polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
தேஜ்சிங் தலைமையில் ஓர் பிரிவு பிரோசுப்பூர் நோக்கி முன்னேறியது; லால்சிங் தலைமையில் மற்றொரு பிரிவு திசம்பர் 18, 1845 அன்று பிரோசுப்பூரிலிருந்து 18 மைல்கள் உள்ள முட்கி என்றவிடத்தில் கஃப்பின் படைகளுடன் மோதினர். நள்ளிரவில் நடைபெற்ற இந்தச் சண்டையில் இருதரப்பினரும் உயிரிழப்புகளை எதிர்கொண்டாலும் சீக்கியப் படைகள் பின்வாங்கியது. ஆளுநர் எர்டிங் தளபதி கஃப் தலைமையில் பல குறைகளை சுட்டினார். லால்சிங் துவக்கத்திலேயே சண்டைக்களத்தை விட்டு நீங்கியதால் சீக்கிய வீரர்களுக்கு தகுந்த தலைமை கிட்டவில்லை.
மார்ச் 9, 1846இல் ஏற்பட்ட லாகூர் உடன்பாட்டின்படி சீக்கியர்கள் பியாசு ஆற்றிற்கும் சத்துலெச்சு ஆற்றிற்கும் இடைப்பட்ட செழுமையான நிலப்பகுதியை வழங்க வேண்டியிருந்தது. இலாகூர் அரசு நட்டயீடாக 15 மில்லியன் ரூபாய்களையும் தரவேண்டி வந்தது. இந்தப் பணத்தை உடனே எழுப்ப முடியாததால் அதற்கு மாற்றாக காஷ்மீர், கசாரா மக்கள் மற்றும் அனைத்துக் கோட்டைகள், பகுதிகளையும் பியாசு ஆற்றிற்கும் சிந்து ஆற்றுக்கும் இடையிலிருந்த மலைநாடுகளின் வளத்தையும் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியிடம் இழந்தது.
இரஞ்சித் சிங்கின் மறைவிற்குப் பிறகு பிரித்தானியக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனி தனது இராணுவ வலிமையைக் கூட்டத் தொடங்கியது. பஞ்சாபை அடுத்த பகுதிகளில் தனது படை முகாம்களை அமைத்தது. சத்துலெச்சு ஆற்றுக்கு சற்றே தொலைவிலுள்ள பிரோசுப்பூரில் பாசறை அமைத்தது. 1843இல் பஞ்சிபிற்குத் தெற்கிலிருந்த சிந்து மாகாணத்தை கைப்பற்றியது. இது பஞ்சாபில் பிரித்தானியரின் நோக்கங்கள் குறித்த ஐயங்களை எழுப்பியது.
பஞ்சாபில் அப்போது இரு முதன்மையான அதிகாரக்குழுக்கள் இருந்தன: சீக்கிய சிந்தன்வாலியாக்கள், இந்து டோக்ராக்கள். டோக்ராக்கள்இரஞ்சித் சிங்கின் முறையிலா மணப்பிறப்பு மகன் சேர் சிங்கை பதவியேற்ற உதவி புரிந்தனர். சேர் சிங் சனவரி 1841இல் அரியணை ஏறினார். மிகவும் முதன்மையான சிந்தன்வாலியாக்கள் பிரித்தானிய பகுதியில் சென்று அடைக்கலம் புகுந்தனர். ஆனால் பலர் சீக்கியப் படைகளிலேயே தங்கிவிட்டனர்.
சீக்கியர்கள் சட்லெட்ஜின் வடகரையில் சோப்ரோன் என்னுமிடத்தில் பாசறையெடுத்து தங்கியிருந்தனர்; ரஞ்சோத் சிங் மஜிதா தலைமையிலான ஒரு பிரிவு 7000 துருப்புக்களுடன் வடக்கில் சென்று சட்லெட்ஜைக் கடந்து பிரித்தானியர்களின் லூதியானா கோட்டையைக் கைப்பற்ற முனைந்தனர். இதனை எதிர்க்க பிரித்தானியத் தளபதிகள் சேர் ஏரி இசுமித் தலைமையில் ஓர் படைப்பிரிவை அனுப்பினர்.
ஜிந்த் கவுர் தனது சகோதரரின் கொலைக்கு பழி வாங்கப்போவதாக சூளுரைத்தார். பகர ஆளுநராக அவர் நீடித்தார். லால்சிங் முதலமைச்சராகவும் தேஜ் சிங் படைத்தளபதியாகவும் பதவியேற்றனர். இருவரையும் டோக்ரா குழுவில் முதன்மையானவர்களாக வரலாற்றாளர்கள் கருதுகின்றனர். பஞ்சாபிற்கு வெளியில் உயர்சாதி இந்துக்களாகப் பிறந்து 1818இல் சீக்கியத்திற்கு மாறியவர்கள்.
கஃப்பின் படைகள் மிகந்த சேதத்தை சந்தித்ததால் சிறிதுகாலம் தற்காலிகமாக போர் நிறுத்தபட்டது. சீக்கியர்கள் தங்கள் தோல்விகளையும் தங்களது தளபதிகளின் செயல்களையும் கண்டு குழப்பமுற்றனர். மகாராணி ஜிந்த் கவுர் 500 தேர்வுசெய்யப்பட்ட படைத்தலைவர்களை அனுப்பி உற்சாகமூட்டினார்.
இசுமித் படைகளின் பின்னால் வந்த சரக்கு குதிரைகளை சீக்கிய குதிரைப்படையினர் தொடர்ந்து தாக்கினர். ஆனால் இசுமித்திற்கு தகுந்த நேரத்தில் கூடுதல் படைகள் வந்தடைந்தன. சனவரி 28, 1848இல் இசுமித் சீக்கியர்களைத் தாக்கி சீக்கியப் பாலத்தைத் தகர்த்தார்.
முதலாம் ஆங்கிலேய-சீக்கியர் போர் 1845க்கும் 1846க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் ஆங்கிலேயர்களுக்கும் சீக்கியப் பேரரசுக்கும் இடையே நடந்தது; இப்போரின் முடிவில் சீக்கியப் பேரரசு சற்றே அடிபணிந்தது.
சண்டைகளின் போது லால்சிங் சீக்கியர்களைக் காட்டிக் கொடுத்ததாக கருதப்படுகின்றது.தங்களைக் குறித்த தகவல்களை பிரித்தானியருக்கு அவ்வப்போது வழங்கி வந்ததாக நம்பப்படுகின்றது.
தன் எல்லைகளில் வெளிப்படையான, தாக்குவதற்கு தயார்நிலையிலான பிரித்தானியப் படைத்துறை வலிவாக்கம் பஞ்சாபு, சீக்கிய படைகளில் அச்சத்தையும் குழுப்பத்தையும் உண்டுபண்ணியது.
பரஞ்சோதி முனிவர் இயற்றிய திருவிளையாடற் புராண நூலில் சிவபெருமானின் 64 திருவிளையாடல்களும் தனித்தனிப் படலங்களாக விளக்கப்பட்டுள்ளன.
தோர் ஏவுகணையின் நீட்சிவடிவமான நீள் தொட்டி தோர் அமைப்பே, டெல்டா தொடரின் முதற்கட்டம் ஆகும். இவ்வடிவத்திலிருந்த தொடக்கக்கால எம்.பி-3- பொறியானது இராக்கெட்டைன் ஆர்.எசு-27 என்ற பொறி பொருத்தப்பட்டு இயக்கப்பட்டது. அமெரிக்க ஏவுகல வாகனமான சாட்டன் 1பி இல் சிற்சில மாற்றங்களுடன் பயன்படுத்தப்பட்ட எச்-1 பொறியே ஆர்.எசு-27 என்று மறு அடையாளமிடப்பட்டது. மேலேற்றும் உந்துகைச் சக்தியை அதிகரிக்கும் விதமாக திண்ம ஏவூர்தி உந்துகலங்களான காசுடர்-2 ஆற்றல் நிரப்பிகள் 3 அல்லது 9 எண்ணிக்கையில் இதனுடன் இணைக்கப்பட்டன. டெல்டா பி இரண்டாம் கட்டத்தில், அமெரிக்காவின் தி.ஆர்.டபிள்யூ நிறுவனத்தின் பொறியான தி.ஆர்.201 பொறி பயன்படுத்தப்பட்டது. நிலையான உந்துகை வெளியீட்டிற்காக கட்டமைக்கப்பட்ட நிலவுக்கூடு சரிவுப்பொறியே தி.ஆர்.201 பொறியாகும். உயர் மட்டங்கள் அடைவதை இலக்காகக் கொண்ட மூன்றுகட்ட கட்டமைப்பு தேவைப்படும் ஏவுதல்களில் தையோகால் சிடார்-37டி அல்லது 37-இ ஏவுப் பொறிகளைப் பயன்படுத்தின.
கலிபோர்னியாவிலுள்ள வேண்டன்பெர்க் வான்படைத் தளத்தில் இருக்கும் விண்கல ஏவுவளாகம் 2டபிள்யூ வில் இருந்தும் கேப்கானவெரால் ஏவு வளாகம் 17 இன் இரண்டு ஏவுதளங்களில் இருந்தும் டெல்டா 2000 ஏவுகல அமைப்பு வகைகள் ஏவப்பட்டன. ஏவப்பட்ட நாற்பத்தி நான்கு ஏவுதல்களில் நாற்பத்தி மூன்று வெற்றிகரமாக ஏவப்பட்டன. 1974 ஆம் ஆண்டு சனவரி 19 இல் ஏவப்பட்ட முதலாவது ஏவல்தான் தோல்வியில் முடிந்த ஏவுதலாகும். இம்முயற்சியில் சிகைநெட் 2ஏ என்ற செயற்கைக்கோள் ஒரு பயனற்ற சுற்றுப்பாதையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டது.ஒரு மின்னணு தொகுப்பு சுற்றுப் பலகையில் ஏற்பட்ட ஒரு குறுக்குச்சுற்றால் உயர்நிலைகள் விடுவிக்கப்பட்டன. செயற்கைக்கோளும் நிலையற்ற தாழ் சுற்றுப்பாதைக்குள் செலுத்தப்பட்டதால் அது விரைவாக சிதைவுற்றது. தொடர்ந்து மேற்கொள்லப்பட்ட விசாரனையின் முடிவில், மின்சுற்றுப் பலகையில் தரக்குறைவான பூச்சு பூசப்பட்டதுதான் காரணமென்று தெரிவிக்கப்பட்டது.
டெல்டா 2000 தொடர் என்பவை அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த எரிந்தழியும் ஏவூகல அமைப்பு வகை ஏவூர்திகளாகும். இந்த ஏவூர்திகளைப் பயன்படுத்தி 1974 மற்றும் 1981 ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் நாற்பத்தி நான்கு சுற்றுப்பாதை ஏவுதல்கள் நடைபெற்றன. டெல்டா குடும்ப வகை ஏவூர்திகளில் டெல்டா 2000 ஏவூர்தியும் ஒன்றாகும். நான்கு இலக்க எண் குறியீட்டைப் பயன்படுத்தி இவ்வகையின் மாறுபட்ட வகைகள் வேறுபடுத்தி அறியப்படுகின்றன.
பூங்காவில் 100,000 நடப்பட்ட தாவரங்கள் மற்றும் மரங்கள், 45 வகையான விலங்குகள். எண்பத்தி இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட பறவை இனங்கள் மற்றும் 25 வகையான தாவர இனங்ள் உள்ளன. தற்பொழுது காடுகளில் காணாமல் போய்விட்ட ஆப்பிரிக்க மறிமான், பாரசீக வகை அழகிய மான், தாவிக் குதிக்கும் ஆப்பிரிக்க சுருள் மான், வேகமாக ஓடக்கூடிய சலுக்கி வகை வேட்டைநாய்கள் , இம்பாலா எனப்படும் ஆப்பிரிக்கச் சிறுமான், தரிசு மான், சேப்மேன் வகை வரிக்குதிரைகள் மற்றும் பாலைவன முயல்கள் உள்ளிட்ட விலங்குகள் இங்கு காணப்படுகின்றன. அரேபிய இனமான கொடுவாள் கொம்பு மறிமான், காடுகளில் அரிதாகக் காணப்படும் ஆப்பிரிக்க மான், சகாராவுக்குரிய தாமா வனப்பு மான்கள், ஒட்டகச் சிவிங்கிகள், நுபியன் வகை பாலைவன ஆடு, மலை ஆடுகள், பார்பாரி வகை வடக்கு ஆப்பிரிக்க ஆடுகள், ஆசியக் காடுக் கழுதைகள் முதலிய அரிய விலங்கினங்களும் இங்கு உள்ளன. பூங்காவில் மேலும் அருகிவரும் இனங்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வளர்ப்பு முறைகளில் பெருக்கும் கொள்கையை மேற்கொண்டுள்ளது.
அல் அரீன் பூங்கா 1976 ஆம் ஆண்டு 7 சதுரகிலோமீட்டர் பரப்பளவில் அமைக்கப்பட்டது. பகுரைனைத் தாயகமாகக் கொண்ட தாவரங்கள், விலங்குகள் மற்றும் ஆபிரிக்கா, தெற்கு ஆசியா பகுதிகளிலில் தோன்றிய விலங்குகள் , தாவரங்கள் முதலானவை இவ்விலங்கியல் பூங்காவில் காணப்படுகின்றன. ஆண்டு முழுவதும் அல் அரீன் பூங்கா தினசரி காலை 9 மணி முதல் மாலை 4 மணிவரை திறக்கப்படுகிறது. 2013 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 199,235 பார்வையாளர்கள் பூங்காவை பார்வையிட்டுச் சென்றுள்ளனர் .
அல் அரீன் வனவிலங்கு பூங்கா பகுரைனின் தெற்கு ஆளுநரகப் பகுதியில் உள்ள சாக்கிர் பாலைவனப் பரப்பில் அமைந்துள்ள ஓர் இயற்கை காப்பகம் மற்றும் உயிரியல் பூங்காவாகும். நாட்டின் ஏனைய ஐந்து பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் அல் அரீன் வனவிலங்கு பூங்காவும் ஒன்றாகும். மற்றும் இதுவே பகுரைன் நாட்டின் , நிலப்பகுதியில் நியமிக்கப்பட்டுள்ள ஒரே பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியாகும் .
அல் அரீன் வனவிலங்குப் பூங்கா மொத்தமாக 800 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது. 400 ஏக்கர்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ள இரு பிரிவுகளில் ஒரு பிரிவு பொது மக்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு பிரிவு தாவரங்கள், விலங்குகளின் பாதுகாப்புக் காப்பிடத்திற்கும் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது . இப்பிரிவு தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளுக்காக இரண்டு நீர்த்தேக்கங்கள் இப்பிரிவுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன .
தாலமைக் பேரரசு அலெக்சாண்டரின் இறப்புக்கு பின்னர், ஹெலனிய காலத்தில் அவரது படைத்தலைவர்கள் கிரேக்கப் பேரரசை, ஐந்தாக பிரித்துக் கொண்டு ஆண்டனர். கி மு 305இல் கிரேக்கப் படைத்தலைவரும், எகிப்தின் ஆளுநருமான முதலாம் தாலமி சோத்தர் எகிப்தில் தாலமைக் பேரரசை நிறுவினார். பண்டைய எகிப்து உள்ளடக்கிய மத்தியதரைக் கடலின் கிழக்குப் பகுதி நாடுகளை தாலமைக் பேரரசு ஆண்டது. தாலமைக் பேரரசின் தலைநகரம் அலெக்சாந்திரியா நகரம் ஆகும். இப்பேரரசின் இறுதி மன்னர் சிசேரியனை கிமு 30-இல் உரோமைப் பேரரசின் படைத்தலைவர் அகஸ்ட்டஸ் கொன்றதால், எகிப்தில் தாலமிப் பேரரசின் ஆட்சி முடிவுற்றது. எகிப்து, உரோமைப் பேரரசின் மாகாணம் ஆனாது.
இப்பேரரசு ஏழாம் கிளியோபாட்ரா காலத்தில், எகிப்தை ஆண்ட கிளியோபாட்ராவி மகன் சிசேரியன் ஆட்சிக் காலத்தில், உரோமானிய படைத்தலைவர் அகஸ்ட்டஸ் படையெடுப்பால் கி மு 30-இல் முடிவுற்றது. அப்போது எகிப்தை ஆட்சி பீடமாகக் கொண்ட ஹெலனிய கால தாலமைக் பேரரசின் காலத்தில் எகிப்து மற்றும் கிரேக்கத்தின் வரலாறுகள் நன்கு காகிதங்களில் எழுதப்பட்ட எழுத்துகள் மூலம் நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளதை எகிப்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
கிரேக்கப் பேரரசின் எகிப்தின் ஆளுநராக முதலாம் தாலமி சோத்தர் கி மு 323இல் நியமிக்கப்பட்டார். ஹெலனிய காலத்தில், கிரேக்கப் பேரரசை அதன் படைத்தலைவர்களும் ஆளுநர்களும் பிரித்து கொண்டதால் கிரேக்கப் பேரரசு சிதறியது. முதலாம் தாலமி சோத்தர் கிரேக்கப் பேரரசின் எகிப்து பகுதிகளுக்கு தனி உரிமையுடன் மன்னராக முடிசூட்டிக் கொண்டார். அவரது தாலமைக் வம்சம் எகிப்தை ஏறத்தாழ 300 ஆண்டுகள் ஆண்டது.
