polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
13-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 18-ஆம் நூற்றாண்டு வரை முகம்மதியரது படையெடுப்பால், வட இந்தியாவில் நிறுவப்பட்ட ஆட்சிக் காலத்தில், தனிச்சிறப்புள்ள அரசியல் கோட்பாடுகள் ஒன்றும் வளரவில்லை. குழப்பமான அரசியல் நிலையொன்று இருந்தமையால், பிற நாட்டவர்கள், இந்தியாமீது படையெடுப்பது எளிதாயிருந்தது. வெளிநாட்டாருடைய ஆக்கிரமிப்பினால், தங்களுடைய நலன்கள் கெடக்கூடுமே என்று அஞ்சிய ஆட்சியாளர்களே, வெகுசில இந்திய அரசர்களே, குறிப்பாக தென்னிந்திய அரசர்களே, வெளிநாட்டுப் படையெடுப்புக்களை எதிர்த்தவர்களாக இருந்தனர். இப்போர்களில், பொது மக்களுக்கு எவ்விதமான அக்கறையும் இருந்ததாகக் கருத இடமில்லை.
அரசியல் கருத்துக்கள், பிற்கால இந்தியா அல்லது பிற்கால இந்திய அரசியற் கருத்துருக்கள் இந்தியாவில் முகம்மதியர் அரசாட்சி யேற்பட்டபின்னர் தான், இந்தியாவின் பெரும்பான்மையான நிலப்பகுதிகள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன. அரசருக்கும், குடிகளுக்குமுள்ள தொடர்பு பல இடங்களில் அற்றுப்போயிற்று. இசுலாமிய அரசியல் கொள்கை, “இராச்சியம் முஸ்லிம்களுக்கே உரியது ; ஏனையோர் ஜசியா என்னும் தனி வரியைச் செலுத்தித் தாழ்மையுடன் நடக்கவேண்டும்” என்பதானது. முகலாய அரசப் பரம்பரையின் பெண்களும் சிறந்த ஆட்சிப்பணிகளில் ஈடுபட்டனர்.
அதனாலேதான், விஜயநகர அரசர்கள், தலைமுறை தலைமுறையாக, அவர்களுடன் போராடித் தென்னாட்டில், தருமம் தலைசாயாமல் காத்து வந்தனர். இத்தொழிலில் ஈடுபட்ட மன்னருள் பேர்பெற்ற கிருஷ்ணதேவராயர் தம்முடைய 'ஆமுக்தமால்யத' என்னும் நூலில், 'சிறீ ஆண்டாள்' கதையை விரித்துக் கூறுவதோடு, தமது அரசியல் முறைகளையும் விவரமாக எடுத்துக் கூறியிருக்கிறார். மொகலாய சக்கரவர்த்தி அக்பர் மட்டுமே இசுலாம் கொள்கையை மாற்றி, இந்துக்களும் முசுலிம்களும் நாட்டில் சம உரிமைகளைப் பெற வேண்டுமென்ற முயற்சியில் ஈடுபட்டார். ஆனால், அவருடைய எண்ணம் நிறைவேறவில்லை.
சலிம்கர் கோட்டை கி.பி 1546 இல் டெல்லியில், யமுனை ஆற்றின் முன்னாள் தீவில், சேர் ஷா சூரியின் மகன் சலீம் ஷா சூரி என்பவரால் கட்டப்பட்டது. கி.பி 1540 இல் ஷெர் ஷா சூரி முகலாய பேரரசர் நசிருதீன் உமாயூனைத் தோற்கடித்து தில்லியில் சூர் வம்ச ஆட்சியை நிறுவியபோது முகலாய ஆட்சியில் இடைநிறுத்தம் ஏற்பட்டது. கி.பி 1555 வரை சூர் வம்ச ஆட்சி நீடித்தது. சூர் வம்சத்தின் கடைசி ஆட்சியாளரான சிகந்தர் சூரியை தோற்கடித்து நசிருதீன் உமாயூன் தனது ராஜ்யத்தை மீண்டும் பெற்றார். முகலாய காலத்தில், பிற்காலத்தில், செங்கோட்டை மற்றும் ஷாஜகான்பாத் கட்டும் போது, கி.பி 1639 இல் ஷாஜகானாபாத்தை முடித்த பெருமைக்குரிய பேரரசர் ஷாஜகான் உட்பட பல முகலாய ஆட்சியாளர்கள் இந்த கோட்டையில் முகாமிட்டிருந்தனர். தில்லியை மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்காக நசிருதீன் உமாயூன் தனது தாக்குதலைத் தொடங்குவதற்கு முன், மூன்று நாட்கள் இந்த கோட்டையில் முகாமிட்டிருந்தார் என்று கூறப்படுகிறது.
அவுரங்கசீப்பின் ஆட்சிக் காலத்தில், கோட்டை முதலில் சிறைச்சாலையாக மாற்றப்பட்டது. அவுரங்கசீப்பால் தனது சகோதரர் முராத் பக்ஷை (முத்ராவில் குடித்துவிட்டு தூங்கும்போது அவர் அறியாமல் பிடிபட்டார்) சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். பின்னர் அவர் குவாலியருக்கு மாற்றப்பட்டு, அங்கு அவர் தூக்கிலிடப்பட்டார். முராத் பக்ஷை சிறையில் அடைப்பதைத் தவிர, தனக்கு பிடித்த மூத்த மகள் செபுன்னிசாவை சலீம்கார் கோட்டையில் இறக்கும் வரை 21 ஆண்டுகள் சிறையில் அடைத்த சந்தேகத்திற்குரிய பெருமை அவுரங்கசீப்பிற்கு இருந்தது என்றும் கூறப்படுகிறது. நசிருதீன் உமாயூன் கல்லறையில் கைதியாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டு பின்னர் பர்மாவின் யங்கோனுக்கு மாற்றப்பட்ட பின்னர் ஆங்கிலேயர்கள் இரண்டாம் பகதூர் ஷாவை இந்தக் கோட்டையில் சிறையில் அடைத்திருந்தனர். அரசு கைதிகள் துன்புறுத்தப்பட்டது அல்லது சிறையில் மறைந்ததால் இந்தக் கோட்டை இங்கிலாந்தின் இலண்டன் கோபுரத்துடன் ஒப்பிடப்பட்டுள்ளது.
கோட்டையைக் கட்டியெழுப்பத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடம் தில்லி சமவெளிகளில் உயரத்தில் இருந்தது, ஒருபுறம் யமுனா நதியாலும், மறுபுறம் அரவள்ளி மலைத்தொடர்களின் வடக்கு குவடுகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. கோட்டையின் இருப்பிடத்தில் பாறை வெளிப்பாடுகளுடன் கூடிய இந்த நிலப்பரப்பு, வடகிழக்கு டிரெண்டிங் ரிட்ஜ் மற்றும் பிரதான மசூதி ஆகியவற்றுடன் சாதகமான தொடர்பைக் கொண்டு, யமுனா நதியின் அரிப்புக்கு எதிராக தேவையான பாதுகாப்பை வழங்கும் ஒரு சிறந்த அமைப்பாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. கோட்டையின் ஒரு புறம் மற்றும் ஒரு மலைப்பாதையும் படையெடுப்பாளர்கள் தில்லிக்குள் ஊடுருவுவதற்கு தடையாக இருக்கும் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஏனெனில் இந்த ஒரு அமைப்பானது படையெடுப்பாளர்களை நதிப் பாதையைப் பின்பற்றும்படி கட்டாயப்படுத்தும். இந்த நன்மைகளைக் கருத்தில் கொண்டு சலிம்கர் கோட்டை 1546 இல் கட்டப்பட்டது.
முகலாயப் பேரரசரான அவுரங்கசீப்கோட்டையைச் சிறைச்சாலையாக மாற்றினார். 1857 ஆம் ஆண்டில் கோட்டையின் கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றிய ஆங்கிலேயர்களாலும் இந்தக் கோட்டை சிறைச்சாலையாக பயன்படுத்தப்பட்டது. கோட்டை செங்கோட்டை வளாகத்தின் ஒரு பகுதியாகும். இந்த வளாகம் 2007 ஆம் ஆண்டில் யுனெஸ்கோவின் உலக பாரம்பரிய தளமாக அறிவிக்கப்பட்டது. இது பாரம்பரிய நினைவுச்சின்னங்களுக்காக நன்கு திட்டமிடப்பட்ட பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை உறுதி செய்ய இந்திய தொல்பொருள் ஆய்வு மையம் கடமைப்பட்டுள்ளது.
மேஜர் முகுந்த் வரதராஜன், 1983ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 12, அன்று ஆர்.வரதராஜன் மற்றும் கீதாவுக்கு மகனாகப் பிறந்தார். இந்தியாவின் சென்னையில் வசித்து வந்த இவருக்கு ஸ்வேதா, நித்யா என்ற இரண்டு சகோதரிகள் இருந்தனர். முகுந்த் தனது நீண்டகால காதலி இந்தூ ரெபேக்கா வர்கீஸை, ஆகஸ்ட் 28, 2009 அன்று திருமணம் செய்தார். இவர்களுக்கு அஸ்ரேயா என்ற ஒரு மகள் மார்ச் 17, 2011 இல் பிறந்தார். இவர் தனது, இளங்கலை வணிகவியல் பட்டத்தை காஞ்சிபுரம், ஏனத்தூரில் உள்ள ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்தரா சரஸ்வதி விஸ்வ மகாவித்யாலயாவில் பெற்றார். மேலும், தாம்பரத்திலுள்ள, சென்னை கிரிஸ்துவக் கல்லூரியில், இதழியலில் ஒரு பட்டயப் படிப்பு முடித்தார். அவரது தாத்தா மற்றும் அவரது இரண்டு மாமாக்களும் இராணுவத்தில் பணியாற்றினர். இது முகுந்த் வரதராஜனைப் இராணுவத்தில் சேரத் தூண்டியது.
முகுந்த் வரதராஜன், அதிகாரிகள் பயிற்சி அகாதமியின் முன்னாள் மாணவராக இருந்தார். பட்டம் பெற்ற பிறகு, 2006 ஆம் ஆண்டில் ராஜ்புத் ரெஜிமென்ட்டில் லெப்டினெண்டாக நியமிக்கப்பட்டார். அவர் மத்திய பிரதேசத்தின் மோவ் நகரில் உள்ள காலாட்படை பள்ளியில் பணியாற்றினார். மேலும், லெபனானில் உள்ள ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார். டிசம்பர் 2012 இல், அவர் ராஷ்டிரிய ரைஃபிள்ஸின் 44 வது பட்டாலியனுக்கு நியமிக்கப்பட்டு ஜம்மு-காஷ்மீரின் சோபியான் மாவட்டத்தில் பணியில் அமர்த்தப்பட்டார்.
மேஜர் முகுந்த் வரதராஜன் ஏ.சி , இந்திய ராணுவத்தின் ராஜ்புத் ரெஜிமென்ட்டில் அதிகாரியாக இருந்தார். ஜம்மு-காஷ்மீரின் சோபியான்மாவட்டத்தில் நடந்த ஒரு மோதலில் மூன்று பயங்கரவாதிகளைக் கொன்றதற்காக, 2014 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த அமைதிக்கால துணிச்சலான அசோகச் சக்கரம் விருது இவருக்கு மரணத்திற்குப் பின் வழங்கப்பட்டது.
குதுப் சாகி வம்சத்திற்கும் முகலாய சாம்ராஜ்யத்திற்கும் இடையிலான போரின் போது முகலாயப் பேரரசின் இராணுவம் தந்தூர் வழியாக ஐதராபாத்தின் கொல்கொண்டா கோட்டையை முற்றுகையிட கடந்து சென்றதாக சில ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன. ஐதராபாத் நிசாம் வேட்டைக்காக தந்தூருக்கு வருவதாக கருதப்படுகிறது. உள்ளூர் பிரபுவான யூசுப் சேத் ஐதராபாத்தின் நிசாமிற்கு ஒரு பெரிய வரவேற்பளித்தார். செழிப்பானத் தாவரங்களும் மாறுபட்ட வனவிலங்குகளும் ஒரு ஈர்ப்பாக இருந்தன. ஆனால் இப்போது காடழிப்பு வனவிலங்குகளை வெளியேற்றிவிட்டது. தந்தூர் நகரத்தின் பழைய வீடுகள் மண் சுவர்கள் மற்றும் கற்களால் கட்டப்பட்டிருந்தன. இரயில் பாதை பழைய மற்றும் புதிய தந்தூரைப் பிரிக்கிறது. ஐதராபாத் நிசாம் காலத்தில் "நௌபத் கானா" என்று அழைக்கப்படும் காதியின் பழைய தந்தூரில் அமைந்துள்ள தந்தூரின் கோட்டையின் சில எச்சங்கள் இன்னும் உள்ளன. .
தந்தூர் 17.23 77.58 கிழக்கில் அமைந்துள்ளது. இதன் சராசரி உயரம் 450 மீட்டராகும். நகராட்சி நகரம் 6 சதுர கி.மீ. பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது. தந்தூரின் நகராட்சி வரம்புகளை 6 கி.மீ. முதல் 29 கிமீ வரை நீட்டிக்கும் திட்டம் உள்ளது. இந்த நகராட்சியில் 36 நகராட்சி பகுதிககள் உள்ளன. மும்பை பாதையின் செகந்திராபாத்-வாடி பிரிவில் முக்கிய இரயில் நிலையம் அமைந்துள்ளது. இது அண்டை நகரங்களான சகீராபாத் , சங்கரெட்டி , மகபூப்நகர் மற்றும் விகராபாத் ஆகியவற்றுடன் சாலைகள் மற்றும் இரயில்வே வழியாக நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
தந்தூர் என்பது தெலங்காணா மாநிலத்தில் விகராபாத் மாவட்டத்திலுள்ள ஒரு நகரமாகும் . இது ஒரு நகராட்சி மற்றும் தந்தூர் வருவாய் பிரிவில் உள்ள தந்தூர் மண்டலத்தின் தலைமையகமும் ஆகும். இது சுண்ணாம்புக் கற்கள தொழிற்சாலைகள், சீமைக்காரை தொழிற்சாலைகள் மற்றும் சிவப்புப் பருப்பு உற்பத்திக்கு பெயர் பெற்றது. இந்த நகரத்திற்கு பீமா ஆற்றின் துணை நதியான கக்னா நதியிலிருந்து குடிநீர் கிடைக்கிறது. இந்த ஆறு ஊரிலிருந்து 4 கி.மீ. தொலைவிலுள்ளது.
இரயில்வே வாரியத்தின் பணியாளர்களின் சுகாதாரப் பாதுகாப்பு இரயில்வே சுகாதார இயக்குநரகத்தின் கீழ் உள்ள இரயில்வே சுகாதார சேவைகளின் இயக்குநரால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. தெற்கு ரயில்வே மண்டலத்தின் தலைமை மருத்துவ இயக்குநர் சுகாதார விவகாரங்களை மண்டல அளவில் மேற்பார்வையிடுகிறார், இதன் கீழ் ஐந்து மருத்துவ மருத்துவமனைகள் அரக்கோணம், மதுரை, பாலக்காடு, திருவனந்தபுரம், மற்றும் பொன்மலை ஆகிய இடங்களில் தலைமை மருத்துவ கண்காணிப்பாளர்கள் தலைமையில் செயல்படுகின்றன. 2016 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, மருத்துவமனைக்கு பொறுப்பான அதிகாரி மருத்துவர் ஆர். சௌந்தரராசன் தலைமை மருத்துவ அதிகாரியாக உள்ளார். இவர் ஒரு முடவியல் நிபுணராவார். இவர் திருச்சிராப்பள்ளி இரயில்வே பிரிவின் தலைமை மருத்துவ கண்காணிப்பாளர் டாக்டர் பி.வேலுசாமிக்கு அறிக்கை அளிக்கிறார்.
இந்தியாவில் 56 இரயில்வே கோட்ட மருத்துவமனைகளில் ஒன்றாக இருப்பதால், இந்த சேவை பிரத்தியேகமாக பணியிலிருக்கும் மற்றும் ஓய்வு பெற்ற இரயில்வே ஊழியர்கள் மற்றும் அவர்களது குடும்பங்களின் நலனுக்காக செயல்படுகிறது, திருச்சிராப்பள்ளி ரயில்வே பிரிவு மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள தமிழ்நாட்டின் சுமார் 10 பேர் 10 மாவட்டங்களுக்கு இந்த வசதியை அளிக்கிறது. இந்த பிரதான வசதியைத் தவிர, விழுப்புரத்தில் 25 படுக்கைகள் கொண்ட துணைப்பிரிவு மருத்துவமனையும், திருச்சிராப்பள்ளி சந்திப்பு, திருச்சிராப்பள்ளி கோட்டை, ஸ்ஸ்ரீரங்கம், விருத்தாசலம், திருவண்ணாமலை, தஞ்சாவூர், மயிலாடுதுறை, மற்றும் திருவாரூர் போன்ற இடங்களில் எட்டு ரயில்வே சுகாதார அலகுகள் / பாலிக்ளினிக் ஆகியவற்றையும் பராமரிக்கிறது.
மகளிர் மருத்துவம், கண் மருத்துவம், உளவியல், பல் அறுவை சிகிச்சை, மயக்க மருந்து, உடலியக்க மருத்துவம் மற்றும் மின்னணு தகவல் மற்றும் தொலைத்தொடர்பு தொழில்நுட்பங்கள் மூலம் சுகாதார தொடர்பான சேவைகள் என ஏழு துறைகளில் 21 முழுநேர மருத்துவர்கள் உள்ளனர். இவை மருத்துவ ஆய்வகம், மீயொலி நோட்டம், அறுவை அரங்கம், விபத்துத் துறை, நோயாள ஊர்தி, உடலியல் செயல்பாடுகளின் சோதனை செய்யும் கருவிகள், தீவிர சிகிச்சை பிரிவு மற்றும் இரத்த வங்கி போன்ற வசதிகளுடன் கூடுதலாக வழங்கப்படுகின்றன. கூடுதலாக, சிறுநீரகம், கண் மருத்துவம், மனநல மருத்துவம் மற்றும் மருத்துவம் ஆகியவற்றில் வல்லுநர்கள் எப்போதாவது நோயாளிகளுக்கு தற்காலிக அடிப்படையில் சேவைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள்.
இந்த மருத்துவமனை பொன்மலை இரயில்வே குடியேற்றத்திற்கு இடையில், பொன்மலை இரயில்வே பட்டறை மற்றும் பொன்மலை சந்தைக்கும் அருகில் அமைந்துள்ளது . 1927 ஆம் ஆண்டில் முந்தைய தென்னிந்திய இரயில்வே நிறுவனத்தால் இது நிறுவப்பட்டது. இது தெற்கு இரயில்வே மண்டலத்தின் மிகப் பழமையான மருத்துவமனையாகும் – இது பெரம்பூரில் உள்ள தெற்கு இரயில்வே தலைமையக மருத்துவமனையை விட பழையது. இது 1928 இல் கட்டப்பட்டது. இது இந்திய இரயில்வே மருத்துவ சேவைகளின் ஒரு பகுதியாகும். இது மருத்துவமனைகளின் பெரிய வலையமைப்பை பராமரிக்கிறது – 56 பிரிவு மற்றும் 9 மண்டலம்.
பொன்மலை இரயில்வே மருத்துவமனை என்றும் அழைக்கப்படும் இரயில்வே கோட்ட மருத்துவமனை , இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின் திருச்சிராப்பள்ளி மாவட்டத்தில் பொன்மலை நகரில் உள்ள இரண்டாம் நிலை மருத்துவமனையாகும். இந்த மருத்துவமனையை தெற்கு இரயில்வே மண்டலத்தின் திருச்சிராப்பள்ளி இரயில் பிரிவு நிர்வகிக்கிறது. இது பணிபுரியும் மற்றும் ஓய்வு பெற்ற இந்திய இரயில்வே ஊழியர்களுக்கும் அவர்களது குடும்பங்களுக்கும் சேவை செய்கிறது.
அவர் சத்திய சாயி பாபாவை 1948 ஆம் ஆண்டில் பெங்களூரில் சந்தித்தார். சத்திய சாயி பாபாவுடனான தனது முதல் சந்திப்பில், சாயி பாபா, "" பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு, என்னுடன் இருங்கள். எனது வாழ்க்கை வரலாற்றை நீங்கள் எழுதலாம். என்று கூறினார். அதற்கு, நாராயண கஸ்தூரி, "நான் எழுதுவதா?" என்று பதிலளித்தார். அதற்று, சாயி பாபா, "ஆம், பெற்றோர்கள், சகோதரர்கள், உறவினர்கள், அயலவர்கள், ஆசிரியர்கள் போன்ற விவரங்களை யாரிடம் ஆலோசிக்க வேண்டும் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நானும் உதவுவேன். " என்று பதிலளித்தார். இந்த நிகழ்வு , ஜூலை 1948ம் ஆண்டு நடைபெற்றது. அதனால், இவர், சத்திய சாயி பாபாவின் வாழ்க்கையை எழுதத் தொடங்கினார். அதை சத்யம் சிவம் சுந்தரம் பகுதி என வெளியிட்டார். பின்னர் இவர் சனாதன சாரதி என்ற சத்ய சாய் அமைப்பின் பத்திரிகையின் ஆசிரியரானார்.
1928 ஆம் ஆண்டில் மகாராஜாவின் கலைக் கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக பணியாற்றினார். மைசூரில் உள்ள ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணா மிஷனின் செயலாளராக பதினேழு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பணியாற்றினார். இந்த ஆண்டுகளில் அவர் ஸ்ரீ சித்தருத சுவாமி, ரமண மகரிசி, மெஹர் பாபா மற்றும் நாராயண குரு ஆகியோருடன் தொடர்பு கொண்டார் ; ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் நேரடி சீடரான மகாபுருஷ்ஜியால் ஜபத்தில் உபதேசம் பெற்றுக்கொண்டார்.
1949 ஆம் ஆண்டில், "ஒரு பல்கலைக்கழக ஆணை திரு. நாராயண கஸ்தூரியை அதன் முதல்வராக திருவிதாங்கூர் இடைநிலைக் கல்லூரிக்கு அனுப்பியது." கஸ்தூரி ஐந்து ஆண்டுகள் அங்கு தங்கியிருந்து பணியாற்றி பின்னர் ஓய்வு பெற்றார். "1954 ஆம் ஆண்டில் இவர் ஒரு முழு ஆண்டு ஓய்வூதியத்துடன் ஓய்வு பெற்றபோது, சுவாமி , அவரது தாயையும் மனைவியையும் அழைத்துச் சென்று வட இந்தியாவுக்கு ஆன்மீக யாத்திரை செல்லுமாறு பரிந்துரைத்தார்."
இந்தியாவின் திருவனந்தபுரம் பல்கலைக்கழக கல்லூரியில், இவர் சட்டத்தில் இளங்கலை பட்டமும், கலைகளில் முதுகலை பட்டமும் பெற்றார். தனது 21 வயதில் பட்டம் பெற்ற பிறகு, மைசூர் நகரில் உள்ள ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளியில் விரிவுரையாளர் பதவிக்கான போட்டியில் பங்குபெற்றார். பின்னர், அவர் அந்த பதவியைப் பெற்றார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கஸ்தூரி சட்டத் தொழிலைப் பற்றி தீவிரமாக சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.
நாராயண கஸ்தூரி வட திருவிதாங்கூரில் கஸ்தூரி ரங்கநாத சர்மா என்கிற இயற்பெயரில் பிறந்தார். இது இப்போது நவீன இந்திய மாநிலமான கேரளாவின் ஒரு பகுதியாகும். மனித சகோதரத்துவத்தையும் பன்மொழி மொழியையும் ஊக்குவித்த ஒரு சிறந்த தொலைநோக்கு பார்வையாளராக, இவர் பலரால் நினைவுகூரப்படுகிறார்.
1956 ஆம் ஆண்டில், சத்ய சாய் பாபா, கஸ்தூரியின் தயக்கத்திற்கு மத்தியிலும், " பெங்களூரில் புதிதாக நிறுவப்பட்ட அகில இந்திய வானொலி நிலையத்திற்கான நிகழ்ச்சிகளின் தயாரிப்பாளர் பதவியை ஏற்றுக்கொள்வதில் இவரை சமாதானப்படுத்தினார்."
முன்னதாக அந்த இடத்தில் ஒரு விருந்தினர் மாளிகை இருந்தது. அது பாலியில் இருந்த கியானியார் என்ற இடத்தையாண்ட மன்னருக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தது. இந்த கியானியார் விருந்தினர் மாளிகையில் பெரும்பாலும் வெளிநாட்டு பிரமுகர்கள், விருந்தினர்கள் மற்றும் கிழக்கு தீவுகளின் அலுவலர்கள் ஆகியோர் பயன்பாட்டிற்காக இருந்தது. சுகர்னோ அந்த இடத்திற்கு 1955 ஆம் ஆண்டில் பல முறை வருகை தந்தார். சுகர்னோவின் ஆர்வத்தை அறிந்த, கியானியார் மன்னர் இந்தோனேசியா அரசுக்கு நிலம் மற்றும் கட்டிடத்தை அளித்தார். 1957 ஆம் ஆண்டில் சுகர்னோ ஒரு புதிய அரண்மனைக்கான வடிவத்தைத் தயாரித்து அமைக்க ஆர்.எம்.சோதர்சனோ என்பவரை நியமித்தார். தொடர்ந்து அதற்கான தயாரிப்பு தொடங்கியது. கியானியார் மன்னரின் பழைய விருந்தினர் மாளிகை இடிக்கப்பட்டது. புதிய கட்டுமானப் பணி 1957 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டு 1963 ஆம் ஆண்டில் முழுமையாக நிறைவு பெற்றது.
தம்பக்சைரிங் அரண்மனை இந்தோனேஷியாவில் தம்பக்சைரிங் என்னுமிடத்தில் உள்ள அரண்மனையாகும். இந்தோனேசியாவில் உள்ள ஆறு ஜனாதிபதி அரண்மனைகளில் இந்த அரண்மனையும் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இது பாலியில் கியானியார் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இந்த அரண்மனை 1957 ஆம் ஆண்டில் கட்ட ஆரம்பிக்கப்பட்டு 1963 ஆம் ஆண்டில் கட்டி முடிக்கப்பட்ட அரண்மனையாகும். இந்தோனேசியாவில் அமைந்துள்ள பிற ஜனாதிபதி மாளிகைகளைப் போலல்லாமல் இந்த அரண்மனை பெரும்பாலும் டச்சு கிழக்கிந்திய தீவுகளின் காலனித்துவ காலத்திய பாணியைத் தொடர்ந்து வந்ததாகும். தம்பக்சைரிங் அரண்மனை இந்தோனேசியாவின் சுதந்திரம் அடைந்தபின் கட்டப்பட்ட அரண்மனையாகும். இது காலனித்துவ இண்டீஸ் பேரரசின் கட்டடப் பாணியில் கட்டப்பட்டது, இருந்தாலும் அது நவீனத்துவ பாணியும் பாலினிய கட்டிடக்கலைக் கூறுகளைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது.
இந்தோனேசியாவிற்கு ஒரு புதிய ஜனாதிபதி மாளிகையை கட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணம் இந்தோனேசியாவின் முதல் ஜனாதிபதி சுகர்னோவால் அவர்களுக்குத் தோன்ற அவரால் அது தொடங்கி வைக்கப்பட்டது. 1950 களின் நடுப்பகுதியில், புதிதாக சுதந்திரமான மாநிலம் என்ற நிலையில், சுகர்னோ இந்தோனேசிய பண்பாட்டை இந்தோனேசியாவிற்கு வருகை தரும் மாநில விருந்தினர்கள் காண்பதற்காகக் கட்ட எண்ணினார். மேலும், பாலிப் பகுதியின் புகழை ஒரு கலாச்சார மற்றும் இயற்கை ஈர்ப்பாகவும் வெளிப்படுத்த விரும்பினார். பாலியின் பண்பாட்டு மற்றும் இயற்கை அழகினை வெளி உலகிற்குக் கொணர விரும்பினார். இந்தக் கட்டுமானமானது முக்கியமான தலைவர்கள், மாநில அரச அலுவலர்கள், நாட்டின் தலைவர்கள், அரச தலைவர்கள் அரசாங்கத் தலைவர்கள் ஆகியோர் பாலியில் தங்கும்போது பயன்படும் நோக்கில், அது பொருத்தமானதாக அமையும் என்ற எண்ணத்தில் அமைந்தது.
இந்த வளாகத்தின் கட்டிடங்கள் 19 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் பரவிக் காணப்படுகின்றன. முதன்மை அரண்மனை கட்டிடமான தம்பகைசைரிங் சற்று உயர்ந்த இடத்தில் கட்டப்பட்டுள்ளது. அது தீர்த்தா எம்புல் கோயில் எனப்படுகின்ற இந்து பாலினிய நீர்த்தடாகக் கோயில் மற்றும் ஆகூங்க் மலை எனப்படுகின்ற தீவின் மிக உயர் இடத்தில் அமைந்துள்ள ஓர் எரிமலை.ஆகியவற்றை காணும் திசையை நோக்கும் வகையில் கட்டப்பட்டுள்ளது.
இந்தியாவின் சம்பல் ஆற்றில் கட்டப்பட்ட நான்கு பெரிய அணைகளில் காந்தி சாகர் அணை ஒன்றாகும். இந்த அணை மத்திய பிரதேச மாநிலத்தின் மண்டோசோர், நீமச் மாவட்டங்களில் அமைந்துள்ளது. இது 62.17 மீட்டர் உயரம் கொண்ட கல்கட்டு ஈர்ப்பு அணையாகும். 22,584 சதுர கிலோ மீட்டர் நீர்ப்பிடிப்பு பகுதியிலிருந்து அணைக்கு நீர் வரத்து இருக்கிறது. இந்த அணையின் மொத்த சேமிப்பு திறன் 7.322 பில்லியன் கன மீட்டர் ஆகும். இந்தியப் பிரதமர் பண்டிட் ஜவஹர்லால் நேரு 7 மார்ச் 1954 அன்று இந்த அணைக்கு அடிக்கல் நாட்டினார். பிரதான அணையின் கட்டுமானத்தை முன்னணி ஒப்பந்தக்காரர் துவாரகா தாஸ் அகர்வால் & அசோசியேட்ஸ் நிறுவனம் மேற்கொண்டது. 1960 ஆம் ஆண்டில் அணை கட்டி முடிக்கப்பட்டது. நீரோட்டத்தின் கீழ்ப்பகுதிகளில் கூடுதல் அணை கட்டமைப்புகள் 1970 களில் கட்டி முடிக்கப்பட்டன.
இந்த அணை தனது அடிவாரத்தில் 115 மெகாவாட் நீர்மின்சார நிலையத்தைக் கொண்டுள்ளது. 23 மெகாவாட் உற்பத்தி செய்யும் அலகுகள் ஐந்து உள்ளன. இவற்றின் மொத்த ஆற்றல் உற்பத்தி 564 ஜிகாவாட் ஆகும். மின் உற்பத்திக்கான பயன்பாட்டிற்குப் பின்னர் வெளியிடப்படும் நீரால் பாசனப் பரப்பிற்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதற்கு கோட்டா தடுப்பணை உதவிகரமாக உள்ளது. இந்த கோட்டா தடுப்பணை இந்த அணையின் கீழ்ப்பகுதியிலிருந்து 104 கிலோமீட்டர்கள் தொலைவில் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் கோட்டா நகருக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.
அணையின் நீர்த்தேக்கம் பகுதி இந்தியாவில் இரண்டாவது பெரியது ஆகும். மேலும் ஆண்டு முழுவதும் பல வலசை போகின்ற மற்றும் வலசை போகாத பறவைகளை ஈர்க்கிறது. சர்வதேச பறவை வாழ்வு நிறுவனம் "4" அளவுகோல்களின் கீழ் இந்த நீர்த்தேக்கமானது தகுதி பெற்றுள்ளது. சில இடங்களில் நீர்ப்பறவைகளின் எண்ணிக்கை 20,000 ஐத் தாண்டுவதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
கோட்டை அழிக்கப்பட்ட பின்னர் தீவு தெளிவற்ற நிலையில் விழுந்தது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் , சூரத்தின் வணிகர் முல்லா முகம்மது அலி, தன்னை ஒரு சுயாதீனமான முதல்வராக நிலைநிறுத்தும் நோக்கத்துடன் பிராமில் ஒரு கோட்டையைக் கட்டினார். பின்னர் இது பாவ்நகர் மாநிலத்தின் அரச குடும்பத்தின் கீழ் வந்தது. அவர் கடல் நடவடிக்கைகளை கண்காணிக்க தீவின் தென்மேற்கு மூலையில் ஒரு கோட்டையை கட்டினார். முல்லாவின் கோட்டையின் இடிபாடுகளிலிருந்து 1864-65ல் ஆங்கிலேயர்கள் 24 மீ உயர வட்ட வட்ட கொத்து கலங்கரை விளக்கத்தை கோட்டையில் கட்டினர். கலங்கரை விளக்கம் மற்றும் குடியிருப்புகள் இப்போது இந்திய அரசின் கலங்கரை விளக்கம் மற்றும் விளக்குகள் இயக்குநரகத்திற்கு சொந்தமானவை. இது 2010 இல் மூடப்பட்ட தீவின் ஒரே குடியேற்றமாகும். இந்த தீவு பாவ்நகர், சித்ராஜ்சிங் ராவ்லின் அரசர்களின் உரிமையின் கீழ் உள்ளது. இந்தியாவின் தனியாருக்குச் சொந்தமான சில கன்னி தீவுகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். அவர் அதை 2012 இல் விற்க எண்ணினார்.
தீவு அதன் வரலாறு முழுவதும் கோகாவுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த தீவு 14 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் தில்லி சுல்தானகத்தின் முஸ்லீம் வீரர்களின் கீழ் இருந்தது. 1325 ஆம் ஆண்டில், இந்த தீவை உம்ராலாவின் கோகில் தலைவரும், பாவ்நகர் மாநில குடும்பத்தின் மூதாதையருமான மொகதாசி கோகில் என்பவர் கைப்பற்றினார். அவர் தீவை தனது தலைமையகமாக மாற்றி இதில் ஒரு கோட்டையைக் கட்டினார். மேலும் கம்பே வளைகுடாவைக் கடந்து செல்லும் அனைத்து கப்பல்களிலிருந்தும் கட்டணம் வசூலித்தார். அவர் வளைகுடாவில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க கொள்ளையர் ஆனார். குசராத்தில் ஒரு கிளர்ச்சியைத் தணித்துக் கொண்டிருந்த தில்லி சுல்தானகத்தின் பேரரசர் முகம்மது பின் துக்ளக்கின் கவனத்துக்கு இது வந்தன. 1347 இல், துக்ளக் கோகாவைத் தாக்கி மொகாதாசியை அழித்து, பிராம் தீவின் கோட்டையையும் அழித்தார்.
தீவில் டைனோசர் முட்டைகள், ஒட்டகச்சிவிங்கி மற்றும் பிரமாண்டமான ஆமைகள் ஆகியவற்றின் புதைபடிவங்கள் உள்ளன. அவை சில 8,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை. 1860 களில், பிரம்மாதேரியம் மற்றும் சிவதேரியம் ஆகிய இரண்டு அடிப்படை வகை ஒட்டகச்சிவிங்கிகளின் புதைபடிவங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. ஹிப்பாரியன் எனப்படும் அழிந்துபோன குதிரையின் இன புதைபடிவங்களும் தீவில் காணப்பட்டன. இது வட அமெரிக்கா, ஆசியா, ஐரோப்பா மற்றும் ஆபிரிக்காவில் 781,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்தது. இது காடுகள் இல்லாத, புல்வெளி சமவெளிகள், குறுக்குவழி புல்வெளி அல்லது புல்வெளிகளில் வாழ்ந்தது. தீவைச் சுற்றியுள்ள பல கப்பல் விபத்துக்கள் பதினான்காம் நூற்றாண்டில் நடந்தவை.
பிராம் தீவு அல்லது பிராம் பெட் என்பது இந்தியாவின் குசராத்து மாநிலத்தின் பாவ்நகர் மாவட்டத்தின் கீழ் வரும் அரேபிய கடலின் கம்பாத் வளைகுடாவில் உள்ள ஒரு தீவாகும். கலங்கரை விளக்கத்தின் வளாகத்தைத் தவிர, இத்தீவு தனியாருக்கு சொந்தமானதாகும்.
இந்த தீவு பாவ்நகர் மாவட்டத்தில் கோகா என்ற நகரத்திலிருந்து 7.2 கடல் மைல் தொலைவில் அமைந்துள்ளது . இந்த தீவு 186 ஏக்கர் பரப்பளவில் உள்ளது, ஆனால் அதில் பாதி தரிசு நிலமாகும்.
கைகினி கோகர்ணாவில் பள்ளி ஆசிரியர் மற்றும் கன்னட எழுத்தாளரான, கௌரிஷ் கைகினி மற்றும் சமூக சேவையாளரான சாந்தா என்பவர்களுக்கு மகனாகப் பிறந்தார். ஒரு முதுநிலை பட்டப்படிப்பை உயிர்வேதியியல் துறையில், தார்வாட், கர்நாடக பல்கலைக்கழகத்தில், பயின்றார். பின்னர், இவர் மும்பை சென்றார். இவர் பல வருடங்களுக்குத் தொடர்ந்து ஒரு வேதியியலாராக பணிபுரிந்தார். இவர் இப்போது பெங்களூரில் தனது மனைவி சுமிதா மற்றும் இரண்டு குழந்தைகளுடன் வாழ்ந்து வருகிறார். இவரது மகள் சராஜனா ஒடிஸி நடனக் கலைஞர் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர் / பொறுப்பாளராக உள்ளார். இவரது மகன் ரித்விக், பல ஊடகங்களில் கலைஞராக பணியாற்றுகிறார். ஜெயந்த், கன்னடத்தைத் தவிர கொங்கனி , மராத்தி, இந்தி மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிகளில் சரளமாக பேசுகிறார்.
டாக்டர் ஜெயந்த் கைகினி சிகுரிடா கனசு திரைப்படத்திலிருந்து தொடங்கி திரைப்படங்களுக்குப் பாடல் எழுதத் தொடங்கினார். கன்னட திரைப்பட நடிகரும் பாடகருமான டி.ஆர். ராஜ்குமார் " பந்துவே ஓ பந்துவே " எனத் தொடங்கும் பாடலைப் பாடியுள்ளார். இது, ஜெயந்த் கைகினியின் அறிமுக பாடல் ஆகும். இதற்கு, வி மனோகர் இசை அமைத்துள்ளார். கன்னட திரைப்படப் பாடல்களின் தரத்தை புரட்சிகரமாக்கிய பெருமை இவருக்கு உண்டு எனலாம். இலக்கியத்தின் உன்னதமான தொடுதலும், அழகான கற்பனையும் இவரது பாடல்களில் இடம் பெற்றுள்ளன. கொண்டவர். முங்காரு மலே, கலிபாதா, மிலானா போன்ற படங்களில் இவர் எழுதிய பாடல்கள், நெஞ்சைத் தொடுகின்ற மற்றும் மறக்கமுடியாத பாடல்களாக உள்ளன.
ஈ.டி.வி கன்னடா வில், "ராசா ருசிகே நமஸ்காரா" என்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியை இவர் தொகுத்து வழங்கினார். இது ராஷ்டிரகவி குவேம்புவின் வாழ்க்கை வரலாறு பற்றிய நிகழ்ச்சியாகும். இந்த நிகழ்ச்சி ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவு பார்வையாளர்களிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்தது. "கடலா தீரதா பார்கவா", போன்ற பல தொடர்களுடன் இவர் அதைத் தொடர்ந்தார். சமீபத்தில் இவர், "யதே தும்பி ஹாடுவேணு" என்கிற தொலைக்காட்சி நேரடி நிகழ்ச்சியில் புகழ்பெற்ற பாடகர் எஸ்.பி. பாலசுப்பிரமணியம் மற்றும் பிரபல கன்னட திரைப்பட இசையமைப்பாளர், பாடலாசிரியர் நாத பிரம்மா அம்சலேகாவுடன் இணைந்து, அந்த நிகழ்ச்சியின் ஒரு நடுவராக இருந்தார்.
கன்னடத்தில் இன்று இளைய எழுத்தாளர்களில் மிக முக்கியமான ஒருவராக ஜெயந்த் கைகினி கருதப்படுகிறார். சிறுகதைகள், திரைப்பட வசனங்கள் மற்றும் கவிதைகளை எழுதியுள்ளார். பெங்களூரை மையமாகக் கொண்டவர். இவரது கவிதைகள் நுட்பமான கற்பனையினால் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. பொதுவானதாகத் தோன்றும் ஒரு நிமிட ஆவணங்கள், ஒரு பேச்சுவழக்கு மற்றும் எந்தவொரு கவிதைகளிலும் ஈடுபட மனசாட்சி மறுப்பது போன்றவற்றை இவரின் படைப்புகளில் காணலாம். இதுவரை, சிறுகதைகள், நான்கு கவிதை புத்தகங்கள், மூன்று நாடகங்கள் மற்றும் கட்டுரைகளின் தொகுப்பை இவர் வெளியிட்டுள்ளார்.
கைகினி 1974 இல் தனது பத்தொன்பது வயதில் தனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பிற்காக கர்நாடக சாகித்ய அகாதமி விருதைப் பெற்றார். 1982, 1989 மற்றும் 1996 ஆம் ஆண்டுகளில் தனது சிறுகதைத் தொகுப்புகளுக்காக மீண்டும் அதே விருதைப் பெற்றார். அவரது கவிதைக்காக தினகர தேசாய் விருது, புனைகதைக்கான பி.எச்.ஸ்ரீதர் விருது, அத்துடன் கதா தேசிய விருது மற்றும் அவரது படைப்பு எழுத்துக்காக ருஜுவத்து அமைப்பின் உறுப்பினர் கௌரவம் ஆகியவை இவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.
ஜெயந்த் கைகினி , ஒரு இந்திய கவிஞர், சிறுகதை எழுத்தாளர், நாடக ஆசிரியர், கன்னடத் திரையுலகில் பங்காற்றி வரும் ஒரு அறிஞர் மற்றும் பாடலாசிரியர் ஆவார்.
செஸ்லா மிலாஸ் ஒரு போலந்து-அமெரிக்கரான இவர் கவிஞர், உரைநடை எழுத்தாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர் மற்றும் இராஜதந்திரி ஆவார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த கவிஞர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படும் அவர், 1980 ஆம் ஆண்டு இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசை வென்றார். ஸ்வீடிஷ் அகாதமி, அதன் நோபல் மேற்கோளில், "உலகின் கடுமையான மோதல்களில் வெளிப்படும் ஒரு சாமானியனின் குரல் இவரின் எழுத்து". எனப் பாராட்டியுள்ளது.
செஸ்லாவ் மிலாஸ் ஜூன் 30, 1911 அன்று ஸ்ஜெடெஜ்னி கிராமத்தில் பிறந்தார். இது உருசியப் பேரரசு (இப்போது கோடெய்னாய் மாவட்டம், கவ்னாஸ் கவுண்டி, லிதுவேனியாவில் உள்ளது. ). அவர் போலந்து குடிமைப் பொறியாளரான அலெக்ஸாண்டர் மினோஸ் மற்றும் அவரது மனைவி வெரோனிகா ஆகியோரின் மகன் ஆவார்.
சலீம் தனது தொடக்கக் கல்வியை ஐரோப்பெசே லாகேர் பள்ளியில் படித்தார் . அந்த நேரத்தில், ஒரு ஐரோப்பியர் அல்லாத குழந்தை அனைத்து ஐரோப்பிய பள்ளியில் சேருவது சிறப்பான ஒன்றாக கருதப்பட்டது. இவர் பத்தாவியாவிலுள்ள கொகீர் பர்கெர் பள்ளியில் தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தார். மற்றும் டச்சு கிழக்கிந்திய தீவுகளிலேயே அதிகபட்ச மதிப்பெண்களைப் பெற்று பட்டம் பெற்றார். சலீமின் தந்தை தனது இரண்டு மகன்களான அகஸ் மற்றும் சேக்கப் ஆகியோருக்கு ஐரோப்பியர்களுடன் சமமான நிலை வழங்க விண்ணப்பித்திருந்தார். இருப்பினும், நெதர்லாந்தில் மருத்துவம் படிக்க அரசு உதவித்தொகை பெற இவர் எடுத்த முயற்சிகள் கைகூடவில்லை. பெண்களின் உரிமைகள் மற்றும் விடுதலையைப் பற்றிய எழுத்துக்களால் பின்னர் பிரபலமடைந்த மற்றொரு ஐரோப்பிய மாணவி கார்த்தினி, சலீமுக்காக தனது சொந்த உதவித்தொகையை ஒத்திவைக்க முன்வந்தார்; இதுவும் நிராகரிக்கப்பட்டது.