polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
சராய்கி மொழி அல்லது சிராய்கி மொழி ( , பாகிஸ்தான் நாட்டின் தெற்கு பஞ்சாப் பகுதியின் மக்களால் பேசப்படும் இந்திய ஆரிய மொழிகளில் ஒன்றான பஞ்சாபி மொழியின் ஒரு வட்டார வழக்கு மொழியாகும். பாகிஸ்தானில் இம்மொழிக்கு பாரசீகம் மற்றும் அரேபிய எழுத்துருக்களை பயன்படுத்துகின்றனர். சிராய்கி மொழி பேசுவோர், சிராய்கி மொழி பஞ்சாபி மொழியின் வட்டார வழக்கல்ல; தங்களின் சொந்த மொழி என வாதிடுகின்றனர்.
2013-ஆம் ஆண்டின் மதிப்பீட்டின் படி, பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் மாகாணத்தின் தெற்கு பகுதி, வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணத்தின் தெற்கு பகுதி, சிந்து மாகாணத்தின் வடக்குப் பகுதி, பலுசிஸ்தான் மாகாணத்தின் கிழக்குப் பகுதி மற்றும் இந்தியாவின் மேற்கு பஞ்சாப் பகுதிகளில் இருபது மில்லியன் மக்கள் சிராய்கி மொழியை பேசுகின்றனர்.
மத்திய சராய்கி மொழி வழக்கு பாகிஸ்தான் நாட்டின் தேரா காஜி கான் மாவட்டம், முசாப்பர்கர் மாவட்டம், லைய்யா மாவட்டம், மூல்தான் மாவட்டம் மற்றும் பகவல்பூர் மாவட்டங்களில் பேசப்படுகிறது.
தெற்கு சிராய்கி வழக்கு மொழி ராஜன்பூர் மாவட்டம் மற்றும் ரகீம் யார் கான் மாவட்டங்களிலும்; சிந்தி சிராய்கி வழக்கு சிந்து மாகாணம் முழுவதும் பேசப்படுகிறது.
வடக்கு சிராய்கி மொழியின் தாளி வழக்கு தேரா இஸ்மாயில் கான் மாவட்டம் மற்றும் மியான்வாலி மாவட்டங்களில் பேசப்படுகிறது. கிழக்கு சிராய்கி மொழி பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் பகுதிகளில் பேசப்படுகிறது.
2001-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, சிராய்கி மொழி பேசுவோரி எண்ணிக்கை 68,000 ஆக உள்ளது. இந்தியப் பிரிவினையின் போது, பாகிஸ்தான் நாட்டின் பஞ்சாப் மாகாணம் மற்றும் சிந்து மாகாணங்களிலிருந்து இந்தியாவின் கர்னால், பரிதாபாத், பல்லாப்கர், பால்வல், ரேவாரி, சிர்சா, பதேபாத், ஹிஸ்சர், பிவானி, பானிபட், தில்லி, கங்கா நகர் போன்ற வட இந்திய நகரங்களில் அகதிகளாக குடியேறியவர்களில் பலர் சிராய்கி மொழியைப் பேசுகின்றனர்.
பாகிஸ்தான் நாட்டின் வடக்கு சிந்து மாகாணம், தெற்கு பஞ்சாப் மாகாணம் கிழக்கு பலுசிஸ்தான் மாகாணம் மற்றும் தெற்கு வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணங்களில் இருபது மில்லியன் மக்கள் சிராய்கி மொழியை பேசுகின்றனர்.
மலைச்சுத்தி மரமானது, தமிழகத்தில் மட்டுமே காணப்படக் கூடிய மரமாகும். இது முற்றிலும் அழிந்து போன மரம் எனக் கருதப்பட்டது. இம்மரத்தை முதன்முதலில் கண்டுபிடித்து, அதற்கு வெர்னோனியா சேர்வராயன்சிஸ் எனப் பெயரிட்டவர், பிரித்தானிய அறிஞர் கேம்பிள் ஆவார். இவர் 1920 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தனது புத்தகத்தில், இம்மரத்தை விவரித்துள்ளார். தமிழ்நாட்டின் நடுப்பகுதியில், ஏறத்தாழ 400 சதுர கிலோ மீட்டர் பரந்து இருக்கும், சேர்வராயன் மலைத்தொடரில் உள்ள இம்மரம், உலகளவில் சேர்வராயன் மலையில் மட்டுமே வளர்வதால், இதற்கு இவர் சேர்வராயன்சிஸ் எனப் பெயரிட்டார். அம்மலைத்தொடரிலும், குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டுமே வளரும் இயல் தாவரம் ஆகும். உலகில் மொத்தம் நான்கு மரங்களே உள்ளன. இது தமிழகத்தின் அழிந்து வரும் தாவரங்களில் ஒன்றாகும். இம்மரமானது, ஏற்காட்டின் பாரம்பரிய சின்னமாக காட்சி தந்து கொண்டிருக்கிறது.
சேர்வராயன் மலைப்பகுதியில் மரப்பாலம் என்னும் இடத்தில் இம்மரங்கள் இயற்கையாக வளர்ந்துள்ளன. கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 1350 மீட்டர் உயரத்தில் இவை காணப்பட்டன. இந்த இடத்திலிருந்து இதன் உலர் தாவர மாதிரிகள் 1966 மற்றும் 1979 ஆம் ஆண்டுகளில் சேகரித்து பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. காகாசோலையிலிருந்து ஓடிவரும், காட்டாற்றின் கரை ஓரம் 2 மரங்கள் இருந்தன. இம்மரத்தின் முக்கியத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டியதன் அடிப்படையில், சேலம் மாவட்ட ஆட்சியர் மற்றும் வனத்துறையினர் இந்த இரண்டு மரங்களையும் பாதுகாக்கும் நடவடிக்கையை 1979 ஆம் ஆண்டில் மேற்கொண்டனர். மரத்தைச் சுற்றி கற்களால் ஆன கட்டிடத்தை உருவாக்கினர். ஏற்காடு மலையில் கிறித்துவர்கள் அதிகம் இருப்பதால், அம்மரத்தில் ஒரு சிறு சிலுவையை வைத்தனர். மேலும் மரத்தின் கீழே, இந்து கடவுளை குறிக்கும் வகையில், நடுகற்களை வழிபாட்டிற்காக வைத்தனர். சிறு சிலுவையை இம்மரத்தில் பொறுத்தி வைத்த காரணத்தால், இதனை சிலுவை மரம் என பலர் அழைக்கத் தொடங்கினர்.
உயிரினத்தில், இது மரபணு பொருளைக் கொண்டிருக்கும், நிலையான கருவையும், அதனை மூடியுள்ள கருமென்சவ்வையும் பெற்று, மெய்க்கருவுயிரி என்பதுள் அடங்குகிறது. பூக்கும் தாவரமான இது, இருவித்திலைத் தாவரங்களின் கீழ் அமைகிறது. சேர்வராயன் மலைத்தொடரில் இருக்கும் இந்த மரம், சூரியகாந்திக் குடும்பத்தைச் சார்ந்தது. நீர் தட்டுபாடு உள்ள சூழ்நிலையில் இருந்தாலும், 30அடிகள் வரை வளரும் இயல்புடையது ஆகும். மேலும், ஏற்காட்டின் குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் வளரும் தன்மையைப் பெற்றிருக்கிறது. இது தாவரவியலாளர் ஆய்வுகளில், அச்சுறுத்தல் நிலையில் உள்ள இனமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. உலகின் அரிய வகைத் தாவரமான இம்மரம், மொத்த எண்ணிகையில் 4 வளர்ந்த மரங்களாகவும், 4-6 இளங்கன்றுகளாகவும், இந்தியத் தாவரவியல் அளவாய்வு, ஏற்காடு அலுவலக வனத்தில் மட்டுமே உள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கச் செய்தி ஆகும்.
இம்மரத்தை அதிகப்படுத்தும் முயற்சியில் இந்தியத் தாவரவியல் அளவாய்வு சார்பாக முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டன. விதைகளைச் சேகரித்து, பல முறை முயன்றும், அம்மரத்தின் விதைகள் முளைக்கவில்லை. 1979 ஆம் ஆண்டில் முதல் முறையாக, 35 குச்சிகளும், இரண்டாவது முறையாக 50 குச்சிகளையும் நட்டு பராமரித்தனர். இரண்டாவதாக 1979 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் நடப்பட்ட 50 குச்சிகளில், 4 மட்டுமே முளைக்கத் தொடங்கின. பிறகு, அவற்றில் ஒன்று இறந்து விட்டது.மீதமுள்ள 3 மட்டுமே வளர்ச்சியடைந்தன. இந்திய தாவரவியல் மதிப்பாய்வுத் துறை எடுத்த பாதுகாப்பு நடவடிக்கை காரணமாக தற்போது, 4 பெரிய மரங்களும், 6 சிறு செடிகளும் இங்கு உள்ளன. இவற்றில் ஒரு மரம், பெரிய மரமாக உள்ளது.
விதை முளைக்காதக் காரணத்தால், இதன் குச்சிகளை நறுக்கி நடுவதன் மூலமும், விண்பதியம் மூலமும், புதிய நாற்றுகளை உருவாக்கலாம். ஆனால், அவையும் வெற்றிகரமாக வளர்வதில்லை. 3 அல்லது 4 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இறந்து விடுகின்றன. விண்பதியத்தின் மூலம் மரத்திலேயே வேர் வந்த பிறகு, நறுக்கி நடப்பட்ட ஓர் ஆண்டுக்குப் பிறகு, அது இறந்து விடுவதும் உண்டு. திசு வளர்ப்பு மூலம், புதிய செடிகள் உருவாக்க முடிகின்றன. திசுவளர்ப்பில் உருவான செடிகளும், ஏறத்தாழ 5 ஆண்டுகள் உயிருடன் இருப்பதே சிரமமாகி விடுகிறது. எனவே, அதிகமாக கவனம் செலுத்துவதன் மூலமே, இம்மரத்தினை பாதுகாக்க முடிகிறது.
இந்த மரம் 30 அடி உயரம் கொண்டது. இதன் பூக்கள் வெளிறிய ஊதா நிறம் கொண்டவை. அப்பூக்கள், நறுமணம் வீசும் இயல்புடையதாக உள்ளன. இதன் விதைகளில், கரு இல்லாதக் காரணத்தால், விதை முளைக்கும் திறன் அற்று இருக்கின்றன. இக்காரணத்தினாலேயே இயற்கையில், இம்மரம் முழுவதும் அழிந்துவிட்டது எனலாம். மகரந்தச் சேர்க்கையை ஏற்படுத்தும் ஒரு வகையான பூச்சி இனம், இம்மலையில் அழிந்து போன காரணத்தால், இம்மரத்தின் இனமும் அழிந்து போயிருக்கலாம் என வல்லுனர்கள் எண்ணுகின்றனர்.
சைவமும் தமிழும் தழைத்தோங்கும் ஈழவளநாடு தஷிண கைலாயம் என்றும் இந்து மகா சமுத்திரத்தின் முத்து என்றும் இரத்தின துவீபம் எனவும் சிறப்பித்துக் கூறப்படுகின்றது .இத்தகைய பிரசித்தி வாய்ந்த ஈழமணித் திருநாட்டில் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்தே இந்து சமயம் வேரூன்றி வளர்ந்து வருகின்றது .இதனாலேயே ஈழத்தை "சிவபூமி" எனத் திருமூலர் போற்றிக் கூறியுள்ளமையைக் காணலாம்.
இந்தியாவிலே சேர நாட்டரசனான சேரன் செங்குட்டுவன் இமய மலையிலிருந்து கருங்கல் எடுத்து வந்து கண்ணகிக்கு சிலை செய்து வழிபாடு ஆரம்பிக்கப்பட்டதை ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்றான சிலப்பதிகாரம் செப்புகின்றது.சேரன் செங்குட்டுவன் கண்ணகிக்கு சிலை அமைத்து எடுத்த விழாவில்"கடல் சூழ் இலங்கைக் கயபாகு வேந்தனும் கலந்துகொண்டான் "என்றும் அவன் இலங்கைக்கு மீண்டபொழுது கண்ணகி சிலையையும் கொண்டுவந்து இலங்கையிலே அனுராதபுரத்திலே வைத்து வழிபட்டதாக சான்றுகள் பகிர்கின்றன.இதனைத் தொடர்ந்தே இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கு பகுதியெங்கும் கண்ணகி வழிபாடு ஆதி பராசக்திக்கு நிகராக பத்தினித் தெய்வமாக வழிபாடியற்றப்பட்டு வருகின்றது.
தெய்வீகத்தன்மையும் திருவருட்சிறப்பும் கொண்ட திருத்தலங்களில் உறைந்துள்ள தெய்வங்களின் அருள் நிறைந்த அற்புதங்கள் நம் நாட்டு ஆலயச் சிறப்புக்கும் பக்தி மேம்பாட்டிற்கும் உறுதுணையாகின்றது.
இந்தயாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் தென்மராட்சி பிரதேசத்தின் கிழக்கு திசையிலே எழுதுமட்டுவாழ் பிரதேசத்தில் ஏ 9 பிரதான வீதிக்கு 2மைல் தொலைவில் பலர் புகழும் விழுபளை என்னும் பழம் பதியிலே அருள்மிகு கண்ணகை என வழங்கும் ஸ்ரீமீனாட்சி அம்பாள் எழுந்தருளி அருள் பாலித்து கொண்டிருக்கிறாள் .அம்பாள் மிகவும் பழமை வாய்ந்த சக்தி ஆகும்.தம்மை நாடி வருகின்ற அடியார்களுக்கும்,நம்பிக்கை உடையவர்களுக்கும் என்றும் அருள் பொழிவாள் விழுபளை கண்ணகி அம்பாள் தாயே சக்தியின் வடிவமே என்று மனம் குளிர எமது மூதாதையர் தொட்டு இற்றைவரை வழிபாடு செய்து வருகின்றனர்.தாயின் பெருமைகளை நாம் கூற முடியாது.மாபெரும் சக்தியாக கிழக்கு பக்கம் நோக்கியபடியே கருணை மழை பொழியும் அருட்கடாட்சமானது இக் கிராம மக்கள் செய்த பூர்வ ஜென்ம புண்ணியம் என்று கூறின் மிகையாகாது.
இவ்வாறு பெருமையோடு விளங்குகின்ற இவ்வாலயம் இற்றைக்கு 200வருடங்களுக்கு மேற்பட்ட பழமை வாய்ந்தது.மண் குடிசையிலே கண்ணகை அம்பாள் என்னும் பெயர் வழக்கத்தோடு மக்களால் பெரும்பக்தியோடு வணங்கப்பெற்று வந்துள்ளது. அன்பர்களுக்கு துன்பம் நேர்கையில் பல அற்புதங்கள் நிகழ்த்திய வரலாறுகள் செவிவழியாக பலவுண்டு . இப்பிரதேச மக்கள் தமக்கு ஏற்படுகின்ற நோய்களை நீக்கும்படி கண்ணகைத்தாயின் தயவினை வேண்டித் தொழுக்கின்றனர்.அருட்கடலாகி கருணாகதியாக நோய் துயரில் இருந்து மக்களை விடுவித்து மழை வளம் கொடுத்து பயிர்வளம் செழித்து மகிழ்வோடு இருக்கும் வரம் அளிப்பாள்.
மூர்த்தி,தலம்,தீர்த்தம் ஆகிய மூன்றும் ஒருங்கே அமைந்த இவ்வாலயம் மருத நிலச்சூழலிலே அமைந்திருக்கின்றது.அவ் ஆலயத்தைச் சுற்றி மகிழ்,வேம்பு,புன்னை ,அத்தி,ஆத்தி,கொன்றை,சுரபுன்னை முதலான விருட்சங்கள் நிறைந்து இயற்கை அழகோடு இன்றும் திகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றது.கலங்கரை விளக்கு போன்று ஒளி வீசுகின்ற கண்ணகை அம்பாளுக்கு வருடம் தோறும் ஆடி மாதத்தில் பத்து நாட்களுக்கு மகோற்சவம் எடுத்தும் பொங்கல்,வேள்விகள் செய்தும் பக்தர் தமது மனக்குறைகளை நீக்குவார்கள்.
இவ்வாலயத்தில் அலங்காரத் திருவிழாக்கள் மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்று வந்துள்ளது.விசேட மேளக்கச்சேரிகள் ,நாட்டிய தாரகைகளின் நடனக் கச்சேரிகள்,வான வேடிக்கைகள் போட்டி போட்டு இரவு முழுவதும் நடைபெற்றிருக்கின்றது.அதிகாலையிலே அம்பாள் காராம்பசு,சிங்கம்,அன்னப்பட்சி வாகனங்களிலும் முத்துச் சப்பறத்திலும் வீதியுலா வரும் காட்சி மிகவும் பக்திப்பரவசத்துடன் கண் கொள்ளாக் காட்சியாக அமைந்திருக்கும்.தேர் உற்சவத்தன்று பல்லாயிரக்கணக்கான அடியார்கள் கலந்து கொண்டு அம்பாளின் அருட்கடாட்சத்தைப் பெற்றுச் செல்வர்.
