polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ரோமானியர்கள் சிரியாவை ஆட்சி செய்த போது, பண்டைய வரலாற்றுக் கால தமாசுக்கசு நகரத்தைச் சுற்றி கட்டிய கோட்டைச் சுவர்களை, 1979ல் யுனெசுகோவால் உலகப் பாரம்பரியக் களாக அறிவிக்கப்பட்டது.
2011 முதல் நடைபெறும் சிரிய உள்நாட்டுப் போர் காரணமாக, சிரியாவின் அனைத்து உலகப் பாரம்பரியக் களங்களும், அழியும் நிலையில் உள்ளதாக, சூன், 2013ல் யுனெசுகோ நிறுவனம் அறிவித்துள்ளது.
செமிடிக் மொழியான அரமேயம் பேசிய அரமேனியர்கள், தமாசுக்கசு நகரத்தை திமிஷ்கு எனும் பெயரில், கிமு 11ம் நூற்றாண்டு முதல், கிமு 733 வரை ஆண்டனர்.
கீத கோவிந்தம் என்பது ஒரு இந்திய தெலுங்கு திரைப்படமாகும். இதை ஜிஏ2 பிக்சர்ஸ் என்ற பதாகையில் பன்னி வாஸ் தயாரிக்க, பரசுராம் இயக்கியுள்ளார். இப்படத்தில் விஜய் தேவரகொண்டா மற்றும் ராஷ்மிகா மந்தண்ணா ஆகியோர் முதன்மைப் பாத்திரத்திலும், சுப்பாராஜூ, ராகுல் ராமகிருஷ்ணா, வெண்ணிலா கிஷோர், நாகு பாபு, மௌரியாணி ஆகியோர் இதர பாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர். இப்படம் இந்தியாவில் 2018 ஆகத்து 15 அன்றும், அமெரிக்காவில் 2018 ஆகத்து 14 அன்றும் வெளியானது. இந்தப் படமானது விமர்சகர்களிடமிருந்து மிக நேர்மறையான விமர்சனங்களைப் பெற்றது மேலும் வசூல்ரீதியாக மிகப்பெரிய வெற்றி பெற்றது. இந்தத் திரைப்படத்தின் இந்தி மொழிமாற்றுப் பதிப்பு 2019 ஆம் ஆண்டு ஜீ சினிமா தொலைக்காட்சியில் "டார்லிங்பாஸ் 4" என்ற பெயரில் வெளியிடப்படவுள்ளது.
இந்நிலையில் எதிர்பாராதவிதமாக இருவரும் ஒரே பேருந்தில் இரவுப் பயணம் செய்யும் சூழல் ஏற்படுகிறது. பயணத்தில் ஏற்படும் ஒரு திடீர் நிகழ்வால் கோவிந்த் கீதாவின் பார்வையில் கெட்டவனாக தெரிகிறார். இதற்கிடையில், கீதாவின் சகோதரர் பனேந்திராவுக்கும் கோவிந்த்தின் சகோதரிக்கும் நிச்சயதார்த்தம் நடக்கிறது. இதன் பிறகு கோவிந்த் கீதா ஆகியோருக்கு இடையில் மேலும் சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. இந்தச் சிக்கல்களில் இருந்து, கோவிந்த் எப்படி மீள்கிறார், ஒன்றாக இருக்க வேண்டியிருந்தாலும் சூழ்நிலையால் வரும் சண்டைகளை அவர்கள் எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள், இறுதியில் என்ன ஆகிறது என்பதே கதை.
இப்படமானது கதைத் தலைவனான விஜய் கோவிந்த் தன் முன்கதையை அண்ணாவரத்தில் சக பயணியிடம் கூறுவதாக பின்கதை விரிகிறது. விஜய் கோவிந்த், கீதா எனும் பெண்ணை விரும்புகிறார். தன் காதலை அவளிடம்கூறும் சந்தர்ப்பத்தை பார்த்திருக்கிறார்.
இப்படத்தின் இசையை கோபி சுந்தர் இசையமைத்துள்ளார், ஆடியோவை ஆதித்யா மியூசிக் வெளியிட்டது. முதல் பாடல் "இன்கெம் இன்கெம் இன்கெம் காவாலே" 10 ஜூலை 2018 அன்று வெளியிடப்பட்டது.
உத்திசார்ந்த குண்டுவீசுதல் என்பது எதிரியின் படைகளைத் தாக்கும்படி அல்லது எதிரியின் தாக்குதலுக்குப் பதிலடி கொடுக்கும் பொருட்டு, சிறியரக விமானங்களைக் கொண்டு குறைந்த தூரத்திலிருக்கும் தரைப்படை அல்லது கப்பற்படையின் மீது குண்டு வீசுவதாகும். மற்ற விமான ரகங்களான இலகுரக குண்டுதாரி, நடுத்தர குண்டுதாரி, பாய்விறக்க குண்டுதாரி, சண்டை வானூர்தி, விலக்கும் வானூர்தி, தாக்குதல் வானூர்தி, பன்முகப்போர் விமானம் போன்றவையும் உத்திசார்ந்த குண்டுதாரியின் வேலையைச் செய்வதால், இவைதான் உத்திசார்ந்த குண்டுதாரி என தனியே பிரித்து இனங்காண இயலாது.
தந்திரோபாய குண்டுவீசுதல் என்பது எதிரியின் போர்த்திறனை நசுக்கும் பொருட்டு, நெடுந்தூர குண்டுவீசும் குறிக்கோளுக்காகவே வடிவமைக்கப்பட்ட கனரக குண்டுதாரிகளைக் கொண்டு தந்திரோபாய இலக்குகளான விநியோகத்தளங்கள், பாலங்கள், தொழிற்கூடங்கள், கப்பல்கூடங்கள் மற்றும் நகரங்களைத் தாக்கி எதிரியை நிலைகுலைய செய்வதாகும். இந்தத் தாக்குதலுக்காகப் பயன்படும் குண்டுதாரிகள், தந்திரோபாய குண்டுதாரிகள் வகையைச் சார்ந்ததாகும்.
குண்டுவீச்சு வானூர்தி அல்லது குண்டுதாரி என்பது ஒரு படைத்துறை வானுர்தியாகும். இது தரை மற்றும் கடல் சார்ந்த இலக்குகளை குண்டு வீசி தாக்கும்படி வடிவமைக்கப்பட்டதாகும். குண்டுதாரி விமானமானது வெடிகுண்டுகள், ஏவுகணைகள் மற்றும் நீரேவுகணைகளைக் கொண்டு இலக்குகளைத் தாக்கும் திறம் படைத்தவையாகும். இவை தந்திரோபாய குண்டுதாரி மற்றும் உத்திசார்ந்த குண்டுதாரி என இரு பெரும் பிரிவுகளாக பிரிக்கப்படும்.
உலகின் முதல் வான் வழி குண்டு தாக்குதல், 1911 ஆம் ஆண்டு லிபியாவில் நடந்த இத்தாலிய-துருக்கிய போரின் போது இத்தாலிய படைத்தளபதி சீலியோ கவோட்டியால் நடத்தப்பட்டது. அவர் ஓட்டிய விமானம் ஒரு குண்டுதாரியாக இல்லாதபோதும், தான் வைத்திருந்த கை-வெடிகுண்டை வைத்து அன்று அவர் நடத்திய தாக்குதல் ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கு வித்திட்டது.
1913 ஆம் ஆண்டு வடிவமைக்கப்பட்ட இத்தாலிய காப்ரோனி கா 30 மற்றும் பிரித்தானிய பிரிஸ்டால் டீ.பி.8 ஆகியவையே முதல் பிரத்யேக குண்டுதாரி விமானங்களாகும். பிரிஸ்டால் டீ.பி.8 ஆனது மொத்தமாகவோ அல்லது தனித்தனியகவோ வீசப்படகூடிய 4.5 கிலோ எடை கொண்ட குண்டுகளை ஏந்திச் செல்லும் உருண்டை வடிவ குண்டுதாங்கியைக் கொண்டது.
தஞ்சாவூரை வென்று, மீண்டும் சோழ வம்சத்தை நிலைநிறுத்தினான். இவரது மகன் ஆதித்த சோழன் , பல்லவ மன்னன் அபாரசிதனை வென்று, தொண்டை மண்டலத்தைக் கைப்பற்றி, சோழப் பேரரசை விரிவாக்கினார்.
முதலாம் இராஜராஜ சோழனின் கடற்படைகள், இலங்கையின் அனுராதபுரம், திருவனந்தபுரம், ஆந்திரத்தின் கிழக்குப் பகுதிகள் மற்றும் கலிங்க நாடு மற்றும் வங்காளப் பகுதிகளை வென்றதுடன், தென்கிழக்காசியாவின் மலேசியா, பர்மா, சுமத்திரா பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார். இராசேந்திர சோழன் தற்கால அரியலூர் மாவட்டத்தில் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலைக் கட்டினார். பாண்டியர்களின் தொடர் படையெடுப்பால் சோழப் பேரரசு கிபி 1279ல் வீழ்ச்சி கண்டது.
பிற்கால பாண்டிய மன்னர் சடையவர்மன் பராக்கிரம பாண்டியன் முதல் அவனின் அடுத்த வந்த பாண்டியர் அனைவரும் தென்காசிப் பாண்டியர்கள் எனப்படுவர். பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட முகலாயர் மற்றும் நாயக்கர் படையெடுப்புகளால் பாண்டியர் தங்கள் பாரம்பரியத் தலைநகரான மதுரையை இழந்து தென்காசி, திருநெல்வேலி போன்ற தென்தமிழக நகரங்களில் சிற்றரசர்களாக வாழத் தலைப்பட்டனர். பாண்டியர்களின் கடைசித் தலைநகரம் தென்காசி ஆகும். வள்ளியூர், உக்கிரன் கோட்டை போன்ற நகரங்களும் இவர்களின் முக்கிய நகரங்களாகும். தென்காசி பெரியகோயில், பிரம்மதேசம், சேரன்மாதேவி, அம்பாசமுத்திரம், களக்காடு ஆகிய ஊர்களில் இவர்களைப் பற்றிய கல்வெட்டுகள் மற்றும் செப்பேடுகளும் காணப்படுகின்றன. தென்காசிப் பாண்டியர்களில் கொல்லங்கொண்டான் என்பவனே பாண்டியர் வரலாற்றில் அறியப்படும் கடைசி பாண்டிய மன்னனாவான்.
சாதவாகனப் பேரரசின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து, கி.பி ஆறாம் நூற்றாண்டுக்கும், 12 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், தெற்கு மற்றும் மத்திய இந்தியாவின் பெரும் பகுதியை ஆண்டு வந்தனர். சாளுக்கியப் பேரரசர் இரண்டாம் புலிகேசியின் ஆட்சிக் காலத்தில், சாளுக்கியப் பேரரசு, தெற்கே பல்லவ நாட்டின் வடக்கு எல்லை வரை வரை நீண்டிருந்தது. புலிகேசி ஹர்சவர்தனரை நர்மதை நதிக்கரையில் தோற்கடித்தார். தென்கிழக்குத் தக்காணத்தில் விஷ்ணுகுண்டினர்களையும் தோற்கடித்தான். ஆனால் பல்லவன் நரசிம்மவர்மன், புலிகேசியை வீழ்த்தினார். புலிகேசியின் தலைநகரான வாதாபியை தீக்கிரைக் ஆக்கினார். சாளுக்கியரின் தலைநகரம் வாதாபி என்பதால் வாதாபி சாளுக்கியர் என்றும் அவர்கள் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியனின் மரணத்திற்கு பிறகு, அவரது மகன்கள் சுந்தர பாண்டியனுக்கும், வீரபாண்டியனுக்கும் இடையே உள்நாட்டுப் போர் மூண்டது. இதனை பயன்படுத்திக் கொண்ட தில்லி சுல்தானியப் படைத்தலைவர் மாலிக் கபூர் கிபி 1310ல் மதுரையை சூறையாடினார். கிபி 1335ல் ஜலாலுதீன் ஆசன் கான் என்பவர் மதுரை சுல்தானகத்தை நிறுவினர். பாண்டிய நாடு, மாபார் என்ற பெயருடன் தில்லி சுல்தானகத்தின் ஐந்து தென்னிந்திய பிரதேசங்களுள் மாபார், தேவகிரி, டிலிங்க், கம்பிலி, துவாரசமுத்திரம்) ஒன்றாகியது.
கிபி 1378ல் பின்னர் விஜயநகரப் பேரரசர் முதலாவது புக்கா ராயனின் மகன் இளவரசர் குமார கம்பணன், மதுரை சுல்தான்களை வென்று, மதுரை நாயக்கர் வம்சத்தை நிறுவினார்.
களப்பிரர்கள், பாண்டியர்களை வென்று கிபி 250 முதல் 600 வரை ஆட்சி செய்தனர். கிபி 9ம் நூற்றாண்டில், எழுச்சி கொண்ட சோழர்கள், பாண்டியர்களை வென்றனர். கிபி 13ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், பல்லவர், சேரர் மற்றும் சிங்களவர்களுடன் கூட்டுச் சேர்ந்த பாண்டியர்கள், சோழர்களை வென்று, மீண்டும் மதுரையில் அரியணை ஏறினர். முதலாம் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் , தெலுங்கு பேசும் ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் இலங்கையின் வடபகுதிகளைக் கைப்பற்றினார். பாண்டியர்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் தற்கால சுமத்திரா தீவு எனப்படும் சிறீவிஜயம் பகுதிகளுடன் கடல் வணிகம் மேற்கொண்டனர். தில்லி சுல்தான்களுடன் பாண்டியர்கள் தொடர்ந்து பிணக்கு கொண்டிருந்தனர்.
ரெட்டிப் பேரரசு, கி பி 1325 முதல் 1448 வரை தற்கால ஆந்திரப் பிரதேசத்தை ஆண்டனர்.காக்கத்தியர் பேரரசில், ரெட்டி இன மக்கள் படைத் தலைவரகளாகவும், குறுநில மன்னர்களாகவும் இருந்தவர்கள். 1323இல் காக்காத்தியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் புரோலய வேமா ரெட்டி என்பவர் ரெட்டிப் பேரரசை கிபி 1325இல் நிறுவினார். தற்கால பிரகாசம் மாவட்டம், அத்தங்கி எனும் ஊரில் தற்காலிகமாக தலைநகரத்தை நிறுவினார். பின்னர் ராஜமுந்திரிக்கு மாற்றினார். ரெட்டிப் பேரரசு உச்சத்தில் இருந்தபோது, வடக்கில் ஒடிசாவின் கட்டக் முதல் தெற்கில் காஞ்சிபுரம் மற்றும் மேற்கில் ஸ்ரீசைலம் வரை விரிவு படுத்தப்பட்டது. ரெட்டிப் பேரரசர்கள் சைவம் மற்றும் வைணவ சமயங்களை ஆதரித்தனர்.
கிபி 16ம் நூற்றாண்டில், வணிக நோக்கில் தென்னிந்தியாவில் காலூன்றிய ஐரோப்பிய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிகள், தென்னிந்திய மன்னர்களின் ஒற்றுமையின்மைக் கண்டு, தென்னிந்தியாவைக் கைப்பற்ற தங்களுக்குள் போட்டியிட்டனர். இப்போட்டியில் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் தென்னிந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளைக் கைப்பற்றி சென்னை மாகாணத்தை நிறுவினர். பிரித்தானியர்களின் துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்றுக் கொண்ட, தென்னிந்திய சுதேச சமஸ்தான மன்னர்கள், ஆங்கிலேயர்களுக்கு ஆண்டுதோறும் கப்பம் செலுத்திக் கொண்டு தங்கள் பகுதிகளை ஆண்டனர். தென்னிந்தியாவின் புதுச்சேரி, காரைக்கால், மாகி மற்றும் ஏனாம் பகுதிகள் பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியினர் ஆண்டனர்.
கி.பி 10 ஆம் நூற்றாண்டில், இரண்டாம் தைலப்பன் காலத்தில் கீழ் சாளுக்கியர் மீண்டும் புகழ் பெறத் தொடங்கினர். இவர்கள் மேலைச் சாளுக்கியர் எனப்படுகின்றனர். மேலைச் சாளுக்கியர், இன்று பசவகல்யாண் என அழைக்கப்படும் கல்யாணி என்னுமிடத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டு வந்தனர். இன்னொரு பிரிவினர், வேங்கி என்னுமிடத்தைத் தலைநகரமாகக் கொண்டு ஆண்டு வந்தனர். இவர்கள் கீழைச் சாளுக்கியர் எனப்படுகின்றனர். கீழைச் சாளுக்கிய நாட்டின் கட்டுப்பாட்டுக்காக, மேலைச் சாளுக்கியருக்குச் சோழருடன் ஓயாத போட்டி இருந்துவந்தது. சுமார் 300 ஆண்டுகள் புகழுடன் விளங்கிய சாளுக்கியர், போசளர் மற்றும் யாதவர்களினால் ஒடுக்கப்பட்டனர்.
கீழைக் கங்கர் என்பவர்கள் கலிங்கத்தை ஆண்ட சோழ அரச மரபினர் ஆவர். மேலைக் கங்க அரசமரபிலிருந்து பிரிந்து சென்ற அனந்தவர்மன் சோட கங்கன் நிறுவிய மரபே கீழைக் கங்கர் அரச மரபு ஆகும். கீழைக் கங்கர்கள் தற்கால ஒடிசா முழுவதும் மற்றும் மேற்கு வங்காளம், சத்தீசுகர், ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் சில பகுதிகள்) 11 நூற்றாண்டு முதல் 15ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஆண்டவர்கள். இவர்களின் தலைநகர் கலிங்கநகராகும். கீழைக் கங்கர்கள் கொனார்க் சூரியன் கோயில் மற்றும் ஜெகன்நாதர் கோயிலைக் கட்டியவர்கள்.
கதம்பர் வம்சத்தை 345ஆம் ஆண்டில் தோற்றுவித்தவர் மயூரசர்மா ஆவார். கதம்பர்கள் கிபி 345 முதல் 525 முடிய தற்கால வட கன்னட மாவட்டத்தின் வனவாசியை தலைநகராகக கொண்டவர்கள். முன்னர் இவர்கள் சாளுக்கியர், இராஷ்டிரகூடர் பேரரசின் கோவா, கங்கல் போன்ற பகுதிகளின் சிற்றரசர்களாக இருந்தனர். கதம்ப அரசனான காகுசுடவர்மன் காலத்தில் கர்நாடகத்தின் பெரும் நிலப்பரப்பை ஆண்டார். கதம்பர்கள் கன்னட மொழியை தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள். தமிழ் மொழியிலிருந்து கன்னடம் ஒரு தனி மொழியாக வளர்ந்ததற்கு கதம்பர்கள் முக்கிய காரணமானவர்கள். கதம்பர்கள் சமணத்தையும் ஆதரித்து, பல சமணக்கோவில்களை நிறுவினர்கள்.
மேலைக் கங்கர்கள் முதலில் சாளுக்கியர் மற்றும் இராஷ்டிரகூடர் ஆட்சியில் சிற்றரசர்களாக இருந்தனர். தற்கால கர்நாடகாவில் மேலைக்கங்கர்களின் ஆட்சி கிபி 350 – 1000 வரை நீடித்தது. முதலில் கோலாரிலும் பின்னர் தலக்காட்டிலும் தங்கள் தலைநகரை அமைத்தார்கள். வாதாபி மேலைக்ச்சாளுக்கியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் மேலைக் கங்கர்கள் தலையெடுத்தனர். மேலைக் கங்கர்களின் ஆட்சியில் தற்கால மைசூர், கோலார், மாண்டியா, பெங்களூர், தும்கூர், சாமராஜநகர் மாவட்டங்களைக் கொண்டிருந்தது. சரவணபெலகுளாவில் உள்ள சமண நினைவுச் சின்னங்கள்ம், மேலைக் கங்கர்கள் எழுப்பியதாகும்.
கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டில் தொண்டை மண்டலத்தில் அரசு அமைத்த பல்லவர்கள், கிபி 9ம் நூற்றாண்டு முடிய ஆண்டனர். பல்லவர்களின் தலைநகரம் காஞ்சிபுரம். பல்லவர்களின் தோற்றம் குறித்த ஆய்வு இன்னும் முடிவுறவில்லை.முதலாம் மகேந்திரவர்ம பல்லவன் மாமல்லபுரத்தில் புகழ்பெற்ற குடைவரைக் கோயில்களை வடித்தான். அவரது மகன் முதலாம் நரசிம்ம பல்லவன் , சாளுக்கியப் பேரரசர் இரண்டாம் புலிகேசியை வீழ்த்தி அவனது தலைநகரை வாதாபியை எரித்தார். தென்னிந்தியாவின் பெரும்பகுதிகளை, கிபி 6 முதல் 9ம் நூற்றாண்டு முடிய, பல்லவர்களும்; பாண்டியர்களும் ஆண்டனர்.
காக்காத்தியாத்தியர்களில் பெரும் அரசரான கணபதிதேவர், தற்கால ஆந்திரப் பிரதேசம், தெலங்கானா, ஒடிசா மற்றும் தமிழ்நாட்டின் பெரும்பகுதிகளை ஆட்சி செய்தார். கணபதிதேவாவுக்குப் பின்வந்த ருத்திரமாதேவி கிபி 1259 முதல் 1295 வரை வாரங்கல்லை ஆண்ட காகதீய அரசியார் ஆவார். யாதவத் தலைவர் மகாதேவர், ருத்திரமாதேவியை எதிர்த்து தோல்வி அடைந்தார். 1295 - இல் ருத்திரமாதேவி காலமானபோது , அவரது பேரன் பிரதாபருத்திரன் முடிசூட்டிக் கொண்டார்.
சாதவாகனர்களுக்குப் பின்னர் தோன்றியதும், குப்தப் பேரரசின் சமகாலத்திய வாகாடகப் பேரரசு, தென்னிந்தியாவின் தக்கானப் பகுதியில் கிபி 250 – 500 முடிய ஆட்சி செலுத்திய பிராமண அரச குலமாகும். விந்தியசக்தி என்பவர் கிபி 250 – 270இல் இப்பேரரசை தோற்றுவித்தார்.
இப்பேரரசின் தலைநகரம் தற்கால மகராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள வாசிம் நகரம் ஆகும். இவர்களது ஆட்சியில் கலை, இலக்கியம் செழித்தது. குப்த பேரரசர் இரண்டாம் சந்திரகுப்தர் வாகாடகர்களின் ஆதரவுடன் 4ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கு சத்திரபதிகளை வென்றார்.
காவேரி ஆறு]] உற்பத்தியாகும் இடம் வரை ஆண்டனர். மேலைச்சாளுக்கிய மன்னர்களில் புகழ்பெற்றவர் ஆறாம் விக்கிரமாதித்தன் ஆவார்.
மௌரியப் பேரரசில் சிற்றரசர்களாக இருந்த சாதவாகனர்கள், மௌரியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர். இந்து சமயத்தை ஆதரித்தவர்கள். இந்தியப் பேரரசர்களின் முதன் முதலாக தங்கள் உருவங்கள் கொண்ட நாணயங்களை வெளியிட்டவர்கள் சாதவாகனர்கள் ஆவர். சாதவாகனர்கள் மேற்காசியா மற்றும் நடு ஆசியாவிலிருந்து படையெடுத்து வந்த சகர்கள், யவனர்கள், பகலவர்கள் மற்றும் மேற்கு சத்ரபதிகளை வென்றனர். கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சாதவாகனப் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்து பல சிற்றரசுகளாக மாறியது.
சாளுக்கியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் வந்த இராஷ்டிரகூடர்கள், தற்கால கர்நாடகத்தின் குல்பர்காவின் மான்யகேதம் எனும் நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு, தற்கால கர்நாடகா, தெலங்கானா, மகாராட்டிரா மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தின் பெரும்பகுதிகளை கிபி 735 முதல் 982 முடிய ஆண்டனர். இராஷ்டிரகூட மன்னர்களில் முதலாம் அமோகவர்சன் புகழுடன் விளங்கியவன். எல்லோரா, அஜந்தா குடைவரைக் கோயில்களை நிறுவியர்கள் இராஷ்டிரகூடர்கள் ஆவார். இவர்களது காலத்தில் கன்னட மொழி இலக்கியம் வளர்ச்சியடைந்தது. .
சேரர்கள் நறுமணப் பொருட்கள், யானைத் தந்தங்கள், மரங்கள், முத்துக்கள், நவரத்தினக்கற்களை, மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கும், உரோம் மற்றும் கிரேக்கம் போன்ற தெற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு முசிறித் துறைமுகம் வழியாக ஏற்றுமதி செய்தனர்.சங்க காலச் சேரர்களில் புகழ்பெற்றவர்கள், சேரன் செங்குட்டுவன் மற்றும் சிலப்பதிகாரம் இயற்றிய அவரது தம்பி இளங்கோவடிகள் ஆவர்.பிற்காலத்தில் சேர நாட்டில் தமிழ் மொழியுடன், சமசுகிருதம் அதிக அளவில் கலந்து பேசியதால், மலையாள மொழி உருவானது.
கிபி 1326 முதல் ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆண்ட தெலுங்கானாவின் முசுனூரி நாயக்கர்கள், காகதீயர்களை வெற்றி கொண்டு, தில்லி சுல்தானகத்தின் பிடியிலிருந்து வாரங்கல்லை மீட்டனர். முசினூரி நாயக்க வம்சத்தின் காப்பையா நாயக்கர் இசுலாமியர்களை வாரங்கல்லை விட்டு 1336 இல் வெளியேற்றினர். காப்பபைய நாயக்கர் தெலங்கானாவை 1368 வரை ஆட்சி செய்தார்.
ஹோய்சாள பேரரசில் கோயில் கட்டிடக் கலையும், கன்னட இலக்கியமும், சமசுகிருத மொழி இலக்கியமும் செழித்து வளர்ந்தது. போசாள மன்னர்களில் புகழ்பெற்றவர்கள் விட்டுணுவர்தனன், இரண்டாம் வீர வல்லாளன் மற்றும் மூன்றாம் வீர வல்லாளன் ஆவார்.போசாள மன்னர்கள் ஹளேபீடு, பேளூர் மற்றும் சோமநாதபுரம், பெலவாடி, அமிர்தபுரம்] ஆகிய இடங்களில் விஷ்ணு மற்று சிவன் கோயில்களைக் கட்டினர்கள்.
மதுரையைத் தலைநகராகக் கொண்ட பாண்டியர்கள் கிமு 300 முதல் கிபி 15ம் நூற்றாண்டு வரை ஆண்டனர். பாண்டியர்களின் துறைமுகமாக விளங்கிய கொற்கை, முன்னர் பாண்டியர்களின் பூர்விகமாக இருந்தது. பின்னர் மதுரைக்கு தலைநகரை மாற்றினர். சங்க இலக்கியங்கள் , கிரேக்கப் பேரரசு மற்றும் உரோமைப் பேரரசுக் கால குறிப்புகளில் பாண்டியர்களைக் குறித்துள்ளது.
சாளுக்கியப் பேரரசில் குறுநில மன்னர்களாக ஆண்ட போசாளர்கள், பின்னர் பேளூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு கிபி 1026 முதல் 1343 வரை, மூன்று நூற்றாண்டுகளா, தற்கால கர்நாடகா மாநிலாத்தின் பெரும் பகுதிகள் மற்றும் தற்கால ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் தெற்குப் பகுதிகளையும், தமிழ்நாட்டின் காவேரி ஆறு பாயும் பகுதிகளையும் ஆண்டனர்.
விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசு தென்னிந்தியாவின் தக்காணப் பகுதிகளை, கிபி 420 முதல் 624 முடிய ஆண்டது. இதனை கிபி 420ல் நிறுவியவர் இந்திரவர்மன் ஆவார். இப்பேரரசு காலத்தில் தெலுங்கு, சமசுகிருதம் மொழி இலக்கியங்கள் வளர்ந்தன. பெஜவடா, உண்டவல்லி, பைரவகொண்டா குகைக் கோயில்கள் இப்பேரரசு காலத்தில் நிறுவப்பட்டது.
தெலுங்கு மொழி பேசிய காக்கத்தியர்கள் கிபி 1083ஆம் ஆண்டு முதல் 1323ஆம் ஆண்டு வரை தற்கால ஆந்திரப் பிரதேச பகுதிகளை ஆண்டவர்கள். இவர்களின் தலைநகரம் வாரங்கல் எனும் ஒருகல்லு ஆகும். துவக்கத்தில் காகத்தியர்கள் சமண மதத்தைப் பின்பற்றி, பின்னர் இந்து மதத்தின் பிரிவான சைவ சமயத்திற்கு மாறியவர்கள்.
1956ல் மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டப்படி, தென்னிந்தியாவை, ஆந்திரப் பிரதேசம், கேரளா, கர்நாடகா மற்றும் தமிழ்நாடு என நான்கு மாநிலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
தமிழர்களான சேரர்கள் தென்னிந்தியாவின் மேற்கு தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளையும், தற்கால கொங்கு மண்டலத்தையும் கிமு 3ம் நூற்றாண்டு முதல், கிபி 11ம் நூற்றாண்டு முடிய ஆண்டவர்கள். துவக்க கால சேர மன்னர்கள் தற்கால கேரளாவின் மலபார் கடற்கரை, தமிழ்நாட்டின் கொங்கு மண்டலப் பகுதிகளை ஆண்டனர்.
தென்னிந்திய வரலாறு இரும்புக் காலத்திலிருந்து , கிபி 14ம் நூற்றாண்டு வரையிலான பாண்டியர், சோழர், சேரர், சாதவாகனர், சாளுக்கியர், இராஷ்டிரகூடர், பல்லவர், காக்கத்தியர், போசளர் காலத்திய பண்டைய தென்னிந்திய வரலாறு அறியப்படுகிறது.
1947ல் இந்தியப் பிரிவினைக்கு பின்னர், தென்னிந்தியாவில் இருந்த ஐதராபாத் இராச்சியம், மைசூர் அரசு, திருவிதாங்கூர், கொச்சி இராச்சியம், புதுக்கோட்டை சமஸ்தானம் போன்ற சுதேச சமஸ்தானங்கள் 1948ல் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது.
சாளுக்கியப் பேரரசர் இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன், இரண்டாம் நந்திவர்ம பல்லவனைத் தோற்கடித்து அவன் தலைநகரமான காஞ்சியையும் கைப்பற்றினான். இராஷ்டிரகூடர்களின் எழுச்சியைத் தொடர்ந்து வாதாபிச் சாளுக்கியர் தாழ்ச்சியுற்றனர்.
சாதவாகன வம்சத்தினர், தென்னிந்தியாவின் தற்கால கர்நாடகா, தெலங்கானா, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் மேற்கிந்தியாவின் மகாராட்டிரா மற்றும் குஜராத்தின் பகுதிகளை கிமு முதல் நூற்றாண்டு முதல் கிபி 200 முடிய ஆட்சி செய்தனர்.
தென்னிந்திய அரச குலங்கள், தங்கள் பேரரசின் நிலவிரிவாக்கத்திற்கு ஒன்றுடன் ஒன்று எப்போதும் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், வெளிநாட்டு, குறிப்பாக வடநாட்டு இசுலாமிய படைகளுடனும் எதிர்த்து நின்றது.
கி. பி 514இல் இப்பேரரசு சுருங்கி தெலுங்கானப் பகுதியை மட்டும் ஆண்டது. இப்பேரரசின் வீழ்ச்சியின் போது, கிருஷ்ணா ஆற்றுக்கு தெற்கே இருந்த பகுதிகள் பல்லவர்களால் கைப்பற்றப்பட்டன.
பாண்டியர்கள் இலக்கியத்திலும், வணிகத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள். முத்தெடுக்கும் தொழிலில் வல்லவர்கள். பாண்டிய நாட்டு முத்துக்கள், பண்டைய உலகின் பெருமை மிக்கதாகும்.
கிமு 1200ல், துவக்க இரும்புக் காலத்திய தென்னிந்தியாவின் முக்கியத் தொல்லியல் களங்களாக தமிழ்நாட்டின் ஆதிச்சநல்லூர் மற்றும் கர்நாடகாவின் ஹல்லூர் விளங்கியது.
சாளுக்கிய மன்னர் இரண்டாம் புலிகேசியால் விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசின் பிற பகுதிகள் கைப்பற்றப்பட்டு, கிபி 624இல் விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசு வீழ்ச்சியுற்றது.
தென்னிந்திய பேரரசுகளில், விஜயநகரப் பேரரசு, வட இந்தியா இசுலாமிய முகலாயர்களின் தாக்குதல்களை முடியறிடித்து, தென்னிந்தியாவிற்கு அரண் ஆக விளங்கியது.
மேலைச்சாளுக்கியர்களில் பங்காளிகளான கீழைச் சாளுக்கியர்கள், தற்கால ஆந்திரப் பிரதேசத்தை சோழர்களின் கீழ் கிபி 624 – 118 வரை ஆண்டனர்.
ஜூலியஸ் சீசரின் பெயர் கொண்டு காலியஸ் சீசர் என்று பெயரிடப்பட்டாலும் இவர் காலிகுலா என்ற அடை மொழியைப் பெற்றார் (காலிகுலா என்ற பெயராக்கம் சிறு வீரர்களின் பூட்ஸ் அல்லது சப்பாத்து ஆகும் - காலிகா). இவ்வாறு அழைத்தது இவரது தகப்பனாரின் போர் வீரர்கள் ஆவர். இவர்கள் ஜெர்மானியாவில் முகாமிட்டிருக்கும் போது இவரைக் காலிகுலா என்று அழைக்க ஆரம்பித்தனர். ஜெர்மானிக்கசு கி.பி.19இல் இறந்த பிறகு அவரின் மனைவியும் காலி குலாவின் தாயுமான அகிரிப்பினா தனது ஆறு குழந்தைகளுடன் ரோமுக்குத் திரும்பி வந்தார் அங்கு அவருக்கு டைபீரியசுடன் ஒரு கசப்பான பகைமை உருவானது. இந்த பகைமை அவளின் குடும்ப உறுப்பினர் அனைவரையும் அழித்தது. எஞ்சியது காலிகுலா மட்டுமே. இந்த கிளர்ச்சிகளால் பாதிக்கப் படாமல் தனது வளர்ப்பு தாத்தாவின் அழைப்புக்கு இணங்க காலிகுலா கி.பி.31 இல் காப்ரி என்கின்ற தீவில் அவரைச் சந்தித்தார். அத்தீவைவிட்டு டைபீரியஸ் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சென்று விட்டார். டைபீரியசு இறந்த பிறகு காலிகுலா, கி.பி.37இல் பேரரசாக பட்டம் சூடினார்.
காலிகுலா கி.பி. 37லிருந்து கி.பி. 41 வரை ரோமப் பேரரசராக இருந்தவர். இவர் மிகவும் புகழ் பெற்ற ரோம தளபதி ஜெரமானிக்கசுக்கும், அகஸ்டசு அரசரின் பேத்தியான மூத்த அகிரிப்பினாவுக்கும் மகன் ஆவார். காலிகுலா ரோம இராஜ்யத்தை ஆளும் முதல் அரச குடும்பத்தில் பிறந்தார். இந்த அரசமரபு வழக்கமான முறைப்படி ஜூலியோ-கிளாடியன் வம்சம் என்று அறியப் பட்டது. காலிகுலா பிறந்து இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு ஜெர்மானிக்கசின் மாமாவும் வளர்ப்பு தந்தையுமான டைபீரியசு, அகஸ்டசுக்குப் பின்னர் ரோம பேரரசராக கி.பி.14 இல் பட்டம் ஏற்றார்.
காயஸ் ஜூலியஸ் சீசர் அன்டியம் என்ற இடத்தில் கி.பி 12 ஆம் வருடம் 31 ஆம் தேதி ஆகஸ்டு மாதம் பிறந்தார். ஜெர்மானிக்கசுக்கும் அவரின் இரண்டாம் சொக்காரர் அகிரிப்பினாவிற்கும் பிறந்த ஆறு குழந்தைகளில் இவர் மூன்றாமவர். இவருக்கு இரண்டு மூத்த சகோதரர்களும் மூன்று இளைய சகோதரிகளும் உண்டு. சகோதரர்கள் நீரோ மற்றும் ட்ரூஸஸ் ஆவர். அகிரிப்பினா இளையவர், ஜூலியா ட்ருஸில்லா மற்றும் ஜூலியா லிவில்லா ஆகியோர் சகோதரிகள் ஆவர். இவரின் சித்தப்பா கிளாடியசு ஆவார். இவர் ஜெர்மானிக்கசின் இளைய சகோதரரும் பிற்கால அரசனும் ஆவார்.
கி.பி.41 இல் இவரது மெய்க்காவல் படை, அமைச்சர்கள் மற்றும் அரசவையினர் சேர்ந்து செய்த கூட்டுச்சதியில் படுகொலை செய்யப்பட்டார். எப்படி ஆனாலும் இந்த சதிக்கூட்டத்தின் எண்ணமாகிய ரோம் குடியரசு என்ற கனவு நிறைவேறவில்லை. காலிகுலா கொலை செய்யப் பட்ட அன்றே ரோம அரசவை நடுவர் காலிகுலாவின் மாமா கிளாடியசை அரசராகப் பிரகடனம் செய்தது. இவரின் ஆட்சியிலும் ஜூலியோ-க்ளாடியன் வம்சம் தொடர்ந்தது. இவரின் மருமகன் நீரோ மன்னர் கி.பி. 68 இல் இறக்கும் வரை இந்த வம்சம் தொடர்ந்தது. ஆனால் காலிகுலா இறந்த பிறகு ஜூலியஸ் சீசரின் ஆண் வம்சாவளி நின்று போனது.
வேதியியலுக்கான வேலைகளுக்காக பொதுவாக குறைந்தபட்சம் ஒரு இளங்கலை பட்டம் வேண்டியுள்ளது. ஆனால், பல நிலைகளில், குறிப்பாக ஆராய்ச்சிகளில், முதுகலை அறிவியல் அல்லது ஆய்வியல் நிறைஞர் பட்டம் தேவைப்படுகிறது. வேதியியல் என்பது அறிவியலின் மையமாகக் கருதப்படுகிறது. இதனால் வேதியியலாளர்கள் அறிவியலைப் பற்றிய நன்கு அறியப்பட்ட முழுமையான அறிவைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். பெரும்பாலான இளங்கலை பட்டப்படிப்புகள் கணிதம், இயற்பியல் மற்றும் வேதியியல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகின்றன. முதுகலைப் பட்டம் மற்றும் அதற்கு மேல் உள்ள படிப்புகளில் மாணவர்கள் குறிப்பிட்ட துறையில் மட்டும் நிபுணத்துவம் பெறுகின்றனர். உயிர் வேதியியல், அணுசக்தி வேதியியல், கரிம வேதியியல், கனிம வேதியியல், பலபடி வேதியியல், பகுப்பாய்வு வேதியியல், இயற்பியல் வேதியியல், கருத்தியல் வேதியியல், குவாண்டம் வேதியியல், சுற்றுச்சூழல் வேதியியல் மற்றும் வெப்ப இயக்கவியல் வேதியியல் போன்ற பல சிறப்பு வாய்ந்த பிரிவுகள் வேதியியலில் உள்ளன. சில பணிகளுக்கு ஆராய்ச்சி பட்டத்திற்குப் பிறகான பணி அனுபவம் தேவைப்படலாம்.
கரோலிங்கியக் கலை என்பது, பிரான்கியப் பேரரசில், சார்லமனினதும் அவனது வாரிசுகளினதும் ஆட்சிக் காலப் பகுதியில், ஏறத்தாழ 780 - 900 வரையான 120 ஆண்டுகள் இருந்த ஒரு கலைப் பாணி. இது கரோலிங்கன் மறுமலர்ச்சி என அறியப்பட்டது. இக்கலை உற்பத்திகள் அரச சபையினதும், முக்கியமான துறவி மடங்களினதும் தேவைக்காக உருவாக்கப்பட்டன. இவ்வட்டத்துக்கு வெளியே கரோலிங்கியக் கலைப் பாணியைச் சேர்ந்த கலைப் பொருட்களில் தரம், கைவினைத்திறன், வடிவமைப்பில் சிக்கல்தன்மை என்பன மிகவும் குறைவாகக் காணப்பட்டன. இக்கலை இன்றைய பிரான்சு, செருமனி, ஆசுத்திரியா, வடக்கு இத்தாலி, கீழ் நாடுகள் ஆகியவற்றில் அடங்கியுள்ள பல மையங்களில் பயிலப்பட்டு வந்தது. இக்கலை, கண்டத்து மதச் சபைகளூடாகப் பிரித்தானியத் தீவுகளின் தீவுக்குரிய கலைப் பாணியிலிருந்தும், கரோலிங்க மையங்களில் வாழ்ந்த பைசண்டியக் கலைஞர்களிடம் இருந்தும் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்குக்கு உட்பட்டிருந்தது.
வடக்கு ஐரோப்பாவில் முதல் தடவையாகச் செந்நெறி நடுநிலக்கடல் கலை வடிவங்களையும், பாணிகளையும் மீள்விப்பதற்கான முழுமையான முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக செந்நெறிப் பாணியினதும் வடக்குக் கூறுகளினதும் கலப்பான சிறப்புவாய்ந்ததும் கண்ணியமானதுமான பாணி உருவானது. குறிப்பாக மனித உருவங்களில் வடக்கு நம்பிக்கை அறிமுகமானதுடன், மேற்கில் ரோமனெசுக் கலைக்கும் பின்னர் கோதிக் கலைக்குமான அடிப்படைகளும் உருவாகின. கரோலிங்கியக் காலம், சில வேளைகளில் "முன்-ரோமனெசுக்" என அழைக்கப்படும் மத்தியகாலக் கலைக் காலத்தின் ஒரு பகுதியாகும். கரோலிங்கியக் காலத்தைத் தொடர்ந்து வந்த குழப்பமான இடைவெளிக்குப் பின்னர், புதிய ஒட்டோனிய வம்சம் ஏறத்தாழ 950 இலிருந்து, ஒட்டோனியக் கலையில் கரோலிங்கியப் பாணியை மேலும் வளர்த்ததன் மூலம் பேரரசுக் கலையை மீள்வித்தது.
ஆனால், இது உரோமப் பண்பாட்டை மீள்வித்தல் என்ற உணர்வு அடிப்படையிலான விருப்பத்துக்கும் மேற்பட்டதாகவே இருந்தது. சார்லமனின் ஆட்சிக் காலத்தில் பைசண்டிய உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்புச் சர்ச்சை பைசண்டியப் பேரரசை இரண்டாகப் பிரித்திருந்தது. சார்லமன், மேற்கத்தியத் திருச்சபையின் உருவ வழிபாட்டு எதிர்ப்புக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை ஆதரித்தான். சார்லமனின் கட்டளையின்படி லிப்ரி கரோலினிஅரசசபை வட்டாரத்தின் நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்தினான். நடுநிலக்கடல் உருவ வழிபாட்டுப் பண்பாட்டு நினைவுகளில் இருந்து எவ்வித தடையும் இல்லாமல், சார்லமன் தனது முதல் பாரிய கிறித்தவ சமயச் சிற்பத்தை அறிமுகப்படுத்தினான். இது மேற்கத்தியக் கலைக்கு ஒரு சிறப்பு வாய்ந்த முன்மாதிரியாக இருந்தது.
குறியீட்டளவில் உரோமைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய சார்லமன் உரோமப் பண்பாட்டையும், கல்வியையும் மேற்கில் மீள்விக்க விரும்பினான். அத்துடன், அலங்காரமான செருமானிய புலப்பெயர்வுக் கலையைப் போலன்றி, கதைகளைக் கூறுவதற்கும், உருவங்களைத் திறமையாக வெளிப்படுத்துவதற்கும் வல்லமை கொண்ட கலைப் பாணி ஒன்றும் தேவைப்பட்டது. தொடக்கக் கிறித்தவப் பண்பாடு, பைசண்டியப் பண்பாடு ஆகியவற்றின் கலைச் சாதனைகளோடு தன்னுடையதைக் குறியீட்டளவில் இணைத்துக்கொள்ளவும், அவற்றுக்கு இணையாகப் போடியிடவும் சார்லமன் கடந்த காலத்தின் பெரும் அரசர்களின் வாரிசாகத் தன்னை நிறுவிக்கொள்ள விரும்பினான்.
பைசண்டியப் பேரரசு அளவு பெரிய பேரரசு ஒன்றை உருவாக்கிய பின்னும், பழைய மேற்கு உரோமப் பேரரசுக்கு அளவில் போட்டியாக விளங்கக்கூடியதாக இருந்தும், மேற்காட்டிய பேரரசுகளுக்கு இருந்தது போன்ற கலைப் பாணி ஒன்று தமக்கு இல்லை என்ற உணர்வு கரோலிங்கிய அரச அவைக்கு இருந்திருக்க வேண்டும்.
நியாயமான அளவு கரோலிங்கிய விளக்கப் படங்களோடு கூடிய கையெழுத்துப் பிரதிகளும், பெரும்பாலும் யானைத் தந்தத்திலான சிறிய அளவு சிற்பங்களும், இன்றும் கிடைக்கின்றன. ஆனால், உலோக வேலைகள், சுவரோவியங்கள், அது போன்ற பிற ஆக்கங்கள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன.