polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
செங்கிஸ் கான் இதனை ஒரு சக்திவாய்ந்த மைல்கல்லாக மாற்றியதற்கு முன்பே இது மதரீதியாக வலுவான முக்கியத்துவத்தை கொண்டிருந்தது. இது செங்கிஸ் கானால் புனிதமானதாக ஆக்கப்பட்டதற்குப் பின் மங்கோலியாவின் மிகவும் புனிதமான மலையாகக் கருதப்படுகிறது. இது யுனெஸ்கோவின் உலக பாரம்பரிய களமாக ஜூலை 4, 2015 அன்று "பெரிய புர்கான் கல்துன் மலை மற்றும் அதன் சுற்றியுள்ள புனித நிலப்பகுதி" என்ற தலைப்பில் எழுதப்பட்டது. 1955 ஆம் ஆண்டின் ஜனாதிபதித் தீர்மானத்தின் கீழ் இந்த மலையின் வழிபாடு முறைப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இம்மலை ஒரு தேசிய நினைவுச்சின்னமாக அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் சுற்றுச்சூழல் மத்திய ஆசிய ஸ்டெப்பியில் உள்ள தாவரங்களின் தனித்துவமான பல்லுயிர்த் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது. இதில் 50 வகையான உயிரினங்கள் மற்றும் 253 வகைப் பறவைகள் உள்ளன.
செங்கிஸ் கான் மெர்கிடுகளுக்கு ஒன்று) எதிரான போரில் தோற்றார். புர்கான் கல்துன் மலையின் புனிதமான இடங்களில் பாதுகாப்பு தேடியதன் மூலம் மரணத்திலிருந்து தப்பித்தார். ஒரு வயதான பெண் அவரையும் ஒரு சிலரையும் காப்பாற்றினார். மலை மற்றும் வானத்திலுள்ள சூரியன் மேல் உள்ள பயபக்தியின் அடையாளமாக, அவரைச் சுற்றிலும் உள்ள மலையின் சக்திகளுக்கு மரியாதை செலுத்தி, காற்றிலும், பூமியிலும் பால் தெளித்தார். அவர் தனது கயிறுத் துணியை அகற்றி கழுத்தைச் சுற்றிலும் அதை வைத்தார். இந்த நடவடிக்கை மூலம், அடையாளமாக அவர் மங்கோலிய மனிதனின் பெருமையைச் சரணடைய வைத்தார். தெய்வங்களுக்கு தன்னைச் சமர்ப்பித்தார்.
ஜூலை 4, 2015 அன்று, உலக பாரம்பரியக் குழுவின் 39 வது அமர்வில் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியக் களமாக "கிரேட் புர்கான் கல்துன் மலை மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள புனித நிலத்தோற்றம்" என்ற தலைப்பில் புர்கான் கல்துன் பதிவு செய்யப்பட்டது. இக்களம் 443,739 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் உள்ளது. கூடுதல் மண்டலமாக 271,651 ஹெக்டர் பரப்பளவையும் இது கொண்டுள்ளது. தனித்துவமான கலாச்சாரப் பாரம்பரியமாக கடந்த பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மலை மற்றும் இயற்கை வழிபாடு, உலகளாவ அறியப்பட்ட வரலாற்று மற்றும் இலக்கிய காவியத்தில் மகத்தான முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றின் காரணமாக இது அளவுகோல் 4ன் கீழ் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இது மலையின் ஆன்மீக இயல்புக்கு நம்பகத்தன்மையைக் கொடுத்திருக்கிறது. இதன் விளைவாக, மூன்று புனிதமான பிரதான ஓவூக்கள் அல்லது கற்குவைகளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில் வழக்கமான புனித யாத்திரை மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இவ்வழிகளில் மங்கோலிய சாமன் வழிபாடு நடைபெறுகிறது. இக்குறிப்பிட்ட பாதை தனித்துவமானதாகும். இது குர்வன் கோரியுத் வழியாக மலை உச்சியில் உள்ள முக்கிய சொர்க்கத்தின் ஓவூ, ஊத் மோத் , போஸ்கோ தெங்கரீன் தவா , கெர்லென் நதி மற்றும் புனித போக்த் நதிகளின் நீர்ப்பிடிப்பு மற்றும் இறுதியாக பெலீன் ஓவூ ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியுள்ளது.
புர்கான் கல்துன் மங்கோலியாவில் உள்ள வேறு எந்த மலையுமே பெற்றிராத ஆன்மீக முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. மங்கோலிய தேசத்தின் "தொட்டில்" என்ற அடையாள நிலையைப்பெற்று "மங்கோலியாவின் நாடோடி மக்களின் வாழ்க்கையின் பாரம்பரிய வழிகள் மற்றும் பாரம்பரியத்தை" குறிக்கும் வகையிலே உள்ளது. செங்கிஸ் கான் இங்கு பிறந்தார்; இம்மலையில் எங்கோ புதைக்கப்பட்டார் என்பது இதன் புனிதத்தன்மையை அதிகமாக்கியுள்ளது. குறிப்பாக, கான் இங்கே வழிபாடு செய்ததாலும், நாட்டின் மிக புனிதமான மலை என்று அறிவித்ததாலும்.
அவர் தனது தொப்பியை அகற்றினார். மார்பு முழுவதும் வருமாறு கையை குறுக்காக வைத்தார். ஒன்பது முறை மண்டியிட்டு சூரியனுக்கும், மலைக்கும் மரியாதை செய்து வழிபட்டார். அவர் மூன்று நாட்களுக்கு மலையில் பிரார்த்தனை செய்தார். இது அவருக்கு மலையுடன் ஆன்மீக ரீதியில் பலமான உறவை ஏற்படுத்தியது. இதில் இருந்து சிறப்புப் பலம் பெற்றார். மங்கோலியர்களின் இரகசிய வரலாறில், பிற்காலத்தில் உலகை வென்ற செங்கிஸ் கான், தனது சொந்த விதியை நம்பி, இவ்வாறு சொன்னார்:
புர்கான் கல்துன் என்பது கென்டீ மலைத்தொடரில் உள்ள ஒரு மலையாகும். இத்தொடர் வடகிழக்கு மங்கோலியாவின் கென்டீ மாகாணத்தில் அமைந்துள்ளது. இம்மலை அல்லது இதன் இடம் செங்கிஸ் கானின் பிறப்பிடமாக நம்பப்படுகிறது. மேலும் இங்குதான் அவர் புதைக்கப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது. அவரது வெற்றிகரமான தளபதிகளுள் ஒருவரான சுபுதையின் பிறப்பிடமும் இதுதான்.
புர்கான் கால்துன் கென்டீ மலைத்தொடரின் நடுவில் உள்ளது. இம்மலைத்தொடர் கான் கென்டீ பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியில் உள்ளது. பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியின் பரப்பளவானது சுமார் 12,000 சதுர கிலோமீட்டர்கள் ஆகும். இப்பகுதி 1992ல் உருவாக்கப்பட்டது.
யோகினி கோயில் மணற்கல்லால் கட்டப்பட்டுள்ளது. யோனி அமைப்பில், வட்ட வடிவில் இக்கோயிலின் கட்டிட அமைப்பு உள்ளது. கோயிலின் மூலவரான காளி தேவி அரக்கனின் உடல் மீது ஏறி நின்ற கோலத்தில் உள்ள சிலை உள்ளது. கருவறையின் வெளிப்புறச் சுவர்களில் ஏகபாத மூர்த்தி, பார்வதி, பிள்ளையார், ரதி, சாமுண்டி, பைரவர், கிருஷ்ணர் சிற்பங்கள் உள்ளது. கோயிலின் உட்புறச் சுவர்களில் 64 யோகினி தேவதைகளின் கருங்கல் சிற்பங்கள் உள்ளது. இக்கோயில் சூரிய ஒளி படுமாறு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. நுழைவாயிலில் துவாரபாலகர் வடிவங்கள் உள்ளன. வெளிச்சுவரில் ஒன்பது காத்யாயினி வடிவங்கள் உள்ளன. கோயிலின் மையப்பகுதியில் உள்ள மண்டபம் சண்டி மண்டபம் எனப்படுகிறது. முக்கியமாக சாக்த சமய தாந்திரீகர்கள் 64 யோகினி கோயிலில் தாந்திரீகச் சடங்குகள் செய்து வழிபட்டுள்ளனர்.
உத்திரப்பிரதேசம், மத்தியப்பிரதசம் போன்ற மாநிலங்களில் யோகினி கோயில்கள் காணப்படுகின்றன. ஒடிசா மாநிலத்தில் ராணிப்பூர் மற்றும கஜுராஹோ, கொனார்க், ஜபல்பூர் அருகில் இருக்கும் மிடௌலி, லலித்பூர் அருகில் , துதாஹி, வாரணாசி போன்ற ஊர்களிலும் மோகினி வழிபாடு சிறந்திருந்தது. ஜபல்பூர் அருகில் உள்ள பேடேகாட் என்ற இடத்தில் உள்ள யோகினி கோயில் மிகவும் பெரியதாகும். யோகினி பெண் தெய்வங்களின் பெயர்கள் அவற்றின் பீடத்தில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது சிறப்பம்சமாகக் கருதப்படுகிறது.
64 யோகினி கோயில் அல்லது சௌசதி யோகினி கோயில் இந்தியாவின் ஒடிசா மாநிலத்தின் கோர்த்தா மாவட்டத்தின் ஹிராப்பூர் கிராமத்தில் அமைந்த பழைமையான சாக்த சமயக் கோயில் ஆகும். இக்கோயில் காளிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாகும்.
இக்கோயிலின் உட்புறச் சுவரில் 64 கலைகள், 64 நோய்களுக்கு காரணமாக 64 யோகினி தேவதைகளின் சிற்பங்கள் உள்ளதால், இக்கோயிலை 64 யோகினி கோயில் என்றும் அழைப்பர். தற்போது இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் இக்கோயிலை நிர்வகித்து, பராமரிக்கிறது.
இதன் பாதகமான அம்சம் என்னவெனில், சிதறுதுமுக்கியின் இரு குழல்களும் இணையாக இல்லாமல், அவை குவியும்படியான கோணத்தில் அமைத்திருக்கும். இதனால் குழலில் இருந்து வெளியேறும் குண்டுகளும், ஒரு குறிப்பிட்ட தூரத்தில் ஒன்றாகக் குவியும். பப வடிவமைவில், இடது குழலில் இருந்து வெளியேறுபவை, 40 யார்டு தொலைவில் உள்ள குவியும்-புள்ளி வரை இடப்பக்கத்திலேயே செல்லும்; குவியும்-புள்ளியை கடந்தபின் வலப்பக்கம் நோக்கி செல்ல ஆரம்பிக்கும் . இதேபோல் மே/கீ வடிவமைவிலும், "கீழ்" குழலில் இருந்து வெளியேறுபவை, 40 யார்டுக்கு அப்பால், "மேல்" குழலில் இருந்து வெளியேறுபவையை விட உயரமாக நோக்கிச் செல்லும். ஆக, நிதர்சனமான சிதறுதுமுக்கிகளின் வீச்செல்லை வரை மட்டுமே, இரட்டைக்குழல் சிதறுதுமுக்கிகள் துல்லியமானவை. இருந்தாலும், அதன் குண்டுகளின் பாய்ச்சல், இந்த துல்லியமளிக்கும் வீச்செல்லையை விட, நான்கு முதல் ஆறு மடங்கு வரையிலான வீச்செல்லையை கொண்டிருக்கும்.
ஒற்றைக் குழல் மீளச்சுடும் சிதறுதுமுக்கிகளுடன் ஒப்பிடுகையில், இரட்டைகள் கொண்டுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட சாதக அம்சம் என்னவென்றால், ஒரே சமயத்தில் ஒன்றுக்குமேலான நெரிவுக்கு அணுக்கம் அளிக்கக்கூடிய வல்லமையே ஆகும். பக்கவாட்டு எறிதட்டு சுடுதல் போன்ற, சில சிதறுதுமுக்கி விளையாட்டுகள், குறுகிய துரத்தில் பக்கவாட்டில் இருந்து எறியப்படும் இலக்கை சுடுவதற்கு, ஒரேயொரு கட்டமான நெறிவே போதுமானது. விளையாடும் தட்டுகள் போன்ற மற்றவைகளில், சுடுநருக்கு மாறுபட்ட தூரங்களில் உள்ள இலக்குகளை அளிப்பதாலும்; இலக்குகள் சுடுநரை நோக்கியபடியோ, அல்லது சுடுநரை விட்டு விலகிப் போகும்படியோ அமைவதாலும்; இலக்குகளைத் தாக்க ஒரு நெரிவு போதாது. இரண்டு குழல்கள் கொண்டிருப்பின், அருகாமை இலக்குகளுக்கு திறந்தநிலை நெரிவையும், தொலை இலக்குகளுக்கு சற்றே குறுக்கமான நெரிவையும் சுடுநர் பிரயோகிக்கலாம்.
முற்கால இரட்டைகள், இரு குழல்களுக்கும் தனித்தனியாக, இரண்டு விசைகளை கொண்டிருக்கும். அவை விசைக் காப்புக்குள், முன்னும் பின்னுமாக அமைந்து இருக்கும். இரண்டு விசைகளையும், இயக்குவதற்கு ஆள்காட்டிவிரல் மட்டுமே பிரயோகிக்கப்படும்; விசைக் காப்புக்குள் இரு விரல்களை வைத்து சுடுகையில், பின்னுதைப்பின் தூண்டுதலால், எதிர்பாரா இரட்டை-வெடிப்பு ஏற்படலாம். இரட்டை விசை வடிவமைப்புகள் பொதுவாகவே வலதுகை சுடுநருக்கு ஏற்றவாறு தான் இருக்கும். இரட்டை விசை வடிவமைப்புகளில், ஒரே நேரத்தில் இரு விசைகளையும் கூட அழுத்தி, இரு குழல்களையும் ஒரேசமயத்தில் சுட இயலும். ஆனால் இச்செயல் பொதுவாக தவிர்க்கப்படும், ஏனெனில் இது பின்னுதைப்பை இரட்டிப்பாக்கி, துப்பாக்கியையும் சுடுநரையும் பாதிக்கும்.
இரட்டைக்குழல் சிதறுதுமுக்கிகள் இரண்டு அடிப்படையான வடிவ அமைவுகளில் வருகின்றன: பக்கம்-பக்கமான சிதறுதுமுக்கி மற்றும் மேல்/கீழான சிதறுதுமுக்கி ; குழல்களின் அமைவினை சுட்டிக்காட்டும் வகையில் பெயரிட்டுள்ளனர். அசல் இரட்டைக்குழல் துப்பாக்கிகள் அனைத்துமே கிட்டத்தட்ட பப வடிவங்களே ஆகும். முற்கால வெடிபொதிச் சிதறுதுமுக்கிகளும் பப இயக்கத்தையே பிரயோகித்தன, ஏனெனில் இவற்றின் ஆரம்ப வடிவங்களில் திறந்தநிலை சுத்தியல்களைக் கொண்டிருந்தன. சுத்தியலற்ற வடிவங்கள் தோன்றியபோது, மே/கீ வடிவங்கள் அறிமுகமாயின; மேலும் பெரும்பாலான நவீனகால விளையாட்டுத் துப்பாக்கிகள், மே/கீ வடிவங்களே ஆகும்.
இரட்டை சிதறுதுமுக்கிகள் உண்மையிலேயே மிக பாதுகாப்பானவை- ஏனெனில், துப்பாக்கியில் பொதி ஏற்றப்பட்டுள்ளதா அல்லது சுடத் தயாராக உள்ளதா, என்பதை துப்பாக்கியை உடைத்து திறந்து பார்த்தாலே தெரிந்துவிடும். ஆனால், இழைவு அல்லது அரை-தானியக்க சிதறுதுமுக்கிகளில், ஆணியை கழற்றி அதன்பிறகு, அறையை உற்றுப் பார்த்தோ, அல்லது தொட்டு உணர்ந்தோ தான், பொதி இருக்கிறதா இல்லையா என அறிய முடியும்.
ஆங்கிலத்தில் 'டபுள்ஸ்' என குறிப்பிடப்படும், அனைத்து நவீன இரட்டைக்குழல் சிதறுதுமுக்கிகளும், உடைவு-இயக்கத்தை கொண்டிருப்பவையே ஆகும். உறையை நீக்குவதற்காகவும், மீண்டும் குண்டேற்றுவதற்காகவும் குழலாசனத்தை வெளிக்காட்டச் செய்யும், சாயக்கூடிய குழல்களை, இந்த இயங்குமுறை கொண்டிருக்கும்.
இரட்டைக்குழல் சிதறுதுமுக்கி என்பது, இரண்டு குண்டுபொதிகளை ஒரேசமயத்தில் சுட வித்திடும், இரண்டு இணையான குழல்களைக் கொண்ட சிதறுதுமுக்கி ஆகும்.
பப சிதறுதுமுக்கிகள் எப்போதும் விலை உடையதாக விளங்கும்; மேலும் இதைக்கொண்டு சரியாகக் குறி வைக்க மே/கீ-யைவிட அதிக பயிற்சி தேவை.
திருவிதாங்கூர் நாடு இந்து ஆகம அடிப்படையில் ஆட்சி நடத்தப்பட்டமையால் சாதிக் கோட்பாடுகள் மிகக் கடுமையாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்தது. உயர் இந்துக்கள், இழிவு இந்துக்கள் என சமுதாயத்தை இருகூறுகளாக்கினர். இழிவு இந்துக்களை தீண்டத்தகாதவர்களாகவும், காணத்தகாதவர்களாகவும், நடமாடத் தகுதியற்றவர்களாகவும் கருதி சமுதாயத்தில் அவர்களை இழிவுபடுத்தினர். இந்த நிலை மாற திருவிதாங்கூரிலிருந்து பிரிந்து செல்ல தமிழர்கள் விரும்பினர். இதுவும் பிரிவினைக்கு இரண்டாவது காரணமாக அமைந்தது.
தென்காசி பகுதியில் ஆலயம் அமைத்து பணி செய்து வந்த இயேசு சபை குருக்களின் பார்வை அவரக்காட்டின் பக்கம் திரும்பியது. கல்வி என்னும் அறிவொளியை ஏற்றி, பள்ளிக்கூடம் அமைத்தனர். தற்போது இது மேல் நிலைப் பள்ளியாக தரம் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. கடும் உழைப்புக்கு பெயர்பெற்றது இவ்வூர். ஏனெனில் ஆண்களுக்கு இணையாக பெண்களும் பீடி சுற்றி, விவசாயம் செய்து வருமானம் ஈட்டுகிறார்கள். இங்கு ஆண்கள் மட்டுமே உயர்கல்வி கற்கும் நிலை பல ஆண்டுகளாக காணப்பட்டது. பெண்களை வெளியூரில் படிக்க வைக்க பெற்றோர்கள் தயங்கினர். ஆனால் இவ்வூரில் கல்லூரி அமைந்த பிறகு பெண்களும் உயர்கல்வி கற்று சாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கல்வியில் தன்னிறைவை நோக்கி பயணிக்கிறது அகரை சிற்றூர்.
அகரக்கட்டு , தென்காசி நகருக்கு அருகே, அனுமன் நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் கிராமம். 1956 வரை அகரக்கட்டு மற்றும் செங்கோட்டை முதல் சாம்பவர் வடகரை வரை திருவிதாங்கூர் அரசின் கீழ் இருந்தது. செங்கோட்டை மற்றும் நாகர்கோவிலில் நடைபெற்ற போராட்டம் மற்றும் 11 பேரின் வீர மரணத்திற்கு பின் 1956 ல் அப்போதைய முதல்வர் காமராஜரின் காலத்தில் தமிழ் நாட்டுடன் இணைக்கப்பட்டது. இங்கு ஜீன் மாதத்தில் நடக்கும் புனித அந்தோனியார் ஆலய திருவிழா மற்றும் டிசம்பர் மாதத்தில் நடக்கும் கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகை ஆகியவை பிரசித்தி பெற்றவை.
இந்தியா 1947 ம் ஆகத்து 15ம் நாள் சுதந்திரம் பெற்றப் போது திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானம் இந்திய கூட்டாட்சியில் சேருவதில்லை என்று முடிவெடுத்தது. இருப்பினும் வேறுவழியின்றி மன்னர் திரு சித்திரை திருநாள் பாலராமலர்மா, பல்வேறு சூழ்நிலைகளால் இந்திய கூட்டாட்சியில் 1947 செப்டம்பர் 4 ம் நாள் இணைத்தார். 1949 ம் ஆண்டு அன்றய திருவிதாங்கூர்-கொச்சி மாநிலத்துடன் செங்கோட்டை முதல் கரை வரையிலான அகரையை உள்ளடக்கிய தமிழக பகுதிகள் இணைக்கப்பட்டது.
கீழ்க்கண்ட வழித்தடங்களில் இயக்கப்படும் பேருந்துகள் அகரக்கட்டு நிறுத்தத்தில் நின்று செல்லும். மேலும் 2 முதல் 4 முறை மறுமார்க்கத்திலும் இயக்கப்படும்.
கோர்க்கா மன்னர் பிரிதிவி நாராயணன் ஷா என்பவர், 1768ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற கீர்த்திப்பூர் போரில், மல்ல நாட்டவர்களை வென்று, அகண்ட நேபாள இராச்சியத்தை நிறுவினார். ஷா வம்சத்தவர்கள், காத்மாண்டு சமவெளி உள்ளிட்ட நேபாள இராச்சியத்தை 1846 முடிய ஆண்டனர்.
ஷா வம்ச மன்னர்களின் பரம்பரை அமைச்சர்களாகவும், படைத்தலைவர்களாகவும் இருந்த ராணா வம்சத்தின், ஜங் பகதூர் ராணா, கிபி 1846ல் ஷா வம்ச மன்னர்களை பொம்மை அரசர்களாக ஆக்கி ஆட்சி அதிகாரத்தை கைப்பற்றினார். ராணா வம்சத்தவர்கள் கிபி 1951 முடிய நேபாளத்தின் ஆட்சியார்களாக செயல்பட்டனர். கிபி 1951ல்
ராணா வம்சத்தவர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு, மீண்டும் ஷா வம்சத்தின் ஆட்சி நிலைநாட்டப்பட்டது. ஷா வம்ச மன்னர்களின் ஆட்சி கிபி 2008 முடிய நீடித்தது.
மல்லர்கள் ஆட்சியில், காத்மாண்டு சமவெளியில் காட்மாண்டு, லலித்பூர் மற்றும், பக்தபூர் போன்ற நகரங்களில் காத்மாண்டு நகர சதுக்கம், பக்தபூர் நகர சதுக்கம், பாதன் நகர சதுக்கம் போன்ற அரண்மனைகளும், நகர சதுக்ககங்களும் கட்டப்பட்டது. மல்லர்களின் இறுதி மன்னரான ஜெயப்பிரகாஷ் மல்லர், கிபி 1768ல் நடைபெற்ற கீர்த்திப்பூர் போரில் நாட்டை ஷா வம்ச மன்னர்களிடம் பறிகொடுத்தார்.
காத்மாண்டு சமவெளியில் (, நேபாளத்தின் தேசியத் தலைநகரமாக காட்மாண்டு நகரம் உள்ளது. பல பண்பாடு, வரலாறு, இயற்கைச் சின்னங்கள் கொண்ட காத்மாண்டு சமவெளியில் புகழ் பெற்ற இந்து மற்றும் பௌத்தக் கோயில்களும், தேசியப் பூங்காக்களையும் கொண்டுள்ளது. காத்மாண்டு சமவெளியில் ஏழு உலகப் பாரம்பரியக் களங்கள் உள்ளது.
நேபாளத்தில் காத்மாண்டு சமவெளி மக்கள் தொகையும், பொருளாதார வளர்ச்சியும் கொண்டது. காத்மாண்டு சமவெளி காத்மாண்டு மாவட்டம், லலித்பூர் மாவட்டம், சித்வான் மாவட்டம், பக்தபூர் மாவட்டம் என நான்கு மாவட்டங்களையும், காட்மாண்டு, லலித்பூர், பரத்பூர், வீரகஞ்ச் என நான்கு மாநகராட்சிகளையும் கொண்டுள்ளது.
மல்ல வம்சத்தவர்கள் காத்மாண்டு சமவெளியில் பதான் நகரப் பரப்பை மேலும் விரிவு படுத்தினர். மல்ல வம்ச மன்னர் வீரதேவன் என்பவர் லலித்பூர் எனும் பாதன் நகரத்தை நிறுவினார். மல்லர்கள் காத்மாண்டு சமவெளியை கி பி 1201 முதல் 1768 முடிய ஆண்டனர்.
தாங்கல் கரைசல் என்பது ஒரு வலிமை குறைந்த அமிலம் மற்றும் அது வலிமைமிக்க காரத்துடன் சேர்ந்து கொடுக்கும் உப்பு இவை இரண்டுமோ அல்லது ஒரு வலிமை குறைந்த காரம் மற்றும் அது வலிமை மிக்க அமிலத்துடன் சேர்ந்து கொடுக்கும் உப்பு இவை இரண்டுமோ கலந்த கலவை ஆகும். தாங்கல் கரைசல் என்பது வலிமை மிக்க அமிலம் அல்லது வலிமை மிக்க காரத்தை சேர்க்கும் போது மதிப்பு மாறாமல் இருக்கச் செய்யும் வல்லமை உடைய கரைசல் ஆகும். உதாரணமாக அசிட்டிக் அமிலமும், சோடியம் அசிட்டேட்டும் சேர்ந்த கலவை முதல் வகை தாங்கல் கரைசலுக்கு உதாரணமாகும். இவ்வகைத் தாங்கல் கரைசலின் மதிப்பு 4.75 என்ற அளவில் அமைகிறது. அம்மோனியா மற்றும் அம்மோனியம் குளோரைடு சேர்ந்த கலவை இரண்டாம் வகை தாங்கல் கரைசலுக்கு உதாரணமாகும். இவ்வகைத் தாங்கல் கரைசலின் மதிப்பு 9.25 என்ற அளவில் இருக்கும்.
எதிரயனியான - இவ்வமைப்பில் பொது அயனியாகும். இக்கரைசலில் உப்பிலிருந்து வெளிவரும் - அயனியின் செறிவுடன் ஒப்பிடுகையில் அமிலத்திலிருந்து வெளிப்படும் இன் செறிவு புறக்கணிக்கத்தக்கதாகும். இக்கரைசலில் வலிவுமிக்க ஓர் அமிலத்தை ஓரிரு துளிகள் கலந்தால், அவ்வமிலத்தின் ஹைட்ரஜன் அயனிகள், உப்பிலுள்ள - அயனிகளுடன் இணைந்து வலிவு குன்றிய ஐத் தோற்றுவிக்கும். அதாவது, கரைசலுக்கு வெளியிலிருந்து தோற்றுவிக்கப்படும் ஹைட்ரஜன் அயனி நடுநிலையாக்கப்படுகிறது. இதன் விளைவாகக் கரைசலின் மதிப்பில் தோன்றக்கூடிய மாற்றம் தவிர்க்கப்படுகிறது. தாங்கல் கரைசலில் காரம் சேர்க்கப்பட்டால், காரத்தின் - அயனி அமிலத்தின் + அயனியால் நடுநிலையாக்கப்படுகிறது. இதே போன்று காரவகைத் தாங்கல் கரைசலில்,
இரண்டாம் உலகப் போரினால் சப்பானில் ஏற்பட்ட அழிவினால், போருக்கு பிந்தைய தசாப்தங்களில் சப்பானின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக அம்மக்கள் கடுமையாக உழைக்கவேண்டி இருந்தது. இது புதிய கொள்ளை நோய் என அழைக்கப்பட்டது. ஊழியர்கள் ஒரு நாளைக்கு 12 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மணி நேரமும் ஒரு வாரத்துக்கு, 6-7 நாட்களுக்கும், பணிபுரிவது என்பது, உடல் ரீதியிலும் மன ரீதியிலும் பாதிக்கப்பை ஏற்படுத்தியது.
திரு. அ. ஒரு பெரிய சிற்றுண்டி தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் ஒரு வாரம் 110 மணி நேரம் வேலை செய்தார் 34 வயதில் மாரடைப்பால் இறந்தார். அவரது மரணம் லேபர் ஸ்டாண்டர்ட்ஸ் ஆஃபீஸ் நிறுவனத்தால் வேலை பளுவால் ஏற்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது.
திரு. ஆ. பேருந்து ஓட்டுநர், இவர் ஆண்டு ஒன்றிற்கு 3,000 மணிநேரம் வேலை செய்ததார். அவருக்கு 37 வயதில் பக்கவாதம் ஏற்பட்டு மரணமடைந்தார். இவருடைய மரணம் வேலைபளுவால் ஏற்பட்டது என அறிவிக்கப்பட்டது.
திரு. இ. டோக்கியோவில் உள்ள ஒரு பெரிய அச்சு நிறுவனத்தில் ஆண்டுக்கு 4,320 மணிநேரம் வேலை செய்தார். 58 வயதில் மாரடைப்பால் இறந்தார். அவரது கணவர் இறந்த 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது மனைவி இழப்பீடு பெற்றார்.
சப்பானின் மிகப்பெரிய பத்திரிகை நிறுவனத்தின் சிப்பம்கட்டும் பிரிவில் பணிபுரிந்த 29 வயதான ஆண் தொழிலாளியின் 1969 ஆம் ஆண்டு இறப்புதான் முதல் காரோஷி இறப்பாக அறிவிக்கப்பட்டது. 1978 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில், கூடுதல் பணிச்சுமையின் காரணமாக மேலும் அதிகமானோர் உயிரிழந்தது கண்டறியப்பட்டது. 1982 ஆம் ஆண்டு இந்த விவகாரம் குறித்து வெளியான ஒரு புத்தகம் இது குறித்து பொதுவெளிக்கு கொண்டு வந்தது, என்றாலும் 1980 களின் பிற்பகுதியில், சப்பானில் பொருளாதாரதார வீக்கம் ஏற்பட்ட காலகட்டத்தில், பல முதன்மை வணிக நிறுவனங்களில் இருந்த பல உயர்நிலை நிர்வாகிகளின் திடீர் மரணங்கள் இந்த சிக்கல் குறித்து அந்த காலகட்ட சப்பானிய பொது வாழ்வில் வெளிப்பட்டது. இந்த பணி அழுத்தமானது தொழிலாளர்களுக்கான தீவிரமான அச்சுறுத்தலாக கருதப்பட்டது. சப்பான் தொழிற்சாலை அமைச்சு கரோஷி மரணங்கள் குறித்த புள்ளிவிவரங்களை வெளியிடத் தொடங்கியது.
கரோஷி என்பது ஒரு சப்பானிய மொழிச் சொல்லாகும். இதை "பணிச்சுமை மரணம்" என மொழிபெயர்க்கலாம். இது கூடுதலான பணிச்சுமையினால் ஏற்படும் மரணத்தைக் குறிக்கிறது. கரோஷி மரணங்களின் முதன்மைக் காரணங்களாக மன அழுத்தம், மாரடைப்பு, பக்கவாதம் போன்றவை உள்ளன. தென் கொரியாவில் இந்த நிகழ்வு பரவலாக உள்ளது, அங்கு இது குரோசாசா என குறிப்பிடப்படுகிறது. சீனாவில், அதிக உழைப்பு தூண்டலால் ஏற்படும் மரணம் கௌலாசோ என்று அழைக்கப்படுகிறது.
கேபிபாரா என்பது உலகில் வாழும் மிகப்பெரிய கொறிணி ஆகும். இது சிகுயிரே மற்றும் கர்பின்ச்சோ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது ஹைட்ரோகோயேருஸ் பேரினத்தின் உறுப்பினர் ஆகும். இப்பேரினத்தின் வாழும் மற்றொரு உறுப்பினர் சிறிய கேபிபாரா ஆகும். கினி எலி, பாறை கேவி ஆகியவை இதன் நெருங்கிய உறவினர்கள் ஆகும். அகோடி, சின்சில்லா, கோய்பு ஆகியவை இதன் தூரத்து உறவினர்கள் ஆகும். இவை தென் அமெரிக்காவைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவை ஆகும். இவை சவானாக்கள் மற்றும் அடர்ந்த காடுகளில் தண்ணீருக்கு அருகில் வாழ்கின்றன. இவை கூட்டமாக வாழக்கூடியவை ஆகும். இவற்றின் கூட்டத்தில் 100 உறுப்பினர்கள் வரை இருக்கும். ஆனால் பொதுவாக 10-20 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கூட்டமாக இருக்கும். இவை இவற்றின் இறைச்சி மற்றும் தோலுக்காக வேட்டையாடப்படுகின்றன. இதன் தடிமனான தோலில் இருந்து பெறப்படும் கொழுப்பு, மருந்து வர்த்தகத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதன் இயங்கு படம்
வளர்ந்த கேபிபாராக்கள் 106 முதல் 134 சென்டிமீட்டர் நீளமும், நிற்கும்போது 50 முதல் 62 சென்டிமீட்டர் உயரமும், 35 முதல் 66 கிலோ எடையும் இருக்கும். வெனிசுலாவின் இலானோஸ் பகுதியில் காணப்படும் கேபிபாராக்கள் சராசரியாக 48.9 கிலோ எடை இருக்கும். பெண் கேபிபாராக்கள் ஆண்களை விட சற்று எடை அதிகமானதாக இருக்கும். அதிகபட்ச சாதனை அளவாக பிரேசிலில் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு பெண் காட்டு விலங்கு 91 கிலோ எடையும், உருகுவேயில் பிடிக்கப்பட்ட ஒரு ஆண் விலங்கு 73.5 கிலோ எடையும் இருந்தன. 2001 அல்லது 2002 ஆம் ஆண்டு சாபாலோவில் ஒரு உயிரினம் 81 கிலோ எடை இருந்ததாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவற்றின் பல்லின் வகையடுக்கு ஆகும். இவற்றின் கால்களில் லேசான அளவுக்கு சவ்வுகள் உண்டு. இவை எச்சவுறுப்புகள் உள்ள வால்களை கொண்டுள்ளன. இவற்றின் பின்னங்கால்கள் முன்னங்கால்களை விலை சற்று நீளமானவை. இவற்றின் பின்னங்கால்களில் மூன்று விரல்களும், முன்னங்கால்களில் நான்கு விரல்களும் இருக்கும்.
கேபிபாரா நீர் சார்ந்த ஒரு பாலூட்டி ஆகும். சிலி தவிர மற்ற அனைத்து தென்னமெரிக்க நாடுகளிலும் காணப்படுகின்றன. இவை ஏரிகள், ஆறுகள், குட்டைகள் மற்றும் சதுப்பு நிலங்கள் போன்ற நீர்ப்பரப்புகளின் அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிகளில் வாழ்கின்றன. அதேபோல் வெள்ளம் நிறைந்த புன்னிலம் மற்றும் ஆற்றோரங்களில் உள்ள வெப்பமண்டல மழைக்காடுகள் ஆகியவற்றில் வாழ்கின்றன. நன்றாக நீந்தக் கூடியவை. இவற்றால் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு நீரில் மூழ்கி இருக்க முடியும். மாட்டு மந்தைகள் வளர்க்கும் பகுதிகளில் இவை செழித்து வளர்கின்றன. கேபிபாராக்கள் அடர்த்தியாக உள்ள பகுதிகளில் சராசரியாக 10 ஹெக்டேர் அளவிற்குள் சுற்றித் திரிகின்றன.
உலகம் முழுவதும் உள்ள, இதே போன்ற நீர் சூழ்நிலை கொண்ட பகுதிகளில், மனிதப் பிடியிலிருந்து தப்பிய பல கேபிபாராக்கள் வாழ்வதை காணமுடியும். ஐக்கிய அமெரிக்காவின் புளோரிடா மாகாணத்தில் இவை பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. ஆனால் அங்கு இன்னும் குட்டியிடும் எண்ணிக்கையிலான கேபிபாராக்கள் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. 2011 ஆம் ஆண்டு கலிபோர்னியாவின் நடுப்பகுதி கடற்கரையில் ஒரு கேபிபாரா காணப்பட்டது.
கேபிபாரா கனத்த பீப்பாய் வடிவ உடம்பைப் பெற்றுள்ளது. தலை குட்டையாக இருக்கும். உடம்பின் மேல் புறத்தில் சிவப்பு-பழுப்பு மென்மயிர் காணப்படும். உடலின் கீழ்ப்புறத்தில் மஞ்சள்-பழுப்பு மென்மயிர் காணப்படும். இதன் வியர்வைச் சுரப்பிகள் இதன் தோலில் உள்ள முடிகளுக்கு அடியில் காணப்படும். இந்த வகையிலான அமைப்பு கொறிணிகளில் வழக்கமான ஒன்றல்ல.
விராட்நகர் நேபாள நாட்டின் நான்கு மாநகராட்சிகளில் ஒன்றாகும். 40.108 சதுர மைல் பரப்பளவு கொண்ட விராட்நகர், 2011ம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, மக்கள் தொகை அடிப்படையில் ஐந்தாம் இடத்திலும், மக்கள்தொகை அடர்த்தியில், காட்மாண்டிற்கு அடுத்து இரண்டாம் இடத்திலும் உள்ளது. விராட்நகரில் அதிக தொழிற்சாலைகள் செயல்படுவதால், இந்நகரை நேபாளத்தின் தொழில் தலைநகரம் எனப்பெயர் பெற்றுள்ளது.
விராட்நகரிலிருந்து ஏழு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் நேபாள-இந்தியா எல்லைப்புறச் சாலையில் சுங்கச் சாவடி அமைந்துள்ளது. இந்தியர்கள் மற்றும் நேபாளிகள் கடவுச் சீட்டு மற்றும் விசா இன்றி எல்லைச் சாவடியை கடக்கும் சலுகை பெற்றவர்கள் ஆவார்.
நேபாள-இந்தியா எல்லைப்புறத்தில் விராட்நகருக்கு அருகில், இந்திய மாவட்டமான அரரியா மாவட்டத்தின் ஜோக்பானி ஊரில் அமைந்த தொடருந்து நிலையம், கொல்கத்தா, புதுதில்லி போன்ற பெருநகரங்களை இணைக்கிறது.
2011 நேபாள மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, மொரங் மாவட்டத்தின் தலைமையிடமாக விராட்நகரின் மக்கள் தொகை 2,14,663 ஆகும். விராட்நகரத்தின் பெரும்பாலான மக்கள் செத்திரி மற்றும் பிராமணர்கள் ஆவார். இந்து சமயம் பெரும்பாலான மக்களால் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. பிற சமயங்களாக இசுலாம், கிறித்தவம், சமணம் உள்ளது. விராட்நகரில் நேபாள மொழி மற்றும் மைதிலி மொழி அதிக மக்களால் பேசப்படுகிறது. ஆங்கில மொழியும் பேசப்படுகிறது.
நேபாள கிழக்கு வளர்ச்சி பிராந்தியத்தில், விராட்நகரில் பூர்வாஞ்சல் பல்கலைக்கழகம், பொறியியல், தொழில்நுட்பம், மருத்துவம், கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகள் அதிகம் கொண்டது. இங்குள்ள கல்வி நிலையங்களில் படிப்புகள் ஆங்கில மொழியில் கற்றுத் தரப்படுகிறது. தேசியத் தலைநகரம் காத்மாண்டிற்கு அடுத்து, விராட்நகரில் எண்பது பள்ளிகளும், இருபத்திற்கும் மேற்பட்ட கல்லூரிகளும், 21 மருத்துவமனைகளும் உள்ளது.
கிழக்கு வளர்ச்சிப் பிராந்தியத்தில், நேபாள மாநில எண் 1ல், கோசி மண்டலத்தில் கிழக்கு தராய் பகுதியின் மொரங் மாவட்டத்தின் தலைமையிடமான விராட்நகர், நேபாளத்த்தின் தேசியத் தலைநகரம் காட்மாண்டுவிலிருந்து கிழக்கே 399 கிலோ மீட்டர் தொலவிலும், இந்தியாவின் பிகார் மாநில வடக்கு எல்லையிலிருந்து வடக்கே 6 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
விராட்நகரின் பழைய பெயர் கோர்க்கா பஜார் ஆகும். 1914ல் கர்ணல் ஜித் பகதூர் கத்திரி எனும் மாவட்ட ஆளுநர், ரங்கோலில் இருந்த மாவட்டத் தலைமையகத்தை கோர்க்கா பஜாருக்கு மாற்றினார்.
1919ல் ராணா வம்சத்தை நிறுவிய நேபாள மன்னர் ஜங் பகதூர் ராணா, 1919ல் கோர்க்கா பஜார் நகரத்தின் பெயரை விராட்நகர் என்று மாற்றி, விராட்நகரில் ஒரு அரண்மனையை கட்டினார்.
நேபாளத்தில் சணல் தொழிற்சாலைகள் முதன்முதலாக விராட்நகரில் துவக்கப்பட்டது. தற்போது விராட்நகரில் 6,000 தொழிற்சாலைகள் உள்ளது. மேலும் இந்தியா - நேபாளத்தை இணைக்கும் பாதையில் விராட்நகர் அமைந்துள்ளதால், இந்நகரம் வணிகம் மற்றும் போக்குவரத்தில் முக்கிய மையமாக உள்ளது.
4 மார்ச் 1947 அன்று, ராணா வம்ச நேபாள ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக, கிரிஜா பிரசாத் கொய்ராலா மற்றும் விஸ்வேஷ்வர் பிரசாத் கொய்ராலா ஆகியோர்களின் தலைமையில் முதன் முதலாக விராட்நகர் சணல் தொழிற்சாலைகளி தொழிலாளர்கள் போராட்டத்தை துவக்கினர். பின்னர் இப்போராட்டாம் நாடு முழுவதும் பரவியதால், ராண வம்ச மன்னர்களின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது.
நேபாளத் தலைநகரம் காட்மாண்டை இணைக்கும் 500 கிலோ மீட்டர் சாலை உள்ளது. தரண், இடாரி, தன்குட்டா போன்ற நேபாளத்தின் கிழக்கு மாவட்டங்களை இணைக்கும் சாலைகள் விராட்நகரிலிருந்து செல்கிறது. நேபாளப் போக்குவரத்துக் கழகப் பேருந்துகள் விராட்நகரிலிருந்து அனைத்து கிழக்கு நேபாள மாவட்டங்களுக்கு இயக்கப்படுகிறது.
விராட்நகர் வானூர்தி நிலையம், நேபாளத்தின் தலைநகரான காட்மாண்டு மற்றும் கிழக்கு நேபாளத்தின் அனைத்து நகரங்களையும் இணைக்கும் வானூர்திகள் பறக்கிறது.
பெர்ரிக் குளோரைடு சோதனையானது ஒரு மாதிரி அல்லது சேர்மத்தில் பீனாலிக் தொகுதியின் இருப்பினைக் கண்டறியப் (உதாரணமாக, தாவரங்களின் சாற்றில் காணப்படும் இயற்கை பீனால்களைக் கண்டறிதல்) பயன்படுகிறது. ஈனால்கள், ஐதராக்சமிக் அமிலங்கள், ஆக்சைம்கள் மற்றும் சல்பினிக் அமிலங்கள் ஆகியவை இந்தச் சோதனையில் நேர்மறையான முடிவைத் தருகின்றன. நவீன நிறமாலைகாட்டிச்சோதனைகள் உதாரணமாக, அகச்சிவப்பு நிறமாலையியல் , அணுக்கருக் காந்த ஒத்ததிர்வு நிறமாலையியல் போன்றவை பெயர் தெரியாத சேர்மங்களைக் கண்டறிவதில் மிகவும் மேம்பட்ட முறைகளாக இருப்பினும் கூட புரோமின் சோதனையானது பெர்ரிக் குளோரைடு சோதனையின் முடிவை உறுதிசெய்வதில் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. மொத்த பீனால்களின் அளவானது நிறமாலையியலின் பாலின்-சியோகால்டீயு அளவீட்டு முறையின் படி கணக்கிடப்படுகிறது.
சோதித்தறியப்பட வேண்டிய மாதிரியானது நீர் மற்றும் எத்தனால் கலந்த கலவையில் கரைக்கப்படுகிறது. இந்தக் கரைசலுடன் நீர்த்த பெர்ரிக் குளோரைடு கரைசலானது சேர்க்கப்படுகிறது. சிவப்பு, நீலம், பச்சை அல்லது கருஞ்சிவப்பு நிறங்களின் தோற்றம் பீனால்களின் இருப்பைக் குறிக்கிறது. சோதித்தறியப்பட வேண்டிய மாதிரியானது, நீரில் கரையாததாக இருந்தால், சிறிதளவு பிரிடீன் சேர்க்கப்பட்ட டைகுளோரோமீத்தேனில் கரைக்கப்படலாம்.
பீனால்கள் + அயனியுடன் அடர்ந்த கருஊதா நிற அணைவுச்சேர்மங்களைத் தருகிறது. இந்த நிறமானது, பீனாலின் {- 6}3- தன்மையைப் பொறுத்து நீலம், பச்சை மற்றும் சிவப்பாகக் கூட இருக்கலாம்.