polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
எஞ்சியிருந்த எதிர்ப்பாளர்களிடம் அமைதிப் பேச்சு நடத்தி உள்ளூர் அரசர்களைப் பிரித்தானிய ஆட்சியை ஏற்க வைத்தார். சாவகத்தின் இரண்டு முதன்மையான உள்ளூர் அரசுகளில் ஒன்றான யோக்யாகார்த்தாவின் மீது தாக்குதல் நடத்தி கைப்பற்றினார்.
குலன் துருக்கியின் எர்துரும் நகருக்கு அருகிலுள்ள குருசுக் கிராமத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தை ராமிஸ் குலன் ஓர் இமாம்.கமால் அர்துக் அரசில் மதக்கற்பித்தல்களுக்கு தடைவிதிக்கப்படிருந்ததால், குலனின் தயார் அவரது கிராமத்தில் புனித அல்குர்ஆனை போதித்தார். குலன் தனது ஆரம்பக் கல்வியை தனது கிராமத்தில் பெற்றுக்கொண்டார்.எனினும் அவரது குடும்பம் இடம்பெயர்ந்த பின்னர் அவர் தொடரவில்லை.அவர் இஸ்லாமியக் கல்வியை சில எர்துரும் மதரசாக்களில் கற்றார். அவர் தனது முதலாவது சொற்பொழிவை 14வயதில் நகழ்த்தினார். குலன் சைத் நுர்சி மற்றும் ஜலாலுத்தீன் ரூமி ஆகியோரின் கருத்துக்களால் கவரப்பட்டார்.
குலன் 1981இல் சம்பிரயாத ரீதியாக போதனைகள் செய்வதிலிருந்து ஓய்வுபெற்றார்.1988 முதல் 1991வரை அவர் துருக்கியின் பெரிய நகரங்களிலுள்ள பள்ளிவாசல்களில் சொற்பொழிவாற்றினார். ஊடகவியலாளர்கள்,எழுத்தாளர்கள் மன்றத்தின் உருவாக்க கூட்டத்தில் பங்குகொண்ட குலனுக்கு,மன்றத்தின் கௌரவத் தலைவர் பதவி வழங்கப்பட்டது. அவர் தன்சு சிலர் மற்றும் புலேன்ட் எஸேவிட் போன்ற அரசியல் தலைவர்களை சந்தித்தார்.எனினும், இசுலாமிய அரசியல் கட்சி தலைவர்களை சந்திப்பதை தவிர்த்து வந்தார்.குலன் 1999இல் அமெரிக்காவுக்கு இடம்பெயர்ந்தார்.
துருக்கி அரசின் மற்றும் நவீன இஸ்லாமிய உலகத்தின் எதிர்காலத்தை கவனத்தில்கொண்டு,அவர் ஆவர்த்துடன் சமூக விவாதங்களில் ஈடுபட்டு வருகின்றார்.அவரை ஆங்கிலமொழி ஊடகங்கள், "இஸ்லாத்தின் சகிப்புத்தன்மையை ஊக்குவிப்பதுடன் பொதுத்தன்மை,கடினஉழைப்பு மற்றும் கல்வியை வலியுறுத்தும் ஓர் இமாம்" என குறிப்பிடுகின்றன. மேலும், அவர் உலகின் மிகமுக்கிய முஸ்லிம் ஆளுமைகளில் ஒருவராக நோக்கப்படுகின்றார்.
குலன்,சுன்னி முஸ்லிம் அறிஞரான சைத் நுர்சியின் போதனைகளிலிருந்து பெறப்பட்ட போதனைகளை போதித்துவருகின்றார்.அவர் விஞ்ஞானம்,வேதம் வழங்கப்பட்டவர்களுக்கிடையிலான மதநல்லிணக்க கலந்துரையாடல்கள் மற்றும் பலகட்சி ஜனநாயகம் என்பவற்றை நம்புவதாக குறிப்பிடுகின்றார்.அவர் இப்படிப்பட்ட கலாந்துரையாடல்களை வத்திக்கான் மற்றும் சில யூத அமைப்புக்களோடு ஆரம்பித்துள்ளார்.
பயங்கரவாதச் செயற்பாடுகள் இஸ்லாத்தின் பெயரில் மேற்கொள்ளப்பட முடியாது. ஒரு பயங்கரவாதி முஸ்லிமாக இருக்க முடியாது. ஒரு முஸ்லிம் பயங்கரவாதியாக இருக்க முடியாது.ஒரு முஸ்லிம் இஸ்லாத்தை பிதிநிதிப்படுத்தும் சமாதானம்,நலன்புரி மற்றும் சுபீட்சம் போன்ற அடையாளங்களையே கொண்டிருக்க முடியும். " " .
பத்ஹுல்லா குலன் இசுலாமிய அறிஞர்,துருக்கிய மதபோதகர்,சிந்தனையாளர்,புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர், கவிஞர் ஆவார்.இவர் குலன் இயக்கத்தின் ஸ்தாபகர் ஆவார்.இவர் தனது நாட்டைவிட்டு வெளியேறி,தற்போது அமெரிக்காவின் சைலஸ்பேர்க்,பென்சிலவேனியாவில் வசித்துவருகின்றார்.
குலன் இயக்கமானது நாடுகடந்த இஸ்லாமிய குடிமை சமூக அமைப்பாகும். குலனின் போதனையால் கவரவப்பட்டவர்கள் இதில் அங்கம் வகிக்கின்றனர். அவரது ஹிஸ்மத் பற்றிய கற்பித்தல்கள் பெரிய எண்ணிக்கையிலான ஆதரவாளர்களை துருக்கி, மத்திய ஆசியா மற்றும் உலகின் ஏனைய பகுதிகளில் கவர்ந்துள்ளது.
