polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இட்லர் இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் செருமனியின் அரசாண்மையில் குறுக்கிடுவதாக குற்றஞ்சாட்டினார். எனவே சங்கத்திலிருந்து செருமனி விலகியது. தொடர்ந்து ஆக்கிரமிப்பு எண்ணம் கொண்ட பிறநாடுகளும் விலகின. இரண்டாம் உலகப் போர் துவக்கம் உலகநாடுகள் சங்கம் தனது குறிக்கோளான உலகப் போரை தடுக்கின்ற வல்லமையில் தோல்வியடைந்ததை குறிப்பிடுவதாக அமைந்தது. இந்த உலகப் போரின் பின்னால், கற்றுக்கொண்ட பாடங்களின் அடிப்படையில், நிறுவப்பட்ட ஐக்கிய நாடுகள் நிறுவனம் சங்கத்தினால் துவக்கப்பட்ட பல்வேறு முகமைகளையும் நிறுவனங்களையும் வரித்துக் கொண்டது.
நூறாண்டுகளுக்கும் மேலாக நாடுகள் கொண்டிருந்த எண்ணங்களிலிருந்து ஒரு திருப்புமுனையாக பன்னாட்டளவில் பாதுகாப்பு தேடும் ஓர் அமைப்பாக உலகநாடுகள் சங்கம் அமைந்தது. இதற்கென தனி படைத்துறை இல்லாததனால், தனது தீர்மானங்களை செயல்படுத்தவும், பொருளியல் தடைகளை நிலைநிறுத்தவும் அல்லது தேவையான நேரங்களில் படை ஒன்றை அனுப்பவும் பேராற்றல் நாடுகளை நாடவேண்டி வந்தது. ஆனால் அந்நாடுகள் மிகுந்த தயக்கம் காட்டின.
பொருளியல் தடைகள் உறுப்பினர் நாடுகளிலும் தாக்கமேற்படுத்தியதால் அவற்றை செயல்படுத்தவும் தயங்கின. இரண்டாம் இத்தாலி அபிசீனியப் போரின்போது, இத்தாலிய படைவீரர்கள் செஞ்சிலுவை மருத்துவ கூடாரங்களைத் தாக்குவதாக சங்கம் குற்றஞ்சாட்டியபோது பெனிட்டோ முசோலினி " குருவிகள் சண்டைக்கே சங்கம் சிறந்தது, பருந்துகள் சண்டைக்கல்ல" என்று மொழிந்தார்.
பென்சா மாகாணம் வோல்கா பொருளாதாரப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இங்கு உருசியாவின் முன்னணி தயாரிப்புகளான கோதுமை, கம்பு, ஓட்ஸ், தினை ஆகிய தானியங்கள் மற்றும் தீவனப்பயிர்கள், காய்கறிகள், உருளைக்கிழங்கு, கடுகு, மற்றும் இறைச்சி ஆகியவை உற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன.
பென்சா மாகாணம் என்பது உருசியாவின் நடுவண் அலகும், ஒரு உருசிய மாகாணமும் ஆகும். மக்கள்தொகையாக 1,386,186 பேரைக்கொண்ட இதன் அலுவல்முறை ஆட்சி மையம் பென்சா நகரம் ஆகும்.
கம்போடியப் பெண்களில் 45% பெண்கள் படிப்பறிவில்லாதவர்கள் என 2004 ஆம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பு தெரிவிக்கிறது. 16% பெண்கள் 2004 ஆம் ஆண்டில் கீழ் உயர்நிலை வகுப்புகளில் கல்வி கற்கும் பொருட்டு பள்ளிகளில் சேர்திருந்தனர். அவர்கள் தொடர்ந்து கல்வி கற்க வராமல் இடையில் படிப்பை நிறுத்துவதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. அவற்றில் முக்கியமானது என்னவெனில் வீட்டிலுள்ள குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வதற்கும், வீட்டு வேலைகளைச் செய்வதற்கும், குடும்பத்தலைவிக்கு உறுதுணையாக இருப்பதற்கும் அவர்கள் தேவைப்பட்டனர். இவற்றைத் தவிர்த்து மிகுந்த ஏழ்மை, கிராமப்புற வீடுகளில் இருந்து பள்ளி தொலை தூரத்தில் இருந்தது, சிலசமயங்களில் பள்ளிகளில் இருந்து வீட்டுக்கு மற்றும் வீட்டில் இருந்து பள்ளிக்குச் செல்லும் பெண்களின் பாதுகாப்பு குறித்த அச்சம் முதலானவையும் காரணங்களாக இருந்தன.
கம்போடியாவில் நிகழ்ந்த உள்நாட்டுப் போரை அடுத்து, அங்கு ஆண் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஒரு பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. இதனால், பொதுவாகவும், முதன்மையாகவும் கம்போடிய ஆண்கள் செய்துவந்த வேலைகளைச் செய்ய முன்வந்த பெண்கள் அப் பொறுப்புக்களை தாங்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர். கம்போடிய சட்டத்தின் கீழ், பெண்கள் "சம வேலைக்கு சம ஊதியம்" பெறவேண்டும். ஆனால் நடைமுறையில் பெரும்பாலான பெண்கள் தங்கள் சகஆண் பெற்ற ஊதியத்தைவிட குறைந்த ஊதியமே பெற்றார்கள். 1990 களின் போது, கிராமப்புற பகுதிகளில் இருந்து பல படிக்காத இளம் பெண்கள் ஆடைத் தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்ய துணிந்து நகரத்தை நோக்கி வந்தனர்.
2004 ஆம் ஆண்டில், கம்போடியாவின் பாலினம் மற்றும் அபிவிருத்தி அமைப்பு நிறுவனம் 6% கம்போடியா பெண் தொழிலாளர்களுக்கு ஊதியம் வழங்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது.
உண்மையில் கம்போடியச் சட்டம் மற்றும் நாட்டின் வரலாற்றில், ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் எப்போதும் சட்டத்தின் முன் சம உரிமை கொண்டுள்ளனர். இந்தப் பிரகடனம் கம்போடியா அரசியலமைப்பிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. வாரிசு உரிமை சட்டங்கள் பெண்களுக்கு நன்மைகளை வழங்கின. சொத்துக்களில் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு. சொத்துகளை வாங்கவும் விற்கவும் அவர்களுக்கு அதிகாரமுண்டு. திருமணத்திற்கும் அவர்களால் சொத்துகளைக் கொண்டுவர முடியும். மற்றும் அவர்களால் எளிதாக விவாகரத்தும் பெற முடியும்.
பொதுவாக, 1980 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இன்று வரை, கம்போடிய அரசியலில் பெண் பங்கேற்பவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தது, அரசாங்கத்தின் உள்ளூர் மற்றும் தேசிய அளவிலான உயர் மட்ட நிலைகளுக்கு அவர்கள் பரிந்துரைக்கப்படவில்லை. 1993 ஆம் ஆண்டில் இருந்து பெண்களின் பங்கேற்பு தலைமை ஏற்பது உட்பட ஒரு சுமாரான உயர்வுடனான நடைமுறையாக இருந்தது. பெண்களின் பிரச்சினைகள் மற்றும் உரிமைகள் மீது அரசு அல்லாத தொண்டு நிறுவனங்கள் மிகுந்த கவனம் செலுத்தின.
பொதுவாகக் கம்போடிய பெண்கள் புத்த கோயில்களை வணங்கி வழிபடுவதில் குறிப்பாக புனித நாட்களின் போது , மதச் சடங்குகளில் தீவிரமாக கலந்து ஈடுபட்டனர். சில பெண்கள், குறிப்பாக விதவை மற்றும் முதியவர்கள் வணங்குபவர்களாக மட்டும் நிற்காமல் புத்த சந்நியாசிகளாகவும் தங்களை மாற்றிக் கொண்டனர்.
இருப்பினும் கல்வி கற்க வரும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தபடியே இருந்தது. 2004 ஆம் ஆண்டு பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டம் பெற்று வெளிவந்த பட்டதாரிகளில் 20 சதவீதத்தினர் பெண்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது ஆகும்.
2004 ஆம் ஆண்டின் கணக்கெடுப்பின்படி, 10 சதவீத சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் என்றும் 8 சதவீதம் பெண்கள் சமூகக் குழுவின் உறுப்பினர்களாகவும் 7 சதவீதம் பெண்கள் நீதிபதிகளாக்வும் இருந்தனர் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.
சமீப காலங்களில் பாரம்பரியமாக ஆண்களுக்கான வேலைகள் என ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அனைத்து வேலைகளிலும் அர்சியலிலும் கம்போடியப் பெண்கள் ஆண்களுக்கு நிகராக ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகின்றனர்.
கம்போடியாவில் பெண்கள் என்னும் இக் கட்டுரை கம்போடியாவில் பெண்களின் அரசியல், சமூக, பண்பாட்டுப், பொருளாதார நிலை, வரலாறு, மாற்றங்கள் பற்றி விபரிக்கின்றது.
2002 ஆம் ஆண்டில்,சீனாவின் மத்திய அரசாங்கம் உள்நாட்டு அருமண் தொழிலை மறுசீரமைப்பு செய்ய முடிவெடுத்தது. இதன் தொடர்ச்சியாக வடக்கு சீனா அருமண் குழும நிறுவனம், தெற்கு சீனா அருமண் குழும நிறுவனம் என்ற அரசாங்கத்திற்குச் சொந்தமான இரண்டு நிறுவனங்களை உருவாக்கியது. உள்ளூர் உற்பத்தியாளர்கள் மற்றும் சக்திவாய்ந்த உள்ளூர் அதிகார அமைப்புகளின் எதிர்ப்பால் இச்சீரமைப்புத் திட்டம் தோல்வியில் முடிந்தது . கடுமையான தொழிற் போட்டியின் காரணமாக உள்ளூரில் தரம் குறைந்த பொருட்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்டன. குறைவான இலாபம் ஈட்டப்பட்டது. இதனால் தொழிலில் நலிவடையாமல் நிலைத்து நிற்க உற்பத்தியாளர்கள் இணைந்து செயல்பட வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. அரசாங்கம் சாதிக்க முடியாத ஒருங்கிணைப்பை வர்த்தகம் சாதித்தது.
சீனாவில் அருமண் தொழிற்சாலை மிகப்பெரிய மற்றும் முக்கியமான தொழிற்துறையாக உள்ளது. மின்சாரம் அல்லது கலப்பின வாகனங்கள், காற்றுச் சுழலிகள், அன்றாட மின்னணு சாதனங்கள் மற்றும் மாசில்லா ஆற்றல் தொழில்நுட்பங்கள் ஆகியனவற்றில் இத்தொழிற்சாலைகளில் கிடைக்கும் தனிமங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அருமண் கனிமங்கள் என்பவை 17 தனிமங்கள் அடங்கியுள்ள ஒரு தொகுதியாகும். இவை பூமியில் குறைவான செறிவில் காணப்படுகின்றன. இவற்றைப் பிரித்தெடுப்பதற்கு அதிக பொருட் செலவும் பிடிக்கும்.
அருமண் தனிமங்களின் ஏற்றுமதியை சீனா குறைத்து விட்டதால் அவற்றின் விலை அளவுக்கு அதிகமாக உயர்ந்தது. சட்டத்திற்கு புறம்பான பல சுரங்கங்கள் தோன்றி வர்த்தகத்தில் இலாபம் ஈட்ட ஆரம்பித்துள்ளன. சில திட்டமிட்ட அமைப்புகள் கடத்தல் போன்ற சமூக விரோத செயல்களால் சீனநாட்டிற்கு தீங்கிழைக்கும் நச்சுகளாய் உருவாகியுள்ளனர். இவர்களால் சீனாவின் அருமண் இருப்பு விரைவாக குறைக்கப்படுகிறது. 2008 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் இத்தகையவர்களால் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டவை 20000 டன்கள் அருமண் தனிமங்கள் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
சூ குவாங்சியன் சீனாவின் அருமண் தொழில் நிறுவனத்தின் தந்தையாக கருதப்படுகிறார். தொன்னூறுகளின் ஆரம்பத்தில் இவர் சீனாவின் மூலோபாய அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை அருமண் தொழில் நுட்பத்தில் பயன்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்தார். இதனால்தான் சீனா அருமண் தனிமங்களின் வலுநிலையம் ஆனது. சீன இயற்கை அறிவியல் அடித்தளத்தின் உறுப்பினர், சீன அறிவியல் கழகத்தின் முன்னாள் தலைவர் மற்றும் சீன வேதியியல் கழகத்தின் முன்னாள் தலைவர் ஆகிய பொறுப்புகளையும் சூ குவாங்சியன் வகித்துள்ளார்.
உலகம் முழுவதும் நடைபெறும் அருமண் கனிம வர்த்தகத்தில் சீனாவின் அருமண் தொழில் வர்த்தகம் 97 சதவீதம் ஆகும். உலகின் அருமண் கனிமங்களின் இருப்பு வைப்பு 99 மில்லியன் டன் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதில் சீனாவின் இருப்பு மட்டும் 36 மில்லியன் டன்கள் அதாவது உலகின் அருமண் கனிம இருப்பில் 30 சதவீதம் ஆகும் . சீன அரசாங்கம் உள்நாட்டுத் தேவையின் எதிர்காலத்தைக் கருத்திற்கொண்டு ஏற்றுமதியை 16,304 டன்களில் இருந்து 14,446 டன்களாகக் குறைத்திருக்கிறது.
சீனாவில் அருமண் தொழில் 1986 இல் திட்டம் 863 என்ற திட்டத்தின் மூலமாகத் தொடங்கியது. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் மற்றும் ஆராய்ச்சிகள் அதிகரிப்பு வழியாக நாட்டின் நாட்டின் பொருளாதாரத்தை சிக்கனமாகவும் நுணுக்கமாக்வும் முன்னேற்றும் விதமாக உந்தித்தள்ளுவது இத்திட்டத்தின் நோக்கமாகும் . இதைத் தவிர திட்டம் 973 என்ற திட்டமும் துவக்கப்பட்டது. அருமண் தொழிலை முன்னெடுக்கும் அடிப்படை அறிவியல் ஆய்வுகளை உருவாக்குவது இத்திட்டத்தின் நோக்கமாகும்.
இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே சீனா அருமண் தொழிலில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிவிட்டது. உள்நாட்டில் இத்தனிமங்களை சிக்கனமாகத் தயாரிக்கும் வகையில் நாட்டின் சுற்றுச்சூழல் ஒழுங்கு முறைகளை சீனா தயாரித்துக் கொண்டுள்ளது. உலக அருமண் தனிமங்கள் உற்பத்தியில் சீனாவின் பங்கு அதிகமானதாக இருந்தாலும், ஏராளமான எண்ணிக்கையிலான உற்பத்தியாளர்களின் குறைவான உற்பத்தி வெளியீடாகவே அமைகிறது.
அகத்தி வானூர்தி தளத்தை நீட்டிக்க, இந்திய வானூர்தி நிலையங்கள் ஆணையம், மற்றும் ஏஏஐ முறையான சுற்றுசூழல் அனுமதி பெற்று, 1500 அடி கடல் மீது, ஓடுபாதை அமைக்க பாலத்திற்கு அடிக்கற்கள் பொதியப்பட்டது. இவ்வோடுபாதை, ஏடிஆர்-72 வகையை போன்ற வானூர்திகள் தள்ளு சுமையற்ற, மற்றும் இயக்க ஏதுவாக 3௦௦ கோடி ரூபாய் மதிப்பீட்டில் திட்டமிடப்பட்டது. இந்திய வானூர்தி நிலையங்கள் ஆணையம் அல்லது போயிங் 737 வகையான வானூர்திகளைக் கையாள ஏதுவாக, அகத்திக்கும் , குடியேற்றமல்லாத கல்பட்டி தீவுகளிடையே ஒரு நெடிய பாலமுடனான ஓடுபாதை அமைக்க திட்டமிடபட்டது. எனினும், கடலாமைகள் நிறைந்த கல்பட்டி தீவுப்பகுதி முழுவதும் சமனிலை பணிகளாலும், சுற்றுசூழல் அடிப்படையிலும், நிராகரிகப்பட்டு நெடிய ஒடுதள திட்டம் கைவிடப்பட்டது.
இந்த வானூர்தி ஓடுபாதை, டோர்னியர் 228 வகை வானூர்திக்காக 1987-1988 ஆம் ஆண்டுவாக்கில் கட்டப்பட்டு, 1988, ஏப்ரல் 16 ஆம் நாள் திறக்கப்பட்டது. தொடக்கத்தில், இம்முனையத்தில் ஒரு சிறிய தற்காலிக கட்டமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டு, பின்பு 2006 இல், முனைய கட்டிடம், வான்வழி போக்குவரத்து கட்டுப்பாட்டு கோபுரம், மற்றும் அதன் தொடர்பான கட்டமைப்பு கட்டுமானங்கள் தொடங்கப்பட்டது. எனினும் முனைய கட்டிட பணிகள் பாதியில் நிறுத்தப்பட்டு, ஓடுபாதையின் அடிப்படை தேவையின் காரணமாக அப்பணி மட்டும் நீட்டிக்கப்பட்டது. 2010 ஆம் ஆண்டு, செப்டம்பர் 24 இல், ஏர் இந்தியா பிராந்தியம், ஏடிஆர் 42 எனும் வானூர்தி மூலம், கேரள மாநிலம் கொச்சியிலிருந்து, அகத்தியை இணைக்கும் வான்வழி சேவை தொடங்கியது. மேலும், அகத்தி வானூர்தி தளத்தின் ஓடுபாதை கட்டுமான பணிகள், 2010, நவம்பரில் முடிக்கப்பட்டது.
அகத்தி வானூர்தி நிலையம், 18,56 எக்டேர் பரப்பளவு கொண்டது. 1204 மீட்டர் நீளமும், 3௦ மீட்டர் அகலமும் கொண்ட வானூர்தியின் ஓடுபாதை, ஒரு நீலக்கீல் வடிவமாகவும், ௦4/22 நோக்குநிலையாக அமைக்கப்பெற்றது. அதன் முனைய கட்டிடம் உரிய நேரத்தில் 5௦ பயணிகளை கையாளும் வகையில் உள்ள இவ்வானூர்தி தளம், தூரம் அளவிடும் உபகரணங்களாலும் , திசையற்ற ஒளிவிளக்கு கருவிகளையும் கொண்டு, இந்திய விமான ஆணையத்தால் இயக்கப்படுகின்றன.
அகத்தி வானூர்தித் தளம் இது, புவிக்கோள ஆசியா கண்டத்தின் இந்திய எல்லையான லட்சத்தீவு ஒன்றிய பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இது, சர்வதேச வானூர்தி போக்குவரத்து சங்க வானூர்தி தள குறியீட்டின்படியும் ஐஏடிஏ , சர்வதேச சிவில் வானூர்தி போக்குவரத்து அமைப்பு குறியீட்டின்படியும் ஐசிஏஓ , இந்தியாவின் தென்மேற்கு கடற்பகுதியில் உள்ள, தீவு தொகுப்புகளில் ஒன்றான அகத்தி தீவின் தென்கோடியில், கடல்சூழ் ஓடுதடமாக உள்ள, ஒரே வானூர்தி ஓடுபாதையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இவ்வோடுபாதை, இருதீவுகள் ஒன்றோடொன்று இணைப்பின்றி கல்பட்டி தீவு நோக்கி காயல் மீது தென்மேற்கு திசையில் 336 மீட்டர் நீட்டிக்கபட்டது.
புதிய முனைய கட்டிடம், வானூர்தி கட்டுபாட்டு கோபுரம், தொழில்நுட்ப பகுதி மற்றும் தீயணைப்பு நிலையம் வடமேற்கு திசையில் அமைக்கப்பட்டது.
மகா அலெக்சாண்டர் 'சோக்தியானா' பகுதியை வெற்றிகொண்ட பிறகு ஆமூ தாரியா பகுதியைத் தாண்டி கடினமான எதிர்ப்புகளுக்கிடையில் தெற்கில் அவரது செல்வாக்கை நிலைநிறுத்துவது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. இரண்டாண்டுகள் கடுமையான சண்டைக்குப் பின்னரே அலெக்சாண்டரால் பாக்தரியாவை தனது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொணர முடிந்தது. தியோடோரஸ் என்ற அறிஞரின் கூற்றுப்படி அலெக்சாண்டரின் இறப்புக்குப் பின்னர் பாக்தரியா பிலிப்சின் ஆளுகையின் கீழ் இருந்துள்ளது. ஆனால் வரலாற்றாய்வாளர் ஜஸ்டின் என்பவர் அமின்டசுகள் பாக்தரியாவைக் கட்டுப்படுத்த்தினார்கள் எனக் கூறுகிறார், திரிப்பரடைசசு உடன்படிக்கையின்படி தளபதி ஸ்டாசனோர் ஆளுகையின் கீழ் பாக்தரியா இருந்ததை தியோடோரஸ் சிகுலசு மற்றும் ஆரியான் என்ற இரு ஆசிரியர்களும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். அலெக்சாண்டருடைய பேரரசு அவரது படைத்தலைவர்களுக்கு பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்ட போது, படைத்தலைவர் செலுக்கஸ் நிக்கோடர் நிறுவிய செலூக்கியப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக பாக்தரியா ஆனது.
ஆக்சஸ் நாகரீகம் என அறியப்படும் பேக்தரீயா- மார்ஜியானா- தொல்லியல் வளாகம் என்பது நடு ஆசியாவில் செம்புக்கால நாகரீகம் பற்றிய நவீன தொல்லியல் ஆய்வு நிலையாகும். கிமு. 2200 -7000 களில் இன்றைய துருக்மேனிஸ்தான், வடக்கு ஆப்கானிஸ்தான், தெற்கு உஸ்பெக்கிஸ்தான், மேற்கு தஜிகிஸ்தான், ஆகியவற்றுடன் மேல் ஆமூ தாரியா ஆற்றை மையப்படுத்திய நிலப்பரப்பே அன்றைய பேக்தரியாவாக இருந்தது. இவ்வாய்வுக் களங்கள் சோவியத் ஒன்றிய தொல்லியலாளர் 'விக்டர் சாரியாநிதி' என்பவரால் 1976 இல் கண்டறியப்பட்டன. பேக்தரியா என்பது பழைய பாரசீக மொழியில் வழங்கப்படும் கிரேக்கச் சொல்லான 'பாக்ஸ்ட்ரிஸ்' என்ற சொல்லிலிருந்து பெறப்பட்டதாகும். இதன் தலைநகரம் பாக்தர் இன்றைய வட ஆப்கானிஸ்தான் பகுதியிலுள்ள பாக் நகரம் ஆகும். மார்ஜியானா என்பதும் பெர்சிய மாகாணத்தைக் குறிக்கும் மார்கு என்ற கிரேக்கச் சொல்லிலிருந்து வந்ததாகும், இப்பகுதி இன்றைய துருக்மேனிஸ்தானின் தலைநகரான 'மெர்வி' ஆகும்.
செலுக்கிய பேரரசர்களால் துயரங்களை சந்தித்து வந்த பாக்தரியாவின் தளபதி தியோடோட்சுக்கு, எகிப்தின் இரண்டாம் தாலமியின் தாக்குதலுக்குப் பின்னர் கி. மு. 245இல் சோக்தியானாவை வென்று சுதந்திர அறிவிப்பை வெளியிட ஒரு வாய்ப்பு கிட்டியது. இவரே கிரேக்க-பாக்திரிய அரசை நிறுவியவர் ஆவார். தியோடோடசும் அவருக்குப் பின் வந்தோர்களும் செலூக்கியர்களின் குறிப்பாக கி. மு 190-ல் ரோமானியர்களால் வெல்லப்பட்ட அண்டியோகசின் தாக்குதல்களை திறம்பட முறியடிக்கும் வல்லமை பெற்றிருந்தனர். கிரேக்க பாக்திரியா பேரரசர்கள் தங்களது பேரரசையும் தாண்டி இந்தியா - சீனா வரை தனது பேரரசை விரிவாக்கவும் வலிமை பெற்றிருந்தனர்.
இம்மொழிகள் சில அப்படியே அல்லது சில மாறுதல்களுக்குட்பட்டு உள்நாட்டு பாக்தரிய மொழிக்கலப்பு பெற்றன. அதே சமயம் நவீன பாஷ்தோ மொழியிலிருந்து மூலசொற்கள் சிலவற்றையும் இவை பெற்றன.
பாக்தரிய அரசரான முதலாம் யூதிடெமஸ் மற்றும் அவரது மகனான பாக்தரியாவின் முதலாம் திமெத்ரியசு ஆகியோர் இந்து குஷ் மலைகளைத் தாண்டி இந்தியாவின் வடமேற்கு பகுதிகளை வெற்றிகொண்டனர், மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள்ளாகவே கிழக்கே உருவான கிரேக்கப் பேரரசுகளில் இவரர்கள் ஒரு மாபெரும் சக்தியாக உருவாகியிருந்தனர். ஆனால் இந்த இந்தோ-கிரேக்கப் பேரரசர்களிடையே கருத்து வேறுபடுகளின் காரணமாக ஒருவருடைய ஆளுகையை மற்றொருவர் வலுக்கட்டாயமாகப் பெற்றனர். திமெத்ரியசு இந்தியாவில் நீண்ட தூரம் முன்னேறிச் செல்லும் வேளையில் அவருடைய படைத்தளபதிகளுல் ஒருவரான யூக்ரடிடசு பாக்தரியாவின் அரசனாகத் தன்னைத் தானே அறிவித்துக் கொண்டான். விரைவில் பாக்தரியாவின் மற்ற பிரதேசங்களில் புதிதாக எழுச்சி பெற்றவர்களும் தங்களைத் தாங்களே அரசர்களாக அறிவித்துக் கொண்டு ஒருவர் மற்றொருவருக்கு எதிராக சண்டையிட்டனர்.
பாக்திரியா அல்லது பாக்தர் அல்லது பாக்ட்ரியா பண்டைய ஈரானியர்களுடைய பழம்பெரும் வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த நகரமாகும். இதன் வடக்கிலும், வடகிழக்கிலும் பாமிர் மலைகள் அமைந்துள்ளது. இன்றைய ஆப்கானித்தான் மற்றும் தஜிகிஸ்தான் நாடுகளின் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய பழமையான பாக்தரியா நகரம் இந்து குஷ் மலைத்தொடரில் உற்பத்தியாகும் ஆமூ தாரியா நதிக்கரையில் அமைந்திருந்தது.ஜொராஷ்டிரிய சமயம் இங்கு தோன்றியதாகும். இஸ்லாமியர்களின் வருகைகு முன்பு இங்கு பௌத்தம் பரவியிருந்தது. பின்னர் ஏழாம் நூற்றாண்டில் ரஷிதுன் கலிபா, உமய்யத் கலிபா ஆகிய கலீபாக்களின் ஆளுகையின் கீழ் இருந்தது. கிரேக்கத்தில் பாக்தரியா பகுதி சிலநேரங்களில் 'பாக்த்திரியனா' என அழைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. இப்பகுதியில் பாக்திரியா-மார்கியானா தொல்லியல் வளாகம் உள்ளது.
தியோடரஸ் சிகுலஸ் என்ற தொடக்க கால வரலாற்றாய்வாளருக்குப் பின்னர் கி. மு. 400 களில் கிரேக்க வரலாற்றாய்வாளரான இக்டெசியஸ் என்பவர் பண்டைய அசீரிய மன்னன் நினசு என்பவன் ஆக்சியார்டெசு என்ற பாக்தரிய மன்னனால் தோற்கடிக்கப்பட்டதைக் குறிப்பிடுகிறார், இது கி. மு. 2140 அல்லது ட்ரோசான் போர் நடைபெறுவதற்கு 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடைபெற்றிருக்கலாம் எனக் குறிப்பிடுகிறார்.
கியூனிபார்ம் எழுத்து முறையில் உள்ள அசிரிய வரலாற்றை, அதன் பதிவுகளை அறிய முனைந்தாலன்றி அதைப் பற்றிய முழு விவரமும் தெரிய வாய்ப்பில்லை. எனினும் பாக்தரியா வரலாற்றில் கிரேக்கத்தின் பங்கு கனிசமாக இருந்தே வந்துள்ளது என வரலாற்றாய்வளர்கள் கருதுகின்றனர்.
கிரேக்கர்களான மாசிடோனியர்கள், குறிப்பாக செலுக்கஸ் நிக்கோடர் மற்றும் அவரது மகன் முதலாம் ஆண்டியோகஸ் ஆகியோர் செலூக்கியப் பேரரசை நிறுவி நிறைய கிரேக்க நகரஙக்ளைத் தோற்றுவித்தனர். அங்கு சில காலங்கள் கிரேக்க மொழி ஆதிக்கம் பெற்றிருந்தது முதலாம் டேரியஸ் காலத்தில் கிரேக்கத்தின் பழமையான நகரமான பார்கா மற்றும் சிரனயிகா நகரங்களில் அரசை எதிர்த்தவர்களும் சரணடைய மறுத்தோரும் பாக்தரியாவிற்கு நாடுகடத்தப்பட்டனர். இதில் முரண்பாடு என்னவெனில் பாக்தரியாவிற்கு நாடுகடத்தப்பட்டு வந்தவர்களால் கிரேக்கத்தின் அருகிலுள்ள நாடுகளை விட பாக்தரியாவில் கிரேக்க மொழியின் செல்வாக்கு மிகுந்திருந்தது எனலாம்.
இந்தியாவில் மெனாண்டர் என அறியப்படும் இந்தோ-கிரேக்க மன்னன் மிகப்பெறிய வெற்றியாளராக அறியப்படுகிறார். இவர் புத்த மதத்திற்கு மாறினார். இவரது காலத்தில் நாகசேனர் என்ற பௌத்த அறிஞர் பாளி மொழியில் மிலிந்த பன்ஹா எனும் மிலிந்தரின் கேள்விகள் எனும் நூலை எழுதினார். இவருக்குப் பின்வந்த இந்தோ-கிரேக்க அரசர்கள் இந்தியாவில் தங்களது அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்தினர். கடைசியாக அறியப்படும் இந்தோ-கிரேக்க மன்னன் கி. மு 55 இல பஞ்சாப் பகுதியை ஆண்ட இரண்டாம் சிட்ரெடோ ஆவார். ஆயினும் கி. பி. 10இல் இவரது ஆட்சி முடிவுற்றதாக பிற சான்றுகள் கூறுகின்றன.
இவர்களில் பெரும்பாலானோரை ஆப்கானிஸ்தானில் கண்டறியப்பட அவர்களது நாணயங்களை வைத்தே அறிய முடிகிறது. இப்போர்களின் மூலம் கிரேக்கர்களுடைய மேலாதிக்கம் குறைவாக மதிப்பிடப்பட்டது. இல்லையெனில் இதன் நிலை வேறாக இருந்திருக்கும். திமெத்ரியசு மற்றும் யூக்ரடிடசு ஆகியோருக்குப் பின் வந்தவர்கள் கிரேக்க அட்டிக் வகை நாணயங்களைக் கைவிட்டு சொந்தமாக நாணயங்களை அச்சிட்டார்கள்.
கிரேக்கத்தில் நடைபெற்ற அயோனியன் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டவர்களில் மகளிரை ஒரு பெர்சியப் படைத்தளபதி அச்சுறுத்தி, அடிமைப்படுத்தி பாக்தரியாவிற்கு அனுப்பியதாக ஹெரோடடஸ் என்ற வரலாற்றாசிரியர் பதிவு செய்கிறார்.எனினும் இந்த சில சான்றுகள் மட்டுமே கிரேக்கத்திலிருந்து மத்திய ஆசியாவிற்கு ஏராளமானோர் நாடுகடத்தப்பதற்கான அறிகுறிகளாகக் கூற முடியாது.
கூடுதலாக அகாமனிசியப் பேரரசர் முதலாம் செர்கஸ் என்பவர் மேற்கு மத்திய ஆசியாவில் திதிமாவிற்கு அருகில் குடியிருந்த பிராஞ்சிடேயிக்களையும் பாக்தரியாவில் குடியேற்றம் செய்தார். இவர்கள் கிரேக்க கோவில்களில் பூசாரிகளின் வழித்தோன்றல்களாவர். கோவில்களிலிருந்தபடியே அவருக்குத் துரோகம் செய்த காரணத்தால் பாக்தரியாவில் குடியமர்த்தப்பட்டனர்.
மலைவளமும், மண் வளமும், நீர் வளமும் கொண்ட துரானியாப் பாலைவனத்தைச் சூழ்ந்திருந்த இப்பகுதியில் தான் சொராட்டிரிய நெறியை தோற்றிவித்த ஜொராஸ்டிரர் முதன் முதலில் தனது ஆதரவாளர்களைப் பெற்றார், ஜொராஸ்டிரத்தின் பழைமையான நூலான அவெஸ்தா, பழைமையான ஈரானிய மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த கிழக்கு ஈரானிய மொழியில் எழுதப்பட்டதாகும்.
மகா அலெக்சாண்டரால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பாக்தரிய மன்னன் மூன்றாம் டாரியசுக்குப் பின்னர் பாக்தரியாவின் படைத் தளபதி பெசஸ் படைகளை ஒன்று திரட்டி ஓர் அணியை உருவாக்கினார். ஆனால் அவர் பிற போர்ப்படையினர்களால் பிடிக்கப்பட்டு அலெக்சாண்டரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டார். இறுதியில் அவர் சித்திரவதை செய்து கொல்லப்பட்டார்.
எர்னஸ்ட் எர்ஸ்பெல்டு என்பவர், கி. மு. ஆறாம் நூற்றாண்டில் பெர்சிய அரசர் மகா சைரஸ் பாக்திரியாவை தனது அரசுடன் இணைக்கும் முன்னர் அப்பகுதி மார்ஜியானாவுடன் இணைந்து மெதியன் அரசின் ஒரு பகுதியாக பன்னிரண்டாவது மாகாணமாக பாக்தரியா இருந்தது என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறார்.
ஒரு சில எழுத்தாளர்களின் கருத்துப் படி கி. மு. 2500- 2000 ங்களில் பாக்தரியாவானது தற்போது ஈரான் மற்றும் வட மேற்கு இந்தியாவிற்குக் குடிபெயர்ந்த இந்தோ-ஈரானிய பழங்குடிகளின் நிலமாக இருந்தது.
கோபுரத்திற்கான நுழைவாயில் பிரதான கவிகை மாடத்திற்கு நேரே கீழாக அமைந்து அடித்தளத்தில் அமைந்துள்ள ஆசாதி நூதன காட்சிச்சாலைக்குச் செல்கிறது. கருப்புச்சுவர்களும் கட்டடத்தின் விகிதத் தொடர்புகளும் கடுமையானவை. கண்ணாடிப்பெட்டி ஊடாக வரும் ஒளி கட்டுபடுத்தப்பட்ட பாரிய கதவுகள் நிலவறைக்கு திறக்கப்பட்டிருக்கிறது. தங்கம், கண்ணாடிப் பூச்சு வேலைப்பாடுகள், நிறந்தீட்டப்பட்ட மட்பாண்டம், பளிங்கு, நுண்ணிய ஓவியப்படம், ஓவியங்கள் ஆகியன கருப்பு பளிங்குச் சுவர்களில் அமைந்துள்ளன. கூரை சிமிட்டிக் கலவை சல்லடைக்கண்ணால் உருவானது. கிட்டத்தட்ட ஐம்பது துண்டுகளின் தெரிவுகள் ஈரான் வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.
இஸ்பகான் மாகாண பளிங்கு கற்கள் கொண்டு கட்டப்பட்ட இதில் எட்டயிரம் கற் தொகுதிகள் உள்ளன. கற்கள் கன்பர் ரகிமி என்பவர் மூலம் விநியோகிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு கல்லினதும் அமைப்பு கணினி மூலம் கணக்கிடப்பட்டது. கோபுரக் கட்டுமானப் பணிகள் சிறந்த ஈரானிய கற்கொத்தன் கபாஃர் தவர்பனா வர்னோஸ்பதரணி என்பவரால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. பிரதான பொருராதார உதவி ஐநூறு ஈரானிய நிறுவனங்கள் குழுமத்தினால் வழங்கப்பட்டது. அதன் திறப்பு விழா 16 அக்டோபர் 1971 அன்று இடம் பெற்றது.
2,500 வருட ஈரானிய முடியாட்சியை நினைவு கூர்வதற்கான விழாவுக்காக 1971 இல் இது கட்டப்பட்டது. "தெஹ்ரானுக்காக நுழைவாயிலான இது "சஹ்யாது" என முகம்மத் ரிசா ஷா பஹ்லவியைப் பெருமைப்படுத்தும் விதமாகப் பெயரிடப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும், "ஆசாதி" என 1979 ஆம் ஆண்டுப் புரட்சிக்குப் பின் பெயர் மாற்றம் பெற்றது. இது 50 மீட்டர் உயரமும் முற்றிலும் வெட்டப்பட்ட பளிங்கு மூலம் அணியூட்டப்பட்டது.
ஆசாதி கோபுரம் ( ; ; புர்ஜே ஆசாதி, பொருள்: "சுதந்திரக் கோபுரம்" அல்லது "விடுதலைக் கோபுரம்"), முன்னைய பெயர்: சஹ்யாது கோபுரம் , ; என்பது ஈரான் தலைநகர் தெஹ்ரான் நகரிலுள்ள நினைவுச் சின்னம் ஆகும். இது நகருக்கான மேற்கு நுழைவாயில் அடையாளமாகவும், நகரின் அடையாளங்களில் ஒன்றாகவும் உள்ளது.
இக்கோபுரம் ஆசாதி கலாச்சார வளாகத்தின் பகுதியாக தெக்ரானின் ஆசாதி சதுக்கத்தின் 50,000 ² பகுதியில் அமைந்துள்ளது. கோபுரத்தின் அடியில் சில நீரூற்றுக்களும் நிலத்தின் கீழ் நூதன காட்சிச்சாலையும் அமைந்துள்ளது.
குசைன் அமனாத்து எனும் கட்டடக்கலைஞர் சசானிய, அகாமனிசிய கால கட்டடக்கலையின் இணைப்பு மூலங்களினதும், பின் பாரசீகக் கட்டிடக்கலையும் கொண்ட இந்நினைவுச் சின்னத்தை நிர்மானிப்பதற்கான போட்டியில் வென்றார்.
அல்ஜியர்ஸ் நகரிலுள்ள முக்கிய வீரத்தியாகிகள் நினைவு மண்டப அமைப்பு இக்கோபுரத்தின் பாரிய தாக்கம் செலுத்தி, பொதுவான வடிவமைப்பிலும் விபரங்களிலும் காணப்படுகிறது.
அரசினர் கலைக் கல்லூரி, சேலம் தமிழ்நாட்டில் உள்ள மிகப் பழமையான கல்வி நிறுவனங்களில் ஒன்றாகும். இது 1857ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலேய மேல்நிலைப் பள்ளியாக அலெக்ஸாண்டர் ஜான் அர்பத்னாட் : தொடங்கப்பட்டது. அதே ஆண்டில் மாவட்ட பள்ளியாக தரம் உயர்த்தப்பட்டது. 1879-ல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் உடன் இணைந்த இரண்டாம் நிலைக் கல்லூரியாக மாற்றப்பட்டது. இதன்பிறகு படிப்படியாக வளர்ச்சி பெற்று 1944-ல் முதல் நிலைக் கல்லூரியாக மாறியது. 2000-ல் இக்கல்லூரி தேசிய மதிப்பீடு மற்றும் தர நிர்ணயச் சான்று அவை வழங்கும் குழுவினரால் மூன்று நட்சத்திரத் தொகுதி பெற்றதாக அறிவிக்கப்பட்டது. 2006-ல் மறு மதிப்பீடு செய்யப்பட்டு அதே தேசிய மதிப்பீடு மற்றும் தரச்சான்று அவை வழங்கும் குழுவினரால் 'பி++' தகுதி பெற்றது. 2007-ல் தன்னாட்சி தகுதிப் பெற்று இக்கல்லூரி சிறப்பாக இயங்கி வருகிறது.
அரசினர் கலைக் கல்லூரி, சேலம் என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டில் சேலம் மாவட்டத்தில் தன்னாட்சி தகுதியுடன் செயற்பட்டுவரும் இருபாலருக்கான தமிழக அரசின் கலைக் கல்லூரியாகும். தேசிய மதிப்பீடு மற்றும் தரச்சான்று அவையின் தரச் சான்றுடன் சேலம் பெரியார் பல்கலைக்கழகத்திற்கு உட்பட்ட தன்னாட்சி கல்லூரியாக இயங்கிவருகிறது.
புக்குவோக்கா என்பது சப்பானிலுள்ள புக்குவோக்கா மாநிலத்தின் தலைநகரமாகும். இது சப்பானிலுள்ள கியூஷூ தீவின் வடக்கு கரையோரத்தில் அமைந்துள்ளது. புக்குவோக்கா கிட்டாக்யுஷுவைத் தொடர்ந்து கியூஷூ தீவிலுள்ள மிகப் பிரபலமான நகரங்களுள் ஒன்றாக விளங்குகிறது. கெய்கன்சின் நகருக்கு மேற்கே உள்ள மிகப் பெரிய நகரமும் பெருநகரப் பிரதேசமும் ஆகும். புக்குவோக்கா நகரம் எபிரல் 1, 1972 அன்று அரச அவசர சட்டத்தால் நியமிக்கப்பட்டது. 2005ம் ஆண்டின் மக்கள் தொகையின் அடிப்படையில் 2.5 மில்லியன் மக்கள் தொகையைக் கொண்டுள்ளது.
புக்குவோக்காவில் உள்ள தேசிய பல்கலைக்கழகங்கள், பிரிபெக்சரல் பல்கலைக்கழகங்கள், தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் கல்லூரிகள் விபரம்.
சூலை 2011 வரை, புக்குவோக்கா கியோத்தோவை விட அதிகமான மக்கள் தொகையைக் கொண்டு சப்பானினுள்ள ஆறாவது மிகக் கூடிய மக்கள் தொகையைக் கொண்ட நகரமாக விளங்கியது.
புக்குவோக்கா நகரத்தின் மூன்று பக்கங்களிலும் மலைகளும் திறப்புக்களுமே காணப்படுகின்றன. மற்றும் வடக்கு பக்கமாக கெங்கை கடலும் காணப்படுகிறது.
இந்தியா, இலங்கை, நேபாளம், வியட்நாம், இந்தோனேசியா, வங்காளதேசம், கென்யா, மலாவி, மலேசியா, உகாண்டா, தன்சானியா ஆகிய தேயிலை உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளில் 2005-ஆம் ஆண்டு முதல் திசம்பர் 15 அன்று பன்னாட்டுத் தேயிலை நாள் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது. சர்வதேச தேயிலை தினம் தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் மீதான உலகளாவிய தேயிலை வணிகத்தின் தாக்கத்தை அரசாங்கங்கள் மற்றும் குடிமக்களின் உலகளாவிய கவனத்தை ஈர்ப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அத்துடன், விலை ஆதரவு, நியாய வணிகம் ஆகியவற்றுக்கான கோரிக்கைகளுடன் இந்நாள் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
பன்னாட்டுத் தேயிலை நாள் உலக நாடுகளில் தேயிலையின் நீண்ட வரலாறு, ஆழமான கலாச்சார, பொருளாதார முக்கியத்துவம் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. தேயிலையின் நிலையான உற்பத்தி, அதன் நுகர்வுக்கு ஆதரவான செயல்பாடுகளைச் செயல்படுத்துவதற்கும், பசி மற்றும் வறுமையை எதிர்த்துப் போராடுவதில் அதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதற்குமான கூட்டு நடவடிக்கைகளை ஊக்குவிப்பதும் வளர்ப்பதும் இந்த நாளின் குறிக்கோளாகும்.
தேயிலை மீதான ஐநா உணவு, வேளாண்மை அமைப்பு உலக தேயிலை பொருளாதாரத்தை ஆதரிப்பதற்கான பலதரப்பு முயற்சிகளுக்கு வழிவகுக்கிறது, இது பன்னாட்டுத் தேயிலை நாளை அறிவிப்பதற்கான சிறந்த நிறுவனமாக இருந்து வருகிறது. 2015 ஆம் ஆண்டில், இத்தாலியின் மிலான் நகரில் நடந்த சந்திப்பின் போது, தேயிலை பற்றிய ஐநா உணவு, வேளாண்மை அமைப்பு சர்வதேச தேயிலை தின யோசனை பற்றி விவாதிக்கப்படு, 2019 திசம்பரில் ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
முதலாவது பன்னாட்டுத் தேயிலை நாள் 2005 டிசம்பர் 15 இல் புது தில்லி நடைபெற்றது. இரண்டாவது பன்னாட்டு நாள் 2006 திசம்பர் 15 இல் இலங்கையில் கண்டியிலும், 2008 இல் மீண்டும் இலங்கையில் நடைபெற்றது. பன்னாட்டுத் தேயிலை நாள் கொண்டாட்டங்கள் ஊடாக நடைபெறும் பன்னாட்டு மாநாடுகளை தேயிலைத் தொழிற்சங்க இயக்கங்கள் முன்னெடுக்கின்றன.
பன்னாட்டுத் தேயிலை நாள் ஐக்கிய நாடுகள் அவையினால் ஆண்டுதோறும் மே 21 அன்று கொண்டாடப்படும் ஒரு நிகழ்வாகும். இது தொடர்பான தீர்மானம் 2019 திசம்பர் 21 அன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, இதற்கான நாளை அனுசரித்து வழிவகுக்க ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்புக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது.