polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஆல்ட்மன் இளமைப் பருவத்தில், அவர்களது குடும்பத்தின் நிதி போதுமானதாக இருந்ததால் இவரால் கல்லூரிக் கல்வியைத் தொடர முடிந்தது. மாசசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்பக் கழகத்தில் இயற்பியல் பிரிவில் பட்டம் பெற அமெரிக்கா சென்றார். எம்ஐடியில் இருந்தபோது, அவர் ஐஸ் ஹாக்கி அணியில் உறுப்பினராக இருந்தார். 1960 இல் எம்ஐடியிலிருந்து இளங்கலை பட்டம் பெற்ற பிறகு, கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்பியல் பிரிவில் சேர்ந்தார். அங்கு 18 மாதங்கள் கல்வி கற்றார். தனிப்பட்ட கவலைகள் மற்றும் தொடக்க பட்டதாரி மாணவர்கள் ஆய்வகப் பணிகளில் பங்கேற்க வாய்ப்பு இல்லாததால், அவர் பட்டப்படிப்பை முடிக்காமல் வெளியேறினார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் கொலராடோ பல்கலைக்கழக மருத்துவ மையத்தில் உயிர் இயற்பியலில் பட்டதாரி மாணவராக சேர்ந்தார்.
சிட்னி ஆல்ட்மன் ஒரு கனேடிய மற்றும் அமெரிக்க மூலக்கூறு உயிரியலாளர் ஆவார். இவர் யேல் பல்கலைக்கழகத்தில் மூலக்கூறு, செல்லுலார் மற்றும் மேம்பாட்டு உயிரியல் மற்றும் வேதியியல் ஆகிய துறைகளின் பேராசிரியராக உள்ளார். இரைபோ கருவமிலத்தின் வினையூக்க பண்புகள் குறித்த இவர்களின் பணிக்காக 1989 ஆம் ஆண்டில் அவர் வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசை தாமஸ் ஆர். செக் எனவருடன் இணைந்து விருதினைப் பெற்றுக் கொண்டார்.
ஆல்ட்மன் 1972 இல் ஆன் எம். கோர்னரை திருமணம் செய்து கொண்டார். இவர்களுக்கு டேனியல் மற்றும் லியா என்ற இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர். 1958 இல் எம்ஐடியில் கலந்து கொள்ள மாண்ட்ரீலில் இருந்து புறப்பட்டதிலிருந்து இவர் பெரும்பான்மையாக அமெரிக்காவில் வாழ்ந்து வந்தார். ஆல்ட்மன் 1984 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்கக் குடியுரிமை பெற்றார். கனேடிய குடிமகனாகவும் இரட்டை குடியுரிமையை பெற்றுள்ளார்.
யுனிவர்சல் ஹெல்த் கேர் மூன்று திட்டங்கள் மூலம் வழங்கப்படுகிறது: அரசு ஊழியர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பங்களுக்கான பொது நல் சேவை அமைப்பு, தனியார் ஊழியர்களுக்கான சமூக பாதுகாப்பு மற்றும் 2002 ஆம் ஆண்டில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட உலகளாவிய பாதுகாப்பு திட்டம் ஆகியன. இது மற்ற அனைத்து தாய் நாட்டினருக்கும் கோட்பாட்டளவில் கிடைக்கிறது. சில தனியார் மருத்துவமனைகள் இத்திட்டங்களில் பங்கேற்பாளர்கள், ஆனால் பெரும்பாலானவை நோயாளிகளின் சுய கட்டணம் மற்றும் தனியார் காப்பீட்டால் நிதியளிக்கப்படுகின்றன. உலக வங்கியின் கூற்றுப்படி, தாய்லாந்தின் சுகாதாரத் திட்டங்களின் கீழ், மக்கள் தொகையில் 99.5 சதவீதம் பேர் சுகாதாரப் பாதுகாப்பைக் கொண்டுள்ளனர்.
தாய்லாந்தில் வெவ்வேறு மாகாணங்கள் பிராந்தியத்தின் அடிப்படையில் வெவ்வேறு சுகாதார மாவட்டங்களாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளன. அந்த மாகாணங்களில் வாழும் சுமார் 3-6 மில்லியன் மக்களுக்கு ஒவ்வொரு சுகாதார மாவட்டமும் பொறுப்பு. அந்த பிராந்தியத்தில் உள்ள குடிமக்களுக்கு சிறந்த தரமான மருத்துவ சேவைகளை வழங்குவதையும், அந்த மாவட்டத்திற்குள் பராமரிப்பு திறனில் பற்றாக்குறை இருந்தால் நோயாளிகளை மற்ற மருத்துவமனைகளுக்கு மாற்றுவதில் செயல்திறனை அதிகரிப்பதையும் இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆகஸ்ட் 2017 நிலவரப்படி தாய்லாந்தில் சுகாதார மாவட்டங்கள் 12 வகைகளாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுள்ளன :
சுகாதார நிதியுதவியின் பெரும்பகுதி பொது வருவாயிலிருந்து வருகிறது, மக்கள்தொகை அடிப்படையில் ஆண்டுதோறும் முதன்மை பராமரிப்புக்காக ஒப்பந்த அலகுகளுக்கு நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது. உலக சுகாதார அமைப்பின் கூற்றுப்படி, 2004 ஆம் ஆண்டில் தாய்லாந்தின் சுகாதாரப் பாதுகாப்பு செலவினங்களில் 65 சதவீதம் அரசாங்கத்திடமிருந்தும், 35 சதவீதம் தனியார் மூலங்களிலிருந்தும் வந்தது. ஆரோக்கியத்திற்கான ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த அளவிலான செலவினங்களுடன் தாய்லாந்து உலகளாவிய பாதுகாப்பை அடைந்தது, ஆனால் இது குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை எதிர்கொள்கிறது: உயரும் செலவுகள், ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் வளங்களின் நகல் போன்றவை.
தாய்லாந்தில் சுகாதாரப் பாதுகாப்பு பொது சுகாதார அமைச்சகம் மற்றும் பல அரசு சாரா தொண்டு நிறுவனங்களுடன் மேற்பார்வையிடப்படுகிறது. தாய்லாந்தின் பொது மருத்துவமனைகளின் வலைப்பின்னல் மூன்று தாய் திட்டங்கள் மூலம் அனைத்து தாய்லாந்து நாட்டினருக்கும் உலகளாவிய சுகாதார சேவையை வழங்குகிறது. தனியார் மருத்துவமனைகள் இந்த அமைப்பை பூர்த்தி செய்ய உதவுகின்றன, குறிப்பாக பாங்காக் மற்றும் பெரிய நகர்ப்புறங்களில், தாய்லாந்து உலகின் முன்னணி மருத்துவ சுற்றுலா தலங்களில் ஒன்றாகும். இருப்பினும், கிராமப்புறங்களில் மருத்துவ வசதிக்கான அணுகல் நகரங்களில் இன்னும் பின்தங்கியிருக்கிறது.
சீர்திருத்தங்கள் நல்ல விமர்சனங்களைப் பெற்றிருந்தாலும், அவை ஏழை தாய் மக்களுடன், குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் பிரபலமாக இருப்பதை நிரூபித்துள்ளன, மேலும் 2006 இராணுவ ஆட்சி மாற்றத்திற்குப் பின்னர் அரசாங்கத்தின் மாற்றத்திலிருந்து அவை தப்பித்தன. பின்னர், பொது சுகாதார அமைச்சர், மோங்க்கோல் நா சாங்ஹ்லா, 30 பாட் இணை கட்டணத்தை ரத்து செய்து, திட்டத்தை இலவசமாக்கினார்.
தாய்லாந்தில் உள்ள பெரும்பாலான மருத்துவமனைகள் பொது சுகாதார அமைச்சகத்தால் இயக்கப்படுகின்றன. தனியார் மருத்துவமனைகள் மருத்துவ பதிவு பிரிவால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. மற்ற அரசு பிரிவுகளும் பொது அமைப்புகளும் இராணுவம், பல்கலைக்கழகங்கள், உள்ளூர் அரசாங்கங்கள் மற்றும் செஞ்சிலுவை சங்கம் உள்ளிட்ட மருத்துவமனைகளை இயக்குகின்றன.
இந்த நகரம் வெப்பமண்டல காலநிலையை கொண்டுள்ளது. பாபட்லாவின் சராசரி ஆண்டு வெப்பநிலை 28.4 ஆகும். வங்காள விரிகுடா கடற்கரைக்கு அருகாமையில் இருப்பதால் வெப்பமான கோடை மற்றும் குளிர்ந்த குளிர்கால காலநிலையை அனுபவிக்கின்றது. மேலும் இந்த நகரம் தென்மேற்கு பருவமழை மற்றும் வடகிழக்கு பருவமழை இரண்டையும் பெறுகிறது. ஆண்டுக்கு சுமார் 854 மில்லிமீற்றர் மழை வீழ்ச்சியைப் பெறுகின்றது. அக்டோபர் மாதத்தில் அதிக மழைவீழ்ச்சி பதிவு செய்யப்படுகின்றது. இம் மாதத்தில் அதிகபட்சமாக 197 மில்லிமீற்றர் மழை பெய்யும். கிழக்கு கடற்கரையில் ஏற்படும் சூறாவளி புயல்களால் இந்த நகரம் மிகவும் பாதிக்கப்படுகிறது.
மீன்வளர்ப்பு மற்றும் விவசாயம் ஆகியவை நகரத்தின் கடலோரப் பகுதிகளின் முக்கிய தொழில்கள் ஆகும். நீர் வேளாண்மையில் மீன்வளர்ப்பும், விவசாயத்தில் நெற்பயிர்ச் செய்கையும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. கே.ஜி.என் வடிநில நீட்டிப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் பாபட்லாவில் கெய்ர்ன் இந்தியா எண்ணெய் துளையிடல் நடத்தியது. ஆந்திர மாநில சுற்றுலா மேம்பாட்டுக் கழகத்தால் இயக்கப்படும் நகரத்திற்கு அருகில் சூர்யலங்கா கடற்கரை இருப்பதால் வருவாய் ஈட்டுவதில் சுற்றுலாவும் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.
இந்த நகரம் முன்பு பவப்பட்டனம் , பவபுரி , பவப்பட்டி மற்றும் பவப்பட்டா என்று அழைக்கப்பட்டது. நகரத்தில் அமைந்துள்ள பவானாராயண கோயிலிலிருந்து இந்த பெயர்கள் பெறப்பட்டன. பின்பு இந்த நகரம் பாபட்லா என்று அழைக்கப்பட்டது.
பாபட்லா என்பது இந்திய மாநிலமான ஆந்திராவின் குண்டூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் ஆகும். இது நகராட்சியால் நிர்வகிக்கப்படுகின்றது. இந்த நகரம் தெனாலி வருவாய் பிரிவின் பாபட்லா மண்டலத்தின் மண்டல தலைமையகம் ஆகும்.
அவரது தந்தை இவரது ஒரு வயதிற்கு முன்பே இறந்து போனார். பின்னர் அவரது தாயும் இரண்டு சகோதரிகளும் அவரது 4 வயதிற்குள் இறந்து போனார்கள். லாகூரின் இக்ராவில் வசித்து வந்த அவரது தாயின் தங்கை அவரை வளர்த்து வந்தார். உள்ளூர் டி.ஏ.வி பள்ளியில் கல்வி கற்ற அவர், சிறு வயதிலிருந்தே ஒரு சிறந்த மாணவராக இருந்தார். அவரது கல்வி முயற்சிகளில், அவர் பஞ்சாபில் முதல் மூன்று இடங்களை பிடித்தார். ஆனால் பணம் இல்லாததால் தனது படிப்பை நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. லாகூரில் உள்ள ஒரு ஓமியோபதி மருந்து கடையில் விற்பனைச் சிறுவனாக பணியில் சேர்ந்தார். பின்னர், புதுதில்லியில் இந்திய அரசாங்கத்தின் கீழ் பிரிவு எழுத்தராகவும், பின்னர் புதுதில்லியில் உள்ள கால்சா பள்ளியில் உதவி நூலகராகவும் ஒருசில பணிகளை மேற்கொண்டார்.
ஹர்பஜன் சிங் இவர் ஒரு பஞ்சாபி கவிஞரும், விமர்சகரும், கலாச்சார வர்ணனையாளரும் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளருமாவார். அமிர்தா பிரிதமுடன், பஞ்சாபி கவிதை எழுதும் பாணியில் புரட்சியை ஏற்படுத்திய பெருமையும் ஹர்பஜனுக்கு உண்டு. இவர் இரெஜிஸ்தான் விச் லகார்காரா உட்பட 19 கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டுள்ளார். 19 இலக்கிய வரலாற்றின் படைப்புகள் மற்றும் அரிசுடாட்டில், சாபக்கிளீசு, இரவீந்திரநாத் தாகூர் மற்றும் இருக்கு வேதத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை உட்பட 14 இலக்கியங்களை மொழிபெயர்த்துள்ளார்.
இந்தி மொழியாசிரியர் மற்றும் பின்னர் பஞ்சாபி மொழியாசிராக மாறுவதற்கு முன்பு ஆங்கில ஆசிரியராக தனது கல்வி வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். தில்லி பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராக பணி புரிந்த இவர் 1984 இல் ஓய்வு பெறும் வரை பணியாற்றினார். இந்திய தொழில்நுட்ப நிறுவனம், குரு நானக் தேவ் பல்கலைக்கழகம், பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம், சம்மு பல்கலைக்கழகம் மற்றும் குவகாத்தி பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட பல மதிப்புமிக்க பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களில் அவர் சென்று சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தினார்.
அவர் உஸ்தாத் ரெஹாம் தின், லாலா சூரஜ் பன், டாக்டர் மோகன் சிங் திவானா மற்றும் டாக்டர் நாகேந்திரா ஆகியோரை தனது படிக்கும் காலங்கள் முழுவதிலும் மிகவும் விரும்பும் ஆசிரியர்கள் என்று பாராட்டினார். குரு நானக் தேவ், குரு அர்ஜன் தேவ், சா உசைன், வாரிஸ் சா, புல்லே சா, மிர் தாக்கி மிர், லோர்கா, இரவீந்திரநாத் தாகூர், நூன் மீம் ரசீத் மற்றும் புரான் சிங் ஆகியோர் அவர் மிகவும் பாராட்டிய மற்றும் மதிப்பிடப்பட்ட கவிஞர்கள் ஆவார்கள்.
ஹர்பஜன் சிங் 1920 ஆகஸ்ட் 18 அன்று அசாமில் உள்ள இலாம்திங்கில் கங்கா தே மற்றும் கந்தா சிங் ஆகியோருக்கு பிறந்தார்.அவரது தந்தை காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர். குடும்பம் லாகூருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது, அங்கு அவர்கள் காவல்மாண்டியில் இரண்டு வீடுகளை வாங்கினர்.
சிங் கல்லூரிக்குச் செல்லாமல் உயர் கல்வியை முடித்துள்ளார். தில்லி பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலம் மற்றும் இந்தி இலக்கியத்தில் இரண்டு பட்டங்களைப் பெற்றுள்ளார். அவரது பி.எச்.டி. ஆய்வறிக்கை குர்முகி எழுத்தில் இந்தி இலக்கியம் பற்றி விவாதித்தது.
நவீன இந்திய மொழிகள் துறையில் சேர அவர் அழைக்கப்பட்டார். பேராசிரியர் பிரிதம் சிங் உள்ளிட்ட மானுடவியலாளர்கள் மற்றும் மொழியியலாளர்கள் குழு, சிங் இறக்கும் வரை பெரிதும் ஆதரித்தனர்.
நார்பெர்ட் எலியாஸ் ஒரு ஜெர்மன் சமூகவியலாளர் ஆவார். பின்னர் இவர் பிரித்தானிய குடிமகனாக ஆனார். அவர் நாகரிகமயமாக்கல்/நாகரிகமய நீக்கல் செயல்முறைகளின் கோட்பாட்டிற்காக நன்கு பிரபலமானவர் ஆவார்.
ஒரு கல்வி அமைச்சராக , சி. எச். மதச்சார்பற்ற கல்வியில் மாப்பிலா சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு பாடுபட்டார். ஆனால் அதேசமயம், அரபு கல்லூரிகளில் உயர் தரத்தை ஆதரித்தார். கோழிக்கோடு பல்கலைக்கழகம் அவரை கௌரவிக்கும் விதமாக "சி. எச் இருக்கை" என்பதை நிறுவியது. . கேரளாவின் பல்வேறு சமூக மற்றும் மத குழுக்களிடையே சி. எச் ஒரு நல்லிணக்கத் தலைவராகச் செயல்பட்டார். 1955 இல் இந்திய ஒன்றிய முஸ்லீம் லீக்கை பகிரங்கமாக விமர்சித்தபோது இந்தியப் பிரதம மந்திரி ஜவகர்லால் நேருவுக்கு "தகுந்த" பதிலளித்ததற்காக சி. எச். நினைவு படுத்தப்படுகிறார்.
இவர் 1979 அக்டோபர் 12 முதல் திசம்பர் 1, வரை கேரளாவின் எட்டாவது முதலமைச்சராக பணியாற்றியவர். இந்திய ஒன்றிய முஸ்லீம் லீக்கின் நீண்டகால செயலாளராக இருந்த அவர் கேரள முதல்வராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரே முஸ்லீம் ஆவார். கேரளாவின் கல்வி அமைச்சராக இருந்த காலங்களில், வடக்கு கேரளாவில் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் கல்வி முன்னேற்றத்திற்காக பாடுபட்டார். அவர் உள்துறை அமைச்சராகவும் , கேரளாவின் துணை முதல்வராகவும் ஆண்டு காலத்தில் பணியாற்றினார்
அவர் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் மற்றும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆட்சியில் பல முதல்வர்களின் ( ஈ.எம்.எஸ். நம்பூதிர்பாடு, செ அச்சுத மேனன், கருணாகரன், ஏ. கே. அந்தோனி , மற்றும் பி.கே. வாசுதேவன் நாயர் ) கீழும் பணியாற்றினார். கேரள பல்கலைக்கழக செனட் சபை உறுப்பினராக இருந்த அவர், கோழிக்கோடு, தேசிய தொழில்நுட்ப நிறுவனத்தின்,ஆட்சிக் குழுவின் தலைவராகவும் பணியாற்றினார்.
அவர் 1945 இல் லியாகத் அலிகானை கோழிக்கோடு வந்திருந்தபோது காப்பாற்றி அவருக்கு உதவினார். 1946 ல் முஸ்லீம் லீக்கின் அதிகாரப்பூர்வ சந்திரிக்கா என்ற செய்தித்தாளில் சி.எச் பணியில் சேர்ந்தார். இடைநிலைக் கல்வி மட்டுமே கொண்டிருந்தாலும், சி. எச். துணை ஆசிரியர் பணியிலிருந்து சந்திரிகாவின் ஆசிரியர் பணி வரை 1949 வரை பணியாற்றினார்.
சி. எச். முகமது கோயா , சி. எச். எனவும் அழைக்கப்படுகிறார் , இவரது முழுப்பெயர் செரியன் கந்தி முஹம்மது கோயா என்பதாகும். இவர் ஒரு இந்திய அரசியல்வாதி மற்றும் பத்திரிகையாளர் ஆவார்.
1957 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற முதலாவது சட்டமன்றத் தேர்தலில் கேரள சட்டமன்றத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் அப்போது கேரள அமைச்சரவையின் பல முக்கிய பதவிகளை வகித்தார் (கல்வி அமைச்சர், துணை முதலமைச்சர், உள்துறை அமைச்சர் மற்றும் நிதி அமைச்சர்).
சி. எச் ஒரு "தீவிரமான ஒரு சொற்பொழிவாளர்" என்று அனைவராலும் அறியப்பட்டார், மேலும் அறிஞர் ஆர். இ. மில்லரால் "மாப்பில்லா சமூகத்தின் அடிமட்ட நட்சத்திரம்" என்றும் கேரளாவில் "முஸ்லீம் இளைஞர்களின் நாயகன்" என்றும் வர்ணிக்கப்பட்டார்.
அவர் கோழிக்கோடு உயர்நிலைப்பள்ளியிலும் தொடர்ந்து கோழிக்கோடு சமோரியன் கல்லூரியில் பயின்றார். சமோரியன் கல்லூரியில் மாணவராக இருந்தபோது முஸ்லிம் மாணவர் கூட்டமைப்பை நிறுவினார்.
செரியன் கண்டி முஹம்மது கோயா எனும் சி. எச். கோயா 1927 ஆம் ஆண்டு வடக்கு கேரளாவில் உள்ள அதோலியில் பயம்புனத்தில் அலி மற்றும் மரியம்மா ஆகியோருக்கு மகனாகப் பிறந்தார்.
தி. வினயச்சந்திரன் ஒரு இந்திய மலையாளக் கவிஞர் ஆவார். இவர், மலையாள கவிதைகளில் நவீன பாணியிலான உரைநடை கவிஞர்களில் ஒருவராக இருந்தார். கொல்லம் மாவட்டத்தின் மேற்கு கல்லடாவில் பிறந்த இவர், முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பல்வேறு கல்லூரிகளில் மலையாள மொழி பேராசிரியராக பணியாற்றியுள்ளார். கல்லடாவிலும் அதைச் சுற்றியுள்ள பள்ளிகளிலும் தனது ஆரம்பக் கல்வியைப் பெற்றார். பட்டம்பி அரசு சமஸ்கிருதக் கல்லூரியில் மலையாள இலக்கியத்தில் முதுகலைப் படிப்பை முடித்த இவர், கல்லூரி கல்வி சேவையில் சொற்பொழிவாளராக நுழைந்து கேரளா முழுவதும் உள்ள பல்வேறு அரசு கல்லூரிகளில் பணியாற்றினார். 1991 இல் கோட்டயம் மகாத்மா காந்தி பல்கலைக்கழகத்தின் ஆசிரியப் பணியில் சேர்ந்தார். 2006 ஆம் ஆண்டில் பல்கலைக்கழக பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார்.
வினயச்சந்திரன் தனது சொந்த ஊரான கொல்லத்தின் கடலோர இயற்கை காட்சிகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, கவிதை உலகில் நுழைந்தார். மலையாள இலக்கியம், நவீனத்துவத்தின் சகாப்தத்தில் நுழையும் போது அவர் எழுதத் தொடங்கினார். ஆனால் இவரது படைப்புகள் பாரம்பரியம் மற்றும் நவீனத்துவத்தின் இணைவுக்காக, வாசகருக்கு ஆழ்ந்த உணர்ச்சிகளையும், உள் சுயத்தை ஆதிக்கம் செலுத்தும் அனுபவங்களையும் சக்திவாய்ந்த முறையில் தெரிவிப்பதற்கான ஒரு ஊடகமாக விளங்கின. கருப்பொருள்கள் மற்றும் கதை நுட்பங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் இவர் நவீன பாதையை கையாண்டாலும், இவரது கவிதைகள் அவற்றின் நாட்டுப்புறத் தொடர்பு மற்றும் இசைத் தரத்திற்கு பெயர் பெற்றவையாக இருந்தன. இயற்கை அவரது கவிதைகளின் மையக் கருப்பொருளாக இருந்தது. காடுகள், ஏரிகள் மற்றும் இயற்கையின் மீது அவருக்கு நீடித்த அன்பு இருந்தது.
வினயச்சந்திரன் மே 13, 1946 அன்று கொல்லம் மாவட்டத்தில் பதின்ஞரே கல்லடாவில் பிறந்தார். இவர், இயற்பியல் பட்டதாரி, கவிஞர் மற்றும் மலையாள இலக்கியத்தில் முதல் தரவரிசை பெற்று முதுகலை பட்டம் பெற்ற்றுள்ளார். இவர் மலையாள இலக்கியங்களை கற்பிக்கும் ஆசிரியராக, மாநிலம் முழுவதும் உள்ள பல்வேறு அரசு கல்லூரிகளிலும், கோட்டயத்தில் உள்ள மகாத்மா காந்தி பல்கலைக்கழகத்திலும் பணிபுரிந்தார். இவர் 2004 இல் ஓய்வு பெற்றிருந்தாலும், இவர் வருகை தரும் ஆசிரியராக ஒவ்வொரு வருடமும் பல்கலைக்கழகத்தில் தொடர்ந்து பணியாற்றினார்.
வினயச்சந்திரன் சில மாதங்களாக பல்வேறு நோய்களால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தை அறிந்த இவரது நண்பர்கள், அவரது இல்லத்தில் பலவீனமான நிலையில் கண்டனர். அவர்களிடம், தனது சுவாசக் கோளாறு பற்றியும் அதனால் ஏற்பட்ட உடல் சங்கடங்கள் குறித்தும் பேசினார். இதையடுத்து இவரது நண்பர்களால் இவர் இறப்பதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டார். வினயச்சந்திரன், பிப்ரவரி 11, 2013 அன்று தனது 66 வயதில் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் காலமானார். இவர் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை.
இவரது நன்கு அறியப்பட்ட படைப்புகளில், நரகம் ஓரு பிரேமகதாயெழுத்துன்னு, வீட்டிலேக்குல வழி, சம்சதா கேரளம் பிஒ", மற்றும் "திசா சூச்சி" போன்றவை இவருக்கு பரந்த அளவில் பாராட்டுதல்களை கொண்டு வந்தது. மேலும், மலையாளத்தில் உரைநடை கவிதையின் ஒரு முன்னோடியாக இவரது நிலையை உறுதிப்படுத்தியது எனலாம். 1992 ஆம் ஆண்டில் கேரள சாகித்ய அகாதமி விருது, சங்கம்புழா விருது, பந்தலம் கேரள வர்மா கவிதா விருது , ஆசான் சமாரக கவிதா புரஸ்காரம் போன்ற பல விருதுகளையும் வினயச்சந்திரன் பெற்றுள்ளார்.
அம்லோடிபின் உயர் இரத்த அழுத்தம் மற்றும் குருதி ஊட்டக்குறை இதய நோய் உள்ள நபர்களில் உடல் மற்றும் மனவெழுச்சி சார்ந்த மார்பு நெரிப்பு அல்லது இதய செயலிழப்பு இல்லாத குழலிசிவு நெரிப்பு ஆகியவை தொடர்பான சிகிச்சைகளில் பயன்படுகிறது. உயர் இரத்த அழுத்தம் அல்லது குருதி ஊட்டக்குறை இதய நோயை நிர்வகிப்பதற்கான ஒற்றை சிகிச்சை அல்லது கூட்டு சிகிச்சையாக இதைப் பயன்படுத்தலாம். அம்லோடிபினை பெரியவர்கள் மற்றும் 6–17 வயதுடைய குழந்தைகளுக்கு வழங்கலாம். அம்லோடிபின் உள்ளிட்ட கால்சியவழித் தடுப்பான்கள் மற்ற வகை இரத்த அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் மருந்துகளை விட பக்கவாதத்திற்கு எதிராக அதிக பாதுகாப்பை வழங்கக்கூடும்.
பொதுவான பக்க விளைவுகளில் வீக்கம், சோர்வு, வயிற்று வலி மற்றும் குமட்டல் ஆகியவை அடங்கும். கடுமையான பக்க விளைவுகளில் குறைந்த இரத்த அழுத்தம் அல்லது மாரடைப்பு இருக்கலாம். கர்ப்ப காலத்தில் பயன்பாடு பாதுகாப்பானதா அல்லது தாய்ப்பாலூட்டலின் போது கொடுப்பது பாதுகாப்பானதா என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லை. கல்லீரல் பிரச்சினைகள் உள்ளவர்கள் மற்றும் வயதான நகர்களில் பயன்படுத்தப்படும்போது, அளவைக் குறைக்க வேண்டும். இரத்த நாள விரிவூக்க செயல்பாட்டின் மூலம் அம்லோடிபின் பகுதியளவு செயல்படுகிறது. இது டைஹைட்ரோபிரிடின் வகையின் நீண்ட காலமாக செயல்படும் கால்சியம் கால்வாய் தடுப்பான் ஆகும்.
அம்லோடிபின், நோர்வாஸ்க் என்ற வணிகப்பெயரில் விற்கப்படுகிற இது உயர் இரத்த அழுத்தம் மற்றும் குருதி ஊட்டக்குறை இதய நோய்க்கு சிகிச்சையளிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு மருந்து ஆகும். இதய செயலிழப்பிற்கு பொதுவாக பரிந்துரைக்கப்படவில்லை என்றாலும், உயர் இரத்த அழுத்தம் அல்லது இதயம் தொடர்பான மார்பு வலிக்கு சிகிச்சையளிக்க பிற மருந்துகள் போதுமானதாக இல்லாவிட்டால் அம்லோடிபின் பயன்படுத்தப்படலாம். இது வாய் வழியாக உட்கொள்ளப்பட்டு குறைந்தது ஒரு நாளுக்கு நீடிக்கும் விளைவைக் கொண்டுள்ளது.
அம்லோடிபின் 1982 ஆம் ஆண்டில் காப்புரிமை பெறப்பட்டது மற்றும் 1990 ஆம் ஆண்டில் மருத்துவ பயன்பாட்டிற்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது. உலக சுகாதார அமைப்பானது அவசியமான மிகவும் பயனுள்ள மற்றும் பாதுகாப்பான மருந்துகளை பட்டியலிடுகிறது. உலக சுகாதார அமைப்பின் அத்தியாவசிய மருந்துகளின் அத்தகைய பட்டியலில் உள்ளது. இது பொதுவான மருந்தாக கிடைக்கிறது.
விஷ்ணு பிரபாகர் 1912 இல், ஜூன் 21 அன்று உத்தரபிரதேசத்தின் முசாபர்நகர் மாவட்டத்தின் மீரன்பூர் கிராமத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தை துர்கா பிரசாத் ஒரு தீவீரமான மதப்பற்று உடைய நபராக இருந்தார். அதனால், அவர் நவீன காலத்திற்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொள்ளாதவராக இருந்தார். பாரம்பரிய இந்து குடும்பங்களின் 'பர்தா பிரதாவை' நிராகரிக்கத் துணிந்த குடும்பத்தின் முதல் நன்கு படித்த பெண்மணியாக அவரது தாயார் மகாதேவி இருந்தார். பிரபாகர் தனது ஆரம்பக் கல்வியை முடித்து பன்னிரண்டு வயது வரை மீராபூரில் தங்கியிருந்தார். அவரது தாயார் அவரை ஹரியானா மாநிலத்தில் அமைந்துள்ள ஹிசாரில் உள்ள தனது தாய்மாமன் வீட்டுக்கு அனுப்பினார். அங்கு அவர் 1929இல், தனது பதினாறாவது வயதில் மெட்ரிகுலேஷன் படிப்பை முடித்தார்.
அவர் தனது படைப்புகளுடன் இலக்கியத்தில் ஆர்வத்தைத் தொடர்ந்தார். ஹிசாரில் உள்ள ஒரு நாடக நிறுவனத்திலும் சேர்ந்தார். இவரது இலக்கிய வாழ்க்கை 1931 ஆம் ஆண்டில் இந்தி மிலாப்பில் அவரது முதல் கதை தீபாவளி வெளியீட்டில் தொடங்கியது. அவர் 1939 இல் தனது முதல் நாடகமான ஹத்யா கே பாட் எழுதினார். இறுதியில் அவர் ஒரு முழுநேர எழுத்தாளராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். அவர் தனது தாய் மாமாவின் குடும்பத்துடன் இருபத்தேழு வயது வரை தங்கியிருந்தார். அவர் சுசிலா பிரபாகரை 1938 இல் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவரது மனைவி, 1980 இல் இறக்கும் வரை அவரது இலக்கியத்திற்கு ஒரு உத்வேக ஆதாரமாக இருந்தார்.
அவர் உயர் கல்வியைத் தொடர விரும்பினார், ஆனால் மீராபூரில் உள்ள அவரது குடும்பத்தின் நிதி நிலைமை காரணமாக, அவர் ஒரு வேலையைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டியிருந்தது. தனது மாமாவின் முயற்சியின் மூலம் அவர் அரசாங்க வேலையில் சேர்ந்தார். அது நான்காம் வகுப்பு வேலையாக இருந்தது. மேலும், அவரது ஊதியமாக மாதத்திற்கு பதினெட்டு ரூபாய் மட்டும் கிடைத்தது. அவர் தனது பணியுடன் இணைந்து கல்வியையும் கற்றார். அவர், இந்திமொழியில் பிரபாகர் மற்றும் இந்தி பூசனா பட்டம் பெற்றார். சமஸ்கிருதம் மொழியில் பிரக்யா பட்டமும், ஆங்கிலத்தில் இளங்கலை பட்டமும் பெற்றார்.
விஷ்ணு பிரபாகர் தனது 96 வயதில், ஏப்ரல் 11, 2009 அன்று புதுதில்லியில் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்தார். அவர் இதய பிரச்சினை மற்றும் சிறுநீர் பாதை நோயால் பாதிக்கப்பட்டார். அவரது மனைவி சுசீலா பிரபாகர் 1980 இல் இறந்தார். பிரபாகருக்கு இரண்டு மகன்கள் மற்றும் இரண்டு மகள்கள் உள்ளனர். அவரது மகன்களான அதுல் பிரபாகர் மற்றும் அமித் பிரபாகர் ஆகியோர் தங்கள் தந்தையின் கடைசி விருப்பப்படி அவரது உடலை புதுதில்லியின் அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் நிறுவனத்திற்கு நன்கொடையாக வழங்க முடிவு செய்தனர்.
இந்திய சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, நாடக இயக்குநராக, 1955 செப்டம்பர் முதல் 1957 மார்ச் வரை, புது தில்லியின் அகில இந்திய வானொலியின் ஆகாஷ்வானியில் பணியாற்றினார். 2005 ஆம் ஆண்டில் ராஷ்டிரபதி பவனில் முறைகேட்டை எதிர்கொள்ள நேரிட்டதாகக் கூறி தனது பத்ம பூஷண் விருதைத் திருப்பித் தருவதாக அச்சுறுத்தியபோது அவர் செய்தி வெளியிட்டார்.
விஷ்ணு பிரபாகர் ஒரு இந்தி எழுத்தாளர் ஆவார். அவர் பல சிறுகதைகள், புதினங்கள், நாடகங்கள் மற்றும் பயணக் குறிப்புகள் ஆகியவற்றை எழுதியுள்ளார். பிரபாகரின் படைப்புகளில் தேசபக்தி, தேசியவாதம் மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்தின் செய்திகள் உள்ளன.
கான் இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேசத்தின் பரேலி மாவட்டத்தில் அன்லா நகரத்தில் உள்ள ஒரு முஸ்லீம் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தை அபு முகமது கான் ஒரு காவல் அதிகாரியாக பணிபுரிந்து வந்தார். இவர்கள் குடும்பம் உத்தரபிரதேசத்தின் புலந்த்சகர் மாவட்டத்தில் உள்ள சௌந்தேரா கிராமத்தைச் சேர்ந்தது. அவரது குழந்தை பருவத்தில், கான் ஒரு விளையாட்டு வீரராக இருக்க விரும்பினார். ஆனால் அவரது தந்தை அவர் காவல் துறையில் சேர விரும்பினார். அப்போதுதான் அவர் வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். பின்னர், சிறந்த உருது விமர்சகரும் கவிஞருமான கலீல்-உர்-ரகுமான் ஆஸ்மி என்பவரால் வழிநடத்தப்பட்டார். வாழ்க்கைக்கு சம்பாதிக்க, அலிகார் முஸ்லீம் பல்கலைக்கழகத்தில் உருது புனைகதைகளை கற்பிப்பத்தில் ஈடுபடத் தொடங்கினார். பின்னர் அவர் படித்து முனைவர் பட்டம் பெற்றார். தனது ஆரம்பக் கல்வியை புலந்த்சரில் பெற்ற பின்னர் அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்திலும் படித்தார்.
இவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு இஸ்ம்-இ- அஸாம் 1965 இல் வெளியிடப்பட்டது, இரண்டாவது தொகுப்பு, சத்வன் தார் 1969 இல் வெளிவந்தது, மூன்றாவது தொகுப்பு கிசிர் கே மௌசம் 1978 இல் வெளியிடப்பட்டது. அவரது மிகவும் புகழ்பெற்ற படைப்பான குவாப் கே தார் பந்த் கைன் 1987 இல் வெளிவந்தது. இது அவருக்கு அந்த ஆண்டு உருது மொழியில் சாகித்ய அகாடமி விருதையும் பெற்றுத் தந்தது. மேலும், அவர் தனது கவிதைகளின் ஐந்து தொகுப்புகளை உருது எழுத்துக்களில் வெளியிட்டார். 2008 ஆம் ஆண்டில், பிராக் கோரக்புரி, அலி சர்தார் சாப்ரி மற்றும் குர்ரத்-உல்-ஐன் ஐதர் ஆகியோருக்கு பிறகு ஞானபீட விருதை வென்ற நான்காவது உருது எழுத்தாளர் ஆனார்.
அக்லக் முகமது கான் என்பவர் ஒரு இந்திய கல்வியாளர், மற்றும் இந்தியாவில் உருது கவிதைகளின் ஒரு முக்கிய நபராவார். இந்தி திரைப்பட பாடலாசிரியராக, முசாபர் அலி இயக்கிய கமன் மற்றும் உம்ராவ் ஜான் ஆகிய பாடல்கள் மூலம் அவர் மிகவும் பிரபலமானவர். அவர் அலிகார் முஸ்லீம் பல்கலைக்கழகத்தில் உருது துறையின் தலைவராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றார். அதன்பிறகு அவர் முசைராக்கள் அல்லது கவிதைத் தொகுப்புகளின் சேகரிப்பை நாடிச் சென்றார். மேலும் செர்-ஓ-கிக்மத் என்ற இலக்கிய இதழின் இணை ஆசிரியராகவும் பணியாற்றியுள்ளார்.
கான் அஞ்சுமான் தாராக்கி-இ-உருது என்ற உருது இலக்கிய அமைப்பில் இலக்கிய உதவியாளராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். அதன் பிறகு அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தில் உருது மொழி விரிவுரையாளராகப் பணியில் சேர்ந்தார். 1986 ஆம் ஆண்டில் பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்ட அவர் 1996 இல் உருது துறைத் தலைவராக ஓய்வு பெற்றார். செர்-ஓ-கிக்மத் என்ற இலக்கிய இதழின் இணை ஆசிரியாக பணிபுரிந்தார்.
குவாப் கா தார் பேண்ட் கை என்ற படத்திற்காக அவருக்கு உருது மொழியில் சாகித்ய அகாடமி விருது வழங்கப்பட்டது. மேலும் 2008 ஆம் ஆண்டில் அவர் மிக உயர்ந்த இலக்கிய விருதான ஞானபீட விருதை வென்ற நான்காவது உருது கவிஞராவார். நவீன உருது கவிதைகளின் மிகச்சிறந்த பிரதிநிதியாக அவர் பரவலாக ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டுள்ளார்.
சிறீ கங்காநகர் இந்திய மாநிலமான ராஜஸ்தானின் மாநிலத்தில் வடமேற்கில் அமைந்த ஸ்ரீ கங்காநகர் மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் ஆகும். இதன் எல்லைகளாக அரியானா, பஞ்சாப் மாநில எல்லைகள், இந்திய-பாக்கித்தானின் சர்வதேச எல்லை என்பன காணப்படுகின்றன. இது சிறீ கங்கநகர் மாவட்டத்தின் நிர்வாக தலைமையகம் ஆகும். இந்நகரம் மகாராஜா சிறீ கங்கா சிங் பகதூர் என்பவரின் பெயரால் பெயரிடப்பட்டது. இது "ராஜஸ்தானின் உணவுக் கூடை" என்றும் “விவசாயிகளின் நகரம்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.
சிறீ கங்காநகரின் கோடைக் கால வெப்பநிலை 50 செல்சியஸ் மற்றும் குளிர்கால வெப்பநிலை 0 செல்சியஸ் வரை குறைகிறது. சராசரி ஆண்டு மழைவீழ்ச்சி 200 மிமீ ஆகும். கோடையில் சராசரி அதிகபட்ச வெப்பநிலை 50 ஆகவும், குளிர்காலத்தில் சராசரி குறைந்தபட்ச வெப்பநிலை -2.8. ஆகவும் இருக்கும்.
கங்காநகரில் 13% வீதமானோர் 6 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். மக்கட் தொகையில் பெரும்பான்மையானவர்கள் இந்து , சமண மற்றும் சீக்கியர்கள் ஆவார்கள். பஞ்சாப் மாநிலத்திற்கு அருகாமையில் இருப்பதால் இந்த நகரம் பஞ்சாபி கலாச்சாரத்தின் செல்வாக்கைக் கொண்டுள்ளது.
1955 ஆம் ஆண்டில் புறநகர் ரயில் நிலையம் கட்டப்பட்டது. 1960 ஆம் ஆண்டு சனவரியில் உல்காசுநகர் நகராட்சி அமைக்கப்பட்டது. நகரின் முதல் நகராட்சி தலைவராக அர்ஜுன் கே. பல்லானி இருந்தார். மேலும் ஒரு நகராட்சி மன்றம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. 1965 ஆம் ஆண்டில் முதன்மைதலில் நகரசபை தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன. உல்ஹாஸ்நகரின் பிரதான குடியிருப்பாளர்கள் சிந்தி அகதிகள் ஆவார்கள். தற்சமயம் 28 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் சிந்தி வம்சாவளியைச் சேர்ந்த 389,000 பேர் இங்கு வசிக்கின்றனர். இந்நகரம் இந்தியாவின் அதிகளவில் சிந்திக்கள் வாழும் இடமாகும். 2010 ஆம் ஆண்டில் உல்காசுநகரின் சிந்தி இந்துக்களின் மக்கட் தொகை 400,000 ஆகும்.
இந்த நகரம் 13 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் 285 தொகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ரேயான் பட்டு, சாயங்கள், ஆடைகள், மின் / மின்னணு உபகரணங்கள் மற்றும் மிட்டாய் பொருட்கள் உற்பத்தி செய்வதற்கான மையமாகும். நகரத்தில் தற்போதுள்ள சாலைகள் மற்றும் வீதிகளின் மொத்த நீளம் 352 கிலோமீட்டர் ஆகும். எம்ஐடிசி மூலம் நகரத்திற்கு பாதுகாக்கப்பட்ட நீர் வழங்கல் கிடைக்கிறது. தீயணைப்பு சேவையும் இங்கு கிடைக்கின்றது. மொத்தம் 840 படுக்கைகள் கொண்ட 60 தனியார் மருத்துவமனைகளும், 3 356 படுக்கைகளைக் கொண்ட 3 அரசு மருத்துவமனைகளும், 255 மருந்தகங்களும் நகர மக்களின் சுகாதார தேவைகளை பூர்த்தி செய்கின்றன.
உல்ஹாஸ்நகரில் முரட்டு பருத்திதுணிகளை உற்பத்தி செய்யும் சிறு வணிகங்கள் நடைப்பெறுகின்றன. சில உற்பத்தியாளர்கள் உல்காசுநகரில் இருந்து உலகளவில் வன்துணியாடைகளை ஏற்றுமதி செய்கிறார்கள். இந்த நகரம் அதன் தளபாடங்கள் சந்தை, துணி சந்தை மற்றும் மின்னணு சந்தை ஆகியவற்றிற்கும் பெயர் பெற்றது. இது தவிர உல்காசு நகரில் பல்வேறு சிறிய அளவிலான உற்பத்திகளும் நடைப்பெறுகின்றன. அவை மிட்டாய், நெசவு, தளபாடங்கள், அச்சகம் போன்றவையாகும்.
இந்த நகரம் சத்ரபதி சிவாஜி தொடருந்து நிலையத்திலிருந்து 55 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது. மேலும் இது மும்பை பெருநகர பிராந்திய மேம்பாட்டு ஆணையத்தினால் நிர்வகிக்கப்படும் மும்பை பெருநகர பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாகும். இந்நகரம் 2011 ஆண்டு மக்கட் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி 5,06,098 மக்கட் தொகையைக் கொண்டிருந்தது. . இது மத்திய ரயில்வே மண்டலத்தின் மும்பை-புனே பாதையில் உள்ள ஒரு ரயில் நிலையமாகும்.