polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
மங்கோலியா மொழியில் அல்-தாய் என்பதற்கு தங்க மலை என்று பொருள்படும். துருக்கிய மொழியில் அல் என்பதற்கு சிவப்பு என்றும், டாக் என்பதற்கு மலை என்றும் பொருள்படும். கசக்ஸ்தான், துருக்கி, மங்கோலியா, சீனா, கொரியா போன்ற நாடுகளில் பேசப்படும் அல்தாயிக் மொழிகள், இம்மலையின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது.
அல்த்தாய் மலைத்தொடரில் தென்மேற்கு பகுதியில் 600 முதல் 1,100 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ள பல சிறிய துணை மேட்டு நிலங்களில், 30 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட காதுன் மேட்டு நிலம் பல்லுயிர்களை கொண்டுள்ளது.
தமிழ்மண் பதிப்பகம் தமிழியல் நூல்களை வெளியிடும் பதிப்பகம் ஆகும். உழை – உயர் - உதவு என்பது இதன் நிறுவன முழக்கம் ஆகும். கோ. இளவழகன் என்பவருக்குச் சொந்தமான இப்பதிப்பகம் சென்னை தியாகராசர் நகரில் அமைந்திருக்கிறது. 19, 20-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்து தமிழெழுச்சிக்கு வித்திட்ட தமிழறிஞர்களின் நூல்களை முழுமைப்படைப்புத் தொகுதிகளாக இப்பதிப்பகம் வெளியிடுகிறது.
எண்கணிதத்தில், நெடுமுறை வகுத்தல் அல்லது நெடுவகுத்தல் அல்லது நீள்வகுத்தல் என்பது பல இலக்கங்கள் கொண்ட எண்ணைக் கைமுறையில் வகுப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் வழக்கமான, எளிமையான வழிமுறையாகும். இதில், ஒரு வகுத்தல் கணக்கு எளிய படிகளாகப் பிரித்துச் செய்யப்படுகிறது. எல்லா வகுத்தல் கணக்குகளிலும் உள்ளதுபோல இதிலும் வகுபடுஎண்ணானது வகுஎண்ணால் வகுக்கப்பட்டு, ஈவு மற்றும் மீதி ஆகிய இரண்டும் பெறப்படுகின்றன. பெரிய எண்களின் வகுத்தலைச் சிறுசிறு, எளிய தொடர்படிகள் மூலமாகச் செய்வதற்கு இம்முறை உதவுகிறது நீள் வகுத்தலின் குறுவடிவம் குறுமுறை வகுத்தல் ஆகும். பெரும்பாலும் வகுஎண் ஒற்றை இலக்க எண்ணாக இருக்கும்போது, நெடுமுறை வகுத்தலுக்குப் பதில் குறுவகுத்தல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நீள்வகுத்தலின் மற்றொரு வகை கூறாக்கம் ஆகும். புரிந்து கொள்வதில் எளிதாக இருக்கும் இந்த கூறாக்க முறை வகுத்தல், நீள்வகுத்தலளவுக்குப் பயனுள்ளதல்ல.
நீள்வகுத்தல் முறையில், முதலில் வகுஎண்ணால் வகுபடக்கூடிய வகுபடுஎண்ணின் இடதுபக்கக் கடைசியிலுள்ள இலக்கம் , வகுஎண்ணால் வகுக்கப்படுகிறது. ஈவாகக் கிடைக்கும் முழுஎண் மூலக் கணக்குக்குரிய ஈவின் முதல் இலக்கமாகமாகும். மீதியிருந்தால் அதனுடன் வகுபடு எண்ணின் அடுத்த இலக்கம் சேர்க்கப்பட்டு வகுஎண்ணால் வகுக்கப்படுகிறது. வகுபடு எண்ணின் வலது கடைசி இலக்கம் கீழிறக்கப்பட்டு வகுக்கப்படும்வரை இது தொடரப்படும். வகுஎண்ணின் முழுஎண் மடங்காக வகுபடுஎண் இருந்தால் இறுதிமீதி பூச்சியமாகக் கிடைக்கும். இல்லையெனில் இறுதிமீதி வகுஎண்ணை விடச் சிறிய எண்ணாகவும் கிடைக்கும்.
கணிப்பான்களும் கணினிகளும் அறிமுகமான பின்னர், மிகச் சிக்கலான கணக்குகளுக்கும் எளிதாகத் தீர்வு காண முடிகிறது. தாளையும், எழுதுகோலையும் கொண்டு கைமுறையில் எண்கணக்குகளைச் செய்யும் பழக்கம் மறைந்து கொண்டே வந்தாலும் பள்ளிகளில் அடிப்படைக் கணிதச் செயல்களுக்குப் பாரம்பரியக் கைமுறை வழிகளே பயிற்றுவிக்கப்படுகின்றன.
வகுபடுஎண்ணின் ஒன்றிலக்கத்துக்கு அடுத்து தசமப்புள்ளியிட்டு, அதைத் தொடர்ந்து தேவையான எண்ணிகையில் பூச்சியத்தைச் சேர்த்து, அப்பூச்சியங்களை ஒவ்வொன்றாக கீழிறக்கி வகுத்தலைத் தொடரலாம். இதில் கிடைக்கும் ஈவு தசம பின்னமாக இருக்கும்.
சியோலின் மாவட்டமான இன்சாதோங்கில் கொரியக் கலைச் சந்தை செறிவாக அமைந்துள்ளது. இங்கு 50-க்கும் மேற்பட்ட காட்சியரங்குகள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இங்கு நுண்கலைப் படைப்புகளும் பிறவும் ஏலத்தில் விடப்படுகின்றன. இந்தக் காட்சியரங்குகள் கூட்டுறவு முறையில் நடத்தப்படுகிறன. மிக அழகிய வடிவமைப்புகளில் பல கலைப்பொருள்கள் கிடைக்கின்றன. மேலும் ஒவ்வொரு நகரத்திலும் சிறைய வட்டாரக் காட்சியரங்குகள் உருவாக்கி அங்குள்ள கலைஞர்கள் வட்டாரப் படைப்புகளையும் நிகழ்வடிவப் படைப்புகளையும் காட்சிக்கும் விற்பனைக்கும் வைக்கின்றனர். இவற்றில் பல ஊடகப் படைப்புகளும் கிடைக்கின்றன. மேலைய கருத்துப்படிமக் கலைவடிவங்களையும் உருவாக்கிக் காட்சியில் வைக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இவை நியூயார்க்கிலும் சான்பிரான்சிசுக்கோவிலும் இலண்டனிலும் பாரிசிலும் பெருவெற்றி கண்டுள்ளன.
கி.மு 2000 முதல் கி.மு 300 கால இடைவெளியில் கொரியாவில் வெண்கலப் பொருள்கள் இறக்குமதி செய்து வெண்கலப் பாண்டங்கள் செய்யும் பணி நடந்துள்ளது.கி.மு 7 ஆம் நூற்றாண்டளவில் வட்டார வெண்கலத் தொழில்துறை வளர்ந்து விட்டது என்பது கொரிய வெண்கல ஈய விகிதம் மாறுபடுவதில் இருந்து தெரியவருகிறது. . இக்காலத்தில் இங்கு வாள்கள், ஈட்டிகள், குந்தங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன. மேலும், சடங்குகளுக்குத் தேவைப்படும் கண்ணாடிகள், மணிகள், தப்பட்டைகள் போன்றவையும் செய்யப்பட்டுள்ளன. .
கொரியக் கலைப் பண்பாட்டின் தனித்தன்மையைக் கலைத்தொழில் வல்லுநர்கள் ஏற்று வெளிப்படையாக அறிவித்துள்ளனர். இவை சீனக் கலையைப் பரப்புவதோடு தனது சொந்த வடிவங்களையும் ஒப்புயர்வாகப் படைக்குந் திறனையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. "ஒரு நாடு தோற்றுவித்து வளர்த்தெடுக்கும் கலை அந்நாட்டிற்கே சொந்தமானதாகும்."
கொரியாவில் இரும்புக் காலம் கி.மு 300 இல் தொடங்கியுள்ளது. சீனாவிலும் யப்பானிலும் கொரிய இரும்புக்கு பெருஞ்சந்தை நிலவியுள்ளது. கொரியப் பாண்டவியல் உயர்நிலை எய்தியிருந்தது. குயவர்ச் சக்கரமும் பல்லடுக்கு மூடிய சூளையும் அடியடுப்பும் மேலெழும் தீக்கொழுந்து முறையும் வழக்கில் இருந்துள்ளன.
இந்தத் தொடக்கக்கால வகைகளுக்குப் பின்னர் கொரிய அரசு, பெர்ரசு கலைப்பாணிகள் அல்லது முறைமைகள் உருவாகின. கொரியக் கலைஞர்கள் சிலவேளைகளில் சீன மரபுகளை உருமாற்றிய வடிவங்களைப் படைத்தனர். என்றாலும் இவை தம் நாட்டு எளிய நயத்தையும் இயற்கையின் கவினையும் கொண்டு தன்னியல்பாகத் தோன்றியுள்ளன.
மாந்தர் கொரியாவில் குறைந்தது கி.மு 50,000 ஆண்டுகள் அளவில் குடியேறி உள்ளனர். இங்கே கி.மு 7000 ஆண்டு காலப் பாண்டங்கள் கிடைத்துள்ளன. இவை களிமண்ணால் செய்யப்பட்டு, 700 பாகை செல்சியசு வெப்பநிலையில் திறந்த அல்லது மூடிய சூளைகளில் இட்டுச் சுடப்பட்டுள்ளன. .
கி.மு 7000 ஆண்டளவில் கிட்த்த பாண்டங்கள் தட்டையான அடியைக் கொண்டுள்ளன. மேற்பரப்பு பொருக்குக் கலைவடிவங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. மேலெழுந்தவாரியான கிடைக்கோடுகளும் உருவப் பொதிவுகளும் காணப்படுகின்றன.இவை யுங்கி-முன் பாண்டங்கள் எனப்படுகின்றன. .
கொரியக் கலையின் மிகப் பழைய எடுத்துக்காட்டாக கி.மு 3000 சார்ந்த கற்காலப் பணிகளைக் கூறலாம். இவற்றுள் பெரும்பாலும் இறைசார்த்தும் சிற்பங்கள் அமைகின்றன. அண்மையில் பாறைக் கீறல்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.
கொரியக் கலை அணிஎழுத்து, இசை, ஓவியங்கள் பாண்டவியல் , ஆகியவற்றை உள்ளடக்கும். இவை இயற்கை வடிவங்களும் பரப்பு அழகூட்டலும் அடர்வண்ணங்களும் உரத்த ஒலிகளும் கொண்டிருக்கும்.
முமுன்-வகைப் பாண்டங்கள் தோராயமாக கி.மு 2000 ஆண்டளவில் கிடைக்கின்றன. இவை ஒப்பனையின்றி பெரிய வடிவில் செய்யப்பட்டுள்ளன. இவை சமையலுக்கும் பொருள்களைத் தேக்கவும் பயன்பட்டுள்ளன.
முப்பேரரசுகளின் காலம் கி.மு 57 இல் இருந்து கி.பி 668 வரை நிலவியது. இந்தக் காலத்தில் கோகுரியியோ, பயேக்யே, சில்லா ஆகிய மூன்று கொரியப் பேரரசுகள் கொரியத் தீவகத்தை ஆண்டன.
யேயுல்முன் வகைப் பாண்டங்கள் கூம்பு அடியமைந்து சீப்புப் பாணிப் பொதிவுடன் காணப்படுகின்றன. இவை கி.மு 6000 ஆண்டளவினவாக உள்ளன. இவை சைபீரியப் பாண்டங்களை ஒத்துள்ளன. .
