polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஜினோங் , என்பது பட்டத்து இளவரசன் அல்லது உயர்ந்த கானின் வாரிசாகக் கூடியவரைக் குறிக்கக் கூடிய வார்த்தை ஆகும். இவர் உள் மங்கோலியப் பகுதியில் வசித்து வந்தார். 15 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து இப்பட்டம் கானின் வெளிப்படையான வாரிசுக்காக மட்டும் பயன்படுத்தப்படாமல் பரம்பரைக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒன்று ஆனது.
கொங் தயிஜி என்பது சீன கால ஹுவாங்தைசி என்ற வார்த்தையிலிருந்து உருவானதாகும். இது தனக்கென சொந்தமான நிர்வாகப் பகுதியைக் கொண்டிருந்த செங்கிஸ் கான் வம்சாவளியினரைக் குறிக்க பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு பட்டம் ஆகும்.
வாங் என்பது தனக்கென சொந்தமான நிர்வாகப் பகுதியைக் கொண்டிருந்த கசர் அல்லது செங்கிஸ் கானின் ஏதாவது ஒரு சகோதரரின் வம்சாவளியினரைக் குறிக்க பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு பட்டம் ஆகும்.
தைசி என்பது தனக்கென சொந்தமான நிர்வாகப் பகுதியைக் கொண்டிருந்த போர்ஜிஜின் குடும்ப வம்சாவளியினரைச் சாராத உயர்குடியினரைக் குறிக்க பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு பட்டம் ஆகும். இத்தகைய உயர்குடியினருள் துமேது-இன் நோயனின் சந்ததியினரும் அடங்குவர்.
கதுன் என்பது அரசனின் துணைவியரையோ அல்லது அதற்கு சமமான தகுதி வாய்ந்த உயர்குடியினப் பெண்ணையோ குறிப்பிடப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு பட்டம் ஆகும்.
பெகிச்சி என்பது ஒரு இளவரசரின் துணைவியையோ அல்லது அதற்குச் சமமான தகுதி வாய்ந்த உயர்குடியினப் பெண்ணையோ குறிப்பிடப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஜினோங் , பொருள் "பட்டத்து இளவரசன்", பெரிய கானின் வெளிப்படையான வாரிசு. யுவான் வம்சத்தின்போது, ஜினோங் காரகோரத்தில் தங்கியிருப்பார். இவர் சடங்கு நிகழ்ச்சிகளை நிர்வகித்தார்.
மங்கோலிய உயர்குடியினர் 10 மற்றும் 12 ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் உருவாயினர். 13 ஆம் நூற்றாண்டில் முக்கியத்துவம் பெற்றனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை மங்கோலியாவை ஆண்டனர்.
உளவியல் என்பது அறிவியல் புலத்தின் ஒரு பிரிவாக அறியப்படும் வரை கவனம் என்பது தத்துவவியல் களத்திலேயே படிக்கப்பட்டு வந்தது. இதன் காரணமாக, கவனம் தொடர்பான பல கண்டு பிடிப்புகள் தத்துவவியலாளர்களாலேயே மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. உளவியலறிஞர் சான் வாட்சன் என்பார் சுவான் லூயிசு விவேசுவை நவீன உளவியலின் தந்தை எனக் குறிப்பிடுகிறார். சுவான் லூயிசு விவேசு ஆன்மா மற்றும் வாழ்க்கை என்ற பொருள்படும் ”டி அனிமா எட் விடா” என்ற நுாலை எழுதியுள்ள காரணத்தால் அவரை சான் வாட்சன் இவ்வாறு சிறப்பு செய்கிறார். இந்த நுாலில் விவேசு அனுபவ ஆய்வின் முக்கியத்துவத்தை முதன் முதலில் அங்கீகரித்தவராகிறார். விவேசு “நினைவு“ தொடர்பான தனது ஆய்வில் துாண்டல்களுக்கு மிக நெருக்கமாக உள்ள அல்லது துாண்டல்களுக்கு மிக அதிகமாக துலங்கலை வெளிப்படுத்தக் கூடிய நபர்கள் பொருட்கள் அல்லது தகவல்களை மிக அதிக காலத்திற்கு நினைவில் வைத்துக் கொள்வார்கள் எனக் கூறியுள்ளார்.
கவனம் என்பது கல்வி, உளவியல், நரம்பணுவியல், அறிவாற்றல் நரம்பு விஞ்ஞானம், மற்றும் நரம்புசார் உளவியல் ஆகிய புலங்களில் மிகவும் ஆய்வுக்குரிய களமாக உள்ளது. செயல்மிகு ஆய்வுகளின் களங்கள், கவனத்தை உருவாக்கும் புலனுணர்வு சார் குறிப்புகள் மற்றும் குறியீடுளின் மூலங்கள் மற்றும் பண்புகளை சரி செய்து அமைப்பதில் புலனுணர்வு நரம்பணுக்களில் தோன்றும் குறியீடுகள் மற்றும் செயல்படு நினைவாற்றல், விழிப்பு நிலை போன்ற இதர நடத்தை சார் அறிதிறன் செயல்முறைகள் மற்றும் கவனம் இவற்றுக்கிடையேயான தொடர்பு ஆகியவற்றின் மீதான ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றன. ஒப்பீட்டளவில் தற்காலத்திய ஆராய்ச்சிக் குழுக்கள், நரம்புசார் உளவியலுக்கு முந்தைய ஆராய்ச்சியை விரிவுபடுத்துகிறது, அதாவது, புறவழி மூளைக் காயம் மற்றும் கவனத்தின் மீதான அதன் விளைவுகள் தொடர்பான நோய்களுக்கான அறிகுறிகளைக் குறித்து ஆய்வுகளில் ஈடுபடுகின்றன. கலாச்சார மாற்றங்களுடனும் கவனமானது வேறுபடுகிறது.
