polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
எடுத்துக்காட்டாக, இரும்பு ஆக்சலேட் கரைசல், வேதியியல் கதிர் செறிவு அளவியை உருவாக்கப் பயன்படுகிறது. வெப்பக் கதிர் அளவி, வெப்பமின்னடுக்கு மற்றும் ஒளி இருவாய் ஆகியவை இயற்பியல் கதிர் செறிவு அளவியை உருவாக்கப் பயன்படுகிறது. இவை கொடுக்கும் அளவுகள் ஒளியணுக்களின் எண்ணிக்கையை ஒப்பிட உதவுகிறது.
கதிர் செறிவு அளவி என்பது ஒரு நொடிக்கு உள்ளே நுழையும் ஒளியணுக்களின் எண்ணிக்கையை அளக்க உதவும் ஒரு இயற்பியல் அல்லது வேதியியல் கருவியாகும். இக் கருவி கட்புலனாகும் நிறமாலை மற்றும் புற ஊதாக் கதிர் நிறமாலை ஆகியவற்றின் கதிர் செறிவை அளக்க பயன்படுகிறது.
வேதியியல் கதிர் செறிவியல் வேதி வினையின் மூலம் கதிர்வீச்சுப் பாயத்தை அளக்கிறது. குவாண்ட்டம் பலனுடன் கூடிய வேதிப் பொருள் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இக்குடைவரையானது கிமு முதல் நூற்றாண்டில் திகம்பர சமணத் துறவிகளுக்காக அமைக்கப்பட்டது. கிபி ஏழாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், தமிழ் நாட்டில் பக்தி இயக்கம் வளர்ந்த நிலையில், சமணம் தளர்ச்சியடைந்து, சைவம் மற்றும் வைணவ சமயங்கள் வளர்ச்சியடைந்த போது, திருப்பரங்குன்றம் மலையின் தென் பகுதியில், கி.மு முதல் நூற்றாண்டில், முற்கால பாண்டியர்கள் காலத்தில் உருவான இச்சமணக் குடைவரையானது, கி.பி எட்டாம் நூற்றாண்டில், சமண – சைவ சமயப் பிணக்குகளின் போது, இச்சமணக் குடைவரை சிதைக்கப்பட்டு, உமை ஆண்டார் கோயிலாக மாற்றப்பட்டது.
கி.பி எட்டாம் நுற்றாண்டில் இக்குடைவரையின் உள் மைய மண்டபத்தின் நடுவில் நடராஜர் – சிவகாமி சிற்பங்களும், அதன் மேல்புறத்தின் பக்கவாட்டுகளில் கணபதி மற்றும் முருகன் சிற்பங்களும், இடப்புறத்தில் முருகன் வள்ளி, தெய்வானையுடன் காட்சியளிக்கும் சிற்பங்களும் உள்ளது. மேலும் குகையின் இடப்பக்கச் சுவரில் தமிழ் பிராமி எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
குகையின் வெளிப்புற மலையில் இடப்புறத்தில் பைரவர் சிற்பமும், வலப்புறத்தில் சைவ சமயக் குரவர்களான திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர் சிற்பங்களின் நடுவில் சைவ சமயப் புரவலரான பிரசன்ன தேவனின் சிற்பமும் உள்ளது.
திருப்பரங்குன்றம் சமணக் குகைகள் அல்லது உமை ஆண்டார் கோயில், தமிழ்நாட்டின், மதுரை மாநகராட்சிப் பகுதியான திருப்பரங்குன்றம் மலையின் தென் பகுதியில் மலையைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்ட சமண குடைவரையாகும். இக்குகைப் பகுதியில் மயில்களும், மந்திகளும் அதிக அளவில் காணப்படுகிறது.
13ம் நூற்றாண்டின் பிற்கால பாண்டிய மன்னரான மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் ஆட்சிக் காலத்திய இக்குகையின் தமிழ் பிராமி கல்வெட்டுகள், இச்சமணக் குகைகளை, சைவ சமயப் புரவலரான பிரசன்ன தேவன் என்பவர், சுந்தர பாண்டீஸ்வரர் கோயிலாக மாற்றி அமைத்தார் எனக் கூறுகிறது.
இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம், 1958ம் ஆண்டில் இச்சமணக் குகைகளை, தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பழங்கால நினைவுச் சின்னமாக அறிவித்து, பராமரித்து வருகிறது.
தென் இந்தியாவில் பக்தி இயக்கத்தைக் கொண்டுவந்தவர்கள் பன்னிரு ஆழ்வார்கள் மற்றும் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார் ஆகியோர் ஆவர். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுவரை வாழ்ந்த இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் தமிழ் நிலத்தில் இருந்து தோன்றியவர்களே. இவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க சைவ அடியார்களான ஏழாம் நூற்றாண்டில் தேவாரத்தை இயற்றிய தமிழ் அடியார்களான அப்பர், திருஞான சம்பந்தர், சுந்தரர் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் திருவாசகத்தை இயற்றிய மாணிக்கவாசகர் ஆகியோர் ஆவர். சைவ நாயன்மார்களால் 276 கோவில்கள் பாடல் பெற்றன அக்கோயில்களில் பெரும்பாலானவை தமிழ்நாட்டின் காவிரி ஆற்றின் இரு கரையோரங்களில் இருப்பவை ஆகும். இது அல்லாது தேவாரப் பாடல்களில் குறிப்பிடப்பட்ட 276 சிவன் கோயில்கள் வைப்புத் தலங்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன.
குழந்தைப் புலவரான திருஞான சம்பந்தர் புத்த சமயம் மற்றும் சைன சமயத்தில் இருந்து மக்களை சைவ சமயத்துக்கு மாற்றும் பணியில் ஈடுபட்டார்.அப்பரடிகள் சிதைந்த சிவன் கோயில்களில் துப்புரவு மற்றும் மறுசீரமைப்பு வேலையான உழவாரப்பணியில் ஈடுபட்டார். ஏழு- ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுகளில் வாழ்ந்த 12 வைணவ அடியார்களான ஆழ்வார்கள் திவ்யப் பிரபாந்தத்தை இயற்றினர், இது 4000 வசனங்களில் விஷ்ணுவை புகழ்ந்து பாடிய ஒரு இலக்கியமாகும்.
பிள்ளையார், கணேசர் , கணபதி , விநாயகர் என்பவர் இந்து தெய்வங்களில் மிகவும் பிரபலமான தெய்வம் இந்து கோயில்களில் மிகவும் பரவலாக வணங்கப்படுகிறார். சிவபெருமானின் முதல் மகனான கணேசர் விளங்குகிறார். எல்லா சிவன் கோயில்களிலும் அவருக்கே முதல் வழிபாடு அளிக்கப்படுகிறது. தமிழில் பிள்ளையார் என அழைக்கப்படுகிறார். சிவனின் மகன் என்பதால் பிள்ளையார் பெயர் உள்ளதாக கூறப்படுகிறது. ஆனால் இது சமசுகிருதத்தில் யானையைக் குறிப்பிடும் சொல்லான புலிசாரா என்ற சொல்லின் திரிபு என்ற கருத்தும் உள்ளது. சாளுக்கியர்களிடம் இருந்து பல்வ்வரகள் கணேசர் வழிபாட்டைப் பெற்றதாக கே. ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி கருதுகிறார். ஏழாம் நூற்றாண்டில் சாளுக்கியரைப் போரில் தோற்கடித்த பல்லவ தளபதியான பரஞ்சோதியால் வாதாபி கணபதி சிலையானது பாதாமியில் இருந்து பல்லவர்களால் தமிழகத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டது. நவீன காலத்தில், தமிழ்நாட்டில் விநாயக்கருக்கு பல தனிக் கோவில்கள் உள்ளன.
சோழர்கள் அற்புதமான கோயில்களை கட்டியெழுப்புவதில் சிறந்து விளங்கினர். தஞ்சாவூரில் உள்ள பெருவுடையார் கோயில் சோழர் கால அற்புதமான கட்டிடக்கலைக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. பெருவுடையார் கோயிலானது யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரியக் களமான "அழியாத சோழர் பெருங்கோயில்கள்" என்ற பிரிவில் உள்ளது. பிற எடுத்துக் காட்டுகளாக திருவண்ணாமலை நகரத்திலுள்ள அண்ணாமலையார் கோயிலும், சிதம்பரம் நகரின் மையத்தில் அமைந்துள்ள நடராசர் கோயிலும் உள்ளன.
1230 முதல் 1280 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில் ஏற்பட்ட சோழர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் மற்றும் அவரது தம்பி, சடையவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் ஆகியோரின் காலத்தில் பாண்டியர்கள் எழுச்சிப் பெற்றனர். இந்த மறுமலர்ச்சியானது குறுகிய காலமே நீடித்தது, பாண்டியரின் தலைநகரான மதுரை 1316 ஆம் ஆண்டு அலாவுதீன் கில்சியின் தளபதியான மாலிக் காபூரின் தலைமையிலான படைகளால் முற்றுகையிடப்பட்டு ஏற்பட்ட குழப்பங்களால் தங்கள் செல்வாக்கை இழந்தனர்.
18 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில், ஐதராபாத் நிசாம் மற்றும் ஆற்காடு நவாபின் ஆளுமையின் கீழ் தமிழ்நாட்டின் கிழக்குப் பகுதிகள் வந்தன. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் ஆற்காடு நவாப் பதவிக்கு ஆங்கிலேயரால் வாலாஜா ஆதரிக்கப்பட்ட சமயத்தில், சந்தா சாகிப் பிரான்சால் ஆதரிக்கப்பட்டார். 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், இரண்டாம் ஆங்கில-மைசூர் போரில் வெற்றியைத் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டின் மேற்குப் பகுதிகள் ஹைதர் அலி அவரைத் தொடர்ந்து அவர் மகன் திப்பு சுல்தான் ஆகியோரின் ஆட்சியின் கீழ் வந்தன. பாளையக்காரர் போர்களில் வென்ற பிறகு, கிழக்கு இந்தியக் கம்பெனியானது ஐதராபாத் நிசாமின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட தென் இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை சென்னை மாகாணத்துடன் இணைத்ததுக் கொண்டது. புதுக்கோட்டை ஒரு சுதேச அரசாகவே இருந்தது. இந்து கோவில்கள் இந்த காலகட்டத்தில் அப்படியே இருந்தன, மேலும் குறிப்பிடத்தக்க அழிவுகளுக்கு ஆளாகவில்லை.
பிராமணிய இந்து சமயத்தின் ஸ்மார்த்த அல்லது ஆரிய சடங்கு வடிவமானது, 5-6 ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அது விரைவில் தமிழ் நாட்டில் இந்து சமயத்தின் நிலையான வடிவமாக மாறியது. தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு அரச மரபுகளின் உதவியுடன் இது பரப்பப்பட்டது. இதன் விளைவாக சைவ மற்றும் வைணவ இயக்கங்கள் தோன்றின. காஞ்சி மடமானது மாநிலத்தின் முதன்மையான ஸ்மார்த்த நிறுவனமாக உள்ளது. காஞ்சி மடத்தின் அதிகாரபூர்வ வரலாறானது இது ஆதி சங்கரரால் நிறுவப்பட்டது என்றும், அதன் வரலாறு கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு வரை பழமையானது என்றும் கூறிக்கொள்கிறது. மடத்தின் வேறுசில பரப்புரைகளிலும் ஆதி சங்கரர் காஞ்சிக்கு வந்திருந்து சர்வக்ஞா பீடம் என்று மடம் நிறுவியதாகவும் இங்கு மரணமடைந்ததாகவும் அறியப்படுகிறது. பிற மூலங்கள் சங்கரரின் இறப்பு இமாலயத்தில் கேதார்நாத்தில் நிகழ்ந்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றன.
நான்காம் நூற்றாண்டு முதல் எட்டாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் பல்லவ மன்னர்களான மகேந்திரவர்மன் மற்றும் அவரது மகன் மமல்லன் நரசிம்மர்வர்மன் காலத்தில் எழுச்சி கண்டனர். பல்லவர்கள் தென்னிந்தியாவின் பெரும்பகுதியை காஞ்சிபுரத்தை தங்கள் தலைநகரமாக கொண்டு ஆட்சி செய்தனர். மகேந்திர வர்மன் முதலில் பெளத்தராக இருந்தார், ஆனால் சைவ சமயப் புனிதர்களின் செல்வாக்கால் அவர் இந்து சமயத்துக்கு மாற்றப்பட்டார். அவராலும் அவருக்குப் பின் ஆண்ட பல்லவ மன்னர்களாலும் கட்டப்பட்ட இந்து கோயில்களால் திராவிடக் கட்டிடக்கலை பெருமளவு வளர்ச்சியடைந்தது. யுனெஸ்கோவின் உலக பாரம்பரிய சின்னமாக உள்ள மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயில் இரண்டாம் நரசிம்மவர்மனால் கட்டப்பட்டது.
சங்க காலத்துக்குப் பிறகு தமிழகத்தின் மீது படை எடுத்து வந்த களப்பிரர் மூவேந்தரையும் வென்று பொ.ஊ. மூன்றாம் நூற்றாண்டு முதல் ஏழாம் நூற்றாண்டுவரை ஆண்டனர். இக்காலம் தமிழர் வரலாற்று மற்றும் தமிழ்நாட்டு இந்து சமயம் ஆகியவற்றில் இருண்ட காலமாக குறிப்பிடப்படுகிறது. அவர்கள் ஆறாம் நூற்றாண்டில் பல்லவர்களாலும், பாண்டியர்களாலும் வெல்லப்பட்டனர். களப்பிரரின் ஆட்சியின் போது, தமிழகத்தில் சைன சமயம் செழித்தும், இந்து சமயம் ஒடுங்கியும் இருந்தது. களப்பிரர் சைன சமயத்துக்கும், ஒருவேளை பௌத்தர்களுக்கும் பாதுகாப்பை அளித்தால் அவர்கள் இந்து எதிர்ப்பாளர்கள் என்று சிலர் முடிவு செய்திருக்கிறார்கள், ஆனால் இந்தக் கூற்று மறுபரிசீலனைக்கும் விவாதத்திற்கும் உட்பட்டது.
லிங்கம் என்பது இந்து கோவிலில் வழிபாட்டுக்காக பயன்படுத்தப்படும் ஒரு சிவ வடிவமாகும். தென்னிந்தியாவில் உள்ள மிகப்பெரிய சிவன் கோயில்களில் இந்த லிங்கம் முதன்மை தெய்வ வடிவமாகும்.
தென்னிந்தியாவில் பெரிய அளவில் லிங்க வழிபாடு பரவியது சோழர் காலங்களில் இருந்து என்று நம்பப்படுகிறது. லிங்க வடிவத்தில் சிவபெருமானை வணங்குவது குறித்த விவரங்களில் பழமையானதாக ரிக் வேதத்தில், உள்ள செய்திகள் கருதப்படுகிறது . பல்லவர் காலத்தில் சோமஸ்கந்தர் வடிவத்தை வணங்குவது பிரதானமாக இருந்தது, சைவ சமயத்தை தீவிரமாக கடைபிடித்த சோழர்கள், எல்லா கோயில்களிலும் லிங்கங்களை நிறுவினர்.
நடராசர் அல்லது கூத்தன், கூத்தரசன் என்பது இந்து கடவுளான சிவபெருமானின் ஒரு வடிவம் ஆகும். இவரது தெய்வீக நடனத்தோற்றம் இறைவனின் ஐந்தொழில்களான படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்னும் ஐந்தொழில்களைக் குறித்து நிற்பதாகச் சைவ நூல்கள் கூறுகின்றன. தமிழக் கருத்தின்படி, நடராசர் வடிவமானது முதன்முதலில் சோழர் கலை வடிவத்தில் சிதம்பரத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. முன்பு தில்லை என்று அழைக்கப்பட்ட சிதம்பரத்தில் நடராசரின் அனைத்து சித்தரிப்புக்களும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. தென்னிந்தியாவில் உள்ள பெரிய சிவன் கோயில்களில் இந்த நடராசர் வடிவம் காணப்படுகிறது, என்றாலும் இந்த வடிவத்துக்கு சிதம்பரம் கோயிலே புகழ்பெற்றது ஆகும்.
லிங்கோத்பவர் வடிவமானது சிவனின் வடிவமாக பல்வேறு புராணங்களில் காணப்படுகிறது. இந்த வழிபாட்டு வடிவமானது பழங்குடிகளின் காலத்தில் உருவமற்ற தூணை வழிபாடும் பழைய வழிபாட்டு முறையில் இருந்து வந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது. தூணில் வணங்கப்பட்ட தெய்வத்திலிருந்து இந்த யோசனை உருவானது, பின்னர் இது சிவன் லிங்கத்திலிருந்து தோன்றியதாகக் கருதப்பட்டது. சிவன் கோயில்களில் கருவறைக்கு பின்புறம் சுவரில் உள்ள கோட்டத்தில் இந்த லிங்கோத்பவர் உருவம் காணப்படுகிறது. ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த அப்பர், சம்பந்தர் போன்றோர் தேவாரத்தில் பிரம்மா மற்றும் விஷ்ணு ஆகியோரால் அடி முடி காண முடியாத ஒளிவடிவான மேனி என சிவனின் இந்த வடிவத்தைக் குறிக்கிறனர்.
அகோபிலம் மடம் 600 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அகோபிலத்தில் ஆதிவண் சடகோப மகாதேசிக சுவாமி என்பவரால் நிறுவப்பட்ட ஒரு வடகலை வைணவ சமய அமைப்பு ஆகும் ஆதிவண் சடகோப மகாதேசிகர் ஒரு வடகலை வைணவர், இவர் வேதாந்த தேசிகரின் முதன்மை மாணவர் மற்றும் பிரகத மடத்தின் ஜீயரான பிரம்மதந்திர ஸ்வாதாந்திர ஜியாரின் மாணவர், இந்த மடமானது இவரால் பஞ்சரத்ர பாரம்பரியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிறுவப்பட்டது.
இந்து சமயமானது பலவித சிந்தனைகளைக் கொண்டதாக ஒரு கடவுட் கொள்கை, பல கடவுட் கொள்கை, அனைத்து இறைக் கொள்கை, பொருண்மை வாதம், இறைமறுப்பு, அறியவியலாமைக் கொள்கை, ஞானக் கொள்கை மற்றும் பல; கருத்துகளோடு சிக்கலானதாக ஒவ்வொரு நபருக்கும் பொருந்துகிற, பாரம்பரிய தத்துவங்களோடு பின்பற்றப்படுவதாக உள்ளது. இது சில சமயங்களில் ஹொன்தோஸ்டிசிக்காக குறிப்பிடப்படுகிறது (அதாவது, மற்றவற்றின் இருப்பை ஏற்கும் அதே சமயத்தில் ஒரு கடவுள் மீது பக்தி செலுத்துவதுடன் சம்பந்தப்பட்டது), ஆனால் இந்தச் சொல் மிகைப்பொதுவமாக்கலாக இருக்கலாம்.
மதுரை ஆதினமே தென்னிந்தியாவின் பழமையான சைவ மடம் ஆகும். இதை கி.பி. 600 சம்பந்தர் நிறுவியதாகக் கூறப்படுகிறது. இது உலகின் மிகப் பிரபலமான சிவ-சக்தி ஆலயங்களில் ஒன்றான மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலின் இரு தொகுதிகளை ஒட்டி அமைந்துள்ளது. இது சைவ சித்தந்த தத்துவத்தின் தீவிர மையமாக உள்ளது. தற்போது இந்த மடமானது அருணகிரிநாத ஞானசம்பந்த தேசிக பரமாச்சாரியரின் தலைமையில் இயங்கி வருகிறது. இந்த மடத்தின் கட்டுப்பாட்டில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் உள்ள நான்கு கோயில்கள் உள்ளன.
சங்க காலத்தில் புகழோடு இருந்த சோழர் அதன் பிறகு சில நூற்றாண்டுகள் இருக்கும் இடம் தெரியாதவர்களாக ஆயினர். பாண்டியர் மற்றும் பல்லவருக்கு இடையில் போட்டிகள் தோன்றிய காலமானது, சோழர்களுக்கு மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அதன் பிறகு சோழர் பெரும் ஆற்றலாக உருவாயினர். அவர்களின் சரிவுக்குப் பிறகு பாண்டியர் மறுமலர்ச்சி அடைந்தனர். இந்தக் காலகட்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஊக்குவிக்கப்பட்ட இந்து சமயத்தால் கோவில் கட்டிடக்கலை மற்றும் சமய இலக்கியங்கள் சிறந்தோங்கின.
தட்சிணாமூர்த்தி அல்லது தென்முகக் கடவுள், தென்னன், :) என்று அழைக்கப்படும் சிவ வடிவமானது அனைத்து துறைகளிலும் குருவான சிவனின் ஒரு அம்சம் ஆகும். சிவனின் இந்த அம்சமானது முடிவான விழிப்புணர்வு, புரிதல், அறிவு போன்றவற்றின் உருவகமாக உள்ளது. மேலும் இந்த வடிவத்தில் யோகக் கலை, இசை, ஞானம் ஆகியவற்றின் ஆசிரியராக சிவன் சித்தரிக்கப்படுகிறார், மேலும் அவருடைய சீடர்களுக்கு சாஸ்திரங்கள் போன்றவற்றை விளக்குகிறார்.
தமிழ்நாட்டின் சமய வரலாற்றில் குறிப்பாக இடைக்காலத்தில் இந்து சமயம் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. தென்னிந்தியாவில் ஏற்பட்ட பக்தி இயக்கக் காலத்தில் பன்னிரு ஆழ்வார்கள் மற்றும் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார் ஆகியோர் இந்து சமயத்தைத் தென் இந்தியாவில் நிலைபெறச் செய்தவர்களாவர். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுவரை வாழ்ந்த இவர்களில் பெரும்பான்மையினர் தமிழ் நிலத்தில் இருந்து தோன்றியவர்களே.
பிராமண இந்து சமுதாயத்தின் வைணவப் பிரிவின் முதல் மடாலயம் பரகலா மடம் ஆகும். இந்த மடம் கி.பி. 1268 இல் வேதாந்த தேசிகரின் சீடரான பிரம்மந்திரா ஸ்வந்தந்திர ஜீயரால் நிறுவப்பட்டது. இந்த மாடத்தின் தலைவர் மைசூர் மன்னர் குடும்பத்தின் பரம்பரை ஆச்சார்யர் ஆவார். இங்கு வணங்கப்படும் ஹயக்ரீவர் சிலையானது வேதாந்த தேசிகர் காலத்தில் இருந்து வழிபடப்பட்டுவரும் சிலையாகும்.
1947 ஆம் ஆண்டு இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது, சென்னை மாகாணமானது, இன்றைய தமிழ்நாடு, கரையோர ஆந்திரப் பிரதேசம், கர்நாடகத்தின் தென் கன்னட மாவட்டம் கேரளத்தின் பகுதிகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. அதற்குப் பிறகு மாநிலங்களானது மொழிவாரியாக பிரிக்கப்பட்டன. 1969 இல் சென்னை மாநிலம் என்ற பெயர் தமிழ்நாடு என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது.
ஓன்பதாம் நூற்றாண்டில், ஆதித்த சோழன், அவரது மகன் பராந்தகச் சோழன், இரண்டாம் பராந்தக சோழன் போன்றோர் காலத்தில், சோழப் பேரரசானது தற்போதைய ஆந்திரப் பிரதேசம், கடலோரக் கர்நாடகம்வரை விரிவுபடுத்தப்பட்டது. மேலும் ராஜராஜ சோழன் அவருடைய மகன் இராசேந்திர சோழன் போன்றோர் காலத்தில் சோழர்கள் தெற்காசியாவில் குறிப்பிடத்தக்க அதிகாரமிக்க ஆட்சியாளர்களாக உயர்ந்தனர்.
பல்லவர்கள் 10 ஆம் நூற்றாண்டில் சோழர்களால் வெற்றி கொள்ளப்பட்டனர். சோழர்களை 13 வது நூற்றாண்டில் பாண்டியர்கள் வெற்றிகொண்டு மதுரையில் இருந்து ஆண்டனர். மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவில் மற்றும் திருநெல்வேலியில் உள்ள நெல்லையப்பர் கோயில் போன்ற கோயில்கள் பாண்டியர்களின் கோவில் கட்டிடக்கலைகளுக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.
இந்து வழிபாட்டு முறைகளில் தமிழ்நாட்டில் தனித்துவமான சில வழிபாட்டு முறைகள் நடைமுறையில் உள்ளன. தமிழ்நாட்டில் கோயில்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட துறவிகள் வாழும் பல மடாலயங்கள் உள்ளன. தற்காலத்தில் பெரும்பாலான இந்து கோயில்கள் தமிழ்நாடு அரசின் இந்து சமய அறநிலையத் துறையால் பராமரிக்கப்படுகின்றன.
சிவன் கோயில்களில் முதன்மை வழிபாட்டு வடிவங்களாக சிவன், பார்வதி, பிள்ளையார், முருகன் ஆகியோர் உள்ளனர். விஷ்ணு கோயில்களில் விஷ்ணுவை நேரடியாகவோ அல்லது அவரது பத்து அவதார வடிவங்களிலோ வணங்கப்படுகிறார், இந்த அவதாரங்களில் மிகவும் பிரபலமானவை ராமன் மற்றும் கிருஷ்ண அவதாரங்கள்.
சேரர் மரபினர் சங்க காலத்தில் தமிழகத்தின் தற்போதைய கோயம்புத்தூர், கரூர், சேலம் மாவட்டப் பகுதிகளையும் தற்காலக் கேரளத்தின் பகுதிகளையும் வஞ்சி முத்தூரை தலைநகராக்க் கொண்டு ஆட்சி செய்தனர்.
திருவாவடுதுறை ஆதீனம் தமிழ்நாட்டின் நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் குத்தாலம் வட்டத்தில், திருவாவடுதுறை நகரிலுள்ள ஒரு மடம் ஆகும். 1987 ம் ஆண்டில், ஆதினத்தின் கட்டுப்பாட்டில் மொத்தம் 15 சிவன் கோயில்கள் இருந்தன.
தருமை ஆதீனம் தமிழ்நாட்டின் மயிலாடுதுறை நகரத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு மடம் ஆகும். 1987 ஆம் ஆண்டளவில், மொத்தம் 27 சிவன் கோவில்கள் ஆதீனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன.
இதன்பிறகு நியுலங் பறக்கும் காலணிகளின் உதவியோடு மனைவியைத் தேடி சொர்க்கத்துக்கு செல்கிறான். ஆனால், ஸின்யூவின் தாய் அவர்கள் சந்திக்க முடியாதவாறு, ஒரு பால்வெளியை உருவாக்கிவிடுகிறார். இந்தக் காதலர்களின் அழுகுரலைக் கேட்ட ‘வால்காக்கை’ பறவைகள், அவர்கள் பால்வெளியைக் கடக்கப் பாலத்தை அமைத்துகொடுக்கின்றன. ஒருகட்டத்தில், ஸின்யூவின் தாய் காதலர்கள் இருவரும் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை ‘சீ ஷீ’ நாளில் சந்திக்க சம்மதிக்கிறார். அந்தத் நாளானது ஒவ்வொரு சீனப் புத்தாண்டுக்கு பிறகு ஏழாவது மாதத்தில் ஏழாவது நாளில் வரும். அப்படி அவர்கள் சந்தித்த நாளைத்தான் சீனர்கள் காதலர் தினமாகக் கொண்டாடி மகிழ்கிறார்கள்.
என்றும் அழைக்கப்படுவது ஒரு சீனத் திருவிழா ஆகும். சீன புராணங்களின்படி ஸின்யூ என்ற பெண் தன் காதலனான நியுலங் என்பவரைக் காண இந்த நாளில் வருவதாக நம்பப்படுகிறது. இந்த நாள் சீன நாட்காட்டியில் 7 வது மாதத்தின் 7 வது நாளில் வருகிறது. இது சிலசமயங்களில் ஏழாவது இரட்டை விழா என்றும், சீன காதலர் தினம் , ஏழுகளின் இரவு , மக்பீ விழா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
இந்த விழாவானது காதலர்களான, ஸின்யூ மற்றும் நிவுலாங் ஆகியோரின் காதல் கதைப் புராணத்திலிருந்து வந்தது. இந்த கதைக்குரிய விழாவானது ஆன் அரசமரபு காலத்திலிருந்து கொண்டாடப்படுகிறதாக தெரிகிறது. இந்த புகழ்பெற்ற தொன்மம் குறித்த ஆரம்பகால அறியப்பட்ட குறிப்பானது 2600 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய செவ்வியல் இலக்கியமான சீ சிங் நூலில் உள்ள ஒரு கவிதையில் கூறப்பட்டுள்ளது. சீ ஷீ திருவிழாவின் தாக்கமானது சப்பானின் தனாபதா விழா மற்றும் கொரியாவின் சில்சோக் திருவிழா ஆகியவற்றில் உள்ளது.
நெசவு திறமைமிக்க ஸின்யூ என்ற பெண் தெய்வம், வானத்தில் இருந்து பூவுலக்கு வரும்போது நியுலங் என்ற மாடு மேய்க்கும் இளைஞனைக் கண்டு இருவரும் காதல் வயப்பட்டனர். காதலர்கள் இருவரும் காதல் மணம்புரிந்து இரண்டு குழந்தைகளுடன் வாழ்ந்துவந்தனர். இந்த விஷயம் தெரியந்த, சொர்க்கத்தின் ராணியான ஸின்யூவின் தாய், அவளை மீண்டும் சொர்க்கத்துக்கே அழைத்துசென்றுவிடுகிறார். இதனால் நியுலங்கும் அவனுடைய குழந்தைகளும் அவளின் நினைவுகளால் வருந்துகின்றனர்.
ராணா பகதூர் ஷாவின் மூன்றாம் மனைவி கந்தவதி தேவிக்கு 1797ல் பிறந்த கீர்வான் யுத்த விக்ரம் ஷாக்கு இளவரசு பட்டம் வழங்கப்பட்டது. இதனால் ராணா பகதூர் ஷா தனது 23வது வயதில் மன்னர் பதவியை துறந்து, தன் மூன்றாம் மனைவிக்குப் பிறந்த மகன் கீர்வான் யுத்த விக்ரம் ஷாவை 23 மார்ச் 1799 அன்று அரியணையில் ஏற்றியதுடன், தன் மூத்த மனைவி ராணி ராஜராஜேஸ்வரி தேவியை, கீர்வான் யுத்த விக்ரம் ஷாவின் அரசப்பிரதிநிதியாக நியமித்தார். ராணா பகதூர் ஷா, சுவாமி நிர்குணானந்தர் எனும் பெயரில் துறவற வாழ்க்கை மேற்கொண்டார். இந்நிலையில் தபா வம்சத்தின் பீம்சென் தபா மற்றும் அவரது தந்தை அமர்சிங் தாபா படைத்தலைவர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர்.
ராணா பகதூர் ஷாவின் முன்னாள் மெய்க்காவலரான, தாபா வம்சத்தின் பீம்சென் தபா வாரணாசிக்கு வந்து, பகதூர் ஷாவின் ஆலோசகராக செயல்பட்டார். ராணா பகதூரின் மூத்த மனைவி ராணி ராஜராஜேஸ்வரியும் வாராணாசிக்கு வந்து ராணா பகதூருடன் இணைந்தார். இரண்டாம் மனைவி சுபர்ன பிரபா தேவி, காத்மாண்டிலே தங்கி குழந்தை இளவரசன் கீர்வான் யுத்த விக்ரம் ஷாவின் அரசப்பிரதிநிதியாக செயல்பட்டார். .
1795ல் ராணா பகதூர ஷா, மைதிலி பிரதேசத்தின் பிராமணப் பெண் கந்தவதி தேவியை திருமணம் செய்து கொண்டதுடன், அப்பெண்ணிற்குப் பிறக்கும் ஆண் குழந்தைக்கே அரியணை ஏறும் உரிமையும் வழங்கினார்.
26 சூலை 1801ல் ராண பகதூர் ஷாவை விட்டு நேபாளத்திற்கு திரும்பிய ராணி ராஜராஜேஸ்வரி, 26 செப்டம்பர் 1801 அன்று நேப்பாள இராச்சியத்தின் முதலமைச்சர் கீர்த்திமான் சிங் பஸ்னேத்தை அடியாட்களை வைத்துக் கொன்று விட்டு, குழந்தை மன்னர் கீர்வான் யுத்த விக்கிரம் ஷாவின் அரசப்பிரதியாக மீண்டும் செயல்பட்டார்.
ராணா பகதூர் ஷா , நேபாள இராச்சியத்தை ஆண்ட ஷா வம்சத்தின் மூன்றாவது மன்னராவர். இவர் ஆட்சிக் காலத்தில், தற்கால உத்தரகாண்ட் பகுதிகளின் கார்வால், குமாவுன், சிர்மூர் மற்றும் கிழக்கில் சிக்கிம் பகுதிகள் வெல்லப்பட்டு நேபாள இராச்சியம் விரிவாக்கப்பட்டது.
பிரிதிவி நாராயணன் ஷா நிறுவிய நேபாள இராச்சியத்தின் இரண்டாவது மன்னரும், ராணா பகதூர் ஷாவின் தந்தையுமான, மன்னர் பிரதாப் சிங் ஷா குறுகிய காலத்தில் மறைந்ததால், இரண்டரை குழந்தையாக இருந்த ராணா பகதூர் ஷா அரியணையில அமர்த்தப்பட்டார்.
கந்தவதி தேவியின் மரணத்திற்கு பின்னர் ராணா பகதூர் ஷா, துறவற வாழ்க்கையை கைவிட்டு, மீண்டும் நேபாள இராச்சிய மன்னராக விரும்பினார். நாட்டு மக்களும், அரசவையினரும் தன் முடிவை ஏற்காததால், , ராணா பகதூர் ஷா, மே, 1800ல் வாரணாசிக்குச் சென்று தன் எஞ்சிய நாட்களை கழித்தார். .
கந்தவதி தேவியை திருமணம் செய்துகொள்வதற்கு முன்னரே, ராணா பகதூர் ஷாவிற்கு ராஜராஜேஸ்வரி மற்றும் சுபர்ன பிரபா தேவி, ராணி திரிபுரசுந்தரி எனும் இரண்டு மனைவியரும், ராணா உக்கோட் ஷா மற்றும் சாம்செர் ஷா என இரண்டு ஆண் குழந்தைகள் இருந்தனர். }}
வாரணாசியில் ராணா பகதூர் ஷாவின் ஆடம்பர வாழ்வு முறையால், தனி நபர்களிடமும், கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியினரிடமும் பல இலட்சம் ரூபாய்கள் கடன்பட்டார்.
பிரதாப் சிங் ஷாவின் விதவை மனைவி ராணி ராஜராஜேஸ்வரி, குழந்தை ராணா பகதூர் ஷாவின் அரசப் பிரதிநிதியாக 1775 முடிய நேபாள இராச்சியத்தை ஆண்டார்.
இப்படத்தை ஆஸ்கி மீடியா ஹட் சார்பாக சங்கர் தியாகராஜன் தயாரித்துள்ளார். இந்நிறுவனத்திற்கு இது முதல் படமாகும். இதில் பணிபுரிந்திருக்கும் இயக்குனர்கள் பலர் திரைத்துறையில் அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள் எனினும், கேபிள் சங்கர் தவிர மற்றோருக்கு இது அவர்கள் இயக்கும் முதல் படமாகும். கேபிள் சங்கர் எனும் படத்தை இதற்கு முன் இயக்கியுள்ளார். அதில் நடித்த இப்படத்திலும் நடித்துள்ளார்.
6 அத்தியாயம் என்பது 2018ஆம் ஆண்டு வெளிவரவுள்ள ஒரு திகில் படத்தொகை ஆகும். இதில் அடங்கியுள்ள ஆறு குறும்படங்களும் வெவ்வேறு இயக்குநர்களால் எழுதி இயக்கப்பட்டுள்ளன. இப்படத்தை ஆஸ்கி மீடியா ஹட் எனும் தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் கீழ் சங்கர் தியாகராஜன் தயாரித்துள்ளார். இத்திரைப்படம் எதிர்வரும் 23 பிப்ரவரி 2018 அன்று வெளிவர உள்ளது.
இத்திரைப்படத்தின் இயக்குநர்களின் ஒருவரான லோகேஷ் ராஜேந்திரன், சிறு வயதில் குழந்தை நட்சத்திரமாக பல தொலைக்காட்சி தொடர்கள் மற்றும் திரைப்படங்களில் நடித்துள்ளார். மர்ம தேசம் விடாது கருப்பு தொடரில் குழந்தை நட்சத்திரமாக நடித்து பலரின் பாராட்டுகளைப் பெற்றார்.
இப்படத்தின் ஒலிப்பேழை வெளியீடு அக்டோபர் 30, 2017 அன்று நடைபெற்றது. அதில் முன்னணி இயக்குநர்கள் சேரன், ஏ. வெங்கடேஷ், பார்த்திபன், வெற்றிமாறன், அறிவழகன், மற்றும் தயாரிப்பாளர் ஜி. தனஞ்செயன் ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர்.
முன்னணி எழுத்தாளர் அஜயன் பாலா இதில் ஒரு படத்தை இயக்கியுள்ளார். அவர் இதற்கு முன் சென்னையில் ஒரு நாள், வனயுத்தம், மனிதன் ஆகிய படங்களுக்கு திரைக்கதை எழுதியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
மெய் என்னும் சொல் உண்மை, உடம்பு, என்னும் இரண்டு பொருள்களைக் குறிப்பது. உடலை மெய் என்று குறிப்பிடும் இச்சொல் இப்பொருளில் தமிழ் மொழியில் மட்டுமல்லாமல் கன்னடம், தெலுங்கு, மலையாளம் முதலிய திராவிட இன மொழிகளில் பண்டைக் காலத்தில் வழக்கிலிருந்தது. மெய் என்னும் சொல்லிலிருந்து தோன்றிய வேறு சில சொற்களும் வழங்கி வந்தன. இக்காலத்தில் இச்சொல் தமிழ் பேச்சு வழக்கில் பொிதும் மறைந்துவிட்டது. பழைய இலக்கியங்களில் மட்டும் காணப்படுகிறது. இப்பாேது மெய் என்னும் சொல் மறைந்து அதன் இடத்தில் உடல், உடம்பு என்னும் சாெற்கள் வழங்கப்படுகின்றன.
தன்னைத்தானே மறந்திருக்கும் நிலையைத் தமிழில் மெய்ம் மறத்தல் என்று கூறுவா். மலையாளிகள் மெய்மறக்க என்று மொழிவா். கன்னட மொழியினாா் மைமறெ என்று வழங்குவா். மெய் என்னும் சொல் மலையாள மொழியில் மெயி, மை, மெ என்று திாிந்து வழங்குவது உண்டு, மெய் என்னும் சொல்லிலிருந்து தோன்றிய சில சொற்கள் மலையாளத்தில் வழங்குகின்றன. அவை மெய்த்தொழில், மெய்ப்பிடித்தல், மெய்மேல்வாிக, மெய்யுறுதி, மெய்யாக்கம், மெய்யழகு முதலியன.
அரசனுக்குத் தீங்கு நேராதபடி அவனைக் காவல் புாிந்த வீரா்களுக்கு மெய்க்காவலா் என்னும் பெயா் இருந்தது. மெய்யை க் காவல் புாிந்ததால் அவா்களுக்கு இப்பெயா் ஏற்பட்டது. மலையாள மொழியிலும் மெய்க்காவல் என்னும் சொல் வழக்கில் உண்டு. கன்னட மொழியிலும் மைகாவலு என்று வழங்கப்படுகிறது. மை என்பது மெய் என்பதன் திாிபு.
மெய்மேல் வாிக என்பது மெய்மேல் வருதல் என்னம் பொருள் உள்ளது உடம்பில் தெய்வம் ஏறி ஆடுவதை மருளாடுதல் என்று தமிழில் கூறுகிறோம். தமிழா் மருளாடுதல் என்று கூறுவதை மலையாளிகள் "மெய்மேல்வாிக" என்று கூறுகின்றனா். மருளாடுதல் என்பதை விட மெய் மேல் வருதல் என்பது பொருள் நிரைந்ததாக உள்ளது.
மெய்ப்பிடித்தல் என்பது உடம்பைத் தேய்த்துப் பிடித்தல் என்ற பொருளுள்ளது. நோயாளியின் உடம்பில் மருந்து எண்ணெயைப் பூசித் தேய்த்துப் பிடித்துவிடுவதற்கு இச்சொல் வழங்குகிறது.
ஒரு வட்டத்தின் கால் பகுதி கொண்ட வடிவத்துடன் கூடியது பழைய தில்லி. 1500 ஏக்கர் நிலப்பரப்பு கொண்ட பழைய தில்லி நகரத்தின் நடுவில் செங்கோட்டை மற்றும் ஜும்மா மசூதி கொண்டது. பழைய தில்லி நகரத்தைச் சுற்றிலும் மதில் சுவர்கள் எழுப்பட்டு, 14 நுழைவாயில்கள் அமைக்கப்பட்டது:
தில்லியை மையமாகக் கொண்டு துவங்கிய 1857 சிப்பாய்க் கிளர்ச்சி தோல்வி அடைந்தது. பழைய தில்லியின் செங்கோட்டையை பிரித்தானிய இந்தியாவின் படைகள் கைப்பற்றியது. இறுதி முகலாயப் பேரரசர் பகதூர் ஷா வை பர்மாவிற்கு பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் நாடு கடத்தினர். இராணுவ முக்கியத்துவம் கருதி பிரித்தானியர்கள், பழைய தில்லியின் தென்மேற்கு பகுதியில் புதிய கட்டிடங்களை எழுப்பினர். 1911ல் பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியினரது தலைமையிடம், கொல்கத்தாவிலிருந்து, புது தில்லிக்கு மாற்றப்பட்டது.
பழைய தில்லி , இந்தியாவின் தில்லி மாநிலத்தின் 11 மாவட்டங்களில் ஒன்றான மத்திய தில்லி மாவட்டத்தில் உள்ளது. தற்போதைய பழைய தில்லி நகரத்தை நிறுவியவர் முகலாயப் பேரரசர் ஷாஜகான் ஆவார். அவரது ஆட்சிக் காலத்தில் இந்நகரம் ஷாஜகானாபாத் என அழைக்கப்பட்டது. பழைய தில்லியை மதில் சுவர்களால் சூழப்பட்ட நகரம் என்று அடைமொழியுடன் அழைப்பர்.
கிருட்டிணன் உதவியுடன் அருச்சுனன் அப்பகுதியில் இருந்த காண்டவ வனத்தை அழித்த போது, அசுர குல கட்டிடக் கலைஞர் மயன், காண்டவ வனத்தில், இந்திரனின் தேவலோகத்திற்கு ஒப்பான மாட மாளிகைகளுடன் கூடிய அழகிய நகரத்தை நிறுவிக் கொடுத்தார். எனவே பாண்டவர்கள் காண்டவப்பிரஸ்தப் பகுதியை இந்திரப்பிரஸ்தம் எனும் பெயரிட்டனர்.
முகலாயப் பேரரசரகள், பழைய தில்லியை கைவிட்டு, ஆக்ரா கோட்டையை தலைநகராகக் கொண்டனர். இருப்பினும் முகலாயப் பேரரசர் ஷாஜகான் , 1639ல் பழைய தில்லிப் பகுதியில் செங்கோட்டை, ஜும்மா மசூதி, சாந்தினி சவுக் மற்றும் தோட்டங்களை நிறுவியதால், அந்நகரை 1648ம் ஆண்டு முதல் ஷாஜகானாபாத் என அழைக்கப்பட்டது.
மம்லுக் வம்சம் , கில்சி வம்சம் , துக்ளக் வம்சம் , சையிது வம்சம் , லோடி வம்சம் , சூர் வம்சம் போன்ற தில்லி சுல்தான்கள், 1206 முதல் 1556 முடிய பழைய தில்லியை தலைநகரமாகக் கொண்டு ஆண்டனர்.
குரு நாட்டை, பங்காளிகளான பாண்டவர்களுக்கும், கௌரவர்களுக்கும் பிரித்து வழங்கிய போது, பாண்டவர்களுக்கு குரு நாட்டின் மேற்கு பகுதிகளான, தற்கால பழைய தில்லி உள்ளிட்ட காடு, மேடான பகுதியான காண்டவப்பிரஸ்தம் கிடைத்தது.
பழைய தில்லியின் முதல் மொத்த வணிகச் சந்தை 1840ல் சவுரி பஜார் பகுதியில் துவக்கப்பட்டது. உலர் பழங்களின் வணிகச் சந்தை 1850ல் கரி போலி பகுதியில் துவக்கப்பட்டது.1869ல் மொத்த மலர் வணிகச் சந்தை தாரியா கஞ்ச் பகுதியில் துவக்கப்பட்டது.