polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
புத்தூழி உடற்கூற்றியல் உள்ள மாந்தரினம் ஐரோப்பாசியாவில் தொடக்கத்தில் நிலைத்து வாழ்ந்த நிலையில்தான் தெற்கு, தென்மேற்கு ஆசியாவிலும் உள்ள பெரும்பாலான ஊன்குருத்து மரபன்களின் வரம்புகள் உருவாகி இருக்கவேண்டும்.
இவற்றோடு, அறுதி வடகிழக்கில் உள்ள மணிப்புரியின் மைத்தீயர்களிலும் அறுதி வடமேற்கில் உள்ள பஞ்சாபிலும் புவியியலாகத் தொலைவில் உள்ள பழங்குடிகளிலும் இது உயர்நிகழ்வெண்ணில் காணப்படுகிறது.
நேபாளத்தில் 2 விழுக்காடு 2% முதல் 26% வரை வேறுபட்ட பல குழுக்களில் அமைவதாக ஆய்வுகள் அறிவித்துள்ளன. நேவார் இனக்குழுவில் 26% அளவு உயர்வெண்ணில் இது அமைகிறது;காத்மண்டு மக்களில் இது 10% அளவில் உள்ளது.
தெற்காசிய ஒய் குறுமவக மரபன் தொகுதியாக அமையும் ஐந்து பெரும் கால்வழிகளாவன: 1, 2, , , 2. இவற்றின் புவிசார் தோற்றம், நடந்துள்ள சிற்றளவு ஆய்வுப்படி, பின்வருமாறு:
பஞ்சாபி மொழி பேசும் சமூகம், லாகூர் மற்றும் பஞ்சாபில் மிகுதியாக இருந்ததனால், அங்கே பஞ்சாபி திரைப்படங்கள் அதிகம் வெளியிடப்பட்டன. லாகூரில் திரைப்பட ஸ்டுடியோக்கள் நிறுவப்பட்டன. மேலும், பல திரைப்பட தயாரிப்பாளர்கள், நடிகர்கள் மற்றும் இயக்குனர்கள், மும்பை மற்றும் கொல்கத்தாவில் இருந்து லாகூருக்கு புலம்பெயர்ந்தனர். சாந்தா அப்தே, மோதிலால், சந்திரமோகன், ஹிராலால், நூர் ஜஹான், மும்தாஜ் சாந்தி, வாலி, சைய்யது அத்தாவுல்லா ஷா ஹாஷ்மி, கிருஷ்ண குமார் மற்றும் ஷங்கர் ஹுசைன் போன்ற திரைப்பட நட்சத்திரங்கள் லாகூருக்கு சென்றனர். பின்னாட்களில் இயக்குனராக விளங்கிய பல்தேவ் ராஜ் சோப்ரா என்பவர், லாகூரில் தான் சினி ஹெரால்ட்டு எனும் திரைப்பட செய்தி இதழை நடத்தி வந்தார். ராமானந்த சாகர் ஈவினிங் நியூஸ் எனும் திரைப்பட இதழில் பணிபுரிந்து வந்தார். அடகர் எனும் திரைப்பட செய்தித்தாளுக்கு சைய்யது அத்தாவுல்லா ஷா ஹாஷ்மி பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார்.
1935-ஆம் ஆண்டு, கே.டி.மேகரா என்பவரே ஷீலா எனும் முதல் பஞ்சாபி திரைப்படத்தை உருவாக்கினார். இந்த படத்தில் தான் நூர் ஜஹான் எனும் நடிகை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். கொல்கொத்தா நகரில் படமாக்கப்பட்ட இப்படம், லாகூர் நகரில் திரையிடப்பட்டது. இத்திரைப்படம் அந்த மாகாணத்தில் பெரும் வெற்றியை கண்டது. இத்திரைப்படத்தின் வெற்றியை தொடர்ந்து, பல தயாரிப்பாளர்களுக்கு, பஞ்சாபி திரைப்படங்களை வெளியிட ஆர்வம் கூடியது. 1938-ஆம் ஆண்டு, பில்லூ மேகரா என்பவற்றின் உதவியுடன், ஹீர் சியால் எனும் தனது இரண்டாவது திரைப்படத்தை கே.டி.மேகரா வெளியிட்டார். நூர்ஜஹான் மற்றும் புதிய நடிகர்களான இஸ்மாயில் மற்றும் பாலோ இப்படத்தில் நடித்தனர். இந்த படம் வணிகரீதியில் வெற்றி அடைந்தது.
பஞ்சாபித் திரைப்படங்கள் , பொதுவழக்கில் இப்பாலிவுட் இந்தியா, மற்றும் பாக்கித்தானில் உள்ள பஞ்சாப் மாநிலங்களில் உள்ள பஞ்சாபி மொழித் திரைப்படத் துறை ஆகும். இருபதாம் நூற்றாண்டில் பஞ்சாபித் திரைப்படத்துறையில் பாக்கித்தானிய பஞ்சாபித் திரைப்படத்துறையின் தாக்கம் இருந்தபோதிலும் தற்கால 21ஆவது நூற்றாண்டில் இந்தியப் பகுதியிலுள்ள பஞ்சாபில் இத்துறை வலுவான நிலையில் உள்ளது.
முதல் பஞ்சாபித் திரைப்படம் கல்கத்தாவில் தயாரிக்கப்பட்டு பிரித்தானிய பஞ்சாப் மாகாணத்தின் தலைநகர் இலாகூரில் வெளியானது. இலாகூரில் உள்ளத் திரைப்படத்துறை இலாகூர், ஆலிவுட் இரண்டையும் இணைத்து லாலிவுட் எனப்படுகின்றது.
1915-இல் ஆம்ஸ்டர்டாம் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற பிரித்சு, பார்வைத் திறன் குபற்றிய ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டார். மேலும், நிறமாலை வரிகள் குறித்து ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டதோடு, அதன் அடிப்படையில் ‘பேஸ் கான்ட்ராஸ்ட் மைக்ரோஸ்கோப்’ கருவியை மேம்படுத்தினார். 1933-இல் வேஜெனிங்கன் நகரில் நடந்த இயற்பியல், மருத்துவ மாநாட்டில், ‘பேஸ் கான்ட்ராஸ்ட் மைக்ரோஸ்கோப்’ தொழில்நுட்பத்தை விளக்கிக் கூறிய அவர், அதே முறையை ஒளியியல் வில்லைகளின் திறனை சோதிக்கவும் பயன்படுத்தினார். மேலும், தன் மாணவர்களுடன் இணைந்து, லென்ஸ் முறைகளின் பிறழ்ச்சிகளால் ஏற்படும் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கண்டார்.
லண்டன் அரச கழகத்தின் ராம்ஃபோர்ட் பதக்கம், நெதர்லாந்து கலை, அறிவியலுக்கான றோயல் அகாடமி, றோயல் சொசைட்டி உள்ளிட்ட பல அமைப்புகளின் உறுப்பினராக இருந்துள்ள செர்னிகி, பேஸ் கான்ட்ராஸ்ட் மைக்ரோஸ்கோப் என்ற மகத்தான கண்டு பிடிப்புக்கு உடனடியாக வரவேற்போ, அங்கீகாரமோ பெற இயலவில்லை. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1941-இல் இரண்டாம் உலகப் போருக்காக செருமனியில் அதிக எண்ணிக்கையில் 'ஒளி மாறுபாடு நுண்ணோக்கி' உற்பத்தி செய்யப்பட்டு, அதன் பின்னர்தான் இவரது புகழ் பரவியது. இறுதிவரை பல்வேறு ஆய்வுகளில் ஈடுபட்ட பிரிட்ஸ் செர்னிகிக்கு 1953-இல் இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு கிடைத்தது.
சிறுவயது ஓய்வு நேரத்தை பல பரிசோதனைகளுக்கே பயன்படுத்திய செர்னிக்கி, பல இயற்பியல் கருவிகளை தனது சேமிப்பிலிருந்து வாங்கி, பரிசோதித்து அவை குறித்து அறிந்துகொண்டார். கண்ணாடி, கண்ணாடி கற்கள், வண்ணங்கள் குறித்த ஆய்வில் மிகவும் ஆர்வம் கொண்டிருந்த அவர். வண்ணப் புகைப்படக் கள ஆராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்டு, அதற்குரிய பண வசதி இல்லாததால், புகைப்பட சோதனைகளுக்குத் தேவையான ஈதரை தானாகவே உருவாக்கிக்கொண்டார். மேலும் தனது ஆராய்ச்சிகள் மூலம் புகைப்பட படப்பெட்டி , சிறிய வானியல் கண்காணிப்பு கருவி உள்ளிட்டவற்றை உருவாக்கினார்.
1908-ஆம் ஆண்டில், பால்மிளிர்வு குறித்த விரிவான ஆய்வுக்காக டச்சு அறிவியல் சங்கம் இவருக்கு தங்கப் பதக்கம் அறிவித்தது. அத்தங்கப் பதக்கக்கத்திற்கு பதிலாக, பணமாக பெற்று, அத்தொகையை தனது பரிசோதனைகளுக்கும், முனைவர் பட்ட ஆராய்ச்சிகளுக்கும் செலவிட்டார். பின்னர், 'கிரானிங்கன்' பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ஒருவரது அழைப்பை ஏற்று அவருக்கு உதவியாளராகப் பணியாற்றினார். அங்கு கணித இயற்பியல் விரிவுரையாளராக நியமிக்கப்பட்ட அவர், தொலைநோக்கி கண்ணாடிகளின் பிழைகள் குறித்து ஆராய்ந்தார்.
தனது ஆரம்ப பள்ளிப் படிப்பை சொந்த ஊரிலேயே முடித்த பிரிட்சு, பெற்றோருடன் இணைந்து மிகவும் சிக்கலான கணக்குகளுக்கு தீர்வுக் கண்டார். பள்ளியில் வரலாறு, உள்ளிட்ட மற்ற பாடங்களில் அவருக்கு சிறிதும் ஈடுபாடு இல்லை என்றாலும், அறிவியல் பாடங்களில் முதல் மாணவனாக திகழ்ந்தார். ஆம்ஸ்டர்டம் பல்கலைக்கழகத்தில் வேதியியல், கணிதம், மற்றும் இயற்பியல் பயின்ற செர்னிக்கி, நிகழ்தகவு கோட்பாடுகள் குறித்த ஆய்வுக் கட்டுரைக்காக 1908-இல் தங்கப் பதக்கம் வென்றவர்.
பிரிட்சு செர்னிக்கி, வட மேற்கு ஐரோப்பாவில் அமைந்துள்ள நெதர்லாந்து நாட்டின் தலைநகரான ஆம்ஸ்டர்டம் நகரில், 1888-ஆம் ஆண்டு, யூலை 16-ஆம் நாளன்று, பிறந்தவர். தந்தையும் (கார்ல் ஃபிரடெரிக் ஆகஸ்டு செர்னிக்கி " ", தாயும் " " கணித ஆசிரியர்களாக அமைந்திருந்த செர்னிக்கிகிக்கு, தனது தந்தையை போலவே இவருக்கும் இயற்கையாகவே இயற்பியலில் ஆர்வம் அதிகரித்திருந்தது.
பிரிட்சு செர்னிக்கி﻿﻿ என்பவர், டச்சு இயற்பியலாளராகவும், 1953-இல் இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு வென்றவராகவும் அறியப்படுகிறார். இயல் நிலைக்கு மாறாக நுண்ணோக்கி எனும் கருவியை கண்டுபிடித்தது இவரின், குறிப்பிடத்தக்க கண்டுபிடிப்பாகும்.
மூசிக அரச மரபில், புகழ் பெற்ற உதயன் , வேன்மான் நன்னன் அல்லது நன்னன் என்ற மன்னர்களின் பெயர்கள் வரலாற்றுப் பதிவேடுகளில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
மூசிக நாட்டில் வாழ்ந்த ஆதுலன் என்பவர் எழுதிய மூசிக வம்சம் எனும் சமஸ்கிருத நூலில், 11-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மூசிக மன்னர் ஸ்ரீகந்தன் முடிய, மூசிக நாட்டின் 118 மன்னர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. மூசிக நாட்டுப் பகுதியை கொளத்து நாடு அல்லது கொளத்திரி நாடு என்றும் அழைக்கப்பட்டதாக அந்நூலில் கூறப்பட்டுள்ளது.
பல நூற்றாண்டுகளாக எழிமலை எனும் மூசிக அரச மரபினர், சேர, சோழ, பாண்டிய, ஆய், மற்றும் சிங்கள அரச மரபினருடன் திருமணத் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர்.
மேலும் மகதர்கள், சேதிகள், யதுக்கள் மற்றும், இலங்கையர்கள், கலிங்கர்கள் ஆகிய அரச மரபினரிடையேயும், எழிமலை மன்னர்கள் திருமணத் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர்.
திருவிதாங்கூர் அரச மரபினர் போன்று, மூசிக அரசமரபினரும், திருவனந்தபுரம் பகுதியிலிருந்து தோன்றியவர்களாக கருதப்படுகிறார்கள். மேலும் இரு அரசமரபினர்களிடையே குழந்தைகளைத் தத்து எடுத்தல், தத்து கொடுத்தல் பழக்கம் இருந்திருக்கலாம் என கருதப்படுகிறது. திருவிதாங்கூர் அரசமரபினர், மூசிக அரசமரபினர்களிடமிருந்து இளவரசர்களையும், இளவரசிகளையும் தத்து எடுத்தும், கொடுத்தும் இருக்கிறார்கள். சங்க காலத்தில், ஒரு வேளிர் குல மன்னர், ஆயி நன்னன் எனும் பெயர் கொண்டிருந்தார்.
தற்போது உள்ள அரச மரபினர்களில், திருவிதாங்கூர் அரசமரபினரும், மூசிக அரசமரபினரும், சகோதிரி உறவு முறை கொண்ட அரச மரபினர்கள் ஆவார். மூசிக மற்றும் திருவிதாங்கூர் அரச மரபினர், மூசிக எனும் பொதுப் பெயரால் அறியப்படுகிறார்கள். மேலும் வரலாற்று பதிவேடுகளில், இரு அரசமரபினரையும் கொளத்திரி மற்றும் கொளசொரூபம் என்ற பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.
மூசிக மன்னர்கள் வடக்கு கேரளா பகுதியில் பல கோயில்களையும், கோட்டைகளையும், துறைமுகங்களையும் எழுப்பியுள்ளனர். அரக்கல் மற்றும் நிலேஷ்வரம் அரச குடும்பத்தினர் கொளத்திரி அல்லது சிரக்கல் அரச குடும்பத்தின் கிளைக் குடும்பத்தினர் ஆவார்கள்.
தற்கால கேரள மாநிலத்தின் வடக்குப் பகுதியான மலபார் பகுதியின், கண்ணூர், கோழிக்கோடு, வயநாடு, மலப்புறம், பாலக்காடு மாவட்டங்கள், துளு மற்றும் குடகு பகுதிகள், மூசிக நாட்டின் பகுதிகளாக இருந்தது. சங்க கால தமிழகத்தின் ஐந்து முக்கிய அரச மரபுகளான சேரர், பாண்டியர், சோழர், ஆய் ஆகியவற்றுடன் மூசிக நாடும் ஒன்றாக விளங்கியது.
மூசிக நாடு அல்லது புலி நாடு சங்க காலத்தில் தென்னிந்தியாவின், தற்கால கேரளத்தில் இருந்த தமிழ் பேசிய மக்களின் நாடுகளில் ஒன்றாகும். மூசிக நாட்டை, எழிமலை நாடு, கொளத்து நாடு, சிரக்கல் நாடு என்றும் அழைப்பர். இதன் தலைநகரம் எழிமலை ஆகும். இந்நாட்டின் புகழ் பெற்ற மன்னர் எழிமலை நன்னன் ஆவார்.
கேரளோற்பத்தி எனும் நூல், எழிமலை நாட்டு அல்லது மூசிக நாட்டு அரச மரபினர், சேர மன்னர் சேரமான் பெருமாளின் நேரடி வழித்தோன்றல்கள் எனக் கூறுகிறது.புராணக் கதைககளின்படி பரசுராமன், இராமகதா மூசிகன் என்பவரை மூசிக மரபின் முதல் மன்னராக நியமித்தார்.
எழிமலை நன்னன் எழிமலையின் சக்தி வாய்ந்த ஆட்சியாளராக விளங்கினார். நன்னன் தனது ஆட்சிக் காலத்தில், எழிமலை நாட்டை தற்கால கூடலூர் மற்றும் கோயம்புத்தூர் வரை விரிவுபடுத்தினார்.
மூசிக நாட்டினர் தன்னாட்சி பெற்ற மன்னர்களாக இருந்தாலும், சில நேரங்களில் பாண்டிய, சேர மன்னர்களுக்கு திறை செலுத்துபவர்களாகவும் இருந்துள்ளனர்.
லூதியானா மாவட்டத்தின் வடக்கில் ஜலந்தர் மாவட்டம், வடகிழக்கில் சாகித் பகத் சிங் நகர் மாவட்டம் ரூப்நகர் மாவட்டம், தென்கிழக்கில் பதேகாட் சாகிப் மாவட்டம், தெற்கே சங்கரூர் மாவட்டம், தென்மேற்கே பர்னாலா மாவட்டம் மற்றும் மேற்கில் மொகா மாவட்டம் எல்லைகளாக உள்ளது.
இம்மாவட்டம் லூதியானா கிழக்கு, லூதியானா தெற்கு, லூதியானா மையம், லூதியானா மேற்கு, லூதியானா வடக்கு, கில் , தாகா, ஜாக்ரோன் . கன்னா, சம்ராலா, பாயல் , ராய்கோட் என பதினான்கு சட்டமன்றத் தொகுதிகளயும்; லூதியானா மக்களைவைத் தொகுதியும் கொண்டுள்ளது.
இம்மாவட்டம் லூதியானா கிழக்கு, லூதியானா மேற்கு, ஜாக்ரோன், சம்ரலா, கன்னா, பாயல் மற்றும் ராய்கோட் என எழு வருவாய் வட்டங்களையும், பனிரெண்டு ஊராட்சி ஒன்றியங்களையும், ஒன்பது நகராட்சிகளையும் கொண்டது.
லூதியானா மாவட்டம் வடமேற்கு இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாநிலத்தின் 22 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத் தலைமையிட நகரம் லூதியானா ஆகும். இம்மாவட்டம் பாட்டியாலா கோட்டத்தில் அமைந்துள்ளது.
பஞ்சாப் மாநிலத்தின் பெரிய நகரமான லூதியானா நகரம் மாவட்டத்தின் முக்கியத் தொழில் நகரமாக உள்ளது. இம்மாவட்டத்தில் பாயும் சத்லஜ் ஆறு மாவட்டத்தின் வேளாண் வளர்ச்சிக்கு ஆதாரமாக உள்ளது.
நிரங்காரிகளால் 1929இல் சந்த் நிரங்காரி இயக்கம் துவக்கப்பட்டது. குரு கிரந்த் சாகிப்பிற்குப் பின்னர், தற்போது வாழும் சீக்கிய குருவின் மீது நிரங்காரிகள் நம்பிக்கை வைத்தனர். நிரங்காரிகள் இதனை தங்களுக்கென தனிப்பட்ட சிறப்பான ஆன்மீக இயக்கமாக வளர்த்தனர். 1947 இந்தியப் பிரிவினையின் போது இராவல்பிண்டியில் இருந்த நிரங்காரிகளின் தலைமையகம் பாகிஸ்தான் நாட்டவர்களால் சிதைக்கப்பட்டதால், நிரங்காரிகளின் தலைமையகத்தை விடுதலை இந்தியாவில் நிறுவினர்.
சீக்கியப் பேரரசர் ரஞ்சித் சிங் ஆட்சி காலத்தில், பஞ்சாப் பகுதியின் வடமேற்கு பகுதியில் வாழ்ந்த சீக்கியர்கள், குரு கிரந்த சாகிப்பை மீள்நோக்கு முகமாக, குரு நானக்கின் உபதேசங்களின் அடிப்படையிலும் மற்றும் பாபா தயாள் சிங்கின் கருத்துகளின் தொகுப்பின் அடிப்படையிலும், பாபா தர்பாரா சிங் என்பவரால் நிரங்காரி சீக்கிய சமயப் பிரிவு ராவல்பிண்டியில் 1890களில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. பின்னர் சாகிப் இரத்தாஜி என்பவர் நிரங்காரி இயக்கத்தில் கால்சா உணர்வை முன்னிறுத்தினார்.
குரு நானக்கின் உபதேசங்களில் பற்று கொண்ட நிரங்காரி இயக்கத்தின் ஐந்தாம் குருவான சாகிப் ஹர சிங் , தங்கள் நிரங்காரி இயக்கத்தை சீக்கியர்களிடையே அங்கீகாரம் பெற பாடுபட்டார். பின்னர் நிரங்காரிகளிடையே உண்மையான நிரங்காரிகள் என்றும் சந்த் நிரங்காரி இயக்கம் என இரண்டாக பிளவு பட்டது. வாழும் குருவை போற்றிய சந்த் நிரங்காரி இயக்கத்தை, 1978ஆம் ஆண்டில் அகால் தக்த் அவையால் சீக்கிய சமூகத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டது.
குரு நானக்கின் போதனை அடிப்படையில் உருவான, பாபா தயாள் சிங்கின் கருத்துக்களை தொகுத்து பாபா தர்பார் சிங் என்பவர் தற்கால பாகிஸ்தானின் இராவல்பிண்டி நகரத்தில் நிரங்காரி சீக்கியப் பிரிவை உருவாக்கினார்.
நிரங்காரிகளின் நான்காம் குருவான் பாபா குர்தித் சிங் காலத்தில், சில நிரங்காரிகள் சீக்கிய சபா இயக்கத்தில் ஆர்வம் கொண்டனர். சீக்கியத் திருமணங்களின் போது நடைபெறும் பொதுவான சடங்குகளில் எழும் ஐயங்களை நீக்கும் 1909ஆம் ஆண்டு ஆனந்த் திருமணச் சட்டத்திற்கு சீக்கிய நிரங்காரி பிரிவினர் ஆதரித்தனர்.
ரனீந்தர் சிங் , கேப்டன். அமரீந்தர் சிங் மற்றும் பிரணீத் கவுர் ஆகியோரின் மகன், மக்களவைக்கு பதிந்தா தொகுதியில் இருந்து 2009 இல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர், பஞ்சாப் சட்டம்றத்துக்கு 2012 ஆண்டு தேர்தலில் போட்டியிடு பதின்ரா தொகுதியிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்.
ஹர்பன்ஸ் லால் குப்தா , விடுதலை போராட்ட வீரர் ; நிறுவன உறுப்பினர், பிரஜா மண்டல் இயக்கம்; பஞ்சாப் சட்டமன்ற முன்னாள் சபாநாயகர் ; பதிந்தா தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினர் பஞ்சாப் மாநில அமைச்சர், பஞ்சாப்
அனுபம் குப்தா, சிறப்பு குற்றவியல் வழக்குரைஞர், நடுவண் புலனாய்வுச் செயலகம் ; யூடி மூத்த நிலைக்குழு கவுன்சில் சண்டிகர் ; வழக்கறிஞர் பாபர் மசூதி இடிப்பு லிபரான் கமிஷன்.
மகரச் சங்கராந்தி பஞ்சாபியர்களால் அடிக்கடி மகி என்றே அழைக்கப்படுகிறது. மக்கள் குருதுவாரா அல்லது மந்திர் போன்ற கோயில்களுக்குச் செல்கின்றனர். இவ்விழாவில் இருந்து பகலில் வெளிச்சம் கூடும். கீர் எனும் பாற்கஞ்சி உண்டு விழாவைக் கொண்டாடுவர். விளையாட்டுப் போட்டிகள் இப்பகுதிகளில் நடத்தப்படுகின்றன.
உலோகிரி என்பது மரபாக பனிக்காலத்தில் கரும்பு அறுவடை நடக்கும் பனிக்காலத் திருவிழாவாகப் பஞ்சாப் பகுதியில் கொண்டாடப்படுகிறது. இப்பண்டிகை பனிக்காலக் கதிர்திரும்பும் நாளாகவும் குறிப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது; மேலும் இது உழவர்களின் நிதியாண்டின் இறுதி நாளாகும்.
ஃஓலி என்பதும் ஓர் இளவேனில் பருவத் தொடக்கத்தைக் கொண்டாடும் விழாவாகும். இது எதிர்ப்படுபவர் மீது வண்ணப்பொடி தூவி விளையாடும் மகிழ்ச்சித் திருவிழாவாகும். இது இளவேனிலின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் பஞ்சாபிய முதல் நிலாமாத நாளான சேத் நாளில் கொண்டாடப்படுகிறது .
பஞ்சாபியர் ஓரளவுச் சமயநீக்கப் பொருண்மையுள்ள பல திருவிழாக்களைக் கொண்டாடி வருகின்றனர், இவை பண்பாட்டுத் திருவிழாக்களாக அனைத்து சமய மக்களாலும் கொண்டாடப்படுகின்றன. திருவிழா கொண்டாட்ட நாள் பஞ்சாபியர் கால அட்டவணைப்படி முடிவு செய்யப்படுகின்றன.
வசந்தப் பட்டத் திருவிழா இளவேனிலாம் வசந்த காலத்தை வரவேற்கும் பருவத் தொடக்க விழாவாகும். இந்நாளில் மரபார்ந்த வண்ணம் மஞ்சளாகும்; செய்யப்படும் உணவு குங்குமப்பூ சாதமாகும்.
வைசாக்கி என்பது பஞ்சாபி அறுவடையும் புத்தாண்டும் கலந்த, பொங்கலை ஒத்த, திருவிழா ஆகும். இந்நாளில் பஞ்சாபெங்கிலும் திருவிழா கடைபிடிக்கப்படும்.
குரு நானக்கின் வாழ்க்கை பற்றிய கதைகளையும், அவர் தொடர்பான மரபுவழிக் கதைகளையும் உள்ளடக்கிய சனம்சாக்கிகள் பஞ்சாபி உரை நடை இலக்கியத்தின் தொடக்ககால எடுத்துக்காட்டுகள். குர்பானி மரபின் தன்மைக்கு ஏற்ப இவ்விலக்கியங்களின் உரைநடையில், சமசுக்கிருதம், அரபி, பாரசீகம் ஆகிய மொழிகளினதும், பிற இந்திய மொழிகளினதும் சொற்கள் கலந்துள்ளன. பஞ்சாபி சூஃபி கவிதை சா உசேன் , சுல்தான் பாகு , சா சராஃப் , அலி ஐதர் , சாலே முகம்மத் சபூரி , பூலே சா ஆகியோரால் வளர்க்கப்பட்டது. பாரசீகக் கவிஞர்களைப்போல் கவிதை வெளிப்பாட்டுக்கு கசலைப் பயன்படுத்தாமல், பஞ்சாபிக் கவிஞர்கள் காஃபி முறையில் கவிதைகளை எழுதினர்.
வார் எனப்படும் வீரம் சார்ந்த கதைப்பாடல் வகை பஞ்சாபி மொழியில் செழுமையான வாய்வழி மரபைக் கொண்டுள்ளது. சாண்டி டி வார் இலுள்ள குரு கோபிந் சிங்கின் பாடல்கள் வீரம் சார்ந்த அல்லது காப்பியக் கவிதைகளுக்கு முதன்மை எடுத்துக்காட்டுகளாக உள்ளன. கற்பனை கலந்த வரலாறான நசாபத்தின் நாதிர் சா டி வார் இந்தியாவில் 1739 அளவில் இடம்பெற்ற படையெடுப்பை விளக்குகிறது. சங்நாமா அல்லது "போர்க் காலவரிசை" எனப்படும் இலக்கிய வகை முகலாயர் காலத்தில் பஞ்சாபி இலக்கியத்துக்கு அறிமுகமானது. சா மொகம்மத் என்பவரின் சங்நாமா 1845-46 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற முதல் ஆங்கில-சீக்கியப் போர் பற்றிக் கூறுகிறது.
பஞ்சாபி சூஃபி கவிதை பிற பஞ்சாபி இலக்கிய மரபுகளிலும், குறிப்பாக பஞ்சாபி கிசா எனப்படும் துன்பியல் காதல் கதை மரபிலும், தாக்கங்களைக் கொண்டிருந்தது. இக்கதைகளும், இந்திய, பாரசீக, குரான் மூலங்களில் இருந்து பெறப்பட்டன. வாரிசு சா என்பவர் எழுதிய ஹீர் ரஞ்சா என்னும் கிசா மிகவும் பெயர் பெற்ற பஞ்சாபி கிசாக்களில் ஒன்று. பாசல் சாவின் சோனி மகிவால், அபீசு பார்குதாரின் மிர்சா சாகிபா, ஹாசிம் சாவின் சாசி புன்னம், காதர் யார் என்பவரின் கிசா புராண் பகத் என்பன பிற புகழ் பெற்ற கதைகளுட் சில.
அம்ரிதா பிரீத்தத்தின் புதினங்களும், சிறுகதைகளும் பிற கருப்பொருள்களுடன், பெண்களின் அனுபவங்கள், இந்தியப் பிரிவினை முதலியவற்றையும் எடுத்தாண்டன. பிரித்தானியர் ஆட்சிக்காலத்தில், புராண் சிங்கின் ஆக்கங்களூடாக பஞ்சாபி கவிதை இலக்கியம் சாதாரண மக்களினதும், ஏழைகளினதும் அனுபவங்களை வெளிப்படுத்தியது. தானி ராம் சத்ரிக் , திவான் சிங் , உசுத்தாத் தமன் போன்ற கவிஞர்கள் இந்திய விடுதலை இயக்கக் காலத்திலும் அதன் பின்னரும் தேசியக் கருத்துக்களைத் தமது பாடல்களில் வெளிப்படுத்தினர்.
11வது நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த நாத் யோகிகளான கோரக்நாத், சார்ப்பத்நாத் ஆகியோர் எழுதித் துண்டு துண்டாகக் கிடைக்கும் ஆன்மீகம் சார்ந்த எழுத்துக்களே மிகப்பழைய பஞ்சாபி இலக்கியம் எனக் கருதப்படுகிறது. ஆனாலும், பஞ்சாபி இலக்கியம் பரீதுதீன் காஞ்சாகர் என்பவருடனேயே பரவலாகத் தொடங்குகிறது என்பதைக் காண முடிகிறது. பரீதுதீனின் சூஃபி கவிதைகள் அவரது இறப்புக்குப் பின்னர் ஆதி கிரந்தம் என்னும் சீக்கிய மத நூலில் சேர்க்கப்பட்டது.
பஞ்சாபில் அறிமுகமான பிரித்தானியக் கல்விமுறையினூடாக, விக்டோரியப் புதினம், எலிசபெத்திய நாடகம், சுதந்திர உரைநடை, நவீனவியம் போன்றவை பஞ்சாபி இலக்கியத்தில் நுழைந்தன. முதலாவது பஞ்சாபி அச்சியந்திரம் கிறித்தவ மிசன் ஒன்றால் 1835ல் லூதியானாவில் நிறுவப்பட்டது. 1854ல் வணக்கத்துக்குரிய ஜே, நியூட்டன் என்பவர் முதல் பஞ்சாபி அகரமுதலியை வெளியிட்டார்.
பஞ்சாபிப் புதினத்தை நானக் சிங் , வீர் சிங் போன்றோர் வளர்த்தனர். வீர் சிங், சிங் சபா இயக்கத்தினூடாக "சுந்தரி", "சத்வந்த் கௌர்", "பாபா நௌத் சிங்" போன்ற வரலாற்றுக் காதல் புதினங்களை எழுதி வெளியிட்டார். அதேவேளை நானக் சிங், புதினத்தை கிசா கதை கூறும் மரபுகளுடனும், வாய்வழி மரபுகளுடனும், சமூக சீர்திருத்த விடயங்களுடனும் இணைப்பதற்கு உதவினார்.
பஞ்சாபி இலக்கியம் என்பது, இந்தியாவிலும், பாக்கிசுத்தானிலும் உள்ள பஞ்சாப் பகுதி மக்களாலும், வெளிநாடுகளில் வாழும் புலம் பெயர்ந்த பஞ்சாபியர்களாலும் பஞ்சாபி மொழியில் எழுதப்படும் இலக்கியம் ஆகும். பஞ்சாபி மொழியைப் பல்வேறு எழுத்துக்களில் எழுதுகின்றனர். சாமுகி, குர்முகி ஆகிய எழுத்து முறைகளே மிகப் பொதுவான பயன்பாட்டில் உள்ளன.
பேராசிரியர் மோகன் சிங் , சரீஃப் குஞ்சாகி ஆகியோர் பஞ்சாபிக் கவிதைகளில் நவீனவியத்தை அறிமுகப்படுத்தினர். இக்காலத்தில் பஞ்சாபி புலம்பெயர் சமூகமும் எழுச்சியுறலாயிற்று. இவர்களும் பிரித்தானியருக்கு எதிரான புரட்சிக் கருத்துக்கள் அடங்கிய கவிதைகளை எழுதினர்.
கிபி 1928ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 29ம் நாள் பக்தர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி சேசாத்திரி சாமிகளுக்கு அபிசேகம் செய்ய கோரிக்கை வைத்தனர். முதலில் சுவாமிகள் மறுத்தாலும் பின்பு பக்தர்களின் வற்புறுத்துதலால் ஏற்றுக்கொண்டார். பக்தர்கள் பலர் குடம்குடமாக அபிசேகங்களை செய்து அலங்கரித்தனர். அந்த அபிசேகத்தின் குளிர்ச்சியால் சேசாத்திரி சாமிகளுக்கு குளிர் காய்ச்சல் வந்தது. உணவோ, நீரோ எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருந்தார். பக்தர்கள் கம்பளி கொடுத்தாலும் போர்த்திக் கொள்ளாமல் இருந்தார். கிபி 1929ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 4ம் நாள் வெள்ளிக்கிழமை ஹஸ்த நட்சத்திரத்தன்று முக்தி அடைந்தார். முக்தி நாள் தமிழ் மாதமான மார்கழி மாதம் 21ம் நாளாகும்.
சேசாத்திரி சுவாமிகள் என்பவர் திருவண்ணாமலையில் வாழ்ந்த சித்தராவார். இவர் சமாதி அடைந்த இடம் திருவண்ணாமலை கிரிவலப்பாதையில் அமைந்துள்ளது. சேசாத்திரி சுவாமிகளை காஞ்சி காமாட்சியின் அவதாரம் என்று பக்தர்கள் கூறுகிறார்கள். இவர் தன்னுடைய 19வது வயதில் கிபி 1889ல் திருவண்ணாமலைக்கு வந்தார். அதன்பின்பு திருவண்ணாமலையிலேயே வாழ்ந்து மறைந்தார். இவர் இரமண மகரிசி பாதாள லிங்க சந்நதியில் அமர்ந்து தியானத்தில் இருந்தபோது, அவரை மீட்டார்.
காமகோடி வம்சத்தில் வரதராஜன் - மரகதம்பாள் தம்பதியினருக்கு 1870 ஜனவரி 22ம் நாள் உத்திரமேரூர் அருகே வாவூர் கிராமத்தில் பிறந்தார். இவர் பிறந்தது சனிக்கிழமை, ஹஸ்த நட்சத்திரமாகும். சாஸ்திரங்களைக் கற்று வல்லவராக இருந்தார். சேஷாத்ரியின் 14 வயதில் அவருடைய தகப்பனார் இறந்துவிட்டார். திருமண ஏற்பாடுகள் நடைபெற இருந்தபோது அவருடைய ஜாதகத்தினைக் கணித்தவர்கள், இவர் சன்னியாசியாக மாறி யோகியாகக் கூடியவர் என்றார்கள்.
ரமண மகரிசி சிறுவயதில், திருவண்ணாமலையில் அண்ணாமலையார் கோயிலில் இருந்த பாதாள லிங்க சன்னதியில் தவமிருந்தார். அவரின் ஆழ்ந்த தவம் நீண்ட நாட்களாக இருந்தமையால், அவரைச் சுற்றி பல்லி, பாம்பு போன்ற உயிரினங்கள் அண்டின. பல நாட்களாக உணவும் நீரும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் இருந்த ரமணரை சேசாத்திரி சாமிகள் காப்பாற்றி, உலகிற்கு ரமணரை அறிமுகம் செய்தார்.
திருவண்ணாமலையில் வந்து சித்துகளை செய்துகாட்டினார். அவருடைய சித்துகளை அறிந்த மக்கள் அவரிடம் வந்தார்கள். நல்லவர்களுக்கு நல்வாக்கும், தீயவர்களுக்கு கொடுஞ்சொற்களும் கூறினார். மனநிலை சரியில்லாதவர் போல வேகமாக சிரிப்பதும், ஓடுவதும், தன்னைப் பார்க்க வருகின்றவர்களை கட்டியணைத்தல், கன்னத்தில் அறைதல், எச்சில் உமிழ்தல் என செய்வார்.
அவருடைய தாயார் அருணாசல, அருணாசல, அருணாசல என மூன்று முறை கூறிவிட்டு உயிர்துறந்தார். இதனால் அண்ணாமலை சேசாத்திரியின் மனதில் ஆழப்பதிந்து திருவண்ணாமலைக்கு வந்தார்,
பிக்ராமி மற்றும் தேசி ஆண்டு என்பது விக்கிரமாதித்ய மன்னர் பெயரால் தொடங்கும் நாட்காட்டி ஆண்டு ஆகும். தேசி ஆண்டுகள் அல்லது பஞ்சாபி மகினி என்ற பெயர்களாலும் அறியப்படும் இவ்வாண்டு கி.மு 57 இல் தொடங்குகிறது. சூரியன், சந்திரன் என்ற இரண்டு கூறுகளால் இந்த நாட்காட்டி ஆக்கப்பட்டுள்ளது. சந்திர மாதமான சேட்டாரில் இந்நாட்காட்டி ஆண்டு தொடங்கி 365 நாட்களைக் கொண்டிருக்கிறது. சேட்டார் மாதம் என்பது மார்ச்சு மாதம் அல்லது வசந்தகாலத்தில் தொடங்கும் ஒரு மாதமாகும். இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் சேட்டார் மாதத்தின் தொடக்கத்தை புத்தாண்டாக கொண்டாடுகிறார்கள். சிந்து மற்றும் கேரளா போன்ற பகுதிகளில் புத்தாண்டு சேட்டார் மாதத்தில் தொடங்குகிறது.
ஒரு நாள் என்பது 8 பகற் களைக் கொண்டது. ஓவ்வொரு பகற்றும் தற்கால நேரங்காட்டியின்படி மூன்று மணி நேரத்திற்குச் சமமானது ஆகும். இப்பகற்களின் பெயர்கள் பின்வரும் வரிசையில் அமைகின்றன.
ஒன்பது சூரிய மாதங்கள் ஒவ்வொன்றும் 30 நாட்களால் ஆனவையாகும். வைசாக் மாதம் 31 நாட்களையும் யெத், அசதா மாதங்கள் 32 நாட்களையும் கொண்டிருக்கின்றன. இந்நாட்காட்டி பாரம்பரியமாக இந்தியா மற்றும் பாக்கித்தானில் பயன்பாட்டில் இருந்தது. பிற்காலத்தில் இப்பயன்பாடு இசுலாமிய நாட்காட்டி, நானாக்சாகி நாட்காட்டி மற்றும் கிரிகோரியன் நாட்காட்டி உள்ளிட்ட மற்ற நாட்காட்டிகளுக்கு மாற்றமடைந்தது
ஏப்ரல் மாத காலத்தில் சூரிய மாதமான வைசாக் மாதத்தில் சூரிய ஆண்டு தொடங்குகிறது. இந்தியாவின் சில மாநிலங்களின் நாட்காட்டி சூரியப் புத்தாண்டில் இருந்து ஆரம்பமாகிறது. பஞ்சாபில் வைசாக் மாதத்தின் முதல் நாளான வைசாக்கி நாளில் பஞ்சாபின் சூரியப் புத்தாண்டு ஆரம்பமாகிறது. வங்காளத்திலும் இதே நாளில் போக்லாபோசாக் என்ற பெயரில் புத்தாண்டு ஆரம்பமாகிறது.
வேளா என்ற சொல் பஞ்சாபி மொழியில் வைலா என்று உச்சரிக்கப்படுகிறது. இதனுடைய பொருள் நாளின் நேரம் என்பதாகும். அதேபோள ஆத் என்றால் அரை என்பது பொருளாகும். தௌபகற் என்பது பிற்பகலையும் மற்றும் சிகார்தௌபகற் என்பது சூரியன் தலைக்கு மேலாக உள்ள உச்சிப் பொழுதையும் குறிக்கின்றன.
லாலா அன்சுராசு, பஞ்சாப் மாநிலம் ஹோஷியார்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள பஜ்வாரா நகரில் ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்தவர். தனது 12-வது அகவையில் தந்தையை இழந்து, குடும்பம் லாகூருக்கு குடியேறிய பிறகு, தன் அண்ணனின் பராமரிப்பில் வளர்ந்தார். இளமையிலேயே அறிவுக்கூர்மை மிக்க மாணவராகத் திகழ்ந்த அவர், சுவாமி தயானந்தரின் உரையை ஒருமுறை கேட்டார். அதுமுதல், சமூக சேவையே வாழ்வின் லட்சியம் என தீர்மானித்து ஆரிய சமாசத்தில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார். படிக்காத மக்களுக்கு கடிதங்கள் எழுதிக் கொடுத்தும், கடிதங்களை படித்துக் கூறியும் வந்தார். தயானந்தரின் மறைவுக்குப் பிறகு அவரது நினைவாக ஒரு கல்வி நிறுவனம் தொடங்க முடிவு செய்து. ஆங்கிலக் கல்வியோடு, இந்திய பாரம்பரிய வேத கலாச்சார கல்வி வழங்கும் பள்ளியை நிறுவுவது குறித்து சமாஜ உறுப்பினர்களுடன் தீவிரமாக ஆலோசித்தார்.
மகாத்மா அன்சுராசு இவர், ஆரிய சமாஜம் அமைப்பின் முக்கியத் தலைவரும், சிறந்த கல்வியாளருமாக அறியப்படுகிறார். மேலும், இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாநிலம் ஓசியார்பூர் மாவட்டத்திலுள்ள பஜ்வாரா குறுநகரில் ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், ஆரம்பக் கல்வியை அதே ஊரில் பெற்றார். பின்பு, லாகூர் மிஷனரி பள்ளியில் பயின்றவர் அரசுக் கல்லூரியில் பி.ஏ. இளங்கலை பட்டம் பெற்றவராவார். அளப்பரிய கல்விப் பணி ஆற்றியதால் மகாத்மா என்று போற்றப்பட்ட இவரை, லாலா அன்சுராசு"' என்றும் அழைக்கப்படுகிறார், சுவாமி தயானந்தரின் உரையால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவர் நிறுவிய ஆரிய சமாசத்தில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டு தயானந்தரின் மறைவுக்குப் பிறகு அவரது நினைவாக ஒரு கல்வி நிறுவனம் தொடங்கியவர்.
1911-ல் தயானந்த் கல்லூரியின் நிர்வாகக் குழு தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட லாலா அன்சுராசு, லாகூர் டிஏவி கல்லூரியின் முதல்வராக 25 ஆண்டுகள் நெடும் பணிபுரிந்ததோடு. ஆரிய பிராதேசிக் பிரதிநிதி சபாவின் தலைவராகவும் பொறுப்பேற்றார். மேலும், இவர் சிறந்த சொற்பொழிவாளராக இருந்ததோடு பிரார்த்தனை, சுய பரிசோதனை, தேச பக்தி, மக்கள் சேவையையும் தன் சொற்பொழிவுகளில் வலியுறுத்தினார்.
1927-ல் இந்தியா மற்றும் சர்வதேச ஆரியசமாச உறுப்பினர்களின் முதல் காங்கிரஸ் மாநாட்டுக்கு தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மிக எளிமையானவராகவும். சம்பாதிக்கும் பணத்தை சேமித்துவைக்கும் பழக்கம் இல்லாதவராகவும். தனக்காக சிறு நிலம்கூட வாங்காமல், இறுதிவரை முன்னோரின் பழைய வீட்டிலேயே குடியிருந்தார்.
1886-ல் தனது 22 வயதில், லாகூரிலுள்ள ஆரியசமாஜ கட்டிடத்தில் தயானந்த் ஆங்கிலோ - வேதிக் பள்ளியை ஆரியசமாஜ சகாக்களுடன் இணைந்து தொடங்கி. அதேப் பள்ளியில் சம்பளம் பெறாமல் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். பின்னர், 40 ரூபாய் சம்பளத்தில் இறுதிவரை பணியாற்றினார். இதுதான் முதன்முதல் துவங்கிய டிஏவி பள்ளியாகும். இவரது தலைமையின் கீழ் இப்பள்ளி கல்லூரியாக வளர்ந்தது. லாகூரின் தலைசிறந்த பள்ளிகளில் ஒன்றாகவும் திகழ்ந்தது. தயானந்த் பிரம்ம வித்யாலயா, ஆயுர்வேத கல்லூரி, மகளிர் கல்லூரி, தொழில்நுட்ப பள்ளிகள், கல்லூரிகள் என இந்தியா முழுவதும் பரந்து விரிந்தது.
மகாத்மா என்று போற்றப்பட்ட அன்சுராசு, பஞ்சாப் மாநிலம் லாகூரில் தமது 74-வது வயதில் 1938 நவம்பர் 14-ல் மறைந்தார். பல கல்வி நிறுவனங்கள், மகாத்மா அன்சுராசு கல்லூரி, மகாத்மா அன்சுராசு கல்லூரி சாலை எனவும், தில்லி பல்கலைக்கழகம் உட்பட, அவரது பெயரிடப்பட்டுள்ளது. நாட்டின் பல நகரங்களிலும், வெளிநாடுகளிலும் செயல்பட்டு வரும் டிஏவி கல்வி நிறுவனங்கள், மகாத்மா அன்சுராசின் கல்விச் சேவையை இன்றளவும் பறைசாற்றி வருகின்றன.﻿﻿
இந்தியாவில் 1895-ல் பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது, ஆரியசமாஜ அமைப்பு சார்பில் இவரது தலைமையில் 2 ஆண்டுகளுக்கு மீட்பு, நிவாரணப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பல்வேறு மாநிலங்களிலும் பாதிக்கப்பட்ட இடங்களில் மீட்பு, நிவாரணப் பணிகளை மிகச் சிறப்பாக மேற்கொண்டார்.