மேற்படி இவ்வாலயம் நெடுங்காலமாக தர்மகர்த்தாக்களான வேலுப்பிள்ளை தெய்வானை,சுந்தரம் பொன்னம்மா ஆகியோரின் வழித்தோன்றல்களால் நிர்வகிக்கக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.இப்போதும் அவர்களின் மூத்த மகளான அருளம்பலம் அருந்தவநாயகி அவர்களே தர்மகர்த்தாவாகச் செயற்பட்டு வருகின்றார்.சைவ ஆச்சாரியார்களாலும்,அந்தணர்களாலும் காலத்துக்கு காலம் நித்திய நைமித்திய பூஜைகள் நடைபெற்று வந்துள்ளது.
இவ்வாலயம் 1975ஆம் ஆண்டு பாலஸ்தாபனம் செய்யப்பட்டு பத்து வருடங்களுக்கு மேலாக புனருத்தாரணம் செய்யப்படாமல் இருப்பதை அவதானித்து கவலையுற்ற அம்பாள் அடியார்கள் தர்மகர்த்தாவின் ஒப்புதலுடன் ஓர் ஆலய பரிபாலன சபையை அமைக்கும் நல் நோக்குடன் 1984ஆம் ஆண்டு ஆலய முன்றலில் கூடினர்.அன்றைய கூட்டத்தில் சமாதான நீதவான் உயர்திரு குலசேகரம் பிள்ளை அவர்களின் தலைமையில் ஆலய திருப்பணிச் சபை ஒன்றைத் தெரிவு செய்தனர்.
இச் சபையின் அயராத முயற்சியாலும் அம்பாள் அடியார்களின் பேராதரவினாலும் கர்ப்பக்கிரகம் முதலாக கொடித்தம்பம் வரையான ஐந்து மண்டபங்களையும் ,அத்துடன் மடைப்பள்ளியாக மண்டபம்,வசந்தமண்டபம்,ஆகியவற்றையும் கட்டி முடித்து 1989ஆம் ஆண்டு தைத் திங்கள் 28ஆம் நாள் இவ்வாலயத்தில் புனராவர்த்தன மஹா கும்பாபிஷேகம் சிவஸ்ரீ மு.பராமசாமிக்குருக்கள் தலைமையில் மிகச் சிறப்பாக நடந்தேறியது. தொடர்ந்து சங்காபிஷேகம்,மகோற்சவம்,நித்திய,நைமித்திய பூசைகள் எதுவித இடையூறுறின்றி இனிதே நடைபெற்றுள்ளது.1997ஆம் ஆண்டில் உயர் திரு க.குலசேகரம்பிள்ளை அவர்கள் கடும் சுகவீனம் உற்று இருந்தமையால் ஆலய பரிபாலன சபையின் தலைவராக ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர் திரு சி .விநாயகமூர்த்தி அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்டு தொடர்ச்சியாக செயற்பாடுகளை சிறப்புடன் முன்னெடுத்து வந்தார்.
இவ்வாறான காலகட்டத்தில் 2000ஆம் ஆண்டு எமது நாட்டில் ஏற்பட்ட உள்நாட்டு யுத்தத்தின் காரணமாக அனைவரும் இடம்பெயர வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது பத்து வருடங்களுக்கு2011 பின் ஆம் ஆண்டில் போர்ச்சூழல் நீங்கி மீள் குடியேற்றம் ஆரம்பமான போது அம்பாள் அடியார்கள் ஆவலுடன் வந்து பார்த்த போது கர்ப்பக்கிரகம் தவிர அனைத்து மண்டபங்களும் முழுமையாக சேதமடைந்ததுடன் ஆலய பொருட்களும் சூறையாடப்பட்டிருந்ததை காணக்கூடியதாக இருந்தது.இதனால் மனமுடைந்த அம்பாள் அடியார்கள் தர்மகர்த்தா குடும்பத்தினர்,ஆலயச் சிவாச்சாரியார் ,ஆகியோர் இவ்வாலயத்தை புனருத்தாரணம் செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்குடன் ஆலய பரிபாலன சபை ஒன்று ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும் என அழைப்பு விடுத்தனர்.
ஆலய அமைவிடம் காடும்-காடு சார்ந்த பகுதியாகவும் அமையப்பெற்று முல்லை நிலப்பண்புகள் மிகுந்த பகுதியாக உள்ள போதும் ஆலயத்தின் வாசல் பகுதியில் குஞ்சு விழுவளை வயல்வெளி உள்ளது.இது மருத நிலத்திற்குரிய பண்பாகும்.இதிலிருந்து ஆலய அமைவிடத்தில் முல்லை நிலப்பண்பும்,மருத நிலப் பண்பும் ஒருங்கே அமைந்துள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.ஆலய அமைவிடத்தின் நிலப்பகுதி மணற்பாங்கானதாகும்.இங்குள்ள உள்வீதிக்கும்-வெளி விதிக்கும் இடையே சோலைக் காடுகள் காணப்படுகின்றன.இக் காட்டினுள் நீண்ட நெடுமரங்களும்,செடி -கொடிகளும் நிறைவாகக் காணப்படுகின்றது .அப்புதர்களிடையே காட்டு மிருகங்கள்,பாம்புகள்,விச ஜந்துகளும் காணப்பட்டன.தற்போது பெரு விருட்சங்களை விட்டு சிறு செடிகொடிகளையும்,புதர்களையும் ஆலய தொண்டர்களால் துப்பரவு செய்யப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.அத்துடன் தற்போது ஆலய பரிபாலனசபையினரால் உள்வீதியைச் சுற்றி சுமார் 10 அடி உயரமான சுவர்களையும் தெற்கு பக்கத்திலும்,வடக்கு பக்கத்திலும் இரும்பு கதவுகளையும் அமைத்துள்ளனர்.
