polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
பொகோர் அரண்மனை வளாகத்தில் முன்பு பியூட்டென்சோர்க் என்ற ஒரு மாளிகையான காலனித்துவ காலத்தைச் சேர்ந்த கட்டிடம் இருந்தது. இது 1745 ஆம் ஆண்டு முதல் டச்சு ஆளுநர்கள் தங்கும் இடமாக இருந்தது. படேவியாவின் வெப்பம் மற்றும் நோய் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பதற்காக அவர்கள் இங்கு வந்து தங்கினர். புதிய அரண்மனைக்கான இருப்பிடம் பரோன் வான் இம்ஹாஃப் என்பவரால் 10 ஆகஸ்ட் 1744 ஆம் நாளன்று "கம்போங் பரோ " என்ற கிராமத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அந்த இடத்தில் அவர் ஒரு மாளிகையை கட்ட உத்தரவிட்டார். இருந்தாலும் அவருடைய ஆட்சிக்காலம் நிறைவுற்ற 1750 ஆம் ஆண்டு வரை கட்டடக் கட்டுமானப் பணி நிறைவேறவில்லை. அதனால் அக்கட்டட கட்டுமானப் பணி ஜேக்கப் மொசால் என்பவரால் தொடரப்பட்டது.
பின்னர் வந்த புதிய கவர்னர் ஜெனரலான பரோன் வான் டெர் கபெலன் முதன்மைக் கட்டிடத்தின் மேல் அமைந்திருந்த கூரையில் ஒரு சிறிய குவிமாடத்தைச் சேர்த்து அரண்மனை மைதானத்திற்கு அடுத்து தாவரவியல் பூங்காவை நிறுவினார். இருந்தாலும், 1834 ஆம் ஆண்டில், சலாக் மலையின் எரிமலைச் சீற்றத்தினை அடுத்த பூகம்பம் காரணமாக பியூட்டென்சோர்க்கின் பழைய அரண்மனை பெரிதும் சேதம் அடைந்தது. பின்னர் பாழடைந்த அரண்மனை இடிக்கப்பட்டு 1856 ஆம் ஆண்டில் அதன் தற்போதைய வடிவத்தில் மீண்டும் கட்டி முடிக்கப்பட்டது — இந்த முறை கட்டும்போது மேலும் பூகம்பங்களை எதிர்கொள்கின்ற வகையில் முன்னெச்சரிக்கையாக முன்பிருந்த இரு மாடிகளுக்கு பதிலாக ஒரே ஒரு மாடி மட்டுமே கட்டப்பட்டது.
காலனித்துவ காலத்தின்போது, பொருத்தமான, ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய நிலையில் அமைந்த கால நிலை காரணமாக பொகோர் அரண்மனை டச்சு கிழக்கிந்த கவர்னர் ஜெனரல்களின் விருப்பமான இல்லமாக அமைந்தது. இது மறைந்த ஜனாதிபதியான சுகர்னோவால் விரும்பப்பட்ட இடமாகவும் இருந்து வந்தது. மேலும் 1967 ஆம் ஆண்டில் அவர் பதவிப் பொறுப்பிலிருந்து வீழ்ச்சியடையும் வரை அலுவல்பூர்வ ஜனாதிபதி இல்லமாக பயன்பாட்டில் இருந்தது. பிப்ரவரி 2015 ஆம் நாள் வரை பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்படாமல் இருந்து வந்த இந்த அரண்மனையை புதிய ஜனாதிபதி ஜோகோ விடோடோ பயன்படுத்தத் தொடங்கினார் அவர் ஜனாதிபதி அலுவலகத்தை மெர்டேகா அரண்மனையிலிருந்து பொகோர் அரண்மனைக்கு மாற்றம் செய்தார்.
1811 ஆம் ஆண்டில் ஸ்டாம்போர்ட் ராஃபிள்ஸ் ஜாவாவுக்கு வெற்றிகரமான படையெடுப்பு நடத்தினார். அப்போது பிரிட்டன் காலனியைக் கைப்பற்றியதோடு 1816 ஆம் ஆண்டு வரை அதனைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தது. பொகோர் மலைகளின் மிதமான காலநிலை காரணமாக ராஃபிள்ஸ் பியூட்டென்சோர்க் அரண்மனையை தனது இல்லமாக அமைத்துக் கொண்டிருந்தார், அதே நேரத்தில் படேவியாவில் உள்ள ரிஜ்ஸ்விஜ்க் அரண்மனையில் தொடர்ந்து சபைக் கூட்டங்களை நடத்தி வந்தார். அவர் தங்கியிருந்த காலத்தில் பியூட்டென்சோர்க் அரண்மனையின் தோட்டத்தை ஒரு ஆங்கிலப் பாணித் தோட்டமாக மாற்றி அமைத்தார். இது பிற்கால தாவரவியல் பூங்காவிற்கு ஒரு உத்வேகமாக அமைந்தது.
1870 ஆம் ஆண்டு முதல் 1942 ஆம் ஆண்டு வரை பொகோர் அரண்மனை டச்சு கவர்னர் ஜெனரலின் உத்தியோகபூர்வ இல்லமாக இருந்தது, இருந்தபோதிலும் மாநில விவகாரங்கள் தொடர்ந்து படேவியாவில் நடத்தப்பட்டு வந்தன. ஆரம்ப காலம் முதல் இந்த அரண்மனையில் டச்சு கிழக்கிந்தியாவின் 44 கவர்னர் ஜெனரல்கள் இந்த அரண்மனையில் வசித்து வந்துள்ளனர். இந்தோனேசிய சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, அரண்மனையின் பல அம்சங்கள் 1952 ஆம் ஆண்டில் சேர்க்கப்பட்டு அரண்மனை புதுப்பிக்கப்பட்டது. அடுத்து இந்த அரண்மனை ஜனாதிபதி சுகர்னோவின் பிரதான இல்லமாக மாறியது, ஆனால் பின்னர் சுஹார்டோ பதவிக்கு வந்த பிறகு அதனைப் புறக்கணித்தார்.
தோட்டத்தின் மைதானத்தில் பல கட்டிடங்கள் அமைந்துள்ளன. அவற்றுன் மிகப்பெரியவை கெடுங் இந்துக் மற்றும் அதன் இரண்டு பிரிவுகள் ஆகும். முதன்மை அரண்மனை கட்டிடத்தில் அரசின் தலைமை அலுவலர் அலுவலகம், நூலகம், விருந்தகம், தியேட்டர் அறை, அமைச்சர்களின் காத்திருப்பு அறை, தெரடாய் அறை எனப்படுகின்ற வசிக்கும் அறை மற்றும் கருடா அறை எனப்படுகின்ற முதன்மையான வரவேற்பு மண்டபம்) ஆகியவவை உள்ளன.
கவர்னர் ஜெனரல் ஹெர்மன் வில்லெம் டேன்டெல்ஸின் காலத்தில் அரண்மனையின் விரிவான புதுப்பித்தல் பணி நடைபெற்றது. அரண்மனை மேலும் இரண்டு தளங்களைக் கொண்டு விரிவுபடுத்தப்பட்டது. முன்பு அமைந்திருந்த கட்டமைப்பின் கிழக்கு மற்றும் மேற்கில் ஒரு புதிய பிரிவு சேர்க்கப்பட்டது.
இராணி உருது மற்றும் பஞ்சாபி படங்களில் நடித்தார் மற்றும் பாகிஸ்தான் படங்களில் ஒரு திரைப்பட கதாநாயகியாகவும் திகழ்ந்தார். மெஹூப் ராணி மௌஜ் மைலா, ஏக் தேரா சஹாரா மற்றும் சஃபைத் கூன் போன்ற படங்களில் துணை வேடங்களில் தோன்றிய பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1962 ஆம் ஆண்டில் 1950 கள் மற்றும் 1960 களின் மூத்த திரைப்பட இயக்குனரான அன்வர் கமல் பாஷா, மெஹபூப் படத்தில் இராணிக்கு முதல் பாத்திரத்தை வழங்கினார். 1965 வரை அவர் மற்ற படங்களில் நடித்தார், ஆனால் அவை தோல்வியடைந்தபோது அவர் ஒரு துரதிர்ஷ்ட நடிகை என்று அழைக்கப்பட்டார்.
இராணி இவர் ஒரு பாக்கித்தான் திரைப்பட மற்றும் தொலைக்காட்சி நடிகை ஆவார். 1960 களின் பிற்பகுதியில் பிரபல நடிகரும் தயாரிப்பாளருமான வாகீத் முராததுடன் வெற்றிகரமான ஜோடியாக நடித்து அவர் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றார். அவர் துணைக் கண்டத்தின் மிக வெற்றிகரமான நடிகைகளில் ஒருவராக இருந்தார், மேலும் திரைப்படங்களில் அவரது நடன நிகழ்ச்சிகளுக்காகவும் பிரபலமானார். ராணி புற்றுநோயால் மே 27, 1993 அன்று இறந்தார்.
இருப்பினும், ஹஸார் தஸ்தான் மற்றும் தீவார் பாபி ஆகியப் படங்களின் வெற்றிக்குப் பிறகு, இராணி ஒரு முன்னணி நடிகையானார். சான் மக்னா, சஜ்ஜன் பியாரா, ஜிந்த் ஜான், துனியா மாட்லிப் டி, அஞ்சுமான் , தெஹ்ஸீப் , உம்ராவ் ஜான் அடா , நாக் முனி, சீதா மரியம் மார்கரெட், இக் குணா அவுர் சாஹி மற்றும் சுர்ரயா போபாலி போன்ற படங்கள். 1990 களின் முற்பகுதியில் கோவாஹிஷ் மற்றும் ஃபராப் ஆகிய இரண்டு தொலைக்காட்சித் தொடர்களிலும் நடித்தார்.
இராணி புற்றுநோயால் 1993 மே 27 அன்று தனது 46 வயதில் கராச்சியில் இறந்தார், அவரது மகள் இராரபியாவின் திருமணத்திற்கு சில நாட்களுக்குப் பிறகு. இராணி இறந்த சிறிது நேரத்திலேயே, கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த மற்றும் மகளின் மரணத்தை ஒருபோதும் அறியாத அவரது தாயும் இறந்தார். ராணியின் ஒரே சகோதரியும் மூன்று மாதங்கள் கழித்து இறந்தார். இராணி மற்றும் அவரது தாயார் முஸ்லிம் டவுன் கல்லறையில் லாகூரில் அருகருகே அடக்கம் செய்யப்பட்டனர்.
இராணி 1968 இல் மேரா கர் மேரி ஜன்னத் படத்திற்காக நிகர் விருதை வென்றார். 1983 ஆம் ஆண்டில் சோனா சாண்டி திரைப்படத்தில் நடித்ததற்காக சிறந்த நடிகைக்கான மற்றொரு நிகர் விருதையும் வென்றார்.
இரகுமான் அப்பாசு 1972 சனவரி 30 அன்று பிறந்த இவர் ஒரு இந்திய புனைகதை எழுத்தாளர் ஆவார். இவர் 2018 ஆம் ஆண்டில் தனது உரோச்சின் என்ற புதினத்திற்காக இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த இலக்கிய விருதான சாகித்திய அகாதமி விருதை பெற்றுள்ளார். , , .அவர் முறையே மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது புதினத்திற்காக மாநில அகாதமி விருதுகளையும் வென்றுள்ளார். ஹைட் அன்ட் தி சீக் ஆப் காட் மற்றும் 2017 இல் உரோக்சின் என்ற இரு புதினங்கள். ஜெர்மன் மத்திய வெளியுறவு அலுவலகம் மற்றும் சுவிஸ்-தெற்கு கலாச்சார நிதியத்தால் நிதியளிக்கப்பட்ட லிட்பிரோம் கிராண்ட்டை ஜெர்மன் மொழியில் பெற்ற ஒரே இந்திய புதின ஆசிரியரும் ஆவார். அவர் உருது மொழியிலும் ஆங்கிலத்திலும் எழுதுகிறார். அப்பாஸ் மும்பை பல்கலைக்கழகத்தில் உருது மற்றும் ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலை பட்டம் பெற்றவர். அவரது புதினங்கள் தடைசெய்யப்பட்ட அரசியல் மற்றும் அன்பின் கருப்பொருள்களைக் கையாளுகின்றன.
நக்லிசுதான் கி தலாசு பழமைவாத உருது இலக்கிய வட்டாரங்களில் ஒரு புயலை உருவாக்கியிருந்தார், இரகுமான் மும்பையில் பணிபுரிந்த வந்த கல்லூரியில் விரிவுரையாளர் பதவியை துறந்தார். இந்த புதினம் ஒரு படித்த படித்த முஸ்லீம் மனிதனின் கதையைப் பற்றிச் சொல்கிறது, 1992 க்குப் பிந்தைய மும்பையில் அந்நியப்படுதல் அவரை ஒரு காசுமீரி போர்க்குணமிக்க அமைப்புக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இந்தியாவில் வலதுசாரி மற்றும் வெறுப்பு நிறைந்த அரசியலின் எழுச்சியின் போது தனது கலாச்சார அடையாளம் மங்கலாக இருப்பதை அவர் காண்கிறார். அவர் தனது அடையாளத்தையும் வரலாற்று சுயத்தையும் நிரூபிக்க முயற்சிக்கிறார், இறுதியில் அது ஒரு துயரமான மற்றும் மர்மமான முடிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறது.
இரகுமானின் முதல் புதினம் 2004 இல் வெளியிடப்பட்ட நக்கலிசுதான் கி தலாசு . இந்த நாவல் ஒரு ஆபாசமான புத்தகம் என்று அடிப்படைவாதிகள் குற்றம் சாட்டியிருந்தனர். அவர் கைது செய்யப்பட்டு ஆர்தர் சாலை சிறையில் சில நாட்கள் கழிக்க வேண்டியிருந்தது. இருப்பினும், பின்னர் அவர் 2016 இல் நீதிமன்றத்தால் விடுவிக்கப்பட்டார்.
அவர் தனது மூன்றாவது தத்துவ புதினமான குதா கே சாயே மே அன் மிச்சோலி என்பதற்காக மாநில சாகித்திய அகாதமி விருதை வென்றார். வலதுசாரி அரசியலால் தூண்டப்பட்ட 'இந்திய சமுதாயத்தில் சகிப்பின்மை அலை'க்கு எதிராக முக்கிய இந்திய எழுத்தாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தபோது அவர் 2015 இல் இந்த விருதை திருப்பி அளித்தார்.
இரகுமான் அப்பாசு நான்கு புதினங்கள் உட்பட ஏழு புத்தகங்களை எழுதியவர்: நக்கலிசுதான் கி தலாசு , ஏக் மம்னுவா முகபத் கி ககானி , குதா கே சாயே மே அன் மிச்சோலி , மற்றும் உரோக்சின் . , .
பாக்கித்தானிய எழுத்தாளர் முசுதன்சார் உசேன் தாரார், இரகுமானின் சமீபத்திய புதினமான உரோக்சின் ஒரு அச்சமற்ற படைப்புக் கதை என்று கூறினார். சாகித்திய அகாதமியின் முன்னாள் தலைவர் பேராசிரியர் கோபிசந்த் நரங், உரோக்சின் உருது புதினங்களின் வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனை என்று கூறினார் .
பொதுவாக காணப்படும் நீரிலி வடிவச் சொடியம் பெர்போரேட்டு சேர்மம் தவறுதலாக ஒற்றை நீரேற்று என்று அழைக்கப்படுகிறது. சரியாக முறைப்படுத்தி ஏற்றுக் கொள்ளப்படவேண்டிய 2428 அசலாக 3•2 என்று முறைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதேபோல அறுநீரேற்றும் 3•42. என முறைப்படுத்தப்பட்டு வழக்கமாக நான்கு நீரேற்று என்று அழைக்கப்பட்டு வருகிறது .
இவ்விரண்டு வடிவங்களும் நெடியற்று வெண்மை நிறத்தில் காணப்படுகின்றன. இரண்டும் நீரில் கரைகின்றன. ஒற்றை நீரேற்றும் நான்கு நீரேற்றும் வர்த்தக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வடிவங்களாகும் .
பொதுவாக இச்சேர்மம் நீரிலி வடிவம் அல்லது அறுநீரேற்று வடிவங்களில் காணப்படுகிறது. ஆனாலும் அழைக்கப்படும்பொது பொதுவாக ஒற்றை நீரேற்று அல்லது பி.ப்பி.எசு-1 மற்றும் டெட்ரா ஐதரேட்டு அல்லது பி.ப்பி.எசு-4 என்று அழைக்கப்படுகிறது. சோடியம் பெர்போரேட்டு நீரிலி வடிவம் என்று முன்னதாகவே கணிக்கப்பட்டிருந்தது. இவ்விரண்டு வடிவ சோடியம் பெர்போரேட்டுகளும் வெண்மை நிறங்கொண்டவை. நெடியற்றவையாகவும் நீரில் கரையக்கூடிய திண்மங்களாகவும் உள்ளன.
சோடியம் பெர்கார்பனேட்டையும் சோடியம் பெர்பாசுப்பேட்டையும் போல அல்லாமல் சோடியம் பெராக்சைடு ஐதரசன் பெராக்சைடுடன் சேர்ந்த சாதாரண ஒரு சேர்க்கைப் பொருளாக உருவாவதில்லை. மாறாக ஒவ்வொரு போரான் அணுவுடனும் இரண்டு ஐதராக்சி குழுக்கள் இணைந்த வளைய ––––––– உள்ளகத்தைக் கொண்ட பெர்போரேட்டு 2)2]2 ஈரெதிர்மின் அயனியைக் கொண்டுள்ளது. வளையம் நாற்காலி உறுதிப்பாட்டை ஏற்றுக் கொள்கிறது.
கரைசலின் செறிவு அதிகரிக்கும்போது பிற பெராக்சோபோரேட்டு இனங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. மிகையளவு 22,சேர்க்கப்படும்போது எதிர்மின் அயனிகள் 2 2], 3], மற்றும் 4] போன்றவை இறுதியாகத் தோன்றுகின்றன. போரேட்டு அடர்த்தி அதிகரிக்கும்போது குறைவான கரைதிறன் காரணமாக சோடியம் பெர்போரேட்டு ஈருருவ எதிர்மின் அயனியுடன் படிகமாகிறது.
கரைசலில் வளைய எதிர்மின் அயனி துல்லியமாக இரண்டு எதிர்மின் அயனிகளாகப் 3 ] பிரிகிறது. பின்னர் போரிக் அமிலத்துடன் சமநிலை அடைந்து ஐதரசன் பெராக்சைடு 22 இல் ஐதரோபெராக்சில் எதிர்மின் அயனி மற்றும் டெட்ரா ஐதராக்சிபோரேட்டு எதிர்மின் அயனி 4] எனப் பிரிகிறது:
சோடியம் பெர்போரேட்டு என்பது 24, 2428 என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாடுகளால் விவரிக்கப்படும் ஒரு கனிம வேதியியல் சேர்மமாகும். மிகச் சரியாக கூறுவதென்றால் இதன் வாய்ப்பாட்டை 4]2 என்று எழுத வேண்டும்.
போராக்சுடன் சோடியம் ஐதராக்சைடு சேர்க்கப்பட்டு சோடியம் மெட்டாபோரேட்டு உருவாக்கப்படுகிறது. பின்னர் இது ஐதரசன் பெராக்சைடுடன் சேர்ந்து நீரேறியசோடியம் பெர்பொரேட்டு பெருமளவில் உருவாக்கப்படுகிறது:
நீருடன் தொடர்பு கொள்ளும்போது சோடியம் பெர்போரேட்டு நீராற்பகுப்புக்கு உட்பட்டு போரேட்டையும் ஐதரசன் பெராக்சைடையும் கொடுக்கிறது
இந்த உப்பு பெராக்சைடு அடிப்படை வெளுப்பாக்கிகளில் ஒன்றாக சலவைத் தொழிலில் அழுக்குநீக்கியாகப் பரவலாக பயன்படுத்தப்படுகிறது.
உருதுமொழி சிந்துப்பள்ளத்தாக்கில் பிறந்து, பஞ்சாபிலும் தோவாபிலும் பேச்சு மொழியாகப் பயிலப்பட்ட போதிலும், அது இலக்கிய உருவம் அடையாதிருந்தது. வட இந்தியப் புலவர்கள் இலக்கிய நூல்கள் எழுதுவதற்குப் பாரசீக மொழியையே பயன்படுத்தினர். அவர்கள் கடிதப்போக்குவரத்துச் செய்ததும் அதிலேயே. ஆயினும் அவர்கள் தங்கள் நூல்களைப் பாரசீக மொழியில் இயற்றிவந்த அதே வேளையில் இந்தியிலும் செய்யுள்கள் இயற்றி வந்தனர். அந்த இந்தி முற்றிலும் இந்தியாயிராமல் செம்பாதி பாரசீக மொழி கலந்ததாகவே இருந்தது. அவருள் சிலருடைய இந்திச் செய்யுட்களில் பெரும்பான்மையான சொற்கள் அரபு, பாரசீக மொழியாகவே இருந்தன. இத்தகைய கவிதைகளை இயற்றியவருள் சிறந்தவர்கள் மசூத் சாத் சல்மான் , அமீர் குஸ்ரு ஆவர்.
தக்காணத்தில், இந்துக்களும், முஸ்லிம்களும் நண்பர்களாக வாழ்ந்தது, அரசாங்க அலுவல்களில் இந்துக்கள் மிகுதியாக இடம் பெற்றது, கணக்குக்கள் சுதேச மொழியில் எழுதப்பெற்றது. முஸ்லிம் அரசர்கள், சுதேசமொழிக்கு ஆதரவு அளித்தது ஆகிய இவை அனைத்தும் சேர்ந்து, தக்காண உருது மொழியை வளர்க்கவும், இலக்கியச் சாதனமாகச் செய்யவும் உதவின. கோல்கொண்டாவில் அரசாண்ட முஸ்லிம் மன்னர் வமிசத்தினருள், இறுதியில் ஆண்ட நால்வரும் கல்வியையும் புலமையையும் ஆதரித்ததுடன் சிறந்த கவிஞர்களாகவுமிருந்தனர். முகம்மது குலீகுதுப்ஷா வினுடைய, குல்லியாத் என்னும் பாடல் திரட்டு, அவருடைய பலதிறப்பட்ட மேதையைத் தெரிவிப்பதற்குத் தக்க சான்றாக இருந்து கொண்டிருக்கிறது.
உருது வரலாறு என்பதில் உருது மொழி தோற்றம் குறித்தவை இயம்பப் படுகின்றன. இந்தியாவில் வழங்கிவந்த இந்திய மொழிகளும், அரபு மொழி, பாரசீக மொழி, துருக்கி மொழி ஆகியவைகளும் கலந்து உண்டான மொழியாகும். இந்துப் பண்பாடும் முஸ்லிம் பண்பாடும் இணைந்ததற்கு, இம்மொழியே அழியாத அடையாளமாகும். உருது மொழியின் லிபியும், நெடுங்கணக்கும் அரபு மொழியிலும் பாரசீக மொழியிலும் காணப்படுவனவே. இந்திய மொழிகளில் மட்டும் காணப்படும் சில ஒலிகளுக்குரிய எழுத்துக்கள் மட்டும் சேர்த்துக்கொள்ளப் பட்டிருக்கின்றன.
மொகலாயர் ஆட்சிக்காலத்தின் முற்பகுதியில் பாரசீகக் கவிதை உச்ச நிலை அடைந்தது. இந்தியாவிலிருந்த உருதுக்கவிஞர்கள் பாரசீகக் கவிதையையே, முன்மாதிரியாகக் கொண்டனர். பாரசீகக் கவிதையில் மக்களால் பெரிதும் விரும்பப்பட்ட இனங்கள் இவை
தென்னாட்டில் பயிலப்பட்ட உருது மொழியில், இந்திச் சொற்கள் மிகுதியாகச் சேர்ந்திருந்தன. அந்த உருதுவை 'டெக்கனி உருது' என்று கூறுவர். தக்காண உருதில், வினைச்சொல் எழுவாயின் பாலையும், எண்ணையும் உடையதாயிருக்கும். செயப்படு பொருள் குன்றா இறந்தகால வினைச் சொல்லின் முன்னால் எழுவாயுடன் 'னே' தக்காண உருதில் வருவதில்லை. இந்த இலக்கணப் பயன்முறைகள், மேற்கத்திய இந்தியின் பல உருவ வகைகளிலும் காணப்படும்.
இவ்வாறு அரபு, பாரசீகச் சொற்களை மிகுதியாகக் கலந்து எழுதும் வழக்கம், அமீர் குஸ்ரு காலத்துக்குப் பின் நீண்டகாலமாக நிகழ்ந்து வந்தது. ஆகவே உருது மொழி உருப்பெறும் வளர்ச்சி நிலையிலேயே இருந்தது. இன்னும் அது இலக்கிய சாதனமாக ஆகத்தக்கவாறு சொல்வளமும் செறிவும் உரமும் பெறாமலே இருந்தது. பாரசீகச் சொற்கள் விரைவில் வந்து குவிந்து கொண்டிருந்தன.
துஜியா மக்களின் தோற்றம் குறித்து வேறுபட்ட கருத்துக்கள் இருக்கின்றன. எனினும், துஜியா மக்களின் வரலாற்றை பன்னிரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாகவும், அதற்கு அப்பால், சுமார் 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நவீன சோங்கிங்கைச் சுற்றியுள்ள பகுதியை ஆக்கிரமித்த பண்டைய பா மாநில மக்களிடமும் காணலாம். கி.மு. 600 மற்றும் கி.மு. 400 க்கு இடையில் பா இராச்சியம் அதன் சக்தியின் உச்சத்தை அடைந்தது, ஆனால் கி.மு. 316 இல் கின் இராச்சியத்தால் அழிக்கப்பட்டது. பண்டைய ஆவணங்களில் நீண்ட காலமாக வெவ்வேறு பெயர்களால் குறிப்பிடப்பட்ட பின்னர், அவை வரலாற்று பதிவுகளில் சுமார் 14 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் துஜியா எனக் காணப்படுகின்றன.
குயிங் சரிவைத் தொடர்ந்து, துஜியா பல்வேறு போட்டியிடும் போர்வீரர்களிடையே சிக்கிக் கொண்டது. செல்வந்த நில உரிமையாளர்களின் வற்புறுத்தலின் பேரில் அதிக வருமானம் ஈட்டும் அபின் சாகுபடிக்கு அதிகமான நிலங்கள் வழங்கப்பட்டன. மேலும் கொள்ளைச் சம்பவம் பரவலாக இருந்தது. 1949 ஆம் ஆண்டில் சீன மக்கள் குடியரசு நிறுவப்பட்ட பின்னர், துஜியா பகுதிகள் கம்யூனிஸ்ட் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தன, கொள்ளை வேகமாக அழிக்கப்பட்டது. பெரும் முற்போக்குப் பாய்ச்சல் துஜியா சமூகங்களில் பெரும் பஞ்சத்திற்கு வழிவகுத்தது.
துஜியா மக்கள் எனப்படுபவர்கள், சீன மக்கள் குடியரசில் எட்டாவது பெரிய இன சிறுபான்மையினராக உள்ளனர். இவர்களின் மொத்த மக்கள் தொகை 8 மில்லியனுக்கும் அதிகமானதாகும். இவர்கள் வுலிங் மலைகளில் வாழ்கின்றனர், ஹுனான், ஹூபே மற்றும் குய்ஷோ மாகாணங்கள் மற்றும் சோங்கிங் நகராட்சியின் பொதுவான எல்லைகளை கடந்து செல்கின்றனர் .
'எண்டோனிம் பிசிகா' என்பதற்கு "பூர்வீகவாசிகள்"' என்று பொருள். சீன மொழியில், துஜியா என்பது "உள்ளூர்" என்றும் பொருள்படும். இது ஹக்கா என்பதிலிருந்து வேறுபடுகிறது. அதன் பெயர் அலைந்து திரிவதைக் குறிக்கிறது.
ஜனவரி 1957 இல் துஜியா சமூகம் 55 இன சிறுபான்மையினரில் ஒன்றாக அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது, மேலும் பல தன்னாட்சி மாகாணங்களும் மாவட்டங்களும் பின்னர் நிறுவப்பட்டன.
வெளியுறவுக் கொள்கை குறித்த சீனாவின் உயர் அதிகாரிகளில் ஒருவரான மாநில கவுன்சிலர் டேய் பிங்குவோ, சீன அரசாங்கத்தின் மிக முக்கியமான துஜியா சமூகத்தை சேர்ந்தவர் ஆவார்.
மே 31, 1965 ஆம் நாளன்று, ஜனாதிபதி சுகர்னோ, அப்போது இருந்த மூன்று ஆயுதப்படைகள் மற்றும் காவல்துறையினரைத் தவிர, தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகளைக் கொண்டு அமைந்த மற்றொரு படையான "ஐந்தாவது படை" ஒன்றை நிறுவ வேண்டும் என்று விரும்பி அதற்கான அழைப்பினை விடுத்தார். அவருடைய இந்தத் திட்டத்திற்கு அப்போதைய இராணுவத் தளபதியாக இருந்த அஹ்மத் யானியிடமிருந்து கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது, இருந்தபோதிலும் லுபாங் புவாயா என்றும் இடத்திற்கு அருகில் உள்ள ஹலிம் என்னும் இடத்தில் பயிற்சி தருவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ள ஆரம்பிக்கப்பட்டன. அப்போது அந்தப் பகுதி மேஜர் சுஜோனா என்பவரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அவர் ஹலிம் தளத்தின் கமாண்டராக செயலாற்றி வந்தார். அப்போது மேற்கொள்ளப்பட்ட பயிற்சியில் கலந்து கொண்டவர்களில் பங்கேற்றவர்களில் பி.கே.ஐ-உடன் இணைந்த பெமுடா ரக்யாட் என்ற பெயரிலான இளைஞர் குழுவின் உறுப்பினர்கள் இடம் பெற்றிருந்தனர். .
புதிய ஒழுங்கு எனப்படுகின்ற நியூ ஆர்டர் ஆட்சியின் போது, ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபர் 1 ஆம் நாளன்று ஜனாதிபதி மற்றும் மூத்த அதிகாரிகள் கலந்து கொள்ளும் விழா நடைபெற்றது. நியூ ஆர்டர் என்பது இந்தோனேசியாவின் இரண்டாவது ஜனாதிபதியான சுகார்த்தாவால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சொல்லாகும். அவர் 1966ஆம் ஆண்டில் பதவிக்கு வந்தபோது இந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்த ஆரம்பித்தார். தனக்கு முன்பு ஆட்சி செய்தவரிடமிருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் காண்பதற்காக இந்தச் சொல்லை அவர்ம பயன்படுத்தினார். இவருக்கு முன்பு இருந்தவர் சுகர்னோ ஆவார். அவருடைய ஆட்சி அப்போது ஓல்டு ஆர்டர் அல்லது பழைய ஒழுங்கு எனப்பட்டது. நியூ ஆர்டர் என்ற சொல்லாடலானது சுகார்த்தாவின் ஆட்சிக் காலத்தைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்வதற்காக அண்மைக் காலமாக பயன்படுத்தப் படுகின்ற சொல்லாக மாற்றம் பெற ஆரம்பித்தது.
அக்டோபர் 1, 1965 ஆம் நாள் அதிகாலையில், செப்டம்பர் 30 இயக்கத்தின் உறுப்பினர்கள், ஏழு தளபதிகளை கடத்திச் செல்லும் நோக்கில், லுபாங் புவாயாவில் தங்கள் தளத்தை விட்டு வெளியேறினர். அவர்கள் கடத்த நினைத்த ஏழு தளபதிகளும் இராணுவ பொதுப் பணியாளர்கள் என்ற நிலையில் இருந்தவர்கள் ஆவர். அந்த இரவின் பிற்பகுதியில், அவர்கள் கடத்தல் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டபோது கொல்லப்பட்ட மூன்று தளபதிகள் உடல்களைக் கொண்டு வந்தனர். அந்த மூன்று உடல்களுடன், மேலும் நான்கு உயிருள்ள கைதிகளையும் அவர்கள் கொண்டு வந்தனர். அவ்வாறாக உயிருடன் பிடித்துக் கொண்டு வரப்பட்டவர்கள் பின்னர் கொல்லப்பட்டனர், இந்த நான்கு உடல்களுடன் முந்தைய மூன்று உடல்களையும் சேர்த்து மொத்தமாக ஏழு பேரின் உடல்களும் அங்கு பயன்படுத்தப்படாமல் இருந்த ஒரு கிணற்றில் வீசி எறியப்பட்டன.
புதிய ஒழுங்கு ஆட்சியானது ஒரு பெரிய நினைவுச்சின்னத்தை கட்டியது. அதனை 1969 ஆம் ஆண்டில் திறந்து வைத்தது. அதற்கு "புனித பஞ்சசிலா நினைவுச்சின்னம்" என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது. இது முழு அளவிலான வெண்கல சிலைகளைக் கொண்டு அமைந்திருந்தது. அதில் காணப்படுவோரும் அவர்களின் பதவியின் பெயரும் பின்வருமாறு அமையும்:
அவர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய வெண்கல ஒரு 17 மீ உயரமுள்ள கருடன் உருவம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இது இந்தோனேஷியாவின் தேசத்தின் சின்னமாகும். மேடையின் முன்புறம் ஒரு வெண்கலத் தகட்டால் மூடப்பட்டுள்ளது. அதில்இந்தோனேசிய சுதந்திரக் காலம் முதற்கொண்டு இந்தோனேசிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றிய அலுவல்பூர்வ கருத்து அதில் பதியப்பட்டுள்ளது.
லுபாங் புவாயா ஜகார்த்தாவின் புறநகரில், ஜகார்த்தாவின் தென்கிழக்கு பகுதியில் உள்ள ஹலிம் பெர்தானகுசுமா விமானப்படை தளத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இதனை முதலைக்குழி என்றும் கூறுவர். செப்டம்பர் 30 இயக்கத்தின் அக்டோபர் 1 ஆட்சி கவிழ்ப்பு முயற்சியின் போது ஏழு இந்தோனேசிய இராணுவ அதிகாரிகள் கொல்லப்பட்ட இடமாகவும் இது விளங்குகிறது.
அக்டோபர் 4 ஆம் நாளன்று சிறப்பு உபகரணங்களைப் பயன்படுத்தி அங்கி முன்னர் வீசி எறியப்பட்ட சடலங்கள் மீட்டு எடுக்கப்பட்டன. சுகார்த்தோ தனிப்பட்ட முறையில் இந்த நடவடிக்கையை மேற்பார்வையிட்டு, மேற்கொண்டார்.
எதி, 1920-களின் பிற்பகுதியில் பிரித்தானிய இந்தியாவின் குசராத்து மாநிலத்தில் உள்ள பன்த்வாவில் ஒரு மேமன் குடும்பத்தில் பிறந்தார். தனது வாழ்க்கை வரலாற்றில், சாப்பாட்டுக்காக தனது தாயார் தனக்கும், இன்னொருவர் ஏழைக் குழந்தைக்கும் 1 பைசாவை கொடுப்பார் என்று கூறியுள்ளார். தனக்கு பதினொரு வயதாக இருந்தபோது, தனக்கு தாயார் பக்கவாதத்தால் முடங்கி, எதிக்கு 19 வயதாக இருந்தபோது அவர் இறந்தார். இவரது தனிப்பட்ட அனுபவங்களும், நோயின் போது இவரது தாயைக் கவனித்துக்கொண்டது. வயதான, மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் சவாலானவர்களுக்கு ஒரு சேவை முறையை உருவாக்க இவரைத் தூண்டியது. இந்தியாவின் பிரிவினை 1947-இல் எதியையும் அவரது குடும்பத்தினரையும் பாக்கித்தானுக்கு குடிபெயர வழிவகுத்தது. பின்னர் அவர் ஒரு மொத்த கடை சந்தையில் வேலை செய்ய கராச்சிக்கு மாறினார். இவர் ஆரம்பத்தில் ஒரு சுற்றி திரிந்து விற்பனை செய்பவராக இருந்தார். பின்னர் கராச்சியில் மொத்த சந்தையில் துணியை விற்கும் தரகு முகவராக ஆனார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இவர் தனது சமூகத்தின் உதவியுடன் ஒரு இலவச மருந்தகத்தை நிறுவினார்.
எதி இறந்த மறுநாளே பிரதமர் ஷெரீப் தேசிய துக்கத்தை அறிவித்து அவருக்கு மாநில இறுதி சடங்கை அறிவித்தார். முகம்மது அலி ஜின்னா மற்றும் சியா-உல்-ஹக் ஆகியோருக்குப் பிறகு அரசு மரியாதையுடன் துப்பாக்கி வண்டி இறுதி சடங்கைப் பெற்ற மூன்றாவது பாக்கித்தானியரானார். அந்த நேரத்தில், இறுதி சடங்கைப் பெறுவதற்கு அதிகாரமோ அல்லது பாத்திரமோ இல்லாத ஒரே பாக்கித்தானியராக இருந்தார். இடைசேவைகள் பொது உறவுகளின்படி, எதிக்கு மாநில மரியாதை ஒரு காவலர்கள் மரியாதை மற்றும் 19-துப்பாக்கி குண்டுகள் முழங்க வணக்கம் வழங்கப்பட்டது. அவரது ஜனாசாவில் கலந்து கொண்டவர்களில் மம்னூன் மம்நூன் ஹுசைன் , ராசா ரப்பானி , இஷ்ரதுல் இபாத் , கைம் அலி ஷா மற்றும் ஷெபாஸ் ஷெரீப் கராச்சியின் தேசிய அரங்கத்தில் சிந்து மற்றும் பஞ்சாப் முதலமைச்சர்கள்), ரஹீல் ஷெரீப் முகமது ஜகாவுல்லா மற்றும் சோஹைல் அமன் ஆகியோர் முக்கியமானவர்கள்.
20 வயதில் எதி ஒரு தன்னார்வலராக மேமன் தொண்டு நிறுவனத்தில் சேர்ந்தார். இருப்பினும், இது மேமன் மக்களுக்கு மட்டுமே சென்றது என்பதை புரிந்துகொண்டவுடன், தனது மேலதிகாரிகளை எதிர்கொண்டு ஒரு சுயேச்சையான மருத்துவ மையத்தை உருவாக்கினார். இவர் எடுத்த நிலைப்பாட்டின் காரணமாக மேமன்கள் தன்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள் என்று அஞ்சினார். எனவே தன்க்கான பாதுகாப்பையும் அறிவையும் தேடி நாட்டை விட்டு வெளியேறினார். எதி ஐரோப்பாவுக்குச் சென்று நன்கொடைகளைக் கேட்டு உரோம் வழியாக இலண்டனுக்குச் சென்றார். இலண்டனில் இவர் இருந்த நேரம், ஐக்கிய இராச்சியத்தில் அமைக்கப்பட்ட சமூக நலத் திட்டங்களை ஆராய்வதற்கு இவரை அனுமதித்தது, மேலும் இவர் தனது மீதமுள்ள தொண்டு பணிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டார். ஏழைகளுக்கு உதவுவதற்காக தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்க எதி தீர்மானித்தார். அடுத்த அறுபது ஆண்டுகளில் இவர் பாக்கித்தானில் பொதுநல முகத்தை ஒற்றைக் கையால் மாற்றினார்.
எதி அறக்கட்டளை முற்றிலும் தனியார் நன்கொடைகளால் நிதியளிக்கப்படுகிறது. இனம் அல்லது மதம் ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் மக்களுக்கு இந்த உதவி வழங்கப்படுகிறது. இது உலகின் மிகப்பெரிய தன்னார்வ முதலுதவி வண்டி சேவையை இயக்குகிறது மற்றும் 24 மணி நேர அவசர சேவைகளை வழங்குகிறது. இது இலவச நர்சிங் ஹோம்ஸ், அனாதை இல்லங்கள், மருத்துவமனைகள், பெண்கள் தங்குமிடங்கள் மற்றும் போதைப் பழக்கத்திற்கு அடிமையானவர்கள் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களுக்கான மறுவாழ்வு மையங்களையும் இயக்குகிறது. இது ஆப்பிரிக்கா, மத்திய கிழக்கு, காக்கேசியா, கிழக்கு ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்காவிலும் நிவாரண நடவடிக்கைகளை நடத்தி வருகிறது. 2005 ஆம் ஆண்டில், கத்ரீனா சூறாவளிக்குப் பின்னர் நிவாரணப் பணிகளுக்கு அறக்கட்டளை 100 000 அமெரிக்க டாலரை நன்கொடையாக அளித்தது.
1980-களின் முற்பகுதியில், லெபனானுக்குள் நுழைந்தபோது எதியை இஸ்ரேலிய துருப்புக்கள் கைது செய்தனர். 2006 ஆம் ஆண்டில், கனடாவின் தொராண்டோவின் ஒன்ராறியோவில் 16 மணி நேரம் தடுத்து வைக்கப்பட்டார். ஜனவரி 2008 இல், நியூயார்க் நகரில் உள்ள ஜான் எஃப். கென்னடி விமான நிலையத்தில் உள்ள அமெரிக்க குடிவரவு அதிகாரிகள் கடவுச்சீட்டு மற்றும் பிற ஆவணங்களை பறிமுதல் செய்த எட்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக இவரை விசாரித்தனர். அடிக்கடி தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளதைப் பற்றி கேட்டபோது, "என் தாடி மற்றும் உடை பற்றி மட்டுமே நான் யோசிக்க முடியும்" என்று கூறினார். ஒரு பாரம்பரிய உடை மற்றும் நீண்ட தாடியுடன் இவரது தோற்றம் பயண அதிகாரிகளை இவரை விசாரிக்க வைக்க தூண்டியது.
1965-ஆம் ஆண்டில் எதி மருந்தகத்தில் பணிபுரிந்த ஒரு செவிலியரான பில்கிஸை எதி மணந்தார். இவர்களுக்கு நான்கு குழந்தைகள், இரண்டு மகள்கள் மற்றும் இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். பில்கிஸ் கராச்சியில் உள்ள தலைமையகத்தில் இலவச மகப்பேறு இல்லத்தை நடத்தி வருகிறார். மேலும் திருமணமாகாதவர்கள் உட்பட கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளை தத்தெடுக்க ஏற்பாடு செய்கிறார். எதி தனது சன்யாச வாழ்க்கை முறைக்கு பெயர் பெற்றவர். இரண்டு ஜோடி ஆடைகளை மட்டுமே வைத்திருந்தார், ஒருபோதும் தனது அமைப்பிலிருந்து சம்பளம் வாங்கவில்லை. தனது அமைப்பின் அலுவலகத்திற்கு அடுத்த ஒரு குடியிருப்பில் வசித்து வந்தார். எதி தான் "ஒருபோதும் ஒரு மத நபராக இருந்ததில்லை" என்று கூறினார்.
25 ஜூன் 2013 அன்று, எதியின் சிறுநீரகங்கள் செயலிழந்தன. சிறுநீரக நன்கொடையாளரைக் கண்டுபிடிக்காவிட்டால் அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் டயாலிசிசில் இருப்பார் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. வென்டிலேட்டரில் வைக்கப்பட்ட பின்னர் சிறுநீரகச் செயலிழப்பு காரணமாக எதி 2016 ஜூலை 8 அன்று தனது 88 ஆவது வயதில் இறந்தார். அவரது கடைசி விருப்பங்களில் தனது உறுப்புகள் தானம் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் அடங்கும். ஆனால் அவரது உடல்நிலை சரியில்லாததால், அவரது கருவிழிப்படலம் மட்டுமே பொருத்தமாக இருந்தது. அவர் கராச்சியில் உள்ள எதி கிராமத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.
இவரது வாழ்நாளில், எதி அறக்கட்டளை விரிவடைந்தது. மேலும், அது முற்றிலும் தனியார் நன்கொடைகளால் ஆதரிக்கப்பட்டது. இதில் 1,800 சிறிய வாகன முதலுதவி வண்டி வலையமப்பை நிறுவுவதும் அடங்கும். எதி இறக்கும் போது, கிட்டத்தட்ட 20,000 குழந்தைகளின் பெற்றோர் அல்லது பாதுகாவலராக பதிவு செய்யப்பட்டார். இவர் ஏஞ்சல் ஆஃப் மெர்சி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். மேலும் இவர் பாக்கித்தானின் "மிகவும் மரியாதைக்குரியவர்" என்றும் மற்றும் புகழ்பெற்ற நபராகவும் கருதப்படுகிறார். 2013 ஆம் ஆண்டில், தி ஹஃபிங்டன் போஸ்ட் அவர் "உலகின் மிகப் பெரிய மனிதாபிமானம்" என்று கூறியது.
அப்துல் சத்தார் எதி ; 28 ) பிறப்பு 1928 பிப்ரவரி 28 - 2016 சூலை 8) பாக்கித்தானின் நன்கொடையாளர், சந்நியாசி மற்றும் மனிதாபிமானம் கொண்டவருமான இவர், உலகின் மிகப்பெரிய தன்னார்வ முதலுதவி வண்டி வலையமைப்பை இயக்கும் எதி அறக்கட்டளையை நிறுவியவர் ஆவார். இவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, எதி அறக்கட்டளையால் நிறுவகிக்கப்படும் பாக்கித்தான்]] முழுவதும் உள்ள வீடற்ற மனிதர்களுக்கான காப்பகம், விலங்குகள் காப்பகம், மறுவாழ்வு மையங்கள் மற்றும் அனாதை இல்லங்கள் போன்றவற்றை அவரது மகன் பைசல் எதி நடத்தி வருகிறார்.