polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1227 இல் இன்சுவானை அடைந்த செங்கிஸ்கான் அதை முற்றுகையிட்டார். அதேநேரத்தில் சின் அரசிடமிருந்து உதவிப் படைகள் வர வாய்ப்பு இருந்த காரணத்தால் சின் அரசையும் தாக்க முயற்சிகள் மேற்கொண்டார். சின் அரசமரபை முழுவதும் வெல்வதற்கு அவர் மேற்கொண்ட ஒரு முயற்சியாகவும் இதை நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். செங்கிஸ்கான் தனது மகன் ஒக்தாயி மற்றும் தளபதி சகான் தலைமையில் தெற்கு எல்லைக்கு படைகளை அனுப்பினார். வெயி ஆறு மற்றும் தெற்கு ஷான்க்ஷி அருகில் இருக்கும் பகுதிகளை அவர்கள் தாக்கினர். மேலும் சின் மலைகளை தாண்டி சின் தலைநகரமான கைஃபேங்கை தாக்க சில துருப்புக்களையும் அனுப்பினார். செங்கிஸ்கான் நேரடியாகச் சுபுதையுடன் இணைந்து தென்மேற்கில் தற்போதைய நிங்க்ஷியா மற்றும் கன்சு பகுதிகளில் 150 கிலோ மீட்டர் அகல பகுதி வழியே தாக்குதல் நடத்தி சென்றார். சுபுதை லியுபான் மலைகளின் வடக்கு பகுதிகளை கடந்து பிப்ரவரி மற்றும் மார்ச் மாதங்களில் ஒவ்வொரு பட்டணமாக வென்றார். தாவோ ஆற்று பள்ளத்தாக்கு மற்றும் லன்சோவு பகுதிகளை வென்றார். அதே நேரத்தில் செங்கிஸ்கான் கிங் ஷுயி ஆற்றின் போக்கில் தெற்குப் பகுதிக்கு சென்றார்.
மேற்கு சியா அரசமரபு அல்லது சி சியா அல்லது தாங்குடு பேரரசு அல்லது மின்யா என அழைக்கப்படும் இந்த அரசு 1038 இல் உருவானது. இது சீனாவின் வடமேற்கு மாகாணங்களான நிங்சியா, கன்சு கிழக்கு சிங்கை, வடக்கு ஷான்க்ஷி, வடமேற்கு சின்ஜியாங், தென்மேற்கு உள் மங்கோலியா மற்றும் மங்கோலியாவின் தெற்குப் பகுதிகளை உள்ளடக்கியிருந்தது. இது ஒரு சிறிய அரசு ஆகும். இது அதன் பெரிய மற்றும் சக்தி வாய்ந்த அண்டை நாடுகளுடன் ஆதிக்கப்போட்டியில் போராடிக் கொண்டிருந்தது. இதன் அண்டை நாடுகளாக கிழக்கு மற்றும் வட கிழக்கில் லியாவோ அரச மரபும் தென்கிழக்கில் சாங் அரச மரபும் இருந்தன. 1115 இல் லியாவோ அரசமரபை சின் அரசமரபு வெற்றி கொண்டபோது மேற்கு சியா புதிய அரச மரபுக்குக் கப்பம் கட்ட ஒப்புக்கொண்டது. மேற்கு சியா சாங் அரச மரபுக்கு எதிரான சின் அரச மரபின் போரில் சின் அரசு மரபுக்கு உதவி செய்தது. இதன்மூலம் மேற்கு சியா ஆயிரக்கணக்கான சதுர மைல் பரப்பளவை சாங் பகுதிகளிலிருந்து பெற்றது. ஆனால் வருடங்கள் செல்லச் செல்ல மேற்கு சியா மற்றும் சின் அரச மரபுக்கு இடையேயான நட்பானது குறைந்து கொண்டே சென்றது.
இரண்டாவது படையெடுப்பின் போது மேற்கு சியாவின் அழிவானது கிட்டத்தட்ட முழுமையாக நடத்தப்பட்டது. யோவான் மேன் எனப்படும் எழுத்தாளரின் கூற்றுப்படி மேற்கு சியா எனும் நாடு இருந்தது வரலாற்று நிபுணர்கள் தவிர பெரும்பாலானவர்களுக்கு தெரியாது. இதற்கு காரணம் அதை முழுமையாக அழிக்க செங்கிஸ்கான் உத்தரவிட்டதே ஆகும். மேலும் அவர் "இதுதான் முதன் முதலில் பதிவிடப்பட்ட இனப்படுகொலை முயற்சியின் உதாரணம்" என்கிறார்." எனினும் மேற்கு சியாவின் அதிகார இனம் மேற்கு சிச்சுவான், வடக்கு திபெத் ஆகிய இடங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்து. இவர்கள் வடகிழக்கு இந்தியாவிற்கு இடம்பெயர்ந்து இருக்கவும் வாய்ப்பு உள்ளது. இடம்பெயர்ந்த இடங்களில் சில நேரங்களில் இவர்கள் உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களாக மாறினர். திபெத்தின் யர்லுங் ஆற்றின் மேல் பகுதிகளில் ஒரு சிறு மேற்கு சியா மாநிலம் நிறுவப்பட்டது. அதே நேரத்தில் மற்ற மேற்கு சியா மக்கள் தற்போதைய ஹெனான் மற்றும் ஹீபே மாகாணங்களுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். சீனாவில் மிங் அரசமரபின் நடுக்கால ஆட்சி வரை மேற்கு சியாவின் எஞ்சிய மக்கள் காணப்பட்டனர்.
ஆகஸ்ட் 1227 இல் இன்சுவான் வீழ்ந்தபோது செங்கிஸ்கான் இறந்தார். அவரது இறப்பிற்கான சரியான காரணம் இன்றும் மர்மமாகவே உள்ளது. மேற்கு சியாவிற்கு எதிரான போரின் போது குதிரையிலிருந்து கீழே விழுந்தது, உடல்நலக்குறைவு அல்லது, வேட்டையாடும்போது அல்லது போரின் போது ஏற்பட்ட காயம் என பல்வேறாக இவரது இறப்பிற்கான காரணங்கள் கூறப்படுகிறது. கலிசிய-வோலினிய கிரானிக்கல் ஆனது இவர் மேற்கு சியாவிற்கு எதிரான போரில் இறந்ததாகவும், செங்கிஸ்கான் தனது இறுதி யுத்தத்தில் தனது காலில் பெற்ற அம்பு காயத்தால் தொற்று ஏற்பட்டு இறந்ததாக மார்க்கோ போலோவின் நூலும் கூறுகின்றன. பிற்கால மங்கோலிய நூல்கள் போரில் பரிசாக பெற்ற ஒரு மேற்கு சியா இளவரசியை செங்கிஸ்கான் இறப்பிற்கு காரணமாகக் கூறுகின்றன. 17ஆம் நூற்றாண்டின் ஒரு ஆரம்பகால நூலானது அந்த இளவரசி ஒரு கத்தியை மறைத்து வைத்திருந்து இவரை குத்தியதாக கூறுகின்றது. ஆனால் சில மங்கோலிய எழுத்தாளர்கள் இக்கதையை நம்ப மறுக்கின்றனர். இது எதிரிகளான ஒயிராட்களின் வேலையாக இருக்கலாம் என்று சந்தேகிக்கின்றனர்.
மேற்கு சியா சின் அரச மரபுக்கு எதிரான போரில் மங்கோலியர்களுக்கு ஆதரவளித்த போதும் 1217 இல் மத்திய ஆசிய படையெடுப்புகளுக்கு செங்கிஸ் கான் மேற்கு சியாவின் படைகளை கேட்டபோது அது படைகளை அனுப்ப மறுத்தது. மேற்கு சியாவிற்கு எச்சரிக்கை விடுக்கும் விதமாக மங்கோலியர்கள் அங்கிருந்து பின் வாங்கும் முன்னர் அதனை முற்றுகையிட்டனர். 1219 இல் செங்கிஸ் கான் மத்திய ஆசியாவில் இருந்த குவாரசமியப் பேரரசுக்கு எதிராக படை எடுத்தார். மேற்கு சியாவின் ராணுவ உதவியை கேட்டார். எனினும் மேற்கு சியாவின் பேரரசர் மற்றும் அவரது இராணுவ தளபதி அசா ஆகியோர் படையெடுப்புக்கு வர மறுத்தனர். "குவாரசமியாவை தாக்க செங்கிஸ்கானிடம் சிறு படையே இருப்பின் அவர் தன்னை பெரிய சக்தியாக கூறிக்கொள்ள தகுதியற்றவர்" என்று கூறினர். கோபமடைந்த செங்கிஸ்கான் பழிவாங்க சபதம் எடுத்துக் கொண்டு குவாரசாமியாவை தாக்க புறப்பட்டார். அதே நேரத்தில் மேற்கு சியா சின் மற்றும் சாங் அரசமரபுகளுடன் மங்கோலியர்களுக்கு எதிராக கூட்டணி ஏற்படுத்த முயற்சித்து.
மங்கோலியப் பேரரசானது செங்கிஸ்கான் இறந்தபோதிலும் கடைசியில் மேற்கு சியாவை தோற்கடிப்பதில் வெற்றி பெற்றது. பிறகு செங்கிஸ்கானின் வழிவந்தவர்களின் தலைமையில் எஞ்சிய சீனாவை வெல்ல முயற்சித்தது. சின் அரசாங்கமானது 1211 இல் ஆரம்பித்து நடந்துவந்த மங்கோலிய தாக்குதல்களால் நிலப்பகுதி மற்றும் துருப்புகளை இழந்தது. பிறகு 1234 இல் தோற்கடிக்கப்பட்டது. தென்மேற்கு சீனாவின் தலி ராச்சியமானது 1253 இல் தோற்கடிக்கப்பட்டது. தெற்கு சீனாவின் சாங் அரசாங்கமானது 1235 இல் ஆரம்பித்து நான்கு தசாப்தங்களுக்கு நடந்த போர்களுக்கு பிறகு 1279 இல் சரணடைந்தது.
1210 இல் மேற்கு சியா சின் அரசமரபை தாக்கியது. இதற்கு காரணம் மங்கோலியர்களுக்கு எதிரான போரில் மேற்கு சியாவை சின் அரசமரபு ஆதரிக்காததே ஆகும். அடுத்த வருடம் மங்கோலியர்கள் மேற்கு சியாவுடன் இணைந்து 23 ஆண்டுகாலம் நடக்கப்போகும் சின் அரச மரபுக்கு எதிரான போரை தொடங்கினர். அதே வருடம் லீ அங்குவான் தனது பதவியிலிருந்து விலகினார். பேரரசர் ஷென்ஜோங் ஆட்சியை கைப்பற்றிய பிறகு லீ அங்குவான் இறந்தார்.
நேபாள இராச்சியத்தின் ஷா வம்சக் காலத்திற்கு முன்னர், நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனை அமைந்த பகுதியை, தற்கால இந்தியாவின் உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தின் குமாவுன் மற்றும் கார்வால் நாட்டின் படைத்தலைவரின் இளையமகன் சிவராம் சிங் பஸ்யந்த் என்பவர் நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனையை நிறுவினார். பின்னர் நேபாள இராச்சியத்தின் ஆறாவது தலைமை அமைச்சரான பதே ஜங் ஷா, காட்மாண்டுப் போரில் நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனையை, மல்லர் வம்ச மன்னர் ஜெயப்பிரகாஷ் மல்லாவிடமிருந்து கைப்பற்றினார்.
19 செப்டம்பர் 1846ல் தலைமை அமைச்சர் பதே ஜங் ஷா நாடு கடத்தப்பட்ட பின்னர், புதிய தலைமை அமைச்சர் ஜங் பகதூர் ராணாவின் தம்பி ரணதீப் சிங் குன்வர், நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனையின் பழுதுகளை நீக்கி தனது குடியிருப்பாகக் கொண்டார்.
நேபாள தலைமை அமைச்சர் ரண தீப் சிங் குன்வரின் மறைவிற்குப் பிறகு, பட்டத்திற்கு வந்த தலைமை அமைச்சர் வீர சூம்செர் ஜங் பகதூர் ராணா என்பவர் 22 நவம்பர் 1885ல் நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனையை தனது மாளிகையாகக் கொண்டார்.
1886ல் வீர சூம்செர் ஜங் பகதூர் ராணா, நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனையை இடித்து விட்டு, நேபாள கட்டிடக் கலைஞர் ஜோக்வீர் ஸ்தபதியில் தலைமையில், புதிய நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனையைக் கட்டினார். புதிய அரண்மனை நேபாள மன்னர் பிரிதிவி வீர விக்கிரம ஷாவின் குடியிருப்பானது.
நேபாள மன்னர் மகேந்திரா காலத்தில், 1963ல் அரண்மனையை முழுமையாக இடித்து விட்டு, அதே இடத்தில் நேபாளக் கட்டிடக் கலைநயத்தில், புதிய அரண்மனையை, கலிபோர்னியாவின் கட்டிடக் கலைஞர் பெஞ்சமின் போல்க் என்பவரால் 1969ல் கட்டி முடிக்கப்பட்டது.
1934ல் நேபாள நிலநடுக்கத்தில் நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனையின் சில பகுதிகள் சேதமடைந்தததுடன், மன்னர் திரிபுவனின் இரண்டு இளவரசிகளும் மாண்டனர். நிலநடுக்கத்தில் சேதமுற்ற அரண்மனையைக் கட்டிடப் பொறியாளர் சூரிய ஜங் தாபா சீர் செய்து, அரண்மனைக்கு முன் முகப்பு மண்டபமும், மாடிகளுக்குச் செல்ல அகலமான மாடிப்படிகளும் கட்டினார்.
நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனை , காத்மாண்டில் உள்ள நேபாள மன்னர்களின் வாழிடமாகும். தற்போதைய நாராயணன்ஹிட்டி அரண்மனை, மன்னர் மகேந்திரன் 1963ல் புதிதாக நிறுவினார்.
நாராயணன் என்பதற்கு திருமாலையும், நேவாரி மொழியில் ஹிட்டி என்பதற்கு நீர்த் தாரையையும் குறிக்கும். இந்நீர்த் தாரை, கோயிலின் கிழக்கு நுழைவு வாயிலில் உள்ளது.
இவை 75 முதல் 150 மில்லி மீட்டர் நீளம் வளரக்கூடியவை. 5 ஆண்டுகள் உயிர் வாழக்கூடியவை. இச்சிறு பல்லிகள் நஞ்சு அற்றவை. மனிதர்களுக்கு தீங்கு ஏற்படுத்தக் கூடியவை அல்ல. துன்பம் விளைவித்தால் நடுத்தர அளவு முதல் பெரிய அளவு வரை இருக்கக்கூடிய பல்லிகள் கடிக்கலாம். எனினும் இவற்றின் கடியானது தோலைக் துளைக்கக்கூடிய வகையில் இருந்தாலும், இவை பொதுவாக சாந்தமானவை. வெப்பமண்டல பல்லி ஒன்றான ஆனது சூடான, ஈரப்பதமிக்க பகுதிகளில் செழித்து வளர்கிறது. இது அப்பகுதிகளில் அழுகும் மரங்களில் வசிக்கும். பூச்சிகளைத் தேடி உண்டு வாழும். நகர்ப்புறங்களிலும் வாழக்கூடியது. இந்த உயிரினம் எளிதாக தகவமைத்து கொள்ளக்கூடியது. பூச்சிகள் மற்றும் சிலந்திகளை உண்ணக்கூடியது. பலவீனமான அல்லது நடத்தை ரீதியில் முரட்டுத்தனமான மற்ற பல்லிகளை இவை இடமாற்றம் செய்து விடுகின்றன.
பெரும்பாலான பல்லிகள் இரவாடிகள். பகல் முழுவதும் பதுங்கியிருந்து இரவில் இரைக்காகப் பூச்சிகளைத் தேடும். இரவில் விளக்குகளுக்கு அருகில் பூச்சிகளைத் தேடி வீடுகள் மற்றும் பிற கட்டடங்களின் சுவர்களில் இவை ஏறுவதை காணமுடியும். மேலும் இவற்றின் சத்தம் மூலமும் கண்டறிந்து கொள்ள முடியும்.
பெரும்பாலான வீட்டுப்பல்லிகள் இரவாடிகள் ஆகும். பகலில் மறைந்திருந்து இரவில் பூச்சிகளை உண்ணும். இவை இரவு விளக்குகளின் அருகில் பூச்சிகளைப் பிடிப்பதைப் பார்க்கலாம்.
பல்லி சத்தமிடுவதை வைத்துச் சகுனங்கள் கணிக்கப்படுகிறது. இவை உடலின் மேல் விழுவதை வைத்து அதற்கு ஏற்ற பலன்கள், பரிகாரங்கள் கணிக்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
தல்வீர் பண்டாரி ராஜஸ்தான் மாநிலத்தை சேர்ந்த வழக்குரைஞர் தம்பதிகளின் புதல்வராவார். ஜோத்பூரில் இளங்கலை சட்டவியலில் பட்டம் பெற்று ராஜஸ்தான் உயர்நீதிமன்றத்தில் 1968 முத் 1970 வரை பயிற்சி பெற்றார். பின்னர் சிகாகோவில் முதுகலை பட்டம் பெற்றார். 1973ல் தாய்லாந்து, மலேசியா, இந்தோனேசியா, சிங்கப்பூர் மற்றும் இலங்கை போன்ற நாடுகளுக்கு நீதி தொடர்பான கண்காணிப்பு ஆய்வுக்கு சென்றார். இவர் ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் இந்தியா தொடர்பான திட்டத்திலும் பணியாற்றியுள்ளார்.
டெல்லி நீதிமன்றத்தின் சட்ட சேவை மையத்தின் உறுப்பினராகவும் சர்வதேச வழக்குரைஞர்கள் அமைப்பிலும் பதவி வகித்துள்ளார். சூலை 2004 இல் பம்பாய் உயர்நீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதியரசராக பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். பணியின் போது பல்வேறு வழக்குகளை திறம்பட கையாண்டுள்ளார். ஒரு வருடத்திற்கு பின்னர் 28 அக்டோபர் 2005 இல் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் நீதியரசராக பதவியேற்றார்
2012 இராகினி மாநில கலவரங்கள் என்பது ரோகிஞ்சா முஸ்லிம்கள் மற்றும் இராகினி மாநிலத்தில் பெரும்பான்மை இனமாக இருந்த ராகின்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட தொடர்ச்சியான மோதல்களாகும். கலவரங்களுக்கு முன்னர் பௌத்த ராக்கியின்களிடையே பரவலான மற்றும் வலுவான ஒரு அச்சம் நிலவியது. அச்சத்திற்கான காரணம் தங்கள் ஆதி தாயகத்தில் விரைவில் தாங்கள் சிறுபான்மையினராக ஆகிவிடுவோம் என்பது ஆகும். இராகினி மாநிலத்தில் பத்து பர்மிய முஸ்லீம்கள் இராகினியர்களால் கொல்லப்பட்டது மற்றும் ரோஹிங்கா முசுலீம்களால் இராகினி இனத்தவர் ஒருவர் கொல்லப்பட்டது உட்பட நிகழ்வுகளால் துவங்கிய கலவரம் பல வாரங்களுக்கு பின்னர் முடிவுற்றது.
இராகினி மாநிலம் ( ( பர்மியம்: ို်ြ််; : . , இராகினி பலுக்கல் ; பர்மிய பலுக்கல்: ; முன்னர் அரக்கான்) என்பது மியன்மரின் ஒரு மாநிலமாகும். மியான்மரின் மேற்கு கடற்கரையில் அமைந்திருக்கும் இதன் வடக்கில் சின் மாநிலம், கிழக்கே மாகுவே மண்டலம், பாகோ பிராந்தியம் மற்றும் அயெயர்வாடி பகுதி, மேற்கில் வங்காள விரிகுடா மற்றும் வடகிழக்கு வங்காளத்தின் சிட்டகாங் கோட்டம் ஆகியவற்றை எல்லைகளாக கொண்டுள்ளது. இது தோராயமாக வடக்கில் 1730' மற்றும் 2130' க்கு இடையிலும், கிழக்கில் 9210' மற்றும் 9450' இடைப்பட்ட நீளத்தில் அமைந்துள்ளது. மத்திய பர்மாவில் இருந்து இராகினி மாநிலத்தை தனிமைப்படுத்துவதாக அரக்கான் மலைகள் உள்ளன. இதன் உயரமான சிகரம் விக்டோரியா சிகரம் இது உயரமுடையது. இராகினி மாநிலத்தின் கரையோரத்தில் சௌபாபா மற்றும் மயிங்ன் தீவு போன்ற பெரிய தீவுகள் உள்ளன. இந்த மாநிலத்தின் பரப்பளவானது ஆகும். மாநிலத்தின் தலை நகரம் சிட்வே நகரம்.
இராகினி இராச்சியத்தின் இறுதி சுதந்திர அரசான மொரக் யூ 1429 இல் மின் சா மோன் என்பவரால் நிறுவப்பட்டது. இராகினி மக்களின் வரலாற்றின் பொற்காலமாக மொரக் யூ வம்சத்தின் ஆட்சிக்காலம் கருதப்படுகிறது. இவர்கள் காலத்தில் இராகினி பிரதேசமானது வணிக ரீதியாக முக்கியமான துறைமுகப் பகுதியாகவும், வங்காள விரிகுடாவில் அதிகாரமிக்க தளமாகவும் இருந்தது. மேலும் அரேபியா மற்றும் ஐரோப்பாவோடு பரந்த அளவில் கடல் வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டதாகவும் நம்பப்படுகிறது. 1666 ஆம் ஆண்டில் சிட்டகொங்கை முகலாய பேரரசிடம் இழந்தபின்னர், நாடு 17 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து நிரந்தரமாக வீழ்ச்சியுற்றது. ஆட்சியின் வீழ்ச்சிக் காலத்தில் நாட்டில் ஸ்திரமின்மை, உள்நாட்டுக் கிளர்ச்சி மற்றும் அரசர்களைக் கவிழ்த்துவது ஆகியவை மிகவும் பொதுவானவையாயின. ஆசியாவில் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் மேன்மையுற்றிருந்த காலத்தில், அரக்கனில் தங்கள் ஆதிக்கத்தை சிறிதுகாலம் நிறுவியிருந்ததாக நம்பப்படுகிறது, ஆயினும் போதிய ஆதாரமில்லை.
மத்திய பர்மாவிலிருந்து இராகினி மாநிலத்தை இணைக்கும்விதமாக அரக்கான் மலைகளைக் கடந்து சில சாலைகள் உள்ளன. மூன்று நெடுஞ்சாலைகள் இராகினி மாநிலத்தின் முதன்மை சாலைகள் ஆகும். அவை நடு ரகினியில் உள்ள அன் முதல் முன்பரா, தென் மத்திய இராகினில் உள்ள டவுங்கப் முதல் பம்மாங் சாலை, தெற்கு இராகினில் உள்ள குவா-நாகத்சிங்சுங் சாலை . போன்றவை ஆகும். விமானப் போக்குவரத்தானது பொதுவாக யங்கோன் மற்றும் மண்டலையில் இருந்து சிட்வே மற்றும் நாகாபலி வரை உள்ளது. நாகாபலியில் பிரபலமான கடற்கரை ரிசார்ட் உள்ளது. 1996 இல் சிட்வெவிலிருந்து பிரதான நிலப்பகுதிவரை மட்டுமே நெடுஞ்சாலை இருந்தது. மாநிலத்தில் இன்னமும் தொடர்வண்டிப் பாதை கிடையாது (இந்நிலையில் மியன்மர் இரயில்வேயானது 480-கிமீ நீள பாதையை சிட்வேயில் இருந்து பாத்தேன்வரை பாட்னாகுன்-க்யுட்டா-மெரக் யு-மப்யா-அன் வழியாக அமைப்பதாக அறிவித்துள்ளது).
இவர் 2010 பொதுத் தேர்தலில் அன் நகரியத்தில் இருந்து யின் பிரதிநிதியாக இராகினி மாநில ஹெலட்டு உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 2012-14ல் முஸ்லிம்களுக்கும் இராகினிய இனக்குழுக்களுக்கும் இடையில் தொடர்ச்சியாக ஏற்பட்ட தீவிர இனவாத முரண்பாடுகளின் பின்னர் தன் பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.
அவர் 2014 சூன் 21 ஆம் நாள் தேர்தல் ஆணையத்தின் மூலமாக இராணுவ நியமனமாக இராகினி மாநில ஹெலட்டு உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டார். இதை அரக்கன் தேசியக் கட்சி அதை எதிர்த்தது. அதற்கு முன் அவர் எல்லை விவகாரங்கள் துணை அமைச்சர் மற்றும் இராகினி மாநில அவசர ஒருங்கிணைப்பு மையத்தின் தலைவராக இருந்தார.
இராகினி பிரதேசமானது இரண்டாம் உலகப் போரின்போது பல போர்கள் நடைபெற்ற இடமாக இருந்தது, குறிப்பாக அரக்கன் போர்த்தொடர்கள் 1942–1943 மற்றும் ரமரி தீவு போர் ஆகியன குறிப்பிடத்தக்கன. 1948 இல் ஆங்கிலேயர் வெளியேறிய பின்னர் உருவான விடுதலைப் பெற்ற பர்மிய ஒன்றியத்தின் ஒரு பகுதியாக அரக்கான் மாறியதுடன், அதன் மூன்று மாவட்டங்கள் அராகான் பிரிவுகளாக மாறியது. 1950 களில் இருந்து, அராக்கனின் சுதந்திரத்திற்காகவும், அதன் பிரிவினை மற்றும் இழந்த இறையாண்மையை மீளமைப்பதற்கான இயக்கம் வளர்ந்து வந்தது. இந்த உணர்வை சமாதானப்படுத்துவதன் ஒரு பகுதியாக, 1974 இல், ஜெனரல் நியின் சோசலிஸ்ட் அரசாங்கமானது, ரேகின் மாகாணத்தின், அரக்கன் பிரிவில் இருந்த, ரேகினின் மக்களின் பிராந்திய பெரும்பான்மையை குறைந்தபட்சம் பெயரளவில் ஒப்புக் கொண்டது.
வாய்மொழி வரலாறு மற்றும் சில கோயில் கல்வெட்டுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, இராகினிப் பிரதேசத்தின் வரலாறானது கிட்டத்தட்ட ஐயாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தியதாக நம்பப்படுகிறது, ஆயினும் போதிய ஆதாரமில்லை. இராகினி மக்கள் தங்கள் சமூக வரலாற்றை பொ.ச.மு. 3325 வரை கண்டடைந்துள்ளனர். மேலும் 1784 ஆம் ஆண்டுவரை தங்களுக்கான சொந்த முடியாட்சிகளையும், ஆட்சியாளர்கள், இளவரசர்கள் ஆகியவர்களாக 227 பேரை தொடர்ச்சியாக கொண்டிருந்துள்ளனர். இராகினி நாட்டின் எல்லைகளாக, அவாவின் பகுதிகள், ஐராவதி வடிநிலம், துறைமுக நகரான தன்லின் மற்றும் கிழக்கு வங்கத்தின் சில பகுதிகள் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுகின்றனர். இருப்பினும், தொடர்ச்சியான இராகினி இராச்சியத்தின் பரப்பானது சரியாக அறியப்பட்ட வரலாற்று ஆவணங்களால் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.
இராகினி என்னும் பெயரானது பாளி சொல்லான ராக்ஹபுரா என்ற சொல்லில் இருந்து தோன்றியது. இதன் பொருள் "இராட்சதர் நிலம்" என்பதாகும். இந்த இராட்சதர் என்பது நெகிரிட்டோ மக்களைக் குறிப்பிட்டதாக நம்பப்படுகிறது, ஆயினும் போதிய ஆதாரமில்லை. பாலி சொல்லான "ராக்ஹபுபுரா" என்பதன் பொருள் "ராக்ஷா மக்களின் நிலம்" என்பது ஆகும். இராகினி என்ற சொல்லின் பொருள், "ஒரே இனத்தைச் சார்ந்தவர்" என்பதாகும். இராகினி மொழியில் இப்பகுதியானது இராகினிபிரே என அழைக்கப்படுகிறது. மேலும் இராகினிய இனத்தை ராகினீதா என்று அழைக்கிறார்கள்.
ரோகினி மாநிலத்தில் மொத்தம் ஐந்து மாவட்டங்கள் உள்ளன. அவற்றின் 2002 ஆண்டைய அதிகாரப்பூர்வ மதிப்பிடப்பட்ட மக்கள் எண்ணிக்கை:
மாநிலத்தில் உள்ள இந்த மாவட்டங்களில் மொத்தம் 17 நகரியங்களும், 1,164 கிராமங்கள் உள்ளன. சிட்வே மாநிலத்தின் தலைநகரம் ஆகும்.
பிரித்தானிய காலனி ஆட்சிக் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட அரகான் என்ற சொலானது, போர்த்துக்கேய மொழியில் சொல்லப்பட்ட இராகினி என்ற சொல்லின் மோசமான வடிவத்தில் இருந்து வந்தது என்று நம்பப்படுகிறது, இந்தப் பெயரானது இன்றுவரை ஆங்கிலத்தில் பிரபலமாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. பல ஆங்கில மொழிப் பயனர்கள் இராணுவ ஆட்சியால் அறிவிக்கப்பட்ட பெயர்களை பயன்படுத்தாமல் தவிர்கின்றனர்.
சீன முதலீட்டில், மலாக்கா நீரிணை வழியாக இந்தியப் பெருங்கடலில் இருந்து இயற்கை எரிவாயு மற்றும் கச்சா எண்ணெயை சீனாவிற்குக் கொண்டு செல்வதற்காக கியூபியுவில் ஒரு ஆழமான கடல் துறைமுகம் கட்டப்பட்டுள்ளது.
பர்மாவின் பல பகுதிகளைப் போலவே, ராக்கின் மாநிலமானது , மாறுபட்ட இன மக்களைக் கொண்டிருக்கிறது. உத்தியோகபூர்வ பர்மிய புள்ளிவிவரங்களின்படி இராகினி மாநில மக்கள் தொகையானது 3,118,963 ஆகும்.
தூல் ஆறு அல்லது துலா ஆறு மத்திய மற்றும் வடக்கு மங்கோலியாவில் ஒரு ஆறு ஆகும். இது மங்கோலியர்களுக்கு புனிதமானதாகும். தூல் பொதுவாக மங்கோலிய மொழியில் கதான் தூல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது 704 கிலோமீட்டர் நீளம் கொண்டது. இதன் வடிநிலத்தின் பரப்பளவு 49,840 சதுர கிலோ மீட்டர் ஆகும். சுயி அரசமரபின் அரசாங்க வரலாற்றுப் புத்தகத்தில் இது "துலுவோ ஆறு" என்றழைக்கப்படுகிறது. மங்கோலியர்களின் இரகசிய வரலாறு அடிக்கடி "தூல் ஆற்றின் கருப்பு காடு" பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. இங்கு தான் வாங் கானின் அரண்மனை அமைந்திருந்தது. சீனாவில் இருந்து மங்கோலியப் பேரரசின் நீக்கம் மூலம் மிங் வம்சம் நிறுவப்பட்டது. பெய்ஜிங்கைக் கைப்பற்றிய பின், மிங் வம்சத்தை நிறுவிய கோங்வு பேரரசர் கி.பி. 1372ல் துலா ஆற்றில் மங்கோலியர்களைத் தோற்கடித்து அவர்களை ஒர்கோன் நதிக்கு திரும்பிச்செல்ல வைத்தார். கி.பி. 1414ல் மீண்டும் துலா ஆற்றில் ஒயிரடுகளைத் தோற்கடிக்க வேண்டிய அவசியம் கோங்வு பேரரசருக்கு ஏற்பட்டது.
கென்டீ மலைகளில் உள்ள கான்-கென்டேயின்-நுரூ இயற்கைப் பகுதியில் இந்த ஆறு உருவாகிறது. இப்பகுதி தோவ் ஐமக்கில் உள்ள எர்தின் மாவட்டத்தில் உள்ளது. அங்கிருந்து தென்மேற்கில் பயணம் செய்யும் இந்த ஆறு உலான் பத்தூர் எல்லையை அடைகிறது. இதன் நீர் தலைநகரின் தெற்குப் பகுதி வழியே செல்கிறது. பெரிய சுழல்களாக மேற்குத் திசையிலே பயணிக்கிறது. புல்கன் ஐமக்கின் எல்லையைச் சந்திக்கும் போது வடக்கே திரும்புகிறது. அந்த எல்லையில் ஓடுகிறது. செலெங்கே ஐமக்கிற்குள் நுழைகிறது. ஒர்கோந்தூல் மாவட்டத்தின் மையப்பகுதியில் ஒர்கோன் ஆற்றில் கலக்கிறது.
ஒர்கோன் ஆறு செலெங்கே ஆற்றில் கலக்கிறது. செலெங்கே ஆறு உருசியாவுக்குள் நுழைந்து பைக்கால் ஏரியில் கலக்கிறது. தூல் ஆறு மேலும் குசதைன் நுரூ தேசிய பூங்கா பக்கத்தில் பாய்கிறது. இது நவம்பர் நடுப்பகுதியில் இருந்து ஏப்ரல் நடுப்பகுதி வரை பொதுவாக உறைந்து காணப்படுகிறது. தூல் ஆற்றின் அருகில் வில்லோ காடுகள் வளருகின்றன. இந்த ஆறு அருகிய இனமான ஸ்டர்ஜன் மீன்களின் இருப்பிடமாக உள்ளது. தற்போது இந்த ஆறு மாசுபாடுகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. உலான் பத்தூரின் மத்திய கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையம், சாமர் பகுதியில் தங்க சுரங்கத்தால் ஏற்படும் கனரக கனிம மற்றும் வண்டல் மாசுபாடு ஆகியவற்றால் இது பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. கூடுதலாக, ஆற்றின் அருகே குடியேறும் மக்களின் தொடர் குடியேற்றமானது நீரின் தரம் சீரழியக் காரணமாக இருக்கலாம்.
ஒர்கோன் கல்வெட்டுகள், ஒகுஸ் துருக்கியர்கள் தூல் ஆற்றுக்குப் பக்கவாட்டில் தாதர்களுடன் வசித்து வந்தார்கள் என்று கூறுகின்றன. ஒகுஸ் துருக்கியர்கள் இந்த இடத்திலிருந்து 8ம் நூற்றாண்டில் மேற்குப் பகுதிகளுக்கு குடிபெயர்ந்தனர்.
மங்கோலியாவிற்குப் பல முறை பயணம் செய்த பிரஞ்சு மத போதகர் சீன்-ஃபிரான்கோயிசு கெர்பில்லன், ஆகத்து 3, 1698 தேதியிட்ட அவரது பத்திரிகை இடுகையில் இந்த ஆற்றைப் பற்றிய விளக்கத்தை அளித்துள்ளார்:
கான் அகாதமி இலாப நோக்கற்ற நிறுவனமாகும். 2006-ம் ஆண்டு சல்மான் கான் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்ட கல்விசார்ந்த இணையத்தளமாகும். இது யூடியூப் வாயிலாக, கல்விசார்ந்த காணொளிகளை கட்டற்ற முறையில் வழங்குகிறது. ஆங்கிலம், எசுப்பானியம், போர்த்துக்கேய மொழி, இத்தாலிய மொழி, உருசிய மொழி, துருக்கிய மொழி, பிரெஞ்சு மொழி, வங்காள மொழி, மற்றும் இந்தி மொழிகளில் தற்போது சேவைகளை வழங்கி வருகிறது.
கான் அகாதமி இலாப நோக்கற்ற அமைப்பு ஆகும், நன்கொடை மட்டுமே பெற்று நடக்கும் அமைப்பாகும். 2010-ம் ஆண்டு, கூகுள் $2 மில்லியன் கொடையாக வழங்கியது. 2013-ம் ஆண்டு, கார்லொசு சிலிம் இசுப்பானிய மொழியில் காணொளிகளை வெளியிடுவதற்கு நன்கொடை அளித்தார். 2015-ம் ஆண்டு, ஏடி&டி நிறுவனம் $2.25 மில்லியன் கொடையை கைப்பேசி செயலி உருவாக்குவதற்காக வழங்கியது.
கான் அகாதமி இணையத்தளம் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனமையுடன் யூடியூப் வலைதளத்திலுள்ள காணொளியை வழங்குகிறது. இணையத்தளம் வாயிலாக பயிற்சிகள், இன்னபிற தகவல்களையும் அறியவும், பயிற்றுக் கருவிகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. இதைக் கைபேசிச் செயலி வாயிலாகவும் பார்க்க இயலும்.
இந்நிறுவனத்திற்கு கிடைத்த ஆதரவின் காரணமாக 2009-ம் ஆண்டு தனது பணியிலிருந்து விலகி, முழுவதுமாக கான் அகாதமியில் கவணம் செலுத்தினார். செப்டம்பர் 15, 2014-ம் நாளில் கான் லேப் பள்ளியை , மவுண்டன் வியூ, கலிபோர்னியாவில் துவங்கினார்.
கான் அகாதமி 2004-ம் ஆண்டு சால் கான் என்பவரால் தொடங்கப்பட்டது. யூடியூப் வாயிலாக அவருடைய காணொளிகளை பதிவு செய்தார். அதன் பிறகு, சுமூத்ட்ரா என்னும் வரைகலை மென்பொருள் வாயிலாகவும், தற்போது ஆர்ட்ரேஜ் வாயிலாகவும் பதிவேற்றுகிறார்.
வடக்கிலும் வடமேற்கிலும் அமைந்த மேட்டு நிலங்களிலும் மலைச் சமவெளிகளிலும் சிறுபான்மை பழங்குடியினரே வாழ்கின்றனர். தாய் திருவோங் சோன் தென்மேற்கு சீனாவின் திபெத்திலும் யுன்னான் பகுதியிலும் தொடங்கும் இது வியட்நாம்- இலாவோசு எல்லையாக அமைகிறது. இத்தொடர் ஓ சி மின் நகரத்துக்கு வடக்கே அமைந்த மேகாங் ஆற்றுக் கழிமுகப் படுகையில் முடிவடைகிறது.
இந்த மலைகளின் நடுவில், ஒழுங்கற்ற குத்துயரமும் வடிவமும் கொண்ட பல உயர்சமவெளிகள் அமைகின்றன. வடக்குப் குறுகிய கரட்டு நிலமாகும்; வியட்நாமின் மிக உயர்ந்த கொடுமுடியான பான் சி பான் அருதி வடமேற்கில் கடல்மட்ட்த்தில் இருந்து 3,142 மீட்டர்கள் உயரம் கொண்டது. தென்பகுதி பல தொடர்வரிசை மலையெழுச்சிகளால் அமைந்து குறுகிய கடலோரப் பகுதியைப் பலவாகப் பிரிக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளாக இந்த நிலக்கிடப்பியல் கூறுபாடுகள் வடக்கு- தெற்குத் தொடர்பை அரியதாக்கிவருகிறது. மேலும் இது மேகாங் படுகை மக்களுக்கான இயற்கை அரணாகவும் அமைந்துவிட்டது.
வியட்நாமின் தெற்குப் பகுதிக்குள் தாய் நிகுயேன் எனப்படும் நடுவண் மேட்டுச் சமவெளிஏறத்தாழ 51,800 சதுரக் கிஓமீட்டர் பரப்பளவுடன் அமைந்துள்ளது, இது கரடான மலைக் கொடுமுடிகளையும்செறிந்த காடுகளையும் செழிப்பான மண்வளத்தையும் கொண்டுள்ளது. இதில் தாக்லாக் மாகாணம், கியாலாய் மாகாணம், கோந்தும் மாகாணம் ஆகிய மாகாணங்களில் பரவியுள்ள பசால்ட் மண்கூறு அமைந்த ஐந்து மேட்டுச் சமவெளிகள் அமைந்துள்ளன, இதில் அமைந்த மேட்டுநிலங்கள் நாட்டின் பரப்பளவில் 16% பரப்பளவும் மொத்தக் காடுகளில் 22% பரப்பளவும் கொண்டுள்ளன. வடக்கு வியட்நாம் 1975 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு மேட்டுநிலச் சமவெளியும் கியாய் திருவோங் பகுதியும் மிக முதன்மயான பகுதிகளாகவும் இவற்றைக் கொண்டு தென்வியட்நாமையும் ஏன், தெற்கு இந்தோசீனப் பகுதியையும் கூடக் கட்டுபடுத்தலாம் எனக் கருதியது . இப்பகுதியில் 1975 ஆம் ஆண்டில் இருந்து அடர்ந்த மக்கள்தொகையுள்ள தாழ்நிலப் பகுதிகளில் இருந்து இடம் மாற்றிக் குடியேற்றப்படுகின்றனர்.
பின்னணியில் காடுகள் செறிந்த மேட்டுநிலச் சமவெளிகள் அமைந்த சிவப்பு ஆற்றுக் கழிமுகப் படுகை கடல் மட்டத்துக்கு மேல் மூன்று மீட்டர் உயரத்திலேயே அமைந்துள்ளது. சில இடங்களில் உயரம் ஒரு மீட்டராகவோ அல்லது அதற்கும் குறைவாகவோ அமைந்துள்ளது. இங்கு அடிக்கடி வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுகிறது; சில இடங்களில் சுற்றியமைந்த பகுதியைவிட வெள்ளம் 14 மீ உயரம் வரையிலும் கூட எழுகிறது. பல நூற்றாண்டுகளாகவே கழிமுகப் படுகையின் பண்பாட்டிலும் பொருளியலிலும் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகவே வெள்ளக்கட்டுபாடு அமைகிறது. சிவப்பு ஆற்றைக் கட்டுபடுத்தவும் செறிவான நெல் பயிரீட்டுப் பகுதி நீர்ப்பாசனத்துக்கும் பரவலாக மதகுகளும் கால்வாய்களும் கட்டியமைக்கப்பட்டுள்ளன. சீனாவைப் போலவே அமைந்த பண்டைய வெள்ளக் கட்டுபாட்டு முறை, உயர் மக்கள்தொகையைப் பேணவும் படுகையின் பாதிப்பகுதியில் இருபோக நஞ்சைநெல் விளைச்சலை ஈட்டவும் வழிவகுத்துள்ளது.
மேகாங் கழிமுகப் படுகை 40,000 சதுரக் கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்டது.இது கடல் மட்ட்த்துக்கு மேல் 3 மீ உயரத்தில் அமைந்த சமவெளியாகும். இதில் குறுக்கு மறுக்காக ஆறுகளும் கால்வாய்களும் அமைந்துள்ளன. மேகாங் ஆறும் அதன் கிளையாறுகளும் ஏராளமான வண்டல் மண்ணைக் கொண்டுவருவதால் ஒவ்வோராண்டும் கழிமுகப் படுகை 60 முதல் 80 மீ வரை கடலுக்குள்ளே ஊடுருவுகிறது. இவ்வண்டல் படிவின் பருமனளவு 0ரு பில்லியன் பர்மீட்டர்களாக வியட்நாமிய அலுவலக மத்திப்பீடு கணக்கிட்டுள்ளது; இது சிவப்பு ஆற்று வண்டல் படிவைப் போல 13 மடங்கினதாகும். ஏறத்தாழ, கழிமுகப் பட்கையின் 10,000 சதுரக் கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் நெல் பயிரிடப்படுகிறது. இது உலகின் பேறளவு நெல் பயிரீட்டுப் பகுதிகளில் ஒன்றாகும். சா மவுத் தீவகம் எனப்படும் இதன் தென்முனைப் பகுதி அடர்ந்த காடுகளால் சதுப்பு நிலங்களாலும் ஆனதாக அமைகிறது.
வியட்நாம் இந்தோ சீனத் தீவகத்தின் கிழக்கோர விளிம்பில் அமைந்துள்ளது. இதன் பரப்பளவு ஏறத்தாழ, 331,211.6 சதுரக் கிலோமீட்டர்கள் ஆகும். இதில் 1987 நிலவரப்படி, ஏறத்தாழ, 25% பயிர்விளைவுப் பகுதியாகும்.இதன் எல்லைகளாக, தாய்லாந்து வளைகுடாவும் தோன்கின் வளைகுடாவும் அமைதிக்கடலும் சீனாவும் இலாவோசும் கம்போடியாவும் அமைகின்றன. எசு வடிவமுள்ள வியட்நாம் வடக்கு-தெற்காக 1,650 கிலோமீட்டர்கள் நீளமும் குறுகிய பகுதியில் ஏர்றத்தாழ 50 கிலோமீட்டர்கள் அகலமும் பெற்றுள்ளது. இதன் வியட்நாம் தீவுகள் தவிர்த்த கடற்கரை நீளம் 3,260 கிலோமீட்டர்கள் ஆகும். வியட்நாம் தன் உரிமைப் பகுதிகளாக, 12 கிமீ நாடுசார் கடல்நீர்ப்பகுதியும் கூடுதலாக 12 கிமீ சுங்க, பாதுகாப்புப் பகுதியும், 200 கிமீ தனிப்பொருளியல் பகுதியும் பெற்றுள்ளது.
சிவப்பு ஆற்றுக் கழிமுகப் படுகை , முக்கோண வடிவத் தட்டையான சமநிலப் பகுதியாகும். இதன் பரப்பளவு 15,000 சதுரக் கிலோமீட்டர்களாகும். இது மிகச் சிறிய பகுதியானாலும், இங்கு மேகாங் ஆற்றுக் கழிமுகப் படுகையை விட மக்கள்தொகை செறிவாக அமைந்துள்ளது. முன்பு தோங்கின் வளைகுடாவின் உள்ளீடாக விளங்கியதல் அதில் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக வண்டலை நிரப்பி, ஒவ்வோராண்டும் அதற்குள் 100 மீட்டர் வரை முன்னேறிவந்தது. இது விய்ட்நாமிய இனக்குழுவின் மூதாதையர் வாழ்ந்த இடமாகையால் இங்கு, வடக்கு வியட்நாமின் 70% வேளாண்மையும் 80% தொழிலகமும் 1975 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு அமைந்திருந்தது.