ஆலய தல விருட்சமான நாவல்மரப்பொந்தில் பெரிய செட்டிநாகம் ஒன்று நீண்ட காலமாக இருந்து வந்துள்ளது. இதனுடைய சோடிப் பாம்பு தேரினுள் இருந்தமை குறிப்பிடத்தக்கது.கோவில் குலநாகம் ஆலயத்தை கள்வர் கயவர்களிடம் இருந்து பாதுகாத்து வந்தது.கி.பி 2000ஆம் ஆண்டு இடம்பெற்ற அனர்த்தத்தினால் ஆலயத்தின் வசந்தமண்டபம்,சந்தனமண்டபம்,தம்பமண்டபம்,மடப்பள்ளி என்பவைகள் சேதமுற்ற போதும் ஆலயத்தின் பிரதான கர்ப்பக்கிரகம் அர்த்த மண்டபம் என்பவைகளுக்கு எவ்வித சேதாரமும் இல்லை.பின்பு 2009இல் மீள்குடியேற்றம் செய்யப்பட்ட போது மக்கள் அங்கே சென்று பார்த்த போது மூலஸ்தானம் உட்பட சகல விக்கிரகங்களும் அங்கே காணப்பட்டன.ஒருசில எழுந்தருளிகள் காணாமல் போய்விட்டன.அதனை அறிந்த அடியவர்கள் அங்கே சென்று பார்த்த போது கோயில் குலநாகம் அங்குள்ளவர்களுக்கு படம் விரித்து காட்சி கொடுத்தது.ஒருசில நாட்களில் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு வர்த்தகரிடம் இருந்து இவ் எழுந்தருளி மூர்த்தங்கள் மீட்கப்பட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது .
சந்தன மண்டபம் என்றால் சந்தனக்கல்லும் அதனை அரைத்து நெற்றியில் பொட்டாகப் போடுவதற்கு மருத மரத்தில் வெட்டப்பட்ட மருதம் குற்றியும் நீரும் காணப்படும்.இதனை அரைத்து போடும் அடியவர்கள் நெற்றியில் போடுவதுடன் ஆக்கி,தேமல்,பூச்சிக்கடிகளுக்கு அதனை மருந்தாக போட்டுவிடுவார்கள்.எல்லாம் அம்பாள் அருளால் மாறிவிடும்.சந்தன மண்டபத்திலும் அதன் விளிம்புகள் வெண் வைரக்கற்களால் வரிசைப்படுத்தப்பட்டு இருக்கும்.அதற்கு அப்பால் தம்ப கொட்டகை கொடிமரம்-நந்தி பலிபீடம் அமைந்த மண்டபம் காணப்படும்.பீட அமைவிடம் தவிர ஏனைய பகுதிகள் மண்தரையாகவே காணப்பட்டது.மண்டபம் கிடுகினால் அழகுற வேயப்பட்டிருக்கும்.சந்தன மண்டபத்தில் சிங்கவாகனம்,அன்னவாகனம்,காராம்பசு போன்ற வாகனங்கள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்.மண்டப தளம் நன்கு பசுவினுடைய சாணியும்-புற்று மண்ணும் முருக்கம் இலைச்சாறும் கலந்து மெழுகி இருப்பார்கள்.
இதன் பயனாக 2012ஆம் ஆண்டு சட்டத்தரணி திரு த.வேலாயுதம் அவர்களின் தலைமையில் 21பேர் உறுப்பினராக கொண்ட ஆலய பரிபாலன சபை உருவாக்கப்பட்டது .இச்சபையானது துரிதமாகச் செயற்பட்டு கேள்வி கோரல் மூலம் பொருத்தமான கட்டிட ஒப்பந்தகாரரிடம் நிர்மாண வேலைகளை ஒப்படைத்தனர்.ஒப்பந்தக்காரரும் ஒரு வருடத்தில் ஆலயத்தைப்புனரமைத்து வழங்கியுள்ளனர்.இங்கு வாழும் அம்பாளின் அடியார்களும்,புலம்பெயர்ந்து மேலைத்தேய நாடுகளில் வாழும் அம்பாளின் பக்தர்களும் வழங்கிய பங்களிப்பின் விளைவாக இன்று காட்சி தந்து கொண்டிருக்கும் பஞ்ச தள இராஜகோபுரத்துடன் கூடிய ஆலயம் பூரணமாகக் கட்டி முடிக்கப்பட்டுள்ளது . ஜய வருஷம் ஆனித்திங்கள் 20ஆம் நாள் வெள்ளிக்கிழமை காலை உத்தர நட்சத்திரமும் ஸப்தமி திதியும் கூடிய 09.31மணி முதல் 10.19மணி வரையுள்ள சுப முகூர்த்த சுப வேளையில் மஹா கும்பாபிஷேகம் சிறப்பாக நடந்தேறியுள்ளது.
வில்லு -குளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட விவசாய சமூகமாக அக்கால மக்கள் வாழ்க்கை காணப்பட்டது.விழுபளை என்பதில் பெரிய விழுவளையை நோக்கும் போது அங்கு குளமும் அதனைச் சுற்றி பாரிய வயல் வெளியும் அதனை ஊடறுத்து -பெரிய நீர் பாயும் வாய்க்காலும் அமைந்துள்ளது.இந்த வாய்க்கால் விடத்தற்பளை,கரம்பகம் ,ஒட்டுவளி,வயல் வெளிகள் ஊடாக பெரிய விழுவளையை ஊடறுத்து பின்பு வளைந்து இராமியன் மயானத்துக்கு அருகாக வளைந்து வில்லு அமைப்பை போன்று உள்ளது.இது நாகர்கோவில் அருகில் உள்ள மருதங்கேணி உப்பாற்றில் சங்கமமாகின்றது.வில்-குளம் ,வளை என்பது வாய்க்கால் என்று காலப்போக்கில் "விழுவளை " "சிறுவளை "என்றும் இரு பிரிவுகளாகியது.இதில் சிறு விழுவளையிலே கண்ணகை அம்மன் ஆலயம் உள்ளது.
ஜயவருடம் 2014.07.04 ஆந் திகதி வெள்ளிக்கிழமை அம்பாளின் மஹா கும்பாபிஷேகப் விழா சுட்டிபுரம் தேவஸ்தான பிரதமகுரு குமாரசுவாமிக் குருக்கள் அவர்களும் எமது ஆலய குருவான சிவஸ்ரீ தில்லையம்பலக்குருக்கள் அவர்களாலும் ஏனைய குருமார்களும் இணைந்து அடியவர்களின் பெருமுயற்சியால் மஹா கும்பாபிஷேகப் பெருவிழா நடைபெறுள்ளது.அதன் தொடர்ச்சியாக 45 நாட்கள் மண்டலாபிஷேகம் நடைபெற்று இறுதிநாள் சங்காபிஷேக நிகழ்வு அன்று நடைபெற்றது.
கண்ணகி அம்பாள் ஆலய வாசல் கிழக்கு நோக்கி அமையப்பெற்றுள்ளமை போல இங்குள்ள வைரவர் ஆலயமும் கிழக்கின் நோக்கி அமையப் பெற்றுள்ளது.இன்றும் அவ்வாறே உள்ளது.முதல் முதல் வைரவர் ஆலயமே இருந்ததாகவும் அவ்வாலயச் சூழலிலே கண்ணகி வற்றாப்பளை நோக்கிச் செல்லும்போது ஓய்வெடுத்ததாகவும் கர்ணபரம்பரைக் கதையாகக் கூறுவர்.இப்பொழுது வைரவருக்கு பூயை நடைபெற்றதன் பின்பு தான் அம்பாளுக்கு பூயைகள் நடைபெறுவது வழமையானதாகும்.
எழுதுமட்டுவாழ் சந்தியில் இருந்து நாகர்கோவில் வீதியூடாக 3 கி.மீ சென்றால் விழுபளைச் சந்தியில் . கிணறு உள்ளது.இங்கு இருந்து உலாந்தா தெருவினுடாக மேற்கே சென்று பின்பு தெற்குப்புறமாக 200மீற்றர் தூரத்தில் அம்பாள் ஆலயம் அமைந்துள்ளது.அங்கு தான் கண்ணகிக்கு ஒரு கோவில் அமைத்துள்ளனர்.
கருங்குறுவையின் அரிசியில் “குஷ்டம்” எனப்படும் வெண் புள்ளி, மற்றும் விசக்கடியால் ஏற்படும் பக்கவிளைவுகள் போன்றவைகளைப் போக்கும் சக்தி உடையது. மேலும், உடலை வலுவாக்கும் காயகல்பச் சக்தியும் உள்ள, கருங்குறுவையின் அரிசி ஒரு பங்கும், தண்ணீர் மூன்று பங்கும் சேர்த்து மண்பானையில் ஆறு மாதம் வைத்திருந்தால் அது பால்போல் மாறி, ‘அன்னக்காடி’ என்றழைக்கப்படும் அருமருந்தாக உருவாகிறது. இதை உண்டுவந்தால் மிகக் கொடிய வியாதியான வாந்திபேதி மட்டுப்படுவதாக கூறப்படுகிறது.
பலவிதமான பண்டைய பதிவுகளில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இந்த நெல் வகை, பெரும்பான்மையான சித்த மற்றும் நாட்டுப்புற மருத்துவத்திற்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. கருங்குறுவை அரிசியை மூலிகைகளுடன் சேர்க்கும்போது, அதன் வீரியம் அதிகரிப்பதுடன் ‘கிரியா’ சக்தியின் ஊக்கியாகவும் செயல்படுகிறது. நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பவர்கள் இந்த அரிசிக் கஞ்சியை குடித்துவந்தால் உடலில் நோய் எதிர்ப்புத் திறன் அதிகரித்து உடல் குணமடைவதாக கூறப்படுகிறது.
டிசம்பர் 15 - மார்ச்சு 14, மற்றும் சூன் 1 - ஆகத்து 31 வரையான மாதகாலம் சிறந்த சாகுபடி காலமாக உள்ள இந்த நெல் இரகம், 120 - 125 நாட்களில் அறுவடைக்கு வரக்கூடியது. தமிழகத்தில் டிசம்பர் - சனவரியில் தொடங்கும் நவரைப் பருவத்திலும், சூன் - சூலையில் தொடங்கும் குறுவைப் பருவத்திலும் நடவு செய்ய ஏற்றதாக கூறப்படுகிறது.
கருங்குறுவை அரிசியை கொதிக்க வைத்த சோறு, கள்ளிப் பால், மற்றும் தேன் போன்ற கலவையைக் கொண்டு களிம்பு செய்யப்படுகிறது, அப்பசைக்கு கொசுக்கள் மூலம் பரவக்கூடிய யானைக்கால் நோயைக் குணப்படுத்தும் பண்புடையதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
கருங்குறுவை ; தமிழ்நாட்டின் பாரம்பரிய நெல் இரகங்களில் மாமருந்தாகப் பயன்படும் இது, தமிழ்நாடு, கருநாடகம், மற்றும் கேரள மாநிலங்களில் அதிகம் சாகுபடி செய்யப்படுகிறது.
மேற்கூறிய பாடலின் பொருளானது, மணக்கத்தை அரிசி, வாலன் அரிசி, கருங்குறுவை அரிசி இம்மூன்றும் புண்ணையும், சிறுநஞ்சுகளையும் நீக்கும்.
ஈரான், அசர்பைசான், ஈராக், பஹ்ரைன், லெபனான் போன்ற இசுலாமிய நாடுகளில் பன்னிருவர்களைப் பின்பற்றும் சியா பிரிவு இசுலாமியர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழ்கின்றனர். இந்தியா, பாகிஸ்தன், சவுதி அரேபியா, யேமன், வங்காளதேசம், குவைத், ஓமன், ஐக்கிய அரபு அமீரகம், கத்தார், நைஜிரியா, எகிப்து, சாட் மற்றும் தான்சானியா போன்ற நாடுகளிலும் சிறுபான்மையினத்தவராக உள்ளனர்.
திருக்குர்ஆன் மற்றும் முகமது நபி போன்ற இறைத்தூதர்கள் மற்றும் இறை வாக்காளர்களின் நற்செய்திகள் மற்றும் பன்னிரு இமாம்கள் விளக்கிய நபிமொழிகள் அடிப்படையில் இமாமிய சியா பிரிவு தத்துவங்கள் கொண்டுள்ளது.
பன்னிருவர்களின் இறையியல் கொள்கைகளின் படி, இசுலாமிய சமூகத்தை அறவழியில் வழியில் நடத்திச் செல்வதுடன், சரியத் சட்டங்களை சமூகத்தில் நிலைநாட்டவும், அவற்றை தேவைப்படும் இடத்தில் விளக்கவும் செய்கின்றனர்.
முகமது நபிக்கு அடுத்து வந்த இப்பன்னிருவர்கள் இசுலாமிய சமூகத்தின் ஆன்மிகம் மற்றும் அரசியல் பணிகளுக்கு தலைமை தாங்கி நடத்தி செல்லும் அதிகாரம் பெற்றவர்கள் என அறியப்படுகிறது.
பன்னிருவர்கள் சியா இசுலாமின் ஒரு பிரிவாகும். முகமது நபியின் மருமகனும் கலீபாவுமான அலீக்குப் பின்னர் வந்த 12 இமாம்களை பன்னிருவர்கள் என்பர்.
குரானில் உள்ள வேத வாக்கியங்களை விளக்கும் ஆற்றல் படைத்தவர்கள். மேலும் முகமது நபிகள் அருளிய சுன்னாவின் படி இசுலாமிய சமூகத்திற்கு முன்மாதிரியாக வாழ்ந்தவர்கள்.
இக்கோயில் பாண்டியர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாகும். கிழக்கு நோக்கிய நிலையில் அமைந்துள்ள இக்கோயில் ஐந்து நிலை ஐந்து கலசங்களைக் கொண்ட கோபுரத்தைக் கொண்டுள்ளது. அடுத்து கொடி மரம், பலி பீடம், நந்தி மண்டபம் ஆகியவை உள்ளன. மூலவர் கிழக்கு நோக்கிய நிலையில் உள்ளார். மூலவருக்கு வலது புறம் சோமாஸ்கந்தர் சன்னதியும், அடுத்து மீனாட்சி அம்மன் சன்னதியும் உள்ளன. மூலவர் கோஷ்டத்தில் தட்சிணாமூர்த்தி, கற்பகவல்லி, லிங்கோத்பவர் உள்ளனர். இறைவியின் கோஷ்டத்தில் இச்சா சக்தி, கிரியா சக்தி, ஞான சக்தி ஆகிய சக்திகள் உள்ளனர். திருச்சுற்றில் கன்னி மூல கணபதி, விநாயகர், முருகன், சிவகாமி, சப்த கன்னி, வடக்கு திசை நோக்கிய நிலையில் சண்டிகேசுவரர், சரசுவதி, வல்ல சித்தர், காசி விசுவநாதர், விசாலாட்சி, வள்ளி தெய்வானையுடன் கூடிய சுப்பிமணியர், மகாலட்சுமி, கால பைரவர், சந்திரன், நவக்கிரகம், நந்தி, ஆஞ்சநேயர் ஆகியோர் உள்ளனர். ஒவ்வோராண்டும் மார்ச் 20ஆம் நாள் முதல் 30ஆம் நாள் வரை சூரிய ஒளி மூலவர் மீது விழுவதைக் காணலாம். இங்குள்ள படித்துறை விநாயகர் ஜடாமுடியுடன் காணப்படுகிறார்.
இக்கோயில் விருதுநகர் மாவட்டத்தில் அருப்புக்கோட்டையில் அமைந்துள்ளது. இவ்வூர் திருச்சுழி சாலையில் சொக்கலிங்கபுரம் என்ற இடத்தில் அமைந்துள்ளது. இவ்வூர் முன்னர் செங்காட்டிருக்கை இடத்துவளி என்றழைக்கப்பட்டது.இக்கோயிலானது, கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 144 மீட்டர் உயரத்தில், என்ற புவியியல் ஆள்கூறுகள் கொண்டு அமைந்துள்ளது.
இக்கோயிலின் மூலவராக சொக்கநாதர் உள்ளார். இறைவி மீனாட்சி ஆவார். கோயிலின் தல மரம் வில்வம் ஆகும். சூரிய புஷ்கரணி, வில்வ தீர்த்தம் ஆகியவை கோயிலின் தீர்த்தங்களாகும்.
அருப்புக்கோட்டை மீனாட்சி சொக்கநாதர் கோயில் என்பது தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் விருதுநகர் மாவட்டத்தின் அருப்புக்கோட்டை புறநகர்ப் பகுதியில் அமையப் பெற்றுள்ள ஒரு சிவன் கோயில் ஆகும்.
இவர் 1960களில் சரோத் மேதையான உஸ்தாத் அலி அக்பர் கானுடன் அமெரிக்காவிற்கு சுற்றுப்பயணம் செய்யத் தொடங்கினார். மேலும் நல்ல வரவேற்பையும் பெற்றார். மேலும் பல ஆண்டுகளில் இவர் பண்டிட் ரவி சங்கர், உஸ்தாத் விலாயத் கான், பண்டிட் நிகில் பானர்ஜி, சரன் ராணி, பண்டிட் வி. ஜி ஜாக் ஆகியோருடனும் வெளிநாடுகளுக்கு சுற்றுப்ப யணம் மேற்கொண்டார். இந்தியாவில் இவர் உஸ்தாத் படே குலாம் அலிகான், பண்டிட் ஓம்கர்நாத் தாக்கூர், பண்டிட் வினாயக்ராவ் பட்வர்தன், கிரிஜா தேவி , பேகம் அக்தர் போன்றோர்களிடமும் தனது இசைப்பயணங்களை மேற்கொண்டார். இவர் வெளிநாட்டில் இருந்த காலத்தில் கிரெக் எல்லிஸ், பீட் லோக்கெட், ஜான் பெர்கமோ போன்ற கலைஞர்களுடன் இணைந்து நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார்.
பண்டிட் சங்கர் கோசு இந்துஸ்தானி இசையின் பருகாபாத் கரானாவைச் சேர்ந்த இந்திய கைம்முரசுக் கலைஞராவார். இவர் அவ்வப்போது இந்துஸ்தானி பாடகராகவும் இருந்தார். அதில் இவர் பாட்டியாலா கரானைவைப் பின்பற்றினார். இந்தியாவின் தேசிய இசை, நடனம் மற்றும் நாடக அகாடமியான சங்கீத நாடக அகாடமி, பயிற்சி பெற்ற கலைஞர்களுக்கு வழங்கப்படும் மிக உயர்ந்த இந்திய அங்கீகாரமான 1999-2000 சங்கீத நாடக அகாடமி விருது இவருக்கு வழங்கியது.
இவர் கொல்கத்தாவின் பண்டிட் கியான் பிரகாசு கோசின் கீழ் 1953 ஆம் ஆண்டில் பயிற்சி மேற்கொள்ளத் தொடங்கினார். இவர் கைம்முரசு குழுமங்களின் கருத்துக்கு முன்னோடியாக இருந்தார். இதில் பல கைம்முரசு கலைஞர்கள் ஒரே தாளங்களை வாசிக்கும் ஒரு பாரம்பரியம் இவரால் முன்வைக்கப்பட்டது.
இவர் பாட்டியாலா கரானாவின் இந்துஸ்தானி பாடகரான சஞ்சுக்தா கோசு என்பவரை மணந்தார். இவர்களுக்கு கைம்முரசு மேதையான விக்ரம் கோசு என்ற ஒரு மகன் இருந்தார். அலி அக்பர் கான், பண்டிட் ரவிசங்கர் போன்ற இசை மேதைகளுடன் தொடர்ந்து நிகழ்த்தினார்.
ஐ.டி.சி இசை ஆராய்ச்சிக் கழக விருது, உஸ்தாத் ஹபீஸ் அலிகான் விருது போன்ற விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். மூன்று தசாப்தங்களாக கைம்முரசு கற்பித்த இவர், கொல்கத்தா, பாரிஸ் மற்றும் பான் போன்ற நாடுகளிலுள்ள நிறுவனங்களில் கற்பித்தார்.
ஆலயத்தின் சிறுசிறு திருத்தப்பணிகளைச் செய்வித்து வர்ணம் தீட்டி 1999ஆம் ஆண்டு ஆவணிமாதம் அத்தநட்சத்திரத்தில் மகாகும்பாபிஷேகம் நிகழ்த்தப்பட்டது. தொடர்ந்து 1989ம் ஆண்டளவில் லண்டனிலிருந்து பெரிய மணி கொண்டு வரப்பட்டாலும் நாட்டில் ஏற்பட்ட யுத்த அனர்த்தத்தின் காரணமாக 1991ம் ஆண்டு விஜயதசமிஎன்று தீவுப்பகுதியிலிருந்து எல்லோரும் இடம்பெயர்ந்து யாழ்ப்பாணப் பகுதியிலும் தென்மராட்சிப் பகுதியிலும் வடமராட்சிப் பகுதியிலும் என நாட்டின் பல பக்கங்களில் வாழ்ந்தாலும் அன்னை மகாமாரியை உள்ளகோவிலில் இருத்தி வழிபட்டுவந்தனர்.எந்த அம்பாள் ஆலயத்திற்கு சென்றாலும் செருத்தனைப்பதி மகாமாரியை அகக்கண்ணில் தேன்றுவாள்.மீண்டும் 1997ம் ஆண்டு மீள்குடியமர அனுமத்தித்த பொது காலத்தில் சென்றபோது பல விலையுயர்ந்த பொருட்கள் சூறையாடப்பட்டாலும் சகடை .சப்பறம் எரியூட்டப்பட்ட நிலையிலும் காணப்படத்தைக் கண்டு மனம் வெதும்பினார்கள் .
1997ஆம் ஆண்டு தைப்பூசத்தன்று சம்புரோட்சண பிராயச்சித்த மகாகும்பாபிஷேகம் செய்வித்துத் பூசை வழிபாடுகள் ஆரம்பம் ஆகின.
1945ம் ஆண்டு தர்மத்தை பூசாரி சுப்ரமணியம் நோயுற்ற காரணத்தால் அவரது முத்த மகன் துரையப்பா ஆண்வழிச்ச சந்ததிக்கமைய ஆலய பொறுப்புகளை ஏற்று அலையை பரிபாலனம் செய்வதற்கு ஊர்மக்கள் ஒன்று சேர்ந்து நியமித்தனர். அன்பர் துரையப்பாவின் காலத்தில் ஆலய உட்பிறக்காத திருப்பணி,பல்வேறு வாகனங்களை சேர்த்தமை, தீர்த்த தாடகம் அவசியம் என்பதால் தீர்த்தக்கேணி உருவாக்கியமை ,நந்தவனம் அமைத்தல், போன்ற திருப்பணிகளை நிறைவேற்றினார்கள். கோபுரதரிசனம் கோடி புனியம் என்பதற்கு அமைய தந்தையாரின் மனதில் இருந்த கருங்கல்லினால் இராஜகோபுரம் அமைக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனையை ஊர்மக்களின் உதவியுடன் ஆரம்பித்தார். அராலி நாகமுத்து ஆசாரி குழுவினரை வரவழைத்து வேலைகள் நடைபெற்றது என்றாலும் அவரினால் வியாழவரி மட்டுமே செய்ய முடிந்தது. கோபுர வாசலிலக்கிய பெரிய திருக்கதவும் புதிதாகப் போடப்பட்டது. இதற்கு அக்காலத்தில் 3 லட்சம் ரூபா செலவானது. மேலும் இக்காலத்தில் நவராத்திரி ,வெள்ளி உற்சவம் என்பன ஆரம்பிக்கப்பட்டு சிறப்பாக நடைபெற்றது.