polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
செப்டம்பர் 2010 குவெட்டா குண்டுவீச்சு பாக்கித்தானில் உள்ள குவெட்டா நகரில் 2010 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 3 ஆம் தேதி ஏற்பட்ட ஒரு நிகழ்வாகும் . பாலசுதீனியர்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதற்காகக் சியா இசுலாமியர்களால் கொண்டாடப்படும் குத்சு தின ஊர்வலத்தில் இந்த சம்பவம் நிகழ்ந்தது
குண்டு வெடிப்பு தொடர்ந்து, நகரமெங்கும் பரந்த எதிர்ப்புக்கள் வெடித்தன. நகரம் முழுவதும் கேட்குமாறு நகரில் துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தப்பட்டது. எதிர்ப்பாளர்களால் பல கடைகள் எரிக்கப்பட்டன. மற்றவர்கள் வாகனங்கள் மற்றும் கட்டிடங்களை தீயிட்டுக் கொளுத்தி தங்கள் கோபத்தை வெளிப்படுத்தினர். பொதுமக்கள் துப்பாக்கிச் சூட்டிலிருந்து தப்பிக்க சாலைகளில் படுத்த நிலையில் காணப்பட்டனர்.
தாக்குதல் நிகழ்த்தப்பட்ட அன்றைய தினத்தில், பாதுகாப்பு கவலைகள் காரணமாக பெரிய கூட்டங்கள் எதுவும் நடத்த வேண்டாம் என்று பாக்கித்தான் நாட்டின் உள்துறை அமைச்சர் இரகுமான் மாலிக் முன்னதாக சியா சமூகத்தினரிடம், கோரிக்கை விடுத்திருந்தார்.
இலசுகர்-இ-யாங்வி அமைப்பு இக்குண்டு வீச்சு சம்பவத்திற்குப் பொறுப்பேற்பதாக அறிவித்தது. 22 வயது இளைஞர் இரசீத் மௌவியா இந்நிகழ்வில் மனித வெடிகுண்டாக செயல்பட்டு தற்கொலைத் தாக்குதல் நிகழ்த்தினார் என்றும் அவ்வமைப்பு தெரிவித்தது.
குண்டு வெடிப்புக்குப் பின்னர் காவல்துறையினர் அப் பிரதேசத்தை சுற்றிவளைத்ததுடன், மீண்டும் ஆகாயத்தை நோக்கி காற்றில் சுட்டனர். கூட்ட நெரிசலில் பிரிந்து போன உறவினர்களைக் கண்டுபிடிக்க இச்செயல் மக்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது.
சியா இசுலாமியர்களின் ஊர்வலத்தில் நிகழ்ந்த தற்கொலைத் தாக்குதலில் உயிரிழந்தவர்களின் இறுதிச்சடங்கில் கலந்து கொள்ள ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் பாக்கித்தான் நகரமான குவெட்டாவில் திரண்டனர்.
கரண் சிங் , ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் மன்னர் ஹரி சிங்கின் மகன் ஆவார். ஜம்மு காஷ்மீர் மாநில ஆளுநராகவும், இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியின் தலைவர்களில் ஒருவராகவும் இருந்தவர். மேலும் இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் மக்களவை மற்றும் இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் மாநிலங்களவை உறுப்பினராகவும் பணியாற்றியவர். இந்திய அரசின் சுற்றுலா, விமானப் போக்குவரத்து, சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சராகவும் பணியாற்றியவர். மேலும் அமெரிக்காவுக்கான இந்தியாவின் தூதுவராகவும் பணியாற்றியவர்.பனாரசு இந்து பல்கலைக்கழகம் மற்றும் கஷ்மீர் பல்கலைக்கழகம் ஆகியவற்றின் துணைவேந்தராகப் பணியாற்றியவர். பல நூல்களை எழுதியவர். காஷ்மீர் பிரச்சினைகளில் இந்திய அரசுக்கு அவ்வப்போது ஆலோசனைகள் வழங்குபவர்.
2019 ஜம்மு காஷ்மீர் மறுசீரமைப்பு சட்டத்தின் மூலம் இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டம், பிரிவு 370 மற்றும் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம், பிரிவு 35ஏ ஆகியவைகள் நீக்கப்பட்டதன் மூலம் ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் பகுதிகள் சமூகப் பொருளாதாரம் மற்றும் கல்வியில் முன்னேறும் என கரண்சிங் கருத்து தெரிவித்துள்ளார்.
இராசபுத்திர டோக்ரா வம்சத்தில் பிறந்த கரண் சிங், பள்ளிக் கல்வியை டேராடூனில் உள்ள டூன் பள்ளியிலும், கல்லூரிக் கல்வியை கஷ்மீர் பல்கலைக்கழகத்திலும், அரசியல் அறிவியலில் முதுநிலை படிப்பு மற்றும் முனைவர் படிப்பை தில்லி பல்கலைக்கழகத்திலும் முடித்தவர்.
புவியின் வளிமண்டலம் அண்ட -கதிரை உட்கவர்ந்துவிடுவதால், -கதிர் வானியலுக்கு விண்வெளியில் அமைந்த தொலைநோக்கிகள் தேவைப்படுகின்றன. இச்சிக்கலுக்கு தீர்வு கான முனைந்த கியாக்கோனி, -கதிர் வானியலுக்கான தனித்த கருவிகளை வடிவமைப்பதில் ஈடுபட்டார்;இவற்றில் ஏவூர்தியக ஒற்றி அல்லது காணிகளை 1950 களிலும் 1960 களிலும் முதல் -கதிர் வானியல் செயற்கைக்கோளான உகுருவை 1970 களிலும் வடிவமைத்து உருவாக்கினார்.இவரது முன்னோடி ஆராய்ச்சிகள் 1978 இல் அய்ன்சுட்டீன் வான்காணகத்தில் தொடர்ந்தன. அங்கேயும் பின்னர் சந்திரா -கதிர் வான்காணகத்திலும் முதல் -கதிர்வழிப் படம் எடுக்கும் தொலைநோக்கியை வடிவமைத்தார். அது விண்வெளியில் 1999 இல் நிறுவப்பட்டு, இன்றும் தொடர்ந்து இயங்கிவருகிறது. இவர் வானியலின் பிற புலங்களிலும் தன் புலமையை நிலைநாட்டியுள்ளார். இவர் பின்னர் விண்வெளித் தொலைநோக்கி அறிவியல் நிறுவனத்தின் முதல் இயக்குநர் ஆனார். இவர் அபுள் விண்வெளித் தொலைநோக்கி அறிவியல் இயக்க மையத்தின் இயக்குநரும் ஆனார்.
