polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஹிரா தேவி வைபா, மேற்கு வங்காளத்தின், டார்ஜிலிங் மாவட்டத்தில் உள்ள குர்சியோங்கிற்கு அருகிலுள்ள அம்பூட்டியா தேயிலைத் தோட்டத்தைச் சேர்ந்த இசைக் கலைஞர்களின் குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். இவர் பல தலைமுறையாக நேபாளி நாட்டுப்புற பாடகர்கள் மற்றும் இசைக்கலைஞர்களின் வரிசையில் தோன்றியவர். இவரது பெற்றோர்களான சிங் மன் சிங் வைபா மற்றும் ஷெரிங் டோல்மா ஆகியோருக்கு மகளாக பிறந்தார். 40 ஆண்டுகளாக தனது இசை வாழ்க்கையில் இவர் கிட்டத்தட்ட 300 நாட்டுப்புற பாடல்களை பாடியுள்ளார். 1966 ஆம் ஆண்டில் நேபாள வானொலிக்காக குர்சியோங்கில் மூன்று பாடல்களைப் பதிவுசெய்தபோது இவரது நாட்டுப்புற பாடல் வாழ்க்கை தொடங்கியது. இவர் 1963 முதல் 1965 வரை குர்சியாங்கில் உள்ள அனைத்திந்திய வானொலி நிலையத்தில் அறிவிப்பாளராக பணியாற்றினார்.
வைபாவின் பிரபலமான பாடல்களில் ஃபரியா லயாய்டீச்சன், ஓரா த வுடி ஜாண்டா மற்றும் ராம்ரி தா ராம்ரி ஆகியன அடங்கும். தனது தந்தையின் நினைவைப் போற்றும் விதமாக, 2008 ஆம் ஆண்டில் சிலிகுரிக்கு அருகிலுள்ள கடம்தலாவில் உள்ள தனது வீட்டில் எஸ்.எம்.வைபா சர்வதேச இசை மற்றும் நடன அகாடமியை வைபா திறந்து வைத்திருந்தார். ஹிரா வைபா தனது வீட்டில் ஏற்பட்ட தீ விபத்தில் தீக்காயங்களுடன் 2011 ஜனவரி 19 அன்று தனது 71 வயதில் இறந்தார். இவருக்கு நவ்னீத் ஆதித்யா வைபா மற்றும் சத்யா வைபா என்ற இரண்டு பிள்ளைகள் உள்ளனர்.
லெஜண்ட் ஹிரா தேவி வைபாவுக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் விதமாக, இவரது குழந்தைகள் சத்ய வைபா மற்றும் நவ்னீத் ஆதித்யா வைபா ஆகியோர் 2016-2017 ஆம் ஆண்டில் அவரது சில தனிப்பாடல்களை மீண்டும் பதிவு செய்து வெளியிட்டனர். நவ்னீத் ஆதித்யா வைபா இந்த பாடல்களைப் பாடினார். சத்ய வைபா ' - ', இந்த திட்டத்தின் தயாரிப்பு மற்றும் நிர்வாகத்தை கவனித்தார். எனவே இவரது பிள்ளைகள் மரபுகளை மேலும் அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றனர்.
ஹிரா தேவிக்கு 1986 ஆம் ஆண்டில் டார்ஜிலிங்கின் நேபாளி அகாடமியால் மித்ராசென் புராஷ்கர் விருது வழங்கப்பட்டது. 1996 இல் சிக்கிம் அரசாங்கத்தால் மித்ராசென் ஸ்மிருதி புராஸ்கர் விருதும், 2001 இல் ஆகம் சிங் கிரி புராஸ்கர் மற்றும் கோர்கா சாஹித் சேவா சமிதியின் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது போன்றவை வழங்கப்பட்டன. நேபாள அரசு இவருக்கு கோர்கா தட்சினா பாஹு , சாதனா சம்மன் மற்றும் மதுரிமா புல் குமாரி மகாடோ போன்ற விருதுகளை வழங்கியது.
இவரது பாடலான 'சூரா த ஹோய்ன அஸ்துரா' என்பது இதுவரை பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் தமாங் செலோ பாடல் என்று கூறப்படுகிறது. கொல்கத்தாவின் எச்.எம்.வி இசை வெளியீட்டு நிறுவனத்தால் இவரது பாடல்கள் வெளியிடப்பட்டன. இவ்வாறு பாடல்கள் வெளியிடப்பட்ட ஒரே நேபாள நாட்டுப்புற பாடகர் ஹிரா தேவி வைபா ஆவார். அனைத்திந்திய வானொலியின் ஒரே அ தர நேபாளி நாட்டுப்புற பாடகி இவர் ஆவார்.
ஹிரா தேவி வைபா என்பவர் இந்திய மாநிலமான, மேற்கு வங்காளத்தின், டார்ஜிலிங்கைச் சேர்ந்த ஒரு இந்திய நாட்டுப்புற பாடகர் ஆவார். மேலும் இவர் நேபாளி நாட்டுப்புற பாடல்களின் முன்னோடி என்று புகழப்படுகிறார்.
சூரத்கர் நகரமானது மகாராஜா கங்கா சிங்கின் ஆட்சியில் பெரிதும் வளர்ச்சியடைந்தது. மாவட்டம் நிறுவப்பட்டபோது ஹனுமன்கர் மற்றும் பிகானேர் ஆகியவை சூரத்கர் மாவட்டத்தின் கீழ் வந்தன. 1927 இல் கங்கை கால்வாய் நிறுவப்பட்டது சூரத்கரை உருவாக்க உதவியது. பாகிஸ்தானில் இருந்து பல்வேறு அகதிகள் வந்து அங்கு குடியேறத் தொடங்கியபோது அது ஒரு நகரமாக மாறியது. சூரத்கர் மத்திய மாநில பண்ணை 1956 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து 1960 ஆம் ஆண்டுகளில் இந்திரா காந்தி கால்வாய் திட்டம் மற்றும் மத்திய விலங்கு இனப்பெருக்கம் பண்ணை நிறுவப்பட்டது. மேலும் விமான மற்றும் இராணுவ தள நிலையம், ஆகாஷ்வானி மற்றும் பல்வேறு அலுவலகங்கள் நிறுவப்பட்டன. சூரத்கர் வெப்ப மின் நிலையம் 1998 நவம்பர் 3 முதல் செயல்படத் தொடங்கியது. இது சூரத்கர் நகரத்தின் முன்னேற்றத்தில் மைல்கல்லாக அமைந்தது. இது 1500 மெகாவாட் வெப்ப மின் நிலையத்தைக் கொண்டுள்ளது. இது இந்தியாவில் சிறந்த முறையில் இயங்கும் ஆலைகளில் ஒன்றிற்கான விருதை வென்றுள்ளது.
லகேரி இல் அமைந்துள்ளது. இது தென்கிழக்கு ராஜஸ்தானில் அமைந்துள்ள அதோதி என்று பரவலாக அறியப்படும் ஹதா குலத்தினரின் நிலமாகும். நகரத்தின் முக்கிய நீர் ஆதாரமாக விளங்கும் மெஸ் நதி, லகேரியின் புறநகர்ப் பகுதி வழியாகச் செல்கிறது. கடல் மட்டத்திலிருந்து இதன் சராசரி உயரம் . தொடர்ச்சியான கால்வாய்களால் வழங்கப்படும் நீர்ப்பாசனத்துடன் வளமான நிலமும் பசுமையும் லகேரியில் உள்ளது. நகரம் மூன்று பக்கங்களிலும் சிறிய மலைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. லகேரியின் அசோசியேட்டட் சிமென்ட் கம்பெனி நிறுவனம் மெஸ் நதியில் கட்டிய நீர் எக்கி நிலையம் உள்ளது. லகேரி அருகே மெஸ் நதியில் அணை கட்டப்பட்டுள்ளது. ஊருக்கு அருகே மழைநீரைச் சேமிக்க ஒரு சிறிய நீர் தேக்கமும், ஜிக்ஜாக் அணையும் கட்டப்பட்டுள்ளன. இந்த நகரத்தில் மகேஷ் தாகர் என்ற சிறிய குளம் அமைந்துள்ளது. லகேரி மாவட்ட தலைமையகமான பூந்தி நகரத்திலிருந்து 65 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், கோட்டா நகரத்திலிருந்து 75 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் உள்ளது.
லகேரி அரை வறண்ட காலநிலையில் ஆண்டு முழுவதும் அதிக வெப்பநிலையுடன் கொண்டுள்ளது. மார்ச் மாத இறுதியில் தொடங்கி ஜூன் மாத இறுதி வரை நீடிக்கும் கோடைக் காலம் நீளமாகவும், வெப்பமாகவும், வறண்டதாகவும் இருக்கும். மே மற்றும் ஜூன் மாதங்களில் வெப்பநிலை சராசரியான 40 மற்றும் 45 ஐ விட அதிகமாக இருக்கும்; 48.4 வரை வெப்பநிலை பதிவாகியுள்ளது. மழைக்காலம் அதிக ஈரப்பதம் மற்றும் அடிக்கடி பெய்யும் மழையால், ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த வெப்பநிலையுடன் தொடர்கிறது. ஆனால் அக்டோபரில் பருவமழை தணிந்து வெப்பநிலை மீண்டும் உயரும். குறுகிய லேசான குளிர்காலம் நவம்பர் பிற்பகுதியில் தொடங்கி பிப்ரவரி கடைசி வாரம் வரை நீடிக்கும். கோடையில் கடுமையான வெப்பம் இருப்பதால் லகேரிக்குச் செல்ல இது சிறந்த நேரமாகக் கருதலாம்.
இந்த நகரம் பிரதான தில்லி - மும்பை எல்லைக்கு இடையில் அமைந்துள்ளது. லகேரியிலிருந்து கோட்டா, ஜெய்ப்பூர் மற்றும் பல பெரிய நகரங்களுக்கு தினமும் 1000 க்கும் மேற்பட்ட பயணிகள், உள்ளூர் இரயில்களான டெஹ்ராடூன் எக்ஸ்பிரஸ், அவத் எக்ஸ்பிரஸ், ஃபிரோஸ்பூர் ஜந்தா எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் மூலம் பயணம் செய்கிறார்கள். இந்த நகரம் முன்பு இந்திய இரயில்வேயால் புறக்கணிக்கப்பட்டு, எந்த பயணிகள் இரயில் நிறுத்தங்களையும் வழங்கவில்லை. படிப்படியாக, கோட்டா ஸ்ரீகங்காநகர் எஸ்.எஃப், ஜோத்பூர் இந்தூர் எஸ்.எஃப் போன்ற ரயில் நிறுத்தங்கள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. ராஜஸ்தான் சாலைவழிகளில் வழக்கமான பேருந்து சேவையும், எக்ஸ்பிரஸ், சில்வர் லைன் அல்லது ப்ளூ லைன் பேருந்துகளும் இல்லாததால் இந்நகரத்தில் பேருந்து சேவை மோசமாக உள்ளது.
லகேரி என்பது இந்திய மாநிலமான ராஜஸ்தானின் பூந்தி மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் மற்றும் நகராட்சி ஆகும். இது ராஜஸ்தானின் தென்கிழக்கில் மாநில தலைநகரான செய்ப்பூருக்கு தெற்கே 180 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. லகேரி 2002 முதல் துணைப்பிரிவு தலைமையகமாக இருந்து வருகிறது. கரிமா லதா லகேரி துணைப்பிரிவின் துணை ஆட்சியர் மற்றும் நீதிபதி ஆவார். இது பூந்தி நகரத்திற்கு அடுத்தபடியாக மாவட்டத்தின் இரண்டாவது பெரிய நகரமாகவும், ராஜஸ்தானில் 104 வது பெரிய நகரமாகவும் உள்ளது.
லகேரியில் சராசரி ஆண்டு மழை 659 மிமீ ஆகும். பெரும்பாலான மழைப்பொழிவுகளுக்கு தென்மேற்கு பருவமழை காரணமாக இருக்கலாம். இது ஜூன் கடைசி வாரத்தில் தொடங்கி செப்டம்பர் நடுப்பகுதி வரை நீடிக்கும். மழைக்காலத்திற்கு முந்தைய மழை ஜூன் நடுப்பகுதியிலும், மழைக்காலத்திற்கு பிந்தைய மழை அவ்வப்போது அக்டோபரில் பெய்யும். குளிர்காலம் பெரும்பாலும் வறண்டது, இருப்பினும் வெப்பமண்டலச் சேய்மைப் புயல் காரணமாக இப்பகுதியில் சில நேரங்களில் மழை பெய்யும்.
பெரும்பாலும் விவசாய நிலங்கள் மற்றும் கிராமங்களால் சூழப்பட்ட, லகேரியின் மிகவும் தனித்துவமான அம்சம் அசோசியேட்டட் சிமென்ட் கம்பெனி என்ற நிறுவனத்தின் சிமென்ட் உற்பத்தி ஆலை ஆகும். இந்த ஆலை 1912-1913 இல் திறக்கப்பட்டு, ஆசியாவில் மிக நீண்ட காலமாக இயங்கும் சிமென்ட் ஆலை ஆகும். காலப்போக்கில், இந்த ஆலை சிமென்ட் உற்பத்தியில் சமீபத்திய தொழில்நுட்பங்களை இணைத்து விரிவாக்கங்களுக்கு உட்பட்டுள்ளது.
நகரத்தில் சமீபத்தில் கட்டப்பட்ட ஒரு புதிய "மெகா நெடுஞ்சாலை" சாலை, போக்குவரத்து இணைப்பை மேம்படுத்துகிறது. கோட்டா, பூந்தி நகரம் மற்றும் ஜெய்ப்பூருக்கு ராஜஸ்தான் மாநில சாலை போக்குவரத்துக் கழக பேருந்து சேவைகள் உள்ளன. ஒரு ஆர்.எஸ்.ஆர்.டி.சி பஸ் சேவை கோட்டாவிலிருந்து ஆல்வார் வரை, ஆல்வார் முதல் கோட்டா வரை லக்கேரி வழியாக உள்ளது.
நகரத்தில் உள்ள அரசு மற்றும் தனியார் பள்ளிகள் மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் அல்லது ராஜஸ்தானின் இடைநிலைக் கல்வி வாரியத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் ஆங்கிலம் அல்லது இந்தி வழியில் 10 + 2 திட்டத்தைப் பின்பற்றுகின்றன. லகேரிக்கு அருகிலுள்ள மண்டல தலைமையகமான கோட்டா கல்வி நகரமாக அறியப்படுகிறது.
2011 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, நகரத்தில் பெரும்பான்மையான மதமாக இந்து மதம் உள்ளது. இது மக்கள் தொகையில் சுமார் 83.2% ஆகும். பெரிய சிறுபான்மையினராகமுஸ்லிம்கள் , ஜெயின் , சீக்கியர்கள் , மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் உள்ளனர்.
சமீபத்திய விரிவாக்க திட்டம் ஏப்ரல் 2007 இல் நிறைவடைந்தது. ஏ.சி.சி.யின் நிர்வாக இயக்குனர், ஒரு தனியார் தொலைக்காட்சிக்கு அளித்த பேட்டியில், லகேரி ஆலையின் சிமென்ட் உற்பத்தியில் 12–15% உயர்வு இருக்கும் என்று கணித்துள்ளார்.
லகேரியில் ராஜஸ்தானியின் கிளைமொழியான ஹராட்டி மொழி பரவலாக பேசப்படுகிறது. மேலும் இந்தி மற்றும் ஆங்கிலம் மற்ற மொழிகளும் பேசப்படுகின்றன.
குதுப் மினார் வளாகம் என்பது இந்தியாவில் தில்லியில் உள்ள மெக்ராலியில் உள்ள தில்லி சுல்தானகத்தின் நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் கட்டிடங்கள் ஆகும். இந்த வளாகத்தில் உள்ள குதுப் மினார் "வெற்றி கோபுரம்" என்றும், சூபி மதத்துறவி குவாஜா குத்புதீன் பக்தியார் காக்கியின் பெயரிடப்பட்டது. இதன் கட்டமைப்பு குதுப்-உத்-தின் ஐபக் என்பவரால் தொடங்கப்பட்டது. பின்னர் அவர் மம்லூக்கிய வம்சத்தின் டெல்லியின் முதல் சுல்தானானார். கட்டுமானத்தை அவரது வாரிசான சம்சுத்தின் இல்த்துமிசு , இறுதியாக கி.பி 1368 இல் துக்ளக் வம்சத்தைச் சேர்ந்த டெல்லியின் சுல்தானான பிரோசு சா துக்ளக் அவர்களால் நிறைவு செய்யப்பட்டது. குபத்-உல்-இஸ்லாம் மசூதி பின்னர் குவாதத்-உல் இஸ்லாத்தில் சிதைக்கப்பட்டது. இது குதுப் மினாருக்கு அடுத்ததாக நிற்கிறது.
இன்று, அருகிலுள்ள பகுதி பால்பனின் கல்லறை உட்பட பல பழைய நினைவுச்சின்னங்களுடன் பரவியுள்ளது. இது இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையத்தால் மெக்ராலி தொல்பொருள் பூங்காவாக உருவாக்கப்பட்டது. கலை மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியத்திற்கான இந்திய தேசிய அறக்கட்டளை இந்தப் பூங்காவில் சுமார் 40 நினைவுச்சின்னங்களை மீட்டெடுத்துள்ளது. நவம்பர்-டிசம்பர் மாதங்களில் நடைபெறும் வருடாந்திர 'குதுப் திருவிழா'வின் இடமாகவும் இது உள்ளது. இதில் கலைஞர்கள், இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் நடனக் கலைஞர்கள் மூன்று நாட்களுக்கு மேல் நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்துகிறார்கள். 2006 ஆம் ஆண்டில் 3.9 மில்லியன் பார்வையாளர்களை ஈர்த்த குதுப் மினார் வளாகம், தாஜ்மஹால் விட அந்த ஆண்டில் இந்தியாவின் அதிகம் பார்வையிடப்பட்ட நினைவுச் சின்னமாகும்.
அலாய் தர்வாசா குவ்வத்-உல்-இஸ்லாம் மசூதியின் தெற்குப் பக்கத்திலிருக்கும் ஒரு முக்கிய நுழைவாயில் ஆகும் . கி.பி 1311 இல் தில்லியின் இரண்டாவது கில்சி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்சி அவர்களால் கட்டப்பட்டது. அவர் கிழக்குப் பக்கத்திலுள்ள தூண்களுக்கு ஒரு சபையையும் சேர்த்தார். குவிமாட நுழைவாயில் சிவப்பு மணற்கல் மற்றும் பொறிக்கப்பட்ட வெள்ளை பளிங்கு அலங்காரங்கள், நாஸ்க் எழுத்துக்களில் உள்ள கல்வெட்டுகள், ஒட்டப்பட்ட கல் திரைகள் மற்றும் அதில் பணியாற்றிய துருக்கிய கைவினைஞர்களின் குறிப்பிடத்தக்க கைவினைத்திறனைக் காட்டுகிறது. இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலை கொள்கைகளை அதன் கட்டுமானத்திலும் அலங்காரத்திலும் பயன்படுத்திய முதல் கட்டிடம் இதுவாகும்.
குதுப் மினார் ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள ஜாம் மினாரால் ஈர்க்கப்பட்டுள்ளது. இது ஆரம்பகால ஆப்கானிய கட்டிடக்கலைக்கு ஒரு முக்கிய எடுத்துக்காட்டாகும். இது பின்னர் இந்தோ-இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலையாக உருவானது. குதுப் மினார் 72.5 மீட்டர் உயரத்தில் ஐந்து தனித்தனி மாடிகளைக் கொண்டுள்ளது. ஒவ்வொன்றும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெட்டகத்தை சுமந்து செல்லும் ஒரு முன்பகுதியால் குறிக்கப்பட்டுள்ளது . அடிவாரத்தில் 14.3 மீட்டர் விட்டம் முதல் மேலே 2.7 மீட்டர் வரை 379 படிகள் உயரம் கொண்டுள்ளது. சுற்றியுள்ள கட்டிடங்கள் மற்றும் நினைவுச்சின்னங்களுடன் இது யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரிய தளமாக பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.
அடிமை வம்சம் உண்மையான இஸ்லாமிய கட்டிடக்கலை பாணிகளைப் பயன்படுத்தவில்லை. தவறானகுவிமாடங்களையும் தவறான வளைவுகளையும் பயன்படுத்தியது. இது இந்தியாவில் முதல் உண்மையான வளைவுகள் மற்றும் உண்மையான குவிமாடங்களின் ஆரம்ப எடுத்துக்காட்டு அலாய் தர்வாஸாவை உருவாக்குகியது. இது தில்லி சுல்தானகத்தின் காலத்தில் கட்டப்பட்ட மிக முக்கியமான கட்டிடங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. தாமரை மொட்டுகள் என அடையாளம் காணப்பட்ட அதன் கூர்மையான வளைவுகள் மற்றும் விளிம்புகளின் முனையுடன், இது குவாவத்-உல்-இஸ்லாம் மசூதிக்கு ஒரு நுழைவாயிலாக செயல்பட்டது.
துக்ளக்குகள், அலாவுதீன் கில்சி மற்றும் பிரித்தானியர்கள் உட்பட பல ஆட்சியாளர்கள் இந்த வளாகத்தில் கட்டமைப்புகளைச் சேர்த்தனர். குதுப் மினார் மற்றும் குவ்வத் உல்-இஸ்லாம் மசூதி தவிர, இந்த வளாகத்தில் உள்ள மற்ற கட்டுமானங்களில் அலாய் தர்வாசா வாயில், அலாய் மினார் மற்றும் இரும்புத் தூண் ஆகியவை அடங்கும் . குவ்வத் உல்-இஸ்லாம் மசூதி 27 பழைய சமண கோவில்களை அழித்த பின்னர் கட்டப்பட்டது. மேலும், இந்த வளாகத்திற்குள் இல்துமிசு, அலாவுதீன் கில்சி மற்றும் இமாம் ஜமீன் ஆகியோரின் கல்லறைகளும் உள்ளன.
பொட்டாசியம் பெராக்சிமோனோசல்பேட்டு ஒரு பல்துறை ஆக்சிசனேற்றியாகும். இது ஆல்டிகைடுகளை கார்பாக்சிலிக் அமிலங்களுக்கு ஆக்சிசனேற்றுகிறது; ஆல்ககால் கரைப்பான்களின் முன்னிலையில், எசுத்தர்கள் இதிலிருந்து பெறப்படுகின்றன. அதிக எண்ணிக்கை கார்பன் அணுக்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள உட்புற ஆல்க்கீன்கள் இரண்டு கார்பாக்சிலிக் அமிலங்களாக பிளவுபடுத்தப்படுகின்றன . இதேபோல விளிம்பு நிலையில் உள்ள குறைந்த அளவு எண்ணிக்கையில் கார்பன் அணுக்களை கொண்டுள்ள ஆல்க்கீன்கள் எப்பாக்சினேற்றம் அடைகின்றன. மேலும் இவ்வினையில் சல்பைடுகள் சல்போன்களையும், மூவிணைய அமீன்கள் அமீன் ஆக்சைடுகளையும், பாசுப்பீன்கள் பாசுபீன் ஆக்சைடுகளையும் தருகின்றன .
இந்த உப்பின் ஆக்சிசனேற்ற ஆற்றலை விளக்க கொடுக்கப்பட்டுள்ள கீழேயுள்ள வேதி வினையில் ஓர் அக்ரிடின் வழித்தோன்றலை அதனுடன் தொடர்புடைய என்-ஆக்சைடாக மாற்றுவதாகும்.
பொட்டாசியம் பெராக்சிமோனோசல்பேட்டு என்பது 5 என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டால் விவரிக்கப்படும் ஒரு கனிம வேதியியல் சேர்மமாகும். எம்.பி. எசு., பொட்டாசியம் மோனோபெர்சல்பேட்டு, பொட்டாசியம் கரோட்டு, மோனோ பொட்டாசியம் பெராக்சிமோனோசல்பேட்டு என்ற பெயர்களாலும் இதை அழைக்கிறார்கள், இவற்றை தவிர்த்து கரோட்டு மற்றும் ஆக்சோன், என்ற வர்த்தக பெயர்களும் இதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. மற்றும் குளம் மற்றும் ஆரோக்கிய நீரூற்றுக் குளம் போன்ற பகுதிகளில் குளோரின் அல்லாத ஒரு நீர் துப்புரவாக்கியாக இது கருதப்படுகிறது ). ஆக்சிசனேற்ற முகவராக பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் பொட்டாசியம் பெராக்சிமோனோசல்பேட்டு சேர்மத்தை பெராக்சி மோனோகந்தக அமிலத்தின் ஒரு பொட்டாசியம் உப்பு என்று கருதலாம்.
பொட்டாசியம் பெராக்சிமோனோசல்பெட்டு கீட்டோன்களுடனும் வேதி வினையில் ஈடுபட்டு டையாக்சிரேன்களைக் கொடுக்கிறது. டைமெத்தில் டையாக்சிரேன் தயாரிக்கப்படும் தொகுப்பு வினையில் இதுவொரு பிரதிநிதியாகும். இந்த ஆக்சிசனேற்ற முகவர்கள் பல்துறைகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஒலிபீன்களை எப்பாக்சிசனேற்றம் செய்யவும் இவை பயன்படுகின்றன. குறிப்பாக, தொடக்க நிலை கீட்டோன் ஒரு சமச்சீர் சேர்மமாக இருந்தால் எப்பாக்சைடு ஆடியெதிர் உரு தெரிவு முறையில் உருவாக்கப்படலாம், இது ஆல்க்கீன்களின் சமச்சீரற்ற எப்பாக்சிசனேற்றமான சை எப்பாக்சிசனேற்ற முறைக்கு ஓர் அடிப்படையாக அமைகிறது
2 5 • 4 • 2 4 என்ற பகுதிக்கூறு உப்புகளால் ஆக்கப்படும் இந்த மூவுப்பு ஆக்சோன் என்ற வர்த்தகப் பெயரால் பரவலாக அறியப்படுகிறது. இது அதிக நிலைப்புத் தன்மையுடன் கூடிய ஒரு வடிவம் ஆகும் . இந்த சேர்மத்திற்கான நிலையான மின்முனை திறன் +1.81 வோல்ட்டு ஆகும். இது ஐதரசன் சல்பேட்டை உருவாக்கும் ஓர் அரை வினையாகும்.
ஒரு சல்பைடை 2 சமமான சல்போன்களாக பொட்டாசியம் பெராக்சிமோனோசல்பேட்டு ஆக்சிசனேற்றம் செய்கிறது.சல்பாக்சைடை சல்போனாக மாற்றும் வேதி வினையை விட சல்பைடை சல்பாக்சைடாக மாற்றும் ஒரு சமவினை மிக வேகமாக நிகழ்கிறது. எனவே விருப்பத்திற்கு ஏற்ப இந்த வினையை வசதியாக எந்த கட்டத்திலும் நிறுத்தி வைக்க முடியும்.
பிலிகுலா தாவரவியல் பூங்கா 35 ஹெக்டேருக்கு மேல் பரவியுள்ளது. 60 குடும்பங்களில் பரவியிருக்கும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் 236 இனங்களைச் சேர்ந்த சுமார் 60,000 நாற்றுகள் தோராயமாக மற்றும் குடும்பக் கொத்துகளாக நடப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் மேற்கு இன பிராந்தியத்திற்குச் சொந்தமான 70 இனங்கள் அடங்கும். அதன் பாதுகாப்பு தாவரவியல் பூங்காவின் மையமாகும். தாவரவியல் பூங்காவில் அச்சுறுத்தப்பட்ட இனங்கள் மட்டுமல்ல, அழிந்துபோனதாகக் கருதப்பட்ட ஒரு சில உயிரினங்களும் உள்ளன.
அழகிய அழகையும் அமைதியையும் வழங்குவதற்காக பிலிகுலா நிசர்கதாமா அமைப்பு இந்த பகுதியை உருவாக்கியுள்ளது. பிலிகுலா தோட்டங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு பெரிய ஏரியைக் கொண்டுள்ளது. வாத்துகள் மற்றும் அன்னங்கள் ஆகியவை ஏரியில் நீந்துகின்றன. சில சமயங்களில் இவை தோட்டங்களை ஆக்கிரமிக்கின்றன. ஏரியில் படகு வசதி உள்ளது. தம்பதிகள் மிதி படகுகளை விரும்புகிறார்கள்; பெரிய குடும்பத்தினர் 10 முதல் 15 பேரைக் கொண்டு செல்லும் மின்விசை படகுகளைப் பயன்படுத்துகின்றன.
சாலையின் மறுபுறத்தில், பல காட்டு விலங்குகளைக் கொண்ட ஒரு மிருகக்காட்சிசாலை ஒன்று உள்ளது. விலங்குகள் கூண்டுகளில் வைக்கப்படுவதில்லை. அவை திறந்த நிலையில் உள்ளன. பார்வையாளர்களிடமிருந்து பிரிக்க கம்பி வலை அல்லது அகழிகள் போன்ற இயற்கை தடைகள் உள்ளன. பூங்காவிற்குள் புலிகள், சிறுத்தைகள், கரடிகள் மற்றும் பிற காட்டு விலங்குகள் உள்ளன. மிருகக்காட்சிசாலையில் பலவிதமான பாம்புகள் மற்றும் பறவைகளும் உள்ளன.
பிலிகுலா நிசர்கதாமா என்பது பல்நோக்கு சுற்றுலா தலமாகும். இது கர்நாடகாவின் மங்களூர் நகரத்தின் கிழக்குப் பகுதியான வாமஞ்சூரில், தட்சிணா கன்னட மாவட்ட நிர்வாகத்தால் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது. இது மங்களூரின் முக்கிய சுற்றுலா தலமாகும். பல வசதிகள் இருப்பதால் இது ஏராளமான சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்க்கிறது.
460 க்கும் மேற்பட்ட வகைகளைக் கொண்ட மருத்துவத் தாவரங்களுக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட 6 ஏக்கர்களும் இந்த தாவரவியல் பூங்காவில் அடங்கும், பெரும்பாலும் தாவரவியல் மற்றும் ஆயுர்வேத மருத்துவ மாணவர்கள் பார்வையிடுகிறார்கள்.
துலு மொழியில், "பில்லி" என்றால் புலி என்றும் "குலா" என்றால் ஏரி என்றும் பொருள். இந்த ஏரிக்கு புலிகள் தண்ணீர் குடிக்க வந்ததால் புலி ஏரி என்ற பெயர் வந்தது.
மலாலாய் மைவாந்த் இவர் ஓர் ஆப்கானிஸ்தானின் தேசிய நாட்டுப்புற வீராங்கனையாவார். இவர் 1880இல் நடந்த மைவாந்த் போரில் பிரித்தன் துருப்புக்களுக்கு எதிராக உள்ளூர் போராளிகளை அணிதிரட்டினார். இவர் அயூப்கான் என்பவருடன் இணைந்து போராடினார். 1880 சூலை 27 அன்று நடந்த இரண்டாவது ஆங்கிலோ-ஆப்கானியப் போரின்போது மைவாந்த் போரில் ஆப்கானிஸ்தான் வெற்றிக்கு பொறுப்பானவராக இருந்தார். இவர் ஆப்கானிஸ்தானின் "ஜோன் ஆப் ஆர்க்" என்றும் ஆப்கானிஸ்தான் "மோலி பிட்சர்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். ஆப்கானிஸ்தானில் இவரது பெயரில் பல பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் பிற நிறுவனங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இவரது கதை ஆப்கான் பள்ளிகளின் புத்தகங்களில் இடம் பெற்றுள்ளது. பாக்கித்தான் பெண்கள் உரிமை ஆர்வலர் மலாலா யூசப்சையி மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் ஆர்வலரும் அரசியல்வாதியுமான மலாலை ஜோயா ஆகியோருக்கு மைவாந்தின் மலாலை என்ற பெயரிடப்பட்டது.
இது பல ஆப்கானிய போராளிகள் மற்றும் காஜிகளுக்கு ஒரு புதிய உத்வேகத்தை அளித்தது. போர்களத்தில் கொடி ஏந்தியவர் கொல்லப்பட்டபோது, மலாலா முன்னோக்கி சென்று கொடியை உயர்த்திப் பிடித்தார். மலாலாய் ஆப்கான் கொடியை எடுத்து கூச்சலிட்டார். (சில பதிப்புகள் இவர் தனது முக்காட்டை கொடியாகப் பயன்படுத்தியதாகக் கூறுகின்றன. பின்னர் லண்டாய் பாடினார் .
ஆப்கானிய இராணுவத்தினர், அதிக எண்ணிக்கையில் இருந்தபோதிலும், மன உறுதியை இழக்கத் தொடங்கினர். போர்ச்சூழல் பிரித்தானியர்களுக்கு ஆதரவாக மாறுவதாகத் தோன்றியது. அப்போது மலாய் ஆப்கான் கொடியை ஏந்தி வீரர்கள் எழுச்சியுறும் விதத்தில் பேசி கூக்குரலிட்டாள்.
அவரது தாயார் எபிஸ்கோபாலியன் மற்றும் அவரது தந்தை ஜெர்மன் லூத்தரன் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர். இவரின் தந்தை ஒரு குடிகாரர் ஆவார். அவர் இவர்களை விட்டு ப்ரிந்து சென்றார். இருந்தபோதிலும் கிஷின் தாய் அவர்களுக்கு ஆதரவாக நடிப்பை மேற்கொண்டு இவர்களை கவனித்துக் கொண்டார். இவர்களது குடும்பம் இல்லினாய்ஸின் கிழக்கு செயின்ட் லூயிஸுக்கு குடிபெயர்ந்தது, அங்கு அவர்கள் லில்லியனின் அத்தை மற்றும் மாமா ஹென்றி மற்றும் ரோஸ் மெக்கானெல் ஆகியோருடன் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்தனர். அவர்களின் தாயார் மெஜஸ்டிக் கேண்டி உணவகம் ஒன்றைத் துவங்கினர். மேலும் சிறுமிகள் பாப்கார்ன் மற்றும் சாக்லேட் ஆகியவற்றை பழைய மெஜஸ்டிக் தியேட்டரில் விற்க உதவினார்கள். இவர்கள் செயின்ட் ஹென்றி பள்ளியில் பயின்றனர். அங்கு பயின்ற போது இவர்கள் பள்ளி நாடகங்களில் நடித்தனர்.
1910 ஆம் ஆண்டில், சிறுமிகள் தங்கள் அத்தை எமிலியுடன் ஓஹியோவின் மாசில்லனில் வசித்து வந்தனர், அப்போது அவர்களின் தந்தை ஜேம்ஸ் ஓக்லஹோமாவில் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பதாக அறிந்தனர். ஜேக்ஸின் சகோதரர் ஆல்பிரட் கிராண்ட் கிஷ் மற்றும் அவரது மனைவி மட் ஆகியோர் வசித்து வந்த ஓக்லஹோமாவின் ஷவ்னிக்கு பதினேழு வயதாக இருந்த லிலியன் பயணம் செய்தார். அவர் தனது அத்தை மற்றும் மாமாவுடன் தங்கியிருந்து அங்குள்ள ஷாவ்னி உயர்நிலைப் பள்ளியில் பயின்றார். அவரது தந்தை ஓக்லஹோமாவின் நார்மனில் 1912 இல் இறந்தார், ஆனால் அதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பாக இவர் ஓஹியோவுக்கு திரும்பியிருந்தார்.
ஓஹியோவின் ஸ்பிரிங்ஃபீல்டில் கிஷ் பிறந்தார், மேரி ராபின்சன் மெக்கானெல் , ஒரு நடிகை மற்றும் ஜேம்ஸ் லே கிஷ் ஆகியோரின் முதல் குழந்தை ஆவார். லிலியனுக்கு டோரதி என்ற தங்கை இருந்தார். அவரும் ஒரு பிரபல திரைப்பட நட்சத்திரம் ஆவார்.
1298–99ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் ஒரு மங்கோலிய இராணுவமானது சிந்து பகுதி மீது படையெடுத்தது. சிவிஸ்தான் கோட்டையை ஆக்கிரமித்தது. அவர்கள் நெகுதர் இனத்தில் இருந்து தப்பித்தவர்களாக இருப்பதற்கே வாய்ப்புகள் அதிகம் என கருதப்படுகிறது. இந்த மங்கோலியர்கள் ஜாபர்கானால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலானவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு தில்லிக்கு கைதிகளாகக் கொண்டு வரப்பட்டனர். அந்த நேரத்தில் அலாவுதீனின் இராணுவத்தின் முக்கியப் படையானது உலுக் கான் மற்றும் நுஸ்ரத் கான் ஆகியவர்களால் தலைமை தாங்கப்பட்டு குஜராத்தை சூறையாடிக் கொண்டிருந்தது. இந்த இராணுவம் குஜராத்தில் இருந்து தில்லிக்கு திரும்பி வந்துகொண்டிருந்த பொழுது இதிலிருந்த மங்கோலிய வீரர்களில் சிலர் தங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய கும்ஸ் (சூறையாடப்பட்ட பொருட்களை பிரித்துக் கொடுப்பதில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு) காரணமாகக் கலகம் செய்தனர். இந்தக் கலகமானது ஒடுக்கப்பட்டது. தில்லியில் இருந்த கலகக்காரர்களின் குடும்பங்கள் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்டன.
நடுக்கால ஆதாரங்கள் படையெடுத்து வந்த மங்கோலியர்கள் இலட்சக்கணக்கில் இருந்ததாகக் கூறுகின்றன. அந்நேரத்தில் நடு ஆசியா அல்லது மத்திய கிழக்கில் இருந்த மங்கோலியக் குதிரைப் படையினரின் ஒரு தோராயமான மொத்த எண்ணிக்கையானது 1,50,000 படை வீரர்களே ஆகும். இந்த ஆதாரங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மங்கோலியத் தளபதிகளின் எண்ணிக்கையானது, எவ்வளவு மங்கோலிய வீரர்கள் படையெடுப்புகளில் பங்கு பெற்றனர் என்பதைப் பற்றிய ஒரு தெளிவை நமக்கு உணர்த்தும். அத்தளபதிகள் அநேகமாக ஒரு தியுமன் படை வீரர்களுக்கு மட்டுமே தலைமை தாங்கி இருக்க வேண்டும். ஒரு தியுமன் என்பது பெயரளவில் 10,000 வீரர்களை உள்ளடக்கியதாகும். இந்தப் படையெடுப்புகள் செங்கிஸ் கானின் பல்வேறு வழித்தோன்றல்கள் அல்லது மங்கோலிய இராணுவத்தின் படைப்பிரிவுகளின் தளபதிகளால் தலைமை தாங்கப்பட்டன. இத்தகைய படைகளின் அளவானது 10,000 முதல் 30,000 குதிரைப் படையினர் ஆகும். ஆனால் தில்லியில் இருந்த வரலாற்றாளர்கள் 1,00,000-2,00,000 குதிரைப் படையினரைக் கொண்டிருந்ததாக மிகைப்படுத்திக் கூறினர்.
1320இல் ஜுல்ஜு தலைமையிலான கரவுனாக்கள் ஜீலம் பள்ளத்தாக்கு வழியாக எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி காஷ்மீருக்குள் நுழைந்தனர். ஜுல்ஜுவுக்கு ஒரு பெரிய தொகையைக் கொடுப்பதன் மூலம் அவரைப் பின் வாங்க வைக்க காஷ்மீர் மன்னர் சுகாதேவா முயற்சித்தார். மங்கோலியர்களை எதிர்க்க படையை ஆயத்தமாக்க முடியாத சுகாதேவா கிசுத்துவாருக்குத் தப்பி ஓடினார். காஷ்மீர் மக்கள் ஜுல்ஜுவின் கருணையை எதிர்பார்க்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். மங்கோலியர்கள் குடியிருப்புகளை எரிக்க ஆரம்பித்தனர். ஆண்களைக் கொன்றனர். பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை அடிமைகளாக்கினர். லார் கோட்டையில் மன்னரின் தளபதியான இராமச்சந்திராவின் கீழ் தஞ்சம் அடைந்திருந்த மக்கள் மட்டும் பாதுகாப்புடன் இருந்தனர். படையெடுப்பாளர்கள் எட்டு மாதங்களுக்குக் குளிர்காலம் தொடங்கும் வரை தங்களது அழிப்பைத் தொடர்ந்து நடத்தினர். பிரினால் வழியாக திரும்பி செல்லும்போது திவாசார் மாவட்டத்தில் ஏற்பட்ட கடுமையான பனிப்பொழிவு காரணமாக ஜுல்ஜு தன் வீரர்கள் மற்றும் கைதிகள் பெரும்பாலானவர்களைப் பறிகொடுத்தார்.
1299ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் துவா தனது மகன் குத்லுக் கவாஜாவை தில்லியை வெல்வதற்காக அனுப்பினார். அலாவுதீன் தனது இராணுவத்தை டில்லிக்கு அருகில் கிளி என்ற இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றார். போரைத் தாமதப்படுத்த முயன்றார். இராணுவ உதவிப் பொருட்கள் பற்றாக்குறை காரணமாக மங்கோலியர்கள் பின் வாங்குவார்கள் என நம்பினார். அதே நேரத்தில் தனது மாகாணங்களிலிருந்து வலுவூட்டல் படைகள் வந்து சேரும் என நம்பினார். ஆனால் அலாவுதீனின் தளபதியான ஜாபர் கான் அலாவுதீனின் அனுமதியின்றி மங்கோலிய இராணுவத்தைத் தாக்கினார். மங்கோலியர்கள் தோற்று ஓடுவதுபோல் ஓட ஆரம்பித்தனர். ஜாபர் கானின் இராணுவத்தைத் தங்களைப் பின் தொடருமாறு வரச்செய்து பொறியில் சிக்க வைத்தனர். படையெடுப்பாளர்கள் மீது கடுமையான சேதத்தை விளைவித்த பின்னர் ஜாபர்கான் மற்றும் அவரது வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். சில நாட்களுக்குப் பிறகு மங்கோலியர்கள் பின்வாங்கினர். அவர்களது தலைவர் குத்லுக் கவாஜா படுகாயமடைந்தார். திரும்பிச் செல்லும் வழியில் இறந்தார்.
சமர்கந்திலிருந்து இந்தியாவிற்கு ஜலாலுதீன் மிங்புர்னுவைத் துரத்திக்கொண்டு வந்த செங்கிஸ் கான் 1221இல் நடந்த சிந்து ஆற்று யுத்தத்தில் அவரைத் தோற்கடித்தார். ஜலாலுதீனைத் தொடர்ந்து துரத்துவதற்காக இரண்டு தியுமன்களைத் தனது தளபதிகளான தோர்பே மற்றும் பாலா ஆகியோர்களின் தலைமையில் அனுப்பி வைத்தார். ஜலாலுதீனை இலாகூர் பகுதி முழுவதும் மங்கோலியத் தளபதியான பாலா துரத்தினார். முல்தான் மாகாணத்தின் வெளிப் பகுதிகளையும் தாக்கினார். ஒரு கட்டத்தில் இலாகூரின் வெளிப் பகுதிகளைக் கூடச் சூறையாடினார். தனது படைவீரர்களை மீண்டும் சேர்த்த ஜலாலுதீன் யுத்தத்தில் தப்பிப் பிழைத்தவர்களைக் கொண்டு ஒரு சிறிய இராணுவத்தை அமைத்தார். தில்லி சுல்தானகத்தின் துருக்கிய ஆட்சியாளர்களிடம் கூட்டணி அல்லது தஞ்சம் அடைவதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டார். ஆனால் அவரது கோரிக்கைகள் சம்சுத்தீன் இல்த்துத்மிசால் நிராகரிக்கப்பட்டன.
1221 முதல் 1327 வரை மங்கோலியப் பேரரசு பல்வேறு படையெடுப்புகளை இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் மீது நடத்தியது. அப்படையெடுப்புகளில் பிற்காலப் படையெடுப்புகள் பெரும்பாலும் மங்கோலியப் பூர்வீகம் உடைய கரவுனாக்கள் என்ற இனத்தவர்களாலேயே நடத்தப்பட்டன. மங்கோலியர்கள் துணைக்கண்டத்தின் பகுதிகளைப் பல தசாப்தங்களுக்கு ஆக்கிரமித்திருந்தனர். மங்கோலியர்கள் இந்தியாவிற்குள் கால்பதித்து பழைய தில்லியின் வெளிப்புறப் பகுதிகளை அடைந்தபோது தில்லி சுல்தானகமானது அவர்களுக்கு எதிராக ஒரு பதில் தாக்குதல் நடத்தியது. அத்தாக்குதலில் மங்கோலிய இராணுவமானது தீவிர தோல்விகளை அடைந்தது.
கியாசுத்தீன் பால்பனின் மனதை ஆட்கொண்டிருந்த ஒரு நினைவானது மங்கோலியப் படையெடுப்பால் ஏற்படும் ஆபத்து ஆகும். இக்காரணத்திற்காக அவர் கட்டுக்கோப்பான ஒரு இராணுவத்தைத் துல்லியமாகத் தாக்கக் கூடிய அளவிற்கு அமைத்திருந்தார். இதற்காகப் பால்பன் பாதிக்கப்படாத அல்லது பொறாமை குணம் உடைய தலைவர்களைப் பதவியில் அமர்த்துவதைத் தவிர்த்தார். இந்துக்களின் கையில் அதிகாரத்தை கொடுக்க மறுத்தார். மேலும் அவர் எப்பொழுதுமே தனது தலை நகருக்கு அருகிலேயே தங்கியிருந்தார். தூரப் பகுதிகளில் நடக்கும் போர்களுக்குச் செல்வதைத் தவிர்த்தார்.