தேரவாத பௌத்தம் ராஜ்யத்தின் முக்கிய நம்பிக்கையாக மாற்றப்பட்டது. இருந்த போதிலும், இந்து சடங்குகள் தொடர்ந்து ராஜ்யத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. அண்டை நாடான தாய்லாந்தைப் போலவே, முடிசூட்டு விழா பெரும்பாலும் அரச பிராமணர்களால் நடத்தப்படுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சியின் போது பண்டைய தேசிய மரபுகளை பராமரிக்க இறைவன் விஷ்ணு மற்றும் சிவன் கடவுள்களின் சிலைகளுக்கு முன்னால் அரசர் சத்தியம் செய்கிறார்.
தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இந்து மதம் என்பது பிராந்தியத்தின் கலாச்சார வளர்ச்சியிலும் அதன் வரலாற்றிலும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இந்தியாவிலிருந்து பிராமிய குடும்பம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால், தென்கிழக்கு ஆசியாவின் மக்கள் கி.பி 1 முதல் 5 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தங்கள் ஆரம்பகால கல்வெட்டுகளைத் தயாரித்து வரலாற்றுக் காலத்திற்குள் நுழைந்தனர். இன்று, வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களைத் தவிர தென்கிழக்கு ஆசியாவில் நடைமுறையில் உள்ள ஒரே இந்துக்கள் இந்தோனேசியாவில் உள்ள பாலி மக்கள், தென்கேரீஸ் சிறுபான்மையினர் மற்றும் கம்போடியா மற்றும் தெற்கு வியட்நாமில் உள்ள சாம் சிறுபான்மையினர் ஆவர்.
ஏராளமான இந்துக்கள் தாய்லாந்தில் உள்ளனர். அவர்கள் பெரும்பாலும் நகரங்களில் வசிக்கின்றனர். கடந்த காலத்தில், இந்த தேசம் வலுவான இந்து வேர்களைக் கொண்டிருந்த கெமர் பேரரசின் செல்வாக்கின் கீழ் வந்தது. இன்று தாய்லாந்து ஒரு பௌத்த மதத்தை பின்பற்றும் பெரும்பான்மை தேசமாக இருந்தாலும், தாய் கலாச்சாரம் மற்றும் அடையாளத்தின் பல கூறுகள் இந்து தாக்கங்களையும் பாரம்பரியத்தையும் நிரூபிக்கின்றன. உதாரணமாக, பிரபலமான காவியமான ராமகீன், ராமாயணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. தாய்லாந்தின் சின்னமாக கருடன் சித்தரிக்கப்பட்டது. இது விஷ்ணுவின், வாகனம் ஆகும்.
லாவோஸின் மக்கள் தொகையில் 0.1% க்கும் குறைவாகவே இந்து மதத்தை பின்பற்றுகிறார்கள். லாவோஸில் சுமார் 7,000 மக்கள் இந்துக்களாக உள்ளனர். பண்டைய லாவோஸ் இந்து கெமர் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அந்தக் காலத்தின் கடைசி தாக்கங்களில் ஒன்று வாட் ஃபூ . ராமாயணத்தின் லாவோடியன் தழுவல் ஃபிரா லக் ஃபிர லாம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
மலேசியாவில் நான்காவது பெரிய மதம் இந்து மதம் ஆகும். மலேசியாவின் 2010 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, சுமார் 2.78 மில்லியன் மலேசிய குடியிருப்பாளர்கள் இந்துக்களாக உள்ளனர்.
சிங்காசாரி இராச்சியம் 1222 ஆம் ஆண்டில் கென் அரோக் என்ற பெயரில் ஒருவரால் நிறுவப்பட்டது. அவர் ஜங்கலாவின் அழகான இளவரசியான கென் டெடெஸ் என்பவரை, அவருடைய கணவரைக் கொன்ற பிறகு, திருமணம் செய்து கொண்டார். கென் அரோக் பின்னர் அண்டை நாடான கெதிரியைத் தாக்கினார். இதனால் 1049 ஆம் ஆண்டில் கிங் ஏர்லாங்காவால் பிரிக்கப்பட்ட இரண்டு பகுதிகளையும் ஒன்றிணைத்தார். தனது இரு மகன்களையும் வாரிசாக ஆக்கினார். பிராண்டாஸ் நதிப் படுகையில் வளமான விவசாய நிலப்பரப்பை வளர்ப்பதிலும், ஜாவா கடலில் இலாபகரமான கடல் வர்த்தகத்திலும் சிங்காசாரி வெற்றி பெற்றார். 1275 ஆம் ஆண்டு மற்றும் 1291 ஆம் ஆண்டுகளில் கார்த்தனேகர மன்னர் தெற்கு சுமத்ராவில் உள்ள ஸ்ரீவிஜயாவின் கடல் இராச்சியத்தைத் தாக்கி ஜாவா மற்றும் சுமத்ரா கடல்களின் கடல் வர்த்தகத்தை தன் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் கொண்டு வந்தார். இருந்தபோதிலும், 1293 ஆம் ஆண்டில் ஜெயகத்வாங் என்பவரால் அவர் கொல்லப்பட்டார். சிங்காசாரியின் ஆதிக்கம் தொடர்ந்து இருந்து வந்தது.
நாகரக்ரேதகமா என்ற ஜாவானிய கவிதை நூலில் இந்த கோயிலைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது. அந்நூலில் உள்ள காண்டோ 37: 7 மற்றும் 38: 3 இல் இதனைப் பற்றிய குறிப்பு உள்ளத. மேலும் 1351 தேதியிட்ட கந்தாமாரி கல்வெட்டு என்று அழைக்கப்படுகின்ற கஜா மாதா கல்வெட்டிலும் கோயிலின் முற்றத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பொருள்களைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது. இந்த ஆதாரங்களின் படி, இந்தக் கோயிலானது சிங்காசாரி வம்சத்தைச் சேர்ந்த கடைசி மன்னனான கெர்த்தனேகர என்னும் மன்னரை கௌரவிப்பதற்காக இந்த கோயில் சவக்கிடங்கு கோயிலாக கட்டப்பட்டதாகும். சிங்காசாரி 1292 ஆம் ஆண்டில், கேடிரி அரசைச் சேர்ந்த ஜயாகட்வாங் என்பவரால் படுகொலை செய்யப்பட்டார். இதன் பின்னர் மயாபாகித்து பேரரசு உருவானது.
மலாங் நகரத்திலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் வடக்கே, சிங்கோசாரி மாவட்டத்தில் உள்ள காண்டிரெங்கோ கிராமத்தில் உள்ள ஜலான் கெர்டானேகராவில், இரண்டு மலைத்தொடர்களுக்கு இடையில் உள்ள பள்ளத்தாக்கில், கிழக்கில் டெங்கர்- புரோமோ மற்றும் மேற்கில் அர்ஜுனோ-வெலிராங் என்னும் இடத்தில், கடல் மட்டத்திலிருந்து 512 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. இக்கோயிலானது அர்ஜுனோ மலையை நோக்கி வடமேற்கே உள்ளது . கிழக்கு ஜாவாவின் வரலாற்று சிங்காசாரி இராச்சியத்துடன் இது இணைக்கப்பட்டுள்ளது, ஏனெனில் கோயிலைச் சுற்றியுள்ள இடம் சிங்காசரியின் ஜாவானிய நீதிமன்றத்தின் மையமாகக் கருதப்படுகிறது.
இந்தக் கோயிலின் முற்றுப் பெறாத நிலையை அதன் கீழ் நுழைவாயிலில் காணக்கூடிய முழுமையற்ற காலா எனப்படுகின்ற கீர்த்திமுகத்தின் தலைப் பகுதியிலிருந்து அறிந்து கொள்ள முடியும். இக்கோயில் வடமேற்கு திசையை நோக்கிய வகையில் அமைந்துள்ளது. அக் கோயிலின் கீழ் தளமானது சைவத்தைக் குறிக்கும் ஆனால் கோயிலுக்கு மேல் நிலையில் இரண்டாவது பாதாள அறை உள்ளது, அது பௌத்தத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாகும். இது கெர்த்தனேகர என்றும் கெர்த்தனேகரா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. மேலும் சிங்காசாரி
சிங்காசாரி அரச கல்லறைகளின் பாதுகாவலராக மிகவும் பெரிய உருவத்தில் அமைந்த ஒரே கல்லால் வடித்து அமைக்கப்பட்ட துவாரபாலகர்கள் சிலை
சிங்காசாரி கோயில் அல்லது கேண்டி சிங்காசாரி என்பது இந்தோனேசியாவின் கிழக்கு ஜாவாவின் மலாங் ரீஜென்சி, சிங்காசாரி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள 13 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு இந்து - பௌத்த கோயில் ஆகும்.
சவோஜ்போலாக் கவுண்டி அல்லது சவோஜ்போலாக் மாவட்டத்தின் தலைநகரமாக ஆசெட்கெர்டு என்ற நகரம் உள்ளது. இது தெகுரான் நகரத்தில் இருந்து 68 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. ஏசுகர்டு நகருக்கு அருகில், பல தொல்பொருள் மேடுகள் காணப்படுகின்றன. அவை அனைத்தும், கூட்டாக "ஓசுபாக்கி" என்று அழைக்கப்படுகின்றன. பல பத்தாண்டுகளாகத் தீவிரமாக தோண்டப்பட்ட, இந்த இடங்களில், தோசன் தபே உட்பட, பல மேடுகள் அல்லது "டெப்சு" ஆகியவை அடங்கியுள்ளன. கிமு 7 ஆம் மில்லினியம் முதல், கிமு 1400 வரையிலான, பழங்கால குடியேற்றங்களின் எச்சங்கள், ஓசுபாக்கியில் காண இயலும். இந்த குடியிருப்புகளில் "சாம்பல் மண் பாண்டம்" ஆரியர்களும், மீடியர்களும் வசிக்கின்றனர். சிலை பூங்கா என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பூங்கா என்பது, ஆசெட்கெர்டில் ஒரு பச்சை மிகுந்த பள்ளத்தாக்கு பகுதியாகும். இந்த பூங்காவில், வெவ்வேறு ஈரானிய கலைஞர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட, குறிப்பிடத்தக்க ஈரானியர்களின் 12 பஸ்ட்கள் காணப்படுகின்றன.
தலேகான் கவுண்டி அல்லது சதலேகான் மாவட்டத்தின் தலைநகரமாக, தலேகான் என்ற நகரம் உள்ளது. இந்நகரமானது, அல்போர்சு மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ளது. தலேகானைச் சேர்ந்த பூர்வீக மக்களின் பேசும் மொழியானது, டாட்டி மொழி என்ற ஈரானின் பழைய மொழிகளில் ஒன்றாகும். 2006 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, அதன் மக்கள் தொகை, அங்கிருக்கும் மொத்த 988 குடும்பங்களில், 3,281 நபர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர்.
1760 ஆம் ஆண்டில், புதிய க்ராட்டன் நாகயோகியகார்த்தா ஹாடினிங்கிராட் எனப்படுகின்ற அரண்மனை வளாகத்திற்கான அடித்தளம் அமைக்கப்பட்ட பின்னர், வடக்கு ஜாவா கடற்கரையின் டச்சு ஆளுநராக இருந்த நிக்கோலாஸ் ஹார்டிங் யோககர்த்தாவில் ஒரு கோட்டையை கட்ட வேண்டிக் கொண்டார். சுல்தான் ஹமெங்க்குபுவோனோ அவர்களால் வழங்கப்பட்ட இடத்தில் இந்த கோட்டைக்கான அமைப்பு கட்டப்பட்டது. முதலில் அமைந்த கோட்டை நான்கு கோட்டைகளைக் கொண்டு அமைந்திருந்தது. அது மரத்தால் ஆனதாகும். பின்னர் 1767 ஆம் ஆண்டில் அந்தக் கோட்டையானது ஒரு டச்சு கட்டிடக் கலைஞர் ஃபிரான்ஸ் ஹக்கின் மேற்பார்வையின் விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டு, நிரந்தரக் கட்டடமாக அமையும் அளவில் மாற்றி கட்டப்பட்டது. 1787 ஆம் ஆண்டில் கட்டுமானப் பணி நிறைவடைந்த பின்னர் இந்தக் கோட்டைக்கு ருஸ்டன்பர்க் கோட்டை என்று பெயரிடப்பட்டது. ருஸ்டன்பர்க் கோட்டை என்பதற்கு டச்சு மொழியில் "ஓய்வு கோட்டை" என்பது பொருளாகும்.
விரேடெபர்க் கோட்டை அருங்காட்சியகம் (அதிகாரப்பூர்வ இந்தோனேஷியன் பெயர், அருங்காட்சியகம் பெண்டங் விடேபர்க் யோக்யகர்த்தா), இந்தோனேசியாவில் யோக்யாகர்த்தா நகரத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு முன்னாள் காலனிய காலத்தைச் சேர்ந்த கோட்டை ஆகும். இந்த இராணுவ வளாகம் 1992 ஆம் ஆண்டில் இவ்வ்டம் சுதந்திர போராட்ட அருங்காட்சியகமாக மாற்றப்பட்டு திறந்து வைக்கப்பட்டது. இது முன் அமைந்துள்ள அகுன்ங் மற்றும் க்ராட்டான் யோக்யகர்த்தா என அழைக்கப்படுகின்றசுல்தான் அரண்மனைக்கும் கெடங்க் ஆகங்க் என்று அழைக்கப்படுகின்ற இந்தோனேசிய ஜனாதிபதிகளுக்கான ஆறு அரண்மனைகளில் ஒன்றாக உள்ள அரண்மனைக்கும் முன்பாக அமைந்துள்ளது.
1980 ஆம் ஆண்டில் கல்வி மற்றும் பண்பாட்டு அமைச்சரான தாவோய்ட் ஜோசூஃப் மற்றும் சுல்தான் ஹமெங்க்குபுவோனோ ஆகியோருக்கு இடையில் கோட்டையில் ஒரு கலாச்சார நிறுவனத்தை அமைப்பதற்கான ஒரு ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதன் விளைவாக, கட்டிடத்தின் 1982 ஆம் ஆண்டில் பெரிய சீரமைப்பு மேற்கொள்ளப்பட்டது. 1984 ஆம் ஆண்டில் புதிய அமைச்சரான நுக்ரோஹோ நோடோசுசாண்டோ முன்பிருந்த திட்டங்களை மாற்றி, அதற்கு பதிலாக, இந்தோனேசியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகின்ற நோக்கில் ஒரு அருங்காட்சியகத்தை உருவாக்கினார். இந்த அருங்காட்சியகம் அதிகாரப்பூர்வமாக 23 நவம்பர் 1992 ஆம் நாளன்று திறக்கப்பட்டது.
1947 ஆம் ஆண்டில் புடி உட்டோமோ எனப்படுகின்ற முதல் அரசியல் அமைப்பின் 40 ஆவது நிறுவன ஆண்டு விழாவை நினைவுகூறும் வகையில் கோட்டையில் விழாக்கள் நடத்தப் பெற்றன. இந்நிகழ்ச்சியில்,இந்தோனேசிய சுதந்திர இயக்கத்தின் செயல்பாட்டாளரான கி ஹட்ஜர் தேவந்தரா என்பவர் இந்தக் கோட்டையை ஒரு பண்பாட்டு நிறுவனமாக மாற்றும் யோசனையை வெளிப்படுத்தினார். அந்த எண்ணத்தை நிறைவேற்றும் வகையில் புதிதாக ஒரு அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. அந்த அமைப்பு, இந்த முந்தைய கோட்டைடிய படிப்படியாக மீட்டெடுப்பதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும் பொறுப்பினை ஏற்றது.
பின்னர் 1942 ஆம் ஆண்டில், இந்தோனேசியாவின் ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் போது, இந்த கோட்டை ஜப்பானிய இராணுவத்தால் கையகப்படுத்தப்பட்டது. அடுத்து அது இராணுவத்தின் தலைமையகம் மற்றும் போர் சிறைச்சாலையாக மாற்றம் செய்யப்பட்டது. 1945 ஆம் ஆண்டில் ஜப்பானியர்கள் அந்தக் கோட்டையிலிருந்து வெளியேறிய பிறகு, விரேடெபர்க்கோட்டை இந்தோனேசிய இராணுவத்திற்கு இராணுவ கட்டளைத் தளமாகவும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்த ஐயத்திற்கிடமான உறுப்பினர்களை சிறை வைக்கப்படுகின்ற சிறைச்சாலையாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இந்த அருங்காட்சியகத்தில் பழைய புகைப்படங்கள், வரலாற்று பொருள்கள் மற்றும் பிரதிகளின் தொகுப்புகள் உள்ளன. இந்தோனேசியாவின் சுதந்திரத்திற்கான பயணத்தை சித்தரிக்கும் ஒரு டியோராமாவும் அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. அசல் வடிவமைப்பில் இந்த டியோராமா காட்சிப் பெட்டிகளில் 93 அடங்கும், இருப்பினும் 1992 இல் அருங்காட்சியகம் திறக்கப்பட்டபோது, அவற்றில் 30 மட்டுமே முடிக்கப்பட்டன. மார்ச் 1996 நிலவரப்படி மேலும் 18 காட்சி பெட்டிகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.