polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1764 ஆம் ஆண்டில் திரிபுரா மன்னருக்கு எதிரான விவசாயிகள் இயக்கம், முதலில் ஷம்ஷர் காசியின் தலைமையில் உருவாக்கப்பட்டது, இது கொமிலாவில் குறிப்பிடத்தக்க வரலாற்று நிகழ்வாக உள்ளது. இது 1765 இல் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சியில் வந்தது. இந்த மாவட்டம் 1790 இல் திரிபுரா மாவட்டமாக நிறுவப்பட்டது. இது 1960 இல் கொமிலா என மறுபெயரிடப்பட்டது. இந்த மாவட்டத்தின் சந்த்பூர் மற்றும் பிரம்மன்பாரியா துணைப்பிரிவுகள் 1984 இல் மாவட்டங்களாக மாற்றப்பட்டன.
1931 ஆம் ஆண்டில், சௌதக்ராம் உபசிலாவில் உள்ள மோகினி கிராமத்தில் சுமார் 4000 விவசாயிகள் நில வருவாய் வரிக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்தனர். பிரிட்டிஷ் கூர்க்கா வீரர்கள் கூட்டத்தின் மீது கண்மூடித்தனமாக துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதில், நான்கு பேர் கொல்லப்பட்டனர். ஒரு பெரிய விவசாயிகள் கூட்டத்தில், 1932 இல் லக்சம் உபசிலாவின் ஹஸ்னாபாத் மீது காவல்துறையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். இரண்டு பேர் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் பலர் காயமடைந்தனர்.
கோமிலா பகுதி ஒரு காலத்தில் பண்டைய சமதாதாவின் கீழ் இருந்தது மற்றும் திரிபுரா மாநிலத்துடன் இணைந்தது. இந்த மாவட்டம் கி.பி ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஹரிகேலா மன்னர்களின் ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. லால்மாய் மைனமதி தேவா வம்சத்தால் (கி.பி எட்டாம் நூற்றாண்டு, கி.பி 10 மற்றும் 11 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில்) ஆளப்பட்டது. 1732 ஆம் ஆண்டில், இது ஜகத் மணிக்யாவின் வங்காள ஆதரவு களத்தின் மையமாக மாறியது.
கொமிலா நகரம் , அதிகாரப்பூர்வமாக குமிலா என்றழைக்கப்படுகிறது. இது, வங்காளம், டாக்கா-சிட்டகாங் நெடுஞ்சாலையின் மீது அமைந்த சிட்டகாங் பிரிவிலுள்ள ஒரு நகரமாகும் . இது சிட்டகாங் பிரிவின் ஒரு பகுதியான கொமிலா மாவட்டத்தின் நிர்வாக மையமாகும். சிட்டகாங்கிற்குப் பிறகு கிழக்கு வங்காளத்தின் இரண்டாவது பெரிய நகரமாகவும் மற்றும் வங்காளத்திலுள்ள மூன்று பழமையான நகரங்களில் ஒன்றாகவும் கொமிலா நகரம் உள்ளது.
கொமிலாவில் ஏராளமான சுற்றுலா தலங்கள் உள்ளன. இந்த மாவட்டத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல்வேறு தொல்பொருள் நினைவுச்சின்னங்கள், குறிப்பாக 7 முதல் 8 ஆம் நூற்றாண்டு வரை, இப்போது மைனமதி அருங்காட்சியகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. கொமிலாவில் இரண்டாம் உலகப் போரின் நினைவு போர் கல்லறை உள்ளது, இது காமன்வெல்த் போர் கல்லறைகள் ஆணையத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டு பராமரிக்கப்படுகிறது.
சமஸ்கிருதி அருங்காட்சியகத்தில் பழைய கற்காலம் மற்றும் புதிய கற்கால காலங்களைச் சேர்ந்த கல் கருவிகள், நுண்கல், மற்றும் வெண்கலம் முதல் இரும்புக் காலத்தைச் சேர்ந்தவை உள்ளிட்ட பல கலைப்பொருட்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் பானைகள் செய்தல் தொடர்பானவையும் அங்கு உள்ளன. மற்றும் ஹசாரிபாக் பகுதியைச் சுற்றிலும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பௌத்தம் தொடர்பான கலைப்பொருள்களும் அங்கு உள்ளன. இங்கு பிர்ஷர்கள், சந்தாலிகள், மற்றும் குருக் என்று அழைக்கப்படுகின்ற ஓரவோன் இன மக்கள் தொடர்பான பல கலைப்பொருள்கள் உள்ளன. இந்த இன மக்களின் வாழ்க்கை அமைப்பு, நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், தாவரத் தொடர்பியல் உள்ளிட்டவற்றைக் கொண்ட அனைத்துப் பொருண்மைகளும் இங்குள்ள அருங்காட்சியக ஆய்வுக் காப்பகம் மற்றும் நூலகத்தில் கிடைக்கிறது. இது ஒரு காட்சிக்கூடத்தையும் கொண்டு அமைந்துள்ளது. அந்தக் காட்சிக்கூடத்தில் உள்ளூர் கைவினைப்பொருட்கள் மற்றும் ஜவுளி, மற்றும் ஹசாரிபாக்கின் சுமார் 200 கோவர் மற்றும் சோஹ்ராய் தொடர்பான ஓவியங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டு காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன.
சமஸ்கிருதி அருங்காட்சியகம் மற்றும் கலைக்கூடம் என்பது இந்தியாவில் ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தில் ஒரு அருங்காட்சியகம் ஆகும். புலு இமாம் என்பவரால் 1991 ஆம் ஆண்டில் அவர் ஹசாரிபாக் மாவட்டத்தில் உள்ள இஸ்கோ என்னும் இடத்தில் முதன் முதலாக பாறை ஓவியத்தை கண்டுபிடித்த பின்னர் நிறுவப்பட்ட அருங்காட்சியகம் ஆகும். அதனைக் கண்டுபிடிப்புக்குப் பின்னர், இந்தியாவில் ஜார்க்கண்ட் மாநிலத்தில் வட கரன்புரா பள்ளத்தாக்கின் அவர் அதிக எண்ணிக்கையிலான வரலாற்றுக்கு முந்தைய தொல்பொருள் உட்பட மீசோ-சால்கோலிதிக் பாறை ஓவியங்களைக் கண்டுபிடித்து அவற்றை வெளியுலகின் பார்வைக்குக் கொண்டு வந்தார்.
சமஸ்கிருதி அருங்காட்சியகத்தில் ஒரு சிறிய நூலகம் மற்றும் ஒரு ஆய்வு ஆவணக் காப்பகம் ஆகியவை உள்ளன. மேலும் புகைப்பட மற்றும் காட்சி ஆவணங்கள் அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள கண்காட்சிகளை படி எடுக்கும் வசதிகளைக் கொண்டு அமைந்துள்ளன. நூலகத்தில் அருங்காட்சியகம் மற்றும் கலைக்கூடம் ஆகியவற்றில் ஆவணங்கள், நூல்கள், நாளிதழ்கள் மற்றும் செய்தி மடல்கள் உள்ளிட்ட பல வெளியீடுகள் உள்ளன.
இந்த அருங்காட்சியகம் கோவர் மற்றும் சோக்ராஜ் ஆகியோரின் ஓவியங்களுக்குப் பெயர் பெற்றதாகும். அவை பல பாணிகளில் இங்கு அமைந்துள்ளன. கலைக்கூடத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள பல வீடுகளின் சுவர்கள் அழகாக வண்ணம் அடிக்கப்பட்ட நிலையில் அமைந்துள்ளன. இஸ்கோவின் குகை ஓவியங்கள் இந்த அருங்காட்சியக உட்பகுதியின் முக்கியமான அம்சமாக அமைந்துள்ளது.
இந்த அருங்காட்சியகம் தற்போது அவரது தனியார் கட்டிடத்தில் இயங்கி வருகிறது. இது 3 ஏக்கர் வளாகத்தில் மரங்களைக் கொண்டிருந்த இடத்தில் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தேயிலைத் தோட்ட மாவட்ட தொழிலாளர் சங்க கட்டிடமாக இயங்கி வந்தது. மரங்களின் தோப்பு இருந்தது.
நகரிலிருந்து மிக எளிதில் சென்று அடையும் வகையில் இதன் அமைவிடம் உள்ளது. திபுகர்கா என்னும் இடத்தில் இது அமைந்துள்ளது. இங்கு வரும் பார்வையாளர்கள் மின்சார ஆட்டோ ரிக்ஷாவிலோ, ஈஆட்டோ ரிக்ஷாவிலோ இந்த இடத்தை வந்தடையலாம்.
இந்த அருங்காட்சியகத்தில் மூன்று முக்கிய காட்சிக் கூடங்கள் உள்ளன. அவை தொல்பொருள் காட்சிக்கூடம், இனவியல் காட்சிக்கூடம், மற்றும் பழங்குடி கலை மற்றும் கைவினைப் பொருள்கள் காட்சிக்கூடம் ஆகியவையாகும்.
பழைய கோட்டை 3 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் கட்டப்பட்டது. இது 7 அடி அகலமுள்ள மூன்று வாயில்களைக் கொண்டுள்ளது. கோட்டை சுண்ணாம்பு மற்றும் சுர்கி மோட்டார் கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ளது. கோட்டையின் வெளிப்புற எல்லைச் சுவர்கள், அதன் நீளத்துடன், "சுண்ணாம்பு-சுர்கி சூரியன் சுட்ட செங்கற்களால்" கட்டப்பட்டுள்ளன, அவை தட்டையான மற்றும் நீண்ட செங்கற்கள். மத்திய வாயில் மூன்று வாயில்களில் மிகப்பெரியது மற்றும் இது "சிங் குள்ளர்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. கோட்டையின் நடுவில் அமைந்துள்ள நீதிமன்ற அறை, இரண்டு மாடி மாளிகையாகும். இது நீதிமன்றத்தை நடத்த மன்னரால் பயன்படுத்தப்பட்டது. கோட்டைக்குள் மக்கள் மற்றும் விலங்குகளின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக நீரைக் கொண்டுவரும் தொட்டிப் பாலம் இருந்தது. ஆனால் இப்போது பாழடைந்த நிலையில் காணப்படுகிறது. இரண்டாவது வாயிலிலிருந்து நுழைந்த பிறகு, கோட்டையில் மூன்று இந்து கோவில்கள் இருந்தன. மதினி ரேயை தோற்கடித்து கோட்டையை ஆக்கிரமித்தபோது இவை ஓரளவு பள்ளிவாசல்களாக மாற்றப்பட்டன.
பலாமூ கிலா என்பது இந்திய மாநிலமான ஜார்க்கண்டில் உள்ள மேதினிநகர் நகரின் தென்கிழக்கில் அமைந்துள்ள இரண்டு பாழடைந்த கோட்டைகளாகும். இவை மேதினிநகருக்கு அருகிலுள்ள பலாமூ காடுகளில் ஆழமாக அமைந்துள்ள பெரிய கோட்டைகள் முதல் கோட்டை சமவெளிகளிலும், இரண்டாவது கோட்டை அருகிலுள்ள மலையிலும் உள்ளது. இரண்டும் பலாமூவில் உள்ள அவுரங்கா ஆற்றின் படுகைகளில் உள்ளது. ஆற்றின் படுக்கையில் விரிவான பாறை வெளிப்பாடுகளால், நதி துண்டிக்கப்பட்ட பற்கள் போல் தோன்றுகிறது. இதுவே 'பாலமாவ்' என்ற பெயரின் மூலமாக இருக்கலாம், அதாவது "மங்கலான நதியின் இடம்" என்று பொருள். கோட்டைகள் பெத்லா தேசிய பூங்காவின் அடர்ந்த காடுகள் நிறைந்த பகுதியில் உள்ளன. கோட்டைகள் ஒன்றுக்கொன்று நெருக்கமாக மேதினிநகரிலிருந்து 20 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளன.
பலாமூ கிலா இந்திய மாநிலமான ஜார்கண்டில் உள்ள மேதினிநகர் நகரின் தென்கிழக்கில் தொலைவில் அமைந்துள்ள இரண்டு பாழடைந்த கோட்டைகளாகும். செரோ வம்சத்திற்கு முன்பே இருந்த சமவெளிகளில் உள்ள பழைய கோட்டை ராக்செல் வம்ச மன்னரால் கட்டப்பட்டது. மேதினிநகருக்கு அருகே சேர் ஷா சூரி பாதையில் பலாமூ காடுகளில் ஆழமாக இந்த இரண்டு பெரிய கோட்டைகளும் அமைந்துள்ளன. சமவெளிகளில் அசல் கோட்டையும், அருகிலுள்ள மலையின் மற்றுமொரு பகுதியும் உருவாக செரோ வம்சத்தின் மன்னர்கள் காரணமாவார்கள். சமவெளிகளில் உள்ள கோட்டையில் மூன்று பக்கங்களிலும் மூன்று முக்கிய வாயில்களிலும் பாதுகாப்பு இருந்தது. புதிய கோட்டை ராஜா மதினி ரே என்பவரால் கட்டப்பட்டது. இந்த கட்டிடக்கலை இஸ்லாமிய பாணியில் உள்ளது. இது தாவுத் கானின் வெற்றியை பிரதிபலிக்கிறது.
திசம்பர் 16, 2012 அன்று, இந்தியாவின் தலைநகர் தில்லியில் இயங்குனர் மருத்துவம் பயிலும் மாணவி அவரது ஆண் நண்பருடன் திரைப்படம் பார்த்துவிட்டு இரவு 9.30 மணியளவில் வீடு திரும்பும் போது ஆறு நபர்களால் பேருந்து ஒன்றில் வன்புணர்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார். பாலியல் வன்கொடுமையால் கடுமையாக உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்ட மாணவிக்கு உடல்நிலை மோசமானதால், அவரை வெளிநாட்டிற்கு சிகிச்சைக்கு அனுப்ப மத்திய அரசு தீவிர முயற்சிகள் மேற்கொண்டது. ஆனால் சிகிச்சைகள் பலனளிக்காமல் 2012, திசம்பர் 29 அன்று அவர் உயிரிழந்தார். பாதிக்கப்பட்ட அப் பெண்ணின் உண்மையான பெயரைக் குறிப்பிடாமல் டாமினி, நிர்பயா, அமானத் எனும் புனைப்பெயர்களால் அவர் குறிக்கப்பட்டார். இவரின் பெயர் சோதி சிங் என்று இவரது தாயார் 2015 டிசம்பர் 16 அன்று அளித்த ஒரு பேட்டியில் அறியப்பட்டது.இது பின்னாளில் நிர்பயா சம்பவம் என்று அழைக்கப்பட்டது.
நிர்பயா வாகினி என்பது பெண்கள் நலனுக்கான ஒரு இயக்கமாகும். இந்த இயக்கமானது ஒடிசாவைச் சேர்ந்த மகளிர் சமூக சேவகரான மானசி பிரதான் என்பவர் நிறுவிய மகளிர் மாண்பிற்கான தேசிய பிரச்சாரத்தின் ஒரு தன்னார்வப் பிரிவு ஆகும். இது ஜனவரி 2014 இல் ஒடிசாவுடன் சேர்ந்து மேலும் ஏழு மாநிலங்களில் நிறுவப்பட்டது. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளை எதிர்த்துப் போராடுவது நிர்பயா வாகினியின் முக்கிய பங்காகும். மேலும், இந்த இயக்கமானது பெண்களுக்கெதிரான வன்கொடுமைகளுக்கான மக்களின் பொதுக் கருத்தை அணிதிரட்டுவதற்கும் இயக்கத்தின் நான்கு-புள்ளி சாசனத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான தொடர்ச்சியான பிரச்சாரத்தைத் தொடங்குவதற்கும் உதவும். அதன் நான்கு அம்ச கோரிக்கைகளை உடனடியாக செயல்படுத்த மாநில அரசுகளுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதும் அதன் பணியில் அடங்கும்.
ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் பெண்களுக்கு தற்காப்புப் பயிற்சியைச் சேர்ப்பது, பெண்கள் பாதுகாப்புக்கு சிறப்பு பாதுகாப்பு படை அமைப்பது.
ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளுக்கு சிறப்பு விரைவான நீதிமன்றங்களைத் திறத்தல், பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை தொடர்பான வழக்குகளை விசாரித்தல் சிறப்பு விசாரணை மற்றும் தனித்தனி வழக்கு விசாரணைப் பிரிவு
தில்லியில் நடந்த நிர்பயா சம்பவத்தின் முதல் ஆண்டு நிறைவை நினைவுகூரும் வகையில் 2013 இல் டிசம்பர் 16 முதல் டிசம்பர் 29 வரை இரண்டு வார காலம் மகளிர் மாண்பிற்கான தேசிய பிரச்சாரத்தின் இயக்கத்தால் நிர்பயா வாரமாக அனுசரிக்கப்பட்டது. இதன் ஒரு பகுதியாக டிசம்பர் 24 ஆம் தேதி நிர்பயா வாகினி இயக்கத்தின் அதிகாரப்பூர்வ சின்னத்தின் முதல் தோற்றம் மும்பையில் வெளியிடப்பட்டது. மேலும், எட்டு மாநிலங்களுடன், டெல்லி, மும்பை, சென்னை, கொல்கத்தா, பெங்களூர் மற்றும் ஹைதராபாத் போன்ற மெட்ரோ நகரங்களிலும் இந்த இயக்கம் தொடங்கப்பட திட்டமிடப்பட்டது.
நிர்பயா வாகினி இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான தன்னார்வலர்களைக் கொண்டது . இந்த இயக்கத்தின் தன்னார்வலர்களாகப் பணிபுரியும் பெண்கள், இல்லத்தரசிகள் முதல் மாணவர்கள் வரை உள்ளனர்.
1732 ஆம் ஆண்டில் பரூக்நகரின் முதல் நவாப் மற்றும் முகலாய பேரரசர் பரூக்சியாரின் ஆளுநரான பவுஜ்தார் கான் என்பவரால் நிறுவப்பட்ட பரூக்நகர் அதன் உப்பு வர்த்தகம் காரணமாக 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி வரை செழித்து வளர்ந்தது. இன்று, முகலாயர் கால நினைவுச் சின்னங்களான சீஷ் மகால், பாவ்லி மற்றும் பவுஜ்தார் கான் கட்டிய ஜமா மஸ்ஜித் ஆகியவை பார்வையாளர்களை ஈர்க்கின்றன. இந்த நகரம் குர்கானுக்கு தெற்கே உள்ள கர்ஹி ஹர்சருவுடன் இரயில் பாதை மூலம் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. சுல்தான்பூர் தேசிய பூங்கா குர்கான் சாலையில் உள்ள பரூக்நகர் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. நகரத்திலிருந்து தொலைவில் பட்டெளதி அரண்மனை உள்ளது.
கான் எண்கோண நகரத்தைச் சுற்றியுள்ள கோட்டைகளைக் கட்டினார். ஐந்து நுழைவாயில்கள் கொண்ட அவரது அரண்மனை சீஷ் மகால் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது 1761 ஆம் ஆண்டில் முகலாய கட்டிடக்கலையில் குறிப்பிடத்தக்க கட்டமைப்பில் கட்டப்பட்டது. மேலும் ஜமா மஸ்ஜித் மற்றும் தில்லி தர்வாசா ஆகியவற்றையும் கட்டினார். 70 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அடுத்தடுத்த நவாப்கள் இப்பகுதியில் ஒரு பெரிய நிலப்பரப்பை ஆண்டனர்.
பரூக்நகர் இந்தியாவின் ஹரியானா மாநிலத்தின் குர்கான் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் மற்றும் நகராட்சி ஆகும். இது தொலைவில் அமைந்துள்ள குர்கான் மாவட்டத்தின் ஒன்பது நிர்வாகத் தொகுதிகளில் ஒன்றாகும். குர்கானில் இருந்து ஜாஜ்ஜர் மாவட்டத்துடன் அதன் எல்லையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இது அஹிர்வால் பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
இதற்கிடையில், 1757 ஆம் ஆண்டில் ஜாட் இனத்தின் பரத்பூரைச் சேர்ந்த சூரஜ் மல் என்பவரால் காம்கரின் மகன் மூசா கானை தோற்கடித்தது பரூக்நகரைக் கைப்பற்றினார். 1763 இல் மகாராஜா சூரஜ் மல் இறந்த பிறகு, 1771இல் மூசா கான் பரூக்நகரை மீட்டெடுத்தார்.
1732 ஆம் ஆண்டில் பரூக்நகரின் முதல் நவாப் மற்றும் முகலாய பேரரசர் பரூக்சியாரின் ஆளுநரான பவுஜ்தார் கான் என்பவரால் நிறுவப்பட்டு, பல ஆண்டுகளாக உப்பு வர்த்தகம் காரணமாக பரூக்நகர் செழித்தது.
மரியா வஸ்தி தான்சானியாவின் தாருசலாமில் பிறந்தார். தனது குடும்பத்துடன் பாகிஸ்தானுக்குச் செல்வதற்கு முன்பு தனது ஆரம்ப ஆண்டுகளை அங்கேயே கழித்தார். இவர் ரிஸ்வான் வஸ்தி மற்றும் தஹிரா வஸ்தி ஆகியோரின் மருமகள் ஆவார். வஸ்தியின் பெற்றோர், இவரை ஒரு மருத்துவராக வேண்டும் என்று விரும்பினர், இருப்பினும், இவர் பொழுதுபோக்கு துறையில் ஒரு தொழிலைச் செய்ய விரும்பினார். அந்த நாளில், நாட்டில் செயல்படும் ஒரே தொலைக்காட்சி நிறுவனம், அரசாங்கத்திற்கு சொந்தமான பாகிஸ்தான் தொலைக்காட்சி மட்டுமே ஆகும். 1990 களின் பிற்பகுதியில், நாட்டின் முதல் தனியாருக்குச் சொந்தமான நிறுவனமாக நெட்வொர்க் டெலிவிஷன் மார்க்கெட்டிங் இருந்தது. இது, குறிப்பாக இளம் தலைமுறையினரை இலக்காகக் கொண்ட உள்ளடக்கத்தைக் காண்பித்தது. அதனால், மரியா வஸ்தி நடிப்பில் ஆர்வம் காட்டினார்.
பானோ குட்ஸியா மற்றும் கல்லோ என்ற பெயரில் இவர் நடித்த நாடகங்கள், இவரது நினைவு கூறத்தக்க நாடகங்களில் ஒன்றாக உள்ளன. பாட்லன் பர் பசேரா நாடகத்தில், ஒரு பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் கதா பாத்திரத்தில் தனது நடிப்பை மிகச்சிறப்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இந்த நாடகத்தில் வரும் ஒரு காட்சியமைப்பு பின்வருமாறு சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்காவில் வசிக்கும் ஒரு மனிதனை வலுக்கட்டாயமாக திருமணம் செய்துகொள்ள ஒரு பெண் வற்புறுத்தப்படுகிறார். தொலைபேசி வழியாகவே அம் மனிதனிடம் பேசும் அப் பெண், முதல்முறையாக அவனைச் சந்திக்கும் போது, அவனின் நிழல்படத்தில் பார்த்ததை விட அந்த மனிதன் வயதானவராக உள்ளார் என்பதை அப்பெண் உணர்ந்தாள்.
நடிப்பில் தனது முதல் அனுபவம் கலையின் ஆர்வத்திற்காக இருந்தது என்று வாஸ்தி நினைவு கூர்ந்தார். ஆனால் பின்னர் அவரது பெற்றோர் ஒரு தொழில்முறை முறையில் வாழ்க்கையைத் தொடர சொன்னார்கள். அதனால், தனது முதல் நிலைக்குப் பிறகு, பி.டி.வி-க்காக லாகூர், கராச்சி மற்றும் இஸ்லாமாபாத் மையங்களில் வஸ்தி பல்வேறு நாடகங்களில் பாத்திரங்களைப் பெறத் தொடங்கினார். அவர் நடிப்பில் இறங்கும்போது மக்கள் சந்தேகம் அடைந்ததை அவர் நினைவு படுத்துகிறார், ஆனால் அவர் தன்னை நிரூபித்தவுடன் அவர்கள் இவரை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினர்.
1990 களின் நடுப்பகுதியில், பி.டி.வி. லாகூர் மையத்தின் திட்ட மேலாளர் பக்தியார் அகமது இவரை அணுகி, அவரது, சாரா அவுர் அமாரா என்ற நாடகத்தில், திரைப்பட நடிகையான ரேஷமுடன் இணைந்து நடிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். இந்த தொலைக்காட்சி நாடகம், ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட திருமணங்களின் கொந்தளிப்பைக் கடந்து வந்த இரண்டு சகோதரிகள் பற்றிய கதையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பின்னர் அவர் 50 க்கும் மேற்பட்ட தொலைக்காட்சி தொடர்களிலும் அதே எண்ணிக்கையிலான வகைப்படுத்தப்பட்ட நாடகங்களிலும் நடித்துள்ளார்.
புதிய பாகிஸ்தானிய நாடகங்கள் இன்றைய பாகிஸ்தானின் பிரச்சினைகளை சித்தரிக்க வேண்டும் என்று வஸ்தி தெரிவித்துள்ளார். மருந்துகள் மற்றும் எய்ட்ஸ் மிகவும் உணர்திறன் வாய்ந்தவை என்று அவர் பெயரிடுகிறார். நடிகர்கள், நடிகைகள், எழுத்தாளர்கள், இயக்குநர்கள் மற்றும் தயாரிப்பாளர்களுக்கு சரியான முறையில் நிதி வழங்கல் இல்லாததே நாடக மற்றும் தொலைக்காட்சி தொடர்களின் தரம் குறைவதற்கான காரணமாக வஸ்தி குறிப்பிடுகிறார்.
வஸ்தி பொதுவாக பாகிஸ்தானில் பெண்கள் தொடர்பான முக்கியமான பிரச்சினைகள் சம்பந்தப்பட்டதான, அழகற்ற பாத்திரங்களில் நடிப்பதைக் காணலாம். சல்மா முராத் மற்றும் பில்கிஸ் எதி போன்ற முக்கிய பெண்களை சித்தரிக்கும் வேடங்களில் நடித்தார். பெண்கள் உரிமைகள், துன்புறுத்தல், பாலின சமத்துவம் மற்றும் பாரபட்சம் போன்ற பல்வேறு விஷயங்களில் வெளிப்படையாக பேசப்படுவதற்காக வஸ்தி அறியப்படுகிறார்.
மரியா வஸ்தி , ஒரு பாகிஸ்தான் திரைப்பட நடிகை, தொலைக்காட்சி நடிகை மற்றும் தொகுப்பாளர் ஆவார். இவர், தற்போது குரோன் மேன் கேல்-பாக்கிஸ்தானிய தொலைக்காட்சியில் போல் என்டர்டெயின்மென்ட் என்ற விளையாட்டு நிகழ்ச்சியை அவர் தொகுத்து வழங்குகிறார்.
இந்த எண்ணங்களைக் கருத்தில் கொண்டு, வஸ்தி 2002 இல் ஒரு தயாரிப்பு நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். அங்கு இவர் பல தொலைக்காட்சி தொடர்களையும், பன்னிரெண்டு நாடகங்களையும் வெற்றிகரமாக தயாரித்துள்ளார்.
பிரதான வாயில் வழியாக நுழைவது கல்லறையின் சரியான காட்சியை வழங்குகிறது. அதன் சுவர்கள் உயரமாக கட்டப்பட்டுள்ளன மற்றும் சப்தர்ஜங்கின் முக்கிய கல்லறையாக இருக்கும் மத்திய குவிமாடம் ஒரு மொட்டை மாடியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. சிவப்பு மற்றும் பஃப் கற்கள் கொண்டு கட்டப்பட்ட பிரதான கல்லறை 28 மீட்டர் சதுரத்தை அளவில் உள்ளது. மைய அறை, சதுர வடிவத்தில், எட்டு பகிர்வுகளுடன் நடுவில் ஒரு கல்லறையைக் கொண்டுள்ளது. இங்கே செவ்வக வடிவத்தில் பகிர்வுகள் உள்ளன. மேலும், மூலையின் பகிர்வுகள் எண்கோண வடிவத்தில் உள்ளன. கல்லறையின் உட்புறம் அலங்காரங்களுடன் ரோகோக்கோ பிளாஸ்டரால் மூடப்பட்டுள்ளது. மூலைகளில் பிரதான கல்லறையைச் சுற்றி நான்கு கோபுரங்கள் உள்ளன, அவை பலகோண வடிவத்தில் உள்ளன .அவை கியோஸ்க்களுடன் வழங்கப்பட்டுள்ளன. அவை மங்கலான பளிங்கு மேற்கூரைகளைக் கொண்ட வளைவுகளைக் கொண்டுள்ளன. கல்லறையில் நிலவறை ஒன்று உள்ளது, அதில் சப்சர்ஜங் மற்றும் அவரது மனைவியின் கல்லறைகள் உள்ளன. மசூதியின் மேற்கூரை, வர்ணம் பூசப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.
கல்லறையின் கட்டிடக்கலை பாராட்டப்படுகிறது. அதேசமயம் கேலியும் செய்யப்படுகிறது; அதன் பல்வேறு அலகுகளின் விகிதாச்சாரம் மற்றும் கட்டுமானத்திற்காக மோசமான பொருள்களைப் பயன்படுத்தியது ஆகியவற்றால் இது கேலி செய்யப்படுகிறது. 1823 மற்றும் 1826 க்கு இடையில் கொல்கத்தாவின் பிஷப்பாக இருந்த ரெஜினோல்ட் ஹெபர், பயன்படுத்தப்பட்ட கல்லின் வெளிர் பழுப்பு நிறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, கல்லறையில் "பானை இறைச்சியின் நிறம்" இருப்பதைக் கவனித்தார். கோபுரங்களில் அலங்காரத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் பளிங்கு மகிழ்வளிக்கும் என்றாலும் " சற்று வனப்பு குறைவாக" இருக்கிறது என்பதை இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு கூட கவனித்துள்ளது. மற்றொரு கவனிப்பு என்னவென்றால், கல்லறையை தாஜ்மகால் அல்லது உமாயூன் கல்லறையுடன் ஒப்பிட முடியாது. ஏனெனில், அது கட்டப்பட்ட நேரத்தில், முகலாய சாம்ராஜ்யம் வீழ்ச்சியடைந்து. மணற்கல் பயன்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது. மேலும், கோடுகள் முறையற்ற முறையில் அமைக்கப்பட்டன. இதன் தரம் "இழிவான தோற்றம்" என்று தோன்றியது.
அரசர் ஒரு கைப்பாவையாக இருந்தார். மது, அபின் மற்றும் பெண்களுடன் வாழ்க்கையை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார். எனவே சப்தர்ஜங் அனைத்து அதிகாரங்களையும் கைப்பற்றினார். சக்கரவர்த்தியின் குடும்பத்தின் மீதான அவரது கட்டுப்பாடு மிகவும் கொடூரமானது. எனவே சப்தர்ஜங்கிடமிருந்து தங்களை விடுவிக்க பேரரசர் மராத்தியர்களை உதவிக்கு அழைத்தார். 1753 இல் மராத்தியர்கள் சப்தர்ஜங்கை டெல்லியில் இருந்து வெளியேற்றினர். அதன்பிறகு 1754 இல் சப்தர்ஜங் இறந்தார். அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு அவரது மகன் நவாப் சுஜாத் தௌலா முகலாய பேரரசரிடம் டெல்லியில் தனது தந்தைக்கு ஒரு கல்லறையை அமைக்க அனுமதிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். பின்னர் அவர் ஒரு கல்லறையை கட்டினார். இது ஒரு எத்தியோப்பியக் கட்டிடக் கலைஞரால் வடிவமைக்கப்பட்டது.
2012 ஆகஸ்ட் 21, அன்று, அப்போதைய இந்திய சுகாதார அமைச்சராக இருந்த குலாம் நபி ஆசாத், வளாகத்தில் உள்ள ஒரு மசூதியில் ஈத் பிரார்த்தனை செய்ய அனுமதி கோரினார். இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையத்தின் சட்டத்தின்படி, "பாதுகாக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்ட நேரத்தில் இந்த நடைமுறை நடைமுறையில் இருந்தாலொழிய, மத்திய பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னங்களில் பிரார்த்தனை அனுமதிக்கப்படாது" என்று கூறப்பட்டுள்ளதால் மறுக்கப்பட்டது. இது தில்லியில் உள்ள இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையத்தின் 174 பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னங்களில் ஒன்றாகும் . முன்னதாக, இந்திய துணைத் தலைவர் அமீத் அன்சாரி கல்லறையில் "ஈத் பிரார்த்தனை செய்ய" திட்டமிட்டார், ஆனால் அது "கடைசி நேரத்தில்" ரத்து செய்யப்பட்டது.
அவத் மீது ஆட்சி செய்த சபதர்ஜங் என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட மிர்சா முகிம் அபுல் மன்சூர் கான், முகமது ஷாவின் ஆளுனராக அவத்தின் சுதந்திரமான ஆட்சியாளராக இருந்தார். இவர் மிகவும் பெரிய செல்வந்தராகவும், மிகவும் சக்திவாய்ந்தவராகவும் இருந்தார். முகலாய சாம்ராஜ்யத்தின் பேரரசர் முஹம்மது ஷா இறந்தவுடன், இவர் டெல்லிக்கு குடிபெயர்ந்தார். முகமது ஷா அகமது ஷா 1748 இல் டெல்லியில் முகலாயப் பேரரசின் அரியணையில் ஏறியபோது, சப்தர்ஜங் பேரரசின் பிரதமராக வசீர் உல்-மாமல்க்-இ-இந்துஸ்தான் என்ற பட்டத்துடன் நியமிக்கப்பட்டார். அந்த நேரத்தில் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்தது. அவர்களின் ஆட்சி வட இந்தியாவில் மட்டுமே நீட்டிக்கப்பட்டிருந்தது .
கல்லறையில் நான்கு பக்கங்களிலும் தலா நான்கு நீரூற்றுகள் உள்ளன. டிசம்பர் 2013 இல், "நீரூற்றுகளை செயல்படுத்துவதற்கான" ஒரு திட்டம் நடந்து வருவதாக தெரிவிக்கப்பட்டது, ஏனெனில் அவை "வேலை செய்யும் நிலையில் உள்ளன" என்று அதிகாரிகள் நம்பினர். ஆனால் "சமீபத்திய அகழ்வாராய்ச்சியில்", நீரூற்றுக்கு அருகிலுள்ள வடிகால் அமைப்பை இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையம் கண்டுபிடித்தது. அமைப்பு "இவற்றை மறுதொடக்கம் செய்ய அவர்களுக்கு உதவும்". நான்கு நீரூற்றுகள் இருந்தாலும், இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையத்தின்படி, பிரதான நுழைவாயிலுக்கு எதிரே உள்ள ஒன்று மட்டுமே செயல்பாட்டுக்குக் கொண்டு வரப்படும் எனத்தெறிகிறது.
கல்லறையின் பிரதான நுழைவு வாயில் இரண்டு மாடி மற்றும் அதன் முகப்பில் பூசப்பட்ட மேற்பரப்புகளில் மிகவும் விரிவான அலங்காரங்கள் உள்ளன. அவை அலங்கரிக்கப்பட்ட ஊதா நிறத்தில் உள்ளன. மேற்பரப்பில் அரபியில் ஒரு கல்வெட்டு உள்ளது. அதன் மொழிபெயர்ப்பு "தெளிவான, துணிச்சலான ஒரு கதாநாயகன் இடைக்காலத்திலிருந்து புறப்படும்போது, அவர் கடவுளின் சொர்க்கத்தில் வசிப்பவராக ஆகட்டும்" என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. நுழைவாயிலின் உள்ளே நுழைந்த பின் காணப்படும் முகப்பின் பின்புறம் பல அறைகள் மற்றும் நூலகங்களைக் கொண்டுள்ளது. வாயிலின் வலதுபுறத்தில் மசூதி ஒன்று உள்ளது, இது மூன்று கோபுர அமைப்பு கொண்டதாகும்.
சப்தர்ஜங்கின் கல்லறை என்பது இந்தியாவின் தில்லியில் உள்ள ஒரு மணற்கல் மற்றும் பளிங்கு கல்லறை ஆகும். இது 1754 ஆம் ஆண்டில் மறைந்த முகலாயக் கட்டிடக்கலை பாணியில் நவாப் சப்தர்ஜங்கிற்காக கட்டப்பட்டது . இந்த நினைவுச்சின்னம் விசாலமான சூழலையும், அதன் குவிமாடம் மற்றும் வளைந்த சிவப்பு பழுப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற அமைப்புகளையும் கொண்டுள்ளது. 1748 இல் அகமது ஷா பகதூர் அரியணையில் ஏறியபோது, அவத்த்தின் நவாப் சப்தர்ஜங்முகலாய பேரரசு பிரதமராக நியமிக்கப்பட்டார்.
முகப்பு, தாஜ்மகாலின் பாணியில் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், செங்குத்து அச்சுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளதால் சமச்சீர்மை இல்லை. இதன் விளைவாக கல்லறைக்கு சமநிலையற்ற தோற்றம் ஏற்பட்டது. குவிமாடம் இன்னும் நீளமானது; மையப் பகுதியில் உயரமான செவ்வக முகப்பு உள்ளது. நான்கு மூலைகளிலும் உள்ள நான்கு தூபிகள் பிரதான கல்லறையின் ஒரு பகுதியாகும். இது தாஜ் மகாலைஒப்பிடும்போது உயரத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்ட கருத்தாக இருக்கிறது. அங்கு கோபுரங்கள் பிரிக்கப்பட்டு கல்லறையின் முகப்பிலிருந்து விலகி உள்ளன.
ஜூன் 2014 இல், இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மைய அவர்களின் அலுவலகத்தை கல்லறையிலிருந்து இந்திய தேசிய இராணுவ காலனிக்கு அருகிலுள்ள பொது அலுவலகங்களுக்கு மாற்றியது. அதே ஆண்டு நவம்பரில் "நகரத்தில் குறைவாக அறியப்பட்ட ஆனால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னங்களை மேம்படுத்துவதற்காக" கல்லறையில் புதிய பார்வையாளர் பலகைகள் நிறுவப்பட்டன.
முகலாயர்களின் கடைசி நினைவுச்சின்ன கல்லறை தோட்டமான சப்தர்ஜங் கல்லறை, உமாயூனின் சமாதியின் பாணிக்கு ஏற்ப ஒரு மூடப்பட்ட தோட்ட கல்லறை போல திட்டமிடப்பட்டு கட்டப்பட்டது. இது 1754 இல் நிறைவடைந்தது. அப்துல் ரகீம் கான்கானாவின் கல்லறையிலிருந்து பலகைகள் கொண்டுவரப்பட்டு இந்தக் கல்லறையின் கட்டுமானத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டன.
இந்த கல்லறையின் தெற்கே உள்ள ஒரு இடம் 1386 ஆம் ஆண்டில் மங்கோலியின் திமூர் மற்றும் முகமது பின் துக்ளக் ஆகியோருக்கிடையே நடந்த போரில் முகமது பின் துக்ளக் தோற்கடிக்கப்பட்ட வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாகும்.
கல்லறையில் நான்கு முக்கிய அம்சங்கள் உள்ளன: மையத்தில் கல்லறையுடன் கூடிய சார் பூங்காத் திட்டம், ஒன்பது அடுக்கு மாடித் திட்டம், ஐந்து பகுதி முகப்பு மற்றும் மறைக்கப்பட்ட படிக்கட்டுடன் கூடிய பெரிய மேடை ஆகியன.
இந்த கல்லறை லோதி சாலையின் டி சந்திப்பில் உள்ள சப்தர்ஜங் விமான நிலையம் மற்றும் புது தில்லியில் அரவிந்தோ மார்க் அருகே அமைந்துள்ளது.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் பாம்பு கடித்த சிறுமிக்கு சிகிச்சை அளிப்பதற்காக வேலு மலையின் மற்றொருபுறத்திற்கு பாம்புகளின் குறுக்காகக் கடந்து எடுத்துச் செல்கிறார். மலர் அவருடன் செல்கிறாள். சிகிச்சை நல்லபடியாக முடிகிறது. மலரும் வேலுவும் காதலிக்கத் தொடங்குகி்றனர். ஒரு நாள், மலர் தனது தோழிகளுடன் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு பாம்பு அவளைத் தீண்ட வருகிறது. அந்த நேரத்தில் வேலு அந்த இடத்திற்கு வந்து பாம்பினை அடிக்கிறார். அந்தப் பாம்பிற்கு கழுத்துப் பகுதியில் பலமாக அடிபட்டு அங்கிருந்து ஊர்ந்து சென்று விடுகிறது. வேலுவின் பெற்றோர்களுக்கும் மற்றோரையும் இது பயத்தில் ஆழ்த்தி விடுகிறது. அடிபட்ட பாம்பானது தன்னைத் தாக்கியவரை 40 நாட்களுக்குள் பழி தீர்க்கும் என்பதால் அவர்கள் அச்சமுறத் தொடங்குகின்றனர். வேலுவிற்கு 30 அடி உயரத்தில் ஒரு குடிசையைக் கட்டிக் கொடுத்து அதில் தங்கச் சொல்கின்றனர். அந்தப் பகுதியில் கீழேயும் பள்ளம் தோண்டி விடுகின்றனர். ஆனால், காவலுக்கு இருப்பவர்கள் தூங்கிய பின்னர், வேலு அந்தக்குடிசையில் இருந்து இறங்கி ஆற்றுப்பகுதிக்கு இரவு நேரத்தில் சென்று மலரைச் சந்திக்கிறான்.
ஒரு நாள், வேலுவின் தந்தையார் இதைப் பார்த்து ஊர்த்தலைவரிடம் மலரை எச்சரிக்குமாறு சொல்கிறார். ஊர்த்தலைவர் மலரின் வீட்டிற்குச் சென்று மலரை அச்சுறுத்துகிறார். மேலும், மலரின் அம்மாவிடம் மலருக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்குமாறும் கூறுகிறார். அவர்கள் மலருக்குத் திருமணம் ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். மலர் வருத்தமடைகிறாள். இதற்கிடையில், வேலு ஏற்கெனவே அடிபட்ட பாம்பின் அச்சுறுத்தலால் மலரைச் சந்திக்கச் செல்வதைத் தவிர்த்து வருகிறான். ஒரு நாள், மலரின் நிச்சயதார்த்தம் எல்லாம் முடிந்த பிறகு வேலுவின் நண்பனிடம் வேலுவை தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு மலர் கூறி அனுப்புகிறாள். வேலுவின் நண்பன் வேலுவிடம் இந்தத் தகவலைத் தெரிவிப்பதோடு வேலுவின் காவலுக்கு இருப்பவர்களின் கவனத்தை திசைதிருப்ப அவர்கள் அவனைப் பின்தொடருமாறு செய்கிறான். வேலு மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு மலரை சந்திக்கச் செல்கிறான். வேலுவும், மலரும் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறி திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவெடுக்கிறார்கள்.
நஞ்சுபுரம் ஒரு இந்தியத் தமிழ்த் திரைப்படம் ஆகும். இப்படம் 2011 ஆம் ஆண்டில் திரைக்கு வந்தது. இத்திரைப்படம் புனைவு கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் பரபரப்பூட்டும் கதையைக் கொண்டது ஆகும். இத்திரைப்படத்தை சார்லசு இயக்கியுள்ளார். இத்திரைப்படத்தில் சார்லஸ் என்பவரால் இயக்கப்பட்டுள்ளது. இத்திரைப்படத்தில் ராகவ் மற்றும் மோனிகா ஆகியோர் முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர். தம்பி ராமையா மற்றும் ஆடுகளம் நரேன் ஆகியோர் துணைக் கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர். இத்திரைப்படத்திற்கு ராகவ் இசையமைத்துள்ளார். அவரது மனைவி பிரீதா இத்திரைப்படத்தை தயாரித்துள்ளார். இத்திரைப்படமானது மூன்று ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தயாரிப்பில் இருந்துள்ளது. இத்திரைப்படம் 2011 ஆம் ஆண்டில் ஏப்ரல் 1 ஆம் நாள் திரைக்கு வந்தது.