polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இத்தியபுரம்காவு ஸ்ரீ வன சாஸ்தா மற்றும் ஸ்ரீ வன துர்க்கை கோயில் என்பது நாகர்கோவில் - திருவனந்தபுரம் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் , நாகர்கோவிலில் இருந்து 30 கிமீ தொலைவிலும், திருவனந்தபுரத்திலிருந்து 52 கி,மீ தொலைவிலும், அமைந்துள்ள சுவாமியார்மடத்திலிருந்து வேர்கிளம்பி செல்லும் சாலையில் கோவிக்கல் பாலத்தினருகில் இத்தியபுரம் காவு அமைந்துள்ளது.
திருவிதாங்கூர் மன்னர் மார்த்தாண்ட வர்மா இந்த பகுதி வழியாக தப்பிச் சென்றதாகவும், பிற்காலத்தில் அவர் மன்னனானதும் இக்கோயிலுக்கு நிறைய சொத்துக்களை செம்பேட்டில் எழுதி அளித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
இக்கோவில் எந்தவித வருமானமுமின்றி, பராமரிப்பற்று பல வருட காலங்களாக இருந்து வந்தது. தற்பொழுது சில வருடங்களாக இக்கோவிலில் பூஜைகள் அப்பகுதிவாழ் மக்கள் நடவடிக்கை மேற்கொண்டு தினசரி பூஜைகள் நடைபெறுகிறது.
இவ்விடத்தில் ஸ்ரீ வன சாஸ்தா மற்றும் ஸ்ரீ வன துர்க்கை மூலவர்களாக அருள் பாலித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மேலும் பால கணபதி,நாகராஜா, நாகயக்ஷி, நாககன்னி,கிருட்டிணன், ஈஸ்வரக்கால பூதத்தான் ஆகியோரும் உண்டு.
இக்கோவிலின் பின் பகுதியிலுள்ள வனப்பகுதியில் தங்க நிற பாம்பும், வெள்ளை நிற பாம்பும்,ராஜ நாகங்களும் வாழ்வதாக ஐதீகம் உள்ளது. பல பக்தர்களும் பார்த்து உள்ளதாக கூறப்படுகிறது.
பங்குனி உத்திரத்தின் பொது ஐந்து நாட்கள் தொடர்ந்து திருவிழா நடைபெறுகிறது. கார்த்திகை மாத மண்டல பூஜைகள் 41 நாட்களும், பௌர்ணமி பூஜை, ஆயில்ய பூஜை ஆகியவைகளும் நடைபெறுகின்றன.
1936 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 19 அன்று பட்நாகர் இராசத்தான் மாநிலத்திலுள்ள பீவார் நகரில் பிறந்தார். இயற்பியலில் பட்டமேற்படிப்பை முடித்த இவர் 1958 ஆம் ஆண்டு நைனிடாலில் உள்ள உத்தரப்பிரதேச மாநில வானாய்வகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். 1961 ஆம் ஆண்டு வரை இங்கு பணிபுரிந்தார். கொடைக்கானலில் உள்ள வானாய்வகத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டே ஆக்ரா பல்கலைக்கழகத்தில் 1964 ஆம் ஆண்டு சூரிய இயற்பியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். முனைவர் பட்டத்திற்காக பேராசியர் எம்.கே.வைணுபாப்பு இவருக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தார்,
1968-70 காலத்தில் அமெரிக்காவிலுள்ள மவுண்ட் வில்சன் மற்றும் பலோமர் கோளரங்குகளில் பணிபுரிய இவருக்கு கார்னகி ஆய்வுதவித் தொகை அளிக்கப்பட்டது.
ராஜத்தான் மாநிலத்தின் அதிகபட்ச சூரிய ஒளி பெறும் இடத்தை தேர்வு செய்தார். சூரிய கதிர்வீச்சு காரணமாக மைதானத்தின் வெப்பமூட்டப்படும் காற்று கொந்தளிப்பைக் குறைக்க ஏரியின் நீர் உதவுகிறது என்ற உண்மைகளையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்ட பின்னர் . ஏரியின் தளத்தை கவனமாக இவர் தேர்வு செய்தார். வேகமான வளர்ச்சியை இலக்காகக் கொண்டு இவர் மேற்கொண்ட தொடர் முயற்சிகளின் விளைவாக 1981 ஆம் ஆண்டு விண்வெளித் துறையில் கட்டுப்பாட்டிற்கு இவ்வானாய்வகம் மாற்றப்பட்டது. அனைத்துலக அளவில் சூரிய ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளும் ஒரு வானாய்வகமாக புனரமைக்கப்பட்டது. உலகம் முழுவதுமுள்ள சூரியனின் உட்பகுதியை ஆய்வு செய்யும் ஆறு நிலையங்களில் ஒன்றாக இவர் நிறுவிய ஆய்வு மையம் திகழ்கிறது.
கிரகணத்தின்போது பூமியில் விழும் சூரிய நிழலின் அளவீட்டைக் கொண்டு இதுவரையில் அறியப்படாத சூரியனின் சரியான விட்டத்தை அளவிட இந்திய விஞ்ஞானிகள் இம்முயற்சியை மேற்கொண்டனர். இன்னமும் சூரியனின் சரியான விட்ட அளவு துல்லியமாகத் தெரியாத நிலையே உள்ளது, மூன்று இந்திய விமானப்படை விமானங்களில் நிழல் ஆய்வு செய்யும் புகைப்படக்காரர்கள் மற்றும் விஞ்ஞானிகள் பயன்படுத்தப்பட்டனர். இதைத் தவிர, சூரியனின் வெளிப்புற ஒளியையும் அதைச்சுற்றியுள்ள தூசி வளையத்தையும் இருண்ட, முடிந்தளவு தெளிவான வானத்தில் புகைப்படம் எடுக்க உபகரணங்கள் பொருத்தப்பட்ட ஒரு சோடி இந்திய விமானப்படை மிக் 25 போர்விமானங்களும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன.
1995 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 24 இல் ஏற்பட்ட சூரிய கிரகணத்தின் போது நடந்த நிகழ்வுகள், டாக்டர் அரவிந் பட்நாகரின் அறிவியல் சாதனையில் மற்றொரு முக்கிய நிகழ்வாகும். மிக் -25 விமானத்தில் 80000 அடி உயரத்தில் 3000 கிலோமீட்டர் வேகத்துடன் டாக்டர் அரவிந் பட்நாகர் கிரகணப் பாதையில் பயணம் செய்து மேற்பார்வை செய்தார். இக்கவனிப்பு நிமிடங்கள் பொன்னான நிமிடங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. தரையிலிருந்து உற்றுநோக்கியபோது தெரியாத பல உண்மைகள் அப்போது வெளிப்பட்டன.
இவர் 1972 ஆம் ஆண்டு வரை கலிபோர்னியாவின் பசாதெனாவிலுள்ள கலிபோர்னியா தொழில்நுட்பக் கல்விநிறுவனத்திற்குச் சொந்தமான பிக் பியர் சூரிய வானாய்வகத்தில் நிரந்தர வானவியலாளராகப் பணியாற்றினார். அகமதாபாத் வேதசாலையின் வழிகாட்டலின் கீழ், உதய்பூர் ஏரி பதேசாகரின் மத்தியில் ஒரு தனிப்பட்ட தீவாக சூரிய ஆய்வுமையத்தை நிறுவுவதற்காக பேராசிரியர் பட்நாகர் 1972 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவிற்குத் திரும்பினார்.
சூரிய வானியல் துறையில் இவர் ஆற்றியுள்ள அளப்பறிய பங்களிப்புகள் காரணமாக பேராசிரியர் அரவிந் பட்நாகர் அனைத்துலக அளவில் அறியப்படுகிறார். வானியல் குறித்த விழிப்புணர்வை மக்களிடம் ஏற்படுத்துவதில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். இந்நோக்கத்துடன் நாடு முழுவதும் பல்வேறு கோளரங்கங்கள் நிறுவும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.
அரவிந்த் பட்நாகர் சூரிய வானியல் துறையில் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்புகளை ஆற்றியுள்ளார். இந்தியா முழுவதும் பல கோளரங்கங்களை நிறுவினார். உதய்பூர் சூரிய வானாய்வகத்தின் நிறுவனர் மற்றும் இயக்குநர், மும்பை நேரு கோளரங்கத்தின் நிறுவனர் மற்றும் இயக்குநர் ஆகிய பொறுப்புகளில் இருந்துள்ளார் .
குரு கோவிந்த் சிங் ஜி இறந்த பிறகு சீக்கியச் சமய நடைமுறைகள் உருவாகின ('ஜி' முதுயோர், உயர்மதிப்பு வாய்ந்தோர், சமயக் குரவர் போன்றோருக்கு வழங்கும் மதிப்புப் பின்னொட்டாகும். இது கட்டாயமல்ல; குருவை அழைக்க, நாமே விரும்பித் தரும் மதிப்பு ஆகும்). எந்தவொரு குருவும் சமயம் உருவாக்க பிறப்பதில்லை. ஆனால் புனிதர்கள், குருக்கள், நெடுநோக்கினர் , இறையுணர்ந்தோர் பயிற்றுவிப்பு அல்லது போதனையில் இருந்தே சமயங்கள் தோன்றுகின்றன. 1699 மார்ச் 30 ஆம் நாள் சீக்கிய சமயத்தில், பிந்தைய கோவிந் கூறுகிறபடி, ஐந்து பல்வேறு சமூகப் பிரிவுகளில் இருந்து புனித நீராட்டப்பட்டு கால்சாவில் சேர்க்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. முதல் ஐந்து புனிதர்கள் , பின்னர் குரு கோவிந்த் சிங் ஜி அவர்களைக் கால்சாவில் புனித நீராட்டிச் சேர்த்தனர்.இது கால்சா மரபையும் அதன் ஏறத்தாழ 300 ஆண்டு வரலாற்றையும் குறிக்கிறது.
இந்தியாவும் பஞ்சாபும் 1947 இல் பிரிந்ததும் சீக்கியர்களுக்கும் முசுலிம்களுக்கும் போராட்டம் நிகழ, முசுலிம்கள் கிழக்கு பஞ்சாபில் இருந்து மேற்கு பஞ்சாபுக்கும் அதேபோல சீக்கியர்கள் மேற்கு பஞ்சாபில் இருந்து கிழக்கு பஞ்சாபுக்கும் இடம்பெயர்ந்தனர்.
சீக்கிய வரலாறு சீக்கிய குருக்களில் பத்தாம் குருவான குரு கோவிந்த் சிங் இறப்பில் இருந்து தொடங்குகிறது. சீக்கிய குருக்களில் முதல் குரு குரு நானக் ஆவார். இவர் குரு நானக் தேவ் ஜி என அழைக்கப்படுகிறார். இவர் ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் பஞ்சாபில் பிறந்தார்.
மரபுவழியாக யாழ்ப்பாணத்து ஆண்கள் அணியும் உடைகளுள், வேட்டி, மேற்சட்டை, சால்வை, தலைப்பாகை, செருப்பு என்பன அடங்குகின்றன. உள்ளாடையாகக் கோவணம் அணிவர். அணிகலன் என்ற வகையில் ஆண்கள் காதில் கடுக்கன் அணியும் வழக்கம் இருந்தது. தலைமுடியை வளர்த்துக் குடுமியாகக் கட்டியிருந்தனர். யாழ்ப்பாணத்தின் சமூக ஆதிக்கம் கொண்ட சாதிகள் மட்டுமே மேற் குறித்த எல்லா ஆடையணிகளையும் அணியும் உரிமை பெற்றிருந்தனர். அவர்களிலும் கூடப் பெரும்பாலானோருக்குப் பொருளாதாரம் கருதியும், வசதி கருதியும் இடையில் ஒரு வேட்டி அல்லது துண்டும், தேவையான போது தலையில் கட்டிக்கொள்ளக் கூடிய வகையில் தோளில் ஒரு துண்டுமே உடையாக இருந்தது. ஏனையோர் தமது சாதிப் படிநிலைக்குத் தக்கபடி இவற்றில் சிலவற்றையே அணிய முடியும். படிநிலையில் அடிமட்டத்தைச் சார்ந்தோர் சமூகக் கட்டுப்பாட்டின்படி மேற்சட்டையோ, சால்வையோ, தலைப்பாகையோ, செருப்போ அணிய முடியாது. வெயில் போன்ற தேவைகளுக்காகத் தோளிலோ தலையிலோ துண்டு போட்டிருப்பவர்களும், செருப்பு அணிந்திருப்பவர்களும் உயர் சாதியினரைக் கண்டால் அவற்றை எடுத்துவிட்டு ஒதுங்கி நிற்கவேண்டியிருந்தது.
யாழ்ப்பாணத்து ஆடையணிகள் என்பன, யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டையும் அதை அண்டியுள்ள பகுதிகளையும் சேர்ந்த மக்கள் வரலாற்று ரீதியில் பயன்படுத்திய ஆடைகளையும், அணிகளையும் குறிக்கும். உலகின் பிற பகுதி மக்களைப் போலவே யாழ்ப்பாண மக்களின் உடைகளும், காலப் பகுதிகளூடாக மாற்றமடைந்து வந்திருப்பதுடன், ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும், அவ்வக் காலங்களில் வாழ்ந்த பல்வேறு யாழ்ப்பாணத்துச் சமூகப் பிரிவினர் பயன்படுத்திய ஆடையணிகளும், அவற்றை அணியும் முறைகளும் வேறுபாடுகளைக் கொண்டிருந்தன. யாழ்ப்பாணப் பகுதிக்கு உள்ளே ஆடையணிப் பழக்க வழக்கங்களின் பரம்பல், பொருளாதார அடிப்படையில் மட்டுமல்லாது. படிநிலை அமைப்புக்கொண்ட யாழ்ப்பாணத்தின் சாதிக் கட்டமைப்பினாலும் தீர்மானிக்கப்பட்டது.வரலாற்றுக் காலம் முழுவதும், பல்வேறு வெளிப் பண்பாடுகளின் தொடர்பினால், யாழ்ப்பாணத்தாரின் ஆடையணிப் பழக்கங்களில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு வந்துள்ளன. குறிப்பாக 16ம் நூற்றாண்டுக்குப் பிற்பட்ட ஐரோப்பியர் தொடர்பு யாழ்ப்பாணத்து ஆடையணிப் பண்பாட்டை மேனாட்டுமயமாக்குவதில் பெரும் பங்காற்றியது.
யாழ்ப்பாணச் சமூகம் வரலாற்று ரீதியில் இறுக்கமான சாதிப் படிநிலை அமைப்புக் கொண்டிருந்தது. படிநிலையில் மேலுள்ளவர்கள் உயர்ந்தவர்களாகவும், கீழுள்ளோர் தாழ்ந்தவர்களாகவும் கருதப்பட்டது. வெவ்வேறு படிநிலைகளைச் சார்ந்தோர் என்னென்ன வகை ஆடையணிகளை எந்தவிதத்தில் அணியவேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. உள்ளூர் மன்னர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் மட்டுமல்லாது ஐரோப்பியர்களான போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர் ஆட்சிக் காலங்களிலும், பிரித்தானியர் ஆட்சிக்காலத்தின் முற்பகுதியிலும் இந்த வேறுபாடுகளைக் கடைப்பிடிப்பதற்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது.
தற்காலத்திலும் கணிசமான யாழ்ப்பாணத்து மக்கள் மரபு வழி உடைகளை அணிந்து வருகின்றனர். அதே வேளை, கோயில் திருவிழாக்கள், திருமணம் முதலிய பண்பாட்டு நிகழ்வுகளின் போதும் மரபுவழி ஆடையணிகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஆனாலும், பொதுப் பயன்பாட்டில் கணிசமான அளவு யாழ்ப்பாணத்து மக்களுக்கு மேனாட்டு உடைகளே வழமையானவையாக மாறியுள்ளன.
யாழ்ப்பாணத்து மரபுவழி ஆடையணிகளைப் பொறுத்தவரை அவற்றை ஆண்களுக்கான ஆடையணிகள், பெண்களுக்கான ஆடையணிகள் என இரு பிரிவுகளாகப் பிரித்துப் பார்க்க முடியும். இப்பிரிவுகளுக்குள்ளும், வயது வேறுபாடுகளுக்கு அமைய ஆடையணிகளில் மாற்றங்கள் காணப்படுகின்றன.
பெண்கள் தமது, தலை, காது, மூக்கு, கழுத்து, கை, இடை, கால் போன்ற உறுப்புக்களில் நகைகளை அணிந்தார்கள். இவற்றுட் சில வழமையாக அணிபவை. சில விழாக்களிலும், சிறப்புத் தேவைகளுக்கும் மட்டும் அணியப்படுபவை.
பாரத் தங்க சுரங்கங்கள் லிமிடெட் நிறுவனம் இந்திய சுரங்க அமைச்சரக நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்து ஒரு பொதுத்துறை நிறுவனம் ஆகும். தற்போது இந்தச் சுரங்க நிறுவனம் மூடப்பட்டுள்ளது. இந்த நிறுவனம் மைசூர் அரசிடமிருந்து மத்திய அரசால் 1972 இல் கையகப்படுத்தப்பட்டு மத்திய அரசின்கீழ் கோலார் தங்கச் சுரங்கம் செயல்படத் துவங்கியது. இந்த நிறுவனம் தங்கத்தை முதன்மையாக கர்நாடகத்தில் உள்ள கோலார் தங்கவயலில் பகுதியில் சுரங்கம் அமைத்து அகழ்ந்தது ஆனால் பகுதி அளவு சுரங்கங்கள் ஆந்திர பிரதேசத்தின் பகுதிகளிலும் இருந்தன. இந்தத் தங்க சுரங்கங்கள் கர்நாடக அரசுக்கு சொந்தமானவையாக இருந்த காலத்தில், உலகத் தரமான சரியான தங்க சுரங்கமாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை.
இச்சுரங்கம் செல்வாக்கு செலுத்தியக் காலத்தில், கோலார் தங்கச் சுரங்கம் இந்தியாவின் பெருமைகளில் ஒன்றாக கருதப்பட்டது. மேலும் உலகின் பெரிய தங்கச்சுரங்கமாகவும், உலகின் பெரிய தங்க உற்பத்தி மையமாகவும் அறியப்பட்டது ( தூரக்கிழக்கில் தாது மற்றும் கைத்தொழில் - எச் ஃபாஸ்டர் பெயின், நியூயார்க் டைம்ஸ் விமர்சனம், 1927)
தற்போதைய சுரங்கங்களுக்கு, சுமார் 130 ஆண்டுகளுக்கு அதிகாரபூர்வ வரலாறு கொண்டன, 1880 இல் ஜான் டெய்லர் & கம்பெனியால் உரிமம் பெற்று முதல் சுரங்கம் ஜான் டெய்லர் & கம்பெனியால் தொடங்கப்பட்டது. சுரங்கங்க வேலையானது பலத்த பாதுகாப்புக்கு இடையிலான மற்றும் ஆபத்தான வேலை என்பதன் காரணமாக அண்டை மாநிலமான தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த தமிழ்த் தொழிலாளர்கள் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளாக சுரங்கங்களில் தொழிலாளர்களாக வேலை செய்தனர். சுரங்க விரிவாக்க நடவடிக்கைகளால் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இருந்த மக்கள் தொழிலாளராயினர். இதன் காரணமாக கோலார் தங்க வயல் என்னும் சிறு நகரம் உருவானது. நகரத்தின் வெளிச்சுற்றில் முதன்மையாக தமிழர்கள் மற்றும் சில நூறு கன்னடத் தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புகளும், நகரின் மையப் பகுதியில் 100 லிருந்து 200 ஆங்கிலோ இந்தியர்கள் மற்றும் பிரித்தானிய குடியிருப்பு இருந்தது இன்று கூட கோலார் தங்கவயல் தமிழ்-கன்னட கலாச்சாரத்தின் ஒரு மையமாக உள்ளது.
கோலார் தங்கச் சுரங்கம், மூன்று சுரங்கங்களைக் கொண்டிருந்தன, அவை சாம்பியன், மைசூர், நந்திதுர்கம் என்ற பெயர்களை உடையவை. கோலார் தங்கச் சுரங்கம் உலகின் பெரிய மற்றும் ஆழமான தங்க சுரங்கங்களில் ஒன்றாகவும், இந்தியாவின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரே தங்கச் சுரங்மாக இருந்தது. 1894 இல் கோலார், பெங்களூர் இடையே மீட்டர் கேஜ் ரயில் பாதை போடப்பட்டது. 1900 ஆம் ஆண்டில் காவிரி மின் திட்டம் துவக்கப்பட்டது இதைத் தொடர்ந்து சிவசமுத்திரம் அணையில் இருந்து நீர் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்பட்டது இதைத் தொடர்ந்து கோலார் 1902 இல் தென் இந்தியாவில் நீர்மின்சாரம் பெறும் முதல் நகரம் என்ற பெருமையைப் பெற்றது. 1903 ஆம் ஆண்டில் பெத்தமங்கலா ஏரியில் இருந்து கோலார் நகருக்கு குடிநீர் வசதிசெய்யப்பட்டது. மகாத்மா காந்தி வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தின் போது 1942 இல் கோலார் நகருக்கு வந்தார்.
கோலார் தங்க சுரங்கம் 1880 இல் இருந்து ஜான் டெய்லர் & சன்ஸ் நிறுவனம் திட்டமிட்ட முறையில் தங்கத்தை அகழ்ந்தனர். செல்லப்பட்டனர். அடுத்த 60 ஆண்டுகள் இந்தியாவில் "கோலார்" என்ற சொல் தங்கத்தின் இன்னொரு பெயர்போல அதன் சுரங்கத்தால், புகழ் பெற்று விளங்கியது. 1947 இல் சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, சுரங்கங்களை தேசியமயமாக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. 1956 இல் ஜான் டெய்லர் & கோ நிறுவனம் கையகப்படுத்தப்பட்டு மைசூர் மாநில அரசுக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டது. 1960 இல் தங்கக் கட்டுப்பாடு சட்டத்தை மத்திய அரசின் நிதி அமைச்சகம் கொண்டுவந்த்து, அதன்பிறகு, நடுவனரசு சுரங்கங்களை எடுத்துக்கொண்டது. 1972 ஆம் ஆண்டு மத்திய அரசின், சுரங்க அமைச்சகத்தின் கீழ் பாரத தங்க சுரங்கங்கள் லிமிடெட் என்னும் ஒரு பொதுத்துறை நிறுவனம் நிறுவப்பட்டது.
கோலார் தங்கச் சுரங்கங்கம் 150 ஆண்டுகளாக தொடர்ச்சியாக தங்கத்தை அகழ்ந்து பிரித்தெடுத்ததினால் தங்க இரும்பு வேண்டிய அளவு இல்லாமல் போனதாக கூறி 2001 ஆம் ஆண்டில் மூடப்பட்டது. அதற்கு தோதாக இந்திய புவியியல் ஆய்வகம் மற்றும் கனிப்பொருள் காணல் கழக லிமிடெட் ஆகியவை மீதமுள்ள அற்ப தங்க வளங்கள் சுரங்க தொழில் செய்ய பொருளாதார அடிப்படையில் இலாபகரமானவை அல்ல என்று அறிவித்தன. சுரங்கம் மூடிய நேரத்தில் நிறுவனம் ₹ 900 கோடி இழப்புடன் நடந்து வந்தது. இந்த சுரங்கங்களில் கடந்த 136 ஆண்டுகளில் கிட்டத்தட்ட 800 மெட்ரிக் டன் தங்கம் வெட்டி எடுக்கப்பட்டுள்ளது. சுரங்கத்தில் தங்கம் இருப்பதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட 26 பகுதிகளில் 8 இடங்களில் மட்டுமே இதுவரை தங்கம் தோண்டி எடுக்கப்பட்டுள்ளது.
பாரத் கோல்ட் மைன்ஸ் லிமிடெட் என்னும் பாரத தங்கச் சுரங்கங்கள் லிமிடெட் என்பது இந்திய அரசுக்குச் சொந்தமான ஒரு பொதுத்துறை நிறுவனமாகும்.
ஒரு கூர்வாளின் நிழிலில் என்பது ஒரு தன் வரலாற்று நூலாகும். இதை எழுதியவர் சிவகாமி ஜெயக்குமரன் என்னும் தமிழினி ஆவார். இவர் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் மகளிரணித் தலைவியாக இருந்தவர். இவர் புற்று நோயினால் இறந்த பிறகு இவரால் எழுதப்பட்ட நூல் என்று வெளியிடப்பட்டது. இந்த நூல் சிங்கள மொழியில் மொழிபெயர்கப்பட்டு வெளிவந்துள்ளது. இவர் போராளியாக இருந்த காலத்திலேயே எழுத்திலும் வாசிப்பிலும் ஈடுபாட்டுடன் பல கட்டுரைகளையும், கதைகளையும், கவிதைகளையும் எழுதியுள்ளார். இவரது எழுத்துக்கள் விடுதலைப் புலிகளின் ஊடகங்களான சுதந்திரப் பறவைகள், வெளிச்சம், நாற்று, ஈழநாதம் போன்றவற்றில் வெளிவந்துள்ளன. இவர் சிறையில் இருந்த காலத்திலும் சிறை மீண்ட பிறகும் இவை தனி நூலாக வெளிவந்துள்ளன.
இந்த நூலில் தமிழினியின் சிறுவயது பருவம், மாணவப்பருவத்தில் விடுதலைக்கு ஆதரவான செயல்பாடுகள், விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் இணைதல், அங்கு இயக்கப்பணிகளில் ஈடுபடுதல், ஆயுதப் பயிற்சி பெறுதல் சமாதானக் கால செயல்பாடுகள், இறுதிப்போர் காலகட்டம், சரணடைதல், சிறை செல்லல், புணர்வாழ்வு முகாம், விடுதலை ஆகிய காலகட்டங்களைப் பற்றிய நினைவோடையாக இந்த நூல் உள்ளது.
நான்காம் மகிந்தன் புத்த பிக்குகளைச் சிறப்பாகக் கவனித்துக்கொண்டான். குறிப்பாக "பன்சுகூலிகர்" எனப்படும் கைவிடப்பட்ட ஆடைகளையே அணியும் பிக்குமாருக்கு உணவும் பிற வசதிகளும் அளித்தான். ஒவ்வொரு நாளும் மருத்துவர்களை அனுப்பி உடல்நலம் குன்றிய பிக்குமாருக்கு மருத்துவம் செய்வித்தான். இரண்டு தடவை தனது நிறைக்குச் சமமான பெறுமதியான பொருட்களை விகாரைகளைச் சேர்ந்த பிக்குகளுக்குத் தானமாக வழங்கியுள்ளான். ஏழைகளுக்கும் ஏதிலிகளுக்கும் உணவு வழங்கவும் ஏற்பாடு செய்தான். சோழர் படையெடுப்பின்போது தீமூட்டி எரிக்கப்பட்டதும், தூபாராம, ருவன்வெலிசாய, அபயகிரி, சேதவனாராம ஆகிய நான்கு விகாரைகளுக்குச் சொந்தமானதுமான கட்டிடம் ஒன்றை மீளக் கட்டினான். இதைப் போலவே எரியுண்ட தந்ததாது இல்லம், சங்கணி இல்லம், மகாபாலி தானசாலை ஆகிவையும் மீளவும் கட்டப்பட்டன. புத்த நிறுவனங்களுக்கு ஏராளமான திருப்பணிகளைச் செய்த இம்மன்னன், தனது சிறிய தந்தை மூன்றாம் உதயனால் தொடங்கப்பட்ட " மணி" எனப்படும் அரச மாளிகையையும் கட்டி முடித்தான்.
இவன் பெருஞ் செல்வமும், புகழும், படை வலியும் கொண்டவனாக இருந்தான். அதனால், தனக்கு எதிரான சூழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் முறியடித்து பகுதித் சிற்றரசர்களைப் பணிய வைத்து நாட்டை ஒற்றுமைப்படுத்தினான். நாட்டில் அரச மரபின் வழிவந்த பொருத்தமான பெண்கள் இருக்கவும், கலிங்க நாட்டில் இருந்து இளவரசி ஒருத்தியை வரவழைத்து மணம் செய்துகொண்டான். அவளையே பட்டத்து அரசியாகவும் ஆக்கினான். மகிந்தனுக்கு இரண்டு ஆண் பிள்ளைகளும், ஒரு பெண் பிள்ளையும் பிறந்தனர். மகன்கள் இருவரையும் ஆளுனர்களாக ஆக்கிய மகிந்தன், மகளை துணை அரசி என்ற நிலைக்கு உயர்த்தினான்.