பாபிலோனில் கி மு 323இல் அலெக்சாண்டர் மறைந்த போது அவரது படைத்தலைவர்களுக்குள் கிரேக்கப் பேரரசை யார் ஆள்வது என்ற பிணக்கு ஏற்பட்டது.
துவக்கத்தில் அலெக்சாண்டரின் சிறு வயது குழந்தையான நான்காம் அலெக்சாண்டரின் பிரதிநிதியாக கிரேக்கப் பேரரசை பெர்டிக்காஸ் என்பவர் வழிநடத்தினார்.
துவக்க கால தாலமைக் பேரரசில் தற்கால எகிப்து, லிபியா, துருக்கி, இசுரேல், சைப்பிரஸ், பாலஸ்தீனம், லெபனான், சிரியா மற்றும் ஜோர்டான் நாடுகள் அடங்கியிருந்தது. பேரரசின் இறுதிக் காலத்தில் கிமு 30ல் தற்கால எகிப்து, துனிசியா மற்றும் லிபியா நாடுகள் இருந்தன.
பண்டைய எகிப்திய பண்பாட்டு, நாகரீகம் மற்றும் பழக்க வழக்கங்களைப் பின்பற்றிய தாலமைக் வம்சத்தின் மன்னர்கள் தங்களை பார்வோன் எனும் அடைமொழியுடனும், இளவரசர்கள் தாலமி என்ற அடைமொழியுடனும்; இளவரசிகள் கிளியோபாட்ரா, அர்சினொ மற்றும் பெரிநைஸ் போன்ற அடைமொழிகளுடனும் அழைக்கப்பட்டனர்.
கிளியோபாட்ராவின் இறப்பிற்குப் பின் கி மு 30இல் எகிப்தை வெற்றி கொண்ட உரோமைப் பேரரசு, எகிப்தை உரோமைப் பேரரசின் மாகாணமாக இணைத்துக் கொண்டனர்.
1947 இல் இந்திய விடுதலைக்குப்பின் நடந்த பஞ்சாப் பிரிவினையால் லாகூர் பாக்கித்தானுடன் இணைந்தது. இந்தியப் பஞ்சாப் மாநிலத்திற்கு, ஒரு புதிய தலைநகர் தேவையாய் இருந்தது. ஆகவே, அப்போதைய இந்திய முதல் பிரதமரான ஜவகர்லால் நேரு லெ கொபூசியேவை சண்டிகரில் ஒரு புதிய நகரம் உருவாக்க ஏற்பாடு செய்தார். அதன் தொடர்ச்சியாக கொபூசியேயும் அவரது அணியும், ஒரு பெரிய சட்டசபை மற்றும் உயர் நீதிமன்ற கட்டிடம் மட்டுமல்லாமல் பல்வேறு முக்கிய கட்டிடங்களையும் கட்டினார்கள். பின்பு வந்த காலங்களில், அப்பகுதியில் நவீனத்துவம் வாய்ந்த பல கட்டிடங்கள் உருவாக்கப்பட்டாலும் 'காபிடல் காம்பளக்ஸ்' எனும் இக்கட்டிடம் சிறப்பு வாய்ந்ததாகவே கருதப்படுகிறது.
தலைமைச்செயலகம், சட்டப்பேரவை மற்றும் உயர்நீதிமன்றம் ஆகிய மூன்று முக்கியமான அரசாங்க அமைப்புகள் இந்த வளாகத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன. இந்த மூன்று அமைப்புகளுக்குள் நுழைந்து பார்க்க சுற்றுலாப்பயணிகளுக்கு அனுமதி இல்லை என்றாலும், கைச்சின்னம் அமைந்துள்ள இடத்திலிருந்து இந்த அரசாங்க மாளிகை வளாகங்களை பார்க்கமுடியும்.
உள் நுழைந்து பார்க்க வேண்டுமெனில் சுற்றுலா அலுவலகம் அல்லது உரிய அதிகாரிகளிடம் விசேட அனுமதி பெற்று செல்லலாம். 9 வது செக்டாரில் உள்ள சுற்றுலாப் பயணிகள் பணியகம் அல்லது 17 வது செக்டாரில் உள்ள சுற்றுலா மையம் போன்ற இடங்களில் இதற்கான விதிமுறைகளுக்கேற்ப அனுமதி பெறலாம்.
சுற்றுக்கண்டம் 1-ல் இடம்பெற்றுள்ள இந்த கட்டிடத் தொகுதி, 'கேபிடல் காம்ப்ளக்ஸ்' எனும் பெயரில் பிரபலம் பெற்றதாக கருதப்படுகிறது. சிக்கலான மூன்று கட்டிடக் கலைநுட்பமும், கலைப்படைப்புகளும் அடங்கியுள்ள இக்கட்டிடத்தில் பஞ்சாப் மற்றும் அரியானா மாநிலங்களின் ஆட்சிப்பீடங்கள் இயங்குகின்றன. திட்டமிட்டு வடிவமைக்கப்பட்ட நகரமான சண்டிகர் நகரத்தின் பிரதான அடையாளமாக விளங்கும் இந்த வளாகம், கம்பீரமாக வீற்றிருக்கிறது. இப்படி ஒரு ஒருங்கிணைந்த வளாக அமைப்பிற்கான பெருமை முழுதும் வடிவமைத்த லெ கொபூசியே சாரும் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
சண்டிகர் சட்டமன்ற அரண்மனை ) என்றறியப்படும் இந்த வளாகம், சண்டிகரில் அமைந்துள்ளது. சண்டிகரின் சட்டமன்ற வளாகமாக பயன்படும் இது, பிரான்சின் சுவிசில் பிறந்த எழுத்தாளரும், கட்டிடக்கலைஞருமான லெ கொபூசியே என்பவரால் வடிவமைக்கப்பட்டதாகும்.
பெரிய பிரித்தானியா மற்றும் வடக்கு அயர்லாந்து இராச்சியம் ஒருமுக அரசிற்கான எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகின்றது. இசுக்கொட்லாந்து, வேல்ஸ் மற்றும் வட அயர்லாந்து பகுதிகளுக்கு தன்னாட்சி உரிம அதிகாரங்களை ஐக்கிய இராச்சியத்தின் நாடாளுமன்றம் பகிர்கின்றது; இருப்பினும் அந்த நாடாளுமன்றம் தன்னிட்சையாக சட்டமியற்றி இந்த அதிகாரப் பகிர்வுகளை மாற்றவோ இரத்து செய்யவோ இயலும். . பல ஒருமுக அரசுகளில் எந்த பகுதிக்குமே தன்னாட்சி வழங்கப்படுவதில்லை. இத்தகைய நாடுகளில் உட்தேசிய வட்டாரங்கள் தங்களுக்கான சட்டங்களை இயற்ற முடியாது. இவற்றிற்கு காட்டாக அயர்லாந்து குடியரசு, நோர்வே உள்ளன.
ஒருமுக அரசு ஒரே அதிகாரமையத்தைக் கொண்ட அரசு அல்லது நாடு ஆகும்; இதில் நடுவண் அரசிடம் அனைத்து அதிகாரங்களும் குவியப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். ஏதேனும் நிர்வாகப் பிரிவுகள் இருப்பினும் அவை நடுவண் அரசு பகிரும் அதிகாரத்தை மட்டுமே செயலாக்க இயலும். உலகின் பெரும்பாலான நாடுகள் ஒருமுக அரசைக் கொண்டுள்ளன. 193 ஐக்கிய நாடுகள் சபை உறுப்பு வகிக்கும் 193 நாடுகளில் 165 நாடுகளில் ஒருமுக அரசுமுறையே நிலவுகின்றது.
ஒருமுக அரசுகளில் நடுவண் அரசால் உள்தேசிய அலகுகள் உருவாக்கப்படலாம் அல்லது கலைக்கப்படலாம்; அவற்றின் அதிகாரங்கள் விரிவாக்கப்படலாம் அல்லது குறுக்கப்படலாம்.
அரசியல் அதிகாரம் ஒப்படைவு மூலமாக உள்ளாட்சிகளுக்கு எழுத்துருச் சட்டம் மூலம் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டாலும் நடுவண் அரசே உச்ச அரசாக விளங்கும்; ஒப்படைக்கப்பட்ட அதிகாரங்களை இரத்தாக்குவதோ கட்டுப்படுத்துவதோ நடுவண் அரசால் இயலும்.
மாறாக கூட்டாட்சி நாடுகளில், உள்தேசிய அரசுகள் தங்கள் அதிகாரங்களை நடுவண் அரசுடன் சரிசமனான நிலையில் எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி பகிர்ந்து கொண்டுள்ளன; இந்த அதிகாரப் பகிர்வில் மாற்றங்கள் தேவைப்படின் இரு அரசுகளின் ஒப்புதலும் தேவையாகின்றது. இதன்மூலம் உள்தேசிய அலகுகளின் இருத்தலும் அதிகாரங்களும் தன்னிட்சையாக நடுவண் அரசால் மாற்றவியலாது.
சிவப்பு சுண்டங்கோழி , இந்திய நாட்டின் அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிகளில் அகணிய உயிரி இனப் பறவையாகும். இதன் குடும்பப்பெயர் பாசியானிடே என்று அறியப்படுகிறது. இப்பறவை உடல் அளவில் சிறியதாகவும் யாருக்கும் தெரியாமல் புதர்களுக்குள் மறைந்து வாழும் குணம் கொண்டுள்ளது. இவற்றின் உடல் சிகப்பு நிறத்துடன், வால்பகுதி நீட்டமாகவும் காணப்படுகிறது. இவற்றின் கண்களைச்சுற்றி சிவப்பு வண்ணம் பூசியதுபோல் தோல் தோர்த்திக் காணப்படுகிறது. இவற்றில் ஆண், பெண் இரண்டிற்குமே இவற்றின் கால்பகுதியில் ஆணி போன்ற அமைப்புடன் கூர்மையான முளை காணப்படுகிறது.
பெண் பறவைகளின் நெற்றி மணற் பழுப்பாகவும், உச்சியும் பின் கழுத்தும் கரும் பழுப்பாகவும் இருக்கும். உடலின் மேற் பகுதி கருஞ்சிவப்பு கலந்த மணல் நிறமாக இருக்கும். அதனிடையிடையே அழகான சிறு கருங்கோடுகள் காணப்படும். மோவாயும் தொண்டையும் வெண்மை நிறமாக இருக்கும். மார்பும் பக்கங்களும் மங்கிய கருஞ்சிவப்பு நிறமாக நல்ல கரும்புள்ளிகளுடன் காணப்படும். இதன் கால்களில் ஓரிரு முளைகள் காணலாம்.
ஆண் பறவைகளின் உச்சந்தலை கரும்பழுப்பாக இருக்கும். முகமும் கழுத்தும் சற்று வெளிரான கரும்பழுப்பாக இருக்கும். உடலின் மேற்பகுதி கருஞ்சிவப்பு தோய்ந்த பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும். கறுப்பும் சிவப்புமான சிறு கோடுகள் உடல் முழுவதும் காணப்படும். சாம்பற் பழுப்பு நிற நெளி கோடுகள் இடையிடையே அழகாக காணப்படும். கால்களில் இரண்டு முதல் நான்கு வரையிலான முள் முளைகள் இருக்கும்.
இது கௌதாரியை விட சற்று பெரியது ஆகும். நன்கு வளர்ந்த வீட்டுக் கோழியில் முக்கால் பங்கு இருக்கும். சுமார் 36 செ.மீ. நீளம் இருக்கும். இதன் அலகு இளஞ்சிவப்பு நிறமாக இருக்கும். விழிபடலம் பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும். கால்கள் பவளச் சிவப்பாக இருக்கும். தூவிகளற்ற முகத்தின் முன் பகுதியும் இளஞ்சிவப்பாக இருக்கும்.