இவர் மசாட்டோழ்சி கோழ்சிபா, இரேமாண்டு டேவிசு இளவல் ஆகியோருடன் இணைந்து 2002 ஆம் ஆண்டுக்கான இயற்பியல் நோபல் பரிசைப் பெற்றார். இப்பரிசு இவருக்கு "அண்ட -கதிர்வாயில்களைக் கண்டறிய உதவிய இவரது வானியற்பியலின் முன்னோடி ஆராய்ச்சிக்காகத் தரப்பட்டது".
இரிக்கார்டோ ஜியாக்கோனி ஓர் அமெரிக்க நோபல் பரிசு பெற்ற வானியற்பியலாளர் ஆவார். இவர் -கதிர் வானியலை உருவாக்கினார். இவர் ஜான் ஆப்கின்சு பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார்.
இவர் இத்தாலியில் ஜெனோவாவில் பிறந்தார்.இவர் வானியற்பியல் ஆய்வு செய்ய, அமெரிக்காவுக்குப் புலம்பெயரும் முன்பு மிலான் பல்கலைக்கழகத்தின் முந்தைய இலாரியா பட்டத்தைப் பெற்றார்.
மது லிமாயி சோசலிசக் கொள்கையில் பிடிப்பு கொண்ட இந்திய அரசியல்வாதியாவார். ஜார்ஜ் பெனாண்டசுடன், ராம் மனோகர் லோகியாவின் சீடராக விளங்கியவர் மதுலிமாயி. இந்திராகாந்தி அறிவித்த ஜூன் 1975 – 1977 நெருக்கடி நிலைக்கு எதிராகப் போராடியதால், சூலை 1975 முதல் பிப்ரவரி 1977 முடிய சிறையில் தள்ளப்பட்டார். பின்னர் 1977-இல் இந்திய நடுவண் அரசின் பிரதமராக இருந்த மொரார்ஜி தேசாயின் தலைமையில் ஜனதா தளம் கட்சியின் அரசு அமையப் பாடுபட்டவர்.
1947-இல் ஆண்ட்வெர்ப் நகரத்தில் நடைபெற்ற அனைத்துலக சோசலிசவாதிகளின் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டவர். 1948-இல் நடைபெற்ற இந்திய சோசலிசக் கட்சியின் செயற்குழு உறுப்பினராகவும், 1949 – 1952-களில் சோசலிசக் கட்சியின் இணைச்செயலராகவும் பணியாற்றியவர். 1952-இல் சோசலிசக் கட்சி, பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சி மற்றும் சம்யுக்த சோசலிஸ்ட் கட்சி என இரண்டாக பிளவுபட்ட போது, மது லிமாயி, பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சியின் இணைச்செயலராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
மொரார்ஜி தேசாயின் கூட்டு அமைச்சரவையில் இருந்த ஜனதா கட்சியில் இணைந்து விட்ட, பாரதீய ஜன சங்க நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், ராஷ்டிரிய சுயம் சேவாக் சங்கத்திலும் தொடர்ந்து உறுப்பினர்களாக இருக்கும் இரட்டை உறுப்பினர் நிலைக்கு எதிராக, மத்திய அமைச்சர்களான ராஜ் நாராயணன் மற்றும் கிருஷண் காந்த் ஆகியவர்களுடன் இணைந்து, மொரார்ஜி தேசாய்க்கு எதிராக குரல் கொடுத்தவர்.
இராமச்சந்திர மாதவ லிமாயிக்கு 1 மே 1922-இல் புனேயில் பிறந்தவர். புனே பெர்கூசன் கல்லூரியில் படித்தவர். இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியில் சேர்ந்து, பின்னர் இந்திய சோசலிச கட்சியில் இணைந்து இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டதால் , 1940 - 1945 முடிய ஐந்தாண்டுகள் சிறைவாசம் அனுபவித்தவர்.
இரட்டை உறுப்பினர் சர்ச்சையால் ஜன தளத்தில் இணைந்திருந்த, ஜன சங்க கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், ஜனதா தளத்திலிருந்து வெளியேறி பாரதீய ஜனதா கட்சியை துவக்கியதாலும், ஜனதா தள கட்சியின் தங்களது ஆதரவை விலக்கிக் கொண்டதாலும், 1979-இல் மொரார்ஜி தேசாய் பிரதமர் பதவியிலிருந்து விலக நேரிட்டது.
சிறையில் இருக்கும் போது கோவா விடுதலை இயக்கமும் மது லிமாயியும் எனும் நூலை எழுதினார். இந்நூல் மது லிமாயியின் இறப்பிற்குப் பின்னர் 1996-இல் வெளியிடப்பட்டது.
பெட்ரோலியப் பாகிற்காக பூமியில் ஆழ்துளைக் கிணறு இடும் பொழுது கிடைத்த மெழுகிலிருந்து கோல் மெழுகு கிடைக்கப்பெற்றது. எண்ணெய்க் கிணறுகளில் பணிபுரியும் மக்கள் தீக்காயங்களுக்கு இதைப் பயன்படுத்திவந்ததைக் கண்ட இங்கிலாந்து நாட்டில் பிறந்த அமெரிக்க வேதியலர் ராபர்ட் சேசுபரோ , தீப்புண் மற்றும் வெட்டுக் காயங்களுக்குப் பயன்படும் இதன் பண்பைக் கண்டுணர்ந்து, இம்மெழுகைக் காய்ச்சி வடித்து அதன் எச்சத்தை எலும்புக் கரியினால் வடிகட்டித் தைலக்களிம்பைத் தயாரித்தார். சேசுரோ இக்கண்டுபிடிப்பிற்கு அமெரிக்கக் காப்புரிமையை 1872 ஆம் ஆண்டு பெற்றார்.
சேசுபரோ அமெரிக்காவில் சுற்றுப் பயணம் செய்து, தீயினால் எற்பட்ட காயங்களுக்கும், வெட்டுக் காயங்களுக்கும் தைலக்களிம்பு சிறந்த மருந்து எனக் கூறி, இதன் மருத்துவ குணங்களை விளக்கி விளம்பரம் செய்தார். தைலக்களிம்பைத் தடவுவதால் கிருமிகளிலிருந்தும் ஈரத்திலிருந்தும் பாதுகாக்கப்படுவதால் காயம் விரைவில் குணமாவதற்கு வழியுண்டு. எனினும் இதற்கு ஆராய்ச்சி முறையில் சான்று எதுவும் இருக்கவில்லை. எனவே இவர் தன் கையில் அமிலத்தினாலோ அல்லது தீயினாலோ காயம் ஏற்படுத்திக்கொண்டு அதன்மீது தைலக்களிம்பைத் தடவி அது சரியான பின் எப்படியிருக்கும் என்பதை எற்கனவே தம் கையில் உள்ள வடுவைக் காட்டி விளக்கி வந்தார்.
‘வாசலின்’ என்பது யூனிலிவர் என்னும் ஆங்கில-டச்சு நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்படும் தைலக்களிம்பின் வணிகப்பெயராகும். வாசலின் என்ற பெயர் நீர் எனும் பொருள் கொண்ட செர்மானியச் சொல்லான “வாசர்’ மற்றும் ஆலிவ் எண்ணெய் எனும் பொருள் கொண்ட கிரேக்கச் சொல்லான ஏலையன் என்ற இரண்டு சொற்களின் சேர்க்கையில் உருவானது.
தைலக்களிம்பு என்பது பெட்ரோலியப் பாகிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் ஒரு நீர்மக்கரிமங்களின் கலவை. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து தேன் மெழுகு மற்றும் வேறு வகையான மெழுகுகளில் கலந்து, உதடு மற்றும் தோல் வறண்டு போகாமல் இருக்கப் பயன்படும் வாசனைத் திரவியங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது.
சேசுபரோ 96 வயது வரை வாழ்ந்தார், இவர் தினமும் ஒரு தேக்கரண்டி தைலக்களிம்பை உட்கொண்டதாகவும், தமக்கு நுரையீரல் உறையழற்சி ஏற்பட்ட போது தமது உடலை தைலக்களிம்பினால் பூசி முழுவதும் மறைத்துக் கொண்டதாகவும் அதனால் அவர் விரைவில் குணமடைந்தர் என்றும் கூறப்படுவதுண்டு.
அகேகியான் ஆர்மேனியாவில் பாதும் எனும் இடத்தில் 1913 இல் பிறந்தார். இவர் 1938 இல் இலெனின்கிராது பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் பெற்ற பிறகு, பள்லி ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். சில ஆண்டுகலுக்குப் பின் தன் முதுபட்டப் படிப்பை மேற்கொண்டுள்ளார். எனினும் மாபெரும் நாட்டுப்பற்றுப் போரினால் அவரால் தொடரமுடியவில்லை. இவர் அதில் ஒரு காலாட்படையணியின் தலைவர்ராகப் பங்கேற்றுள்ளார். பின்னர் இடமாற்றம் பெறவே, இலெனின்கிராது பல்களைக்கழகத்தில் உடுக்கன இயக்கவியல் துறையில்தன் பணியைத் தொடர்ந்துள்ளார். இவர் 1947 இல் இயற்பியலிலும் கணிதவியலிலும் முதுவல் பட்டம் பெற்றுள்ளார். இவர் 1960 இல் இயற்பியலிலும் கணிதவியலிலும் முனைவர் பட்டம் பெற்றுள்ளார். பின்னர், இவர் பேராசிரியராக பதவி மாற்றம் பெற்றார். அண்மையில் இவர் புனித் பீட்டர்சுபர்கு பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ல வானியல் நிறுவனத்தில் விண்வெளி, பால்வெளி இயக்கவியல் துறையில் தலைவராக இருந்துள்ளார். இவர் 2006 இல் இறந்தார்.
தாத்தேயசு ஆர்த்தெம்யேவிச் அகேகியான் ஓர் ஆர்மேனியரும் புகழ்மிக்க சோவியத் வானியற்பியலாளரும் உடுக்கன இயக்கவியலில் உருசியா மட்டுமன்றி, உலகப் புகழ்பெற்ற முன்னோடிகளில் ஒருவரும் ஆவார். இவர் உடுக்கண படிமலர்ச்சியில் இரு படிமலர்ச்சி வரிசைவகைகளைக் கண்டார். அவற்றில் ஒன்று கோளவகையினதாகும்; மற்றொன்று தட்டைவகையினதாகும். நம் பால்வெளியாகிய பால்வழியின் கட்டமைப்பையும் இயக்கத்தையும் ஆய்வு செய்ய முற்றிலும் புதிய முறையை முன்மொழிந்தார்.விண்மீன் கொத்துகளின் சிதைவு வீத்த்துக்கான புதிய மதிப்பீட்டை உருவாக்கினார். விண்மீன்கலுக்கும் வளிம முகில்களுக்கும் இடையிலான ஒளியீர்ப்பு ஊடாட்டன் பற்றி விரிவாக ஆய்வு செய்தார். கோள் இவரது பெயர் இடப்பட்டுள்ளது.
இவரது பெரும்பாலான பணிகள் உடுக்கண வானியலில் கணிதப் புள்ளியியல் முறைகளையும் தற்போக்கு நிகழ்வுக் கோட்பாட்டையும் பயன்படுத்துதலிலேயே அமைந்தன. குறிப்பாக, விண்மீன், பால்வெளி எண்ணிக்கைகளை அறிவதில் அமைந்தது. இவர் வின்மீன் கொத்து அளபுருக்களை மதிப்பிடும்போது, உண்மையான கொத்தாக்கத்தையும் உட்கவரும் அடுக்கின் ஒழுங்கற்ற கட்டமைப்பையும் தெளிவாகப் பிரித்துணர்ந்தார்.
இவர் உடுக்கண மோதல்களுக்கான கோட்பாட்டை உருவாக்கி, மோதல் வாய்ப்புகள் குறிப்பிட்ட விரைவுமாற்றத்தின்போதே நிகழ்தலைக் கண்டார். மேலும் பன்முக மோதல்களின் விளைவுகள் பற்றிய ஆய்வையும் மேற்கொண்டார். இம்முடிவுகள் இவருக்கு விண்மீன் கொதுகளின் புதிய சிதைவு வீதத்துக்கான புதிய மதிப்பீட்டை அடையும் வாய்ப்பைத் தந்தன.
சுழல் அமைப்புகளின் படிமலர்ச்சி மீது உடுக்கண ஆவியாதலின் தாக்கம் குறித்த ஆய்வுகளில், இவர் இருவகை படிமலர்ச்சி துணையமைப்புகள் நிலவுவதைக் கண்டறிந்தார்: அவை கோளவகை, தட்டைவகை ந்பனவாகும்.
16 அடி நீள அகல உயரத்திற்கு சதுரமான பெரிய குழியை வெட்டி, அதன் நான்கு மூலைகளிலும் 16 அடி உயர இரும்பு கம்பங்களை நட்டு… கம்பத்தின் மீது நான்கு சட்டமும், அதன் நடுவே ஒரு சட்டமும் அமைக்கவேண்டும். நடுசட்டத்தின் மீகு உறிகட்டி, குழியினுள் பழுத்த புளியக்கொம்புகளை அடுக்கி, அதற்கு நெருப்பினை இடவேண்டும். புளியம்கொம்புகள் எரிந்து கனன்று கொண்டிருக்கும் போது… அந்த நெருப்பில் இரும்புக் கொப்பறையும், அந்த இரும்புக் கொப்பறைக்குள் எண்ணெயை நிரம்ப விட்டு, அந்த எண்ணைக்குள் அரக்கு, மெழுகு, குங்குலியம், கந்தகம், சாம்பிராணிகளை நிரப்பி உருகும் அளவிற்குக் கொதிக்க வைக்க வேண்டும்.
காளமேகப் புலவர் தன்னுடைய பாடல் தொகுப்பொன்றை யமகண்ட முறையில் பாடியுள்ளார். அந்தத் தொகுப்பிற்கு யமகண்டம் என்றே பெயரிட்டுள்ளார்.
கம்பத்திற்கு ஒரு யானை என நான்கு யானைகளை நிறுத்த வேண்டும். கூரிய எட்டுக் கத்திகளை நடுசட்டத்தின் மேல் இருக்கும் மனிதரின் கழுத்திலும், இடுப்பிலும் கோத்துக்கட்ட வேண்டும். அப்படி கட்டப்பட்ட கத்திகளின் இணைப்பை யானைகளின் துதிக்கையில் கொடுத்து வைக்க வேண்டும். அதன்பின்பு நடுசட்டத்தில் உள்ள மனிதர் சுற்றியுள்ளவர் பாடும்படி கூறும் பொருளிளெல்லாம் பாட வேண்டும். இவ்வாறு பாடுவதில் தவறு நிகழ்ந்தால்,. யானைகள் பாகன்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு அந்த இரும்பு இணைப்புகளை இழுத்து பாடிக் கொண்டிருக்கும் மனிதரைக் கொல்லும்.
யமகண்டம் என்பது உறியை மேலே கட்டி, கீழே தீ மூட்டி, எட்டுக் கத்திகளை ஒருவரின் மீது பாய்ச்சுவதற்கு யானைகள் துணையுடன் அமைக்கப்படும் அமைப்பாகும். இந்த அமைப்பை தலைக்கு மேல் கத்தி, உடலுக்கு கீழ் நெருப்பு என சுட்டுகின்றனர். இந்த யமகண்ட முறையில் பல்வேறு சமயங்களில் பாடகர்கள் தங்களுக்குள் போட்டியை வைத்துக் கொண்டு பாடியுள்ளார்கள். இந்த யமகண்டத்தில் பாடிய புலவர்களில் காளமேகப் புலவர் குறிப்பிடத்தக்கவர். அபிராமி அந்தாதியை பாடிய அபிராமி பட்டரும் இந்த யமகண்டத்தில் நின்று பாடியுள்ளார்.
யமகண்டத்தினைப் பற்றி அபிதான சிந்தாமணியில் விரிவாக விளக்கம் தரப்பட்டுள்ளது. வண்ணச்சரபம் தவத்திரு தண்டபாணி சுவாமிகள் இயற்றிய அறுவகை இலக்கணம் எனும் நூலில் அட்டாவதானம், எமகண்டம், கண்டசுத்தி போன்ற ஆபத்தான விசயங்களில் இறையருள் பெறாத கவிகள் ஈடுபடக் கூடாது என வழியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.
இந்தோ ஆரிய மக்களான நேவாரிகள் மற்றும் திபெத்தோ-பர்மிய மக்கள், தங்களுக்கென தனி மொழி மற்றும் பண்பாட்டுக் கூறுகள் கொண்டிருந்தனர். நேவாரி மொழி மற்றும் திபெத்தோ-பர்மிய மொழிகள் பேசிய நேவாரி மக்கள் இந்து சமயம் மற்றும் பௌத்த சமயங்களை கடைப்பிடித்தனர்.
பண்டைய பரத கண்டத்தின் இந்து சமயத்தவர்கள் போன்று, நேவார் இந்து சமய மக்களும், வர்ணாசிரம வாழ்க்கை முறையை கடைப்பிடிக்கின்றனர். நேவார் மக்கள், தங்கள் முன்னோர்களின் பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாடு மற்றும் நாகரீகத்தைத் தொடர்ந்து கடைபிடித்து வாழ்கின்றனர்.
2001ஆம் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, நேவாரி மக்களில் 84.13 விழுக்காட்டினர் இந்துக்களாகவும், 15.31 விழுக்காட்டினர் பௌத்த சமயத்தவர்களாகவும் இருந்தனர். மிகக் குறைந்த அளவு நேவாரி மக்கள் கிறித்தவ, இசுலாமிய சமயங்களைப் பயில்கின்றனர்.
நேவார் எனும் சொல்லிற்கு நேபாள நாட்டின் மண்ணின் மைந்தர்கள் எனப்பொருள் என்பதை 1654-இல் காத்மாண்டில் கிடைத்த கல்வெட்டுக் குறிப்பினால் அறியப்படுகிறது.
1721-இல் நேபாளத்தில் பயணம் செய்த இத்தாலிய இயேசு சபையைச் சேர்ந்த கிறித்துவ மதப்பிரசாரகர் இப்போலித்தோ தேசிதேரி என்பவர், நேவாரிகளை நேபாள நாட்டின் பழங்குடி மக்கள் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
வேத கால லிச்சாவி மற்றும் மல்ல நாட்டுப் பகுதிகளிலிருந்து நேபாளத்தின் காட்மாண்டு சமவெளிகளில் குடிபெயர்ந்த நேவாரி மக்கள் ஆரியர்களின் மொழியையும், பண்பாட்டையும் கொண்டிருந்தனர்.
நேபாளம், நேவார், நேவால் மற்றும் நேபார் எனும் சொற்கள் உச்சரிப்பில் வேறுபட்டாலும், ஒரே பொருளைக் குறிக்கும். நேபாள மொழி சமசுகிருத மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆனால் நேவாரி மொழி பிராகிருத மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்.
பாபுலால் கௌர் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் இந்திய அரசியல்வாதியாவர்.போபாலில் அமைந்த கோவிந்தபுரம் சட்டமன்றத் தொகுதியிலிருந்து பத்து முறை மத்தியப் பிரதேச சட்ட மன்றத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர். உத்தரப் பிரதேச மாநிலம், பிரத்தாப்புகர் மாவட்டம், நௌகிரி எனும் ஊரில் 2 சூன் 1930-இல் பிறந்த பாபுலால் கௌர், போபாலில் இளங்கலை சட்டப் படிப்பு பயின்றவர். ஜனதா கட்சியின் ஆதரவில் போபால் தெற்கு சட்டமன்றத் தொகுதியில் சுயேட்சை உறுப்பினராக போட்டியிட்டு வென்றவர்.
பாபுலால் கௌர் 4 செப்டம்பர் 2002 முதல் 7 டிசம்பர் 2003 முடிய மத்தியப் பிரதேச சட்டமன்ற எதிர்கட்சித் தலைவராக பதவியில் இருந்தவர். பாபுலால் கௌர் 1946 முதல் ராஷ்டிரிய சுயம்சேவாக் சங்கத்தில் உறுப்பினராக உள்ளவர். 1956 முதல் பாரதிய ஜனசங்க கட்சியின் செயலராகப் பணியாற்றியவர். ஜனசங்க கட்சியின் தொழிலாளர் பிரிவான ராஷ்டிரிய மஸ்தூர் சங்கத்தின் நிறுவன உறுப்பினர்களில் பாபுலால் கௌரும் ஒருவராவார்.
இந்திரா காந்தி அறிவித்த நெருக்கடி நிலை காலத்தில் பாபுலால் கௌர் மிசா சட்டத்தில் கைதாகி 19 மாதங்கள் சிறைவாசம் அனுபவித்தவர். பாபுலால் கௌர் 1977-ஆம் ஆண்டு முதல் 2003-ஆம் ஆண்டு முடிய போபாலின் கோவிந்தபூர் சட்டமன்றத் தொகுதியிலிருந்து தொடர்ந்து ஏழு முறை மத்தியப் பிரதேச சட்டமன்றத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்.
கோவிந்தபுரா சட்டமன்றத் தொகுதியிலிருந்து மீண்டும் மத்தியப் பிரதேச சட்டமன்றத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பாபுலால் கௌர், சிவ்ராஜ் சிங் சௌஃகான் அமைச்சரவையில் 21 டிசம்பர் 2013 அன்று மூத்த அமைச்சராக பதவியேற்றார்.
பரத கண்டத்தின் வடக்குப் பகுதிகள் முழுவதையும் மகதப் பேரரசின் கீழ் சந்திரகுப்த மௌரியர் கொண்டு வரும் போது, மத்தியப் பிரதேசமும் மௌரியர் ஆட்சியின் கீழ் சென்றது.
கி மு 3ஆம் நூற்றாண்டில் மௌரியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு பின் பரத கண்டத்திற்கு மேற்கிலிருந்து படையெடுத்து வந்த சகர்களும், குசானர்களும், உள்ளூர் ஆட்சியாளர்களும் மத்திய இந்தியப் பகுதியான மத்தியப் பிரதேசத்தை கைப்பற்றி ஆள போட்டியிட்டனர்.
கி மு முதல் நூற்றாண்டு முதல், கங்கைச் சமவெளிக்கு, அரபுக்கடலின் துறைமுகங்களுக்கும் நடுவில், சிப்ரா ஆற்றாங்கரையில் அமைந்த உஜ்ஜைன் நகரம் புகழ் பெற்ற வணிக மையமாகவும், ஆன்மீக மையமாகவும் விளங்கியது.
கி பி 1 முதல் 3ஆம் நூற்றாண்டு வரை, வடக்கு தக்கானத்தின் சாதவாகனப் பேரரசு மற்றும் சகர் குல மேற்கு சத்ரபதிகள் மத்தியப் பிரதேசத்தை கைப்பற்றி ஆளும் போரில் ஈடுபட்டனர்.
ஹெப்தலைட்டுகள் எனும் வெள்ளை ஹூணர்கள் குப்தப் பேரரசை வென்று பேரரசை சிதைத்து விட்ட பின், பேரரசு குறுநில மன்னர்களின் கையில் சென்று விட்டது. கி பி 528இல் மால்வா எனப்படும் அவந்தி நாட்டு மன்னரான யசோதர்மன் ஹூணர்களின் படையெடுப்பை தடுத்தி நிறுத்தி, அவர்களின் பேரரசின் விரிவாக்கத்தை தடுத்தி நிறுத்தினான்.
தானேசுவரம் நகரத்தை தலைநகராகக் கொண்ட ஹர்ஷவர்தனர், தான் 647இல் இறக்கும் முன்னர், மத்தியப் பிரதேசத்தை உள்ளடக்கிய[ வட இந்தியா முழுவதையும் ஹர்சப் பேரரசில் கொண்டு வந்தார்.
கி பி 8 முதல் 10 நூற்றாண்டு முடிய, மத்தியப் பிரதேசத்தின் மால்வா எனும் அவந்தி பகுதிகளைக் கைப்பற்றி, தென்னிந்தியாவின் இராஷ்டிரகூடர்கள் ஆண்டனர்.
மத்திய காலத்தில் இராஜபுதனத்தின் இராசபுத்திர குலத்தின் பரமாரப் பேரரசு மத்திய இந்தியாவின் அவந்தி பகுதியிலும், புந்தேல்கண்ட் பகுதியில் சந்தேலர்களும் கைப்பற்றி ஆண்டனர்.
பரமாரப் பேரரசின் புகழ் பெற்ற மன்னர் போஜராஜன் பன்மொழிப் புலவரும், எழுத்தாளரும் ஆவார். சந்தேலர்கள் 980 -1050 ஆண்டுக்கிடையில் மத்தியப் பிரதேசத்தில் அழகிய சிற்பங்களைக் கொண்ட கஜுராஹோ கோயில்களை கட்டினர். விந்திய மலைத் தொடரில் உள்ள கோண்டுவானா இராச்சியமும், மகாகோசல இராச்சியமும் உருவெடுத்தது.
13ஆம் நூற்றாண்டில் வடக்கு மத்தியப் பிரதேசம் தில்லி சுல்தான்களால் கைப்பற்றப்பட்டது. கி பி 14ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தில்லி சுல்தான்களின் ஆட்சி வீழ்ச்சி அடைந்த போது, மத்தியப் பிரதேசத்தின் இராசபுத்திர தோமாரா குலத்தின் குவாலியர் மன்னர் போன்ற இராசபுத்திர மன்னர்கள் மீண்டும் எழுச்சி பெற்றனர். மால்வா பகுதியை இசுலாமிய சுல்தான்களால் தொடர்ந்து ஆளப்பட்டது. மால்வா சுல்தானகம், 1531இல் குஜராத் சுல்தானகத்தை கைப்பற்றியது.
1707இல் அவுரங்கசீப்பின் மறைவுக்குப் பின்னர் வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த முகலாயப் பேரரசை, மராத்தியர்களும், இராசபுத்திரர்களும் கடுமையாக தாக்கி நலிவுறச் செய்தனர். கி பி 1720 – 1760 இடைப்பட்ட காலத்தில், மராத்தியர்கள், மத்தியப் பிரதேசத்தின் பெரும் பகுதிகளை பேஷ்வாக்கள் எனப்படும் மராத்தியப் படைத் தலைவர்கள் கைப்பற்றி பிரித்துக் கொண்டு ஆண்டனர்.
கி பி 5ஆம் நூற்றாண்டு முடிய தக்கானத்தின் வடக்கில், குப்தப் பேரரசின் அருகில் அமைந்த வாகாடகப் பேரரசு வங்காள விரிகுடா முதல் அரபுக் கடல் வரை பரந்திருந்தது. மத்தியப் பிரதேசமும் வாகாடகப் பேரரசின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது.
முகலாயர்களின் மேலாண்மையை ஏற்றுக் கொண்ட கோண்ட்வானா மற்றும் மகாகோசலம் பகுதிகள் தொடர்ந்து, கோண்டு மன்னர்களின் தன்னாட்சியுடன் விளங்கியது.
குவாலியர் பகுதிகளை சிந்தியாக்களும், மால்வா மற்றும் இந்தூர் பகுதிகளை ஹோல்கர்களும், நாக்பூரை தலைமையிடமாகக் கொண்ட போன்ஸ்சலேக்கள் கோண்டுவானா மற்றும் மகாகோசலம் மற்றும் தற்கால மகாராட்டிராவின் விதர்பா பகுதிகளையும் ஆண்டனர்.
கி பி இரண்டம் நூற்றாண்டில் தென்னிந்தியாவின் சாதவாகனர் குல மன்னர் கௌதமிபுத்ர சதகர்ணி என்பவர், மத்தியப் பிரதேசத்தின் மால்வா மற்றும் தற்கால குசராத்து பகுதிகளை ஆண்டு கொண்டிருந்த சகர்களை வெற்றி கொண்டார்.
ஆரம்ப கோயில் முகாமையாளர் கேகயரத்தின முதலியாரின் தனிப்பட்ட முகாமையின் கீழ் இருந்தது. கோவிலுக்கு இரு மண்டபங்களை ஆக்கி நித்திய பூசை நடைபெறுவதற்குரிய ஒழுங்குகளை செய்துள்ளார். இக்கோவில் கிரியைகள் சரிவர நடைபெறுவதற்காக ஊரிலுள்ள அடியார்கள் பலர் பல கிராமங்களில் நிலங்களை தருமதானம் செய்துள்ளனர்.
கேகய முதலியாரின் மறைவைத்தொடர்ந்து அவரின் மகன் கணபதிப்பிள்ளை மணிய காரனும் அவருக்குப்பின் அவருடைய மகன் சரவணமுத்து நொத்தாரிசும் முகாமைப்பொறுப்பை ஏற்று நடாத்தியதாக அறியமுடிகிறது. இவரது காலத்தில் ஆகம விதிப்படி மண்டபங்கள் அமைக்கப்பட்டதுடன் மூன்று கால நித்திய பூசைகளும் நைமித்திய பூஜைகளும் நடைபெற ஆரம்பித்தன என்பதை அறிய முடிகிறது.
நொத்தரிசு சரவணமுத்து அவர்களின் பின்னர் அவரின் மகன் ஏரம்பு அவர்களும் அவரின் பேரன் வி.சபாரத்தினம் அவர்களும் ஆலயத்தை முகாமை செய்தனர். ஏரம்புவின் பின்னர் அவரின் மகன் வினாசித்தம்பி தனது பொறுப்பை தனது இளைய மகனான சின்னையா என்று அழைக்கப்படும் சபாரத்தினத்திடம் வழங்கினார். திரு. சபாரத்தினம் அவர்கள் கஷ்டமான பொருளாதார நிலையிலும் 50 ஆண்டுகள் ஆலயத்தை சிறப்புற நடாத்தினார்.மூன்று கால நித்திய பூசையும் மஹோற்சவமும் சிறப்பாக நடைபெற்றது. இவரது காலத்தில் ஆலயம் பிரதான மண்டபங்களுடன் மடைப்பள்ளி, களஞ்சியம் , குருக்கள் அறை, வாகனசாலை உள்வீதி மண்டபத்தில் ஒருபகுதி அமைக்கப்பட்டது. இம்மண்டபங்கள் மீசாலை ஊர் பெரியவர் வேலுப்பிள்ளை அப்பாவின் நிமி உதவியுடன் செய்யப்பட்டது. சபாரத்தினம் அவர்களது காலத்தில் 1954 இல் தர்மகர்த்தா சபை சட்டபூர்வமாக ஏற்படுத்தப்பட்டது.
திரு வி.சபாரத்தினம் அவர்களின் பின்னர் தர்மகர்த்ததாசபை உறுப்பினர்களில் ஒருவரான இளைப்பாறிய பொலிஸ் உத்தியோகத்தர், திரு.தம்பிராஜா அவர்கள் முகாமைப்பொறுப்பை ஏற்றார். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பூசைகள் ஒழுங்காக நடைபெற வழிவகுத்தார். இவரது காலத்தில் ஆலயத்தின் உட்பிரகாரம் முழுவதும் கொட்டகை அமைக்கப்பட்டதுடன் முருகன், சந்தான கோபாலர் ஆலயங்களும் அமைக்கப்பட்டது. வெள்ளிக்கிழமைத்திருவிழா விஷேடதினங்களுக்கான உற்சவங்கள் நடைபெறுவதற்கு உதவிய சிறந்த முகாமையாளராக திகழ்கிறார். இவரது காலத்தில் ஆலய வழிபடுவோர் சபை 1991 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்டது.
திரு.தம்பிராஜா அவர்களை தொடர்ந்தது திரு. சி. இராமலிங்கம் அவர்கள் ஆலய முகாமைப்பொறுப்பை 1990 ம் ஆண்டு நடுப்பகுதியில் ஏற்றார். தர்மகர்த்தா சபை வரிபடுவோர் சபை ஆகியவற்றின் அனுசரணையோடு மிகச்சிறப்பாக ஆலய பரிபாலனத்தை செய்துவருகிறார். இவரது காலத்தில் இரண்டு கும்பாபிடேகங்கள் நடைபெற்றுள்ளது. வசந்த மண்டபம், யாக மண்டபம் , வைரவர் ஆலயம், சண்டேஸ்வரர் ஆலயம், கோயில் சுற்றுமதில் , இராஜகோபுரம் , மணிமண்டபம் , ஆகியன அமைக்கப்பட்டு ஆலயம் முழுநிறைவு பெற்றுள்ளது. இவரும் இவரது துணைவியாரும் முழுமையாக விநாயகர் பணி செய்துவருவது பாராட்டுக்குரியது. தென்மராட்சியில் மிகப்பெரிய ஆலயமாகவும் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பூசைகள் மஹோற்சவம் ஆகியன நடைபெறுகின்ற ஆலயமாகவும் மீசாலை வெள்ளை மாவடிப் பிள்ளையார் ஆலயம் விளங்குகின்றது.
மீசாலை திருநீலகண்ட வெள்ளை மாவடிப் பிள்ளையார் ஆலய இராஜ கோபுரத்திற்கான அடித்தளம் ஏற்கனவே இடப்பட்டிருந்தது. இவ் அடித்தளம் சிவசங்கர நமசிவாயம் அவர்கள் பரம்பரையில் வந்த கொடுக்கன் விதானை என அழைக்கப்படுபவரின் இளைய மகனான தங்கமுத்து என்பவரால் இடப்பட்டிருந்த்தாக அறிய முடிகிறது. இராஜ கோபுர திருப்பணி வேலைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்ட போது முதல் அடி எடுப்பாக ஏற்கனவே அமைக்கப்பட்டிருந்த அடத்தளத்தின் உறுதித்தன்மை பொறியியலாளரின் உதவியுடன் பரிசீலிக்கப்பட்டது. அவரது ஆலோசனைக்கமைய 7 அடி ஆழமும் 3 அடி அகலமும் கொண்ட அகழி சுற்றிவர வெட்டப்பட்டு அத்திபாரத்திற்கு ஆதாரமாகச் செயற்பட்டு மேலும் அதனை உறுதியாக்க காட்டுக்கற்கள் சேர்ந்த "கொங்கிறீட்" இட்டு பலப்படுத்தப்பட்டது.
2003 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட பணிகள் விழா வருடம் ஆனி மாதம் 2 ஆம் நாள் வெள்ளிக்கிழமை பகல் 10.00 மணி தொடக்கம் 10.24 மணி வரையான சுபவேளையில் கலாபூஷணம் சிவஸ்ரீ சி்.சிதம்பரநாதக்குருக்கள் தலைமையில் கும்பாபிஷேகம் இனிதே நடந்தேறியது. இதன் மூலம் மாவடியான் அடியார்கள் மனதிருந்த பெருவிருப்பொன்று நனவாகியது. இராஜ கோபுர நிர்மாணம் அராலியூர் சிற்பாசிரியர் திரு.கந்தசாமி கோபாலசிங்கம் குழுவினரால் நிறைவேற்றி வைக்கப்பட்டது.
இந்த இராஜ கோபுரத்தில் அமைந்துள்ள சிற்பங்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 286 ஆகும். விநாயகர், முருகன், தட்ஷணாமூர்த்தி, துவாரபாலகர்கள், நவக்கிரகங்கள், அட்டலட்சுமி வடிவங்கள், என்பன உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன.
பின்பு முகமாலையை சேர்ந்த கேகயர்த்தன முதலியாருக்கு நடந்தவற்றை கூறினார். குடும்பத்தினருடன் வந்து சிறு கோவில் மண்டபம் அமைத்து அவ் விநாயகர் சிலையை பிரதிட்டை செய்து பூஜை ,நடைபெற ஒழுங்குகளை செய்வித்தார். இவ் ஆலையமே மீசாலை திருநீலகண்ட வெள்ளை மாவடிப்பிள்ளையார் ஆலையமாக விளங்குகின்றது. அன்று கிடைத்த மூர்த்தியே இன்றும் ஆலய மூர்த்தியாக விளங்குகின்றது. மண்வெட்டி பட்ட வடு இன்னமும் மூர்த்தியில் இருப்பதை அவதானிக்கலாம். இது கர்ண பரம்பரை கதை மூலம் அறியக்கூடிய ஆலய வரலாறாக உள்ளது. ஆலயத்தின் மூர்த்தியாக விநாயகரும், தலவிருட்சமாக வெள்ளை மாவும் விளங்குகிறது.
ஆண்டவர் பரம்பரையினரால் உருவாக்கப்பட வைரக்கல்லால் அமைக்கப்பட்ட பாரிய தீர்த்தக்கேணி இவ் ஆலயத்துக்கு அழகை சேர்க்கின்றது. இக் கேணி ஆனது ஊற்றுத்திறன் உள்ளதாகவும் நிலப்பரப்பு முழுதும் கற்களினால் ஆனதாகவும் காணப்படுகின்றது. ஊரில் உள்ள தோட்ட உரிமையாளர்கள் வருடம் தோறும் தீர்த்த திருவிழாவிற்கு முன்னர் கேணியை அனைத்து தீர்த்தத்திற்கு தயார் செய்வர். ஆலயத்தின் திருமஞ்சனக் கிணறும் அயலில் உள்ள கிணற்று நீரிலும் பார்க்க சிறப்பாக இருப்பதை அவதானிக்க முடிகின்றது.
ஐரோப்பிய நாட்டவரான போர்த்துக்கேயரின் இலங்கை வருகைக்கு முன்னரே கிட்டத்தட்ட ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இக் கிராம வாசிகளின் வழிபாட்டுக்குட்பட்ட ஆலயமாக விளங்கியுள்ளது. இதன் வரலாற்றை கர்ணபரம்பரை தகவல்கள் வாயிலாகவும் தற்போது இப்பிரதேசத்தில் வாழ்கின்ற பெரியோர்களின் வாய்மொழி நேர்காணல் மூலமும், கோவில் தொடர்பான உறுதிகள் , நீதிமன்ற ஆவணங்கள் , ஆலயத்தினால் வெளியிடப்பட்ட சிறப்பு மலர்களாலும் அறிய முடிகிறது. கடந்த அரை நூற்றாண்டுக்கு பிற்பட்ட வரலாறு ஆதார பூர்வமானதாக உள்ளது.
இவ் ஆலயம் மூர்த்தி, தலம், தீர்த்தம் என்ற கோவிலுக்கு சிறப்பம்சம் மிக்கது. ஆலய மூலமூர்த்தியான விநாயகர் மிகவும் சிறியது.ஆனால் கீர்த்தி மிக்கது. கத்தோலியர்களான போர்த்துக்கேயர் தமது மதத்தை பரப்புவதற்காக இந்துசமய செயற்பாடுகளை முடக்கி ஆலயங்களை இடித்து வருவதை அறிந்த இவ்வூர் மக்கள் வெள்ளைமாமர அடியில் மூல லிங்கமாகிய விநாயகரை புதைத்துவிட்டனர். போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர், ஆங்கிலேயர் என அந்நியர் ஆட்சி தொடர்ந்த்தால் இரண்டு நூற்றாண்டுக்குமேல் கவனிக்கப்படாது ஆலயம் இருந்த இடம் தெரியாது போய்விட்டது.