polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
துரும்பன் பூனைகள் பொதுவாக கொறிணிகளையும் பறவைகளையும் வேட்டையாடித் தின்பவை. எனினும் இவை அவ்வப்போது பல்லிகள், தவளைகள், பூச்சிகள் போன்ற பிற உயிரினங்களையும் தின்கின்றன. துரும்பன் பூனைகள் முதன்மையாகத் தரையிலேயே வேட்டையாடுகின்றன. விரைந்து பாய்ந்து இரையைப் பிடிக்கின்றன. இவை பெரிய கோண்மாக்களிடமிருந்து தப்பிப்பதற்காக மரங்களில் ஒளிந்து கொள்கின்றன எனக் கருதுகிறார்கள். வளர்ப்புச் சூழலில் ஆண் பூனைகளும் பெண் பூனைகளும் தங்கள் வாழிட எல்லைகளை வரையறுப்பதற்காக சிறுநீரைச் சிவிறுகின்றனன.
1831-ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் புதுச்சேரியில் இருந்த துரும்பன் பூனையைக் கண்ட இசிடோர் செஃவுரி செயிண்டு-இலைர் என்ற அறிஞர் என்ற அறிவியற் பெயரை இட்டார்.
1939-ஆம் ஆண்டு இலங்கையின் மத்திய மாகாணத்தில் இருந்த ஒரு துரும்பன் பூனையைக் கண்ட இரெசினால்டு இன்னே பொக்காக்கு எனும் அறிஞர் அதற்கு எனப் பெயரிட்டார்.
துரும்பன் பூனைகள் ஆசியக் கண்டத்தின் ஆகச்சிறிய காட்டுப்பூனைகள் ஆவன. உலகிலேயே மிகச்சிறிய காட்டுப்பூனை இனமான கரும்பாதப் பூனைகளை அடுத்து மிகச்சிறிய பூனைகள் துரும்பன் பூனைகளே. துரும்பன் பூனை ஒவ்வொன்றும் ஏறத்தாழ 35 முதல் 48 செ.மீ. நீளம் இருக்கும். இப்பூனைகளுடைய வாலின் நீளம் கிட்டத்தட்ட 15 முதல் 30 செ.மீ. இருக்கும். இவற்றின் எடை வெறுமனே 0.9 முதல் 1.6 கிலோ மட்டுமே இருக்கும்.
துரும்பன் பூனைகள் சில குறிப்பிட்ட வகைச் சூழல்களில் மட்டுமே வாழ்வன. ஈர இலையுதிர்காடுகள், உலர் இலையுதிர்காடுகள், புதர்க்காடுகள், புல்வெளிக்காடுகள் ஆகிய வாழ்விடங்கள் இவற்றுக்கு ஏற்றவை. பசுமைமாறாக் காடுகளில் இவற்றைப் பொதுவாகக் காண முடியாது. இவை அடர்ந்த மரங்களுடைய பகுதிகளையும் பாறைப்பாங்கான பகுதிகளையும் விரும்புகின்றன.
இலங்கையில் மலைக்காடுகளிலும், உயரம் குறைந்த மழைக்காடுகளிலும் துரும்பன் பூனைகள் பதிவாகியுள்ளன. பசுமைமாறா உலர்க் காடுகளிலொன்றும் பசுமைமாறா மழைக்காடுகளில் ஒன்றுமாக இருவேறு இனக்குழுக்கள் இலங்கையில் அறியப்பட்டுள்ளன. 2016-ஆம் ஆண்டு முதன்முறையாக ஆர்ட்டன் சமவேளிக் காடுகளில் 2084 முதல் 2162 மீட்டர் உயரத்தில் இவை பதிவாயின.
நேப்பாளத்தின் பர்தியா தேசியப்பூங்காவில் 2012-ஆம் ஆண்டு மார்ச்சு மாதத்திலும் சுக்கிலபந்தா கானுயிர்க் காப்பகத்தில் 2016-ஆம் ஆண்டு மார்ச்சிலும் துரும்பன் பூனைகள் பதிவாகியுள்ளன.
அந்த காலகட்டத்தில், புகழ்பெற்ற கூடியாட்ட மேதையான, பெயின்குளம் ராமன் சாக்கியார், கலாமண்டலத்தில் கூடியாட்டம் துறையை அமைக்கும் பணியில் இருந்தார். மேலும் நிறுவனத்தின் நிறுவனர் வள்ளத்தோள் நாராயண மேனன் மற்றும் கே.என். பிசரோடியின் வற்புறுத்தலின் பேரில், சிவன் தனது போக்கை மாற்றிக்கொண்டார். கூடியாட்டத்தின் முதல் தொகுப்பின் இரண்டு மாணவர்களில் ஒருவராக, கூடியாட்டம் படித்தார். மேதைகளான பெயின்குளம் ராமன் சாக்கியார், கலாமண்டலம் இராமன்குட்டி நாயர் , மற்றும் கலாமண்டலம் கிருட்டிணன்குட்டி போடுவால் ஆகியோரிடமிருந்து கலையை கற்ற சிவன்ஒரு அதிர்ஷ்டசாலியாவார்.
சிவன் நம்பூதிரியின் தொழில் வாழ்க்கையின் சிறப்பம்சம் பாரிஸில்ஏற்பட்டது. அவர் கைலாசோதரணம் மற்றும் பார்வதிவிராகம் ஆகிய இரண்டு நிகழ்ச்சிகளைச் நிகழ்த்தியபோது, கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய கலை வடிவங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான யுனெஸ்கோ நடுவர் மன்றம் யுனெஸ்கோவின் மனிதநேயத்தின் வாய்வழி மற்றும் புலனாகாத பாரம்பரியத்தின் தலைசிறந்த படைப்பு சேர்ப்பதற்கு பரிசீலித்தது. நிகழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து கூடியாட்டத்தை சேர்க்க நடுவர் மன்றம் ஒப்புதல் அளித்தது.
கூடியாட்டம் நிகழ்த்திய சாக்கியர் சமூகத்திற்கு வெளியில் இருந்து வந்த முதல் கலைஞர் சிவன் நம்பூதிரி. நிறுவன வழியில் கூடியாட்டம் கற்ற முதல் நபராகவும் இவர் கருதப்படுகிறார் இவர் நுழையும் வரை, கூடியாட்டம் குருகுல முறையின் கீழ் கற்பிக்கப்பட்டது. சிவன் நம்பூதிரிக்கு மற்றொரு முதல் காரணம், இவர் நங்கியார் கூத்து நிகழ்த்திய முதல் ஆண் ஆவார். நம்பியார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் நிகழ்த்தும் நங்கியர்களின் களமாக இருந்தது. கூடியாட்டம் ஆடைகளிலிலும் அதனுடன் இணைந்த இசையிலும் புரட்சியை ஏற்படுத்திய பெருமை இவருக்கு உண்டு.
1950 ஆம் ஆண்டில் தென்னிந்திய மாநிலமான கேரளாவில் உள்ள பாலக்காட்டின் ஷோர்னூரில், ஒரு விவசாயியான அம்மன்கோட்டு மானக்கல் மாதவன் நம்பூதிரி, மற்றும் தேவகி அந்தர்ஜனம் ஆகியோருக்கு மூன்று மகன்களில் இளையவராக சிவன் நம்பூதிரி பிறந்தார். இவர் கனயம் மற்றும் வதனம்குரிச்சி ஆகிய ஊர்களில் தனது ஆரம்ப பள்ளிப்படிப்பைப் பெற்றார். ஆனால், ஒரு ஏழை மாணவராக இருந்ததால், 7 ஆம் வகுப்பிலேயே பள்ளியை விட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது. 1965 ஆம் ஆண்டில், தனது 14ஆவது வயதில், கதகளி கற்க கேரள கலாமண்டலத்தில் சேர்ந்தார்.
கலாமண்டலம் சிவன் நம்பூதிரி இவர் ஒரு இந்திய பாரம்பரிய நாடக கலைஞராவார். கேரளாவைச் சேர்ந்த கூடியாட்டத்தை நிகழ்த்திய சாக்கியர் சமூகத்திற்கு வெளியில் இருந்து வந்த முதல் கலைஞர் சிவன் நம்பூதிரியாவார். கூடியாட்டம் கலைக்கு இவர் செய்த பங்களிப்புகளுக்காக 2012 ஆம் ஆண்டில், இந்திய அரசால் இவருக்கு பத்மஸ்ரீ விருது வழங்கப்பட்டது.
1975 ஆம் ஆண்டில், கேரள கலாமண்டலத்தில் கூடியாட்டம் பீடத்தில் பயிற்றுவிப்பாளராக சேர்ந்தார். தற்போது அங்கு மிகவும் அனுபவம் வாய்ந்த ஆசிரியராக உள்ளார். 1980 ஆம் ஆண்டில், கோழிகோடு பல்கலைக்கழகம் இவரை நாடகப்பள்ளியின் ஒரு பகுதியாக பணியாற்ற அழைத்தது. அங்கிருந்து வருகை பேராசிரியராக பணியாற்றி வருகிறார்.
6 வருட ஆரம்ப படிப்பிற்குப் பிறகு, சிவன் 2 வருட முதுகலை பட்டப்படிப்புக்கு கலாமண்டலத்தில் சேர்ந்தார். இதைத் தொடர்ந்து புது தில்லியில் இந்திய அரசு கலாச்சாரத் துறையின் உதவித்தொகையின் உதவியுடன் மேம்பட்ட படிப்பினை மேற்கொண்டார்.
சிவன் நம்பூதிரி உள்ளூர் பள்ளியில் சமசுகிருத ஆசிரியரான இந்திரா என்பவரை மணந்தார். இத்தம்பதியருக்கு இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர். இவர்கள் குடும்பம் பாலக்காட்டில் வசிக்கிறது.
இந்தோனேசியாவில் உள்ள பள்ளிகள் அரசு அல்லது தனியார் துறைகளால் நடத்தப்படுகின்றன. சில தனியார் பள்ளிகள் தங்களை " தேசிய பிளஸ் பள்ளிகள்" என்று குறிப்பிடுகின்றன, இதன் பொருள் அவர்களின் பாடத்திட்டம் கல்வி அமைச்சினால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட தேவைகளைத் தாண்டியும் உள்ளது என்பதைக் குறிப்பதாக உள்ளது. மீறுகிறது, குறிப்பாக ஆங்கிலத்தை கற்பித்தல் மொழியாகப் பயன்படுத்துதல் அல்லது தேசிய பாடத்திட்டத்திற்கு பதிலாக சர்வதேச பாடத்திட்டத்தைக் கொண்டிருத்தல் போன்றவை இத்தகைய பள்ளிகளின் சிறப்பம்சங்களாகக் கூறப்படுகின்றன. இந்தோனேசியாவில் சுமார் 1,70,000 தொடக்கப் பள்ளிகள், 40,000 ஜூனியர்-மேல்நிலைப் பள்ளிகள் மற்றும் 26,000 உயர்நிலைப் பள்ளிகள் உள்ளன. இந்த பள்ளிகளில் 84 சதவீதம் தேசிய கல்வி அமைச்சகத்தின் கீழும், மீதமுள்ள 16 சதவீதம் மத விவகார அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ளன.
கல்வி என்பது ஒரு ஆய்வுச் சூழலையும் கல்விச் செயல்முறையையும் நிறுவுவதற்கான ஒரு திட்டமிட்ட முயற்சியாக வரையறுக்கப்படுகிறது, இதனால் மாணவர் மத மற்றும் ஆன்மீக நிலையில் தனது திறனை வளர்த்துக் கொள்வது, நனவு, ஆளுமை, நுண்ணறிவு, நடத்தை மற்றும் படைப்பாற்றல் போன்றவற்றில் தனது மற்றும் பிற குடிமக்களின் நிலைமையை வளர்த்துக்கொள்து ஆகியவற்றுக்கான வாய்ப்பை வழங்க வேண்டும். இந்தோனேசியாவில் இரண்டு வகையான கல்வி உள்ளது என்றும் அரசியலமைப்பு குறிப்பிடுகிறது: முறையான கல்வி மற்றும் முறைசாரா கல்வி என்பவையே அவை. முறையான கல்வி மேலும் மூன்று நிலைகளாக, அதாவது, முதல்நிலை, இடைநிலை மற்றும் மூன்றாம் நிலை கல்வி என பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்தோனேசியாவில் கல்வி கல்வி மற்றும் கலாச்சார அமைச்சகம் மற்றும் மத விவகாரங்களுக்கான அமைச்சகம் ஆகியவற்றின்பொறுப்பின் கீழ் வருகிறது. இந்தோனேசியாவில், அனைத்து குடிமக்களும் பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் கட்டாயக் கல்வியை மேற்கொள்ள வேண்டும், பள்ளிக்கல்வியானது, தொடக்க நிலையில் ஆறு ஆண்டுகளும், இடைநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளி மட்டங்களில் தலா மூன்று ஆண்டுகளும் கொண்டதாகும். இஸ்லாமிய பள்ளிகள் மத விவகார அமைச்சகத்தின் பொறுப்பில் உள்ளன.
இந்தோனேசியாவில் இசுலாமிய அரசின் தோற்றம் இசுலாமிய மற்றும் இந்து-புத்த மரபுகளின் பண்பாட்டு இணக்கத்தால் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்த நேரத்தில், போன்டோக் பேசான்ட்ரன் என்ற இசுலாமிய உறைவிட பள்ளிகளின் ஒரு வகை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இவ்வகைப் பள்ளிகல் பல நிறுவப்பட்டன இருந்தது. பெசன்ட்ரனின் இருப்பிடம் பெரும்பாலும் நகரத்தின் பரபரப்பான கூட்ட நெருக்கடியிலிருந்து வெகு தொலைவில் அமைந்திருந்தது.
இந்தோனேசியாவில் தொடக்கக் கல்வியானது டச்சுக்காரர்களால் காலனித்துவ காலத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. டச்சு கல்வி முறை என்பது காலனியின் மக்கள்தொகையின் சமூக நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கல்வி கிளைகளின் தொடராகும். இது ஐரோப்பிய மக்களுக்காக தனியாக அமைக்கப்பட்ட சிறந்த நிறுவன அமைப்பாகும்.
சுலாஜ்ஜா ஆகஸ்ட் 26, 1970 இல் பிறந்தார். 1990 ஆம் ஆண்டில் புனே பல்கலைக்கழகத்தின் ப்ரிஹான் மகாராஷ்டிரா வணிகக் கல்லூரியில் வணிகத்தில் பட்டம் பெற்றார். அவர் பிட்ஸ்பர்க்கில் உள்ள புகழ்பெற்ற கார்னகி மெலன் பல்கலைக்கழகத்தில் எம்பிஏ வைத்திருப்பவர் ஆவார். கைனடிக் இன்ஜினியரிங் நிறுவனர் மற்றும் மறைந்த ஸ்ரீ எச்.கே.பிரோடியாவின் பேத்தி மற்றும் ஃபிரோடியா குழுமத்தின் நிறுவனர் மற்றும் தற்போதைய தலைவரான பத்மஸ்ரீ அருண் ஃபிரோடியாவின் மகள் ஆவார். அவரது படிப்பு முழுவதும், அவர் முதல் தரவரிசை பெற்றவர். எஸ்.எஸ்.சி தேர்வுகளில் முதலிடத்தில் அவரது பெயர் தோன்றியது மற்றும் அவர் எச்.எஸ்.சி தேர்வுகளில் மாநிலத்தில் முதலிடம் பிடித்தார்.
கைனடிக் மோட்டார் நிறுவனத்தில் சேருவதற்கு முன்பு, கலிபோர்னியாவை தளமாகக் கொண்ட பார்ரா இன்டர்நேஷனல் என்ற முதலீட்டு பகுப்பாய்வு நிறுவனத்தில் நான்கு ஆண்டுகள் பணியாற்றினார். இந்தியாவில் கைனடிக் மோட்டார் நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகளை அமைப்பதில் அவர் முக்கிய பங்கு வகித்தார். நிறுவனத்திற்கான புதிய உத்திகளை வடிவமைத்து செயல்படுத்துவதில் சுலஜ்ஜா முக்கிய பங்கு வகித்தார். கைனடிக் மோட்டார் நிறுவனத்தின் இயக்குநர் மற்றும் கைனடிக் கிரீன் எனர்ஜி லிமிடெட் ஆகியவற்றின் பாத்திரத்தையும் அவர் செய்கிறார். குழுவின் ஒட்டுமொத்த வணிக மேம்பாட்டு நடவடிக்கைகளுக்கு அவர் பொறுப்பேற்கிறார்.
2002 ஆம் ஆண்டில் வணிகத்திற்கான சொசைட்டி இளம் சாதனையாளர் விருதும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டது. 2003 ஆம் ஆண்டில், சந்தைப்படுத்தல் மற்றும் மேலாண்மை நிறுவனம், பெண் தலைமை நிர்வாக அதிகாரியாக சிறந்த செயல்பட்டிர்காக அவருக்கு விருதை வழங்கியது. அதே ஆண்டில் " பிசினஸ் டுடே " என்ற முன்னணி பத்திரிகையிலிருந்து யங் சூப்பர் சாதனையாளர் விருதையும் பெற்றார்.
தென் கொரியாவின் ஹியோசங் மோட்டார்ஸுடன் இணைந்து இயக்கவியல் செயல்படுகிறது. இந்த முக்கிய ஒத்துழைப்பு மிகவும் பிரபலமான இயக்கவியல் அக்விலா மற்றும் வால்மீனை அறிமுகப்படுத்த வழிவகுத்தது.
அவற்றுள் பஞ்சாபி , பாரசீகம் , ஆங்கிலம் , உருது , சமஸ்கிருதம் மற்றும் இந்தி மொழி உள்ளிட்ட 601 கையெழுத்துப் பிரதிகள் உள்ளன.
1904 ஆம் ஆண்டு முதல் 1988 ஆண்டு வரையிலான காலத்தைச் சேர்ந்த பஞ்சாபி இதழ்களானபுல்வாரி, குர்மத் பர்காஷ் மற்றும் ஆங்கில இதழான சீக்கிய விமர்சனம் ஆகியவற்றின் தொகுதிகளும், சீக்கிய வரலாற்று மாநாட்டின் 35 தொகுதிகளும் உள்ளன.
1904 இல் தொடங்கி, பஞ்சாப் பகுதியில் வெளியானஆங்கிலம், பஞ்சாபி, உருது மற்றும் இந்தி மொழிகளில் வெளியான நாளிதழ்கள் தொடர்பான 380 கோப்புகள் உள்ளன. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 90 நாளிதழ்களின் நறுக்குகளைக் கொண்டகோப்புகளும் இங்கு உள்ளன.
ஆய்வாளர்களின் வசதிக்காக அரிய ஆவணங்களைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில் இந்த மையம் செயல்பட்டு வருகிறது. டிஜிட்டல் திட்டத்தின் அடிப்படையில் 3,25,000க்கும் மேற்பட்ட பக்கங்கள் டிஜிட்டல் முறைப்படி படியெடுக்கப்பட்டுள்ளன. சீக்கிய வரலாற்று ஆய்வு மையம் பழைய நாணயங்கள், ஆயுதங்கள், ஓவியங்கள் மற்றும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிற பொருட்களின் தொகுப்புகளைக் கொண்டுள்ளது.
கையெழுத்துப் பிரதிகளை மீட்டெடுக்கும் பணி தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. இத்திட்டம் அங்கு நடைபெறுகின்ற உள்-திட்டமாகும். ஓவியங்கள் மற்றும் கலைப் பொருள்களை டிஜிட்டல் மயமாக்கும் பணி எதிர்காலத்தில் விரைவில் சி நிறைவடையும் நிலையில் உள்ளது. மேலும் டிசம்பர் 2018 இல் மையத்தின் புதிய கட்டிடத்தில் அமைக்கப்பட்ட பல்வேறு காட்சிக் கூடங்களில் ஏராளமான காட்சிப் பொருள்கள் ஏற்கனவே காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன.
சீக்கிய வரலாற்று ஆய்வு மையம் இன்றுவரை 21 வெளியீடுகளை உருவாக்கியுள்ளது. அவற்றுள் பின்வருபவை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவையான வெளியீடுகள் ஆகும் :
சீக்கிய வரலாற்று ஆய்வு மையம் அமிர்தசரஸ் நகரில் உள்ள கால்சா கல்லூரியின் நிர்வாகக் குழுவால் 1930 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டது. இது சீக்கிய வரலாற்றை நவீன வரலாற்று கண்ணோட்டத்தில் எழுதும் நோக்கிலும், வெளியிடும் நோக்கிலும் உருவாக்கப்பட்ட மையமாகும்.
நிர்வாகக் குழுவால் இந்த மையத்தை உருவாக்குவதில் கரம் சிங்கிற்கு முக்கிய பங்கு வழங்கப்பட இருந்தது. இருந்தாலும், அவரது திடீர் மறைவின் காரணமாக, கால்சா கல்லூரியின் கீழ் சீக்கிய வரலாற்றுத் துறையாக எஸ்.ஜகத் சிங் அவர்களால் இந்த மையம் தொடங்கப்பட்டது, பின்னர் 20 அக்டோபர் 1931 ஆம் நாளன்று டாக்டர் காந்தா சிங் அவர்கள் இதன் பொறுப்பினை ஏற்றார்.
இந்த மையத்தில், சீக்கிய வரலாறு தொடர்பான, குரு நானக்கின் காலம் தொடங்கி தற்போதைய காலம் வரையிலான வரலாற்று ஆதாரங்கள் கிடைக்கின்றன, .இந்த ஆதாரங்கள் பாரசீகம், பஞ்சாபி மற்றும் ஆங்கிலம் உட்பட பல மொழிகளில் உள்ளன. பொதுவாக, இந்த ஆதாரங்கள் பாட்னாவிலுள்ள குடபட்ஷ நூலகம், உத்திரப் பிரதேச மாநிலத்திலுள்ள ராம்பூரில் உள்ள ராஜா நூலகம், ஹைதராபாத்தில் உள்ள சலார்ஜங் அருங்காட்சியகம், புனாவில் உள்ள சிந்திஸ் அலுவலகம் , மற்றும் ஜெய்ப்பூர் மாநில ஆவணக் காப்பகத் துறைகளிலிருந்தும் வெளிநாடுகளில் இருந்து, குறிப்பாக லண்டனில் உள்ள இந்திய அலுவலக நூலகத்திலிருந்தும் நகல்களைப் பெற்று இந்த ஆதாரங்கள் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன.
கணக்கெடுப்புப் கட்டடத்தின் வகை: (குடியிருப்பு/ குடியிருப்பு மற்றும் கடை/ கடை/ தொழிலகம்/வணிகம்/ கல்வி நிலையம்/வழிபாட்டுத் தலம்/பிற)
பட்டியல் சமூகத்தவர் மற்றும் பழங்குடி மக்களின் எண்ணிக்கை. (பட்டியல் சமூத்தவர் எனில் இந்து, சீக்கியம் மற்றும் பௌத்த சமயத்தை பின்பற்றுவர்களை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்படும்)
முதல் கட்ட பணியில் மக்கள் குடியிருப்பு வீடுகள் கணக்கெடுக்கப்பட்டுப் பட்டியல் தயாரிக்கப்படும் போது 34 கேள்விகள் கேட்கப்படும். தேசிய மக்கள் தொகை பதிவேடு திட்டத்தில் 14 கேள்விகளும் இடம்பெறும். மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் போது ஆதார் அட்டை, வாக்காளர் அடையாள அட்டை, ஓட்டுநர் உரிமம், அலைபேசி எண் போன்ற விவரங்களும் சேகரிக்கப்படும்.
மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு எவ்வாறு நடத்த வேண்டும் என்பதற்கான விதிமுறைகளைக் குறித்த 14 பக்க சுற்றறிக்கையை அனைத்து மாநில அரசுகளுக்கு தலைமைப் பதிவாளர் மற்றும் இந்திய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு ஆணையர் அனுப்பியுள்ளார்.
கரடி கதைகள் , என்பது இந்தியாவின் சென்னையை தளமாகக் கொண்ட ஒரு சுயாதீனமான குழந்தைகள் விரும்பும் நூல்களை வெளியிடும் ஒரு பதிப்பகத்தின் பெயராகும். இது முதன்மையாக பட புத்தகங்கள் மற்றும் ஒலி புத்தகங்களில் கவனம் செலுத்துகிறது. குழந்தைகள் வெளியீட்டு உலகில் இந்திய கலாச்சாரத்திற்கான ஒரு இடத்தை உருவாக்கும் நோக்கத்துடன் இது 1996 இல் தொடங்கப்பட்டது. எழுத்தாளர்கள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் இசைக்கலைஞர்கள் ஆகியோர் ஒரு குழுவாகச் செயல்பட்டு இதனை உருவாக்கினார்கள். இது, அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதிலிருந்து, கரடி கதைகள் தலைப்புகள் தொடர்ந்து இந்தியாவில் அதிகம் விற்பனையாகும் வெளியீடுகளில் ஒன்றாக உள்ளது. பல தலைப்புகள் 100,000 க்கும் மேற்பட்ட பிரதிகள் விற்றுள்ளன. பெரும்பாலான தலைப்புகள் 20,000 பிரதிகள் கடந்துவிட்டன. ஒலி புத்தகங்கள், பிரபலங்களின் பட்டியலால் விவரிக்கப்பட்டு, பாரம்பரிய இந்திய ராகங்களில் அமைக்கப்பட்டன. இவை பயிற்சி பெற்ற இசைக்கலைஞர்களால் நிகழ்த்தப்படுகின்றன.
இந்தத் தொடரில் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் நாட்டுப்புறக் கதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. பிராந்தியத்தின் விளக்கப்படங்கள் மற்றும் இசை பிரதிநிதிகளுடன், இந்த கதைகள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளின் முழுமையான கலாச்சார அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன. ராஜஸ்தான், தமிழ்நாடு, மேற்கு வங்காளம் மற்றும் பீகார் ஆகிய நாடுகளிலிருந்து இந்தத் தொடரின் ஆரம்ப நான்கு நாட்டுப்புறக் கதைகள் உஷா உதுப் அவர்களால் விவரிக்கப் பட்டன. இந்த நிறுவனத்தின், சூத்திரதாரர் மற்றும் கதைசொல்லி களம், தற்போது நந்திதா தாஸால் கையகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
குழந்தைகளிடையே பன்மொழி கற்றலை மேம்படுத்துவதற்காக இருமொழிகளான, ஆங்கிலம் / இந்தி மற்றும் ஆங்கிலம் / தமிழ் பதிப்புகளில் உலகம் முழுவதும் இருந்து பிரபலமான புத்தகங்கள் இந்த நிறுவனத்தின் மூலமாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இதில், சிறந்த விற்பனையாளரான எரிக் கார்லின் எழுதிய 'தி வெரி ஹங்ரி கேட்டர்பில்லர்' புத்தகமும் இதில் அடங்கும்.
குழந்தைகளுக்கான கரடி கதைகள் பட புத்தகங்கள், பாலினம், சுற்றுச்சூழல் பற்றிய கதைகள், விலங்குகளின் கதைகள், இந்திய நாட்டுப்புறக் கதைகள், கருணை பற்றிய கதைகள் மற்றும் எண்ணுதல், வண்ணங்கள் மற்றும் வடிவங்கள் பற்றிய கருத்து புத்தகங்கள் போன்ற பல்வேறு தலைப்புகளை உள்ளடக்கியது.
திறமையான எழுத்தாளர்களால் எழுதப்பட்ட இக்கதைகள், வார்லி, கோண்ட் மற்றும் மதுபானி போன்ற இந்திய நாட்டுப்புற கலைகள் உட்பட பல்வேறு பாணிகளில் வண்ணமயமான எடுத்துக்காட்டுகளைக் கொண்டுள்ளது.
கச்சி கோடி நடனம் மற்றும் கச்சி கோரி என்றும் உச்சரிக்கப்படும், இது இந்திய நாட்டுப்புற நடனமாகும். இது முதலில் ராஜஸ்தானின் செகாவதி பகுதியில் தோன்றியது. அதன் பின்னர் இது நாட்டின் பிற பகுதிகளிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளது. நடனக் கலைஞர்கள் புதுமையான குதிரை போன்ற ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு, போலி சண்டைகளில் பங்கேற்கிறார்கள். ராஜஸ்தானைச் சேர்ந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான நாட்டுப்புற நடனம் கச்சி கோடி தனித்துவமான நடன ஆடைகளுக்கு பெயர் பெற்றது. அதே நேரத்தில் ஒரு பாடகர் உள்ளூர் கொள்ளைக்காரர்களைப் பற்றிய நாட்டுப்புறக் கதைகளை விவரிக்கிறார். மணமகனின் விருந்தை வரவேற்பதற்கும் மகிழ்விப்பதற்கும் திருமண விழாக்களிலும், பிற சமூக அமைப்புகளிலும் இது பொதுவாக நிகழ்த்தப்படுகிறது. நடனத்தை நிகழ்த்துவது சில தனிநபர்களுக்கு இது ஒரு தொழிலாகும்.
கச்சி கோடி நடனக் கலைஞர்கள், பாடகர்கள் மற்றும் இசைக்கலைஞர்களின் ஒருங்கிணைந்த நடிப்பை உள்ளடக்கியது. ராஜஸ்தானில், மற்றும் தலைப்பாகை அணிந்த ஆண்கள், குதிரை உடையுடன் நடனமாடுகிறார்கள். உடையின் ஒரு பகுதி ஒரு மூங்கில் சட்டத்தால் வளைக்கப்பட்டு குதிரையை ஒத்திருக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னர் இது பிரகாசமான வண்ண துணியால் மூடப்பட்டிருக்கும். இது சிசா எனப்படும் கண்ணாடி-வேலை பூ வேலைப்பாடுகள் மூலம் விரிவாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. போலி குதிரைக்கு கால்கள் இருக்காது. அதற்கு பதிலாக, நடனக் கலைஞரின் இடுப்பைச் சுற்றி அவரது கால்களின் முழு நீளத்தையும் உள்ளடக்கியிருக்கும். கணுக்காலைச் சுற்றி, நடனக் கலைஞர்கள் பாரம்பரிய நடனக் கலைஞர்கள் அணியும் மணிகள் அடங்கிய சலங்கையினை அணிந்து கொள்வார்கள்.
குழு நடனமாக நிகழ்த்தும்போது, மக்கள் கைகளில் வாள்களுடன் எதிர் பக்கங்களில் நின்று முன்னும் பின்னுமாக விரைவாக ஓடுவார்கள். இது மேலே இருந்து பார்க்கும்போது, பூக்களைத் திறப்பதையும் மூடுவதையும் ஒத்திருக்க்கும். நடனக் கலைஞர்கள் புல்லாங்குழல் இசையின் தாளத்திற்கும் தோல் வாத்தியத்தின் துடிப்பிற்கும் நகர்கின்றனர். கதைகளிலேயே இராபின் ஊட்டைப் போலவே பணக்கார வணிகர்களையும் கொள்ளையடிப்பார்கள். அப்பகுதியின் ஏழைகளுக்கு கொள்ளையை விநியோகிப்பார்கள்
கச்சி கோடி, மணமகனின் விருந்தை மகிழ்விப்பதற்காக திருமண விழாக்களில் சித்தரிக்கப்பட வேண்டிய பொழுதுபோக்கு செயலாக ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டது. கச்சி கோடியின் அடிப்படை கருப்பொருள், அந்த நேரத்தில் அப்பட்டமான வாள்களைப் பயன்படுத்தி போலி சண்டைகளை சித்தரிப்பது, நடனக் கலைஞர்கள் குதிரையில் அமர்ந்த போர்வீரர்களாகத் தோன்றியது; இதற்கிடையில் பாடகர்கள் செயல்திறன் அடிப்படையாகக் கொண்ட நாட்டுப்புறக் கதையை சொல்வார்கள்.
இந்தியில், கச்சி என்பதற்கு பல சாத்தியமான அர்த்தங்கள் உள்ளன. அவற்றில் கச்சி என்பது "கச்சு பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்தவை என்பதும் கோடி என்பது "உடை" என்றும் ஒரு பொருளாகும். கோடி என்றால் பெண்குதிரை என்றும் பொருள்படும். இவை இரண்டும் சேர்த்து கச்சி கோடி நடனக் கலைஞரின் இடுப்பில் அணிந்திருக்கும் குதிரை உடையை குறிக்கிறது.
ஜெய்சால்மேரின் ரூனிச்சா நகரியின் நாட்டுப்புற தெய்வமான பாபா ராம்தேவ்ஜியின் கதையிலிருந்து நடன வடிவமைப்பின் உத்வேகம் வந்ததாக அறியப்படுகிறது. கதையின்படி, ஒரு இளம் குழந்தையாக பாபா ராம்தேவ்ஜி பொம்மை குதிரைகளை மிகவும் விரும்பினார். இது இறுதியில் ஒரு அதிசயத்திற்கு வழிவகுத்தது, பின்னர் இந்த நடன வடிவத்தை பெற்றெடுத்தது.
மா சரஸ்வதி தேவி கோயில் சோட்டா திரிலோக்பூர் மற்றும் சரசுவதி தேவி கோயில் சோட்டா திரிலோக்பூர் என்று அழைக்கப்படும் சரசுவதி தேவியின் புனித கோயில் சோட்டா திரிலோக்பூர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது. இது ஹரியானா மற்றும் இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் எல்லையில் உள்ள இராய்ப்பூர் ராணியில் இருந்து 11 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. இந்தக் கோயில் அறிவு மற்றும் கற்றலின் தெய்வமான அன்னை சரசுவதிக்கு சொந்தமானது. ஸ்ரீ சரசுவதி தேவியின் இந்த புனித ஆலயத்தின் வரலாறு குறித்து பல வாய்வழி மரபுகள் நடைமுறையில் உள்ளன. இந்த கிராமம் பழைய நஹான் மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக அமைந்தது.
2001 இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இராய்ப்பூர் ராணி நகரத்தின் மக்கள் தொகை 7027 ஆகும். இதில் ஆண்கள் 54% ஆகவும் பெண்கள் 46% ஆகவும் உள்ளனர். இராய்ப்பூர் ராணி நகரத்தின் சராசரி கல்வியறிவு விகிதம் 69% ஆகும். இது தேசிய சராசரியான 59.5% ஐ விட அதிகமாகும். இதில் ஆண் கல்வியறிவு 74%, பெண் கல்வியறிவு 63%. இராய்ப்பூர் ராணியில், 15% மக்கள் 6 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். இது புராண மற்றும் வரலாற்று முக்கியத்துவத்திற்கும் பெயர் பெற்றது. பத்தாவது சீக்கிய குரு, குரு கோபிந்த் சிங் இராய்ப்பூர் ராணியைப் பார்வையிட்டார் என்று நம்பப்படுகிறது, எனவே இந்த இடத்திற்கு ராணியின் பெயரை சூட்டினார்.
இராய்ப்பூர் ராணி என்பது இந்திய மாநிலமான அரியானாவில் உள்ள பஞ்சகுலா மாவட்டத்தில் உள்ள நகரமாகும் . இது சண்டிகர் - நஹான் - பயந்தா சாஹிப் - தேராதூன் நெடுஞ்சாலையில், சண்டிகர்- மொகாலி - பஞ்சகுலா நகர நகரங்களில் இருந்து 30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இது தேரா பாஸி தொழில்துறை மண்டலத்திலிருந்து சுமார் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், பார்வாலா தொழில்துறை மண்டலத்திலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் உள்ளது. அம்பாலா மாவட்டத்தில் உள்ள நாராயங்கர் இதன் அருகாமையில் உள்ள அடுத்த பெரிய நகரம் ஆகும்.
இராய்பூர் ராணி நகரம் 1420 ஆம் ஆண்டில் இராவ் ராய் சிங் என்பவரால் நிறுவப்பட்டது. இவர் அஜ்மீரில் இருந்து வந்த ராணா ஹர் ராயின் மகன்களில் ஒருவராக இருப்பதாகக் கூறினார். ராவ் சாஹிப் என்று பெயரிடப்பட்ட அவரது சந்ததியினரால் இந்திய சுதந்திரம் அடையும் வரை ஆட்சி செய்யப்பட்டது.
இராய்ப்பூர் ராணி கோட்டை அஜ்மீரில் இருந்து வந்து இந்திய சுதந்திரம் அடையும் வரை ஆட்சி செய்த சந்ததியினரால் கட்டப்பட்ட கோட்டையாகும்.
இது இயற்கையின் அருட்கொடையைக் கொண்ட ஒரு இடம். மோர்னி ஹில்ஸ் என்று அழைக்கப்படும் பிரபலமான சுற்றுலா இடமும் 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.
பாகிஸ்தானின் கில்கிட்- பாக்கித்தானின் கில்கிட்-பால்தித்தானிலுள்ள அன்சா கோஜலில் உள்ள சிம்ஷால் கிராமத்தில் பிறந்த பெயிக், தனது சகோதரர் மிர்சா அலி என்பவரால் 15 வயதிலிருந்தே மலையேறுதலில் பயிற்சி பெற்றார். அவர் இளங்கலை பட்டம் பெற்ற மாணவி ஆவார். சமீனா தனக்கு நான்கு வயதாக இருக்கும்போதே மலையேறத் தொடங்கினார். இமயமலையைத் தவிர, இந்து குஷ் மற்றும் காரகோரத்தின் சிகரங்களில் ஒரு மலை வழிகாட்டியாகவும், பயணத் தலைவராகவும் பெயிக் பணியாற்றி வருகிறார். பெயிக் 2009 முதல் ஒரு தொழில்முறை மலையேறுபவராக உள்ளார். ஆசாத் சம்மு-காசுமீர் மற்றும் கில்கிட் பால்த்திஸ்தானின் தொலைத் தொடர்பு இயக்ககமான சிறப்பு தகவல் தொடர்பு அமைப்பு அவரை அதன் விளம்பரத் தூதராக நியமித்துள்ளது. இந்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடும் விழா ராவல்பிண்டியில் உள்ள சிறப்பு தகவல் தொடர்பு அமைப்பின் தலைமையகத்தின் நடைபெற்றது. இந்நிகழ்ச்சியில் மேஜர் ஜெனரல் அமீர் அஜீம் பஜ்வா மற்றும் சிறப்பு தகவல் தொடர்பு அமைப்பின் அதிகாரிகள் பலரும் கலந்து கொண்டனர்
2013 மே19 அன்று எவரெஸ்ட் சிகரத்தை ஏறிய முதல் இந்திய பெண்மணி மற்றும் மூன்றாவது இந்தியர் என்ற பெருமையை சமினா பெயிக் பெற்றார். எவரெஸ்ட் சிகரத்தை ஏறுவதில் இந்திய இரட்டை சிறுமிகளான தாஷி மற்றும் நுங்ஷி மாலிக் ஆகியோரும் அவருடன் சேர்ந்து கொண்டனர். இந்தோ-பாக்கித்தான் நட்பு மற்றும் அமைதியின் செய்தியை பரப்புவதற்காக அவர்கள் ஒன்றாக இந்தியா மற்றும் பாக்கித்தானின் தேசியக் கொடிகளை உச்சத்தில் நட்டனர். மலையேறுவதற்கு முன்பு தனது சகோதரருடன் ஒரு நேர்காணலில்; இந்த பயணம் பாலின சமத்துவத்தின் நிரூபணம் என்றும் பெயிக் கூறினார். எவரெஸ்ட் சிகரம் சுமார் 248 மீட்டர் தொலைவே இருக்கும்போது சமினாவின் சகோதரர் மிர்சா அலி, பாக்கித்தானில் பெண் அதிகாரம் குறித்த செய்தியை அனைவருக்கும் முன்வைக்க, அவரது சகோதரி தனது ஆதரவின்றி தனியாக சிகரத்தை அடையட்டும் என்பதற்காக அவரை தனியே அனுப்பினார்.
சமினா காயல் பெயிக் 1990 செப்டம்பர் 19 அன்று பிறந்த இவர் ஒரு பாக்கித்தானிய உயரமான மலைகளில் மலையேறுபவர் ஆவார். இவர் 2013 இல் எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் ஏறினார். பின்னர் 2014 க்குள் அனைத்து ஏழு உயரமான சிகரங்களையும் ஏறியுள்ளார். எவரெஸ்ட்சிகரம் மற்றும் ஏழு மலையுச்சிகளை ஏறிய முதல் மற்றும் ஒரே பாக்கித்தான் பெண் இவர் ஆவார். 21 வயதிலேயே எவரெஸ்ட் சிகரத்தை ஏறிய இளைய முஸ்லீம் பெண்மணியும் ஆவார்.
சமினா, 2010 ஆம் ஆண்டில் பாக்கித்தானின் சாஷ்கின் சார் என்ற சிகரத்தை முதன்முதலில் ஏறினார். பின்னர் அதற்கு சமினா சிகரம் என்று பெயரிடப்பட்டது. அவர் 2011 இல் 'கோ-இ-ப்ரோபார்' என்ற சிகரத்தை அடைந்தார். ஏழு கிலோமீட்டர் உயரமுள்ள ஸ்பான்டிக் சிகரத்தை ஏறும் பெயிக்கின் முயற்சி மோசமான வானிலை காரணமாக தோல்வியுற்றது.
1962 ஆம் ஆண்டில் இவர் திரைப்பட இயக்குனர் வி.சந்தாராமின் மகள் மதுரா சாந்தாராம் என்பவரை மணந்தார். அவரை 1960 இல் பம்பாயில் முதன்முதலில் சந்தித்தார். இவர்கள் ஆரம்பத்தில் கொல்கத்தாவில் வசித்து வந்தனர். பின்னர், 1963 இல் மும்பைக்கு சென்றனர். இவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள், சரங் தேவ் பண்டிட் என்ற ஒரு மகனும், மற்றும் துர்கா ஜஸ்ராஜ் . என்ற ஒரு மகளும் உள்ளனர். இவரது மனைவி மதுரா பாலேக்கள், கீத-கோவிந்தம், கான் கஹானி மற்றும் சூர்தாஸ் ஃபாஸ்டர் ஃபீன் போன்ற தொலைக்காட்சி தொடர்களையும், ஆவணப்படங்களையும் மற்றும் சிறுவர் நாடகங்களையும் இயக்கி தயாரித்துள்ளார். இவர் 2009 ல் 'சங்கத் மார்த்தாண்ட பண்டிதர் ஜஸ்ராஜ்' என்ற திரைப்படத்தை தயாரித்தார். இவர் ஆய் துசா ஆசீர்வாத் என்ற மராத்தி திரைப்படத்தை இயக்கியுள்ளார். இதில் ஜஸ்ராஜும் லதா மங்கேஷ்கரும் மராத்தியில் பாடியுள்ளனர்.
சங்கீத மார்த்தாண்ட பண்டிட் ஜஸ்ராஜ் ஒரு இந்திய இந்துஸ்தானிய இசைப் பாடகராவார். மேவதி கரானாவைச் சேர்ந்த இவரது இசை வாழ்க்கை 80 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்தது. மேலும், ஏராளமான பெரிய விருதுகளுக்கும் வழிவகுத்தது. இந்துஸ்தானி மற்றும் அரை இந்துஸ்தானி குரல்கள் இவரது இசைத்துப்பாகவும், திரைப்பட ஒலிப்பதிவுகளாக மாற்றப்பட்டுள்ளன. இந்தியா, கனடா மற்றும் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலும் இவர் இசையினைக் கற்றுக் கொடுத்தார். இவரது மாணவர்களில் சிலர் குறிப்பிடத்தக்க இசைக்கலைஞர்களாக இருந்து வருகின்றனர். 1975இல் இந்திய அரசு இவருக்கு பத்ம விபூசண் விருது வழங்கியது.
சங்கீத மார்த்தாண்ட ஜஸ்ராஜ் 1930 சனவரி 28 அன்று அரியானாவின் ஹிசார் மாவட்டத்தில் உள்ள பிலி மண்டோரி என்ற கிராமத்தில் ஒரு நடுத்தர வர்க்க பிராமணக் குடும்பத்தில் ஒரு இந்துஸ்தானிய பாடகரான சங்கீத ரத்ன பண்டிட் மோதிராம் என்பவருக்கு பிறந்தார். 1934 இல் இவருக்கு நான்கு வயதாக இருந்தபோது, மிர் ஒஸ்மான் அலிகானின் அவையில் மாநில இசைக்கலைஞராக நியமிக்கப்படவிருந்த நாளில் இவரது தந்தை மோதிராம் இறந்தார். இவரது மூத்த சகோதரர் பிரதாப் நரேன் என்பவரும் ஒரு திறமையான இசைக்கலைஞராவார். இவர் இசையமைப்பாளர் இரட்டையர் ஜதின்-லலித், பாடகியும், நடிகையுமான சுலக்சனா பண்டிட் மற்றும் நடிகை விஜெட்டா பண்டிட் ஆகியோரின் தந்தையாவார்.
ஜஸ்ராஜ் தனது தந்தை பண்டிட் மோதிராமிடம் குரல் இசையில் பயிற்சியைத் தொடங்கினார். பின்னர் கைம்முரசு இணையில் தனது மூத்த சகோதரர் பண்டிட் பிரதாப் நாராயணனின் துணையுடன் பயிற்சி பெற்றார். இவர் தனது மூத்த சகோதரர் பண்டிட் மணிராமுடன் தனது தனி குரல் நிகழ்ச்சிகளில் அடிக்கடி பாடி வந்தார் . இந்துஸ்தானி இசையை தான் தேர்ந்தெடுக்கத் தூண்டியதற்காக பாடகர் பேகம் அக்தரை இவர் பாராட்டுகிறார்.
இவர் தனது இளமைக் காலத்தை ஐதராபாத்தில் கழித்தார். மேலும் குசராத்தின் சனந்த் நகருக்குச் சென்று மேவதி கரானாவின் இசைக்கலைஞர்களுடன் இசை பயின்றார். இந்துஸ்தானி இசையில் ஆழ்ந்த அர்ப்பணிப்புள்ள சனந்தின் தாகூர் சாஹிப் மகாராஜ் ஜெயவந்த் சிங் வாகேலாவுக்காக இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினார், அவரிடமிருந்து பயிற்சியும் பெற்றுள்ளார்.