polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
அம்மா, பாண்டாசுரனின் மகன்கள், பெரிய தைத்யா, போர் செய்வதற்கு வந்திருக்கிறார்கள். நான் அவர்களுடன் போராட விரும்புகிறேன். நான் ஒரு இளம் பெண் என்பதால் இதில் ஆர்வமாக உள்ளேன். போரிடும் உணர்வோடு என் கைகள் துடிக்கின்றன. இது எனது விளையாட்டுத்தனமான செயல்பாடு ஆகும். தடைக்கான உங்கள் உத்தரவுகளால் அதைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடாது. உண்மையில் நான் பொம்மைகளையும், விளையாட்டுத்தனமான பொழுது போக்குகளையும் விரும்பும் ஒரு பெண். ஒரு கணம் போராடும் இந்த நாடகத்தின் மூலம், நான் மனதளவில் மகிழ்ச்சியடைவேன். என்னை அசுரர்களை எதிர்த்து போரிட அனுமதியுங்கள் என்று பாலா தன் அன்னையிடம் வேண்டுகிறார்.
அன்புள்ள மகளே, உந்தன் கைகால்கள் மிகவும் மென்மையாகவும் இளமையாகவும் இருக்கின்றன. உனக்கு ஒன்பது வயதுதான் ஆகிறது. இது உந்தன் முதல் படி மற்றும் செயல்திறன்; மேலும், போரிடுவதில் உனக்கு பயிற்சி இல்லை. நீ என் ஒரே மகள். நீ இல்லாமல், என் சுவாச செயல்பாடு ஒரு கணம் கூட செல்லாது. நீ என் மிக முக்கியமான உயிர் மூச்சாக இருக்கிறாய். அதனால், அசுரர்களை அழிக்கும் பெரும் போருக்கு நீ செல்ல வேண்டாம். எங்களிடம் தந்திரிணி, மந்திரிணி மற்றும் கோடிக்கணக்கான பிற பெரிய சக்திகள் உள்ளனர். அதனால் மகளே, நீ ஏன் இந்த தவறு செய்கிறாய்?
ஆதி பராசக்தியான லலிதா தேவியால் இவ்வாறு தடுக்கப்பட்டாலும், சிறுமியான பாலாவின் ஆர்வத்தால் தாயார் அகமகிழ்ந்தார். அதனால், லலிதா தேவி, தனது கைகளில் இவரை நெருக்கமாகப் பிடித்தபின் இவருக்கு போர் செய்வதற்கு அனுமதி வழங்கினார். அவரின் கவசங்களில் ஒன்றை கழற்றி இவரிடம் கொடுத்தார். மேலும், அவருடைய ஆயுதங்களிலிருந்து, இவருக்கு தேவையான ஆயுதங்களைக் கொடுத்து, போருக்கு அனுப்பினாள். லலிதா தேவியின் சக்தியால் வரவழைக்கப்பட்ட ஒரு பல்லக்கில் குமாரிகா எனப்படும் பாலா போர்களத்தில் இறங்கினார். பண்டாசுர அரக்கனின் 30 மகன்களையும் இவர் போரில் கொன்றார்.
பால திரிபுரசுந்தரி , குமாரிகா அல்லது பாலா எனவும் அழைக்கப்படும் ஒரு இந்து பெண் தெய்வமாகும். இவர், திரிபுரசுந்தரி மற்றும் காமேஸ்வர பகவான் ஆகியோரின் மகளாக கருதப்படுகிறார். இவர், அசோக சுந்தரி தெய்வத்தின் ஒரு வடிவம் என நம்பப்படுகிறது.
இவரின் அன்னையாகிய லலிதா தெய்வத்தின் முக்கிய சுவாசமாகவும், அவரின் நான்காவது கண்ணாகவும் இருந்தார் என்பது போன்ற தகவல்கள் இந்த புராணத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், அன்னை லலிதா தேவிக்கும் பாலதிரிபுரசுந்தரிக்கும் இடையே நடைபெற்ற உரையாடல்களும் இப் புராணத்தில் காணப்படுகிறது.
பிரம்மாண்ட புராணத்தில், உள்ள லலிதா மகாத்மியத்தின் 26 ஆம் அத்தியாயத்தில் பால திரிபுரசுந்தரி பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதில், இவர் பாண்டாசுரனின் சக்திகளுக்கு எதிரான போரில் இணைகிறார்:
புருசோத்தம் லட்சுமண் தேசுபாண்டே , தனது பெயரிலுள்ள முதலெழுத்துக்களால் என பிரபலமாக அறியப்பட்டார். இவர் இந்தியாவின் மகாராட்டிராவைச் சேர்ந்த மராத்திய எழுத்தாளர் மற்றும் நகைச்சுவையாளர் என அறியப்பட்டார். மேலும் ஒரு திறமையான திரைப்பட மற்றும் மேடை நடிகர், திரைக்கதை எழுத்தாளர், எழுத்தாளர், இசையமைப்பாளர், இசைக்கலைஞர் , பாடகர் மற்றும் சொற்பொழிவாளர் என பன்முகக் கலைஞராகவும் இவர் இருந்தார். பெரும்பாலும் "மகாராட்டிராவின் அன்பான ஆளுமை" என்று அழைக்கப்பட்டார்.
தேசுபாண்டே பார்லே திலக் வித்யாலயாவில் படித்தார். உயர்நிலைப் பள்ளிக்குப் பிறகு இஸ்மாயில் யூசுப் கல்லூரியிலும், பின்னர் சட்டங்களில் இளையர் படிக்க மும்பை அரசு சட்டக் கல்லூரிக்குச் சென்றார். பின்னர் இவர் புனேவில் உள்ள ஃபெர்குசன் கல்லூரியில் பயின்றார். 1950 இல் தனது கலையில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். பின்னர் சாங்கலியில் உள்ள வில்லிங்டன் கல்லூரியில் தனது கலையில் முதுகலை பட்டம் பெற்றார். பாஸ்கர் சங்கீதாலயாவின் தத்தோபந்த் ராஜோபாதியிடமிருந்து ஆர்மோனியம் வாசிப்பதில் பயிற்சிகளையும் பெற்றார். .
இந்த குடும்பம் மும்பையில் உள்ள கிராண்ட் சாலை வட்டாரத்தில் உள்ள இல்லத்தில் தங்கியிருந்தது. பின்னர் இவரது குடும்பத்தினர் ஜோகேசுவரிக்கு குடிபெயர்ந்தனர். புதிதாக உருவான சரஸ்வதி தோட்ட காலனியில் இவரது முதல் 8 ஆண்டுகள் பற்றி இவரது புர்ச்சுண்டி புத்தகத்தில் 'பால்பானிச்சா கால் சுகாச்சா' அல்லது பால்பாசிகா காஸ் சுகேசி என்ற தலைப்பில் வெளியான கதையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னர் குடும்பம் வைல் பார்லேவுக்கு குடிபெயர்ந்தது.
இவரது முதல் மனைவி (கர்ஜாட்டில் உள்ள ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சுந்தர் திவாகர் என்பவரின் முன்னாள் மனைவி) திருமணத்திற்குப் பிறகு 1940 களின் முற்பகுதியில் இறந்தார். பின்னர், 1946 இல் சூன் 12, தேசுபாண்டே தனது சகாவான சுனிதா தாகூரை மணந்தார். தாகூர் தனது சொந்த முயற்சியில் ஒரு திறமையான எழுத்தாளராக மாறினார். இத்தம்பதியருக்கு குழந்தைகள் இல்லை. இவர்கள் தங்கள் மருமகன் தினேசு தாக்கூரை தங்கள் சொந்த மகனைப் போலவே நேசித்தார்கள்.
புருசோத்தம் மும்பையின் சௌபதி,காந்தேவி தெருவில் உள்ள தன்வாலாசு சாவ்லில் ஒரு கவுட சாரஸ்வத் பிராமணக் குடும்பத்தில் லட்சுமண் திரிம்பக் தேசுபாண்டே மற்றும் லட்சுமிபாய் ஆகியோருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். இவரது தாய்வழி தாத்தா, வாமன் மங்கேசு துபாசி, ஒரு கவிஞரும் மற்றும் இலக்கியத்தின் இணைப்பாளராகவும் இருந்தார். ரவீந்திரநாத் தாகூரின் கீதாஞ்சலியை மராத்தியில் "அபாங் கீதாஞ்சலி" என்ற தலைப்பில் மொழிபெயர்த்திருந்தார்.
சபா பாவனம். மகத்தான, இது 6,000 பேர் அமரக்கூடிய விசாலமான அரங்கம். கங்காம்பைக், நிலாம்பைக், சென்னபசவண்ணா மற்றும் அக்கா நாகம்மா ஆகியோரின் பெயரிடப்பட்ட நான்கு பக்கங்களிலும் உள்ள நேர்த்தியான வாசல்கள் - மையத்தில் உள்ள பெரிய சாம்பல் குவிமாடத்தை சுற்றி வருகின்றன.
அருங்காட்சியகம். பார்வையாளர்கள் தங்குவதற்கான ஆசிரமத்தில், பசவண்ணா மற்றும் கர்நாடக மாநில வரலாறு தொடர்பான சிற்பங்களின் தொகுப்புடன் ஒரு அருங்காட்சியகமும் உள்ளது.
இந்தியாவில் குடலசங்கமம் என்பது லிங்காயத்துகளுக்கான புனித யாத்திரைக்கான ஒரு முக்கிய மையமாகும். இது கர்நாடக மாநிலத்தின் பாகல்கோட் மாவட்டத்தில் உள்ள அலமட்டி அணையில் இருந்து சுமார் 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது . கிருட்டிணா மற்றும் மலப்பிரபா நதிகள் இங்கு ஒன்றிணைந்து ஆந்திராவின் கிழக்கேயுள்ள சிறீசைலம் நோக்கி பாய்கின்றன. லிங்கத்துடன் சுயமாக பிறந்தவர் என்று நம்பப்படும் இந்து மதத்தின் லிங்காயத் பிரிவின் நிறுவனர் ஐக்கிய மண்டபம் அல்லது பசவண்ணாவின் புனித சமாதி இங்கே உள்ளது. குடலசங்கமம் மேம்பாட்டு வாரியம் இதன் பராமரிப்பு மற்றும் மேம்பாட்டை கவனித்துக்கொள்கிறது.
12 ஆம் நூற்றாண்டில் ஜாதவேத முனி சாரங்கமத் இங்கு ஒரு கல்வி மையத்தை அமைத்ததாகவும், பசவேசுவரர், சென்னபசவண்ணா மற்றும் அக்கா நாகம்மா ஆகியோர் அவரது மாணவர்கள் என்றும் நம்பப்படுகிறது. பசவேசுவரர் தனது சிறுவயதை இங்கே கழித்தார். கல்யாணத்திலிருந்து திரும்பிய பிறகு, அவர் இந்த இடத்தில் கடவுளுடன் ஒன்றாகிவிட்டார் என்று கூறப்படுகிறது. அவர் இயற்றிய வசனங்கள் இங்குள்ள முதன்மை தெய்வமான சங்கமநாதருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவை.
இந்த இடம் ஹங்குண்டிலிருந்து 19 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ஒரு கிராமமாகும். கிருட்டிணா மற்றும் மலப்பிரபா நதிகளின் சங்கமத்தில் ஆற்றங்கரையில் புனித யாத்ரீக மையமும் புகழ்பெற்ற சங்கமேஸ்வரர் கோயிலும் அமைந்துள்ளது. முன்பு இது பசவேஸ்வராவின் ஆசிரியர் இஷானகுரு வாழ்ந்த கப்படி சங்கமா என்று அழைக்கப்பட்டது.
இந்த கோவிலில் ஒரு தாழ்வாரம், நவரங்கா மற்றும் பிரதான சன்னதி ஆகியவை உள்ளன. பசவேஸ்வரர், நீலம்மா, நந்தி, கணபதி சிலைகள் நவரங்கத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. கர்பக்கிரக கதவு சட்டகம் மலர் வடிவமைப்புகள் மற்றும் விலங்குகளின் உருவங்களுடன் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. சன்னதியில் சங்கமேஸ்வரர் அல்லது சங்கமநாதர் என்று புகழ்பெற்ற லிங்கம் உள்ளது.
கி.பி 1213 கோவிலில் உள்ள ஒரு கல்வெட்டு அச்சேசுவரர் கடவுளுக்கு ஒரு வேண்டுதலை பதிவு செய்கிறது. கி.பி 1160 இன் மற்றொரு கல் பதிவு தெய்வங்களான காலேசுவரர் மற்றும் அச்சேசுவரருக்கு நிலம் வழங்கியதைக் குறிக்கிறது.
கோயிலுக்கு முன்னால், ஆற்றின் நடுவில், அதில் ஒரு சிவலிங்கத்துடன் கூடிய ஒரு சிறிய கல் மண்டபம் உள்ளது. மேலும் நீரில் மூழ்காமல் பாதுகாக்க உயரமான சிமென்ட் கான்கிரீட் உலர்ந்த கிணறு அதைச் சுற்றி கட்டப்பட்டுள்ளது.
பூங்கனி அம்மாள் அல்லது பூங்கனி என்பவர் இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தைச் சேர்ந்த பெண் வில்லுப்பாட்டுக் கலைஞர் ஆவார் .வில்லிசைப்பாடல் மூலம் கதை சொல்லும் வழக்கம் தென் தமிழகம் மற்றும் கேரளாவில் நடைமுறையில் இருந்து வருகிறது. இவ்வகையில் பூங்கனி அம்மாள் வில்லுப்பாட்டுத் துறையில் மிகுந்த அனுபவம் வாய்ந்தவராக விளங்கினார். இவரது கலைச்சேவையயைப் பாராட்டி சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் இவருக்கு “ஓம் முத்துமாரி” என்ற விருது வழங்கியது.
ஒரு பழக்கமான நாடோடியாக, மரபு ஒழுக்கங்களுக்கு இணங்காத ஒரு வாழ்க்கை முறையை வழிநடத்தியதாக கூறப்பட்டது. கேரளா முழுவதும் அலைந்து திரிந்து, பல இடங்களில் வசித்து வந்ததாகவும், மக்களை சந்தித்து அவர்களை அவரது வாழ்க்கையிலும் இலக்கியத்திலும் ஒரு பகுதியாக ஆக்கியதாகவும் கூறப்படுகிறது. புதினங்கள், சிறுகதைகள், கட்டுரைகள், நாடகங்களையும் எழுதியுள்ள போதிலும், கவிதை அவரது முக்கிய வகையை உருவாக்கியது. நாயர் தனது இலக்கிய வாழ்க்கையின் ஆரம்ப கட்டங்களில், ஆன்மீகக் கவிதைகளை எழுதினார். 1944 இல் வெளியிடப்பட்ட நிறபறா, ஒரு புதிய கட்டத்தைத் எட்டியது. இது இயற்கையையும் குறியீட்டையும் நோக்கி சாய்வதைக் காட்டியது. எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் முன்னுரையுடன் வெலியிடப்பட்ட அவரது சுயசரிதை, கவியுடெ கால்பாடுகள் , மலையாளத்தில் உரைநடைக்கு புகழ்பெற்ற படைப்புகளில் ஒன்றாகும். தாமரத்தோணி, கொல்லங்கோட்டில் இருந்த நாட்களில் எழுதப்பட்டது. களியச்சன், வயல்கரயில், இரதோல்சவம், பூக்களம் போன்றவை அவரது அறியப்பட்ட கவிதைகளில் சில.
பி. குஞ்ஞிராமன் நாயர் ஜனவரி 5, 1906 அன்று தென்னிந்திய மாநிலமான கேரளாவின் காசர்கோடு மாவட்டத்தில் காஞ்ஞங்காடு அருகே வெள்ளிக்கோத்து என்ற இடத்தில் பிறந்தார். சமஸ்கிருத அறிஞரும், மருத்துவரும், வேதாந்தியுமான புரவங்கர குஞ்சம்பு நாயர் என்பவருக்கும் அவரது மனைவி பனயந்திட்டா குஞ்சம்மா அம்மா ஆகியோருக்கும் மகனாகப் பிறந்தார். அவரது ஆரம்ப பள்ளிப்படிப்பு பாரம்பரிய ஆசிரியர்களுடனும் உள்ளூர் தொடக்கப்பள்ளியிலும் இருந்தது. பட்டாம்பியில் புன்னசேரி நம்பி நீலகண்ட சர்மா நடத்தும் பள்ளியில் சமசுகிருதம் படிப்பதற்கு முன்பு அவர் ஒரு சோம்பேறி மாணவர் என்று அறியப்பட்டார்.
1949 இல் நீலேஸ்வரம் இராஜா நாயரை பக்தகவி என்ற பட்டத்துடன் கௌரவித்து, அவருக்கு ஒரு வீரஸ்ரங்கலா வழங்கினார். மேலும் அவர் 1963 ஆம் ஆண்டில் கொச்சியின் இராஜாவிடமிருந்து சாகித்யா நிபுணன் என்றப் பட்டத்தை பெற்றார். கேரள சாகித்ய அகாதமி 1959 ஆம் ஆண்டில் கவிதைக்கான தொடக்க கேரள சாகித்ய அகாதமி விருதுக்கு குஞ்ஞிராமன் நாயரின் களியச்சனைத் தேர்ந்தெடுத்தது. 1967 ஆம் ஆண்டில் தாமரத்தோணி என்ற தனது படைப்பிற்காக கேந்திர சாகித்திய அகாதமி விருதைப் பெற்றார்.
பனயந்திட்டா குஞ்ஞிராமன் நாயர் மகாகவி பி என்றும் அழைக்கப்படும் இவர் ஒரு மலையாள இலக்கியவாதியும் இந்திய எழுத்தாளரும் ஆவார். தென்னிந்தியாவில் உள்ள தனது சொந்த மாநிலமான கேரளாவின் இயற்கை அழகையும், அவரது வாழ்க்கையின் யதார்த்தங்களையும் குறித்த தனது காதல் கவிதைகளுக்காக அறியப்பட்டார். 1959 ஆம் ஆண்டில் கவிதைக்கான தொடக்க கேரள சாகித்ய அகாதமி விருதைப் பெற்றார். சாகித்ய அகாதமி விருதையும் பெற்றவர்.
இந்தக் காளானின் யப்பானியப் பெயராகிய என்பது ஆகியவற்றில் உருவானதாகும். ஏனெனில், காசுட்டனாப்சிசு அக்சுபிடாட்டா மரம் தான் இந்தக் காளான் வளர உலர்கட்டைகளை வழங்குகிறது. எனவே என வழங்குகிறது. தாவரவியல் பெயரின் "எடோடெசு" எனும் இலத்தீன அடைமொழியின் பொருள் "உண்ணத்தகும்" என்பதாகும்.
இது மேலும் பொதுவாக "அரம்ப ஓக் காளான்" எனவும் " கருங்காட்டுக் காளான்" எனவும் "கருப்புக் காளான்" எனவும் "[[பொன்னிற ஓக் காளான்" அல்லது "ஓக்மரக் காளான்" எனவும் வழங்கப்படுகிறது.
பச்சையான, உலர்ந்த ஓக்மரக் காளான் கிழக்காசிய உணவுகளில் பலவகைகளில் பயன்ப்டுகின்றன. யப்பானில், இவை நறுஞ்சுவைச் சாற்றிலும், தாழ்சிகளில் மரக்கறிவகை அடித்தளமாகவும் அவித்த, வேகவைத்த உணவுகளில் உட்கூறுகளாகவும் பயன்படுகின்றன. சீன உணவுகளில், புத்தரின் மகிழ்ச்சி போன்ற மரக்கறி பக்குவங்களில் கலவையாகவும் சேர்க்கப்படுகின்றன.
ஒருவகை உயர்தர ஓக்மரக் காளான் உணவு யப்பானிய மொழியில் எனவும் எனவும் வழங்குகிறது. சீன மொழியில் மாரி காலக் காளான் எனப்பொருள்படும் உயர்தர ஓக்மரக் காளான் உணவு எனப்படுகிறது. சீன மொழியில், இது காளானின் மேலமையும் பூவடிவ இதழ்விரிவுப் பாணியை வைத்து பூக்காளான் என்ற பொருளில் வழங்குகிறது. இவை இரண்டுமே குறைந்த வெப்பநிலைகளில்
ஓக்மரக் காளான் இலையுதிர் மரங்களின் அழுகும் மரக்கட்டைகளில் வளர்கிறது. குறிப்பாக சீ, வாதுமை, ஓக், , பீச், , , , செங்காலி, மல்பெரி, சின்குவாபின் ஆகிய மரங்களின் கட்டைகளில் வளர்கிறது. இது தென்கிழக்கு ஆசியாவின் வெதுவெதுப்பும் ஈரப்பதனும் அமைந்த காலநிலைப் பகுதிகளில் பரவியுள்ளது.
இந்தக் காளானை முதலில் அறிவியலாக அகாரிகசு எடோடெசு என 1877 இல் மைல்சு யோசப் பெர்க்கேலி விவரித்துள்ளார். மேலும் 1976 இல் டேவிடு பெகிளர் இதை இலென்டினுலா பேரினத்தில் வகைப்படுத்தினார். இந்தப் பூஞ்சை தன் வகைபாட்டு வரலாற்றில் பல இணைபெயர்களைப் பெற்றுள்ளது:
ஓக்மரக் காளான் ) கிழக்காசியாவைத் தாயகமாகக் கொண்ட ஓர் உண்ணத்தக்க காளான் ஆகும். இது பல ஆசிய நாடுகளில் பயிரிட்டு உண்ணப்படுகிறது. இது மரபு மருத்துவத்தில் ஒரு மூலிகையாகும்.
1987 ஆம் ஆண்டில், தில்லியில் இந்தியாவின் முதன்மை கலை அமைப்பான இந்திரா காந்தி தேசிய கலை மையத்தின் நிறுவனர் அறங்காவலர் மற்றும் உறுப்பினர் செயலாளரானார். அதன்பிறகு, 1993 ஆம் ஆண்டில், இவர் அதன் கல்வி இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டார். 2000 ஆம் ஆண்டு வரை இவர் பதவியில் இருந்தார். இவர் பாரதிய ஜனதா கட்சித் தலைமையிலான ஆட்சியின்போது அப்பதவியிலிருந்து வெளியேறி, 2005 ஆம் ஆண்டில், இந்திய தேசிய காங்கிரசு தலைமையிலான அரசாங்கம் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தபோது, அந்நிறுவனத்தின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார். இவர் கல்வி அமைச்சகத்தில் இந்திய அரசாங்கத்தின் செயலாளராகவும் பணியாற்றினா. அங்கு ஏராளமான தேசிய உயர் கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவுவதற்கு இவர் பொறுப்பேற்றார். புதுதில்லியின் இந்தியா சர்வதேச மையத்தில் ஆசியா திட்டத்தின் தலைவராக உள்ளார்.
1970 ஆம் ஆண்டில், இசை, நடனம் மற்றும் நாடகத்திற்கான இந்தியாவின் தேசிய அகாதமியான சங்கீத நாடக அகாதமி வழங்கிய சங்கீத நாடக அகாதமி கூட்டாளர் என்ற மிக உயர்ந்த கௌரவத்தை வாத்ஸ்யாயன் பெற்றுள்ளார். இதைத் தொடர்ந்து 1995 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் நுண்கலைகளுக்கான தேசிய அகாதமியான லலித் கலா அகாதமி வழங்கிய நுண்கலைகளில் மிக உயர்ந்த கௌரவமான லலித் கலா அகாடமி கூட்டாளர் கௌரவத்தையும் பெற்றுள்ளார். 2011 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் இரண்டாவது உயர்ந்த குடிமை கௌரவமான பத்ம விபூசண் விருது இந்திய அரசு வழங்கியது.
கபிலா வாத்ஸ்யாயன் இந்திய பாரம்பரிய நடனம், கலை, கட்டிடக்கலை மற்றும் கலை வரலாறு ஆகியவற்றின் முன்னணி அறிஞர் ஆவார். இவர் முன்னர் இந்தியாவில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் அதிகாரத்துவமாகவும் இருந்தார். மேலும் இந்திரா காந்தி தேசிய கலை மையத்தின் நிறுவன இயக்குநராகவும் பணியாற்றியுள்ளர்.
இவர் தில்லியில் ராம் லால் மற்றும் சத்தியவதி மாலிக் ஆகியோருக்கு பிறந்தார். தில்லி பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலை பயின்றார். அதன்பிறகு, மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆன் ஆர்பரில் கல்வியில் இரண்டாவது முதுகலை மற்றும் பனாரஸ் இந்து முனைவர் பட்டம் பெற்றுள்ளார்.
கவிஞரும் கலை விமர்சகருமான கேசவ் மாலிக் என்பவர் இவரது மூத்த சகோதரர் ஆவார். மேலும் இவர் இந்தி எழுத்தாளர் அக்ஞேய என்ற புகழ் பெற்ற புனைப்பெயரில் அழைக்கப்பட்ட சச்சிதானந்த ஹீரானந்த் வாத்ஸ்யாயன் என்பவரை மணந்தார். இவர்கள் 1956 இல் திருமணம் செய்து 1969 இல் பிரிந்தனர்.
வாத்ஸ்யாயன் , தி ஸ்கொயர் அண்ட் தி சர்க்கிள் ஆஃப் இந்தியன் ஆர்ட்ஸ் , பாரத்: தி நாட்டிய சாஸ்திரா , மற்றும் மாட்ரலட்சனம் உள்ளிட்ட பல புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார்.
இவை போக குருதி வங்கி, அறுவை சிகிச்சை , மகப்பேறு மற்றும் மகளிர் நலம், கண், காது, மூக்கு மற்றும் தொண்டை , பால்வினை நோயியல், எலும்பு முறிவு, மயக்கவியல், குழந்தை நலம், பல் மருத்துவம், மனநல மருத்துவம், அவசரகால ஊர்தி சேவை, ஆய்வுக்கூட சேவை, தொழு நோய், காசநோய், நீரிழிவு நோய், இதய நோய் மற்றும் தொற்றா நோய் போன்ற சிறப்பு மருத்துவ திட்டங்கள் இந்த மக்கள் நல்வாழ்வு மற்றும் குடும்ப துறை மூலம் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகிறது. தொழுநோய் மற்றும் காசநோய் போன்ற தொற்று நோய்களை ஒழிப்பதில் தமிழகம் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றி பெற்றுள்ளது. போலியோ ஒழிப்பில் தமிழகம் முன்னோடியாக இருக்கிறது. கடந்த 8 வருடங்களில் எச்.ஐ.வி / எய்ட்ஸ் நோய் ஒழிப்பிலும் சிறப்பான முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. இவையாவும் இத்துறையின் சீரிய முயற்சியால் நடந்தவையாகும்.
தகுதி வாய்ந்த மருத்துவர்களால் தமிழ் மாநிலத்தின் சுகாதாரம் மற்றும் மருத்துவம் முன்னேற்றம் அடையவேண்டும் என்பதே இந்த கொள்கையின் அடிப்படையாகும். இதன்படி தமிழகத்தில் 17 மாவட்டங்களில் 19 க்கும் மேற்பட்ட அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவக்கல்லூரிகள் இயங்கி வருகிறது. இதன் மூலம் வருடத்திற்கு சுமார் 1500 க்கும் மேற்பட்ட மேற்பட்ட மருத்துவர்கள் உருவாகி வருகின்றனர். இத்தகைய மருத்துவக் கல்லூரிகளில் மருத்துவ உட்கட்டமைப்புகள், நவீன மருத்துவ உபகரணங்கள், நவீன மருத்துவ முறைகள் கற்பிக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டுதன் மூலம் தகுதி வாய்ந்த மருத்துவர்களை உருவாக்குவதே இந்த துறையின் நோக்கமாகும்.
மக்கள் நல்வாழ்வு மற்றும் குடும்பநலத்துறை என்பது தமிழ்நாடு மாநில அரசின் துறைகளில் ஒன்றாகும். மக்கள் நல்வாழ்வு என்பது ஒரு சமுதாயத்தின் அனைத்து வளர்ச்சியிலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஒரு நாட்டின் ஒட்டு மொத்த பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஆரோக்கியமான மக்களால் மட்டுமே ஆக்கபூர்வமான பங்கினை அளிக்க இயலும். பல்வேறு முக்கிய சுகாதார குறியீடுகளில் இந்தியாவில் உள்ள பல மாநிலங்களில் தமிழ்நாடு முன்னிலை வகிக்கிறது. நல்ல பொது சுகாதாரத்தை பராமரிப்பதில் அதிலும் குறிப்பாக பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நலம் பராமரிப்பதில் மற்ற மாநிலங்களை விட, தமிழ்நாடு மாநிலம் முன்மாதிரி மாநிலமாக விரைந்து முன்னேறி வருகிறது.
அதிக உயிரிழப்புக்கு காரணங்களான நீரிழிவு நோய், இதய நோய், உயர் இரத்த அழுத்தம் மற்றும் புற்றுநோய் போன்ற பல்வேறு கடுமையான நோய்களால் பாதிக்கப்படும் ஏழை மக்கள் பயன்பெறும் வகையில் அந்த நோய்களுக்கான அனைத்து சிகிச்சைகளும் ஒரே இடத்தில் கிடைக்கும் வகையில் சென்னை ஓமந்தூரார் தோட்டத்தில் உள்ள பல்நோக்கு உயர் சிறப்பு மருத்துவமனை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மருத்துவமனையில் 9 உயர் மருத்துவ சிகிச்சை பிரிவுகளும் 400 படுக்கை வசதியும் கொண்டதாக அமைக்கப்பட்டு உள்ளது.
தமிழ்நாட்டு மக்களின் உடல்நலம் காக்கும் பொருட்டு மக்கள் நல்வாழ்வு மற்றும் குடும்ப நலத்துறை ஏராளமான திட்டங்கள் மற்றும் செயல்பாடுகளை கொண்டுள்ளது மற்ற உலக நாடுகளுக்கு இணையான சுகாதாரத்துறை முன்னேற்றம் அடையவேண்டும் என்பதே இந்தத் துறையின் இந்தத் துறையின் குறிக்கோளாகும். மேன்மையான மருத்துவக்கல்வி அதன்மூலம் உன்னதமான நவீன உயர்தர மருத்துவ சிகிச்சை என்ற இரு முக்கியமான கொள்கைகளுடன் இந்த துறை இயங்கி வருகிறது.
தமிழ்நாடு முழுவதும் பல்வேறு தலைமை மலைகள் , மருந்தகங்கள், ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்கள், இரண்டாம் நிலை மருத்துவமனைகள் என பல்வேறு முறைகளில் நோய் கட்டுப்பாட்டு முறைகள் மற்றும் நோய் சிகிச்சை முறைகள் அளிக்கப்பட்டாலும் அதனோடு மருத்துவ செலவுகளை ஏழை எளிய மக்கள் எளிதாக கைக்கொள்ளும் வகையில் தமிழ்நாடு அரசு மற்றும் தனியார் பங்களிப்போடு மருத்துவ காப்பீடு திட்டமும் செயல்பட்டு வருகிறது.
மேற்குறிப்பிட்ட 17 மருத்துவக் கல்லூரிகளிலும் மருத்துவமனைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இவை போக 15 மாவட்டங்களில் உள்ள மாவட்ட தலைமை மருத்துவமனைகள் 16 உள்ளன. இவை அனைத்திலும் நவீன உபகரணங்கள் மற்றும் மருத்துவ சிகிச்சைகள் மூலம் லட்சக்கணக்கான நோயாளிகள் பயனடைந்து வருகின்றனர்.
மராட்டிய மன்னர் சிவாஜியின் பாதுகாப்புக்கான காவல் தெய்வமாக பவானி இருந்தார். பவானியின் மீது இவர் கொண்ட ஆழ்ந்த பக்தியில் இவர் தனது வாளான பவானி தல்வாரை இத்தெய்வத்துக்கே அர்ப்பணித்தார். பல மராத்திய நாட்டுப்புறக் கதைகள் பவானியைக் கொண்டாடுகின்றன. சிவாஜியின் தாயார் பவானியின் சிறந்த பக்தர் என்று கூறப்பட்டது. மகாராஷ்டிராவின் துல்ஜாப்பூர் நகரம் நவராத்திரியின் வருடாந்திர துல்ஜா பவானி கண்காட்சி நடக்கும் இடமாகும். மேலும் இது 12 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த துல்ஜா பவானி கோயிலின் மூலமாகும் . இந்த கோவிலில் கருங்கல்லால் செய்யப்பட்ட தேவியின் திரு உருவச் சிலையானது, ஒரு மீட்டர் உயரமுடன், எட்டு கைகளில் ஆயுதங்களைக் கொண்டும் மற்றும் கொல்லப்பட்ட அரக்கன் மகிசாசூரனின் தலை ஆகியவற்றைக் கொண்டாக உள்ளன.
பவானி என்று அழைக்கப்படுபவர் இந்து சமய தெய்வமான பார்வதியின் அவதாரமாக கருதப்படுகிறார். இவர் மகாராட்டிரத்தில் வணங்கப்படும் துர்க்கையின் ஒரு வடிவம் ஆவார். மேலும் இவர் வடக்கு குஜராத், வடக்கு கர்நாடகம், மேற்கு ராஜஸ்தான் மற்றும் பஞ்சாபின் ராஜபுத்திரர்களால் வணங்கப்படுகிறார். பவானி என்ற பெயருக்கு "உயிரைக் கொடுப்பவர்" என்று பொருள் சொல்கின்றனர். அதாவது இயற்கையின் சக்தி அல்லது படைப்பு ஆற்றலின் ஆதாரம். இவர் தனது பக்தர்களுக்கு அருளை வழங்கும் ஒரு தாயாகக் கருதப்படுகிறார். மேலும் அசுரர்களைக் கொல்வதன் மூலம் நீதியை நிலைநாட்டுபவராக இடம் வகிக்கிறார். இறைவன் சிவன் போன்ற பவ, தேவி பார்வதி போன்ற பவானி .
1970 களின் நடுப்பகுதியில், மும்பையின் கோரேகானில் குருவார்ய லெப்டினன்ட் ஸ்ரீ அன்னாஜி ஷெலாரால் பவானி மற்றும் பகவதி தெய்வங்களுக்கு கோயில் கட்டப்பட்டது. இந்த கோயில் பஹாடி பூய்கோட் கில்லா என்ற மலை உச்சியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு அழகான கோயிலாகவும், அமைதியும் மிகவும் சாந்தம் கொண்டதாகவும் உள்ளது. கோயில் பெரிய செம்மயிற்கொன்றை மரங்களால் சூழ்ந்துள்ளது. இந்த இடம் நகர சந்தடியில் இருந்து வெளியேறி அமைதியான சூழலில் இருக்க நல்ல இடமாகவும், தியானத்திற்கு ஏற்ற இடமாகவும் உள்ளது. முகவரி: ஸ்ரீ பவானி மாதா சேவா டிரஸ்ட், பஹாடி பூய்கோட் கில்லா, உன்னத் நகர் எண் 1, ஃபிலிமிஸ்தான் ஸ்டுடியோவுக்கு பின்னால், கோரேகான் மேற்கு, மும்பை.
மகாராஷ்டிரத்தின் ,உஸ்மானாபாத் மாவட்டத்தில் துல்ஜாப்பூரில் உள்ள துல்ஜா பவானி கோயில் 51 சக்தி பீடங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. இந்த கோயில் பொ.ச. 12 ஆம் நூற்றாண்டு காலக்கட்டத்தில் கட்டப்பட்டது. மற்றொரு துளஜா பவானி கோவிலானது கி.மி. 1537 மற்றும் கி.பி. 1540 க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் சிட்டர்கரில் கட்டப்பட்டது, இது ஆய அமைந்துள்ளது
இரீத்தா சவுத்ரி 1960 ஆகஸ்ட் 17 அன்று பிறந்த இவர் ஒரு இந்திய கவிஞரும், புதின ஆசிரியரும் மற்றும் அசாமி இலக்கிய உலகில் சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்றவரும் ஆவார். இவர் 2001 முதல் அசாமின் குவகாத்தி, காட்டன் கல்லூரியில் இணை பேராசிரியராக அரசியல் அறிவியல் துறையில் பணியாற்றி வருகிறார். அதற்கு முன்னர், சவுத்ரி 1991 முதல் 1996 வரை விரிவுரையாளராகவும், 1996 முதல் 2001 வரை அதே கல்லூரியில் மூத்த விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றினார். 1989 முதல் 1991 வரை கர்பி அங்லாங்கின் திபு அரசு கல்லூரியில் அரசியல் அறிவியல் விரிவுரையாளராக தனது கற்பித்தல் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். இவர் தற்போது இந்தியாவின் தேசிய புத்தக அறக்கட்டளையின் இயக்குநராக உள்ளார். இவர் அமைச்சர் சந்திர மோகன் பதோவரியின் மனைவியும் ஆவார் .
புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் மறைந்த பிராஜா நந்தா சவுத்ரி மற்றும் சமூக சேவகர் சிறி மோலினா சவுத்ரி ஆகியோரின் மகளான, இரீத்தா சவுத்ரி அருணாச்சல பிரதேசத்தின் திரப் மாவட்டத்தில் உள்ள நம்போங்கில் பிறந்தார். இவர் மேல்நிலையை ஆஃப்லாங் எல்பி பள்ளியிலும், மார்கெரிட்டா பொது மேல்நிலைப்பள்ளியில் உயர்நிலைப் பள்ளியிலும் தனது பள்ளிப் படிப்பைச் முடித்தார். 1982 ஆம் ஆண்டில் குவகாத்தி பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் காட்டன் கல்லூரியில் அரசியல் அறிவியலில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். இவர் எல்.எல்.பி மற்றும் பி.எச்.டி உடன் குவகாத்தி பல்கலைக்கழகத்தில் அரசியல் அறிவியல் மற்றும் அசாமியில் இரட்டை முதுகலைப் பட்டம் ஆகியவற்றை முடித்தார்.
2008 ஆம் ஆண்டில் அசாமின் பழங்குடியினரை அடிப்படையாகக் கொண்ட தியோ லாங்குய் என்ற புதினத்திற்காக சாகித்ய அகாதமி விருதைப் பெற்றார். ஓரளவு வரலாறு மற்றும் பெரும்பாலும் புராணக்கதைகள், இந்த புதினத்தின் கதைக்களம் பாரம்பரியத்திலிருந்து புறப்படுவதாக எளிதில் வரையறுக்கக்கூடிய வகையில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும் மரபுகளும் யதார்த்தமும் முழுமையான முழுமையுடன் ஒன்றிணைகின்றன. இவரது இலக்கிய வாழ்க்கையில் ஒரு மைல்கல் படைப்பான மக்காம், என்பது சைனாடவுன் டேஸ் என்ற தலைப்பில் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது .
1981 ஆம் ஆண்டில், இவரது முதல் புதினமான 'அபிரதா ஜாத்ரா' வெளியிடப்பட்டது. மற்றும் புதினத்தின் பெயரைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், அசாமிய இலக்கிய உலகில் இவர் மேற்கொண்ட பயணமும் தொடங்கியது. இந்த முதல் புதினத்திற்காக 1981 ஆம் ஆண்டில் இவருக்கு அசாம் இலக்கிய மன்ற விருது வழங்கப்பட்டது. குவகாத்தியில் உள்ள காட்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் அரசியல் அறிவியல் விரிவுரையாளர் பதவியை வகித்த பிறகும், சவுத்ரி தன்னை ஒரு கல்வியறிவாளராக நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடிந்தது.
சவுத்ரியின் புனைகதை வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தையும் சமூகத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது. சில நேரங்களில் அது சமகாலமானது. சில சமயங்களில் அது வரலாற்று ரீதியானது. இவரது சில புதினங்களில் பெண்ணியத்தின் ஒரு அடிநாதம் உள்ளது. இவரது புதினங்களில் பெரும்பாலானவை ஆராய்ச்சி அடிப்படையிலானவை. 2001 முதல் 2002 வரை குவகாத்தியிலிருந்து வெளியிடப்பட்ட மாதாந்திர இலக்கிய இதழான அதர்க்சிலாவின் நிறுவனர் ஆசிரியராக இருந்தார்.
முனைவர் சவுத்ரியின் முதல் புதினம் 1981 இல் அபிரதா ஜாத்ரா என்பதாகும். இது சமகால அசாமிய நிலைமை குறித்து அசாமிய இலக்கிய மன்றம் நடத்திய போட்டியில் முதல் பரிசை வென்றது. அசாம் இயக்கத்தின் போது இவர் மறைந்து வாழ வேண்டியிருந்தபோது இந்த புதினத்தை எழுதினார்.
சாலை, இரயில் மற்றும் விமானம் என யெலகங்கா ஒரு சிறந்த போக்குவரத்து இணைப்பைக் கொண்டுள்ளது. முழு பெங்களூரிலும் யெலகங்காவுக்கான சாலை போக்குவரத்து மிகச் சிறந்த ஒன்றாகும். பெங்களூரு பகுதியில் உள்ள மிகப் பழமையான இரயில் நிலையங்களில் யெலகங்கா இரயில் நிலையம் ஒன்றாகும். மேலும் கிழக்கில் கே.ஆர்.புரம், பயப்பனஹள்ளி மற்றும் வடமேற்கில் யஷ்வந்த்பூர் ஆகியவற்றை இணைக்கும் இரயில் பாதைகள் உள்ளன. இந்தத் தடங்கள் மேம்படுத்தப்பட்டு, தினசரி பயணிகள் இரயில்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டால், அதிகமான மக்கள் ரயில்களைப் பயன்படுத்துவதால் போக்குவரத்து நெரிசலில் பெரும் பகுதி தளர்த்தப்படும். தடங்கள் ஏற்கனவே இருப்பதால், மெட்ரோ போன்ற புதிய நடவடிக்கைகளில் முதலீடு செய்வதை விட, தற்போதுள்ள உள்கட்டமைப்பைப் பயன்படுத்துவது நல்லது. கெம்பேகவுடா சர்வதேச விமான நிலையம் யெலகங்காவிற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.
எலகங்கா பெங்களூரின் வடக்கே அமைந்துள்ளது. இது ஒரு நகராட்சி மன்றம் மற்றும் தாலுகாவின் தலைமையகமாக இருந்தது. இது இப்போது பி.பி.எம்.பி. (பெங்களூரு பகுதி மற்றும் அதன் புறநகர்ப் பகுதிகளை இணைக்கும் ஒரு மெட்ரோ நிறுவனம்) என்ற பெரிய பெங்களூரின் ஒரு பகுதியாக அமைகிறது. 1980களின் முற்பகுதியில் நகரின் தெற்கே கர்நாடக வீட்டுவசதி வாரியத்தால் நன்கு திட்டமிடப்பட்ட நகரியப் பகுதி உருவாக்கப்பட்டது, மேலும் இது 'எலகங்க உபநாகரா', 'எலகங்கா சேட்டிலைட் டவுன்', 'எலகங்கா நியூ டவுன்' அல்லது வெறுமனே 'வீட்டுவசதி வாரியம்' போன்ற பல பெயர்களால் அடையாளம் காணப்படுகிறது.
தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 44, புதிதாக கட்டப்பட்ட நவயுகா தேவநஹள்ளி கியால் அதிவேக நெடுஞ்சாலையின் புறநகர் மற்றும் எலகங்காவின் வடகிழக்கு விளிம்புகள் வழியாகவும் செல்கிறது. இது எலகங்கா புறநகர்ப் பகுதியைத் தவிர்ப்பதற்கான பைபாஸ் சாலையாக செயல்படுகிறது. எலகங்காவின் தெற்கில் செல்லும் மாநில நெடுஞ்சாலை எண் 9 புறநகர்ப் பகுதியை ஓல்ட் டவுன் மற்றும் நியூ டவுனுக்கு பிரிக்கிறது. மருத்துவமனை பிரதான சாலை, எலகங்காவில் பிபி சாலை, நியூ டவுனில் 16 வது 'பி' கிராஸ், மதர் டைரி கிராஸ் மற்றும் எலகங்கா - 4-ஆவது கட்டம் ஆகியவை எலகங்காவின் வணிகப் பகுதிகள் ஆகும்.
எலகங்காவை தங்கள் தலைநகராக கொண்டு ஆட்சி செய்த பல்வேறு வம்சங்களின் ஆட்சியாளர்களில், கெம்பே கவுடாக்கள் மிகவும் சிறப்பானவர்கள். ஹிரியா கெம்பே கவுடா அருகிலுள்ள பெங்களூரு கிராமத்தில் ஒரு கோட்டையைக் கட்டி அதை தனது புதிய தலைநகராக உருவாக்கினார். அநேகமாக அதன் போர்த்திறஞ்சார்ந்த மற்றும் சற்று குளிரான காலநிலையுடன் அதிக உயரத்தில் இருப்பதால் இதனை தலைநகராக்கியிருக்கலாம். அவரது மகன், இம்மாடி கெம்பே கவுடாவால் புதிய நகரத்தின் நான்கு திசைகளிலும் புகழ்பெற்ற கண்காணிப்பு கோபுரங்களைக் கட்டப்பட்டது.