polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
நீலக்கண்ணின் அழகு என்று அழைத்த ஜே. ஆர். டி டாடாவால் ஊக்கப்படுத்தப்பட்ட இவர், 1982 ஆம் ஆண்டில் முதல் முறையாக இந்தியாவுக்கு வெளியே நிகழ்ச்சி நடன நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினார். சுற்றுப்பயணத்தின் போது, இவர் லண்டன், பாரிஸ் மற்றும் ரோட்டர்டாமில் நடன நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார். 1980 களில், இவர் தனது சொந்த மாநிலமான மகாராட்டிராவில் பல்வேறு இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினார். இந்த நேரத்தில்தான், பரதநாட்டியத்திற்கு மாநிலத்தில் பெரிய பின்தொடர்தல் இல்லை என்பதை உணர்ந்தார். பின்னர் தனது இசை நிகழ்ச்சிகளில் மராத்தி மற்றும் இந்தி பாடல்களை கலக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தது. இது இறுதியில் நிருத்ய கங்கா என்ற பாரதநாட்டிய இசை நிகழ்ச்சியை உருவாக்க வழிவகுத்தது. இது சுமார் 80 பாடல்களைக் கொண்டுள்ளது. இவை அனைத்தும் இந்துஸ்தானி பாரம்பரிய இசையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. பாரம்பரிய நடனத்தில் கற்பித்தல் மற்றும் பரப்புதல் நடவடிக்கைகளை ஆதரிக்கும் கலாவர்தினி என்ற ஒரு தொண்டு அறக்கட்டளையை சாபேகர் நிறுவினார்.
2008 ஆம் ஆண்டில், திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் அமிர்தா மகாதிக் இவரின் வாழ்க்கை மற்றும் பணிகள் குறித்து வயோமகமி என்ற ஒரு ஆவணப்படத்தை இயக்கியுள்ளார். சாபேகரின் 60 வது பிறந்தநாள் கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, வயோமகமியை கலாவர்தினி தயாரித்து மகாராட்டிராவின் புனே, கணேஷ் கலா கிரிதா மஞ்சில் காண்பிக்கப்பட்டது. பத்ம விபூசண் சோனல் மான்சிங் மற்றும் பிற பிரமுகர்கள் கலந்து கொண்ட ஒரு நிகழ்ச்சியில் சாபேகர் எழுதிய நிருத்யாத்மிகா என்ற புத்தகமும் வெளியிடப்பட்டது.
இவர் ஓர் இந்திய பாரம்பரிய நடனக் கலைரும் மற்றும் நடன இயக்குனருமாவார் மேலும் இவர் பரதநாட்டியம் மூலம் நன்கு அறியப்படுகிறார். பாரம்பரிய நடனத்தில் கற்பித்தல் மற்றும் பரப்புதல் நடவடிக்கைகளை ஆதரிக்கும் ஒரு அறக்கட்டளையான "கலாவர்தினி" என்ற நிறுவனத்தின் நிறுவனருமாவார். அங்கு இவர் பரதநாட்டியத்தையும் கற்பிக்கிறார். இவர் சங்கீத நாடக அகாதமி விருதினையும் பெற்றவராவார்.
1948 இல் பிறந்த சாபேகருக்கு 1963 ஆம் ஆண்டில் அரங்கேற்றம் இருந்தது. ஆச்சார்யா பார்வதி குமார் மற்றும் கே.பி. கிட்டப்பா பிள்ளை ஆகியோரின் கீழ் பயிற்சியினை பெற்றார். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில், இவர் 1974 இல் சென்னை, மியூசிக் அகாதெமியில் ஒரு நிகழ்ச்சியை உள்ளடக்கிய பல உள்ளூர் இசை நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றார். திருமணத்திற்குப் பிறகு, இவர் புனேவிற்குச் சென்றார்.
சானோ குரானா இவர் பாரம்பரிய இந்துஸ்தானி சையின் ராம்பூர்-சகாசுவன் கரானாவில் ஒரு பிரபலமான இந்திய பாரம்பரிய பாடகரும் மற்றும் இசையமைப்பாளரும் ஆவார். கரானாவின் மேதையான உஸ்தாத் முஷ்டாக் உசேன் கானின் , சீடரான இவர் மெல்லிசை மற்றும் அரிய ராகத்தை நிகழ்த்துவதில் பெயர் பெற்றவராயினும் இவரது பாடும் பாணியில் காயல், தரானா, தும்ரி, தாத்ரா, தப்பா, சைட்டி மற்றும் பஜனைகள் போன்ற வகைகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. ஜோத்பூரில் பிறந்து வளர்ந்த இவர் 1945 ஆம் ஆண்டில் லாகூரில் அகில இந்திய வானொலியில் பாடத் தொடங்கினார். பின்னர் தில்லிக்கு மாறினார். அங்கு இவர் தில்லி, அகில இந்திய வானொலியின் இசை நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் பிற இசை விழாக்களில் தொடர்ந்து பாடினார். இவர் இசைக் கல்வியையும் படித்தார். இறுதியாக தனது முனைவர் பட்டத்தையும் பெற்றார். கைராகர் பல்கலைக்கழகத்தில் இசையில் முனைவர் பட்டத்தில் ராஜஸ்தானின் நாட்டுப்புற இசை குறித்து விரிவான ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார்.
குரானா தனது 18 வயதில், இந்திய விமானப்படையில் பணிபுரிந்த ஒரு பல் மருத்துவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டு லாகூருக்கு சென்றார். இவர் 1945ஆம் ஆண்டு தொடங்கி லாகூரில் உள்ள அகில இந்திய வானொலியில் தொடர்ந்து பாடினார். இந்தியா பிரிந்த பிறகு, இவரது குடும்பத்தினர் தில்லிக்கு மாற வேண்டியிருந்தது. அங்கு இவரது கணவர் விமானப்படையை விட்டு வெளியேறி தனியாக மருத்துவ மனையைத் தொடங்கினார். தனது கணவரின் வற்புறுத்தலின் பேரில், இரண்டு இளம் குழந்தைகளும், நோய்வாய்ப்பட்ட மாமியாரும் இருந்தபோதிலும், இவர் மீண்டும் பாடத் தொடங்கினார். இவர் கைம்முரசு இணை மேதை பண்டிட் சதுர் லால் என்பவரிடம் பயிற்சி பெற்றார். இது அடுத்த 16 ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது. பின்னர் வானொலிகளிலும் பாடும் வாய்ப்பாக மாறியது. இதற்கிடையில், அப்போது சங்கீத நாடக அகாதமியின் செயலாளராக இருந்த நிர்மலா ஜோஷி, தில்லியில் உள்ள மண்டி மாளிகையில் உள்ள தனது இசை பள்ளியான சங்கீத பாரதியில் பாரம்பரிய இசையை கற்பிக்க அழைத்தார்.
குரானா ராஜஸ்தானின் ஜோத்பூரில் ஒரு பஞ்சாபி குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தார். இவரது குடும்பத்தில் எவரும் இசைக்கலைஞர்கள் அல்ல. மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள் மற்றும் வெளிநாட்டு சேவைகளில் பணிபுரியும் நபர்களாக இருந்தனர். குவாலியர் கரானாவைச் சேர்ந்த ராஜா பயா பூஞ்ச்வாலின் சீடரும் மருமகனுமான இசையமைப்பாளரும் பாடகருமான பண்டிட் ரகுநாத் ராவ் முசல்கோன்கரிடமிருந்து இவரது சகோதரர் கற்றுக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட இவருக்கு ஆரம்ப ஆண்டுகளில் இசையில் ஆர்வம் அதிகரித்தது. இவரது பழமைவாத குடும்பம் பெண்கள் இசையை கற்க அனுமதிக்கவில்லை. ஆனால் இவர் வானொலியில் பாரம்பரிய இசையை ஆர்வமாகக் கேட்பதைக் கண்டதும், முசல்கோன்கரின் கீழ் இவரது 12 வயதில் தனது இசை பயிற்சியைத் தொடங்க இவரது தந்தை அனுமதித்தார்.
இந்திய அரசு 1991ஆம் ஆண்டில் இவருக்கு பத்மசிறீ விருதும் அதனைத் தொடர்ந்து 2006ஆம் ஆண்டில் பத்ம பூசண் விருதும் வழங்கியது. 2002 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் இசை, நடனம் மற்றும் நாடகத்திற்கான தேசிய அகாடமியான சங்கீத நாடக அகாதமி தனது உயர்ந்த கௌரவமான சங்கீத நாடக அகாதமி கூட்டாளர் என்ற விருதினை இவருக்கு வழங்கியது.
சமுத்ர ரக்சா அருங்காட்சியத்திற்கு அடுத்ததாக போரோபுதூர் தொல்பொருள் வளாகத்தில் கர்மவிபங்கா அருங்காட்சியகம் அமைந்துள்ளது. அங்கு போரோபுதூரின் 'மறைக்கப்பட்ட பாதம்' என்ற நேர்த்தியான புடைப்புச்சிற்பம்உள்ளது. அது கூடுதல் இணைப்பால் மூடப்பட்டுள்ளது. அங்கு மேலும் போரோபுதூர் செதுக்குக் கற்களும், கலைப்பொருள்களும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. 'மறைக்கப்பட்ட பாதம்' கூடுதல் இணைப்பால் மூடப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இதற்கான நோக்கம் ஒரு மர்மமாகவே அமைந்துள்ளது. விரிவான தளம் விரிவான மற்றும் நுணுக்கமான வடிவமைப்பு மற்றும் அழகியல் மற்றும் மதக் கருத்துகளை உள்ளடக்கிய நிலையில் இவை கட்டப்பட்டுள்ளன. பார்வையாளர்கள் காணக்கூடிய வகையில் அமைந்துள்ள தென்கிழக்கு மூலையைத் தவிர, மற்றவை கீழ்ப்பகுதியில் அமைந்துள்ளன. அவற்றைக் காண முடியாது. 1890ஆம் ஆண்டில் மறைக்கப்பட்ட பாத கீழ்த் தளத்தில் உள்ள பகுதி பிரித்தெடுக்கப்படும்போது அவற்றை காசியன் செபாஸ் புகைப்படம் எடுத்தார்.
பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தோனேசியர்கள் ஆப்பிரிக்காவுக்கு நேராகச் செல்வதற்காக இந்தியப் பெருங்கடலில் பயணம் மேற்கொண்டனர். அவர்கள் சென்ற அந்த பாதை சின்னமன் பாதை அதாவது இலவங்கப்பட்டை பாதை என்றழைக்கப்பட்டது. இலவங்கப்பட்டையின் காரணமாக அது அந்தப் பெயரினைப் பெற்றது.பண்டைய மக்கள் நாடு மற்றும் கண்டம் முழுவதும் பல வகையான மசாலாப் பொருட்களை விற்று வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவற்றுள் இலவங்கப்பட்டை முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. அந்தக் கப்பலை முதன்முதலாகக் உருவாக்கியவர் பிலிப் பீல் என்பவர் ஆவார். அவர் ஒரு ஆங்கிலேய கடல் மாலுமியாக இருந்தார். அவர் போரோதூர் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தபோது அக்கோயிலில் இருந்த புடைப்புச் சிற்பங்களைக் கண்டு வியந்துள்ளார். அச்சிற்பங்களின் பெருமைகளைப் பற்றி அவர் அறிந்து, உருவாக்கிய கப்பலில் அமைத்தார்.
சமுத்ர ரக்சா அருங்காட்சியம் எனப்படுகின்ற இந்த கப்பல் அருங்காட்சியகம் 31 ஆகஸ்டு 2005 ஆம் நாளன்று இந்தோனேசியக் குடியரசின் நல்வாழ்வுத் துறையின் இணைப்பு அமைச்சரான பேராசிரியர் டாக்டர் அல்வி சிகாப் என்பவரால் திறந்து வைக்கப்பட்டது. போரோபுதூர் கடல் பயணத்தை ஆதரிக்கும் முகத்தான் அமைந்துள்ள அரசு மற்றும் உலகளாவிலான கூட்டு முயற்சியாக இது அமைந்தது. கப்பல் மாலுமிகளுக்கு ஒரு வகையில் அஞ்சலி செலுத்தும் விதமாக இந்தோனேசியாவைச் சேர்ந்த துறை சார்ந்த நுட்பாளர்கள் இதனை அமைத்தனர். போரோபுதூர் தொல்பொருள் வளாகத்திற்குள் இது உள்ளது.
சமுத்ர ரக்சா அருங்காட்சியகம் இந்தோனேசியாவில் மத்திய ஜாவாவில் மெகலாங் என்னுமிடத்தில் அமைந்துள்ள கடல்சார் அருங்காட்சியகமாகும்.
பிரின்ச்சி குமார் பருவாவின் தந்தை பிஜோய் ராம் பருவா அஞ்சல் துறையில் பணியில் இருந்தார். பின்னர் ஷில்லாங்கில் உள்ள அசாம் செயலகத்தில் பணியாற்றினார். 1928 ஆம் ஆண்டில் நோவ்காங் அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில் இருந்து முதல் பிரிவுடன் மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்ற பிரிஞ்சி குமார் பருவா கொல்கத்தாவுக்கு உயர் கல்வி கற்க சென்றார். அங்கு அவர் மாநிலக் கல்லூரியில் சேர்ந்து கொண்டார். 1930 ஆம் ஆண்டில், பருவா முதல் பிரிவில் அறிவுறுத்தல் உதவியாளர் பயின்றார். மற்றும் 1932 இல் பாலி மொழியில் கௌரவங்களுடன் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். தனது பி.ஏ. தேர்வில் முதல் இடத்தைப் பெற்றதன் மூலம் அவரது சிறந்த செயல்திறனுக்காக இசான் உதவித்தொகை வழங்கப்பட்டது. இன்றுவரை அசாமில் இருந்து வந்த சில இசான் அறிஞர்களில் இவரும் ஒருவர்.
பிரின்ச்சி குமார் பருவா என்பவர் புரானிகுடம், அசாமின் நகோன் என்ற இடத்தில் புரானிகுடம் என்ற ஊரில் பிறந்த இவர் ஒரு நாட்டுப்புறவியலாளரும், அறிஞரும், நாவலாசிரியரும், நாடக ஆசிரியரும், வரலாற்றாசிரியரும், மொழியியலாளரும், கல்வியாளரும் ஆவார். அசாமின் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரான இவர் அறிவார்ந்த மற்றும் ஆக்கபூர்வமான நோக்கங்களுடன் ஒரு சிறந்த நிர்வாகியாகவும் இருந்தார். வடகிழக்கு இந்தியாவில் நாட்டுப்புறவியல் ஆய்வில் முன்னோடியாக இருந்த அவர், குவஹாத்தி பல்கலைக்கழகத்தின் பல நிறுவனர்களில் ஒருவராக இருந்தார். ஒரு புதின ஆசிரியராகவும் ஆரம்பகால இலக்கிய விமர்சகராகவும் அசாமிய இலக்கியத்திற்கு பருவாவின் பங்களிப்புகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.
1934 ஆம் ஆண்டில், கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் பாலி மொழியில் முதுகலையில் தேர்ச்சி பெற்றார். மீண்டும் பல்கலைக்கழகத்தில் முதலிடம் பிடித்தார். அதேசமயம், கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டம் பயின்றார். தனது இளங்கலை முடித்ததும், பருவா இந்திய சிவில் சேவை தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார். ஆனால் அந்த நேரத்தில் பிரித்தன் அரசு அவரை குதிரைகள் சவாரி செய்ய முடியாது என்ற அடிப்படையில் அவரை நிர்வாக அதிகாரியாக நியமிக்கவில்லை.
ஆடல் கணிகை (, / ː / ( ; ; ; , ृ् ; இந்த அனைத்து சொற்களும் "நடனம்" அல்லது "நடனமாடுகிறவர்" என்பதாகும்.) என அழைக்கப்பட்டவர்கள் இந்திய துணைக்கண்டத்தில் அரசவை போன்ற பிரபல இடங்களில் நடனமாடிய பெண்களைக் குறிப்பது ஆகும். முகலாயப் பேரரசின் பிற்காலத்திலும், பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியிலும் ஆடல் கணிகைகளின் கலை நிகழ்ச்சிகளானது கலாச்சார முக்கியத்துவம் கொண்டதாக இருந்தது. காலப்போக்கில், ஆடல் கணிகையர் முகலாயர்களின் அரசவைகள், நவாப்கள் மற்றும் சுதேச சமஸ்தானங்களின் அரண்மனைகள் மற்றும் பிரித்தானிய இந்தியப் பேரரசின் உயர் அதிகாரிகளின் இருப்பிடங்கள், சிறிய ஜமீந்தார்கள் மற்றும் பிற இடங்களுக்கு வெளியே பயணம் செய்தனர்.
இந்தியாவின் இந்து கோவில்களில் சடங்கு மற்றும் சமய நடனங்களை நிகழ்த்திய தேவதாசிகளை விவரிக்கும் சில குறிப்புகள் ஆடல் கணிகையர் என்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. இருப்பினும், தேவதாசிகளுக்கும் ஆடல் கணிகையருக்கும் பெருமளவில் ஒற்றுமை இல்லை. கோவில் தெய்வங்களை மகிழ்விப்பதற்காக இந்து கோவில்களில் தேவதாசிகளால் நிகழ்த்தப்பட்ட சடங்கு நடனங்கள் என்பவை பெரும்பாலும் இந்திய பாரம்பரிய நடனங்கள் ஆகும். அதே சமயம் ஆடல் கணிகையர் ஆண்களின் மகிழ்ச்சிக்காக ஆடல்களை நிகழ்த்தினர். 1917 ஆம் ஆண்டில், இந்திய ஆடல் கணிகையர் கவர்ச்சியான ஆடை, கவர்ச்சியான நடன பாணி, ஆகியவற்றோடு ஆண்களை முழுமையாக மயக்கும் திறன் கொண்டவர்களாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளனர்.
பழங்காலத்தில், கோவில்களில் ஆன்மீக காரணங்களுக்காக மட்டுமே தேவதாசிகளால் பக்தி நடனங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டன. முகலாய காலத்தில், பொழுதுபோக்குக்கான நடனம் பிரபலமானது. மேலும் பல ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் போர் முகாம்களில் கூட நடனப் பெண்களை தங்கள் பரிவாரங்களுடன் அழைத்துச் சென்றனர். இந்தியாவில் ஆரம்பகால பிரித்தானிய குடியேறிகளுக்கு வரவேற்பு பரிசுகள் அல்லது வெகுமதிகளாக தாவீஃப்கள் ( ஆடல், பாடல், உருது இலக்கியம் போன்றவற்றில் சிறந்த அதிநவீன வேசிகள்) எனப்படும் பெண்கள் வழங்கப்பட்டனர். 18 ஆம் நூற்றாண்டில், இளம் இளவரசர்கள் தெஹ்ஸீப் மற்றும் கலாச்சாரத்தைக் கற்றுக்கொள்ள அவர்களிடம் ஆடல் கணிகையர் அனுப்பப்பட்டனர்.
முகலாய சகாப்தத்திலும், பிரித்தானிய அரசு காலத்திலும், ஆடல் கணிகையர் ஆட்டம் தர்பார்களில் தவறாமல் இடம்பெற்றன. இந்திய பணக்காரர்கள் போன்றோர் மண்டபங்கள் போன்ற இடங்களில் ஏற்பாடு செய்யும் சிறப்பு விழா போன்றவற்றில் கலந்துகொள்ள ஆடல் கணிகையர் அழைக்கப்பட்டனர். இதில் இசைக்கலைஞர்கள், உதவியளர்கள் மற்றும் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ஆடல் கணிகையர் இருப்பர். இந்த எண்ணிக்கை புரவலரின் அந்தஸ்தைப் பொறுத்து மாறுபடும்.
இந்த நினைவுச்சின்னம் 40 மீட்டர் அளவு கொண்ட ஒரு எஃகு சட்டமாகும். இது "ஏ" வடிவத்தில் உள்ளது. இது இரண்டு கைகளை குறிக்கிறது. கடற்கரை வானிலையிலிருந்து இதைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு, இது ஒரு அரிக்காத பொருளால் கட்டப்பட்டுள்ளாது. இந்நினைவுச்சின்னத்தின் உச்சியில், உப்பு படிகத்தைக் குறிக்கும் 2.5 டன் கண்ணாடி கன சதுரம் ஒன்று உள்ளது. கனசதுரம் இரவில் லேசர் விளக்குகளால் ஒளிரும். இது ஒரு பிரமிட்டின் மாயையை உருவாக்குகிறது. கனசதுரத்தின் விதானத்தின் கீழ், 5 மீட்டர் உயரமுள்ள காந்தி சிலை ஒன்று உள்ளது. 2014 ஆம் ஆண்டில், இந்த சிலை மும்பையில் அறுபது தனித்தனி துண்டுகளாக உருவாக்கப்பட்டு, ஒரு சிலையாக ஒன்றிணைத்து தண்டிக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது. இதை முடிக்க இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியது. இதை சதாசிவ் சாத்தே என்பவர் செதுக்கியுள்ளார்.
தேசிய உப்பு சத்தியாகிரக நினைவிடம் அல்லது தண்டி நினைவுச்சின்னம் என்பது 1930 ஆம் ஆண்டில் மகாத்மா காந்தி தலைமையிலான காலனித்துவ இந்தியாவில் வன்முறையற்ற உள்நாட்டு ஒத்துழையாமைச் செயலான உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தின் செயற்பாட்டாளர்களையும் பங்கேற்பாளர்களையும் கௌரவிக்கும் விதமாக இந்தியாவின் குஜராத்தின் தண்டியில் ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒரு நினைவுச்சின்னமாகும். இந்த நினைவுச்சின்னம் 15 ஏக்கர் பரப்பளவில், கரையோர நகரமான தண்டியில் அமைந்துள்ளது. இங்கு உப்பு அணிவகுப்பு 1930 ஏப்ரல் 6 அன்று முடிவடைந்தது. கடல் நீரைக் கொதிக்க வைப்பதன் மூலமும், உப்பு உற்பத்தி செய்வதன் மூலம் பிரித்தானிய அரசின் உப்பு ஏகபோகம் உடைக்கப்பட்டது. இத்திட்டம் ரூ.89 கோடி செலவில் மதிப்பிடப்பட்டு, உருவாக்கப்பட்டது.
பிரதான நினைவுச்சின்னத்தின் இடதுபுறத்தில் 79 தன்னார்வலர்களுடன் காந்தியின் வாழ்க்கை அளவிலான சிலை உள்ளது. இந்த சிலை வெண்கலத்தால் ஆனவை. இந்தியா, ஆஸ்திரியா, பல்கேரியா, பர்மா, ஜப்பான், இலங்கை, திபெத், இங்கிலாந்து மற்றும் அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து சிற்பிகளை அழைப்த்து அதில் 40 சிற்பிகள் தேர்வு செய்யப்பட்டனர். ஒவ்வொரு சிற்பியும் தலா இரண்டு சிற்பங்களை உருவாக்கினர். களிமண் சிற்பங்கள் முடிந்தபின், அச்சுகளும் ஃபைபர் காஸ்ட்களும் செய்யப்பட்டு சிற்பங்கள் சிலிக்கான்-வெண்கல அலாய் ஜெய்ப்பூரிலுள்ள ஸ்டுடியோ சுக்ரிதி என்ற நிறுவனத்தில் இறுதி செய்யப்பட்டது.
சுதந்திர போராட்டத்தில் காந்தியால் வலுப்படுத்தப்பட்ட தன்னிறைவின் நற்பண்புகளை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதற்காக, நினைவுச்சின்னம் அதன் ஆற்றல் தேவைகளுக்காக தன்னிறைவு பெற்றது. இதை அடைய 40 சூரிய மரங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இது இந்த நினைவுச்சின்னத்தை நிகர பூஜ்ஜிய ஆற்றல் திட்டமாக மாற்றுகிறது . பகலில் உற்பத்தி செய்யப்படும் ஆற்றல் மின்சார கட்டத்திற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது. மேலும் இரவில், தேவையான ஆற்றல் கட்டத்திலிருந்து மீண்டும் இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. இந்த அமைப்பு விலையுயர்ந்த மின்களங்களை நிறுவி பராமரிக்க வேண்டிய அவசியத்தை தவிர்க்கிறது.
தேசிய உப்பு சத்தியாக்கிரக நினைவுச்சின்னத்தை உருவாக்கும் திட்டம் உயர் மட்ட தண்டி நினைவுக் குழுவால் அறிவுறுத்தப்பட்டு, உருவாக்கப்பட்டது. பின்னர், இது இந்திய அரசின் கலாச்சார அமைச்சகத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. மும்பை, இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகம் இதன் ஒரு வடிவமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பு நிறுவனமாக சேவைகளை வழங்கியது. இந்த நினைவுச்சின்னம் மகாத்மா காந்தியின் இறந்த ஆண்டான 2019 ஜனவரி 30 அன்று இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோதியால் திறக்கப்பட்டது.
பார்வையாளர்களை ஈடுபடுத்தும் பொருட்டு, சூரிய உப்பு தயாரிக்கும் பாத்திரங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. பார்வையாளர்களின் வருகையின் நினைவுச் சின்னமாக வீட்டிற்கு ஒரு சிட்டிகை உப்பு எடுக்க அனுமதிக்கப்படுகிறது. சுதந்திரத்தை நோக்கி வழிநடத்த உப்பின் சக்திவாய்ந்த உருவகத்தைப் பயன்படுத்திய மகாத்மாவின் மூலோபாய புத்திசாலித்தனத்தைக் கொண்டாடுவதை நோக்கமாகக் கொண்டது இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது.
உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தின் கடலோர அம்சத்தை குறிக்கும் வகையில் ஒரு செயற்கை ஏரி உருவாக்கப்பட்டது. இந்த ஏரி ஊடுருவ முடியாத, ஜியோடெக்ஸ்டைல் அடிப்படையிலான ஏரியாகும். இது உப்பு ஊடுருவலைத் தடுக்க கீழே மற்றும் மேலிருந்து மூடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஏரி சேமிக்கப்பட்ட மழைநீரினால் நிரம்பியுள்ளது. இது பிரகாசமான தெளிவான நீரை உற்பத்தி செய்ய ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது.
இளங்கலை பட்டம் பெற்ற பிறகு, கவிதா அப்போது வளர்ந்து வந்த நிறுவனமான எம்.எஃப்.ஐ உஜ்ஜீவன் நிதி சேவைகளில் சேர்ந்தார். அங்கு அவர், கடன் மற்றும் இடர் பகுப்பாய்வு, சந்தை ஆராய்ச்சி மற்றும் தயாரிப்பு மேம்பாடு உள்ளிட்ட பல்வேறு செயல்பாடுகளில் நல்ல அனுபவம் பெற்றார். உஜ்ஜீவனில், அவர் தலைமையில் தனிப்பட்ட கடன் வழங்கும் பணிகள் தொடங்கின.
இந்தியாவில் ஒரு சிறிய நகரத்தில் சிறிய தொழிற்சாலை வைத்திருந்த தந்தைக்கு மகளாக பிறந்த கவிதாவுக்கு இயல்பாகவே தொழில் மீது ஆர்வம் இருந்தது. பொருளாதார வாய்ப்புகளால் முழு பகுதியுமே மாறும் என்பதில் நம்பிக்கைக் கொண்டிருந்தார் கவிதா. இளமையில் இருந்தே வறுமை ஒழிப்புக்கு, மாற்றுத் தீர்வுகளைக் கண்டுபிடித்து செயல்படுத்த விரும்பினார் கவிதா.
கவிதா நெகேமியா சமூக நோக்குக் கொண்ட இந்திய தொழிலதிபர். இவர் ஃபிண்டெக் நிறுவனம் அர்டூ வின் இணை நிறுவனர். வணிக உத்திகள் மற்றும் சந்தை அடிப்படையிலான அணுகுமுறைகள் மூலம் பொருளாதார ரீதியாக நலிந்தவர்களுக்கு உதவுவதற்காக 2010 மே மாதத்தில் பெங்களூரில் உள்ள சமீர் செகல் நிறுவனத்துடன் தனது நிறுவனத்தை இணைத்தார்.
தமிழ்நாட்டின் வேலூரில் பிறந்து வளர்ந்த கவிதா, இந்தியாவின் ஊட்டிக்கு அருகில் உள்ள லவ்டேல் லாரன்ஸ் பள்ளியில் கல்வி பயின்றார். டெல்லியில் செயின்ட் ஸ்டீபன் கல்லூரியில் பி.ஏ. பொருளாதாரத்தில் இளங்கலை பட்டமும், கார்னெல் பல்கலைக்கழகத்தில் எம்.பி.ஏ. பட்டமும் பெற்றார்.
ரென்ட்-டு-ஓன் ஆபிரிக்கா (ஜாம்பியாவின் லுசாக்காவை தளமாகக் கொண்ட ஒரு மைக்ரோ-சொத்து குத்தகை நிறுவனம்), விஷன்ஸ்ப்ரிங் (நியூயார்க்கை தளமாகக் கொண்ட இது முன்னர் ஸ்கோஜோ அறக்கட்டளை என்று அறியப்பட்டது) மற்றும் எலிவர் ஈக்விட்டியுடன் கோடைகால பயிற்சியாளராகவும் பணியாற்றினார்.
எம்பிஏ மேற்படிப்புக்காக கார்னெல் பல்கலைக்கழகத்திற்கு சென்ற கவிதா, தனது நிறுவனமான ஆர்டூ நிறுவனத்தை சமீர் செகலுடன் இணைத்தார். ஆர்டூவில் சி.ஓ.ஓவாக இருக்கும் கவிதா, சமீர் செகலுடன் இணைந்து பணியாற்றுகிறார்.
மைக்ரோஹைலா பேரினத் தவளைகள் சிறியவை. பொதுவாக இவற்றின் முதுகுப் புறப் பகுதியில் உள்ள அம்பு வடிவ அடையாளத்தால் இவற்றை அடையாளம் காணலாம். இவை பொதுவாக அடர் பழுப்பு நிற தோல்திட்டுடன் மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும். இந்த இனமானது சிறிய தலை கொண்டதாக, பற்கள் அற்றதாகவும், தெளிவான செவிப்பகுதி இல்லாததாகவும் இருக்கும். விரல் நுனிகளில் கரண்டி வடிவமானவையாகவும் மற்றும் விரல்களுக்கு இடையில் சிறிய வலைப் பின்னல் உள்ளது. ஆண் தவளைகளுக்கு கலவித்திண்டு இல்லை. பின்புறத்தில் உள்ள தோல் மென்மையானது, என்றாலும் அதில் சில பொக்குகள் உள்ளன. ஆண் தவளைகள் மூக்கு முதல் ஆசனவாய்வரை சுமார் நீளமுள்ளவையாகவும், பெண் தவளைகள் சுமார் நீளமுள்ளவையாகவும் உள்ளன.
கூர்வாய் அழகுத் தவளை . என்பது தெற்காசியாவில் காணப்படும் ஒரு வகை கூர்வாய்த் தவளை ஆகும். இந்த நீர்நில வாழ்வனமானது காஷ்மீர், நேபாளம், தீபகற்ப இந்தியா மற்றும் அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள், இலங்கை, வங்கதேசம் போன்ற பகுதிகளில் பரவியுள்ளது. இது முன்னர் மைக்ரோஹைலா ஃபிசிப்சை ஒத்ததாக கருதப்பட்டது; எனவே, இதன் வேறு பொதுவான பெயர்கள் வேறு எந்தவொரு இனத்தையும் குறிக்கலாம்.
கூர்வாய் அழகுத் தவளை வங்கதேசம், பூட்டான், இந்தியா, நேபாளம், பாக்கிதான், இலங்கை ஆகிய பகுதிகளைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டுள்ளது. வெப்பமண்டல மற்றும் துணை வெப்பமண்டல புல்வெளிகள், சவன்னாக்கள் மற்றும் புதர்நிலங்கள் முதல் வெப்பமண்டல மற்றும் துணை வெப்பமண்டல ஈரமான அகல காடுகள், வெப்பமண்டல மற்றும் துணை வெப்பமண்டல உலர் அகன்ற இலைக் காடுகள் மற்றும் வெப்பமண்டல மற்றும் துணை வெப்பமண்டல ஊசியிலைக் காடுகள் வரையிலான வாழிடங்களில் இது புல் மற்றும் இலைக் குப்பைகளில் காணப்படுகிறது .
கூர்வாய் அழகுத் தவளை காடுகளின் தரையில் இலைக் குப்பைகளில் பாதி மறைந்து வாழ்கிறது. இது முதன்மையாக இரவாடி விலங்கு என்றாலும் இது மழைக்காலத்திலும் பகலிலும் நடமாடக்கூடியது. இது மழைக்காலத்தில் உருவாகும் குளம், குட்டைகளில் இனப்பெருக்கம் செய்கிறது.
சலால் நீர் மின் நிலையம் என்றும் அழைக்கப்படும் சலால் பாந்த், இந்தியாவின் ஜம்மு-காஷ்மீரின் ரியாசி மாவட்டத்தில் உள்ள செனாப் ஆற்றில் கட்டப்பட்டுள்ள நீர் மின்சக்தி திட்டமாகும். 1978 ஆம் ஆண்டில் பாகிஸ்தானுடன் இருதரப்பு உடன்படிக்கைக்கு வந்த பின்னர், சிந்து நீர் ஒப்பந்த அமைப்பின் கீழ் காஷ்மீரில் இந்தியா கட்டிய முதல் நீர் மின் திட்டம் இதுவாகும். அணையின் வடிவமைப்பில் இந்தியா பின்வரும் குறிப்பிடத்தக்க சலுகைகளை வழங்கியது, அதன் உயரத்தைக் குறைத்தது, இயக்கக் குளத்தை அகற்றியது மற்றும் இந்த திட்டத்தின் நீண்ட கால நிலைத்தன்மையை சேதப்படுத்தும் வண்டல் மேலாண்மைக்கு உட்பட்ட சதுப்பு நிலங்களை உள்ளடக்கியது. இந்த அணை ஐந்து ஆண்டுகளில் நீர் பிடிப்புப் பகுதியில் வண்டல் சேர்ந்து மேவியது. இந்த அணைக்கட்டின் எதிர்காலம் தற்போது நிச்சயமற்றதாக உள்ளது.
பேச்சுவார்த்தைகளின் போது, அணையின் வடிவமைப்பு மற்றும் திறன் குறித்து பாகிஸ்தான் தொழில்நுட்ப ஆட்சேபனைகளை எழுப்பியது. அணையின் 40 மிகுதி நீர் வழிகால் வாயில்கள் ஒப்பந்தத்தால் அனுமதிக்கப்பட்டதை விட அணைக்கு அதிக சேமிப்பைக் கொடுத்தன என்று அது வாதிட்டது. வண்டல் துப்புரவுக்காக சேர்க்கப்பட்ட கீழ்-சதுப்பு நிலங்கள் ஒப்பந்தத்தின் கீழ் அனுமதிக்கப்படவில்லை என்றும் அது வாதிட்டது. பாகிஸ்தானியர்கள் வெளிப்படுத்திய வெள்ள ஆபத்து நியாயமற்றது என்று இந்தியர்கள் வாதிட்டனர். பாக்கிஸ்தானை வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கும் இந்தியாவின் எந்தவொரு நோக்கமும் அதன் சொந்த பிரதேசத்திற்கு அதிக சேதத்தை ஏற்படுத்தும். பாக்கிஸ்தான் மனந்திரும்ப விரும்பாத நிலையில், இந்திய பேச்சுவார்த்தையாளர்கள் அதை ஒரு நடுநிலை நிபுணரால் மத்தியஸ்தத்திற்கு கொண்டு செல்ல விரும்பினர்.
சலால் திட்டம் 1920 இல் கருக்கொள்ளப்பட்டது. இந்த திட்டத்தின் சாத்தியக்கூறு தொடர்பான ஆய்வுகள் 1961 ஆம் ஆண்டில் ஜம்மு-காஷ்மீர் அரசாங்கத்தால் தொடங்கப்பட்டது. திட்ட வடிவமைப்பு 1968 ஆண்டிற்குள் தயாரிக்கப்பட்டது. 1970 ஆம் ஆண்டில், இந்திய அரசாங்கத்தின் நீர்ப்பாசன மற்றும் மின்சாரத் துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள மத்திய நீர்மின் திட்ட கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தால் கட்டுமானம் தொடங்கப்பட்டது. இந்த திட்டத்தின் வடிவமைப்பில் அணையால் உருவாக்கப்பட்ட நீர் சுழலியைப் பயன்படுத்தி 690 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யும் இரண்டு கட்ட மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் இருந்தது.
1960 ஆம் ஆண்டு சிந்து நீர் ஒப்பந்தத்தின் கீழ், செனாப் நதி பாகிஸ்தானிய பயன்பாட்டிற்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது . மின் உற்பத்தி போன்ற "நுகர்வு அல்லாத" பயன்பாடுகளுக்கு நதியைப் பயன்படுத்த இந்தியாவுக்கு உரிமை உண்டு. ஒரு திட்டத்தை உருவாக்க, கட்டுமானத்திற்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னதாக பாகிஸ்தானுக்கு நோக்கத்தை அறிவிக்கவும், பிந்தையவர்கள் எழுப்பும் எந்தவொரு கவலையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவும் இந்த ஒப்பந்தத்தின் கீழ் இந்தியா கடமைப்பட்டுள்ளது.
இந்த திட்டம் மாட்லாட்டுக்கு தெற்கே சில கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ரியாசி மாவட்டத்தில் உள்ள செனாப் ஆற்றில் அமைந்துள்ளது. இந்த இடத்தில் நதியானது தனது போக்கினை தென்கிழக்கு திசையில் மாற்றுகின்றது. பாகிஸ்தானின் கீழ் நோக்கிய மராலா எட்வொர்க்ஸ் 72 கிலோ மீட்டர் மராலா-ராவி இணைப்பு கால்வாய் மற்றும் மேல் செனாப் கால்வாய் ஆகியவை பாகிஸ்தானிய பஞ்சாபின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு தண்ணீரைக் கொண்டு செல்கின்றன.
வைசாலி சமந்த் இவர் ஓர் இந்திய இசை அமைப்பாளரும், பாடலாசிரியரும் மற்றும் பின்னணி பாடகியுமாவார். இவர் மராத்தி திரைப்படம் மற்றும் இசைத் துறையில் பணியாற்றியதற்காக பிரபலமாக அறியப்படுகிறார். தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் ஒளிபரப்பப்படும் மெய்நிகர் பாடும் போட்டி நிகழ்ச்சிகளில் நடுவராகவும் இருக்கிறார். இவர் பெங்காலி, குஜராத்தி, போஜ்புரி, அசாமி, தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு மொழிகளில் பாடியுள்ளார். இவர் மராத்தியில் மட்டும் 2000 பாடல்களுக்கு மேல் பாடியுள்ளார். இவரது "ஐகா தாஜிபா", " கோம்பாடி பாலாலி ", "நாட் குலா" மற்றும் "துர்ச்சியா ரனாத்" போன்ற பிரபலமான பாடல்கள் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றன. மேலும் இவர் ஏ. ஆர். ரகுமான், விஜு ஷா மற்றும் தபூ மாலிக் போன்ற இசை இயக்குனர்களுக்காகவும் இவர் பாடியுள்ளார். "கொம்படி படாலி" என்ற மிகவும் பிரபலமான மராத்தி பாடல் இவரது அனைத்து இசை நிகழ்சிகளிலும் பாடுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்.
சமந்தின் ஐகா தாஜிபா என்ற முதல் பாடல் இந்தியா முழுவதும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. லகான், தால் & சத்யா போன்ற பாலிவுட் திரைப்படங்களில் ஏ. ஆர். ரகுமான் போன்ற இசையமைப்பாளர்களுக்காக இவர் பாடியுள்ளார். விஜு ஷா, தபூ மாலிக் போன்ற பாலிவுட் இசை இயக்குனர்களுக்காகவும் இவர் பாடியுள்ளார். மேலும் பாலிவுட் படங்களான பத்மசிறீ லாலு பிரசாத் யாதவ், கேர்ல்பிரெண்ட், எயிட், மலமால் வீக்லி, துஜே மேரி கசம், சேத்னா, தில் ஜோ பீ கஹே, டிராஃபிக் சிக்னல், கஹூன் கே . பியார் ஹைசாம்கு, மிர்ச் போன்றத் திரைப்படங்களில் பாடல்களுக்காகவும் இவர் பாடியுள்ளார். ஏ. ஆர். ரகுமான் இசையமைத்த சத்யா என்றத் திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற சல்கா ரே என்ற இவரது பாடல் மிகவும் பிரபலமானது. இவர் 2004 இல் சிங்கப்பூரின் எம்டிவி ஆசியா இசை விருதுகளை வென்றுள்ளார்.
லகான் , கைஸ் கஹூன் கே பியார் ஹை , மஜா நாவ் சிவாஜி , கிரண் குல்கர்னி கிரண் குல்கர்னி திரைப்பட இசைத் தொகுப்பின் ஒரு பகுதியாகவும் இருந்தார். 2017இல் சுபாஷ் கோர்படேவின் கர்ப் என்றப் படம், மற்றும் என். லேகர் என்பவர் இயக்கிய மராத்தி நாடக திரைப்படமான சாந்த் பிரிதிச்சா ஆகியவற்றுடன் இவர் தொடர்புடையவர். திரைப்படங்களுக்கு பாடுவதைத் தவிர, இந்தி இசைத் தொகுப்பிலும் வைசாலி பணியாற்றி வருகிறார். இவர் சமீபத்தில் தனது சமீபத்திய பாடலான குங்குனி தூப் என்ற பாடலை யூடியூப்பில் காணொளிக் காட்சியாக வெளியிட்டுள்ளார்.
வைசாலி சமந்த் தனக்கு 8 வயதாக இருந்தபோது சாதனை படைத்த நாட்டிய சங்கீத நிபுணர் ஜோத்சனா மொகைல் என்பவரின் கீழ் இசையைக் கற்கத் தொடங்கினார். பின்னர், கட்டி மற்றும் சிறீ ஜெயந்த் தாதர் ஆகியோரிடமிருந்து 5 ஆண்டுகள் இந்திய பாரம்பரிய இசையில் முறையான பயிற்சி பெற்றார். அதன்பிறகு, குரு பண்டிட் மனோகர் சிமோத்திடமிருந்து சர்வதேச இசையுடன் இந்திய பாரம்பரிய இசையை கலக்கும் நுட்பத்தை கற்றுக் கொண்டார்.
மேற்கு வங்கத்தின் முகமூடிகள் அல்லது முகோஷ் என்பது மேற்கு வங்கத்தின் நாட்டுப்புற நடனமான ”முகமூடிநடனத்திற்காக” பயன்படுத்தப்படும் முகமூடி ஆகும். பெரும்பாலும் இந்த முகமூடிகள் எளிதில் விளங்காத வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளன. இந்த முகமூடிகளை அணிவது தொடக்கக் காலம் முதலே நாட்டுப்புறக் கதைகள் மற்றும் மதங்களுடன் தொடர்புப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. களிமண், மரம், மென்மரம் அல்லது ஷோலா, தக்கை, காகிதம், உலோகம் போன்றவற்றால் ஆன பல்வேறு வகையான முகமூடிகள் உள்ளன. பொதுவாக, மரமுகமூடிகள், களிமண், தக்கை மற்றும் காகிதத்தால் ஆனவை மிகவும் அரிதானவை. சில முகமூடிகளை மேற்கு வங்காள பழங்குடியினர் பயன்படுத்தி வந்துள்ளனர். புவியியல் ரீதியாக, மேற்கு வங்கம் கலாச்சார வட்டத்திற்குள் வருவதற்கு இந்த முகமூடிகள் ஏதுவாகின்றன. மேற்கு வங்கத்தில் இம்முகமூடி பெரும்பாலும் நாட்டுப்புற நடனத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. 2015 இல் யுனெஸ்கோ வங்காளத்தின் கிராமியக் கைவினை மையத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, பாரிஸில் தங்கள் கலைப்படைப்புகளைக் காட்சிப்படுத்த ஏற்பாடு செய்தது.
குர்னி என்ற இடம் நீண்ட காலமாகக் களிமண் கலையின் குறிப்பிடத்தக்க மையமாக இருந்து வருகின்றன. இங்குத் தயாரிக்கப்படும் களிமண் முகமூடிகள் குறிப்பிடத்தக்கவை மேற்கு வங்காளத்தின் மிகவும் புகழ்பெற்ற நாட்டுப்புற நடனம் சாவ் நடனம், அதன் ஓர் அங்கமாக இந்த முகமூடிகள் பிரிக்க முடியாதபடி விளங்குகின்றன. முகமூடி பல நிலைகளில் உருவாக்கப்படுகிறது. முக அம்சங்கள் களிமண்ணால் ஆனவை. கொல்கத்தாவின் குமோர்டுலி என்ற இடம் அங்குத் தயாரிக்கப்படும் முகமூடிகளால் பெயர்பெற்று மிகவும் அறியப்பட்ட புகழுடையதாகவும் உள்ளது. நவத்வீப் என்ற இடத்தில் செய்யப்படும், ஷிபர் முகோஷ் எனப்படும் களிமண் முகமூடிகள் புகழ்பெற்றவையாகும்.