இவன் காலத்தில் சோழ மன்னன் வல்லபன் படையெடுத்து வந்து நாகதீபத்தில் இறங்கினான். மகிந்தன் தனது வலிமையான படைகளை அனுப்பி அவனைத் தோற்கடித்தான். இதைத் தொடர்ந்து சோழ மன்னன், மகிந்தனுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டான். இதனால், மகிந்தனின் புகழ் இந்தியா வரை பரவியது.
நான்காம் மகிந்தன் என்பவன், அனுராதபுரத்தில் இருந்து இலங்கையை ஆண்ட சிங்கள மன்னர்களில் ஒருவன். நான்காம் சேனனுக்குப் பின்னர் அரசனான இவன், கி.பி. 956 தொடக்கம் கி.பி. 972 வரை ஆட்சியில் இருந்தான்.
11,880 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்புள்ள இம்மாவட்டத்தை கான்பூர் வட்டம், லியாகத்பூர் வட்டம், ரகீம் யார்கான் வட்டம் மற்றும் சாதிக்காபாத் என நான்கு வட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
மேலும் இம்மாவட்டம் மூன்று நகராட்சிகளையும், ஐந்து பேரூராட்சிகளையும், 121 ஒன்றியக் குழுக்களையும், 1504 வருவாய் கிராமங்களையும் கொண்டுள்ளது.
ரகீம் யார்கான் மாவட்டத்தின் வடக்கில் முசாப்பர்கர் மாவட்டமும், கிழக்கில் பகவல்பூர் மாவட்டமும், தெற்கில் இந்தியாவின் ஜெய்சல்மேர் மாவட்டம் மற்றும் சிந்து மாகாணத்தின் கோட்கி மாவட்டமும், மேற்கில் ராஜன்பூர் மாவட்டமும் எல்லைகளாக உள்ளது.
ரகீம் யார்கான் மாவட்டம் பாகிஸ்தான் நாட்டின் பஞ்சாப் மாநிலத்தின் 36 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத் தலைமையிடம் ரகீம் யார்கான் நகரம் ஆகும்.
இம்மாவட்டத்தின் தட்ப வெப்பம், கோடைக்காலம் ஏப்ரல் முதல் அக்டோபர் வரையும், குளிர்காலம் நவம்பர் முதல் மார்ச் வரையும் காணப்படுகிறது. கோடைக்காலத்தில் இம்மாவட்டத்தில் அடிக்கடி புழுதிப் புயல்கள் எழுகிறது.
இம்மாவட்டத்தில் பருத்தி, கரும்பு, கோதுமை முக்கியப் பயிர்களாகும். இங்கு மாம்பழம் மற்றும் எலுமிச்சம் பழத்தோட்டங்கள் அதிகம் உள்ளது.
இம்மாவட்டத்தின் புவியியல் சிந்து ஆற்றுப் பகுதிகள், கால்வாய் பாசானப் பகுதிகள் மற்றும் சோலிஸ்தான் பாலைவனப் பகுதிகள் என மூன்றாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.
உமையா கலீபகத்தின் முதல் கலிபாவான முதலாம் முஆவியா 680-இல் மறைவிற்குப் பின்னர் ஆட்சிக்கு வந்த அவரது மகன் யசீதின் ஆளுநருடன், மக்களுக்காக மோதல் ஏற்பட்டு , ஹுசைன் மக்காவிலிருந்து தற்கால ஈராக்கில் உள்ள கூபா நகரத்திற்கு தனது படைகளுடன் சென்ற போது கர்பலா எனுமிடத்தில் 10 அக்டோபர் 680-இல் யசீதின் படைகள் ஹுசைனை இடைமறித்து தலையை கொய்தனர். எனினும் இந்த நிகழ்வு அங்குள்ள இஸ்லாமிய எதிரிகளால் தீட்டப்பட்ட சதி என்று அப்போது தான் ஹுசைனுக்கு தெரிந்தது முகமது நபியின் பேரனை கொன்ற காரணத்தினால், கலீபகத்தில் பெரும் கலவரம் மூண்டது. பின்னர் உமையா கலீபகத்தினை வீழ்த்தி விட்டு அப்பாசிய வம்சத்தவர்கள் அப்பாசியக் கலீபகத்தை நிறுவினர்.
இமாம் ஹுசைன் , இறைத்தூதர் முகமது நபியின் பேரனும், அலீ – பாத்திமா இணையரின் இரண்டாவது மகனாக மதீனாவில் பிறந்தவர். மேலும் ஹுசைன், சியா இசுலாமின் முதல் இமாமாகவும் சியா இஸ்லாமியரால் கருதப்படுபவர். இவரது அண்ணன் அல் ஹசன் ஆவார்.
ஹுசைனின் நினைவை போற்றும் வகையில் சியா பிரிவு இசுலாமியர்கள் ஆண்டு தோறும் முகரம் மாதத்தின் பத்தாவது நாளான ஆஷூரா நாளை தியாகத் திருநாளாக கொண்டாடுகிறார்கள்.
பாக்மதி மண்டலத்தின் தெற்கில் காட்மாண்டு சமவெளிப் பகுதிகளும், நடுவில் மலைப்பாங்கான குன்றுப் பகுதிகளும், வடக்கில் இமயமலைப் பகுதிகளும் அடங்கியுள்ளது. இம்மண்டலத்தின் இமயமலைப் பகுதியில் 7,000 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ள கணேஷ் மலைத் தொடர் உள்ளது. இம்மணடலத்தின் வடக்குப் பகுதி சீனாவின் திபெத் தன்னாட்சிப் பகுதியை எல்லையாகக் கொண்டது. இம்மண்டலத்தில் காடுகள் 31.43% ஆகவும், என்றும் பனி படர்ந்த பகுதி 16.63% ஆகவும் உள்ளது.
9,446 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம்மண்டலம், நேபாளத்தின் மொத்த நிலப்பரப்பில் 6.42% கொண்டுள்ளது. காட்மாண்டு சமவெளியில் அமைந்த இம்மண்டலத்தில் 2011-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி 38,43,596 மக்கள் வாழ்கின்றனர். இம்மண்டலத்தில் நேபாள மொழி, நேவாரி மொழி, நேபால் பாசா மற்றும் தாமாங் மொழிகள் பேசப்படுகிறது. இம்மண்டலத்தில் நேவார் மக்கள் மற்றும் தமாங் மக்கள் அதிகம் வாழ்கின்றனர்.
இம்மண்டலம் கடல் மட்டத்திலிருந்து காத்மாண்டு சமவெளியில் 300 மீட்டர் முதல் 7,000 மீட்டர் உயரம் வரை இமயமலையில் பரவியுள்ளது. எனவே இம்மாவட்டத்தின் தட்ப வெப்பம் மேல் வெப்ப மண்டலம், மிதவெப்ப வளையம், மிதமான காலநிலை, மான்ட்டேன்#ஆல்ப்ஸ் மலைக் காலநிலை, துருவப் பகுதி காலநிலை, வெண்பனி படர்ந்த பகுதிகள் மற்றும் டிரான்ஸ் - இமயமலை பாலவனக் காலநிலை என ஏழு காலநிலைகளில் காணப்படுகிறது.
பாக்மதி மண்டலத்தின் மலைப்பாங்கான குன்றுப் பகுதிகளில் பக்தபூர் மாவட்டம், தாதிங் மாவட்டம், காத்மாண்டு மாவட்டம், காப்ரேபலாஞ்சோக் மாவட்டம், லலித்பூர் மாவட்டம், நுவாகோட் மாவட்டங்களும் மற்றும் இமயமலைப் பகுதிகளில் ரசுவா மாவட்டம் மற்றும் சிந்துபால்சோக் மாவட்டங்களும் உள்ளது.
பாக்மதி மண்டலம் தெற்காசியாவின் நேபாள நாட்டில் அமைந்த பதினான்கு மண்டலங்களில் ஒன்றாகும். இம்மண்டலம் மத்திய நேபாளத்தின் மத்திய வளர்ச்சி பிரந்தியத்தில் உள்ள மூன்று மண்டலங்களில் ஒன்றாகும். இம்மண்டலத்தில் எட்டு மாவட்டங்கள் அமைந்துள்ளது.
வான்காணகத்துக்கான கருவிகளைத் தேர்வது நோருக்கு ஓர் அறைகூவலாக விளங்கியது. இவர் இதற்காக ஐரோப்பாவில் உள்ள வான்காணகங்களைப் பார்வையிட அலெக்சேய் கிரெய்கிடம் ஒப்புதல் கேட்டார். அவரும் இணங்கவே இவர் குதிரை வண்டியில் இரண்டாண்டுகள் ஐரோப்பாவில் பயணம் மேற்கொண்டார். செருமனியில் இவர் பிரீட்ர்க் பெசல், யோகான் பிரான்சு என்கே, ஈன்ரிச் கிறித்தியான் சுமாக்கர் ஆகிய வானியலாளர்களையும் பாரீசில் பிரான்கோயிசு அராகோ அவர்களையும் சந்தித்தார். பின்னர் அங்கிருந்து கிரீன்விச்சுக்கும் டர்பிலினுக்கும் சென்று காலவரைவியல் கருவிக் குழுமங்களைச் சந்தித்துப் பேசியுள்ளார். பயணத்தில் இருந்து திரும்பிய இவர் தன் மனப்பதிவுகளை அலெக்சேய் கிரெய்கிடம் பகிர்ந்துள்ளார். பிறகு வான்காணகத்துக்குத் தேவையான கருவிகளைக் கொள்முதல் செய்துள்ளார். இக்கருவிகளில் இதள் செயற்கைத் தொடுவான் ஆடியும் ஒன்றாகும். அளவைப் பொய்ப்புகளைத் தவிர்க்க முதலில் தொலைநோக்கி வழியாக விண்மீன்களை நேரடியாக நோக்குவதோடு இதல் ஆடி வழியாகவும் மறைமுகமாக நோக்கலாம்.
இவர் அரசு வானியல் கழக உறுப்பினர் ஆவார். இவர் மூன்று மனைவிகளை மணந்தவர். முதல் மனைவி எல்சபெத் தியெதெரிக் குடும்பத்தினர் ஆவார். இவர் மூன்றே ஆண்டுகளில் இறந்துவிடவே, எலிசபெத்தின் தங்கையான டோரத்தியா வான் தியெதெரிக்கை நோர் 1833 இல் மணந்தார். இவரும் தன் 37 ஆம் அகவையில் 13 குழந்தைகளைப் பெற்ருவிட்டு இறக்கவே, மூன்றாவதாக, எமிலி கேவ் அவர்களை 1852 இல் மண்ந்தார். இவர் நோர் இறக்கையில் உயிருடன் இருந்தார். நோருக்கு 15 பிள்லைகல் உண்டு. இவர்களில் இவரது ஐந்தாம் மகனான விக்தர் நோர் புகழ்பெற்ற வானியலாளர் ஆவார். இவர் வானியல் ஆய்வு செய்ய, 1862 இல் பெர்லினுக்குச் சென்றார். நோர் 1871 இல் நிகோலயேவ் வான்காணகத்தில் இருந்து ஓய்வு பெற்றார். ஓய்வு பெற்றதும் இவர் தன் மகன் விக்தருடன் வாழ பெர்லினுக்குச் சென்றார். அங்கே இவர் 1883 இல் இறந்தார்.
