polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
கேரள அரசின் பாரம்பரிய விவகாரங்கள் துறையால் நிறுவப்பட்ட ஒரு தன்னாட்சி ஆய்வு மற்றும் பயிற்சி நிறுவனமான பாரம்பரிய ஆய்வு மையம் இந்த வளாகத்தில் செயல்பட்டு வருகிறது. பாரம்பரிய ஆய்வு மையமானது 'கையெழுத்துப் பிரதி பாதுகாப்பு மையம்' மற்றும் கையெழுத்துப் பிரதி ஆதார மையம் என்ற வகையில் இந்தியச் சுவடிகள் இயக்கத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டு, செயல்பட்டு வருகிறது.
இந்த அரண்மனை வளாகமானது நகரின் பசுமைப் பகுதியாக உள்ளது. சந்தீப் வர்மா மற்றும் கோகுல் வினயன் ஆகியோரால் தயாரிக்கப்பட்ட தோட்டங்களுக்குள் காணப்படும் விலங்கினங்களின் பட்டியலில் 'மலை அரண்மனையின் விலங்குகள்' என்ற தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. என்ற தலைப்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
மலை அரண்மனையானது 1865 ஆம் ஆண்டில் கொச்சின் மகாராஜாவால் கட்டப்பட்டது. தற்போது இது கேரளத்தின் மிகப்பெரிய தொல்லியல் அருங்காட்சியகமாக செயல்பட்டு வருகிறது.
நகரத்தின் முதல் தேர்தல் 1887 ஆம் ஆண்டு நவம்பரில் நடைபெற்றது. அந்தத் தேர்தலில் நான்கு வார்டுகளில் இருந்து எட்டு வார்டு தலைவர்கள் நகர குடிமக்களின் நேரடி வாக்களிப்பால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். தங்காயிலின் அப்போதைய துணைப்பிரிவு ஆணையர் சஷி சேகர் தத் என்பவர் தங்காயில் நகரத்தின் முதல் நிர்வாகியாக நியமிக்கப்பட்டார். அப்போது இந்த நகரத்தின் சாலைகளில் விளக்குகள் காணப்படவில்லை. 1890 ஆம் ஆண்டுகளில் நகரத்திற்கு பாதுகாப்பான நீர் வழங்கல் இருக்கவில்லை. பிராந்திய ஜமீன்தார்கள் மற்றும் துணைப்பிரிவு வாரியம் முன் வந்து குளங்கள், ஏரிகள் மற்றும் கால்வாய்களை அமைப்பதற்கான நிதி உதவிகளை வழங்கினார்கள். அவற்றினால் உள்ளூர் மக்களுக்கு பாதுகாப்பான நீர் விநியோக சேவை கிடைக்கப் பெற்றது.
1930 ஆம் ஆண்டுகளின் முற்பகுதியில் நகரத்தின்கு முதன்முதலில் மின்சார இணைப்பு வழங்கப்பட்டது. நகரின் தெருக்களில் ரிக்‌ஷாக்கள் வலம் வர ஆரம்பித்தன. 1960 ஆண்டுகளில் சாலைகள் கட்டப்பட்டன. மேலும் தங்காயில் நேரடியாக டாக்காவுடன் சாலை வழியாக இணைக்கப்பட்டது. இப்பகுதியை அபிவிருத்தி செய்வதற்காக பல பாலங்கள் மற்றும் வடிகால்கள் அமைக்கப்பட்டன. மேலும் நகரத்திற்கு குழாய் மூலம் நீர் வழங்கல் ஏற்படுத்தப்பட்டது.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் இருந்து டாங்கைல் நகரம் பிரபலமான உள்ளூர் வணிக மையமாக திகழ்ந்தது. மாநகராட்சி அல்லது பவுராஷவா 1887 ஆம் ஆண்டு சூலை 1 அன்று நிறுவப்பட்டது. அதன் போது நகரம் ஐந்து வார்டுகளைக் கொண்டதாக இருந்தது. சில ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் 1999 ஆம் ஆண்டில் நகரம் 18 வார்டுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு அதன் தற்போதைய வடிவத்தைப் பெற்றது.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் குதிரை வண்டிகள் தற்போதைய நகரப் பகுதியில் பொருட்களையும் பயணிகளையும் கொண்டு செல்வதற்கான முக்கிய போக்குவரத்து ஊடகமாக இருந்தன. குதிரை வண்டிகள் என்று பொருள்படும் டங்கா என்ற வார்த்தையிலிருந்து டாங்கைல் என்ற பெயர் உருவானதாக கருதப்படுகின்றது.
தங்கைல் என்பது வங்காளதேசத்தின் மத்திய பிராந்தியத்தில் உள்ள டாக்கா பிரிவின் தலைநகரான டாக்காவிலிருந்து 98 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ள நகரமாகும். இது தங்காயில் மாவட்டத்தின் முக்கிய நகர்ப்புறமாகும். நகரம் லூஹாஜாங் ஆற்றின் கரையில் உள்ளது.
20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதற் பாதியில் மாநகராட்சியின் மக்கட் தொகை படிப்படியாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. அச்சமயத்தில் ஊரில் பல குழாய் கிணறுகள் அமைக்கப்பட்டன. போக்குவரத்துக்கான முக்கிய ஆதாரமாக குதிரை வண்டிகள் காணப்பட்டன. மக்கள் கால்நடைகளையும் போக்குவரத்துக்கு பயன்படுத்தினர்.
