polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
காஞ்சிபுரம் இட்டசித்தீசுவரர் கோயில் என்று அறியப்படும் இது, காஞ்சிபுரத்திலுள்ள சிவன் கோயில்களில் ஒன்றாகும். மேலும், இக்கோயில் தீர்த்தத்தில் கடவுளர்களும் தேவதைகளான பலரும் மூழ்கி பேறு பெற்றுள்ள. இக்கோயில் பற்றிய குறிப்புகள், காஞ்சிப் புராணத்தில் தனிப்படலமாகச் சொல்லப்பட்டு காணப்படுகிறது.
மற்ற நிதி நிறுவனங்களை போன்று இஸ்லாமிய நிதி மற்றும் வங்கி நிறுவனங்களிடம் மூலதன சந்தைகள் , நிதி மேலாண்மை , முதலீட்டு நிறுவனங்கள் , மற்றும் காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் அதே போல் தனிநபர் நிதி சேவைகளான கடன் அட்டைகள் , கார் நிதி , தனிப்பட்ட நிதி , மற்றும் வீட்டு நிதி போன்ற தனிப்பட்ட நிதி தயாரிப்புகளை இஸ்லாமிய வங்கி நிறுவனங்கள் வழங்குகிறது.
வட்டி முறை முற்றிலும் கிடையாது. மாறாக வாடிக்கையாளர் மற்றும் வங்கிகள் அந்த முதலீட்டால் ஏற்படும் அபாயங்களை பகிர்கிறார்கள். மேலும் அவற்றால் வரும் இலாபத்தை அவர்களுக்கு இடையே பிரிக்கப்படுகிறது.
இஸ்லாமிய நிதி மற்றும் வங்கி வட்டி முறையின் முதலீடு கிடையாது. இஸ்லாமிய வங்கிகளின் அடிப்படை கொள்கை ஓர் சராசரி வர்த்தக முறையையே சார்ந்ததாக இருக்கிறது. வர்த்தகங்களிலும், வியாபாரங்களிலும் பிரச்சனைகளை அதன் பங்குதாரர்கள் எல்லாருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதைப் போலவே இஸ்லாமிய வங்கிகள் இயங்குகிறது.இஸ்லாமிய வங்கி ஆபத்து பகிர்வு வை அடிப்படையாகவும், மற்ற வங்கிகள் ஆபத்து பரிமாற்றம் வை அடிப்படையாகவும் கொண்டு இயங்குகிறது. .
தொழில் கடன் அல்லது முளாரபா என்பது வங்கி முதலீடு செய்கிறது. முதலீடு பெறப்பட்டு தொழில் செய்ய முனைவோர் தன் உழைப்பே மூலதரமாக வைத்து வங்கியிடன் ஒப்பந்தம் வைத்து தன் தொழிலுக்கு பணம் வாங்குகிறார்.அத்தொழிலில் வரக்கூடிய இலாபங்களை இருசாரரும் பரஸ்பர ஒப்பந்த விகிதத்தில் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஆனால் அத்தொழிலில் ஏற்பட்ட இழப்பு அல்லது நஷ்டம் வங்கியை சார்ந்தது, தொழில்முனைவோர் அவரது உழைப்பு மூலதனமாக இருப்பதால் அவர் உழைப்பையை அவர் இழக்கிறார்.
ஒப்பந்த வணிகம் அல்லது முறாபகா என்பது வங்கி ஒரு பொருளை வாங்கி, பின்னர் ஒரு ஒத்திவைக்கப்பட்ட ஒப்பந்தம் அடிப்படையில் வாடிக்கையாளருக்கு அதை விற்கிறது. இது தனிப்பட்ட கடன்களுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. வங்கிகள் பொருட்கள் அல்லது பங்குகள் வாங்கி, பின்னர் இலபம் அமைத்து வாடிக்கையாளர்களுக்கு அவற்றை மீண்டும் விற்பனை செய்கிறது.ஆனால் விற்பனை தொகையை திரும்பிக்கிடைக்க சில காலவரைமுறைகளை வங்கி வகுக்கிறது.
கூட்டு முயற்சி அல்லது முசாரகா என்பது ஒரு கூட்டு வணிகம் இதில் இருவரோ அல்லது அதற்கு மேற்பட்டோரோ, முதலீடு செய்து, அதனால் வரக்கூடிய இலாப, நட்ட சார்பு விகிதத்தை முன்னே முடிவு செய்வது. இதில் வங்கியும் ஒரு பங்குதாரராக இருப்பது. இவைகள் நிலம் வாங்கும் விற்கும் வர்த்தகத்திலும், கட்டுமானத்தொழிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
குத்தகைக்கு விடுதல் அல்லது லிஜாரா என்பது வங்கி ஒரு பொருளை வாங்கி, பின்னர் ஒரு குறிப்பிட்ட நேர காலத்திற்கு வாடிக்கையாளர்களுக்கு குத்தகையாக விடுவது ஆகும். இதன் அடிப்படையில் தான் வாகன கடன், அடமான அல்லது தனிப்பட்ட கடன் இவைகள் இயங்குகிறது.
இஸ்லாமிய வங்கி என்பது இசுலாமியச் சட்ட முறைமை அல்லது சரியா சட்டப்படி இயங்கும் வங்கி அமைப்பாகும்.இங்கு எந்தவொரு வைப்பிற்கும் வட்டி வழங்கப்படமாட்டாது அத்துடன் எந்தவொரு கடனுக்கும் வட்டி அறவிடப்பட மாட்டாது.
நிக்கல் சல்பைடு என்பது என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாடு கொண்ட ஒரு கனிம வேதியியல் சேர்மமாகும். கருப்பு நீறத் திண்மமாகக் காணப்படும் இச்சேர்மத்தை நிக்கல் உப்புகளுடன் ஐதரசன் சல்பைடு சேர்த்து சூடுபடுத்துவதால் உருவாக்கலாம். மில்லெரைட்டு கனிமம் உட்பட நிக்கல் சல்பைடுகளின் பல வகைகள் அறியப்படுகின்றன. இக்கனிமத்தின் மூலக்கூற்று வாய்பாடும் என்றே குறிக்கப்படுகிறது. பயனுள்ள ஒரு தாதுவதாக செயல்படுவதை அடுத்து இவை கந்தக நீக்கல் வினைகளில் விளைபொருளாகவும் உருவாகின்றன. சில சமயங்களில் இவை வினையூக்கிகளாகவும் பயன்படுகின்றன. விகிதச் சமமில்லா அளவுகளிலான நிக்கல் சல்பைடு வடிவங்களும் காணப்படுகின்றன. உதாரணம்: 98 மற்றும் 32.
இரண்டு வகையான பல்லுருவத் தோற்றங்களை நிக்கல் சல்பைடு கொண்டிருக்கிறது. ஆல்பா வடிவம் அறுகோண அலகுக் கூட்டையும் பீட்டா வடிவம் சாய்சதுர அலகுக் கூட்டையும் பெற்றுள்ளன. பெருமளவில் கண்ணாடி தயாரிக்கும் போது சிறிய அளவிலான நிக்கல் சல்பைடு அரைகுறையாகத் தோன்றுகிறது. பலப்படுத்தப்பட்ட சன்னல் கண்ணாடிச் சட்டங்களில் ஏற்படும் விரிசல்கள் , நிக்கல் சல்பைடின் ஆல்பா மற்றும் பீட்டா வடிவ மாற்றங்களின் போது நிகழும் குறைபாட்டாலேயே ஏற்படுகின்றன என்று நம்பப்படுகிறது
கரைதிறன் அடிப்படையில் உலோகங்களை பிரித்தெடுப்பது என்ற தொடக்கக்கால பாரம்பரியமான பண்பறி பகுப்பாய்வு திட்டமுறையில் கருப்பு நிறத்துடனான இத்திண்ம நிக்கல் சல்பைடு வீழ்படிவாக்குதலும் ஒரு முக்கிய அங்கமாக உள்ளது. இவ்வினைக்கான சமன்பாடு இவ்வாறு எழுதப்படுகிறது:
இச்சேர்மத்துடன் தொடர்புடைய பல சேர்மங்களைப் போல நிக்கல் சல்பைடும் நிக்கல் ஆர்சனைடு நோக்குருவை ஏற்றுள்ளது. இக்கட்டமைப்பில் நிக்கல் எண்முக வடிவமைப்பிலும் சல்பைடு மையங்கள் முக்கோணப்பட்டகத் தளவடிவமைப்பிலும் காணப்படுகின்றன
4 ஏப்ரல் 2021 அன்று சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தின் சுக்மா மாவட்டம், பிஜப்பூர் மாவட்டம் மற்றும் தந்தேவாடா மாவட்டங்களின் காட்டுப் பகுதிகளில் பாதுகாப்புப் படைப்படைகளின் 2 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வீரர்கள் பல்வேறு குழுக்களாக பிரிந்து மாவோயிஸ்டு தீவிரவாதிகளை தேடுதல் வேட்டையில் ஈடுபட்டபட்ட போது, சுக்மா மாவட்டத்தின் காட்டுப்பகுதியில் பாதுகாப்பு படை வீரர்களுக்கும், மாவோயிஸ்டு தீவிரவாதிகளுக்கு நடைபெற்ற சன்டையில் 22 பாதுகாப்புப் படைவீரர்களும், 9 மாவோயிஸ்ட்டு தீவிரவாதிகளும் கொல்லப்பட்டனர்.இதில் ஒரு பாதுகாப்புப் படைவீரரை மாவோயிஸ்டுகள் பிடித்துக் கொண்டனர். 8 ஏப்ரல் 2021 அன்று மாவோயிஸ்டுகள் பிடித்து வைத்திருந்த படைவீரரை திரும்ப ஒப்படைந்தது.
சூலை 2011 ஆண்டில் வெளியிட்ட இந்திய அரசின் அறிவிக்கையின் படி, இந்தியாவின் 83 மாவட்டங்கள் சிவப்பு தாழ்வாரமாக, அதாவது நக்சலைட்டு மற்றும் மாவோயிஸ்டு போராளிகளால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
பழங்குடி மக்கள் அதிகம் வாழும் சத்தீஸ்கர் மாநிலத்திலும், சுரங்கத் தொழிலாளர்கள் அதிகம் கொண்ட ஜார்கண்ட், மாநிலத்திலும், வேளாண் கூலித் தொழிலாளர்கள் அதிகம் கொண்ட தெலுங்கானா, ஆந்திரப் பிரதேசம், ஒரிசா போன்ற மாநிலங்களில் அரசுக்கு எதிரான நக்சலைட்டு - மாவோயிஸ்டு போராளிகளின் நடவடிக்கைகள் அதிகம் உள்ளது.
சிவப்பு தாழ்வாரம் என்பது இந்தியாவில் குறிப்பாக பிகார், ஜார்கண்ட், சத்தீஸ்கர், ஒரிசா, தெலங்கானா மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலங்களில் நக்சலைட் - மாவோயிஸ்ட் போராளிகளால் அரசுக்கும், பொது மக்களுக்கும் பெரிதும் அச்சுறுத்தல்கள் ஏற்படும் பகுதிகளை சிவப்பு தாழ்வாரம் எனப்படுகிறது.
இப்பகுதிகளில் நிலவும் ஏழ்மை, கல்லாமை, அறியாமை, சுரண்டல், தீண்டாமை போன்ற காரணங்களால் அப்பாவி மக்கள் நக்சலைட்டு - மாவோயிஸ்டு போராளிகளால் எளிதில் வயப்படுகின்றனர்.
முன்னாளில் திருமால் சிவசாரூபம்பெற அத்தளியில் தவஞ்செய்தனர். சிவபிரானார் அவர்முன் தோன்றி ‘நீ விரும்பிய பேற்றை வைவச்சுத மனுவந்தரத்து இருபத்தெட்டாம் கலியுகத்தில் சீகாழிப் பதியில் அவதரிக்கும் நம் அடியவனாகிய திருஞானசம்பந்தன் அருள் செய்வான். அதனளவும் அங்கே தவஞ்செய்தி’ என்றருளி மறைந்தனர். அங்ஙனமே திருஞான சம்பந்தர் திருப்பதிகத்தால் திருமால் சிவசாரூபம் பெற்ற இடம் அத்தலம். திருநாவுக்கரசர் திருப்பதிகம் ஒன்றும், சுந்தரர் திருப்பதிகம் ஒன்றும் இத்தலத்திற்கு உள்ளன. திருஞானசம்பந்தர் பதிகத்திற்கு உருகிய திருமால் சிவலிங்கவடிவாய் ஓதஉருகீசர் என்னும் திருமுன்பொடும், சிவபிரான் திருமேற்றளிநாதர் என்னும் திருமுன்பொடும் விளங்குகின்றனர். தெருவின் கீழைக் கோடியில் திருஞான சம்பந்தர் எழுந்தருளியுள்ளனர். அவர் பாடலைக் கேட்ட முத்தீசர் சந்நிதியும் உள்ளது. திருஞான சம்பந்தர் பிள்ளையார் என்னும் பெருமையால் காஞ்சிபுரத்தில் மேலைப்பகுதி முழுவதும் பிள்ளையார் பாளையம் எனப் போற்றப்பெறும். உதியமரம் இருத்தலின் ஒதியடிமேடை என்பது பிரசித்தமாக வழங்கும் இடம் அதுவாகும்.
திருமால் சிவசாரூபம் பெற வேண்டி தவம் இருந்தார். இறைவன் தோன்றி "திருஞானசம்பந்தர் பாடலைக் கேட்டு அந்நிலையை அடையுமாறும், அதுவரை இங்கு அமர்ந்து இருக்குமாறு" பணித்தார். அதன்படியே திருஞானசம்பந்தர் காஞ்சிக்கு வந்தபோது, இவ்வழியாக வந்தாரென்றும், அவர் திருமேற்றளிநாதரை பார்த்து இங்குநின்று பதிகம் பாடினார் என்றும், அதனைக் கேட்டுத் திருமால் சிவசாரூபம் பெற்றதாவும் காஞ்சிப் புராணம் கூறுகின்றது.
தமிழ்நாட்டிலுள்ள காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தின் தலைநகரான காஞ்சிபுரத்தின் மேற்குப் பகுதியில் பிள்ளையார்பாளையம் திருமேற்றளித் தெருவின் ஒரு கோடியில் மேற்றளீஸ்வரர் ஆலயம் அமைந்திருக்க. இத்தெருவின் மற்றொரு கோடியில் திருஞானசம்பந்தரின் ஆலயம் உள்ளது. மேலும், தமிழ்நாட்டின் தலைநகர் சென்னையிலிருந்து 75 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள, காஞ்சிபுரம் பேருந்து நிலையத்தின் மேற்கு திசையில், கச்சபேசுவரர் கோயிலின் மேற்கு திசையில் இக்கோவில் அமைந்துள்ளது.
பாலறாவாயராய், மகிழ்ச்சியால் குரவைக் கூத்தியற்றத் தமிழ் வேதம் விரித்த கவுணியர் குலவிளக்காய், சிரபுரமென்னும் சீகாழிப் பதியில் அவதரித்து எமைக்
காஞ்சிபுரம் திருஞானசம்பந்தர் கோயில் என அறியப்படும் இது, காஞ்சியிலுள்ள சிவக் கோயில்களில் ஒன்றாகும். மேலும், சம்பந்தர் நின்ற கோலத்தில் கைகளைக் குவித்து திருமேற்றளிநாதரை பார்த்து வணங்கும் நிலையில் உள்ள இக்கோவில் குறிப்புகள், காஞ்சி புராண படலத்துள் உட்கோயில்களாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.
இத்தல வரலாற்றின் அறியப்படுவது, சிவபெருமானை மதியாது தக்கன் செய்த வேள்வியில், திருமால் உள்ளிட்ட அனைத்த தேவர்களும் கலந்து கொண்டனர். இறைவனின் கட்டளையின்படி வீரபத்திரர் சென்று வேள்வி முழுவதையும் அழித்து, திருமால் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தேவர்களும் தண்டிக்கப்பட்டனர். மனம் வருந்திய திருமால் உள்ளிட்ட அனைவரும் ஒன்றுகூடி தாங்கள் அடிக்கடி இவ்வாறு சிவபெருமானை மறந்து மயங்குதற்குக் காரணம் யாதென்றெண்ணி, சிவபெருமானை வேண்டி நின்றனர். இறைவன் அவர்கள் முன்தோன்றி அவர்கள் அனைவரையும் தக்கனுடன் சென்று காஞ்சியில் வழிபடுமாறு அருளினார். அவர்களும் அவ்வாறே சென்று வழிபட்டனர். என்பது தல வரலாறு.
பெருமான் திருமால் முதலாம் விண்ணோரை நோக்கித் தக்கன் யாகத்திற் பங்குகொண்ட பாவம்தீர எம்மைப் பூசனைபுரிவீராக. புரியுங்காறும் சூரபதுமன் முதலான அவுணர் நுமக்குப் பகைவராய் நலிவு செய்வர்’ என அருளித் திருவுருக் கரந்தனர். தக்கன் தன் மக்கள் பூசனை புரிந்த அச் சூழலை அடுத்துச் சிவலிங்கம் தாபித்துப் பூசனைபுரிந்து சிவகணத் தலைமை பெற்றனன். பூசனையை மறந்த விண்ணோர் சூரபதுமன் ஆட்சியில் துன்பக் கடலில் மூழ்கினர். பிரமனால் அறிந்த விண்ணோர் யாவரும் சிவபூசனை புரிந்து அச்சூரன் முதலானோரை முருகப்பெருமான் தொலைவு செய்தமையால் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தனர்.
தக்கேசம் எனும் தல விளக்க கூற்றுப்படி, வேள்வி நாயகனான சிவபிரானை மதியாது வேள்வி வடிவினராம் திருமால் முதலியோரைக் கொண்டொரு வேள்வியைத் தொடங்கினன் தக்கன். உமையம்மையார் காணச் சென்று பழித்த தந்தையாகிய தக்கன் யாகம் பாழ்படச் சாபமிட்டுக் கயிலையை அடைந்த வழிச் சிவபிரான் தன் கூற்றில் வீரபத்திரரையும் அம்மையார் தன் கூற்றில் காளியையும் தோற்றுவித்து வேள்வியை அழிக்குமாறு செலுத்தப் பூதகணங்களுடன் போய்த் ததீசி முனிவர் நன்மொழியைக் கேளாத தக்கனையும், அவையையும் நோக்கிச் சிவபிரானுக்குரிய அவியைக் கொடுக்குமாறு தூண்டினர்.
உடன்சென்ற காளியும் சரசுவதியின் கொங்கையையும், மூக்கையும் அரிந்தும் பெண்டிர்பிறரைத் தண்டித்தும் நின்றனள். அந்நிலையில் காக்க நின்ற திருமால் விடுத்த சக்கரப்படையை வீரபத்திரர் அணிந்திருந்த தலைமாலையுள் ஓர்தலை விழுங்கியது. இவ்வாறாகப் பெருமானார் அம்மையொடும் விடைமேற்றோன்றி போற்றி அடைக்கலம் புக்க விண்ணோரைக் காத்து அருள் புரிந்தனர். தக்கனை ஆட்டுத்தலையைப் பொருத்தி உயிர்பெறச் செய்தனர் பிரானார்.
காஞ்சிபுரம் தக்கேசுவரர் கோயில் என்று அறியப்படும் இக்கோயில், காஞ்சிபுரத்திலுள்ள ஒரு சிவன் கோயில் ஆகும். மேலும், தக்கன் என்பவன் தன் பெயரில் சிவலிங்கம் பிரதிட்டை செய்து வழிபட்டு, இறைவனை மதியாத பாவத்தினின்றும் விடுபட்டதாக இத்தல குறிப்புகள், காஞ்சிப் புராணத்தில் தனிப்படலமாகச் சொல்லப்பட்டு காணப்படுகிறது.
மறுத்தமையால் பூத கணங்களைக் காவற் படுத்திய வீரபத்திரர் உள்ளே புகுந்து சூரியர் கண்களைப் பறித்தும் பற்களைத் தகர்த்தும், சந்திரனைக் காலாற்றேய்த்தும், அக்கினியின் கையையும் நாவையும் துண்டுபடுத்தியும் ஏனைத் தேவரையும் பொருந்திய தண்டங்களைச் செய்தும் செய்வித்தும் நிறுத்தினர்.
கோபால்கஞ்ச் மாவட்டத்தின் வடக்கில் மேற்கு சம்பாரண் மாவட்டம், கிழக்கில் கிழக்கு சம்பாரண் மாவட்டம், தென்கிழக்கில் முசாபர்பூர் மாவட்டம் மற்றும் சரண் மாவட்டம், தெற்கில் சிவான் மாவட்டம், மேற்கில் உத்தரப் பிரதேசத்தின் தியோரியா மாவட்டம், வடமேற்கில் உத்தரப் பிரதேசத்தின் குஷிநகர் மாவட்டம் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
கோபால்கஞ்ச் மாவட்டம் கோபால் கஞ்ச் மற்றும் ஹதுவா என இரண்டு உட்கோட்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. கோபால்கஞ்ச் உட்கோட்டத்தில் குசைகோட்டே என ஒரு ஊராட்சி ஒன்றியம் கொண்டுள்ளது. ஹதுவா உட்கோட்டத்தில் கதேயா, பஞ்சதௌரி, விஜய்பூர், போரே புல்வாரியா என நான்கு ஊராட்சி ஒன்றியங்களைக் கொண்டுள்ளது.
இந்தியாவில் பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின் தங்கிய 250 மாவட்டங்களில் கோபால்கஞ்ச் மாவட்டத்தையும் இந்திய அரசு 2006-இல் அறிவித்துள்ளது. எனவே இம்மாவட்டத்தின் ஊரக வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்கு இந்திய அரசின் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சகம் நிதியுதவி வழங்கி வருகிறது.
கோபால்கஞ்ச் வட இந்தியாவின் பிகார் மாநிலத்தின் 38 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்ட நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் கோபால்கஞ்ச் ஆகும். இது சரண் கோட்டத்தில் அமைந்துள்ளது.
கோபால்கஞ்ச் மாவட்டம் வைகுந்தபூர், பரௌலி, கோபால்கஞ்ச், குசாய் கோட்டே, போரே, ஹதுவா என ஆறு சட்டமன்ற தொகுதிகளையும்; கோபால்கஞ்ச் மக்களவைத் தொகுதியும் கொண்டுள்ளது.
கோண்டகான் கடந்த காலத்தில், பண்டைய பெயரான கந்தனார் என்று நடைமுறையில் இருந்தது. அதன் மரார் மக்கள், கோலேட் வண்டிக்குச் சென்று கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் பழைய கொண்டகானின் காந்தி சதுக்கம் அருகே, பழைய நாராயன்பூர் சாலையில் இருந்து வரும், கிழங்குகளின் கொடிகளில் வாகனம் சிக்கிக்கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அதனால் அந்த இரவில், அவர்கள் கட்டாயமாக, அங்கே தங்கி, ஓய்வெடுக்க வேண்டிய சூழல் எழுந்த்து. அவர்களின் முக்கியவருக்கு, ஒரு கனவு இருந்தது என்று கூறப்படுகிறது. அந்த கனவில், தேவி இங்கே குடியேற வேண்டும் என்ற உறுதி கேட்டதால், அந்த முக்கியவர் உறுதி கொடுத்தார். அந்த இடத்தின் நிலம் மிகவும் வளமானதாக இருப்பதால், தேவி இயக்கியபடி, அந்நிலத்தில் ஆட் கொள்ளவது சரியெனக் கருதப்பட்டது. அந்த நேரத்தில், இது காண்ட்னருக்கு, கிழங்கின் தேங்காய் தளப் பொருளின் அடிப்படையில், பிறருக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்த 'கலந்தர்' என்பதே, பின்னர் கந்தனராக மாறியது.
கோராவும், பட்டியல் சாதிகளான, பழங்குடி காந்தா, காசியா, சல்பா போன்றவைகள் ஆகும். இங்கு குடியேறிய மிகப் பழமையான குடியேறிகள் ஆவர். கோண்டகான் குடியேறிய பின்னர், இது 1930 ஆம் ஆண்டில் ஒரு தொடக்கப் பள்ளியாக மாறியது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஆங்கிலோ வெர்னாகுலர் நடுநிலைப் பள்ளி நிறுவப்பட்டது. 1953 இல், பதின்நிலைப் தேர்வு நடுவமும் நிறுவப்பட்டது. 1955 ஆம் ஆண்டில், கிழக்கு வங்காள மக்களின் குடியேற்றத்திற்காக, நிர்வாக கட்டிடங்களும், ஊழியர்களின் வீடுகளும் கட்டப்படத் தொடங்கின. புனர்வாழ்வு அமைச்சின் கீழ், ஒடிசாவிலிருந்து பசுத்தரின் இந்த பகுதி வரை, தண்டகரண்யா திட்டம் நீட்டிக்கப்பட்டு செயற்படுத்தப் பட்டது. 1958 ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய முதல்வர் இங்கு வந்து, உயர்நிலைப் பள்ளியைத் திறந்து வைத்தார்.
368 783 ஹெக்டேர் பரப்பளவு கொண்ட கொண்டகவான் மாவட்டம், வடக்கில் காங்கேர் மாவட்டம் மற்றும் தம்தரி மாவட்டம், கிழக்கில் பஸ்தர் மாவட்டம், மற்றும் தந்தேவாடா மாவட்டம், தென்மேற்கில் நாராயண்பூர் மாவட்டம் எல்லைகளாக கொண்டது.
கொண்டகவான் மாவட்டம், தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 30-இல் அமைந்திருப்பதால், ராய்ப்பூர், ஜெகதல்பூர் நகரங்களுடன் பேருந்து சேவைகள் உள்ளது.
வரலாற்றாளர் ஆர்னால்டு டோய்ன்பீ, கிறித்தவ சமயத்தை பெரும்பான்மையாகப் பின்பற்றும் உலகப் பகுதிகள், மேற்கத்திய பண்பாட்டைக் கடைப் பிடிப்பவை என வரையறுத்திருக்கிறார். இந்த வரையறுப்பின்படி தற்கால ஆப்பிரிக்காவின் சில பகுதிகளும் மேற்கத்தியப் பண்பாட்டைச் சேர்ந்தவையாம். 1950களில் இருந்து பல ஆப்பிரிக்கர்கள் கிறித்தவ சமயத்தைத் தழுவியுள்ளனர். மேற்கத்தியப் பண்பாட்டின் மொழிகளாக ஆங்கிலம், எசுப்பானியம், போர்த்துக்கேயம், பிரான்சியம், இடாய்ச்சு, டச்சு, இத்தாலியம், ஆபிரிகான்சு, டகலோக் ஆகியன உள்ளன.
மேற்கத்தியப் பண்பாடுகள் அல்லது மேற்கத்திய நாகரிகம் , சுருங்க மேற்கு ஐரோப்பா , அமெரிக்காக்கள், ஆத்திரேலியா, நியூசிலாந்து, தென்னாப்பிரிக்கா மற்றும் பிலிப்பீன்சு ஆகிய நாடுகளில் பயிலும் பண்பாடுகளையும் நாகரிகத்தையும் குறிக்கும்.
சிந்து சமவெளி நாகரிகத்திற்கு முந்தைய சுரங்கங்கள், வீடுகள் என்பன தோசம் மலைத்தொடரின் கானக் மலைகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. பிவானியில் உள்ள மிததால் கிராமத்தில் நடைப்பெற்ற அகழ்வாராய்ச்சிகளில் இப்பகுதியில் அரப்பாவிற்கு முந்தைய மற்றும் அரப்பா கலாச்சாரத்தின் சான்றுகளைக் கண்டறிந்துள்ளன. 2001 ஆம் ஆண்டில் பிவானி நகரிலிருந்து கிழக்கே சுமார் 10 கிலோமீற்றர் தொலைவில் உள்ள நவ்ரங்காபாத் கிராமத்திற்கு அருகில் தொல்லியல் ஆராய்ச்சிகளில் நாணயங்கள், கருவிகள், சல்லடைகள், பொம்மைகள், சிலைகள் மற்றும் 2,500 ஆண்டுகள் பழமையான பானைகள் உள்ளிட்ட கலைப்பொருட்களை வெளிப்பட்டன. தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் குஷான், குப்தா மற்றும் யூதேயா ஆகிய காலங்களில் இங்கு நகரம் அமைந்திருக்கலாம் என்று கருதுகிறார்கள்.
மாவட்ட தலைமையகம் பிவானி நகரம் ஆகும். பிவானி நகரம் தேசிய தலைநகரான டெல்லியில் இருந்து 124 கிலோமீற்றர் தொலைவில் உள்ளது. சிவானி , லோஹாரு , தோஷம் , பவானி கெரா , கோஹ்லவாஸ் , லாம்பா என்பன மாவட்டத்தின் பிற முக்கிய நகரங்களாகும்.
பிவானி நகரம் அயினி அக்பரியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பகுதி முகலாயர்களின் காலத்திலிருந்து ஒரு முக்கிய வர்த்தக மையமாக இருந்து வருகிறது.
2011 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, பரிதாபாத் மற்றும் ஹிசாருக்கு அடுத்தபடியாக இது ஹரியானாவின் மூன்றாவது அதிக மக்கட்தொகை கொண்ட மாவட்டமாகும்.
அடுத்த மைல்கல்லாக 1981-இல் மாலைநேர வகுப்புகள் தொடங்கப்பட்டன. எம்.பில், முனைவர் பட்டப்படிப்புகளுக்கான வசதிகளும் உருவாக்கப்பட்டன. புதியதாக கட்டப்பட்ட புத்திணைப்பு வளாகம் கல்லூரியின் வளர்ச்சியை முன்னெடுத்துச் சென்றது. 1990-2000 ஆண்டுகளில் நிறுவனச் செயலர் படிப்பு, வங்கி மேலாண்மை, வணிக மேலாண்மை, உயிரிவேதியியல், நுண்ணியிரியியல், தாவர உயிரியல், தாவர உயிரித் தொழினுட்பம் ஆகிய தற்காலத் துறைகளில் இளங்கலை படிப்புகள் துவங்கப்பட்டன; வணிக மேலாண்மையிலும் கணினி பயன்பாட்டியலிலும் பட்டமேற்படிப்புகள் அகில இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்விக் குழு அனுமதியுடன் வழங்கப்பட்டன. புதிய அறிவியல் கட்டிடமும் தங்குவிடுதியில் கூடுதல் அறைகளும் கட்டப்பட்டன.
1948-ஆம் ஆண்டு வேலூர் இலட்சுமணசுவாமி எத்திராஜ் முதலியாரால் துவங்கப்பட்டு முதல் பத்தாண்டுகளில் பொருளியல், தாவரவியல், வேதியியல், வரலாறு,விலங்கியல் மற்றும் ஆங்கில இலக்கியப் பாடங்களில் பட்டப்படிப்புக் கல்வி வழங்கப்பட்டது. அறிவியல் கட்டிடம், தங்குவிடுதி, திறந்தவெளி அரங்கம், நூலகக் கட்டிடங்கள் கட்டப்பட்டன. 1968-78 ஆண்டுகளில் பட்டப்படிப்பு வணிகம், கணிதம் மற்றும் இயற்பியல் பாடங்களுக்கும் விரிவுபடுத்தப்பட்டது; பட்டமேற்படிப்பு கல்வியும் வழங்கப்படலாயிற்று. பட்டமேற்படிப்பு வகுப்புக்களுக்கான கட்டிடமும் கட்டப்பட்டது.
எத்திராஜ் மகளிர் கல்லூரி சென்னையில் அமைந்துள்ள மகளிர் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் ஒன்றாகும். எத்திராஜ் கல்லூரி அறக்கட்டளையையும் இக்கல்லூரியையும் 1948-ஆம் ஆண்டு முன்னணி வழக்கறிஞராக இருந்த வே.இல. எத்திராஜ் நிறுவினார். இந்த அறக்கட்டளையின் தற்போதைய தலைவராக அவர் குடும்பத்தில் வந்த வே.மா. முரளிதரன் உள்ளார்.
அடுத்த சிலவாண்டுகளில் தன்னாட்சி நிலை எய்தியது. புதிய நூலகம், புதிய தங்குவிடுதிகள், துறைக் கட்டிடங்கள் என கட்டமைப்பும் மேம்படலாயிற்று. மொழி ஆய்வகம், கருவியியல் மையம், நூலக உள்ளடக்கங்களுக்கு இணைய அணுக்கம், இணைய மையங்கள், கணினி ஆய்வகங்கள் சேர்க்கப்பட்டன. பிரிட்டிஷ் கவுன்சிலுடன் ஆங்கிலம் கற்பிக்க புரிந்துணர்வு உடன்பாடு கண்டது.
இந்த தங்க நச்சுத் தவளைகள் ஆபத்தான உயிரினங்களே தவிர, கொடூரமான உயிரினங்கள் அல்ல. பொதுவாக நச்சுத்தன்மை கொண்ட விலங்குகளும் பூச்சிகளும் பற்கள், கொடுக்குகள் மூலம் நச்சை செலுத்துகின்றன. ஆனால், தங்கத் தவளை தனக்கு ஆபத்து என்று உணர்ந்தால், தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காகத் தோலில் இருந்து நச்சை பீய்ச்சி விடுகிறது. இந்தத் தவளையை நம் கையில் உறையில்லாமல் வைத்திருந்தால், அடுத்த சில நொடிகளில் மரணம் உறுதி. ‘அல்கலாய்ட்’ என்ற விஷம் தவளையின் தோல் முழுவதும் பரவியிருக்கிறது. இந்த விஷம் நரம்புகளின் செயல்களைத் தடுத்துவிடும். தசைகளைச் சுருக்குகிறது. இறுதியில் இதயத்தைச் செயலிழக்க வைத்துவிடும். உள்ளுர் பழங்குடி மக்கள் இதன் நஞ்சை சேகரித்து வேட்டைக்கு பயன்படுத்துகின்றனர். முன்பு வட, தென் அமெரிக்கக் காடுகளில் வாழ்ந்த தவளைகளுக்கு நச்சு இல்லை. காலப் போக்கில் இவை சாப்பிடும் உணவுகளிலிருந்தே நச்சுத்தன்மையைப் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள் ஆராய்ச்சியாளர்கள்.
தங்க நச்சுத் தவளை ஓரிடவாழியாகும். இவை பசிபிக் கடற்கரையில் ஈரப்பதமான மழைக்காடுகள் உள்ள கொலொம்பியாவின் கவுகா மற்றும் வள்ளி டில் கவுகா ஆகிய பகுதிகளில், சுமார் 5,000 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் உள்ள காடுகளில் காணப்படுகிறது. இவை தரையில் முட்டைகளை இடுகின்றன. முட்டை பொரித்து வெளிவரும் தலைப்பிரட்டைகளை ஆண் தவளைகள் குளங்களுக்கு கொண்டுசென்று விடுகின்றன.
மலை வாழ் பழங்குடிகளின் மொழி, நாகரிகம், பண்பாடு, பொருளியல் நிலைகள் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் செய்யும் நோக்கத்தோடு தாம் வேலை செய்துகொண்டிருந்த பேராசிரியர் பதவியைத் துறந்தார்.
பாசா ஆய்வு மற்றும் பதிப்பு நிறுவனம் என்னும் பெயரில் ஓர் அமைப்பைக் கணேசு தேவி தோற்றுவித்தார் அது குசராத்து மாநிலத்தில் வடோதராவில் உள்ளது. இந்நிறுவனம் பழங்குடி மக்களின் மேம்பாட்டிற்காகவும் வளர்ச்சிக்காகவும் தொடங்கப்பட்டது. பழங்குடி மக்களின் நாகரிகம், பண்பாடு ஆகியவற்றைப் பாதுகாக்க அருங்காட்சியகம், பள்ளிக்கூடம் ஆகியவற்றை இவ்வமைப்பு நடத்தி வருகிறது. கருத்தரங்குகளும் விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளும் நடைபெறுகின்றன. ஆராய்ச்சியாளர்கள் இங்கு தங்குகிறார்கள். நூலகமும் இயங்கி வருகிறது.
2002 ஆம் ஆண்டு முதல் திருபாய் அம்பானி செய்தி மற்றும் தகவல் தொழில் நுட்ப நிலையத்தில் பேராசிரியராக இருந்தார். லீட்சு பல்கலைக் கழகம் யேல் பல்கலைக் கழகம் ஆகியவற்றில் மதிப்புறு ஆசிரியராக இருந்தார். 2010 இல் இந்திய நாட்டு மக்கள் மொழிகளை அளவீடு செய்யும் பணியில் இறங்கினார். உயிர்ப்புடன் இருக்கும் 780 மொழிகளை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தியும் ஆவணப் படுத்தியும் பி. எல். எஸ். ஐ. அமைப்பு பணி ஆற்றிவருகிறது. குசராத்தில் தேசுகத் என்னும் ஊரில் மலைவாழ் பழங்குடிகள் பயிற்சிக் கழகத்தைத் தொடங்கினார்.
கணேசு தேவி என்பவர் வடோதரா, மகாராசா சாயாசிராவ் பல்கலைக் கழகத்தில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராக இருந்தவர். பாசா என்னும் ஆய்வு நிறுவனத்தைத் தொடங்கியவர். மலைவாழ் பழங்குடிமக்கள் பற்றியும் மொழிகள் இலக்கியம் குறித்தும் ஆய்வு நுல்கள் எழுதியுள்ளார்.
1819 ஆம் ஆண்டு இன்றைய குசராத் மாநிலத்தின் கட்ச் பகுதியில் மிகப்பெரிய நில நடுக்கம் ஏற்பட்டது. இது ரிக்டர் அளவில் எட்டாகப் பதிவாகியிருந்தது. அதுவரை நடந்த பூகம்பங்களில் இதுவே அதிகமான ரிக்டர் அளவாகும். இதனால் இப்பகுதியில் உள்ள தேரா, காத்ரா, மோதலா ஆகிய நகரங்களில் இருந்த வீடுகள் முழுவதுமாக மண்ணோடு மண்ணாகின. இந்த நிலநடுக்கப் பாதிப்புக்குப் பிறகு அந்தப் பகுதி கொத்தனார்கள் கூடி நிலநடுக்கத்தால் பாதிக்காத வீடுகளை வடிவமைக்க ஆலோசித்தனர். அவர்கள் தங்களின் மரபார்ந்த பழைய கட்டிடக் கலையில் இருந்து மண் வீடுகளின் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு புதிய வகையில் வீடுகளை உருவாக்கத் தொடங்கினர். அவையே புங்கா வீடுகள் என அழைக்கப்படுவன.
பந்நி பகுதி கற்களும், ஜல்லிகளும் இல்லாப் பகுதி என்றாலும், களிமண் நிறைந்த பகுதியாக இருந்தது. இதனால் கட்டுமானத்துக்குக் களிமண்ணைதான் கட்டாயம் பயன்படுத்த வேண்டிய சூழல் நிலவியது. மேலும் இப் பகுதியில் பல வகையான மரங்களும் புற்களும் காணப்பட்டதால், இவற்றையும் கட்டுமானப் பொருள்களாகப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். இதனால்தான் இந்தப் பகுதியில் கட்டப்படும் புங்கா வீடுகள், களிமண்ணையும் மரங்களையும் புற்களையும் கொண்டு கட்டப்படுகின்றன. புங்கா வீடுகளின் சிறப்பு கட்டுமானப் பொருள்களை மற்ற பகுதிகளில் இருந்து தருவிக்காமல், அந்தந்தப் பகுதிகளில் கிடைக்கும் பொருள்களைக் கொண்டே சுய சார்புடன் கட்டுமானம் செய்கின்றனர்.
இந்தப் புங்கா வீடுகள் குஜராத்தின் கட்ச் மாவட்டத்தின் வடபகுதியில் உள்ள கிராமப்பகுதிகளில் பெருமளவு கட்டப்பட்டன. குறிப்பாக பந்நி, பச்சாவ் ஆகிய பகுதிகளில் மிகுதியாகக் கட்டப்பட்டன. முதலில் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினர் மட்டும் இந்த வீடுகளை கட்டும் தொழில்நுட்பத்தை அறிந்தவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் வழியாக கட்ச் மாவட்டத்தின் மற்ற பகுதிகளிலும் இவ்வகை வீடுகள் கட்டப்பட்டன.
கட்ச் மாவட்டத்தின் பச்சாவ் பகுதி கட்ச் பாலைவனப் பகுதியைச் சேர்ந்ததாகும். இங்கு காலோ துங்கர், கரோ துங்கர் என்னும் இரு மலைகள் உள்ளன. இந்தப் பகுதியில் சுண்ணாம்புக் கற்கள் அதிக அளவில் கிடைக்கின்றன. எனவே இந்தப் பகுதியில் கட்டப்படும் புங்கா வீடுகள் சுண்ணாம்புக் கற்களையும் கட்டுமானப் பொருள்களாகக் கொள்கின்றன.
புங்கா வீடுகள் என்பவை இந்தியாவின், குசராத் மாநிலத்தின் கட்ச மாவட்டத்தில் உள்ள பாரம்பரிய வீடுகளாகவும், புவி அதிர்ச்சியைத் தாங்கக்கூடியவாறு, குறைந்த செலவில் கட்டப்படும் வீடுகளாகும்.
அவத் பகுதியின் புவியியலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, நவீனகால கால கூற்றின் படி, அவத் பகுதி என்பது தற்கால உத்தரப் பிரதேச மாவட்டங்களான அவத் பகுதியைச் சேர்ந்த அம்பேத்கர் நகர் மாவட்டம், பகராயிச் மாவட்டம், பலராம்பூர் மாவட்டம், பாராபங்கி மாவட்டம், பஸ்தி மாவட்டம், பைசாபாத் மாவட்டம், கோண்டா மாவட்டம், ஹர்தோய் மாவட்டம், லக்கிம்பூர் கேரி மாவட்டம், லக்னோ மாவட்டம், பிரத்தாப்புகர் மாவட்டம், ரேபரேலி மாவட்டம், சிராவஸ்தி மாவட்டம், சுல்தான்பூர் மாவட்டம், சித்தார்த் நகர் மாவட்டம், உன்னாவு மாவட்டம், சீதாபூர் மாவட்டம் மற்றும் கங்கை சமவெளியின் தெற்கு பகுதிகளான கான்பூர் மாவட்டம், பதேபூர் மாவட்டம், கௌசாம்பி மாவட்டம், அம்ரோகா மாவட்டம் மற்றும் அலகாபாத் மாவட்டம் ஆகிய 22 மாவட்டங்கள் அவத் பகுதியாகும்.
முகமது ஷா தலைமையிலான முகலாயப் பேரரசு வீழ்ச்சி அடைந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில், அவுத் பகுதியின் ஆளுனராக இருந்த சதாத் அலி கான் என்பவர் அயோத்திக்கு அருகில் பைசாபாத் நகரத்தை நிறுவி 1719-ஆம் ஆண்டில் அவத் பகுதியின் நவாப் ஆனார். அவரும் அவரது 12 வாரிசுகளும் அவத் பகுதியை 1719 முதல் 1858 முடிய அவுத் நவாப்புகள் என்ற பெயரில் 139 ஆண்டுகள் ஆண்டனர்.
இந்தியாவின் கோதுமை, நெல் மற்றும் கரும்புக் களஞ்சியம் எனப்படும் கங்கை ஆற்றுக்கும் யமுனை ஆற்றுக்கு இடைப்பட்ட தோப் சமவெளியில் அவத் நாட்டின் புவியியல் பகுதி அமைந்திருந்தது.
1350-ஆம் ஆண்டு முதல் 1947 முடிய அவத் பகுதியை தில்லி சுல்தானகம், மொகலாயர்கள், அவத் நவாப்புகள், கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியாளர்கள், பிரித்தானிய அரசு ஆண்டனர்.
எனப் பலவாறாக அழைக்கப்பட்டதே பாரதத்தின் பண்டைய கோசல நாடாகும் நாடாகும். பொதுவாக சமசுகிருதம் - பாரசீக மொழிகள் கலந்த அவதி மொழி பேசப்பட்ட பகுதிகளை அவத் என்பர்.
பிரித்தானியாவின் இந்தியப் பேரரசின் ஆவணங்கள் அயோத்தியை அவத், அவுத், உத் என குறித்துள்ளது. பிரித்தானியர்கள் தற்கால உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் இப்பகுதியை இந்திய விடுதலைக்கு முன்பு வரை ஆக்ரா மற்றும் அவுத் ஐக்கிய மாகாணம் எனக் குறித்துள்ளனர்.
1858ல் இந்தியத் தலைமை ஆளுநர் வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் அறிவித்த அவகாசியிலிக் கொள்கைப்படி, வாரிசு அற்ற அவத் இராச்சியத்தை பிரித்தானிய இந்திய அரசுடன் இணைத்தனர்.
இந்திய ஒதுக்கீடு ஐக்கிய அமெரிக்காவில் அவை அமைந்திருக்கும் பகுதியின் மாநில அரசுகளால் அல்லாது ஐக்கிய அமெரிக்க இந்திய விவகாரத் துறையின் கீழ் தொல்குடி அமெரிக்கர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டு அவர்களால் மேலாளப்படும் நிலப்பகுதிகளுக்கான சட்டப்பூர்வப் பெயராகும். ஐக்கிய அமெரிக்காவிலுள்ள 326 இந்திய ஒதுக்கீடுகளுக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட தேசப் பெயர் உண்டு. நாட்டில் உள்ள அங்கீகரிக்கப்பட்ட 567 இனக்குழுக்களில் அனைவருக்குமே ஒதுக்கீடு இல்லை; சில இனங்களுக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ஒதுக்கீடும் சிலருக்கு ஒன்று கூட இல்லாதும் உள்ளது. தவிரவும், கடந்தகால நில ஒதுக்கீடுகளில் தொல்குடி அமெரிக்கரல்லாதோருக்கு விற்கப்பட்டமையால் சில ஒதுக்கீடுகள் மிகவும் துண்டாக்கப்பட்டுள்ளன; தொல்குடிகள், தனிநபர், தனியார் நிலம் என இவை தனித்தனி அயலகங்களாக பிரிபட்டுள்ளன. இத்தகைய பிரிவுகள் பெரும் நிர்வாக, அரசியல், சட்டப் பிரச்சினைகளை உண்டாக்குகின்றன.