பிற்கால நூல்களெல்லாம் அவளை தெய்வானையாகவே இனங்காண, சில நூல்கள், சஷ்டியை உமையவள் அம்சம் என்கின்றன. 5ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முற்பட்ட யாக்ஞவல்கிய சுமிருதியில், கந்தனை வளர்த்த கார்த்திகைப் பெண்டிர் அறுவரில் இவள் இளையவள் என்கின்றது. மகாபாரதமும் பத்ம புராணமும், பிரமன் மகளாய்ப் பிறந்து, இந்திரனால் வளர்க்கப்பட்டு, முருகனை மணந்துகொண்ட தேவசேனையே சஷ்டி தேவி என்கின்றன. ஏழாம் நூற்றாண்டுக் "காதம்பரி" எனும் நூல், அந்தப்புரச் சுவரோவியமொன்றில், கந்தனும் சட்டியும் காட்சியளிப்பதை விவரிக்கின்றது. மகாபாரதத்தின் இன்னொரு பகுதியில், குழந்தைகளுக்கு நோயை ஏற்படுத்தும் "கந்தக்கிருகங்களில்" ஒருத்தியான ரேவதியே சஷ்டி என்று கூறப்படுகின்றாள்.
சஷ்டி தேவி அல்லது சட்டி தேவி அல்லது ஆறினி என்பாள், குழந்தைகளைக் காக்கும் தெய்வமாகவும், இனப்பெருக்கத்தைச் செழிப்பாக்கும் தெய்வமாகவும் வடநாட்டில் போற்றப்படுமோர் இந்துத் தெய்வம் ஆவாள். நிறைகுடம் ஒன்றாகவும், ஆலமரத்தடியில் ஒரு செந்நிறக் கல்லாகவும், அவளை உருவகித்து வழிபடுவதுண்டு. மாதமொன்றின் இரு சஷ்டி திதிகளின் போதும், இவள் வழிபடப்படவேண்டும். நிறைசூலிகளும், குழந்தை பெற்ற பசும்மேனிப் பெண்டி்ரும், தம் சேய்நலத்துக்காக இவ்வன்னையை வழிபடுவர்.பொதுவாக பழங்காலத்திலிருந்தே, ஆலமரமாகவும், ஆலங்கன்றாகவும், ஆலமரத்தடிச் செந்நிறக் கல்லாகவும், ஆறினி அம்மையை அமர்த்தி வழிபடுவது கீழை இந்தியாவில் வழக்கில் இருந்து வந்திருக்கின்றது.
எனினும் கடந்த ஆயிரத்தைநூறு ஆண்டுகளாக, ஆறினி, அன்பான தெய்வமொன்றாகவே வளர்ந்து வந்திருக்கின்றாள். ஏழாம் நூற்றாண்டுக் "கர்சசரிதம்", காதம்பரி நூல்கள், அவளை முறையே ஜடாமாத்ரு , "பாகுபுத்ரிகா" என்று போற்றுகின்றன. குழந்தைகளைக் கவர்ந்து கொன்று வந்து, பின் புத்தரால் நல்வழிக்குத் திருப்பப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் "ஹரிதி" என்ற பௌத்தத் தேவதைக்கும், சஷ்டிக்கும் இவ்விடத்தில் பல ஒற்றுமைகளைக் காணலாம். ஹரிதியும் குழந்தைகள் சூழ, பூனையில் இவர்பவள் தான்.
ஆறினியை போற்றிப்புகழும் நூல்கள் ஒருபுறம் எழ, அவளை எதிர்மறைப் பொருண்மையாகக் கருதி அச்சுறுத்தும் நூல்களும் ஒருபுறம் எழாமலில்லை. பொ.பி ஐந்தாம் நூற்றாண்டு காசியப்ப சங்கிதை அவளை "ஜடாஹாரிணி" என்றழைக்கின்றது. அதனாலேயே, அவளால் குழந்தை கொல்லப்படக்கூடிய அதிகபட்ச எல்லையான ஆறாம் நாளன்று அவளைப் போற்றச் சொல்கின்றது. குழந்தையின் நோயெதிர்ப்பு சக்தி அந்நாட்களில் குறைவு என்பதே இவ்வாறு சட்டி, சுட்டிக்காட்டப்படுவதன் மறைகுறி ஆகும்.
அன்னைத் தெய்வமாக சித்தரிக்கப்படும் ஆறினி, பூனையில் இவர்பவளாகவும், எட்டுக் குழந்தைகள் சூழக் காட்சி தருபவளாகவும் சித்தரிக்கப்படுவாள். பொதுவாகப் பொன்வண்ணத்தவளாக சித்தரிக்கப்படும் ஆறினி அன்னை, அணிமணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மடியில் ஒரு தெய்வீகமரமொன்றின் கிளையை வைத்திருப்பாள். ஆரம்பகால சிற்ப இலக்கணங்கள், இவள் பூனை முகம் கொண்டவள் என்கின்றன., இதனாலேயே பிற்காலத்தில் அவள் பூனையூர்தி கொண்டவளாக மாறியிருக்க வேண்டும்.
தேவி பாகவதத்தில் காணப்படும் "சஷ்டிதேவி உபாக்கியானம்" எனும் பகுதி, சுவாயம்புவ மனுவின் மகனான பிரியவிரதனுக்கு, அவன் மனைவி மாலினியிடம் இறந்து பிறந்த குழந்தையொன்றை, சுடலையில் சஷ்டி தோன்றி உயிர்ப்பித்த அற்புதத்தை விவரிக்கின்றது. இவ்வாறு தன் மகன் சுவ்விரதனின் உயிரை மீட்டளித்த தேவசேனையை, குழநநதை பிறந்தபின் ஆறாம் நாளும் இருபத்தோராம் நாளும் வழிபடுமாறு நாடெங்கும் கட்டளையிட்டான் என்று அது, மேலும் வருணிக்கின்றது.
முருகனைப் போலவே, சட்டியம்மையும் பழங்குடி வழிபாட்டிலிருந்து பெருமத நெறிக்குள் உள்நுழைந்த தெய்வமாக இருக்கலாம். குழந்தையொன்று பிறந்த ஆறாம் நாளன்று ஷஷ்டியை வணங்குவது, இன்றும் வடநாட்டின் பொது மரபுகளில் ஒன்றாகக் காணப்படுகின்றது. 49 பெருந்தேவியர் பட்டியலில், வாயு புராணம், சட்டியையும் உள்ளடக்குகின்றது.
பொ.மு 2ஆம் நூற்றாண்டு நூலான கிருகய சூத்திரம், அழகும் வளமும் நல்கும் திருமகளை ஒத்த தெய்வம் என்று ஆறினியைப் போற்றுவதுடன், குழந்தைகள், கால்நடைகள், செல்வங்கள் என்பனவற்றின் பாதுகாப்புக்காக, மாதமொன்றின் இரூ சஷ்டி திதிகளிலும் அவ்வன்னையைப் போற்றுமாறு கோருகின்றது. தேவி பாகவதம், பராசக்தியின் ஆறாவது அம்சமே ஆறினி என்கின்றது.
முருகனைப் போல் ஆறுமுகமும் இருகரமும் கொண்டு விளங்கும் சட்டியன்னையை, குசாணர் காலச்சிற்பங்கள் காட்டுகின்றன. யௌதேய நாணயங்களிலும் ஆறினியன்னையின் உருவங்கள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணமுடிகின்றது. மேலும் அகிச்சாத்திரா எனுமிடத்தில் குப்தர் காலத்தைச் சேர்ந்த சுடுமண் சஷ்டி சிற்பங்கள் கிடைத்துள்ளன.
ஹூபே மாகாணத்தில் இரண்டு பெரிய ஆறுகள் பாய்கின்றன. அவை யாங்சி ஆறு மற்றும் அதன் இடது கிளை ஆறான ஹான்ஷுய் ஆகும். இவ்விரு பெரிய ஆறுகளும் மாகாணத்தலைநகரான வுகான் என்னும் இடத்தில் சந்திக்கின்றன. மாகாணத்தில் யாங்சி ஆற்றின் குறிப்பிடத்தக்க பிற கிளை ஆறுகள் ஷேன் நாங் ஓடை, சிங் போன்றவை ஆகும். தென்மேற்கு ஹூபேயின் முக்கிய நீர்வழிபாதைகளாக ஈச்சாங் நகரின் அருகே பாயும் ஹுவாங்பை ஆறும், மாகாணத்தின் தென்கிழக்கில் பாயும் ஃபூஷுயெ ஆறும் திகழ்கின்றன.
மாகாணத்தின் மேற்குப்பகுதி மலைப்பாங்குடன் உள்ளது. இங்கு ஊடாங் மலைகள், ஜிங் மலைகள், தாபா மலைகள், வு மலைகள் போன்றவை உள்ளன. ஜியாங்கன் சமவெளியின் வடகிழக்கில் தாபி மலைகள் உள்ளன. தோங்பாய் மலைகள் ஹெய்நான் மற்றும் அன்ஹுயி மாகாணங்களுடனான எல்லையாக உள்ளது. தென்கிழக்கேயுள்ள முபு மலைகள் ஜியாங்சி மாகாணத்தின் எல்லையாக உள்ளது. மாகாணத்தின் உயரமான சிகரம் தாபா மலைகளில் காணப்படும் 3105 மீட்டர் உயரமுள்ள ஷென்னாங்குக்கு சிகரம் ஆகும்.
ஊபேய் என்பது சீன மக்கள் குடியரசு நாட்டின் மத்தியில் உள்ள மாகாணங்களுள் ஒன்று. மாகாணத்தின் பெயரான ஊபேய் என்பதன் பொருள் "ஏரியின் வடக்கு" என்பதாகும். தோங்டிங் ஏரியின் வடக்கில் அமைந்தமையால் இப்பெயரைப் பெற்றது. மாகாணத் தலைநகரான ஊகான், ஒரு முக்கியப் போக்குவரத்து வழியாகவும் மத்திய சீனாவின் அரசியல், பண்பாடு, பொருளாதார மையமாகவும் விளங்குகிறது.
ஹூபேய் மாகாணம் ஈரப்பதமான மிதவெப்ப மண்டலக் காலநிலையைக் கொண்டது. குளிர்காலமான சனவரி மாத வெப்பநிலை சராசரியாக 1 முதல் 6 செல்சியஸ் ஈரப்பதமாகவும், வெப்பமாகவும் இருக்கும் கோடைக்காலத்தில் வெப்பநிலை சராசரியாக 24 முதல் 30 செல்சியஸ் இருக்கும்.
பழங்காலத்தில் சீனாவின் இந்த மாகாணத்தில் அதிநவீன புதிய கற்கால பண்பாடு நிலவியது. கி.மு.770-476 காலகட்டத்தில் சீனப்பகுதிகளில் சக்தி வாய்ந்த அரசாக இருந்த சூ மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. இந்த சூ மாநிலம் சவு வம்சத்தின் ஆட்சியில் ஒரு துணை மாநிலமாக இருந்தது.
மூன்று ஆழ்பள்ளத்தாக்கு அணை என்னும் அணை இந்த மாகாணத்திலுள்ள யில்லிங் மாவட்டத்திலிருக்கும் சான்டோப்பிங் நகரத்துக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இதுவே உலகின் மிகப்பெரிய மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யும் இடமாகும்.
ஊபேய் மாகாணம் தன் எல்லையை வடக்கில் ஹெய்நான் மாகாணம், கிழக்கில் அன்ஹுயி மாகாணம், தென்கிழக்கில் ஜியாங்சி, தெற்கில் ஹுனான் மாகாணம், மேற்கில் சாங்கியூங், வடமேற்கில் ஷாங்சி ஆகியவற்றுடன் பகிர்ந்துகொண்டுள்ளது.
ஹூபே மாகாணத்தின் ஜியங்ஹான் சமவெளியில் ஆயிரக்கணக்கான ஏரிகள் உள்ளன. இதனால் இந்த மாகாணம் சீனாவில் "ஏரிகள் மாகாணம்" எனப் பெயர்பெற்றது. இந்த ஏரிகளில் பெரிய ஏரிகள் லியாங்சி மற்றும் ஹாங் ஏரி ஆகும்.
துவக்க காலத்தில் "கனவுக் கன்னி" என அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஹேம மாலினி, 1977இல் அதே பெயருள்ள திரைப்படத்தில் நடித்துள்ளார். நகைச்சுவை, குணச்சித்திர வேடங்களில் நடித்துள்ள ஹேம மாலினி சிறந்த நடனக் கலைஞரும் ஆவார். 150 திரைப்படங்களுக்கும் கூடுதலாக நடித்துள்ளார். தனது திரைப்பட வாழ்க்கையில், ஹேம மாலினிக்கு சிறந்த நடிகைக்கான பிலிம்பேர் விருதுக்கு பதினோரு முறை பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளார்; 1972இல் ஒருமுறை வென்றுள்ளார். 2000இல் பிலிம்பேர் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருதினையும் இந்திய அரசின் பத்மசிறீ விருதையும் பெற்றுள்ளார். 2012இல் சேர் பதம்பத் சிங்கானியா பல்கலைக்கழகம் ஹேம மாலினிக்கு மதிப்புறு முனைவர் பட்டம் வழங்கியுள்ளது. இந்திய தேசியத் திரைப்பட வளர்ச்சிக் கழகத்தின் அவைத்தலைவராக பணியாற்றியுள்ளார். 2006இல் சோபோரி இசை மற்றும் நிகழ்த்து கலை அகாதமியிலிருந்து விடாஸ்டா விருது பெற்றுள்ளார்.
ஹேம மாலினி இந்தியத் திரைப்பட நடிகையும், இயக்குநரும், தயாரிப்பாளரும், நடனக் கலைஞரும் அரசியல்வாதியும் ஆவார். 1963 இல் நடனப் பெண்மணியாக இது சத்தியம் என்ற திரைப்படத்திலும் 1965இல் நடனப் பெண்மணியாக பாண்டவர் வனவாசம் என்ற தெலுங்கு படத்திலும் நடித்துள்ளார். இவர் கதைநாயகியாக நடித்த முதல் திரைப்படம் 1968ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த சப்னோ கா சௌதாகர் ஆகும்; இதனைத் தொடர்ந்து பல பாலிவுட் திரைப்படங்களில், முன்னணி நாயகியாக நடித்துள்ளார். பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் தனது கணவரும் திரைப்பட நடிகருமான தர்மேந்திராவுடன் நடித்துள்ளார்; ராஜேஷ் கன்னா, அமிதாப் பச்சன் போன்ற முன்னணி நடிகர்களுக்கு இணையாகவும் நடித்துள்ளார்.
ஹேம மாலினி விலங்குரிமை அமைப்பான விலங்குகளை நன்முறையில் நடத்த விழைகின்ற மக்கள் இந்தியக் குழுவின் ஆதரவாளர். 2009இல் மும்பையின் நெருக்கடிமிக்க சாலைகளில் குதிரை வண்டிகள் இயக்கப்படுவதை தடை செய்ய மும்பை மாநகராட்சி ஆணையருக்கு கடிதம் எழுதினார். 2011இல் அப்போதைய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேசுக்கு காளையை அடக்கும் போட்டிகளை தடை செய்ய வலியுறுத்தி கடிதம் எழுதினார். அவ்வாண்டின் "வருடத்து பீட்டா நபராகத்" தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தாவர உணவாளராக "எனது உணவு விருப்பங்கள் புவிக்கும் விலங்குகளுக்கும் உதவுவதாக இருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றது" எனக் கூறியுள்ளார்.
ஹேம மாலினி தமிழ்நாட்டின் தஞ்சாவூர் மாவட்டம் ஒரத்தநாடு வட்டத்தில் அம்மன்குடி என்னுமிடத்தில் தமிழ்-பேசும் ஐயங்கார் குடும்பத்தில் மூன்றாவது குழந்தையாகப் பிறந்தார். தந்தை . சக்கரவர்த்தி, தாயார் ஜெயா சக்கரவர்த்தி. இவரது அன்னை திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் ஆவார்.
2003 முதல் 2009 வரை பாரதிய ஜனதா கட்சியின் சார்பில் மாநிலங்களவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். 2014இல் மதுரா மக்களவைத் தொகுதியிலிருந்து மக்களவைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். பல அறக்கட்டளைகள் மற்றும் சமூகத் தாபனங்களுடன் ஈடுபாடு கொண்டுள்ளார்.
சென்னையின் ஆந்திர மகிள சபாவில் வரலாற்றுப் பிரிவில் கல்வி கற்றார். பின்னர் பள்ளியிறுதிக் கல்வியை தில்லியின் மந்திர் மார்கிலுள்ள பள்ளியில் முடித்தார்.
இவர் நிலாவின் உருவத்தையும் ஆய்வு செய்துள்ளார். இதற்கு இவர் ஆர மதிப்பைக் காண, தனித்தனியாக நிலா வட்டின் கிழக்கு, மேற்கு விளிம்புகளின் அளவுகளைச் சூரிய அளவை நோக்கீடுகள் வழியே கண்டறிந்தார். இவர்கிழக்கு விளிம்பின் ஆரம் மேற்கு விளிம்பை விட 0.14 மடங்கு பெரியதாக உள்ளதை அறிந்தார். மேலும், கிழக்கு, மேற்கு விளிம்புகளின் ஆரங்கள் அகலாங்கின் ஒளியியல் தலையாட்ட்த்தைச் சார்ந்திருத்தலையும் கண்டறிந்தார் அதாவது நிலா விளிம்பு வெவ்வேறு ஒளியியல் தலையாட்டங்களில் வெவ்வேறான வடிவங்களில் அமைதலைக் கண்டறிந்தார்.
இவர்1949 இல் ஒரு தொகுப்பு ஆடியுடனும் ம்ந்ந்லும் ஒரு கூடுதல் ஆடியுடனும் சிறப்புவகை கிடைநிலை வான்வரைவி ஒன்றை வடிவமைத்தார். தொலைநோக்கியின் வில்லை 20 செமீ விட்டமும் 8 மீ குவியத் தொலவும் உள்ள ஓர் இரட்டை ஆல் ஆனதாகும். என்றாலும் இவர் இறந்துவிட்டதால், அந்தக் கருவி இயங்கும் நிலைக்குக் கொண்டுவரப் படவில்லை. பின்னர் இது 1958 இல் காபிபுல்லினால் நிறைவாக்கப்பட்டது.
இவர் ஓர் நிலக்கிழார் குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவர் தன் இளமைக் காலத்தை நதேழ்தினோவிலும் இலைழ்செவீவிலும் கழித்தார். இவர் 1922 இல் கழான் வணிக் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார். பின்னர் கழான் மாநிலப் பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்பியல் கணிதவியல் புலத்தில் ஆசிரியராக சேர்ந்தார். இவர் 1927 இல் பல்கலைக்கழகப் பட்டத்தைப் பெற்றதும் அங்கே சிறப்பு வானியலாளர் ஆனார்.
இவர் யாகோவ்கின் உடன் இணைந்து சூரிய அளவு சார்ந்த நோக்கீடுகளைக் குறைக்கும் முறையை வளப்படுத்தினார். குறிப்பாக பெல்கோவிச் இருமைத் தீர்வுள்ள அளபுருபன் மதிப்பைக் கண்டறியும் புதிய அடிப்படை முறையை முன்மொழிந்தார். இந்த அள்புருபனின் மதிப்பு 0.62 ஆகவும் 0.71 ஆகவும் அமைந்தது. இவை பின்னர் பொதுக் கருத்தேற்பைப் பெற்றன.
தென் சூடான் அதிகாரிகளின் அறிக்கைப்படி, பெருமளவில் எண்ணெய் வயல் பணியாளர்கள் பயணித்ததால் வானூர்தி பெருஞ்சுமையாக இருந்துள்ளது. தென் சூடான் அரசாங்கத்தின் செய்தித் தொடர்பாளர் ஒருவர், குழுவில் குறைந்தது 18 பேர்கள் இருந்ததாக கூறினார். ஆரம்பத் தகவல்களின்படி, பலி எண்ணிக்கை பல்வேறாக இருந்தது. ஆனால் தென் சூடானின் போக்குவரத்து அமைச்சர், குஒங் தன்ஹியர் கத்லோக் மொத்தம் 37 பேர்கள் பலியானதாக அறிக்கையில் தெரிவித்தார். சம்பவத்தின்போது, வானூர்தி சேவைபணியாளர்கள் குழுவில் ஐந்து ஆர்மேனியர்களும், உருசியர் ஒருவரும் உள்ளடக்கியதாக காணப்படுகிறது. முதற்கட்ட தகவல்படி, மூன்று பயணிகள் உயிர் தப்பியதாகவும், அம்மூவரில் ஒருவர், அவருக்கு சம்பந்தமற்ற 13-மாத கைக்குழந்தை ஒன்றை கையிலேந்தியபடி இருந்துள்ளார். பின்பு, மூவரில் ஒருவர் வைத்தியசாலையில் இறந்துள்ளார். அவர், சேவைபணியாளரில் ஒருவரென மூலத்தில் உள்ளது.
விபத்துக்குள்ளான இவ்வானூர்தி, 1971-ம் ஆண்டு தாஷ்கண்ட் வானூர்தி தயாரிப்பு சங்கம் எனும் கூட்டுக் குழுவால் உருவாக்கப்பட்டதாகும். சுருக்கமாக, ஏஎன்-12 வானூர்தி என்றழைக்கப்படும் இந்த வானூர்தி ஆன்டோனோவ் ஏஎன்-12பிகே பெயருடைய இது, ஒரு சரக்கு வானூர்தியாகும். இஒய்-406 எம்எஸ்என் 01347704 , என்ற பதிவுற்ற இச்சரக்கு வானூர்தி, நேச சேவைகள் வரையறை எனப்படும் தளவாடங்கள் நிறுவனம், குத்தகை அடிப்படையில் தாஜிகிஸ்தான் ஆசியா எய்ர்வேசு வான் போக்குவரத்து நிறுவனத்தால், தென் சூடான் சூபா வானூர்தி தளத்தில் இயக்கி வந்ததாக மூலத்தின் மூலம் அறியப்பட்டது.
விபத்துக்குள்ளான இவ்வானூர்தி, தெற்கு சூடான் தலைநகர் சூபா சர்வதேச வானூர்தி தளத்திலிருந்து , வடகிழக்கு பிராந்தியத்திலுள்ள எண்ணெய் வயலான பலோய்ச் வானூர்தி தளம் நோக்கிப் புறப்பட்டது. சூபா வானூர்தி தளத்தின் 13-ம் எண் ஓடுபாதையில் மேலேறிய அவ்வானூர்தி, சிறிது நேரத்தில் எதிர்த்திசையிலுள்ள 1100 மீட்டர் உயரமுள்ள ஒரு மலையை கடந்து வெள்ளை நைல் நதியின் பகுதியில் விபத்தானதாக மூலத்தில் உள்ளது.
2015 சூபா ஏஎன்-12 வானூர்தி விபத்து , 2015-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 4-ம் திகதி தெற்கு சூடான் தலைநகர் சூபாவில் வெண் நைல் பகுதியில் ஏற்பட்டது. இந்த விபத்தின்போது 6 விமான சேவைப் பணியாளர்கள், 12 பயணிகள் இருந்துள்ளனர். நம்பகத்தக்க மூலத்தின்படி 37 பேர்கள் இவ்விபத்தில் பலியாகியுள்ளனர். மேலும் இந்நிகழ்வில் ஒரு இளம் பயணரும், மற்றும் ஒருவயது பெண் குழந்தையும் உயிருடன் இருந்தது கண்டறியப்பட்டது.
கிழக்கு ஆர்மேனியா 19 ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஈரானியர்களின் கையில் இருந்தது. அதன் பின்னர் ஏற்பட்ட துருக்கிமென்சாய் உடன்படிக்கையின் படி உருசியப் பேரரசிடம் கொடுக்கப்பட்டது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முதற்பகுதியின் முடிவில் மேற்கு ஆர்மேனியாவை உள்ளடக்கிய ஆர்மேனிய பீடபூமியில் ஓட்டாமான் பேரரசின் செல்வாக்கு நிறைந்த பகுதிகள் ஓட்டோமான் கோளம் எனவும் உருசியச் செல்வாக்கு மிக்க இடங்கள் உருசிய கோளம் எனவும் எல்லைகள் உருவாயின. பின்னர் பல நூற்றாண்டுகளாக நடைபெற்ற பல்வேறு உருசியப - பாரசீகப் போர்களின் காரணமாக குவஜார் ஈரானியப் பகுதியில் உருசியப் பேரரசிற்கு ஏற்பட்ட இழப்பிற்கு ஈடு செய்யும் பொருட்டும் காகசீயம் மற்றும் கிழக்கு ஆர்மேனியா பகுதிகள் உருசியாவால் கைப்பற்றப்பட்டது.
ஆர்மேனிய மேட்டுநிலங்கள் ; என்றறியப்படும் ஆர்மேனிய உயர்நிலம் அல்லது ஆர்மேனிய பீடபூமி , சுருக்கமாக ஆர்மேனியா மத்திய கிழக்கு நாடுகளின் தென்பகுதியிலுள்ள மிகவும் உயர்ந்த மூன்று பீடபூமிகளுள் ஒன்றாகும். மேற்கில் ஏகேயன் கடற்கறைத் தாழ்நிலப் பகுதிகளிலிருந்து அனடோலியன் பீடபூமிவரை மெல்ல மெல்ல உயர்ந்து, கப்பதோக்கியாவின் கிழக்குப் பகுதிவரை பரவியுள்ளது. தென்கிழக்கில் கடல் மட்டத்திலிருந்து ஈரானியப் பீடபூமிவரை சட்டென உயர்கிறது. காகஸ் மலைத்தொடர் வடகிழக்கே ஆர்மேனிய பீடபூமி வரை விரிவடைகிறது. இதன் தென்கிழக்கில் ஆர்மேனிய மெசபடோமியா அமைந்துள்ளது.
பண்டையக் காலம் முழுவதும் மற்றும் மத்திய காலங்களில் ஆர்மேனிய மேட்டுநிலமானது, சாசானியப் பேரரசு, பைசாந்தியப் பேரரசு, பார்த்தீனியப் பேரரசு, அரபுக் கலீபா ஆகியவற்றின் போட்டிப்பிரதேசமாக இருந்தது. தொடக்க நவீன காலகட்டத்திலிருந்து இப்பகுதி ஈரானிய சபாவிட் பேரரசின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது. பதினேழாம் நூற்றாண்டில் பொங்கியெழுந்த் ஒட்டோமான் பேரரசு மற்றும் சாபாவிடியப் பேரரசு ஆகியவற்றுக்கிடையே ஏற்பட்ட பல்வேறு போர்களில் இறுதியாக ஓட்டோமான்-சாபாவிடியப் போரின் விளைவாக மேற்கு ஆர்மேனியப் பகுதி சுஹாப் உடன்படிக்கையின் படி ஓட்டோமான் பேரரசின் வசமானது.
இப்பகுதியில் வரலாற்று காலத்திலிருந்தே ஆர்மேனியர்கள் பெரும்பான்மையின்ர் வாழ்கின்றனர். மேலும் சிறுபான்மை ஜியார்ஜியன்கள், அசிரியர்கள், கிரேக்கர்கள் ஆகியோரும் வாழ்கின்றனர். இதன் மேற்குப் பகுதியில் குடியேறிய கிறித்துவர்கள், ஆர்மேனிய இனப்படுகொலை காரணமாக அழிக்கப்பட்டனர். மேலும் சிறிதளவு கிரேக்க இனப்படுகொலைகள், அசிரிய இனப்படுகொலைகள் ஆகியவற்றின் காரணமாகவும் இப்பகுதியின் மக்கள் இனங்கள் அழிக்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது இங்கு ஆர்மேனியர்கள், குர்துகள், அசர்பைஜான்கள், துருக்கியர்கள், ஜியார்ஜியர்கள் ஆகியோர் வாழ்கின்றனர்.
ரிச்சர்ட் ஹோவன்னிசன் என்பவரது கூற்றின் படி ஆர்மேனிய இனப்படுகொலையானது சிறந்த மேட்டு நிலமான ஆர்மோனியாவில் வாழ்ந்த அம்மக்களின் உடல் மற்றும் ஆர்மோனியர்களது உடல் மற்றும் அவர்கள் வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகளை அழித்து அப்பகுதிக்கு கிழக்கு அனடோலியா என்ற பெயரைப் பெற்றுத் தந்தது. ஆர்மீனிய இனப்படுகொலை மற்றும் முதல் உலகப்போரினால் ஓட்டோமான் பேரரசு கலைக்கப்படும் வரை இப்பகுதி துருக்கி, ஈரான், சோவியத் ஒன்றியம், ஆகியவற்றின் எல்லைகளாக இருந்தது. பின்னர் ஜியார்ஜியா மற்றும் அசர்பைஜானின் பகுதிகளாக மாறியது.
பண்டைய காலத்தில் இப்பகுதி ஆர்மேனிய வரலாற்றில் ஆர்மேனியா மேஜர் என அழைக்கப்பட்டது ஆர்மேனியாவுடன் தொடர்புடைய பண்டைய அரசியல் நிலப்பிரிவுகளில் ஆர்மேனிய மேட்டுநிலமும் ஒன்றாக அறியப்படுகிறது. மற்றவை முறையே ஆர்மேனியா மைனர் , சிசிலியாவின் ஆர்மேனியப் பேரரசு அல்லது சிசிலியா ), கொம்மாகீன் ஆகியவையாகும். மத்திய காலத்தில் துருக்கியர்கள் பெருமளவில் ஆர்மேனிய மேட்டு நிலங்களில் குறியேறினார்கள்.
மேலும் ஆர்மேனிய பீடபூமியானது இரும்புகால மையமாகக் கருதப்படுகிறது மேலும் கி.மு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளின் பிந்தைய இரும்பு காலம் பற்றிய ஆதாரஙகள் கிடைத்த முதல் பகுதி இதுவேயாகும். முந்தைய இரும்பு காலத்தில் இதன் பெரும்பகுதி வான் பேரரசுவிற்கு உட்பட்ட பகுதியாக இருந்தது. பின்னர் இது மேதார்கள் மற்றும் ஒரோன்டிட் பேரரசின் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது.
கி.மு. 4000 முதல் கி.மு.1000 வரை இங்கு இரும்பு, செம்பு, வெண்கலம் ஆகியவற்றாலான கருவிகளும், ஆபரணங்களும் பெருமளவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டுள்ளன. மேலும் அவை இதன் அண்டைய நாடுகளுக்கு வணிகப்பரிமாற்றங்களும் செய்யப்பட்டன. மேலும் இப்பகுதி ஏதேன் தோட்டங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம் என தொன்மவியல் நம்பிக்கைகளும் பாரம்பரியமாக காணப்படுகிறது.
கில்காமேசு என்ற பண்டைய கிரேக்க நூலில் ஆர்மேனிய பீடபூமியில் அமைந்திருந்த அராட்டா என்ற பகுதியைப் பற்றி விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
பண்டைய பாரசீகர்கள் இதனைப் "பார்சா" என அழைத்தனர். ஆங்கிலத்தில் "பெர்சப்பொலிஸ்" என அழைக்கப்படும் இது கிரேக்கத்தில் வழங்கிய "பெர்செபொலிஸ்" என்ற சொல்லில் இருந்து உருவானது. கிரேக்கச் சொற்களான "பெர்செ" , "பொலிஸ்" என்பவற்றின் பொருள் "பாரசீக நகர்" என்பதாகும். பிற் பழங்கால பாரசீகர்களின் நம்பிக்கையின்படி, இந்நினைவுச் சின்னம் "சம்சித்" என்னும் தொன்மவியல் பாத்திரத்தினால் கட்டப்பட்டது. ஆதலால், சஸ்சானிய காலத்திலிருந்து இப்பகுதி "தகிட் இ சம்சித்" (- ; என, "சம்சித்தின் அரியணை" என்ற பொருளில் அழைக்கப்படுகிறது. இதற்கு "நாற்பது தூண்கள்/மினார்கள்" என்ற பெயரும் ( உள்ளது.
பெர்சப்பொலிஸ் கூர் ஏரியுடன் கலக்கும் சிறிய புல்வார் ஏரிக்கு அண்மையில் அமைந்துள்ளது. இப்பகுதி 125,000 சதுர மைல் மேல் தளத்தைக் கொண்டுள்ளது. இதன் ஒரு பகுதி செயற்கையாக கட்டப்பட, இன்னொரு பகுதி கிழக்கில் உள்ள "கருணை மலை" பக்கம் உள்ள மலையை வெட்டி கட்டப்பட்டுள்ளது. ஏனைய மூன்று பக்கங்கள் நிலச் சரிவுடன் பல்வேறு அளவு உயரங்களில் தொடர்ச்சுரவினால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. உயரத்திலிருந்து உயர்ந்து மேற்குப் பக்கத்தில் இரட்டை படிக்கட்டு கட்டப்பட்டிருந்தது. அங்கிருந்து மேல் நோக்கி சிறிய சரிவு அமைந்திருந்தது. மேல் தள மட்டம் கட்டப்பட மண்ணும் பெரும் பாறைகளும் கொண்டு பள்ளங்கள் நிரப்பப்பட்டு உலோக பற்றுக்கருவிகளும் இணைக்கப்பட்டன.
பெர்சப்பொலிஸ் , பாரசீக மொழி: - அல்லது பார்சே , "பாரசீகர்களின் நகர்" எனப் பொருள்படும்) என்பது அகாமனிசியப் பேரரசின் சடங்குக்குரிய தலைநகரமாக விளங்கியது. பெர்சப்பொலிஸ் ஈரானிய பார்ஸ் மாகாணத்தில் உள்ள சிராஸ் நகரிலிருந்து தூரம் வடகிழக்கில் அமைந்துள்ளது. ஆரம்ப பெர்சப்பொலிஸ் இடிபாடுகள் கி.மு. 515 ஆம் ஆண்டு காலத்துக்குரியன. இது அகாமனிசியப் பாணி கட்டடக்கலையின் முன்மாதிரியாக உள்ளது. 1979 இல் ஐக்கிய நாடுகள் கல்வி, அறிவியல், பண்பாட்டு நிறுவனம் பெர்சப்பொலிஸ் இடிபாடுகளை உலகப் பாரம்பரியக் களம் என அறிவித்தது.
சுமார் கி.பி 519 இல், அகன்ற படிக்கட்டு கட்டட வேலைகள் ஆரம்பமாகின. தரையில் மேலே உயரத்தில் மேல் தளத்தின் பிரதான நுழைவுக்கு படிக்கட்டு அமைக்கப்பட ஆரம்பத் திட்டம் இருந்தது. இரட்டைப் படிக்கட்டு எனப்படும் பெர்சப்பொலிஸ் படிக்கட்டு பெருஞ்சுவரின் மேற்குப் புறத்தில் சமச்சீராகக் கட்டப்பட்டது. 111 படிகள் அகலத்தில் விரிவுடனும், உயரத்துடனும் அளவிடப்பட்டுள்ளது.
தொல்பொருளியல் ஆதாரங்களின்படி பெர்சப்பொலிசின் ஆரம்ப இடிபாடுகள் கி.மு 515 ஆம் ஆண்டு காலத்துக்குரியவை. 1930 களின் ஆரம்பத்தில் பெர்சப்பொலிசில் ஆய்வு செய்த பிரான்சிய தொல்பொருளியல் ஆய்வாளர் அன்ரே, பெர்சப்பொலிசுக்கான பகுதியை சைரசு தெரிவு செய்திருந்தாலும், முதலாம் டாரியஸ் மேல் தளத்தையும், பெரிய மாளிகைகளையும் கட்டினார் என நம்புகிறார்.
டாரியஸ் அபடனா மாளிகை, சட்ட மன்ற மண்டபம், பிரதான அரச கருவூலம், அதனுடைய சுற்றுப்பகுதி போன்றவற்றைக் கட்டுவதற்கு அவர் ஆணையிட்டார். இவை அவருடைய மகன் பெரிய செரெக்ஸ் மன்னருடைய ஆட்சிக் காலத்தில் நிறைவுற்றன. அகாமனிசியப் பேரரசு வீழ்ச்சி வரை மேல் தளக் கட்டடங்களின் கட்டுமானங்கள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன.
இந்நெருக்கடி பல கட்டங்களாக நடந்தது. உலோன் நோல் அரசாங்கத்திற்கும் கமியூனிச கெமர் ரூச் கட்சியினருக்கும் 1970 முதல் 1975 வரையில் நிகழ்ந்த உள்நாட்டுப்போர் முதல் நெருக்கடியாகும். கெமர் ரூச் படையினர் மீது 1969 முதல் 1973 வரையிலான அமெரிக்காவின் தீவிர குண்டு வீச்சுத் தாக்குதலும் முதல் கட்ட நெருக்கடியிலேயே குறிக்கப்படுகிறது. வியட்நாம் போரை வெற்றி கொள்ளும் நோக்கத்தில் வடக்கு வியட்நாமியப் படைகள் கெமர் ரூச் படையினரின் பாதுகாப்பு இடங்கள் மற்றும் அடித்தளங்களை அழித்த நடவடிக்கைகளும் இந்நெருக்கடியின் ஒரு பகுதியாகும். 1975 முதல் 1979 வரையிலான கெமர் ரூச் கட்சியினரின் ஆட்சிக்காலம் இரண்டாவது கட்ட நெருக்கடிக் காலமாகும். 8 மில்லியன் கம்போடிய மக்களில் நான்கில் ஒரு பகுதியினரை கெமர் ரூச் ஆட்சியாளர்கள் படுகொலை செய்தனர்.
கம்போடிய அரசாங்கத்தையும் வியட்நாமியர்களையும் எதிர்த்து நடைபெற்ற கொரில்லா போர் 1991 ஆம் ஆண்டுவரை நீடித்தது. ஆயிரக்கணக்கான கம்போடியர்கள் தொடர்ந்து தாய்லாந்தில் உள்ள அகதிகள் முகாமை நோக்கி அல்லது தாய்லாந்து எல்லையை நோக்கி இடம்பெயர்ந்து தஞ்சமடைந்தனர். 2,60,000 மக்கள் அகதிகளாக வெளிநாடுகளுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். இவர்களில் பாதிமக்கள் குறிப்பாக அமெரிக்காவில் குடியேறினர். கம்போடியாவின் மனிதாபிமான நெருக்கடி நடவடிக்கைகளின் இறுதிகட்டம் 1991 – 1993 ஆம் ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்தது. வியட்நாம் கம்போடியாவை விட்டு விலகியது. மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு அரசாங்கத்தை அமைக்க ஐ.நா. வழிவகுத்தது. 3,60,000 கம்போடியர்கள் அகதிகள் முகாமை மூடிவிட்டு தாய்நாட்டை நோக்கி மீள்குடியேற்றத்திற்காக அனுப்பப்பட்டனர்.
1979 ஆம் ஆண்டில், வியட்நாம் கம்போடியாவின் மீது படையெடுத்து அங்கு ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த கெமர் ரூச்சை தூக்கி எறிந்தது. வியட்நாமும் கம்போடியாவும் அரசாங்கத்தை உருவாக்கி அடுத்த 12 ஆண்டுகளுக்கு ஆட்சி புரிந்தன. கெமர் ரூச் கட்சியினரும் இதர குழுக்களும் வியட்நாமிய ஆக்ரமிப்பாளர்கள் மீதும் கம்போடிய அரசாங்கத்தின் மீதும் கொரில்லா முறையில் தொடர்ந்து சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். 1979 மற்றும் 1980 ஆம் ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட கலவரங்கள் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து அச்சுறுத்திய பஞ்சம் ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பிக்க ஆயிரக்கணக்கான கம்போடியர்கள் தாய்லாந்து நாட்டின் எல்லையை நோக்கி ஓடினர்.
கம்போடியாவின் மனிதாபிமான நெருக்கடிகள் 1969 தொடங்கி 1993 வரையில் நிகழ்ந்த தொடர்ச்சியான சில நிகழ்வுகளுடன் தொடர்பு கொண்டுள்ளது. கம்போடிய மக்களுக்கு இந்நிகழ்வுகளால் மரணம், இடப்பெயர்ச்சி அல்லது வெளிநாடுகளில் இருந்து மீள்குடியேற்றம் முதலிய இடர்பாடுகள் ஏற்பட்டன.
மனிதநேய அமைப்புகள் நெருக்கடியின் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டு "நிலப் பாலம்" அமைத்துக் கொடுத்தது அதுவரையில் இல்லாத மிகப்பெரிய மனிதாபிமான உதவியாகக் கருதப்படுகிறது.
வியட்நாமில் முதல் அஞ்சல்தலைகள் 1862ல் பிரான்சின் குடியேற்றவாத நிர்வாகத்தினால் வெளியிடப்பட்டது. அக்காலத்தின் தொடக்கத்தில் வெளியிடப்பட்டவை "பொது பிரெஞ்சு குடியேற்றவாதத் தொடர்கள்" ஆகும். 1880, , . 1880ல் இவற்றுட் சில அஞ்சல்தலைகள், உள்ளூரில் மேலச்சு இடப்பட்டு கொச்சின்சைனா , அன்னம் மற்றும் தொன்கின் , பிரெஞ்சு இந்தோசீனா ஆகிய பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்படல்தலகள்டன. பின்னர், பிரெஞ்சு இந்தோசீனாவின் நீண்டகால அஞ்சல்தலைகள் வெளியாகின. பிரெஞ்சு இந்தோசீனா என்பது தற்கால வியட்நாம், கம்போடியா, லாவோசு ஆகிய நாடுகளை உள்ளடக்கியிருந்தது. வியட்நாமுக்கெனத் தனியான அஞ்சல்தலைகள் முதலில் வெளியானது 1945ல் ஆகும்.