polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஐக்கிய அமெரிக்காவில் மூன்று வகையான சட்ட நூலகங்கள் உள்ளன. சட்டப் பள்ளிகளில் உள்ள சட்ட நூலகங்கள், பொதுச் சட்ட நூலகங்கள், தனியார் சட்ட நிறுவன நூலகங்கள் என்பன அவை. அமெரிக்க சட்டக் கழகத்தினால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சட்டப் பள்ளிகள் எல்லாவற்றிலும் சட்ட நூலகங்கள் இருக்கும். பல மாநிலங்களில், உள்ளூர் நீதிமன்றங்களில் பொது சட்ட நூலகங்கள் காணப்படுகின்றன. பெரிய தனியார் சட்ட நிறுவனங்கள் அங்கு பணிபுரியும் சட்ட வல்லுனர்களுக்காகச் சட்ட நூலகங்களைப் பேணுகின்றன. பல்கலைக்கழகங்களோடு கூடிய பெரிய நகரங்களில் உள்ள தனியார் நிறுவனங்கள் தமது ஆய்வுகளுக்காகப் பல்கலைக்கழகச் சட்ட நூலகங்களைப் பயன்படுத்துவதும் உண்டு.
உலகின் மிகப் பெரிய சட்ட நூலகங்கள் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் உள்ளன. உலகின் மிகப் பெரிய சட்ட நூலகம் 2.9 மில்லியன் தொகுதிகளைக் கொண்ட அமெரிக்காவில் உள்ள காங்கிரசு சட்ட நூலகம் ஆகும். 2.0 மில்லியன் தொகுதிகளைக் கொண்ட ஆவார்டு சட்டப் பள்ளி நூலகமே உலகின் மிகப் பெரிய கல்விசார் சட்ட நூலகம். அதேவேளை, ஐக்கிய இராச்சியத்தில் உள்ள மிகப் பெரிய சட்ட நூலகம் 550,000 தொகுதிகளோடு கூடிய பாட்லியன் சட்ட நூலகம் ஆகும்.
சட்ட நூலகம் என்பது, சட்ட மாணவர்கள், சட்ட வல்லுனர்கள், நீதிபதிகள், சட்ட எழுத்தர்கள் போன்றோருக்கும், சட்டம் தொடர்பான பிறருக்கும் உதவும் வகையில் உருவாக்கப்படும் நூலகம் ஆகும். சட்டம் தொடர்பான சிறப்பு வளங்களை வழங்குவதாலும், சிறப்புத்தன்மை கொண்டோரும் வரையறுக்கப்பட்ட அளவினருமான பயன்பாட்டாளர்களைக் கொண்டிருப்பதாலும், சட்ட நூலகங்கள் சிறப்பு நூலகங்கள் என்னும் வகைக்குள் அடங்குகின்றன.
உலகெங்கிலும் உள்ள சட்டக் கல்லூரிகளில் சட்ட நூலகங்கள் உள்ளன. பல்கலைக்கழகங்களின் நூலகங்களில் ஒரு பகுதி சட்டத்துக்காக ஒதுக்கப்படுவது உண்டு. நீதிமன்றங்கள், அரசாங்கத் திணைக்களங்கள், தனியார் சட்ட நிறுவனங்கள் போன்ற இடங்களிலும் சட்ட நூலகங்கள் இருப்பதுண்டு.
சில தீக்கல்லியக்கிகள் புரியிடப்பட்டன. குழலுள் வார்க்கப்பட்ட சுருளை வடிவ பள்ளங்கள், புரிதுமுக்கிகளை மேலும் துல்லியமாக்கி, நீண்ட திறன்மிகு வீச்செல்லையை அளித்தது – ஆனால் இறுகப்பொருந்தும் குண்டை வாய்குண்டேற்ற சுடுகலனில் ஏற்றுவதற்கு அதிக நேரம் பிடித்தது; அடுத்தடுத்து சுட்டபின், உபரி வெடிமருந்து குழலிலேயே படிந்துவிடும். இராணுவ மசுகெத்தியர்களால் போர்ச்சூழலின் இடையே, அடிக்கடி புரிதுமுக்கியின் குழலை சுத்தம் செய்ய, நேரம் எடுத்துக்கொள்ள முடியாது; மேலும், உத்திகள் கூடிநின்று சுடுதலை மையப்படுத்தி இருந்ததால், புரிதுமுக்கியின் அதீத துல்லியம் அவசியமற்றதாக ஆனது. அதனால் பெரும்பாலான இராணுவ தீக்கல்லியக்கிகள் புரியிடாதவை தான். புரியிட்ட தீக்கல்லியக்கிகளும் –குறிசுடுனர்கள், சிறுசமராட்கள், மற்றும் இதர துணை துருப்புகளால் – இராணுவத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டது; ஆனால் பெரும்பாலும் புரியிட்ட தீக்கல்லியக்கிகள் வேட்டையாட தான் பயன்படுத்தப்பட்டன.
1610-ல் முடிசூடிய, மன்னர் பதிமூன்றாம் லூயீக்காக தீக்கல்லியக்க சுடுகலனை வடித்தார், பிரெஞ்சு அரசவையின் துப்பாக்கிக்கொல்லர் மறென் லெ பூர்ஸ்ஷூவா. இருந்தாலும், ஏதோவொரு வகையில் தீக்கல்லை பயன்படுத்தி தீமூட்டும் இயங்குமுறைகளை கொண்ட சுடுகலன்கள், அரை நூற்றாண்டாக பயன்பாட்டில் தான் இருந்தன. சுடுகலனின் இயங்குமுறையின் மேம்பாடுகளான திரியியக்கம் முதல், சக்கரயியக்கம், முந்தைய தீக்கல்லியக்கங்கள் வரை, ஒவ்வொரு வகையும், பயனுள்ள ஒரு மேம்பாட்டை கொண்டிருந்தது. பல அம்சங்களை ஒருங்கிணைத்து, லெ பூர்ஸ்ஷூவா உருவாக்கியது தான் அசல் தீக்கல்லியக்கம் என அறியப்பட்டது.
நவீன ஆயுதங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, தீக்கல்லியக்கிகள் அதிக குளறுபடிகளை கொண்டவை. இதில் இயக்கத்தவறுகள் ஏற்படுவது வாடிக்கையானதே ஆகும். தீக்கல்லை சரியாக பராமரித்தல் வேண்டும், மழுங்கிய தீக்கற் துண்டினால் அவ்வளவாக தீப்பொறிகளை உருவாக்க இயலாது, இது இயக்கத்தவறு ஏற்படும் விகிதத்தை அதிகரிக்கும். தகட்டுமூடி அல்லது வெடிமருந்தில் உள்ள ஈரப்பதம், துப்பாக்கியை வெடிக்காமல் தடுத்துவிடும், இது இன்னொரு பிரச்சனை. அப்படியென்றால், தீக்கல்லியக்க ஆயுதங்களை மழை அல்லது ஈரமான வானிலையில் பயன்படுத்த இயலாது.
தீக்கல்லியக்கி என்பது பொதுவாக தீக்கல்லை அடித்து தீமூட்டும் இயங்குமுறையை கொண்டிருக்கும் சுடுகலன் ஆகும். 17-ஆம் நூற்றாண்டில் அறிமுகமான, அசல் தீக்கல்லியக்கம் எனப்படும், குறிப்பிட்ட இயங்குமுறையையும் குறிக்கும் சொல் ஆகும். இதற்குமுன் இருந்த திரி, சக்கர, மற்றும் முந்தைய தீக்கல்-கொண்ட இயங்குமுறைகளின் மாற்றாக தீக்கல்லியக்கி ஆனது.
மீள்குண்டேற்ற நேரம் தேவை என்பதால் (புரியிடாத, வாய்குண்டேற்ற மசுகெத்தை மீள்குண்டேற்ற, கைதேர்ந்தவருக்கு கூட 15 வினாடிகள் ஆகும்), அடுத்தடுத்த வெடிப்புகளுக்காக, தீக்கல்லியக்கிகள் சிலநேரம் இரண்டு, மூன்று, நான்கு அல்லது அதற்கும்மேலான குழல்களுடன் இருக்கும். இவ்வகை வடிவங்களை உருவாக்க அதிகம் செலவு ஆவதோடு, நம்பகமற்றதாக இருந்தன.
புதிய தீக்கல்லியக்க அமைப்பு விரைவில் பிரபலமடைந்து, 1630-ன் முடிவிலேயே, ஐரோப்பா முழுதும் பயன்பாட்டிற்கு வந்துவிட்டது. முற்கால தீக்கல்லியக்க மசுகெத்துகளின் உதாரணங்களை, ரூபென்ஸின் "மேரி தெ' மெடிசி அஸ் பெல்லோனா" ஓவியத்தில் காணலாம்.
இதில் மிகச்சிறியது 6 இன்ச்சிற்கும் குறைவான நீளமும்; மிகப்பெரியது 20 இன்ச்சிற்கும் அதிகமான நிளமும் கொண்டிருக்கும். இதன் சிறிய ரகமானது, சட்டைப் பைக்குள் வைக்கும் அளவிற்கு இருக்கும். பெண்களும் எளிதாக பயன்படுத்த முடிந்தது.
தற்காப்பு ஆயுதமாகவும், இராணுவ ஆயுதமாகவும் தீக்கல்லியக்க கைத்துப்பாக்கிகள்பயன்படுத்தப்பட்டன. இவற்றின் திறன்மிகு வீச்செல்லை குறைவாகவே இருந்தன. சில கைத்துப்பாக்கிகள் புரியிடப்பட்டு இருந்தாலும், வழக்கமாக புரியிடாமல் தான் இருந்தன.
தீக்கல்லியக்க மசுகெத்துகள், 1660 முதல் 1840 வரையிலான ஐரோப்பிய படைகளின் முக்கிய அங்கமாகும். ம மசுகெத்து என்பது, வாய்குண்டேற்ற புரியில்லாத நீள்துப்பாக்கி ஆகும், இதில் குண்டை ஏற்றி வேட்டைக்கும் பயன்படுத்தப் பட்டது.
இரு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக பயன்பாட்டில் இருந்த 'அசல் தீக்கல்லியக்கி', தட்டும் மூடியால் வழக்கொழிந்தது. பின்னர், 19-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பதிற்கும்-மத்தியிற்கும் இடையே வெடிபொதி சார்ந்த அமைப்புகள் தோன்றின.
தீக்கல்லியக்கிகள் எந்த சிறு ஆயுதமாகவும் இருக்கலாம்: நீள் துப்பாக்கி அல்லது கைத்துப்பாக்கி, புரியிடாத துமுக்கி அல்லது புரிதுமுக்கி, வாய்குண்டேற்றி அல்லது பின்குண்டேற்றி
சில அடுத்தடுத்து சுடும் புரிதுமுக்கிகள், பல்லெறிவு ஒற்றைக்குழல் கைத்துப்பாக்கிகள், மற்றும் பல்லெறிவு ஒற்றைக்குழல் சுழல்-கைத்துப்பாக்கிகளும் செய்யப்பட்டன.
இராணுவ தீக்கல்லியக்க மசுகெத்துகள் தோராயமாக 10 பவுண்டு எடை இருக்கும். வழக்கமாக, துப்பாக்கிக்கத்தியை பொருத்தும்படி தான், மசுகெத்துகள் வடிவமைக்கப்பட்டன.
தட்டும் மூடி அமைப்பு அறிமுகம் ஆகும் வரை, தீக்கல்லியக்க ஆயுதங்கள் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியகாலம் வரை பொதுவான பயன்பாட்டில் இருந்தன.
இவர் நிலா வளிமண்டல ஆய்வையும் மேற்கொண்டார். நிலாவில் இருந்து விண்வெளிக்கு வெளியேறும் வளிம வீதம் மிக உயரளவில் அமைந்துள்ளதால், நிலாவில் வளிமண்டலம் ஏதும் இல்லை எனும் முடிவை எட்டினார். வளிமண்டலம் இருந்தால் அதை முனைவாக்க ஒளி ஆய்வு எளிதில் கண்டுபிடித்துவிடும்; பெர்னார்டு இலியோத்தும் பின்னர் தோல்பசுவும் நிலாவில் கண்டுபிடிக்க முடிந்த முனைவாக்க ஒளி இல்லாமையால், கோட்பாட்டியலாக நிலாவில் வளிமண்டலம் இல்லை என உறுதிபடுத்தினர்.இவர்1966 இல் காரிக்கோளின் உள்புற நிலாவாகிய ஜேனசு நிலாவைக் கண்டுபிடித்தார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் போது ஜேனசுவுக்கு அருகில் உள்ள இரு வலயங்களும் புவிக்கு விளிம்பாக அமைந்திருந்தன. எனவே அவை கண்ணுக்குப் புலப்படவில்லை. இதே நேரத்தில் ஜேனசின் வட்டணையைப் பகிரும் எபிமிதியசு நிலாவும்நோக்க்ந்ப்பட்டது. இவ்விரண்டையும் இவரால் பிரித்தறிய முடியவில்லை. எனவே இந்தக் கண்டுபிடிப்பு இரிச்சர்டு வாக்கர் கண்டுபிடித்த்தாகவே கொள்ளப்படுகிறது.
இவர் பாரீசு பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி பயின்று 1955 இல் புறநிலை அறிவியல் புலங்களில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். 1946 இல் இருந்து தனது ஆசிரியரான பெர்னார்டு இலியோத் அவர்களைப் பின்பற்ரி மியூடன் வான்காணகத்தில் வானியலாலராகப் பணிபுரிந்தார். குறிப்பாக இங்கு சூரியக் குடும்ப இயற்பியல் ஆய்வுக்கு வழிகாட்டினார். இரக்கும் வரை இவர் பாரீசு வான்காணகத்தில் பணிபுரிந்தார். பெரும்பாலான இவரது ஆய்வுகள் பிக் து மிதி வான்காணகத்தில் எடுக்கப்பட்ட நோக்கிடுகளைச் சார்ந்தே அமைந்தன. இஅர் விரும்பிப் பயன்படுத்திய முறை, முனைவுற்ற ஓளியால் சூரியக் குடும்ப பொருள்களின் இயல்புகளைக் காணும் வழிமுறையே ஆகும். பொறுமையான தொடர்ந்த ஆய்வாலும் புதிய நோக்கீட்டு நுட்பங்களை உருவாக்கியும் இவர் பல குறிப்பிட்த் தகுந்த முடிவுகளை எய்தினார். இவர் சூரியக் குடும்பம் சார்ந்த 300 க்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டுள்ளார்.
வைகிங் விண்கலம் செவ்வாயில் இறங்கும் முன்பு, செவ்வாய் மேற்பரப்பின் இயைபுகள் பற்றி பல விவாதங்கள் நிலவின. இவர் பல ஆயிரம் புவித்தரை கனிமங்களின்முனைவாக்க ஒளியி தோற்றங்களோடு ஒப்பிட்டு செவ்வாயின் பாலைநிலத்து மேற்பரப்பின் வேதி உள்ளடக்கக் கூறுகளை தீர்மானிக்க முயன்றார். இவர் செவ்வாயின் தோற்ரத்துக்கு தூள்நிலை இலிமோனைட் ஒத்துபோவதைக் கண்டார். எனவே, செவ்வாயின் தரை இரும்பு ஆக்சைடால் ஆனது என்ற முடிவுக்கு வந்தார். என்றாலும்,சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தின் மற்றொரு வானியலாளர் ஜெரார்டு குயூப்பர் இந்த முடிவை ஏற்கவில்லை. மாறாக அவர் இந்தத் தரவுகள் நுண்குறுணைக் கட்டமைப்புள்ள அனற்பாறைகளுக்குப் பொருந்துவதாக நம்பினார். ஆனால் பின்னர் செய்த ஆய்வுகள் தோல்பசுவின் நோக்கீடுகள் சரியே என்பதை நிறுவின.
வானூர்தியியல் முன்னோடியாகிய தனது தந்தையார் சார்லசு தோல்பசுவுடன் இணைந்து, வளிமண்டல வெங்காற்று வளிமக்கலன் பறப்பில், அடுக்குக் கோளத்தில் பறத்தல் உட்பட, பல உலகச் சாதனைகளைப் பதிவு செய்துள்ளார். இவர்தான் முதன்முதலில், நம் வளிமண்டலத்தின் அடுக்குக்கோளத்தில் வானியல் நோக்கீடுகள் செய்து செவ்வாயை விரிவாக ஆய்வு செய்தார்
அறிவனில் பொலிவு மிக்க அடிப்பகுதி மட்டுமன்றி, இருண்ட வட்டாரங்களும் உள்ளன; இது முதலில் 1889 இல் ஜியோவன்னி சுசியாபரெல்லியால் நோக்கப்பட்டது. பிக் து மிதி வான்காணகத்தில் உள்ல ஒளிவிலக்கத் தொலைநோக்கியைப் பயன்படுத்தி, இவர் 1959 இல் 300கிமீ அளவினும் சிறிய பரப்பை பிரித்து ஆய்வு செய்தார்.
ஆதவின் சார்லசு தோல்பசு ஒரு பிரெஞ்சு வானியலாளரும் வான்வலவரும் ஆவார். இவர் சூரியக் குடும்ப ஆய்வின் வல்லுனரும் காரிக்கோளின் ஜேனசு நிலாவைக் கண்டுபிடித்தவர்.
எஸ்மண்ட் விக்கிரமசிங்க வீரகேசரியின் நிருவாகப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்ட போது, சிவப்பிரகாசம் அவர்களை வீரகேசரியில் இணைத்தார். 1966 ஆம் ஆண்டில் சிவப்பிரகாசம் இணை ஆசிரியராக இணைந்தவர், பின்னர் 1983 வரை பிரதம ஆசிரியராகப் பணியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றார். 1966 இல் சிவப்பிரகாசம் வீரகேசரியின் மாலைத்தினசரியாக மித்திரன் பத்திரிகையை அறிமுகப்படுத்தினார். பின்னர் ஜோதி, நவீன விஞ்ஞானி ஆகிய வாரப் பத்திரிகைகளையும் அறிமுகப்படுத்தினார். இக்காலத்தில் இவர் சட்டக் கல்லூரியில் பயின்று சட்டத்தரணியானார்.
1975 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் சென்று திரும்பி தனது பயண அனுபவங்களை வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் 12 வாரங்கள் வெளியிட்டார். இந்தப்பயணத் தொடர் 1976 சூலையில் வீரகேசரி பிரசுரமாக சிரித்தன செம்மலர்கள் என்ற பெயரில் வெளியானது.
க. சிவப்பிரகாசம் இலங்கைத் தமிழ் பத்திரிகையாளரும், எழுத்தாளரும், வழக்கறிஞரும் ஆவார். கொழும்பில் இருந்து வெளிவரும் வீரகேசரி நாளிதழின் ஆசிரியராக நீண்டகாலம் பணியாற்றியவர்.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில், மிய்டிர்பாக்கிலிருந்து வெளியேறி, அதன் இளவரசர்கள் கசார் பிரதேசத்தில் இருந்த நிலையில், அந்தப் பிரதேசத்தை யார் ஆளவது என்ற போட்டியில் இருந்தனர். 1819 இல், முன்று சகோதரர்கள் கசார் பகுதியை ஆக்கிரமித்தனர், கோவிந்த சந்திரன் பிரதேசத்திலிருந்து வெளியேறி சில்ஹெட்டுக்குச் சென்றார். முன்னதாக கசார் பேரரசு 1818 ஆம் ஆண்டில் கோவிந்த சந்திரன மற்றும் சாவுராஜித் ஆகியோரிடையே பிரிக்கப்பட்ட நிலையில், மீய்டிர்பாக்கின் மூன்று இளவரசர்கள் சேர்ந்து கோவிந்த சந்திரனை எதிர்த்து அவரை வெளியேற்றினர். கசாரின் கிழக்குப்பகுதியில் மெய்டிபார்க் பகுதிவரையான பகுதிகளை சௌரஜித் சொனாயிலிருந்து ஆண்டார். கம்பீர் சிங் தில்லான் மலைகளின் மேற்குப் பகுதியில் உள்ள நிலப்பரப்பை கும்ராஹாவை தலைநகராகக்கொண்டு ஆண்டார், மர்ஜித் சிங் ஹய்லாகண்டியை ஜாப்ரிபோண்டிலிருந்து ஆண்டார்.
இவர் ஆற்றல்மிக்க திறமையான 500 மீட்டி வீரர்கள் மற்றும் பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் உதவியுடன், கம்பீர் சிங் அவா பகுதியை நெடுங்காலமாக ஆக்கிரமித்து இருந்த பர்மியர்களை நிங்தி துரலுக்கு அப்பால் விரட்டினார். இவர் நாட்டை லங்தபாலில் இருந்து ஆண்டார். இவர் 1832 சனவரி 9 அன்று இறந்தார். இதன்பிறகு இவரது குழந்தைப் பருவ மகனான சந்திரகீர்த்தி / நிங்திம் பிஷாக் அரியனை ஏற்றப்பட்டார்.
இவர் கம்பீர் சிங்கின் நெருங்கிய உறவினர் மற்றும் பிரதிநிதியாவார். கம்பீர் சிங்கின் மனைவி நரா சிங்மீது அதிருப்தியுற்று தன் மகனுடன் அசாமின் கசார் பகுதிக்குத் தப்பிச் சென்றார். மிய்ட்ரிபாக் மக்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப இவர் 1844 இல் தன் 51 ஆம் வயதில் ஆட்சிப்பொறுப்பை ஏற்றார். பின்னர் இவர் தலைநகரை லங்தபாலில் இருந்து காங்லாவுக்கு மாற்றினார். நரா சிங் 1850 ஏப்ரல் 10 அன்று இறந்தார். அவருக்குப்பிறகு அவரது சகோதரர் மிடின்குனாகு தீபேந்திர சிங் பதவிக்கு வந்தார்.
கசாரில் இருந்து திரும்பிவந்த சந்திரகீர்த்தி தீபேந்திர சிங்கை தோற்கடித்து மீண்டும் ஆட்சியை 1850 இல் கைப்பற்றினார். இவரது ஆட்சிக்காலத்தில் , காங்லாவில் இருந்த புனிதத்தலங்களை மேம்படுத்தி பராமரித்தார். மேலும் காங்லாவில் பாதுகாப்புமிக்க, உள் மற்றும் வெளி அகழிகளைக்கொண்ட, செங்கல் சுவர்கள் மற்றும் மண்ணாலான பாதுகாப்பு அரண்களுடன் ஐந்து அடுக்கு பாதுகாப்பு சூழப்பட்ட பகுதியின் மையத்தில் அரண்மனையை அமைத்தார. இவர் 1886 பெப்ரவரி 20 அன்று இறந்தார்.
மிட்டி படைகள் தோற்கடிக்கப்பட்டன இதனால் அரசர் பாக்கியசந்திரன் அகோம் நாட்டுக்கு தப்பி ஓடினார். பின்னர் இவர் அகோம் மன்னர் ராஜேஸ்வர் உதவியுடன் 1768 இல் சிம்மாசனத்தில் மீண்டும் ஏறி 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆட்சி செய்தார், 1762 இல் கிழக்கிந்திய கம்பெனியுடன் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். இவரது ஆட்சிக்காலத்தின் அடையாளமாக வைணவ சைதன்யா பள்ளிகள் விளங்கின இது வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாக இருந்தது. அதன்பின்னர், மணிப்பூரானது வங்க மொழி மற்றும் அதன் இலக்கிய செல்வாக்கின் கீழ் வந்தது. இக்காலத்தில் பாக்யசந்திரன் "ராஜரிஷி 'என்ற பட்டம் பெற்று இராஜ குருவாகவும் மதிக்கப்பட்டார்.
பகன்கபாவுக்குப் பிறகு அவரது மகன், குய்யோய் டோம்போக், கி.பி. 154 ஆட்சிக்கு வந்தார். இவர் புங் என்றும் பறையைக் கண்டுபிடித்தவர் என்று கருதப்படுகிறது. இவரது ஆட்சிக் காலம் அமைதியான காலமாக இருந்தது. மேலும் இவர்காலத்தில் உலோகத் தொழில்நுட்ப புதுமைகள் கொண்ட காலமாக வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
லோயமாபா ஆட்சிக்காலமானது இப்பகுதியின் ஆட்சிக்காலத்தில் முதன்மையான காலகட்டமாக கருதப்படுகிறது. இவர் "சிறப்பான சட்டங்களை ஏற்படுத்தியவர்" என அழைக்கப்பட்டார். இவர் நாட்டின் இராணுவத்தை ஒருங்கிணைத்து பலப்படுத்தினார், லோயமாபா காலத்தில் நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன, இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் அடுத்த ஏழு நூற்றாண்டுகளுக்கு அரசு நிர்வாகத்தின் முதுகெலும்பாக இருந்தது.
சந்திரகீர்த்தியின் மறைவுக்குப்பின் அவரது மகன் மிடின்குனகு சூர்சந்திரன் ஆட்சிக்கு வந்தார் அப்போது 1885 இல் அவருக்கு எதிராக சனா போரசோபா மற்றும் தினசந்திரன் ஆகியோர் தலைமையில் கலகம் வெடித்தது, இந்த -முயற்சி தோல்வியைத் தழுவியது. என்றாலும், 1890 செப்டம்பர் 21, இளவரசர் சிலா நகம்பா மற்றும் அக்கோவ்சனா ஆகியோர் படைத்தலைவர் திகேந்திசித் ஆதரவுடன், சூரிசந்திரனுக்கு எதிராக புரட்சியில் ஈடுபட்டனர், இதனால் சூர்சந்திரன் பதவியைத் துறந்து மெய்டிராபாக்கை விட்டு வெளியேறி பிரிந்தாபனுக்குச் சென்றார். இவரது சகோதரர் குலசந்திர சிங் 1890 இல் அரியனை ஏறினார், சேனாபதியான திகேந்திசித் திரை மறைவிலிருந்து ஆட்சி செய்தார். சூர்சந்திரன் தன் சிம்மாசனத்தை மீட்டுத் தருமாறு இந்திய அரசை கோரினார் ஆனால் பிரித்தானிய அரசு குலச்சந்திரனை மன்னராக அங்கீகரித்தது, மேலும் அரண்மனையில் புரட்சியில் ஈடுபட்ட யுவராஜ் திகேந்திரசித்தை கைது செய்தது.
மணிப்பூரும் அதன் மக்களும் வரலாற்றின் பிற்பகுதியில், அவர்களின் அண்டை பிரதேசத்தினரால் வெவ்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்படனர். காசி என இப்பகுதியை மியான்மரின் ஷான்ஸ் அல்லது பொங்ஸ் மக்களும், கத்தி என பர்மியர்களும், மெக்லீ என அசாமியர்களும் அழைத்தனர். 1762 இல் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனி மற்றும் இப்பகுதி மன்னரான மிய்டிங்கு சிங்தாங்கோம்பா ஆகியோருக்கு இடையே கையெழுத்தான முதல் உடன்படிக்கையில், இந்த ராஜ்யத்தின் பெயர் மிக்லே என்று பதிவு செய்யப்பட்டது. பாக்யசந்திரன் மற்றும் அவரது வழித்தோன்றல்கள் மணிப்புரீஸ்வரா அல்லது மணிப்பூர் அரசர் என்ற தங்கள் பட்டத்தை பொறித்த காசுகளை வெளியிட்டனர். பிற்காலத்தில் நடந்த, சமஸ்கிருதமயமாக்கல் வேலையான, தரணி சம்ஹிதா என்னும் புனைவால் மணிப்பூர் என்ற பெயர் பிரபலமானது.
மிய்டிர்பாக்கானது பர்மிய படையெடுப்புகளை எதிர்கொள்ளும் நிலையில் இல்லாமல் இருந்தது. பர்மாவின் அவா இராச்சியத்தின் புதிய மன்னரான பக்யிடாவ் தனது முடிசூட்டு விழாவில் கலந்து கொள்ளவும், தனக்கு கப்பம் செலுத்தவும் மர்ஜித்தை அழைத்தார். ஆனால் மர்ஜித் முடிசூட்டு விழாவில் கலந்துகொள்ள மறுத்துவிட்டார், இதனால் எரிச்சலுற்ற பர்மிய மன்னர் தனது தளபதி மகா பந்துல தலைமையில் ஒரு பெரிய படையை மர்ஜித்துக்கு எதிராக அனுப்பினார். போரில் தோற்ற மர்ஜித் கசார் என்ற பகுதிக்கு ஓடிப்போனார். இதன்பின்னர் மெய்டராபாக் 1819 முதல் 1826 வரை ஏழு ஆண்டுகள், அவா ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது, மிய்டிர்பாக் பர்மாவால் கைப்பற்றப்பட்ட காலத்துடன் மிய்டிர்பாக்கின் இடைக்கால வரலாறு முடிவடைகிறது.
போர் முடிந்த பிறகு, மணிப்பூர் அரசியலமைப்பு சட்டம், 1947 இன்படி மணிப்பூர் குடியரசு வடிவம் பெற்றது அதன்படி நிர்வாக தலைமையில் மகாராஜாவும் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்கள் கொண்ட அரசாங்கமும் நிறுவப்பட்டது. 1949 ஆம் ஆண்டு, மணிப்பூர் மன்னர் போதசந்திர மேகாலய மாநிலத் தலைநகரான ஷில்லாங்குக்கு வரவழைக்கப்பட்டு, தன்நாட்டை அவர் இந்திய ஒன்றியத்தில் இணைப்பதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். இதன்படி மணிப்பூர் 1949 அக்டோபரில் இந்தியக் குடியரசின் பகுதியாக மாறியது, அதன் பின்னர் சட்டமன்றம் கலைக்கப்பட்டது. 1956 இல் மணிப்பூர் ஒன்றிய ஆட்சிப்பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டது. 1972 இல் மாநிலத் தகுதியைப் பெற்றது. 1972 இல் முகமது அலிமுதின் மணிப்பூரின் முதல் முதலமைச்சர் ஆனார்.
பாம்ஹிபாவின் இராணுவ வெற்றிகளை மூன்று கட்டங்களாக பிரிக்கலாம். முதல் கட்டமாக உள்பகுதி மலைப் பழங்குடியினர் பகுதிகளை ஒருங்கிணைப்பதில் கவனம் செலுத்ததினார். இரண்டாம் கட்டம் , பர்மாவின் அவா நாட்டுக்கு எதிரான போர் சம்பந்தப்பட்ட நடவடிக்கைகள், மூன்றாவது மற்றும் இறுதி கட்டமாக வடகிழக்கில் திரிபுராவுக்கு எதிரான போர் நடவடிக்கை ஆகும். இதன் விளைவாக, பாம்ஹிபா தனது பேரரசை கபோ பள்ளத்தாக்கிலிருந்து, அதன் கிழக்கே நோன்ங்னாங் , மேற்கில் டக்கால் வரையிலும் விரிவுபடுத்தினார்.
வைணவ சமயம் இடைக்காலத்தில் மணிப்பூருக்கு வந்தது இதனால் மணிப்பூர் வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் ஏற்பட்டது. மிட்டி எழுத்துகள் வங்கமொழிக்கு மாற்றப்பட்டான.
பம்ஹிபா 1709 ஆகத்து 23 நாள் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றார். இவரது பாரசீகப் பட்டப் பெயர் கரிப்னிவாஜ், இதன் பொருள் "எழைகளின்மீது அன்பு காட்டுபவன்", என்பதாகும் இப்பட்டத்தை இவருக்கு முஸ்லீம் குடியேறிகளால் வழங்கப்பட்டது, இதை ஏற்ற இவர் தான் வெளியிட்ட காசுகளில் இப்பட்டத்தைப் பொறித்தார்.
இதன்பிறகு பிரித்தானிய அரசு மிடின்குனகு சூரசந்த் சிங் , என்ற சிறுவனை மெந்டுராபாக் அரசராக தெரிவுசெய்தனர். இவருக்கு புதியதாக காங்கலா அரண்மனையானது வாங்கேயில் கட்டப்பட்டது மேலும் காங்கலா பிரித்தானிய ஆக்கிரமிப்பில் வைக்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் காலனிய ஆட்சியின் போது, காங்கலா மணிப்பூர் கோட்டை என்று அறியப்பட்டது மேலும் அங்கு அசாம் ரைபிள் படைப்பிரிவு ஒன்று அங்கு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. பிரபல மிட்டி எழுத்தாளரான, எம்.கே. பினோதினி தேவி அரசரின் இளைய மகளாவார்.
வைணவத்தின் பரவலை அடுத்து நாட்டில் சமசுகிருதமயமாக்கம் வேகமாக நடந்தது. இதனால் மீடிலிபாக் அல்லது கங்லிபாக் என அழைக்கப்பட்ட பிரதேசமானது "மணிப்பூர்" ஆக மாற்றப்பட்டது. பல்வேறு இடங்களின் பெயர்கள் மிட்டி மொழியில் இருந்து சமசுகிருதத்துக்கு மாற்றப்பட்டன. 1717 மற்றும் 1737 இடையே, சமஸ்கிருத காவியங்களான மகாபாரதமும், இராமாயணமும் மிட்டி மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. மன்னரும் அனைத்து மிட்டிகளும் சத்திரியர்களாக மாற்றப்பட்டனர்.
ஆங்கிலேய மணிப்பூர் போரின் போர்களங்களில் மிட்டி வீரர்கள் பலர் இறந்தனர் போரின் முடிவில் மெய்ட்ராபாக். தோல்வியுற்று 27 ஏப்ரல் 1891 இல் பிரித்தானியரிடம் அதன் சுதந்திரத்தை இழந்தது. தளபதி தங்கல் மேஜர், இளவரசர் திகேந்திரஜித் ஆகியோர் தூக்கிலிடப்பட்டனர். பிரிட்டனுக்கு எதிரான ஆயுதக் கிளர்ச்சியில் பங்கேற்ற இதர இளவரசர்கள் அந்தமானுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டனர்.
பர்மிய அவா இராச்சியத்தின் உதவியுடன், மர்ஜித் 1813 இல் படையெடுத்துவந்து கங்லிபாக்கை ஆண்டுவந்த தன் சகோதரன் சௌரஜித்தைத் தோற்கடித்து, 1813 இல் அரியனை ஏறிய மர்ஜித் ஆறு ஆண்டுகள் ஆட்சிபுரிந்தார்.
பண்டையக் காலம் தொட்டு, மிட்டி மக்கள் உயர்ந்த மலைகளுக்கு ஊடாக இருந்த மணிப்பூர் பள்ளத்தாக்கிலும் மலைப்பகுதிகளிலும் அமைதியாக வாழ்ந்து வந்தனர். மிட்டி பன்கள் மக்கள் பள்ளத்தாக்குப் பகுதியில் 1606 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின் மிய்டிங்கு காகிம்பா ஆட்சிகாலத்தில் குடியேறினர். அப்போதிருந்து, அவர்கள் மிட்டி மக்களுடன் இணைந்து வாழ்ந்துவந்தனர்.
பம்பிஹிபாவின் நாற்பதாண்டுகால ஆட்சியில் சமய சீர்திருத்தம், இராணுவ வெற்றி, கலாச்சார மற்றும் இலக்கிய சாதனைகள் போன்றவை நிறைந்ததாக இருந்தது. இவரது காலத்தில் பலவேறு காசுகள் வெளியிடப்பட்டன இவற்றில் இவரின் பல்வேறு பட்டங்களான: ‘மணிப்புரீசுவர்’, ‘மிகிலேஸ்வர்’, ’கரிபனிவஜா’ போன்றவை பொரிக்கப்பட்டன.
போரின்போது ஜப்பனிய விமானப்படை விமானங்கள் மணிப்பூர் தலைநகர் இம்பால்மீது தாக்குதல் தொடுக்க வந்தன. முதல் குண்டு வீச்சு 1942 மே 10 அன்று நடந்தது இதில் பொதுமக்கள் பலர் பாதிக்கப்பட்டனர்.
1891 இல் பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழ் மணிப்பூர் சுதேச அரசாக இருந்தது ; கடைசியில் பல சுதந்திர அரசுகள் பிரித்தானிய இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டன. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது, மணிப்பூரானது சப்பான் மற்றும் நேச நாட்டுப் படைகளுக்கு இடையிலான போர்க்களமாக இருந்தது.
அசாம் தலைமை ஆணையர், ஜேம்ஸ் வாலஸ் குவிண்டோன் இந்திய அரசின் ஆணையுடன் மணிப்பூருக்கு கிளம்பினார் அவருடன் கர்னல் சார்லஸ் மேக் டொனால்ட் தலைமையில் 400 படையினரையும் அழைத்து வந்தார், இந்த நிகழ்வு 1891 ஆம் ஆண்டைய ஆங்கிலோ-மணிப்பூர் போருக்கு வழிவகுத்தது.
பாம்ஹிபா ஒரு சமய சீர்திருத்தவாதியாகவும் இருந்தார் இவரது ஆதரவுடன் ஸ்ரீ வைணவ சைதன்யா பள்ளிகளினால் கௌதியா வைணவம் படிப்படியாக அப்பகுதி முழுவதும் பரவியது.
மணிப்பூர் அதன் வரலாற்றுக்காலம் முழுக்க மித்ரபாக், கங்லிபாக், மீதிலிபாக் போன்ற இருபது வெவ்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.
சலங்கபாளையம் அப்பிச்சிமார்சுவாமி கோயில் தமிழ்நாட்டில் ஈரோடு மாவட்டம், சலங்கபாளையம் என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள கிராமக் கோயிலாகும்.
இவ்வூரின் முகப்பிலேயே இக்கோயில் உள்ளது. இக்கோயில் கிழக்கு நோக்கியுள்ளது. கோயிலின் எதிரில் அழகிய சதுர வடிவிலான பெரிய குளம் உள்ளது. கோயில் கருவறையில் கிழக்கு நோக்கி இராமலிங்கேஸ்வரர் நடுத்தர அளவிலான சுயம்புலிங்கமாக அமைந்துள்ளார். தெற்கு நோக்கிய இறைவி பர்வதவர்த்தினி சன்னதி உள்ளது. இரு கருவறைகளையும் ஒரு முகப்பு மண்டபம் இணைக்கிறது. இறைவியின் கருவறை ஒட்டி வில்வமரம், வன்னி மரம் ஆகியவை உள்ளன. இக்கோயிலின் தரையில் இருந்து பிரஸ்தரம் எனப்படும் மேல்மட்டம் வரை கருங்கலால் கப்பட்டப்பதாக உள்ளது. கோயிலின் வாயில் எதிரில் சிறிய நந்தியும் பலிபீடமும் உள்ளன. வாயில் இருபுறம் சிறுமாடங்களில் விநாயகரும், தண்டபாணி கோலத்திலான முருகனும் உள்ளனர். இக்கோயிலில் கொடிமரமில்லை அதற்கான பீடம் மட்டும் உள்ளது. இவ்வாலயத்தில் ஞான காரனாக சனி பகவான் தனி சன்னதியாக அருள்பாலிக்கின்றார்.
சண்டேசர் இறைவனை நோக்கியபடி தியானத்தில் அமர்ந்துள்ளார். கருவறை கோட்டங்களில் விநாயகர், தென்முகன் லிங்கோத்பவர், பிரம்மன் துர்க்கை ஆஞ்சநேயர் என கோட்ட தெய்வங்கள் உள்ளனர். தெற்கு நோக்கிய நடராஜர் சன்னதியும் அதன் அருகில் பள்ளியறையும் அமைந்துள்ளது. மேற்கு நோக்கிய ஒரு மண்டபத்தில் பைரவர் அருகில் சிவசூரியன் எனும் பெயரில் சூரியபகவானும், அருகில் சந்திரனும், அருகில் இரு நாகர் சிலைகள் உள்ளன. நவகிரகங்கள் சிறிய மண்டபத்தில் உள்ளனர். இக்கோயில் முதன்மைத் திருக்கோயில் என்ற வகைப்பாட்டில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. பரம்பரை அறங்காவலர்களால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
பிரகாரத்தை வலம் வரும்போது மடைப்பள்ளிக்கு அருகில் 100 அடிக்கும் மேல் ஆழமான அக்னி தீர்த்த கிணறு உள்ளது. இந்த கிணற்றில் எப்பொழுதும் தண்ணீர் வற்றாது நிலையில் இருக்கும். இதற்கு அருகில் அப்பர், சுந்தரர், மாணிக்கவாசகர், திருஞான சம்பந்தர், சேக்கிழார் என ஐவரக்கும் சிலைகள் அமைக்கபட்டுள்ளன. இவ் ஆலயத்தின் பிரகாரத்தின் பின்புறம் விநாயகர் சிறிய சன்னதி கொண்டுள்ளார். அருகில் ஸ்ரீதேவி பூதேவி சமேத சீனிவாச பெருமாள் சன்னதி உள்ளது. அதனை ஒட்டினாற்போல் கிழக்கு நோக்கிய முருகன் தன் இரு துணைவியாருடன் இருக்கும் சிற்றாலயம் அமைந்துள்ளது.
இக்கோயிலின் வெளிப்புறத்தில் நான்கு வீதிகளிலும் மடவிளாகம் என்று சொல்லப்படுகின்ற கோவில்கள் உள்ளன. அக்னி மூலையில் விநாயகப்பெருமான் திருக்கோவிலும், தெற்கு மடவிளாகத்தில் பூர்ண புஷ்கலை சமேத ஹரிஹர புத்திரர் ஆலயமும் அதன் அருகில் பால முருகன் ஆலயமும் அமைந்துள்ளன. ஈசானிய மூலையில் கிராமத்தின் எல்லை தெய்வமாக செல்லியம்மன் ஆலயம் அமைந்துள்ளது.
பின்னலூர் இராமலிங்கேஸ்வரர் கோயில் தமிழ்நாட்டில் கடலூர் மாவட்டம், புவனகிரி வட்டம் பின்னலூர் என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள சிவன் கோயிலாகும். கோயிலின் தல மரமாக பின்னைமரம் உள்ளது.
இக்கோயில் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. இக்கோயில் இறைவன் இராமரால் பூசை செய்யப்பட்டவர் எனவே இராமேஸ்வரத்திற்கு இணையான தலம் என்று கருதப்படுகிறது.
தற்போது இக்கோயில் பூஜையின்றி, பாழ்பட்டுள்ளது. இக்கோயிலுக்கு சொந்தமான 34.82 ஏக்கர் நிலத்தில் , கள்ளக்குறிச்சி மாவட்டத்திற்கான் ஒருங்கிணைந்த மாவட்ட ஆட்சியர் வளாகம் கட்டுவதற்கு தமிழ்நாடு அரசு திட்டமிட்டது. ஆனால் கோயில் நிலத்தில் அரசு கை வைக்கக்கூடாது என இந்து முன்னணி அமைப்பு உள்ளிட்ட பொதுமக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து போராட்டம் நடத்தினர். பின்னர் இது குறித்து நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்து, கோயில் நிலத்திற்கு சந்தை மதிப்பில் உரிய இழப்பீடு வழங்கும் வரை, கோயில் நிலத்தில் அரசு கட்டிடம் கட்ட இடைக்காலத் தடை உத்தரவை 24 சனவரி 2021 அன்று, சென்னை உயர்நீதி மன்றம் பிறப்பித்துள்ளது.
இந்த வழக்கில் ஸ்ரீரங்கத்தைச் சேர்ந்த ரங்கராஜன் நரசிம்மன் உள்ளிட்ட பலர், அர்த்தநாரீஸ்வரர் கோவிலை சீரமைக்கவும், கோவில் பராமரிப்புக்கு தொகுப்பு நிதியை உருவாக்கவும் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்றும், கோவிலுக்கு சொந்தமான இடத்தில் ஆட்சியர் அலுவலகம் கட்ட எதிர்ப்பு தெரிவித்தும் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்திருந்தனர்.
இந்த வழக்கு ஏற்கனவே சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு வந்தபோது, நிலத்தை மதிப்பீடு செய்ய இரு குழுக்களை நீதிமன்றம் நியமித்ததுடன், நீதிமன்ற அனுமதியின்றி கட்டுமானப் பணிகளை மேற்கொள்ளக் கூடாது என தெரிவித்திருந்தது. இரு குழுக்களின் மதிப்பீடும் குறைவாக இருப்பதாக மனுதாரர் ரங்கராஜன் நரசிம்மன் முறையிட்டபோது, 6 மதிப்பீட்டாளர்களைப் பரிந்துரைக்க அவருக்கு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இந்த வழக்கு சென்னை உயர் நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி சஞ்ஜிப் பானர்ஜி தலைமையிலான அமர்வு முன் மீண்டும் விசாரணைக்கு வந்தபோது, மதிப்பீட்டாளர்களை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என மனுதாரர் தரப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டது.
கோவில் நிலத்தை சுதந்திரமாக மதிப்பீடு செய்யும் வகையில் வெளி மாநிலத்தைச் சேர்ந்த மதிப்பீட்டாளர்களைப் பரிந்துரைக்க தமிழக அரசின் தலைமை வழக்கறிஞருக்கு நீதிபதிகள் உத்தரவிட்டனர். மேலும் கோவில் அறங்காவலர்களை நியமிக்க நடவடிக்கை எடுக்க அறிவுறுத்தினர். மேலும் நிலத்திற்கான இழப்பீட்டை முதலில் முடிவு செய்ய வேண்டும் என்றும் நீதிமன்ற அனுமதியின்றி கட்டுமானப் பணிகளை மேற்கொள்ளக் கூடாது என்றும் நீதிபதிகள் கூறினர்.
இக்கோயிலில் அர்த்தநாரீஸ்வரர், அனுபாம்பிகை அம்மன் சன்னதிகளும், விநாயகர், முருகர், பைரவர், தட்சிணமூர்த்தி, சண்டிகேஸ்வரர் உபசன்னதிகளும் உள்ளன. இங்குக் கோயில் தேர் உள்ளது. இக்கோயில் முதன்மைத் திருக்கோயில் என்ற வகைப்பாட்டில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. பரம்பரை அல்லாத அறங்காவலர் அமைப்பால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.