டோகாண்டின்ஸ் ஆறு என்பது பிரேசிலில் உள்ள ஒரு ஆறு ஆகும். இது நாட்டின் மையத்தின் பாயும் உயிர்நாடிபோன்ற ஆறு ஆகும். டுபி மொழியில், இதன் பெயரின் பொருளானது "தூக்கானின் அலகு" ("டோக்கன்" க்கு தூக்கான் என்ற பொருளும் டி என்பது "அலகு" என்பதைக் குறிக்கிறது). இந்த ஆறு தெற்கிலிருந்து வடக்கு நோக்கி சுமார் 2,450 கி.மீ. வரை பாய்கிறது இது உண்மையில் அமேசான் ஆற்றின் ஒரு கிளை ஆறு அல்ல, ஏனெனில் இதன் நீர் அத்திலாந்திக் பெருங்கடலில் அமேசானுடன் சேர்ந்து பாய்கிறது. இது நான்கு பிரேசிலிய மாநிலங்கள் வழியாகப் பாய்கிறது மேலும் பிரேசிலின் புதியதாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மாநிலத்துக்கு இதன் பெயர் இடப்பட்டது. இந்த மாநிலமானது 1988 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டது. அதற்கு முன்புவரை இது கோயிஸ் மாநிலத்தின் வடக்குப் பகுதியாக இருந்தது.
இந்த ஆறானது பெடரல் மாவட்டத்தின் மேற்கே பைரீனியஸ் என்று அழைக்கப்படும் மலை மாவட்டத்தில் தோன்றுகிறது. ஆனால் அதன் மேற்கு துணை ஆறான அரகுவா ஆறு, செர்ரா டோஸ் கயாபஸின் சரிவுகளில் அதன் தீவிர தெற்கு நீர்பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. டோகாண்டிஸ் ஆற்றுடன் சங்கமிப்பதற்கு முன்னர் அரகுவியா 1,670 கி.மீ. பாய்கிறது, இதன் அளவு கிட்டத்தட்ட சமமாக இருக்கும். இதன் முக்கிய துணை ஆறான ரியோ தாஸ் மோர்டெஸ் தவிர, அரகுவேயா ஆற்றில் இருபது சிறிய கிளைகள் உள்ளன, இந்த நீர்பரப்பின் வழியாக பல மைல் தொலைவுக்கு தூர கேனோ என்னும் ஒரு வகையான நாட்டுப் படகுகள் செலுத்தப்படுகின்றன.
டொகாண்டின்ஸ் ஆற்றுப் படுகையில் அமேசானிய மனாட்டீ, அரகுவேய ஆற்று ஒங்கில் மற்றும் டுகுக்சி போன்ற பல பெரிய நீர்வாழ் பாலூட்டிகளின் இருப்பிடமாக உள்ளது. மேலும் கறுப்பு கெய்மன், கண்கவர் கெய்மன் மற்றும் மஞ்சள் புள்ளி ஆற்று ஆமை போன்ற பெரிய ஊர்வன விலங்குகளும் உள்ளன.
டோகண்டிஸ் ஆறுக்குமரான்ஹோ மற்றும் பரணாடிங்கா என்று அழைக்கப்படும் இரண்டு துணை ஆறுகள், அவற்றைச் சுற்றியுள்ள மலைப்பகுதிகளில் இருந்து, குறிப்பாக தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு பகுதிகளில் ஏராளமான தண்ணீரை கொண்டுவந்து சேர்கின்றன.
ஜெனரல் பிபின் இராவத் இந்தியத் தரைப்படையின் 27-வது தலைமைப் படைத்தலைவராக பணியாற்றிய இவரை, இந்தியாவின் முதலாவது பாதுகாப்புப்படைகளின் தலைமைப் படைத்தலைவராக, இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் 2019 திசம்பர் 30 அன்று நியமித்தார். இவர் இந்தியப் பாதுகாப்புப்படைகளின் தலைமைப் படைத்தலைவராக 2020 சனவரி 1 அன்று பதவி ஏற்றார். 2021 திசம்பர் 8 ஆம் நாள், தமிழ்நாட்டின், குன்னூர் அருகே பிபின் இராவத் பயணித்த இராணுவ உலங்கூர்தி மோசமான வானிலை காரணமாக விபத்துக்குள்ளானதில், படுகாயமடைந்து உயிரிழந்தார்.
இராவத், தமிழ்நாடு, குன்னூர் வெலிங்டனில் உள்ள இராணுவப் பணியாளர் பயிற்சி கல்லூரியில் இளநிலைப் பட்டமும் மற்றும் ஐக்கிய நாட்டின் இராணுவ கல்லூரியில் பாதுகாப்பு தொடர்பாக பயிற்சியும், சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பாதுகாப்பு தொடர்பாக ஆய்வியல் நிறைஞர் பட்டமும் பெற்றுள்ளார். இதனுடன் மேலாண்மை மற்றும் கணினிப் படிப்பில் பட்டயப்படிப்பில் தேர்ச்சியும் பெற்றுள்ளார். 2011ஆம் ஆண்டில், மீரட்டில் உள்ள சவுத்ரி சரண் சிங் பல்கலைக்கழகம், இராணுவ ஊடக மூலோபாய ஆய்வுகள் குறித்த இவரது ஆராய்ச்சிக்காக இவருக்கு முனைவர் பட்டம் வழங்கியது.
இராவத் உத்தரகண்ட் மாநிலத்தில் உள்ள பவுரியில், இந்து கர்வாலி குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவரது குடும்பத்தினைச் சார்ந்தவர்கள் பல தலைமுறைகளாக இந்திய ராணுவத்தில் பணியாற்றி வருகின்றனர். இவரது தந்தை இலட்சுமண் சிங் இராவத், பவுரி கர்வால் மாவட்டத்தின் சைஞ்ச் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். இவர் துணைத் தலைமை பதவி வரை உயர்ந்தார். இவரது தாயார் உத்தர்காஷி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர். இவர் உத்தர்காஷியின் முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினரான, கிசன் சிங் பர்மரின் மகள் ஆவார்.
இராவத் டேராடூனில் உள்ள கேம்ப்ரியன் ஹால் பள்ளியிலும், சிம்லாவில் உள்ள தூய எட்வர்ட் பள்ளியிலும் கல்வி பயின்றார். பின்னர் தேசிய பாதுகாப்பு கல்லூரி, கடக்வாஸ்லா மற்றும் இந்திய ராணுவ பயிற்சி கல்லூரி, டேராடூனில் சேர்ந்தார். இங்கு இவருக்கு 'போர் வாள்' விருது வழங்கப்பட்டது.
கமில் தெற்கு காசுமீரில் உள்ள கப்ரின் என்ற கிராமத்தில் பிறந்தார். பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்ற இவர், அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டத்தில் பட்டம் பெற்றார். 1947 ஆம் ஆண்டில் அவர் வழக்கறிஞர் சங்கத்தில் பட்டியில் சேர்ந்து 1949 ஆம் ஆண்டு வரை சட்டப் பயிற்சியைத் தொடர்ந்தார். பின்னர், சிறீநகர் சிறீ பிரதாப் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக நியமிக்கப்பட்டஅவர் அந்தக் கால முற்போக்கு எழுத்தாளர்களின் இயக்கத்துடன் நெருக்கமாக தொடர்பு கொண்டிருந்தார். அதன் செல்வாக்கின் கீழ் உருது மொழியிலிருந்து காஷ்மீரிக்கு அவரது வெளிப்பாட்டு ஊடகமாக மாறினார். 1958 ஆம் ஆண்டில் மாநில கலாச்சார அகாடமி அமைக்கப்பட்டபோது அவர் அதில் சேர்ந்தார். மேலும் காஷ்மீர் மொழிக்கான ஒருங்கிணிப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டார். பின்னர் அவர் காஷ்மீரி இதழின் ஆசிரியரானார். மேலும் அகாதமியின் இரண்டு பத்திரிகைகளான சீராசா மற்றும் சோன் அதாப் ஆகியவற்றில் பல ஆண்டுகளாக பணிபுரிந்துள்ளார். அவர் 1979 இல் அகாதமியின் சேவையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார்.
சம்மு-காசுமீர் மாநில அரசின் சம்மு-காசுமீர் கலாச்சார அகாதமி விருது, மதிப்புமிக்க அமைப்பான சாகித்ய அகாடமி விருது , சர்வதேச இர்பான் அறக்கட்டளை விருது, காசுமீர் பல்கலைக்கழகத்தின் வாழ்நாள் சாதனை விருது, மற்றும் 2005 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசிடமிருந்து பத்மஸ்ரீ போன்ற பல கௌரவங்களை அமீன் பெற்றுள்ளார். அண்மையில், அமீன் கமில் குறித்த இரண்டு நாள் தேசிய கருத்தரங்கு அலிகார் முஸ்லீம் பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்றது. அதில் கமில் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த எழுத்தாளராக அங்கீகரிக்கப்பட்டு, காசுமீரியின் வடமொழி இலக்கியத்தின் எல்லைகளை மீறி வெளிபட்டார். சம்மு-காசுமீர் கலை, கலாச்சாரம் மற்றும் மொழிகள் அகாதமி அதன் இலக்கிய இதழான சீராசாவின் சிறப்பு இதழை அமீன் கமிலின் வாழ்க்கை மற்றும் படைப்புகள் குறித்து 2011 கோடையில் சிறீநகரில் வெளியிடப்பட்டது.
அமீன் கமில் என்ற இவர் காசுமீர் கவிதைகளில் ஒரு முக்கிய குரலாகவும், காசுமீர் மொழியில் நவீன கசலின் முக்கிய ஆதரவாளர்களில் ஒருவராகவும் இருந்துள்ளார். இவரது செல்வாக்கு அவரது சமகாலத்தவர்கள் மற்றும் பிற்கால தலைமுறையினரால் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. கமில், ஒரு கவிஞர் என்பதைத் தவிர, சிறுகதைகள், புதினங்கள் மற்றும் இலக்கிய விமர்சனத்தின் படைப்புகளையும் எழுதியுள்ளார். வானொலிக்காக ஏராளமான நாடகங்களை எழுதியும், இசைநிகழ்ச்சிகளை நடத்தியுள்ளார். அவரது விமர்சன ரீதியாக திருத்தப்பட்ட சூபி கவிதைத் தொகுப்பு ஒரு உறுதியான உரையாக உள்ளது. இது பரவலாக பாராட்டப்பட்டது. அவர் நூண்ட் ரேசி, மற்றும் கப்பா கதுன் ஆகியோரின் சேகரிக்கப்பட்ட வசனத்தையும் திருத்தியுள்ளார். கமில் உயர் திறமை வாய்ந்த அறிஞர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்.
கமில் நாசிம் வடிவத்தில் சில மறக்கமுடியாத கவிதைகளையும் நமக்கு வழங்கியுள்ளார். அவர் சுயாதீன பத்திரிகையான நீப் என்ற இதழில் சில காலம் பணி புரிந்தார். ஒரு விமர்சகராக அவர் பரந்த அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுள்ளார். தற்போது காசுமீர் மொழிக்கு பயன்படுத்தப்படும் மாற்றியமைக்கப்பட்ட எழுத்துக்களை உருவாக்க அவர் உதவினார். மொழிபெயர்ப்புத் துறையிலும் கமில் பங்களிப்பு செய்துள்ளார். தாகூரின் தக் கர் கவிதைகளை மொழி பெயர்த்துள்ளார். உருது கவிஞர் இக்பாலின் கவிதைகளும் காசுமீரியில் கிடைக்கக்கூடிய மொழிபெயர்க்கப்பட்ட இலக்கியங்களின் கார்பஸில் குறிப்பிடத்தக்க சேர்த்தல்களாக இருந்தன.
அமீன் கமில் 2014 அக்டோபர் 30 அன்று வியாழக்கிழமை காலையில் தனது 90 ஆவது வயதில் சம்முவில் காலமானார். ஆடி மார்க்கர் கம்ராசு, பாண்டிபோரா இலக்கிய மன்றம், ஆளும் கட்சி தேசிய மாநாடு, மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி உள்ளிட்ட பல்வேறு இலக்கிய மற்றும் அரசியல் அமைப்புகள் தங்கள் தனி அறிக்கைகளில் அமீன் கமிலின் மறைவுக்கு இரங்கல் தெரிவித்துள்ளன.
1977 ஆம் ஆண்டில் சபீர் கே 2 க்கு மிகப்பெரிய ஜப்பான் / பாக்கிஸ்தான் கூட்டுக் குழுவினருடன் சேர்ந்தார். இக்குழு பாரம்பரிய தென்கிழக்கு அப்ரூஸி ரிட்ஜ் மலையேற முயற்சித்தது. போத்தல் பிராணவாயு கருவியைப் பயன்படுத்திய இது ஒரு பெரிய பயணம் ஆகும். இந்த குழுவில் 1500 சுமைதாங்கிகள் மற்றும் 52 குழு உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். எனினும், 8280 மீட்டர் உய்ரத்தில் ஏற்பட்ட பனிப் புயல் காரணமாக நான்கு சப்பானியர்கள் உட்பட சபீரின் முதல் குழு பின்வாங்க வேண்டியிருந்தது. அதே அணி 8150 மீட்டர் தொலைவில் இருந்து மீண்டும் மற்றொரு முயற்சியை கைவிட வேண்டியிருந்தது. அடுத்த நாள் இரண்டு காணாமல் போன சக ஊழியர்களைத் தேடி இவர் கள் முகாம் 4 க்கு இறங்க வேண்டியிருந்தது. இருப்பினும் இவர் கள் அணியின் ஏழு உறுப்பினர்கள் 3 இன் சிகரத்திற்கு இரண்டாவது மலை ஏற்றம் செய்தனர். அதுவரை 1954 வெற்றிகரமான இத்தாலிய பயணக்குழுவின் இரண்டு மலையேறுபவர்கள் மட்டுமே கே 2 சிகரத்தில் ஏறினர்.
நசீர் சபீர் உருது : ) இவர் ஒரு பாக்கித்தானிய மலையேறுபவர் ஆவார். இவர் கன்சாவில் பிறந்தார். இவர் எவரெஸ்ட் சிகரத்தையும், ஐந்து எண்ணாயிரம் மீட்டரை மீறும் மலைகளில் நான்கினையும் ஏறியுள்ளார். 1981 ஆம் ஆண்டில் உலகின் இரண்டாவது மிக உயர்ந்த மலையான கே-2 கொடுமுடி, காசர்பிரம் 8035 மீட்டர், 1982 இல் பல்சான் காங்ரி 8050 மீட்டர், மற்றும் 1992 இல் கசெர்பிரம் 8068 மீட்டர் உள்ளிட்ட பாக்கித்தானின் சிகரங்களிலும் மலையேறியுள்ளார். 2000 மே 17 அன்று எவரெஸ்ட் சிகரம் ஏறிய முதல் பாக்கித்தானியர் ஆவார் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த கிறிஸ்டின் போஸ்கோஃப் தலைமையிலான மவுண்டன் மேட்னஸ் எவரெஸ்ட் பயணத்தில் ஒரு குழு உறுப்பினராகவும் இருந்தார். இதில் பிரபலமான எவரெஸ்ட் மலை ஏறும் ஆஸ்திரியாவின் பீட்டர் ஹேபலர் மற்றும் எட்டு கனடியர்களும் அடங்குவர்.
இவர் நங்க பர்வதத்தின் மீது மலையேற மூன்று முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். டோக்கியோவின் எம். ஓமியா தலைமையிலான சங்காகு தோஷிகாய் சங்கம் டோக்கியோவைச் சேர்ந்த தனது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கே 2 இல் பெரிய வெற்றியைப் பெற்ற இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, 1981 அக்டோபரில் அவரது முதல் முயர்சி இருந்த்து. இவர் கள் ஆல்பர்ட் ஃபிரடெரிக் மம்மரியின் முதல் வழியைப் பின்பற்றினர். மம்மெரியும் அவரது கூர்க்கா சகாக்களும் டயமீர் பனிப்பாறையில் மர்மமான முறையில் காணாமல் போய் பலியானவர்களில் முதன்மையானவர்கள். நங்கபர்வத்தில் இதுவரை ஒருபோதும் நடந்ததில்லை. அந்த இலையுதிர்காலத்தில் கடும் பனிப்பொழிவு ஏற்பட்ட பின்னர் டயமீர் பனிப்பாறை மற்றும் பனிச்சரிவுகளின் மீது ஏற்பட்ட கடுமையான பிளவுகள் காரணமாக நசீரும் சப்பானியர்களும் தங்கள் மலையேற்த்தை கைவிட்டனர்.
1974 ஆம் ஆண்டில் கன்சாவில் 7284 மீட்டர் உயரம் கொண்ட பாசு சிகரத்திற்கு சப்பானிய பயணக்குழுவுடன் சபீர் தனது இமயமலை ஏறும் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். 1975 ஆம் ஆண்டில் இவர் ஒரு பயிற்சியாளராக ஜெர்மன் பயணக்குழுவினரின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார். இக்குழு நங்க பர்வதத்தை மலையேற முயற்சித்தது. ஆனால், தென்மேற்கு மலைப்பாதையில் 6700 மீட்டர் வரை மட்டுமே சென்றது. 1976 சூலை 17, அன்று இவர் 6660 மீட்டர் உயரம் கொண்ட வர்ஜின் பாயு சிகரத்தில் கர்னல் மன்சூர் உசேன் மற்றும் மேஜர் பசீர் ஆகியோருடன் பாகிஸ்தானின் 1276 இல் ஆல்பைன் ஜெலடோ ஏற்பாடு செய்த முதல் பாக்கித்தான் பயணக் குழுவினருடன் முதல் மலையேற்றம் செய்தார்.
கன்சா மக்களுக்காக இவர் பல ஆண்டுகள் செய்த சேவைகளை அங்கீகரிக்கும் விதமாக , அக்டோபர் 1994 தேர்தலில் வடக்கு நிலங்கள் சட்டமன்ற மாகாண சபையின் பிரதிநிதியாக சபீர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மேலும், ஐந்தாண்டு காலத்திற்கு அப்போதைய அரசாங்கத்திற்கு கல்வி மற்றும் சுற்றுலா ஆலோசகராக நியமிக்கப்பட்டார். 1994 தேர்தலில் கன்சா தொகுதியில் பிரச்சாரம் செய்த இவர் , கன்சா குடும்பத்தின் பாரம்பரிய மிர் நகரிலிருந்து தனக்கு எதிராக போட்டியிட்டவரை தோற்கடித்தார்.
பாக்கித்தானின் ஆல்பைன் சங்கத்தின் உறுப்பினாராக அக்டோபர் 10, 2004 இல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது இவரின் சமீபத்திய உள்நாட்டு கௌரவங்களில் ஒன்றாகும். இதன்மூலம் இதற்கு தேர்வான முதல் குடிமகன் மற்றும் மலையேறுபவர் எனும் பெருமை பெற்றார். இதற்கு முன்பாக நான்கு இரானுவ தளபதிகள் இதன் உறுப்பினராகத் தேர்வாகினர்.
அவரது சிறந்த சாதனைகளுக்காக இவர் 1982 ஆம் ஆண்டில் பெருமை-செயல்திறனுக்கான மதிப்புமிக்க குடியரசுத் தலைவர் விருதைப் பெற்றார். மேலும் மலையேறுதல் விளையாட்டுகளில் சிறப்பான செயல்திறனுக்காக 2001 ஆம் ஆண்டில் தி சித்தாரா-இ-இம்தியாசாக கௌரவிக்கப்பட்டார் .
மீண்டும் 2007 இல் மற்றொரு பதவிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தற்போது இவர் பாக்கிஸ்தானின் ஆல்பைன் சங்கத்தின் தலைவராக உள்ளார், இது பாகிஸ்தானைச் சுற்றியுள்ள ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் வெளிப்புற நடவடிக்கைகளுக்கும் குறிப்பாக மலை ஏறுதலுக்கும் பயிற்சியளித்து அவர்களை தயார் செய்கின்றனர்.
பொத்னியா என்னும் பெயர் பொத்தின்விக்கென் என்னும் சுவீடிய மொழிச் சொல்லிருந்து லத்தீன்மயமாக்கத்தின் மூலம் உருவானது. பொத்தின்விக்கென் என்பதில் உள்ள பொத்தின் பழைய நோர்சு மொழியில் "குடா" என்னும் பொருள் தரும் ஒரு சொல். அச்சொல்லிலுள்ள இரண்டாவது கூறான விக் என்பதும் அதே பொருள் கொண்டதே. பொத்னியாக் குடாவைக் குறித்த ஹெல்சிங்யாபொத்தின் என்னும் பழைய நோர்சு மொழிச் சொல்லில் பொத்தின் என்னும் கூறு காணப்பட்டது. பொத்தின்/பொட்டென் என்பது, ஆங்கில மொழியில் "கீழ்" எனப்பொருள்படும் பொட்டம் என்பதுடன் ஒத்துப்போகின்றது. இச்சொல், வட ஐரோப்பாவில் தாழ்நிலங்களை உயர்நிலங்களிலிருந்து பிரித்துக்காட்டுவதற்கான பயன்பாடாக இருந்திருக்கலாம்.
இரண்டு பக்கங்களிலும் இருந்து பல ஆறுகள் இக்குடாவுக்குள் விழுகின்றன. இதன் விளைவாக தெற்கில் இருந்து வடக்கு நோக்கி நீரின் உப்புத்தன்மை படிப்படியாகக் குறைகின்றது. தெற்கில் பால்ட்டிக் கடலின் வழமையான உப்புத் தன்மையுடன் கூடிய நீர் காணப்படுகின்றது. ஆனால் வடக்கில் உள்ள பொத்னியாக் குடாவில் உப்புத்தன்மை மிகவும் குறைவு. இங்கு தெற்கில் குவார்க்கின்னுக்கு அருகில் 0.4% ஆகவுள்ள உப்புத்தன்மை குடாவின் வடக்கு அந்தலையில் உப்புத்தன்மை 0.2% ஆகும். இதனால், பல ந்ன்னீர் மீன்வகைகள் இப்பகுதியில் வளர்கின்றன.
இறுதிப் பனி யுகத்தில் கண்டப் பனியால் அழுத்தப்பட்டு 800 - 1000 மீ கீழிறங்கிய பின்னர் தற்போது நிலம் உயர்ந்து வருவதால், பொத்னியாக் குடாவின் ஆழமும், பரப்பளவும் தொடர்ச்சியாகக் குறைந்து வருகின்றது. இந்த உயர்ச்சி நூறு ஆண்டுகளுக்கு 80 சமீ ஆக உள்ளது. சமநிலை ஏற்படுவதற்கு முன்னர் நிலம் மேலும் 100 - 125 மீ உயரும் எனக் கணக்கிட்டுள்ளனர். சமநிலையை அண்மிக்கும்போது இந்த உயர்ச்சி வீதம் குறைந்து வருகின்றது.
பொத்னியா வளைகுடா என்பது, பால்ட்டிக் கடலின் வடக்கு அந்தலையில் உள்ள பகுதியாகும். இது பின்லாந்தின் மேற்குக் கரைக்கும் சுவீடனின் கிழக்குக் கரைக்கும் இடையில் அமைந்துள்ளது. இவ்வளைகுடாவுக்குத் தெற்கே ஆலந்துக் கடலுக்கும் தீவுக்கூடக் கடலுக்கும் இடையில் ஆலந்துத் தீவுகள் உள்ளன.
சிங்கிரெட்டி நாராயண ரெட்டி, 1931 ஜூலை 29, அன்று தெலுங்கானா மாநிலத்தின் கரீம்நகர் மாவட்டத்தில் உள்ள அனுமாசிப்பேட்டையிலுள்ள மருமுலு என்ற கிராமத்தில், (இப்போது இந்தியாவின் தெலுங்கானாவின் ராஜண்ணா சிரிசில்லா மாவட்டம்) மல்லா ரெட்டி மற்றும் புச்சாமா ஆகியோருக்கு ஒரு தெலுங்கு குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தை ஒருவிவசாயி, தாயார் வீட்டு மனைவியாவர். இவர் உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்த பின்னர், 1949 இல் ஐதராபாத்தின் உசுமானியா பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தார். நிசாமின் ஆட்சியில் தெலுங்கில் கல்வி கிடைக்காததால் ரெட்டி பட்டம் பெறும் வரை உருது வழியில் படித்தார். அவர் தனது பட்டப்படிப்பின் போது தெலுங்கை தனது முதல் பாடமாக எடுத்துக் கொண்டார். ரெட்டி 1954 இல் தனது முதுகலை பட்டத்தைப் பெற்றார். 1955 இல் கல்லூரி விரிவுரையாளரானார். 1962 இல் அவர் "தெலுங்கின் நவீன மரபுகள்" என்பதில் முனைவரானார். 1976 இல் பேராசிரியரானார்.
அவர் தனது தொடக்கல்வி, இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் மேல்நிலைக் கல்வியில் உருது வழியில் படித்தார். மச்சிலிப்பட்டினத்தைச் சேர்ந்த குருக்கள் சதாவதானி சேசாத்ரி ரமணா கவ்லுவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் சிர்சில்லாவில் பள்ளிப்படிப்பின் போதே தெலுங்கைத் தனியாகப் படித்தார். கரீம்நகர் அரசுக் கல்லூரியின் முதல் முதல்வரும் விஜயவாடாவின் புகழ்பெற்ற கவிஞரும், ஞானபீட விருது பெற்றவருமான கவி சாம்ராத் விஸ்வநாத சத்யநாராயணா அவருக்கு வழிகாட்டினார். தனது சொந்த ஊரில் தொடக்கல்வி, இடைநிலைக் கல்வியை முடித்த பின்னர், தனது பட்டப்படிப்பைத் தொடர ஐதராபாத் சென்றார். அவர் நவீன தெலுங்கு இலக்கிய பேராற்றல் வாய்ந்தவர்களை அறிந்து குர்ரம் சாசுவா, சிறீ சிறீ, தேவுலப்பள்ளி கிருஷ்ணா சாத்திரி எழுதிய புத்தகங்களையும் படித்தார் .
சிங்கிரெட்டி நாராயண ரெட்டி , சி. நாராயண ரெட்டி என்றும் நன்கு அறியப்படும் இவர் விருதுகள் பல பெற்ற இந்திய தெலுங்கு கவிஞரும் எழுத்தாளருமாவார். கவிதைகள், உரைநடை நாடகங்கள், பாடல் நாடகங்கள், மொழிபெயர்ப்புகள் மற்றும் கசல்கள் உள்ளிட்ட எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட இலக்கியப் படைப்புகளை ரெட்டி உருவாக்கியிருந்தார். மேலும், இவர் பேராசிரியராகவும், பாடலாசிரியராகவும், நடிகராகவும், அரசியல்வாதியாகவும் இருந்துள்ளார்.
நாராயண ரெட்டி சுசீலா என்பவரை மணந்தார். இத்தம்பதியருக்கு நான்கு மகள்கள் இருந்தனர். நாராயண ரெட்டி தனது மனைவியின் பெயரில் ஒரு விருதை நிறுவினார். இதன்மூலம் ஆண்டுதோறும் பெண் எழுத்தாளர்களுக்கு விருது வழங்கப்படுகிறது.
இந்தியாவின் முதல் சர்க்கரை ஆலையை ஈ.ஐ.டி பாரி 1842 இல் நெல்லிகுப்பத்தில் அமைத்த்து. ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு செய்த இந்தியாவின் முதல் தனியார் துறை நிறுவனம் இதுவாகும் . சர்க்கரை பிரிவு ஈஐடி பாரியின் வருவாயில் 65% க்கும் அதிகமாக பங்களிக்கிறது, மேலும் தமிழ்நாட்டில் சர்க்கரை உற்பத்தியில் 20% ஈஐடியிலிருந்து வருகிறது. நெல்லிகுப்பம் ஒருங்கிணைந்த சர்க்கரை வளாகம் ஒரு நாளைக்கு 6500 மெட்ரிக் டன் நசுக்கும் திறன் கொண்டது, அதன் இணை உற்பத்தி வசதிகள் 24.5 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்கின்றன, மேலும் அதன் வடிகட்டுதல் வசதிகள் ஒரு நாளைக்கு 75 கிலோலிட்டர்களை உற்பத்தி செய்கின்றன.
1908 ஆம் ஆண்டில் பாரி நிறுவனம்ராணிப்பட்டையில் 'தி பாட்டரி' பிரிவை அமைத்தது. பல ஆண்டுகளாக இது "பாரிவேர்" என்று பெயரிடப்பட்டது. பாரி நிறுவனம் மற்றும் ஈஸ்ட் இந்தியா டிஸ்டில்லரீஸ் & சுகர்ஸ் லிமிடெட் ஆகியவை இணைக்கப்பட்டு ஈஐடி பாரி இந்தியா லிமிடெட் அமைக்கப்பட்டன. 200 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, இந்த வீடு சுறுசுறுப்பாக இருந்து பல வணிகங்களை நடத்தி வந்தது.
முருகப்பா குழுமம் 1981 ஆம் ஆண்டில் இந்திய ஆயுள் காப்பீட்டுக் கழகம் , யுனைடெட் அஷ்யூரன்ஸ் நிறுவனம், மற்றும் யூனிட் திரஸ்ட் ஆஃப் இந்தியா போன்ற நிதி மற்றும் பொது நிறுவனங்களிலிருந்து ஈஐடி பாரியை எடுத்துக் கொண்டது.
ஈஐடி பாரி லிமிடெட் என்பது தென்னிந்தியாவின் சென்னையை தலைமையிடமாகக் கொண்ட ஒரு பொது நிறுவனமாகும், இது 225 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வணிகத்தில் உள்ளது. இந்திய துணைக் கண்டத்தில் முதன்முறையாக உரங்களை உற்பத்தி செய்வது உட்பட இது பல முதலீடுகளைக் கொண்டுள்ளது. இந்நிறுவனம் தற்போது சர்க்கரை மற்றும் உயிர் தயாரிப்புகளின் உற்பத்தி மற்றும் சந்தைப்படுத்துதலில் ஈடுபட்டுள்ளது. பாரி முனை என்பது சென்னையில் எஞ்சியிருக்கும் மிகப் பழமையான வணிகப் பெயர் என்பதாகும்.
1819இல் "பாரி & டேர்" என பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது; ஜான் வில்லியம் டேர் பங்காளியாக இணைந்தார். நாளடைவில் பாரி நிறுவனமும் ஈஸ்ட் இந்தியா டிசுடில்லரிசு என்ற நிறுவனமும் இணைக்கப்பட்டு ஈஐடி பாரி என அழைக்கப்பட்டது. 1981இல் இதன் முதன்மை உரிமையை முருகப்பா குழுமம் நிதி நிறுவனங்களிடமிருந்து பங்குகளை வாங்கிப் பெற்றது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியில், பாரி நிறுவிய வணிகம் தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்தது, அதன் முதன்மை நிறுவனமான ஈஐடி பாரி உருவானது.
கடலூர் மாவட்டத்தில் உள்ள நெல்லிக்குப்பம், கரூர் மாவட்டத்தில் புகழூர் உள்ள, புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தில் குரும்பூர் , உள்ள திருச்சி மாவட்டத்தில் பெட்டைவாய்த்தலை , புதுச்சேரி, கர்நாடகாவில் கலியால் மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் சங்கிலி போன்ற ஏழு இடங்களில் ஈஐடி பாரி நாட்டில் தனது தொழிற்சாலைகளைக் கொண்டுள்ளது. ஏழு ஆலைகளின் ஒருங்கிணைந்த நசுக்கும் திறன் ஒரு நாளைக்கு 32,500 மெட்ரிக் டன் கரும்பு ஆகும்.
சரணாலயத்தின் முக்கிய பறவைகளாக மயில், சிவப்பு காட்டுக்கோழி, கொண்டை பாம்புண்ணிக் கழுகு, பெரிய கொம்பு ஆந்தை, கருந்தலை மாங்குயில், கூகல் மற்றும் கல் சுருன்டு போன்றவையாகும். குமர்குண்டி நீர்த்தேக்கம், குளிர்காலத்தில், பல புலம்பெயர்ந்த வாத்து இனங்களுக்கு ஒரு இடைக்கால வேட்டையாடும் மற்றும் உணவளிக்கும் களமாக செயல்படுகிறது. குறிப்பாக நீலச்சிறகி மற்றும் கிளுவை, பின்டெயில், புள்ளி மூக்கு வாத்து மற்றும் சிவப்புத்தாரா வாத்து மற்றும் வெள்ளைக்கண் வாத்து, சிறிய சீழ்க்கை சிரவி, சிறு முக்குளிப்பான், குள்ளத் தாரா, நீர்க்காகம், கம்புள் கோழி, சிறிய நீல மீன்கொத்திகள் போன்றவை மற்ற குடியுரிமை பறவைகளாகும். சூலை மாதத்தில் நீர்த்தேக்கம் புலம்பெயர்ந்த பறவைகளின் தங்குமிடமாக மாறுகிறது. முக்கியமாக திறந்த வாய் நாரைகள், குளத்துக் கொக்கு, வெள்ளைக் கொக்கு மற்றும் நீர்க்காகங்கள். பருவமழை மற்றும் பருவமழைக்கு பிந்தைய மாதங்களில் பட்டாம்பூச்சிகள் ஏராளமாக வருகை புரிகின்றன.
இந்திய யானைகள் இங்கு வாழும் முதன்மையான இனங்களாகும். இது வாழ்விடத்தின் உற்பத்தித்திறனைக் குறிக்கிறது. சிறுத்தை உயிரியல் பிரமிட்டின் உச்சியில் உள்ளது. புள்ளிமான், கேளையாடு, சருகுமான், காட்டுப்பன்றி, பொதுவான குரங்கு, செம்முகக் குரங்கு, சிறிய இந்திய சிவெட், பொதுவான இந்திய முங்கூஸ், சிறிய இந்திய முங்கூஸ், முரட்டுத்தனமான முங்கூஸ், எறும்புண்ணிகள், தேன் கரடி, தேன் வளைக்கரடி, இந்திய ஓநாய் மற்றும் கழுதைப்புலி ஆகியவை இப்பகுதியின் பிற பாலூட்டிகளாகும். வன சாலைகள், வன திறப்புகள், புல் நிலங்கள், நீர்நிலைகளின் முன்கூட்டியே மற்றும் பாதுகாப்பு முகாம்களுக்கு அருகில் கூட 3-7 குழுக்களாக புள்ளிமானகள் காணப்படுகிறது. காட்டு நாய்கள் அவ்வப்போது காணப்படுகின்றன. 40 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஆராய்ச்சியாளர்கள் காட்டில் ஒரு புலி மற்றும் அவற்றின் குட்டியின் ஆதாரங்களைக் கண்டறிந்துள்ளனர்; 2012 குளிர்காலத்தில், அவர்கள் அந்த இரண்டின் கால்தடங்களை கண்டுபிடித்தனர்.
இதன் தாவர பன்முகத்தன்மை ஆறு வகைகளில் விநியோகிக்கப்படுகிறது. அதாவது, இரண்டாம் நிலை ஈரமான இதர அரை பசுமையான காடுகள், ஈரமான இருவேல்காடுகள், கடலோர குங்கிலியக் காடுகள், மூங்கிலரிசி, நடப்பட்ட தேக்கு, எட்டிமரம், சால், புங்கை, தேக்கு மற்றும் சித்தா ஆகியவை முக்கிய மர இனங்கள் குறைவான வளர்ச்சி விநியோகத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்த சரணாலயத்தின் பொதுவான மருத்துவ தாவரங்கள் பூனைக்காலி,சீந்தில், ஒரு சில வகை ஆர்க்கிட், பாசிகள், பிரையோபைற்றுகள் மற்றும் இலைகன்கள் போன்றவைகளும் காணப்படுகின்றன.
சந்தகா யானை சரணாலயம் என்பது இந்திய மாநிலமான ஒடிசாவில் கட்டாக்கின் தெற்கு விளிம்பில் அமைந்துள்ள ஒரு வனவிலங்கு இருப்பு ஆகும். கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையின் உயிரியல் பிராந்தியத்தின் குர்தா மலைப்பகுதிகளில் அமைந்துள்ள சந்தகா காடு 175.79 பரப்பளவைக் கொண்ட பீடபூமியாகும். கோர்தா மற்றும் கட்டாக் மாவட்டங்களின் சிறிய பரந்த குன்றுகளாகும். இது டிசம்பர் 1982 இல் யானை காப்பகமாக நியமிக்கப்பட்டது.
ஊர்வனவற்றில், இந்திய மலைப்பாம்பு மற்றும் வங்காள உடும்பு போன்றவை இங்கு மிகவும் பொதுவானவை. பச்சோந்தி, அரணை, ஆமை, கண்ணாடி விரியன், புல்விரியன், கட்டு விரியன், கண்குத்தி பாம்பு, திருவாங்கூர் குக்குரி பாம்பு ஆகியவை ஊர்வனவற்றைக் குறிக்கின்றன. சதுப்புநில முதலைகள் இங்கு கொண்டுவரப்பட்ட பின்னர் பெரிய நீர்நிலைகளுக்கு ஏற்ப குறிப்பிடத்தக்க வகையில் இந்த இடத்தை தழுவிக்கொண்டன.
பார்வையாளர்களுக்கு வனவிலங்குகளைக் கண்காணிக்க ஏராளமான கண்காணிப்பு கோபுரங்கள் உள்ளன. பறவைகள் மற்றும் விலங்குகளை கவனிப்பதற்கு கொச்சிலாபெரானா, பிடகாடியா மற்றும் சாரிச்சக் கண்காணிப்புக் கோபுரங்கள் சிறந்தவை என்றாலும், குமர்குண்டி மற்றும் அம்பிலோவில் உள்ளவை ஓய்வு இல்லங்களின் வசதியைக் கொண்டுள்ளன. அங்கு ஒரு இரவு தங்க முடியும்.
இராசுத்து( ( ; ; இதனைக் குறிக்கும், பிற ரோமானியா சொற்கள்: ;, பிரெஞ்சு மொழிச் சொல்லான, என்ற சொல்லினைப் போலவும், பழைய இடாய்ச்சு மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ள கையெழுத்துப் பிரதிகளில் உள்ள சொல்லைப் போலவும் எழுத்துகளில் எழுதப் படுகின்றன. இந்த இராசுத்து நகரம் தான், ஈரான் நாட்டிலுள்ள முப்பத்தொன்று மாகாணங்களில் ஒன்றான, கீலான் மாகாணத்தின், தலைநகரம் ஆக உள்ளது. "மழையின்நகரம்" எனவும், இந்நகரம் அழைக்கப் படுகிறது. 2011 ஆம் ஆண்டு, அக்டோபர் மாதம், 24ந்தேதி அறிவிக்கப்பட்ட மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் படி, இதன் மக்கள்தொகையானது, 639,951 நபர்களைக் கொண்டிருந்தது. இந்த நகரத்தில் மக்கள், மற்ற எந்த ஒரு ஈரான் நகரத்தினை விடவும் நெருக்கமாகவும், அடர்வாகவும் வசிக்கின்றனர். இரவு, பக்கல் எந்நேரத்திலும் இந்நகரத்தில் வாழும் மக்கள் இயங்கி வருவதைக் காணலாம். எனவே, இதனைத் தூங்கா நகரம் என்றும் அழைப்பர்.
வரலாற்று அடிப்படையில், இராசித்து ஈரானை நாட்டியும், இரசியா நாட்டையும், ஐரோப்பாவுடன் இணைக்கும் நகரமாக அமைந்துள்ளது. இந்த இரு நாடுகளின், முக்கிய போக்குவரத்துச் சாலைகளையும், வணிக நடுவமாகவும் இருக்கிறது. இதன் காரணமாக, இந்நகரமானது "ஐரோப்பாவின் நுழைவாயில்" என்று அழைக்கப்பட்டது. இந்த நகரம், 13 ஆம் நூற்றாண்டுக்களைக் குறித்த வரலாற்றைச் சொல்லும் நகரமாக உள்ளது. ஆனால், இதன் நவீன வரலாறு சஃபாவிட் காலத்திலிருந்து தான் தொடங்குகிறது. அக்காலக்கட்டத்தில், இந்த நகரமானது, ஏராளமான ஜவுளிப் பட்டறைகளைக் கொண்ட, மிகப்பெரிய பட்டு வர்த்தக நடுவமாக இருந்தது.