பலதுறைகளில் கோர்யியோப் பேர்ரசுக் காலத்தில் கலைஞர்கள் சிறந்து விளங்கியுள்ளனர். குறிப்பாக பாண்டவியலில் பெருந்திறமையைக் காட்டியுள்ளனர்.
சிவபெருமான் தில்லைவனத்தில் அலைவதிலிருந்து சிதம்பரத்தின் கதை துவங்குகிறது. சிதம்பரத்தின் அருகிலுள்ள பிச்சாவரம் சதுப்பு நில அலையாத்திக் காடுகளில் தற்போது காணலாவது போன்ற தில்லை மரங்கள் நிறைந்ததாகத் தில்லைவனம் கருதப்படுகிறது. அந்தத் தில்லைவனத்தில் மாயமந்திரங்கள் கொண்டு இறைவனைக் கட்டுப்படுத்தலாமென நம்பிய முனி குழுக்கள் உறைந்திருந்தன. அவ்வனத்தில் சிவபெருமான் அழகொளிரும் பிட்சாடனர் கோலம் கொண்டு இரவல் பெற்று அலைந்து திரிந்ததாகவும், அவரது துணைவியாக மோகினி வடிவில் திருமாலும் உடன் திரிந்ததாகவும் கதை போகும். அங்கு வாழ்ந்திருந்த ரிசிப்பத்தினிகள், அழகொளித் திகழ வனத்தில் திரிந்த அந்த பிச்சன்பால் வயப்பட்டு மோகம் கொண்டனர். இதனால் கோபமுற்ற முனிவர்கள் மந்திரங்கள் ஓதி நாகங்களைப் பிச்சாடன்மீது ஏவினர். அந்த நாகங்களை அள்ளி சிவபெருமான் தன் சடாமுடியிலும், கழுத்திலும், இடையிலும் அணியாக அணிந்தார். மேலும் கோபமுற்ற ரிசிகள் புலியை ஏவ அதன் தோலை உரித்துப் பாயாகவும் இடைக் கச்சாகவும் அணிய மேலுமோர் யானையை ஏவினர். அதனையும் வதைத்து அதன் தோலையும் உரித்தார்.
எனினும் அம்மன்னனுக்கு மக்கட்பேறில்லாததால், சிவபெருமானிடம் அரசுக்கொரு வாரிசினை வேண்டினர். மன்னனது வேண்டுதலுக்கு இறங்கி, சிவபெருமான் அவனுக்குப் பார்வதியின் அம்சமான ஒரு "அயோனிஜ" குழந்தையை வரமாக வழங்கியதாகக் கதை அமைகிறது. அக்குழந்தையே பாண்டிய மாமன்னன் மலையத்துவஜன் மற்றும் காஞ்சனமாலை தம்பதியரின் மகளாக வளர்ந்து சிவபெருமானின் உருவமான சுந்தரேசுவரரின் மனைவியாக ஆன மீனாட்சி அம்மை ஆவார். இவர் "தடாதகை பிராட்டி" எனவும் அறியப்படுகிறார். இவர் மிகுந்த வீரம் கொண்டவராகவும், தந்தையின் இறப்பிற்குப் பிறகு பாண்டிய நாட்டிலிருந்து படைதிரட்டிச் சென்று கையிலையை வென்றதாகவும் திருவிளையாடல் புராணம் கூறுகிறது. கையிலையில் சிவபெருமானை கண்டு வெட்கம் கொண்டு பெண் நிலையை அடைந்ததால் சிவபெருமானையே சுந்தரேசுவரராக திருமணம் செய்து கொண்டதாகவும் கூறப்பட்டுள்ளது. மீனாட்சி மும்முலை கொண்டிருந்ததாகவும், கையிலையில் சிவனைக் கண்டபோது மூன்றாவது முலை மறைந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
கார்த்திகேயன் என்றும் வழங்கப்படும் முருகன், போர்த் தெய்வமாகவும், வெற்றித் தெய்வமாகவும் வழங்கப்படும் இந்துக் கடவுளாகும். பெரும்பாலும் தமிழ் தாக்கமுள்ள இடங்களில், குறிப்பாக தென்னிந்தியா, இலங்கை, மொரிசியசு, மலேசியா, சிங்கப்பூர், ரீயூனியன் தீவு போன்ற இடங்களில் முருகனை வணங்கி வழிபடும் வழக்கத்தைப் பரவலாகக் காணலாம். தமிழ்நாட்டில் அமைந்துள்ள அறுபடைவீட்டுத் தளங்களே இந்தியாவினுள் இடம்பெறும் முருகனின் மிக முக்கியமானக் கோவில்களாகும். யாழ்ப்பாணத்தில் இந்துக்களும் பௌத்தர்களும் புனிதத்தளமாகப் போற்றும் வரலாற்றுச் சிறப்பு வாய்ந்த நல்லூர் கந்தசுவாமி கோவிலும், தெற்கில் கதிர்காமர் கோவிலும் இலங்கையில் அமைந்த முருகனுக்கான புனிதத் தளங்களாகும். மலேசியத் தமிழின மக்கள் பத்து மலைக் குகை முருகனை வழிபடுகின்றனர். அங்கு தைப்பூசம் வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
கார்த்திகேயன் அக்கினி பகவானுக்கும் சுவாகா என்ற தேவகன்னிகைக்கும் பிறந்ததாக ஒரு கதை உண்டு. சுவாகா, பின்னர் சப்தரிசிகளின் ஏழு பத்தினிகளுள் அறுவராக உருமாற, அந்த ஆறு துணைவியரும் கார்த்திகைப் பெண்களானதாகவும் அக்கதை கூறுகிறது. மேலும் முருகன் மகிசாசுரனைக் கொல்லப் பிறந்ததாகவும் ஒரு கூற்று உண்டு. (மகிசன், துர்கையின் எதிரியாக பின்னாட்களில் உருவான தொன்மங்களில் சித்தரிக்கப்படுகிறான்). கார்த்திகேயனால் தனக்குத் தீங்கு நேரலாம் எனக் கருதி, இந்திரன் அவனைத் தாக்கினான். இந்திரனைச் சிவன் குறுக்கிட்டுத் தடுத்து, முருகனைத் தேவர் படையின் தளபதியாக்குகிறான். மேலும் இந்திரன் மகளான தேவசேனையையும் முருகன் மணக்கிறான். இதனால் முருகனை தேவசேனாபதி எனும் சிலேடை / தேவ -சேனை யின் பதி ) பொருந்திய பெயரால் வழங்குவதாகவும் கதை அமைகிறது.
இப்பாடலில் குறிப்பிடப்படும் 'உட்பொருளும் நீ' என்ற சொற்கள் அண்டத்தின் அடிப்படை காரணமாகக் கருதப்படும் அந்தர்யாமியாகத் திகழும் திருமாலைப் புகழ்வதாக அமையும். இக்கருத்து வேதங்களில் முதலில் குறிக்கப்பெற்று, பின்னர் ஆழ்வார் பிரபந்தங்களிலும், வைணவ ஆச்சாரியார்களின் வர்ணனை வியாக்கியானங்களிலும் பெரிதும் போற்றி மரபாக்கப்பட்டது.
சமசுகிருத இலக்கியத்தோடு தமிழ் இலக்கியமும் இந்துக் கலாச்சாரம் குறித்த முக்கியத் தகவல் மூலமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்து மறைகளில் காணலாகும் அகத்தியர், இராவணன், பதஞ்சலி உள்ளிட்ட பல வரலாற்று நபர்களின் மூலாதாரமாகப் பழந்தமிழ்க் காப்பியங்கள் அமைகின்றன. முருகன், கொற்றவை போன்ற தெய்வங்களுக்கு பழந்தமிழ் இலக்கியங்களே தோற்றமூலமாக அமைந்துள்ளன. இத்தெய்வங்களே பின்னாளில் இந்து சமயத்தில் முறையே கார்த்திகேயனாகவும் காளியாகவும் உட்கொள்ளப்பட்டது. நடராஜர், மீனாட்சி, திருப்பதி, இராமேசுவரம் முதலியவற்றின் வரலாற்று மூலமாகவும் தமிழ் இலக்கியங்கள் அமைந்துள்ளன.
இப்புணர்வில் தருமசாத்தன் பிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. சிவன் திருமால் இருவரின் அம்சமாக, இருவரின் சத்தியையும் தருமச்சாத்தன் கொண்டிருப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. இத்தருமச்சாத்தனின் அவதாரமாகவும், பாண்டிய அரச வம்சத்தை சேர்ந்ததாகவும் ஐயப்பனைக் கருதுவர். ஐயப்பன் தருமச்சாத்தனோடு பின்னர் கலந்திட்டதாகவும் கருதுவர். ஐயப்பன் பிறந்தவுட திருமால் அவனுக்கு மணி பொருந்திய கழுத்தணி வழங்கியதால் மணிகண்டன் என்றும் ஐயப்பனை அழைப்பர். பேரளப் புத்திரன், தரும சாஸ்தாவு என்றும் இத்தெய்வத்தை வழங்குவர்.
அதே காலகட்டத்தில் தென்னகத்தில் மலையதுவச பாண்டியன் என்ற பாண்டிய மன்னன் இந்திரன் கோவிலமைத்த அத்தளத்து அருகிலுள்ள மனவூர் என்ற சிறு நகரத்தை ஆண்டுவந்தான். இவன் குலசேகரப் பாண்டியனின் மகனாவான். அவன் இச்சிவலிங்கம் குறித்துக் கேள்விப்பட்டு, கதம்பவனம் என்ற கானகத்தில் அதற்கொரு பெருங்கோவில் எழுப்ப முடிவு செய்தான். இச்சிற்றரசையே வளர்த்து புகழ் பெற்ற மதுரை அரசாக ஆக்கினான்.
இதன்பின் ரிசிகள் தம் மொத்த வலிமையையும் திரட்டி முயலகன் என்ற சூரனைத் தூண்டி ஏவ, சிவபெருமான் குறுநகை புரிந்து அவனை மிதித்து ஏறி ஆனந்தத் தாண்டவம் புரிந்து தன் உண்மை வடிவத்தைக் காட்டினார். இதனைக் கண்ட ரிசிகள் சிவனின் உண்மைக் கோலத்தையும் வலிமையையும் கண்டு மாயமந்திரங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன் சிவபெருமான் என்றுணர்ந்து சரணடைந்தனர். இவ்வாறாகக் கதை போக்கு அமையும்
இதனால் விளையும் பேரிடரிலிருந்து தங்களை விடுவிக்குமாறு தேவர்கள், சிவனையும் திருமாலையும் வேண்டினர். இதற்குத் தீர்வாக, திருமால், பாற்கடல் கடைந்து அமுதமெடுத்தபோது, அரக்கர்களை வசியம் செய்து அமுதத்தைத் தேவர்களுக்குப் பெற்றுத்தர மேற்கொண்ட பெண்ணுரு மோகினி அவதாரத்தை மீண்டும் கையாண்டு சிவனோடு இணைந்து, மகிசியை வதைக்கும் தெய்வீகப் பிள்ளையைப் பெற்றெடுத்தனர்.
கொடுங்கல்லூர் பகவதி கோவில் கண்ணகியின் தியாகத்தின் நினைவாக அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. விஷ்ணுவின் ஆறாவது அவதாரமான பரசுராம முனி மக்களின் நல்வாழ்விற்காக இக்கோவிலை அமைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இக்கோவில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே நகரின் நடுவில் ஏதோ ஒரு சிறப்பான காரணத்திற்காக அமைக்கப்பட்டதாக பழங்கதைகள் கூறுகின்றன.
தமிழ்த் தொன்மவியல் என்பது தமிழ் மக்களிடையே வழங்கிவரும் பழங்கதைகளையும் புனித விவரணைகளையும் குறிப்பதாகும். இத்தொன்மவியலின் பொருள் தமிழர் பண்பாடு, திராவிடர் பண்பாடு மற்றும் சிந்துசமவெளி நாகரிகம் ஆகியவற்றின் கூறுகளோடு இந்து சமயப் பார்வைகளையும் அம்சங்களையும் உள்ளடக்கியக் கலவையாக அமைந்துள்ளது.
கண்ணகி தமிழின் ஐம்பெருங்காப்பியங்களுள் ஒன்றான சிலப்பதிகாரக் கதையின் தலைவியாவாள், ஒரு பழம்பெரும் தமிழச்சி. கண்ணகி, தன் கணவனான கோவலனுக்குத் தவறுதலாக மரண தண்டனை விதித்துக் கொன்ற மதுரையை ஆண்ட சங்க காலப் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனைப் பழிதீர்த்து மதுரையையும் எரித்ததாக சிலப்பதிகாரக் கதை அமையும்.
மீன் போன்ற கண்ணுடையாள் எனும் பொருள்படுமாறு மீன் , அட்சி/அட்சயம் என்ற இரு பதங்களின் கூட்டுச் சொல்லான "மீனாட்சி" என்று பொதுவாகவும், தனித்தமிழில் "அங்கயற்கண்ணி" என்றும் வழங்கப்படுகிறாள்.
ஒரு கதையின்படி பரசுராமர் கேரளத்தைப் படைத்தவுடன் அவரைத் தாருகன் என்ற அரக்கன் இடர் செய்தான். இவ்வரக்கனைக் கொல்ல சிவனிடம் பரசுராமன் வேண்ட, சிவனோ பராசக்தியின் அம்சமாகத் திகழும் பகவதிக்குக் கோவில் எழுப்புமாறு அறிவுறுத்தினார். இக்கதையின்படி, பத்ரகாளியே அரக்கன் தாருகனைக் கொன்றாள்.
ஒருபோது, யாருக்கும் எந்தத் தீங்குமிழைக்காத சூரனொருவனை இந்திரன் வதைத்துவிட, சாபத்துக்குள்ளாகிறான். இப்பாவத்திலிருந்து விடுபடும் வழி தேடி அலைந்து இறுதியில் ஓர் காட்டில் தென்பட்ட சிவலிங்கத்தின் அருளால் சாப விடுதலை பெற்று, அங்குக் கோவில் அமைக்கிறான்.
தமிழ் சங்க இலக்கியங்களில் கரியவன் என்று பொருள்தரும் மாயோன் என்றழைக்கப்படும் திருமால், அண்டத்தைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் எனும் முத்தொழிலையும் ஆளும் பெருந்தெய்வமாகக் கூறப்படுகிறது.
பெருமாள் என்றும் வழங்கப்படும் திருமால் தமிழ்நாடு வாழ் தமிழரிடையேயும் புலம்பெயர் தமிழரிடையேயும் அதிகப்படியாக அறியப்படும் இந்துக் கடவுளாகும். திருமால் தமிழரால் பெருமாள் என்று வழங்கப்படுகிறது.
சுற்றுலாவுக்காக உருவாக்கப்பட்டுள்ள இத்தீவுகள் தோராயமாக 800200 பரப்பளவுள்ள அளவுகளில் கடல் மட்டத்திற்கு 2 மீட்டர்களுக்கு மேல் மணலும் பவழமும் பரப்பி உருவாக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு தீவைச் சுற்றியும் வளையமாக சூழ்ந்திருக்கும் கடற்கரையுடன் கூடுதலாக அவற்றிற்குச் சொந்தமான கடலடிப் பாறைகள், பாறைத் தோட்டங்களாகவும் இயற்கையான மீன் தொட்டிகளாகவும் விளங்குகின்றன. இசுகூபா மூழ்கல் வீரர்களுக்கும் நீரடி விளையாட்டு வீரர்களுக்கும் உகந்த இடங்களாக இவை அமைகின்றன. இவைதவிர கடலடிப் பாறைகளின் மேலுள்ள ஆழமற்ற நீர் இயற்கையாக அமைந்த நீச்சல் குளம் போல அழகு சேர்க்கிறது. கடலின் ஆழம் குறித்த பயமும், பெரிய அலைகளின் வருகை குறித்த அச்சமும், அபாயமான நீரோட்டங்கள் குறித்த தயக்கமும் இல்லாமல் சுற்றுலா பயணிகளை மகிழ்விக்கும் இடமாக மாலத்தீவுகள் உள்ளது.
மாலத்தீவுகளின் இயற்கை அழகு ஒவ்வோர் ஆண்டும் உலகெங்கிலும் உள்ள சுற்றுலாப் பயணிகளை கவர்ந்து இழுக்கிறது. இதனால் சுற்றுலாத்துறை மாலத்தீவுகளுக்கு மிகப்பெரிய வருவாயைப் பெற்றுத்தரும் துறையாக வளர்ந்திருக்கிறது.
நீருக்கடியில் காணப்படும் அசாதாரணமான அற்புத இயற்கைக்காட்சிகள் மற்றும் சுத்தமான நீர் காரணமாக, மாலத்தீவு உலகின் தலைசிறந்த பொழுதுபோக்கு மூழ்குமிடங்களுக்கு மத்தியில் முக்கியமான இடத்தில் உள்ளது. அகோடா.காம் எடுத்த உலகாய கணிப்புக் கணக்கீட்டு அளவை முறையில், உலகில் தேன்நிலவுக்கு அதிகமாக விரும்பப்படும் இடமாகும் என மாலத்தீவுகளின் பெயர் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
நீலக்கடல் மற்றும் வெள்ளைக் கடற்கரையுடன் வீசும் தூய்மையான காற்று என்னும் இயற்கை அழகுதான் மாலத்தீவுகளை உலகமெங்கும் அறிய வைக்கிறது. நீச்சல், மீன்பிடித்தல் இசுகூபா மூழ்கல் நீரடி விளையாட்டு நீர்மேல் நடை, காற்றலை சறுக்கு மற்றும் படகுச் சறுக்கு போன்ற நீர் விளையாட்டுகளுக்கு ஏற்ற காலநிலை நிலவுவதால் சுற்றுலாப் பய்னிகள் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் முன்வருகிறார்கள்.
மாலத்தீவுகளில் சுற்றுலா மிகப்பெரிய பொருளாதாரத்தை ஈட்டித்த்ரும் தொழிற்சாலையாக இருக்கிறது. நாட்டின் மூன்றாவது துறையில் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கி அந்நியச்செலவாணியை ஈட்டித்தருவதில் இத்துறை பெரும்பங்கு வகிக்கிறது. மாலத்தீவுகளின் தீவுக்கூட்டமே உலகெங்கிலும் உள்ள சுற்றுலாப் பயணிகளை மாலத்தீவுகளின் பக்கம் இழுக்கிறது
ஓரு பிரத்தியேக உள்ளூர் உணவு விடுதி அதனுடன் இணைந்திருக்கும் மக்கள்தொகை, குறிப்பாக சுற்றுலாப் பயணிகள், அவர்களுக்காகப் பணிபுரியும் தொழிலாளர்கள் ஆகியோரைக் கொண்ட சுற்றுலா உல்லாச புகலிடங்களால் மாலத்தீவுகள் உருவாகியிருக்கின்றன. இத்தகைய புகலிடங்களில் உள்ளூர் மக்களோ அவர்களின் வீடுகளோ கிடையாது.
சப்பானியத் தோட்டங்கள், சப்பானின் நடுப்பகுதியில் உள்ள பெரிய தீவான ஒன்சுவில் முதலில் தோற்றம் பெற்றன. இத்தோட்டங்களின் பௌதீகத் தோற்றம், கரடுமுரடான எரிமலை உச்சிகள், அருவிகளுடனும் தொடர் அருவிகளுடனும் கூடிய ஒடுக்கமான பள்ளத்தாக்குகளும் மலை ஓடைகளும், ஏரிகள், சிறு கற்களுடன் கூடிய கடற்கரைகள் என்பவற்றுடனான ஒன்சுவின் தனித்துவமான இயல்புகளைக் கொண்ட நிலத்தோற்றத்தின் செல்வாக்கைக் கொண்டிருந்தன. அத்தீவில் காணப்பட்ட பல்வேறு வகையான பூக்கள், பலவகை மரங்கள் குறிப்பாக பசுமை மாறா மரங்கள் என்பவற்றுடன், சூடானதும் ஈரலிப்பானதுமான கோடை, பனி பெய்யும் மாரி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய சப்பானின் நான்கு பருவ காலங்கள் என்பவற்றின் செல்வாக்கும் சப்பானியத் தோட்டங்களில் காணப்பட்டது.
சப்பானியத் தோட்டங்களின் மூலம், எட்டு இலட்சியத் தீவுகளினதும், கடவுளரின் ஏரியான சின்சி என்பதன் உருவாக்கத்தின் கதையைக் கொண்ட சப்பானிய மதமான சின்டோவில் உள்ளது. காமி, கடவுள்கள், ஆவிகளுக்கான வரலாற்றுக்கு முந்திய சின்டோக் கோயில்கள் தீவு முழுவதிலும் காணப்பட்ட கடற்கரைகளிலும், காடுகளிலும் அமைந்திருந்தன. சில வேளைகளில் அவை வழமைக்கு மாறான பாறைகள் அல்லது வைக்கோல் கயிற்றினால் குறிக்கப்பட்ட மரங்களின் வடிவில் இருந்ததுடன், அவற்றைச் சுற்றிலும் தூய்மையின் சின்னமான வெள்ளைக் கற்கள் இருந்தன. வெள்ளைக் கல் முற்றம் சின்டோ கோயில்கள், அரச மாளிகைகள், புத்த கோயில்கள், சென் தோட்டங்கள் என்பவற்றின் ஒரு தனித்துவமான அம்சம் ஆகியது.
அசுக்கா காலத்தில் சப்பானிய வணிகர்கள், சீனாவில் உருவாக்கப்படும் தோட்டங்களைக் கண்டு அவற்றின்பால் ஈர்க்கப்பட்டபோது இவ்வகைத் தனித்துவம் வாய்ந்த தோட்டங்களுக்கான எண்ணக்கரு உருவாகியது. சின்னப் பண்பாட்டின் பல்வேறு அம்சங்கள் வணிகர்களூடாக சப்பானுக்கு இறக்குமதி செய்யப்படுவது அக்காலத்தில் அடிக்கடி நிகழும் ஒன்றுதான். இன்று, சப்பானின் பல பகுதிகளிலும், மேல் நாடுகளிலும், சப்பானியத் தோட்டக் கலை இன்னும் முழுத் தீவிர வெளிப்பாட்டுடன் பேணப்படுவதுடன், தமது சொந்த சப்பானியத் தோட்டங்களை உருவாக்க விருப்பம் கொண்ட கலைஞர்களுக்குத் தொடர்ந்து அகத்தூண்டல்களை அளித்துவருகின்றது.
சப்பானியத் தோட்டங்கள் சீனத் தோட்டங்களின் செல்வாக்கின் கீழேயே உருவாகி வளர்ந்தன. ஆனாலும், சப்பானியத் தோட்ட வடிவமைப்பாளர்கள் படிப்படியாக, சப்பானியக் கட்டிடப்பொருட்களினதும் பண்பாட்டினதும் அடிப்படையில் தமது சொந்த அழகியலை உருவாக்கத் தொடங்கினர். ஏடோ காலத்தில் சப்பானியத் தோட்டங்கள் தமது சொந்தத் தனித்துவம் வாய்ந்த தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தன. 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இருந்து, சப்பானியத் தோட்டங்கள் மேனாட்டுப் பின்னனணிகளுக்கு ஏற்ப தகவமையத் தொடங்கின.
சப்பானியத் தோட்டம் சிற்றுருவ இலக்கியலானதும் உயரளவு பண்பியத்தன்மை கொண்டதும் உண்மைத்தன்மை சாராததுமான நிலத்தோற்றத்தை உருவாக்கும் ஒரு சப்பானிய மரபுவழித் தோட்டம் ஆகும். பேரரசர்களினதும், பிரபுக்களினதும் தோட்டங்கள் பொழுதுபோக்குக்காகவும், அழகியல் இன்பத்துக்காகவும் வடிவமைக்கப்பட்ட அதேவேளை, புத்த கோயில்களின் தோட்டங்கள் நல்ல சிந்தனைகள், தியானம் போன்றவற்றுக்காக வடிவமைக்கப்பட்டன.
தியானத்துக்கானவையும் நீருக்குப் பதிலாக வெள்ளை மணல் பயன்படுத்தப்படுவதுமான கரேசன்சுயி, சப்பானியப் பாறைத் தோட்டம், சென் தோட்டம் போன்றவையும்; சப்பானிய தேநீர் விழா நடத்தப்படுவதற்கான எளிமையானதும், கரடுமுரடானதுமான ரோசி; வருபவர்கள் சுற்றி நடந்து பார்ப்பதற்குரிய கையூ-சிக்கி-தையென், உலா வீதி அல்லது உலாவு தோட்டம் ஆகியனவும்; சுபோ-நிவா, சிறிய முற்றத் தோட்டம் என்பனவும் சப்பானியத் தோட்டப் பாணியுள் அடங்குகின்றன.
இம்முறையில் வகுக்கும் போது கோவைகளின் மாறிகளை எழுத வேண்டிய அவசியமில்லை, கெழுக்களை மட்டும் எழுதினால் போதும். குறைவான படிநிலைகளில் வகுத்தலை செய்து முடித்து விடலாம். நெடுமுறை வகுத்தலைவிட தாளில் எடுத்துக்கொள்ளும் இடத்தின் அளவு குறைவானது. மேலும் நெடுமுறை வகுத்தலில் கழித்தல் பயன்படுத்தப்படும் இடங்களில் தொகுமுறை வகுத்தலில் வகுகோவையின் கெழுக்களின் குறிகள் எதிராக்கப்பட்டு கூட்டல் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இயற்கணிதத்தில், தொகுமுறை வகுத்தல் என்பது பல்லுறுப்புக்கோவை நெடுமுறை வகுத்தலைக் குறைவான படிகளில் செய்யக்கூடிய ஒரு வழிமுறையாகும். பெரும்பாலும் ஒரு பல்லுறுப்புக்கோவையை, ஈருறுப்புக்கோவைகளால் வகுக்க இம்முறையானது பயன்படுத்தப்படுத்தப்பட்டாலும், தலையொற்றை பல்லுறுப்புக்கோவைகள் உட்பட்ட பிற பல்லுறுப்புக்கோவைகளால் வகுப்பதற்கும் பயன்படுத்தலாம்.
வகுகோட்டிற்கு இடப்புறம் இரு எண்கள் உள்ளதால், வகுத்தலில் கிடைக்கும் மீதிக்கோவையின் படி ஒன்றாக இருக்கும். எனவே கூட்டி எழுதிய விடைகளைக் கொண்ட வரிசையின் வலப்புறத்திலிருந்து இரு எண்கள் வகுத்தலின் மீதிக் கோவையின் கெழுக்களாகவும், மற்றவை ஈவுக்கோவையின் கெழுக்களாகவும் இருக்கும். அவற்றை ஒரு நெடுக்கோட்டால் பிரித்துக் காட்ட:
மீதித் தேற்றத்தைப் பயன்படுத்தி ஒரு மாறியிலமைந்த பல்லுறுப்புக்கோவையின் மதிப்பைக் காண, தொகுமுறை வகுத்தல் மிகவும் பயனுள்ளது. மீதித் தேற்றத்தின்படி இல், பல்லுறுப்புக்கோவை இன் மதிப்பானது, வகுத்தலில் கிடைக்கும் மீதியாகும். ஐ ஆல் தொகுமுறையில் வகுத்து மீதி கண்டுபிடிப்பது மூலம் இன் மதிப்பை எளிதாகக் கணக்கிடலாம்.
இறக்கிய எண்ணை வகுகோட்டிற்கு இடப்புற மூலைவிட்டஅமைப்பு எண்களால் பெருக்கிக் கிடைக்கும் விடையை கீழிறக்கிய எண்ணிலிருந்து வலப்புற மூலைவிட்ட அமைப்பில் எழுதிக்கொள்ள வேண்டும்.
வகுக்கவேண்டிய பல்லுறுப்புக்கோவையின் கெழுக்களை ஒரு வரிசையில் மேற்புறம் எழுதிக்கொள்ள வேண்டும். ( உறுப்பு இல்லாததால் அதனை 0 என எடுத்துக்கொள்ள, அதற்கான கெழு 0 ).
வகுகோட்டிற்கு இடப்புறம், வகுகோவையின் கெழுக்களில் இடதுபுற முதல் கெழுவைத் தவிர மற்றவற்றை மேல்நோக்கு வலது மூலைவிட்ட வடிவில் எழுதிக்கொள்ள வேண்டும்.:
நீள்வகுத்தலில், முதலில் வகுஎண்ணால் வகுபடக்கூடிய வகுபடுஎண்ணின் கடைசி இடதுபக்கச் சிறிய இலக்கம்/இலக்கங்கள் வகுக்கப்படுகிறது. கிடைக்கும் மீதியுடன் அடுத்த இலக்கம்/இலக்கங்கள் கீழிறக்கப்பட்டு வகுத்தல் தொடர்கிறது. இதனால் ஒவ்வொரு படி நிலையும் நீளவாக்கில் ஒன்றன்கீழ் ஒன்றாக அமைகிறது. ஆனால் குறுவகுத்தலில் முதலில் வகுஎண்ணால் வகுபடக்கூடிய வகுபடுஎண்ணின் கடைசி இடதுபக்கச் சிறிய இலக்கம் வகுக்கப்பட்டபின் கிடைக்கும் மீதி மனதிலேயே கணக்கிடப்பட்டுக் கீழே எழுதப்படாமல், பக்கவாட்டில் அடுத்த இலக்கத்துடன் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு வகுத்தல் தொடர்கிறது.
எண்கணிதத்தில், குறுமுறை வகுத்தல் அல்லது குறுவகுத்தல் என்பது ஒரு வகுத்தல் கணக்கினை எளிய சிறுசிறு படிகளாகப் பிரித்துச் செய்ய உதவும் வகுத்தல் படிமுறைத் தீர்வு ஆகும். இது நீள் வகுத்தலின் குறுக்க வடிவமாகும். இம்முறையைப் பயன்படுத்துவோருக்கு எழுதிப்பாராமல், மனதிலேயே கணக்கிடக்கூடிய திறமைத் தேவைப்படும். எனவே இம்முறை வகுத்தலானது சிறிய வகுஎண்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. பெருக்கல் வாய்ப்பாடுகள் உதவியோடு, 2 முதல் 12 வரையிலான முழுஎண் வகுஎண்களுக்கு குறுவகுத்தலைப் பயன்படுத்தலாம்.
எல்லா வகுத்தல் கணக்குகளிலும் உள்ளதுபோல இதிலும் வகுபடுஎண்ணானது வகுஎண்ணால் வகுக்கப்பட்டு, ஈவு மற்றும் மீதி ஆகிய இரண்டும் பெறப்படுகின்றன. மிகப் பெரிய வகுபடுஎண்ணைக்கூட எளிய தொடர்படிகளைக் கொண்டு குறுவகுத்தல் முறையில் வகுக்க முடியும்.
நீள்வகுத்தல் அளவுக்கு குறுவகுத்தல் எழுதுதாளில் இடமடைப்பதில்லை. எனினும் குறுவகுத்தலுக்கு மனக்கணக்குத் தேவைப்படுகிறது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.
வையச்சேரி மகா வைத்தியநாதசிவன் என்பவர் மேளகர்த்தாக்களை உருவாக்கியவர். இவர் மைசூரு அரண்மனைக்கு வந்திருந்தபோது, சிம்மந்தன தாளத்தில் பல்லவியைப் பாடும்படி மன்னர் வேண்டினார். வழக்கத்தில் இல்லாத தாளத்தை வைத்தியநாத சிவன் பாடும்பொழுது, அதற்கு இணையாக வாசிக்க எந்த தவில்காரரும் இசையவில்லை. மன்னரோ வீரப்பத்திரப்பிள்ளையை நோக்கினார். தன்னுடைய தவிலுக்கு இணையாக மகா வைத்தியநாதசிவன் பாடுவாரா?
என்று அடக்கத்துடன் வீரப்பத்திரப்பிள்ளை கேட்டார். வைத்தியநாதசிவன் பாட, வீரப்பத்திரப்பிள்ளை தவில் இசைக்க, வீரப்பத்திரப் பிள்ளை பதிலுக்குத் தவில் இசைக்க, அதற்கு இணையாக மகா வைத்தியநாதசிவன் பல்லவியைப் பாடினார்.
இவரின் தாயார் பெயர் அங்கம்மாள் ஆகும். லட்சுமணப்பிள்ளை, ராமசாமிப்பிள்ளை, சாமிநாதப்பிள்ளை, லோகம்பாள் ஆகியோர் இவரின் உடன்பிறப்புகள் ஆவர். இதில் சாமிநாதப்பிள்ளை என்பவர் திருவெண்காடு ராமகிருஷ்ண நட்டுவனாரின் மருமகன் ஆவர். திருவிடைமருதூர் மீனாம்பளை மணந்தார். வீரப்பத்திரப்பிள்ளைக்கு நாகம்மாள், ராசம்மாள் என இரு மகள்கள் பிறந்து வாழ்ந்தனர்.
இவரின் குருவின் பெயர் அறியமுடியவில்லை. என்றாலும் தியாகராஜசுவாமிகளின் சீடரான திருவையாறு சாமிநாத நாகஸ்வரக்காரரிடம் தவில் வாசிக்கத் தொடங்கி, உறையூர் முத்துவீருசாமி நாகஸ்வரக்காரரிடம் சேர்ந்து பின்பு, அவருடைய மகனான கோபாலசாமிப்பிள்ளையிடமும், திருமருகல் நடேசப் பிள்ளைக்கும் அவ்வப்போது தவில் வாசித்துவந்தார்.
பசுபதிகோவில் அருகில் உள்ள அய்யம்பேட்டை ராமர்கோவிலில் மேள கைங்கரியம் செய்யும் உரிமை வீரபத்திரப்பிள்ளைக்கு உண்டு. அதனாலேயே தினமும் அங்கு சென்று சிறிதுநேரம் அமர்ந்து வாசிக்கும் பழக்கம் அவருக்குண்டு. இவ்வுரிமையை தஞ்சாவூர் மராத்திய அரச குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஸோஹராபாய் அம்மணி அளித்திருந்தார்.
மந்திர சாத்திரத்தில் மிகுந்த தேர்ச்சி கொண்ட இவருக்கு, மகா வைத்தியநாதசாமியின் தமையனான ராமசாமியுடன் நட்பு சிறந்திருந்தது. இவரும் மந்திர தந்திரங்களில் வல்லவராகத் திகழ்ந்தவர். இருவரும் இசைக்கலை, மந்திரக்கலை குறித்து அவ்வப்போது விவாதிப்பவர்களாக விளங்கினர்.
தஞ்சையிலிருந்து, கும்பகோணம் செல்லும் சாலையில், தஞ்சையிலிருந்து பதினைந்து கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள பசுபதிகோவில் என்னும் ஊரில் 1867 இல் வீரபத்திரப்பிள்ளை பிறந்தார்.