இந்த இனம் பெரும்பாலும் மலைப்பாங்கான புதர், வறண்ட மற்றும் ஈரமான இலையுதிர் காடுகளில் காணப்படுகிறது. இவை இந்தியா முழுவதும் கங்கைக்கு தெற்கே காணப்படுகின்றன. ஆக்கிரமிப்பு தாவரமான உண்ணிச்செடி உட்பட அடர்ந்த புதர்கள் உள்ள பகுதிகளை இவை விரும்புகிறன.
மட்டக்களப்பு நகரில் எம். ஜி. ஆரையும் சரோஜாதேவியையும் அப்போது இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் மட்டக்களப்பு பிரதிநிதியாக இருந்த செல்லையா ராஜதுரை வரவேற்றார். அக்காலத்தில் செல்லையா ராஜதுரை சார்ந்திருந்த பெடரல் கட்சி உறுப்பினர்களில் அவர் மட்டுமே தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகளான கவிஞர் கண்ணதாசன், மு. கருணாநிதி போன்றோருடன் தொடர்புடையவராக இருந்தார். அதனால் அவருக்கு ஏற்கனவே எம். ஜி. ஆரின் அறிமுகம் இருந்தது. மட்டக்களப்பு நகரசபை மண்டபத்தில் எம். ஜி. ஆருக்கும் சரோஜாதேவிக்கும் வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது.
கொழும்பு நகரில் அமைந்திருந்த சிங்களர்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு பத்திரிகை நிறுவனம் எம். ஜி. ஆரையும் சரோஜாதேவியையும் விருந்தினர்களாக அழைத்திருந்தது. இந்த நிறுவனம் தினபதி என்ற நாளேட்டையும் சிந்தாமணி என்ற வார ஏட்டையும் தமிழில் வெளியிட்டு வந்தார்கள். இந்த ஏடுகளின் ஆசிரியராக எஸ். டி. சிவநாயகம் என்பவர் இருந்தார். இவர்களின் நிறுவனம் அமைந்திருந்த கொழும்பு நகரின் பிரதான சாலை ஒன்றின் வழியாக எம். ஜி. ஆரும் சரோஜாதேவியும் திறந்த காரில் ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்கள்.
ம. கோ. இராமச்சந்திரன் 1965 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் இலங்கைக்கு பயணம் மேற்கொண்டு, பல நகரங்களில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகளில் கலந்து கொண்டார்.இந்திய நடிகரும், திரைப்பட இயக்குநரும், தயாரிப்பாளருமான எம். ஜி. ஆர். என ரசிகர்களால் அழைக்கப்படும் ம. கோ. ராமச்சந்திரன், பிற்காலத்தில் தமிழ் நாடு முதலமைச்சராக பதவி வகித்த போதிலும், இலங்கைப் பயணம் மேற்கொண்ட காலத்தில் அவர் தீவிர அரசியலில் ஈடுபட்டிருக்கவில்லை.
கொழும்பு நகரின் பிரபலமான கால்பேஸ் ஓட்டலில் இருவரும் தங்கியிருந்தார்கள். பின்னர் கொழும்பில் ஒரு பிரபல சினிமா புள்ளியும் சினிமாஸ் லிமிடெட் என்ற நிறுவனத்தின் அதிபருமான கே. குணரத்தினம் என்பவரின் விருந்தாளிகளாகத் தங்கியிருந்தார்கள்.
எம். ஜி. ஆரும் சரோஜாதேவியும் உள்ளூர் வானூர்தி மூலம் யாழ்ப்பாணத்தில் பலாலி என்ற இடத்தில் அமைந்திருந்த நிலையத்தில் போய் இறங்கினார்கள்.
எம். ஜி. ஆருடன் பல திரைப்படங்களில் இணைந்து நடித்த பி. சரோஜாதேவியும், எம். ஜி. ஆரின் உதவியாளரான ரவீந்தரும் உடன் சென்றிருந்தனர்.
பூபதியாபிள்ளையின் மகன் டாக்டர் சுந்தரம் சிற்றன்னையின் கொடுமை தாங்காது வீட்டை விட்டு வெளியேற முற்படுகிறான். சரோஜா அவனைச் சமாதானப்படுத்தி வீட்டில் தங்க வைக்கிறாள். சுந்தரத்துக்கு சரோஜாவைத் தன் வாழ்க்கைத் துணையாக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் ஏற்பட்டு அதற்கு முயற்சி செய்கிறான்.
பஞ்சரத்தின பாகவதர் என்ற ஒரு நடன, சங்கீத ஆசிரியர் சகோதரிகளுக்கு உதவுகிறார். லலிதாவை காலேஜில் படிக்க சென்னைக்கு அனுப்புகிறார். சரோஜாவுக்கு பூபதியாபிள்ளை வீட்டில் வேலை வாங்கிக் கொடுக்கிறார்.
லலிதா குழந்தையுடன் ஊருக்கு வந்து சரோஜாவிடம் செல்கிறாள். சரோஜா லலிதாவின் நிலையைக் கண்டு மானம் மரியாதையைக் காப்பாற்றத் தன் வேலையையும் சுந்தரத்தின் அன்பையும் துறந்து லலிதாவுடன் செல்கிறாள்.
சென்னைக்கு படிக்கச் சென்ற லலிதா அங்கு பணத்தைப் பறிகொடுக்கிறாள். வாசுதேவன் என்பவன் அவளுக்கு உதவுகிறான். ஆனால் அவன் அவளை ஏமாற்றி அவளை ஒரு குழந்தைக்குத் தாயாக்கிவிட்டு தப்பி விடுகிறான்.
இரு சகோதரிகள் ஒரு இந்திய தமிழ் திரைப்படமாகும். 1957-ஆம் ஆண்டு வெளியான இத்திரைப்படத்தில் ஜெமினி கணேசன், சாவித்திரி, எம். என். நம்பியார் முதலியோர் பிரதான பாத்திரங்களில் நடித்தனர்.
சுந்தர் சரோஜாவைத் தேடி அலைகிறான். ஒரு நாள் சரோஜாவைக் கண்டு விட்டான். ஆனால் அவள் ஒரு குழந்தையைச் சீராட்டிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு மனம் மாறி அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று விடுகிறான்.
சரோஜா, லலிதா இரு சகோதரிகள். ஒருவருக்கொருவர் எப்போதும் சண்டை போட்டுக் கொண்டே இருப்பது அவர்கள் வழக்கம். இவர்களை ஒற்றுமைப்படுத்த முடியாமல் தாயார் இறந்துவிடுகிறாள்.
இக்கோயில் இரு தள விமானத்துடன் கிழக்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. இக்கோயிலில் திருவுண்ணாழி, இடைநாழி, மகாமண்டபம், முன் மண்டபம் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. முன் மண்டபத்தின் வட தென் புறங்களில் குதிரை வீரன் தூண்கள், சிங்க வீரன் தூண்கள், யாளி வீரன் தூண்கள் ஆகியவை வேலைப்பாடுடன் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இம்மண்டபத்தில் பல இசைத்தூண்களும் உள்ளன.
பட்கிஸ் மாகாணம் என்பது ஆப்கானித்தானின் முப்பத்து நான்கு மாகாணங்களில் ஒன்று. இது நாட்டின் வடமேற்கில் துர்க்மெனிஸ்தானை அடுத்து உள்ளது. இந்த பிராந்தியத்தின் பெயருக்கான பொருள் பாரசீக மற்றும் பஷ்டு மொழிகளில் "காற்று இல்லம்" என்பதாகும், இது மாகானத்தின் வடக்கு மற்றும் வடமேற்கு பகுதியில் இருந்து வீசும் ஊதி என்ற புல்வெளி காற்றை குறிப்பிடுவது ஆகும். முர்காப் ஆற்றிலிருந்து பட்கிஸ் மாகாணம் பாசணவசதி பெறுகிறது. மாகாணத்தின் வட எல்லை சராகாஸ் பாலைவனத்தின் விளிம்புவரை நீண்டுள்ளது. பட்கிஸ் மாகாணம் துர்க்மென்-ஆப்கன் எல்லைக் கோட்டின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. இந்த மாகாணத்தில் இருந்து சில பகுதிகள் பிரிக்கப்பட்டு ஹெராட் மாகாணம் மற்றும் மேமனிஸ் மாகாணம் ஆகியவற்றுடன் 1964 இல் இணைக்கப்பட்டன பிரிக்கப்பட்ட பரப்பளவு 20,591 2 ஆகும். நாட்டிலுள்ள 34 மாகாணங்களில் இந்த மாகாணம் வளர்ச்சியில் பின்தங்கிய மாகாணமாகும். மாய்மனா மற்றும் ஹெறாத் நகரம் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் உள்ள குவாலா ஐ நாவ் என்ற தற்கால சிறிய நகரமே மாகாணத்தின் தலைநகராக உள்ளது.
பட்கிஸ் மாகாணத்தில் போக்குவரத்து வசதிகள் போதுமானதாக இல்லாத நிலையில் உள்ளது. மாகாணத்தில் ஒரே ஒரு வானூர்தி நிலையமாக மாகாணத்தின் தலைநகரான கலா ஐ நவ்வில் சிறிய வானூர்தி நிலையம் உள்ளது. 233 கி.மீ நீளம் கொண்ட ஆப்கான் வட்டச்சாலையின் பணிகள் 2012 ஆம் ஆண்டு துவங்கியது. இந்தச் சாலை ஹெர்ட் மற்றும் மஜிர்-ஐ ஷரீப் ஆகியவற்றை இணைக்கிறது. இதன் வழியாக பட்கிஸ் மாகாணத்திற்கான பாதை ஆப்கானஸ்தானின் பிற பகுதிகளுக்கு திறக்கும். இந்தச் சாலையின் பிரிவு ஹெர்ட் மாகாணத்தின் லெமன் முதல் ஃபர்யப் மாகாணத்தில் குவாய்சர் வரை, குவாலா-இ-நவ், முகியூர், பாலா முர்காப், கோர்மச் ஆகிய பகுதிகளின் ஊடாக செல்கிறது.
முகார்ப் ஆற்றை நம்பி நடக்கும் வேளாண்மையே இந்த பிரதேச மக்களின் வருவாய்க்கு ஆதாரமாக உள்ளது. மாகாணத்தில் 1990 களிலும் முற்பகுதியிலும், 2000 களின் பிற்பகுதியிலும் பெரும் வறச்சியை எதிர்கொண்டு, மக்கள் பல பத்தாயிரம் வீடுகளை விட்டு ஹெராட்டுக்கு வெளியில் உள்ள அகதி முகாம்களைத் தஞ்சமடைந்தனர். இந்த சூழல் தற்போது மேம்பட்டுள்ளது. ஆப்கானிஸ்தானில் பசுங்கொட்டை உற்பத்தியில் பட்கிஸ் மாகாணம் முன்னிலை வகிக்கிறது. இந்த மாகாணம் நாட்டில் கம்பளம் நெய்யும் தொழிலில் தலையாய இடத்தை வகிக்கிறது.
மாகாணத்தில் இருந்து தலிபான்கள் அதிகாரத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்ட பிறகு ஹமீது கர்சாய் மற்றும் அண்மையில் காஹானி அஹ்மத்ஜல் ஆகியோரின் ஆதரவாளர்கள் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டனர். இந்த ஆளுநர்கள் நல்ல மாற்றங்களை மாகாணத்தில் செய்யவில்லை. குறிப்பாக ஆளுநர் நசிரி தலிபான்கள் திரட்ட வசதி செய்து கொடுத்தார்.
இந்த மாகாணம் 2001 அமெரிக்க தலையீட்டுக்கு முன்பு தாலிபான்களின் படைகளால் கடைசியாக கைப்பற்றப்பட்ட பகுதியாகும். இந்த மாகாணம் விரைபில் தாலிபான்களிடமிருந்து மீண்டும் வடக்குக் கூட்டணி படைகளால் கைப்பற்றப்பட்டது.
குஜராத்தின் வரலாறு , கி மு 5,000 ஆண்டிற்கு முந்தைய உலகின் பழமையான சிந்துவெளி நாகரீகத்தின் ஹரப்பா குடியிருப்பு பகுதிகளான லோத்தல் மற்றும் தோலாவிரா , குஜராத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டன.
மௌரியர்கள், சாதவாகனர்கள் குப்தர்கள், மைத்திரகர்கள் மற்றும் மேற்கு சத்ரபதிகள் காலத்தில் குஜராத்தின் தொன்மையான பரூச் துறைமுகமும், வணிக மையமும் சிறப்புடன் விளங்கியது.
குப்தர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் குப்தப் பேரரசின் படைத்தலைவர், வல்லபி நகரத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டு மைத்திரகப் பேரரசை நிறுவி, குஜராத்தை கி பி 6 - 8ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஆண்டனர். கி பி 7ஆம் நூற்றாண்டில் சில காலம் குஜராத் பகுதி ஹர்ஷவர்தனர் ஆட்சியில் இருந்தது.
குஜராத்தின் சில பகுதிகள் இராஷ்டிரகூடர் மற்றும் பாலர்களின் பேரரசில் சில காலம் இருந்தன. 775இல் சரத்துஸ்திர சமயத்தை பின்பற்றும் பார்சி இன மக்கள் பாரசீகத்திலிருந்து அகதிகளாக குஜராத்தில் குடியேறினர்.
கி பி 14ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் தில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்சியின் படைகள் பதான் மாவட்டத்தின் அங்கில்வாரா நகரத்தை சீரழித்தும், சோமநாதர் கோயிலை இடித்தும், குஜராத்தை தில்லி சுல்தானகத்தில் இணைத்தார்.
இராஜபுத்திர இசுலாமிய ஆளுநர் அகமது ஷா அகமதாபாத் நகரை நிறுவி, 1411 முதல் 1442 முடிய குஜராத்தை ஆண்டார். பின்னர் 1576 முடிய தன்னாட்சியுடன் விளங்கிய குஜராத் சுல்தானகம், அக்பர் காலத்தில் மொகாலாயப் பேரரசில் இணைக்கப்பட்டது. சூரத் துறைமுகம் மொகலாயர் காலத்தில் சிறப்புடன் விளங்கியது. பின்னர் குஜராத்தின் கிழக்கு மற்றும் மத்தியப் பகுதிகளை மராத்தியர்கள் கைப்பற்றி 18ஆம் நூற்றாண்டு முடிய ஆண்டனர். சௌராட்டிர தீபகற்பம், கட்ச் பகுதிகளை உள்ளூர் சுதேச சமஸ்தான பிரித்துக் கொண்டு ஆண்டனர்.
மராத்தியர்களுக்கும், கம்பெனி ஆட்சியாளர்களுக்கும் 1761இல் நடந்த மூன்றாம் பானிபட் போரில் தோற்ற மராத்தியப் பேரரசின் படைத்தலைவர்களான பேஷ்வாக்கள், மராத்தியப் பேரரசின் குஜராத் பகுதிகளை தங்களுக்குள் பிரித்துக் கொண்டு தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர். பரோடா அரசு மற்றும் பவநகர் அரசுகள், இந்தியப் பிரிவினை முடிய குஜராத்தின் பெரும் பகுதிகளை ஆண்டனர்.
எட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பரத கண்டத்தின் தெற்கில் இராஷ்டிரகூடர்கள், வடமேற்கில் கூர்ஜர-பிரதிகார்கள், கிழக்கில் பாலர்கள் இணைந்த மூன்று பேரரசுகளின் கன்னோசி முக்கோணக் காலம் துவங்கியது. இம்முக்கோண காலத்தில் குஜராத்தின் வடக்குப் பகுதிகள் கூர்ஜர-பிரதிகாரப் பேரரசின் கீழும், தெற்கு குஜராத்தின் பகுதிகள் இராஷ்டிரகூடர்களின் ஆளுகையின் கீழ் இருந்தன. இராஷ்டிரகூடர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர், குஜராத்தின் தெற்கு பகுதிகளை மேலைச் சாளுக்கிய மன்னர் இரண்டாம் தைலப்பன் கைப்பற்றி ஆண்டார்.
சிவாஜியின் மறைவிற்குப் பின்னர் பேஷ்வாக்கள் மராத்தியப் பேரரசின் பகுதிகளை பிரித்துக் கொண்டு ஆண்டனர். 1803–1805இல் நடைபெற்ற இரண்டாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போருக்குப் பின்னர், குஜராத்தின் பெரும்பகுதிகளை ஆங்கிலேய கம்பெனி ஆட்சியாளர்களால் கைப்பற்றப்பட்ட போதிலும், மராத்திய பேஷ்வா கெயிக்வாட் குல பரோடா அரசர்கள் பிரித்தானியாவின் இந்திய அரசின் துணைப்படைத் திட்டத்தில் சேர்ந்து, பரோடா அரசை 1949 முடிய ஆண்டனர்.
குஜராத் கடற்கரைப் பகுதிகளான தாமன் மற்றும் தியூ, தாத்ரா மற்றும் நகர் அவேலி பகுதிகளில் போர்த்துகீசியர்கள் கைப்பற்றி தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிறுவினர். பின்னர் ஆங்கிலேய பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியாளர்கள் பரோடா போன்ற சுதேச சமஸ்தானங்களைத் தவிர தெற்கு குஜராத்தின் அகமதாபாத், பரூச், கைரா, பஞ்சமகால், கட்ச் மற்றும் சூரத் பகுதிகளை 1818 முதல் 1947 முடிய தங்கள் நேரடி ஆட்சியில் வைத்துக் கொண்டனர்.