polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
சுல்தான் கியாஸ்-உத்-தின் சைன்-உல்-அபிதீன் காஷ்மீரின் பன்மைத்துவ சமுதாயத்தில் அமைதி மற்றும் நல்லிணக்கத்தை வளர்ப்பதில் பிரபலமான அவர், சுமார் 40 ஆண்டுகளாக முழு காஷ்மீர் பிராந்தியத்தையும் ஆட்சி செய்தார். அவர் தனது ஆட்சிக் காலத்தில் காஷ்மீரை மீட்டெடுக்கவும் மறுசீரமைக்கவும் ஒரு உத்தரவு பிறப்பித்தார். வழக்கமான வெளிநாட்டிலிருந்து படையெடுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கு முற்றிலும் மாறாக, அவரின் கீழ் தான் ‘காஷ்மீரியத்’ எனப்படும் காஷ்மீர் மக்களின் ‘சமூக மற்றும் கலாச்சார உணர்வு’ உருவாக்கப்பட்டது
தென் அரேபியா, கிண்டாஹீரா, காசன் என்னும் நாடுகள் மட்டும் அமைதியான ஆட்சி நடத்தி வந்தன. அவ்வமயத்தில் தோன்றிய முகம்மது நபி சமயத்தையும், நாட்டுப்பற்றையும் ஒருங்கே வளர்க்க விரும்பினார். அவர் ஒரு பெரிய மதத்தை நிறுவியதோடு, அரேபியாவையும் ஒற்றுமைப்படுத்தினார். அவருக்கிருந்த பல அரசியல் பகைவர்களை வெல்லவேண்டியது அவசியமாயிருந்தமையால், அவரைப் பின்பற்றியவர்களும் படையமைப்பு முறையில் இயங்க வேண்டியதாயிற்று. 630-ல் மக்காவை முகம்மது கைப்பற்றினார். 632-ல் அவர் இறந்தபோது, அரேபியா ஐக்கியமடைந்த ஒரு நாடாக விளங்கிற்று.
முகம்மதுக்குப் பிறகு முதல் கலீபாவாக வந்தவர், அபுபக்கர் என்பவர். இவன் சமயப்பற்று மிகுந்தவர். இவருக்குப் பிறகு வந்த உமர் பாரசீகர்களை வென்று, பஸ்ரா முதலிய நகரங்களை நிர்மாணித்தார். சில ஆண்டுகள் தமாஸ்கஸ், எருசலேம் ஆகிய நகரங்கள் அராபியர் வசமாயின. 640-ல் அராபியர்கள் எகிப்தின் மேல் படையெடுத்து, அலெக்சாந்திரியாவைக் கைப்பற்றி, கைரோ நகரை நிர்மாணித்தனர். அக்காலத்தில் பாரசீகம் முழுவதும், அரேபியாவிற்கு அடிப்ணிந்திருந்தது. உஸ்மான் என்னும் கலீபா காலத்தில் ஆர்மீனியா, ஆசியா மைனர், கார்த்தேஜ் முதலிய இடங்களை அராபியர் வென்றனர். 655-661-ல் அலி என்னும் கலீபா ஆண்டார். இவர் காலத்தில் நாட்டில் கலகம் உண்டாகிச் சிப்பின் என்னுமிடத்தில் நடந்த போரில், இவன் தோல்வியுற்று முடிதுறக்க வேண்டியதாயிற்று. அப்போது ஏற்பட்ட உமாயிது வமி சம் தமாஸ்கஸைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆளப்பட்டது
உமாயிது வமிச ஆட்சியின் முதற்பகுதியில் எப் போதும் நாட்டில் போரும் குழப்பமுமாகவே இருந்தது. உமாயிது வமிசம் கி. பி. 750 வரையில் ஆட்சி புரிந்தது!
இஸ்லாமியப் பேரரசு ஸ்பெயினிலிருந்து இந்தியா வரை பரவியிருந்ததாயினும், அரேபியா அப்பேரரசின் ஒரு மாகாணமாகவே இருந்துவந்தது. அன்றியும் 762-ல் அபுல் அப்பாஸ் என்பவன் கலீபாவாக ஆனவுடன் முஸ்லிம் பேரரசின் தலைநகரம் தமாஸ்களிலிருந்து பக்தாதிற்கு மாற்றப்பட்டது. அவனோடு அப்பாசிது பரம்பரை ஆளத் தொடங்கிற்று. 7ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கார்மேத்தியர்கள் என்னும் ஒரு கூட்டத்தாரடைய கலகம் ஏற்பட்டது. அவர்கள் தலைவன் அபுதாகிர் என்பவன். அவன் இருந்தவரையில் அக்கலகக்காரர்கள் மத்திய, தென் அரேபியா முழுவதையும் வென்று ஆண்டனர். கி. பி. 985க்குப் பிறகு, அவர்களுடைய ஆட்சி ஒடுங்கி மறைந்தது. ஆயினும் அவர்களுடைய அதிகாரம், தென் அரேபியாவிலுள்ள பெதுவினர் கைக்கு மாறிற்று.
கி. பி. 6-ஆம் நூற்றாண்டில் பாரசீகர்கள் தென் அரேபியாவை வென்று, யெமன் பிரதேசத்தில் கவர்னர் ஒருவரை நியமித்தனர். அதே காலத்தில் அரேபியாவின் வடமேற்குப் பகுதியில் ஜப்னீடு என்னும் வமிசம் ஆண்டு வந்ததாகத் தெரிகிறது. இவர்கள் ஆண்டது காசன் என்னும் பிரதேசம். இவ்வரசர் களில் ஹரீது இபன்-ஜபாலா என்பவன் முக்கியமான வன். ஜஸ்டீனியன் என்னும் ரோமானியப் பேரரசன் ஹரீதை அராபியர்களுடைய மன்னன் என்று அங்கிகரித்தான். . கி. பி. 583-ல் ஹரீது இறந்தபிறகு, அந்த அரசு பலவாகச் சிதறிற்று. 5ஆம் நூற்றண்டிறுதியில் மத்திய அரேபியாவில் ஆகில்-அல்-முரார் என்பவனுடைய வமிசம் ஒன்று ஆண்டு வந்ததென்றும், ஒரு காலத்தில் அது மத்திய தென் அரேபியா முழுவதும் ஆண்டு வந்தது என்றும் தெரிகின்றது. இந்த பரம்பரைகளைத் தவிர வேறு ஒழுங்கான ஆட்சியொன்றும் அக்காலத்தில் அரேபியாவில் இல்லை.
அரேபிய வரலாறு அரேபியாவின் மிகப் பண்டைய வரலாற்றை மிகுதியாக அறிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அரபு இலக்கியங்களில் கூறப்படும் பண்டைய வரலாறு பெரும்பாலும் கதையென்றே கொள்ளற்பாலது. 19 ஆம் நூற்றாண்டில் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட பல கல்வெட் டுக்களிலிருந்து, 3000 ஆண்டுக்கு முன்பும் அந்நாட்டில் பல நாகரிக இராச்சியங்கள் தோன்றி அழிந்திருப்பது தெரியவருகிறது. கி. மு. 1200-650 வரை மினேயன் இராச்சியம் யெமன் பிரதேசத்தில் ஆண்டு வந்தது. இதற்குப் பிறகு ஆண்டது பெயன் இராச்சியம். பெயன் ஆட்சியில் கி. மு. 10-7 ஆம் நூற்றாண்டு வரை முகாரிபுகளும், கி. மு. 650-115 வரை சாபா அரசர்களும், பிறகு இம்யாரித்துக்களும் ஆண்டனர். கி. பி. முதல் சில நூற்றாண்டுகளில் அபிசீனியர்களுக் கும் அராபியர்களுக்கும் சமயச் சார்பான பூசல்கள் சில நிகழ்ந்தன.
1867-இல் இறந்தபின், இவன் மகன் அப்துல்லா ஐந்து ஆண்டு ஆண்டான். இவனுக்குப் பிறகு அந்நூற்றாண்டு இறுதிவரையில் ஆண்ட மன்னர்கள் காலத்தில், அரேபியாவில் அரசியல் குழப்பமே மிகுந்திருந்தது. இரசிய விவகாரங்களில் துருக்கி தலையிட்டுக் கொண்டிருந்ததால், அரேபியாவில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்ட முற்படவில்லை. அக்காலத்தில் முகம்மது இபன் இரசீத்து என்பவன் தன்னுடைய திறமையால் தன் அதிகாரத்தை அரேபியாவில் நிலைநாட்டிக் கொண்டான். அவன் ஆட்சியைப் பலரும் புகழ்ந்தனர்.
11ஆம் நூற்றாண்டில், அப்பாசிது கலீபாவையே தலைவராக அராபியர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர். இதற்கு அக்கலீபாவின் படைத் தலைவனான செல்ஜுக் மாலிஷா போரில் அடைந்த வெற்றிகளே காரணம். 16ஆம் நூற்றாண்டில் நாட்டின் பெரும்பகுதி துருக்கியின் ஆதிக்கத்தின்கீழ் வந்தது. 1633-ல் காசிம் என்னும் யெமன் பிரதேசப் பிரபு ஒருவன் துருக்கர்களை விரட்டிச் சுதேச ஆட்சியை நிறுவினான். அவ்வாட்சி 1871 வரையில் நடந்தது.
18ஆம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியில் முகம்மது இபன் அப்துல் வாகாபு என்பவன் முகம்மது இபன்சவுத் என்னும் சிற்றரசனோடு சேர்ந்துகொண்டு, இசுலாமில் மிகுந்த நம்பிக்கையுள்ள வீரர்கள் சேர்ந்த, ஒரு பெரும் படையைத் திரட்டித் துருக்கியின் ஆதிக்கத்தை, எதிர்த்துப் போராடி, அராபிய ஐக்கியத்தை அமைத்தான்.
1872-இல் துருக்கியின் உத்தரவின் மேல் எகிப்தியப் படைகள் அரேபியாவில் வந்து மக்கா முதலிய இடங்களைக் கைப்பற்றின. வா காபி இயக்கம் சில ஆண்டுகளில் மறைந்தது. ஆயினும் அரேபியாவில் தொடர்ந்திருந்து, அந்நாட்டை அடக்கியாள எகிப்தியர்களுக்கும் முடியவில்லை.
10ஆம் நூற்றாண்டில், அரேபியா சிறு நாடுகளாகப் பிரிந்து போயிற்று. மக்காவும் மதீனாவும் அரபுப் பிரபுக்கள் இருவரால் ஆளப்பட்டு வந்தன. அவர்கள் பக்தாதிலிருந்த கலீபாவின் மேலதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டனராயினும், சுயேச்சையாகவே இருந்தனர்.
இவர் வெகுசனங்களின் தலைவராகவும், சுதந்திர போராட்ட வீரராகவும், சமூக சீர்திருத்தவாதியாகவும் இருந்துள்ளார். சுதந்திரம் வரை இவர் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக போராடினார். பிரித்தன் இராச்சியம் முடிவடைந்த பின்னர், இவரது பணி விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் தொழிலாள வர்க்கத்தின் நலனுக்காக அரசியல் மற்றும் சமூக முனைகளில் இருந்தது. இவர் சென்னை தொழிற்சங்க வாரிய உறுப்பினராகவும் இருந்துள்ளார். மது தடை பிரச்சினைகள் குறித்து பிரகாசம் பந்துலு அரசாங்கத்தை வீழ்த்துவதில் இவர் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.
இவர் விவசாயிகள், பின்தங்கிய வகுப்புகள், பலவீனமான பிரிவுகள் மற்றும் இவரது காலத்தின் மிக முக்கியமான தலைவர்களில் ஒருவராக இருந்தார். இவர் மிகச் சிறிய வயதிலேயே பாலசாவில் உப்பு சத்தியாக்கிரகத்தில் பங்கேற்றபோது கைது செய்யப்பட்டார். வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தில் இலட்சண்ணாவும் பங்கேற்றுள்ளார். பிரித்தன் இராச்சியத்திற்கு எதிரான அச்சமற்ற இவரது போராட்டத்திற்காக இவருக்கு சர்தார் என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது.
டாக்டர் கௌத் இலட்சண்ணா 1909 ஆகஸ்ட் 16 ஆம் தேதி ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் சிறீகாகுளம் மாவட்டத்தின் சோம்பேட்டை மண்டலத்தின் பருவா என்ற கிராமத்தில் சௌடையா மற்றும் ராஜம்மா ஆகியோருக்கு எட்டாவது குழந்தையாக பிறந்தார். இவர் யசோதா தேவி என்பவரை மணந்தார். இவரது மனைவி 1996 இல் இறந்தார்.
2006 ஏப்ரல் 19 அன்று விசாகப்பட்டினத்தில் தனது 98 வயதில் இறந்தார். இவரது மகன் ஷியாமா சுந்தர் சிவாஜிசோம்பேட்டையைச் சேர்ந்த சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்தார். மேலும், ஜான்சி மற்றும் சுசீலா என்ற இரு மகள்களும் உள்ளனர்.
பயணிக்கும் பல கப்பல்களைப் பாதித்து பலர் உயிரிழக்கக் காரணமான ஆர்ப்பரிக்கும் ஆற்றைப் புத்தர் அமைதிப்படுத்துவார் என்ற நம்பிக்கையில் ஹை டோங் என்ற சீனத்துறவி கி.பி 713 இல் இச்சிலையின் கட்டுமானப் பணிகளைத் தொடங்கினார். இந்த திட்டத்திற்கான நிதிவரத்து அப்பகுதி வட்டார அலுவலர்களால் தடைபடவிருந்த நிலையில், அவர் தனது பற்றையும் நேர்மையையும் வெளிக்காட்ட தனது கண்களைத் தோண்டி எடுத்துகொண்டார் எனக் கூறப்படுகிறது. இருந்தபோதிலும், பாதியளவே முடிந்த சிலையின் கட்டுமானம் அவரது இறப்பிற்குப் பிறகு, போதிய நிதி இல்லாததால் தடைபட்டது. எழுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தாங் அரசமரபின் மண்டல இராணுவ ஆளுநரான வீ காவ் இந்த திட்டத்திற்கு அளித்த நிதியுதவியுடன் 803 ஆம் ஆண்டில் ஹை டோங்கின் சீடர்களால் கட்டுமானப் பணிகள் நிறைவடைந்தன.
லெஷென் மாபெரும் புத்தர் சிலை காதுகளை விடுத்து முழுவதும் கல்லால் கட்டப்பட்டுள்ளது. காதுகள் மட்டும் மரத்தால் செதுக்கப்பட்டு களிமண் பூச்சுடன் சிலையில் பொருத்தப்பட்டுள்ளது. 71 மீ உயரம் கொண்ட இச்சிலை தனது கைகளை தன் முழங்கால்கள் மேலிட்டு அமர்ந்தவாறு இருக்கும் மைத்ரேய புத்தரைச் சித்தரிக்கிறது. 15 மீட்டர் உயரமுள்ள தலை, 28 மீட்டர் அகலம் கொண்ட தோள்கள், 6 மீட்டர் நீளம் கொண்ட மூக்கு, 7 மீட்டர் நீளம் கொண்ட காதுகள் என்ற அளவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவரது மிகச்சிறிய கால் விரல் நகம், எளிதாக ஒரு நபர் அமர்ந்துகொள்ளும் அளவு பெரியதாகவுள்ளது.
லெஷென் மாபெரும் புத்தர் என்பது மைத்ரேய புத்தரைச் சித்தரிக்கும் வண்ணம் தாங் அரசமரபு காலத்தில் 713 மற்றும் 803 ஆண்டுகளுக்கு இடையில் கட்டப்பட்ட ஒரு உயரமான கற்சிலை. இது சீனாவின் சிச்சுவான் மாகாணத்தின் தெற்கு பகுதியில், லெஷென் நகரத்திற்கு அருகில், மின்ஜியாங், சிங்யீ மற்றும் தாது ஆறுகள் கூடுமிடத்தில், லிங்யுன் மலையிலுள்ள சுண்ணாம்பு காலச் செம்மண் படிம மணற்கற்களின் முகப்புப்பகுதியில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இச்சிற்பம் அதன் பாதங்களுக்கு கீழே ஆறுகள் பாயும்வகையில் உமை மலையை நோக்கியவாறு அமைந்துள்ளது.
மாபெரும் புத்தர் சிலை செதுக்கப்பட்டபோது, மழை மற்றும் சூரிய ஒளியில் இருந்து காக்கும் வண்ணம், ரோங் வட்டத்திலுள்ள மாபெரும் புத்தர் சிலையில் உள்ளதைப் போன்ற, ஒரு பெரிய, பதின்மூன்று மாடி உயர மரக்கட்டமைப்பு அமைக்கப்பட்டது. யுவான் அரசமரபின் இறுதிக்காலத்தில் நிகழ்ந்த போர்களில் இந்த மரக்கட்டமைப்பு மங்கோலியர்களால் அழிக்கப்பட்டு அகற்றப்பட்டது. அப்போதிருந்து, இச்சிலை இயற்கையின் தாக்கத்திற்கு உள்ளாகும் வண்ணம் திறந்தவெளியில் அமைந்துள்ளது.
இச்சிலை ஒரு மேம்பட்ட நுட்பமிக்க வடிகால் அமைப்புடன் ஒருங்கே அமைத்துக்கட்டப்பட்டுள்ளது. வானிலையால் ஏற்படும் தேய்மானத்தைக் குறைக்கும் நோக்கில், பொழிந்த மழைநீரை எடுத்துச் செல்லவும் சிலையின் உட்புறம் உலர்வாக இருக்கவும் சிலையின் பல்வேறு இடங்களில் செதுக்கப்பட்ட வடிகாற்குழாய்கள் இன்றும் செயல்பாட்டில் உள்ளன.
பாரிய கட்டுமானத்தின் விளைவாக குன்றின் முகப்புப்பகுதியிலிருந்து அகற்றப்பட்ட கற்கள் கீழே உள்ள ஆற்றில் கொட்டப்பட்டதின் விளைவாக ஆற்றின் நீரோட்டப்பாதை சற்று மாற்றமடைந்து கப்பல்கள் கடந்து செல்வதற்கு பாதுகாப்பாக அமைந்ததென கருதப்படுகிறது.
லெஷென் மாபெரும் புத்தர் காட்சிப்பகுதியும் அதனை உள்ளடக்கிய உமை மலை காட்சிப்பகுதியும் 1996 முதல் யுனெஸ்கோ உலகப் பாரம்பரியக் களம் எனப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.
இது உலகின் மிகப்பெரிய மற்றும் மிக உயரமான கல் புத்தர் சிலை. உலகில் தற்போது இருப்பனவற்றில் நவீனகாலத்திற்கு முந்தைய மிக உயரமான சிலை இதுவேயாகும்.
அது அமைந்துள்ள பெவிலியனில் ஆச்சேனிய கலைப் பொருட்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. அங்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ள பொருள்களில் பெரும்பாலான காட்சிப் பொருள்கள் பிரெடெரிக் ஸ்டாம்மேஷாஸ் என்பவரின் தனிப்பட்ட தொகுப்பாக இருந்தது. தன் சேகரிப்புகளைக் கொண்டு அருங்காட்சியகம் வைத்திருந்த இவர் 1915 ஆம் ஆண்டில் ஆச்சே அருங்காட்சியகத்தின் முதல் காப்பாட்சியர் என்ற பொறுப்பினை ஏற்றார். அப்போது நடைபெற்ற கண்காட்சியின் போது, ஆச்சே பெவிலியன் மிகவும் சிறந்த பெவிலியன் என்ற நிலையைப் பெற முடிந்தது. சிறந்த பெவிலியன் என்ற வெற்றியின் காரணமாக, ஸ்டாம்மேஷாஸ் ஆச்சேவின் சிவிக் மற்றும் இராணுவ ஆளுநர் முன்பு எச்.என்.ஏ. திட்டத்திற்கான ஒரு முன்மொழிவினை வைத்தார். அதனைத் தொடர்ந்து பெவிலியனை மீண்டும் ஆச்சேவுக்குக் கொண்டு வந்து அதை ஒரு அருங்காட்சியகமாகப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார்.
பணி நிறைவு பெற்ற பின்னர், ஸ்டாம்மேஷாஸ் தனது தனிப்பட்ட தொகுப்புகளைக் கொண்டு அமைந்திருந்த, 1,300 இனவழிப் பொருட்களை நெதர்லாந்தில் ஆம்ஸ்டர்டாம் நகரத்தில் அமைந்துள்ள காலனித்துவ நிறுவனத்திற்கு விற்றார். தற்போது அது டிராபென்மியூசியம் ஆகும். இந்தத் தொகுப்பில் தங்க நகைகள், அச்சென்னீஸ் ஆயுதங்கள், தாயத்துக்கள், புகைப்படங்கள் மற்றும் அன்றாடம் பயன்படுத்தட்டு வந்த பாத்திரங்கள் உள்ளிட்ட ஆச்சே கலைப்பொருட்கள் இருந்தன. அவை பல சிறப்பான அம்ம்சங்களைக் கொண்டு அமைந்திருந்தன. டிராபென்மியூசியத்திற்கு விற்கப்பட்ட கலைப்பொருள்களில் மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருதப்படுவது டேக்கு உமருக்குச் சொந்தமான தனிப்பட்ட அங்கி ஆகும். உமர், ஆச்சே போரின் போது டச்சுக்கு எதிரான கொரில்லாப் போராட்டத்தில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர்
ஆச்சே அருங்காட்சியகத்தின் முதலில் அமைந்திருந்த அசல் கட்டிடம் ஒரு பாரம்பரிய அச்சென்னீஸ் மேடை வீடு வடிவத்தினைப் போன்று இருந்தது. இந்த கட்டிடம் முதலில் 1914 ஆகஸ்ட் 13 ஆம் நாள் முதல் நவம்பர் 15 ஆம் நாள் வரை செமரங்கில் உள்ள டி கொலோனியேல் டென்டூன்ஸ்டெலிங் எனப்படுகின்ற காலனித்துவ மைதானத்தில் ஆச்சே பெவிலியனாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. ஆரம்பத்தில் பரவலாக இருந்த நோக்கம் இந்த மேடை வீடு போன்ற அமைப்பில் உள்ள வீடு அங்கிருந்து அகற்றப்பட்டு நெதர்லாந்திற்கு மாற்றப்படும் என்பதே ஆகும்.
பின்னர் இந்த கட்டிடம் ஆச்சேவில் உள்ள, தற்போது பண்டா ஆச்சே என்று அழைக்கப்பட்டு வருகிற கோயதராட்ஜாவிக்கு மாறியது, ஆகஸ்ட் 31, 1915 ஆம் நாள் முதல் முதல், கோயரட்ஜாவின் எஸ்ப்ளேனேட் என்ற இடத்தில் அதிகாரப்பூர்வமாக திறந்து வைக்கப்பட்டது, அருங்காட்சியகத்தின் முதல் காப்பாட்சியாளர் என்ற பொறுப்பினை ஸ்டாம்மேஷாஸ் ஏற்றுக்கொண்டார். முதல் பொறுப்பினை ஏற்ற அவர் 1933 ஆம் ஆண்டு வரை அருங்காட்சியகத்தில் அந்தப் பொறுப்பில் இருந்து வந்தார்.
இந்தோனேசியாவின் சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, இந்த அருங்காட்சியகம் ஆச்சே பிராந்திய அரசாங்கத்தின் சொத்தாக மாற்றம் பெற்றது. 1969 ஆம் ஆண்டில், டீக்கு ஹம்சா பெண்டஹாரா மேற்கொண்ட முன்முயற்சியின் காரணமாக, ஆச்சே அருங்காட்சியகம் பழைய இடத்திலிருந்து 10,800 மீ 2 நிலத்தில் ஜலான் சுல்தான் அலைதீன் மஹ்முத்ஸ்யானில் உள்ள தற்போதைய இடத்திற்கு இடமாற்றம் செய்யப்பட்டது.
ஆச்சே அருங்காட்சியகம் அல்லது பண்டா ஆச்சே மியூசியம் என்று பிரபலமாக அறியப்படும் ஆச்சே மாநில அருங்காட்சியகம் இந்தோனேசியாவின் பண்டா ஆச்சே என்னும் இடத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு அருங்காட்சியகம் ஆகும். இது இந்தோனேசியாவின் பழமையான அருங்காட்சியகங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆக 7 - கேரளத்தின் கோழிக்கோட்டில் தரையிறங்கிய விமானம், ஓடுதளத்தைத் தாண்டி ஓடி ஏற்பட்ட விபத்தில் 19 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.
ஆக 7 - கேரளத்தின் இடுக்கி மாவட்டத்தில் உள்ள மூணாறில் ஏற்பட்ட பெரும் நிலச்சரிவினால் 24 பேர் கொல்லப்பட்டனர். 40 பேர் மண்சரிவில் சிக்கிக் கொண்டனர்.
9 ஆகஸ்டு - இந்திய அரசு இயற்றிய 3 புதிய வேளாண்மைச் சட்டங்களை நீக்கக் கோரி பஞ்சாப், அரியானா மாநில உழவர்கள் நடத்தும் போராட்டங்கள், 2021 ஆண்டிலும் தொடர்ந்தது.
3 இந்திய-சீன எல்லைப் பதட்டத்தை முன்னிட்டு, இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோதி இராணுவப் படைத்தலைவர்களுடன், இந்திய-சீன எல்லைப்பகுதியில் உள்ள லடாக்கின் நிமு எல்லைச் சாவடியில் இந்திய இராணுவ வீரர்களுடன் உரை நிகழ்த்தினார்.
சூலை 20 - பஞ்சாப் மாநிலத்தில் சட்டத்திற்குப் புறம்பாக தயாரிக்கப்பட்ட ஆல்ககாலில் இருந்த நச்சுத்தன்மையால் 117 பேர் இறந்தனர்.
15-16 – இந்திய-சீன எல்லைப்பகுதியான லடாக்கில் உள்ள கல்வான் பள்ளத்தாக்கில் அமைந்த உண்மையான கட்டுப்பாட்டுக் கோடு அருகே நடைபெற்ற்ர எல்லை மோதல்களில் 20 இந்தியப் படைவீரர்களும், 35 அல்லது 43 சீனப்படைவீரர்களும் கொல்லப்பட்டனர்.
5 – லடாக் பகுதியில் இந்திய-திபெத் ஊடாகச் செல்லும் உண்மையான கட்டுப்பாட்டுக் கோடு அருகே இந்திய-சீன படைவீரர்கள் மோதிக்கொண்டனர்.
7 – ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலத்தின் விசாகப்பட்டினத்தில் உள்ள எல்ஜி பாலிமர் தொழிலகத்தில் வால்வு வெடித்து வேதியியல் நச்சு வாயு பரவியதில் 13 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.
11 – தில்லி சட்டமனறத் தேர்தல் வாக்கு எண்ணிக்கையில், ஆம் ஆத்மி கட்சியின் 62 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் வென்று ஆட்சியை தக்க வைத்துக் கொண்டது.
பைடக்கு, சூசெஃப்பு என்பது ஓர் ஊரின் பெயர் ஆகும் இந்த ஊரானது, ஈரான் நாட்டின் தெற்கு கொராசான் மாகாண மண்டலங்களில் ஒன்றான, நஃபந்தான் மண்டலத்தின் ஆளுகையின் கீழ் இருக்கிறது. இந்த மண்டலத்தின் பாக்ச்சுகளில் ஒன்றான, சூசெஃப்பு மாவட்டத்தின் ஆளுகையில், இரு தெகெசுதன்கள் உள்ளன. இவற்றைத் தமிழில் ஊரக வட்டங்கள் எனலாம். அந்த இரு ஊரக வட்டங்கள் யாதெனில், அரபுகானே ஊரக வட்டம், சூசெஃப்பு ஊரக வட்டம் என்பனவாகும். இதில் சூசெஃப்பு ஊரக வட்டத்தில், சில ஆண்டுகளுக்கு முன் எடுக்கப்பட்ட கணக்கெடுப்பின் படி, மொத்தம் 85 ஊர்கள் உள்ளன. அந்த ஊர்களில் ஒன்றே, இந்த ஊராகும். ஈரானிய நாட்டு புள்ளியியல் நடுவத்தின், 2006 ஆம் ஆண்டு எடுத்தப் புள்ளியியல் கணக்கெடுப்பின் படி, இங்கு வாழ்ந்த மக்கள் தொகை 102 நபர்கள் ஆகும். இந்த நபர்கள் மொத்தம் 30 குடும்பங்களில் வாழ்ந்து இருந்தனர்.
இந்த ஆர்க்கிட் தாவரமானது கோடை மற்றும் இலையுதிர்காலத்தில் பூக்கும். இது முனையக் கொத்துக்களில் பூத்துள்ள பகட்டான திறந்த மலர்களுடன் காட்சியளிக்கிறது. அதிகபட்சம் பத்து மலர்கள் கொத்தாகக் கானப்படும். அவை 7 முதல் 16 வரையிலான முனையக் கொத்துகளில் அடுத்தடுத்து பூக்கின்றன. இந்த பூக்கள், 5 முதல் - 8 செ.மீ விட்டம் கொண்டவை. ஒரு வெண்மை நிறத்துடன் கூடிய ரோஜா நிற வட்டு அடிப்பகுதியாகவும் ஊதா இதழ்களை மேல்பகுதியாகவும் கொண்ட மலராக இவை இருக்கும். இதன் பூவடிச் செதிலானது அகன்ற முக்கோண வடிவில் மலர்க் கொத்துகளின் பிரதான தண்டுகளை சுற்றி இருக்கும். மேலு சிறிய தாவரங்களில் பெரும்பாலும் கணு முனைகளுக்குப் பிறகு பூக்கள் உருவாகின்றன. அவ்வப்போது கருவுறும் விதைக்காய்களில் மிகச்சிறிய தூள் விதைகள் உள்ளன. இதனால் விதைகள் மண்ணை அடைய அனுமதித்து இனப்பெருக்கத்திற்கு இவை உதவக் கூடும்.
அருந்தினா எனப்படும் அருந்தினா கிராமினிபோலியா ; என்பது ஆர்க்கிட் இன மலர்களின் ஓர் வகையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இனமாகும். பூக்கும் தாவரமான இவ்வகை ஆர்க்கிட் மலர்கள் ஒரு வித்திலைத் தாவரத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த வெப்பமண்டல ஆசிய இனமானது இந்தியா, இலங்கை, நேபாளம், தாய்லாந்து, வியட்நாம், ரியுக்யு தீவுகள், மலேசியா, சிங்கப்பூர், சீனா முதல் இந்தோனேசியா, பிலிப்பைன்ஸ் மற்றும் நியூ கினியா வரை பரவியுள்ளது. இது ரியூனியன், பிஜி, பிரெஞ்சு பாலினீசியா, மைக்ரோனேஷியா, மேற்கிந்திய தீவுகள், கோஸ்டாரிகா, பனாமா மற்றும் ஹவாய் ஆகிய நாடுகளில் இயல்பான வாழிடம் கொண்ட இயற்கை மலராக உள்ளது. இது மூங்கில் ஆர்க்கிட் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
சிங்கப்பூரில் இயற்கையாக வளர்ந்து வரும் ஆர்கிட் தாவரங்களில் 200 மட்டுமே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள நிலையில், இவ்வகை ஆர்கிட் இனங்கள் அங்கு அழிவுக்கு அருகில் உள்ளன. பெரும்பாலும் அதன் இயற்கை வாழ்விடங்கள், அதாவது மழைக்காடுகள் மற்றும் சதுப்புநில காடுகள் அழிக்கப்படுவதால் இந்நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. மீதமுள்ள தாவரங்கள், பொதுவாக தபா களைகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அவை இரண்டாம் நிலை காடுகளில் அல்லது வன விளிம்புகளில் காணப்படுகின்றன. இருப்பினும் கிழக்கு மலேசியாவின் சரவாக் நகரில் முழு வெப்பமன்டல இடங்களிலும் சாலையோரப் பகுதிகளிலும் இது மிகவும் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றது. இது பெரும்பாலும் சாலையோரங்களில் காணப்படும் மிகவும் பொதுவான பூச்செடி ஆகும்.
பின்னப்பட்ட நேரியல்புடைய இலைகள் நீளமான ஈட்டி வடிவமாக இருக்கும். இதன் இலைகளின் நீளம் 9 செ.மீ முதல் 19 செ. மீ வரை இருக்கும். மேலும் அகலம் 0.8 செ.மீ முதல் 1.5 செ.மீ வரை இலைகளின் உச்சி ஊசி வடிவ இலைகளாக இருக்கும். இலையடிச் செதில் எனப்படும் வகையில் இலையின் அடிப்பகுதி தண்டுகளுடன் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் .
தற்போது இரண்டு வகைகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன : அவை அருந்தினா கிராமினிபோலியா வர் . கிராமினிபோலியா மற்றும் அருந்தினா கிராமினிபோலியா வர் . ரெவோலுட்டா - அசாம் மற்றும் இலங்கையிலிருந்து கிழக்கிலிருந்து வியட்நாமிற்கும் தெற்கே ஜாவா வரை இவ்வகைத் தாவர இனங்கள் கானப்படுகின்றன.
அருண்டினா கிராமினிபோலியா என்பது ஒரு பிராந்திய, நிலையான நாணல் தண்டுகளுடன் கூடிய ஆர்க்கிட் வகை ஆகும், இது 70 சென்டிமீட்டர் முதல் 2 மீட்டருக்கும் இடையிலான உயரத்திற்கு வளரும் பெரிய கொத்துகளாக தாவரத்தண்டுகளுடன் உருவாகிறது]]
மக்ரானா என்பது ராஜஸ்தானின் மையத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு நகர்ப்புற நகரம் ஆகும். இந்த தெஹ்ஸில் 136 கிராமங்களை அதன் அதிகார எல்லைக்குள் கொண்டுள்ளது. இதனால் நாகவுர் மாவட்டத்தில் மிகப்பெரிய தெஹ்ஸிலாக திகழ்கின்றது. மக்ரானா ஜெய்ப்பூருக்கு மேற்கே 110 கிமீ தொலைவிலும், ஜோத்பூருக்கு வடகிழக்கில் 190 கிமீ தொலைவிலும் உள்ளது. யுனெஸ்கோவின் உலக பாரம்பரிய தளமான தாஜ்மகாலை கட்டுவிப்பதற்கான பளிங்குகள், கைவினைஞர்களை வழங்குவதில் மக்ரானாவின் பங்கு அளப்பரியது. இது மாநிலத்தில் வளரும் நகரங்களில் ஒன்றாக திகழ்கின்றது. மக்ரானா மார்பிள் என்று அழைக்கப்படும் மக்ரானா நகரத்தைச் சேர்ந்த பளிங்கு உலகளாவிய பாரம்பரிய கல் வளங்களின் அந்தஸ்தைப் பெறுகிறது.
மக்ரானா பிரித்தானிய இந்தியாவில் ஜோத்பூர் மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. இது உலகின் புகழ்பெற்ற சில வெள்ளை பளிங்கு தளங்களுக்கு சொந்தமான நகரமாகும். இந் நகரின் பளிங்குகளால் தாஜ்மஹால் , கொல்கத்தாவின் விக்டோரியா நினைவு மண்டபம் , ஜெய்ப்பூரின் பிர்லா கோயில் மற்றும் தெற்கு ராஜஸ்தானில் உள்ள தில்வாராவின் ஜெயின் கோயில் ஆகிய வரலாற்றுத் தலங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. மக்ரானாவில் குடியேறிய 1800 கைவினைஞர்கள் சிந்து மற்றும் பலுசிஸ்தானின் தெற்கில் உள்ள ஒரு கடலோரப் பகுதியிலிருந்து வந்ததாக கருதப்படுகின்றது. இந்த கைவினைஞர்கள் தாஜ்மஹால் கட்ட இந்தியா வந்தார்கள்.
சுற்றியுள்ள 200 கிராமங்களைச் சேர்ந்த 100,000 க்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்கு மக்ரானா வேலைவாய்ப்பு அளிக்கிறது. கொல்கத்தாவின் விக்டோரியா நினைவகம் , ஆக்ராவில் உள்ள தாஜ்மஹால் , மும்பையில் ரவுதத் தஹெரா மற்றும் தெற்கு ராஜஸ்தானில் உள்ள தில்வார சமண கோயில் ஆகியவை மக்ரானாவின் பளிங்கினால் கட்டப்பட்டுள்ளன. மக்ரானா பளிங்கு பயன்படுத்தப்பட்ட வேறு சில நினைவுச் சின்னங்களாவன மும்பையின் ஹாஜி அலி தர்கா , மைசூர் ஜெயின் கோயில் மற்றும் லக்னோவின் அம்பேத்கர் பூங்கா என்பனவாகும்.
மாக்ரானா நாகவுர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு பெரிய நகரமாகும். ஆரவல்லி மலை எல்லைகளில் உள்ள 900 சுரங்கங்களில் 40,000 தொழிலாளர்கள் பணி புரிகின்றார்கள். ராஜஸ்தானில் முக்கிய பளிங்கு மையமாக மக்ரானா திகழ்கின்றது. மக்ரானா பளிங்கு பழமையானதாகவும், தரத்தில் மிகச் சிறந்ததாகவும் கருதப்படுகிறது.
மக்ரானா நகரம் 27.05 வடக்கு 74.72 கிழக்கு என்ற புவியியல் இருப்பிடத்தில் அமைந்துள்ளது. இது சராசரியாக 408 மீற்றர் உயரத்தைக் கொண்டுள்ளது. இது ஆரவல்லி மலைத்தொடரின் மத்தியில் அமைந்துள்ளது. மேலும் இந்த மலைகள் நகரின் பளிங்கு உற்பத்தியின் மூலமாகும்.
இந்த நகரம் இரயில் பாதைகள் மற்றும் பிற போக்குவரத்துகளினால் சேவை செய்யப்படுகிறது. இது ஜெய்ப்பூர், பர்பட்சர் மற்றும் ஜோத்பூர் இடையே ஒரு முக்கிய சந்திப்பாக செயற்படுகின்றது.
இந்தக் காளான் அகன்ற விசிறி வடிவம் அல்லது இருகவைச் சிப்பி வடிவத்தில் 5செமீ முதல் 25 செமீ அகல கவிப்பு அல்லது தொப்பியைக் கொண்டது; இயற்கையான வெண்ணிறத்தில் இருந்து அல்லது சாம்பல் நிறம் அல்லது அடர்பழுப்பு நிறம் வரையிலான வண்ண மாற்றங்களைக் கொண்டிருக்கும்; விளிம்பு இளநிலையில் உள்மடிந்திருக்கும்; மென்மையும் ஓரளவு மடல் அல்லது அலை வடிவமும் பெற்றிருக்கும். சதைப்பற்று செறிவாக வெண்ணிறத்தில் அமையும்; காம்பின் ஏற்பாட்டுக்கு ஏற்ப தடிப்பு மாறும். பைதன் விதைப்பை வெண்ணிறத்தில் இருந்து பனிக்குழைவு நிறம் வரை மாறும். காம்பிருந்தால் காம்பு நோக்கி இறங்கும்மப்போது காம்பு மையம் விலகி மரக்கட்டையுடன் பக்கவாட்டில் இணைந்திருக்கும். இக்காளானின் விதைத்தூள் வெண்னிறத்திலோ இலிலாக் சாம்பல் நிறத்திலோ கரும்பின்னணியில் நன்கு புலப்படும்.
பிளியூரோத்தசு ஆசுட்டிரீட்டசு , எனும் பரல் கிளிஞ்சல் காளான் அல்லது மரக் கிளிஞ்சல் காளான் என்பது பொதுவாக உண்ணத்தக்க காளான் ஆகும்மிது முதல் உலகப் போரில் செருமனியில் உயிர்த்தரிப்பு உணவாகப் பயிரிடப்பட்டது. இன்று இது உணவுக்காக உலகம் முழுவதும் வணிகமுறையில் பயிரிடப்படுகிறது. இது இதைப் போலவே பயிரிடப்படும் பிளியூரோத்தசு எறிஞ்சி அல்லது அரசக் கிளிஞ்சல் காளானுடன் உறவுடையது. இந்தக் கிளிஞ்சல் காளான் பிளியூரோத்தசு ஆசுட்டிரீட்டசு தொழில்முறையில் பூஞ்சைவழிக்காப்புக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
பொதுப் பெயரும் இலத்தீனப் பெயரும் இக்காளானின் பழ உடல் வடிவத்தையே குறிக்கின்றன. இலத்தீனச் சொல்லான பிளியோரத்தசு மேல்கவிப்போடு ஒப்பிடும்போது தண்டின் பக்கவாட்டு வளர்ச்சியைச் சுட்டுகின்றன; இலத்தீனச் சொல்லான ஆசுட்டிரீட்டசு என்பதும் ஆங்கிலப் பொதுப் பெயரான கிளிஞ்சல் அல்லது கடற்சிப்பி என்பதும் மேல்கவிப்பின் இருகவை வடிவத்தைச் சுட்டுகின்றன. பலர் இக்காளானின் மணம் இருகவைக் கடற்சிப்பியின் மணத்தை ஒத்திருப்பதால் இப்பெயர் மிகவும் பொருத்தமானதே எனப் பராட்டுகின்றனர்.
ஓம்பலோட்டசு நிடிஃபார்மிசு எனும் இதையொத்த காளான் ஆத்திரேலியா, யப்பான், வட அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளில் கணப்படுகின்றன, ஓம்பலோட்டசு ஒலிவாசென்சு எனும் மேற்கத்திய விளக்கேந்தி காளானும் கிளிட்டோசைபே டீல்பாட்டா எனும் தந்தப் புனற் காளானும் உருவத்தில் பரல் கிளிஞ்சல் களானைப் போலவே அமைகின்றன. ஓம்பலோட்டசு ஒலிவாசென்சு , கிளிட்டோசைபே டீல்பாட்டா ஆகிய இரண்டிலும் நச்சுத் தன்மை வாய்ந்த முசுக்காரைன் வேதிப்பொருள் உள்ளது.
கிளிஞ்சல் காளான் எனும் சொல் பிளியோரத்தசு வகையில் உள்ள பிற காளான்களுக்கும் பயன்படுகிறது. எனவே சிலவேளைகளில் பி. ஆசுட்டிரீட்டசு இனத்தை, அதன் பேரினம் சார்ந்த பிற தாவர இனங்களில் இருந்து வேறுபடுத்த, மரக் கிளிஞ்சல் காளான் எனவோ. அல்லது சாம்பல் கிளிஞ்சல் காளான் ( எனவோ அழைக்கப்படுகிறது
கிளிஞ்சல் காளான்கள் பொதுவாக மிகவும் விரும்பி உண்ணப்படும் காட்டுவகைக் காளானாகும். என்றாலும் இவற்றை வைக்கோல் மீதும் பிற ஊடக மீதும் கூட பயிரிடலாம். இது பெஞ்சால்டிகைடு இனிப்பின் நறுமணம் செறிந்தது .
அமீத் கான் பாகிஸ்தான் தலைமை நீதிபதி திரு. இப்திகர் முஹம்மது சவுத்ரியின் வழக்கறிஞராக இருந்தார். பாக்கித்தானின் அதிபர் பர்வேஸ் முஷாரஃப் தலைமை நீதிபதிக்கு எதிராக ஒரு குறிப்பை முன்வைத்தபோது, சவுத்ரி இந்த வழக்கை நீதிமன்றத்தில் சந்திக்க முடிவு செய்தார். பாக்கித்தானின் வழக்குரைஞர் இயக்கத்திற்கு அமீத் கான் கணிசமான பங்களிப்பை வழங்கினார், இது பாக்கித்தானின் தலைமை நீதிபதியாக சவுத்ரியை கொண்டு செல்ல வழிவகுத்தது. மேலும், பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம், ஆட்சிப்பணி நிறுவனம், தேசிய பொது நிர்வாக நிறுவனம் மற்றும் பாக்கித்தான் பணியாளர் நிர்வாகக் கல்லூரி ஆகியவற்றில் கான் பல்வேறு சட்டப் பாடங்களில் கான் தொடர்ந்து விரிவுரை செய்கிறார்.
ஒரு முக்கிய வழக்கறிஞரான கான் பாக்கித்தான் வழக்குரைஞர் கழகத்தின் செயற்குழுத் தலைவராகவும் ,அதன் துணைத் தலைவராகவும், பஞ்சாப் வழக்குரைஞர் கழகத்தின் முன்னாள் துணைத் தலைவராகவும், பாக்கித்தானின் உச்ச நீதிமன்ற வழக்குரைஞர் சங்கத்தின் முன்னாள் தலைவராகவும் பணியாற்றியுள்ளார். முந்தைய பதவிகளில் அவர் லாகூர் உயர் நீதிமன்ற வழக்குரைஞர் சங்கத்தின் தலைவராக பணியாற்றினார். அவர் பாக்கித்தானின் உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்களின் வழக்கறிஞராக உள்ளார், மேலும் லாகூரை தளமாகக் கொண்ட ஒரு சட்ட நிறுவனமான கொர்னேலியஸ், லேன் மற்றும் முப்தி ஆகியோரின் நிறுவன பங்காளிகளில் ஒருவர்.
அமீத் கான் குல்னாஸ் கான் என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார், அவருக்கு மூன்று மகன்களும் ஒரு மகளும் உள்ளனர். அவரது மகன்களில் ஒருவரான சிக்கந்தரும் ஒரு வழக்கறிஞர் ஆவார். அமீத் கானுக்கு அவரது மகள் பிஸ்ஸா கான் மூலம் மூன்று பேத்திகள் உள்ளனர். இவரது மருமகள் சரின் சதேகி அல்-ஜசீரா என்ற ஊடகத்தின் ஆங்கில பங்களிப்பாளர் ஆவார். சரின் சதேகி இவரது இரண்டாவது மகன் திலாவரை மணந்தார்.
அமீத் கான் 1945 ஏப்ரல் 16 அன்று பிறந்த இவர் ஒரு பாக்கித்தான் எழுத்தாளரும், அரசியல்வாதியும் ஆவார். மேலும் இவர் உச்ச நீதிமன்ற வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றிவர் ஆவார். அவர் தற்போது பாக்கித்தானின் தெஹ்ரீக்-இ-இன்சாஃப் என்றக் கட்சியின் மூத்த துணைத் தலைவராக பணியாற்றி வருகிறார்.