polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
தெற்காசியாவில் இஸ்லாமியர்களின் வருகைக்குப்பின் பஞ்சாப் பகுதியின் சில உயர் சாதியினர் இஸ்லாத்துக்கு மாற்றப்பட்டனர், இவர்கள் இப்பட்டத்தை ஏற்றனர். இவர்களே பஞ்சாபி ஷேக்குகள் . என அழைக்கப்படுகின்றனர். இவர்கள் பெரும்பாலும் விவசாயிகளாக அல்லாமல் நகர்புறங்களில் வாழ்பவர்களாக உள்ளனர். ஆனால் மேற்கு மாவட்டங்களில் உள்ள சிலர் தங்கள் சொந்த நிலங்களில் வேளாண்மை செய்பவர்களாகவும் உள்ளனர். இவர்கள் முதன்மையாக வணிகம் செய்பவர்களாக உள்ளனர். பஞ்சாபில் இவர்களின் வியாபார புத்திசாலித்தனத்தால் மரியாதை உள்ளவர்களாக உள்ளனர். 12 ஆம் நூற்றாண்டில் பல இராசபுத்திர இனத்தினர் இஸ்லாத்துக்கு மதம் மாறியபோது இவர்களுக்கும் மதிப்புமிக்க ஷேக் பட்டம் அரபு ஆட்சியாளர்களால் வழங்கப்பட்டது. ஷேக் ராஜ்புத் எனப்படுபவர்கள் துவக்கத்தில் இஸ்லாத்துக்கு மாறிய இராஜபுத்திரர்கள் ஆவர். பிற எடுத்துக்காட்டுகள் காவாஜா ஷேக், இவர்களின் துணைபிரிவுகளாக சின்னியோடிஸ் மற்றும் குவாங்கோ ஷேக் ஆகிய இரு சமூகங்கள் ஆகும்.
பாக்கித்தான் விடுதலையடைந்த 1947 க்கு முன், கத்ரிகள் பஞ்சாபின் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் வாழ்ந்துவந்தனர். பின்னர் அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் மேற்கு மாவட்டங்களுக்கு குடிபெயர்ந்தனர். அனைத்து சாதிகளில் இருந்தும் இஸ்லாத்துக்கு மதமாற்றங்கள் நடந்தன அதாவது; கத்ரிகள், இராசபுத்திரர்கள், குஜ்ஜார்கள், காகர்கள், போன்ற சாதியினர் இஸ்லாத்துக்கு மாற்றப்பட்டனர் இவர்களின் சந்ததியினர்தான் சிந்தி ஷேக், குரேஷி ஷேக், அப்பாசி சமூகத்தினர் ஆவர். இவர்களில் பஞ்சாபி பேசும் ஷேக்குகள் பஞ்சாப் பகுதிகளிலும், சிந்தி ஷேக்குகள் சிந்து பகுதியிலும் இந்தியாவில் கணிசமான அளவில் உத்திர பிரதேசம், அரியானாவிலும் குறைந்த எண்ணிக்கையில் பீகார், மேற்குவங்கம் ஐதராபாத் போன்ற பகுதிகளில் காணப்படுகின்றனர்.
ஷேக் , என்ற அரபுச் சொல்லுக்கு இனத்தின் மூத்தவர், தலைவர், கௌரவமான மதிப்பிற்குரிய முதிர்ந்தவர், இஸ்லாமிய அறிஞர் என பொருள்படும். தெற்காசியாவில் பெரும்பாலும் இச்சொல் பொதுவாக முஸ்லீம் வர்த்தக குடும்பங்களின் ஒரு இன தலைப்பு பட்டமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது.
முஸ்லிம் ஆட்சி தெற்காசியாவில் துவங்கிய கி.பி 713 முதலே, முஸ்லீம் தொழில்நுட்பவல்லுனர்கள், அதிகாரகள், படைவீரர்கள், வணிகர்கள், கட்டடக்கலைஞர்கள், ஆசிரியர்கள், அறிவியலாளர்கள், இறையியலாளர்கள், சூபிகள் போன்றோர் முஸ்லீம் நாடுகளில் இருந்து தெற்காசியாவில் உள்ள இஸ்லாமிய சுல்தான்கள் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில்வந்து நிரந்தரமாக குடியேறினார்கள்.
சரஸ்வத் பிராமணர்கள், மோஹயல்யாக்கள் ஆகிய உயர்சாதியினர் இஸ்லாத்துக்கு மாறியபோதும் ஷேக் பட்டத்தை சூட்டிக்கொண்டனர்.
11-ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னர் கரௌலி மாவட்டம், மத்ஸ்ய தேசத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது என்றும்; 995-இல் இராஜா விஜய் பால் எனும் இராஜ புத்திர மன்னர் கரௌலி இராச்சியத்தை நிறுவினார் என்றும் அறியப்படுகிறது. பின்னர் 1348-இல் அர்ஜுன் தேவ் யாதவ் என்பவரால் மீள நிறுவப்பட்ட கரௌலி சமஸ்தானம், 19-ஆம் நூற்றாண்டில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியின் கீழ் இராஜபுதனம் முகமையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது.
கரௌலி மாவட்டம் விந்திய மலைத்தொடர்களாலும், ஆரவல்லி மலைத்தொடர்களாலும் சூழப்பெற்றது. சம்பல் ஆறு இம்மாவட்டத்தின் தென்கிழக்கு எல்லையாக அமைந்துள்ளது. மாவட்டத்தின் ஆண்டு சராசரி மழையளவு 668.86 மிமீ ஆகும்.
இம்மாவட்டத்தின் கோடைக்கால அதிகூடிய வெப்ப நிலை 49 செல்சியஸ் ஆகவும்; குளிர்காலத்தில் குறைந்த பட்ச வெப்ப நிலை 2 செல்சியஸ் ஆகவும் உள்ளது.
இந்தியாவில் பொருளாதாரத்தில் மிகவும் பின் தங்கிய 250 மாவட்டங்களில் ஒன்றாக கரௌலி மாவட்டத்தையும் 2006-ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசு அறிவித்துள்ளது. எனவே இம்மாவட்டத்தின் ஊராக வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்கு இந்திய அரசின் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சகம் ஆண்டு தோறும் நிதியுதவி வழங்குகிறது.
கரௌலி மாவட்டம் ஹிந்தௌன், கரௌலி, மந்தரயில், நாடோடி, சபோத்திரா, தோடாபீம் என ஆறு வருவாய் வட்டங்களைக் கொண்டது. மேலும் ஐந்து ஊராட்சி ஒன்றியங்களும்; 223 ஊராட்சி மன்றங்களும்; 883 கிராமங்களும் இரண்டு நகராட்சி மன்றங்களும்; ஒரு நகரப்பஞ்சாயத்து மன்றமும் கொண்டுள்ளது.
கரௌலி மாவட்டம் மேற்கு இந்தியாவில் அமைந்துள்ள இராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் 33 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத் தலைமையிட நகரம் கரௌலி ஆகும். இராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்த இம்மாவட்டம் பரத்பூர் கோட்டத்தில் உள்ளது.
மணற்கற்கள், சிலிக்கா மணல், சோப்பு மணல், வெள்ளைக் களிமண் போன்ற கனிமங்கள் கரௌலி மாவட்டத்தில் நிறைந்துள்ளது. இங்கு 200-க்கும் மேற்பட்ட கற்களை வெட்டும் மற்றும் மெருகூட்டும் சிறு தொழிற்சாலைகள் உள்ளது.
கரௌலி மாவட்டத்தின் கிழக்கில் தோல்பூர் மாவட்டம், வடகிழக்கில் பரத்பூர் மாவட்டம், வடக்கில் தௌசா மாவட்டம், மேற்கில் சவாய் மாதோபூர் மாவட்டம் எல்லைகளாகக் கொண்டது.
இம்மாவட்டம் சிவப்பு கற்களுக்கு பெயர் பெற்றது. கரௌலி நகரம் ஆக்ராவிலிருந்து 114 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும்; ஜெய்ப்பூரிலிருந்து 158 கிலோ மீட்டர் தொலைவிலும் உள்ளது.
இம்மாவட்டம் ஹிந்தௌன், கரௌலி, சபோத்திரா, தோடாபீம் என நான்கு சட்டமன்ற தொகுதிகளையும்; கரௌலி-தோல்பூர் என ஒரு மக்களவைத் தொகுதியும் கொண்டுள்ளது.
பிராந்திய நாட்டுப்புற நம்பிக்கையின்படி வல்லாள கண்டன் எனும் அரக்கன் சிவபெருமானை நோக்கி கடும் தவம் புரிந்தான். இந்திரன் வருணன் போன்ற தேவர்கள் வல்லாள கண்டனுக்கு எந்த வரத்தையும் அளிபக்கவேண்டாம் என்று சிவனை வேண்டினர். ஆனாலும் வல்லாள கண்டனின் தவத்தை மெச்சி அவனுக்கு இரு வரங்களை அளித்தார். அந்த வரங்களைக் கொண்டு முனிவர்களையும், தேவர்களை அரக்கன் துன்புறுத்தினான். இவன் கொடுமையைத் தாங்காத முனிவர்கள் பார்தியிடம் முறையிட்டனர். சிவன் அரக்கனைக் கொல்ல பார்வதிக்கு வரமளித்தார். இதன் பிறகு தேவி அங்காளம்மன் என்ற உருவமெடுத்து அசுரனை வதம் செய்ய வந்தாள். அசுரன் தேவிக்கு அஞ்சி சுடுகாட்டில் தஞ்சமடைந்தான். தேவின் கோபத்தில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு பிணத்தினுள் புகுந்துகொண்டான். ஆனாலும் அந்த அசுரனை தேவி வதம் செய்தாள். பின்னர் அவனின் எலும்புகளை இடுப்பில் கட்டிக் கொண்டு ஆனந்த தாண்டவம் ஆடினாள்.
அங்காளம்மன் என்பவர் அங்காளஈஸ்வரி அல்லது அங்காளபரமேஸ்வரி என்று அழைக்கப்படுகிறார். இவர் இந்து சமய பெண் தெய்மான பார்வதியின் அம்சமாவார். இவர் முதன்மையாக தென்னிந்தியாவின் கிராமங்களில் காவல் தெய்வமாக வழிபடப்படுகிறார். இவர் பெரும்பாலும் சப்தகன்னியர் ஒருவரின் அம்சமாக கருதப்படுகிறார்.
சச்சி ரவுத்ரா, இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதியான ஒடிசா எனும் ஒரிசா மாநிலத்தின் குர்தா மாவட்டத்தில் உள்ள குருஜங் என்ற இடத்தில் 1916-ம் ஆண்டு மே 13-ம் நாள் பிறந்தார். வங்காள தேசம் இன்றைய கிழக்கு வங்காளத்தில் வளர்ந்து, அங்கேயே கல்வி பயின்றார். பள்ளிப் பருவத்திலேயே சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபடத் தொடங்கிய சச்சிதானந்த ராவுத்ராய் 11-வது வயதிலேயே கவிதைகள் எழுதத் தொடங்கினார். சுதந்திரப் போராட்ட இயக்கங்கள் அனைத்திலும் தீவிரமாகப் பங்கேற்று பலமுறை சிறை சென்றுள்ளார் என்பது குறிப்பிடதக்கதாகும் மேலுமவர், தனது 16 வயதில் எழுதிய ‘பாதேய’ என்ற முதல் கவிதைத் தொகுப்பு வெளிவந்தது, இவரது புரட்சிகர கருத்துகள் கொண்ட கவிதைகள் பிரிட்டிஷ் அரசால் தடைசெய்யப்பட்டன.
சச்சிதானந்த ராவுத்ராய் என்பவர். ஒடிசா மாகாண கவிஞரும், இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வீரரும், மற்றும் இந்திய இலக்கியத்துக்காக வழங்கப்படும் ஒரு உயரிய விருதான ஞானபீட விருது, இந்திய அரசால் வழங்கப்படும் நாட்டின் நான்காவது உயரிய குடியியல் விருதான பத்மசிறீ, சிறந்த இந்திய இலக்கிய படைப்பாளிகளுக்கு, இந்திய அரசால் ஒவ்வோர் ஆண்டும் தேசிய அளவிலும் மாநில அளவிலும் வழங்கப்படும் மதிப்பிற்குரிய விருதான சாகித்ய அகாடமி, சோவியத் லேண்ட் நேரு விருது உட்பட பல விருதுகளைப் பெற்றவருமாகவும் அறியப்படுகிறார்.
இலக்கிய பங்களிப்புகளுக்காக 1986-ல் இவருக்கு ஞானபீட விருது வழங்கப்பட்டது. மேலும், இந்த ஞானபீட விருது பெற்ற ஒடிசாவின் முதல் கவிஞர் என்ற பெருமைக்குரிய சச்சி ரவுத்ரா, பத்மசிறீ, சாகித்ய அகாடமி, சோவியத் லேண்ட் நேரு விருது போன்ற பல விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகம், பிரம்மபூர் பல்கலைக்கழகம், போன்ற பல்கலைகள் இவருக்கு டாக்டர் பட்டம் வழங்கி கவுரவித்தன. பல்வேறு நாடுகளில் நடந்த இலக்கிய மாநாடுகளில் இந்தியாவின் பிரதிநிதியாக கலந்துகொண்ட சச்சிதானந்த ராவுத்ராய் ‘ஒடிசா கலா பரிஷத்’ என்ற அமைப்பை உருவாக்க காரணமானவர்.
இந்தியாவின் ஒடிசா மாநிலத்தின் கட்டக்கில் 2004-ம் ஆண்டு ஆகத்து 21-ம் நாளில் தனது 88-வது அகவையில் மறைந்த சச்சிதானந்த ராவுத்ராய், 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இலக்கியத்தின் அனைத்துத் துறைகளிலும் முத்திரை பதித்து, "சாமானிய சனங்களின் பாட்டாளி" என்று போற்றப்பட்டவராக அறியப்படுகிறார்.
கி மு இரண்டாம் மற்றும் முதல் நூற்றாண்டுகளில் காம்போஜர்கள், வடக்கு ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து, சகர்கள் மற்றும் யவனர்களுடன், பண்டைய இந்தியாவின் சிந்து, சௌராஷ்டிரம், மால்வா, இராஜஸ்தான், பஞ்சாப், சூரசேனம் போன்ற பகுதிகளில் நிரந்தரமாக குடியேறி, தென்மேற்கு மற்றும் மேற்கு இந்தியாவில் தன்னாட்சி மிக்க நாடுகளை அமைத்துக் கொண்டனர். இவ்வினத்தின் வழித்தோண்றல் பின்னர் கௌடப் பேரரசு, பாலப் பேரரசுகளை வென்று, வங்காளத்தில் காம்போஜ-பாலப் பேரரசை நிறுவினர்.
பண்டைய இந்தியாவின் வடமேற்கு பகுதியின் தற்கால கிழக்கு ஆப்கானிஸ்தானத்தில் உள்ள காம்போஜ நாட்டினர் குதிரை வளர்ப்புக் கலையிலும்; குதிரையேற்றப் பயிற்சியிலும் வல்லவர்கள். அஸ்வம் எனும் குதிரையை காம்போஜர்கள் பேணியதால், பண்டைய காம்போஜர்களை அஸ்வகர்கள் என அழைத்தனர். போர்களில் காம்போஜர்களின் குதிரைப்படை திறம்பட செயல்பட்டது.
கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரம் எனும் நூல் மற்றும் அசோகரின் கல்வெட்டு எண் -இல் காம்போஜம் ஒரு குடியரசு நாடு எனக் குறித்துள்ளது. பாணினியின் செய்யுட்களில் காம்போஜம், ஒரு சத்திரிய முடியாட்சி நாடு எனிலும், அமைச்சரவையின் அறிவுரைகளின் படி ஆட்சி செய்யும் மன்னனை கொண்டது என்று கூறுகிறது.
காம்போஜர்கள் எனும் இனக் குழுக்கள் குறித்து இந்தியாவின் இரும்புக் காலத்தவர்கள் என பண்டைய சமசுகிருதம் மற்றும் பாலி இலக்கியங்களில் குறிப்பிட்டுள்ளது.
காம்போஜர்கள் ஆண்ட காம்போஜம் எனும் நாடு, காந்தாரதேசத்திற்கு அருகே அமைந்தது. காம்போஜம் 16 மகாஜனபத நாடுகளில் ஒன்றாகும்.
பண்டைய காம்போஜர்கள் இந்தோ-ஈரானிய இனக்குழுக்கள் ஆவர். "கி பி முதல் மற்றும் இரண்டாம் நூற்றாண்டில் வடமேற்கு இந்தியாவை கைப்பற்றிய இந்தோ-ஈரானியர்களான சசானியர்கள் மற்றும் பார்த்தியர்களின் வழித்தோண்றல்களே காம்போஜர்கள் ஆவார்" இவர்கள் ஆண்ட நாட்டை காம்போஜம் என்பர்.
அலெக்சாண்டர் பாரசீகத்தின் அகாமனிசியப் பேரரசை வென்ற பின், வட இந்தியாவின் பஞ்சாபை ஆண்டு வந்த மன்னர் போரசை வெற்றி கொள்ள, ஆப்கானிஸ்தானத்தை கடந்து வரும் வழியில் காம்போஜர்களுக்கும், அலெக்சாண்டரின் படையினருக்கும் பிணக்கு உண்டானது.
கி மு மூன்றாம் நூற்றாண்டு அசோகரது கல்வெட்டுகளில் காம்போஜர்கள், மௌரியப் பேரரசில் தன்னாட்சியுன் ஆட்சிபுரிந்தனர் எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
மகாபாரத இதிகாசத்தில் சகர்கள், யவனர்கள் மற்றும் பகலவர்களை, வடமேற்கிலிருந்து, பரத கண்டத்தில் குடியேறியவர்கள் எனக் குறித்துள்ளது.
சில வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் காம்போஜர்களை இந்தோ-ஆரியர்கள் எனக் குறிப்பர். சகர் அரச மரபிலிருந்து தோண்றியவர்களே காம்போஜர்கள் எனக் கூறுகின்றனர்.
மாசச்சூசெட்சு விரிகுடா மாகாணம் ( வட அமெரிக்காவில் 1692 முதல் இருந்த பிரித்தானியக் குடியேற்றமாகும்; இது 1776 முதல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் முதல் பதின்மூன்று மாநிலங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. அக்டோபர் 7, 1691 அன்று இங்கிலாந்து, இசுக்காட்லாந்து மற்றும் அயர்லாந்தின் கூட்டு அரசர்களாக இருந்த வில்லியமும் மேரியும் இந்த மாகாணத்தை நிறுவும் அரசாணையை வெளியிட்டனர். இந்த அரசாணை மே 14, 1692 அன்று செயல்பாட்டிற்கு வந்தது; புதிய மாகாணத்தில் மாசச்சூசெட்சு விரிகுடாக் குடியேற்றம், பிளைமவுத் குடியேற்றம், மேய்ன் மாகாணம், மார்த்தாவின் திராட்சைத் தோட்டம், நான்டாக்கெட், நோவா ஸ்கோசியா மற்றும் நியூ பிரன்சுவிக் பகுதிகள் அடங்கியிருந்தன. தற்கால மாசச்சூசெட்ஸ் மாநிலம் இதன் நேரடி பின்வருநராகும்; 1820 முதல் மேய்ன் தனியான ஐக்கிய அமெரிக்க மாநிலமாயிற்று; நோவா ஸ்கோசியா மற்றும் நியூ பிரன்சுவிக் இரண்டும் 1697இலிருந்து பிரிந்து தற்போது கனடாவின் மாநிலங்களாக உள்ளன.
மாகாணத்தின் பெயரான மாசச்சூசெட்சு உள்ளக தொல்குடி மக்களின் மாசச்சூசெட்சு மொழியிலிருந்து வந்துள்ளது; இது பெரிய மலைப்பகுதியில், பெரிய மலைகளின் இடத்தில் எனப் பொருள்படும். இங்குள்ள பெரும் நீல மலையை ஒட்டி இப்பெயர் எழுந்துள்ளது.
இந்தியாவின் தென்கடை மாநிலம் தமிழ்நாட்டிலுள்ள காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தின் தலைநகரான பெரிய காஞ்சிபுரம் எனப்படும் சிவகாஞ்சியில் உள்ள திருவேகம்பத்தில் வெளியேயுள்ள பெரிய நந்திக்கு பின்புறம் அமைந்த தனிக்கோயிலாகும். மேலும், தமிழ்நாட்டின் தலைநகர் சென்னையிலிருந்து 75 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள, காஞ்சிபுரம் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வடமேற்கில் ½ மைல் தூரமுள்ள காஞ்சி சங்கர மடத்தை கடந்து சற்று தூரம் சென்றால் திருவேகம்பத்தில் இக்கோயில் தாபிக்கப்பட்டுள்ளது.
காஞ்சிபுரம் வாலீசுவரர் கோயில் எனப்படும் இது, காஞ்சிபுரத்திலுள்ள சிவக்கோயில்களில் ஒன்றாகும். இச்சிவலிங்கம், காஞ்சி திருவேகம்பத்தின் மூன்றாம் பிரகாரத்தில் கச்சிமயானத்திற்கு கீழ்பால் மேற்கு பார்த்த சன்னதியாக தாபிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், இவ்விறைவரை வாலி வழிபட்டமையால் வாலீசம் எனப்பட்ட இக்கோயில் குறிப்புகள் காஞ்சி புராண படலத்துள் உட்கோயில்களாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.
வாலீசம் வாலி பூசித்துப் போரில் எதிர்த்தவர் வலியில் செம்பாதி தன்னையடையப் பெற்றதலம். கச்சி மயானத்திற்குக் கிழக்கதாய் மேற்கு நோக்கியதாய்ச் சித்தர்கள் வழிபடத்தோன்றிய வாயுலிங்கமே அவ்வாலீசமாகும். வாலி இருக்கைக்குக் கொண்டு செல்லப் பெயராது வால் அற்று விழ அதன் வடுப்பெற்று இக்காஞ்சியை விட்டென்றும் நீங்கோரானப் பெருமான் அருளும் சிறப்பினது.
இச்சிவலிங்கத்தை சித்தர்கள் வழிபட, அதனின்றும் வாயு லிங்கம் தோன்றியது. இம்மூர்த்தத்தை வாலியும் வழிபட்டு, தான் வானரங்களுக்கு அரசனாகும் தன்மையையும், தன்னை எதிர்ப்போரின் பலத்தில், தனக்குப் பாதியைப் பெறும் வரத்தினையும் பெற்றுச் சிறப்புற்றான் என்பது தல வரலாறு.
தேவேந்திரனின் மகனாகிய வாலி தன்னை யுத்தத்தில் யாவர் எதிர்ப்பினும் அவரது பலத்தில் தனக்கு பாதியும், தோல்வியில்லாத வெற்றியும் வரவேண்டும் என்று பூசித்தனன். அச்சுயம்புமூர்த்தி வாலியின் வால் தழும்பும் பெற்றுள்ளார்.
இந்திய உயர்கல்வியின் முதன்மை வாய்ந்த கூறுபாடு என்னவென்றால் சமூகத்தின் வாய்ப்பற்ற மக்களுக்கு கல்வி வாய்ப்பை நல்குவதே எனலாம். தலைசிறந்த நிறுவங்களின் பேராசிரியர்களைக் கொண்டு தொழில்பயிற்சி வழங்கப்படுகிறது. இந்திய உயர்கல்வியின் மற்றுமொரு கூறுபாடு வாழ்க்கைக்காகமாணவ்ர் தேரும் தொழிலைப் புகட்டும் தொழிற்கல்விமுறையாகும். மிகப் புதிய மற்றுமொரு முயற்சி அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டத்தை இடைநிலைக் கல்விக்கும் விரிவுபடுத்தி அனைவருக்கும் அரசு உயர்நிலைக் கல்வித் திட்டம் ஒன்றை உருவாக்கி நடைமுறைப் படுத்தியதாகும்.
முதனிலைக் கல்வியில் கவனம் குவித்து மாற்றுத் திறனாளிச் சிறுவருக்கான சிறப்பு ஒருங்கிணைந்த கல்வித் திட்டம் 1974 இல் தொடங்கியது. மற்றொரு குறிப்பிட்த் தக்க சிறப்புக் கல்வித் திட்டம் கேந்திரிய வித்யாலயா கல்வித் திட்டமாகும். இது நடுவண் அரசுப் பணியாளர்களுக்காக அவர்கள் நாட்டில் எங்கு வாழ்ந்தாலும் ஒரே பாடத் திட்டம் அமையும்படி உருவாக்கப்பட்ட்து. இதை அரசு 1965 இல் தொடங்கியது. இதில் அடங்கிய அனைத்து நிறுவன்ங்களும் ஒரே பாடத் திட்டத்தின்கீழ் சீரான கல்வியை நட்ய்வண் அரசுப் பணியாளர்கள் எங்கு இடமாற்றம் பெற்றாலும் நாடெங்கிலும் தந்தது.
கல்வித் தரத்தை உயர்த்த அரசுதரப்பில் பல முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இதற்காக, 994 இல் மாவட்டகல்விப் புத்துயிர்ப்பு திட்டம் முதனிலைக் கல்வியைப் பரவலாக்க உருவாக்கிச் செயல்படுத்தப்பட்ட்து. இத்திட்ட்த்தின் வாயிலாக நடப்பில் உள்ள முதனிலைக் கல்வி சீர்திருத்தி புதுமைப்படுத்தப்பட்ட்து. இத்திட்டம் 160000 புதிய பள்ளிகளையும் 84000 மாற்றுவழிப் பள்ளிகளையும் உருவாக்கி, தோராயமாக 3.5 மில்லியன் குழந்தைகளுக்குக் கல்விதர ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட்து. இது பன்னாட்டவையின் யூனிசெஃப் உதவியுடன் பல பன்னாட்டுக் கல்வித் திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தியது.
கடந்த மூன்றாண்டுகளில் இதன்வழி சில மாநிலங்களில் 93–95% அளவுக்கு மொத்த உயர்சேர்க்கை விகிதம் எட்டப்பட்டுள்ளது. இத்திட்ட்த்தின் கீழ் கணிசமான ஆசிரியர்கள் அமர்த்தப்பட்டதோடு பெண்குழந்தைகளும் பேரளவில் பள்ளிகளில் சேர்க்கப்பட்டனர். கல்வியை அனைவருக்கும் பொதுவாக்கும் அனைவருக்கும் கல்வி இயக்கம் எனும் நடப்புத் திட்டம் உலகிலேயே மேற்கொள்ளபட்ட சிறந்த முனைவு ஆகும். இதில் சேர்க்கை கூடியுள்ளபோதிலும் கல்வித் தரம் தாழ்வாகவே உள்ளது.
அரசியல் பற்றுறுதி இல்லாமையாலும் வளக்குறைவாலும்,அக்க்கட்டமைப்பு இல்லாமை, மட்டன ஆசிரியர் பயிற்சி, உயர் மாணவர்- ஆசிரியர் விகிதம் உட்பட்ட பல பேரளவு குந்தகங்களைக் இக்கல்விமுறை கொண்டுள்ளது. இந்திய அரசு வெளியிட்ட 2011 ஆம் ஆண்டின் புள்ளிவிவரப்படி, 5,816,673 ஆசிரியர்கள் இந்தியாவில் தொடக்கநிலைப் பள்ளிகளில் அடிப்படைக் கல்வி கற்பிக்கின்றனர். மார்ச் 2012 வரை இந்தியாவில் 2,127,000 மேனிலைப் பள்ளி ஆசிரியர்கள் உள்ளனர்.
சிறுவருக்கு 6 முதல் 14 அகவை வரை, அதாவது எட்டாம் வகுப்பு வரை, இந்தியக் கல்வி உரிமைச் சட்டம் 2009 கீழ் அனைவருக்கும் கட்டாயக் கல்வி இலவசமாகத் தரப்படல் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது.
இந்திய அரசு பதினான்கு அகவை வரையிலான முதனிலைக் கல்விக்குச் சிறந்த அக்கறை செலுத்துகிறது. இது தொடக்கநிலைக் கல்வி எனப்படுகிறது. பாதுகாப்பற்ற சூழலில் வேலை செய்வதைத் தடுக்க இந்திய அரசு குழந்தைகள் வேலைக்குச் செல்வதையே தடை செய்துள்ளது. என்றாலும் சமூகச் சூழலாலும் பொருளியல் வேறுபாட்டாலும், இலவசக் கல்வியை நடைமுறைப்படுத்துவதும் குழந்தைகள் வேலைக்குச் செல்வதைத் தடுத்து நிறுத்துவதும் கடைபிடிப்பதற்கு அரிதாக உள்ளது. அனைத்து அங்கீகரிக்கப்பட்ட துவக்கநிலைப் பள்ளிகளில் 80% அரசால் அல்லது அரசு சார்ந்து இயங்குகின்றன; இதன்மூலம் நாட்டில்கல்வி வழங்கும் மிகப்பெரும் அமைப்பாக அரசு விளங்குகின்றது.
பஞ்சாப் பல உயர்கல்வி நிறுவன்ங்கள் அமைந்த மாநிலம் ஆகும். கலை, வாழ்வியல், அறிவியல், பொறியியல், சட்டம், மருத்துவம், கால்நடை மருத்துவம், வணிகம் என பல அறிவுப் புலங்களில் பட்டமும் மேற்பட்டமும் பயிற்றுவித்து உரிய பட்டங்கள் தரப்படுகின்றன. அனைத்து அறிவுப்புலங்களிலும் உயர்நிலை ஆராய்ச்சிகளும் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. பஞ்சாப் வேளாண் பல்கலைக்கழகம் உலகப் பெகழ் வாய்ந்த தாகும். இது பசுமைப்புரட்சிக்குப் பஞ்சாபில் 1960கள்-70கள் கால இடைவெளியில் பெரும்பங்கு ஆற்றியது.
தேசியக் கல்விக் கொள்கை, 1986 சுற்றுச் சூழல் விழிப்புணர்வு, அறிவியல்தொழில்நுட்பக் கல்வி, ஓகம் போன்ற மரபுக் கல்வி ஆகியவற்றை பள்ளி உயர்நிலைக் கல்வியில் புகுத்தியது. 2001 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கின்படி, உயர்நிலைக் கல்வி 14 முதல் 18 வரையிலான அகவையுள்ள 88.5 மில்லியன் சிறுவர்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.
சந்திர குப்த மௌரியர் மீதான இரண்டு ஆண்டு காலப் போரின் முடிவில், செலூக்கசு நிக்கோடர், சந்திரகுப்த மௌரியருடன் அமைதி ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு, சிந்து ஆற்றுச் சமவெளியின் சிந்து மாகாணம் மற்றும் பஞ்சாப் பகுதிகளைச் சந்திர குப்த மௌரியருக்கு வழங்கியதுடன், தனது மகளை சந்திரகுப்தருக்கு மணமுடித்து வைத்தார். சந்திரகுப்த மௌரியர், செலூக்கசு நிகோடருக்கு ஐந்நூறு போர் யானைகளைப் பரிசாக வழங்கினார். மேலும் சந்திரகுப்த மௌரியனின் அரசவையில், செலூக்கியப் பேரரசர் தனது தூதுவராக மெகசுதெனசை நியமித்தார்.
முதலாம் செலூக்கசு நிக்காத்தர் அலெக்சாண்டரின் குடும்ப உறுப்பினரும், நண்பரும், கிரேக்கப் படைத்தலைவர்களில் ஒருவருமாவார். கி மு 323 இல் அலெக்சாண்டரின் மறைவிற்குப் பின்னர், அவர் கைப்பற்றிய பகுதிகள் ஐந்தாகப் பிரிக்கப்பட்டது. அதில் ஏகியன் கடலுக்குக் கிழக்கே சிரியா முதல் தற்கால இந்தியாவின் பஞ்சாப் வரை உள்ள பகுதிகளுக்கு செலூக்கியப் பேரரசிற்கு செலூக்கசு நிக்காத்தர் மன்னரானார்.
செலூக்கசு நிகோடரும், அவருக்குப் பின்வந்த கிரேக்க செலூக்கசு நிக்கோடரின் மரபினரும், செலூக்கசியப் பேரரசின் தற்கால பாக்கித்தான், ஆப்கானித்தான், துருக்குமேனித்தான், தசிகித்தான், உசுபெக்கித்தான், சிரியா, ஈரான், ஈராக்கு, குவைத்து, சவுதி அரேபியா, சிரியா, இசுரேல், பாலத்தீனம், சோர்தான், லெபனான், துருக்கி ஆகிய பகுதிகளை ஆண்டனர்.
செலூக்கியப் பேரரசின் தலைநகரங்களாக துருக்கி - சிரியாவின் எல்லையில் அமைந்த அந்தியோக்கியா மற்றும் டைகிரிசு ஆற்றாங்கரையில் அமைந்த செலுசியா நகரங்கள் விளங்கியது.
கி மு 281-இல் திராசு நகரத்தில் செலுக்கசு நிக்கோடர் கொல்லப்பட்டார். பின்னர் அவரது மகன் முதலாம் அந்தியோசூஸ் சோத்தர் செலுக்காசியப் பேரரசின் மன்னரானார்.
1956 மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டப்படி, 1 நவம்பர் 1966இல் இந்தியாவை மாகாணங்களை மொழிவாரி மாநிலங்களாக பிரிக்கும் போது, பஞ்சாபி மொழி அதிகம் பேசப்படும் பகுதிகளை பஞ்சாப், இந்தியா என்றும்; இந்தி மொழி அதிகம் பேசப்படும் பகுதியை அரியானா என்றும்; பஞ்சாப் மாகாணத்தின் கிழக்குப் பகுதிகளை இமாசலப் பிரதேச மாநிலத்துடனும்; சண்டிகர் நகரத்தை இந்திய அரசின் ஒன்றியப் பகுதியாகவும் மற்றும் பஞ்சாப் மற்றும் அரியானா மாநிலங்களுக்கு பொதுவான தலைநகராகவும் அறிவிக்கப்பட்டது.
மாநில மறு சீராமைப்புக்கு பின்னர் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் சிரோன்மணி அகாலி தளம் மற்றும் இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சிகள் வலுவுடன் செயல்பட்டது.
இந்திய விடுதலைக்குப் பின் 1947 - 1966 ஆண்டு முடிய பிரிக்கப்படாத இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாகாணத்தில் தற்கால பஞ்சாப், அரியானா, இமாசலப் பிரதேசம் மாநிலங்கள் மற்றும் சண்டிகர் நகரம் இருந்தன.
மக்கள் தொகை, சமயங்கள் போன்ற காரணிகளால் முழு பஞ்சாப் மாகாணம் முழுவதும் இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியின் பஞ்சாப் பிரதேச காங்கிரஸ் கமிட்டி அரசியலில் வலுவுடன் விளங்கியது.
இந்திய பஞ்சாப் அரசியலில், 1947 இந்தியப் பிரிவினைக்கு முன்னர் பிரித்தானியாவின் இந்தியப் பேரரசில் இருந்த பஞ்சாப் மாகாணத்தில் மற்ற அரசியல் கட்சிகளை விட பஞ்சாப் ஒன்றியக் கட்சி முன்னின்றது. 1937 பஞ்சாப் மாகாண சட்டமன்ற தேர்தலில் பஞ்சாப் ஒன்றியக் கட்சி பெரும்பான்மை இடங்களைப் பிடித்தது.
பிற அரசியல் கட்சிகளில் தோவாப் பகுதியில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சி, 1992 பஞ்சாப் சட்டமன்ற தேர்தலில் ஒன்பது இடங்களை கைப்பற்றியது.மேலும் 1996இல் நடந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலில் மக்களவைக்கு, பகுஜன் சமாஜ் கட்சி மூன்று இடங்களை வென்றது.
2014 இந்தியப் பொதுத் தேர்தலில், ஆம் ஆத்மி கட்சி, பஞ்சாப் மாநிலத்தின் மொத்தமுள்ள 13 மக்களவைத் தொகுதிகளில் 4 இடங்களைக் கைப்பற்றியதால். இக்கட்சியின் செல்வாக்கு பஞ்சாப் அரசியலில் அதிகரித்துள்ளது.
சிறந்த போர்த்திறமை கொண்ட மூசிக நாட்டு மன்னர் நன்னன், தற்கால கேரள மாநிலத்தின் வடக்குப் பகுதியான மலபார் பகுதியின், கண்ணூர், கோழிக்கோடு, வயநாடு, மலப்புறம், பாலக்காடு மாவட்டங்கள், துளு மற்றும் குடகு பகுதிகள், எழிமலை நாட்டின் பகுதிகளாக இருந்தது. சங்க கால தமிழகத்தின் ஐந்து முக்கிய அரச மரபுகளான சேரர், பாண்டியர், சோழர், ஆய் ஆகியவற்றுடன் மூசிக நாடும் ஒன்றாக விளங்கியது.
எழிமலை நன்னன் , சங்க கால, தென்னிந்தியாவின் மூசிக நாட்டின் மன்னர் ஆவார். மூசிக நாட்டின் தலைநகரம் எழிமலை நகரம் ஆகும். இவர் மௌரியப் பேரரசரான பிந்துசாரரின் சமகாலத்தவர் எனக் கருதப்படுகிறார்.
எழிமலை நன்னன் எழிமலையின் சக்தி வாய்ந்த ஆட்சியாளராக விளங்கினார். நன்னன் தனது ஆட்சிக் காலத்தில், எழிமலை நாட்டை தற்கால கூடலூர் மற்றும் கோயம்புத்தூர் வரை விரிவுபடுத்தினார்.தற்கால வயநாடு, கூடலூர் மற்றும் கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தின் வடக்குப் பகுதிகளில் தனது ஆட்சியை விரிவுபடுத்தினார்.
அரபிக்கடலின் கடற்கரையில் அமைந்த புகழ்பெற்ற எழிமலை துறைமுகம், பன்னாட்டு வணிக மையமாக விளங்கியது. கி பி 11-ஆம் நூற்றாண்டில், சோழ - சேரர்களுக்கு இடையே நடந்த போர்களில், எழிமலைப் பகுதி பெரிய போர்க்களமாக விளங்கியது.
கி பி பத்தாம் நூற்றாண்டில் ஆதுலன் என்பவரால் எழுதப்பட்ட மூசிக வம்சம் எனும் நூல் மூலம், குறிப்பாக மூசிக அரச மரபினரைப் பற்றியும், பொதுவாக வடக்கு கேரள நாட்டைப் பற்றியும் தெளிவாக அறிய முடிகிறது.
கனசதுர அணு என்பது ஒரு மிகப்பழைய அணு மாதிரியாகும். இம்மாதிரியில் மின்முனைவற்ற அணு அல்லது மூலக்கூறின் எலக்ட்ரான்கள் கனசதுரத்தின் எட்டு மூலைகளிலும் நிலைபெறுகின்றன. கில்பெர்ட்டு நியூட்டன் இலூயிசு 1902 ஆம் ஆண்டு இக்கருதுகோளை முன்மொழிந்து 1916 ஆம் ஆண்டு அணு மற்றும் மூலக்கூறு என்ற தன்னுடைய கட்டுரையில் வெளியிட்டார். இணைதிறன் என்ற நிகழ்வை விவரிப்பதற்காக இதை அவர் பயன்படுத்தினார். இலூயிசு கோட்பாடு, அபெக்கு விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது ஆகும். இர்விங் லேங்மியூர் 1919 ஆம் ஆண்டு இவ்விதியை கனசதுர எண்ம அணு என்று மேலும் விரிவாக்கினார்.
படம் சி யில் உள்ளது போல இரண்டு அணுக்கள் ஒரு விளிம்பைப் பகிர்ந்துக் கொண்டு ஒற்றைச் சகபிணைப்பு உருவாகிறது. இதன் விளைவாக இரண்டு எலக்ட்ரான்கள் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகின்றன. ஒரு கனசதுரத்திலிருந்து மற்றொரு கனசதுரத்திற்கு எலக்ட்ரான்களை மாற்றுவதால் அயனிப்பிணைப்பு உருவாகிறது. விளிம்பு பகிரப்படாமல் படம் ஏ வில் உள்ளது போல பிணைப்பு உருவாகிறது. இவ்விரு நிலையும் இல்லாமல் படம் பி யில் உள்ளது போல ஒரு இடைநிலைக் கட்டமைப்பு, அதாவது ஒரேயொரு மூலை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்டு பிணைப்பு உருவாகிறது என்பதையும் இலூயிசே முன்மொழிந்தார்.
என்றாலும் கனசதுர அணு மாதிரி கோட்பாடானது, சுரோடிங்கர் சமன்பாடு அடிப்படையில் உருவான குவாண்டம் இயங்கியல் கோட்பாடு மாதிரிக்கு ஆதரவாக விரைவில் கைவிடப்பட்டது. வேதிப் பிணைப்புகள் தொடர்பான செய்திகளைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியமான படிநிலையாகவும், கொள்கை ரீதியாகவும் இது வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. 1916 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட கட்டுரையிலும் இலூயிசு சகப் பிணைப்பிலுள்ள எலக்ட்ரான் இணைகளை, தற்போது இலூயிசு கட்டமைப்பு எனப்படும் எண்ம விதியை,அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார்.
மேலும் பிஸ்வான், மஹோலி, மிஷ்ரிக், மச்ரேத்தா, கோண்லமாவ், ஐலியா, ஹர்கோன், பர்சேந்தி, கைராபாத், லகர்பூர், பேஹ்டா, ரெளஸ்சா, சக்ரன், பிசவான், பஹலா முகமதாபாத், ராம்பூர் மதுரா, கஸ்மந்தா, சித்தௌலி என 19 ஊராட்சி ஒன்றியங்கள் உள்ளது.
இம்மாவட்டம் மகோலி, சீதாப்பூர், ஹர்கோன், லகர்பூர், பிஸ்வான், செவ்தா, மகதாபாத், சித்தௌலி மற்றும் மிஷ்ரிக் என ஒன்பது சட்டமன்ற தொகுதிகளையும், சீதாப்பூர், தௌரக்ரா, மோகன்லால்கஞ்ச், மிஷ்ரிக் என நான்கு மக்களவைத் தொகுதிகளையும் கொண்டுள்ளது.
கங்கை ஆற்றின் வடிநிலத்தில் அமைந்த இம்மாவட்டத்தின் பொருளாதாரம் வேளாண்மையைச் சார்ந்து உள்ளது. கோதுமை, நெல், கரும்பு முக்கியப் பணப் பயிர்களாகும். உருளைக் கிழங்கு நிலக்கடலை, ஆமணக்கு அதிகம் பயிரிடப்படுகிறது.
இம்மாவட்டத்தின் வடக்கே லக்கிம்பூர் கேரி மாவட்டம், கிழக்கே பகராயிச் மாவட்டம், தெற்கே லக்னோ மாவட்டம், தென்மேற்கே பாராபங்கி மாவட்டம், மேற்கே ஹர்தோய் மாவட்டம் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
சீதாப்பூர் மாவட்டம், இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் 70 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத் தலைமையிட நகரம் சீதாபூர் ஆகும். இது லக்னோ கோட்டத்தில் அமைந்துள்ளது.
உத்தரப் பிரதேச பிரதேச மாநிலத்தின் ஆட்சி மொழியான இந்தி மொழியுடன், உருது மற்றும் வட்டார மொழிகளும் இம்மாவட்டத்தில் பேசப்படுகிறது.
உயிரினங்களில் உலோகங்கள் உயர் அளவில் இருந்தால் அவற்றை நச்சு உலோகங்களாகவும் கருதமுடியும். உட்செலுத்துதல் அல்லது தவறான வளர்சிதை மாற்ற வழிமுறைகளில் உலோகங்கள் உயர் அளவை எட்டுவதன் மூலமாக உலோக நச்சு ஏற்படலாம். புகையிலையில் உள்ள காட்மியம், விவசாயத்தில் பயன்படும் ஆர்சனிக் மற்றும் காட்டுத்தீ மற்றும் எரிமலை வெடிப்புகளில் காணப்படும் பாதரசம் உள்ளிட்ட உலோகங்கள் உலோக நச்சுக்கு ஆதார மூலங்களாகும். பல உலோகநச்சுகளை தடைசெய்து உலோகங்களை அபரிமிதமான உயர் அளவுக்கு செல்லவிடாமல் சமநிலைப்படுத்தி, மீண்டும் இயல்பு நிலைக்கே கொண்டு வருவதில் மரங்கள் மற்றும் தாவரங்கள் வடிவில் இயற்கை பெரும்பங்கு வகிக்கிறது. முடிகிறது.
மருத்துவத்தில் உலோகங்கள் நோய் கண்டறிதல் மற்றும் சிகிச்சை நோக்கங்களுக்காக கரிம அமைப்புகளில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. உலோகப்புரதங்கள் எனப்படும் நொதிகளில் கனிம உறுப்புகள் கூட துணைக்காரணிகளாக செயல்பட்டு உயிரினங்களின் வாழ்க்கைக்கு அவசியமாக உள்ளன. உலோகங்கள் பற்றாக்குறையாக அல்லது உயர் அளவுகளில் இருக்கின்ற நிலை ஏற்படும்போது, சமநிலை அமைக்கப்படுதல் மற்றும் இயற்கை முறைகள் வழியாக உலோகங்கள் அவற்றினுடைய இயல்பான நிலைக்கு திரும்புகின்றன.
வழக்கமாக நச்சு உலோக நச்சேற்றம் சிலவகை பிணைப்புப் பொருளுடன் சேர்த்து சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக பாதரசம், காட்மியம் மற்றும் ஈயம் போன்ற கன உலோகங்களின் நச்சேற்றம் மிகுந்த கேடு விளைவிக்கும் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன.