polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
போரில் திறன் படைத்த மூன்றாம் தூத்மோஸ் தனது ஆட்சியின் 20 ஆண்டுகளில் 16 முறை வெளிநாடுகளின் மீது படையெடுத்தார். இவர் போரில் நூபியா மற்றும் பண்டைய அண்மை கிழக்கின் நகரங்களில் உள்ள 350 நகரங்களைக் கைப்பற்றினார். பண்டைய அண்மை கிழக்கில் உள்ள மெசொப்பொத்தேமியாவின் யூப்பிரடீஸ் ஆற்றை முதன்முதலில் கடந்து சென்று படையெடுத்த பெருமை பெற்ற முதலாம் தூத்மோசிற்குப் பின்னர், மூன்றாம் தூத்மோஸ் மித்தானி இராச்சியத்தைக் கைப்பற்றி இப்பெருமை பெற்றார்.
பார்வோன் மூன்றாம் தூத்மோஸ் தெற்கு எகிப்தை ஒட்டிய நூபியா மற்றும் பண்டைய அண்மை கிழக்கு பிரதேசத்தில் உள்ள வடக்கு சிரியா மற்றும் பாபிலோன் பகுதிகளை கைப்பற்றிய செய்திகள் குறித்து அமர்னா நிருபங்கள் மூலம் வெளிப்படுகிறது. இவரது கல்லறை மன்னர்களின் சமவெளியில் உள்ளது.இவர் எகிப்தில் புதிதாக ஒப்பெத் திருவிழாவைத் துவக்கி வைத்தார். மூன்றாம் தூத்மோஸ் நிறுவிய கல்தூபி, தற்போது துருக்கியின் இஸ்தான்புல் நகரத்தில் உள்ளது.
மூன்றாம் தூத்மோசின் கல்லறயை மன்னர்களின் சமவெளியின் தேர் எல் பகாரி பகுதியில் கல்லறை எண் 34-இல், தொல்லியல் அறிஞர் விக்டர் லோரெட் என்பவரால் 1898-ஆம் ஆண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. வண்ண வணண ஓவியங்களால் அலக்கரிக்கப்பட்ட மூன்றாம் தூத்மோசின் கல்லறைச் சுவரில், இறப்புக்கு பிந்தைய வாழ்க்கைக்கான நூலின் வரிகள் முழுவதும் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
மூன்றாம் தூத்மோஸ் புது எகிப்திய இராச்சியத்தை ஆண்ட 18-ஆம் வம்சத்தின் ஆறாவது பார்வோன் ஆவார். இவர் புது எகிப்திய இராச்சியத்தை கிமு 1479 முதல் கிமு 1425 முடிய 54 ஆண்டுகள் ஆண்டார். இருப்பினும் தனது 22-வயது வரை, தன் சார்பாக இவரது பெரியம்மா ஆட்செப்சுட்டு என்பர் அரசப் பிரதிநிதியாக எகிப்தை ஆண்டார்.
மூன்றாம் தூத்மோஸ் பண்டைய் எகிப்தை கிமு 1479 முதல் கிமு 1425 முடிய 54 ஆண்டுகள் நீண்ட காலத்திற்கு ஆண்டார். மூன்றாம் தூத்மோசின் ஆட்சிக் காலம் குறித்த குறிப்புகள் அவரது படைத்தலைவர் அமென்கொதேப்-மாகுவின் கல்லறையில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. தூத்மோசின் 54வது ஆட்சி ஆண்டின் போது இறந்தார் என அமென்கொதேப்-மாகுவின் கல்லறையில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
3 ஏப்ரல் 2021 அன்று எகிப்திய அருங்காட்சியகத்திலிருந்த 18 பார்வோன்கள் மற்றும் 4 அரசிகளின் மம்மிகளை எகிப்திய பண்பாட்டின் தேசிய அருங்காட்சியகத்தில் வைப்பதற்கு அழகிய வண்டிகளில் ஏற்றி, அணிவகுப்பாக எடுத்துச் செல்லும் போது பார்வோன் மூன்றாம் தூத்மோஸ் மம்மியும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.
தேர் எல் பகாரி பகுதியில் உள்ள கல்லறை எண் 34-இல் உள்ள மூன்றாம் தூத்மோசின் நினைவுக் கோயிலில் 1881-ஆம் ஆண்டில் அவரது மம்மி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
மார்ச் 1505 இல், டோம் பிரான்சிஸ்கோ டி அல்மெய்டா என்பவர் போர்த்துகீசிய மன்னர் முதலாம் இமானுவேலின் அரச பிரதிநிதியாகப் பணியாற்ற இந்தியாவுக்கு வந்தார். இவர் ஆசியாவின் முதல் நிரந்தரப் போர்த்துகீசிய பிரதிநிதி ஆவார். இந்தியாவில் நான்கு கோட்டைகளை நிறுவுவதற்கு அவருக்கு ஒரு "படையணி" அல்லது கட்டாய உத்தரவுகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. அதில் இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரைக்கு அப்பால் அஞ்சதிப் தீவில் உள்ள கோட்டையும் இருந்தது (மற்ற மூன்று கோட்டைகளும் கண்ணூர், கொச்சி மற்றும் கொல்லத்தில்முன்மொழியப்பட்டன) அங்கு கிரேக்கம், அரேபியா, எகிப்து மற்றும் போர்த்துகல் ஆகிய நாடுகளிலிருந்து வரும் கடற்படை வணிகக் கப்பல்கள், இந்தியாவிலிருந்து வரும் மசாலாப் பொருட்கள் போன்ற மதிப்புமிக்க பொருட்களை ஏற்றிக்கொண்டு கிழக்கிலிருந்து செல்லும் வழியில் தண்ணீருக்காக நிறுத்தப்படும்.
தற்போது இடிந்த நிலையில் உள்ள இக்கோட்டை, போர்த்துகேய இந்தியா ஆட்சியில் சிறந்த வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தது. இதன் அருகிலுள்ள தீவில் 1505 இல் கட்டப்பட்ட சர்ச் ஆஃப் அவர் லேடி ஆஃப் ஸ்பிரிங்ஸ் என்ற வரலாற்று சிறப்புமிக்க தேவாலயம் உள்ளது. அசிசியின் பிரான்சிஸ் தேவாலயமும் இங்கு அமைந்துள்ளது. ஆனால் இது இடிந்த நிலையில் உள்ளது.
அஞ்செடிவா கோட்டை இ ந்திய மாநிலமான கருநாடகாவின் கடற்கரையிலிருந்ததஅஞ்சதிப் தீவில் கட்டப்பட்ட து. இது கோவாவின் நிர்வாக அதிகார வரம்பில் இருந்தது. இக்கோட்டை ஒரு காலத்தில் போர்த்துகீசிய ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. அஞ்சதிப் தீவு பரப்பளவு கொண்டது.
இந்தியாவிற்கான கடல்வழிப் பாதையில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடமாக இருப்பதால், போர்த்துகீசியர்களால் இராணுவ இருப்பு மற்றும் கிழக்கு வர்த்தக பாதையின் கட்டுப்பாட்டை மேம்படுத்துவதற்காக அஞ்சதிப் தீவில் ஒரு கோட்டை கட்டப்பட்டது.
பஞ்சதீவா தீவுக்கூட்டத்தில் உள்ள ஐந்து தீவுகளில் அஞ்சதிப் மிகப்பெரியது. அஞ்செடிவாவின் பெயருக்கு சொற்பிறப்பியல் உள்ளூர் தெய்வமான அஜதுர்கா தேவி ஒரு காரணம்.
இவருடைய பெயர் பலவிதங்களில் அறியப்படுகிறது: தயா, தெகியா, திகியா, தக்யா அல்லது தம்யா. இவரது பட்டத்து அல்-ககினா என அரபு மொழி ஆதாரங்கள் மேற்கோள் காட்டுகிறது. இது இவரது முஸ்லீம் எதிரிகளால் வழங்கப்பட்ட புனைப்பெயராகும். ஏனெனில் இவர் எதிர்காலத்தை முன்னறிவிக்கும் திறன் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
இவர் 7ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் ஜெராவா ஜெனாட்டா பழங்குடியினரில் பிறந்தார். இவர் ஆரசு மலைகள் முதல் கடேம்சின் சோலை வரை ஒரு ஐந்து ஆண்டுகள் சுதந்திரமாக பெர்பர் அரசை ஆட்சி செய்தார். ஆனால் மூசா பின் நுசாயர் கட்டளையிட்ட அரேபியர்கள் பலமான படையுடன் வந்து இவரைத் தோற்கடித்தனர். இவர் நவீன கால நகரமான துனிசியாவின் எல் ஜெமின் ஆம்பி அரங்கத்தினருகே எதிர்த்து போரிட்டார். ( இது யுனெஸ்கோவால் 1979 முதல் உலக பாரம்பரிய தளமாக பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது ) ஆனால் இறுதியாக ஒரு கிணற்றின் அருகே போரில் கொல்லப்பட்டார். அந்தக் கிணறு ஆரஸில் உள்ள பிர் அல் ககினா என்ற இவரது பெயரை இன்றும் கொண்டுள்ளது .
680களில் குசீலாவுக்குப் பிறகு பேர்பர் பழங்குடியினரின் போர் தலைவராக திகியா வெற்றி பெற்றா. மேலும் உமையா கலீபகத்தின் அரபு இஸ்லாமிய படைகளின் ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்தார். ஹசன் இப்னுல் நுமான் எகிப்திலிருந்து அணிவகுத்து, முக்கிய பைசண்டைன் நகரமான கார்தேஜ் மற்றும் பிற நகரங்களைக் கைப்பற்றினார் . இவர்களை தோற்கடிக்க ஒருவரைத் 'தேடியபோது, வட ஆப்பிரிக்காவின் மிக சக்திவாய்ந்த "பேர்பர்களின் ராணி"யான திகியா இருந்தார். இவரது படை நுமிடியாவுக்கு அணிவகுத்தது. 698ஆம் ஆண்டில், அல்ஜீரியாவில் நடந்த மெஸ்கியானா போரில் இன்றைய மாகாணமான ஓம் எல்-பௌகி மெஸ்கியானா அருகே படைகள் சந்தித்தன.
19ஆம் நூற்றாண்டின் கணக்குகள், இவர் யூத மதத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்லது இவரது பூர்வீகம்பழங்குடியினரான யூதமயமாக்கப்பட்ட பேர்பர்கள் என்று கூறுகின்றன. அல்-மாலிக் என்பவரின் கூற்றுப்படி, அவர் தனது பயணங்களில் ஒரு "சிலை" உடன் இருந்தார். முகமது தல்பி மற்றும் கேப்ரியல் கேம்ப்ஸ் ஆகிய இருவரும் இந்த விக்கிரகத்தை கிறிஸ்தவ சின்னமாக, கிறிஸ்து, கன்னி அல்லது ராணியைப் பாதுகாக்கும் ஒரு துறவி என்று விளக்கினர். இந்த ஐகான் ஒரு தனி பேர்பர் தெய்வத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகவும், இதனால் திகியாவை ஒரு பேகன் ஆக்கியதாகவும் எம்'ஹமட் ஹாசின் ஃபந்தர் கூறினார். இருப்பினும், திகியா ஒரு கிறிஸ்தவராக இருப்பது பெரும்பாலும் கருதுகோளாகவே உள்ளது.
திகியா அல்லது ககினா என்பவர் ஒரு பேர்பர் போர்வீராங்கனை ராணியாகவும் மற்றும் ஒரு மத மற்றும் இராணுவத் தலைவராக இருந்தார். இவர் மாக்ரெப் பகுதியை முஸ்லீம்கள் கைப்பற்றுவதை எதிர்த்து ஒரு போரை வழிநடத்தினார். அப்போதைய பகுதி நுமிடியா என்று அழைக்கப்பட்டது. இவர் 7ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பிறந்தார். 7 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் நவீன அல்ஜீரியாவில் இறந்தார்.
இது டோல்லு எனப்படும் ஒரு இசைக்கருவி கொண்டுநிகழ்த்தப்படும் ஒரு குழு நடனமாகும். மற்றும் குருபா சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நிகழ்த்தினர். இந்த குழுவில் 16 நடனக் கலைஞர்கள் இருப்பார்கள், ஒவ்வொருவரும் தாளக் கருவி அணிந்து நடனமாடும்போது வெவ்வேறு தாளங்களை வாசிப்பார்கள். மையத்தில் ஜால்ராக்கள் கொண்டு ஒரு தலைவரால்தாளத் துடிப்பு இயக்கப்படுகிறது. மெதுவான மற்றும் வேகமான தாளங்கள் மாறி மாறி இசைக்கப்படும் பொழுது நடனக்குழு பல்வேறு குழு மாறுபட்ட நடனவடிவத்தை நிகழ்த்துவார்கள். ஆண்களால் நிகழ்த்தப்பட்டாலும் பெண்களாலும் டோலு குனித்தா நிகழ்த்தப்படுகிறது. இதற்கான ஆடைகள் எளிமையானவை; உடலின் மேல் பகுதி வழக்கமாக வெறுமனே விடப்படும், அதே சமயம் ஒரு கருப்பு தாள் வேட்டியின் மேல் உடலில் கட்டப்படும். வில் இருந்தனர், 1987 இல் கே.எஸ் ஹரிதாஸ் பட் தலைமையில் ஒரு குழுவினர் சோவியத் ஒன்றியச் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டனர். மாஸ்கோ, லெனின்கிராட், வைப்ராக், ஆர்சன்கேல்ச்க், ஸ்கோவ், மர்மேந்ஸ்க், தாஷ்கண்ட் மற்றும் நோவோகிராட் ஆகிய இடங்களில் இவர்கள் நடனநிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார்கள்.
போலக் ஆட்டா மற்றும் உம்மட்டி ஆட்டா ஆகியவை கொண்டாட்டம் மற்றும் திருவிழாக் காலங்களில் ஆடப்படும் என்றாலும், கொம்பாட்டா ஒரு மத நடனமாகும். இது பாரம்பரியமாக கோவில்களில் நிகழ்த்தப்படுகிறது, ஆனால் பிற இடங்களிலும் நிகழ்த்தப்படலாம். கொதவர் இனஆண்கள் மூலமாகச் கொம்பாட்டா நிகழ்த்தப்படுகிறது. இதில் பயன்படுத்தப்படும் மான்கொம்புகள் கொதவ தொன்மக் கதைகளில் கிருஷ்ணமிருகம் என அழைக்கப்படும் புள்ளிமான்களைக் குறிக்கின்றன. இந்த நடனம் காற்றுக் கருவிகள் மற்றும் தாளங்களில் இசைக்கப்படும் தாள இசைக்கேற்ப இசைக்கப்படுகிறது, மேலும் போரில் கொதவர்கள் பயன்படுத்திய நுட்பங்களைக் குறிக்கும் தற்காப்பு இயக்கங்களும் இதில் அடங்கும்.
ஒரு திறந்தவெளியில் எண்ணெய் விளக்குக்கு பின்னால் கொதவர் இனஆண்கள் போலக் ஆட்டா எனப்படும் இந்த நடனத்தை நிகழ்த்துகின்றனர். இந்த நடனத்தை நிகழ்த்தும்போது ஆண்கள் ஒரு கையில் சாவாரி மற்றும் மற்றொரு கையில் கொதவக் குறுவாள் ஆகியவை வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த நடனத்தில் பல்வேறு பிராந்திய வகைகள் உள்ளன. சில வகைகளில் கலைஞர்கள் குறுவாளின்றி வெறும் சாவரியுடன் நடனமாடுகிறார்கள். சில நேரஙக்ளில் ஒடி கத்தி, சவாரி இரண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறி இரண்டும் பயன்படுத்தி ஆடப்படும் நடனம் கத்தியாட்டா என அறியப்படுகிறது. துடி எனப்படும் உடுக்கை வடிவ இசைக்கருவி, சீரான தாளத்தை வழங்குகிறது.
கர்நாடகாவின் சடங்கு நடனங்கள் குனித்தா என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அத்தகைய ஒரு நடனங்களில் ஒன்று டோலு குனித்தா, அலங்கரிக்கப்பட்ட முரசின் தாளத் துடிப்பு, பாடல் இவற்றுடன் நடன வடிவம் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற நடனம் டோலு குனித்தா ஆகும். இந்த நடனம் முதன்மையாக மேய்ப்பன் அல்லது குருபா எனப்படும் குரும்பர் இனத்தைச் சேர்ந்த ஆண்களால் நிகழ்த்தப்படுகிறது. டோலு குனித்தா தீவிரமான தாளத்துடிப்பு, விரைவான இயக்கங்கள் மற்றும் ஒத்திசைக்கப்பட்ட குழு அமைப்புகளால் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.
கொதவர் இனப் பெண்கள் நிகழ்த்தும் நடனவடிவம் உம்மட்டி ஆட்டம் ஆகும். பாரம்பரிய கொதவர் ஆடைகளை நகைகளுடன் அணிந்துகொண்டு, நெற்றிகளை குங்குமத்தால் அலங்கரித்து வட்டமாக நடனமிடுவார்கள். அவர்களின் கையில் உள்ள பித்தளை ஜால்ராக்கள் கொண்டு தாளமிட்டபடியே அந்த இசைக்கேற்ப நடனமாடுவார்கள். கொதவர்கள் வழிபடும் காவேரி தாயை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதற்காக ஒரு பெண் முழு பானையை வைத்க்கொண்டு மையத்தில் நிற்பாள்.
மைசூர், நஞ்சநகுடு, கொல்லேகலா மற்றும் பெங்களூர் பகுதிகளில் கிராமப்புற ஆண்கள் நிகழ்த்தும் குழு நடனம் இது. இது கம்சாலே எனப்படும் இசைக்கருவி கொண்டு நடனக் கலைஞர்களால் இசைக்கப்படுவதால் இந்த நடனத்திற்கு கம்சாலே என்று பெயரிடப்பட்டது,. கம்சலே ஒரு கையில் ஒரு ஜால்ரா மற்றும் மறுபுறத்தில் வெண்கல வட்டு, இரண்டையும் தட்டுவதால் ஒரு தாள இசையை உருவாக்குகிறது.
கொடாக்கள் ஒரு தனித்துவமான குழுவாகும். அவர்கள், சுற்றியுள்ள மக்களிடமிருந்து பழக்கவழக்கங்கள், மரபுகள் மற்றும் மதத்தில் வேறுபடுகிறார்கள், மேலும் வருடாந்திர அறுவடை நடனம் செய்கிறார்கள். அலங்கார கத்திகளுடன் பாரம்பரிய கோடவா உடையில் அணிந்த ஆண்கள், பின்னணி இசைக்கு இந்த மெதுவான நடனத்தை செய்கிறார்கள். நடனம் வெவ்வேறு வகைகளைக் கொண்டுள்ளது:
கர்நாடகாவில் தற்கால நிகழ்த்துக் கலை கலாச்சாரத்திற்கு அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுத்த நினாசம், ரங்க சங்கரா, ரங்காயணம் ஆகிய அமைப்புகளுடன் ஒருங்கிணைந்து நடத்தப்படும் ஹட்டாரி நடனமும் குப்பி வீரண்ணா நாடகக் குழுவால் நிகழ்த்தப்படும் ’போலக் ஆட்டா’ எனப்படும் குடகு நடனக்கலையும் இந்தியாவில் மிகத் துடிப்பான நடனங்கள் ஆகும்.
இந்திய விடுதலைக்கு முன்பே நகரையும் ப் பகுதியையும் பெருந்துறை வழியாக இணைக்கும் புதிய இருப்புத்தொடருக்கான முன்மொழிவுகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இத்தொடர் தருமபுரம், காங்கேயம், சென்னிமலை, ஈரோடு சந்திப்பு, கோபிசெட்டிபாளையம், சத்தியமங்கலம் ஊடாகச் செல்லும். நாளடைவில் இந்த முன்மொழிவுகளில் பல மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. மேலும், 2007 இல் ஈரோடு-பழனி தொடர் சார்ந்த அளக்கை செய்யப்பட்டது. புதிதான முன்மொழிவில் இத்தொடர் ஈரோடுச் சந்திப்பில் இருந்து இப்போதுள்ள ஜோலார்பேட்டை–சோரனூர் தொடருக்கு இணையாகச் சென்று பெருந்துறையை அடைந்ததும் பிரிந்து பழனி நோக்கிச் செல்லும்.சத்தியமங்கலம் கானுயிர் காப்பகம் சார்ந்த சுற்றுச்சூழல் ஒப்புதல் சிக்கலால் ஏற்பட்ட தடையால், ஈரோடு-சாமராசநகர் இருப்புத் தொடருக்கு மாற்றாக, மாற்றங்கள செய்யபட்டு, ஈரோடு-சத்தியமங்கலம் பிரிவுத் தொடருக்கு மட்டும் 2007 இல் அளக்கை செய்து முடிக்கப்பட்டது.
ஈரோடு சந்திப்பு மற்றும் கோயம்புத்தூர் சந்திப்புக்கு இடையே, ஜோலார்பேட்டை - சோரனூர் வழித்தடத்தில் அமைந்துள்ள இந்நிலையம், தென்னக இரயில்வேயின், சேலம் தொடருந்து கோட்டத்தின் கீழ் செயல்படுகிறது. இது ஈரோடு சந்திப்பிலிருந்து 13 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
மேலும், பெருந்துறை சிப்காட் தொழிற்பேட்டைக் கழகம் சரக்குகலையும் பொருள்களையுக் எளிதாகப் போக்குவரத்து செய்ய பெருந்துறை தொடருந்து நிலையத்தில் இருந்து சிப்காட் தொழிலக வளாகத்துக்கு ஒரு இணைப்புத் தொடரை அமைக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.
பெருந்துறை தொடருந்து நிலையம் இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில், ஈரோடு மாவட்டத்தில் உள்ள பெருந்துறை நகரில் இருக்கும் ஒரு தொடருந்து நிலையமாகும்.
இந்நிலையம் குழும முதலாளியச் சமூகப் பொறுப்புத் திட்டத்தைன்கீழ் இந்த வட்டார வணிக நிருவனங்கள, கல்விநிறுவனங்களின் உதவியோடு வளர்த்தெடுக்கப்படும்.
அனித்தா ராதாகிருஷ்ணன் தமிழக அரசியல்வாதி ஆவார். தமிழக அமைச்சரவையில் கால்நடை வளம் மற்றும் வீட்டுவசதி மற்றும் நகர்ப்புற வளர்ச்சித்துறை துறை அமைச்சராக பணியாற்றியவரும். தற்போது மீன் வளத்துறை, மீனவர் நலத்துறை மற்றும் கால்நடை பராமரிப்புத்துறை அமைச்சராகவும் உள்ளவராவார். திராவிட கொள்கையில் பற்று கொண்ட இவர், திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் தூத்துக்குடி தெற்கு மாவட்ட செயலாளராக முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றார்.
ஆரம்பத்தில் அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்திலும், 2001 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் திருச்செந்தூர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றிபெற்றவுடன் தொடர்ந்து தூத்துக்குடி தெற்கு மாவட்டச் செயலாளர், ஒருங்கிணைந்த தூத்துக்குடி மாவட்டச் செயலாளர், மாநில அமைச்சர் என படிப்படியாக வளர்ச்சி அடைந்தவர். 8 ஆண்டுகள் தூத்துக்குடி மாவட்ட அதிமுகவில் அசைக்க முடியாத சக்தியாக இருந்து வந்தார்.
2009 ல் அதிமுகவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட பின்னர், ராதாகிருஷ்ணன் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தில், சேர்ந்தார். 2016ம் ஆண்டு திருச்செந்தூர் சட்டமன்றத் தொகுதியிலில் திமுக சார்பில் போட்டியிட்டு அதிமுக கூட்டணியில் போட்டியிட்ட நடிகர் சரத்குமாரை வென்றார்.
2021 தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தலில் மீண்டும் திருச்செந்தூர் தொகுதியில் வெற்றிப்பெற்று தமிழகத்தின் மீன்வளம், மீனவர் நலன் மற்றும் கால்நடை பராமரிப்புத்துறை அமைச்சரானார்.
அனித்தா ராதாகிருஷ்ணன் தூத்துக்குடி மாவட்டம் திருச்செந்தூர் அருகே உள்ள தண்டுப்பத்து கிராமத்தில் 1952ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 19ல் பிறந்தார்.
இவர் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது, காய்கறியை நறுக்குவது அல்லது விறகு வெட்டுவது போன்ற எந்த தாள ஒலிக்கும் உள்ளுணர்வாக நடனமாடத் தொடங்குவார். இவரது தாயார் பாரிபாடாவைச் சேர்ந்தவர். மேலும், நீண்ட காலமாக சாவ் நாட்டுப்புற நடனத்தை ஆதரித்து வந்த ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவராவார். அவர் தனது மகளின் திறமையை அடையாளம் கண்டுகொண்டார், மேலும் சஞ்சுக்தாவின் தந்தையான அபிராம் மிஸ்ராவின் எதிர்ப்பையும் மீறி இவரை ஊக்குவித்தார். எதிர்ப்பின் காரணம் என்னவெனில், அந்த நாட்களில் இந்த வகை நடனம் பொதுவாக மஹாரிஸ் என்று அழைக்கப்படும் கோயிலில் நடனமாடும் சிறுமிகளால் நிகழ்த்தப்பட்டது. ஆண் நடனக் கலைஞர்கள் கோட்டிபுவாஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். இந்த பெண்கள் தென்னிந்திய கோவில்களின்தேவதாசிகள்போல இருந்தனர்.
இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் ஒடிஸி நிகழ்ச்சிகளை வழங்குவதைத் தவிர, சஞ்சுக்தா பானிகிரகி, பல்வேறு நாடுகளுக்கான அரசாங்கத்தின் கலாச்சாரக் குழுவின் ஒரு பகுதியாக இருந்து வருகிறார். அமெரிக்கா மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் , ஐக்கிய இராச்சியம் , இஸ்ரேல், கிரேக்கத்தில் டெல்பி சர்வதேச விழா உட்பட, இவர் பதினொரு வாரங்கள் பிரான்சிலும் நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தியுள்ளார். மேலும் பாரிஸில் நடந்த சர்வதேச இசை விழாவில் பங்கேற்றார்.
ஆறு வயதுச் சிறுமியாக இவர் நடனமாடிய ஒரு நிகழ்ச்சியில், அவர் மேடையை விட்டு வெளியேற மறுத்து, நேரம் முடிந்த பிறகும் தொடர்ந்து ஆற்றலுடன் நடனமாடினார். நடனத்தை நிறுத்த இவருடைய அம்மா கூச்சலிட்டு ஏமாற்ற வேண்டியிருந்தது. ஒன்பது வயதில், கல்கத்தாவில் உள்ள குழந்தைகளுக்கான லிட்டில் தியேட்டரின் ஆண்டு விழாவில் இவர் தனது நடன நிகழ்ச்சியை நிகழ்த்தினார்.
சஞ்சுக்தா பானிகிரகி இந்தியாவிலிருந்து வந்த ஒரு நடனக் கலைஞர் ஆவார், இவர் இந்திய பாரம்பரிய நடனமான ஒடிஸியின் முன்னணி நடனக் கலைஞராவார்.சஞ்சுக்தா இந்த பண்டைய பாரம்பரிய நடனத்தை சிறு வயதிலேயே தழுவி அதன் மகத்தான மறுமலர்ச்சியை உறுதிசெய்த முதல் ஒடியாப் பெண் என்ற பெருமையை பெற்றவர் ஆவார்.
ஒடியா நடனம் மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய செயல்பாடுகளுக்கு இவர் செய்த பங்களிப்பை அங்கீகரிக்கும் விதமாக, இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த குடிமக்கள் விருதுகளில் ஒன்றான பத்மஸ்ரீ விருது இவருக்கு வழங்கப்பட்டது. 1976 ஆம் ஆண்டில் சங்கீக நாடக அகாதமி விருதையும் இவர் பெற்றுள்ளார்.
தனது தாயின் முயற்சியின் பேரில், தனது நான்கு வயதில் கேளுச்சரண மகோபாத்திராவிடம் நடனத்தைக் கற்கத் தொடங்கினார். 1950–1953 காலப்பகுதியில் பிசுபா மிலன் என்பவரால் தொடர்ச்சியாக மூன்று ஆண்டுகளாக இவர் சிறந்த குழந்தைக் கலைஞராக மதிப்பிடப்பட்டார்.
இவர் ஒடிசா மாநிலத்தில் கஞ்சம் மாவட்டத்தின் பெர்ஹாம்பூரில் உள்ள பாரம்பரிய பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவரது பெற்றோர் அபிராம் மிஸ்ரா மற்றும் சகுந்தலா மிஸ்ரா ஆவர்.
சரஸ்வதி ரானே கிரானா கரானா இசை வடிவத்தை தோற்றுவித்த உஸ்தாத் அப்துல் கரீம் கானின் மகளான இவர் இந்துஸ்தானி இசை வகையில் இந்திய பாரம்பரிய பாடகர் ஆவார். இவரது குடும்பம் நீண்ட மற்றும் சிறந்த இசை பாரம்பரியம் கொண்டது. இவர் கிரானா கரானா இசை பாணியின் குரல் இசை ஆரம்ப பயிற்சியை அவரது மூத்த சகோதரர் சுரேஷ்பாபு மானே மற்றும் மூத்த சகோதரி கிராபாய் பரோடேகர் ஆகியோரிடமிருந்து பெற்றார் . பின்னர் இவர் குறிப்பாக ஜுகல்பாண்டி பாணியில், மூத்த சகோதரியான கிராபாய் பரோடேகருடன் இணைந்து பாடினார்.
அக்டோபர் 4, 1913 இல் கிரானா கரானாவினை தோற்றுவித்த உஸ்தாத் அப்துல் கரீம் கான் மற்றும் தாராபாய் மானே ஆகியோருக்கு சாகினாவாக இசைக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தார். கணவரிடமிருந்து பிரிந்த பிறகு, இவரது தாயார் தாராபாய், தனது ஐந்து குழந்தைகளுக்கும் மறுபெயரிட்டார். எனவே சாகினா குமாரி சரஸ்வதி மானே ஆனார். இவரது சகோதரர் சுரேஷ்பாபு மானே மூலம் இசை பயில தொடங்கினார். பின்னர் 1930 க்குப் பிறகு, இவர் தனது சகோதரி கிராபாய் பரோடேகரிடமிருந்தும் கற்கத் தொடங்கினார்.
இந்தி மற்றும் மராத்தி திரையுலக படங்களுக்கு பின்னணி பாடிய முதல் பெண் கலைஞர்களில் இவரும் ஒருவர். ஆச்சார்யா ஆத்ரே இயக்கிய மராத்தி படமான பயாச்சி தாசி படத்தில் இவரது முதல் பின்னணி பதிவு இருந்தது. இவர் 1954 வரை இந்த துறையில் இருந்தார். ராம்ராஜ்யா என்ற இந்தி திரைப்படத்தில் இவரது பாடல் 'பினா மதுர் மதுர் கச்சு போல் ' இந்தியா முழுவதும் பிரபலமடைந்து உச்சத்தை எட்டியது. அந்த காலங்களில் அதிக அளவில் கிராம்ஃபோன் பதிவுகளை விற்றதற்காக அவருக்கு எச்.எம்.வி விருது வழங்கப்பட்டது.
1933 ஆம் ஆண்டில், இவர் அகில இந்திய வானொலியில் நிகழ்ச்சியைத் தொடங்கி, பொது நிகழ்ச்சிகளில் இருந்து ஓய்வு பெறுவதாக அவர் அறிவித்த 1990 ஆம் ஆண்டு வரை அகில இந்திய வானொலியில் ஒரு சிறந்த கலைஞராக தொடர்ந்தார். 1940 களின் முற்பகுதியிலிருந்து 1980 களின் நடுப்பகுதி வரை கன்னியாகுமரி முதல் பெஷாவர் வரை பல வானொலி சங்க சபைகளில் பங்கேற்ற சில பாரம்பரிய பாடகர்களில் இவரும் ஒருவர்.
சரஸ்வதிபாய் தனது இசை வாழ்க்கையை ஏழு வயதிலேயே சங்கீத் செளபத்ரா, சங்கீத் சன்ஷய்கல்லோல், சங்கீத் ஏகாச் பியாலா போன்ற இசை நாடகங்களில் மேடை நடிப்பால் தொடங்கினார். சிறு வயதிலிருந்தே, அதாவது, 1929 முதல், இவர் பால்கந்தர்வா போன்ற சிறந்த கலைஞர்களுடன் முக்கிய வேடங்களில் நடிக்கத் தொடங்கினார்.
இவரது இசை அறிவை மேம்படுத்துவதற்காக, அல்லாடியா கானின் மருமகன், ஜெய்ப்பூர் கரானாவின் உஸ்தாத் நாதன் கான், பேராசிரியர் பி. ஆர். தியோதர் மற்றும் குவாலியர் கரானாவின் பண்டிட் மாஸ்டர் கிருஷ்ணாராவ் ஃபுலாம்பிரிகர் போன்ற பல்வேறு கரான்களின் உஸ்தாத்களிலிருந்தும் அவருக்கு டேலீம் கிடைத்தது.
புன்னாப்பரா என்பது இந்தியாவின், கேரளத்தின், ஆலப்புழா மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு கிராமம் ஆகும். இது அரபிக் கடலின் கரையோரப் பகுதியில், குட்டநாட்டிற்கு மேற்கே அமைந்துள்ளது , இது கேரளத்தின் நெற்களஞ்சியம் என்று பிரபலமாக அறியப்படுகிறது.
ஜார்ஜ் அல்போன்சோ ஹெட்லி ஒரு மேற்கு இந்தியத் தீவுகள் துடுப்பாட்ட அணியின் வீரர் ஆவார். அவர் 22 தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் டெஸ்ட் போட்டிகளில் விளையாடினார். இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முன்பு. மேற்கிந்தியத் தீவுகளுக்காக விளையாடிய சிறந்த மட்டையாளர்களில் ஒருவராகவும், அனைத்துக் காலத்திற்குமான மிகச் சிறந்த துடுப்பாட்ட வீரர்களில் ஒருவராகவும் கருதப்படும் ஹெட்லி ஜமைக்காவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி இங்கிலாந்தில் தொழில்முறை துடுப்பாட்ட சங்கங்களில் விளையாடியுள்ளார்.இவரது சமயத்தில் பலம் இழந்த மேற்கிந்தியத் தீவுகள் அணியாக இருந்தது. அதனால் இவரின் மீது அதிக பொறுப்பு இருந்தது. அவர் மூன்றாம் இடத்தில் மட்டையாடினார், தேர்வுத் துடுப்பாட்டத்தில் 2,190 ஓட்டங்களை எடுத்துள்ளார். அவரது மட்டையாட்ட சராசரி 60.83 ஆகும்.மேலும் முதல் தரத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் 9,921 ஓட்டங்களை 69.86 எனும் சராசரியில் எடுத்துள்ளார். 1934 ஆம் ஆண்டில் ஆண்டின் சிறந்த விசுடன் துடுப்பாட்ட வீரராகத் தேர்வானார்.
ஹெட்லி தனது தாயின் மைத்துனர் திருமதி கிளாரன்ஸ் ஸ்மித்துடன், கிங்ஸ்டனின் ரே டவுனில் குடிபெயர்ந்தார். 1933 இல் இறக்கும் வரை அவருடன் இருந்தார். அவரது தாயார் கியூபாவுக்குத் திரும்பினார். இருந்தபோதிலும் தனது மகனுடன் தொடர்ந்து கடிதங்களைப் பரிமாறிக் கொண்டார். அவர் கலபார் தொடக்கப்பள்ளியில் பயின்றார், அங்கு அவர் பள்ளி துடுப்பாட்ட அணிக்காக இழப்புக் கவனிப்பாளராக விளையாடினார். பின்னர், கிங்ஸ்டன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் தனது கல்வியைத் தொடர்ந்தார். உள்ளூர் கிராபோல் பூங்காவில் நடந்த ஒரு நாள் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் பங்கேற்ற ஹெட்லி உள்ளூர் மக்களின் கவனத்தை ஈர்க்கத் தொடங்கினார், மற்றும் 16 வயதில், அவர் ரெய்டவுன் துடுப்பாட்ட சங்கத்ஹில் சேர்ந்தார். 1925 ஆம் ஆண்டில் அவர் தனது முதல் நூறு ஓட்டங்களை அடித்தார். க்ளோவெல்லிக்கு எதிரான ரெய்டவுனுக்கான போட்டியில் மூன்றாவது வீரராக மட்டையாடினார்.
ஹெட்லி 1909 மே 30 அன்று பனாமாவின் கொலனில் பிறந்தார்.டிகோர்சி ஹெட்லி மற்றும் ஐரீன் ராபர்ட்ஸ் ஆகியோரின் மகனாக பிறந்தார். ஹெட்லியின் பெற்றோர் இருவரும் பனாமாவைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல. அவரது தந்தை பார்படோஸையும் அவரது தாயார் ஜமைக்காவையும் சேர்ந்தவர்கள். அதே நேரத்தில் பனாமா கால்வாய் கட்டுமானத்தில் டிகோர்சி பணிபுரிந்தார். ஹெட்லிக்கு ஐந்து வயதாக இருந்தபோது, கால்வாய் பணி முடிந்தது, மேலும் இவரது குடும்பம் மேலும் வேலை தேடி கியூபாவுக்குச் சென்றது. 1919 ஆம் ஆண்டில், தனது மகனால் ஸ்பானிஷ் பேசப்படுவதைப் பற்றி கவலைப்பட்ட ஹெட்லியின் தாய் அவரை ஜமைக்காவிற்கு அழைத்துச் சென்றார், இதனால் அவருக்கு ஆங்கிலம் பேசும் பள்ளியில் கல்வி கற்க முடியும் எனக் கருதினார்.
பள்ளியை விட்டு வெளியேறியதும், ஹெட்லி ஒரு மாஜிஸ்திரேட் நீதிமன்றத்தில் தற்காலிக எழுத்தராக நியமிக்கப்பட்டார். இது 1926 ஆம் ஆண்டில் செயின்ட் ஆண்ட்ரூசின் காவல் துறை அணி தரப்பில் ஒரு துடுப்பாட்டப் போட்டியில் விளையாட அவருக்கு உதவியது. இவரது சிறப்பான ஆட்டத் திறனால் ஈர்க்கப்பட்ட யமைக்காஅ அணி நிர்வாகம் இவரை விளையாட அழைத்தது.ஆனால் இவரது வேலையின் காரணமாக இவரால் பங்கேற்க இயலவில்லை. அதனால் 1927 ஆம் ஆண்டில் லயனல் டென்னிசனின் இங்கிலாந்துத் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான் இவரை கருத்தில் கொள்ளவில்லை.
இந்த பூங்காக்களுக்கு மேலதிகமாக, மேஜர் தியான் சந்த் பெயரிடப்பட்ட ஒரு விளையாட்டு வளாகமும் உள்ளது. இது 1991 ஆம் ஆண்டில் டெல்லி மேம்பாட்டு ஆணையத்தால் நிறுவப்பட்டது. இது 4.28 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் பரவியுள்ளது. இது டென்னிஸ் / டென்னிஸ் பயிற்சி சுவர், பூப்பந்து , ஸ்குவாஷ், டேபிள் டென்னிஸ் ஹால், பில்லியர்ட்ஸ் / ஸ்னூக்கர், கூடை பந்து, கைப்பந்து, குழந்தைகள் பூங்கா, சறுக்கு விளையாட்டு, நீச்சல் / குழந்தைகள் நீச்சல் குளம், ஏரோபிக்ஸ் ஹால், டேக்வாண்டோ-கராத்தே போன்ற பல்வேறு வசதிகளை வழங்குகிறது. இந்த விளையாட்டுகளில் பெரும்பாலானவற்றில் பயிற்சியும் கிடைக்கிறது. மேலும், இது ஒரு விளையாட்டு உபகரணங்கள் விற்கும் கடை மற்றும் தின்பண்டங்கள் விற்கும் கடை போன்றவற்றைக் கொண்டுள்ளது. இது பல்வேறு விளையாட்டு போட்டிகளை நடத்துகிறது. உறுப்பினர் சேர்க்கை, திறந்த முறையிலும் மற்றும் எளிதில் அணுகக்கூடிய வகையிலும் அமைந்துள்ளது. இதற்காக, பொதுவான முறையில் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது.
அசோக் விகார் சாலை மற்றும் பொது போக்குவரத்து மூலம் நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், அதன் இணைப்பு மூன்று தில்லி மெட்ரோ நிலையங்களுடன், மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அவைகளில் இரண்டு அதாவது இந்தர்லோக், கன்ஹியா நகர் ரெட் லைனில் அமைந்துள்ளது. மற்றும் ஷாலிமார் பாக் மெட்ரோ ரயில் நிலையம், பிங்க் லைனில், அமைந்துள்ளது. டெல்லி போக்குவரத்து கழகப் பேருந்துகள் எண் 166 , 181 , 142 மற்றும் 235 , கூடுதலாக இந்தர்லோக் மெட்ரோ நிலையம் முதல் ஆசாத் புர் மெட்ரோ நிலையம் வரை மெட்ரோ பேருந்து சேவையும் கிடைக்கிறது.
அசோக் விகாரின் அசோகா தோட்டம் என்பது, அதிகாலையில் நடப்பவர்கள், ஓடுபவர்கள் மற்றும் யோகா குழுக்கள் பயன்படுத்தும் பிரபலமான தோட்டமாகும். அசோகா தோட்டம், 70 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது. அசோகா தோட்டத்தைத் தவிர, ஒவ்வொரு தொகுதி / கட்டத்திலும் அண்டை பூங்காக்கள் உள்ளன. இங்கு, பாபா சவுத்ரி கிம்மன் சிங் பூங்கா மற்றும் பிக்னிக் ஹட் எனப்படும் இரண்டு முக்கிய பூங்காக்கள் உள்ளன.
அசோக் விகாரில் மாதா ஜெய் கவுர் பொதுப் பள்ளி, குலாச்சி ஹன்ஸ்ராஜ் மாதிரி பள்ளி, மான்ட்ஃபோர்ட் மேல்நிலைப்பள்ளி, டிஏவி பொதுப் பள்ளி, லயன்ஸ் பொதுப் பள்ளி, ப்ரூடென்ஸ் பள்ளி மற்றும் மகாராஜா அகர்சேன் பொதுப் பள்ளி ஆகியவை அடங்கும். மேலும், இங்கு, சத்யவதி கல்லூரி மற்றும் லட்சுமிபாய் கல்லூரி ஆகிய இரண்டு கல்லூரிகள் உள்ளன. இவை இரண்டும், தில்லி பல்கலைக்கழகத்துடன், இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
அசோக் விஹார் , இந்தியாவின் தில்லியின் வடமேற்கு மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள மிக முக்கியமான இடம் ஆகும். தில்லியின் ரிங் சாலையில் அமைந்துள்ள இந்த பகுதி 4 கட்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இது டீப் மார்க்கெட் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு சந்தையின் தாயகமாகும், இது மத்திய சந்தையாகவும் உள்ளது. இது பணக்கார குடும்பங்கள் அதிகம் இருக்கக்கூடிய ஒரு பகுதியாக உள்ளது.
உடற்பயிற்சி ஆர்வலர்களுக்காக, இங்கு, பல உடற்பயிற்சி நிலையங்கள் உள்ளன. "தி ஜிம்", "மென்ட்-இ-சோல்" "ஹெல்த் அன்ட் ஃபிட்னஸ்" போன்றவை இங்குள்ள பிரபலமான சில உடற்பயிற்சி நிலையங்களாகும்.
குரஜாதா 1862 செப்டம்பர் 21 அன்று விசாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தின் எலமஞ்சிலிக்கு அருகிலுள்ள இராயவரம் கிராமத்தில் உள்ள தனது தாய் மாமாவின் வீட்டில் ஒரு பிராமண குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவரது பெற்றோர் வெங்கட ராம தாசு, கௌசல்யாம்மா. குரஜாதா தனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை விஜயநகரத்திலும் அதைச் சுற்றியும் வாழ்ந்தார். இவரும்,இவரது தந்தையும் விஜயநகர சுதேச அரசில் பணியமர்த்தப்பட்டனர். குரஜாதா ஆளும் குடும்பத்துடன் நெருங்கிய உறவை கொண்டிருந்தார். இவரது தந்தை அங்கு பணிபுரிந்தபோது சீபுருப்பள்ளியில் ஆரம்ப பள்ளிப்படிப்பைப் பெற்றார். இவரது தந்தை இறந்த பிறகு விஜயநகரத்தில் மீதமுள்ள பள்ளிப்படிப்பினை முடித்தார். அந்த நேரத்தில், இவரை அப்போதைய எம்.ஆர் கல்லூரி முதல்வர் சி.சந்திரசேகர சாஸ்திரி கவனித்து வந்தார். இவருக்கு இலவச உணவு மற்றும் உறைவிடம் வழங்கினார். இஅவர் 1882 இல் தனது மெட்ரிகுலேஷனை முடித்து 1884 இல் பட்டம் பெற்றார். பின்னர், 1884 இல் இவர் எம்.ஆர் உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஆசிரியராக ரூ .25 சம்பளத்துடன் பணிபுரிந்தார்.