polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
வங்காளதேசத்தின் பிற மாவட்டங்களைப் போன்று, இம்மாவட்டத்திலும் நான்கு படிகள் கொண்ட கல்வி அமைப்புகள் உள்ளது. அவைகள்: ஐந்தாண்டு படிப்புகள் கொண்ட தொடக்கப்பள்ளிகளும் , ஐந்தாண்டு படிப்புகள் கொண்ட செகண்டரி பள்ளிகளும் , இரண்டாண்டு படிப்பு கொண்ட மேனிலைப்பள்ளிகளும் , நான்கு ஆண்டு படிப்பு கொண்ட இளநிலை பட்டப்படிப்பு மற்றும் ஒராண்டு கால முதுநிலை பட்டப்படிப்பு கொண்ட பல்கலைக்கழகங்களும், கல்லூரிகளும் உள்ளது. வங்காள மொழியுடன், ஆங்கில மொழியும் அனைத்து நிலைகளிலும் கற்பிக்கப்படுகிறது.
நவகோன் மாவட்டம் ( தெற்காசியாவின் வங்காளதேச நாட்டின் அறுபத்தி நான்கு மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டம் ராஜசாகி கோட்டத்தில் உள்ளது. வங்காளதேசத்தின் வடமேற்கில், இந்தியாவின் மேற்கு வங்காள மாநிலத்தை ஒட்டி அமைந்த இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடம் நவகோன் நகரம் ஆகும்.
ராஜசாகி கோட்டத்தில் உள்ள நவகோன் மாவட்டத்தை நிர்வாக வசதிக்காக பதினொன்று துணை மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் இம்மாவட்டத்தில் மூன்று நகராட்சிகளும், 99 கிராம ஒன்றியக் குழுக்களும், 2779 கிராமங்களும் உள்ளது. இதன் அஞ்சல் சுட்டு எண் 6500 ஆகும். தொலைபேசி குறியிடு எண் 0741 ஆகும். இம்மாவட்டம் ஆறு வங்காளதேச நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது.
65 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட நவகோன் மாவட்டத்தின் வடக்கில் இந்தியாவின் மேற்கு வங்காள மாநிலமும், தெற்கில் ராஜசாகி மாவட்டம் மற்றும் நத்தோர் மாவட்டங்களும், கிழக்கில் ஜெய்பூர்ஹட் மாவட்டம் மற்றும் போக்ரா மாவட்டங்களும், மேற்கில் சபாய் நவாப்கஞ்ச் மாவட்டம் மற்றும் இந்தியாவின் மேற்கு வங்காளமும் எல்லைகளாக உள்ளது.
இம்மாவட்டத்தின் முக்கிய கல்வி நிலையங்கள்: பராக்கோல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் வணிக மேலாண்மை கல்லூரி, கங்கங்பூர் சாகித் சியா தொழில்நுட்ப கல்லூரி, ஜாஹங்கிபூர் அரசு கல்லூரி, மகாதேவப்பூர் நாஷிப்பூர் அரசு கல்லூரி, பந்தைகாரா தொழில்நுட்ப மற்றும் வணிக மேலாண்மைக் கல்லூரி, அத்ராய்.
அத்ராய், துளசி, புனர்பாபா, சோட்டா ஜமுனா, சிப் போன்ற ஆறுகள் பாய்வதால் நீர் வளமும், மண் வளமும் கொண்ட இம்மாவட்டத்தில், நெல், கரும்பு, கோதுமை, மா, பலா, வாழை, சணல், எண்ணெய் வித்துக்கள் அதிகம் பயிரிடப்படுகிறது.
ஏமன் நாட்டின் 200 கிலோமீட்டர் கிராமப்புர இணைப்பு சாலைகளுக்காகவும், 75 கிலோமீட்டர் கிராமச்சாலைகள் மேம்பாட்டிற்காகவும் உலக வங்கி 2005 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தில் 40 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை அங்கீகரித்தது. ஏமன் நாட்டின் கிராமப்புறச் சாலை திட்டமிடல் மற்றும் பொறியியல் வலிமைகளை மேம்படுத்தும் ஒரு பெரிய முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக இந்நிதி ஒப்புதல் கருதப்பட்டது. தென்புறத்தில் ஏடனையும் வடக்கில் அம்ரான் மாவட்டத்தையும் இணைக்கின்ற தேசிய நெடுஞ்சாலைகள் அமைத்திடும் 1.6 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் மதிப்பிலான திட்டம் பரிசீலிக்கப்பட்டு வருகிறது. இச்சாலை அமைக்கும் திட்டத்தில் பத்திற்கும் மேற்பட்ட குகைப் பாதைகளும் உள்ளடங்கும். மேலும் இத்திட்டத்தால், சவூதி அரேபியாவுடனான வடக்கு எல்லைப் பகுதியில் இருந்து தெற்கு கடற்கரை வரைக்குமான பயணநேரம் பாதியாக குறையும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
ஏமன் நாட்டில் சாலைப் பயணம் பெரும்பாலும் பாதுகாப்பானதாக இல்லை. நகரங்களுக்குள் சிறிய கூடு உந்துகள் மற்றும் சிறிய பேருந்துகள் பிற வாகனங்களுக்கு மாற்றாக பயணிகளை அழைத்து வருதல், மீள அழைத்துச் செல்லுதல் போன்ற பணிகளை செய்து கொண்டிருக்கின்றன. வாடகை வாகனங்களும் அரசுப் பேருந்துகளும் காணப்பட்டாலும் பெரும்பாலும் அவை பாதுகாப்பில்லாத நிலையிலேயே ஒடுகின்றன. போக்குவரத்து விளக்குகள், காவலர்கள் வழிநடத்திக் கொண்டிருந்தாலும், ஓட்டுநர்கள் மிக குறிப்பாக குறுக்காக செல்லும் வாகனங்களைக் கவனித்து, வாகனங்களை ஓட்டும் போது எச்சரிக்கையாக ஓட்டவேண்டுமென்று அமெரிக்கத் தூதரகம் அறிவுறுத்தியுள்ளது .
தொடருந்து போக்குவரத்திற்காக அவ்வப்போது பல்வேறு ஆலோசனைகள் வழங்கப்பட்டு வந்தபோதிலும், ஏமனில் இருப்புபாதை போக்குவரத்து எதுவும் ஏற்படுத்தப்படவில்லை. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில், எயாட்சு இரயில்வேயை ஏமன் வரை நீட்டிக்கலாம் என்று ஒட்டோமான் பேரரசு பரிந்துரைத்தது. ஆனால் இப்பரிந்துரை செயல்வடிவம் பெறவேயில்லை. சமீபத்தில் 2005 ஆம் ஆண்டில்கூட ஏமன் அரசு போக்குவரத்து கட்டமைப்பு வசதியை அதிகரிக்கும்பொருட்டு இருப்புப் பாதைகளை இணைப்பது தொடர்பாக ஆய்வுகளை மேற்கொண்டது . ஒருங்கிணைந்த மண்டல இரயில் போக்குவரத்தில் ஏமனையும் இணைத்துக்கொள்வதற்கான சம்மதத்தை 2008 ஆம் ஆண்டில் வளைகுடா கூட்டுறவு அமைப்பு அறிவித்தது. இதற்கான சாத்தியங்களை ஆராயவும் தொடங்கியது. ஏடனிலிருந்து தொடங்கும் கடற்கரையோர இருப்புப் பாதையை விரும்பி ஏமன் அரசும் முன்னுரிமையைத் தெரிவித்தது ஏடன்.
ஏமனின் அளவைக் கருத்தில் கொண்டால், அதன் சாலை போக்குவரத்து அமைப்பு மிகவும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாக உள்ளது. ஏமனில் 71.300 கிலோ மீட்டர் அளவுக்கு சாலைகள் உள்ளன, இவற்றில் 6,200 கிலோ மீட்டர் மட்டும் நடைபாதைகளாக உள்ளன. வடக்கில், சனா, தையிசு மற்றும் அல் உதாயதா பகுதிகளை இணைக்கும் சாலைகள் நல்ல நிலையில் நகரங்களுக்கிடையிலான பேருந்துப் போக்குவரத்திற்கு உதவும் வகையில் உள்ளன. அதேவேளையில் ஏடன்-தையிசு சாலையைத் தவிர்த்து தென்புறமுள்ள பிற சாலைகள், பழுதான நிலையில் புதுப்பிக்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளன.
இந்தோனேசியாவில் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் பல வளரும் நாடுகளைப் போல முன்னேற்றம் காணவில்லை. அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் உலகின் முன்னணி நாடுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கக்கூடியதாகவும் இல்லை. எனினும், நாட்டின் வரலாறு முழுவதும், இங்கு அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகள் மற்றும் பங்களிப்புகள் இருந்திருக்கின்றன. தற்போது, இந்தோனேசியக் குடியரசின் ஆராய்ச்சி மற்றும் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம், நாட்டின் விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்ப அபிவிருத்திக்குப் பொறுப்பேற்று செயல்பட்டு வருகிறது. 2010 ஆம் ஆண்டில் இந்தோனேசிய அரசு சுமார் 205 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர் அளவுக்கு விஞ்ஞான மற்றும் தொழில்நுட்ப அபிவிருத்திக்காக ஒதுக்கீடு செய்தது. இத்தொகை நாட்டின் மொத்த செலவீனத்தில் ஒரு சதவீதத்திற்கும் குறைவானது ஆகும்.
சுதந்திரத்துக்குப் பிறகான நவீன இந்தோனேசியாவில், இந்தோனேசியர்களின் குறிப்பிடத்தக்க கட்டுமானத் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தை எடுத்துச்சொல்ல சில சான்றுகள் உள்ளன.
தியோகோர்டோ ராகா சுகாவதி என்ற இந்தோனேசியப் பொறியாளர் 1980 களில் கண்டறிந்த சோசுரோபாகு எனப்படும் சாலைக் கட்டுமானத் திட்டம் மிகவும் பிரபலமானது. போக்குவரத்திற்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்தாமல் மேம்பாலங்கள் கட்டும் இம்முறை பின்னாளில் பல நாடுகளில் பின்பற்றப்பட்டது. பிலிப்பைன்சு, மலேசியா, தாய்லாந்து, சிங்கப்பூர் முதலிய நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட இத்தொழில் நுட்பம் 1995 இல் இந்தோனேசியாவிற்கு காப்புரிமையைப் பெற்றுக் கொடுத்தது.
விவசாய மற்றும் கடல்சார் கலாச்சாரத்தில் வாழ்ந்த இந்தோனேசியத் தீவுநாட்டின் மக்களான இவர்கள், குறிப்பாக விவசாயம் மற்றும் கடல்சார்ந்த, சில பாரம்பரிய தொழில்நுட்பங்கள்களில் சிறந்து இருந்துள்ளனர். உதாரணமாக விவசாயத்தில், இந்தோனேசிய மக்கள், மேலும் பல இதர தென்கிழக்கு ஆசிய நாட்டு மக்கள் போலவே நெல் பயிரிடல் நுட்பத்தில் பிரபலமாக இருந்துள்ளனர். பூகிசு இன மக்களும் மக்காசார் இனத்தவரும் பினிசி எனப்படும் மரப்படகுகள் செய்யும் தொழில்நுட்பத்தில் சிறந்து விளங்கினர். போரோபுதூர் நினைவுச் சின்னமும் வேறு சில கோவில்களும் இந்தோனேசியர்களின் கட்டிடக் கலைக்குச் சான்றாக விளங்குகின்றன.
மேலும், இந்தோனேசியாவில் நன்கு வளர்ச்சியடைந்த இரயில்வே தொழிற்சாலைகள் உள்ளன. மடியுன், கிழக்கு சாவகம் போன்ற மாகாணங்களில் இந்த இரயில்வே தொழிற்சாலைகள் அமைந்துள்ளன. 1982 ஆம் ஆண்டு முதல் இத்தொழிற்சாலைகளில் பயணிகள் இரயில் பெட்டிகள் மற்றும் சரக்கு இரயில் பெட்டிகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இவை மலேசியா, வங்காளதேசம் போன்ற நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியும் செய்யப்படுகின்றன.
இந்தோனேசிய விமான நிறுவனமான கருடா இந்தோனேசியாவின் முன்னாள் இயக்குநரான விவேக்கோ சொய்பனோவும் ஒரு நவீனக் கண்டுபிடிப்பாளராக சிறப்புப் பெற்றுள்ளார். கருடா இந்தோனேசியா ஏர்பசு வானூர்திக்கான இருவர் பயணக் கட்டுப்பாட்டு அறையை கண்டறிந்தார்
தற்கால ஒடிசா பகுதியை உள்ளடக்கிய பிராந்தியம் வரலாற்றுக்காலப் பகுதி முழுக்க அதே பெயரில் அறியப்படாமல் இருந்தது. அதன் பகுதிகள் வேறு சகாப்தங்களில் வெவ்வேறு பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.
கலிங்கம்: என்ற பெயர் சில பழைய நூல்களில் குறிப்பிடப்படுகிறது , ஒரு அரசனான பாலி என்பவர் பிளைகள் இல்லாமல் இருந்தார். இதனால் முனிவர் திர்காத்தமா என்பரிடம் தன் மகன்களுடன் தன்னை ஆசிர்வதிக்குமாறு வேண்டினார். இதனால் முனிவர் இவரது மனைவிக்கு ஐந்து பிள்ளைகளை அருளினார், இந்த அரசியின் பெயர் சுதேசனா. இவளுக்கு பிறந்த இளவரரசர்களின் பெயர்கள் அங்கா, வங்கா, கலிங்கா, சுக்மா, பௌண்டரா. ஆகும். பிறகு இந்த இளவரசர்களால் அவர்களின் பெயர்களாலேயே அரசாட்சிகள் நிறுவப்பட்டன. இளவரசர் வங்கா வங்க நாட்டை, நிறுவினார் இது தற்கால வங்காளதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்கப் பகுதியாகும். இளவரசர் கலிங்கா கலிங்க நாட்டை நிறுவினார, இதுவே தற்கால ஒடிசா பகுதி, வடக்கு சர்கார் பகுதி ஆகும். தொலெமி, மூத்த பிளினி, கிளாடியஸ் அயிலியன்ஸ் ஆகியோர் கலிங்கம் என்ற பெயரைத் தங்கள் நூல்களில் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
உத்கலா: உத்கலா என்பது கலிங்கத்தின் ஒரு பகுதியாகும் இது மகாபாரதத்தின் சில பகுதிகளில் குறிப்பிடப்படுகிறது. கர்ணன் மற்றவர்கள் மத்தியில் உத்கல இராஜ்ஜியத்தை வெற்றி கொண்டதுபோல கூறப்படுகிறது. ஆனால், இரகுவம்சம் மற்றும் பிரம்ம புராணம் போன்ற மற்ற நூல்களின்படி, அங்கு தனி அரசாட்சி நிலவியதாக கூறுகிறது. இந்த உத்கலப் பிரதேசம் கலிங்கத்தில் எந்த இடத்தைச் சேர்ந்தது என்பது குறித்து மாறுபட்ட கருத்துகள் நிலவுகின்றன பகுதி கலிங்க நாட்டின் ஒரு பகுதியாகவோ அல்லது உத்-கலிங்கா. என்ற சொல்லைக் குறிப்பதாகவோ இருக்கலாம். உத்கல தேசம் என்பது "மிகச் சிறந்த கலைகள்" நிறைந்த நிலம் என்ற பொருள் இருக்கலாம். பெயர் தோற்றம் தொடர்பாக இதுபோன்ற மற்ற வாதங்களும் உள்ளன.
மகாகண்டரா: இந்தப் பெயர் சில குப்தர் கால கல்வெட்டுகளில் குறிப்பிடப்படுகிறது. இச்சொல் "பெருங்காடு" என்ற பொருளை தருகிறது. மற்றும் இது பொதுவாக தற்கால களாஹாண்டி மாவட்டம் மற்றும் ஜேய்பூர் பகுதியைக் குறிக்கிறது. மகாபாரதத்திலும் கண்டரா என்ற பெயர் குறிப்பிடுகிறது, இது இப்பகுதியைக் குறிப்பதாகவோ அல்லது அல்லாததாகவோ இருக்கலாம்.
உத்ரா: உத்ரா இச்சொல் முதலில் உத்ரா என்ற ஒரு இன குழு அல்லது பழங்குடி மக்களைக் குறிக்க பயன்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் பின்னர் ஒடிசா கடற்கரை பகுதியைச் சுற்றி, உத்ர ராஜ்யம் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.
ஒர்டா: ஒட்ரா எளிமையாக உத்ரா என்று குறிப்பிடும் சொல் ஒரு பழங்குடி மக்களை குறிக்கும் சொல்லாக இருக்கலாம், ஆனால் பின்னர் இது ஒட்ரா தேசத்தை குறிப்பிடும் சொல்லாகவும் வந்தது.
ஒட்டியானா: ஒட்டியானா, என்ற பெயரை சில பௌத்த நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன, இதை சில அறிஞர்கள்ஒடிசாவை குறிப்பிடப்படுவதாக இருக்கலாம் என கூறுகின்றனர்.
கமலா மண்டலா: அதாவது "தாமரை பிராந்தியம்", என்ற பொருள் கொண்ட இந்தச் சொல் 13 ஆம் நூற்றாண்டின் கலாஹந்தியின் களாஹாண்டி மாவட்டம் நர்லா கல்வெட்டுகளில் இந்த பெயர் குறிப்பிடப்படுகிறது.
தென் கோசலை: என்பது தற்கால சத்தீசுகர் மற்றும் மேற்கு ஒடிசாவை குறிப்பதாகும். இதை தற்போதைய உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள கோசலையையோடு, குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. இராமாயணத்தின்படி, இராமனின் மகனான இலவன் உத்தர கோசலையை ஆண்டான் மற்றும் இன்னொரு மகனான குசன் இதே பகுதியை ஆண்டான்.
திரிகலிங்கா: இந்தப் பெயர் சில செப்பேடுகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. திரி-கலிங்கா என்பது "மூன்று கலிங்கர்கள்" என்ற பொருள் குறிப்பதாக இருக்கலாம் இது கலிங்க நாட்டின் மூன்று மாநிலங்களாக கலிங்ம், தென் கோசலை, கொங்கோடா ஆகியவற்றை குறிப்பிடப்படுவதாக இருக்கலாம்.
சேடி: சேடி என்பது காரவேலனின் நாட்டைக் குறிப்பதாகும். இந்த பெயர் அவனது மறைவுக்குப் பிறகு அவனது பேரரசை குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது. (சேடி பேரரசு என்பது மகாமேகவாகன வம்சத்தையும் குறிப்பிடப்படுகிறது). இதனுடன் மேற்கு இந்தியாவின் தேதி நாட்டுடன் குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது.
தோசலி: தோசலி என்பது ஒரு நகரத்தையும், அதைச்சுற்றிய பிராந்தியத்தையும் குறிக்கப் தோஷாலா என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது, இது அசோகர் காலத்தில் கலிங்கத்தின் ஒரு உட்பிரிவாக இருக்கலாம். தோசா நகரம் தற்கால தௌளி நகரத்தைக் குறிக்கிறது. பிற்காலத்தில் , வட தோசாலி மற்றும் தெற்கு தொசாலி என கூறப்பட்டது, இந்த பகுதியை வடக்கு தெற்காக மகாந்தி பிரித்திருக்கலாம்.
ஜாஜ்நகர்: இந்நப் பெயரைக் கொண்டு ஒடிசாவை தபாகத்-இ-நசிரி , தாரிக்-இ-பிரோஸ் ஷாஹி , மற்றும் மற்றும் சில நூல்களில் இக்காலகட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
பொ.ஊ.மு. 313 இல் கலிங்க இளவரசி ஹேமாமாலா என்பவர், புத்தரின் புனிதப் பல்லை எடுத்துக்கொண்டு நாட்டைவிட்டு வெளியேறி, இலங்கைக்கு மறைமுகமாக சென்று இலங்கை அரசனான சிறிமேகவண்ணனிடம் ஒப்படைத்தார். ஒரு புராணத்தின்படி புத்தரின் சிதையிலிருந்து புத்தரின் பெண் சீடரான கேமா ஒரு புனிதப்பல்லை எடுத்து ஒரு மன்னனான பிரம்மதத்தனிடம் அளித்தார். இந்த மன்னர் கலிங்க நாட்டின் தண்டபுரம் என்னும் நகரில் ஒரு கோயிலைக் கட்டி புனிதப்பல்லை அங்கே வைத்தார். பல தலைமுறைகள் கழித்து அங்கு குகசிவனின் ஆட்சியின் போது, உஜ்ஜைன் இளவரசர் புனிதப்பயணம் வந்தார். அவர் குகசிவனின் மகளான இளவரசி ஹேமாமாலாவை திருமணம் செய்துகொண்டார், இவர் பின்னர் தந்தகுமாரா என அழைக்கப்பட்டார். ஒரு மன்னர் கலிங்கத்தை தாக்கிய போது, தந்தகுமாரன் ற்றும் ஹேமாமாலா ஆகியோர் பினிதப்பல்லை பாதுகாக்க அதை எடுத்துக் கொண்டு தப்பி ஓடிவிட்டனர்.
மகாபாரதத்தில் கலிங்க நாடு குறித்து பல இட்களில் குறிப்படப்பட்டுள்ளது. கலிங்க மன்னனான ஸ்ருதயுதா, இவனது பெற்றோர் வருணன் மற்றும் பர்நசா ஆறு ஆவர். இவன் குருச்சேத்திரப் போரில் கௌரவர் அணியில் இணைந்து போரிட்டார். இவரது தாயாரின் கோரிக்கையே ஏற்று இவரது தந்தை ஒரு தெய்வீக தண்டாயுதத்தை ஸ்ருதாயுதாவுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது, இது இவரைக் காக்கும் என்றும், ஆனால் போரில் ஈடுபடாதவரை இதைக்கொண்டு தாக்கினால் இந்த ஆயுதம் திரும்பிவந்து இவரையே அழித்துவிடுமென்று எச்சரித்தார். அர்சுனனின் அம்பு மழையில் போர் தீவிரமானது, போரின்போது தனது ஆயுதத்தை போரில் ஈடுபடாத நிராயுதபாணியாக தேரோட்டிக்கொண்டிருந்த கிருட்டிணனின் மீது ஏவினார் இதனால் தண்டாயுதம் திரும்பிவந்து ஸ்ருதாயுதாவையதாக்கிக் கொன்றது. கிருஷ்ணனைக் கொன்ற வில்லாளனான ஜர சவரா மற்றும் ஏகலைவன் ஆகியோர் ஒடிசாவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று கூறப்படுகிறது.
பொ.ஊ. 1568 ஆம் ஆண்டு இப் பிராந்தியத்தின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய புள்ளியாக கருதப்படுகிறது. பொ.ஊ. 1568 இல், இப் பிராந்தியம் வங்காள சுல்தான்களின் படைத் தளபதியான கலபஹாட் தலைமையிலான படைகளால் வெற்றி கொள்ளப்பட்டது. இதனால் பிராந்தியம் தனது அரசியல் அடையாளத்தை இழந்து. இப் பகுதியில் பின்வந்த ஆட்சியாளர்கள் உண்மையான அரசர்கள் என்றாலும் அவர்களின் கிளை நதிபோன்ற பிரபுக்கள் கட்டுப்பாட்டிலேயே பிராந்தியம் இருந்தது. 1751 ஆண்டுக்குப் பின், மராட்டியர்கள் கிட்டத்தட்ட அரை தசாப்தங்கள் இப்பகுதியை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். 1803 ஆம் ஆண்டு, பிரித்தானியப் பேரரசின் கீழ் வந்தது. பிரித்தானியர் இப்பிராந்தியத்தை மற்ற பிரதேசங்களின் பகுதிகளாக பிரித்தனர். 1936 ஆம் ஆண்டு, ஒடியா மொழி பேசும் மக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒடிசா மாகாணம் உருவாக்கப்பட்டது.
ஒடிசாவில் மனித வரலாறு பழங் கற்காலம் முதல் தொடங்குகிறது, இங்கு பழங்கால தழும்பழி கருவிகள் பல்வேறு இடங்களில் பல்வேறு இடங்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. ஒடிசாவின் வரலாறு துவக்கக் காலப் பகுதி பெரும்பாலும் தெளிவாக இல்லை, இப்பிராந்தியத்தைப் பற்றி சில குறிப்புகள் மகாபாரதம், மகா கோவிந்த சுதா மற்றும் சில புராணங்கள் போன்றவற்றில் குறிப்பிடப்படுகிறது. பொ.ஊ.மு. 261 இல் இப்பகுதி, மவுரிய பேரரசின் அசோகரால் கலிங்கப் போரின் ரத்த வெள்ளத்தில் கைப்பற்றப்பட்டது. இப்போரின் அழிவுகள் அசோகரை மனதளவில் பெரும் பாதிப்பை உள்ளாக்கியது. இதனால் அமைதிவழிக்கு திரும்பிய அசோகர் புத்த மதத்தைத் தழுவினார். இதன் பிறகு அவர் பல்வேறு அயல் நாடுகளுக்கு அமைதித் தூதுவர்களை அனுப்பினான். இவ்வாறு இவர் செயல்பட்டதில் ஒரு மறைமுக விளைவாக, ஆசியாவில் புத்த மதம் பரவியது.
போய் வம்சமானது 1541 இல், ஒரு இரத்தக்களரியான ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு சதியால் அரியணைக்கு வந்த கோவிந்தா வித்யாதரனால் நிறுவப்பட்டது. இந்த மரபினரின் ஆட்சி குறுகிய காலமே நீடித்தது மேலும் இவர்கள் காலத்தில் ராஜ்யத்தின் அண்டை அரசர்கள் மோதலுக்கு வந்ததனர், அதுமட்டுமல்லாது உள்நாட்டுப் போர்களால் நாட்டில் குழப்ப நிலை ஏற்பட்டது. முதலில், கோவிந்த வித்யாதரனின் மருமகனான இரகுபஞ்ச்சோத்ராய் கலகம் செய்தார். கோவிந்த வித்யாதரன் செல்வாக்கற்ற ஆட்சியாளராக இருந்தார் இவரது மகனான சக்ரபிரதாபன் அரியனையைக் கைப்பற்றினார். இவர் 1557 ஆம் ஆண்டில் இறந்த பின்னர், முகுந்தா தேவா என்ற ஒரு அமைச்சர் கலகம் செய்தார். இவர் போய் மரபின் இரு அரசர்களைக் கொன்று, இரகுபஞ்ச்சோத்ராயின் கலகத்தை ஒடுக்கி தன்னை ஒடிசாவின் அரசராக அறிவித்துக் கொண்டார்.
சமுத்திரகுப்தர் இந்தப்பகுதியைக் கைப்பற்றினார் என்பது அவரது அலகாபாத் கல்வெட்டு வழியாகத் தெரியவருகிறது, மேலும் இதில் அவர் கைப்பற்றிய பகுதிகளாக மகாந்திரனின் கோசலை, வயாகர்ராஜனின் மகாகண்டரா, மந்தரராஜனின் கேரளம், மகேந்திரனின் பிஸ்தபுரம், சுவாமிதாதாவின் கொத்தூரா மலைப்பகுதிகள், தமனாவின் இரண்டபள்ளா, விஷ்ணூகோபனின் காஞ்சிபுரம், நில்லராஜனின் அவமுக்தா, அஸ்திவர்மனின் வேங்கி, உக்ரசேனனின் பலக்கா, குபேரனின் தேவராஸ்ட்ரம், தன்மஜயாவின் குஸ்தலபுரம், மற்றும் பிற. பிஸ்தபுரம் என்பது கலிங்கத்தின் தலையகராக யூகிக்கப்படுகிறது. மகாகண்டரா மேற்கு ஒரிசாவின் பகுதியாக யூகிக்கப்படுகிறது. கொத்தூரா தற்கால கஞ்சாம் மாவட்டம் என கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
முகுந்த தேவன் 1559 இல், ஒரு இரத்தக்களரியான ஆட்சி கவிழ்ப்பு செயலைச் செய்து ஆட்சிக்கு வந்தவராவார். மதள பஞ்சி கோவிலின் கல்வெட்டுகள் முகுந்த தேவனை ஒரு சாளுக்கியர் என்று கூறுகிறது. இந்த காலகட்டத்தில், ஒடிசாவில் பல உள் முரண்பாடுகள் ஏற்பட்டது. இக்கால கட்டத்தில் முகுந்த தேவன் அக்பருடன் கூட்டணி அமைத்தார், இதனால் வங்காள ஆட்சியாளரான சுலைமான் கான் கரானியின் பகையை சம்பாதிக்கிறார். சுலைமான் 1567 ஆம் ஆண்டில், ஒடிசாவைக் கைப்பற்றும் நோக்குடன் அவரது மகனான பையாசுடு கான் கரானி மற்றும் அவரது மோசமான தளபதியான களாபகாத் ஆகியோர் தலைமையில் படைகளை அனுப்பினார்.
சில நூல்களின்படி , ஒரு அரசனான பாலி என்பவர் பிளைகள் இல்லாமல் இருந்தார். இதனால் முனிவர் திர்காத்தமா என்பரிடம் தன் மகன்களுடன் தன்னை ஆசிர்வதிக்குமாறு வேண்டினார். இதனால் முனிவர் இவரது மனைவிக்கு ஐந்து பிள்ளைகளை அருளினார். இதன்படி அரசிக்கு ஐந்து பிள்ளைகள் பிறந்தனர் இவர்களின் பெயர் அங்க, வங்க, கலிங்க, சும்ஹ , பௌண்டரா. பிறகு இந்த இளவரசர்களால் அவர்களின் பெயர்களாலேயே அரசாட்சிகள் நிறுவப்பட்டன. இளவரசர் வங்கா வங்க நாட்டை, நிறுவினார் இது தற்கால வங்கதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்கப் பகுதியாகும். இளவரசர் கலிங்கா கலிங்க நாட்டை நிறுவினார், இதுவே தற்கால ஒடிசா பகுதி.
தபாக்-இ.நசிரி என்ற நூலில் உள்ள குறிப்பில் 1243 இல் கலிங்கத்தின் ஜெய்நகர் ஆட்சியாளருக்கு வங்காள ஆட்சியாளரால் துன்பம் ஏற்பட்டது. தில்லி சுல்தானகத்தின் கீழ் அதன் வாங்காள ஆளுநராக இருந்த டுக்ரல் டுகான் கான் என்பவர் கலிங்கத்தின் ஜெய்நகரின்மீது 1244 மார்ச்சில் படையெடுத்தார். இந்தப் படைகளை ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு கலிங்கப்படைகள் கத்தசின் கோட்டையின் முன்பு எதிர்கொண்டன போரில் இழப்புகளை அடைந்த கலிங்கப்படைகள் கோட்டைக்குள் பின்வாங்கின. பின்னர் கானின் படைகள் மதிய உணவு உண்டு கொண்டிருந்த நேரத்தில் கலிங்கப்படைகள் அதிரடியாக கானின் படைகளை சூழ்ந்து தாக்கின. இதனால் நிலை குளைந்த கானின் படைகள் பின்வாங்கிச் சென்றன.
இவர் தனது மகனான, பிரதாபருத்ர தேவனுக்கு 1497 ஆம் ஆண்டு முடிசூட்டினார். பதவிக்கு வந்த உடனே, அவர் வங்காள அலாவுதீன் ஹுசைன் ஷாவின் சேனைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவரது ஆட்சிக் காலத்தில், 1508 இல் அலாவுதீன் ஹுசைன் ஷா மீண்டும் படையெடுத்து வந்தார், இந்த நேரத்தில் முஸ்லீம் இராணுவம் பூரி வரை அணிவகுத்துச் சென்று தாக்கியது. 1512 ஆம் ஆண்டில் விஜயநகர பேரரசின் மன்னர் கிருஷ்ண தேவராயர் கலிங்கத்தின் மீது படையெடுத்து கஜபதி பேரரசின் படைகளைத் தோற்கடித்தார். 1522 ஆம் ஆண்டு, கோல்கொண்டாவின் குலி குதுப் ஷாவின் படைகளை கிருஷ்ணா கோதாவரி பகுதியிலிருந்து ஒடியா படைகள் அகற்றியது.
காரவேலன் பொ.ஊ.மு. முதலாம் நூற்றாண்டில் கலிங்க நாட்டை ஆண்ட மகாமேகவாகன வம்சத்தின் மூன்றாவதும் மிகச் சிறந்தவனுமான பேரரசன் ஆவான். காரவேலன் குறித்த முக்கியமான தகவல்கள் அவனது 17 வரிகளைக்கொண்ட ஆத்திகும்பா கல்வெட்டில் கிடைக்கின்றன. இக்கல்வெட்டு, ஒடிசாவின் புபனேசுவருக்கு அருகில் உள்ள உதயகிரிக் குன்றில் காணும் குகையொன்றில் காணப்படுகிறது. இக்கல்வெட்டு இம்மரபை சேடி என்று குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் இது மேற்கு இந்தியாவில் இருந்த செடி ராஜ்ஜியம் அல்ல. இக்கல்வெட்டு இவரது 13 வது ஆட்சியாண்டில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
குப்தர் காலத்திற்கு பிந்தைய காலத்தில் இன்னொரு அரசமரபான சரபபுரியா மரபினர் மேற்கு ஒடிசவை ஆண்டனர். இவர்களைப் பற்றி மிகுதியாக அறிய இயலவில்லை. இவர்களை பற்றி செப்பு தகடுகள், நாணயங்கள் கல்வெட்டுகளில் இருந்து தெரிய வருகிறது. மேலும் இவர்கள் அமர்ராயகுல மரபினர் என அழைக்கப்பட்டோ அல்லது இல்லாமலோ இருக்கலாம். இந்த மரபில் இருந்து சரபா துவங்கி இருக்கவேண்டும், அவர்கள் குப்தர்களின் கீழ் சிற்றரசர்களாக இருந்தனர். அவர்களால் தற்கால ராய்ப்பூர், பிலாஸ்பூர், களாஹாண்டி போன்ற பகுதிகளை ஆட்சி செய்தனர். இவர்களது ஆட்சி பொ.ஊ. 499 முதல் 700 வரை நீடித்தது.
முதலாம் இந்திரவர்மன்தான் கீழை கங்க மரபில் அறியப்பட்ட துவக்கக்கால மன்னராவார். இவரது ஜிர்ஜங்கி சாசணம் பொ.ஊ. 537 இல் இவரது 39 வது ஆட்சியாண்டில் வெளியிடப்பட்டது. இவரது தலைநகராக தண்டபுரம் இருந்துள்ளது. இன்னொரு செப்பேட்டில் இவரைப்பற்றி குறிப்படப்படுகிறது இதில் விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசின் மன்னரான இந்திர பத்தரக்கா இவரை தோற்கடித்ததாக உள்ளது. இம்மரபின் பல அரசர்கள் திரிகலிங்காதிபதி என பட்டம் பூண்டிருந்தனர். இவர்களின் தலைநகரம் பிற்காலத்தில் முதலாம் தேவாந்திர வர்மனான் காலத்தில் கலிங்கநகரத்திற்கு மாற்றப்பட்டது.
இவர்கள் காலத்தில், பொ.ஊ. 639 இல் சீனப்பயணியான சுவான்சாங் இந்தப் பிரதேசத்துக்கு வந்தார், இவர் தன் குறிப்புகளில் இந்தப் பகுதியில் புத்த மதம் பரவலாக நடைமுறையில் இருந்தது என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும் புபுஹகிரி என்ற மடம் இருந்ததை குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்த தளம் அண்மைக் காலத்தில் அழிவுற்றது. புதிய அகழ்வாய்வுகளில் இக்காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த பல புத்த நினைவுச்சின்னங்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. 11 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஒடிசாவை சோழப் பேரரசின் ராஜேந்திர சோழனால் கைப்பற்றப்பட்டது.
மௌரிய மரபின் அசோகரால் கலிங்கப் போரினால் ரத்த வெள்ளத்தில் பொ.ஊ.மு. 261 இல் கலிங்க நாடு கைப்பற்றப்பட்டது. அசோகர் ஆட்சிக்கு வந்த எட்டாவது ஆண்டில் இப்போர் நிகழுந்தது. இவரது சொந்த பிரகடனங்களின்படி, இப்போரில் 1,000,000 மக்கள் கொல்லப்பட்டனர், மற்றும் 1,500,000 கைப்பற்றப்பட்டனர் மற்றும் இன்னும் பலர் பாதிப்புகளுக்கு ஆளாயினர். இப்போரின் அழிவுகள் அசோகரை மனதளவில் பெரும் பாதிப்பை உள்ளாக்கியது. இதனால் அமைதிவழிக்கு திரும்பிய அசோகர் புத்த மதத்தைத் தழுவினார்.
கஜபதி பேரரசு என்பது 1435 இல் கபிலேந்திர தேவனால் நிறுவப்பட்டது. இது கீழைக் கங்க கடைசி மன்னனான நான்காம் பானுதேவனின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் நிறுவப்பட்டது. இந்த மரபு சூர்யவம்சி மரபு என்ற பெயராலும் அறியப்படுகிறது. 1450 இல் கபிலேந்திர தேவன் தன் மூத்தமகன் ஹமிராவை இராஜமுந்திரி மற்றும் கொண்டவீடு ஆகிபகுதிகளுக்கு ஆளுநராக நியமித்தார். கபிலேந்திர தேவன் தனது பேரரசை வடக்கில் கங்கை முதல் தெற்கில் பீதர் வரை 1457 இல் விரிவாக்கினார்.
மகாபத்ம நந்தர் என்னும் மகத ஆட்சியாளர் பொ.ஊ.மு. 350 இல் தனது ஆட்சிக்காலத்தில் கலிங்க நாட்டை வெற்றி கொண்டதாக கருதப்படுகிறது. பொ.ஊ.மு 350. ஹத்திகும்பா கல்வெட்டுகளில் கலிங்க நாட்டுப் பகுதியை நந்தர் வெற்றி கொண்டதைக் குறிப்பிடுகிறது. இந்தக் கல்வெட்டுகளில் அவர்களது ஆட்சிக் காலத்தில் இந்த நாட்டில் நந்த அரசர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட நீர்ப்பாசன திட்டங்கள் குறித்து குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.
1467 இல் கபிலந்திர தேவன் இறந்த போது, அவரது மகன்களுக்கு இடையில் அரியனையைக் கைப்பற்ற உள்நாட்டு போர் ஏற்பட்டது. இறுதியில், புருசோத்தம தேவின் ஹம்வீரனை தோற்கடித்து 1484 இல் அரியனையக் கைப்பற்றினார். ஆனால், இந்த குழப்ப காலத்தில் பேரரசின் குறிப்பிடத்தக்க தெற்கு பகுதிகளை விசயநகரப் பேரரசின் ம்ன்னான சாளுவ நரசிம்மனிடம் இழந்தனர். அவர் இறந்த நேரத்தில், இழந்த சில பிரதேசங்களை மீட்டார்.
6 ஆம் நூற்றாண்டில் சூத்ரகராவில், பவுத்தியனா, கலிங்க நாட்டு இன்னும் வேத மரபினால் பாதிக்கப்படாதிக்கப்படாமல் உள்ளது என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும் இவர் கலிங்க நாட்டிற்கு மக்கள் வர தவம் செய்திருக்கவேண்டும் என்று கூறுகிறார்.
இவர் காலத்தில்தான் புரி ஜெகன்நாதர் கோயில் கட்டும் பணி தொடங்கியது என்று கூறப்படுகிறது. கோயில் பனிகள் பின்னர் அவரது வாரிசான மூன்றாம் அனகபீமவர்மனால் முடிக்கப்பட்டது. முதலாம் நரசிம்மதேவனால் கொனார்க் சூரியக் கோயில் கட்டப்பட்டது என அறியப்படுகிறது.
பொ.ஊ. 1187 இல் இலங்கை அரியனையை கலிங்கத்திலிருந்து சென்ற நிசங்க மல்லன் கைப்பற்றினார். இவர் கலிங்கத்தின் தலைநகரான சிங்கபுரத்தில் 1157 ல் பிறந்தவராக இருக்கலாம். 1215 ஆம் ஆண்டில், கலிங்கத்திலிருந்து இலங்கைக்கு படைகளுடன் சென்ற, கலிங்க மாகன் 21 ஆண்டுகள் ஆட்சியில் இருந்ததார்.
கஜபதி பேரரசின் அரசராக பிரதாபருத்ராவைத் தேவன் இருந்தபோது அவரது அமைச்சராக இருந்த கோவிந்த வித்யாதரர் இருந்தார். இந்நிலையில், பிரதாபருத்ரத் தேவனுக்கு எதிராக கலகம் செய்த அமைச்சர் கோவிந்த வித்யாதரர் பிரதாபருத்ராவைத் தேவனையும் அவரது இரு மகன்களை கொலை செய்த பின்னர், 1541 இல் தானே அரியணை ஏறினார்.
ஒடிசா என்ற பெயர், இந்தியாவில் இப்பகுதி தற்போது உள்ள நிலையைக் குறிக்கிறது. ஆனால் இந்த பிராந்தியம் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு பெயர்களில் அழைக்கப்படது. பிராந்தியத்தின் எல்லைகளும் பல்வேறு காலகட்டங்களில் மாறுபட்டு வந்துள்ளது.
சமுத்திரகுப்தர் காலத்திற்குப்பிறகு, தென் கலிங்கத்தை மத்தறை மரபினர் ஆண்டனர், இவர்கள் பிஸ்தபுரத்தில் இருந்து ஆட்சி செய்தனர் ஆனால் சிம்ம்புரத்திலிருந்தும் செப்பேடுகளை வெளியிட்டனர். இவர்களின் அரசு மகாந்தியிலிருந்து கோதாவரிவரை பரவியிருந்த்து.
12 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில், கலிங்க நாட்டை முதலாம் குலோத்துங்க சோழன் அவருடைய தளபதி கருணாகரத் தொண்டைமான் மூலம் படையெடுத்து கைப்பற்றியதை. ஒட்டக்கூத்தர் தன் கலிங்கத்துப் பரணி இலக்கிய நூலில் புகழ்ந்து எழுதி உள்ளார்.
அசுர்கா என்ற இடத்தில், மணிகள் மற்றும் அச்சுகுத்திய காசுகள் கண்டறியப்பட்டன. இவை மவுரியர் காலத்துக்கு முற்பட்ட பெயர் தெரியாத அரசரின் காலத்தைச் சேர்ந்தவையாகும்.
கபிலேந்திர தேவனின் ஆட்சியின்போது, சரளா தாசா என்னும் ஒடியா கவிஞர், ஒடியா மொழியில் மகாபாரதம் மற்றும் அவரது மற்ற படைப்புகளை எழுதினார்.
தங்காயில் மாவட்டம் இந்தி:ंा िा) தெற்காசியாவின் வங்காளதேச நாட்டின் அறுபத்தி நான்கு மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். 3,414.28 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்டஇம்மாவட்டம் டாக்கா கோட்டத்தில் உள்ளது. மத்திய வங்காளதேசத்தில் அமைந்த இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடம் தங்காயில் நகரம் ஆகும்.
மத்திய வங்காள தேசத்தின் டாக்கா கோட்டத்தில் அமைந்த தங்காயில் மாவட்டத்தின் வடக்கில் ஜமால்பூர் மாவட்டமும், தெற்கில் டாக்கா மாவட்டம் மற்றும் மணிகஞ்ச் மாவட்டங்களும், கிழக்கில் மைமன்சிங் மாவட்டம் மற்றும் காஜிபூர் மாவட்டங்களும், மேற்கில் சிராஜ்கஞ்ச் மாவட்டமும் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
இம்மாவட்டத்தின் முக்கிய ஆறுகளாக ஜமுனா ஆறு, தாலேஷ்வரி ஆறு, ஜெனாய் ஆறு, பங்க்சி ஆறு, லௌஹாஜங் ஆறு, லங்குலியா ஆறு, ஜக்னி ஆறு, புங்கிலி ஆறு, போதிக்ஜனி ஆறு முதலிய ஆறுகள் உள்ளது. எனவே இம்மாவட்டம் நீர் வளமும், மண் வளமும் மிக்கதாக உள்ளது.
இம்மாவட்டத்தை நிர்வாக வசதிக்காக பனிரெண்டு துணை மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இம்மாவட்டம் 108 தொகுதிகள் கொண்ட பதினொன்று நகராட்சி மன்றங்களும், நூற்றி ஒன்பது ஊராட்சி ஒன்றியக் குழுக்களும், 2516 கிராமங்களையும் கொண்டுள்ளது.
மரபு வழியான போக்குவரத்திற்கு சாதாரண பயணிகளின் படகுகள், குதிரை வண்டிகள், பல்லாக்குகள், மாட்டு வண்டிகள் மற்றும் உல்லாசப் படகுகள் பயன்படுத்துகின்றனர்.
இம்மாவட்டத்திலிருந்து சணல் பொருட்கள், சர்க்கரை, சேலைகள், இனிப்புமாமிச உணவுகள், சேலைகள், வாழை, அன்னாசிப்பழம், ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது.