polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
மத்திய அரசாங்கம் தனது 103 தேசிய வேளாண் ஆராய்ச்சி மையங்களுள் ஒரே பயிருக்காக இருவேரு இடங்களில் செயல்படும் 43 நிறுவனங்களை மூட நிதி ஆயோக் பரிந்துரைத்துள்ளது. இதில் தமிழ்நாட்டிலுள்ள மூன்று தேசிய விவசாய ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களை மூட உத்தேசித்துள்ளதாகவும் தெரிகிறது. சென்னையிலுள்ள மத்திய உவர்நீர் மீன் வளர்ப்பு ஆராய்ச்சி மையத்தினை கொச்சியில் செயல்படும் நிறுவனத்துடன் இணைக்க உள்ளதாகவும் நவம்பர் 2017ல் செய்தி வந்ததையடுத்து தமிழக விவசாயிகள் சார்பில் கடும் எதிர்ப்பு எழுந்துள்ளது.
கரும்பு இனப்பெருக்க நிறுவனம் என்பது தமிழ்நாட்டின், கோயமுத்தூரில் உள்ள மத்திய ஆராய்ச்சி நிறுவனமாகும். இது 1912இல் நிறுவப்பட்டது மற்றும் இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சிக் குழுமத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. இது கரும்பு உற்பத்தியை பெருக்கும் ஆராய்ச்சிகளை ஊக்குவிக்கும் வகையில் நிறுவப்பட்டது. மேலும் நாட்டின் ஒரே கரும்பு ஆராய்ச்சி நிறுவனம் இது ஆகும்.
நிகழ்கால வியட்நாமிலும் பெண்களின் உரிமைகள் உயர்ந்தவண்ணமே உள்ளதோடு மகளிர் தலைமையுங்கூட வளர்ந்தவண்ணமே உள்ளது. அண்மையில், தாங் தி நிகோசு தின் 2016 ஏப்பிரலில் இருந்து வியட்நாமியக் குடியரசுத் துணைத்தலைவராக உள்ளார். கூடுதலாக, நிகுயேன் தி கிம் நிகான் 2016 மார்ச்சில் இருந்து வியட்நாம் தேசியச் சட்டமன்றத் தலைவியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். இதுவே இம்மன்ற முதல் பெண் தலைமையாகும். என்றாலும் வியட்நாமில் வீட்டளவிலும் சமூகப் பொருளியல் மட்டத்திலும் இன்னமும் பழைய ஆண்பாலினப் பாத்திர, பண்பாட்டுத் தாக்கங்கள் இல்லாமல் இல்லை.
சீனக் குடியேற்ற ஆட்சிக்கு முன்பு வியட்நாம் தாய்வழி சமூகமாகவே இருந்துள்ளது எனவும் சீன ஆட்சி வியட்நாமில் கன்பூசியத் தந்தைவழி முறைமையைத் திணித்தது எனவும் பல அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். பெரும்பாலான பகுதிகளில் கி.பி இரண்டாம் நூற்றாண்டளவில் சீன ஆட்சி முடிவுற்றாலும், பின்வந்த வியட்நாமிய அரசகுலங்கள் சீன விழுமியங்களையும் நிறுவனங்களையும் பின்பற்றலாயினர்.19 ஆம் நூற்றாண்டில் பிரெஞ்சு இந்தோசஇன ஆட்சி ஏற்பட்டது. அப்போது பலவியட்நாமிய் மகளிர் ஐரோப்பியரை மணந்தனர். இது இருபாலாருக்கும் நலம்தருவதாகக் கருதிக்கொண்டனர்.
20 ஆம் நூற்றாண்டு முழுவதும் போரிலும் வீட்டுக்கு வெளியிலும் வியட்நாம் மகளிரின் பஙளிப்பும் பாத்திரமும் விரிவடைந்தவண்ணமே இருந்தன, குறிப்பாக இந்நிலை இந்தோசீனப் போரில் திறம்பட வெளிப்பட்டது. வியட்நாம் போரின்போதும் பின்னரும், வியட்நாமின் பொதுவுடைமைக் கட்சி ஆட்சி மகளிரின் உரிமைகளையும் சமமையையும் அரசில் மகளிரின் பங்களிப்பையும் வென்றெடுத்தது. 1960 களில் அரசு வேலைகளில் பெண்களுக்கான ஒதுக்கீட்டை நடைமுறைப்படுத்தியது, இதன்படி, அனைத்து அரசு துறைகளிலும் குறிப்பிட்ட விழுக்காட்டில் மகளிருக்கு வேளை வழங்கப்பட்டது.
வீட்டு வாசலில் பகைவன் வந்தால், பெண்களும் போருக்குக் கிளம்புவர். இவ்வுரை வியட்நாம் மகளிர் தகுதிக்கான சான்றாகும் எனக் கூறப்படுகிறது. – என்பது வியட்நாமிய முதுமொழியாகும். " , " எனும் வியட்நாமிய மேற்கோளின் பொருள் போர் மகளிருக்கு உகந்ததல்ல; என்றாலும் வீட்டு வாசலில் பகைவன் நின்றால் அப்போது பெண்களும் போரில் ஈடுபடுவர் எனபதாகும்.
வியட்நாமில் மகளிர் பாத்திரம் வியட்நாமின் வரலாற்றில் காலந்த்றும் மாறிக்கொண்ட்ந்ந் வந்துள்ளது. அவர்கள் சமூகத்தில் போராளிகளாக செவிலியராக தாயராக மனைவியராகப் பாத்திரங்களை வகித்து வந்துள்ளனர். வியட்நாம் மகளிர் உரிமைகளில் பல முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. அரசில் மகளிரின் பேராண்மை உயர்ந்துள்ளது.வியட்நாம் மகளிர் ஒன்றியம் 1930 இல் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், தேசிய உணர்வு வியட்நாமில் எழுச்சியுற்றதால் 1954 இல் பிரெஞ்சு ஆட்சிக்கு முடிவுகட்டியது. வியட்நாம் இரு நாடுகளாகப் பிரிந்தது. தேசிய உணர்வு மகளிர் உரிமைகளை கூட்டியதோடு பிரெஞ்சு ஆட்சிக்கு எதிரான புரட்சியில் மகளிர் பெரும்பங்காற்றியுள்ளனர் என பல ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.
பல்வேறு தரைவாழ் பறவைகளைப் போலவே பெரும்பாலான வானம்பாடிகள் நீளமான பின் நகங்களைக் கொண்டுள்ளன. இந்நகங்களே இவை நிற்கும்போது இவற்றிற்கு ஸ்திரத்தன்மையைக் கொடுப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. பெரும்பாலான வானம்பாடிகள் கோடுகள் உடைய பழுப்பு இறகுகளைக் கொண்டுள்ளன. சில தடித்த கருப்பு அல்லது வெள்ளை அடையாளங்களைக் கொண்டுள்ளன. இவற்றின் மங்கிய தோற்றம் மண்ணைப் போன்ற நிறத்தை இவற்றிற்குக் கொடுக்கிறது. உருமாற்றியாகவும் செயல்படுகிறது, முக்கியமாகக் கூட்டில் இருக்கும்போது. இவை பூச்சிகள் மற்றும் விதைகளை உண்கின்றன. எனினும் வளர்ந்த பறவைகள் பொதுவாக விதைகளை உண்கின்றன. அனைத்து இனங்களும் தங்கள் குஞ்சுகளுக்கு பூச்சிகளையே ஊட்டுகின்றன, குறைந்தது குஞ்சுகள் பிறந்து முதல் வாரம் வரையிலாவது. பல இனங்கள் தங்கள் அலகுகள் மூலம் தோண்டி உணவை எடுக்கின்றன. சில வானம்பாடிகள் கனத்த அலகுகளைக் கொண்டு விதைகளைத் திறக்கின்றன. மற்ற இனங்கள் நீண்ட, கீழ்நோக்கி வளைந்த அலகுகளைக் கொண்டுள்ளன. இது தோண்டுவதற்கு ஏதுவாக உள்ளது.
வானம்பாடிகள் நன்றாக வகைப்படுத்தப்பட்ட குடும்பம் ஆகும். இதற்கு அவற்றின் கணுக்கால் அமைப்பும் ஒரு காரணம் ஆகும். இவற்றின் கணுக்காலின் பின்பகுதியில் பல செதில்கள் காணப்படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான பாடும் பறவைகளில் கணுக்காலின் பின்புறம் ஒரே தட்டுப்போல் காணப்படுகிறது. பாடும் பறவைகளின் கீழ் குரல்வளையின் நடுவில் உள்ள எலும்பு போன்ற அமைப்பு இவற்றிற்குக் கிடையாது.
வானம்பாடிகள் எனப்படுபவை அலாவுடிடே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பேசரின் பறவைகள் ஆகும். அனைத்து வானம்பாடிகளும் பழைய உலகம், வடக்கு மற்றும் கிழக்கு ஆத்திரேலியாவில் காணப்படுகின்றன. கொம்பு வானம்பாடி மட்டும் வட அமெரிக்காவில் காணப்படுகிறது. இவை பல்வேறு வகையான நிலப்பரப்புகளில் காணப்படுகின்றன. ஆனால் பொதுவாக வறண்ட நிலப்பரப்புகளில் காணப்படுகின்றன.
வானம்பாடிகள் பெரும்பாலான பறவைகளைக்காட்டிலும் விரிவான சத்தங்களை எழுப்புகின்றன. இதன் காரணமாக இவை இலக்கியங்களிலும், இசையிலும் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளன. முக்கியமாக வடக்கு ஐரோப்பாவின் ஐரோவாசிய வானம்பாடி மற்றும் தெற்கு ஐரோப்பாவின் கொண்டை வானம்பாடி மற்றும் கேலன்ட்ரா வானம்பாடி ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.
பேசரின் பறவைகளிலேயே வானம்பாடிகள் மட்டுமே முதல் இறகு உதிர்வில் தங்கள் அனைத்து இறகுகளையும் உதிர்க்கின்றன. குஞ்சுகளின் தரமற்ற இறகுகள் காரணமாக இது நடக்கலாம்.
1967 ல் மேற்கு வங்கத்தின் வடபகுதியில் உள்ள நக்சல்பாரி பகுதியில் விவசாயிகள் எழுச்சி ஏற்பட்டது. இந்தக் கிளர்ச்சியை சிபிஐ யின் மாவட்ட அளவிலான தலைவர்களான சாரு மசூம்தார் மற்றும் கானு சன்யால் ஆகியோர் தலைமையேற்று நடத்தினர். நக்சல்பாரி இயக்கத்தை மேற்கு வங்க அரசாங்கமானது வன்முறையால் எதிர்கொண்டது. 1970 கள் மற்றும் 1980 களில் கடுமையான மின் பற்றாக்குறை, வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் மார்க்சிஸ்ட்-நக்சலைட் இயக்கத்தின் வன்முறை ஆகியவை மாநிலத்தின் உள்கட்டுமானத்தை பெருமளவில் சேதப்படுத்தியதால், மாநிலத்தின் பொருளாதாரம் தேக்க நிலையை அடைந்தது.
1971 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட வங்கதேச விடுதலைப் போரினால் மேற்கு வங்காளத்துக்கு லட்சக்கணக்கான அகதிகள் வந்தடைந்தனர். இதனால் அதன் உள்கட்டமைப்பில் கணிசமான சேதங்கள் ஏற்பட்டன. 1974 ஆண்டு ஏற்பட்ட சிறுநீரக தொற்றுநோயால் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் இறந்தனர். 1977 ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலில் இந்திய தேசிய காங்கிரசை தோற்கடித்து, இடது முன்னணி வெற்றி பெற்றது, இது மேற்கு வங்காள அரசியலில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்திய பொதுவுடமைக் கட்சி தலைமையிலான இடது முன்னணி, மூன்று தசாப்தங்களுக்கு மேலும் மாநிலத்தை ஆண்டது.
1950 ஆம் ஆண்டு, கோச் பீகார் இராச்சிய அரசர் ஜகட்டுப்பேந்திர நாராயண் இந்தியாவுடன் இணைய ஒப்புக்கொண்டு கையெழுத்திட்ட பிறகு அப்பகுதி மேற்கு வங்கத்துடன் இணைந்தது. 1950 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இந்தியக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்த சந்தன்நகர் என்ற முன்னாள் பிரஞ்சு மண்டலப் பகுதி மேற்கு வங்கத்தில் 1955 ஆம் ஆண்டில் இணைக்கப்பட்டது.
1967 நவம்பரில் மேற்கு வங்க ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சியானது மத்திய அரசால் கலைக்கப்பட்டது. பின்னர் இந்திய தேசிய காங்கிரசால் பிரபல்லா சந்திர கோஷ் தலைமையில் சிறுபான்மை அரசாங்கம் அமைக்கப்பட்டது, ஆனால் அந்த அமைச்சரவை நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. கோஷின் அமைச்சரவையின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர், மேற்கு வங்கத்தில் சனாதிபதி ஆட்சி அமல்படுத்தப்பட்டது.
1969 இல் மேற்கு வங்கத்தில் புதிதாக தேர்தல் நடைபெற்றது. மேற்கு வங்க சட்டமன்றத்தில் மிகப்பெரிய கட்சியாக சிபிஐ உருவானது. இதனால் சிபிஐ மற்றும் பங்களா காங்கிரஸ் ஆகியவற்றின் முழு ஆதரவுடன், அஜோ முகர்ஜி மீண்டும் முதல்வரானார். 1970 மார்ச் 16, 19 இல் முகர்ஜி ராஜினாமா செய்தார், இதைத் தொடர்ந்து மீண்டும் மாநிலம் சனாதிபதி ஆட்சியின் கீழ் வந்தது.
1947 இல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றபோது, சமய அடிப்படையில் வங்காளம் பிரிக்கப்பட்டது. மேற்கு பகுதி இந்தியாவுடனும் கிழக்கு வங்காளப் பகுதி கிழக்கு வங்காளம் என்ற பெயருடன் பாக்கித்தானுடன் இணைக்கப்பட்டது. (பின்னர் கிழக்கு பாக்கித்தான் என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது, 1971 இல் சுதந்திர வங்களாதேசம் உருவானது).
1967 ல் நடந்த மாநில சட்டமன்றத் தேர்தல்களுக்குப் பின்னர், ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியமைத்தது. இக்காலகட்டத்தில் இந்திய பொதுவுடமைக் கட்சி முக்கிய சக்தியாக ஆனது. கூட்டணியில் பங்களா காங்கிரஸ் கட்சியின் அஜோ முகர்ஜிக்கு முதல்வர் பதவி வழங்கப்பட்டத.
1972 சட்டமன்றத் தேர்தலைத் தொடர்ந்து இந்திய தேசிய காங்கிரசின் சித்தார்த்த சங்கர் ரே முதலமைச்சராக பதவி ஏற்றார். இந்த காலகட்டத்தில், இந்திய பிரதமர், இந்திரா காந்தி 1975 ஆம் ஆண்டில் நாடு முழுவதும் அவசரநிலை பிரகடனம் செய்தார்.
ராய் முதலமைச்சராக இருந்தபோது மாநிலத்தில் ஒரு சிலத் தொழிற்சாலைகள் அமைக்கப்பட்டன. 1954 இல், காங்கிரசின் டாக்டர் பி.சி. ராய் முதல்வராக இருந்தபோது, மாநிலம் ஒரு பெரிய உணவு நெருக்கடியைச் சந்தித்தது. வங்காளத்தை ஒட்டிய பகுதிகளில் பஞ்சம் நிலவியது.
மேற்கு வங்காள வரலாறு என்பது பிரித்தானிய வங்காள மாகாணத்தில் இருந்து இந்துக்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ள மேற்குப் பகுதிகளை 1947 இல் பிரித்து இந்தியாவின் ஒரு மாநிலமாக மேற்கு வங்காளத்தை உருவாக்கியதிலிருந்து தொடங்குகிறது.
1977 ஆம் ஆண்டு மாநிலச் சட்டமன்றத் தேர்தலில் இந்திய பொதுவுடமைக் கட்சி தலைமையிலான இடது முன்னணி 243 இடங்களை வென்றது. இடது முன்னணியின் முதல் அரசின் முதல்வராக ஜோதி பாசு பொறுப்பேற்றார்.
பெண் பறவையின் உடலின் மேற்பகுதி பசுமை கலந்த ஆலிவ் நிறமாக அல்லது வெண்கலப் பச்சை நிறமாக இருக்கும். வெளிர் மஞ்சளும் மறுப்புமான கோடுகளும் புள்ளிகளும் உடலின் மேற்பகுதியை அழகுபடுத்தும். கண்களைச் சுற்றிக் கண்ணாடி அணிந்தது போல வெள்ளை வளையங்கள் காணப்படும். தோளின் மேற்பகுதியில் ஒரு வெள்ளை வளையம் மார்புவரை வரும். மோவாய் தொண்டை, மேல்மார்பு ஆகியன செம்பழுப்பு நிறமாக இருக்கும். கீழ் மார்பு கருப்பு கலந்த செம்பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும். வயிறு, பக்கங்கள், வாலடி ஆகியன வெண்மை நிறத்தில் இருக்கும். இனப்பெருக்கம் செய்யாத காலத்தில் இந்த தோற்றம் மறைந்து ஆணின் தோற்றத்தை அடையும்.
தமிழகம் எங்கும் தாவரங்கள் நிறைந்த ஏரி குளங்குட்டைகளை அடுத்த சதுப்பு நிலங்களில் தனித்தோ சிறு கூட்டமாகவோ காலை மாலை அந்திவேளைகளிலும் இரவிலும் நத்தை, நண்டு, புழு, பூச்சி ஆகியவற்றோடு புல் விதைகள், நெல் ஆகியவற்றையும் தேடித் தின்பது. கால்வாயின் ஒரு கரையிலிருந்து மறுகரைக்கு இரைதேட நீந்தியே செல்லும். சேற்றில் அலகை நுழைத்து இரைதேடும். பெண் ஊக் என நீட்டி இழுத்துக் குரல் கொடுக்கும். முழுநிலா நாட்களில் இரவு முழுதும் இக்கத்தலைக் கேட்கலாம்.
இது காடையைவிட அளவில் பெரியது சுமார் 25 செ.மீ. நீளமிருக்கும். அலகு சிறுத்து நேராக நுனியில் சற்று வளைந்து பழுப்பு நிறமாக இருக்கும். விழிப்படலம் பழுப்பு, கால்கள் பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். ஆணும் பெண்ணும் உருவத்தில் வேறுபட்டவையாகக் காட்சிதரும்.
ஆண்பறவை தோற்றத்தில் பெண்ணை ஒத்ததாக இருக்கும், என்றாலும் கழுத்திலும் மார்பிலும் காணப்படும் செம்பழுப்புக்கும் கரும்பழுப்புக்கும் பதிலாகச் சாதாரணச் சாம்பல் பழுப்பு நிறம் பெற்றிருக்கும்.
மயில் உள்ளான் ஒரு கரையோரப் பறவையாகும். பொதுவாக இவை ஆப்பிரிக்கா, தெற்கு ஆசியா, தென்கிழக்காசியா, மற்றும் தென்இந்தியாவின் சதுப்பு நிலங்களில் காணப்படுகின்றன.
மேலும் இவர் மான்செசுட்டர் பல்கலைக்கழகத்தின் பொறியியல், இயற்பிய அறிவியல் துறைகளில் பரவலான பங்கேற்பை வென்றெடுக்கும் ஓகுதென் பயிற்றல் ஆய்வுநல்கைப் பரப்புரைத் திட்டத்திலும் முனைனவாகச் செயல்பட்டார்பிந்த ஆய்வுநல்கையின் நோக்கம் அறிவியலாளரை இளைஞர்களுக்கான வழிகாட்டு ஆளுமைகளாக பெரும்பிரித்தானிய அரசுப் பள்ளிகளின் மாணவரிடையே அறிமுகப்படுத்தில் அவர்களை அரிவியலிலும் பொறியியலிலும் ஆர்வமுடன் பங்கேற்கச் செய்வதே ஆகும். இவரது இத்திட்டப் பங்களிப்புகளுக்காக 2004 செப்டம்பர் 5 முதல் 9 வரை கிளாசுக்கோவில் நடந்த ஒளியன் 04 மாநாட்டுக் கருத்தரங்கில் இயற்பியல் நிறுவனம் இவருக்குப் பாராட்டு விருதை நல்கியது.
பட்ட மேற்படிப்புக்குப் பிறகு, அங்கேயே ஒருங்கொளி இயற்பியலிலும் குவைய இயற்பியலிலும் இளநிலை ஆய்வர் பட்டத்தையும். பிறகு, இவர் பெரும்பிரித்தானிய நாட்டிற்குச் சென்று மன்செசுட்டர் பலகலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார். அங்கு, அவர் அந்தப் பலகலைக்கழகத்தின் இயற்பியல், வானியல் நிறுவனத்தில் இயற்பியலிலும் வானியலிலும் 2005 இல் இரண்டு முனைவர் பட்டங்களைப் பெற்றார். இவர் 2005 இல் அங்கே முனவாகச் செயல்பட்ட "ஒளியன் இயற்பியல் குழு"வில் சேர்ந்து ஈரொளியன் இயற்பியலிலும் ஒருங்கொளி ஓளியனியலிலும் சிறப்புப் பயிற்சியைப் பெற்றார். இவர் 2005 இல் ஒருங்கொளி இயற்பியலில் முனைவர் பட்ட்த்தைப் பெற்றார்.
பார்சானா பாக்கித்தானிய மகளிர் ஒவ்வொரு துறையிலும் பங்கேற்கவல்ல வல்லமையும் அறிதிறனும் வாய்ந்தவர்கள் எனஉறுதியாக நம்புகிறார். அவர்கள் சமூக வளர்ச்சிக்குப் பங்களிக்கவும் அதை வளர்த்தெடுப்பதில் முதன்மையான பாத்திரம் வகித்து அதன் அடித்தளத்தை வலிமைப்படுத்த முடியும். அவர்கள் தங்கள் முழுத் திறமைகளையும் அனைத்துத் துறைகளிலும் செலுத்தவேண்டும். அவர்கள் தங்கள் இசுலாமிய விழுமியங்களைப் போற்றியபடியே, சொந்த, சமூக, பொருளியல், அரசியல் களங்களில் பணியாற்ற முடியும்.
அசுலாம், வாகு படைத்தள நகர் எனும் மாநகரம் சார்ந்த அமைதிமிக்க உயர் எழுத்தறிவு வீதமுள்ள புறநகரில் பிறந்தார். இவர் தான் பிறந்த புறநகரில் அமைந்த பொறியியல் கல்லூரியில் பயின்றார். பிறகு, இவர் பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்திற்கு இடமாற்றம் பெற்று , அங்கே இயற்பியலில் அறிவியல் இளவல் பட்டத்தைப் பெற்றார். பின்னர், இவர் இசுலாமாபாத்துக்குச் சென்று குவாய்தி அசாம் பலகலைக்கழகத்தில் சேர்ந்து, அங்கே இயற்பியலில் அறிவியல் முதுவர் பட்டத்தைப் பெற்றார்.
பார்சானா அசுலாம் ஒரு பாக்கித்தான இயற்பியலாளரும் வானியலாளரும் ஆவார். இவர் கவென்ட்ரி பல்கலைக்கழகத்தில் கணிதவியல், இயற்பியல், வானியல் பட்டப்படிப்புப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். இதற்கு முன்பு, பாக்கித்தான கராச்சி பலகலைக்கழக விண்வெளி, கோள்சார் வானியற்பியல் நிறுவனத்தின் இயற்பியல், வானியலுக்கான வருகைதரு பேராசிரிராக இருந்துள்ளார்.
தொடர்ச்சியாக பல ஆட்சியாளர்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன: மங்கோலியர்கள் , மயின்சாங் , பின்யா , மற்றும் சாகாங் . கிமு 1364 ஆம் ஆண்டில், பர்மிய ஷான் வம்ச மன்னர்களால் தலைமை தாங்கப்பட்ட அவா இராச்சியம் அனைத்து மத்திய மியன்மாரையும் ஒருங்கிணைத்தது. மத்திய மியான்மர் கிமு 1527 வரை அவாவின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்தது, மற்றும் மோன்ஹின் ஷான்ஸ் கீழும் இருந்தது. பர்மிய இலக்கியம் மற்றும் கலாச்சாரம் இந்த சகாப்தத்தில் வளர்ந்தது. மத்திய மியான்மர் கிமு 1555 முதல் 1752 வரை தாங்கோ இராச்சியத்தின் பகுதியாக இருந்தது. இப்பகுதியின் சில பகுதிகள் பெகு வீழ்ந்தது. திசம்பர் 1885 வரை மூன்றாவது ஆங்கில-பர்மிய போரில் அப்போதைய மேல்ப் பகுதி மியான்மர் எல்லையை இழந்தபோது கோன்பாங் வம்சம் இப்பகுதியை ஆட்சி செய்தது.
திபெத்திய-பர்மிய் பயு பேசும் மக்கள் கிமு முதலாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் மண்தாலே பகுதியை உள்ளடக்கிய மத்திய மியான்மரின் வறண்ட பகுதிகளை ஆதிக்கம் செலுத்திய முதல் வரலாற்று மக்கள். 9 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில், யுன்னான்
பகுதியில் இருந்து வந்த நான்சோ இராச்சியம் ஒரு தொடர் போர்களில் மூலம் பயு இன மக்கள் அழிக்கப்பட்டனர். 9 ஆம் நூற்றாண்டில் யுன்னானில் இருந்து வந்து இப்பகுதியில் குடியேறிய பர்மயர்கள், கிமு 849 ஆம் ஆண்டில் தங்கள் சொந்த நகரமான பகன் நகரத்தை நிறுவினர். பகன் வம்சாவழியினர் படிப்படியாக அடுத்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் மியான்மரின் மைய மண்டலத்தை ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கினர், சுமார் 11 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், இன்றைய மியான்மர் முழுவதுமே அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது. பகன் மன்னர்களின் ஆதரவுடன் பர்மிய மொழி மற்றும் எழுத்துக்கள் பெரும் ஆதரவையும் வளர்ச்சியும் பெற்றது.
மண்தாலே பிரதேசம் முன்னர் மண்தாலேப் பகுதி மியான்மரின் ஒரு நிர்வாக பிரிவுப் பிராந்தியமாகும். இது நாட்டின் மையத்தில் அமைந்துள்ளது, மேற்கில் சாகிங் பகுதியையும், மகவே பகுதியையும், கிழக்கில் ஷான் மாநிலம், மற்றும் பகோ பகுதியையும் மற்றும் காயின் மாநிலத்தை தெற்கில் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது. இந்தப் பிரதேசத்தின் தலைநகரம் மண்தாலே ஆகும். இந்தப் பிராந்தியத்தில் நிர்வாக வசதிக்காக ஏழு மாவட்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை மேலும் உட்பிரிவுகளாக 30 நகரங்கள் மற்றும் 2,320 வார்டுகள் மற்றும் கிராமப் பகுதிகளை கொண்டுள்ளது.
மண்தாலே மாநிலத்தின் வரலாறு என்பது பர்மிய வரலாற்றின் பெரும்பகுதியை தவிர மேல் மியான்மார் வரலாற்றுடன் ஒத்ததாக உள்ளது. மண்தாலே பிரதேசத்தில் இருந்து தான் பர்மிய முழுவதம் ஆதிக்கம் செலுத்தக் கூடிய அரசியல் ஆதிக்கம் நிறைந்த தலைநகரமாக தோன்றியது. தற்போதைய நாட்டின் தலைநகரம், நய்பிடா, மற்றும் பர்மாவின் முன்னாள் அரச தலைநகரங்களான அவா, அமராபுரா, மண்டலை போன்ற பர்மிய நகரங்கள் இங்கு உள்ளன.
மியான்மரின் பொருளாதாரத்தில் மண்தாலே மாநிலத்தின் பங்கு முக்கியமானது, இது தேசிய பொருளாதாரத்தில் 15% பங்களிக்கிறது. மண்தாலே பிரதேச அரசு நிர்வாகத்தின் கீழ் உள்ளது.
சாவகத் தீவின் நடுவில் அமைந்துள்ள நடுச் சாவக மாகாணத்தின் எல்லைகளாக மேற்குச் சாவக, கிழக்குச் சாவக மாகாணங்கள் உள்ளன. இதன் தென்கிழக்குப் பகுதியிலுள்ள ஒரு சிறிய பகுதியான யோகியாகார்த்தா சிறப்புப் பகுதியின் நில எல்லை முற்றாக நடுச் சாவக மாகாணத்துடனேயே எல்லையைக் கொண்டுள்ளது. நடுச் சாவகம் வடக்கிலும் தெற்கிலும் மத்திய சாகவகக் கடலை இந்தியப் பெருங்கடலையும் எல்லையாகக் கொண்டுள்ளது. நடுச் சாவக மாகாணம் வடக்கில் கரிமுன் சாகவத் தீவுகளையும் தென்மேற்கில் நசுகம்பன்கன் போன்ற சிறு தீவுகளையும் கொண்டுள்ளது. வரலாற்று அடிப்படையிலும் பண்பாட்டு அடிப்படையிலும் நடுச் சாவகத்தின் ஒரு பகுதியாகவே யோகியாகார்த்தா உள்ள போதிலும், அது இப்போது ஒரு தனி நிருவாக அலகாகும்.
நடுச் சாவகத்தின் சராசரி வெப்பநிலை 18 முதல் 28 பாகை செல்சியசு வரையிலும், அதன் ஈரப்பதன் 73 முதல் 94 வரையான சதவீதமும் கொண்டிருக்கும். இந்த மாகாணத்தின் மிகத் தாழ்வான பகுதிகளில் ஈரப்பதன் அதிக அளவில் இருப்பினும் மேட்டு மலைப் பகுதிகளில் கணிசமாகக் குறைகிறது. ஆண்டுக்கு கிட்டத்தட்ட 195 மழை நாட்களைக் கொண்ட இந்த மாகாணத்தின் நகரான சலாத்திகாவில் 3,990 மி.மீ. மழை வீழ்ச்சி பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
பண்பாட்டு அடிப்படையில் நடுச் சாவகம் என்பது யோகியாகார்த்தா நகரமும் சிறப்பு பகுதியும் நடுச் சாவக மாகாணமும் அடங்கியதாகும். இருப்பினும் இந்தோனேசிய சுதந்திரத்திலிருந்து நிருவாக அடிப்படையில் யோகியாகார்த்தா நகரமும் அதனைச் சுற்றியுள்ள கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளும் தனித்துவமான சிறப்புப் பகுதியை உருவாக்கி தனித்தனியாக நிர்வகிக்கப்படுகின்றன.
நடுச் சாவகம் , சுருக்கம்: ஜாத்தெங் ) இந்தோனேசியாவின் மாகாணங்களில் ஒன்றாகும். இந்த மாகாணம் சாவகத் தீவின் நடுவில் அமைந்துள்ளது. செமாராங் இதன் நிருவாகத் தலைநகரமாகும்.
மத்திய ஜாவா செபராங்கில் டிபோனிகோரோ பல்கலைக்கழகம், செமாராங் மாநிலப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் வாலிஸாங்கோ இஸ்லாமிய பல்கலைக்கழகம் போன்ற பிரபலமான பல்கலைக் கழகங்களைக் கொண்டுள்ளது;
சூல்சு சாமினின் தந்தையின் பெயர் ஆன்டனி பியர்ரே சாமின், குதிரைப்படையில் உயரதிகாரியாக இருந்தவர். அவர் தனது படிப்பில் சிறந்து விளங்கியமையால், கல்விக்கான உதவித்தொகையைப் பெற்றார். ரெய்ம்சு கல்லூரியில் தனது கல்லூரிப் படிப்பை தொடங்கி முதலாம் ஆண்டிலேயே ஒன்பது விருதுகளைப் பெற்றார். 1838 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற அறிவியல் போட்டியில் கலந்து கொண்டு கானர்சு பட்டத்துடன், பல விருதுகளையும் பெற்றார். அதே ஆண்டு அக்டேபர் மாதத்தில் என்ற கல்வி நிறுவனத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டு கணிதம், இயற்பியல் அறிவியல் மற்றும் இயற்கை அறிவியல் ஆகிய துறைகளில் பட்டம் பெற்றார்.
1841 ல் இயற்பியல் அறிவியல் துறையில் நடந்த போட்டியில் முதன்முதலாகப் பட்டம் வென்றார். கேயன் கல்லூரியில் படிக்கும் போது முதலிடத்தைப் பிடித்தார். இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து பார்பன் கல்லூரியில் பதிலி ஆசிரியராக பணியில் சேர்ந்தார்.
பின்னர் 1844 ல் லூயிசு லி கிராண்ட் கல்லூரியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். கேயன் கல்லூரியில் படிக்கும் போதே தான் தொடங்கிய உலோகங்களின் பரப்பின் மீது ஒளி எதிரொளிப்பு பற்றிய ஆராய்ச்சியில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார்.
சூல்சு செலசுடின் சாமின் ஒரு பிரெஞ்சு இயற்பியலாளர். 1852 முதல் 1881 வரை ஈகோல் தொழிற்நுட்பக் கல்லூரியில் இயற்பியல் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். 1858 ல் ஒளியியலில், தான் செய்த வேலைக்காக ரம்போர்டு பதக்கம் பெற்றார். டேவிட் புரூசுடரின் சாய்ந்த குறுக்கீட்டு விளைவு தகடுகளில் மாறுபாடுகளைச் செய்து சாமின் குறுக்கீட்டுமானியை வடிவமைத்தார்.
இவர் காந்தவியல், மின்னியல், ஈரப்பதம் மற்றும் நுண்புழை நுழைவு ஆகிய துறைகளில் சிறந்து விளங்கினார். பளபளப்பான தரையில் ஒளியின் நீள் வட்ட முனைவாக்கம் உருவாவதைக் கண்டறிந்தார்.
1851 ல் தெரசா என்பவரை மணந்தார். இவருடைய மகள் லூசி புகழ் பெற்ற இயற்பியலாளர் என்றி பெக்கெரல்லை மணந்தார். இவருடைய மகன் பால் சாமின் ஒரு ஓவியராவார்.
1868 ல் பிரெஞ்சு அறிவியல் ஆசிரியர் குழுவில் இணைந்தார், அதே ஆண்டு இயற்பியல் ஆராய்ச்சி சோதனைச்சாலையை அமைத்து, அதற்கு தானே தலைமையேற்றார்.
சித்வான் சமவெளி ( தெற்கு நேபாளத்தின் உள் தெராய் பகுதியில், இமயமலையின் அடிவாரத்தில் உள்ளது. இச்சமவெளியின் சித்வான் தேசியப் பூங்கா நேபாளத்தின் பத்து உலகப் பாரம்பரியக் களங்களில் ஒன்றாகும். சித்வான் சமவெளி, நாராயணி மண்டலத்தின் மக்வான்பூர் மாவட்டம், நவல்பராசி மாவட்டம் மற்றும் சித்வன் மாவட்டம், பரத்பூர் மாவட்டம் என நான்கு மாவட்டங்களைக் கொண்டது. நேபாளத்தின் பல்லுயிர் மண்டலமாக விளங்கும் சித்வான் சமவெளி, 150 கிலோ மீட்டர் நீளமும், 30 - 48 கிலோ மீட்டர் அகலமும் கொண்டது.
கிழக்கு ரப்தி ஆறு சித்வான் சமவெளியின் ஹெதௌதா நகரத்தின் வழியாக பாய்ந்து, பின்னர் மேற்கில் திரும்பி சமவெளியின் மையப் பகுதியை முழுமையாக நனைக்கிறது. பின்னர் கிழக்கு ரப்தி ஆறு, ஹெதௌதா நகரத்திற்கு மேற்கில் இருபது கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள சித்வான் தேசியப் பூங்காவின் கிழக்கு எல்லையை சந்திக்கிறது. பின்னர் எழுபது கிலோ மீட்டர் தொலைவிற்கு பாயும் கிழக்கு ரப்தி ஆறு, நாராயணி ஆறு எனப்படும் இந்தியாவின் கண்டகி ஆற்றுடன் கலக்கிறது.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கம் வரை சித்வான் சமவெளி முழுவதும் அடர்ந்த காட்டு நிலங்களாக இருந்தது. தற்போது சித்வான் சமவெளியில் பழங்குடி மக்களான தாரு மக்கள், தனுவார் மக்கள், தராய் மக்கள், மஜ்கி மக்கள் வாழ்கின்றனர். மேலும் செபாங் மக்கள், குரூங் மக்கள், மகர் மக்கள், சேத்திரி மக்கள், பகுன் மக்கள் போன்ற பழங்குடி மக்களும் வாழ்கின்றனர்.
2007ல் நெசவு, வேதியல், சுண்ணாம்புக் கல் சுரங்கங்கள் மூலம் சமவெளியின் தொழில் துறை முன்னேறி வருகிறது. தேன் உற்பத்தி மற்றும் பட்டு நூல் உற்பத்தியை அதிகரிக்க சமவெளியில் தேனீ வளர்ப்பு மற்றும் பட்டுப் புழு வளர்ப்பு அதிகரித்துள்ளது.
சித்வான் சமவெளி நேபாளத்தின் நான்கு மாவட்டங்களில் பரவியுள்ளது. அவைகள்: மேற்கு வளர்ச்சி பிராந்தியத்தில் உள்ள லும்பினி மண்டலத்தின் நவல்பராசி மாவட்டம், சித்வன் மாவட்டம் மற்றும் மத்திய வளர்ச்சி பிராந்தியத்தில் உள்ள நாராயணி மண்டலத்தின் மக்வான்பூர் மாவட்டம் ஆகும்.
இச்சமவெளி மக்கள் வேளான்மைத் தொழிலுடன் தேன் உற்பத்திக்கு தேனீ வளர்ப்புத் தொழிலும், பட்டு நூல் உற்பத்திக்கு, பட்டுப் புழு வளர்ப்புத் தொழில் மற்றும் பால், தயிர், வெண்ணெய், நெய் உற்பத்திக்கு பசு, எருமை, ஆடு போன்ற கால்நடைகளையும் வளர்க்கின்றனர்.
சித்வான் சமவெளியில் நீர் வளமும், நில வளமும் நன்கு அமைந்துள்ளதால், வேளாண்மைப் பயிர்கள் பயிரிடுவது முக்கியத் தொழிலாக உள்ளது. இச்சமவெளியில் நெல், கரும்பு, வாழை, கடுகு, கோதுமை, பருப்பு மற்றும் எள் முதலியன அதிகம் பயிரிடப்படுகிறது.
இமயமலையின் மகாபாரத மலைத்தொடரில் உற்பத்தியாகும் கிழக்கு ரப்தி ஆறு, சித்வான் சமவெளியில் கிழக்கு ரப்தி ஆறு கிழக்கு மேற்காக பாய்கிறது. பின்னர் நாராயணி ஆறு எனப்படும் கண்டகி ஆற்றுடன் கலக்கிறது.
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் ஒன்றிணைந்த நேபாள இராச்சியம் அமைவதற்கு முன் வரை, சித்வான் சமவெளி காடுறை மக்களான கிராதர்களின் இராச்சியமாக இருந்தது.
இச்சமவெளியின் கிழக்குப் பகுதியில் ஹெதௌதா மற்றும் ரத்தினாகர் நகரங்களும், சமவெளியின் மையப் பகுதியில் பரத்பூர், ராயணன்கர் நகரங்களும் உள்ளது.
நேபாள கிராமிய நகராட்சி மன்றங்கள், நேபாள நாட்டின் 7 மாநிலங்களில் உள்ள 77 மாவட்டங்களுக்கான 481 கிராமிய நகராட்சிகளின் பட்டியலை நேபாளக் கூட்டமைப்பு விவகாரங்கள் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கான அமைச்சகம், 1 சூன் 2017 அன்று வெளியிட்டது.
அமராபுரா மியான்மரின் மண்தாலே மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு பண்டைய நகரம். அது மட்டுமல்லாமல் இந்நகரம் மியான்மரின் முன்னாள் தலைநகரமாகவும் செயல்பட்டிருக்கிறது தற்போது மண்தாலே பிரதேசத்தில் ஒரு நகரமாக இருக்கிறது. அமராபுராவின் மேற்கில் இர்ரவாடி ஆறும், சென்மைதாஸி நகரம் வடக்கிலும் மற்றும் தெற்கில் பண்டைய மியான்மரின் தலைநகரமாக இருந்த அவா நகரம் சூழ்ந்துள்ளது. மன்னர் கோன்பாங் ஆட்சிக் காலத்தில் அமராபுரா இரண்டு முறை மியான்மரின் தலைநகராக இருந்தது. பின்னாளில் 1859 ஆண்டில் வடக்கில் 11 கிமீ தொலைவில் மண்டலை நகரத்திற்கு தலைநகரம் மாற்றப்பட்டது. இது வரலாற்று ரீதியாக தாங்மயோ என அழைக்கப்படுகிறது. நகர்ப்புற விரிவாக்கத்தின் விளைவாக இன்று மண்டலையின் ஒரு பகுதியாக அமராபுரா உள்ளது.
அமராபுரா நகரின் இடிபாடுகளை பார்க்குப் போது நகரின் மதில் சுவர் நான்கில் மூன்று பங்கு மைல் நீளம் கொண்டதாக இருந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு மூலையிலும் சுமார் 100 அடி உயரமுடைய ஒரு திட செங்கலால் கட்டப்பட்ட தூபி இருந்தது. நகரின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க கட்டிடம் ஒரு பிரபலமான கோவில் ஆகும். இங்கு 250 உயரமான மர தூண்கள் கொண்டு அழ்குபடுத்தப்பட்டிருந்தது மற்றும் புத்தரின் ஒரு பெரிய வெண்கலச் சிலையும் அந்தக் கோவிலில் வைத்திருந்தனர்.
அமராபுரா நகரம் கோன்பாங் வம்சத்தை சார்ந்த மன்னர் போதவபாயாவால் உருவாக்கப்பட்டது. மே 1783 ஆம் ஆண்டில் அவர் தனது புதிய தலைநகரமாக அமராபுராவை நிறுவினார். புதிய தலைநகரம் பௌத்த சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் கற்றல் மையமாக மாறியது. 1800 ஆம் ஆண்டில் இலங்கையில் இருந்த வந்த பௌத்த பிட்சுக்கள் இந்த நகரத்தில் உயர் பதவிகளைப் பெற்றனர் மற்றும் அமராபுர நிகாயா ஆரம்பித்தனர்.
இந்நகரம் பாரம்பரிய பட்டு மற்றும் பருத்தி நெசவு மற்றும் வெண்கல வார்பு வேலைகளுக்காக இன்றும் அறியப்படுகிறது. இது மண்டதலேயில் இருக்கும் ஒரு பிரபலமான சுற்றுலா தலமாக பயணிகள் தினசரி பயணமாகும் இடமாக உள்ளது.
சரத் குமார் ஒரு இந்திய உயரந்தாண்டுதல் வீரரும் முன்னாள் உலக சாதனையாளரும் ஆவார். இவர் பீகார் மாநிலத்தில் பாட்னாவில் பிறந்தவர். இவர் 2010 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இணை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் மூலமாக முதன் முதலாக பன்னாட்டு போட்டிகளில் அறிமுகமானார். 2014 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற இணை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் உயரந்தாண்டுதலில் , 12 ஆண்டு கால இணை ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளின் சாதனையை முறியடித்து உலகின் தங்கப்பதக்கத்தையும் உலக அளவிலான முதல் இடத்தையும் பெற்றார். குமார் 2016 கோடைக்கால இணை ஒலிம்பிக் விளையாட்டுக்கள் போட்டியில் கலந்து கொண்டு ஆறாவது இடத்தில் தனது நிலையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார். 2017 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற உலக இணை தடகளப் போட்டியில் வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றுள்ளார்.
சரத் குமார் பீகார் மாநிலத்தில் உள்ள பாட்னாவில் 1992 ஆம் ஆண்டு மார்ச்சு 1 ஆம் தேதி பிறந்தார். இரண்டு வயதில் அவர் உள்ளூரில் நடத்தப்பட்ட போலியோ ஒழிப்பு இயக்கத்தில் வழங்கப்பட்ட போலியான போலியோ மருந்தை எடுத்துக் கொண்டபின், இடது காலின் முடக்குதலால் பாதிக்கப்பட்டார். சரத் புனித பவுல் பள்ளியில் படித்தார். அங்கு அவர் ஏழாம் வகுப்பில் படிக்கும் போது உயரந்தாண்டுதலில் ஈடுபடத் தொடங்கினார். குறைபாடு இல்லாத இயல்பான விளையாட்டு வீரர்களுக்கு எதிராக போட்டியிட்டு பள்ளி மற்றும் மாவட்ட அளவிலான சாதனைகளை முறியடித்தார். தனது உயர் கல்விக்காக அவர் புது தில்லிக்குச் சென்றார். அங்கு அவர் மாடர்ன் பள்ளியில் தனது மேல்நிலைப் படிப்பைத் தொடர்தார். கிரோரி மால் கல்லூரியில் அரசியல் அறிவியலில் பட்டம் பெற்றார்.