polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
வங்காளதேசத்தின் தனித்துவமான எருமைத் தயிருக்கு போலா தீவு பெயர் பெற்றது. இத்தயிர் தயாரிக்கப்படும் செயல்முறை பழமை மாறாமல் இன்றளவும் அப்படியே உள்ளது. பாரம்பரிய களிமண் தொட்டிகளில் இந்த தயிரானது தயாரிக்கப்படுகிறது. இச்செயல்முறைக்கு 18 மணி நேரம் ஆகிறது. திருமணம், மதம், கலாச்சாரம் மற்றும் வழிபாட்டு நிகழ்வுகளின் போது இந்த எருமைத் தயிர் முக்கிய இடம்பெறுகிறது.
போலா தீவு வங்காளதேசத்தின் மிகப்பெரிய கடல் தீவு ஆகும். 1,675,000 மக்கட்தொகையும், 1,441 கிமீ2 பரப்பளவும் கொண்டது. வங்காளதேச நாட்டின் பரிசால் கோட்டத்தில் உள்ள போலா மாவட்டத்தின் பெரும்பான்மைப் பகுதியாக இத்தீவு அமைந்துள்ளது. தஹின் ஷபாஷ்பூர் எனவும் அழைக்கப்படுகிறது.
இத்தீவில் 14 உள்ளூர் சமூக வானொலி நிலையங்கள் செயல்படுகின்றன.அரசு துறைகள் மற்றும் கிராமப்புற / உள்ளூர் சமூகத்தினரிடையே பயனுள்ள இணைப்பு ஏற்படுதியதன் காரணமாக இச்சமூக வானொலிகள் பேரிடர் அபாயக் குறைப்பில் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன.
இத்தீவுக்கு நீர்வழிப் போக்குவரத்து மட்டுமே உள்ளது . தரைவழியாகப் போக்குவரத்து இல்லை. வங்காளதேசத்தின் தலைநகர் தாக்கா மற்றும் பரிசால் ஆகிய இடங்களுக்கு பயணிகள் மற்றும் சரக்கு படகு போக்குவரத்து அதிகளவில் உள்ளன.
ஆகத்து 2015 ல் போலா தீவின் சுற்றுலா மற்றும் சந்தைத்துறையை மேம்படுத்தும் நோக்கில் வங்காளதேச அரசாங்கத்தின் முயற்சியில் இத்தீவிற்கு ”வங்காளதேசத்து ராணித்தீவு” என்ற புனைபெயர் வழங்கப்பட்டது.
கடல்சார் தென்கிழக்காசியா என்பது தென்கிழக்காசியாவின் பெருநிலத் தென்கிழக்காசியாவிற்கு எதிரானதும் புரூணை, கிழக்கு மலேசியா, கிழக்குத் திமோர், இந்தோனேசியா, சிங்கப்பூர், பிலிப்பீன்சை அடக்கிய வலயமாகும். இதனை சிலர் "தீவுத் தென்கிழக்காசியா" அல்லது "தனியான தென்கிழக்காசியா" என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். 19ஆம்-நூற்றாண்டில் "மலாய் தீவுக்கூட்டங்கள்" எனப்பட்டது பெரும்பாலும் இத்தகைய வலயத்தையே குறித்தது. இந்த வலயத்தின் மக்கள் இந்தோசீனாவிடமிருந்து வேறுபடுகின்றனர்; இவர்கள் பெரும்பாலும் சீனப் பண்பாட்டைத் தழுவாத ஆஸ்திரோனேசியர்களாக உள்ளனர். இவர்கள் பல்வகை கடல்சார் திறமைகளையும் பழங்குடி பண்பாட்டையும் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.
கிழக்குத் திமோர் - 21ஆம் நூற்றாண்டில் முதலில் விடுதலைப்பெற்ற நாடு; இத்தீவை இந்தோனேசிய திமோருடன் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளது.
பப்புவா நியூ கினி - நியூ கினித் தீவின் கிழக்குப் பகுதியிலுள்ள நாடு; இதுவும் சிலநேரங்களில் கடல்சார் தென்கிழக்காசியாவின் அங்கமாக கருதப்படுகின்றது.
இவர்களது பண்பாடு கோடெசு எழுதிய தென்கிழக்காசியாவின் இந்தியமய நாடுகளில் குறிப்பிடப்படும் "தென்கிழக்காசியத் தீவுகள்" போன்று "தொலைதூர இந்தியா" அல்லது பெரும் இந்தியாவின் பகுதி அங்கமாகவும் பகுதி ஆஸ்திரோனேசியாஅல்லது ஓசியானியா போன்றும் உள்ளது; ஓசியானியாவின் இன,மொழி மற்றும் வரலாற்றை இவர்கள் கொண்டுள்ளனர்.
"இனஞ்சார்" மொழியாக தாய்லாந்தின் நராதிவத்,பட்டாணி, யாலா மாநிலங்களில் "மலாய் பட்டாணி" அல்லது யாவி மொழி எனப்படும் மலாய் சார்ந்த மொழி பேசப்படுகின்றது. இது மலேசியாவின் கெலந்தன் மலாய் மொழியை ஒத்துள்ளது.
மலாய் தீவுக்கூட்டத்தில் பெரும்பாலான மக்கள் தங்களிடையே தொடர்பாடவும் தாய்மொழியாகவும் தேசிய மொழியாகவும் மலாய்சார் மொழிகளைக் கொண்டுள்ளனர்.
பிலிப்பைன்சு நாட்டின் அல்பே மாகாணத்தின் முக்கிய நிலக்குறியீடாக மயோன் எரிமலை அமைந்துள்ளது. அல்பே வளைகுடா கடற்கரையில் இருந்து 10 கி.மீ தொலைவில் கடல் மட்டத்திலிருந்து 2456 மீட்டர் உயரம் உடையது. இந்த எரிமலை புவியியல் ரீதியாக லெகாஸ்பி, தாரகா, கேமலிக், குயினோபதான், லிகாவ் டபாகொ, மலிலிபாட் மற்றும் டோமிங்கோ ஆகிய எட்டு நகரங்கள் மற்றும் நகராட்சிகளால் சமமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது . மேலே இருந்து பார்க்கும் போது இந்த நகரங்கள் மயோன் எரிமலையை ஒரு பை என்ற உணவுப்பண்டத்தினை கூம்புவடிவத் துண்டுகளாகப் பிரித்துள்ளது போலத் தோன்றுகிறது.
மயோன் எரிமலை அல்லது புல்கான் மயோன் அல்லது மயோன் சிகரம் என்ற பெயர்களில் அழைக்கப்படும் இது உயிர்த்துடிப்புடைய எரிமலை ஆகும். இது பிலிப்பைன்சு நாட்டின் அல்பே மாகாணத்தில் அமைந்துள்ளது. இது "முழுமையான கூம்பு" எனப் புகழ்பெற்ற எரிமலையாகும். ஏனெனில் அது கிட்டத்தட்ட சமச்சீரான கூம்பு வடிவத்தில் உள்ளது. இந்த மலை மற்றும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் ஜூலை 20, 1938 இல், நாட்டின் முதல் தேசியப் பூங்காவாக அறிவிக்கப்பட்டது. 2000 ஆம் ஆண்டில் மயோன் எரிமலை இயற்கைப் பூங்கா என வகைப்பாடு செய்யப்பட்டு மயோன் எரிமலை தேசியப் பூங்கா எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.
மயோனின் மிக நாசகரமான வெடிப்பு 1814 பிப்ரவரி 1 அன்று ஏற்பட்டது . இருப்பினும் எரிமலைக்குழம்பு வெளியேற்றம் 1766 வெடிப்பை விடக் குறைவாக இருந்தது. எரிமலையிலிருந்து வெளிவந்த கருஞ்சாம்பல் மற்றும் பாறைக்குழம்புகள் கக்ஸாவா என்ற நகரத்தை மூடியது. மரங்கள் கருகின; ஆறுகள் சேதமடைந்தன. அண்மைப்பகுதிகள் 9 மீட்டர் ஆழத்திற்குச் சாம்பலால் மூழ்கடிக்கப்பட்டன. அலபேயில் 2200 மக்கள் இந்த எரிமலை வெடிப்பால் இறந்த நிகழ்வு மயோன் வரலாற்றில் மிக மோசமான நிகழ்வாகும்.
மயோன், ஒரு சிறிய மத்திய உச்சிப் பள்ளம் கொண்ட உன்னதமான சுழல்வடிவ வகைபாட்டின் கீழ் வரும் எரிமலையாகும். உலகின் சிறந்த சமச்சீர் வடிவமுடைய எரிமலைக் கூம்பாக இது கருதப்படுகிறது. இது, கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட வெடிப்புகள் மற்றும் அரிப்புகளின் போது எரிமலையிலிருந்து வெளிவந்த அலைகள் மற்றும் எரிமலைக்குழம்பு வெளியேறிப் பல அடுக்குகளாகப் படிந்ததன் காரணமாகத் தோன்றியது. மேல் உச்சியிலிருந்து சராசரியாக 35-40 கோணங்களில் சரிவாக இது உள்ளது.
பிலிப்பைன்சு நாட்டின் மிகத் தீவிரமான உயிர்ப்பு எரிமலையான மயோன் கடந்த 400 ஆண்டுகளில் 49 முறை வெடித்துள்ளது. பிப்ரவரி 1616 இல் ஒரு பெரிய வெடிப்பு ஏற்பட்டது. உலகச்சுற்றுப்பயணம் செய்த டச்சு ஆய்வாளர் ஜோரிஸ் வேன் ஸ்பில்பெர்கன் இந்த வெடிப்பினைப் பதிவு செய்தார். இந்த எரிமலையில் ஜூலை 20, 1766 அன்று ஆறு நாட்கள் தொடர்ச்சியாகச் சீற்றம் நிகழ்ந்த பதிவும் உள்ளது.
1881 ஜூலை 6 முதல் ஆகத்து 1882 வரை வலுவான வெடிப்பு ஒன்றை மயோன் கண்டது. இந்த எரிமலைச் சீற்றம் தொடங்கி ஐந்து மாதங்களுக்குப் பின்னர் 1881 இல் நத்தார் நாளன்று சாமுவேல் நீலாண்ட் என்ற ஒரு இயற்கையியல் மற்றும் புவியியல் பேராசிரியர் தனிப்பட்ட முறையில் கண்டுபிடித்தார்.
பசிபிக் பெருங்கடலைச் சுற்றி அமைந்துள்ள மற்ற எரிமலைகள் போலவே, மயோன் எரிமலையும் பசிபிக் நெருப்பு வளையத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது.
உள்ளூர் நாட்டுப்புறவியல் தகவலின்படி, தாராகாங் மகயோன் என்ற புகழ்பெற்ற நடிகையின் பெயரே இந்த எரிமலைக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது.
நிப்போ குடிசைகளின் மரபுவழியான கூரை வடிவம், மிக உயரமானதும், சரிவு கூடியதும் ஆகும். இக்கூரை நீளமான தாழ்வாரங்களில் முடிவடையும். உயரமான கூரை வாழும் இடங்களுக்கு மேல் இடத்தை உருவாக்குவதால், வெப்பமான காற்று மேல்நோக்கிச் சென்று, வாழும் பகுதிகளில் வெப்பநிலையைக் குறைக்கிறது. இது, கோடையில் கூட நிப்போ குடிசைகளின் உட்பகுதி குளிர்மையாக இருக்க உதவுகிறது. கூரையின் சரிவு மழை நீர் விரைவாக வழிந்தோடக்கூடியதாக அமைந்துள்ளது. அதேவேளை நீளமான தாழ்வாரம், மழை நேரங்களில் மக்கள் வேட்டைச் சுற்றி நடப்பதற்குப் பாதுகாப்பான இடவசதியை ஏற்படுத்துகிறது. பினட்டுபோ எரிமலை வெடிப்பின்போது சாம்பல் படிவினால் பல நவீன வீடுகளின் கூரைகளே உடைந்தபோது நிப்போ குடிசைகளின் கூரைகள் பாதிக்கப்படாமல் இருந்ததற்கு அவற்றின் சரிவே காரணமாகச் விளக்கப்படுகிறது.
நிப்பா குடிசைகளின் வடிவமைப்பு, அதன் வாழும் பகுதியில் இயலுமளவு கூடிய காற்றோட்டத்தையும், இயற்கை ஒளியையும் பெறக்கூடிய வகையில் அமைந்துள்ளது. சிறிய நிப்பா குடிசைகளில் வாழும் பகுதியின் தளம் மூங்கில்களை இணைத்து உருவாக்கப்படுவதனால், அவற்றில் உள்ள இடைவெளிகளூடாக "சிலோங்" பகுதியில் இருக்கும் குளிர்ந்த வெளிக்காற்று வாழும் பகுதிக்குள் வரக்கூடியதாக உள்ளது. இவ்வாறான வீடுகளில், கெட்ட வாசனையை உருவாக்கக்கூடிய பொருட்களை "சிலோங்" பகுதியில் களஞ்சியப்படுத்துவது இல்லை. உட்கூரைகள் இல்லாத இதுபோன்ற வீடுகளில், வாழும் பகுதிகளின் தள மட்டத்தில் உருவாகும் சூடான வளி மேல்நோக்கிச் சென்று இதற்கென அமைக்கப்படும் செல்வழிகளூடாக வெளியேறும்.
நிப்பா குடிசை வன்மரத்தாலான கால்களில் உயர்த்திக் கட்டப்படுவதனால், நிலமட்டத்தில் உருவாகும் வெளியான இடம் சிலோங் என அழைக்கப்படுகிறது. தகாலாக் மொழியில் சிலோங் என்னும் சொல்லுக்கு "நிழல்" என்பது பொருள். மழை காலத்தில் இப்பகுதி இடைப்பகுதியாகச் செயற்பட்டு வெள்ளம் வாழும் இடத்தை அடையாமல் காக்கிறது. இப்பகுதி பொருள்களைச் சேமித்து வைக்கும் பகுதியாக மட்டும் அல்லாமல், சிலவேளைகளில் வீட்டு விலங்குகளை வளர்ப்பதற்கும் இவ்விடம் பயன்படுகிறது. இப்பகுதியைச் சுற்றி ஒரு வேலி இருக்கலாம் அல்லது இல்லாதிருக்கலாம்.
தற்காலத்தில் உருவான சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர்த்து பெரும்பாலான நிப்போ குடிசைகள் கால்களின் மீது உயர்த்திக் கட்டப்படுகின்றன. இதனால் வீட்டின் வாழ்வதற்கான இடங்களுக்கு ஏணி வழியாகவே ஏறிச் செல்லவேண்டும். இது, நிப்போ குடிசையை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறது. நடுப்பகுதியில் அமைந்த உண்மையான வாழ்வதற்கான பகுதி, தகாலாக் மொழியில் சிலோங் என அழைக்கப்படும் நிலத்தோடு அமைந்த கீழ்ப்பகுதி, புபுங்கன் எனப்படும் கூரைப்பகுதி என்பனவே இம்மூன்றும் ஆகும்.
தகாலாக் பெயரான பகே குபோ என்பதன் நேரடிப் பொருள் கனசதுர வீடு என்பது. இது அவ்வீட்டின் வடிவத்தை விளக்குகிறது. நிப்பா குடிசை என்னும் பெயர், பிலிப்பைன்சில் அமெரிக்கக் குடியேற்றவாதக் காலத்தில் புழக்கத்துக்கு வந்தது. நிப்பா என்பது அக்காலத்தில் அக்குடிசைகளின் கூரையை வேய்வதற்குப் பயன்பட்ட பொருளைக் குறித்தது. அதனாலேயே, அவ்வீடுகளுக்கு நிப்பா குடிசை என்னும் பெயர் ஏற்பட்டது.
இவ்வகை வீடுகளுக்கு இறுக்கமான வரைவிலக்கணம் இல்லாத போதிலும், இவற்றின், கட்டுமானப் பாணிகள் பிலிப்பைன்சுத் தீவுக்கூட்டம் முழுவதிலும் பல்வேறுபட்டுக் காணப்பட்டபோதிலும், பிலிப்பைன்சு தாழ்நிலப் பகுதிகளில் உள்ள ஒரே மாதிரியான சூழ்நிலைகள் நிப்பா குடிசைகளின் தனித்துவமான பல இயல்புகள் உருவாவதற்குக் காரணமாயின.
நிப்போ குடிசை அல்லது பகே குபோ , கமாலிக் போன்ற பெயர்களாலும் அழைக்கப்படுவது பெரும்பாலான பிலிப்பைன்சின் தாழ்நிலப் பாண்பாடுகளுக்கு உரிய கால் வீட்டு வகை ஆகும். இது பிலிப்பினோ பண்பாட்டின், சிறப்பாகப் பிலிப்பினோ கரையோரப் பண்பாட்டின் சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது.
சுமார் 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தாத்த தேசிகன் எனும் ஆச்சார்யரான பெருமாள் பக்தர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பெருமாள் ஆலயங்களை எல்லாம் தரிசித்து கொண்டே ஊர் ஊராக செல்வதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார். அவ்வாறு செல்லும் போது வழியில் ஏதேனும் நதிகளை கண்டால் தன்னுடன் எடுத்து செல்லும் பெருமாள் திருமகள் மற்றும் பூமா தேவி சிலைகளை வைத்து பூஜை செய்து பின் எடுத்துச் செல்வதை வழக்கமாக் கொண்டிருந்தார். அவ்வாறாக ஒரு சமயம் தற்போதைய சாத்தூரின் வைப்பாற்று படுகையைக் கண்டு அங்கிருந்த அரச மரத்தடியில் தான் கொண்டு வந்த சிலைகளை வைத்து விட்டு உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தார். காலை எழுந்து வழக்கம் போல பூஜைகளை முடித்து விட்டு உற்சவரின் சிலைகளை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்ப முயற்சித்தார் அவரால் சிலைகளை அவ்விடம் விட்டு நகர்த்த முடியவில்லை. அப்பொழுது அருகில் இருக்கும் சாஸ்தா கோவிலில் இருந்து வருவதாக கூறிய ஒரு சிறுவன் பகவான் இவ்விடத்தில் இருக்க விரும்புகிறார். எனவே தாங்கள் அவரை இவ்விடத்திலேயே விட்டுவிடுங்கள் எனக் கூறி விட்டு மாயமானான். அந்த ஸ்வாமிகளின் பெயரால் அப்பகுதி தாத்தய்யன் மேடு என வழங்கி வந்தது.
அக்கோவில் குடமுழுக்கு விழா திருப்பதி குருக்கள் தலைமையில் சிறப்பாக நடந்தது. பெருமாள், குருக்கள் ஒருவரிடம் நான் இந்த இடத்திலிருந்து மேற்கு பகுதியில் ஒரு ஆலமரத்தின் அடியில் இருப்பதாகக் கூறி, விவரமறிந்த ஜமீன்தார் அந்த பகுதிக்கு சென்று பார்த்த போது, ஆலமரத்தடியில் வெங்கடாசலபதியைக் கண்டார். அந்த குருக்கள் இந்தப் பகுதி படந்தால் என அழைக்கபடும் எனவும் பெருமாள் குடி கொண்டிருப்பதால் தென் திருப்பதி என அழைக்கப்படும் எனவும் மொழிந்தார். இன்றும் படந்தால் மற்றும் சாத்தூர் என அருகருகே இரண்டு ஊர்களிலும் பெருமாள் கோயில்கள் உள்ளன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆனி தேரோட்டத் திருவிழாவின் போது சாத்தூரப்பன், படந்தால் சென்று தங்கிய பின்புதான் தேரில் எழுந்தருள்கிறார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
சாத்தூரில் ஸ்ரீ வெங்கடாஜலபதி திருக்கோயில், சிவன் கோயில், வழிபாட்டு கரையில் அமைந்துள்ள ஆஞ்சநேயர் கோயில், ஸ்ரீ பத்திரகாளியம்மன் கோவில், மாரியம்மன் மற்றும் காளியம்மன் கோயில், முருகன் கோயில் என பல கோயில்கள் உள்ளன. சாத்தூருக்கு அருகாமையில் அமைந்துள்ள இருக்கன்குடி ஸ்ரீ மாரியம்மன் திருக்கோயில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது வருடந்தோறும் பல லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் வந்து செல்கின்றனர்.
சாத்தூர் , இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள விருதுநகர் மாவட்டத்தில் உள்ள சாத்தூர் வட்டம் மற்றும் சாத்தூர் ஊராட்சி ஒன்றியம் ஆகியவற்றின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரமும், நகராட்சியும் ஆகும். இதன் அருகாமையில் எட்டு கி.மீ. தாெலைவில் இருக்கன்குடி மாரியம்மன் கோயில் உள்ளது.
சாத்தூரில் ஸ்ரீ ச. இராமசுவாமி நாயுடு நினைவுக் கல்லூரி அமைந்துள்ளது. மேலும் எட்வர்ட் மேல்நிலைப்பள்ளி மற்றும் எத்தல் ஹார்வி பெண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளி.மிக பழமை வாய்ந்த ஆயிர வைசிய மேல்நிலைபள்ளி உள்ளது.
அச்சே, அச்சி, அல்லது ஆச்சே என்பது இந்தோனேசியாவின் மேற்குமுனைப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு மாநிலம் ஆகும். இந்த மாநிலம் இந்தோனேசியாவின் தன்னாட்சி நிர்வாகப் பகுதிகளில் ஒன்றாக வகைப்படுத்தப்பட்டு உள்ளது.
இதன் தலைநகரம் பண்டா ஆச்சே ஆகும். இது இந்தியாவின் அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகளுக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. மத ரீதியாக ஆச்சே மாநிலம் ஒரு பழமைவாத பிரதேசம்; மற்றும் சரியா சட்டத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக நடைமுறைப் படுத்தும் ஒரே இந்தோனேசிய மாநிலமும் ஆகும்.
இந்தப் பகுதியை மறுசீரமைக்க இந்தோனேசிய அரசு ஒரு குழுவை அமைத்தது. பன்னாட்டு நிறுவனங்கள், அரசு ஆகியவற்றுடன் மக்களும் தங்கள் இருப்பிடங்களை மீளக் கட்டுவிக்கும் பணியை தொடங்கினர். இங்கு சுனாமி நினைவாக அருங்காட்சியகம் ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டது.
இங்கு பல வகையான உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. இங்கு சுமாத்திரா காண்டா மிருகங்கள் , சுமாத்திரா புலி, ஓராங் ஊத்தான் , சுமாத்திரா யானை ஆகிய அரிய உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன.
அதனால் கிட்டத்தட்ட 170,000 மக்கள் இறந்தனர். ஒரு வருடத்திற்கு பின்னரும் பலர் வீடுகள் இல்லாமல் முகாம்களில் தங்கியிருந்தனர். இங்கு வாழும் மக்களில் பலர் வறுமைக்கோட்டுக்கு கீழான வாழ்க்கை நிலையை கொண்டுள்ளனர்.
2004-ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட சுனாமியின் தாக்கத்தால் சீரழிவு ஏற்பட்டு, இந்தப் பகுதி முழுவதும் பாதிக்கப்பட்டு இருந்தது. இந்தப் பகுதி சுனாமி ஏற்பட்ட மையப் பகுதிக்கு அருகில் மிக அமைந்து இருந்தது.
இங்கு 10 வெவ்வேறு பழங்குடியின மக்கள் வாழ்கின்றனர். இவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் அச்சே இன மக்கள் ஆவர். அச்சே இயற்கை வளங்கள் நிறைந்த பகுதியாகும். இங்கு பாறை எண்ணெய், இயற்கை எரிவளி ஆகியவை கிடைக்கின்றன.
இந்த அச்சே மாநிலம் தனி ஒரு மாநிலமாகக் கருதப்படாமல், சிறப்பு தன்னாட்சி நிர்வாகப் பகுதியாக கருதப் படுகிறது. எனவே, மற்ற மாநிலங்களைக் காட்டிலும், அதிக அளவில் தன்னாட்சியைக் கொண்டது.
உலகிலேயே அதிய எரிவளி கிடைக்கும் இடங்களில் இது முன்னணியில் உள்ளதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இது மதப் பழமைவாதக் கொள்கையுடைய மக்கள் அதிகம் வசிக்கு பகுதியாகும்.
இந்த மாநிலம் பதினெட்டு உட்பிரிவுகளாகவும், ஐந்து நகரங்களாகவும் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ள பெரிய நகரமான பண்டா ஆச்சே, இந்த மாநிலத்தின் தலைநகரம் ஆகும்.
முதல் ஆங்கிலோ-சீக்கியப் போர் மற்றும் அமிர்தசரஸ் உடன்படிக்கை ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து ரவி நதிக்கும் சிந்து நதிக்கும் இடையிலான அனைத்து பிரதேசங்களும் குலாப் சிங்குக்கு அளிக்கப்பட்டன. மேலும் அவர் சம்மு-காஷ்மீரின் சுதந்திர மகாராஜாவாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார். இதனால் ரஜௌரி, சம்மு-காஷ்மீர் சுதேச மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. குலாப் சிங் ரஜௌரி என்ற பெயரை ராம்பூர் என்று மாற்றினார். அவர் 1856 ஆம் ஆண்டு வரை ரஜௌரியின் ஆளுநராக மியான் ஹாத்துவை நியமித்தார். ராஜோரி நகரத்திற்கு அருகிலேயே தன்னா நல்லாவுக்கு இடையில் ஒரு அற்புதமான கோவிலை மியான் ஹத்து கட்டினார். தனிதர் கிராமத்தில் ராஜோரி கோட்டையையும் கட்டினார்.
1813 ஆம் ஆண்டில் சீக்கிய பேரரசின் மகாராஜா ரஞ்சித் சிங்கிற்காக சம்முவைச் சேர்ந்த குலாப் சிங் என்பவர் ராஜா அகார் உல்லா கான் என்பவரை தோற்கடித்து ரஜௌரியைக் கைப்பற்றினார். இதற்கு பின்னர் ரஜௌரி சீக்கிய பேரரசின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. ரஜௌரியின் பகுதிகள் ராகீம் உல்லா கானுக்கும் , குலாப் சிங்குக்கும் வழங்கப்பட்டன.
ரஜௌரி நகர், ஸ்ரீநகரிலிருந்து 155 கிலோமீற்றர் தூரத்திலும், ஜம்மு நகரில் இருந்து 150 கிலோமீற்றர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது. இந்த நகரில் பாபா குலாம் ஷா பாட்ஷா பல்கலைக்கழகம் காணப்படுகின்றது. பிரபல சீக்கிய தளபதி பண்டா சிங் பகதூர் இந் நகரைச் சேர்ந்தவர் ஆவார்.
முதல் இந்திய - பாக்கித்தான் போருக்கு பிறகு ராஜௌரி மற்றும் ரியாசி தாலுகாக்கள் பிரிக்கப்பட்டன. ராஜௌரி தாலுகா, பூஞ்ச் ​​மாவட்டத்துடன் இணைக்கப்பட்டு பூஞ்ச்-ராஜௌரி மாவட்டமாக உருவானது. ரியாசி தாலுகா உதம்பூர் மாவட்டத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.
ரஜௌரி, இந்திய மாநிலமான ஜம்மு காஷ்மீரின் ரஜௌரி மாவட்டத்தின் தலைமையிட நகரமாகும். இந்த நகரம் இடத்தில் அமைந்துள்ளது. இங்கு வாழ்வோரில் முஸ்லிம்கள் 55 விழுக்காடு ஆவார். இந்துக்கள் 42 விழுக்காடும், சீக்கியர்கள் 2.4 விழுக்காடும் ஆவார்.
மியான் ஹாத்துக்குப் பின்னர் ரஜௌரி ஒரு தாலுகாவாக மாற்றப்பட்டு பீம்பர் மாவட்டத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 1904 ஆம் ஆண்டில் இந்த தாலுகா பீம்பரில் இருந்து பிரிக்கப்பட்டு ரியாசி மாவட்டத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.
1968 ஆம் ஆண்டு சனவரி 1 இல் இரண்டு தாலுகாக்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன. இதன் விளைவாக மாவட்டத்திற்கு ரஜௌரி மாவட்டம் என்று பெயரிடப்பட்டது.
இராமநாதபுரம் மாவட்டம், பரமக்குடியில் ஊரில் வாழ்ந்த டி. சீனிவாசன் -ராஜலட்சுமி இணையரின் மூத்த மகனாக 5 சனவரி 1931ஆம் நாள் பிறந்தார்.2014 ஆம் ஆண்டில் குங்குமம் இதழுக்கு எழுதிய கட்டுரையில், "என் தந்தையார் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிராக விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டபோது அவருடைய குருவாக விளங்கிய யாகூப் ஹஸன் என்ற பெரியவரின் பெயரை தன் மூன்று பிள்ளைகளுக்கும் நன்றிக் கடனாகப் பெயரிட்டார்", என தன்னுடைய மற்றும் சகோதரர்கள் சந்திரஹாசன், கமல்ஹாசன் பெயர் காரணம் பற்றி தெரிவித்துள்ளார்.
சாருஹாசன் ஓர் இந்தியத் திரைப்பட நடிகர், இயக்குநர், தொலைக்காட்சி நடிகர் மற்றும் ஓய்வுபெற்ற வழக்கறிஞர் ஆவார். தமிழ், கன்னடம், தெலுங்கு, மலையாளம், இந்தி மொழித் திரைப்படங்களில் நடித்துள்ளார். 1987ஆம் ஆண்டில் தபெரனா கதெ என்னும் கன்னடத் திரைப்படத்தில் சிறப்பான நடிப்பினை வெளிப்படுத்தி, சிறந்த நடிகருக்கான இந்திய அரசு திரைப்பட விருது, சிறந்த நடிகருக்கான கர்நாடக அரசு திரைப்பட விருது ஆகிய விருதுகளை வென்றுள்ளார். இவர், நடிகர் கமல்ஹாசனின் மூத்த சகோதரர் ஆவார்.
தும்மல், காற்று தவிர வேறு எந்த வெளிப் பொருளும் மூக்கில் நுழைந்தால், நமது மூக்கு அதை அனுமதிக்க மறுக்கிறது. அதற்கான அனிச்சைச் செயல்தான் தும்மல். மூக்குத் துவாரத்தில் சிறிய முடியிழைகள், நாம் உள்ளிழுக்கும் காற்றில் கண்ணுக்குத் தெரியாத தூசு, துகள் இருந்தால் அவற்றை வடிகட்டி அனுப்புவதுதான் இவற்றின் வேலை. மேலும் மூக்கில் ஒரு மென்மையான சவ்வுப் படலம் உள்ளது. இது நிறமற்ற திரவத்தைச் சுரக்கிறது. அளவுக்கு அதிகமாகத் தூசியோ, துகளோ மூக்கில் நுழைந்து விட்டால், இந்தச் சவ்வுப் படலம் தூண்டப்பட்டு, அதிக அளவில் நீரைச் சுரக்கிறது. இதன் தூண்டுதலால், நுரையீரல், தொண்டை, வாய் மற்றும் வயிற்றுத் தசைகள் ஒன்று சேர்ந்து மூச்சுப் பாதையில் உள்ள காற்றை அழுத்தமாகவும் வேகமாகவும் மூக்கு வழியாக வெளித் தள்ளுகின்றன. இதைத்தான் தும்மல் என்பர். இவ்வாறு தும்மும்போது அந்த அந்நியப் பொருள் வெளியேற்றப்படுகிறது.
உடல்நலக் குறைபாடு எதுவுமில்லாத போது பொதுவாக எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்காவிட்டாலும், 0.5 5 µ அளவிலான நுண்துளிகளின் தூவானப்படலத்தை வெளியிடுவதன்மூலம் தும்மல் நோய்களைப் பரப்பவும் காரணமாகிறது. ஒருமுறை தும்மும்போது 40,000 நுண்துளிகள் வரை சிதறி வெளிப்படக்கூடும். இவ்வாறு சளி, காய்ச்சல் முதலிய நோய்கள் பரவும் வாய்ப்பைக் குறைப்பதற்காக தும்மும்போது முன்னங்கையினாலோ, முழங்கையின் உட்பகுதியைக் கொண்டோ வாயையும் மூக்கையும் மறைப்பர். உள்ளங்கையைப் பயன்படுத்தி மூடுவதை இப்போது தவிர்க்கின்றனர். அவ்வாறு செய்தால் கதவின் கைப்பிடி முதலானவற்றைத் தொடுவதாலும் கைக்குலுக்கும்போதும் நோய்க்கிருமிகள் பரவ ஏதுவாகும்.
மூக்கடைப்பினாலோ அழற்சியினாலோ மூக்குக்குப் பின்புறமுள்ள எலும்புக்குழி நரம்புகள் தூண்டப்பெறும்போதும் தும்மல் ஏற்படலாம். திடீரென பளிச்சென்ற வெளிச்சத்தை எதிர்கொள்ளும்போதும் தும்மல் ஏற்படலாம். இது 18 முதல் 35 விழுக்காட்டு மக்களில் காணப்படும் ஓர் மரபணுக்கூறின் விளைவாகும், அரிதாகச் சிலருக்கு நிறைய உணவு உட்கொண்டு வயிறு நிறைந்திருப்பதால் தும்மல் ஏற்படும். இது ஒரு மரபணுக் கோளாறாகும்.
ஆழ்ந்த உறக்கத்தின்போது தும்மல் ஏற்படுவதில்லை. அந்நிலையில் மறிவினைக் குறிப்பலைகள் மூளைக்கு அனுப்பப்படுவதுமில்லை, இயக்க நரம்பணுக்கள் தூண்டப்படுவதுமில்லை. மிகுதியான தூண்டல் இருந்தால் சில வேளைகளில் தூங்குபவர் விழித்துக்கொண்டு தும்முவதுண்டு. ஆனால் அப்போது அவர் முழு உறக்கநிலையில் இருக்கமாட்டார்.
ஒரு தும்மலின் வேகம் மணிக்கு 160 கி.மீ. எனக் கணக்கிட்டுள்ளனர். அமெரிக்க ஆய்வாளர்கள், நாம் தும்மும்போது நம் மூக்கு மற்றும் வாயிலிருந்து வெளிப்படும் திரவத்தின் வெவ்வேறு நுண்ணிய வடிவங்களை முதன் முறையாக வரைபடம் போல வடிவமைத்திருக்கிறார்கள்.
கேரள மாநிலத்தின் வடக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள கண்ணூர் எனும் கிராமத்திற்கு அருகே வசித்து வந்த விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்தவர் கிருஷ்ணன் நாயர். இவர் தனது வேலையினை இந்திய இராணுவத்தின் மூலம் தொடங்கினார். இந்தியா சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு உருவான இராணுவத்தில் பணியாற்றிய கிருஷ்ணன் நாயர், ஒரு கைத்தறி வியாபாரியின் மகளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். தனது மனைவியின் பெயரிலேயே புதியதாக ஜவுளி ஏற்றுமதி தொழிலையும் தொடங்கினார். இதற்கு லீலா ஸ்காட்டிஷ் சரிகை என்று பெயரிட்டார்.
1958 ஆம் ஆண்டின் பிற்பாதியில் மும்பையின் சஹார் பகுதியில் சரிகை நெசவிற்கான பிரிவினைத் தொடங்கினார். 2007 ஆம் ஆண்டு தனது மனைவி பெயரில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட நிறுவனத்தினை விற்றார். அப்போது 65 வயதான கிருஷ்ணன் நாயர், லட்சதிபதியாக இருந்தார்.
லீலா ஹோட்டல் கோவா, வர்கா கடற்கரையில் இருந்து 12 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், டைடோ குழுவில் இருந்து 3 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், கவேலோஸிமில் இருந்து 3 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், பெனௌலிம் கடற்கரையில் இருந்து 15 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், மஜோரடா கடற்கரையில் இருந்து 28 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், கோல்வே கடற்கரையில் இருந்து 25 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும், பலோலெம் கடற்கரையில் இருந்து 41 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
அதன் பின்னர் 1986 ஆம் ஆண்டு, சுமார் 11 ஏக்கர் அளவில் நிலப்பரப்பினை மும்பையில் சஹார் பகுதியில், அவரின் வீட்டிற்கு அருகில் வாங்கி அதில் தனது முதல் ஹோட்டலினைக் கட்டினார். அதற்கு லீலா ஹோட்டல் மும்பை என பெயரிட்டார். சஹார் சர்வதேச விமான நிலையத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள இந்த ஹோட்டல் முதல் மதிப்புமிக்க ஹோட்டலாகத் திகழ்ந்தது.
தர்மபாலனுக்கு பின்னர் வந்த முதலாம் மகிபாலன் காலத்தில், போருக்கு வந்த இராஜேந்திர சோழன் மற்றும் சாளுக்கியர்களை வென்றார். பாலப் பேரரசின் இறுதி அரசன் இராமபாலன் காலத்தில் பாலப் பேரரசு, வங்காளத்தின் பொற்காலம் என்று கருதப்படுகிறது. வங்காள மன்னர்கள் வரலாற்றில் பெரும் புகழ் பெற்றனர். மகாயாண பௌத்த சமயத்தை, திபெத், பூட்டான் மற்றும் மியான்மர் நாடுகளில் பரப்பினர். தென் கிழக்காசியாவில் வணிகத் தொடர்புகளும், பௌத்த சமயத்தின் தாக்கங்களும் ஏற்படுத்தின. ஜாவா, சுமத்திரா மற்றும் மலாய் தீபகற்பத்தில் காணப்படும் கட்டிடக்கலைகள் மற்றும் சிற்பங்கள் வாயிலாக இதனை அறிய முடிகிறது.
1021-1023இல் நடந்த போரில், முதலாம் இராசேந்திர சோழன், பிற்கால பாலப் பேரரசர்களை போரில் வென்றார்.தென்னிந்திய மேலைச் சாளுக்கியப் பேரரசர், ஆறாம் விக்கிரமாதித்தியன், தற்கால கர்நாடக மக்களை, வங்காளத்தில் குடியமர்த்தி, சென் பேரரசை உருவாக்கினார். சென் பேரரசு வங்காளத்தை கி. பி 1070 முதல் 1230 முடிய ஆண்டது.சோழர்கள் மற்றும் சாளுக்கியர்களின் தொடர் படையெடுப்புகளால், பாலப் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்து, சென் பேரரசு நிறுவப்பட்டது.
வங்காளத்தில் மொகலாயப் பேரரசின் ஆட்சியை 1717இல் முர்சித் உலி ஜாபர் கான் முடிவுக்கு கொண்டு வந்து, சுதந்திர வங்காள தேசத்தை நிர்வகித்த முதல் வங்காள நவாப் ஆவார். வங்காளத்தில் தலைநகரை முர்சிதாபாத் நகரத்திற்கு மாற்றினார். 1727 முடிய ஆட்சியில் இருந்தார். இவருக்குப் பின்னர் அவரது பேரன் வங்காள நவாப்பாக 1740 வரை ஆண்டார். அப்சர் வம்சத்தின் அலிவர்த்தி கான் ஜகாங்கீர் வங்காள நவாப்பாக 1740 முதல் 1757 முடிய ஆண்டார். பின்னர் மூன்றாவது மட்டும் இறுதி வங்காள நவாப் சிராஜ் உத்-தௌலா 1757இல் நடந்த பிளாசி சண்டையில், ராபர்ட் கிளைவ் தலைமையிலான கிழக்கிந்திய கம்பெனி படைகளால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். வங்காள தேசம், கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியின் கீழ் வந்தது.
பாலப் பேரரசுக்கு பின் வந்த சென் வம்சம் வங்காளத்தை 1070 முதல் 1230 வரை ஆண்டனர். பல்லால் சென் என்ற மன்னர் வங்காளத்தில் வர்ணாசிரமம் எனும் ஆரிய வாழ்க்கை முறையை நடைமுறைப்படுத்தினார். நவதீப் நகரை தனது தலைநகராகக் கொண்டார். இலக்குமண சென் என்ற மன்னர், தனது அரசை பீகார் வரை விரிவுப் படுத்தினார்.
துருக்கிய ஆட்சியாளர், கல்ஜி பக்தியாரிடம் தோல்வியுற்ற சென் வம்ச அரசன் இலட்சுமன சென் மற்றும் அவரின் இரண்டு மகன்கள் முன்சிகஞ்ச் நகரத்தில் வாழ்ந்து 1230இல் மறைந்தனர்.
கி பி 1203இல் வங்காளத்தின் நாடியா பகுதியை கைப்பற்றிய துருக்கி ஆட்சியாளர் இக்தியார் உத்தீன் முகமது பின் பக்தியார் அல்லது முகமது பக்தியார் கல்ஜி, வங்காளத்தில் முதல் இசுலாமிய ஆட்சியை ஏற்படுத்தினார். சென் பேரரசின் தலைநகர் இலக்குமணாவை கைப்பற்றி, வங்காளத்தில் இசுலாம் சமயத்தைப் பரப்பினார்.
1205க்கு பின் படையெடுத்து திபெத்தை கைப்பற்றும் நோக்கில் சென்ற பக்தியாருக்கு பெரும் பின்னடைவு ஏற்பட்டது. கருவூலத்தின் செல்வம் காலியானதால், இராணுவத்தின் பலத்தை குறைத்தார். 1207இல் தனது படைத்தலைவர் அலி மர்தன் கல்ஜியால் கொல்லப்பட்டார்.
மன்னர் தர்மபாலன் மற்றும் தேவபாலன் காலத்தில் வட இந்தியாவில், வடக்கிலும் தெற்கிலும், இமயம் முதல் விந்தியம் வரையும், கிழக்கிலும் மேற்கிலும், வங்காள விரிகுடா முதல் குஜராத்தின் அரேபியன் கடல் வரையும், தனது பாலப் பேரரசை விரிவுப் படுத்தினர். மேலும் அருகில் உள்ள கலிங்க நாட்டையும் கைப்பற்றினர்.வீழ்ச்சியுடன் இருந்த காமரூப நாட்டையும், இராஷ்டிரகூடர்கள் மற்றும் கூர்ஜர-பிரதிகாரப் பேரரசுகளை வென்றனர் .
மொகலாயப் பேரரசின் வங்காள தேச ஆளுனராக செயிஷ்டகான் 1664இல் நியமிக்கப்பட்டார். இவர் டாக்கா நகரை தலைமையிடமாகக் கொண்டு, 24 ஆண்டுகள் 1664 முதல் 1688 முடிய வங்கத்தின் ஆளுனராக பணியாற்றியவர். இவர் ஐரோப்பியர்களுடன் மற்றும் தெற்காசியாவில் வணிக உறவுகளை மேம்படுத்தியவர். அவுரங்கசீப் மீது அளவு கடந்த விசுவாசம் கொண்டவர்.சிட்டகாங் நகரத்தை பர்மிய அரக்கான் அரசிடமிருந்து, சனவரி 1668இல் மீட்டிய பெருமை இவருக்கு உண்டு. .
அக்பர் காலத்தில் டாக்காவை தலைமையிடமாகக் கொண்ட வங்காள மாகாணம், மொகலாயர் பேரரசில் இருந்தது. மொகலாயப் பேர்ரசில் இருந்த வங்காளப் பகுதி மட்டும், மொழியாலும், இனத்தாலும் தனித்தன்மை கொண்டதால், இப்பகுதியை தில்லி சுல்தானகம் மற்றும் மொகலாயர்கள் கட்டுப்படுத்தி நிலையாக ஆள இயலவில்லை.
குப்தப் பேரரசுசிற்கு முன்னர் வங்காளம் இருளில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில் இருந்தது. சமுத்திர குப்தர் வங்காளத்தைக் கைப்பற்றி புஷ்கரனா மற்றும் சமத்ததா என இரண்டு நாடுகளாக பிரித்தார். இரண்டாம் சந்திரகுப்தர், வங்க நாட்டை வென்று, குப்த பேரரசுடன் இணைத்துக் கொண்டார். பின்னர் ஹர்ஷவர்தனர் மற்றும் காமரூப பேரரசில், வங்காள தேசம் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
விக்கிரம்பூர் எனும் தற்கால முன்சிகஞ்ச் நகரை தலைநகரமாகக் கொண்டு, சந்திர வம்சத்தவர்கள் வங்காளத்தை கி பி பத்தாம் நூற்றாண்டின், முதல் ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்தனர். மன்னர் ஸ்ரீசந்திரன் காமரூப நாட்டை வென்று வங்கத்துடன் இணைத்தனர்.
சேர் சா சூரி என்பவர், சூரி வம்சத்தை நிறுவி வங்காள தேசத்தையும் பீகாரையும் 17 மே முதல் 22 மே 1545 வரை ஆண்டார். சேர் சா சூரியின் இறப்புக்குப் பின்னர், தில்லி சுல்தான்களால் நியமிக்கப்பட்ட, முகமது கான் சூரி, கியாசுதின் பகதூர் ஷா மற்றும் ஜலால் ஷா ஆகியோர் வங்காள ஆளுனர்களாக, வங்காள தேசத்தை 44 ஆண்டுகள் நிர்வகித்தனர்.
மொகலாயருக்கு எதிரான உள்ளூர் இந்து மன்னர்கள், ஆப்கானியர்கள், பெரு நிலக்கிழார்களை அடக்கினார். ஜெஸ்சூரின் பிரதாபாதித்தியன் மற்றும் பக்ளாவின் இராமச்சந்திரனை வென்றார். பின்னர் கூச் பீகார், கச்சாரின் பராக் சமவெளி பகுதிகளை மொகலாயர் அரசில் இணைத்தார்.