கவனம் என்பது ஒரு தகவல் அல்லது கூறின் தனித்த பகுதியின் மீதான தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட நடத்தை மற்றும் அறிதிறன் சார்ந்த செறிவு நிறைந்த ஒரு செயல்முறை ஆகும். இது அகவயத் தன்மை அல்லது புறவயத் தன்மை உடையதாகவும் கவனம் செலுத்தப்படக் கூடிய பொருளைத் தவிர சுற்றியுள்ள தெரிந்து கொள்ளக்கூடிய பொருட்கள் அல்லது கூறுகளைப் புறக்கணித்து கவனம் செலுத்தக் கூடிய பொருளின் மீது மட்டும் அதிகமான சிந்தனையைக் கொண்டிருக்கலாம். இது ஒரே சமயத்தில் தோன்றும் பல விதமான பொருட்கள் அல்லது தொடர் எண்ணங்களில் ஒன்றை மட்டும் தெளிவான மற்றும் விளக்கமான வடிவத்தை மனம் எடுத்துக் கொள்வதாகும். தொலை நோக்குதல், நனவின் செறிவு அதன் சாராம்சம். கவனம் என்பது வரையறுக்கப்பட்ட செயலாக்க வளங்களின் ஒதுக்கீடு எனவும் குறிக்கப்படுகிறது.
கவனம் மற்றும் நனவு நிலை இவற்றுக்கிடையேயான தொடர்பானது மிகவும் சிக்கலானதாகும். உறவுகளானது, அவை நீண்டகால தத்துவார்த்த ஆய்வுக்கு உத்தரவாதம் அளித்துள்ளன. மனநலம் மற்றும் நனவு நிலையின் ஒழுங்கின்மை முதல் செயற்கை நுண்ணறிவு வரை கவனத்தின் தாக்கத்தைக் கொண்டிருப்பதால் அதன் ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுக்கான களங்கள் இருப்பதால் பழங்காலத்திலிருந்து இன்று வரை தொடர்ந்து முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக உள்ளது.
சிற்பக்கலை நேர்த்தியுடன் 140 அடி நீளமுடைய ஒரு சுவர்ச் சித்திரத்தை 3 ஆண்டுகள் உழைத்து, புது தில்லி அறிவியல் பவனில் அமைத்துத் தந்தார். இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் கட்டடப் புதுப்பிக்கும் வேலை நடந்தபோது இந்தப் புகழ் வாய்ந்த சுவர்ச் சிற்பம் அழிக்கப்பட்டது. இதனைக் கண்டு மிகவும் மன வேதனை யுற்ற அமர்நாத் சேகல் அரசுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர்ந்து 12 ஆண்டுகள் போராடி வெற்றி பெற்றார். படைப்பாளர் என்கிற முறையில் இவருக்கு அரசு இழப்பீட்டுத் தொகை வழங்கியது.
அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பியதும் புது தில்லியில் பள்ளியில் ஆசிரியர் ஆனார். பின்னர் கலைக் கல்லூரியிலும் தில்லிப் பல்கலைக் கழகத்திலும் கலை ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். தனி மனித உரிமை, மனித மாண்புகள், அரசியல் வன்முறைக்கு எதிரான கருத்துகளைப் பரப்புதல் ஆகியவற்றில் இவர் தம் படைப்புகளில் வெளிப் படுத்தினார்.
தற்பொழுது பாக்கித்தானில் உள்ள வடக்குப் பஞ்சாபில் அட்டாக் என்னும் ஊரில் பிறந்த அமர்நாத் சேகல், தமது கல்லூரிப் படிப்பை இலாகூரில் முடித்தார். பின்னர் 1942இல் பனாரசு இந்து பல்கலைக் கழகத்தில் வேதியலில் பட்டம் பெற்றார். அதன் பிறகு இலாகூரில் பொறியாளராகப் பணி புரிந்தார். அந்தச் சமயத்தில் சிற்பம்,ஓவியம் ஆகிய கலைகளைப் பயில ஆர்வம் ஏற்பட்டது.
ஒரு பொறியாளராக இலாகூரில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய அமர்நாத் சேகல் கலைத் துறையில் ஈடுபட்டார். இவர் இறந்த பின்னர் இந்திய அரசு 2008 ஆம் ஆண்டில் பத்ம பூசண் விருது வழங்கியது.
தென்னாப்பிரிக்காவுக்கு எதிராக நிகழ்ந்த ஐக்கிய நாட்டு சபை மாநாட்டில் காப்டிவ் என்று பெயரிடப்பட்ட வெண்கலச் சிற்பத்தை அமர்நாத் சேகல் செய்தார். அந்தச் சிற்பம் ரோபென் தீவில் அமைக்கப்பட்டது.
இந்த தொடருந்து நிலையமானது திருச்சிராப்பள்ளி மற்றும் திண்டுக்கல்லிருந்து வருகின்ற இரயில்கள் ஈரோடு மற்றும் ஜோலார்பேட்டை வழியாக சென்னைக்கு செல்லவும் மற்றும் சென்னையிலிருந்து அதே வழித்தடத்தில் திருச்சிராப்பள்ளி மற்றும் திண்டுக்கல் செல்கின்ற தொடருந்துகளுக்கு சந்திப்பாக அமைகின்றது. மேலும் நாமக்கல் வழியாக சேலம் சந்திப்பை இணைக்கும் வகையில் அகலப்பாதை உருவாக்கப்பட்டு 2014 ஆம் ஆண்டு முதல் தொடருந்துகள் இயக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த சந்திப்பு நிலையமானது தெற்கு இரயில்வேயின், சேலம் கோட்டத்திற்கு உட்பட்டதாகும்.
கரூர் சந்திப்பு தொடருந்து நிலையம் இந்தியாவின், தமிழ்நாட்டில், கரூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு தொடருந்து நிலையமாகும். இது தென்னக ரயில்வே மண்டலத்தின், சேலம் தொடருந்து கோட்டத்தின் கீழ் இந்த தொடருந்து நிலையம் அமைந்துள்ளது.
இந்த தொடருந்து நிலையமானது திசம்பர் 3, 1866 ஆம் ஆண்டு திறக்கப்பட்டது. திரு. வி. க. சாலை, நீலிமேடு என்னும் இடத்தில் இந்த தொடருந்து நிலையம் அமைந்துள்ளது. நாளென்றுக்கு ஏறத்தாழ 10,000 பயணிகள் இந்த தொடருந்து நிலையத்தில் பயணம் செய்கின்றனர்.
மேலும் நடைபாதை 1, 2 மற்றும் 3 ஆகியவற்றில் தேநீர் மற்றும் உணவு சிற்றுண்டிச்சாலைகள் உள்ளது. அனைத்து தளங்களிலும் பொதுவாகவும், மாற்றுத் திறனாளிகளுக்காகவும் கழிப்பறை வசதி உள்ளது. நடைபாதை ஒன்றில் இரயில்வே காவல் துறையின் அலுவலகம் உள்ளது.
நடைமேடை /தளம் 1: திருச்சி, ஈரோடு, சேலம் மற்றும் திண்டுக்கல் மார்க்கமாகச் செல்லும் விரைவுத்தொடர் வண்டிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
நடைமேடை/தளம் 3: திருச்சி, ஈரோடு, சேலம் மற்றும் திண்டுக்கல் வழியாக அதிதூர விரைவு மற்றும் அதிவிரைவு தொடருந்துக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.
தன் சாதியைச் சார்ந்த நிகழ்வுகளில் பங்கு பெறும் மற்ற சாதிகள்.உதாரணமாக, கவுண்டர் இனத்தைச் சார்ந்தவர்கள் நாவிதர்கள், குயவர்கள் போன்றவர்களை கட்டுக்கொலைக்காரர்கள் என்பார்கள். தாழ்த்தப்பட்ட சாதியைச் சார்ந்தவர்கள்
மழை பெய்யும் அளவை குறிப்பது.ஆட்டுக்கல் அல்லது உரலில் இருக்கும் குழி நிரம்பினால் ஒரு உழவிற்குத் தேவையான அளவு மழை பெய்திருக்கிறது என்று அனுமானம் செய்து கொள்வார்கள்.
பொதுவாக ஆற்றில் ஊத்து வெட்டி தண்ணீர் எடுப்பவர்கள் , ஆற்றில் நீர் ஓடி ஊற்றை சமன் செய்துவிட்டுப் போனபிறகு மீண்டும் மண்ணைத் தோண்டி ஊற்றாக மாற்றுவர். அந்த செய்கைக்குப் பெயர் ‘பரம்போட்டுதல்'
போச்சாது- "பரவாயில்லை விடு" என்பது போல (ஏதாவது பொருள் தொலைந்து விடும் பட்சத்தில் போச்சாது விடு என்று ஆறுதல் படுத்துவார்கள். போய்ச் சாகிறது என்ற சொல் இப்படி மாறி இருக்கலாம் என்பது என் தீர்மானம்)
நலுங்கு - உடல் நலம் குன்றிய ( குழந்தைகள் உடல் நலம் குன்றி இருந்தால் மட்டுமே நலுங்கு என்ற சொல்லை புழங்குவார்கள், பெரியவர்களுக்கு இச்சொல்லைச் சொல்ல மாட்டார்கள் - அவர்கள் குழந்தை நலுங்கிவிட்டதாம்)
35, 36. கருமாந்திரம் - கருமாதி என்பதாக இருக்கலாம். பிடிக்காத ஒரு நிகழ்வில் கருமாந்திரம், கெரகம் என்ற இரண்டு சொற்களும் அடிக்கடி உபயோகிக்கப் படும்.
வற்றிக்கிடந்த கிணறு , நீரோட்டம் பெற்று ஊற ஆரம்பித்தால் , அருகில் ஏதாவது நீரோட்டம் ,நீர்த்தேக்கம் இருப்பின் அந்த நப்பு இங்க அடிச்சுடுச்சு என்பார்கள்
மளார் - விரைவாக, சீக்கிரம் (மளார் என்று தனியாக சொல்லமாட்டார்கள். மளாரென்று வா போ, மளாரென்று வேலையை முடி என்று அடுத்த சொல்லோடு இணைந்து தான் இச்சொல் வரும்)
தலைப்பாகை.தலைப்பாகையில் இருந்து சற்று வேறுபட்டது. ஏதேனும் பொருளை தலையில் சுமக்கும் போது நழுவி விடாமல் இருப்பதற்காக துணியைச் சுற்றி வைப்பது.
காராட்டு காலம் - இனப்பெருக்க காலம் (காராட்டு காலத்தில் திரியும் பூனை ஒரு மாதிரி மதத்துடன் இருப்பதால் அதற்கு காராட்டுப் பூனை என்று பெயர்)
அபி-பிரக்யா இருவரும் இணைந்து மறுமணம் செய்து கொள்கின்றனர். அதன்பிறகு பிரக்யா இரட்டை குழந்தைகளுக்கு தாயாகப் போவதாக தெரியவருகிறது. இதனால் பொறாமை அடைந்த தனு, பிரக்யாவைக் கொல்ல திட்டமிடுகிறார். ஆனால் அபி, ஆலியா மற்றும் குடும்பத்தினர் அனைவரும் தனுவை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினர். தன் தவறுகளை உணரந்த கிங், தனுவிடமிருந்து பிரக்யாவைக் காப்பாற்ற முடிவெடுக்கிறார். தனு தன் முன்னாள் நண்பன் நிகிலின் உதவியை நாடுகிறார். பிரக்யாவைக் கொல்லும் நோக்கத்துடன் அபியின் வீட்டிற்குள் நிகில் நுழைந்தார், இது கியாராவுக்கு தெரிந்துவிடவே, தன் உண்மை வெளிவந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தில் நிகில், கியாராவை கடத்துகிறார். பிறகு அவர் அபி, பிரக்யாவிடம் கியாராவை விடுவிக்க பணம் கேட்கிறார். ஆனால் அபியை பழிவாங்க வேண்டும் என்ற தனது எண்ணத்தை நிறைவேற்ற கியாராவைக் கொன்று விடுகிறார். இதனால் அதிர்ந்த பிரக்யாவும் அபியும் ஒருவரையொருவர் குறை சொல்கின்றனர். பிறகு இருவருக்கும் பிறந்த இரட்டை பெண் குழந்தைகளில் ஒன்று பிரக்யாவும் மற்றொன்றை அபியும் தம்முடன் எடுத்துக்கொண்டு பிரிந்து செல்கின்றனர்.
ஆனால் விதி அவர்கள் இருவரையும் மீண்டும் சந்திக்க வைக்கிறது. அபியின் அலுவலகத்தில் பிரக்யா தற்செயலாக வேலைக்குச் சேர்கிறார். முதலில் பிரக்யாவுடன் சகஜமாகப் பழகிய அபி, நாளடைவில் அவரைக் காதலிக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் பிரக்யா, அவரை விட்டு விலகிச் செல்ல முயன்றார். இதை அறிந்த ஆலியா, அபியை தனுவுடன் திருமணம் முடித்துவிட திட்டம் தீட்டினார். அதன்படி திருமணமும் நிச்சயமானது. திருமண நாளன்று நிகில் பிரக்யாவைக் கடத்திவிட்டார். இதை அறிந்த அபி, உடனே மணமேடையை விட்டு ஓடிச்சென்று பிரக்யாவைத் தேடத் துவங்கினார். பிறகு பிரக்யாவை ரவுடிகளிடம் இருந்து காப்பாற்றி தன் காரில் அழைத்து வந்து கொண்டிருந்தார். அப்போது ஏற்பட்ட ஒரு விபத்தில் அபிக்கு பழைய நினைவுகள் திரும்பி வருகிறது. ஆனால் நிகில் பிரக்யாவை துப்பாக்கியால் சுடுகிறார். இதனால் பிரக்யா நிலைதடுமாறி ஆற்றில் விழுந்து விடுகிறார். அபி எவ்வளவு முயன்றும் பிரக்யாவைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் ஏமாற்றத்துடன் வீடு திரும்பினார். மேலும் அவர் கோபத்துடன் தனு மற்றும் ஆலியாவை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினார்.
திருமண மண்டபம் ஒன்றை நடத்தி வரும் சரளா என்ற பெண், பிரக்யா மற்றும் அம்மு என்ற தனது இரு மகள்களுடன் வாழ்ந்து வருகிறார். அபி என்ற புகழ்பெற்ற பாடகர் ஒருவரை தனு என்ற மாடல் பெண் பணத்திற்காக மணந்து கொள்ள நினைத்தார். அபியின் நண்பரான பிரபாவின் அலுவலகத்தில் அம்மு பணியில் சேருகிறார். அவர்கள் இருவரும் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கடந்து நாளடைவில் காதலிக்கத் தொடங்கினர். ஆனால் அபியோ, தன் தங்கை ஆலியாவை பிரபாவுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க எண்ணினார். இதற்கிடையில் பிரக்யா பிரபாவைக் காதலிப்பதாக ஆலியா தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறார். இதை அபியும் உண்மை என்று நம்பிவிடுகிறார். இதனால் பிரக்யாவை பழிவாங்க ஆலியா, தனு மற்றும் அபி ஆகிய மூவரும் இணைந்து திட்டம் தீட்டினர். இதற்கிடையில் பிரக்யாவை சந்தித்த அபியின் பாட்டிக்கு அவரை பிடித்துப்போனது. எனவே பிரக்யாவை அபிக்கு திருமணம் செய்து வைக்க முடிவெடுத்தார். அபியும் பிரக்யாவை பழிவாங்கும் நோக்கில் அவரை திருமணம் செய்து கொண்டார்.
சில வாரங்களுக்குப் பிறகு அபி அச்சு அசலாக பிரக்.யா போலவே இருந்த பொன்னி என்ற கிராமத்துப் பெண் ஒருவரைக் காண்கிறார். அவரை பிரக்யா என நினைத்த அபி தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். இதற்கிடையில் பொன்னியைப் பற்றி அறிந்துகொண்ட ஆலியா, அவரைப் பயன்படுத்தி அபியின் வீட்டில் நுழைய முயற்சித்தார். ஆகவே அவர் பொன்னியை தன் சொல்படி கேட்க வேண்டும் என்று மிரட்டத் தொடங்கினார். இவர்மூலம் ஆலியா மற்றும் தனு தாங்கள் திருந்திவிட்டதாக பொய் கூறி வீட்டிற்குள் நுழைகின்றனர். பிறகு பொன்னியை சந்தித்து நடந்தவற்றை அறிந்துகொண்ட பிரக்யா பொன்னியாக அபி வீட்டிற்குள் நுழைகிறார். இதற்கிடையில் திஷா என்ற பெண்ணுக்கும் பிரபாவுக்கும் காதல் ஏற்படுகிறது. இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்கின்றனர். பிறகு பிரக்யா என்ற பெயரில் பொன்னி ஏமாற்றி வருவதாக தனு அனைவரின் முன்பும் ஆதாரத்துடன் கூறுகிறார். இதனால் அதிர்ச்சி அடைந்த அபி, பொன்னி என நினைத்து பிரக்யாவை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினார்.
இரு மாதங்களுக்குப் பிறகு திரும்பி வந்த பிரக்யா, அபியின் சொத்துகளுக்கு சொந்தக்காரி நான் என்று கூறிக்கொண்டு வீட்டில் இருப்பவர்களை அதிகாரம் செய்வது போல் நடித்தார். பிறகு அவர் தனு பற்றிய உண்மைகளை அனைவரின் முன்பும் நிரூபித்தார். இதனால் கோபமடைந்த அபி, தனுவை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினார்; பிறகு பிரக்யாவை ஏற்றுக்கொண்டார். இதனால் மேலும் கோபமடைந்த தனு மற்றும் ஆலியா, பிரக்யாவைக் கொன்றுவிட திட்டம் தீட்டினர். ஆனால் அவர்களின் திட்டத்தில் சிக்கிக்கொண்ட அபிக்கு விபத்து நேர்கிறது. இதனால் அபி, தனது பழைய நினைவுகள் மறந்து விடுகிறார். இதை பயன்படுத்திக் கொண்டு ஆலியா மற்றும் தனு ஆகிய இருவரும் மீண்டும் வீட்டிற்குள் நுழைகின்றனர். அபிக்கு பழைய நினைவுகள் தானாக வர வேண்டும் என்றும் கட்டாயப்படுத்தி வரவழைத்தால் உடல்நிலை மோசமாகி விடும் என்று மருத்துவர் எச்சரித்திருந்தார். எனவே பிரக்யா அபியை விட்டு மனமின்றி பிரிந்து செல்கிறார்.
பிறகு விதி மீண்டும் அபி-பிரக்யாவை சந்திக்க வைக்கிறது. தன் பாடல் வெளியீட்டிற்காக பிரக்யா மற்றும் கியாராவுடன் இந்தியா வரும் கிங் அங்கேயே சில காலம் தங்குகிறார். அப்போது அபி-கிங் இடையே மோதல் ஏற்பட்டு இருவரிடையே பகைமை உருவாகிறது. ஆனால் அபி, பிரக்யாவின் கணவர் என்பதை கிங் அறியவில்லை. கியாரா படிக்கும் அதே பள்ளியில் பிரபா-திஷாவின் மகனும் படித்து வருகிறார். இதனால் அபி-கியாரா இருவரும் தற்செயலாக சந்தித்துக் கொள்கின்றனர். நாளடைவில் இருவரும் நல்ல நண்பர்களாயினர். பிறகு பிரக்யா, கிங்கின் மனைவி என்று அறிந்துகொண்ட அபி அதிர்ச்சியும் வேதனையும் அடைந்தார். எனினும் பிரக்யா எங்கிருந்தாலும் மகிழ்வுடன் வாழ்ந்தால் தனக்கு போதும் என்று எண்ணினார். ஆனால் கியாரா தன் மகள் என்பதை அபி அறியவில்லை. பிறகு கிங் பிரக்யாவின் பாதுகாவலர் மட்டுமே என்றும், அவர்களுக்கு திருமணம் நடைபெறவில்லை என்ற உண்மையை அறிந்தவுடன் அபி மகிழ்ந்தார்.
ஆலியாவுடனான திருமண நாளன்று பிரபா, அம்முவுடன் தப்பிச்சென்று ஒரு கோவிலில் அவரை திருமணம் செய்துகொள்கிறார். தற்போது உண்மையை அறிந்து கொண்ட ஆலியா, பிரக்யா தன் தங்கையை பிரபாவுடன் சேர்த்து வைக்க திட்டம் போட்டு தன்னை ஏமாற்றி விட்டதாக நினைத்தார். எனவே அவர் பிரக்யாவைப் பழிவாங்க நினைத்தார். ஆனால் அபியும் பிரக்யாவும் நாளடைவில் காதலிக்கத் தொடங்கினர். இதனால் தனுவும் பிரக்யாவை வெறுக்கத் தொடங்கினார்.
அபி மற்றும் பிரக்யாவின் வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறிப்போய் இருந்தது. அபி, தனுவுடன் விருப்பமின்றி வாழ்ந்து வந்தாலும் பிரக்யாவை மறக்கவில்லை. பிரக்யா, அபியின் மூலம் தனக்குப் பிறந்த மகள் கியாராவிற்கு ஒரு பாதுகாவலர் வேண்டும் என்பதற்காக கிங் என்ற பாடகருடன் லண்டனில் வாழ்ந்து வந்தார். அவரும் அபியை மறக்கவில்லை.
இதற்கிடையில் தனு, தான் அபியின் குழந்தைக்கு தாயாகப் போவாதாகக் கூறி பொய்யான மருத்துவ அறிக்கைகளைக் காண்பித்தார். இது அபி-பிரக்யா உறவில் விரிசலை ஏற்படுத்தியது. பிறகு உண்மையை அறி்ந்து கொண்ட பிரக்யா, அபியிடம் ஆதாரத்துடன் நிருபிக்க முயன்றார். ஆனால் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு விபத்தில் சிக்கிய பிரக்யா, இறந்துவிட்டதாக அனைவரும் நினைத்தனர்.
அபியின் செயலாளரான சிமோனிகா என்ற பெண் தன் கணவனின் இறப்புக்காக அபியை பழிவாங்க நினைத்தார். ஆனால் தனு அவரிடம் பிரக்யாவை கொல்லும்படி கூறுகிறார். அதன்படி ஒரு தொழிற்சாலையில் வைத்து பிரக்யாவைக் கொல்ல திட்டம் தீட்டினார். இதையறிந்த அபியின் பாட்டி பிரக்யாவை காப்பாற்ற தனியாகச் சென்றார். அங்கு அவர் சிமோனிகாவால் சுடப்பட்டு இறந்தார்.
அபியின் பாட்டி இறப்பிற்கு பிரக்யா தான் காரணம் என்று நினைத்து அபியும் ஆலியாவும் கோபப்பட்டனர். பாட்டியின் இறப்பு மற்றும் அபியின் வார்த்தைகளால் மனமுடைந்து போன பிரக்யா ஒரு மாடியில் இருந்து விழுந்து தற்கொலை செய்து கொள்வது போல் காண்பிக்கப்பட்டது. ஆனால் அவர் சாகவில்லை.
இது ஜீ தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பாகி வரும் 'குங்கும் பாக்யா' என்ற புகழ்பெற்ற இந்தி தொடரின் தமிழாக்கம் ஆகும். இத்தொடர் அபி மற்றும் பிரக்யா ஆகிய இரு தம்பதியின் காதல் கதையை மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
குசராத்தி மொழியில் "மொதபெண்" என்றழைக்கப்படும் சாராபாய், இந்திய சுய பணி புரியும் பெண்கள் சங்கத்தின் நிறுவனரும், இந்தியாவின் சமூக சேவகருமான இலா பட் என்பவரிடம் உதவியாளராக பணியாற்றினார். இந்தியாவின் பெண்கள் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முன்னோடியாகவும், மகாத்மா காந்தியின் நன்மதிப்பைப் பெற்றவருமான அனுசுயா சாராபாய், 1972 இல் இயற்கை எய்தினார்.
அனசூயா சாராபாய் என்பவர் இந்தியாவின் பெண்கள் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த இவர், இந்தியாவின் மிகப் பழமையான, துகில் தொழிலாளர்கள் சங்கமாகக் கருதப்படும், "அகமதாபாத் சவுளி தொழிலார்கள் சங்கம்" எனும் கூட்டமைப்பை, 1920 இல் உருவாக்கப்பட்டவர்.
1912 ஆம் ஆண்டு, அவரது சகோதரரின் உதவியுடன் மருத்துவ பட்டப்படிப்பைப் பெறுவதற்காக இங்கிலாந்துக்குச் சென்ற அனுசுயா, மருத்துவ பட்டம் பெறுவதில் ஈடுபட்டது அவரது சைன நம்பிக்கைகளை மீறுவதாக இருந்தது. ஆகையால் இலண்டன் பொருளியல் பள்ளியில் பயின்ற அனுசுயா சாராபாய், பேபியன் சம உடைமை மற்றும் வாக்குரிமை இயக்கம் ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்டார்.
1913 இல் இந்தியா திரும்பிய சாராபாய், பெண்கள் மற்றும் ஏழைகளின் மேம்பாட்டிற்கும் பணியாற்றியதோடு, அவர் ஒரு பள்ளியையும் தொடங்கினார். பின்னர், 36 மணி நேர வேலை முடிந்து, முற்றும் சோர்வடைந்த நிலையில் வீடு திரும்புகிற பெண் ஆலை தொழிலாளர்களின் மாற்றத்திற்கு தொழிலாளர் இயக்கம் உருவாக்கி ஈடுபட முடிவு செய்தார்.
அவளது ஒன்பது வயதில் அவளுடைய பெற்றோர் இறந்துவிட்டார்கள், அதனால் அவளது சகோதரன் அம்பலால் சாராபாயும், மற்றும் ஒரு இளைய சகோதரியும் மாமாவுடன் வாழ அனுப்பப்பட்டனர். மேலும் தனது 13 வது அகவையில் குழந்தைத் திருமணம் செய்யப்பட்ட அனுசுயாவுக்கு, பின்னர் சட்டப்படி திருமண முறிவு செய்யப்பட்டது.
அனுசுயா சாராபாய், 1885 ஆம் ஆண்டு, நவம்பர் 11 இல், குசராத்து மாநிலத்திலுள்ள அகமதாபாத்த்தில் மருந்து உற்பத்தியாளர்கள், மற்றும் வணிகர்கள் பிரிவைச்சார்ந்த சாராபாய் குடும்பத்தில் பிறந்தார்.
அரசின் ஒடுக்குமுறையால் தமிழ்நாடில் பாதுகாப்பான சூழல் இல்லாத சூழல் உண்டானது. இதனால் தில்லியில் உள்ள சமூக வளர்ச்சிக்கான ஆய்வு மையத்தில் 'லோகாயன்' என்ற திட்டப் பணியின் ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவராக செயல்படும் வாய்ப்பை இவரது சக மனித உரிமைப் போராளியான காளாட் ஆல்வாரேஸ் ஏற்படுத்தித் தந்தார். அதில் ஆஷிஸ் நந்தி, திருபாய் சேத் உள்ளிட்ட இந்திய அறிவுஜீவிகள் உறுப்பினர்களாக இருந்தனர். அவர்களுடன் விவாதிக்கும் வாய்ப்புகள் அங்கு உண்டானது. ஒன்றரை ஆண்டுகளில் அதிலிருந்து விலகி பி.யு.சிஎல். அமைப்பின் மனித உரிமை சார்ந்து களச் செயல்பாடுகளில் கலந்துகொண்டார். 1984 இல் இவருக்கும் மார்க்சிய லெனினிய இயக்கத்துடனான தொடர்பு முறிந்தது.
மார்சிய இயக்கங்களுடன் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில், மனித உரிமை செயல்பாடுகளிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். மரண தண்டணையில் இருந்து காக்கும் விதத்தில் பலருக்கு உதவினார். மரண தண்டணையை ஒழிக்கப்படவேண்டும் என்று செயல்படும் இயக்கங்களுடன் இணைந்து செயல்பட்டார். பல ஆண்டுகள் சிறைப்பட்டிருந்த புலவர் கலியபெருமாளை விடுதலை செய்விததில் இவர் பெரும் பங்கு வகித்தார். பெருஞ்சித்திரனார் தடா சட்டத்தில் கைது செய்யப்பட்டு ஐந்து மாதங்களாக பிணை மறுக்கப்பட்ட நிலையில் அதற்கு எதிராக நாடெங்கும் கையெழுத்து இயக்கத்தை நடத்தினார். அடுத்த ஒரிரு மாதங்களில் பெருஞ்சித்திரனாருக்கு பிணை கிடைத்தது.