நோர் இன்றைய எசுதோனியாவைச் சேர்ந்த, அன்று உருசியப் பேரரசில் இருந்த தார்பாத்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தையார் எர்னெசுட்டு பிரீட்ரிக் நோர் எனும் செருமனியில் பிறந்த வானியலாளர் ஆவார். இவரது மனைவி சென்ஃப் என்கிற சோப்ஃபி ஆவார். இவரது தந்தையார் 1801 இல் இவர் ஒன்பதாம் அகவை அடையும்போதே இறந்தாலும், தந்தையாரின் வாழ்க்கை தாஒபாத் பல்கலைக்கழகத்தில் கணிதவியல் பேராசிரியராகவும் தார்பாத் வான்காணக நோக்கீட்டாளராகவும் அமைந்தமை இவரைப் பெரிதும் கவர்ந்ததால் கணிதத்திலும் அறிவியலிலும் கல்வி கறக சேர்ந்துள்ளார். ஏழ்மை வாய்ந்த தன் தாய் இவரது கல்விக்கான செலவை ஈடுசெய்ய இவர் பள்ளி மாணவருக்கும் பெரியவர்களுக்கும்கூட இலத்தீன் மொழியைக் கற்பித்துள்ளார்.
தார்பாத் பல்கலைக்கழகத்தில் ஓவியத் துறையில் இருந்த இவரது தாய்மாமன் கார்ல் ஆகத்து சென்ஃப் அவர்களது வீட்டில் தாயுடன் வாழும்போது தன் 15 ஆம் அகவையில் அதே பல்கலைக்கழகத்தில் கல்விகற்க சேர்ந்துள்ளார். இவர் தன் தந்தையைப் போலவே வானியலாளராக விரும்பினார். அவர் தொட்டு முடிக்காமல் சென்ற பணிகளை முழுமைப்படுத எண்ணினார், ஆனால் இவரது மாமா இவரை சமயக் கல்வியில் ச்செர்த்தால் வாழ்க்கை வளமுறும் எனக் கருதியுள்ளார். எனவே இவரை இறையியலை எடுத்துப் படிக்குமாறு வற்புறுத்தியுள்ளார். இவர் அதை ஏற்று இறையியலில் கல்வி கற்கும்போதும் தனியாக பல வானியல் விரிவுரைகளைக் கேட்டும் படித்தும் வானியலில் ஆர்வம் குன்றாமல் விளங்கினார்.
கார்ல் கிறித்தோபொரோவிச் பிரீட்ரிக் நோர் ; பால்டிக் செருமானிய இனக்குழு சார்ந்த உருசிய வானியலாலர் ஆவார். இவர் நிகோலயேவ் வான்கானத்தை 1821 இல் நிறுவிப் பெயர்பெற்றவர். இவரது தந்தை, எர்னெசுட்டு பிரீட்ரிக் நோர் அவர்களும் இவர் மகன், விக்தர் நோர் அவர்களும் பெயர்பெற்ற வானியலாளர்கள் ஆவர். அண்மையில் நாசா நிறுவனம் இம்மூன்று தலைமுறை நோர் வானியலாலர்களின் நினைவாக ஒரு குறுங்கோளுக்குப் பெயரிட்டுள்ளது.
இவர் வான்காணகத்தின் புதிய தலைவராக விளங்கிய வில்கெல்ம் சுத்ரூவ அவர்களிடம் உதவியாளராகப் பணிபுரிய தன்னை ஒப்படைத்தார். சுத்ரூவ்வின் வழிகாட்டுதலின்கீழ், புவிப்புற அளவையியலில் திறம்பட்ட வல்லுனர் ஆனார். பத்தொன்பது அகவையில் இவரது திறமையைக் கண்டு வியந்த சுத்ரூவ இவரை கருங்கடலில் நிகோலயேவில் ஒரு வான்காணகம் நிறுவ, மதிநுட்பம் வாய்ந்த ஓர் இளம்வானியலாளரைத் தேடிக்கொண்டிருந்த அலெக்சேய் கிரெய்குவிடம் பரிந்துரைத்தார்."
தொடக்கத்தில் கோயம்புத்தூரிலும் பின்னர் கோபிச்செட்டிப்பாளையத்திலும் வழக்குரைஞராக உரிமையியல் மற்றும் குற்றவியல் துறைகளில் பணி புரிந்தார். அரசமைப்பு ஒப்பீட்டாய்வு தொடர்பான நூல்கள் எழுதினார்.
திருக்குறள் ஆய்வு இந்திய ஆட்சி மொழி சிக்கல்கள் தமிழ் நாட்டின் உரிமைகள் தேசிய இனச் சிக்கல் ஆகியன குறித்து நூல்கள் எழுதினார். ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளும், பல்கலைக் கழக ஆய்வேடுகளும், மலர்களில் ஆய்வுக் கட்டுரைகளும் எழுதினார்.
கோயம்புத்தூர் மாவட்டம் தெலுங்குபாளையம் என்ற சிற்றுரில் பிறந்தார். தந்தையார் குப்பு. தாயார் அலமேலு அம்மாள். ஈரோடு மாவட்டம் புன்செய்ப்புளியம்பட்டியில் தொடக்கக் கல்வி பயின்றார். பின்னர் சத்தியமங்கலம் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்து கோவை அரசு கல்லூரியில் வணிகவியல் படித்தார். சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் படித்து பி.எல். பட்டம் பெற்றார்.
62 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட மாவட்டத்தை நிர்வாக வசதிக்காக மெகர்பூர், கங்கினி மற்றும் முஜிப்நகர் என மூன்று துணை மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
இம்மாவட்டம் மெகர்பூர், முஜிப்நகர் என இரண்டு நகராட்சி மன்றங்களையும், பதினெட்டு கிராம ஒன்றியக் குழுக்களையும், 180 வருவாய் கிராமங்களையும், 274 கிராமங்களையும் கொண்டுள்ளது.
முப்பத்தி ஐந்து அஞ்சல் நிலையங்களுடன் கூடியது இம்மாவட்டத்தின் அஞ்சல் சுட்டு எண் 7100 ஆகும். தொலைபேசி குறியிடு எண் 0791 ஆகும். இம்மாவட்டம் இரண்டு நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது.