polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
அமதெரசு என்பவர் சின்டோ மதத்தினர் வழிபடும் ஒரு முக்கிய பெண் கடவுள் ஆவார். இவர் கதிரவனின் கடவுளும் விண்ணகத்தின் கடவுளும் ஆவார். விண்ணகத்தில் ஒளிவீசும் என்ற பொருள் உடைய அமதெரு என்ற சொல்லிலிருந்து அமதெரசு என்ற பெயர் தோன்றியது. இவருடைய முழுப்பெயர் அமதெரசு-ஓமிகாமி. இதற்கு விண்ணகத்தில் ஒளிவீசும் பெரும் மாட்சிமையுள்ள கடவுள் என்று பொருள். கோசிகி மற்றும் நிகோன் சோகி போன்ற சப்பானிய தொன்மவியல் நூல்களின் படி சப்பானிய பேரரசர்கள் அமதெரசுவின் நேரடி வாரிசுகளாகக் கருதப்படுகின்றனர்.
கதிரவக் கடவுளான அமதெரசு புயல் மற்றும் கடல் கடவுள் சுசானவோ மற்றும் நிலா கடவுள் சுக்குயோமி ஆகியோரின் உடன்பிறந்தவர் ஆவர். இவர்கள் மூவருமே இசநாகி செய்த சுத்தப்படுத்தும் சடங்கின் மூலம் பிறந்தனர். இசநாகி தன் இடது கண்ணைக் கழுவிய போது அமதெரசுவும், வலது கண்ணை கழுவிய போது சுக்குயோமியும் மூக்கைக் கழுவிய போது சுசானவோவும் பிறந்தனர்.
பிற்காலத்தில் சுசானவோ, அமதெரசுவுடன் ஏற்பட்ட சண்டையை மறந்து சமாதானமாகினார். அதற்கு அடையாளமாக குசநகி-நோ-சுருகி என்ற வாளை அமதெரசுவிற்கு உடன்பாடு பரிசாக அளித்தார்.
எண் கோட்பாட்டில் 1 ஐ விடப்பெரிய ஒரு முழு எண் இன் பெருக்கல் பிரிவினை அல்லது பெருக்கல் பகிர்வு அல்லது வரிசைப்படுத்தப்படாத காரணியாக்கம் என்பது ஒன்றை விடப்பெரிய முழுஎண்களின் பெருக்கலாக அவ்வெண்ணை எழுதக்கூடிய வழிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறிக்கிறது. இவ்வாறு பெருக்கலாக எழுதும்போது ஒரே காரணிகளுடன் வரிசை மற்றும் மாறியுள்ள வடிவங்கள் சமானமானவையாகக் கொள்ளப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு எண்ணுக்கும் அந்த எண்ணே ஒரு பிரிவினையாக இருக்கும். பெருக்கல் பிரிவினை குறித்த ஆய்வுகள் 1923 இலிருந்தே மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தாலும், பெருக்கல் பிரிவினை என்ற பெயர் 1983 இல் கணிதவியலாளர்கள் ஹுயூக்சு மற்றும் ஷேலிட்டால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
பொதுவாக, பகாக்காரணிகளுடைய ஒரு வர்க்கக்காரணியற்ற முழுஎண்ணின் பெருக்கல் பிரிவினைகளின் எண்ணிக்கை ஆவது பெல் எண் ஆக இருக்கும்.
முழுஎண்களைத் தரப்பட்ட வகுஎண்களின் அடிப்படையில் வகைப்படுத்துவதில் பெருக்கல் பிரிவினைகள் பயன்படுவதைக் கணிதவியலாளர்கள் ஹுயூக்சு மற்றும் ஷாலிட் விளக்கியுள்ளனர். எடுத்துக்காட்டாக, சரியாக 12 வகுஎண்கள் கொண்ட முழுஎண்கள் கீழ்வரும் வடிவிலமைகின்றன:
ஒரு முழுஎண்ணின் பெருக்கல் பிரிவினைகளின் எண்ணிக்கை குறித்த முடிவுகளைக் கணிதவியலாளர்கள் ஓப்பென்கெயிம் மற்றும் மெக்மெகன் இருவரும் கண்டறிந்துள்ளனர். இன் பெருக்கல் பிரிவினைகளின் எண்ணிக்கை எனில், அதன் டிரிழ்ச்லெட் தொடரின் பிறப்பாக்கிச் சார்பு இன் உருவகிப்பு:
200 ஆண்டுகள் பழமையான இந்த தேவி தாலாப் கோயிலை, சமீபத்தில் புனரமைக்கப்பட்டு நவீனமயமாக்கப்பட்டது. புனித நீரால் சுற்றிவளைக்கப்பட்ட இக்கோயில் குளத்தில் பக்தர்கள் புனித நீராடுகின்றனர். மேலும், ஒவ்வொரு ஆண்டும் டிசம்பர் மாதத்தில் அரிவல்லப் சங்கீத சம்மேளனம் எனும் இசை நிகழ்ச்சி இந்த கோயில் வளாகத்தில் நடத்தப்படுகிறது. முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்நிகழ்வு, சுவாமி அரி வல்லப் என்பவரின் நினைவாக நடத்தப்படுகிறது. இந்நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளவும், கண்டு ரசிக்கவும் நாடெங்கிலுமிருந்து ஏராளமான இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் ரசிகர்கள் இந்த கோயிலுக்கு வருகைபுரிகின்றனர். மேலும், இந்த கோயிலுக்கு அருகிலேயே ஒரு காளி கோயிலும், மற்றும் பிஷான் பைரவ் எனும் சிவன் கோயிலும் முக்கியமான கோயிலாகும். அதோடு, அமர்நாத் குடைவரைக்கோயிலைப் போன்றே இந்த தேவி தலாப் கோயில் அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
தேவி தாலாப் கோயிலுக்கு வருகைதரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் வசதிக்காக, ஜலந்தர் நகரத்தில் பயணிகளுக்கு ஏதுவாக எளிய, மற்றும் வசதியுடன் கூடிய பல விடுதிகள் உள்ளது. மேலதிக தகவல்களுக்கு பின்வரும் முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளலாம்:.
தேவி தாலாப் கோயில் அல்லது தேவி தாலாப் மந்திர் என்றறியப்படும் இந்த கோயில், இந்திய பஞ்சாப் பகுதியில் ஜலந்தர் நகரின் இதய பகுதியில் அமைந்துள்ளது. மிகவும் பிரசித்திபெற்ற இந்த ஆன்மிக தலமானது, 51 சக்தி பீடங்களில் ஒன்றாக புகழ் பெற்றுள்ளது. ஜலந்தர் நகர தொடருந்து நிலையத்திலிருந்து 1 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைக்கப்பட்டுள்ள இக்கோயில், பஞ்சாப் ஜலந்தரின் புராதனக் கோயில்களில் ஒன்றாகும்.
நாட்டுப்புற கதைகளின்படி, தேவியின் வலது மார்பகம் இந்த தலத்தில் விழுந்ததாக கருதப்படுகிறது. உன்னதமான இக்கோயிலின் மேற்கூரை, தலைகீழ் கூம்பு வடிவத்தில் கட்டமைக்கப்பட்டு, தங்கத் தகடுகள் கொண்டு மூடப்பட்டுள்ளது. தல தெய்வமாக துர்க்கை வடிவில் சக்தி வீற்றுள்ள இந்த கோயிலில், பிஷான் பைரவ் எனும் பெயரில் சிவன் சிலையும் நிறுவப்பட்டுள்ளது.
நாட்டுப்புறத் தெய்வங்கள் என்பவை நாட்டுப்புற மக்களான கிராம மக்கள் வழிபடுகின்ற தெய்வங்களாகும். இந்தத் தெய்வங்களை நாட்டார் தெய்வங்கள் என்றும், சிறு தெய்வங்கள் என்றும் கூறுகின்றனர். இந்த நாட்டுப்புறத் தெய்வங்களின் வழிபாடு பெருந்தெய்வங்களின் வழிபாடுகளைப் போல் அல்லாமல் மாறுபட்டுள்ளது. இதனை சிறுதெய்வ வழிபாடு என்கின்றனர்.
நாட்டார் பெண் தெய்வங்கள் பொதுவாக இளம்வயதில் இறந்துபோன பெண்கள், இயற்கையாக இறக்காத பெண்கள், திருமணமாகாமல் இறந்த பெண்கள் ஆகியோரை தெய்வங்களாக மக்கள் வழிபடுகின்றனர். எண்ணற்ற பெண் தெய்வங்கள் சமூகத்தின் குற்ற உணர்ச்சியாலும், பரிதாப உணர்ச்சியாலும் வணங்கப்படுபவை.
பழிச்சொல், ஆணவக்கொலைகள் ஆகிய காரணங்களால் இறந்த பெண்களை கிராம மக்கள் குல தெய்வங்களாக வணங்குகின்றனர். இவ்வாறு பெண்களை தெய்வமாக வணங்குவதற்கு இறந்த பெண்களின் மீதான பாவ உணர்ச்சியும், வணங்குபவர்களின் குற்ற உணர்ச்சியும் காரணமாகின்றன அறிஞர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
இளம்வயதில் இறந்த பெண்களை கன்னிதெய்வம் என வணங்குகிறார்கள். இந்த கன்னி தெய்வங்களை வீட்டு தெய்வம் என வணங்குவதும் உண்டு. இந்த கன்னிதெய்வ வழிபாடு ஓரிரு தலைமுறைக்கு மட்டுமே நீடிக்கிறது.
வரதட்சணைக் கொடுமை, குடும்ப வன்முறை, விருப்பத்தோடு உடன்கட்டை ஏறுதல் போன்ற காரணங்களால் இறந்த பெண்களை அப்பெண்களின் உறவுகள் வணங்குகின்றனர். இந்த வழிபாடு பல தலைமுறைகளாக தொடர்கிறது.
18ஆம், 19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சீக்கிய சமூகம் செல்வாக்குள்ள அரசியல் சக்தியாக விளங்கியது; சீக்கிய அரசர் ரஞ்சித் சிங் முதல் சீக்கியப் பேரரசை நிறுவினார்; இதன் தலைநகரம் லாகூராக இருந்தது. பஞ்சாபின் பெரிய நகரங்களில் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் சீக்கிய மக்கள் வாழ்கின்றனர்: இலாகூர், இராவல்பிண்டி, பைசலாபாத். 1947இல் பாக்கித்தான் உருவான பின்னர், சிறுபான்மை இந்துக்களும் சீக்கியர்களும் இந்தியாவிற்கு குடிபெயர்ந்தனர்; இந்தியாவிலிருந்து பல முஸ்லிம் ஏதிலிகள் பாக்கித்தானில் குடியேறியுள்ளனர்.
இந்தியப் பிரிவினைக்கு முன்பாக பாக்கித்தானியப் பகுதிகளில் வாழ்ந்திருந்த சீக்கியர்கள் அரசு நிர்வாகத்திலும் வேளாண்மை, வணிகம் போன்ற பொருளியல் செயற்பாடுகளிலும் செல்வாக்கோடு இருந்தனர். பாக்கித்தானிய பஞ்சாபின் இலாகூரில் உள்ள அரண்மனை, இரஞ்சித் சிங்கின் சமாதி, நங்கானா சாகிபு உள்ளிட்ட ஒன்பது குருத்துவாராக்கள் போன்ற சீக்கியப் பண்பாட்டு/சமய தலங்கள் உள்ளன. உலகெங்கும் உள்ள சீக்கியர்களுக்கு குரு நானக் பிறந்த நங்கானா சாகிபு முக்கியமான வழிபாட்டிடம் ஆகும்.
1947இல் பாக்கித்தான் உருவாக்கத்திற்கு பின்னர் சீக்கிய சமூகம் மீளமைத்துக் கொள்ளத் துவங்கியது. பாக்கித்தான் சீக்கிய குருத்துவாரா பிரபந்தக் குழு அமைக்கப்பட்டது. இது பாக்கித்தானில் உள்ள குருத்துவாராக்களையும் பாரம்பரியத்தையும் காக்கும் பொறுப்புடையது. பாக்கித்தானிய அரசு அண்மையில் இந்திய சீக்கியர்கள் பாக்கித்தானில் உள்ள சீக்கிய புனிதத்தலங்களுக்கு சென்று வழிபடவும் பாக்கித்தானிய சீக்கியர்கள் இந்திய குருத்துவாராக்களுக்குச் செல்லவும் அனுமதிக்கின்றது.
தற்கால பாக்கித்தானில் சீக்கியம் விரிவான வரலாற்றையும் பாரம்பரியத்தையும் கொண்டுள்ளது. இன்றைய பாக்கித்தானில் சீக்கியர்கள் மிகச்சிறுபான்மையராக உள்ளனர்; பெரும்பாலான சீக்கியர்கள் தங்கள் சமயம் தோன்றிய பெசாவரிலும் பஞ்சாப் பகுதியின் அங்கமான பஞ்சாபு மாகாணத்திலும் வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணத்திலும் வாழ்கின்றனர். சீக்கியத்தை நிறுவிய குரு நானக் பிறந்த நங்கானா சாகிபு பாக்கித்தானிய பஞ்சாபில் உள்ளது.
அனூப்பூர் அனல் மின் திட்டம் இந்தியாவில் உள்ள மத்தியப் பிரதேச மாநிலம், அனூப்பூர் மாவட்டத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ள 2520 மெகாவாட் மின்னுற்பத்தித் திட்டமாகும். முன்னதாக மோசர் பேயர் என்றழைக்கப்பட்ட இந்துசுதான் மின் திட்டங்கள் நிறுவனம் அனூப்பூர் அனல் மின் திட்டத்தை நிர்வகிக்கிறது. நிலக்கரியை அடிப்படை எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தும் அனல் மின் நிலையமாக அனூப்பூர் அனல் மின் திட்டம் செயற்படுகிறது.
அனூப்பூர் அனல் மின் திட்டத்தின் முழுப்பணிகள், இலகர்பூர், முர்ரா, குவாரி, பெலியா மற்றும் யைதாரி முதலான கிராமங்கள் வரைக்கும் பரவியுள்ளது. முதல்நிலைத் திட்டத்திற்கான சுற்றுச்சூழல் தடைநீக்கச் சான்றிதழை தில்லியிலுள்ள சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சகம், 2010 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் வழங்கியுள்ளது. மத்தியப் பிரதேச மாசு கட்டுப்பாட்டு நிறுவனமும் இத்திட்டத்திற்கான அங்கீகாரத்தை அளித்துள்ளது.
சூன் 2015 இன்படி 1200 மெகாவாட் கொள்திறன் அளவுள்ள மின்னுற்பத்தி நிலையங்கள் துணைத் திட்டமாக இங்கு நிறுவப்பட்டு வருகின்றன. லாங்கோ நிறுவனம் இம்மின்னுற்பத்தி திட்டத்திற்குத் தேவையான பொறியியல், கொள்முதல் மற்றும் கட்டுமான ஒப்பந்ததாரராகச் செயல்பட்டு வருகிறது.
அனூப்பூர் அனல் மின் திட்டத்திற்குத் தேவையான தண்ணிரை சோன் ஆறு வழங்குகிறது. இந்திய நிலக்கரி நிறுவனம், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் சத்தீசுகர் மாநிலங்களிலுள்ள தென்கிழக்கு நிலக்கரிப்புல சுரங்கங்களில் கிடைக்கும் நிலக்கரியை இம்மின் திட்டத்திற்காக வழங்குகிறது.
நாகா மக்கள் , இந்தியாவின் வடகிழக்கிலும், மியான்மர் நாட்டு வடமேற்கு எல்லைப்புறத்திலும் பல்லாண்டுகளாக வாழும் இந்தோ-மங்கலாய்டு இன மலைவாழ் பழங்குடி மக்கள் ஆவர். இந்திய மாநிலங்களான நாகாலாந்தில் பெரும்பான்மையாகவும்; மணிப்பூர், மேகாலயா மற்றும் அசாமில் மற்றும் இந்தியாவின் எல்லைபுற பர்மாவின் அரக்கான் மலைத்தொடர்களில் சிறுபான்மையினராகவும் வாழும் நான்கு மில்லியன் நாகா மக்கள் பல்வேறு மொழிகள் பேசினாலும் ஒரே கலாச்சாரம், பண்பாடு, நாகரீகங்கள் கொண்டுள்ளனர். நாகா மக்கள் சுமி மொழி, லோத்தா மொழி, சாங்தம் மொழி, அங்காமி மொழி, போச்சூரி மொழி, அவோ மொழி, மாவோ மொழி, பௌமாய் மொழி, தங்குல் மொழி, தங்கல் மொழி போன்ற பரிமிய-திபெத் மொழிகள் பேசுகின்றனர். இதனுடன் தங்கள் நெருங்கிய குழுக்கிடையே பேசுவதற்கு இந்தோ-ஆரிய மொழியான நாகாமிய கிரியோல் மொழியை, ஆங்கில மொழியின் எழுத்தில் எழுதிப் படித்துப் பேசுகின்றனர். இந்திய அரசு நாக இன மக்களின் சமூக, கல்வி, அரசியல் முன்னேற்றத்திற்காக, நாகா மலைவாழ் பழங்குடி மக்களை பட்டியல் பழங்குடியினர் பட்டியலில் சேர்த்துள்ளது.
95% நாகா மக்கள் கிறித்தவ சமயத்தைப் பின்பற்றுகின்றனர். கிறித்தவமும், திருச்சபைகளும் நாகா மக்களின் சமூக, அரசியல், கல்வி அமைப்புகளில் முக்கிய இடத்தை வகிக்கிறது. 2012இல் நாக இன மக்கள் பேசும் 17 நாகா இன மொழிகளுக்கு நாகாலாந்து மாநில அரசு அங்கீகாரம் அளித்துள்ளது. நாகா இனப் பழங்குடி மக்கள் எதிரிகளின் தலையை சீவி நரபலி இடும் முறை 1969ஆம் ஆண்டு முடிய இருந்தது. தற்போது இவ்வழக்கம் நடைமுறையில் மறைந்துவிட்டது.
அசாம் மாநில அகோம் மக்கள் தவிர பிற இனக் குழுவினருடன் நாகா மக்கள் பழகுவதில்லை. 1826இல் பர்மியப் பேரரசுக்கும் - பிரித்தானிய இந்தியாவுக்கும் ஏற்பட்ட யாந்தபோ உடன்படிக்கையின்படி, அசாம் பகுதி பர்மாவிடமிருந்து இந்தியாவிடன் இணைக்கப்பட்டது.
நாகா மக்களுக்கும் நாடு, அரசு, அமைச்சர், ஆளுநர் போன்ற விடயங்கள் தெரியாத காரணத்தால், தாங்கள் வாழும் பகுதிகள் தங்களதே என்ற கொள்கை உடைய நாக மக்கள் தங்களை தனிமைப் படுத்திக் கொள்ள விரும்புவதால், தங்கள் இனத்தவர் தவிர பிறரை தாங்கள் வாழும் பகுதிகளில் அனுமதிப்பதில்லை. மீறி வந்தவர்களை தாக்கி எதிர்ப்பர்.
19ஆம் நூற்றாண்டில், கி பி 1839இல் ஐக்கிய அமெரிக்காவிலிருந்து நாகாலாந்திற்கு வந்த சீர்திருத்தத் திருச்சபை கிறித்தவ அமைப்புகள், பெரும்பாலான நாகா மக்களை கிறித்தவத்திற்கு மத மாற்றம் செய்தனர். இதனால் நாகா மக்களிடையே பண்டைய பழக்க வழக்கங்கள் ஒழிந்து ஆங்கிலம் நன்கு பரவியதால், கல்வி வளர்ந்தது.
மேற்கு பகுதியில் அங்காமி, சோக்கிரி, கேசா மற்றும் ரெங்கமா, மத்தியப் பகுதியில் ஆவோ, லோத்தா; கிழக்குப் பகுதியில் கோன்யாக், போம், சங்கதம், கியாம்னியுங்கன், யும்சுங்கர் மற்றும் சாங் நாகா இனக் குழுவினரும் அடங்குவர். சுமி நாகா இன மக்கள் மத்திய மற்றும் மேற்கு பகுதிகளில் வாழ்கின்றனர்.
பெரும்பாலான நாகா மக்கள் உடை, உணவு, பழக்கவழக்கங்கள், மரபுவழிச் சட்டங்கள் முதலியவற்றில் ஒரே உணர்வுடன் உள்ளனர். தொன்மையான வழக்கங்களில் எதிரிகளை நரபலி இடும் முறையை நாகா மக்கள் 1969 ஆம் ஆண்டு முதல் கடைபிடிப்பதில்லை.
1967 ஆம் ஆண்டில் நாகாலாந்து சட்டமன்றம் ஆங்கில மொழியை, நாகாலாந்து அரசின் அலுவல் மொழியாகவும்; கல்விக்கூடங்களில் பயிற்று மொழியாகவும் அறிவித்தது. நாகா மக்கள் நாகாமிய கிரியோல் மொழியுடன், ஆங்கிலத்தையும் நன்கறிவர்.
2012 இல் நாகா இன மக்கள் பேசும் 17 நாகா இன மொழிகளுக்கு நாகாலாந்து மாநில அரசு அங்கீகாரம் அளித்துள்ளது. நாகா இனப் பழங்குடி மக்களிடம் எதிரிகளின் தலையைச் சீவி நரபலி இடும் முறை 1969 ஆம் ஆண்டு முடிய இருந்தது.
வேறு இந்திய மாநிலங்களை விட நாகாலாந்து மாநில, நாகா இன மக்கள் 89 வகையான மொழிகள் பேசுகின்றனர். இம்மொழிகள் மேற்கு, மத்திய மற்றும் கிழக்கு இன மொழிகள் என மூன்றாக வகைப் படுத்தப்பட்டுள்ளது.
நாகா மக்கள் மொழிகளிளால் பிரிந்தாலும், பண்பாடு மற்றும் நாகரீகத்தால் ஒன்றாக உள்ளனர். நாகா மக்கள் போர்க் குணம் படைத்தவர்கள்.
அடுத்த இலக்காக சச்சா சவுதா குருத்துவாரா அகாலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது. இது தற்போதைய பாக்கித்தான் பகுதியில் சுகார் கானாவில் உள்ளது. அடுத்ததாக சிறீ தரண் தரண் சாகிபு குருத்துவாரா பக்கம் கவனத்தைத் திருப்பினர். இங்கிருந்த குருக்கள் நடனப் பெண்மணிகளை அனுமதித்ததாகவும் புகை பிடித்தலையும் மது அருந்துவதையும் கோயில் வளாகத்தில் அனுமதித்தாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருந்தது. தவிரவும் இந்து சீர்திருத்த இயக்கமான ஆரிய சமாஜத்தின் கொள்கைகளைப் பரப்பியதாகவும் புகார் எழுந்தது. கர்த்தார் சிங் தலைமையிலான அகாலிகள் இங்கு வந்தடைந்து அர்தாசு எனப்படும் சீக்கிய வழிபாட்டை நடத்தினர்; குருத்துவாரா தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளதாக அறிவித்தனர். உறங்கிக் கொண்டிருந்த அகாலிகளை குருக்கள் நாட்டு குண்டுகளையும் செங்கற்களையும் கொண்டு தாக்கினர். அடுத்த நாள், சுற்றுப்புறத்திலிருந்த சிற்றூர்களிலிருந்து வந்த சீக்கியர்கள் குருத்துவாராவை கைப்பற்றினர். இதன் பின்னர் கர்த்தார் சிங் தலைமையிலான அகாலிகள் மேலும் ஐந்து குருத்துவாராக்களை கைப்பற்றினர்.
அடுத்து, அகாலிகள் பஞ்சா சாகிபு குருத்துவாரா உள்ள ஆசன் அப்தாலிற்குச் சென்றனர். இங்கு குருத்துவாரா மகந்த் மித்தா சிங் வசம் இருந்தது. இவர் குருத்துவாராக்குள் புகைகுழல்களை விற்க அனுமதித்தார்; இதற்கு சீக்கியர்களிடம் எதிர்ப்பு எழுந்தது. கர்த்தார் சிங் ஜப்பார் தமது ஜாதாக்களுடன் சென்று நவம்பர் 20, 1920இல் குருத்துவாராவின் கட்டுப்பாட்டை மேற்கொண்டார். இருப்பினும், இந்த குருத்துவாராவில் வழிபட்டு வந்த உள்ளூர் இந்துக்கள் இந்த மாற்றத்தை எதிர்த்தனர். அகாலிகளுக்கு மாற்றப்படும் நாளின் இரவில் ஏறத்தாழ 5000-6000 மக்கள் குருத்துவாராவைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்; ஆனால் காவல்துறை இவர்களை கலைத்தனர். மறுநாள் 200-300 இந்துப் பெண்கள் குருத்துவாராவில் அமர்ந்துகொண்டனர். இருப்பினும் இந்த குருத்துவாராவும் சிரோன்மணி குருத்வாரா பிரபந்தக் செயற்குழுவின் கட்டுப்பாட்டிற்கு மாற்றப்பட்டது.
1920இல் சிங் சபாவின் அரசியல் பிரிவான அகாலி தளம் துவக்கியது. கர்த்தார் சிங் ஜப்பாரின் தலைமையில் சென்ற தன்னார்வலர்கள் இதில் முதன்மைப் பங்காற்றினர். சியால்கோட்டிலிருந்த பாபா டி பெர் குருத்துவாராவில் முதன்முதலில் சீர்திருத்தம் துவங்கப்பட்டது. இங்கு காலம்சென்ற மகந்த் அர்னாம் சிங்கின் விதவை மனைவியின் கட்டுப்பாட்டில் குருத்துவாரா இருந்தது. அவரது வருமானத்திற்கான ஒரே வாய்ப்பாக இருந்த குருத்துவாராவை அகாலிகளுக்கு மாற்றிட துவக்கத்தில் எதிர்த்தார். பின்னர் ஓய்வூதியத் தொகை வழங்க முடிவான பின்னர் இணங்கினார். இந்த குருத்துவாராவின் கட்டுப்பாடு பாபா கரக் சிங்கின் தலைமையிலான தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குழுவிற்கு மாற்றப்பட்டது.
அகாலி என்ற சொல் சீக்கிய புனித நூல்களில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள அகால் என்ற சொல்லிலிருந்து பெறப்பட்டதாகும்; அகால் எனில் காலத்தை வென்றது, அழிவற்றது எனப் பொருளாகும். இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் பிரித்தானிய இந்தியாவிலிருந்த பல சீக்கிய குருத்துவாராக்கள் உதாசி மகந்துகள் கட்டுப்பாட்டிலோ ஆளுநரால் நியமிக்கப்பட்ட மேலாளர்களின் கட்டுப்பாட்டிலோ இருந்தன. மரபுவழி வந்த இவர்கள் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்கவர்களாகவும் சடங்குகளைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருந்தனர். அகாலி இயக்கத்தின் முதன்மை நோக்கமே சீக்கிய குருத்துவாராக்களை இவர்களது கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவிப்பதுதான்.
அகாலிகளின் அடுத்த இலக்காக சீக்கியரின் மிகப் புனிதமான கோயிலான பொற்கோயில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. இக்கோயிலின் குருக்கள் கீழ்-சாதி இந்துக்களிலிருந்து சீக்கிய சமயத்தைத் தழுவியவர்களுக்கு கோயிலில் வழிபட அனுமதி மறுத்தார். கர்த்தார் சிங் ஜப்பார் கோயில் வளாகத்தினுள் உள்ள அகால் தக்த்திற்கு சென்று சாதிசார்ந்த கட்டுப்பாடுகளை கைவிட வேண்டும் என்றும் காலத்திற்கேற்ப சீர்திருத்தங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார். சூன் 28, 1920இல் பொற்கோவில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குழுவான சிரோன்மணி குருத்வாரா பிரபந்தக் செயற்குழுவிற்கு மாற்றப்பட்டது.
அகாலி இயக்கம் { ) அல்லது குருத்துவாரா சீர்திருத்த இயக்கம் 1920களில் இந்தியாவில் இருந்த குருத்துவாராக்களில் சீர்திருத்தங்களை கொண்டுவருவதற்கான போராட்டம் ஆகும். இந்தப் போராட்டத்தின் விளைவாக 1925இல் சீக்கிய குருத்துவாரா சட்டம் இயற்றப்பட்டு இந்தியாவின் அனைத்து வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சீக்கிய புனிதத்தலங்களும் சிரோன்மணி குருத்வாரா பிரபந்தக் செயற்குழுவின் கட்டுப்பாட்டில் மாற்றப்பட்டன.
1950களில் அரசியலில் நுழைந்த பதேசிங் இந்தியாவில் பஞ்சாபி பேசுவோருக்கான தனிமாநிலக் கோரிக்கையை ஏற்று "பஞ்சாபி சுபா இயக்கத்திற்கு" ஆதரவளித்தார். 1950களின் பிற்பகுதியில் பதேசிங் சிரோமணி அகாலிதளத்தின் மூத்த உதவித் தலைவர் ஆனார். பஞ்சாபி சுபா இயக்கத்திற்கான பல பேரணிகளுக்குத் தலைமையேற்றார். திசம்பர்18, 1960இல், தனது கோரிக்கையை வலியுறுத்தி சாகும்வரை உண்ணாநோன்புப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார். பல இந்தியத் தலைவர்கள் இவரது உண்ணாநோன்பு போராட்டத்தை கைவிட கோரிக்கை விடுத்தனர். இந்தியப் பிரதமர் ஜவகர்லால் நேரு பஞ்சாபி சுபா ஏற்படுத்த உடன்படுவதாக அறிக்கை விட்டபிறகே, சனவரி 9, 1961இல் தனது உண்ணாநோன்பை முடித்துக் கொண்டார். இந்தப் போராட்டத்தின்போது புதிய மாநிலம் சீக்கிய அடையாளத்தைத் தக்கவைத்துகொள்ள உதவும் என்றபோதும் பதேசிங் மொழிவாரி கோரிக்கையையே வலியுறுத்தினார் என வாசிங்டன் பல்கலைகழகப் பேராசிரியர் பவுல் ஆர். பிராசு குறிப்பிடுகின்றார்.
போர் முடிவுற்றதும் பஞ்சாபி சுபா கோரிக்கைகளை பரிசீலிக்க இந்திரா காந்தி, மகாவீர் தியாகி, யசுவந்த்ராவ் சவான் அடங்கிய குழுவை இந்திய அரசு நியமித்தது; பதேசிங்கின் கோரிக்கையை ஏற்று மக்களவை அவைத்தலைவர் சர்தார் உக்கம் சிங் தலைமையில் அமைந்த நாடாளுமன்ற கலந்தாய்வுக் குழுவும் அதே கோரிக்கையை பரிசீலிக்க நியமித்தனர். பஞ்சாப் மாநிலத்தை மொழிவாரியாகப் பிரிக்கப் பரிந்துரைத்து உக்கம்சிங்கின் குழு தனது அறிக்கையை சனவரி 18, 1966 அன்று வெளியிட்டது. லால் பகதூர் சாஸ்திரியின் மரணத்திற்கு பிறகு பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற இந்திரா காந்தி பஞ்சாபி சுபா கோரிக்கையை ஏற்றுக் கொண்டார். செப்டம்பர் 3, 1966 இல் பஞ்சாப் சீரமைப்பு சட்டவரைவு மக்களவையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. புதிய பஞ்சாப் மாநிலம் நவம்பர் 1, 1966இல் செயற்பாட்டிற்கு வந்தது.
பஞ்சாபில் பட்டிண்டா மாவட்டத்திலுள்ள படியாலாவின் சன்னன் சிங்கிற்கு மகனாகப் பிறந்தார். இளமையில் முறையான கல்வி கற்காத போதும் 13ஆம் அகவையில் பஞ்சாபி மொழியை எழுதவும் படிக்கவும் கற்றுக் கொண்டார். சீக்கிய புனிதநூல்களில் ஆர்வம் கொண்டிருந்ததால் பதேசிங்கின் தந்தை அவரை இசார் சிங் என்ற சீக்கிய அறிஞரிடம் பயில அனுப்பினார். பின்னர் பதேசிங் பிகானேர் இராச்சியத்திலிருந்து கங்காநகருக்கு குடிபெயர்ந்தார். அருகிலிருந்த சிற்றூர்களுக்குச் சென்று சீக்கியத்தை போதித்து வந்தார். குடிகளிடையே கல்வியின் இன்றியமையாமையைவலியுறுத்திய பதேசிங் பல குருத்துவார்களையும் பள்ளிக்கூடங்களையும் அனாதை இல்லங்களையும் கட்டினார்.
சூலை 1962இல் அகாலிதளத்தின் முக்கியத் தலைவர் மாஸ்டர் தாரா சிங்குடன் முரண்பட்ட பதேசிங் பிரிந்துசென்று புதிய அகாலிதளம் கட்சியைத் துவக்கினார். அக்டோபர் 2, 1962இல் அவரது கட்சி சிரோன்மணி குருத்வாரா பிரபந்தக் செயற்குழுத் தேர்தல்களில் வெற்றிபெற்று அதன் கட்டுப்பாட்டை பெற்றது. சனவரி 17, 1965இல் நடந்த தேர்தல்களில் தாராசிங்கின் கட்சி 45 இடங்களில் மட்டுமே வெற்றிபெற, பதேசிங்கின் கட்சி 90 இடங்களைப் பெற்றது.
நேருவுடனான சில சந்திப்புகளில் முன்னேற்றம் காணாதநிலையில் ஆகத்து 16, 1965இல் மீண்டும் சாகும்வரை உண்ணாநோன்பு மற்றும் தீக்குளித்தல் போராட்டங்களை அறிவித்தார். இருப்பினும் இந்தியாவிற்கும் பாக்கித்தானிற்கும் போர் மூண்டதால், தனது போராட்டங்களைத் தளிவைத்ததுடன் தனது கட்சியினரை அரசுக்குத் துணை நிற்குமாறு வலியுறுத்தினார்.
பதே சிங் இந்திய சீக்கிய சமய, அரசியல் தலைவர் ஆவார்; பஞ்சாப் சுபா இயக்கத்தின் முதன்மைத் தலைவராக இருந்தார். இவரைப் பின்பற்றியவர்களால் மரியாதையுடன் சாந்த் பதே சிங் எனப்பட்டார்.
கல்லூரி வாழ்க்கைக்குப் பின் பஞ்சாப் காவல்துறையில் சில ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தார். 1972 ஆண்டு ஆம்ஸ்டர்டம் நகரில் நடந்த உலக வளைதடி போட்டியில் விளையாடினார். அதே ஆண்டு நடந்த கோடைக்கால ஒலிம்பிக், 1974 மற்றும் 1978 ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள், 1976 கோடைக்கால ஒலிம்பிக், 1978 இல் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பேங்காக்கில் விளையாடினார், மேலும் 1982 இல் உலக கோப்பை போட்டிகள் மும்பையில் கலந்து கொண்டார். 1975 இல் கோலாலம்பூரில் நடந்த உலக கோப்பை போட்டியில் வென்ற அணியில் இருந்தார். அவர்அடுத்த ஆண்டு 1973 இல் உலக வளைத்தடி அணி மற்றும் அனைத்து நட்சத்திர வளைத்தடி அணியில் சேர்க்கப்பட்டார். மேலும் இவர் இரண்டிலும் இருந்தது அதிக கோல் அடித்தவர்- ஆஸ்திரேலியாவின் பெர்த் நகரில் நடந்த பன்னாட்டு வளைதடி போட்டி மற்றும் 1978 ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் ஆகியவற்றில் ஆடினார். அவரது வாழ்க்கையில் அவர் 4 ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் கோல்களை அடித்தார். துவக்கத்தில் அவர் இந்திய இரயில்வே மற்றும் இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ் போன்றவற்றில் பணியாற்றினார், இறுதியாக பஞ்சாப் காவல்துறையில் பணியாற்றினார்.
சுர்ஜித் சிங் 1984 ஆண்டு ஜலந்தர் மாவட்டம், கர்டர்பூர் அருகில் நடந்த மகிழுந்து நேர்ச்சியில் இறந்தார். இவரது இறப்புக்குப்பின் ஜலந்தரில் உள்ள வளைதடியாட்ட அரங்கிற்கு இவரது பெயர் சூட்டப்பட்டது. 1984 இல் பஞ்சாப் அரசாங்கம் துவக்கிய வளைதடியாட்ட பள்ளிக்கு இவரது பெயர் சூட்டப்பட்டது மட்டுமல்லாது சுர்ஜித் ஆக்கி சொசைட்டி என்ற பெயரில் ஜலந்தரில் அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டு, சுர்ஜித் நினைவு வளைதடி போட்டிகள் ஆண்டுதோரும் ஜலந்தரில் நடத்தப்பட்டு வருகிறது, 2012 ஆண்டு பஞ்சாப்பில் விளையாட்டை ஊக்குவிக்க இந்த அமைப்புக்கு பஞ்சாப் அரசால் உதவிகள் செய்யப்படுமென அறிவிக்கப்பட்டது. இவரது இறப்பிற்கு பிறகு இவருக்கு அருச்சுனா விருது 1998 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்டது.
சர்தார் சுர்ஜித் சிங் ரண்டாவா ( என்பவர் இந்தியாவுக்காக ஆடிய ஒரு வளைதடி வீரர். இவர் இந்திய தேசிய வளைதடி அணியில் இடம்பெற்று 1976 கோடைக்கால ஒலிம்பிக் போட்டியில் கலந்து கொண்டு ஆடினார். இந்திய வளைதடி பந்தாட்ட அணியின் தலைவராகவும் இருந்தார்.
இவர் பஞ்சாப்பின் பட்டாலாவில் பிறந்தார். அதே ஊரில் உள்ள குருநானக் பள்ளியில் படித்தார். ஜலந்தரில் உள்ள லையால்பூர் கல்சா கல்லூரியில் படித்தபோது பல்கலைக்கழக அளவிலான வளைதடி பந்தாட்ட அணியில் ஆடத்துவங்கினார்.
தர்மபுரி காடுகளில் காணக்கூடிய முக்கிய மரங்கள் தேக்கு, சந்தனம், வேம்பு, அசோகு, புளிய மரம், துரிஞ்சை, ஆல், வேலம், நீலகிரி, எட்டி மரம், நாகமரம், அரசு, வில்வம், வெப்பாலை, மூங்கில், கருங்காலி, புங்கம் ஆகிய மரங்களும் வேளிக்காத்தான், வெடத்தாரை, துளசி, மருதாணி, ஆவாரம், நொச்சி, நச்சட்டன் காரை ஆகிய செடிவகைகளும், காட்டுவள்ளிக் கொடி, கட்டுக்கொடி, சுரட்டைக் கொடி, ஊணாங்கொடி ஆகிய கொடிவகைகளும் காணப்படுகின்றன.
இம்மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளவை கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைகளாகவும் அதைச்சார்ந்த காடுகளாகவும் உள்ளன. தென்மேற்கு,வடகிழக்கு மழைக்காலங்களில் மழையைப் பெறும் இம்மாவட்டம் சராசரியாக 902.1 மில்லி மீட்டர் மழையைப் பெறுகிறது. தருமபுரி வனக்கோட்டத்திற்கு உட்பட்ட பகுதியாக தருமபுரி சரகம் ஏலகிரி காப்புக் காடு, பென்னாகரம் சரகம் பதனவாடி காப்புக்காடு, பாலக்கோடு சரகம் திருமால்வாடி, ஒகேனக்கல் சரகம் குத்திராயன் காப்புக் காடு ஆகிய பகுதிகள் உள்ளன.
தருமபுரி மாவட்ட வனவளம் தருமபுரி மாவட்டம் 1700 சதுர கிலோ மீட்டர் வனக் காப்புக் காடுகளைக் கொண்டுள்ளது, இம்மாவடட்டக் காடுகள் இரண்டு மாநிலங்களான கர்நாடகம், தமிழகம் ஆகியவற்றின் எல்லைகள் சந்திக்கும் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இந்தக் காடுகள் காவிரி, சனத்குமார நதி, வாணியாறு, தென்பெண்ணை ஆறு கம்பையநல்லூர் ஆறு, ஆகிய ஆறுகளுக்கு நீர் பிடிப்புப் பகுதியாக உள்ளன.
தருமபுரி மாவட்ட வனங்கள் பெரும்பான்மையும் இலையுதிர் காடுகளாகவே உள்ளன. ஓரிரு இடங்களில் வறண்ட பசுமை மாறாக் காடுகளும் காணப்படுகின்றன. காவிரி ஆற்றங்கரையையொட்டி ஆற்றோரக் காடுகள் அமைந்துள்ளன.
காசிபர் - கத்ரு இணையருக்கு பிறந்த ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட நாகங்களில் அதிக சக்தி உடையவர்களில் ஆதிசேஷன், வாசுகி, தட்சகன், மானசா, கார்க்கோடகன் மற்றும் குளிகன் ஆவர்.
வாசுகி: திருப்பாற்கடலை கடையும் போது, வாசுகியை கயிறாக்க் கொண்டு தேவர்களும், அசுரர்களும் அமிர்தத்தைப் பெற்றனர். மேலும் வாசுகி நாகம் சிவனின் கழுத்து மாலையாகவும் திகழ்கிறாள்.
தீயிட்டு அழித்து காண்டவப்பிரஸ்தம் நகரை உருவாக்க காரணமான அருச்சுன்னை பழி வாங்க தட்சகனும் அவர் மகனும் குருச்சேத்திரப் போர் வரை கர்ணனை ஊக்குவித்தனர். நாகங்களை கொல்வதற்கான ஜனமேஜயனின் நாக வேள்வியில், நாகங்களின் சகோதரியான ஜரத்காருவிற்கு பிறந்த ஆஸ்திகர் என்ற இளம் வயது முனிகுமாரன் காப்பாற்றி விடுகிறார்.
இடுப்பு வரை மனித உடலும், இடுப்பிற்குக் கீழ் பாம்பு உடல் கொண்ட பதஞ்சலி முனிவர், இலக்குவன், பலராமன் ஆகியோர் ஆதிசேஷனின் அம்சமாக பிறந்தவர்கள் என புராண இதிகாசங்கள் கூறுகிறது.
நாகர்கள் சமணம் மற்றும் இந்து சமய புராணங்களில் தெய்வீக சக்தியுள்ள தேவதைகளாக நாகப்பாம்புகள் கருதப்படுகின்றன. ஆண் பாம்புகள் நாகர்கள் என்றும் பெண் பாம்புகள் நாகினிகள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. தேவர்களின் அரசனான இந்திரன், நாகர்களின் நண்பர் ஆவார். பல்லாண்டுகளாக நாக வழிபாடு இந்து சமய வழக்கமாக உள்ளது. நாகங்களை சர்ப்பம் என்றும் அழைப்பர். தேவர்களும், அசுரர்களும் அமிர்தத்தைப் பெற திருப்பாற்கடலில், மந்தர மலையை நிறுவிக் கடைவதற்கு வாசுகியைக் கயிறாகப் பயன்படுத்தினர். நாகர்களின் இருப்பிடம் பாதாள லோகம் எனப்படுகிறது. இந்தியா, நேபாளம் போன்ற நாடுகளில் நாக பஞ்சமி அன்று நாக வழிபாடு சிறப்பாக நடைபெறுகிறது.
நாகங்கள் தொடர்பான கதைகள் தெற்கு மற்றும் தென் கிழக்கு ஆசியாவில், குறிப்பாக இந்தியா மற்றும் நேபாள நாடுகளில் பிரபலமாக உள்ளது. இந்தியாவில் நாகங்கள் நல்ல மழை வளம், இனப்பெருக்கம், வெள்ளம், பஞ்சம் ஆகியவற்றுக்கு காரணமானவர்கள் என்றும், ஆறுகள், குளங்கள் போன்ற நீர்நிலைகளை காப்பவர்கள் என்ற நம்பிக்கையுள்ளது.
இந்து நம்பிக்கைகளின் படி நாகங்களை கொன்றால் அல்லது காயப்படுத்தினால் அவைகளால் மனிதர்களுக்கு தீயது நடக்கும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளதால், பெரும்பாலும் வீடுகளில் பாம்புகள் வந்தாலும், அதனைக் கொல்லாமல், பிடித்து காட்டிற்குள் விட்டு விடுவார்கள்.
தென்னிந்தியாவில் குழந்தை பேறு கிடைக்க வேண்டி, அரசமரமும், வேப்ப மரமும் ஒருசேரக் கூடிய இடத்தில் பிள்ளையாரைச் சுற்றியுள்ள நாக தேவதைகளுக்கு பால், முட்டை போன்றவைகள் படையலிட்டு நாகங்களை வழிபடும் பழக்கம் பல்லாண்டுகளாக உள்ளது.
கேரளா மாநிலத்தின் நாயர் சமூகத்தினர் தங்களை நாகர்களின் வழித்தோன்றல்கள் எனக் அழைத்துக் கொள்கின்றனர். மேலும் இந்தியாவின் நாகலாந்து மாநில மக்கள் தங்களை நாகர் இன மக்கள் என அழைத்துக் கொள்கின்றனர்.
ஜாதகத்தில் நாக தோசம் உள்ளவர்கள், அதனை நீக்க நாகத்தை பிரதிட்டை செய்து நாக வழிபாடு செய்வதால் மகப்பேறு, செல்வம் பெறுவதுடன் காரியத் தடைகளும் நீங்கப்படுகிறது என நம்புகிறார்க்ள். .