polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
சிவப்பு மான்கள் அசைபோடும் விலங்குகள் ஆகும். இவற்றின் வயிறு நான்கு அறைகளைக் கொண்டுள்ளது. மரபணு ஆராய்ச்சியின் படி சிவப்பு மானானது ஒரு இனமாக அல்லாமல் இனக்குழுவாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது. இருந்தும் எத்தனை இனங்கள் இந்தக் குழுவில் உள்ளன என்பதில் கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன. வட அமெரிக்கா மற்றும் ஆசியாவில் கிழக்குப் பகுதிகளை பூர்வீகமாக உடைய இதனுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய மற்றும் சற்றே பெரிய அமெரிக்க எல்க் அல்லது வபிட்டியானது சிவப்பு மானின் ஒரு துணையினமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் தற்போது அது தனி இனமாக கருதப்படுகிறது. வபிட்டி உட்பட அனைத்து சிவப்பு மான்களின் மூதாதையர் ஆனது மத்திய ஆசியாவில் தோன்றி இருக்க வாய்ப்பு அதிகமாக உள்ளது. அது சிகா மானை ஒத்து இருந்திருக்க வேண்டும்.
சிவப்பு மான் எனப்படுவது ஒரு பெரிய மான் வகையாகும். இது ஐரோப்பா, காக்கசஸ் மலைப்பகுதிகள், ஆசிய மைனர், ஈரான் ஆகிய பகுதிகள் முழுவதும், மேற்கு ஆசியா மற்றும் மத்திய ஆசியா ஆகியவற்றின் சில பகுதிகளிலும் காணப்படுகிறது. மேலும் இவை வடமேற்கு ஆப்பிரிக்காவில் மொராக்கோவிற்கும், துனீசியாவிற்கும் இடைப்பட்ட அட்லஸ் மலைப் பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன. ஆப்பிரிக்காவில் காணப்படும் ஒரே மான் வகை இவையே ஆகும். இவை ஆத்திரேலியா, நியூசிலாந்து, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு, கனடா, பெரு, உருகுவே, சிலி மற்றும் அர்ஜென்டினா ஆகிய நாடுகளுக்கும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டுள்ளன. உலகின் பல பகுதிகளில் இவற்றின் இறைச்சி உணவாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஒரு நேரத்தில் சிவப்பு மானானது ஐரோப்பிய பகுதிகளில் அரிதாக இருந்த போதிலும் அவை அழியும் தருவாயில் இருந்தது இல்லை. ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் போர்ச்சுகல் ஆகிய நாடுகளில் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்படுதல் மற்றும் பாதுகாக்கும் முயற்சிகள் ஆகியவற்றால் சிவப்பு மான்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகியுள்ளது. அதே நேரத்தில் வட ஆப்பிரிக்கா போன்ற மற்ற பகுதிகளில் இவற்றின் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.
கவனவீச்சுமானி அல்லது கவனவீச்சு சோதனைக்கருவி என்பது ஒருவருடைய காட்சிக் கவனவீச்சை அளந்தறியப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு கருவி ஆகும். இக்கருவியானது, பல பொருள்களின் படிமத்தை ஒரு நொடிப்பொழுது அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு மட்டும் எதிரில் உள்ளவருக்குத் தெரியும்படி வெளிக்காட்ட வல்லது. அறிதல் வேகத்தை அதிகரிக்க, உணர்வுபூர்வமாக அடையாளம் காண முடியாதபடி மிக வேகமாக ஒன்றைக் காட்ட அல்லது ஒரு படத்தின் கூறுகள் மறக்கமுடியாதவை என்பதைச் சோதிக்க இதைப் பயன்படுத்தலாம்.
கவன வீச்சு என்பது ஒரு சிறு கால அளவுக்குள் சில பொருட்களையே நம்மால் கவனிக்க முடியும். ஒரே பாா்வையில், மிகக் குறுகிய நேரத்தில், எத்தனைப் பொருட்களை அல்லது தூண்டல்களை ஒருவன் உணர்ந்து அறிகிறான் என்பதே அவனது கவனவீச்சு என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. கவனவீச்சை, புலன்காட்சி வீச்சு என்றும் சிலர் குறிப்பிடுவர். கவனவீச்சின் அளவு நமது நனவுப்பரப்பின் குவிமையத்தில் ஒரே சமயத்தில் எத்தனை பொருட்கள் இடம்பெறக் கூடும் என்பதைப் பொறுத்தது.
செருமானிய உடலியங்கியலாளர் ஏ. டபிள்யூ. வோக்மேன் என்பவர் 1859 இல் கவனவீச்சுமானி பற்றிக் கூறினார். சாமுவேல் ரென்சா என்பவர் இரண்டாம் உலகப் போரில் விமானிகளுக்கான பயிற்சியின் போது வானூர்திகளின் நிழற்படங்களை நட்பு அல்லது எதிரியாக அடையாளம் காண உதவுவதற்காக இதைப் பயன்படுத்தினார்.
குருதத் தின் இயற்பெயர், வசந்தகுமார் சிவசங்கர் படுகோனே. தந்தை சிவசங்கர் ராவ் படுகோனே விற்கும் தாய் வசந்தி படுகோனேவிற்கும் மைசூரில் 1925 ஜூலை 9 இல் பிறந்தார் . தந்தை பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியர் ஆகவும், தாய் குடும்பத்தை பராமரித்தும் வந்தார் .தாயார் கொஞ்சம் எழுத்தாற்றல் கொண்டவர். இவருடன் ஆத்மராம், தேவிதாஸ் ஆகியோர் உடன் பிறந்தவர்கள். உடன் பிறந்த தங்கை லலிதா லாஜ்மி. லலிதா மகள் கல்பனா லாஜ்மி என்ற சினிமா பட இயக்குனர் என்பது குறிப்பிடதக்கது. சிறு வயதில் பெற்றோருடன் பிணக்கு கொண்டு கல்கத்தாவிற்கு சென்று ஆரம்ப கல்வியை அங்கேயே கற்றார். சிறந்த மாணவராகத் திகழ்ந்தாலும் பொருளாதார நிலை காரணமாக கல்லூரி செல்ல முடியவில்லை.
16 வயதில் வருடம் 75 ரூபாய் உதவித் தொகை பெற்று, இசைக் கலைஞர் ரவிசங்கரின் அண்ணன் அல்மோராவில் நடத்தி வந்த இந்தியப் பண்பாட்டு மையத்தில் நடனம், நாட்டியம், சங்கீதம் ஆகியவற்றில் 5 வருடங்கள் பயிற்சி பெற்றார்.
குருதத் என்றறியபட்ட வசந்த் குமார் சிவசங்கர் படுகோனே , ஒரு இந்திய திரைப்பட இயக்குனர், தயாரிப்பாளர் மற்றும் நடிகர் ஆவார். 1950 மற்றும் 1960 களின் பியாஸா, ககாஸ் கே பூல் , சாஹிப் பீபி அவுர் குலாம், சௌத்வின் கா சாண்ட் போன்ற சோகத்தைப் பிழியும் படங்களை உருவாக்கினார். குறிப்பாக, அமெரிக்காவின் டைம் இதழ் "அனைத்து காலத்துக்குமான" 100 சிறந்த திரைப்படங்களின் பட்டியலில் பிரபல பிரித்தானிய திரைப்பட இதழான சைட் அண் சவுண்ட் இதழ் 2002 இல் இயக்குநர்கள், விமர்சகர்கள் போன்றோரிடம் நடத்திய வாக்கெடுப்பு போன்றவற்றால், பியாசா மற்றும் காகாஸ் கே பூல் போன்ற திரைப்படங்கள் எல்லா காலத்துக்க்மான திரைபடங்கள் பட்டடியலில் இடம்பெற்றன. எல்லா காலத்திலும் மிகச்சிறந்த திரைப்பட இயக்குனர்களில் தத் சேர்க்கப்படுகிறார்.
ஜானி வாக்கர், வஹீதா ரஹ்மான் உள்ளிட்ட பல பிரபலங்களை அறிமுகப்படுத்திய பெருமை பெற்றவர். 1957-ல் வெளிவந்து அபார வெற்றி பெற்ற ‘ப்யாஸா’ இவரது தலைசிறந்த படைப்பு என்று புகழப்பட்டது. இவரது திரைப்படங்கள் சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்றன. 50-க்கும் குறைவான திரைப்படங்களையே தயாரித்தாலும் இவை பாலிவுட்டின் பொற்காலத் திரைப்படங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இவரது ‘ப்யாஸா’ மற்றும் ‘காகஸ் கே ஃபூல்’ திரைப்படங்கள் அமெரிக்காவின் டைம்ஸ் மற்றும் சைட் அண்ட் சவுண்ட் ஆகிய இதழ்கள் தனித்தனியே வெளியிட்ட சிறந்த 100 படங்கள் பட்டியலிலும் இடம்பெற்றன.
1944 இல் தொலைபேசி ஆபரேட்டர் வேலை கிடைத்ததை உதறி தள்ளினார் . 1944-ல் புனேயில் உள்ள பிரபாத் திரைப்பட தயாரிப்பு நிறுவனத்தில் ஒப்பந்த அடிப்படையில் சேர்ந்தார். சிறிய வேடங்களில் நடித்ததுடன் உதவி இயக்குநராகவும், நடன இயக்குநராகவும் பணிபுரிந்தார். அந்த காலகட்டத்தில் தேவ் ஆனந்த், ரஹ்மான் ஆகியோரின் நட்பு இவருக்குக் கிடைத்தது.
‘1947 இல்லஸ்டிரேடட் வீக்லி ஆஃப் இந்தியா’ பத்திரிகையில் சிறு கதைகள் எழுதினார். அந்த சமயத்தில்தான் புகழ்பெற்ற ‘ப்யாஸா’ திரைப்படத்தின் கதையை எழுதினார். கஷ்மகஷ் என்ற பெயரில் இவர் எழுதிய இந்தக் கதை திரைப்படத்துக்காக ‘ப்யாஸா’ என்று மாற்றி அமைக்கப்பட்டது.
2010 ஆம் ஆண்டில், சி.என்.என் தொலைக்காட்சி "எல்லா காலத்திற்குமான சிறந்த 25 ஆசிய நடிகர்கள்" பட்டியலில் இவர் சேர்க்கப்பட்டார். சொந்த வாழ்கையின் சோகங்களால் தற்கொலை செய்து கொண்டார்
சில ஆண்டுகள் கழித்து ஒருமுறை, சாருதத்தனுக்கும், அவன் மனைவி தூதைக்கும் பிறந்த மகன் ரோகசேனன் தெருவில் களிமண் வண்டியுடன் விளையாடுகையில், எதிர்புறம் சாருதத்தனுக்கும் வசந்தசேனைக்கும் பிறந்த மகன் தங்க நிற வண்டியுடன் விளையாடுவதை காண்கிறான். தனக்கும் விளையாடுவதற்கு அதே போன்ற தங்க நிற வண்டி வேண்டும் என தன் அன்னை தூதையிடம் அடம் பிடிக்கிறான். ரோகசேனனின் செவிலித்தாயான இராதனிகா, ரோகசேனனை சமானப்படுத்தி, வசந்தசேனையிடம் அழைத்து வந்து, இப்பிரச்சனையை தீர்வு கோரியபோது, வசந்தசேனை தனது நகைகளைக் கொடுத்து பொன்னிற வண்டி வாங்கச் சொல்கிறாள்.
வசந்தசேனை வீட்டில் பணிபுரியும் அடிமைப் பெண் மதனிகாவை பொருள் கொடுத்து மீட்டுச் செல்வதற்கு, அவள் காதலன் சார்விளாகன் எனும் இளைஞன், சாருதத்தன் வீட்டில் திருடிய நகைகளுடன், வசந்தசேனை வீட்டிற்கு செல்கிறான். சார்விளாகனின் கையிலிருந்த நகைகளைக் கண்ட வசந்தசேனை, அதனை வணிகன் சாருதத்தனுக்கு தான் வழங்கிய நகைகளே என்று உறுதி செய்து கொள்கிறாள். இருப்பினும் வசந்தசேனை தன் அடிமைப் பணிப் பெண்னை, அவள் காதலனான சார்விளானுடன் அனுப்பி விடுகிறாள். வசந்தசேனை, கணிகைக்குரிய தொழிலிருந்து விலகி, தன் வீட்டில் சாருதத்தனுடன் முழுவதுமாக வாழ்கிறாள்.
அதே நேரத்தில் மன்னர் பாலகரின் வைப்பாட்டியின் தம்பியும், மைத்துனனுமான் சம்ஸ்தானகன், வசந்தசேனை மீது ஒருதலைக் காதல் கொண்டு, அவளை துரத்துகையில், வசந்தசேனை, வணிகன் சாருதத்தனின் வீட்டில் தஞ்சம் அடைகிறாள். அங்கு சாருதத்தனின் மனைவி தூதையின் வறுமை நிலைக் கண்டு, சாருதத்தனை மீண்டும் வணிகத்தில் ஈடுபடுத்தி செல்வம் சேர்க்க, தனது விலைமதிப்பற்ற நகைகளைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்கிறாள்.
இப்போராட்டத்தின் போது, வசந்தசேனை வீட்டில் அடிமைப் பெண்னாகப் பணிபுரிந்த மதனிகாவின் காதலனான சார்விளாகனின் உற்ற நண்பனும், நாடு கடத்தப்பட்ட உஜ்ஜைன் நாட்டு இளவரசன் ஆர்யகன் எனும் இடையரிளவல், நாட்டில் சமூக நீதி கோரி மக்களைத் தூண்டி போராடுகிறான், அரசனின் மைத்துனன் சம்ஸ்தானகன் தூண்டுதல் பேரில் மன்னர் ஆர்யகனை சிறையில் அடைத்து விடுகிறார்.
வசந்தசேனை கொடுத்த நகைகளையும் மாணிக்கமாலையையும் மீண்டும் வசந்தசேனையிடமே கொடுப்பதற்காக சாருதத்தனின் மனைவி தூதை இறுதிமுயற்சி எடுத்தபோது, இருவரிடையேயான உணர்ச்சிப் பரிமாறல் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இக்காட்சி சங்க இலக்கியத்தில் தலைவியின் மகனை பரத்தை, தன் மகனாக கருதி ஆரத்தழுவுவது, மிருச்சகடிகத்திலும் பேசப்பட்டுள்ளது.
சாருதத்தனின் மனைவி தூதை, தனது விலைமதிப்பற்ற மாணிக்கமாலையை தன் பணிப்பெண் இராதனிகாவிடம் மூலம் வசந்தசேனையிடம் கொடுத்து, தன் கணவன் சாருதத்தனை வசந்தசேனையிடமிருந்து மீட்க முற்படுகிறாள். ஆனால் வசந்தசேனை மாணிக்கமாலையை ஏற்காமல் சாருதத்தனின் மனைவியிடமே திருப்பி அனுப்பி விடுகிறாள்.
மறுபுறம் தன்னை ஏற்க மறுத்த வசந்தசேனையை அரசனின் மைத்துனன் சம்ஸ்தானகன் தாக்கியதில் மூர்ச்சை அடைகிறாள் வசந்தசேனை. வசந்தசேனை இறந்துவிட்டதாகக் கருதிய சமஸ்தானகன், அக்கொலைப்பழியை சாருதத்தன் மீது சுமத்தினான். எனவே சாருதத்தன் மரண தண்டனை கைதியாக சிறையில் அடைக்கப்படுகிறான்.
உஜ்ஜைன் நகரத்தின் பெரும் வணிகனான சாருதத்தன் மீது அரண்மனை நடனப் பெண்னும், கணிகையுமான வசந்தசேனை காதல் வயப்படுகிறாள். வசந்தசேனை மீதுள்ள காதலினால், வணிகத்தின் மீது நாட்டமின்றி, தனது விலை மதிப்பற்ற செல்வங்களை வசந்தசேனைக்கு வழங்கி, உறவாடி மகிழ்கிறான்.
வசந்தசேனையின் உண்மைக் காதலுக்கு மதிப்பளித்த தலைவியான சாருதத்தனின் மனைவி தூதை, வசந்தசேனையின் பூந்தோட்டத்தில் அமர்ந்திருக்கும் தன் கணவன் சாருதத்தனை கண்டு, வசந்தசேனையுடன் தொடர்ந்து வாழ்ந்து, அவளை மகிழ்விக்குமாறு கூறி சென்றுவிடுகிறாள்.
சிலப்பதிகாரம் போன்ற மிருச்சகடிகம் எனும் நாடக நூலை, தமிழ் மொழியில் மண்ணியல் சிறுதேர் எனும் தலைப்பில் மு. கதிரேசச் செட்டியார் மொழிபெயர்த்துள்ளார். சங்கரதாஸ் சுவாமிகள் மிருச்சகடிகம் எனும் தமிழ் நாடகத்தை அரங்கேற்றியுள்ளார்.
மிருச்சகடிகம் (; கிபி 3 – 4ம் நூற்றாண்டில் சூத்திரகர் எனும் உஜ்ஜைன் நாட்டு மன்னரால் சமஸ்கிருத மொழியில் இயற்றப்பட்ட நாடகம் ஆகும்.
பின்னர் சார்விளாகனால் சிறையிலிருந்து மீட்கப்பட்ட ஆர்யகன் எனும் இடையரிளவல் தப்பிச் செல்லும் வழியில் சாருதத்தனின் வீட்டில் தலைமறைவாக இருந்தான்.
திரு. வி. க. நூலகம் என்பது தமிழ்நாட்டில், நாகப்பட்டினம் மாவட்டம், தரங்கம்பாடி வட்டம், மேலப்பாதி கிராமத்தில் உள்ள ஒரு நூலகமாகும். இந்த நூலகம் 1946 நவம்பர் 15 அன்று தன்னார்வலர்களால் தொடங்கப்பட்டு தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறது. இங்கு சுமார் 19,000 நூல்கள் உள்ளன. வரலாறு, அரசியல், பொதுவுடமை, கதைகள், சிறுகதைகள், புதினங்கள், வாழ்க்கை வரலாறு, தொழில் எனப் பல்துறை நூல்கள் இங்கு உள்ளன.
1946 ஆம் ஆண்டு சு.பாலகிருஷ்ணன், கோவிந்தராஜன், மாரியப்பன் ஆகிய மூன்று நண்பர்கள் சேர்ந்து "எல்லோருக்கும் படிக்க உதவியாக இருக்கும்" என்று எண்ணி சு. பாலகிருஷ்ணன் வீட்டுத் திண்ணையில் 46 புத்தகங்களுடன் இந்த நூலகத்தைத் தொடங்கினார்கள். சு.பாலகிருஷ்ணன் தனது 87வது அகவையில் தற்போது இந்த நூலகத்தைத் தொடர்ந்து பேணி வருகிறார்.
விடுதலை, ஸ்ரீராமகிருஷ்ண விஜயம், கலைகதிர், அமுதசுரபி, ஓம்சக்தி, ஞானசம்பந்தம், குமரகுருபரர், மெய்கண்டார், இந்துக்கள், மக்கள், அச்சமில்லை, வசந்த இதழ், தர்ம சக்கரம் உள்ளிட்ட பல இதழ்கள் நூலகத்திற்கு வருகின்றன.
மேலப்பாதி ஊரினைச் சார்ந்த சுப்பிரமணியன் என்பவர் இந்து உதவிபெறும் பள்ளி நிர்வாகத்தை ஏற்று அப்பள்ளிக்கு புதிய கட்டிடம் கட்டி அப்பள்ளியின் முதல் தளத்தில் இந்நூலகத்தை இயக்கி வருவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்தார்.
இந்நூலகத்தில் திரு.வி.க. தமிழ்கொடை 24 தொகுதிகள், குன்றக்குடி அடிகளார் நூல்கள், விபுலானந்தரின் யாழ்நூல், பன்னிரு திருமுறைகள், வைணவம் சார்ந்த அரிய நூல்கள் என பல நூல்கள் உள்ளன.
மணிப்புறா என்பது ஆங்கிலத்தில் என்று அறியப்படுகிறது இது இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலும் தென்கிழக்காசியாவிலும் காணப்படுகிறது, சிறிய நீண்ட வாலை கொண்ட சிற்றினம் ஆகும். இப்பறவை மாடப்புறாவைவிடச் சிறியது, மெலிந்த உருவத்துடன், தவிட்டு நிறத்துடன், கருநிற பின்கழுத்து உடையது. இவை இணைகளாய் அல்லது சிறு கூட்டமாக பசுமையான புன்செய் நிலங்களில் மேயும்.
காட்டுப்பாதைகளிலும் அறுவடை முடிந்த வயல்களிலும் தானியங்களையும் புல் விதைகளையும் உணவாகப் பொறுக்கித் தின்னும். இனப்பெருக்கப் பருவம் நெருங்கும் போது உயர இருந்து இறக்கை மடக்கிக் கீழே குப்புற விழும் பழக்கம் கொண்டது. க்ரூக்ரூக் எனக் குரல் கொடுக்கும். இக்குரல் ஒலி வட்டாரத்திற்கு வட்டாரம் மக்களின் வட்டார மொழி போலச் சிறிதளவு வேறுபடுவது உண்டு.
30 செ.மீ. - கருப்பும் வௌ்ளையுமான சதுரங்கப் பலகையை ஒத்த புள்ளிகளைப் பின் கழுத்தில் கொண்ட இதன் உடலின் மேற்பகுதி இளஞ்சிவப்புக் கலந்த பழுப்பாகவும் சாம்பல் நிறமாகவும் இருக்கும். மார்பு இளஞ்சிவப்பாகவும் வயிறு, வாலடி, வால் கீழ் இறகுகள் வெள்ளையாகவும் இருக்கும்.
1928 ஆம் ஆண்டு உருசிய படையெடுப்பின் போது லெனின் சிகரத்தின் முதல் ஏற்றத்தை அடைந்தது. அந்த இடம் வரையிலான உயரத்தை அளக்கவும் செய்தனர். தற்போது அது அலுவல்ரீதியாகவே இசுமாயில் சோமோனி சிகரம் எனவும் அழைக்கப்பட்டது. இந்த சிகரமே முதலில் தவறுதலாக கார்மோ என அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. இருந்த போதிலும் இந்த இடமானது தற்போதைய கார்மோவிற்கு பதினாறு கிலோமீட்டர்கள் வடக்கு திசையில் அமைந்துள்ளது.
கார்மோ மலையில் பனியாறு ஒன்று உள்ளது. இந்த மலையின் கிழக்காக பெட்செங்கோ பனியாறு (உலகில் துருவப் பகுதிகள் தவிர்த்த இடங்களில் உள்ள பனியாறுகளில் மிக நீளமானது) பாய்கிறது. இம்மலைப்பகுதிக்கு அருகாமையில் உள்ள குடியேற்றப் பகுதியானது, இந்த மலையிலிருந்து தெற்காக 15 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. , இந்த குடியேற்றப்பகுதியின் உயரமானது 2785 மீட்டர்களாகும்.
இந்த மலைச்சிகரத்தின் இருப்பிடம் மற்றும் உயரம் பற்றிய நிச்சயமற்ற தன்மையே இந்தப் பெயரைத் தாங்கி நிற்பதன் காரணமாக உள்ளது. தற்போதைய ஒருமித்த கருத்தின் படி 6,595 மீட்டர்களாக உள்ளது. 1973 ஆம் ஆண்டுவாக்கில், அமெரிக்க அல்பைன் பருவ இதழ் இம்மலைச்சிகரத்தின் உயரத்தை 21,703 அடி என்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது.
சூலை 1962 இல் இரண்டு பிரித்தானிய மலையேற்ற வீரர்கள் வில்பிரிட் நாய்ஸ் மற்றும் இளைஞரான இசுகாட்டிய மலையேற்ற வீரர் இராபின் சுமித் இருவரும் இசுமாயில் சோமோனியில் சோவியத்-பிரித்தானிய சாதனைக்கு தயாராகி, 4000 அடி உயர சிகரத்தை அடைந்த பிறகு இறந்து போயினர்.
நாய்ஸ் மற்றும் சுமித் ஆகியோரின் மரணத்திற்குப் பிறகு உருசியர்களுக்கும், பிரித்தானியர்களுக்கும் இடையே சச்சரவுகள் ஏற்பட்டன. சர் ஜான் அன்ட், படையெடுப்பின் இணைத் தலைவர், பிரிட்டனுக்குத் திரும்பினார். 1964 ஆம் ஆண்டில், பிரித்தானிய பத்திரிக்கைகள் கார்மோவை "21,800-அடி கார்மோ சிகரம்"எனக் குறிப்பிட்டிருந்தது.
கார்மோ மலை மத்திய ஆசியாவில் தஜிகிஸ்தானில் உள்ள பாமிர் மலைத் தொடரில் உள்ள ஒரு மலையாகும். இந்த மலையின் உயரமானது 6,595 மீட்டர்கள் முதல் 6,602 மீட்டர்கள் வரையில் இருக்கும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
இது ஒரு மரப் புறா, மரத்தின் மேற்புறத்தில் உள்ள தாவரப் பொருட்களை உண்ணும். இது வேகமாகவும் நேராகவும் சீராக இறக்கைகளை அசைத்துப் பறக்கும் தன்மையுடையது. மரத்தில் குச்சிகளைப் பயன்படுத்திக் கூடு கட்டி வெண்ணிற முட்டைகளை இடும். இவை கூட்டமாக வாழ்வதில்லை; ஆனால் சிறிய மந்தைகளாகக் காணப்படும்.
பெரிய பச்சைப் புறா அளவில் தடிமனானது. உடல் நீளம் 45 சென்டிமீட்டர் ஆகும். இதன் பின்புறம், இறக்கைகள் மற்றும் வால் ஆகியவை உலோக பச்சை நிறத்தில் உள்ளன. அரக்கு நிற வாலடிடிப்பகுதியினைத் தவிர, தலை மற்றும் ஏனைய அடிப்பகுதி வெண்மையானது. ஆண் பெண் பறவைகள் ஒரே மாதிரியான தோற்றமுடையன.
பெரிய பச்சைப் புறா காடுகளில் வாழும் ஒரு பெரிய புறா சிற்றினமாகும். இதன் விலங்கியல் பெயர் துகுலா ஏனியா என்பதாகும். இது நேபாளம், தென்னிந்தியா மற்றும் இலங்கையிலிருந்து கிழக்கு நோக்கி தெற்கு சீனா, இந்தோனேசியா மற்றும் பிலிப்பீன்சு வரை பரவி மிகப்பெரிய வரம்பினைக் கொண்டுள்ளது.
பச்சைப்புறா காடுகளில் வாழும் இனமாகும். இது வெப்பமண்டல தெற்கு ஆசியாவில் நேபாளம் மற்றும் இந்தியா கிழக்கே இந்தோனேசியா வரை பரவலாக வசித்து இனப்பெருக்கம் செய்யும் பறவையாகும். இது பல துணையினங்களை கொண்டுள்ளது. இதில் தனித்துவமானது சுலாவெசி துணையினம்.
அமுர் ஆற்றில் உள்ள மிகப்பெரிய மீன் வகையான கலுகா எனும் மீன், 5.6 மீட்டர் நீளம் கொண்டது. உலகிலேயே அமுர் ஆற்றில் மட்டுமே மிதமான வெப்பம் நிலவுவதால், பாம்பு போன்ற உருவம் கொண்ட ஆசிய மீன் வகைகளும், ஈட்டி மீன் போன்ற ஆர்டிக் சைபீரிய மீன்களும் ஒன்றாக வாழ்கின்றன. மேலும் இந்த ஆற்றில், மிகப்பெரிய நன்னீர் மீனும், மற்றும் மற்ற உயிர்களை உண்டு வாழ்வதுமான டெய்மன் மீன் வகைகளும், அமுர் கெளுத்தி மற்றும் மஞ்சள்சீக் மீன்களும் இவ்வாற்றில் அதிகளவில் காணப்படுகிறது.
உலகின் பத்தாவது நெடிய ஆறான இது, உருசியாயாவின் தொலைதூர கிழக்கு , மற்றும் வடகிழக்கு சீனாவிற்கும் இடையேயான எல்லைப் பகுதியில் உருவாகிறது.
மரபு ரீதியாக, ஒரு ஆற்றை வெறுமனே "நீர்" என்று குறிப்பிடுவது பொதுவானது. மேலும் "நீர்" என்ற வார்த்தை ஆசிய மொழிகளின் படி பல மொழிகளில் இவ்வாறு உள்ளது: கொரிய மொழியில்: , மங்கோலிய மொழியில்: மற்றும் ஜப்பானில்: ஆகியவை உள்ளன. இந்த ஆற்றுக்கு பின்வருமாறு பெயர் சூட்டப் பெற்றது. "அமுர்" என்ற பெயர் தண்ணீர் எனும் வேர் வார்த்தையிலிருந்து பரிணாமம் பெற்று, "பெரிய நீர்" க்கான அளவு மாற்றியுடன் இணைக்கப்பட்டது.
இந்த ஆற்றின் சீன பெயர், ஹெயிலோங் ஜியாங் என்றும், அது சீன மொழியில் "கருப்பு டிராகன் ஆறு" " " என்றும், மேலும் அதன் மங்கோலியப் பெயரான "கர் மோரோன்" , "கருப்பு ஆறு" என்றும் பொருள் அறியப்பட்டது.
வியட்நாம் மாகாணங்கள் மாவட்டங்களாகவும் , மாகாண நகரங்களாகவும் , மாவட்ட மட்ட நகரியங்களாகவும் மூவகையாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. குயேன் எனும் ஆட்சிப் பிரிவு15 ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்தே பின்பற்றப்படுகிறது.
நேரடி மையநிலைக் கட்டுபாடுள்ள மாநகராட்சிகள் ஊரக மாவட்டங்களாகவும் , மாவட்ட மட்ட நகரியங்களாகவும் , நகரக மாவட்டங்களாகவும் இவை மேலும் சிறகங்களாகவும் பிரிக்கப்படுகின்றன.
தோக்தமிசு இல்கானேட்டின் கோபனிடுகளை வெல்ல முடியும் என்று நம்பினார். காக்கேசியாவின் சர்ச்சைக்குரிய பகுதிகளைக் கைப்பற்ற முடியும் என்று நம்பினார். இவை பெர்கே கான் காலத்திலிருந்தே பிரச்சினைக்குரிய பகுதிகளாக இருந்தன. 1385ல் தோக்தமிசு 50,000 இராணுவ வீரர்களுடன் பாரசீகத்தின் மீது படையெடுத்தார். தப்ரீசு நகரைக் கைப்பற்றினார். வடக்கு நோக்கித் திரும்பும்போது 2,00,000 அடிமைகளைப் பிடித்துக் கொண்டுவந்தார். இவர்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆர்மீனியர்களும் அடங்குவர். இவர்கள் பர்ச்கஹயக், சையுனிக் மற்றும் அர்த்சக் மாவட்டங்களில் இருந்து பிடிக்கப்பட்டனர். ஆனால் இது தோக்தமிசு செய்த பெரும் தவறாகும். ஏனெனில் இல்கானேட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் தைமூரின் பக்கம் இணைந்தனர். தைமூர் பாரசீகத்தைத் தனது பேரரசுடன் இணைத்துக் கொண்டார். ஆத்திரமடைந்த தோக்தமிசு மீண்டும் திரும்பி தனது முன்னாள் கூட்டாளி மீது போர் தொடுத்தார்.
திமித்ரி தோன்சுகோய் என்பவர் குலிகோவா யுத்தத்தில் ஒரு பெரும் இராணுவத்துடன் மமை தலைமையிலான மங்கோலிய-தாதர் ஹோர்டேயைத் தோற்கடித்தார். இதன் பிறகு அவரால் தோக்தமிசுக்கு எதிராக மீண்டும் ஒரு படையைத் திரட்ட இயலவில்லை. திமித்ரி கட்டவிழ்த்து விட்ட பகைமையை உணர்ந்த தோக்தமிசு மாஸ்கோவிற்கு எதிராக இராணுவத்தை அணிவகுத்தார்.
மூன்று நாட்கள் முற்றுகைக்குப் பிறகு இரு தரப்பிற்கும் வெற்றி தோல்வியின்றி போர் நகர்ந்தது. தோன்சுகோயின் மைத்துனர்கள் ஒரு நாள் கோட்டைக் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டனர். நகர மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். மாஸ்கோவின் அழிவு திமித்ரியை தோக்தமிசிடம் 1382ல் சரணடைய வழிவகுத்தது. தோன்சுகோயின் மகனைப் பணையக்கைதியாக தோக்தமிசு பிடித்தார்.
1395ல் பிரச்சினை இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியது. தைமூர் கோல்டன் ஹோர்டேயைத் தாக்கினார். தரக் ஆற்றினருகே நடந்த போரில் தோக்தமிசைத் தோற்கடித்தார். தைமூர் கோல்டன் ஹோர்டேயின் முக்கிய நகரங்களான அசோவ் , அசத்ரகான் மற்றும் தோக்தமிசின் தலைநகரான சராய் பெர்கே ஆகியவற்றைச் சூறையாடினார். தைமூர் கோல்டன் ஹோர்டேயின் கலைஞர்களையும் கைவினைஞர்களையும் பிடித்தார். வெள்ளை ஹோர்டேயின் கைப்பாவை அரசராக கொயிரிசக்கை நியமித்தார். தெமுர் குத்லுக்கை ஹோர்டேயின் கானாக நியமித்தார்.
1382ல் நீல மற்றும் வெள்ளை ஹோர்டேகளை மீண்டும் கோல்டன் ஹோர்டேவாக இணைத்த பின், குலிகோவா யுத்தத் தோல்விக்குப் பழிவாங்குவதற்காக தோக்தமிசு உருசியாவிற்கு எதிராகப் படையெடுத்தார். இப்போரில் உருசியா தோற்றது. இதனால் உருசியர்களின் கனவான தாதர் ஆட்சியில் இருந்து விடுபட்டு சுயாட்சி ஏற்படுத்துதல் சிறிது காலம் தாமதப்படுத்தப்பட்டது. ஆறே ஆண்டுகளில், தோக்தமிசு கிரிமியாவிலிருந்து பால்கசு ஏரி வரை இருந்த கோல்டன் ஹோர்டேயின் பகுதிகளை மீண்டும் இணைத்தார் .
தோக்தமிசு தனது மூதாதையர்களின் அரசைப் போன்றதொன்றை நிறுவ விரும்பினார். கோல்டன் ஹோர்டேயை ஒன்றாக இணைக்க விரும்பினார். இவர் 1380ம் ஆண்டில், வோல்கா ஆற்றைக் கடந்து நீல ஹோர்டேயைத் தாக்கினார். இரண்டாம் கல்கா ஆற்று யுத்தத்தில் மமையைத் தோற்கடித்தார். நீல ஹோர்டேயின் ஆட்சியாளரான மமை குலிகோவா போருக்குப் பிறகு கொல்லப்பட்டார். இதன் பிறகு கோல்டன் ஹோர்டே மீண்டும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது.
தோக்தமிசு உக்ரைனியப் புல்வெளிகளுக்குத் தப்பினார். லித்துவேனியாவின் பெரிய சீமான் வைதவுதசின் உதவியைக் கேட்டார். 1399ல் ஒர்சக்லா நதியினருகே நடந்த பெரிய போரில் தோக்தமிசு மற்றும் வைதவுதசு ஆகியோரின் கூட்டுப்படைகள் தைமூரின் தளபதிகளான கான் தெமுர் குத்லுக் மற்றும் எதிகு ஆகியோரால் தோற்கடிக்கப்பட்டன. 1406ல் தோக்தமிசு எதிகுவின் வீரர்களால் தியுமன் எனுமிடத்தில் கொல்லப்பட்டார்.
1376ம் ஆண்டில் தோக்தமிசு முதன் முதலில் வரலாற்றுப் பதிவுகளில் தோன்றுகிறார். இவர் தன் தந்தையின் சகோதரரான உருஸ் கானை பதவியில் இருந்து வெளியேற்ற முயற்சித்தார். பின்னர் பெரிய தைமூரிடம் ஓடினார். இவர் உருஸ் மற்றும் அவரது இரு மகன்களையும் விட அதிக காலம் உயிர்வாழ்ந்தார். இவர் 1378ம் ஆண்டில் தைமூரின் ஆதரவுடன் வெள்ளை ஹோர்டேயின் கான் ஆக்கப்பட்டார்.
இறுதியில், தோக்தமிசு தோல்வியுற்றார். தனது புல்வெளிப் பகுதிக்குத் திரும்பினார். எனினும், 1387ம் ஆண்டில் இவர் திடீரென்று திரான்சோக்சியானா மீது படையெடுத்தார். இது தைமூரின் பேரரசின் மையப்பகுதியாகும். துரதிர்ஷ்டவசமாக கடுமையான பனிப்பொழிவு தோக்தமிசை புல்வெளிக்கு மீண்டும் திரும்ப வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளியது.
தோக்தமிசு என்பவர் நீல ஹோர்டேயின் ஒரு முக்கியமான கான் ஆவார். இவர் கோல்டன் ஹோர்டேயின் வெள்ளை ஹோர்டே மற்றும் நீல ஹோர்டே பிரிவுகளை சிறிது காலத்திற்கு ஒருங்கிணைத்தார். இவர் செங்கிஸ் கானின் பேரன் துகா-திமுரின் வழித்தோன்றல் ஆவார்.
மேற்கு சைபீரியச் சமவெளியானது உரால் மலைகளுக்கு கிழக்கில் பெரும்பாலும் உருசியாவின் பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ளது. உலகின் மிகப்பெரிய உடையாத தாழ்நிலப்பகுதியாக குறிப்பிடப்படுகிறது.—மேலும் விட 50 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான நிலப்பகுதியானது, கடல் மட்டத்திலிருந்து 100 மீட்டருக்குக் குறைவான உயரத்திலேயே அமைந்துள்ளது.—மற்றும் பரப்பளவில் சுமார் 2.6–2.7 மில்லியன் சதுர கிலோமீட்டர்கள் அல்லது அளவிற்கு அதாவது சைபீரியாவின் மூன்றில் ஒரு பகுதியை உள்ளடக்கியதாக உள்ளது. இச்சமவெளியானது, வடக்கில் இருந்து தெற்காக 2,400 கி. மீ , ஆர்க்டிக் பெருங்கடலிலிருந்து அல்த்தாய் மலைத்தொடர் வரையிலும், மற்றும் கிழக்கில் இருந்து மேற்காக 1,900 கிமீ உரால் மலைகளிலிருந்து யெனிசி ஆறு வரையிலும் பரவியுள்ளன.
இந்த சமவெளி நிலப்பகுதிகளில் எட்டு தனித்த தாவர வகைப்பாடுகள் உள்ளன. அவை: தூந்திரா, துாந்திரா காடு, வடக்கு தைகா, மத்திய தைகா, தெற்கு தைகா, துணை தைகா காடுகள், வன-புல்வெளி மற்றும் ஸ்டெப்பி புல்வெளிகள். மேற்கு சைபீரியச் சமவெளியில் துாந்திராவில் குறைந்தபட்சம் 107 அல்லது வன ஸ்டெப்பி-புல்வெளிகளில் 278 அல்லது அதற்கு அதிகமான விலங்கின வகைகளும் காணப்படுகின்றன. நீண்ட யெனிசி ஆறு தெற்கிலிருந்து வடக்காக பாய்கிறது. இது ஆர்க்டிக் பெருங்கடலிலிருந்து 3,530 கிமீ தொலைவில் உள்ளது. கடலுடன் கலக்குமிடத்தில், 20 மில்லியன் லிட்டருக்கும் அதிகமான நீர் வெளியேற்றப்படுகிறது. யெனிசி ஆறு அதன் கிளை ஆறான அங்காராவுடன் சேர்த்து 5,530 கிமீ பாய்கிறது.
மேற்கு சைபீரியச் சமவெளி பட்னோ-சைபீர்ஸ்காயா ராவ்னினா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது இச்சமவெளியானது சைபீரியாவின் மேற்குப் பகுதியை பெருமளவிற்கு ஆக்கிரமித்துள்ள ஒரு பெரும் சமவெளியாகும்.மேற்கில் உரால் மலைகள் கிழக்கில் எனிசி ஆறு தென்இகிழக்கில் அல்த்தாய் மலைத்தொடர்கள் இவற்றுக்கு இடையே இச்சமவெளி பரந்து கிடக்கிறது. இந்தச் சமவெளியின் பெரும்பகுதி பெரும்பாலான சமவெளிப் பகுதி வறண்டு காணப்படுகிறது. மேலும், உலகின் மிகப்பெரிய சதுப்பு நிலங்களும் வெள்ளப்பெருக்குச் சமவெளிகளும் இந்தச் சமவெளிக்குள் உள்ளடங்கும். ஓம்ஸ்க், நோவோசிபிர்ஸ்க், டொம்ஸ்க் மற்றும் செல்யாபின்ஸ்க் ஆகிய முக்கிய நகரங்கள் இச்சமவெளிப் பகுதியைச் சார்ந்தவையாகும்.
யெனிசியால் உருவாக்கப்பட்ட பள்ளத்தாக்கு மேற்கு சைபீரியச் சமவெளி மற்றும் மத்திய சைபீரிய பீடபூமி இவற்றுக்கிடையே ஒரு கடினமான பிரிவாக செயல்படுகிறது. பனிக்கட்டி குவிப்புகள் தெற்கே ஓப்-இர்த்திஷ் சங்கமிக்கும் வரையிலும் தென்பகுதியில் பரவிக்கிடக்கின்றன. ஆங்காங்கே ஒரு சில குன்றுகள் மற்றும் முகடுகளை உருவாக்குகின்றன. இவைதவிர, மற்றபடி சமவெளிப் பகுதியானது வேறு எந்த சிறப்பம்சங்களும் இல்லாத சமவெளியாகவே உள்ளது.
சமண அறிஞர் பத்திரபாகு எழுதிய கல்பசூத்திரம் எனும் நூலில், மல்லர்கள், வஜ்ஜ்ஜிகள், மல்லர்கள், காசிகள் மற்றும் கோசலர்கள், சாக்கியர்கள், கோலியர்கள் போன்ற மகாஜனபதங்களை இணைந்து ஒரு கூட்டமைப்பை நிறுவி, மகத நாட்டை எதிர்கொண்டனர் என குறிப்பிடுகிறார். மேலும் கூட்டமைப்பின் தலைவராக கோசல மன்னர் சோதகர் இருந்ததாகவும், அவரது தங்கை திரிசலா, மகாவீரரின் தாய் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.
லிச்சாவி குல கூட்டமைப்பினர், குடியரசு முறையில் லிச்சாவி நாட்டை ஆண்டதாகவும், லிச்சாவிகளின் தலைவன் ராஜா என்ற பட்டத்துடன் விளங்கியதாக, கௌடில்யர் தனது அர்த்தசாஸ்திரம் எனும் நூலின் 11வது அத்தியாத்தில் தெரிவிக்கிறார்.
பௌத்த சாத்திரமான மகாபரிநிர்வாண சூத்திரத்தில், லிச்சாவிகள், சூரிய குல சத்திரியர்கள் என்றும், கௌதம புத்தர், லிச்சாவிகளில் ஒரு பிரிவினரான சாக்கியர் என்றும் தெரிவிக்கிறது.
லிச்சாவிகளின் பூர்வீகம் தற்கால வாரணாசி என்பர். தற்கால நேபாளத்தின் தெற்கிலும், வடக்கு பிகார் எல்லையில் அமைந்த தராய் சமவெளியில், லிச்சாவிகள் தங்களது லிச்சாவி நாட்டை நிறுவினர். லிச்சாவிகள், மகத நாட்டிற்கு கட்டுப்பட்ட குறுநில மன்னர்கள் ஆவார்.
மனுதரும சாத்திரத்தில் அத்தியாயம் பத்து, சுலோகம் 22ன் படி, லிச்சாவிகள் விராத்திய சத்திரியப் பிரிவினர் என்று புக்லர் எனும் வரலாற்று ஆய்வாளர் கருதுகிறார்.
லிச்சாவி நாட்டவர்களின் அருகில் வஜ்ஜி நாடு, மல்ல நாடு, சாக்கிய நாடு, கோலிய நாடுகள் போன்ற குறுநில மன்னர்கள் ஆண்டனர்.
கரும்பு இனப்பெருக்கம் ஆராய்ச்சி நிறுவனமானது 1912 ஆம் ஆண்டில் பிரித்தானிய ஆட்சிக்காலத்தில் நிறுவப்பட்டது. இந்நிறுவனம் அப்போதைய பிரித்தானிய அரசாங்கத்தின் வேளாண் துறையின் நிதியுதவியுடன், சென்னை மாகாணத்தின் கீழ் கரும்பு ஆராய்ச்சி மையமாக நிறுவப்பட்டது. 1932 இல், ஒரு புதிய மையமானது கர்னலில் வேளாண் ஆராய்ச்சிக் கழகத்தின் நிதியுதவியுடன் துவக்கப்பட்டது. 1962 ஆம் ஆண்டு கண்ணூரில், கரும்புக்கான ஒரு புதிய ஆராய்ச்சி மையமானது உலகளாவிய கரும்பு வித்து சேகரிப்புக்காக நிறுவப்பட்டது இடம் பெற்றது. 1969 இல் இந்த நிறுவனம் இந்திய வேளாண் ஆராய்ச்சிக் குழுமத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 1999 இல், பாலக்காடு, அகாலியில் ஒரு புதிய ஆராய்ச்சி மையமாக செயல்படத் துவங்கியது.
இந்தியாவின் கரும்பு சாகுபடி பரப்பளவில் 90% அதிகமாக பயிரிடப்படும் கரும்புவகைகள் இந்நிறுவனத்தால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது ஆகும். இந்த நிறுவனம் கரும்புகளின் மிதவெப்ப வகையை மேம்படுத்த முதல் முயற்சியில் கலப்பின ஒட்டுரகக் கரும்பு ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டது. 1918 இல் ஆற்றோரம் வளர்ந்து நிற்கும் நாணல்களையும், நாட்டுக் கரும்பையும் கலப்பினமாகக்கொண்டு கோ 205 என்ற பெயரில் ஓர் ஒட்டுரகக் கரும்பை உருவாக்கினார்கள் இது கரும்பு மகசூலில் 50 விழுக்காட்டை அதிகரித்தது. இந்த புதிய கரும்பு வகைகள் கியூபா மற்றும் அமெரிக்காவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன.