polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
யாதவர்கள் என்பவர்கள் ஒரு பண்டைய பழங்குடியினராவர். இந்து வேதங்களின்படி, விஷ்ணுவின் மறுபிறவி என்று கருதப்படும் பகவான் கிருட்டிணரின் சந்ததியினர் என்று இவர்கள் அறியப்படுகிறார்கள். யாதவ குலத்தின் மன்னரும், கிருட்டிணரின் மாமனுமான கம்சனுக்கும் நடந்த போரில் கிருட்டிணரின் வெற்றியைக் கொண்டாடுவதற்காகவே இந்த நடனம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் இந்த நடன வடிவம் யாதவர் / ரவுத் குலத்தினரால் மட்டுமே நிகழ்த்தப்பட்டது. ஆனால், சத்தீசுகர் மாநிலத்திற்குள் அதன் புகழ் படிப்படியாக அதிகரித்ததன் காரணமாக, இந்த நடன வடிவம் இப்போது அனைத்து சமூகத்தினரால் நிகழ்த்தப்படுகிறது.
இந்த நடன வடிவத்தில் பயன்படுத்தப்படும் ஆடை அடிப்படையில் மிகவும் “வண்ணமயமானது”. மேலும் நடனக் கலைஞர்கள் தங்கள் இடுப்பில் மணிகள் கட்டிக்கொள்வதும் அடங்கும். கூடுதலாக, குச்சிகள் மற்றும் உலோகக் கவசங்களும் இந்த பழங்குடி நடனத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக அமைகின்றன. ஏனெனில் இது அடிப்படையில் "தீமையை அழிப்பது" என்ற வெற்றியைக் கொண்டாடும் ஒரு "வெற்றி நடனம்" (அதாவது யாதவர்களின் கடவுளான கிருட்டிணர் தீயவனான கம்சனை தோற்கடித்த நிகழ்வை கொண்டாடுதல்).
நடனத்தில் ஆர்வம் இருந்தபோதிலும், மேதா யோத் அறிவியலில் பெரிதும் கவனம் செலுத்தினார். யோத் மும்பை பல்கலைக்கழகத்தில் அறிவியல் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றார். மேலும் இவர் கலிபோர்னியாவில் உள்ள இசுடான்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் தனது முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். 1984 ஆம் ஆண்டில் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் டைம்ஸுக்கு அளித்த பேட்டியில் மேதா யோடா ஒரு நடன ஆசிரியருக்கான தனது அசாதாரண கல்வி பின்னணியை விளக்கினார். "எனக்கு சரியான பிராமண பின்னணி உள்ளது. நான் பிரித்தானிய இந்தியாவில் வளர்ந்தேன். நான் கலைகளைக் கற்றுக்கொள்வேன், அறிவியலுக்குச் செல்வேன், வெளிநாடுகளுக்குச் செல்வேன் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது."
மேதா யோத் தனது சிறுவயதில் இந்தியாவினைத் தாண்டி பல நாடுகளுக்கு பரவலாக பயணம் செய்தார். இவரது பயணங்கள் நவீன மற்றும் உலக நடைகளின் வெவ்வேறு வடிவங்களுக்கு அவளை மேற்படுத்தியது. இறுதியில், யோத் கனெக்டிகட்டுக்குச் சென்றபோது, இவரது காலத்தின் மிக முக்கியமான இந்திய நடனக் கலைஞர்களில் ஒருவரான தஞ்சை பாலசரஸ்வதியின் மாணவரானார். யோத் வாழ்நாள் முழுவதும் மாணவராகவும், பாலசரஸ்வதியின் சீடராகவும் இருந்தார்.
யோத் 1976 இல் யு.சி.எல்.ஏ.வில் ஆசிரிய உறுப்பினரானார். மேலும் பாலசரஸ்வதியின் மதிப்புகள் மற்றும் நடன நடைகளை கற்பிப்பதில் கவனம் செலுத்தினார். பின்னர், 1994இல் பள்ளியில் இருந்து ஓய்வு பெறும் வரை அவர் யு.சி.எல்.ஏ.யில் இருந்தார். அவர் ஓய்வு பெற்ற பின்னர் டான்ஸ் கெலிடோஸ்கோப் தொடர் உட்பட பல யு.சி.எல்.ஏ அமைப்புகளுக்கு ஆலோசகராக தொடர்ந்து பணியாற்றினார்.
மேதா யோத் (பிறப்பு: 1927 சூலை 31 அகமதாபாத் - இறப்பு: 2007 சூலை 11 சான் டியேகோ ) ஓர் இந்திய மற்றும் இந்திய அமெரிக்க பாரதநாட்டிய நடனக் கலைஞரும், யு.சி.எல்.ஏவில் இந்திய பாரம்பரிய நடனத்தின் ஆசிரியருமாவார். இவர் தஞ்சை பாலசரசுவதியின் சீடராக இருந்தார் மற்றும் கர்பா குறித்த ஆவணப்படத்தை உருவாக்கினார்.
மேதா யோத் 1987 ஆம் ஆண்டில் கல்வியில் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்ற ஆவணப்படத்தை உருவாக்கினார். கர்பா-ராஸ்: குஜராத்தி கலாச்சாரத்திற்குள் ஒரு பார்வை என்ற தலைப்பில் இந்த பாரம்பரிய படம் வெளியானது. இது குஜராத்தி நடனமான கர்பாவை மையமாகக் கொண்டது. யோத் ஓய்வு பெற்ற பின்னர் கலிபோர்னியா முழுவதும் நடனமாடினார்.
இன்றைய குசராத்து மாநிலத்தில் உள்ள அகமதாபாத் நகரில் 1927 சூலை 31 ஆம் தேதி மேதா யோத் பிறந்தார். யோதா ஐந்து வயதை அடைவதற்குள் நடனமாடத் தொடங்கினார். யோத் இந்தியாவின் ஆரம்பகால பாரம்பரிய நடன வடிவங்களில் ஒன்றான பரதநாட்டியத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டார்.
இவர் தனது பயணங்களின் போது ஒரு சுவீடன் மருத்துவ மாணவரான கார்ல் வான் எசன் என்பவரை சந்தித்து திருமணம் செய்து கொண்டார். பின்னர் தம்பதியினர் விவாகரத்து செய்தனர்.
இந்த அருங்காட்சியகத்தில் 11 காட்சிக்கூடங்கள் உள்ளன. அவற்றில் வெவ்வேறு கருப்பொருளில் அமைந்த பொருள்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இயற்கை வரலாற்று தொகுப்பில் டைனோசர்களின் புதைபடிவங்கள், கனிம கற்கள், எறும்புகள், ஊர்வன, மீன் மற்றும் முதுகெலும்பில்லாத மாதிரிகள் உள்ளன. டைனோசரின் புதைபடிவங்களில் ஒன்று கிட்டத்தட்ட 67.5 மில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையானது. புதைபடிவ சொந்தமானது (ஒரு பெரிய இது 1932-33 மத்தியப் பிரதேசம் மீண்டும் ஜபல்பூர் மாவட்டத்தில் தோண்டி எடுக்கப்பட்டது இந்தியா மற்றும் பரந்த ஆசியாவின் டைனோசர்). இந்தச் சேகரிப்பில் மத்திய இந்தியாவின் தாவரங்கள் மற்றும் விலங்கினங்களின் காட்சிப்பொருள்கள் உள்ளன. மேலும் இங்கு நாக்பூர் பாரம்பரியம், சிற்பங்கள், படைக்கருவிகள், பழங்குடியினர் பொருள்கள், ஓவியங்கள் ஆகியவற்றின் சேகரிப்புகள் உள்ளன.
நாக்பூர் மத்திய அருங்காட்சியகம் இந்தியாவில் மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தில் நாக்பூரில் அமைந்துள்ள ஒரு அருங்காட்சியகம் ஆகும். இது அஜாப் பங்களா என்று பிரபலமாக அழைக்கப்படுகிறது. 1863 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட நாக்பூர் மத்திய அருங்காட்சியகம் இந்தியாவிலும் மகாராஷ்டிராவிலும் உள்ள மிகப் பழமையான அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. டைனோசர்களின் புதைபடிவங்கள், நாணயங்கள், பண்டைய கல்வெட்டுகள், சிற்பங்கள், ஆயுதங்கள், பழங்குடி மக்களின் கலைப்பொருட்கள் போன்ற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பொருள்கள் இங்கு காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றில் நவீன காலத்தைச் சேர்ந்தவை வரையிலானவை உள்ளன. நாக்பூர் மத்திய அருங்காட்சியகம் மத்திய இந்தியாவில் மிகப் பழமையான மற்றும் மிகப்பெரிய அருங்காட்சியகமாகும்.
சமீபத்தில், மத்திய அருங்காட்சியகத்தில் பெரிய சீரமைப்புப் பணிகளை நடைபெற்றன. அப்போது இதில் தோட்டங்கள் மற்றும் ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலை ஆகியவை சேர்க்கப்பட்டன. டிஜிட்டல் மயமாக்கலின் ஒரு பகுதியாக, 10 ஊடாடும் தகவல் கியோஸ்க்கள் தற்போது அருங்காட்சியகத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளன. மராத்தி, இந்தி, ஆங்கிலம் மற்றும் 13 வெளிநாட்டு மொழிகளில் உள்ள கலைப்பொருட்கள் பற்றிய தகவல்களை வழங்கும் காட்சியகங்கள் இங்கு செயல்பட்டு வருகின்றன. விரைவு பதில் குறியீட்டை நிறுவிய மகாராஷ்டிராவின் முதல் அருங்காட்சியகம் என்ற பெருமையை மத்திய அருங்காட்சியகம் பெற்றுள்ளது. இருந்தாலும், காட்சிப்படுத்த போதிய இட வசதிகள் இல்லாத கரணத்தால் பல முக்கியமான கலைப்பொருட்கள் பூட்டி வைக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்த அருங்காட்சியகம் அதன் தொடக்கத்திற்குப் பிறகு மத்திய மாகாணத்தின் பொது அறிவுறுத்தல் இயக்குநரின் பராமரிப்பில் இருந்தது. ஆனால் 1883 ஆம் ஆண்டில், அது வேளாண் இயக்குநருக்கு மாற்றப்பட்டது. 1919 ஆம் ஆண்டில், அருங்காட்சியகம் மீண்டும் கைத்தொழில் துறைக்கு மாற்றப்பட்டது. 1947 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து, அருங்காட்சியக நடவடிக்கைகள் பெரும்பாலும் நவீன மயமாயின. காட்சிப்பொருள்களை நவீன முறையில் வரிசைப்படுத்தி, சீரமைக்க செயன்மைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. தற்போது, இந்த அருங்காட்சியகம் மகாராஷ்டிரா அரசாங்கத்தின் தொல்பொருள் மற்றும் அருங்காட்சியகத்தின் இயக்குநரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.
ஐக்கிய இராச்சியத்தின் விக்டோரியா மகாராணியின் சிலைகள் (சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நாக்பூரில் உள்ள விதான் பவனில் இருந்து அகற்றப்பட்டது)
கேப்டன் பொப்பே வடிவமைத்த பிரம்மாண்டமான காலனித்துவ பாணியில் இந்த அருங்காட்சியகத்தின் கட்டடம் அமைந்துள்ளது. அருங்காட்சியக காட்சிப் பொருள்கள் வைக்கும் இடங்கள் 8,000 சதுர அடி இடத்தைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது.
அருங்காட்சியகத்தில் அரிய பண்டைய கல்வெட்டுகள், கையெழுத்துப் பிரதிகள், நூல்கள் மற்றும் வெளியீடுகள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட குறிப்பு நூலகம் உள்ளது.
சிறீநகர் 30.22 வடக்கிலும், 78.78 கிழக்கிலும் அமைந்துள்ளது. அலக்நந்தா ஆற்றின் இடது கரையில் அமைந்துள்ள இந்த ஊர் சராசரியாக 560 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. இது கர்வால் மலைப்பகுதியில் உள்ள மிகப்பெரிய நகரமாகும். ரிஷிகேசுவிலிருந்து தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 58 ன் மூலம் சிறீநகரை அடையலாம். சிறீநகர் ரிசிகேசிலிருந்து 100 கி.மீ தூரத்தில் உள்ளது. இது உத்தரகண்ட் சமவெளிகளில் உள்ள கடைசி நகரமாகவும், மலைகள் தொடங்கும் இடமாகவும் உள்ளது. கோத்வாரா வழியாகவும் சிறீநகரை அடையலாம். கோத்வாராவிலிருந்து சிறீநகரை அடைய அதிகபட்சம் 5 மணி நேரம் ஆகும்.
சிறீநகர், கர்வால் இராச்சியத்தின் தலைநகரான பிறகு வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. ராஜா அஜய் பால் பல்வேறு தலைவர்களையும் பகுதிகளையும் ஒன்றிணைத்தார். கி.பி 1506-1512ன் போது சிறிய மாவட்டங்களைக் கொண்டு கர்வால் இராச்சியம் நிறுவப்பட்டு, சந்த்பூர் பகுதியிலிருந்து தலைநகரை சிறீநகர் இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டது.
சரசுவதி கொல்கத்தாவில் இசைக்கலைஞர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவர் தனது தந்தை சிறீ ஐ.வி.எல் சாஸ்திரியிடமிருந்து அடிப்படை இசைப் பயிற்சியினைப் பெற்றார். இவரது தந்தை சங்கீத ஜனகுளம், என்ற ஒரு இலவச பள்ளியை வழங்கும் இசைப் பள்ளியின் நிறுவனராவார். பின்னர் இவர் நல்ல புகழ்பெற்ற பல்துறை இசைக்கலைஞரான சிரீ இவதூரி விஜயேசுவர ராவின் சீடரானார். . சரசுவதி வித்யார்த்தி முனைவர் நேதுனூரி கிருட்டிணமூர்த்தியின் கீழ் இருபது ஆண்டுகளாக பயிற்சியில் இருந்து வருகிறார்.
வித்யார்த்தி பதினாறு ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். மேலும் அவற்றில் பத்து தேசிய மற்றும் சர்வதேச கருத்தரங்குகள் மற்றும் இசை தொடர்பான மாநாடுகளில் வழங்கியுள்ளார். இவரது எட்டு ஆய்வுக் கட்டுரைகள் ஜர்னல் ஆஃப் தி மியூசிக் அகாடமி உட்பட புகழ்பெற்ற இசை பத்திரிகைகளில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. இவர் இசை மாநாடுகளின் அமர்வுகளுக்குத் தலைமை தாங்கியுள்ளார். மேலும், பல பட்டறைகளில் வள அதிகாரியாக இருந்துள்ளார். இவர் கர்நாடக இசை குறித்து பல விரிவுரைகளையும் வழங்கியுள்ளார்.
சரசுவதி வித்யார்த்தி இவர் இந்தியாவின் ஆந்திராவைச் சேர்ந்த கருநாடக பாடகரும் மற்றும் இசையமைப்பாளரும் ஆவார். கருநாடக இசையில் எண்களைக் குறிக்கும் அனுமந்திர ஸ்தாயி என்பதில் இவர் மேற்கொண்ட தீவிர ஆராய்ச்சிக்காக விமர்சன ரீதியான பாராட்டுகளைப் பெற்றுள்ளார். அனுமந்ரா சட்ஜம் வரை மந்த்ர சட்ஜத்திக்குக் கீழே குறிப்புகளைப் பாடும் திறன் கொண்ட இவர், அரிய பஞ்சமந்திய ராகங்களையும் கண்டுபிடித்துள்ளார்.
வித்யார்த்தி 2008 முதல் 2014 வரை ஆந்திர பல்கலைக்கழக ஆய்வு வாரியத்தின் தலைவராக பணியாற்றினார். ராஜீவ் காந்தி அறிவு தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம், சிறீ பத்மாவதி மகிலா விஸ்வத்யாலயம், மற்றும் ஆந்திர பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட பல பல்கலைக்கழகங்களுக்கு தேர்வுக் குழு உறுப்பினராக பணியாற்றினார். தற்போது, இவர் ஆந்திர பல்கலைக்கழகத்தில் இசைத் துறையில் பேராசிரியராக உள்ளார். மேலும் ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக ஆராய்ச்சி அறிஞர்களுக்கு வழிகாட்டி வருகிறார்.
தி மியூசிக் அகாடமி, சிறீ கிருட்டிண கானசபா, முத்ரா, மற்றும் சிறீ சண்முகானந்தா உள்ளிட்ட பல்வேறு சபைகளின் உதவியுடன் இந்தியா முழுவதும் அனைத்து முக்கிய நகரங்களிலும் வித்யார்த்தி பல்வேறு விழாக்கள் மற்றும் அரங்குகளில் நிகழ்த்தியுள்ளார். தேசிய ஒருங்கிணைப்புக்கான ஸ்பிரிட் ஆஃப் யூனிட்டி கச்சேரிகள் மற்றும் அகில இந்திய வானொலியின் சங்கீத சம்மேலன் ஆகியவற்றிற்கும் இவர் நிகழ்த்தியுள்ளார்.
வித்யார்த்தி தனது தந்தையுடன் இணைந்து சிறீ தியாகராஜ கானராக பஞ்சரத்ன கிருதிமாலா மற்றும் சங்கீர்த்தன ரத்னாவளி என்ற இரண்டு நூல்களை எழுதியுள்ளார். இவரது வெளியிடப்படாத படைப்புகளில் தான தீபிகா, சங்கீர்த்தன ரத்னாகரம், மற்றும் சிம்ஹகிரி சங்கீர்த்தனைகள் போன்ற புத்தகங்கள் அடங்கும்.
வித்யார்த்தி ஆந்திர பல்கலைக்கழகத்தில் இசையில் முதுகலை முடித்துள்ளார். பத்ம பூசண், 'சங்கீத கலாநிதி' முனைவர் சிறீபாத பினாகபானி ஆகியோரின் தனித்துவமான நடை மற்றும் ஆளுமை "என்ற தனது ஆய்வறிக்கையை வழங்கி இசையில் பி.எச்.டி பெற்றார்.
இவர் இராசேந்திரன் என்பவரை 1982இல் திருமணம் செய்து கொண்டார். தம்பதியருக்கு குழந்தைகள் இல்லை. இவர் 'வரமணி நாட்டியாலயா' என்ற நடனப் பள்ளியை நிர்வகித்து வந்தார். இவரது தந்தை இராமகிருட்டிணன் நாயர் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டு 2007 இல் இறந்த பிறகு இவர் நடிப்பிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். கணவரின் வற்புறுத்தலின் பேரில் 'எல்சம்மா என்ன குட்டி' என்றத் திரைப்படத்தின் மூலம் திரும்பி நடிக்க வந்தார். ஆனால் ஆகஸ்ட் 2010 இல் கணவர் இறந்ததாலும், பின்னர் இவரது தாயின் மரணத்தாலும் இவர் மீண்டும் நடிபிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டியிருந்தது. இவரும் பல்வேறு வியாதிகளால் அவதிப்பட்டார். இவர் சில காலமாக தொண்டை புற்றுநோயுடன் போராடி வந்தார். மேலும் இவரது உடல்நிலை மோசமடைந்ததால், 2017 நவம்பர் 24, அன்று எர்ணாகுளம் மாவட்டத்தின் வாகாகுளம் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். பல உறுப்பு செயலிழப்பு காரணமாக இவர் 2017 நவம்பர் 28 அன்று இறந்தார். அவரது இறுதிச் சடங்குகள் தொடுப்புழாவில் நடந்தது.
தொடுப்புழா வசந்தி"' இவர் ஓர் தென்னிந்திய நடிகையாவார். இவர் முக்கியமாக மலையாள படங்களில் நடித்த்துள்ளார். இவர் 450 க்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களிலும் 16 தொலைக்காட்சித் தொடரிலும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நாடகங்களிலும் தோன்றியுள்ளார். திரைப்படங்களில் சிறிய வேடங்களில் நடிக்கத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, இவர் ஒரு நாடகக் கலைஞராக இருந்தார். இவரது முதல் முழு நீள பாத்திரம் 1982 இல் காக்கா என்றத் திரைப்படத்தில் இருந்து தொடங்கியது. இவரது மிகவும் பிரபலமான படங்களில் சில, யவனிகா, பூச்சக்கொரு மூக்குத்தி, நிரகூட்டு மற்றும் காட்பாதர் ஆகியன. இவர் வரமணி நாட்டியாலயத்தில் நடன ஆசிரியராகவும் இருந்தார். தொண்டை புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சை பெற்று வந்த இவர் 2017 நவம்பர் 28, தனது 65 வயதில் இறந்தார்.
அன்வர் சர்தார் மாலிக் 1960 நவபர் 2 அன்று பிறந்துள்ள அனு மாலிக் என்றும் அழைக்கப்படும் இவர் ஒரு இந்திய இசை இயக்குனரும், பாடகருமாவார். இவர் இந்திய தேசிய விருது மற்றும் பிலிம்பேர் விருது பெற்ற இசை இயக்குனர் ஆவார். இவர் முதன்மையாக இந்தி திரையுலகில் இசையமைக்கிறார். இந்தியாவில் 90களின் மிகப்பெரிய இசையமைப்பாளர்களில் ஒருவராக அறியப்பட்ட இவர் கபூர்தலா கரனாவைச் சேர்ந்த சர்தார் மாலிக் என்பவரின் மகனாவார். மாலிக் குடும்பமும் அங்கிருந்தே தோன்றியது. அனு மாலிக் 1980ஆம் ஆண்டில் கண்டர்வாலி 77 என்றப் படத்தின் மூலம் இசையமைப்பாளராக அறிமுகமானார். பிலிம்பேர் சிறப்பு விருதை வென்ற பாலிவுட்டின் ஒரே இசை இயக்குனர் இவராவார்.
அக்டோபர் 2018 இல், இந்தியாவில் மி டூ இயக்கத்தை அடுத்து, அனு மாலிக் மீது சில பெண்களால் தனித்தனியாக பாலியல் துன்புறுத்தல் செய்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. பாடகர் ஸ்வேதா பண்டிட்டிடமிருந்து ஒரு குற்றச்சாட்டு வந்தது. மாலிக் தனக்கு 15 வயதாக இருந்தபோது ஒரு தேவையற்ற பாலியல் சீண்டல் செய்ததாக அவர் கூறினார். பண்டிட்ட் மீது துன்புறுத்தல் நடந்ததாகக் கூறப்படும் அந்தநாளில் தான் அங்கிருந்ததாக அனு மாலிக்கிற்கு ஆதரவாக பாடலாசிரியர் சமீர் வந்தார். சோனா மோகாபத்ரா மற்றும் நேகா பாசின் ஆகியோரும் அனு மாலிக் மோசமான நடத்தை குறித்து குற்றம் சாட்டியுள்ளனர். மாலிக் குற்றச்சாட்டுகளை மறுத்துள்ளார்
பாகிஸ்தான் கவ்வாலி இசைக்கலைஞர் நுசுரத் பதே அலி கான், யாரா என்ற படத்தில் இடம்பெற்ற "மேரா பியா கர் ஆயா" உட்பட அவரது சில பாடல்களை அனு மாலிக் நகலெடுத்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. இது அதே பெயரில் வந்த கானின் பாடலுடன் ஒத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. மாலிக் மற்றும் பிற பாலிவுட் இசை இயக்குனர்கள் தனது பாடல்களைத் திருடியதாக கான் குற்றம் சாட்டினார். இதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, தான் கானின் இசையை விரும்புவதாகவும், உண்மையில் அவரது தாளங்களைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் அவரைப் போற்றுவதாக்வும் மாலிக் கூறினார்
ஒரு இசை இயக்குனராக, இவர் பல்வேறு வகை திரைப்படங்களுக்கு இசையமைத்துள்ளார். இந்தி திரைப்பட இசைத்துறையில் வணிக ரீதியாக பல வெற்றிகரமான பாடல்களை உருவாக்கியுள்ளார். மாலிக் தனது பாடல்களில் கைம்முரசு இணையை பயன்படுத்துவதில் பெயர் பெற்றவர். ரெப்யூஜி திரைப்படத்தின் "தால் பெ ஜப்" மற்றும் "மேரே கம்சாபர்", மெயின் ஹூன் நாவின் "தும்சே மில்கே தில்கா ஜோ கால்", யாதீனிலிருந்து "எலி ரீ எலி" மற்றும் பாசிகர் படத்திலிருந்து "பாசிகர் ஓ பாசிகர்" போன்ற பாடல்கள்.
இவர் ஒரு முக்கிய பாடகர் அல்ல என்றாலும், மாலிக் தனது இசையமைப்பில் பாடல்களுக்காக பின்னணி பாடுகிறார் . தனது ஆரம்ப நாட்களில் பாடகராக எழுதப்பட்ட , ஹர் தில் ஜோ பியார் கரேகா, "கோரி கோரி" திரைப்படத்தின் "ஏக் கரம் சாயே கி பியாலி" போன்ற பாடல்களுடன் தனது சொந்த பாடல்களை தொடர்ந்து பாடுகிறார்.
லிக் மற்றும் அலிஷா சினாய் இருவரும் இணைந்து "செக்ஸி செக்ஸி" மற்றும் விஜய்பாத்தின் "ருக் ருக் ருக்", இஷ்க் விஷ்க் என்றப் படத்தில் "சோட் தில் பெ லாகி" மற்றும் லவ் ஸ்டோரி 2050 போன்ற பட்ங்களில் பாடல்களை இசையமைத்தனர். இது வணிக ரீதியாக பெரிய வெற்றி பெற்றது.
இவர் மும்பையிலுள்ள தெலுங்கு மக்களை அணுகி, அவர்களுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொண்டார். மேலும், அவர்களின் நலனுக்காக பணியாற்றினார். சுதந்திர இயக்கத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு 1907 இல் சூரத்தில் நடந்த தேசிய காங்கிரசு கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். சுதந்திரப் போராட்டத்திற்காக திறம்பட பிரச்சாரம் செய்ய ஒரு தெலுங்கு மொழி இதழின் அவசியத்தை இவர் உணர்ந்து 1909 இல் மும்பையில் ஆந்திர பத்ரிகா என்ற ஒரு வார இதழை நிறுவினார். 1914 ஆம் ஆண்டில், இவர் பத்திரிகையை சென்னைக்கு மாற்றி, அதை தினசரி செய்தித்தாளாக மறுவடிவமைத்தார். பின்னர், 1969 இல், ஆந்திர பத்ரிகா இதழை டி. வி. கிருஷ்ணா என்பவர் தலைமையில் புதுதில்லியில் ஒரு அலுவலகத்தை நிறுவினார். ஜனவரி 1924 இல், ராவ் பாரதி என்ற ஒரு தெலுங்கு இதழை தொடங்கினார் .
நாகேசுவர ராவ் பந்துலு என்றும் அழைக்கப்படும் காசிநாதுனி நாகேசுவரராவ் என்பவர் ஒரு இந்திய, பத்திரிகையாளரும், தேசியவாதியும், அரசியல்வாதியும், மற்றும் கதர் இயக்கத்தின் தீவிர ஆதரவாளராகவும் இருந்தார். இவர் இந்திய சுதந்திர இயக்கத்திலும், இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியிலும், உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தின் மூலம் மகாத்மா காந்தியின் சட்ட ஒத்துழையாமை இயக்கம் உட்பட பல் போராட்டங்களில் பங்கேற்றுள்ளார். இவருக்கு தேசபந்து என்ற பட்டத்தை ஆந்திர மக்கள் வழங்கினார்கள். 1935 ஆம் ஆண்டில், ஆந்திர பல்கலைக்கழகம் இவருக்கு இலக்கியத்தின் இலக்கியத்தில் முனைவர் என்ற பட்டத்துடன் கலாப்பிரபூர்ணா என்று பட்டமும் வழங்கி கௌரவித்தது.
ஒரு பத்திரிகையாளர் என்பதைத் தவிர, நாகேசுவர ராவ் தெலுங்கு இலக்கியத்தின் வெளியீட்டாளராகவும் இருந்துள்ளார். 1926 ஆம் ஆண்டில், 'ஆந்திர கிரந்தா மாலா' என்ற ஒரு பதிப்பகத்தை தொடங்கினார். இந்த நிறுவனம் பல தெலுங்கு பாரம்பரிய மற்றும் நவீன எழுத்துக்களை வளர்ச்சியடையச் செய்வதைத் தவிர 20 புத்தகங்களையும் வெளியிட்டது. அதன் வெளியீடு சாமானிய மக்களை அடையும் பொருட்டு குறைந்த விலையில் இருந்தது. நூற்றாண்டின் முதல் இரண்டு தசாப்தங்களில் இவர் மேற்கொண்ட உழைப்பின் காரணமாக, ஆந்திர மாவட்டங்களில் 120 நூலகங்கள் தோன்றின.
நாகேசுவரராவ் காசிநாதுனி என்ரு பிரபலமாக அழைக்கப்படு நாகேசுவரராவ் பந்துலு காரு, 1867 மே 1 அன்று ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் கிருஷ்ணா மாவட்டத்தில் பாமரு என்ற வட்டத்தில் பெசரமில்லி என்ற கிராமத்தில் ஒரு பிராமணரான புச்சையா மற்றும் சியாமளாம்பா என்பருக்கு மகனாக பிறந்தார். இவர் தனது ஆரம்பக் கல்வியை அவரது சொந்த ஊரிலும், பின்னர் மச்சிலிபட்ணத்திலும் பெற்றார். 1891 இல் சென்னை கிறித்துவக் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார். விவேகவர்தினி இதழில் வெளிவந்த கந்துகூரி வீரேசலிங்கத்தின் கட்டுரைகள் இவரைப் பாதித்தன.
நாகேசுவர ராவ் 1924 மற்றும் 1934 க்கு இடையில் நான்கு முறை ஆந்திர மாநில காங்கிரசு குழுவின் தலைவராக இருந்துள்ளார். காந்தி தலைமையிலான 1930 களின் உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தில் ஈடுபட்ட இவர், இதற்காக ஆறு மாதங்கள் சிறையில் கழித்தார். சிறையில் இருந்தபோது, இந்தியாவின் புனித நூலான பகவத் கீதை குறித்து ராவ் ஒரு விளக்கத்தை எழுதினார். பகவத்-கீதை ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சேர்ந்ததல்ல, மாறாக முழு மனிதகுலத்திற்கும் யோகாவின் வேதமாக முழு உலகின் ஆன்மீக அறிவொளி மற்றும் செழிப்புக்கானது என்று இவர் இதில் வாதிட்டார்.
சென்னையில் வணிகத்தில் சிறிது காலம் ஈடுபட்டப் பிறகு, இவர் கொல்கத்தாவுக்குச் சென்று ஒரு மருத்துவ மருத்துவத்தில் சிறிது காலம் பணியாற்றினார். பின்னர், இவர் ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை செய்ய மும்பை சென்றார். ஆனால், இவர் அங்கு அமைதியற்றவராகவும், தனது சொந்தத் தொழிலைத் தொடங்க ஆர்வமாகவும் இருந்தார். இவர் 1893 ஆம் ஆண்டில் அம்ருதாஞ்சன் வலி தைலம் என்பதையும் கண்டுபிடித்து அம்ருதாஞ்சன் லிமிடெட் நிறுவனத்தை நிறுவினார். இது விரைவில் மிகவும் பிரபலமான மருந்தாக மாறியது. மேலும், இவரை கோடீஸ்வரராக்கியது.
காசிநாதுனி குடும்ப குடியிருப்பு ஒரு அழகான மற்றும் புகழ்பெற்ற கட்டிடமாகும் சென்னையின் லஸ் தேவாலயச் சாலையில் எண் 103 இல் இது அமைந்துள்ளது. கம்பீரமான தோட்ட வீடு முதலில் நீதிபதி பி. ஆர். சுந்தர் ஐயரால் கட்டப்பட்டது. 1932 டிசம்பர் 23 மற்றும் 24 தேதிகளில் மகாத்மா காந்தியின் வருகையுடன் இந்த வீடு தேசபக்தி நடவடிக்கைகளின் மையமாக மாறியது. சென்னையில் உள்ள சிறீ பாக் இல்லத்தை சுற்றியுள்ள இந்த பகுதி இவரது நினைவாக நாகேசுஸ்வரபுரம் என்று அழைக்கப்பட்டது.
சென்னை மாகாணத்திலிருந்து ஒரு தனி ஆந்திர மாநிலத்திற்கான ஆந்திர இயக்கத்தின் நிறுவனர்களில் ஒருவராகவும் இவர் இருந்தார். தனி ஆந்திர மாநிலத்தின் தேவை குறித்து பல கட்டுரைகளை எழுதி வெளியிட்டார். இந்த கட்டுரைகளில் பலவற்றின் ஆசிரியராகவும் இருந்தார்.
அவரை நினைவுகூரும் வகையில் அஞ்சர் தலை ஒன்று வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இவரது நினைவாக சென்னை மைலாப்பூரில் நான்கு ஏக்கர் அளவில் ஒரு பூங்கா உருவாக்கப்பட்டு அதற்கு தேசோதாரக நாகேஸ்வர ராவ் பூங்கா என்ற பெயரிடப்பட்டது.
முதலாம் அக்மோஸ் அல்லது அக்மோஸ் எகிப்தின் பதினெட்டாம் வம்சத்தை நிறுவிய பார்வோன் ஆவார். இவர் தீபை நகரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு புது இராச்சியத்தை கிமு 1549 முதல் கிமு 1524 முடிய 25 ஆண்டுகள் ஆண்டார். இவரது தந்தை காமோஸ் 17-ஆம் வம்ச மன்னர் ஆவார். இவரது பாட்டனார் ஆட்சிக் காலத்தில் தீபை நகரத்தில் 15-ஆம் வம்சத்து ஐக்சோஸ் இன பிலிஸ்தியர்கள் செய்த கலகத்தை அடக்கியவர்.
அக்மோஸ் ஆட்சியில் கீழ் எகிப்தை ஆண்ட 15-ஆம் வம்சத்தவர்களான பிலிஸ்திய ஐக்சோஸ் மக்களை நைல் நதி வடிநிலத்திலிருந்து விரட்டியடித்து, கீழ் எகிப்தை, மேல் எகிப்துடன் இணைத்தார். மேலும் தெற்கு எகிப்திற்கு தெற்கில் உள்ள நூபியா மற்றும் சினாய் தீபகற்பம் அருகே உள்ள கானானிய பகுதிகளை கைப்பற்றினார்.
முதலாம் அக்மோஸ் ஏழு வயது இருக்கும் போது, அவரது தந்தை செக்கியுனெரென்ரி தவோ கொல்லப்பட்டார் மற்றும் இவரின் பத்து வயதில் உடன் பிற்ந்த சகோதரனும் இறந்தார். எனவே அக்மோஸ் எகிப்தின் பார்வோனாக முடிசூடினார்.
வசுந்தரா கொம்காலி , வசுந்தரா தை என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட இவர் ஓர் இந்திய பாரம்பரிய இசைக்கலைஞரும் மற்றும் இந்துஸ்தானி இசையின் பழைய கியால் பாரம்பரியமான குவாலியர் கரானாவின் முன்னணி நிபுணராகளில் ஒருவராக இருந்தார். இவர் புகழ்பெற்ற இசைக்கலைஞர் குமார் கந்தர்வாவின் மனைவியாவார். மேலும், இவர் சங்கீத நாடக அகாதமி விருதையும் பெற்றுள்ளார். இந்திய பாரம்பரிய இசையில் இவர் செய்த பங்களிப்பிற்காக இந்திய அரசு 2006 ஆம் ஆண்டு இந்தியக் குடிமகனின் நான்காவது கௌரவமான பத்மசிறீ விருதினை வழங்கி கௌரவித்தது. இவர் பாரம்பரிய ராகங்களை நாட்டுப்புற மக்களுடன் சுதந்திரமாகக் கலந்தார். அவரது வரிகள் மதத்தையும் கடவுளையும் கேள்வி எழுப்பின.
தனது குருவான தியோதரால் அறியப்பட்ட குவாலியர் கரானாவின் கியால் பாரம்பரியத்தை பின்பற்றி, இவர் இந்தியாவில் பல்வேறு கட்டங்களில் நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார். இவர் 1998இல் இந்துஸ்தானி வாய்ப்பாட்டுக்காக சங்கீத நாடக அகாதமி விருதைப் பெற்றார். ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்திய அரசு 2006 ஆம் ஆண்டில் பத்மஸ்ரீ விருதை வழங்கியது.
வசுந்தரா கொம்காலி 2015 சூலை 29 அன்று தனது 84வது வயதில், மாரடைப்பு ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து மத்தியப் பிரதேசத்திலுள்ள தேவாஸ் என்ற ஊரில் உள்ள தனது வீட்டின் இறந்தார். மேலும் இவரது இறுதிச் சடங்குகள் அங்கேயே நடத்தப்பட்டன. இவரது மகள் கலாபினி கொம்காலியும் ஒரு இந்துஸ்தானி இசையின் பிரபல பாடகர் ஆவார்.
60 களின் முற்பகுதியில் அவர்கள் திருமணம் செய்துகொண்டபோது, ​​குமார்ஜியின் வாழ்க்கையில் வசுந்தராவின் பங்கு மாறவில்லை, குறைந்தபட்சம் அவரது மதிப்பீட்டில். "தான் முதலில் ஒரு மாணவன், பின்னர்தான் மனைவி" என்று இவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஊடகங்களுக்கு தெரிவித்தார்.
அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கு குமார் கந்தர்வாவுடன் வாய்ப்பாட்டுகளில் துணையாக இருந்தார். 1992இல் தனது கணவர் இறந்த பிறகுதான் தனியாக நிகழ்ச்சிகளை மேற்கொண்டார். கந்தர்வாவுடன் அவரது துணையாக இருக்க இவர் தனது வாழ்க்கையை தியாகம் செய்ததாக தெரிவிக்கப்படுகிறது.
அசாந்தி நகர-மாநிலத்தின் அசாந்தி மக்கள் அசாசே யாவை அன்னை பூமி, கருவுறுதலின் பூமி தெய்வம், சத்தியத்தை நிலைநிறுத்துபவர், மற்றும் அசாந்தி மக்களின் இறப்பின்போது ஆத்மாக்களை வேறொரு உலகத்திற்கு கொண்டு செல்பவர் என்றும் கருதுகின்றனர். பூமியை வளர்ப்பவர் என்ற பெருமைக்குரியவரான இவர் அனைவருக்கும் வாழ்வாதாரத்தை வழங்குவதாக கருதப்படுகிறார். அசாந்தி மக்கள் இனக்குழுவின் உறுப்பினர் ஒருவர் தனது நம்பகத்தன்மையை நிரூபிக்க விரும்பும்போது, தங்களது உதடுகளை அசாந்தி மண்ணைத் தொட்டு அசாசே யா பிரார்த்தனைப் பாடலை சொல்வார். மற்றொரு பாரம்பரியம் என்னவென்றால், வியாழக்கிழமை ஆசாசே யா துக்கப்பட்டிருப்பதால், அசாந்தி மக்கள் பொதுவாக அசாந்தி நகர-மாநில நிலத்தில் விவசாயம் செய்வதை அன்றைய தினம் வரை தவிர்ப்பார்கள்.
மேற்கு ஆபிரிக்காவின் அகான் மக்கள் அசாசே யாவை பூமி தாய், கருவுறுதலின் பூமி தெய்வம் மற்றும் சத்தியத்தை நிலைநிறுத்துபவர் என்று கருதுகின்றனர். அகான் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் தனது நம்பகத்தன்மையை நிரூபிக்க விரும்பும்போது, ​​அவர் தனது உதடுகளை மண்ணில் தொடுகிறார். மற்றொரு பாரம்பரியம் என்னவென்றால், வியாழக்கிழமை அசாசே யாவின் நாளாக ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதால், அகான் பொதுவாக அந்த நாளில் நிலத்தை அறுவடை செய்வதைத் தவிர்ப்பார்.
அசாசே யா, தந்திரக்காரரான அனன்சியின் தாயும் ஆவார். மேலும், புனிதமான உயர் தலைவர்களின் தெய்வீக மாற்றாந்தாயாகவும் இருக்கிறார். மனிதர்கள் தங்களின் தொடர்ச்சியான வளர்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்காக அதைச் சார்ந்து இருக்கிறார்கள். அவள் மூலமாக, விடுதலை மற்றும் நடனம் மூலம், அவர்கள் தங்கள் மூதாதையர்களுடன் குடும்ப தொடர்புகளை அணுகவும் பராமரிக்கவும் செய்கிறார்கள்.
அசேசா யா மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர். எந்த கோயில்களும் இவருக்கு எழுப்பப்படவில்லை என்றாலும், அதற்கு பதிலாக இவர் அசாந்தி நகர-மாநிலத்தின் விவசாய வயல்களில் வணங்கப்படுகிறார்.
அசாசே யாவின் விருப்பமான அசாந்தி மக்கள் தொழில் ரீதியாக விவசாய துறைகளில் அசாந்தி தொழிலாளர்கள் மற்றும் பூமி கிரகம் இவரது அடையாளமாகும்.
அசாசே யா கருவுறுதலின் பூமி தெய்வமாக கானாவின் அசாந்தி நகரத்தின் அசாந்தி மக்கள் இனக் குழுவினரால் வணங்கப்படும் தெய்வமாகும். இவர் தாய் பூமி அல்லது அபெரூவா என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்.
அசாசே யா, பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கிய வானத்து தெய்வமான நியாம் என்பவரின் மனைவியாவார். அசாசே யா இரண்டு குழந்தைகளான பீ மற்றும் தானோவைப் பெற்றெடுத்தார். பீவுக்கு பியா என்றும் பெயர் உள்ளது.
ஜீனத் மலப்புரம் மாவட்டம் நீலாம்பூரில் அபு அச்சிப்புரம் மற்றும் பாத்திமா ஆகியோருக்கு மகளாகப் பிறந்தார். இவர் தனது ஆரம்பக் கல்வியை நிலம்பூர் நவோதயா பள்ளியில் இருந்து பெற்றார். இவர் திரைப்பட நடிகராக மாறிய நாடகக் கலைஞர் ஆவார். பரதேசி திரைப்படத்திற்காக 2007 ஆம் ஆண்டில் சிறந்த பின்னணிக் குரல் கலைஞருக்கான கேரள மாநில திரைப்பட விருதை தனது சகோதரி ஹப்சத்துடன் பகிர்ந்து கொண்டார்.
ஜீனத் இரண்டு முறை திருமணம் செய்து கொண்டார். இவர் மலையாள நாடக இயக்குநரும் தயாரிப்பாளருமான கே.டி.முஹம்மதுவை 10 சூன் 1981 இல் திருமணம் செய்து கொண்டார். ஆனால் இவர்களது திருமணம் விவாகரத்தில் முடிந்தது. இத்தம்பதிகளுக்கு ஜிதின் என்ற மகனுள்ளார். பின்னர் ஜீனத் அனில் குமார் என்பவரை மணந்தார். இத்தம்பதிகளுக்கு நித்தின் அனில் என்றொரு மகனுள்ளார். இவர்கள் தற்போது கொச்சியில் வசிக்கிறார்கள்.
ஜீனத் என்பவர் இந்திய திரைப்பட நடிகையும் பின்னணிக் குரல் கலைஞருமாவார். 1990களில் மலையாளத் திரைப்படங்களில் ஒரு முக்கிய துணை நடிகையாக இருந்தார்.
கிருஷ்ணாட்டம் என்று அழைக்கப்படும் கிருஷ்ணாட்டம் என்பது இந்தியாவின் கேரளாவில் உள்ளகுருவாயூரப்பன் கோவிலில் ஆடப்படும் ஒரு நாட்டுப்புற நடனக்கலை ஆகும். இது ஒரு நாட்டிய நாடகமாகும். கிருஷ்ணனின் கதையை எட்டு நாடகங்களின் வரிசையில் முன்வைக்கிறது. இது வடக்கு கேரளாவில் கோழிக்கோடு சாமூத்திரி ராஜாவான மனவேதா என்பவரால் உருவாக்கப்பட்ட நாடக உரை வடிவத்தை அடிபடையாகக் கொண்டது. இதன் எட்டு நாடகங்களும் கிருஷ்ணனின் எட்டு அவதாரங்களான, காளியமர்தனம், ராசக்கிரீடை, கம்சவதம், சுயம்வரம், பானாயுதம், விவிதவதம் மற்றும் சுவர்க்காரோகனம். ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துவன. இந்தக் கலையானது கேரளாவின் திருச்ச்சூர் மாவட்டம், குருவாயூர் குருவாயூரப்பன் கோயிலில் வழக்கமாக நிகழ்த்தப்படுவதால் அழியாமல் காக்கப்பட்டு இன்றும் நிகழ்த்தப்படுகிறது.