polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
பெரிய இளவரசர் இரண்டாம் ஆன்ட்ரே மங்கோலியர்களின் துயர நிலைக்கு ஆறுதலாக இருந்தார். படு நெவ்ருய் தலைமையில் தண்டனை கொடுக்கும் பயணங்களை மேற்கொள்ள வைத்தார். அவர்கள் வந்தபோது ஆன்ட்ரே பிஸ்கோவுக்கு தப்பி ஓடினார். அங்கிருந்து பின்னர் ஸ்வீடனுக்கு தப்பி ஓடினார். மங்கோலியர்கள் விளாடிமிரை கைப்பற்றினர். அந்த சமஸ்தானத்தை கடுமையாக தண்டித்தனர். லிவோனிய நைட்டுகள் மங்கோலியர்கள் நோவ்கோரோட் மற்றும் பிஸ்கோவுக்கு முன்னேறுவதை தடுத்தனர். அலெக்சாண்டருக்கு சர்தக்குடன் இருந்த நட்பு காரணமாக 1252 இல் படுவால் அலெக்சாண்டர் விளாடிமிரின் பெரிய இளவரசராக பதவி அமர்த்தப்பட்டார். 1256 இல் ஆன்ட்ரே சராய்க்கு பயணித்தார். தனது முன்னாள் துரோகத்திற்கு மன்னிப்புக் கோரினார். அவருக்கு கருணை காட்டப்பட்டது.
1304 இல் நடு ஆசியா மற்றும் யுவான் அரசமரபுகளின் மங்கோலிய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து வந்த தூதுவர்கள் தோக்தாவிடம் தங்களது பொதுவான அமைதி திட்டத்தைப் பற்றி கூறினர். தோக்தா உடனடியாக யுவன் பேரரசர் டெமுர் ஒல்ஜெய்டுவின் அதிகாரத்தை ஏற்றுக் கொண்டார். மங்கோலிய கானகங்களில் இருந்த அனைத்து யாம் மற்றும் வணிக தொடர்புகள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன. மங்கோலிய கானகங்களில் இருந்த பொதுவான அமைதியை பெரேயஸ்லாவ்லில் இருந்த அவையில் ருஸ் இளவரசர்களுக்கு தோக்தா அறிமுகப்படுத்தினார். தோக்தாவின் நாணயங்கள் பக்ஸ் பா எழுத்து முறையுடன் மங்கோலிய எழுத்துமுறை மற்றும் பாரசீக எழுத்துக்களை கொண்டிருந்தன. இதன் மூலம் யுவான் அரசமரபின் செல்வாக்கு அதிகரித்து இருந்தது நமக்குத் தெரிய வருகிறது.
முன்னாள் செல்யுக் சுல்தான் இரண்டாம் கைகவுஸ் பைசாந்தியப் பேரரசில் கைது செய்யப்பட்டபோது அவரது தம்பி இரண்டாம் கய்குபத் பெர்கேவிடம் முறையிட்டார். ஒரு எகிப்திய தூதரும் அங்கே கைது செய்யப்பட்டார். பல்கேரிய இராச்சியத்தின் உதவியுடன் நோகை கான் 1264 இல் பைசாந்திய பேரரசின் மீது படையெடுத்தார். கய்கவுசை விடுதலை செய்ய மைக்கேல் எட்டாம் பலையோலோகோசை நோகை கட்டாயப்படுத்தினார். நாடோடி கூட்டத்திற்கு கப்பம் கட்ட வைத்தார். நோகை அவரது மகள்களில் ஒருவரான யூப்ரோசைன் பலையோலோகினாவை தனக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க வைத்தார். பெர்கே கய்கவுசுக்கு ஒட்டு நிலமாக கிரிமியாவை கொடுத்து ஒரு மங்கோலிய பெண்ணையும் திருமணம் செய்து கொள்ள வைத்தார்.
மெங்கு-திமுரின் இறப்பிற்குப் பிறகு தங்க நாடோடி கூட்டத்தின் ஆட்சியாளர்கள் ஒக்தாயி குடும்ப தலைவரான கய்டுவுக்கு அளித்து வந்த தங்களது ஆதரவை திரும்பப் பெற்றனர். தங்க நாடோடி கூட்டத்தில் தனது செல்வாக்கை மீண்டும் நிலைநிறுத்த கய்டு வெள்ளை நாடோடி கூட்டத்தின் கானான பயனுக்கு எதிராக கோபெலெக் என்ற தனது சொந்த வேட்பாளரை நிறுத்தினார். தோக்தாவிடமிருந்து ராணுவ உதவி பெற்ற பயன், யுவான் அரசமரபு மற்றும் இல்கானகம் ஆகியவற்றிடம் உதவி கோரி கய்டு மற்றும் அவருக்கு இரண்டாம் இடத்தில் இருந்த துவாவின் தலைமையில் உள்ள சகதை கானகத்தின் மீது ஒன்றிணைந்த தாக்குதலை நடத்த முயற்சித்தார். ஆனால் யுவான் அவையால் உடனடி ராணுவ உதவியை செய்ய முடியவில்லை.
1300 முதல் 1303 வரை கருங்கடலை சுற்றியிருந்த பகுதிகளில் ஒரு கடுமையான வறட்சி ஏற்பட்டது. எஞ்சிய நோகையின் ஆதரவாளர்களை தனது நிலங்களில் வாழ தோக்தா அனுமதித்தார். இல்கான் கசன் மற்றும் அவருக்குப் பின் வந்த ஒல்ஜெய்டு ஆகியவர்களிடம் அசர்பைஜானை திரும்ப கொடுக்குமாறு தோக்தா கோரினார். ஆனால் மறுக்கப்பட்டது. பிறகு இல்கானகத்திற்கு எதிராக எகிப்திடமிருந்து உதவியை தோக்தா கோரினார். கஸ்னாவில் தனது ஆளை தோக்தா ஆட்சியாளர் ஆக்கினார். ஆனால் அந்த ஆட்சியாளர் மக்களால் வெளியேற்றப்பட்டார். 1294 இல் இல்கான் கய்கடுவிற்கு ஒரு அமைதி குழுவை தோக்தா அனுப்பினார். 1318 வரை பெரும்பாலும் எந்தவித இடையூறுமின்றி அமைதி தொடர்ந்தது.
தோக்தமிசு லித்துவேனியாவின் பெரிய டுச்சிக்கு தப்பித்து ஓடினார். நாடோடி கூட்டத்தின் மீதான தனது அதிகாரத்தை திரும்ப பெறுவதற்காக வைடவுடஸிடம் உதவி கோரினார். உதவிக்குப் பதிலாக உருசிய நிலங்கள் மீதான தனது மலாட்சியை கொடுப்பதாக கூறினார். 1399 இல் தோக்தமிசு மற்றும் வைடவுடஸை, வோர்ஸ்க்லா ஆற்று யுத்தத்தில் எடிகு தோற்கடித்தார். தைமூரால் அழிக்கப்பட்ட வணிக வழிகள் அதிலிருந்து மீளவில்லை. 1405 இல் தோக்தமிசு இறந்தார். அவரது மகன் ஜலால் அல்-தின் லித்துவேனியாவிற்கு தப்பி ஓடினார். லித்துவேனியாவில் இருந்த போது தோக்தமிசின் மகன் டியூட்டோனிக் வரிசைக்கு எதிராக க்ருன்வால்ட் யுத்தத்தில் போர் புரிந்தார்.
தங்க நாடோடி கூட்டத்தின் துணையுடன் 1251 இல் மோங்கே பெரிய கானாக பதவிக்கு வந்தார். தன்னை நீக்க தீட்டப்பட்ட ஒரு திட்டத்தை மோங்கே கண்டுபிடித்தார். அந்தக் கண்டுபிடிப்பை பயன்படுத்தி புதிய பெரிய கானாக மோங்கே தனது எதிரிகளை கொல்ல ஆரம்பித்தார். இறந்த உயர்குடியினர், அதிகாரிகள் மற்றும் மங்கோலிய தளபதிகளின் எண்ணிக்கை மதிப்பீடு 77 முதல் 300 என கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. மோங்கேவுடனான படுவின் நட்பு பேரரசின் ஒற்றுமையை உறுதி செய்தது. மிகவும் செல்வாக்கு மிகுந்த நபராக படு மாறினார். படு, மோங்கே மற்றும் பிற இளவரச மரபினர் ஆப்கானிஸ்தான் முதல் துருக்கி வரையிலான பகுதிகளை பிரித்து ஆண்டனர்.
லித்துவேனியா மற்றும் போலந்துக்கு எதிராக மங்கோலிய ருஸ் கூட்டு ராணுவ பயணங்களை ஜானிபெக் நடத்தினார். 1344 இல் அவரது ராணுவம் கலிசிய-வோலினிய துணை இராணுவத்துடன் போலந்திற்கு எதிராக அணிவகுத்தது. அந்நேரத்தில் வோலினியா லித்துவேனியாவின் பகுதியாக இருந்தது. எனினும் 1349 இல் போலந்து ஹங்கேரிய படையானது கலிசியா-வோலினியவை ஆக்கிரமித்தது. கடைசியாக கலிசியா-வோலினியா ராஜ்யம் வெல்லப்பட்டு போலந்துடன் இணைக்கப்பட்டது. இச்செயல் காரணமாக கலிசிய-வோலினிய ருஸ் மற்றும் தங்க நாடோடி கூட்டத்திற்கு இடையில் இருந்த பேரரசு மற்றும் கப்பம் கட்டும் பகுதி என்ற உறவு முடிந்து போனது.
சூச்சி மற்றும் சகதை குடும்பங்களை ஹுலாகுவின் ஈரான் தாக்குதலுக்காக ஹுலாகுவுடன் இணையுமாறு மோங்கே ஆணையிட்டார். பெர்கேயின் தூண்டுதல் அவரது சகோதரர் படுவை ஹுலாகுவின் தாக்குதலை தள்ளிவைக்க கட்டாயப்படுத்தி இருக்கலாம். இதன் காரணமாகவே அங்கு பல வருடங்களுக்கு சூச்சி குடும்பத்தின் ஆதிக்கம் இல்லாமல் போனது என்பதை தெரிந்துகொள்ள பெரிய ஆராய்ச்சி தேவையில்லை. படு அல்லது அவரது பின்வந்த இரண்டு ஆட்சியாளர்களின் ஆட்சியின் போது தங்க நாடோடிக் கூட்டம் ஒரு பெரிய சூச்சி இன படையை 1256/57 இல் ஹுலாகுவின் மத்திய கிழக்கு படையெடுப்பில் பங்கேற்க அனுப்பியது.
1307 இல் கான் சராயிலிருந்த இத்தாலிய நாட்டவரை கைதுசெய்து கஃபா பகுதியை முற்றுகையிட்டார். தனது குடிமக்களை ஜெனோவா வணிகர்கள் எகிப்திற்கு படைவீரர்களாக அடிமை வணிகத்தில் விற்றுக் கொண்டிருந்ததே தோக்தாவின் மகிழ்ச்சி இன்மைக்கு வெளிப்படையான காரணம் ஆகும். ஜெனோவாவில் இருந்த இத்தாலியர்கள் ஒரு வருடத்திற்கு எதிர்ப்பை காட்டினர். ஆனால் 1308 இல் நகரத்திற்கு தீயிட்டு, அப்படியே விட்டு விட்டு சென்றனர். இத்தாலியர்கள் மற்றும் தங்க நாடோடி கூட்டத்திற்கு இடையிலான உறவானது தோக்தா இறக்கும்வரை பதட்டத்துடனே இருந்தது.
பைசாந்திய பேரரசரின் நெறிதவறி பிறந்த மகளான மரியத்தை கான் திருமணம் செய்து கொண்டார். இதன் காரணமாக நோகையின் தோல்விக்குப் பிறகு பைசாந்திய-மங்கோலிய கூட்டணி ஏற்படுத்தப்பட்டது. தோக்தா கிறித்தவர்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பதாக ஒரு தகவல் மேற்கு ஐரோப்பாவை சென்றடைந்தது. ஆனால் முஸ்லிம் பார்வையாளர்களுக்கு தோக்தா இன்னும் ஒரு உருவ வழிபாட்டாளராகவே இருந்தார் மற்றும் அவர் பொதுவாக முஸ்லிம்களுக்கு ஆதரவாக இருந்த போதிலும் எல்லா மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் ஆதரவை கொடுத்தார்.
1408 இல் கானின் ஆதிக்கத்தை ஒத்துக் கொள்ளுமாறு மாஸ்கோவின் பெரிய இளவரசரை எடிகு கட்டாயப்படுத்தினார். தாதர் பொதுமக்கள் தங்களது குழந்தைகளை அடிமையாக விற்பதை மனித சக்தி மற்றும் தங்க நாடோடிக் கூட்ட ராணுவத்தின் பெருமைக்கு குந்தகமாக கருதிய எடிகு மற்றும் அவரது கைப்பாவை கான், ஒரு குறுல்த்தாயில் அடிமை வணிகத்தை தடை செய்தனர். செங்கிஸ் இன இளவரசர்களின் சில கிளர்ச்சிகள் நடந்த போதும் எடிகு 1410 வரை நாடோடி கூட்டத்தை ஒன்றிணைத்து வைத்திருந்தார். 1410 இல் அவர் நடு ஆசியாவிற்கு வெளியேற்றப்பட்டார்.
1259 இல் மோங்கே கான் இறந்த பிறகு குப்லாய் கான் மற்றும் ஆரிக் போகேவுக்கு இடையில் உள்நாட்டுப் போர் ஆரம்பித்தது. இப்போரில் குப்லாயை ஹுலாகுவும் ஆரிக் போகேவை பெர்கேவும் ஆதரித்தனர். பெர்கே ஆரிக் போகேவின் பெயரில் நாணயங்களையும் அச்சிட்டார். எனினும் பெர்கே ராணுவ ரீதியாக நடுநிலை வகித்தார். ஆரிக் போகேவின் தோல்விக்குப் பிறகு குப்லாயின் முடிசூட்டலை பெர்கே சுதந்திரமாக ஏற்றுக்கொண்டார். எனினும் வெள்ளை நாடோடி கூட்டத்தின் சில முக்கிய பிரமுகர்கள் ஆரிக் போகே பக்கம் போருக்காக இணைந்திருந்தனர்.
1380 களின்போது சய்பனிட்கள், முஸ்கோவிட்கள் மற்றும் கஷன் சமஸ்தானம் ஆகியவை கானின் அதிகாரத்திலிருந்து பிரிந்து சுதந்திரமாக இருக்க முயற்சித்தன. லித்துவேனியாவின் பெரிய டுச்சி இந்த சூழ்நிலையில் இருந்து லாபம் பெற்றார். தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் நிலப்பகுதிக்குள் தனது முந்தைய எந்தவொரு போர் பயணங்களிலும் இல்லாத அளவிற்கு நீண்ட தூரத்திற்கு வந்தார். அண்ணளவாக 1362 இல் பெரிய டியூக் அல்கிர்தஸ், முராத் கானின் படைகளை நீலநீர் யுத்தத்தின்போது தோற்கடித்தார்.
தனது வெற்றிகளால் குதூகலமடைந்த தோக்தமிசு அசர்பைஜான், குவாரசம், மற்றும் திரான்சாக்சியானா, தைமூரின் பேரரசின் பகுதிகள் ஆகியவற்றின் மீது படையெடுத்தார் மற்றும் தைமூர் தோக்தமிசுக்கு எதிராகப் போரை அறிவித்தார். 1395–1396 இல் தைமூர் தோக்தமிசின் ராணுவத்தை அழிவிற்கு உட்படுத்தினார், அவரது தலைநகரத்தை அழித்தார், கிரிமிய வணிக மையங்களைச் சூறையாடினர், மற்றும் மிகத் திறமை வாய்ந்த கைவினைஞர்களைத் தனது சொந்த தலைநகரமான சமர்கந்திற்கு நாடு கடத்தினார்.
1262 இல் சுஸ்டாலில் ஒரு கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. மங்கோலிய தருகச்சிகள் மற்றும் வரி வசூலிப்பாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர். ஒரு கடுமையான தண்டனை கொடுக்கும் பயணத்தை மேற்கொள்ள பெர்கே திட்டமிட்டார். ஆனால் அலெக்சான்டர் நெவ்ஸ்கி பெர்கேவிடம் உருசிய மக்களை தண்டிக்க வேண்டாம் என மன்றாடினார். விளாடிமிர்-சுஸ்டால் நகரங்கள் ஒரு பெரும் இழப்பெதிர்காப்பை செலுத்த ஒப்புக்கொண்டன. பெர்கே தனது நடவடிக்கைகளை தளர்த்தினார்.
தோக்தாவின் பிற்கால ஆட்சியில் ட்வேர் மற்றும் மாஸ்கோ இளவரசர்களுக்கு இடையிலான பதட்டமானது வன்முறையாக மாறியது. எல்லா ருஸ் இளவரசர்களையும் ஒரே தரத்தில் வைப்பதற்காக விளாடிமிருக்கு கொடுக்கப்பட்டிருந்த பெரிய சமஸ்தானம் என்ற சிறப்பு நிலையை நீக்க தோக்தா கருதியிருக்கலாம். வடக்கு உருசியாவிற்கு நேரிலேயே செல்ல தோக்தா முடிவெடுத்தார். ஆனால் 1313 இல் வோல்காவை கடக்கும் போது அவர் இறந்தார்.
தங்க நாடோடிக் கூட்டம் என்பது மங்கோலியாவில் தோன்றி பின் துருக்கிய மயமாக்கப்பட்ட 13ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு கானரசாகும். இது கிப்சாக் கானரசு என்றும் சூச்சியின் உளூஸ் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்நாடு 1255இல் படு கானின் மறைவுக்குப் பின் 1359 வரை தழைத்தோங்கியது. இதன் இராணுவமானது இசுலாமைத் தழுவிய உசுபெக் கானின் காலத்தில் வலிமையுடன் விளங்கியது.
1256 இல் படு இறந்த பிறகு அவரது மகன் சர்தக்கை மோங்கே நியமித்தார். மங்கோலியாவில் இருந்து பெரிய கானின் அவையில் இருந்து திரும்பிய உடனேயே சர்தக் இறந்தார். சிறிது காலத்திற்கு போரக்சின் கதுன் பிரதிநிதியாக நியமிக்கப்பட்டு அவருக்குக் கீழ் குழந்தை உலக்சி ஆட்சி செய்தான். பிறகு படுவின் தம்பி பெர்கே சூச்சி இனத்திற்கு கானாக 1257 இல் நியமிக்கப்பட்டார்.
1323 இல் லித்துவேனியாவின் பெரிய டியூக் கெடிமினஸ் கீவின் கட்டுப்பாட்டை பெற்றார். தனது சகோதரர் ஃபெடோரை இளவரசராக நியமித்தார். ஆனால் சமஸ்தானத்தின் கப்பமானது தொடர்ந்து கானுக்கு சென்று கொண்டிருந்தது. சில வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு படையெடுப்பில் ஃபெடோர் தலைமையிலான லித்துவேனியர்கள் கானின் பஸ்கக்கையும் தங்களது பரிவாரங்களில் கொண்டிருந்தனர்.
தோக்தமிசு தப்பித்து ஓடிய போது உருஸ் கானின் பேரனான தெமுர் குத்லுக் கானாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். கோயிரிஜக், வெள்ளை நாடோடி கூட்டத்தின் தலைவராக தைமூரால் நியமிக்கப்பட்டார். தெமுர் குத்லுக்கின் தலைமை அமிரான எடிகு தான் தங்க நாடோடி கூட்டத்தின் உண்மையான ஆட்சியாளர் ஆவார்.
வங்கக் கடலில் நிலைகொண்ட காற்றழுத்தத் தாழ்வுநிலை, கரையைக் கடக்கும்போது கனமழை பெய்யும் என சென்னை வட்டார புயல் எச்சரிக்கை நடுவம் அறிவித்தது. இதனையடுத்து சென்னை, காஞ்சிபுரம், திருவள்ளூர், நாகை, கடலூர் மாவட்டங்களிலுள்ள பள்ளிகளுக்கு டிசம்பர் 1, டிசம்பர் 2 ஆகிய இரண்டு நாட்களுக்கு விடுமுறை அறிவிக்கப்பட்டது. சென்னை, கடலூர், நாகப்பட்டினம் மாவட்டங்களுக்கு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாக தேசியப் பேரிடர் கவனிப்புப் படைகள் அனுப்பப்பட்டன.
வங்காள விரிகுடாக் கடலில் உருவான நாடா எனும் புயலின் காரணமாக பெய்த மழையால், தமிழ்நாடு மாநில மழையளவுப் பற்றாக்குறை 71% என்பதிலிருந்து 68% என்றானது.
இம்முறை சற்று தாமதமாக ஆரம்பித்தாலும், இயல்பான மழையளவு இருக்கும் என வானிலை ஆராய்ச்சி நடுவம் அறிவித்தது. எனினும் நவம்பர் 30 வரை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மழை பெய்யவில்லை.
கிர்நார் மலை அல்லது ரைவத மலை , இந்திய மாநிலமான குஜராத்தின் ஜூனாகாத் மாவட்டத்தின் தலைமையிடமான ஜூனாகத் நகரத்திலிருந்து நான்கு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. பௌத்தர்களும், இந்துக்களும் மற்றும் சமணர்களும் கிர்நார் மலையைப் புனித தலமாக கருதுகின்றனர்.3661 அடி உயரம் கொண்ட கிர்நார் மலை 3,800 படிகளுடன் கூடியது. இதிகாச, புராணங்களில் இம்மலையை ரைவத மலை எனக்குறித்துள்ளது. இங்கு பேரரசர் அசோகரின் பாறைக் கல்வெட்டு உள்ளது. இது ஜூனாகத் நகரத்திற்கு கிழக்கில் 33 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.
கிர்நார் மலைக் குகையில் முசுகுந்த சக்கரவர்த்தி நீண்ட கால துயில் கொண்டிருகையில், கிருட்டிணனைத் துரத்திக் கொல்ல வந்த காலயவனன் எனும் அரக்கன், குகையில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த முசுகுந்தனை கிருஷ்ணன் என நினத்து எழுப்பியதால், முசுகுந்தனின் கண் பார்வை பட்டவுடன் காலயவனன் எரிந்து சாம்பலானான். பின்னர் கிருஷ்ணரின் அறிவுரைப் படி முசுகுந்தன் பத்ரிநாத்திற்குச் சென்று தவமிருந்து வீடுபேறு பெற்றார்.
தத்தாத்ரேயர் கிர்நார் மலைப் பகுதிகளில் தங்கி வாழ்ந்தாக இந்துக்கள் கருதுகின்றனர். 22வது சமண சமய தீர்த்தங்கரான நேமிநாதர் கிர்நார் மலையில் முக்தி அடைந்தவர். தாமோதரன் கிர்நார் மலையின் அதிபதியாகப் போற்றப்படுவதால், இம்மலைய வைணவர்களும் புனிதமாக கருதுகின்றனர். தொன்ம காலத்தில் இம்மலையை ரைவத மலை என்று அழைத்தனர். தத்தாத்ரேயர் இம்மலையில் பலகாலம் தங்கியிருந்தாக கருதப்படுகிறது.
3666 அடி உயரமும், 4, 000 படிக்கட்டுகளும் கொண்ட கிர்நார் மலையில் பல இடங்களில் சமண தீர்த்தங்கரகளின் கோயில்கள், மகாதேவர் கோயில், கோர்க்கநாதர் மற்றும் தத்தாத்ரேயர் கோயிலும் உள்ளது.
அசோகரின் 3 பெரும்பாறைக் கல்வெட்டுகளில் இரண்டில் ஒன்று குஜராத் மாநிலத்தின் ஜூனாகத் நகரத்திலும், மற்றொன்று ஜூனாகத் அருகே அமைந்த கிர்நார் மலையில் உள்ளது.
சம்ஸ்கிருத பண்டிதரான ஜெகந்நாத பண்டிதர் பல மொழிகளில் பாண்டித்தியம் உடையவர். அவர் காமேஸ்வரி என்ற கிராமத்து இளம்பெண் ஒருத்தியை திருமணம் செய்துள்ளார். புகழும், பொருளும் சேர்க்க எண்ணி பண்டிதர் ஊரை விட்டுக் கிளம்புகிறார். பல இடங்களுக்கும் சென்றபின் டில்லியில் பேரரசர் ஷாஜஹானின் அவைக்களப் புலவராக நியமிக்கப்படுகிறார்.
லவங்கி 1946 ஆம் ஆண்டு வெளியான இந்திய தமிழ் திரைப்படமாகும். ஒய். வி. ராவ் தயாரித்து, இயக்கி வெளியிட்ட இத்திரைப்படத்தில் ஒய். வி. ராவ், குமாரி ருக்மணி, பி. ஆர். பந்துலு, கே. ஆர். ஜெயம்மா, கே. சாரங்கபாணி, கே. ஆர். செல்லம், டி. ஆர். ராமச்சந்திரன் ஆகியோர் முக்கிய பாத்திரங்களில் நடித்தனர்.
துன்பம் தாங்க முடியாமல் காமேஸ்வரி டில்லிக்குப் புறப்படுகிறாள், அங்கே ராணி மும்தாஜ் அவளை ஒரு தீயவனின் பிடியிலிருந்து காப்பாற்றித் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறாள். காமேஸ்வரி தன் கணவனான புலவரைச் சந்திக்க ராணி ஏற்பாடு செய்கிறாள். ஆனால் புலவர் காமேஸ்வரி யாரென்றே மறந்துவிட்டார்.
ஆண்டுகள் பலவாகின. ஊரை விட்டுச் சென்ற கணவன் திரும்பாததால் மனைவி காமேஸ்வரி துயரத்தில் இருக்கிறாள். மேலும் வறுமை, ஊரார் பழிச்சொல் என்பவற்றுக்கு ஆளாகிறாள். ஊரிலிருந்த முத்தண்ணா என்பவனும் அவனது மனைவியும் காமேஸ்வரிக்குத் தொல்லை கொடுக்கின்றனர்.
ராணி மும்தாஜின் ஏற்பாட்டில் காமேஸ்வரி தன் தோற்றத்தை மாற்றி லவங்கி என பெயரையும் மாற்றுகிறாள். ராணியின் மாளிகையில் அவளது நடனத்தைப் பார்த்த பேரரசர் ஷாஜஹான் அவளை அரசவையில் நடனமாட ஏற்பாடு செய்கிறார். லவங்கியின் நடனம் எல்லோரையும் கவருகிறது.
லவங்கியின் கதை வரலாறும் கற்பனையும் கலந்த ஒன்றாகும். பேரரசன் ஷாஜஹானின் அவைக்களப் புலவராக இருந்தவர் என நம்பப்படும் ஜெகந்நாத பண்டிதர் என்ற பிரபல புலவர் ஒருவரை மையப்படுத்தி கதை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
புலவருக்கும் லவங்கிக்கும் திருமணம் செய்து வைக்க ஏற்பாடு நடக்கிறது. திருமண வைபவத்தின் போது லவங்கியின் கழுத்தில் ஒரு மாங்கல்யம் இருப்பதைப் புலவர் கண்டு அவள் ஒரு ஏமாற்றுக்காரி என அரசரிடம் முறையிடுகிறார்.
டிரான்ஸ் சைபீரியன் இருப்புப் பாதை கட்டுமானம் 1898 இல் துவக்கப்பட்டது. இப்பாதை சிட்டா மற்றும் விலாடிவொஸ்டொக் ஆகியவற்றை இணைக்கும்வகையில் இரு முணைகளிளும் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு இடையில் வந்து இணையுமாறு முடிக்கப்பட்டது. இத்திட்டத்தினால் இப்பகுதியில் புதிய குடியேற்றங்கள் உருவாகவும், குடியேறிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கவும் அடித்தளம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. தொடர் வண்டிப்பாதை அமைக்கும்பணி 1916 அக்டோபரில் நிறைவுற்று, காபரோஸ்க்கை கடக்கும் 2,590 மீட்டர் நீளமுள்ள கபரோவிஸ்க் பாலக் கட்டுமானத்துடன் நிறைவடைந்த்து. புரட்சிக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் இங்கு வாழ்ந்தவர்கள் பெரும்பாலும் உள்ளூர் விவசாயிகளாவர். வேறு தொழில்கள் என்றால் மர அறுப்பு ஆலை, சுதாரா ஆற்றுப் பகுதியில் தங்கம் நோண்டுதல், மற்றும் சிறிய தொடர்வண்டி பணிமனைகள் போன்றவை ஆகும். உருசிய உள்நாட்டுப் போரின்போது, இப்பகுதியில் கொடூரமான போர்கள் நடந்தன. 1926 மற்றும் 1927 ஆண்டுகளில் நிலமை சீரானது என்றாலும் பொருளாதார வளர்ச்சி குன்றியே காணப்பட்டது.
யூதர்களின் தன்னாட்சி மாகாணம் என்பது உருசியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பைச் சேர்ந்த ஒரு கூட்டாட்சி மாகாணம் ஆகும். இது உருசிய தூரக்கிழக்கெல்லையில் உருசியாவின் கபதோஸ்க் கிராய் மற்றும் அமூர் மாகாணம் மற்றும் சீனாவின் கெய்லோங்சியாங் மாகாணம் போன்றவற்றை எல்லைகளாகக் கொண்டுள்ளது. இது "யேவ்ரே", "பைரோபிடிஜான்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இதன் தலைநகரம் பைரோபிடிஜான் ஆகும். 2010 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, இந்த மாகாணத்தின் மக்கள் தொகை 176,558 ஆகும். இது உருசிய மக்கள் தொகையில் 0.1% ஆகும். யூதர்களின் இந்த மாகாணம் மட்டுமே உருசியக் கூட்டமைப்பில் தன்னாட்சி மாகாணமாக உள்ளது. உலகில் இசுரேலுக்கு வெளியே உள்ள ஒரு அதிகாரப்பூர்வ யூத தன்னாட்சி மாகாணம் இதுவாகும்.
1858 திசம்பரில் உருசிய அரசாங்கம் உருசியாவின் தென்கிழக்கு பகுதிகளான உஸ்சுரி ஆறுகள் தொடர்புடைய சைபீரியா, அமூர் ஆகிய பகுதிகளைப் பாதுகாக்க அமுர் கோசாக்குகள் உருவாக்க அங்கிகாரம் வழங்கியது. இந்த இராணுவ குடியேற்றங்கள் டிரானஸ்பேய்கலா பகுதியில் இருந்து. 1858–82, காலகட்டத்தில் அறுபத்து மூன்று குடியேற்றங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இதில் 1858 ராட்டி குடியிருப்புகள், மற்றும் 1860 காலகட்டத்தின் குடியிருப்புகள் அடங்கும். நிலவியலாளர்களும், இயற்கை தாவரவியலாளர்களின் உதவியுடன் புதிய பிராந்தியத்தின் வளர்ச்சிக்கு வேண்டிய பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இவர்களின் சாதனையின் ஒரு பகுதியாக அமுர் நில வரைபடம் தயாரிக்கப்பட்டது.
1930 ஆகத்து 30 இல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் பொதுக் குழுவில் இந்த தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டது. மாநில திட்டக் குழுவால் பைரோபிட்ஜன் தேசிய வட்டாரத்தை தனி பொருளாதார அலகாக கருதப்பட்டது. 1932 ஆண்டு முதல் இப்பகுதியின் வளர்ச்சி குறித்து திட்டமிடப்பட்டது. வட அமெரிக்க யூத கம்யூனிச அமைப்பால் சோவியத் ஒன்றிய யூத குடியிருப்பில் வெற்றிகரமாக ஜார்ஜ் கோவல் குடும்பத்தினர் போன்றோரைக் கொண்ட ஒரு யூதக் குடியிருப்பு 1932 இல் அமைக்கப்பட்டது. இதில் சோவியத் ஒன்றியத்தைச் சேராத யூதர்கள் 1,200 பேர் பைரோபிட்ஜன் நகரில் குடியேற்றப்பட்டனர்.
1928 மார்ச் 28 இல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் பொது நிர்வாகக் குழுவில் "யூத தொழிலாளர்களுக்கு தூரக்கிழக்கில் உள்ள அமூர் நதியருகில் காலி இடத்தில் குடியிருப்புகளை உருவாக்கப்படும்" எனத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தத் தீர்மானத்தினினால் எல்லைப் பகுதியில் யூத பிராந்திய நிர்வாக அலகு ஏற்பட வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. மேலும் எதிர்காலத்தில் ஜாவோவை அடிப்படையாகக் கொண்டு யூத குடியரசு அமைக்க திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் இந்த திட்டம் செயல்படுத்தப்படவில்லை.
சோவியத் ஆட்சியாளர்களால் ஸ்டாலின் காலத்தில் அதன் தேசியக் கொள்கையால் இந்த யூத மாகாணம் 1934 இல் நிறுவப்பட்டது. இது சோவியத் ஒன்றியத்தில் உள்ள யூதர்கள் தங்கள் பாரம்பரியத்தைக் காத்துக்கொள்ள உருவாக்கப்பட்டது. 1939 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி இம்மாகாணத்தில், 17,695 யூத மதத்தினர் வாழ்ந்து வந்தனர் . யூதர்களின் மக்கள் தொகை 1948 இல் ஏறக்குறைய 30,000 ஆக உயர்ந்து, மாகாணத்தின் மொத்த மக்கள் தொகையில் காற்பகுதியாக அதிகரித்தனர்.
ஜோசப் ஸ்டாலினின் தேசியக் கொள்கையின்படி, ஒவ்வொரு தேசிய இனக்குழுவினருக்கும் அவர்களது கலாச்சாரத்தை பாதுகாக்க ஒரு தனிப்பிரதேசத்தைப் பெறும்வகையில் பணிகள் இருந்தன. இது சோவியத்துக்கு நிலவிய இரண்டு அச்சுறுத்தல்களுக்கு பதிலாக அமையும் வகையிலானது ஆகும்
முதலில் உக்ரைன் மற்றும் கிரிமியா பகுதியில் யூதர்களைக் குடியேற்றத் திட்டமிடப்பட்டது. ஆனால் உள்ளூரில் எழுந்த எதிர்ப்பினால், அரசுக் குழுக்கள் குடியேற்றத்துக்காக வேறு இடங்களைப் பரிசீலித்து, இறுதியில் பைரோபிட்ஜன் தேர்வுசெய்யப்பட்டது. இரண்டு யூத மாவட்டங்கள் கிரிமியாவிலும், மூன்று மாவட்டங்கள் தெற்கு உக்ரைனிலும் உருவாக்கப்பட்டன.
சோவியத்துக்கள் ஒரு பாட்டாளி வர்க்க யூத கலாச்சாரத்தை உருவாக்க முடியும், அங்கு ஒரு புதிய "சோவியத் சீயோன்", அமைக்கவும் வலியுறுத்தப்பட்டது. ஹீப்ரு தேசிய தேசிய மொழியாகவும் அந்த மொழி மற்றும் இலக்கியம் மற்றும் கலை கலாச்சாரம் முதன்மை வெளிப்பாடு ஆகியன சமய முக்கியத்துவத்துக்கு பதிலாக அமையும் என கருதப்பட்டது.
அமுர் வடகரையும், இன்றைய யூதர்களின் தன்னாட்சி பிரதேசம் ஆகியவை உட்பட்ட பகுதிகள் 1858-1860 கால பெய்ஜிங் ஒப்பந்தங்களுக்கு பிறகு உருசியப் பேரரசுடன் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டன.
1934 மே 7, அன்று உருசிய கூட்டமைப்பின் பொது நிர்வாக குழு தீர்மானத்தை ஏற்றதைத் தொடர்ந்து, யூத தன்னாட்சி கபரோவ்ஸ்க் பிரதேசம் 1938 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டு, யூத தன்னாட்சிப் உருசிய கட்டமைப்பில் சேர்க்கப்பட்டது.
இந்தப் பிரதேசத்தில் வீசும் கிழக்கு ஆசியப் பருவக்காற்றால்-இதன் தட்பவெப்பநிலை, சூடான, ஈரப்பதமான, கோடைக்காலத்தைக் கொண்டுள்ளது; குளிர் காலத்தில் குளிர்ந்த, உலர்ந்த காலநிலை நிலவுகிறது.
1991 இல் சோவியத் ஒன்றியத்தில் அரசியல், பொருளாதாரக் குழப்பங்கள் ஏற்பட்டன. இதனால் சோவியத் ஒன்றியம் போரிஸ் எல்ட்சின் காலத்தில் சிதறியது. மாநிலங்கள் எல்லாம் தனித்தனியே பிரிந்து போயின. உருசியா மட்டும் தனி நாடாக மாறியது. முன்பு சோவியத் ஒன்றியத்தில் இருந்த பெரும்பாலான மாநிலங்களுக்கு தனித்தனியே நாட்டுப்பண்கள் இருந்தன. சோவியத் ஒன்றியத்தில் உருசிய நாட்டுக்குமட்டும் தனியாக நாட்டுப்பண் இல்லாமல் இருந்தது. இதன் பிறகு மிகைல் க்லிங்கா என்பவரின் வரிகளற்ற இசைவடிவம் 1990 இல் நாட்டுப்பண்ணாக ஏற்கப்பட்டது. ஆனால் 1993 இல்தான் உறுதிபடுத்தப்பட்டது. இந்நிலையில் இந்த இசைக்கு ஏற்பப் பாடல் வரிகளை எழுதி அனுப்புமாறு பொதுமக்களுக்கு அழைப்புவிடுக்கப்பட்டது.
ஆனால் வந்தவை எதுவுமே சரியில்லை என அனைத்தும் நிராகரிக்கப்பட்டன. இதனால் வரிகளே வேண்டாம் இசை மட்டுமே இருந்து விட்டுப் போகட்டும்' எனச் சொன்னார் அதிபர் விளாதிமிர் பூட்டின். இருந்தாலும் பாடல்வரிகள் இல்லாது நாட்டுப்பண் இசைக்கப்படுவது குறித்து உருசிய விளையாட்டு வீரர்கள் போன்றோர் அதிபர் புதினைச் சந்தித்து, பன்னாட்டு விளையாட்டு போட்டிகள் போன்ற சமயங்களின்போது சொற்கள் இல்லாத நாட்டுப்பண்ணை பாடுவது தங்களுக்கு உற்சாகம் தருவதாக இல்லை என்று குறைபட்டனர்.
உடனே அதை ஏற்றுக்கொண்ட அதிபர், நாட்டுப்பண் பாடலைத் தேர்வு செய்யுமாறு தேசிய கவுன்சிலில் கேட்டுக்கொண்டார். மீண்டும் போட்டி அறிவிக்கப்பட்டது. ஆறாயிரத்துக்கும் அதிகமாகப் பாடல்கள் வந்தன. அவற்றில் 20 பாடல்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டு இசையமைக்கப்பட்டன. இறுதியில் மிகால்கோவ் எழுதி, அலெக்ஸான்ட்ரோவ் இசை அமைத்த பாடல் நாட்டுப்பண்ணானது.
உருசிய நாட்டுப்பண் என்பது உருசியாவின் நாட்டுப்பண் ஆகும். இது முதலில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் காலத்தில் இசைகோர்வையாக்கப்பட்டு, வரிகள் சேர்க்கப்பட்டது. இதற்கு இசையமைத்தவர். அலெக்சாந்தர் அலெக்ஸ் ஆன்ட்ரோவ் ஆவார். இதற்கான வரிகளை செர்ஜி மிக்கால் கோவ் மற்றும் கேப்ரியல் எல்-ரெஜிஸ்டான் ஆகியோர் இணைந்து எழுதினர். இவர்கள் எழுதிய பாடல்வரிகளை சேர்த்து நாட்டுப்பண்ணானது உருவானது. இந்த சோவியத் நாட்டுப்பண் 1944 முதல் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. 1953 இல் ஜோசப் ஸ்டாலின் மறைவுக்குப் பிறகு, அவரால் கொண்டுவரப்பட்ட பாடலின் வரிகள் நீக்கப்பட்டன.
ரிக் வேதத்தின் 10.135 ஆம் பகுதிகள் யமன் மற்றும் ஒரு சிறுவனைப் குறிப்பிடுகிறது. அச்சிறுவன் நசிகேதனை குறிப்பதாக கருதப்படுகிறது. தைத்ரிய பிராஹ்மணத்தின் 3.1.8ஆம் பகுதிகளில் நசிகேதனைப் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன.
மஹாபாரத காவியத்தின் ஸபா பர்வத்தின், பகுதி நான்கில், தர்மரின் அவையில் இருந்த முனிவர்களில் நசிகேத முனிவரும் காணப்பட்டதாக உள்ளது. மேலும் மஹாபாரதத்தின் அநுஶாஸன பர்வம், அத்யாயம் 106இல் நசிகேதனின் வரலாறு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.). கடோபநிஷதத்தில் யமதர்மராஜன் – நசிகேதனுக்கு நடந்த உரையாடல்களும்; நசிகேதனுக்கு யமதர்மராஜன் ஆத்ம வித்யையைக் கற்றுத் தரும் கதை விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.
யமலோகத்திற்கு விருந்தாளியாக வந்த நசிகேதனை காக்க வைத்த காரணத்தால் யமன், நசிகேதனுக்கு மூன்று வரங்கள் தருகிறார். முதல் வரத்தின் மூலம் தனது தந்தை மனஅமைதி அடைந்து தன்னை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்று வேண்டுகிறான். எந்த ஒரு யாகத்தை செய்தால் மக்கள் ஸ்வர்க லோகம் அடையமுடியும் என்பதை இரண்டாம் வரத்தின் மூலம் நசிகேதன் தெரிந்து கொள்கிறான். மூன்றாவது வரத்தின் மூலமாக, உடல் அழிந்த பின்னும் அழியாது இருக்கின்ற ஆத்ம தத்வத்தைப் பற்றிய அறிவை உபதேசிக்கும் படி வேண்டுகிறான்.
அவ்வாறு யாகம் முடிந்து தானம் வழங்கும் போது, வாசஶ்ரவஸ், தனது கறவை நின்ற பசுக்களை மட்டும் தானமாக தருவதை கவனித்த நசிகேதன், தன்னை யாருக்கு தானமாக கொடுப்பீர்கள் என அடிக்கடி தனது தந்தை வாசஶ்ரவஸை நோக்கி கேட்க, வாசஶ்ரவஸ் எரிச்சலுடன் உன்னை யமனுக்கு தானமாக கொடுக்கிறேன் என்று கூறிவிட, உடனே நசிகேதன் யமலோகத்திற்கு சென்று, மூன்று நாட்கள் காத்திருந்து யமதேவரை ஸந்திக்கிறான்.
முதல் இரண்டு வரங்களை நசிகேதனுக்கு உடனே வழங்கிய யமன், மூன்றாவது வரத்தை தருவதற்கு முன் அதற்கான தகுதி நசிகேதனுக்கு உள்ளதா என சோதிக்கிறார். ஸ்வர்கலோகம், பிரஹ்மலோகம் செல்வதற்கு வழி சொல்கிறேன் என்று யமதேவர் கூறியும், நிலையற்ற அந்த லோகங்கள் வேண்டாம் என்று ஒதுக்கித் தள்ளி, தனக்கு நிலையான ஆத்ம ஞானம் எனும் பிரஹ்ம தத்வம் ஒன்றே போதும் என்று நசிகேதன் உறுதியாக கூறி விடுகிறான்.
இறுதியில் யமதர்மராஜன் வைத்த அனைத்துச் சோதனைகளிலும் வெற்றி பெற்ற நசிகேதனுக்கு ஆத்ம தத்வத்தை விளக்கமாக யமதேவர் எடுத்து கூறினார். இந்த ஆத்மதத்துவம் எனும் பிரஹ்ம தத்வத்தை அறிந்தவர்கள் உயிருடன் இருக்கும் போதே ஜீவ முக்தி அடைந்து பின்பு மரணத்திற்குப்பின் விதேஹ முக்தி எனும் பிறப்பில்லாத பேரின்பப் பெருவாழ்வு அடைகிறார்கள் என்று யமதேவர் கூறினார்.
நசிகேதனின் தந்தை வாசஶ்ரவ முனிவர், ஸ்வர்க லோகம் வேண்டி, விஶ்வஜித் எனும் பெரும் யாகம் செய்தார். விஶ்வஜித் யாகத்தின் படி, யாகத்தின் முடிவில், யாகம் செய்பவர் தனது செல்வங்கள் அனைத்தும் தானமாக வழங்கிட வேண்டும் என்பது விதியாகும்.
நசிகேதன் , யசூர் வேதத்தில் அமைந்துள்ள கடோபநிடதக் கதையில் கூறப்படும் சிறுவன் ஆவான். நசிகேதன், யமனிடம் மோட்சம் எனும் ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்தவன்.
இந்த பிரபலமான மலைகளின் தேர்வை, சப்பான் வரலாற்றில் 1603 மற்றும் 1868 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலகட்டமான ஈடோ காலகட்டத்தில் இழைக்கப்பட்டது. சப்பனீய இலக்கியவாதியும், ஓவியரும், மற்றும் கவிஞருமான "தனி புஞ்சோ" என்பவர், இந்த மலைகளில் 90 மலைகளை துதிக்கப்படத்தக்கது என்று கொண்டாடப்படுகின்றது. (பிரபலமான சப்பனீய மலைகளின் வரைபடங்கள் மற்றும் படங்கள் ஒரு தொகுப்பு), ஆனால் இதன் மத்தியில் 'இஸே மீ' பகுதியில் உள்ள 'அசமா மலை' , மற்றும் போசோ தீபகற்பத்திலுள்ள 'சிபா' என சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் நோகோகிரி மலை போன்ற சிறிய மலைகளையும் இத்துடன் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டன. 1,500 மீட்டர் க்கும் குறைவான உயரமுள்ள மலைகளை தவிர்த்து, சப்பானின் அதிகமான மலைகளை ஏறி திருப்தி அடையாத இவர், கருணை, வரலாறு, மற்றும் தனித்துவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், பிரபலமான 100 ஜப்பனீய மலைகளை தேர்வு செய்துள்ளார்.