க்ரியா இராமகிருஷ்ணனின் முயற்சியினால் ஐராவதம் மகாதேவன் இவரை சென்னையில் ஒரு பொதுத்துறை நிறுவனத்தில் 1980 இல் பணிக்கு அமர்த்தினார். இதனால் இராசதுரை சென்னைக்கு குடியேறினார். இதன் பிறகு மீண்டும் மார்க்சிய லெனினிய இயக்கத்துடன் தொடர்பு இராசதுரைக்கு ஏற்பட்டது. அதில் மனித உரிமைகள், பண்பாட்டுப் பிரிவில் செயல்படத் துவங்கினார். இதனால் அரசு பணியில் இருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றார். மார்க்சிய லெனினிய இயக்கத்துடன் தமிழ்நாட்டில் தொடர்பில் இருப்பவர்கள் மீது தமிழக காவல்துறை ஒடுக்குமுறையில் ஈடுபடத் தொடங்கியது.
எஸ். வி. இராஜதுரை 16 வயதிலே இலக்கியத்திலும், அரசியலிலும் ஆர்வம் கொண்டவராக இருந்தார். காரணம் இவரது தந்தை ஒரு காந்தியவாதி என்பதால் வீட்டில் அன்றாடம் அரசியல் உரையாடல் நடைபெறுவதால் அரசியலில் ஆர்வம் உருவானது. இவரது தந்தை இவரின் 16 வயதில் இறந்தார். இதனால் ஏற்பட்ட பொருளாதார நெருக்கடியினால் கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்க முடியாத நிலைக்கு ஆளாயினார். என்றாலும் பள்ளிப் படிப்பின் அடிப்படையில் எஸ். வி. இராஜதுரைக்கு 19 வயதில் ஊட்டியில் அரசு பணி கிடைத்தது.
எஸ். வி. இராஜதுரை என்பவர் தென்னிந்தியாவின், தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு மார்க்சிய சிந்தனையாளரும், எழுத்தாளரும், மனித உரிமை செயற்பாட்டாளரும் ஆவார். மார்க்சியம், பெரியாரியம், அம்பேத்கரியம் தமிழக அரசியல் பற்றிய பல நூல்களையும் கட்டுரைகளையும் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் எழுதியுள்ளார். இவர் சிறுகதைகளையும் கவிதைகளையும் தமிழாக்கம் செய்துள்ளார்.
இவர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையை சொல்லுக்குச் சொல் விரிவான பொருள் விளக்கத்தோடும் அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியோடும் சமகால முக்கியத்துவத்தோடும் தமிழுக்கு வழங்கியவர். இது ஓர் ஆய்வு நூலாக வெளிவந்திருக்கிறது. இவர் வ. கீதா உடன் இணைந்து மார்கிசிய, பெரியாரியத்துக்கான முக்கிய நூல்களை எழுதியுள்ளார்.
மண்டல் ஆணைக்குழு காலத்திற்குப் பிந்தைய சூழலில் மெல்லமெல்ல பெரியாரியம் நோக்கி நகர்ந்தார். தமிழ்ச் சூழலில் மார்க்சிய மரபை பெரியாரியத்தோடும், தமிழ் அடையாள அரசியலோடும் இணைத்து முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார்.
ஏறத்தாழ கால் நூற்றாண்டு காலம் மனித உரிமை இயக்கத்தில் களப்பணி பணியாளராக செயலாற்றிய இராஜதுரை பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தில் பெரியார் உயர் ஆய்வு மையத்தின் தலைவராக 2008 இல் நியமிக்கப்பட்டு குறிப்பிடத்தக்க பணியை செய்தவர்.
விஷ்ணுவின் நான்காவது அவதாரமும் இரண்யகசிபுவைக் கொன்ற நரசிம்மர், சிவனின் ஒரு பக்தரான ஜரசாசூரன் என்ற பெயரைக் கொண்ட மற்றொரு அசுரனைக் கொன்றதாக சொல்லப்படுகிறது. ஜரசாசூரன் தனது உயிர் பிரியும் நேரத்தில் விஷ்ணுவிடம் தான் வசித்து வந்த குகைக்குள் வந்து, பக்தர்களுக்கு வரங்களை அளிக்க வேண்டினான். அவனது கடைசி விருப்பத்தை நிறைவேற்ற நரசிம்மர் குகைக்குள் வந்தார். குகையின் கல் சுவரில் நரசிம்மரின் புடைப்புத் தோற்றம் உள்ளது. கொல்லப்பட்ட அசுரன் பின்னர், தண்ணீராக மாறி நரசிம்மரின் பாதங்களில் ஓட்ட ஆரம்பித்தான் என்று நம்புகின்றனர். அதன் பின்னர் குகையில் ஊற்றாக உள்ள நீர் ஓட்டம் தொடர்ந்தது. கோடைக் காலத்திலும் வறண்டு போகவில்லை.
