polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஜமுய் மாவட்டத்தின் பெயரின் தோற்றம் குறித்து வரலாற்றாசிரியர்களால் குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு முக்கிய கருதுகோள்கள் காணப்படுகின்றன. முதல் கருதுகோளின்படி வர்தமான் மகாவீராவின் 'சர்வ விஞ்ஞானம்' அடைவதற்கான இடமான "ஜம்பியா கிராம்" அல்லது "ஜ்ரிபிகிராம்" கிராமத்திலிருந்து ஜமுயின் பெயர் உருவானது என்று கருதப்படுகின்றது. மற்றொரு கருதுகோளின்படி ஜமுய் என்ற பெயர் ஜம்புவானியில் இருந்து உருவானது என்று நம்பப்படுகின்றது.
பீகார்-ஜார்கண்ட் எல்லையில் அமைந்துள்ள ஜமுய் மலைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. 17 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள கிதவ்ர் நகரம் பிரித்தானிய ஆட்சியின் போது மன்னர்களின் இடமாக இருந்தது. அக் காலத்தில் இருந்த பல கட்டிடங்கள் இன்றும் உள்ளன. கிடாரில் உள்ள மிண்டோ டவர் அந்தக் காலத்திலிருந்து கட்டிடக்கலைக்கு ஒரு பிரதான எடுத்துக்காட்டு ஆகும். சமண மதத்தின் தோற்றம் தொடர்பான பல இடங்களைக் கொண்டிருப்பதற்காக ஜமுய் மாவட்டம் அறியப்படுகிறது.
டெல்லி-ஹவுரா இரயில் பாதை மலாய்பூரில் இருந்து 3 கிலோமீற்றர் தொலைவில் உள்ளது. (மலாய்பூர் ரயில் நிலையம் ஜமுய் ரயில் நிலையம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) ஜமுய் நாட்டின் பிற பகுதிகளுடன் சாலை வழியாக நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. பாட்னாவில் உள்ள லோக் நாயக் ஜெயபிரகாஷ் விமான நிலையம் சுமார் 161 கிலோமீற்றர் தொலைவிலும், கயா விமான நிலையம் 136 கிலோமீற்றர் தொலைவில் உள்ளது.
ஜமுய் என்பது இந்திய மாநிலமான பீகாரின் ஜமுய் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் மற்றும் நகராட்சி ஆகும். இது ஜமுய் மாவட்டத்தின் மாவட்ட தலைமையகம் ஆகும். 1991 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 21 அன்று முங்கேர் மாவட்டத்தில் இருந்து பிரிந்ததன் பின்னர் ஜமுய் ஒரு மாவட்டமாக உருவாக்கப்பட்டது.
மகாபாரத போரின் காலத்திலிருந்து ஜமுயின் வரலாற்று இருப்பு அறியப்படுகின்றது. தொல்பொருள் மற்றும் வரலாற்று சான்றுகள் சமண பாரம்பரியத்துடன் அதன் நெருங்கிய நீண்ட காலமாக தொடர்பைக் காட்டுகின்றன. இந்த பகுதியின் பெரும்பகுதி காடுகளால் சூழப்பட்டுள்ளது.
கென்னத் லாரன் பர்ன்ஸ் ஓர் அமெரிக்கத் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் ஆவார். ஆவணப்படங்களில் காப்பக காட்சிகளையும் புகைப்படங்களையும் பயன்படுத்தும் பாணியால் பரவலாக இவர் அறியப்பட்டார். அவரது பரவலாக அறியப்பட்ட ஆவணத் தொடர்களில் தி சிவில் வார் , பேஸ்பால் , ஜாஸ் , தி வார் , தி நேஷனல் பார்க்ஸ்: அமெரிக்காஸ் பெஸ்ட் ஐடியா , புராஹிபிசன் , தி ரூஸ்வெல்ட்ஸ் , வியட்நாம் வார் , மற்றும் கண்ட்ரி மியூசிக் ஆகிய குரிப்பிடத்தகுந்தன ஆகும். தி வெஸ்ட் , மற்றும் கேன்சர்: தி எம்பெரர் ஆஃப் ஆல் மாலடீஸ் ஆகிய இரண்டின் நிர்வாக தயாரிப்பாளராகவும் இருந்தார்.
பர்ன்ஸ் ஜூலை 29, 1953 இல், நியூயார்க்கின் புரூக்ளினில், லைலா ஸ்மித் பர்ன்ஸ், மற்றும் ராபர்ட் கைல் பர்ன்ஸ் ஆகியோரின் மகனாகப் பிறந்தார். மன்ஹாட்டனில் உள்ள கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் கலாச்சார மானுடவியல் பிரிவில் கல்வி பயின்றார் . ஆவணப்படம் தயாரிப்பாளரான ரிக் பர்ன்ஸ் இவரது தம்பி ஆவார்.
பர்ன்ஸ் ஆவணப்படங்கள் இரண்டு அகாதமி விருதுக்கான பரிந்துரைகளைப் பெற்றுள்ளன.1981 ஆம் ஆன்டில் புரூக்ளின் பிரிட்ஜ்கிற்கு முதலாவது பரிந்துரையினையும் 1985 ஆம் ஆண்டில் வெளியான தி ஸ்டேச்சு ஆஃப் லிபர்ட்டிக்கு இரண்டாவது பரிந்துரையினையும் பெற்றார். மற்றும் பல எம்மி விருதுகளையும் வென்றுள்ளார் .
2017 இல் பர்ன்ஸ் நியூ ஹாம்ப்ஷயரின் வால்போலில் அவரது இரண்டாவது மனைவி ஜூலி டெபோரா பிரவுனுடன் வசித்து வந்தார் அவரை அக்டோபர் 18, 2003 இல் பர்ன்ஸ் திருமணம் செய்து கொண்டார்.இவர்களுக்கு ஒலிவியா மற்றும் வில்லா பர்ன்ஸ் என்ற இரண்டு மகள்கள் உள்ளனர்.
இவரது தந்தை மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்பித்தார். பர்ன்ஸ் மூன்று வயதில் இருந்த போது இவரின் தாய்க்கு மார்பக புற்றுநோய் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. இவருக்கு பதினொரு வயதாக இருந்த போது அவர் இறந்தார்.
1982 இல், பர்ன்ஸ் ஆமி ஸ்டெக்லர் என்பவரை மணந்தார். இந்தத் தம்பதியருக்கு சாரா மற்றும் லில்லி என்ற இரண்டு மகள்கள் இருந்தனர். இந்தத் தமபதி 1993 ஆம் ஆண்டில் திருமண முறிவு பெற்றனர்.
கலாமண்டலம் கிருட்டிணன் நாயர் இவர் எல்லா காலத்திலும் மிகவும் புகழ்பெற்ற கதகளி கலைஞர்களில் ஒருவராக இருந்தார். மேலும் தென்னிந்தியாவில் கேரளாவிலிருந்து நான்கு நூற்றாண்டு பழமையான பரதநாட்டியத்தின்-நாடகத்தின் வரலாற்றில் மிகப் உயரிய இடத்தில் இருந்தார். இவர் சதைப்பற்றுள்ள, நெகிழ்வான மற்றும் சுத்தமாக வெட்டப்பட்ட முக அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தார். அவை எந்தவொரு உணர்ச்சியையும் அற்புதமான சக்தியுடனும் சுலபத்துடனும் வெளிப்படுத்தும் சக்திவாய்ந்தவை. மேலும் இவரது வாழ்நாளில் கேரளா முழுவதும் நடைமுறையில் இருந்த கதகளியின் மாறுபட்ட பாணிகளை வெளிபடுத்தும் அளவுக்கு புத்திசாலியாக இருந்தார்.
கேரளாவின் வடக்கு மலபார் மாவட்டத்திலிலுள்ள கண்ணூர் மாவட்டத்தின் கண்ணூர் வட்டத்தைச் சேர்ந்த செருத்தாழம் என்ற ஊரை பூர்வீகமாகக் கொண்ட இவர், தனது இளம் பருவத்திலேயே குரு சந்து பணிக்கரின் கீழ் கதகளியில் பயிற்சியைத் தொடங்கினார். தனது 19வது வயதில் இவர் கேரள கலாமண்டலத்தின் இணை நிறுவனரும், கவிஞருமான வள்ளத்தோள் நாராயண மேனனால் கவனிக்கப்பட்டார். பின்னர், வடக்கு திருச்சூரில் உள்ள முலாங்குண்ணத்துக்காவு அருகே உள்ள தனது நிறுவனத்தில் கிருஷ்ணன் நாயரை மேனன் சேர்த்துக் கொண்டார். பத்திக்கம்தோடி ராவுண்ணி மேனன், தகழி குஞ்சு குறுப், காவலப்பறா நாராயணன் நாயர் மற்றும் மணி மாதவா சாக்கியர் போன்ற குருக்களின் கீழ் கிருஷ்ணன் நாயர் பலதரப்பட்ட பயிற்சிகளை மேற்கொண்டார்.
இவர் பத்மஸ்ரீ மற்றும் சங்கீத நாடக அகாதமி விருது பெற்றுள்ளார். கிருஷ்ணன் நாயர் ஒரு உண்மையான பல்துறை நபராவார். இவர் கதகளியில் எந்தவொரு பாத்திரத்தையும் வெளிப்படுத்தும் திறனைக் கொண்டிருந்தார். நளன், வீமன், அருச்சுனன, இருக்மாங்கதன் மற்றும் கர்ணன் போன்ற நல்லொழுக்கமான மற்றும் காதல் வேடங்களில் நடித்ததற்காக இவர் மிகவும் பரவலாக கொண்டாடப்பட்டார்.
பத்மசிறீ விருது பெற்றவரும், புகழ்பெற்ற கூடியாட்ட நிபுணருமான நாட்டியச்சார்யா மணி மாதவ சாக்கியரிடமிருந்து கிருஷ்ணன் நாயர் ரச-அபினயம் குறித்து உயர் கல்வி பயின்றார். மணி மாதவ சாக்கியர் கிருஷ்ணன் நாயருக்கு ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார்.
நரம்புத்திசு புற்றுநோய் என்பது குறிப்பிட்ட வகை நரம்புத்திசுக்களில் உருவாகும் வகையான புற்றுநோயாகும். நியூரோபிளாசுடோமா, நரம்புமூலச்செல் புற்றுநோய், என்.பி என்ற பெயர்களாலும் இந்நோய் அழைக்கப்படுகிறது. பெரும்பாலும் அட்ரீனல் சுரப்பி ஒன்றிலிருந்து நரம்புத்திசு புற்றுநோய் தொடங்குகிறது. ஆனால் கழுத்து, மார்பு, வயிறு அல்லது முதுகெலும்புகளிலும் உருவாகலாம். எலும்பு வலி, அடிவயிறு, கழுத்து அல்லது மார்பில் அல்லது தோலின் கீழ் வலியற்ற நீல நிற கட்டி ஆகியன அறிகுறிகளாகத் தோன்றும்.
பொதுவாக மனித வளர்ச்சியின் போது ஏற்படும் மரபணு மாற்றத்தால் நரம்புத்திசு புற்றுநோய் ஏற்படுகிறது. அரிதாக, இது ஒரு நபரின் பெற்றோரிடமிருந்து மரபுவழியாகப் பெறப்பட்ட பிறழ்வு காரணமாகவும் இருக்கலாம். . நோய் தோன்றுவதற்கான சுற்றுச்சூழல் காரணிகளின் தொடர்புகள் இருப்பதாக எதுவும் கண்டறியப்படவில்லை. . திசுப் பரிசோதனை மூலம் நோயறிதல் காணப்படுகிறது. கர்ப்ப கால குழந்தைக்கு இந்நோய் இருப்பதை மீயொலி நோட்டம் மூலம் சிலநேரங்களில் கண்டறியலாம். பொதுவாக நோயறிதல் நிகழும்போது மாற்றிடம் புகல் முறையில் புற்றுநோய் ஏற்கனவே பல உறுப்புகளுக்கு பரவியிருக்கும் ஒரு குழந்தையின் வயது, புற்றுநோயின் நிலை மற்றும் புற்றுநோயின் தோற்றம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் குறைந்த ஆபத்துள்ள இடைநிலை, அதிக ஆபத்துள்ள குழுநிலை என இரண்டு வகைகளாக நரம்புத்திசு புற்றுநோய் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.
நரம்புத்திசு புற்றுநோயின் முதல் அறிகுறிகள் பெரும்பாலும் தெளிவற்றவை என்பதால் அவை நோயறிதலை கடினமாக்குகின்றன. சோர்வு, பசியின்மை, காய்ச்சல், மூட்டு வலி ஆகியவை பொதுவான அறிகுறிகள் ஆகும். இந்த அறிகுறிகள் முதன்மை கட்டி தோன்றியுள்ள இடங்கள் மற்றும் மாற்றிடம் புகல் எனப்படும் புற்றுநோய் உடலில் பரவுதல் ஆகியவற்றைச் சார்ந்துள்ளது.
முதுகெலும்பில் ஏற்படும் கட்டு முள்ளந்தண்டு வடத்தை அழுத்தினால் பலவீனம் ஏற்படக்கூடும், இதனால் நிற்கவோ, நடக்கவோ இயலாமை ஏற்படலாம்.
கண்கள் அல்லது அதைச்சுற்றியுள்ள எலும்புகளில் உள்ள ஒரு கட்டி தனித்துவமான சிராய்ப்பு மற்றும் கண் வீக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
எந்தவொரு அறிகுறிகளும் வெளிப்படுவதற்கு முன்பே நரம்புத்திசு புற்றுநோய் பெரும்பாலும் உடலின் மற்ற பகுதிகளுக்கும் பரவுகிறது, மேலும் 50 முதல் 60% நரம்புத்திசு புற்றுநோய் நோயாளிகளில் மாற்றிடப்புகல் முறையில் நோய் பரவல் காணப்படுகிறது .
நரம்புத்திசு புற்றுநோய் குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும் மிகவும் பொதுவான புற்றுநோயாகும். லுகேமியா எனப்படும் இரத்தப் புற்றுநோய், மூளை புற்றுநோய் ஆகிய புற்றுநோய்களுக்கு அடுத்து குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும் மூன்றாவது பொதுவான புற்று நோய் நரம்புத் திசு புற்றுநோயாகும். ஒவ்வொரு 7,000 குழந்தைகளில் ஒரு குழந்தை சில நேரங்களில் இந்நோயால் பாதிக்கப்படுகிறார். . நோயால் பாதிக்கப்படும் நபர்களில் 5 வயதுக்கு குறைவான குழந்தைகள் மட்டும் 90 சதவீதம் உள்ளனர். பெரியவர்களுக்கு அரிதாகவே நரம்புத்திசு புற்றுநோய் ஏற்படுகிறது. புற்றுநோயால் இறக்கும் குழந்தைகளில், சுமார் 15% குழந்தைகள் நரம்புத்திசு புற்றுநோய் காரணமாக இறக்கிறார்கள். நரம்புத்திசு புற்றுநோய் முதன்முதலில் 1800 ஆம் ஆண்டுகளில் கண்டறியப்பட்டு விவரிக்கப்பட்டது.
சிகிச்சையும் விளைவுகளும் நோயாளி இருக்கும் ஆபத்து குழுவைப் பொறுத்தது. . அவதானிப்பு, அறுவை சிகிச்சை, கதிர்வீச்சு, கீமோதெரபி அல்லது குருத்தணு மாற்று ஆகியவை நோய்க்கான சிகிச்சைகளில் அடங்கும். குழந்தைகளில் காணப்படும் குறைந்த ஆபத்து வகை நோய் பொதுவாக அறுவை சிகிச்சை அல்லது வெறுமனே கவனிப்பு மூலம் ஒரு நல்ல விளைவைக் ஏற்படுத்தும். அதிக ஆபத்துள்ள வகை நோய்க்கு கடுமையான சிகிச்சைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டாலும் நீண்டகாலம் உயிர்வாழ்வதற்கான வாய்ப்புகள் 40 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே உள்ளது.
நரம்புத்திசு புற்றுநோய் தோன்றுவதற்கான பொதுவான இடம் அட்ரீனல் சுரப்பியாகும். 40% உட்புற கட்டிகளிலும் 60% நோய் பரவல் மூலமாகவும் ஏற்படுகிறது. கழுத்து முதல் இடுப்பு வரையுள்ள நரம்பு மண்டல சங்கிலியில் எங்கும் இந்நோய் உருவாகலாம். கழுத்து , மார்பு , அடிவயிறு , அல்லது இடுப்பு . அரிதான சந்தர்ப்பங்களில் முதன்மைக் கட்டியைக் கண்டறிய முடியாது .
இக்ரம் தனது ஆரம்பக் கல்வியை பைசலாபாத் மற்றும் டோபா தேக் சிங் ஆகிய பகுதிகளுக்கு இடையே அமைந்துள்ள அக்சா கோஜ்ராவில் பயின்றார். இடைநிலைக் கல்வியினை வஜிராபாத்தின் மிஷன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் பயின்றார்.1924 இல், அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில் பயின்றார். அந்தப் பள்ளி பின்னர் லியால்பூர் அரசு இடைநிலைக் கல்லூரியாக மாறியது. 1926 ஆம் ஆண்டில் கலை பீட தேர்வுகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றார். லியால்பூரில் இருந்த நான்கு ஆண்டுகளில் இக்ரம் பாரசீக மொழி மற்றும் கவிதைகளிலும் தனது ஆர்வத்தினையும் திறமையையும் வளர்த்துக் கொண்டார். லாகூர் கல்லூரியில் இவர் பரசீகத்தில் பி. ஏ. பட்டமும் 1928 ஆம் ஆண்டில் பொருளியல் பட்டமும் 1930 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலத்தில் முதுகலைப் பட்டமும் பெற்றார்.
பஞ்சாப் வேளாண்மைத் துறையின் துணை இயக்குநராக பணிபுரிந்த காலத்தில் மியான் முக்தார் நாபியின் இரண்டு மகள்களின் மூத்தவருடன் குஜராத்தில் டிசம்பர் 30, 1936 அன்று இக்ரம் திருமணம் செய்து கொண்டார். இக்ராமின் மனைவி டெல்லி மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார், மேலும் லாகூரின் கின்னெய்ட் மகளிர் கல்லூரியில் பாரசீகம், ஆங்கிலம் மற்றும் வரலாற்றில் பி.ஏ. பட்டம் பெற்றார். ஜனவரி 17, 1973 இல் லாகூரில் இவர் இறந்தார். அப்போது இவருக்கு நான்கு குழந்தைகள் இருந்தனர்.
எஸ்.எம். இக்ராமின் பெற்றோர் இன்றைய பாகிஸ்தானில் பஞ்சாபில் உள்ள குஜ்ரான்வாலா மாவட்டத்தினை பூர்விகமாகக் கொண்டவர்கள். இவர்கள் வஜிராபாத் துணைப்பிரிவில் உள்ள ரசூல்நகர் என்ற சிறிய நகரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர். அவரது தந்தை, ஷேக் ஃபசல் கரீம், முகலாயத்திற்கு முந்தைய வருவாய் மற்றும் நீதி நிர்வாகத்தின் பரம்பரை அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்தவர் ஆவார். அவரது தாயார் சர்தார் பேகம். இவருக்கு ஐந்து சகோதரர்கள் மற்றும் இரண்டு சகோதரிகள் உள்ளனர். இதில் இவர் தான் மூத்தவர் ஆவார்.
ஹூக்லி ஆற்றின் கரையில் பட்பாரா அமைந்துள்ளது. இது சமஸ்கிருத கற்றல் துறையிகளுக்கு பெயர் பெற்றது. 'பட்ட்பாரா' என்ற பெயர் பண்டைய பெயரான "பட்டா-பல்லி" என்பதிலிருந்து உருவானது. 'பட்டா' என்பது பிராமண சமஸ்கிருத பண்டிதர்களின் பிரிவை குறிக்கிறது. 'பல்லி' என்பது இடம் அல்லது கிராமத்தை குறிக்கிறது. இது மேற்கு வங்காளத்தின் மிகப் பழமையான நகராட்சிகளில் ஒன்றாகும். இந்த நகரம் 1899 ஆம் ஆண்டில் நைஹாட்டி நகராட்சியில் இருந்து பிரிக்கப்பட்டு நகராட்சியாக அமைக்கப்பட்டது. பிரித்தானிய ஆட்சியின் போதும் அதற்குப் பின்னரும், இந்நகரம் ஹூக்லி ஆற்றங்கரையில் ஒரு முக்கியமான தொழிற்துறை மையமாக மாறியது. இங்கு சணல் பதப்படுத்தும் தொழிற்சாலைகள் அதிகமான காணப்படுகின்றன.
பட்பாரா வெப்பமான, ஈரப்பதமான கோடையையும், வறண்ட குளிர்காலத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்த காலநிலை மேற்கு வங்கத்தில் பொதுவானது. மழைக்காலம் பொதுவாக சூலை நடுப்பகுதியிலிருந்து அக்டோபர் நடுப்பகுதி அல்லது பிற்பகுதி வரை நீடிக்கும். கோடையில் சராசரி வெப்பநிலை 38 பாகை செல்சியஸ் வரையில் காணப்படலாம். குளிர்கால வெப்பநிலை 10 பாகை செல்சியஸுக்குக் குறைகின்றது. கோடை காலத்தில் ஈரப்பதம் பெரும்பாலும் 90% வீதத்திற்கு மேல் காணப்படலாம்.
பட்பாரா வடக்கே நைஹாட்டி மற்றும் டோகாச்சியா ஆகிய நகரங்களாலும் , பன்பூர் , ரம்பதி, முகுந்தாபூர், அபிராம்பூர், கியூட்டியா, பிதிதார்பூர், ராகுடா , பசுதேவ்பூர், குர்தாஹா என்பவற்றினாலும் , தெற்கில் கவ்காச்சி , கர்ஷ்யம்நகர் என்பவற்றினாலும், மேற்கில் ஹூக்லி நகரத்தாலும் சூழப்பட்டுள்ளது.
பட்பாரா என்பது இந்திய மாநிலமான மேற்கு வங்காளத்தின் வடக்கு 24 பர்கானா மாவட்டத்தின் ஒரு நகரம் மற்றும் நகராட்சி ஆகும். இது கொல்கத்தா பெருநகர மேம்பாட்டு ஆணையத்தின் கீழ் உள்ள ஒரு பகுதியாகும்.
1857 ஆம் ஆண்டு சிப்பாய்க் கிளர்ச்சியின் போது, ​​தோஷத்தை தளமாகக் கொண்ட பிரித்தானிய இந்தியப் பேரரசின் இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த ஷெகாவத் ராஜபுத்திர அதிகாரிகள், ஜமல்பூர் மற்றும் மங்காலி பகுதியின் பாட்டி மற்றும் ரங்கார் முஸ்லீம் மதத்தைச் சேர்ந்த ராஜபுத்திரர்களைக் கொன்றனர். 1870ல் பிரித்தானிய இந்தியப் பேரரசு, மகாராஜா முகுந்த் சிங் அவர்களின் சேவைகளுக்காக இந்த இந்து தாகுர்களுக்கு தோஷாமின் திகானானா ஷெகாவதியின் கீழ் ஒரு பர்கனா வழங்கப்பட்டது.
தோஷம் மலையின் பாறை கல்வெட்டில் உள்ள சமசுகிருத மொழி மூலம் தோஷம் மலை குறைந்தது 4 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய குப்தர் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது என அறியப்படுகிறது. பின்னர் இது அனாங்பால் தோமரின் ஆட்சியின் போது தோமரின் கீழும், பின்னர் பரதாரியைக் கட்டிய பிருத்திவிராச் சௌகான் ஆட்சியில் ராசபுத்திர ஆட்சியாளர்கள் கீழும், தில்லி சுல்தான்கள், முகலா பேரரசு, மராட்டியப் பேரரசு, ஷெகாவத் மற்றும் பிரித்தானிய இந்தியப் பேரரசு ஆகியோரின் கீழ் சென்றது.
தோஷம் என்பது இந்திய மாநிலமான ஹரியானாவில் உள்ள பிவானி மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் மற்றும் கிராம ஊராட்சி ஆகும். "ஆதர்ஷ் கிராமம்" என்றழைக்கப்படும் இது ஆரவல்லி மலைத்தொடரின் அடிவாரத்தில், தோஷம் மலைத்தொடரின் அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த மலையில் கோட்டைகள், சிற்பங்கள், ஓவியங்கள், கோயில்கள், புனித குளங்கள் என 800 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய பல வரலாற்று இடங்கள் உள்ளன.
கலாசன் கோயில் இருந்த அதே காலகட்டத்தில் இந்த கோயில் கட்டப்பட்டதாக வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். சமஸ்கிருதத்தில் நாகரி எழுத்தில் எழுதப்பட்ட, கி.பி. 778 ஆம் நாளிட்ட கலாசன் கல்வெட்டின்படி இக்கோயில் "குரு சங் ராஜா சைலேந்திரவம்சதிலகா" என்பவரின் விருப்பப்படி அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அவர் மகாராஜா தேஜபூர்ணபன பனங்கரனை (கல்வெட்டின் மற்றொரு பகுதியில் கரியானா பனங்கரன் என்றழைக்கப்படுகிறது) வற்புறுத்தி தாராபவனம் என அழைக்கப்படுகின்ற, தாராவிற்காக புனித கட்டிடத்தையும் ஒரு விகாரை அமைக்கவும் தூண்டியுள்ளார். இதற்காக பனங்கரன், கலரா என்னும் கிராமத்தை சங்கத்திற்கு வழங்கினார். இந்த கல்வெட்டின் அடிப்படையில், அருகிலுள்ள கலாசன் கோயிலுக்கு சேவை செய்த துறவிகளுக்கு சரி கோயில் அநேகமாக ஒரு மடம் போல இருந்து வந்துள்ளது.
சரி கோயில் இந்தோனேஷியாவில் யோக்யகர்த்தாவில் சலேமான் ரீஜன்சி, கலாசன், தீர்த்தோமார்த்தனி, டஸ்பன் பெண்டன் என்னுமிடத்தில் அமைந்துள்ள 8 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பௌத்தக் கோயில் ஆகும். இக் கோயில் கலாசன் கோயிலிலிருந்து வடகிழக்கில் சுமார் 130 மீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இந்த கோயில் மரக் கற்றைகள், மாடிகள், ஜன்னல்கள் மற்றும் கதவுகளால் கட்டப்பட்ட படிக்கட்டுகள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட இரண்டு மாடி கட்டிடமாக இருந்தது; அனைத்தும் தற்போது சிதைந்து விட்டது. இந்த கட்டிடத்தின் அசல் கட்டடம் விகாரை எனப்படுகின்ற துறவிகள் வசிக்கும் இடமாக இருந்திருக்கலாம் என்று கூறப்படுகிறது. கோயிலின் பெயர் சரி அல்லது சரே ஜாவானிய மொழியில் "தூங்குவது" என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது, இது கட்டிடத்தின் வசிப்பிட தன்மையையும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
வெளிப்புறச் சுவர் பெளத்த தெய்வங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. வெளியில் தாரா சிலைகள் உள்ளன. அவை மலர்களுடன் உள்ளன. போதிசத்துவர் சிலைகள் இசைக்கருவிகளைக் கொண்டு அமைந்துள்ளன. இவை இரண்டு மேல் மற்றும் இரண்டு கீழ் வரிசை என்ற நிலைகளில் அமைக்கப்பட்டு ஜன்னல்களின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறாக மொத்தம் 36 சிலைகள் காணப்படுகின்றன. அவை முறையே கிழக்கு, வடக்கு மற்றும் தெற்கு பக்கங்களில் 8 எண்ணிக்கையாகவும், மற்றும் மேற்கு பக்கத்தில் 12 எண்ணிக்கையாகவும் காணப்படுகின்றன. இந்த பௌத்தச் சிலைகள் வழக்கமான திரிபங்காவின் அழகிய நிலையில் காணப்படுகின்றன, சிவப்பு அல்லது நீல தாமரைகளை வைத்துக்கொண்டு அமைதியான முகபாவனைகளை வெளிப்படுத்தும் வகையில் உள்ளன. காண்பிக்கும். கின்னாரா-கின்னாரி உருவங்களும் சுவர்களை அலங்கரிக்கின்றன.
கோயில் மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. அவை அடிப்படை, உடல் மற்றும் கூரை என்ற மூன்று நிலைகளில் அமையும். இந்தக் கோயில் செவ்வக வடிவில் உள்ளது, இது 17.3 மீ வடக்கு-தெற்கு, 10 மீ மேற்கு-கிழக்கு, மற்றும் 17 மீ உயரம் கொண்டதாகும். அடித்தளத்தின் சில பகுதிகள் மட்டுமே காணப்படுகின்றன. வெளிப்புற அடித்தள கற்கள் காணவில்லை. நுழைவு கதவு கிழக்குப் பகுதியில் காலா மற்றும் யானை செதுக்கலால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வாயிலைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது. சுவர்களைச் சுற்றி, கீழ் மற்றும் மேல் வரிசைகளில் ஜன்னல்கள் போன்ற அமைப்பு உள்ளது. சுவரைச் சுற்றி ஒரு கிடைமட்ட நடுத்தர "பெல்ட்" கோடு உள்ளது. அதன்மூலமாக அது இரண்டு மாடி கட்டிடம் ஆக இருந்திருக்கலாம் என்று எண்ண முடிகிறது.
மேல் நிலை அநேகமாக துறவிகளால் தியானம் அல்லது வழிபாட்டிற்கு பயன்படுத்தப்பட்டதாக இருந்திருக்கலாம். துறவிகள் தங்க, ஓய்வெடுக்க அல்லது தூங்குவதற்கான இடமாக மேல் அறைகள் பயன்படுத்தப்பட்டதாக சிலர் கருதுகின்றனர். அதே நேரத்தில் கீழ் அறைகள் வழிபாட்டுக்கான இடமாக இருந்தன. கீழ் அறைகளில் சிலைகள் வைக்கப்பட்டிருந்த சில உயரமான பகுதிகள் உள்ளன. ஆனால் தற்போது அங்கு சிலைகள் காணப்படவில்லை. பக்கச் சுவர்களில் எண்ணெய் விளக்குகள் வைக்க, மாடங்கள் போன்ற அமைப்புகள் காணப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு சாளரத்தின் உள் பகுதியிலும் மர ஜன்னல் கம்பிகளைப் பொருத்தும் அளவிற்கு துளைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
உட்புறம் மூன்று அறைகளைக் கொண்டுள்ளது. அவை வடக்கு அறை, மத்திய அறை மற்றும் தெற்கு அறை என்பனவாகும். ஒவ்வொன்றும் 3 மீ 5.8 மீ அளவினைக் கொண்டுள்ளன. இந்த மூன்று அறைகள் வடக்கு-தெற்கு அச்சில் அறையின் கிழக்குப் பக்கத்தில் கதவுகளைக் கொண்டு இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு அறையின் சுவரிலும் மரக் கற்றைகளைத் தாங்குகின்ற கல் தொகுதிகள் மற்றும் மேல் மற்றும் கீழ் தளங்களை பிரிக்கும் ஒரு மர மேற்கூரை வரிசைகள் காணப்படுகின்றன. அப்பகுதியில் மர படிக்கட்டு இருந்திருக்கலாம் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் கட்டட அமைப்பு உள்ளது.
1920 களின் முற்பகுதியில் இடிபாடுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன, 1929 ஆம் ஆண்டில், கோயிலை புனரமைக்கும் முயற்சி தொடங்கப்பட்டு 1930 ஆம் ஆண்டில் முடிக்கப்பட்டது. இருப்பினும் இது முழுமையடையவில்லை. ஏனெனில் கோயிலைச் சுற்றியுள்ள வெளிப்புறத் தளம், மற்றும் கோயிலின் கிழக்குச் சுவரிலிருந்து ஒரு காலத்தில் இருந்த முன் அறை மற்றும் முன் படிக்கட்டுகள் உட்பட பல பகுதிகளைக் காணவில்லை.
இந்த அறைகள் காலா-மகரஸால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மூன்று குதிரைக்குளம்பு வடிவிலான மாடங்களைக் கொண்டு இடங்களுடன் இருந்தன. மேலும் அதற்கு மேல் மூன்று வரிசை ஸ்தூபிகள் உள்ளன. இந்த வளைந்த மாடங்களுக்கிடையில் மழை-நீர் வடிகால் அமைப்பு உள்ளது. "ஜலத்வாரா" நீர் வெளிவருவதைப் போல அது உள்ளது. ஒரு மாபெரும் உருவம் பாம்பின் மீது அமர்ந்திருப்பதைப் போல அது காணப்படுகிறது.
ஆரம்பத்தில், வாரங்கல் 8ஆம் நூற்றாண்டில் யாதவ மன்னர்களின் கட்டுப்பாட்ல் இருந்தது. 12ஆம் நூற்றாண்டில் இது காகத்தியர் வம்சத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. அதன் கட்டுமானம் மற்றும் அடுத்தடுத்த மேம்பாடுகள் குறித்த துல்லியமான விவரங்கள் கேள்விக்குறியாக உள்ளது என்றாலும், வரலாற்றாசிரியர்களும் தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களும், கோட்டையின் செங்கல் சுவர் அமைப்பு 1262ஆம் ஆண்டு இறந்த கணபதி தேவ் என்பவரால் கற்களாக மாற்றப்பட்டது என்பதை பொதுவாக ஒப்புக் கொள்கிறார்கள். அவருக்குப் பிறகு 1289 வரை அவரது மகள் ருத்ரமா தேவியும், பின்னர் அவரது பேரன் இரண்டாம் பிரதாபருத்ராவும் ஆட்சி செய்தனர். அவருடைய ஆட்சி "பொற்காலம்" என்று அறியப்பட்டது. இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது இராச்சியம் தில்லி சுல்தான்களால் கைப்பற்றப்பட்டது.
இந்தியாவின் தெலுங்கானாவின் வாரங்கல் மாவட்டத்தில் உள்ள வாரங்கல் கோட்டை 12 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து காகத்தியர் வம்சத்தின் தலைநகராக இருந்ததாக தெரிகிறது. இந்த கோட்டையில் நான்கு அலங்கார வாயில்கள் உள்ளன. அவை காகத்தியர் கலா தோரணம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவை முதலில் பாழடைந்த பெரிய சிவன் கோயிலின் நுழைவாயில்களாக அமைந்தன. பின்னர் காகத்தியன் வளைவு அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு தெலுங்கானாவின் சின்னத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய களங்களின்பட்டியலில் " இந்தக் கோட்டை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நினைவுச்சின்னம் 10/09/2010 அன்று யுனெஸ்கோவிற்கு இந்தியாவின் நிரந்தர பிரதிநிதிகள் சமர்ப்பித்தனர்.
கணபதிதேவா, ருத்ரமாதேவி, மற்றும் இரண்டாம் பிரதாபருத்ரா ஆகிய அனைவருமே கோட்டையின் உயரத்தை கூட்டுதல், நுழைவாயில்கள், சதுர கொத்தளங்கள் மற்றும் கூடுதல் வட்ட மண் சுவர்கள் அமைத்தல் ஆகியவற்றைச் செய்தனர். இதன் பிறகு காகத்தியர் காலத்தில் முடிவினை நோக்கி கட்டுமானத்தை வைக்கிறது.
"கியாத் அல்-தின் துக்ளக்கின் கல்லறை" கோட்டையின் தெற்கு புறக்காவல் வழியாக ஒரு உயரமான பாலம் மூலம் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. 600 அடி நீளமுள்ள இந்த உயரமான பாலம், 27 வளைவுகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு முன்னாள் செயற்கை ஏரியின் குறுக்கே செல்கிறது. இருப்பினும் 20ஆம் நூற்றாண்டில் பலத்தின் ஒரு பகுதி மெஹ்ராலி-பதர்பூர் சாலையால் ஊடுருவியுள்ளது. ஒரு பழைய அரச மரத்தை கடந்து சென்ற பிறகு, கியாத் அல்-தின் துக்ளக்கின் கல்லறையின் வளாகம் சிவப்பு மணற்கற்களால் ஆன உயரமான நுழைவாயிலால் அமைந்துள்ளது.
உண்மையான கல்லறை ஒற்றை-குவிமாடம் கொண்ட சதுர கல்லறை சாய்வான சுவர்களைக் கொண்டுள்ளது. கருங்கல்லால் ஆன கோட்டையின் சுவர்களுக்கு மாறாக, கல்லறையின் பக்கங்களும் மென்மையான சிவப்பு மணற்கற்களால் கட்டப்பட்டுள்ளன. கதவுகள் பளிங்குகளில் பொறிக்கப்பட்டு வளைவு எல்லைகளுடன் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. பளிங்கு மற்றும் கற்பலகையின் வெள்ளை அடுக்குகளால் மூடப்பட்டு எண்கோணத்தில் அமைந்திருக்கும் ஒரு நேர்த்தியான குவிமாடம் இந்த மாளிகையில் முதலிடம் வகிக்கிறது.
துக்ளகாபாத் கோட்டை டெல்லியில் உள்ள ஒரு பாழடைந்த கோட்டையாகும்.இது 1321 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் டெல்லி சுல்தானகத்தின் துக்ளக் வம்சத்தின் நிறுவனர் கியாஸ்-உத்-தின் துக்ளக் என்பவர் நான்காவது வரலாற்று நகரமான டெல்லியை நிறுவியபோது இது கட்டப்பட்டது. பின்னர் 1327 இல் இக்கோட்டை கைவிடப்பட்டது. இது அதன் பெயரை அருகிலுள்ள துக்ளகாபாத் குடியிருப்பு-வணிக பகுதி மற்றும் துக்ளகாபாத் நிறுவன பகுதிக்கு வழங்குகிறது. புதிய நகரத்தை பெரும் தலைநெடுஞ்சாலையுடன் இணைக்கும் குதுப் - பதர்பூர் சாலையையும் துக்ளக் கட்டினார். இந்த சாலை இப்போது மெக்ராலி-பதர்பூர் சாலை என்று அழைக்கப்படுகிறது . இந்தியர்களுக்கு கோட்டையின் நுழைவு கட்டணம் ரூ. 20 வசூலிக்கப்படுகிறது. மேலும், அருகிலேயே முனைவர் கர்ணி சிங் சுடுதல் வெளி மற்றும் ஓக்லா தொழில்துறை பகுதியும் உள்ளது.
காசி மாலிக் இந்தியாவின் டெல்லியின் கில்ஜி ஆட்சியாளர்களின் நிலப்பிரபுத்துவமாக இருந்தார். ஒருமுறை தனது கில்ஜி அரசருடன் நடைபயிற்சி மேற்கொண்டபோது, காசி மாலிக், தில்லியின் தெற்குப் பகுதியில் ஒரு மலையடிவாரத்தில் ஒரு கோட்டையைக் கட்டுமாறு ராஜா பரிந்துரைத்தார். ராஜா நகைச்சுவையாக காசி மாலிக் ராஜாவாகும்போது கோட்டையை அவரே கட்டும்படி கூறினார்.
1321 ஆம் ஆண்டில், காசி மாலிக் கில்ஜிகளை விரட்டியடித்தார். கியாஸ்-உத்-தின் துக்ளக் என்ற பட்டத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு துக்ளக் வம்சத்தைத் தொடங்கினார். அவர் உடனடியாக தனது கற்பனை நகரத்தை நிர்மாணிக்கத் தொடங்கினார். மங்கோலிய கொள்ளையர்களைத் தவிர்ப்பதற்கு ஒரு அசைக்க முடியாத, ஆனால் அழகான கோட்டையாக அவர் கனவு கண்டார். இருப்பினும், அவர் விரும்பியபடி விதி இருக்கவில்லை.
கியாஸ்-உத்-தின் பொதுவாக ஒரு தாராளவாத ஆட்சியாளராக கருதப்படுகிறார். இருப்பினும், அவர் தனது கனவுக் கோட்டை மீது மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். டெல்லியில் உள்ள அனைத்து தொழிலாளர்களும் தனது கோட்டையில் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு ஆணையை வெளியிட்டார். புனித நிஜாமுதீன் ஆலியா, ஒரு சூபி மாயக்காரர், அவரது பாவ்லி வேலைகள் நிறுத்தப்பட்டதால் கோபமடைந்தார். சூபி துறவிக்கும் சக்கரவர்த்திக்கும் இடையிலான மோதல் இந்தியாவில் ஒரு புராணக்கதையாகிவிட்டது. புனிதர் ஒரு சாபத்தை அளித்தாகவும் இது இன்று வரை வரலாறு முழுவதும் எதிரொலிக்கிறது எனக்கூறபடுகிறது.
துறவியின் சாபங்களில் இன்னொன்று ஹுனுஸ் தில்லி துர் அஸ்ட் . இந்த நேரத்தில் பேரரசர் வங்கத்தில் ஒரு முற்ருகையில் இருந்தார். அவர் வெற்றி பெற்று டெல்லிக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். இருப்பினும், அவரது மகன் முகம்மது பின் துக்ளக் அவரை உத்தரப்பிரதேச காராவில் சந்தித்தார். இளவரசரின் உத்தரவின் பேரில், ஒரு சாமியானா பேரரசர் மீது விழுந்து, அவர் நசுக்கப்பட்டார் .
புட்டபர்த்தியின் தந்தை சிறீமான் புட்டபர்த்தி திருமலை சிறீனிவாசாச்சார்யா அவரது காலத்தின் பண்டிதராகவும், சொற்பொழிவாளராகவும் இருந்தார். மேலும் குழந்தையான புட்டபர்த்தி அவரது புராண பிராவச்சனங்களின் போது அவருடன் வருவார். புட்டபர்த்தியின் தாயார் கோண்டம்மா ஒரு கவிஞராகவும், இசை அறிஞராகவும் இருந்தார். பெற்றோர் இருவரும் புட்டபர்த்தியை அவரது குழந்தை பருவத்தில் ஈர்த்தனர்.
புட்டபர்த்தி நாராயணாச்சாரியலு இவர் ஒரு பாரம்பரியக் கவிஞரும், இலக்கிய விமர்சகரும், இசையமைப்பாளரும், இசைக்கலைஞரும், மொழிபெயர்ப்பாளரும் மற்றும் பலமொழி புலவருமாவார் .
இவர் பல மொழிப் பண்டிதராக இருந்தார். பிரெஞ்சு மற்றும் பாரசீக உட்பட 14 மொழிகளில் இவர் சரளமாக இருந்தார். இவரது முழு அளவு வெண்கல சிலை 2007 ஆம் ஆண்டில் புட்டபர்த்தி நாராயணாச்சாரியுலு சாகிதி பீடத்தால் புரோதத்தூர் நகரில் நிறுவப்பட்டது.
இவ்வித ஒன்றிணைவு, முற்காலத்தில் கிரீசில் இருந்த நகர ஆட்சிகளில் தான் இயலும்; அந்நகர ஆட்சிகளின் அரசாங்கத்தில் மகளிரும், அடிமைகளும் நீங்கலாக, ஏனைய குடிமக்கள் யாவரும் கலந்து கொள்ள முடியும். இவ்வித ஆட்சியை, நேர்முக மக்களாட்சி என்று கூறுகிறார்கள். கிரேக்கர்களுடைய கருத்துப்படி, தனி மனிதர்கள் மீது, நாட்டின் ஆட்சி அதிகாரம் செலுத்தக்கூடிய ஆதிக்கத்திற்கு அளவில்லை. அக்கால அரசாங்கங்களுடைய அலுவல், சட்டத்தை அமல் செய்வதேயன்றி, தற்கால நாடுகளைப் போலச் சட்ட ஆட்சி அன்று.
பிளேட்டோவின் மாணவரான அரிசுடாட்டில் ஆசிரியரைப் போல இலட்சியவாதியல்லர். அரசியல் கட்டமைப்புகளின் வளர்ச்சியையே, அவர் முக்கியமாகக் கருதினார்; அரசியல் அமைப்புக்களின் ஒப்பு-ஆராய்ச்சி வேண்டும் என்றார். அவருடைய அரசியல் என்னும் நூல் இம்முறையையே கூறுகிறது. சமுதாயம் என்பது குடும்பம், கூட்டம் என வளர்ந்து வரும் ஒரு நிறுவனம் ; மனிதன் சமூகமாகக் கூடி வாழ்பவன்; தனி மனிதன் தன்னுடைய விருப்பங்களையும் இலட்சியங்களையும் எய்தி, நல்வாழ்வை அடைவதற்கு உதவ வேண்டியதே நாட்டின் ஆட்சிக் கடமை ; அந்நல்வாழ்க்கையை அடைய மனிதர்கள் கல்வி பயின்றிருக்க வேண்டும்; அதற்குப் போதிய ஒழிவு வேண்டும்; அடிமைகள் ஏனைய அலுவல்களைக் கவனித்தால் குடிகளுக்கு ஒழிவு கிடைக்கும்; ஆகவே அடிமைகள் என்போர் இருக்கவேண்டும்" என்பவை அவருடைய கருத்துக்கள் ஆகும். அவர் அரசாங்க அமைப்புச் சமநிலையுடையதாயும், புரட்சிக்கு இடம் கொடாததாயும் இருக்கவேண்டும் என்று கருதினார். இவருடைய கருத்துக்களின் பெருமையால், இவரை 'அரசியல் நூலின் தந்தை' என்றனர்.