polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இந்தியாவின் பஞ்சாபில் உள்ள பாட்டியாலாவிலுள்ள ஹர்பால் திவானா நிகழ்த்துக் கலைகளின் மையத்தில் மறைந்த கசல் மேத ஜக்ஜித் சிங்கின் 72 வது பிறந்தநாள் விழாவில் இவர்கள் பங்கேற்றனர். இந்தியாவில் எம்டிவி டேலண்ட் ஹன்ட் தொடரில் எம்டிவி சவுண்ட் டிரிப்பின், "துங் துங்" பாடலுடன், பின்னர் எம்டிவி அன் பிளக் மற்றும் கோக் ஸ்டுடியோவுடன் புகழ் பெற்றனர்.
சுல்தானா நூரனுக்கு ஏழு வயதும், ஜோதி நூரனுக்கு ஐந்து வயதும் இருந்தபோது, வீட்டில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, மிர் இவர்களின் திறமையைக் கண்டுபிடித்தார். இவர்கள் தங்களது பாட்டி கற்றுக்கொண்ட 'குல்லி விச்சோ நி யார் லேப் லே' என்ற புல்லே ஷா கலாம் என்ற பாடலை பாட முடியுமா என்று கேட்டார். கைம்முரசு இணை மற்றும் ஆர்மோனியத்துடன் தொழில் ரீதியாக பாடினர்.
சகோதரிகளுக்கு குழந்தை பருவத்திலிருந்தே இவர்களின் தந்தை உபித் குல்சன் மிர், பிபி நூரனின் பேரனும், 1970களின் சூபி பாடகரான சுவர்ன் நூரனின் மகன் போன்றோர் பயிற்சி அளித்தனர். இவரது தந்தை மிர்ரின் கருத்துப்படி, குடும்பம் கடினமான காலங்களில் இருந்தது. மிர் இவர்களுக்கு ஆதரவாக இசைப் பாடங்களில் பயிற்சி அளித்தார்.
2014 ஆம் ஆண்டில் பாலிவுட்டில் வெளிவந்த ஹைவே என்றத் திரைப்படத்தில் படகா குட்டி எனற பாடலுடன் திரைத்துறையில் இசை இயக்குனர் ஏ. ஆர். ரகுமானின் இசையில் அறிமுகமானார். இவர்கள் சுல்தான், மிர்சியா, தங்கல், ஜப் ஹாரி உள்ளிட்ட படங்களில் பாடியுள்ளனர்.
கதக்கைத் தேடி 1951 இல் செய்ப்பூருக்குச் சென்றார். அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மகாராணி காயத்ரி தேவி பெண்கள் பொதுப் பள்ளியில் ஆங்கிலம் கற்பிக்கத் தொடங்கினார். பின்னர் இவர் இலங்கைக்குச் சென்று புகழ்பெற்ற நடனக் கலைஞரான சித்ரசேனருடன் கண்டியன் நடனத்தைப் பயின்றார். அதைத் தொடர்ந்து, 1955 ஆம் ஆண்டில் இவர் இந்தியாவின் மதிப்புமிக்க அரசு உதவித்தொகையைப் பெற்றார் மற்றும் புகழ்பெற்ற குருலக்னோ கரானாவின் ஷம்பு மகாராஜின் கீழ் புது தில்லியின் பாரதீயக் கேந்திராவில் பயிற்சி பெற்றார். இவர் கேந்திரத்தின் முதல் மாணவராகவும், பண்டிட் ஷம்பு மகாராஜின் முதல் சீடராகவும் இருந்தார். இவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் நடனமாடிய ஒரே மாணவி அவர். 1960 ஆம் ஆண்டில், முதுகலை நடனத்திற்காக தனது சோவியத் கலாச்சார உதவித்தொகைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1964 ஆம் ஆண்டில் உருசியாவிலிருந்து திரும்பியதும், அப்போது சங்கீத நாடக அகாதமியின் துணைத் தலைவரான கமலதேவி சட்டோபாத்யாயின் உதவியுடன், பாரதீய நாடிய சங்கத்தின் உதவியுடன் தில்லியில் நாட்டிய, நடனப் பள்ளி என்ற நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார்.
மாயா ராவ் இவர் ஒரு கதக் நடனத்தில் ஓர் இந்திய பாரம்பரிய நடனக் கலைஞரும், நடன இயக்குனரும் மற்றும் கல்வியாளரும் ஆவார். கதக் நடனக் கலைகளில், குறிப்பாக நடனப் பாலேக்களில் தனது முன்னோடிப் பணிகளுக்காக அறியப்பட்ட இவர், வட இந்திய - நடன பாணியான கதக்கை தென்னிந்தியாவிற்குக் கொண்டுவந்த பெருமைக்குரியவராவார். 1987 இல் பெங்களூரில் உள்ள மல்லேஸ்வரத்தில் இவர் கதக் நாட்டியம் மற்றும் நடனப் பள்ளியை நிறுவினார். இவரது நடன நிறுவனமான "நாட்டிய அண்ட் ஸ்டெம் டான்ஸ் காம்ப்னி", என்பது கதக் நாட்டியம் மற்றும் நடனப் பள்ளியின் கலவையாகும். பெங்களூரைத் தளமாகக் கொண்ட ஸ்டெம் டான்ஸ் காம்ப்னி நிறுவன இயக்குநராகவும் இருந்தார். ஜெய்ப்பூர் கரானாவின் குரு சோகன்லாலின் கீழ் இவரது ஆரம்ப பயிற்சிக்குப் பிறகு, செய்ப்பூர் கரானாவின் குரு சுந்தர் பிரசாத், லக்னோ கரானாவின் குரு சம்பு மகாராஜ் ஆகியோரின் கீழ் தில்லியில் உள்ள தேசிய கதக் நடனக் கழகத்தில் பயிற்சிக்குச் சென்றனர்.
இவரது குரு பண்டிட் இராமராவ் நாயக், உஸ்தாத் பயாஸ் கானின் சீடராகவும், ஆக்ரா கரானாவின் பாடகராகவும் இருந்தார். பெங்களூரில் உள்ள பென்சன் நகரத்தில் இசை மற்றும் நடனப் பள்ளியை நடத்தி வந்தார். அங்கு பல்வேறு நடன மற்றும் இசை நடைகள் கற்பிக்கப்பட்டன. இங்கே ஜெய்ப்பூர் கரானாவைச் சேர்ந்த சோஹன் லால் கதக் பிரிவின் பொறுப்பாளராக இருந்தார். விரைவில், இவரது தங்கைகளான உமா மற்றும் சித்ரா முறையே ஆறு வயது மற்றும் நான்கு வயது, குரு சோஹன்லாலின் கீழ் இருந்து கதக் கற்கத் தொடங்கினர். இறுதியாக, இவரது தந்தை 1942 ஆம் ஆண்டில் இவரது கதக் பயிற்சியைத் தொடங்க அனுமதித்தா. ஒருபோதும் தொழில் ரீதியாகவோ அல்லது மேடையில் நடனமாட மாட்டேன் என்ற வாக்குறுதி அளித்த இவர், இவர் விரைவில் அதை முறித்துக் கொண்டார். அடுத்த இரண்டு வருடங்கள் இவர் பயிற்சி கற்றுக்கொண்டார். இருப்பினும், 1944 ஆம் ஆண்டில், சரஸ்வத் சமாஜ் சமூக திட்டத்திற்காக பெங்களூர் டவுன் ஹாலில் முதல் இவரது தந்தை அதை எதிர்க்கவில்லை.
மாயா பெங்களூரில் உள்ள மல்லேஸ்வரத்தில், ஹத்தங்கயின் சஞ்சீவ் ராவ், நகரத்தின் புகழ்பெற்ற கட்டிடக் கலைஞர் மற்றும் சுபத்ரா பாய் ஆகியோரின் மரபுவழி கொங்கனி சரஸ்வத் பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவருக்கு மூன்று சகோதரர்களும் மூன்று சகோதரிகளும் இருந்தனர். சிறு வயதிலேயே இவர் இந்துஸ்தானி இசையைக் கற்றுக்கொண்டார். இராமராவிடமிருந்து குரல் மற்றும் தில்ருபாவைக் கற்றுக் கொண்டார். இவர் பெண்கள் நடனம் கற்காத ஒரு மரபுவழி குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். இவரும் இவரது பொறியாளரான தந்தையும் பெங்களூரில் உள்ள பி.ஆர்.வி டாக்கீஸ் ஆடிட்டோரியத்தில் நடனக் கலைஞர் உதய் சங்கரின் குழுவினரைப் பார்த்த பிறகு இது மாறியது. நடனத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட இவரது தந்தை தனது மகள்கள் நடனம் கற்க விரும்பினார்.
அவரது மகள் மது நடராஜ் ஒரு புகழ்பெற்ற கதக் நடனக் கலைஞரும் மற்றும் நடன இயக்குனரும் ஆவார், மேலும் கதக் நடனம் மற்றும் நாட்டியப் பள்ளியின் கிளையான "ஸ்டெம்" என்ற நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். மாயா தனது கடைசி நாட்கள் வரை தனது நிறுவனத்தில் ஆலோசகர் நடன இயக்குனராக தொடர்ந்தார். மாயா ராவின் சுயசரிதை, மாயா ராவ் - எ லைஃப் டைம் இன் கோரியோகிராபி 2013 ஆம் ஆண்டில் இவரால் நிறைவு செய்யப்பட்டு, நாடக ஆசிரியரும், நாடக ஆசிரியரும், ஞானபீட விருது பெற்றவருமான சிறீ கிரீஷ் கர்னாட் அவர்களால் 2014 சூலையில் வெளியிடப்பட்டது.
1989 ஆம் ஆண்டில் இசை, நடனம் மற்றும் நாடகத்திற்கான தேசிய அகாடமி சங்கீத நாடக அகாதமி விருதினை இவருக்கு வழங்கியது. 2011 ஆம் ஆண்டில், அகாதமி இவருக்கு சங்கீத நாடக அகாதமி தாகூர் ரத்னாவை வழங்கியது. இது ரவீந்திரநாத் தாகூரின் 150 வது பிறந்த நாளைக் குறிக்கும் வகையில் இந்தியா முழுவதிலும் இருந்து 100 கலைஞர்களுக்கு கலைத்துறையில் அவர்கள் செய்த பங்களிப்புக்காக வழங்கப்பட்டது.
பர்வேஸ் ரசூல் சர்கர் இந்தியத் துடுப்பாட்ட அணியின் வீரர் ஆவார். இவர் இந்தியத் துடுப்பாட்ட அணிக்காக ஒருநாள் பன்னாட்டுத் துடுப்பாட்டம் மற்றும் தேர்வுத் துடுப்பாட்டம் ஆகிய சர்வதேச போட்டிகளில் விளையாடி வருகிறார்.மேலும் இவர் பட்டியல் அ துடுப்பாட்டம், முதல் தரத் துடுப்பாட்டம் ஆகிய உள்ளூர் போட்டிகளிலும் விளையாடி வருகிறார். மேலும் இவர் 2008 ஆம் ஆண்டில் முதல் தரத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும், 2009 ஆம் ஆண்டில் பட்டியல் அ துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும் அறிமுகமான இவர் 2014 ஆம் ஆண்டில் சர்வதேசப் போட்டிகளில் அறிமுகமானார். இவர் தற்போது வரை 76 முதல் தரத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் விளையாடி 4401 ஓட்டங்களையும் , 58 பட்டியல் அ துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் விளையாடி 1302 ஓட்டங்களையும் ,1 ஒருநாள் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் விளையாடியுள்ளார்.
இந்தியாவின் காஷ்மீரின் அனந்த்நாக் மாவட்டத்தில் உள்ள பிஜ்பெஹாராவைச் சேர்ந்தவர் ரசூல். ஜம்மு-காஷ்மீர் அணிக்காக முதல் தர கிரிக்கெட்டில் விளையாடிய அப்துல் கயூம் அவரது பயிற்சியாளராக இருந்தார். ஜம்மு-காஷ்மீருக்காக ஜூனியர் கிரிக்கெட் விளையாடுவதற்கு முன்பு, ரசூல் கயூமிலிருந்து விளையாட்டைக் கற்றுக்கொண்டார். ரசூலின் தந்தை குலாம் ரசூல், மற்றும் சகோதரர் ஆசிப் ரசூல் இருவரும் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் விளையாடியுள்ளனர்.
2009 சாம்பியன்ஸ் லீக் இருபது -20 போட்டியின் போது, ரசூல் தனது பையில் வெடிபொருட்களின் தடயங்கள் இருப்பதாக சந்தேகிக்கப்பட்டதால் பெங்களூரில் காவல்துறையினரால் தடுத்து வைக்கப்பட்டார். தனது ஹோட்டலில் ஸ்னிஃபர் நாய்கள் தனது பையை சோதனை செய்வதை அவர் ஆட்சேபித்தார். விசாரித்தபின் தனது பையில் குர் ஆன் இருந்ததனால் அவ்வாற்று மற்றுத்தாகக் கூறினார். எந்தவிதமான ஆதாரங்களும் கிடைக்காததால் ரசூலை சில மணி நேரம் கழித்து போலீசார் விடுவித்தனர்.
இவர் 2008 ஆம் ஆண்டில் முதல் தரத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் அறிமுகமானார்.2008 ஆம் ஆண்டில் தர்மசாலாவில் நவமபர் 16 இல் இமாச்சலப் பிரதேசத் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான போட்டியில் இவர் ஜம்மு காஸ்மீர் துடுப்பாட்ட அணி சார்பாக இவர் தனது முதல் போட்டியில் விளையாடினார்.
2011 ஆம் ஆண்டில் இவர் இருபது20 போட்டியில் அறிமுகமானார். அக்டோபர் 20 இல் ரோட்டாக்கில் சர்வீசஸ் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான இருபது20 போட்டியில் இவர் ஜம்மு காஸ்மீர் துடுப்பாட்ட அணி சார்பாக தனது முதல் போட்டியில் விளையாடினார்.
சோபா நாயுடு இந்தியாவின் முன்னணி குச்சிப்புடி நடனக் கலைஞர்களில் ஒருவராவார். மேலும் புகழ்பெற்ற ஆசிரியர் வேம்பதி சின்ன சத்யத்தின் சிறந்த சீடருமாவார். இவர் குச்சிபுடியின் நுட்பத்தில் தேர்ச்சி பெற்றார். மிகவும் இளம் வயதிலேயே நடன-நாடகங்களில் முக்கிய வேடங்களில் நடனமாடத் தொடங்கினார். இவர் தனது குருவுடன் உள்நாடு மற்றும் வெளிநாடுகளில், சத்தியபாமா மற்றும் பத்மாவதி போன்ற வேடங்களில் நடன நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தி சிறந்து விளங்கினார். இவர் ஒரு சிறந்த தனி நடனக் கலைஞரும் கூட. ஐதராபாத்தில் உள்ள குச்சிப்புடி நடன நிறுவனத்தின் முதல்வர் சோபா நாயுடு கடந்த சில ஆண்டுகளாக சிறு வயது மாணவர்களுக்கு பயிற்சி அளித்து வருகிறார். 2010 ஆம் ஆண்டில், 30 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததை பள்ளிக் கொண்டாடியது. இவர் பல நடன-நாடகங்களை நிகழ்த்தியுள்ளார். சென்னை கிருட்டிண கானசபாவிலிருந்து நிருத்யா சூடாமணி என்ற பட்டத்தையும் பெற்றுள்ளார்.
12 ஆண்டுகால கடுமையான சாதனைகளுடன், இவரது சிறந்த பாத்திரங்களில் சில சத்தியபாமா, பத்மாவதி மற்றும் சந்தாலிகா ஆகியவை அடங்கும். இவர் 80 தனி நடனங்கள், 15 குழு நடனங்கள் ஆகியவற்றை நிகழ்த்தியுள்ளார். மேலும் இந்தியா மற்றும் வெளிநாடுகளில் இருக்கும் 1,500க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்களுக்கு பயிற்சி அளித்துள்ளார். 1991 ஆம் ஆண்டில் மத்திய சங்க நாடக கலா அகாடமியின் மதிப்புமிக்க விருதும் வழங்கப்பட்டது. 1991இல் மும்பையின் சிருங்கார சம்சாத் வழங்கிய "நிருத்யாவிகார்", 1996இல் சென்னை, நுங்கம்பாக்கம் கலாச்சார சங்கத்தில், "நிருத்யா கலா சிரோமணி" என்ற பட்டம் போன்ற விருதுகளை பெற்றுள்ளார். தனது கலைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இவர், கலைத் துறையை அதன் அழகிய தூய்மையுடன் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உணர்வோடு திரையுலகில் இருந்து வந்த இலாபகரமான வாய்ப்பை நிராகரித்தார்.
நாயுடு உல்நாட்டில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதும் போற்றப்பட்டார். அமெரிக்கா முழுவதும் பயணம் செய்துள்ளார். இங்கிலாந்து, சோவியத் நாடு, சிரியா, துருக்கி, ஆங்காங், பாக்தாத், கம்பூச்சியா, மற்றும் பாங்காக் போன்ற நாடுகளில் பல்வேறு கலாச்சார நிகழ்வுகளிலும் இவர் இந்தியாவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். இந்திய அரசாங்கத்தின் சார்பாக, நாயுடு மேற்கிந்திய தீவுகள், மெக்ஸிகோ, வெனிசுலா, துனிஸ், கியூபா ஆகிய நாடுகளுக்கு ஒரு கலாச்சாரக் குழுவை வழிநடத்தியுள்ளார். அதைத் தொடர்ந்து மேற்கு ஆசியாவிற்கும் சென்று வந்துள்ளார்.
தாயகத்தில் ஒரு கலைஞராக இவர் தற்போது சிறீ வெங்கடேசுவரா பக்தித் தொலைகாட்சியில் பாரம்பரிய நடன பயிற்சி நிகழ்ச்சியான "சாதனா" என்ற நிகழ்ச்சியை நடத்தினார். கலை வடிவத்தில். கல்யாண சீனிவாசத்தில் பத்மாவதி என்ற நடிப்பால் ஈர்க்கப்பட்ட திருமலை திருப்பதி தேவஸ்தனம் இந்தியா முழுவதும் தொடர்ச்சியான நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்ததுடன், ஒரு சில பாலேக்களின் வீடியோ பதிவுகளுக்கும் நிதியுதவி அளித்தது.
குடும்ப எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், இவரது தாயார் சரோஜினி தேவி ராஜமகேந்திரவரத்தில் பி.எல். ரெட்டியின் கீழ் ஆரம்பப் பயிற்சிக்கு இவரை அனுப்பினார். அதன் பிறகு இவர் புகழ்பெற்ற வேம்பதி சின்ன சத்யத்தின் கீழ் பயிற்சி பெற்றார். பின்னர், இவர் வெம்பதியின் சிறந்த மாணவியானார்.
சோபா நாயுடு 1956ஆம் ஆண்டில் ஆந்திர மாநிலத்தின் விசாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தின் அனகாபள்ளியில் பிறந்தார். இவர் சென்னை, இராணி மேரிக் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார்.
சரணா ஸ்டோர்ஸ் நிறுவனமானது சென்னையில் தியாகராய நகர், புரசைவாக்கம், குரோம்பேட்டை, போரூர், பாடி, சோழிங்கநல்லூர் மற்றும் உஸ்மான் சாலையில் என ஏழு கடைகளை இயக்குகிறது. இந்நிறுவனமானது மதுரை, திருநெல்வேலி மற்றும் கோவையில் மிகப்பெரிய கடைகளைக் கொண்டுள்ளது. வேகமாக வளர்ந்து வரும் இந்த நிறுவனமானது மும்பை, தில்லி மற்றும் பெங்களூரில் கடைகளை திறக்க திட்டமிட்டுள்ளது. இந்நிறுவனம் திருநெல்வேலி மற்றும் மதுரை ஆகிய இடங்களில் சரவணா செல்வரத்தினம் கடைகளையும் நடத்தி வருகிறது.
சரவணா ஸ்டோர்ஸ் என்பது 1970 ஆம் ஆண்டில் ஒற்றைக் கடையாக தொடங்கப்பட்டு பின்னர் சில்லறை விற்பனைக் கடைகளின் சங்கிலித்தொடராக பல கிளைக் கடைகளாக விரிந்த ஒரு நிறுவனம் ஆகும். இது இந்தியாவின் மிகப்பெரிய குடும்பத்திற்கு சொந்தமான சில்லறை வணிக சங்கிலித் தொடர் கடைகளாகும். பிக்பசாரின் கிஷோர் பியானி கருத்துப்படி, இது இந்தியாவின் ஒரு வட்டாரத்தில் முதல் இடத்தில் உள்ள சில்லறை விற்பனை நிலையமாகும்.
2004 ஆம் ஆண்டில், சரவாணா ஸ்டோர்ஸ் குழுமம் ஜமாய் என்ற புதிய ஐஸ்கிரீம் பிராண்டை அறிமுகப்படுத்தியது. இது சென்னையில் தயாரிக்கப்பட்ட 100% பால் சார்ந்த ஐஸ்கிரீம் பிராண்டாகும், இது தமிழ்நாடு முழுவதும் விற்கப்படுகிறது. இது ஒரு நாளைக்கு 10000 லிட்டர் ஐஸ்கிரீம் உற்பத்தியைக் கொண்டுள்ளது. இது ஒரு நாளைக்கு சுமார் 30000 லிட்டர் என விரிவடையும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
சரவணா ஸ்டோர்ஸ் 1970 செப்டம்பர் 4 அன்று சென்னை, தி நகரில் ஒரு பாத்திரக் கடையாக மட்டும் துவக்கப்பட்டது. இது சிறிதுசிறிதாக வளர்ந்து வீட்டுக்கு தேவையான அனைத்து பொருட்களையும் விற்கும் அங்காடியாக 1998 இல் உருவானது.
மென்டெங் குடியிருப்பு பகுதியைக் கட்டுவதில் பங்கேற்ற கட்டுமான நிறுவனங்களில் ஒன்று நிலத்தை நன்கொடையாக வழங்கியதன் மூலம் இந்தக் கட்டடத்தைக் கட்ட முடிந்தது. இந்த கட்டிடத்தின் கட்டுமானம் 1913 ஆம் ஆண்டு தொடங்கியது, இது ஏப்ரல் 17, 1914 ஆம் நாள் டச்சு தீவுகளின் ஆளுநர் ஜெனரராக இருந்த அலெக்சாண்டர் வில்லெம் ஃபிரடெரிக் ஐடன்பர்க் அவர்களால் திறந்துவைக்கப்பட்டது. அவர் நெடெர்லாண்ட்ஸ் இண்டிசே குன்ஸ்ட்க்ரிங்கின் மேற்பார்வையாளராக இருந்தார். கீழ் தளத்தை வணிக பயன்பாட்டிற்கு வாடகைக்கு விட்டதன் மூலமாகமூலம், குன்ஸ்ட்க்ரிங் அதன் செயல்பாடுகளுக்கான வருமானம் எளிதானது. கலைக்கூடம் வரலாற்று ரீதியாக பிரபல ஐரோப்பிய கலைஞர்களான வின்சென்ட் வான் கோக், பப்லோ பிகாசோ, பால் கௌபின், பியட் ஓபோர்க் மற்றும் மார்க் சாகல் ஆகியோரின் படைப்புகளைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது.
ஏப்ரல் 2013 ஆம் நாளன்று இந்த கட்டிடம் மறுபடியும் திறக்கப்பட்டது. அப்போது அதற்கு துகு குன்ஸ்ட்க்ரிங் பாலீஸ் என்று பெயர் மாற்றம் பெற்றது. கலை மற்றும் கலாச்சார மையமான குன்ஸ்ட்க்ரிங்கின் உண்மையான நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதன் அடிப்படையில், துகு குழுமத்தினர் இரண்டாவது தளத்தில் இந்தோனேசிய கலைஞர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட கலைப்படைப்புகளைக் காட்சிப்படுத்தினர்.பெரும்பாலான அறைகள் மற்றும் முதல் மாடியில் உள்ள பிரதான மண்டபம் ஒரு சிறந்த உணவு விடுதியாக மாற்றப்பட்ட சூழலிலும், இது இந்தோனேசியாவின் கலை, ஆன்மா உள்ளிட்டவற்றைக் கொண்ட கலை சேகரிப்புகளாலும், பழம்பொருட்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு காட்சி தருகிறது. இந்தோனேசிய ஓவியர்களின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான ரேடன் சலேவுக்கு ஒரு அறை தனியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது.
பின்னர் 1997 ஆம் ஆண்டில், இந்த கட்டிடம் டாமி சோஹார்டோ என்பவரிடம் விற்கப்பட்டது. அப்போது கவனிப்பாரட்டு கிடக்கவே, கொள்ளையர்களால் கொள்ளையடிக்கப்பட்டது. ஜன்னல் பிரேம்கள் மற்றும் படிக்கட்டுகள் அகற்றப்பட்டு, கறுப்புச் சந்தையில் விற்கப்பட்டன. 2003 ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய ஆளுநர் சுட்டியோசோவின் உத்தரவின் பேரில், அரசாங்கம் கட்டிடத்தை திரும்பப் பெற்றது.தெளிவான அளவுருக்கள் இல்லாதபோதிலும் கட்டிடத்தின் முகப்பு சரிசரியாக சீர்செய்யப்பட்டு படிப்படியாக மீட்டெடுக்கப்பட்டது. கட்டிடத்தின் கட்டமைப்பு மற்றும் அலங்கார கூறுகளில் சிலவற்றில் மட்டும் சில மாற்றங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதே நேரத்தில் கொள்ளையடிக்கப்பட்ட பாகங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படாமலேயே போயின.
குன்ஸ்ட்க்ரிங் கட்டடம் பி.ஏ.ஜே.மூஜன் வடிவமைத்த இரண்டாவது கட்டடம் ஆகும். ஜகார்தாவில். புதிய மென்டெங் குடியிருப்பு பகுதிக்கு வருகின்ற பார்வையாளர்களை வரவேற்கும் வகையில் இது ஒரு குடிமை அடையாளமாக அமைந்துள்ளது. குன்ஸ்ட்க்ரிங் கலை மையத்தை 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் படேவியாவின் கலாச்சார மையமாக மாற்றுவதான எண்ணம் நிலவியது. குன்ஸ்ட்க்ரிங்கின் முதல் செயலாளராகவும், பின்னர் ஜனாதிபதியாகவும் மூஜென் இருந்தார். இந்த மையமானது காட்சி / பிளாஸ்டிக் மற்றும் அலங்காரக் கலைகளின் மீதான ஆர்வத்தை மேம்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது ஆகும்.
குன்ஸ்ட்க்ரிங் கலைக்கூடம் இந்தோனேசியாவில் மத்திய ஜகார்த்தாவில் அமைந்துள்ள ஒரு பாரம்பரிய கட்டிடம் ஆகும். . டச்சு கட்டிடக் கலைஞர் பி.ஏ.ஜே.மூஜன் தந்த வடிவமைப்பின் அடிப்படையில் 1914 ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது. முதலில் உள்ளூர் கலை தொடர்பானவற்றிற்காக பயன்படுத்தப்பட்டது. பல மாற்றங்களுக்குப் பிறகு, 2011 ஆம் ஆண்டில் கட்டிடம் மீட்டெடுக்கப்பட்டது, மேல் தளம் ஒரு கலைக்கூடமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அதே நேரத்தில் தரை தளம் ஒரு உணவகமாக மாற்றப்பட்டது.
தரை தளத்தை ஒரு தனியாருக்கு பார் ஆகப் பயன்பத்த முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டபோது பெரும் சர்ச்சை எழுந்தது. 2008 ஆம் ஆண்டில், இந்த கட்டிடம் ஒரு சர்வதேச நிறுவனங்களின் உரிமையாளர் ஒருவரால் புத்தா பார் என்ற பெயரில் அமைந்த ஒரு பிரத்யேக கிளப்பை உருவாக்கப்போகிறது என்பது தெரியவந்தது. வெகுஜன ஊடகங்களிலும் பிரச்னைகள் விவாதிக்கப்பட்டு நிலை மோசமான எல்லையை அடைந்தது. சில பௌத்தர்கள் இதற்கு புத்தரின் பெயரை வைப்பதை அவமானதாகக் கருதி எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.
2011 ஆம் ஆண்டில், உரிமையாளர்கள் கட்டிடத்தை மறுபடியும் வடிவமைப்பு செய்தனர். கட்டிடத்தின் மேல் தளம் ஒரு கலைக்கூடமாக மாற்றப்பட்டது, இது கட்டிடத்தின் முந்தைய பயன்பாட்டைப் போலவே இருந்தது, அதே சமயம் கீழ் தளம் ஒரு உணவகமாக மாற்றப்பட்டது. அந்த உணவகத்தில் பழைய படேவியன் கட்டிடக்கலை ஒத்த கட்டிடக்கலை பாணியில் அமைந்தது.
இந்த கட்டிடம் குன்ஸ்ட்க்ரிங்கை 1942 வரை வைத்திருந்தது, அதற்கு முன்பாக இது மஜெலிஸ் இஸ்லாம் ஆலா இந்தோனேசியாவின் தலைமை அலுவலகமாக செயல்பட்டது. பின்னர் மத்திய ஜகார்த்தாவிற்கான குடிவரவு அலுவலகமாக செயல்பாட்டில் இருந்தது.
இந்த வடிவமைப்பு பழைய இண்டீஸ் பாணிக்கு மாற்றாக நியூ இண்டீஸ் பாணி எனப்படும் பகுத்தறிவுக் கட்டிடக்கலைப் பாணியைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது.
சத்தீசுகர் பதிப்பில் , தோலா, மன்னர் நலன் மற்றும் தாய் தமந்தியின் மகனாவார். தனது முந்தைய பிறப்பில் ஒரு அழகான இளைஞனான தோலா, சத்தீசுகரியில் 'காரி' என்ற கிராமக் குளத்தில் தூண்டிலில் மீன் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். ரேவா, என்ற ஒரு அழகிய பெண், தனது முந்தைய பிறப்பில் கிராமத்தில் ஏதோ ஒரு குடும்பத்தின் மருமகளாக இருந்தாள். தோலா தன்னிடம் ஒரு வார்த்தையாவது பேசுவான் என்று எதிர்பார்த்து ஏழு முறை தண்ணீர் எடுக்க வருகிறார். தனது காதலை தோலாவிடம் கூறுகிறாள். தோலா தனக்கு வீட்டில் ஒரு மனைவி இருப்பதாகக் கூறி இவளது காதலை மறுத்து விடுகிறான்.
இதனால் மனமுடைந்த ரேவா கிணற்றில் குதித்து தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். அவளுடைய ஆத்மா சொர்க்கத்தை அடையும் போது, கடவுளால் எதிர்கொள்கிறாள். தோலாவால் நிராகரிக்கப்பட்ட கதையை அவள் விவரிக்கிறாள். அவளுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கடவுள் கேட்டார். தோலா தனது கணவராக இருக்க விரும்புவதாக ரேவா பதிலளித்தார். தோலா மருவின் கணவராக இருப்பதாக கடவுள் கூறி 12 ஆண்டுகள் அவளது கணவராகக் கொள்ள கடவுள் வரமளித்தார். தோலா, மரு மற்றும் ரேவா ஆகியோரின் பிறப்புக்குப் பின் கதை மாறுகிறது. அங்கு தோலாவும் மருவும் குழந்தை பருவத்தில் திருமணம் செய்து கொண்டனர்.
நாடு திரும்பும் பயணத்தில், மரு ஒரு பாம்பால் கடிக்கப்படுகிறார். துக்கத்தில் தோலா எரித்துக்கொள்ள முடிவு செய்கிறார். ஆனால் அவர் ஒரு யோகி மற்றும் யோகினியால் காப்பாற்றப்படுகிறார். அவர்கள் மருவை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க முடியும் என்று கூறினார். அவர்கள் தங்கள் இசைக்கருவிகளை வாசித்து மருவை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தனர். உமர் சுமர் என்பவர் தோலாவைக் கொல்ல முயன்றார். ஆனால் அவர்கள் அங்கிருந்து தப்பித்து அற்புதமான பறக்கும் ஒட்டகத்தின் மீது சவாரி செய்தனர். பின்னர் மல்வானியுடன் இந்த இணை மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தது.
தோலா மாரு கதை நாட்டுப்புற மற்றும் வாய்வழி மரபுகளில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. கதை தொடர்பான படைப்புகள் உரைநடை மற்றும் கவிதை மற்றும் கலப்பு வடிவத்திலும் கிடைக்கின்றன. 1617ஆம் ஆண்டில் சைனத் துறவி குசல்லாப் இசையமைத்த 'தோலா மரு ரி சௌபாய்' என்ற புத்தகத்தில் அவர் இக்கதை மிகவும் பழைமையானது என்று எழுதுகிறார். 1473இல் எழுதப்பட்ட சில கையெழுத்துப் பிரதிகளும் கதையைப் பற்றி விவரிக்கின்றன. 'தோலா மரு ரா தோஹா' என்பது காசி நகரி பிரச்சாரினி சபாவின் திருத்தப்பட்ட உரையாகும்.
இது நர்வார் இளவரசர் தோலா மற்றும் பூகல் இளவரசி மாரு ஆகியோரின் காதல் கதையாகும். இவர்களுக்கு குழந்தை பருவத்திலேயே திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டது. பின்னர் தோலாவின் தந்தை, மன்னர் நலன் என்பவர் இறந்து போனார். தோலா தனக்கு மாருவுடன் நடந்த திருமணத்தை மறந்து மீண்டும் மல்வானி என்பவரை மணந்தார். மாரு தோலாவிற்கு பல செய்திகளை அனுப்பினார். ஆனால் அனைத்தும் மல்வானியால் தடுக்கப்பட்டன.
பூகலைச் சேர்ந்த நாட்டுப்புற பாடகர்கள் குழு நர்வாருக்குச் சென்று தோலாவிடம் அவரது முதல் மனைவி மருவைப் பற்றி கூறினார். மனம் வருந்திய தோலா ஒரு மருவைச் சந்திக்க ஆபத்தான பயணத்தை மேற்கொண்டார். பல தடைகளை எதிர்கொண்டார். மேலும் அவரது இரண்டாவது மனைவி மல்வானி அவர் செல்வதைத் தடுக்க முயன்றார். பின்னர் ஒருவழியாக அவர் பூகலுக்கு வந்தார், தோலாவும் மருவும் கடைசியில் ஒன்றுபட்டனர்.
தோலா மாரு என்பது இராசத்தான் மாநிலத்தின் தோலா என்ற இளவரசன் மற்றும் மாரு என்ற இளவரசி ஆகியோரைப் பற்றிய ஒரு காதல் கதையாகும். சத்தீசுகர் மாநிலத்தில் கூறப்படும் தோலா மாரு கதை இராசத்தான் மாநிலத்தின் தோலா மாரு கதைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாகும்.
1942 மற்றும் 1983 க்கு இடையில் இவர் இருபது பாலேக்களை நடனமாடியுள்ளார் . அவற்றில்: ஒரு புதிய சகாப்தத்தின் விடியல் , சீதா ஹரன் , சுந்தோப்சுண்டா போன்றவை. 1951 வாக்கில் , பாரத் கி கஹானி , ரிதம் ஆப் கல்ச்சர் , ராஜபுத்திரத் தொடர்- ராஜா ராணி கி கஹானி , தேக் தேரி பாம்பாய் , டிஸ்கவரி ஆஃப் இந்தியா , கிருஷ்ண லீலா போன்றவையும் அடங்கும்
1968 ஆம் ஆண்டில் பரத நாட்டியத்தில் மாணவர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க 'தஞ்சாவூர் நிருத்யாசாலா' என்ற நிறுவனத்தை நிறுவினார். மராத்தி நிருபனர்களின் ஆராய்ச்சி மற்றும் நடனம்: 1982 ஆம் ஆண்டில் தஞ்சாவூர் மன்னர்களின் நிருபனங்கள் குறித்த இவரது ஆராய்ச்சி 'தஞ்சாவூர் நிருத்யா பிரபந்தா' என்ற வடிவத்தில் சாகித்ய மற்றும் மகாராட்டிராவின் சமஸ்கிருதி மண்டலத்தால் வெளியிடப்பட்டது.
1959 ஆம் ஆண்டில், இந்திய தேசிய அரங்கின் உதவித் தொகையுடன் தியேட்டர் டி நேஷன்களின் அழைப்பின் பேரில் 'தேக் தேரி பமாபி' என்ற பாலேவை வழங்க பாரிஸுக்குச் சென்றார். 1969 ஆம் ஆண்டில் இவர் உருமேனியா மற்றும் அங்கேரிக்கு இந்திய அரசாங்கத்தின் கல்வி அமைச்சகத்தின் உதவித் தொகையுடன் ஒரு கலாச்சார சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார்.
குரு சந்திரசேகர் பிள்ளையின் கீழ் ஆரம்பத்தில் பரத நாட்டியம் கற்றுக்கொண்டார். குரு மகாலிங்கம் பிள்ளை மற்றும் திருமதி மயலாப்பூர் கௌரி அம்மா ஆகியோரிடமிருந்தும் பல நடனங்களைக் கற்றுக்கொண்டார். இவர் குரு கருணாகர் பனிக்கரிடமிருந்து கதகளியையும், குரு ரதிகாந்த் ஆர்யாவிடமிருந்தும் கதக்கையும் கற்றுக்கொண்டார்.
ஆச்சார்யா பார்வதி குமார் அல்லது பார்வதிகுமார் இவர் ஓர் இந்திய பாரம்பரிய நடனக் கலைஞரும், நடன இயக்குனரும் மற்றும் அறிஞரும் ஆவார். இவர் குறிப்பாக பரதநாட்டிய குருவாக நன்கு அறியப்படுகிறார்.
சிறுவர் பாலேக்களுக்கான நடனங்களில் மனிடாச்சி ஃபாஜிட்டி , பில்லி மௌசி கி ஃபாஜெட்டி , ஸ்னோ ஒயிட் மற்றும் ஏழு குள்ளர்கள் , பஞ்சதந்திரம் , அப்னா ஹாத் ஜகந்நாத் , துர்கா ஜாலி கௌரி போன்றவைகளில் இவரது பணிகள் இருந்தது.
1995 ஆம் ஆண்டில் நடராஜ் எஸ்.டி.இ.எம். எனப்படும் ஒரு நடன நிறுவனத்தை அமைத்தார். அவை முறையே விண்வெளி, நேரம், ஆற்றல் மற்றும் இயக்கத்தை குறிப்பிடுவன ஆகும். இந்த நிறுவனம், கதக் மற்றும் நடன அமைப்பான நாட்டிய பயிற்சி பள்ளியின் செயல்திறன் பிரிவாக இயங்குகிறது.
மது நடராஜ் பெங்களூரு மவுண்ட் கார்மல் கல்லூரியில் வணிகத்துறையில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். பெங்களூரில் உள்ள கதக் மற்றும் ஆடற்கலை நாட்டிய பயிற்சி பள்ளியில் சேர்ந்து நடனத்தைக் கற்றுக்கொண்டார்.
மது நடராஜ் நியூயார்க்கின் ஜோஸ் லிமோன் மையத்தில் கரேன் பாட்டரிடமிருந்து சமகால நடனத்தில் பயிற்சி பெற்றார். இவர் கரேன் பாட்டர் மற்றும் சாரா பியர்சன் ஆகியோரிடமிருந்து இந்த நடனத்தைக் கற்றுக்கொண்டார்.
அவர் பாரதிய வித்யா பவனில் இதழியல் துறையில் பட்டம் பயின்றார். மேலும் 2018 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி இந்திரா காந்தி திறந்த வெளி பல்கலைக்கழகத்தில் மானுடவியலில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.
மது நடராஜ் பிப்ரவரி 24, 1971 அன்று பெங்களூரில் எம்.எஸ்.நடராஜன் மற்றும் இந்திய பாரம்பரிய நடனக் கலைஞரான மாயா ராவ் ஆகியோருக்குப் பிறந்தார்.
இந்தியாவின் நாட்டுப்புற மற்றும் தற்காப்பு நடனங்களில் பயிற்சி பெற்ற இவர், பி.கே.எஸ் ஐயங்கார் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி யோகா பயின்றார்.
மது நடராஜ் தனது தாயார் மாயா ராவ், அத்தை சித்ரா வேணுகோபால் மற்றும் முன்னா சுக்லா ஆகியோரின் கீழ் கதக் நடனத்தில் பயிற்சி பெற்றார்.
2003 ஆம் ஆண்டில், கிருட்டிணா உலக அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தனது 32 மணி நேர இடைவிடாத தென்னிந்திய பாரம்பரிய வயலின் இசை நிகழ்ச்சிக்காக கின்னஸ் புத்தகத்தில் நுழைந்தார். 'நாதபிரம்மா' என்று பெயரிடப்பட்ட இது இவரது புகழ்பெற்ற தாத்தாவுக்கும் அஞ்சலி செலுத்தியது. அதே சாதனையை இவர் லிம்கா சாதனைகள் புத்தகத்திலும் வைத்திருக்கிறார். "பாரம்பரிய இந்திய இசையில் வயலின்" என்ற தலைப்பில் உருசியாவில் நடந்த இசை விழாவின் விரிவுரை பிரிவில் பேசிய பேச்சாளர்களில் இளையவர் ஆவார். 2005 ஆம் ஆண்டில், சர்வதேச இசை விழாவான ஜாஸ் மீட்ஸ் கிளாசிக் என்ற ஒரு நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க ஜெர்மனியின் மெண்டன் நகரத் தந்தியால் அழைக்கப்பட்டார். ஜெர்மனியின் கைசர்வெர்த்தில் உள்ள 1000 ஆண்டுகள் பழமையான தேவாலயத்தில் நிகழ்த்திய முதல் இந்திய பாரம்பரிய இசைக்கலைஞர் என்ற பெருமையையும் பெற்றார்.
இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரின் அதிகாரப்பூர்வ இல்லமான குடியரசுத்தைவர் மாளிகையில் நிகழ்ச்சிக்கு கிருட்டிணா இரண்டு முறை அழைக்கப்பட்டார். 2001 ஆம் ஆண்டில், இந்திய பாரம்பரிய இசையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் குழந்தை மேதையாக, புது தில்லியில் நடைபெற்ற மதிப்புமிக்க சர்வதேச சிறுவர் பேரவையில் "தென்னிந்திய பாரம்பரிய இசையில் வயலின்" பற்றிய ஒரு நிகழ்ச்சியை வழங்கினார். 2002 ஆம் ஆண்டில், கசக்கஸ்தானில் ஆண்டு முழுவதும் நடைபெற்ற நூற்றாண்டு கொண்டாட்டங்களுக்காக 20 க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளின் இசை வகைகளை உள்ளடக்கிய 'உலக இசை இரவு' என்ற ஒரு தனித்துவமான கருப்பொருளில் நிகழ்ச்சியை வழங்கினார்.
கிருட்டிணா தனது எட்டாவது வயதில் வாய்ப்பாட்டில் இருந்து வயலினுக்கு மாறினார். அதிசயிக்கத்தக்க ஒரு குழந்தை மேதையாக அதில் பாராட்டும் அளவில் திறமையை வளர்த்துக் கொண்டார். இவர் 9 வயதிலிருந்தே வயலின் வாசிக்கத் தொடங்கினார். "இந்திய வயலின் இளவரசி" என்று பிரபலமாகப் பாராட்டப்பட்ட இவர், இந்தியாவின் முதல் பெண்மணி உஷா நாராயணனால் "இந்தியாவின் இசை மாணிக்கம்" என்று கௌரவிக்கப்பட்டார். மேலும் பல சர்வதேச இசை விழாக்களில் இந்திய பாரம்பரிய இசையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியுள்ளார்.
கிருட்டிணா கே. சி. கிருட்டிண பிள்ளை மற்றும் எஸ். லீலா குறுப் ஆகியோரின் மகளாவார். இவர் சங்கீத வித்வானான தனது தாத்தாவின் கீழ் தீவிர பயிற்சி பெற்றார். இவர் ஒரு குறுநடை போடும் குழந்தையாக இருந்தபோதே இசை திறமையைக் காட்டினார். இவர் தனது தந்தை பாடுவதைக் கேட்டு அந்த இசை சொற்றொடர்களை மீண்டும் கூறுவார்.
ஆதிரா கிருட்டிணா இவர் ஓர் இந்திய வயலின் கலைஞராவார். தனது 32 மணிநேர இடைவிடாத கர்நாடக வயலின் தனி இசை நிகழ்ச்சிக்காக கின்னஸ் உலக சாதனை படைத்துள்ளார். இந்தியாவின் இளைய கலாச்சார தூதர்களில் இவரும் ஒருவராவார்.
இவர் கேரளாவில் ஒரு இசைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். இவரது மூதாதையர்களில் ஒருவரான வித்வான் சிறீ கோபால பிள்ளை, கருநாடக இசையின் புகழ்பெற்ற தஞ்சை பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்த இசைக்கலைஞர் ஆவார்.