நரசிம்ம ஜரனியானது ஒரு சுனையாகும். பிதார் உயரமான பகுதியில் இருந்தாலும், கோயிலானது தாழ்வான இடத்தில் உள்ளது. மலைப்பாங்கான நிலப்பகுதியின் சரிவுகளுக்கு நடுவே இப்பகுதி அமைந்துள்ளது. பீடபூமியின் கீழே செந்நிறக் களிமண் பாறை உள்ளது இது மேற்பரப்பில் உள்ள நீரை கீழே வெளியேற்றுகிறது. பீடபூமியில் அமைந்துள்ள சிந்நிறக் களிமண் பாறை மேலோடு, 30.5 மீட்டர் முதல் 152.4 மீட்டர் வரை தீவிரமான மாறுபாடு உடையதாக உள்ளது. இந்த பாறை அமைப்பு மற்றும் குகையின் பின்புற கற்களுக்கு இடையே உள்ள பிளவுகளானது நீரூற்றுகளை உருவாக்குகிறது. இதேபோன்ற நீரூற்றுகள் பீதரின் குரு நானக் ஜிரா சாஹிப் குருத்வாரா, பாப்பனாச சிவன் கோவில் ஆகியவற்றிலும் காணப்படுகின்றன.
நரசிம்ம ஜரனி என்பது கர்நாடக மாநிலம் பீதர் அருகே உள்ள ஒரு குகைக் கோயிலாகும். இது நரசிம்மருக்கு அமைக்கப்பட்ட கோயிலாகும். இந்த தொன்மையான கோயில் நகரிலிருந்து சுமார் 4.8 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. இது 300 மீட்டர் நீண்ட குகையில் அமைந்துள்ளது இது மனிச்சூலா மலைத்தொடரின் கீழ் உள்ளது
நரசிம்மர் ஜர்னி குகைக் கோவிலில் உள்ள இறைவனின் உருவம் சுயம்பு என பக்தர்கள் கருதி பெருமளவில் வருகின்றனர். வேறுவிதமாகக் கூறினால், இந்த தெய்வத்தை மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது என்ற நம்பிக்கை உள்ளது.
யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் வடக்கேயுள்ள புங்குடுதீவு உட்படவுள்ள தீவுப் பகுதிகள் 1990 ஆம் ஆண்டு முதல் இலங்கைக் கடற்படையினரினதும், துணை இராணுவக் குழுக்களின் கட்டுப்பாட்டிலும் இருந்து வந்தது. இக்காலப் பகுதியில், தீவுப் பகுதிகளில் ஏராளமான பாலியல் வன்முறைகள், படுகொலைகள், ஆட்கடத்தல்கள், மற்றும் கொள்ளைச் சம்பவங்களும் இடம்பெற்றுள்ளன. இவற்றின் பெரும்பாலானவை கடற்படையினராலும் அரச-ஆதரவு ஈபிடிபி துணை இராணுவக் குழுவினராலும் மேற்கொள்ளப்பட்டதாக மீதும் குற்றம் சாட்டப்பட்டன. இவற்றில் சாரதாம்பாள் , இளையதம்பி தர்சினி ஆகியோர் வன்புணர்வுக்குட்படுத்தப்பட்டுப் படுகொலை, மற்றும் அல்லைப்பிட்டிப் படுகொலைகள் போன்றவை குறிப்பிடத்தக்கவை ஆகும்.
ஈழப்போரின் இறுதிக் காலப் பகுதியில், வித்தியா கொழும்பு நகரில் படித்து வந்தார். வித்தியாவின் குடும்பம் வன்னியில் தங்கியிருந்து போர் முடிவடைந்தவுடன் இலங்கை அரசின் "மெனிக் பாம்" எனப்பட்ட தற்காலிக முகாமில் தங்க வைக்கப்பட்டனர். 2010 இல் வித்தியாவும் அவரது குடும்பமும் தமது சொந்த ஊரான புங்குடுதீவுக்குத் திரும்பினர். வித்தியா புங்குடுதீவு மகா வித்தியாலயத்தில் உயர்தர வகுப்புக்கு சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டார்.
புங்குடுதீவைச் சேர்ந்த வித்தியாவின் குடும்பம் ஈழப் போர்க் காலத்தில் 1990 ஆம் ஆண்டில் இடம்பெயர்ந்து மல்லாவி வன்னிப் பகுதியில் மாங்குளம் அருகேயுள்ள மல்லாவி என்ற ஊரில் குடியேறினர். வித்தியா மாங்குளம் அரச மருத்துவமனையில் 1996 நவம்பர் 25 இல் பிறந்தார். ஆறாம் வகுப்பு வரை நள்ளாறு வித்தியாலயத்தில் கல்வி பயின்றார்.
சிவலோகநாதன் வித்தியா என்பவர் அகவை 18 கொண்ட இலங்கைத் தமிழ் மாணவி. இவர் 2015 மே மாதத்தில் இலங்கையின் வடக்கே புங்குடுதீவு என்ற ஊரில் குழு பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுப் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.
கோர் இனத்தவர்கள் குர்திஸ் காலகட்டத்தில் முற்றிலும் இஸ்லாமியர்களாக மாற்றப்பட்டனர். 12 ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பு, இந்துக்கள், ஜோரோஸ்ட்ரியர்கள், பௌத்தர்கள் மற்றும் ஒரு சிறிய எண்ணிக்கையிலான யூதர்கள் ஆகியோர் வாழும் பகுதியாக இந்த இடம் இருந்தது. 2007 மற்றும் 2008 ஆம் ஆண்டுகளில் கோரில் லித்துவேனியா தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களால் கி.மு 5000 காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த பழமையான குடியிருப்புகள் கண்டறியப்பட்டன. சாங்சரன் பகுதியில் ஒரு சில அரண்மனைகள் மற்றும் பிற பாதுகாப்பு அரண்களின் சிதைவுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. ஹரிரிட் ஆற்றுப் பகுதியில் கைகளால் குடையப்பட்ட ஒரு பௌத்த மடாலயம் கண்டறியப்பட்டது. இது முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக கருதப்படுகிறது. இந்த செயற்கை குகைகள் பௌத்த பிக்குகளின் தினசரி வாழ்க்கைக்கான ஆதாரத்தைக் கொண்டுள்ளது.