polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
தோட்டி விலங்குகள் என்பவை ஏற்கனவே இறந்த விலங்கை உணவாகக் கொள்ளுபவை. இவை இரைகௌவிகள் அல்ல. ஆனால், நரி, கழுதைப்புலி முதலான பெருமளவு இரைகௌவிகள் வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போது தோட்டி விலங்குகளாகவும் செயற்படுகின்றன.
மாசசூசெட்ஸின் வில்லியம்ஸ்டவுனில் உள்ள வில்லியம்ஸ் கல்லூரியில் சுலேரி இரண்டு ஆண்டுகள் கல்வி கற்பித்தார். இவர் யேல் பல்கலைகழகத்திற்குச் சென்று 1983 ஆம் ஆண்டு முதல் கல்வி கற்பிக்கத் துவங்கினார். இவர் யேல் ஜர்னல் ஆஃப் கிரிடிசிசத்தின் நிறுவன ஆசிரியராக இருந்தார், மேலும் ஒய்.ஜே.சி, தி யேல் ரிவியூ மற்றும் டிரான்ஸிஷன் ஆகியவற்றின் ஆசிரியர் குழுக்களில் பணியாற்றுகிறார். இவர் 1992 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கில இந்தியாவின் சொல்லாட்சி நூலினை எழுதினார். இந்த நூல் தி யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் சிகாகோ பதிப்பகத்தினால் வெளியிடப்பட்ட இந்த நூல் விமர்சகர்களால் பாராட்டினைப் பெற்றது.
சுலேரி பாக்கித்தானில் 1953 ஆம் ஆண்டில் பிறந்தார். இவரின் தாய் மைர் ஜோன்ஸ் வெல்ஷ் மரபினைச் சார்ந்தவர் ஆவார். இவர் ஆங்கில பேராசிரியராக பணியாற்றினார். அவரது தந்தை இசட். ஏ. சுலேரி பாக்கித்தானை மரபாகக் கொண்டவர். இவர் அங்குள்ள குறிப்பிடத் தகுந்த அரசியல்வாதிகளில் ஒருவராக அறியப்படுகிறார். இவரின் பெற்றோருக்கு ஆறு குழந்தைகள். இவரின் தந்தை பாக்கிஸ்தானில் அச்சு பத்திரிகையின் முன்னோடியாகக் கருதப்பட்டார். மேலும் இந்திய துணைக் கண்டத்தில் பாகிஸ்தான் மற்றும் இஸ்லாம் பற்றிய பல்வேறு வரலாறு மற்றும் அரசியல் நூல்களையும் இவர் எழுதியுள்ளார்.
1989 ஆம் ஆண்டில் மீட்லஸ் டேய்ஸ் எனும் நூலினை எழுதினார். இந்த நூல் தி யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் சிகாகோ பதிப்பகத்தினால் வெளியிடப்பட்டது. பின்பு இரண்டாவது நூலாக 1992 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கில இந்தியாவின் சொல்லாட்சி நூலினை எழுதினார். இந்த நூல் தி யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் சிகாகோ பதிப்பகத்தினால் வெளியிடப்பட்டது.பின்பு 2003 ஆம் ஆண்டில் தனது மூன்றாவது நூலான பாய்ஸ் வில் பி பாய்ஸ் எ டாட்டர்ஸ் எல்ஜி எனும் நூலினை எழுதினார். இந்த நூல் தி யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் சிகாகோ பதிப்பகத்தினால் வெளியிடப்பட்டது.
சாரா சுலேரி குட்இயர் , சாரா சுலேரி என்பவர் பாக்கித்தானில் பிறந்த யேல் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றும் ஒரு பேராசிரியர் மற்றும் அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஆவார். அங்கு விக்டோரியா கால கவிதைகள் பிரிவுகளை கற்பிக்கும் பணியினை மேற்கொண்டு வந்தார். இவர் யேல் ஜர்னல் ஆஃப் கிரிடிசிசத்தின் நிறுவன ஆசிரியராக இருந்தார், மேலும் ஒய்.ஜே.சி, தி யேல் ரிவியூ மற்றும் டிரான்ஸிஷன் ஆகியவற்றின் ஆசிரியர் குழுக்களில் பணியாற்றுகிறார்.
இவர் லண்டனில் ஆரம்பக் கல்வியைப் பெற்றார் மற்றும் லாகூரில் மேல்நிலைப் பள்ளியில் தனது பள்ளிக் கல்வியினைப் பயின்றார். 1974 ஆம் ஆண்டில் லாகூரில் உள்ள கின்னைர்ட் கல்லூரியில் பி.ஏ. பட்டம் பெற்றார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இவர் பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகத்தில் எம்.ஏ. படத்தினை பெற்றார். மேலும் 1983 இல் இந்தியானா பல்கலைக்கழகத்தில் பி.எச்.டி பட்டம் பெற்றார்.
1993 ஆம் ஆண்டில் சுலேரி, குட்இயர் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஆஸ்டின் குட்இயரை மணந்தார். குட்இயருக்கு லூயிசா ராபின்ஸுடன் 1920 ஆம் ஆண்டில் முதல் திருமணம் நடந்தது. அவர்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள் இருந்தன, இவரின் முதல் மனைவி தாமஸ் ராபின்ஸ் ஜூனியரின் பேத்தி ஆவார்.
1999 ஆம் ஆண்டில் தனது சொந்த சமையல் நிகழ்ச்சித் தொடரான நிகல்லா பைட்ஸ் என்ற நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கினார். நிகல்லா பைட்ஸ் என்ற புத்தகம் ஒன்றையும் எழுதினார். இது சிறந்த விற்பனையை புத்தகமாக திகழ்ந்தது. இந்த புத்தகத்திற்காக கில்ட் ஆஃப் உணவு எழுத்தாளர்கள் விருதை வென்றார். 2005 ஆம் ஆண்டு ஐடிவி பகல்நேர அரட்டை நிகழ்ச்சியை தொகுப்பாளராக பணிபுரிந்தார். இந்த நிகழ்ச்சி எதிர்மறையான விமர்சனங்களைப் பெற்றதால் நிறுத்தப்பட்டது. 2006 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க புட் நெட்வொர்கில் நிகழ்ச்சியொன்றை தொகுத்தார். அதன்பின்னர் இங்கிலாந்தில் இவர் தொகுத்து வழங்கிய நிகல்லா கிறிஸ்மஸ் கிச்சன் என்ற நிகழ்ச்சி 2007 ஆம் ஆண்டில் நிகல்லா எக்ஸ்பிரஸ் என்ற நிகழ்ச்சியை பிபிசி டூ வில் நடத்த வழிவகுத்தது. இவர் இதுவரை 3 மில்லியனுக்கும் அதிகமான சமையல் குறிப்பு புத்தகங்களை வெளியிட்டுள்ளார்.
நிகல்லா லோசன் இலண்டனில் வாண்ட்ஸ்வொர்த்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தை நிகல் லாசனின் மகள்களில் ஒருவராவார். இவரது தாய் வனேசா சல்மொன் ஆவார். இவரது பெற்றோர் இருவரும் யூத குடும்பங்களிலிருந்து வந்தவர்கள். 1980 ஆம் ஆண்டில் நிகல்லாவுக்கு 20வது வயதாக இருக்கும் போது இவரது பெற்றோர் விவாகரத்து செய்தனர். பின்னர் அவர்கள் மறுமணம் செய்து கொண்டனர். லாசனின் தாயார் 48வது அகவையில் கல்லீரல் புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்தார். டொமினிக், ஹோராட்டியா மற்றும் தாமசினா ஆகியோர் இவரது முழு உடன் பிறப்புக்களும், டாம் மற்றும் எமிலி இவரது தந்தையின் இரண்டாவது மனைவியின் பிள்ளைகள் ஆவார்கள் .
லாசன் பட்டம் பெற்ற பிறகு புத்தக மற்றும் உணவக விமர்சகராக பணி புரிந்தார். 1986 ஆம் ஆண்டு தி சண்டே டைம்ஸ் இதழின் துணை இலக்கிய ஆசிரியரானார். பின்னர் பல செய்தித்தாள்கள் மற்றும் பத்திரிகைகளுக்கு எழுதினார். 1998 ஆம் ஆண்டு அவரது முதல் சமையல் புத்தகமான ஹவ் டூ ஈட் என்ற புத்தகம் வெளியிடப்பட்டது. 300,000 பிரதிகள் விற்று சிறந்த விற்பனை புத்தகமானது. 2000 ஆம் ஆண்டு ஹவ் டு பி டொமஸ்டிக் கொடஸ் என்ற அவரது இரண்டாவது புத்தகத்தை வெளியிட்டார். இந்த புத்தகம் ஆண்டின் எழுத்தாளருக்கான பிரித்தானிய புத்தக விருதை வென்றது.
நிகல்லா குழந்தை பருவத்தில் சில காலத்தை ஹையர் கின்னெர்டன் கிராமத்தில் கழித்தார். அவர் 9 முதல் 18 வயதிற்குள் ஒன்பது முறை பள்ளிகளை நகர்த்த வேண்டியிருந்தது. இப்ஸ்டாக் பள்ளி, குயின்ஸ் பள்ளி, மற்றும் கோடோல்பின் அன்ட லேடிமர் பள்ளிகளில் படித்தார். ஆக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் நவீன மற்றும் இடைக்கால மொழிகளில் பட்டம் பெற்றார். லேடி மார்கட் ஹாலில் உறுப்பினராக இருந்தார். குறிப்பிட்ட காலம் இத்தாலியின் புளோரன்ஸ் நகரில் வாழ்ந்தார்.
நிகல்லா லூசி லாசன் என்பவர் ஆங்கில உணவு எழுத்தாளரும், சமையல் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளரும் ஆவார். இவர் முன்னாள் ஐக்கிய இராச்சிய அரசு கருவூல பொறுப்பாளரான நிகல் லாசன் மற்றும் வனேசா லாசன் ஆகியோரின் மகள் ஆவார். ஜே. லியோன்ஸ் அண்ட் கோ உணவகம் இவரது குடும்பத்திற்கு சொந்தமானது.
பல வரலாற்றாசிரியர்கள் சபாக்கை ஸ்ரீவிஜயாவுடன் அடையாளம் காண்கின்றனர், இது சுமத்ராவை மையமாகக் கொண்ட ஒரு கடல் பேரரசு.சபாக் என்பது சுமத்ரா மற்றும் ஜாவாவின் அரபு வார்த்தையாகும், இது ஸ்ரீவிஜய சாம்ராஜ்யத்துடன் ஒத்திருக்கிறது. ஒரு பிரெஞ்சு அறிஞர் ஜார்ஜ் கோடெஸ் டச்சு மற்றும் இந்தோனேசிய மொழி செய்தித்தாள்களில் தனது கண்டுபிடிப்புகளையும் விளக்கங்களையும் வெளியிட்டார். முன்னர் "ஸ்ரீபோஜா" என்று படித்த " சான்ஃபோகி " அல்லது "சான்ஃபோட்ஸி" பற்றிய சீன குறிப்புகள் மற்றும் பழைய மலாயில் உள்ள கல்வெட்டுகள் அதே சாம்ராஜ்யத்தைக் குறிக்கின்றன என்று கோடெஸ் குறிப்பிட்டார்.
சபாக்கின் இந்த மகாராஜாவை சாவகத்தின் சைலேந்திர மன்னருடன் இணைக்க சில அறிஞர்கள் முயன்றுள்ளனர். இருப்பினும், சபாக்கின் மகாராஜா அதே சைலேந்திராவின் மன்னர் என்பதை நிரூபிக்க சில சான்றுகள் உள்ளன. தம்ப்ரலிங்காவின் சவகன் மன்னர் சபாஜ் மகாராஜாவுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருந்தார். எனவே, சாவகா 9 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து வரலாற்றில் நிகழ்ந்தது. கூடுதலாக, லாவோ இராச்சிய வரலாற்றிலும்சவகன் மன்னர் நிகழ்ந்தார்.
பல வரலாற்றாசிரியர்களால் நிறுவப்பட்ட ஆய்வுகள் இந்த இராச்சியத்தை ஸ்ரீவிஜயாவுடன் தொடர்புபடுத்தி, அதன் இருப்பிடம் சுமத்ரா, ஜாவா அல்லது மலாய் தீபகற்பத்தில் எங்காவது இருந்ததாக நினைத்தனர். சம்பி மாகாணத்தின் கிழக்கு தஞ்சங் ஜபூங் பகுதியில் உள்ள படாங் ஹரி ஆற்றின் கரையோரமான இன்றைய முரா சபக் பகுதியுடன் இந்த சபாக் இராச்சியம் இணைக்கப்பட்டுள்ளதாக இந்தோனேசிய வரலாற்றாசிரியர்கள் பரிந்துரைத்தனர்.
சபாக் மகாராஜாவின் கடற்படை வலிமை 851 ஆம் ஆண்டில் அரேபிய வணிகரான சுலைமான் பதிவுசெய்த புராணக்கதையை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது, மேலும் வரலாற்றாசிரியரான மசூதி தனது 947 ஆம் ஆண்டு "புல்வெளிகளின் தங்கம் மற்றும் சுரங்கங்கள்" என்ற புத்தகத்தில் வெளியிட்டார். சபாக் மகாராஜாவின் சக்தியை முட்டாள்தனமாக மீறிய ஒரு பெருமைமிக்க கெமர் மன்னனின் கதையை அவர் விவரித்தார்.
இலங்கை வட்டாரத்தின்படி, 1247 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை மீது படையெடுத்த தம்ப்ரலிங்க இராச்சியத்தைச் சேர்ந்த சவகன் மன்னர்களில் மன்னர் சந்திரபானு ரீதாமராஜாவும் ஒருவர். இருப்பினும், சவகா என்ற சொல் இங்கு முதன்முறையாக ஏற்படவில்லை, தென்கிழக்கு ஆசியாவில் ஒரு அரசியலை அடையாளம் காண இந்த சொல் தெளிவற்ற முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இருப்பினும், அதுதான் இராச்சியம் இருந்ததற்கான சரியான இடம் என்பது இன்னும் அறிஞர்கள் மத்தியில் விவாதத்திற்கு உட்பட்டது. மேலும் வரலாற்று அறிஞர்களால் வடக்கு போர்னியோ மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற பிற சாத்தியமான இடங்களும் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன.
பல அறிஞர்கள் ஸ்ரீவிஜய சாம்ராஜ்யத்தை அரபு சபாசுடன் அடையாளம் காண்கிறார்கள், பெரும்பாலான அறிஞர்கள் இதை சாவகத்துடன் ஒப்பிடுவதில் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள், இது இந்திய மூலங்களிலும் தோன்றியது.
சபாக் இராச்சியம் இது தென்கிழக்கு ஆசியாவில், சென்லாஇராச்சியம் மற்றும் ஜாவா இடையே சீனாவின் தெற்கே அமைந்திருந்த ஒரு பண்டைய இராச்சியம் என்று கருதப்படுகிறது
ஆயிசா ஓமர் இவர் ஒரு பாக்கித்தானைச் சேர்ந்த ஒரு நடிகையும், விளம்பர மாதிரியும், பாடகியும் மற்றும் ஓவியரும் ஆவார். புல்பூலேவில் கூப்சுரத் லேடீஸ் பார்க் என்றத் திரைப்படத்தில் நடாஷா, ஜிந்தகி குல்சார் ஹை படத்தில் சாரா, தன்ஹாயில் அர்சூ மற்றும் தில் அப்னா அவுர் ப்ரீத் பராய் படத்தில் அலீனா என்ற பாத்திரத்தில் நடித்ததற்காக இவர் நன்கு அறியப்படுகிறார். அவர் பாக்கித்தானின் மிகவும் பிரபலமான நடிகைகளில் ஒருவராக தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். அவர் பாக்கித்தான் தொலைக்காட்சியின் அதிக சம்பளம் வாங்கும் நடிகைகளில் ஒருவர் மற்றும் பெரும்பாலும் பாக்கித்தானில் ஒரு "ஸ்டைல் ஐகானாக" கருதப்படுகிறார். 2019 ஆம் ஆண்டில், வார்சி சர்வதேச அமைப்பால் தம்கா-இ-ஃபக்ர்-இ-பாகிஸ்தான் என்ற விருது அவருக்கு வழங்கப்பட்டது.
ஓமர் ஒரு விளம்பர மாதிரியாக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். குர்குரே, ஹார்பிக், காப்ரி, பான்டேன் மற்றும் ஸோங் போன்ற பல விளம்பரங்களில் அவர் தோன்றியுள்ளார். ஓமர் முதன்முதலில் தனது எட்டு வயதில் பாக்கித்தான் தொலைக்காட்சியில் மேரே பச்ச்பன் கே டின் என்ற நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கினார். பின்னர் அவர் சி.என்.பி.சி பாகிஸ்தானில் காலை நிகழ்ச்சியான யே வக் ஹை மேரா, பிரைம் தொலைக்காட்சியில் ரிதம் மற்றும் ஏ.ஆர்.ஒய் சுயாக்கில் ஹாட் சாக்லேட் ஆகியவற்றை தொகுத்து வழங்கினார். 2018 ஆம் ஆண்டில், நியூயார்க் பேஷன் வீக்கில் பாக்கித்தானின் அழகு சாதனமான மேபெலைனின் செய்தித் தொடர்பாளராக பங்கேற்றார்.
ஓமர் பாக்கித்தானின் லாகூரில் பிறந்தார். அவரது தந்தை இறந்தபோது அவருக்கு ஒரு வயது, அவரது தாயார் ஓமரையும் அவரது சகோதரரையும் ஒற்றை பெற்றோராக வளர்த்தார். அவர் தனது குழந்தைப் பருவத்தை " கடினமானது " மற்றும் " சுயாதீனமானது " என்று விவரித்தார். அவர் லாகூர் இலக்கணப் பள்ளியில் பயின்றார், மேலும் இளங்கலை மற்றும் முதுநிலை பட்டங்களுக்காக தேசிய கலைக் கல்லூரிக்குச் சென்றார். பள்ளி மற்றும் கல்லூரியில் படிக்கும் போது, இணை பாடத்திட்ட நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்று நாடகங்கள் மூலம் நடனத்தைக் கற்றுக்கொண்டார்.
2012 ஆம் ஆண்டில், அவர் தனது முதல் தனிப்பாடலான "சல்தே சல்தே" மற்றும் "காமோஷி" ஆகியவற்றை வெளியிட்டார், இது பாக்கித்தானில் வணிகரீதியான வெற்றியாக இருந்தாலும், விமர்சகர்களிடமிருந்து கலவையான எதிர்வினையை சந்தித்தது. ஓமர் சிறந்த தனிப்பாடலுக்கான லக்ஸ் ஸ்டைல் விருதை வென்றார். 2015 ஆம் ஆண்டில் வெற்றிகரமான காதல்-நகைச்சுவைத் திரைப்படமான கராச்சி சே லாகூர் மூலம் முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் அறிமுகமானார், அதைத் தொடர்ந்து யல்கார் என்ற போர் சம்பந்தமான படத்தில் ஒரு துணை கதாபாத்திரத்தில் நடித்தார்.
என்.சி.ஏ- என்ற கல்லூரியில் இவர் ஒரு நுண்கலை பட்டதாரியாவார். இவர் நடிப்பு மற்றும் விளம்பரங்களை தோன்றுவதற்கு முன்பே, ஓவியம் மற்றும் பாடுவது அவரது முதல் ஆர்வங்கள் மற்றும் தொழில் தேர்வுகள் என்று கூறினார்.
ஒருநாள் இருவரும் காடுகளினிடையே சென்றுகொண்டிருக்கும் போது அங்கே வந்த கிராமத் தலைவன் அவர்களைத் துன்புறுத்துகிறான். நடந்த கைகலப்பில் குப்பி அவன் தலையில் ஒரு பாறாங்கல்லை வீசி கொன்றுவிடுகிறான். குப்பிக்கு சிறை தண்டனை கிடைக்கிறது. குப்பியிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்ட சரசு, மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறாள். மருத்துவமனையில் குப்பி ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறாள். சிறையிலிருந்த குப்பி சிறப்பு அனுமதியுடன் அவளை மருத்துவமனையில் சந்திக்கிறான். அவர்கள் தங்களின் கடந்த கால மகிழ்ச்சியான தருணங்களை எண்ணி மகிழ்கின்றனர். பிரசவத்திற்குப் பிறகு சரசு இறந்து விடுகிறாள். குப்பியால் அவளது மரணத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அவளுக்கு உயிர் கொடுக்க எவ்வளவோ முயற்சிக்கிறான். அதில் அவன் தோல்வியடைகின்றான். புதிதாக பிறந்த குழந்தையை பறித்துக்கொண்ட குப்பி அனைவரையும் பயமுறுத்துகிறான். ஆனால் சிலரால் தடுக்கப்பட்டு மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப்படுகிறான். சரசு இறந்த பின் குப்பி ஒருபோதும் யாரிடமும் வாய் பேசாமல் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றான். சில ஆண்டுகள் கழித்து சிறையில் குப்பி இறந்துபோகின்றான்.
வியாபாரத்தில் தீவிர ஈடுபாட்டிலுள்ள பத்ரிநாத் என்ற பெரிய பணக்காரரின் மகள் சரசு . இவள் ஒரு மனநிலை சரியில்லாதவள். சரசுவை வீட்டில் வைத்துக் கொள்ள பத்ரிநாத்தால் இயலவில்லை. எனவே சாருஹாசன் நடத்தி வரும் ஒரு கிருத்துவ காப்பகத்தில் ஜூஜூ தாத்தாவின் பாதுகாப்பில் விட்டு விட்டு செல்கிறார். சரசு அங்கே அனாதையான கணபதி என்கிற குப்பியை சந்திக்கிறாள். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பிரிக்க முடியாத வண்ணம் அன்பாய் இருந்தனர். சில நாட்களுக்கு பிறகு தனது மகனின் திருமணத்திற்காக சரசுவை அழைத்துச் செல்ல பத்ரிநாத் தனது மனைவியுடன் காப்பகம் வருகிறார். சரசு வெகுளித்தனத்துடன் குப்பியையும் தன்னுடன் அழைத்துச் செல்ல விரும்புகிறாள். குப்பி சாருஹாசனின் வற்புறுத்தலுக்கிணங்க மிகுந்த தயக்கத்துடன் அவளுடன் செல்கிறான்.
"மீண்டும் ஒரு காதல் கதை" அறிமுக இயக்குநரான பிரதாப் கே போத்தன் இயக்கத்தில் வெளிவந்த திரைப்படமாகும். அவர் " இக்கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க முன்னணி நடிகர்களை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்பதால் நானே நடித்தேன்" என்றார். தெலுங்கு படங்களில் எதிர்மறையான பாத்திரங்களை திரைப்படமாக்க நிதியை திரட்டினார். இத்திரைக்கதை சோமாசுந்தரேசுவரால் எழுதப்பட்டது. பன்னீர் புஷ்பங்கள் படபிடிப்பின் போது, அவரது திரைக்கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு திரைப்படத்தை இயக்கப்போவதாக போத்தன் அவருக்கு உறுதியளித்தார். இப்படத்தின் ஒளிப்பதிவை பி. சி. ஸ்ரீராம் கவனித்துக்கொண்டார். இத்திரைப்படம் ஓராண்டில் படமாக்கப்பட்டது. படத்தின் தயாரிப்பின் போது, போத்தன் மற்றும் ராதிகா ஆகிய இருவரும் காதலித்து திருமணம் செய்து கொண்டனர், ஆயினும் அவர்கள் திருமணம் 1986 இல் விவாகரத்தில் முடிந்தது.
மீண்டும் ஒரு காதல் கதை 1985 நடிகை ராதிகாவால் தயாரிக்கப்பட்டு அறிமுக இயக்குனரான பிரதாப் போத்தன் இயக்கத்தில் வெளிவந்த ஒரு காதல் திரைப்படமாகும். இப்படத்தில் இருவருமே முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் ஏற்று நடித்துள்ளனர். இப்படம் மனநிலை சரியில்லாத இருவரின் உறவைப் பற்றியதாகும். இப்படத்தின் திரைக்கதை பிரதாப் கே போத்தன் மற்றும் சோமசுந்தரேசுவரர் ஆகிய இருவருமே இணைந்து எழுதப்பட்டதாகும். இப்படத்தின் பாடல்கள் அனைத்தும் இளையராஜாவால் இசைக்கப்பட்டது. படத்தின் ஒளிப்பதிவை பி. சி. ஸ்ரீராம் மேற்கொண்டுள்ளார். பி. லெனின் படத்தொகுப்பைக் கவனித்துக் கொண்டார். 1985 பெப்ரவரி 15 இல் வெளிவந்த இத்திரைப்படம் 32வது தேசியத் திரைப்பட விழாவில் அறிமுக இயக்குநருக்கான விருதினை பெற்றது.
திருமணத்தில் குப்பியும் சரசுவும் மணமக்களைப் போலவே வலம் வந்து அவர்களுக்கிடையே ஏதோ உறவிருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றனர். சரசு குப்பியை தனக்கு திருமணம் செய்துவைக்க தனது பெற்றோரிடம் வலியுறுத்துகிறாள். எதிர்பாரா திருப்பமாக பத்ரிநாத்தின் உறவினர்கள் திருமணத்தை நடத்திட ஆலோசனைத் தருகின்றனர். அவரும் இதையேற்று இருவரின் திருமணத்தை நடத்தி வைக்கிறார்.
குப்பியையும் சரசுவையும் கோரகொண்டா என்ற மலைப்பாங்கான கிராமத்திற்கு ஜூஜூ தாத்தாவின் பாதுகாப்பில் அனுப்பி வைக்கிறார். கோரகொண்டா வித்தியாசமான மக்கள் வசித்து வரும் ஒரு அசாதாரண கிராமமாகும். அங்கே நைலக்ஸ் நளினி என்பவர் கிராமத் தலைவன் மற்றும் சிலருடன் சேர்ந்து சில சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள்.
கீரை பச்சடி: புளிச்சக்கீரை எனப்படும் கோங்குரா பச்சடி இங்கு மிகவும் பிரபலமான ஒரு பச்சடி வகையாகும். சிவந்த கோங்குரா இலைகளை வதக்கி அதனுடன் வறுத்த சிவப்பு மிளகாய் சேர்த்து இப்பச்சடி சமைக்கப்படுகிறது. ஆந்திர உணவு வகைகளில் தனித்தனிமை பெற்ற இப்பச்சடி வகை சுவையிலும் தனித்தன்மை மிக்கதாகும். இப்பச்சடி ஆந்திராவில் எல்லா வகையான உணவுகளுக்கு அவசியமாக பரிமாறப்படுவதுண்டு. இதை தவிற சுக்கா கூரா எனப்படும் பச்சடி புளிப்பு கீரை வகையிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் பிரபலமான ஓர் உணவு வகையாகும். மேலும் இங்கு கொத்தமல்லி மற்றும் கறிவேப்பிலை இலைகளைக் கொண்டு சட்னி எனப்படும் ஊறுகாய் வகை உணவும் தயாரிக்கப்படுகிறது. முக்கிய உணவாகவும் இங்கு உண்ணப்படுகிறது.
இந்திய மாநிலமான கர்நாடகாவில் தம்புலி எனப்படும் ஒரு தயிர் சார்ந்த புதியவகை ஊறுகாய் உணவு உண்ணப்படுகிறது. வழக்கமாக உண்ணப்படும் சாம்பார் சாதத்துடன் இதுவும் உண்ணப்படுகிறது. தம்புலியென்பது குளிர்ச்சியென்ற பொருள் கொண்ட தம்பு என்ற கன்னட சொல்லிலிருந்து உருவானதாகும். எனவே தம்புலி உடலுக்கு குளிர்ச்சியை அளிக்கும் உணவு வகையாகும். பலவகையான கீரைகள், கேரட், பீட்ரூட் போன்ற காய்கறிகள் கொண்டு தம்புலி தயாரிக்கப்படுகிறது. பச்சைக் காய்கறிகளுடன் மசாலாப் பொருட்களையும் தயிரையும் சேர்த்து தம்புலியை தயாரிக்கிறார்கள். தம்புலியில் சேர்க்கப்படும் அனைத்தும் சமைக்கப்படாமல் பச்சையாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
பச்சடி என்பது ஒரு பாரம்பரிய தென்னிந்திய வகை புதிய ஊறுகாய் வகை உணவாகும். இது உணவின் போது தொட்டுக் கொள்ள உதவும் பக்க உணவாக பரிமாறப்படுகிறது. பரவலாக தென்னிந்திய மொழிகளில் பச்சடி ஒரு துரித உணவைக் குறிப்பதாகவும் உள்ளது. கர்நாடகா, கேரளா மற்றும் தமிழ்நாடு மாநிலங்களில் வட இந்திய ராய்தாவைப் போன்ற ஒரு காய்கறி உணவாக பச்சடியை கருதுகிறார்கள். இது காய்கறி, தயிர், தேங்காய், இஞ்சி மற்றும் கறி வேப்பிலை இலைகளுடன் கடுகு சேர்த்து சமைக்கப்படுகிறது. பச்சடி பொதுவாக பருவகால காய்கறிகள் அல்லது பழங்கள் கொண்டு இலேசான மசாலாவுடன் தேங்காய் மற்றும் தயிர் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் உணவாகும்.
தற்போது பல்வேறு தம்புலி வகைகள் அவை தயாரிக்கும் பொருட்களில் சிறிய மாறுபாடுகள் இருக்கும். தம்புலி பொதுவாக குறைவான மசாலா பொருட்களைக் கொண்டு காரமற்றதாக செய்யப்படுகின்றன. தம்புலியில் ஒரு சில எளிய முழு மசாலாப் பொருட்கள் வறுத்து பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவற்றுடன் பருவகால காய்கறிகள் அல்லது மூலிகைகள் கொண்டு தேங்காயுடன் மோர் அல்லது தயிர் சேர்த்து பரிமாறப்படுகிறது. தம்புலி என்பது ஓர் உண்மையான கர்நாடக செய்முறை உணவாகும்,
தம்புலி என்பது புத்தம் புதிய ஓர் ஊறுகாய் வகையாகும். தம்புலியில் பல்வேறு வகைகள் உள்ளன: அவை மெந்தே தம்புலி, இஞ்சி தம்புலி மற்றும் பல்வேறு வகையான மூலிகைத் தம்புலிகள் உள்ளன. கொடிபசலி தம்புலி ,கற்பூரவல்லி தம்புலி, புதினா தம்புலி போன்ற இலைகளுடன் மூலிகை தம்புலிகள் தயாரிக்கப்படுகின்றன. மேலும் இம் மூலிகைகள் அனைத்தும் கர்நாடகா முழுவதும் வளர்க்கப்படுகின்றன.
தயாரிக்கப்படுகிறது. சோறு மற்றும் இட்லி, தோசை போன்ற சிற்றுண்டிகளுக்கு ஒரு துணை உணவாக வழங்கப்படுகிறது. பச்சடி பல வகையான காய்கறிகள் சேர்க்கப்பட்ட ஓர் உணவாகும். சில நேரங்களில் பீர்கங்காயின் மேல்தோலைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் பச்சடி தெலுங்கில் பீரபொட்டு பச்சடி என அழைக்கப்படுகிறது. .
சுரைக்காய், கத்தரிக்காய், வெண்டைக்காய் போன்ற பலவகையான புதிய காய்களைக் கொண்டு ஆந்திரபிரதேசம் மற்றும் தெலுங்கானாவில் பச்சடி தயாரிக்கப்படுகிறது.
தம்புலி தயாரிப்பில் பல பருவகால காய்கறிகள் மற்றும் மூலிகைகள் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பொதுவாக மூலிகைகளான கற்பூரவல்லி இலைகள் ,கொத்தமல்லி இலைகள், கசகசா விதைகள், கறிவேப்பிலை போன்ற பலவகையான பொருட்கள் இதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
மென்மையான கிச்சடிக் காய் தளிர் இலைகளை மோருடன் கலந்து அருந்தினால் வெப்பமான கோடை மாதங்களில் கடுமையான தாகத்தை தணிக்கும் உணவாகப் இம்மாநிலங்களில் பயன்படுகிறது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, பல பெரிய எஃகு ஆலைகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய உலோகவியல் மையம் கட்டப்பட்டது. மேலும், பாரந்தூக்கிகள், தானுந்துகள், உழவு இயந்திரங்கள் மற்றும் ஒரு இரசாயன ஆலை ஆகியவற்றின் பல முக்கிய தொழிற்சாலைகள் நிறுவப்பட்டன. 1950 களின் பதனிடுதல் இந்நகரத்தின் முக்கிய தொழிலாக இருந்தது, மேலும் அது தானியம், தோல், உப்பு, சர்க்கரை, மீன், மர மற்றும் தீக்கல் கண்ணாடி போன்ற தொழில்களின் ஒரு பெரிய வியாபார மையமான இருந்தது: நகரம் தினேப்பர் ஆற்றின் பெரும் துறைமுகப்பட்டினத்தின் தாயகமாகவும் திகழ்ந்துள்ளது. மற்றும் ஒரு விமான நிலையமமும் அமைந்துள்ளது. சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சி மற்றும் பெலாரசை ஒரு சுதந்திர நாடாக நிறுவியதிலிருந்து, மொகிலேவ் அந்த நாட்டின் முக்கிய பொருளாதார மற்றும் தொழில்துறை மையங்களில் ஒன்றாக மாறிவிட்டது.
1267 இல் தொடங்கி வரலாற்று ஆதாரங்களில் இந்த நகரம் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 14 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து, இது லித்துவேனியாவின் கிராண்ட் டச்சியின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது, போலந்து-லிதுவேனியன் காமன்வெல்த் பகுதியின் யூனியன் ஆஃப் லப்ளின் முதல், இது மொஹைலேவ் என்று அறியப்பட்டது. 16 -17 ஆம் நூற்றாண்டுகளில், நகரம் கிழக்கு-மேற்கு மற்றும் வடக்கு-தெற்கு வர்த்தக பாதைகளின் முக்கிய முனைகளில் ஒன்றாக வளர்ந்தது. 1944 ஆம் ஆண்டில், முற்றிலும் அழிந்த நகரம் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தால் விடுவிக்கப்பட்டு சோவியத் கட்டுப்பாட்டுக்குத் திரும்பியது. மொகிலெவ் அப்போது ஜெர்மன் வீரர்களுக்கான தொழிலாளர் முகாமின் தளமாக இருந்தது. 1991 இல் பெலாரஸ் சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து, மொகிலேவ் அதன் முக்கிய நகரங்களில் ஒன்றாக இருந்து வருகிறது.
புனித நிக்கோலசின் மடம் 1668 இன் அற்புதமான தேவாலயத்தையும், அதே போல் ஆயர்களின் அமைவிடம், மணிக்கூண்டு, சுவர்கள் மற்றும் வாயில்களையும் பாதுகாக்கிறது. யுனெஸ்கோவின் உலக பாரம்பரிய தளமாக மாறுவதற்காக தற்போது பரிசீலனையில் உள்ளது. சிறிய அடையாளங்களில் 1780 களில் இருந்து வந்த ஆர்க்கிபிசுகோபல் அரண்மனை மற்றும் நினைவு வளைவு மற்றும் நியோ-மறுமலர்ச்சி மற்றும் உருசிய மறுமலர்ச்சி பாணிகளின் கலவையில் உள்ள மகத்தான திரையரங்கு ஆகியவை அடங்கும். மொகிலேவின் நகர்ப்புறப் பகுதியான பாலிகோவிச்சியில், 350 மீட்டர் உயரமுள்ள தொலைக்கட்ட்சி கோபுரம் உள்ளது, இது பெலாரசின் மிக உயரமான கட்டமைப்புகளில் ஒன்றாகும்.
17 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் நகரப் பகுதி, ரதுனா என பெயரிடப்பட்டது, இது போலந்து-லிதுவேனியன் பொதுநலவாயக் காலத்தில் கட்டப்பட்டது. நகரத்தின் பிரமாண்டமான கோபுரம் பெரும் வடக்குப் போர் மற்றும் பெரும் தேசபக்தி போரின்போது கடுமையான சேதத்தை சந்தித்தது. இது இறுதியில் 1957 இல் இடிக்கப்பட்டு 2008 இல் போருக்கு முந்தைய வடிவத்தில் மீண்டும் கட்டப்பட்டது. மொகிலேவின் மற்றொரு முக்கியமான அடையாளமாக ஆறு தூண்கள் கொண்ட புனித இசுதான்சுவா தேவாலயம் ஒன்று உள்ளது, இது 1738 மற்றும் 1752 க்கு இடையில் பரோக் கட்டிட பாணியில் கட்டப்பட்டது மற்றும் அதன் ஓவியங்களால் வேறுபடுகிறது.
1991 ஆம் ஆண்டு மொகிலெவ் இலத்தீன் கத்தோலிக்க மறைமாவட்ட மொகிலேவ்ரோமன் கத்தோலிக்க பேராயர் மின்ஸ்க்-மொஹைலெவ் உடன் இணைக்கும் வரை ஆயரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது.
சீனாவின் மிகப்பழைமையான வரலாற்றுக் குறிப்பொன்று ஒன்று முதல் ஆறாம் நூற்றாண்டுகள் வரையிலான கால கட்டங்களில் இந்தோனேசிய தீபகற்பத்தின் தெற்குப் பகுதியை உள்ளடக்கிய , இப்போது நவீன கம்போடியாவாக இருக்கும் நிலப்பரப்பில் மீகாங்கை மையமாகக் கொண்ட புனான் எனப்படும் ஒரு அரசியல் கட்டமைப்பு இருந்ததாகக் குறிக்கிறது. மேலும் இந்த மிகப்பழைமையான புனான் பிராந்தியத்தில், இந்து கலாச்சாரம் பின்பற்றப்பட்டதாகவும் அக்குறிப்பில் குறிப்பிடப்படுகிறது, இந்தப் புனான் பகுதியானது மேற்கில் இந்திய மண்டலத்தில் கடல் வர்த்தகக் கூட்டாளிகளுடன் நீண்டகால சமூக-பொருளாதாரட் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்ததாகவும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆறாம் நூற்றாண்டில், இப்பகுதியில் பரவிய சென்லா அல்லது ஜென்லா என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு நாகரிகம், புனானை இந்துக் கலாச்சாரத்தில் இருந்து முற்றிலுமாக மாற்றியது, ஏனெனில் இந்த நாகரிகமானது இந்தோசீனாவில் மிகப்பெரிய அளவில் ஓர் அலைபோலப் பரவி, அதன் அதிக அளவிலான பகுதிகளைக் கட்டுப்படுத்தியது. மேலும் ஒரு அதிகார மையத்தை விட அதிகமாக அதனைப் பேணியது.
கம்போடியாவில் 2009 முதல் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் அகழாய்வுப் பணிகளுக்கு நன்றி செலுத்துவது அவசியமாகும். ஏனெனில் இந்த தொல்பொருள் ஆய்வுக்குப் பின்பு கம்போடியாவின் வரலாறானது கற்கால காலத்திற்கு முன்பாகச் செல்கிறது. கம்போடியாவின் ஏராளமான இடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் ஆய்வுகளில், அகழ்வாராய்ச்சி தளங்களில் நவீன கால அளவீட்டு முறைகள் பயன்படுத்தப்படுறது இந்த ஆய்வுகளில் கம்போடியாவின் வரலாறானது, இப்பகுதியில் கற்கால வேட்டைக் குழுக்கள் முதல் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட முன்கூட்டிய சமூகங்கள் வரை மனித நாகரிக வளர்ச்சியின் அனைத்து நிலைகளின் சான்றுகளும் தீர்வுத் தடயங்களும் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
கம்போடியாவின் தொடக்ககால வரலாறு என்பது தென்கிழக்கு ஆசியாவின் முகியமான நிலப்பரப்பான கம்போடியாவின் தொடக்ககால வரலாற்றைக் குறிப்பதாகும். கம்போடியாவின் வரலாற்று வளர்ச்சியானது வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலம் மற்றும் எழுத்துகள் கண்டுபிடிக்காத, வரலாற்றின் மிகப்பெரிய நாகரிகங்கள் உருவாகாத, மக்கள் ஒருங்கிணைந்த சமூகமாகச் சேர்ந்து வாழ்ந்த புரோட்டோ ஹிஸ்டாரிக் காலத்திலிருந்தே தொடர்ந்து வருவதாகும்.
மிகவும் வளமான மேல் கங்கா-யமுனா தோவாப் பிராந்தியத்தின் நடுவில் அமைந்துள்ள இந்த நகரம் புது தில்லி மற்றும் சகரன்பூருக்கு மிக அருகில் உள்ளது. இது உத்தரபிரதேசத்தின் மிகவும் வளர்ந்த மற்றும் வளமான நகரங்களில் ஒன்றாகும். இந்த நகரம் டெல்லி மும்பை தொழில்துறை நடைபாதை மற்றும் அமிர்தசரஸ் டெல்லி கொல்கத்தா தொழில்துறை தாழ்வாரம் ஆகியவற்றின் ஒரு பகுதியாகும். இந்நகரம் மேற்கு உத்தரப்பிரதேசத்தின் முக்கிய வணிக, தொழில்துறை மற்றும் கல்வி மையமாகும். 2019 ஆம் ஆண்டு சூலை நிலவரப்படி செல்வி. செல்வ குமாரி முசாபர்நகர் மாவட்ட நீதவான் ஆவார்.
ஷாஜகானின் ஆட்சியின் போது முகலாய தளபதி சையித் முசாபர் கானின் மகனால் 1633 ஆம் ஆண்டில் சர்வத் என்ற பண்டைய நகரத்தின் அருகே இந்த நகரம் நிறுவப்பட்டது. 1947 ஆம் ஆண்டில் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றபோது ​புகழ்பெற்ற சுதந்திர போராட்ட வீரர் மறைந்த ஸ்ரீ கேசவ் குப்தா முசாபர்நகர் தொகுதியில் இருந்து முதல் எம்.எல்.ஏ ஆனார். அதைத் தொடர்ந்து முதன்முறையாக முசாபர்நகர் நகரில் உள்ள அவரது இல்லத்தில் இந்தியக் தேசிய கொடி ஏற்றப்பட்டது.
முசாபர்நகர் என்பது இந்திய மாநிலமான உத்திரப் பிரதேசத்தில் முசாபர்நகர் நகர்ப்புற பெருநகர பிராந்தியத்தின் கீழ் உள்ள ஒரு நகரமாகும். உத்தரப்பிரதேச நகராட்சி வாரியத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இது தேசிய தலைநகர் பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாகும். மேலும் முசாபர்நகர் மாவட்டத்தின் தலைமையகமும் ஆகும். இந்த நகரம் தேசிய ரயில் வலையமைப்புடன் நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தோ-கங்கை சமவெளியின் தோவாப் பகுதியில் முசாபர்நகர் கடல் மட்டத்திலிருந்து 272 மீற்றர் உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. இது தேசிய தலைநகரான டெல்லியில் இருந்து வடகிழக்கில் 125 கிலோமீற்றர் தொலைவிலும், சண்டிகரில் இருந்து தென்கிழக்கில் 200 கிலோமீற்றர் தூரத்திலும் அமைந்துள்ளது. மேலும் பிஜ்னோர், மீரட் மற்றும் ஹஸ்தினாபூருக்கு அருகில் உள்ளது.
1901 ஆம் ஆண்டில் பிரித்தானிய ஆட்சியின் போது ஆக்ரா மற்றும் ஓத் ஐக்கிய மாகாணங்களில் மீரட் பிரிவின் மாவட்டமாக இருந்தது.
காசிபூர் என்பது இந்தியாவின் உத்தராகண்டம் மாநிலத்தின் உதம் சிங் நகர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு நகரமாகும். மேலும் அதன் ஏழு துணைப்பிரிவுகளில் ஒன்றாகும். உதம் சிங் நகர் மாவட்டத்தின் மேற்கு பகுதியில் அமைந்துள்ள இது குமாவுனின் மூன்றாவது அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட நகரமாகவும், உத்தராகாண்டில் ஆறாவது அதிக மக்கட் தொகை கொண்ட நகரமாகவும் உள்ளது . 2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கட் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி காசிபூர் நகரத்தின் மக்கட் தொகை 121,623 ஆகவும், காசிபூர் தெஹ்ஸிலின் மக்கட் தொகை 283,136 ஆகவும் இருந்தது.
புது தில்லிக்கு வடமேற்கே 180 கிலோமீற்றர் தொலைவில் தெராயில் உத்தரகண்ட் மாநிலத்தின் குமாவோன் பகுதியின் தென்மேற்கில் அமைந்துள்ளது. புவியியல் ரீதியாக, காசிபூர் தெராய் பாதையில் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. இது மேற்கில் ஜாஸ்பூரிலிருந்து நகரத்தின் வழியாக கிடைமட்டமாக செல்கிறது. நகர மையம் வழியாக கிழக்கில் பாஜ்பூர் மற்றும் ருத்ராபூர் வரை செல்கிறது. தெராய் உருவாக்கம் களிமண், மணல், களிமண், நடுத்தர மணல் மற்றும் சரளைகளையும் கொண்டுள்ளது.