polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
புகாடா , 1,500 மீட்டர் அல்லது, அதற்கும் அதிகமாக இருக்கும் மற்றும் கருணை, வரலாறு மற்றும் தனித்துவம்: என மூன்று அளவுகோல்களின் படி அந்த 100 மலைகளை தேர்வு செய்து எப்போதும் ஏறியுள்ளார். அவர் சில விதிவிலக்குகளில் 'துசுகுபா மலை' 'கைமன்தாக் எரிமலை' போன்ற உயர வரம்பானது தணிந்து, வகைப்படுத்தியுள்ளார். இந்த அளவுகோல் தேர்வு பற்றி பல மாறுபட்ட கருத்துக்கள் உள்ளன. இது பெரும்பாலும் பட்டியலில் 'சிபு' பகுதியில் உள்ள மலைகள் வலியுறுத்துகிறது என்பதை சுட்டிக்காட்டினார். மேலும் அது, பற்றிய புகுடா குறித்து வைத்துள்ள தகவல்களில், இசிக்கவா வட்டாரத்தில் இருந்த 'ஹக்கு மலையை' பார்த்து வளர்ந்தேன், ஆனால் அதில் 13 மலைகளை மேற்கில் தெரிவு செய்துள்ளேன் என்று தெரிவித்துள்ளார்.
பிரபலமான 100 சப்பானிய மலைகள் ஆசியக் கண்டத்தில் உள்ள பல தீவுகளாலான நாடான சப்பானிய 100 மலைகளைப் பற்றிய இது, மலைவாசியும் மற்றும் ஆசிரியருமான 'கியுயா புகாடா' என்பவர், 1964 இல் இயற்றப்பட்ட ஒரு புத்தகமாகும்.
அவர் இயற்றிய இந்தப் பட்டியல் புத்தகம், சப்பான் பட்டத்து இளவரசரான 'நறுஹிட்டோ' என்பவரின் கவனத்தை ஈர்க்கப்பட்டு பிரபலமானார்.மேலும் இப்பட்டியலின் தலைப்பைக் கொண்டு, 'சப்பான் ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனம்' எனும் சப்பான் நாட்டின் பொது தேசிய ஒளிபரப்பு நிறுவனத்தால் ஆவணப்படங்களும், மற்றும் பிற நடை புத்தகங்களும் வெளிவந்துள்ளன.
ஜப்பனீய மலைகளின் பிற நவீன கட்டுரைகளுடன் ஒப்பிடும்போது, 20 ஆம் நூற்றாண்டின் போது, சப்பான் பொழுதுபோக்கு, மலையேறுதல், மற்றும் ஆல்ப்ஸ் மலையில் ஆய்வுப்பயணம் போன்றவற்றில் பிரபலமடைந்த 'வால்டர் வெஸ்டன்' போன்றோரின் புத்தகம் குறுகியதாக உள்ளது. மலைகள், அவற்றின் பெயர்களையும் குறிப்பாக அதன் தோற்றம் மற்றும் வரலாறு பற்றி 'புகுடா' என்பவர் எழுதுகையில், அது மக்கள் புவியை வரையறுக்கவும், ஏறும் அனுபவம் அல்லது அதன் இயல்பு பற்றியும் படிக்க முடியும் என்று உரையிட்டுள்ளார். சில காரணங்களால் பட்டியலில் பரவலாக நன்கு பெற்றுள்ள இது, ஏற்கனவே நன்கு அறியப்பட்ட 100 மலைகள் என்று உள்ளது.
தாதாசாகெப் பால்கேயின் திரைப்படங்களைப் பார்த்து அதன் மூலம் அசையும் திரைப்படங்கள் மீது ஆர்வம் காட்டினார் நடராஜ முதலியார். அப்போதைய ஆளுநராகவும், வைசிராயாகவும் பணியாற்றிய கர்சன் பிரபு குறித்த வர்ணனைத் திரைப்படம் ஒன்றை பிரித்தானியத் திரைப்படத்துறையினர் தயாரித்து வந்தனர். அவர்களில் ஸ்டுவர்ட் சிமித் என்னும் ஒளிப்பதிவாளருடன் முதலியாருக்கு அறிமுகம் கிடைத்தது. அவரிடம் இருத்து திரைப்படங்கள் பற்றிய நுணுக்கங்களை அறிந்து கொண்டார். திரைப்படத் தொழிலில் ஆர்வம் ஏற்பட்டதன் விளைவாக தனது கம்பனியை சென்னை சிம்சன் கம்பனிக்கு விற்று விட்டு, 1917 ஆம் ஆன்டில் "இந்தியா பிலிம் கம்பனி" என்ற பெயரில் சொந்தக் கம்பனி ஒன்றை ஆரம்பித்தார். சென்னை புரசைவாக்கம், மில்லர்சு சாலையில் தென்ன்னிந்தியாவின் முதலாவது கலையகத்தை அமைத்தார்.
நடராஜ முதலியார் சென்னை மாகாணம், வேலூரில் ஒரு செல்வச் செழிப்பான குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தை வணிகத் தொழிலில் வெற்றிகரமாக ஈடுபட்டு வந்தவர். நடராஜ முதலியார் பள்ளிப் படிப்பை முடித்துக் கொண்டு தனது வணிகத் தொழிலை விருத்தி செய்யும் முகமாக சென்னை வந்தார். வாட்சன் அன்ட் கம்பனி என்ற பெயரில் தனது உறவினர் எஸ். எம். தர்மலிங்கம் முதலியார் என்வருடன் இணைந்து வெளிநாடுகளில் இருந்து மிதிவண்டிகளை இறக்குமதி செய்து விற்று வந்தார். பின்னர் 1911 இல் "ரோமார் டான்" என்ற வெளிநாட்டு நிறுவனம் ஒன்றை வாங்கி அதன் மூலம் அமெரிக்க வாகனங்களை இறக்குமதி செய்து விற்பனை செய்தார். நடராஜ முதலியார் ஒளிப்படவியலிலும் ஆர்வம் காட்டினார். இதுவே அவர் பின்னர் அசையும் படத் தொழிலில் ஈடுபட வைத்தது.
1917 இல் கீசக வதம் என்ற திரைப்படத்தைத் தயாரித்தார். இதன் ஒளிப்பதிவு, இயக்கம், தொகுப்பு போன்ற பொறுப்புகளிலும் அவரே பணியாற்றினார். 6,000 அடிகளுக்கும் மேல் நீளமுள்ள இத்திரைப்படமே தென்னிந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட முதலாவது திரைப்படமாகும். இத்திரைப்படம் வெற்றிகரமாக ஓடியது. இத்திரைப்படத்தின் குறிப்புகளை மருத்துவர் குருசுவாமி முதலியாரும், திருவேங்கட முதலியாரும் தமிழிலும், ஆங்கிலத்திலும் எழுதினர். இந்தி மொழிக் குறிப்புகளை தேவதாஸ் காந்தி எழுதினார். கீசகவதம் திரைப்படம் 1918 ஆம் ஆண்டு துவக்கத்தில் சென்னையில் எல்பின்ஸ்டன் திரையரங்கில் வெளியானது. இத்திரைப்படத்தின் வெற்றியை அடுத்து, மேலும் சில திரைப்படங்களைத் தயாரித்து வெளியிட்டார்.
ரங்கசுவாமி நடராஜ முதலியார் தமிழகத் திரைப்படத்துறையின் தந்தை என அறியப்படுபவரும், ஊமைத் திரைப்படங்களைத் தயாரிப்பதில் முன்னோடியாகவும் இருந்தவர். தென்னிந்தியாவின் முதலாவது ஊமைப்படமான கீசக வதம் திரைப்படத்தை 1917 இல் தயாரித்து, இயக்கி வெளியிட்டார். தொடர்ந்து திரௌபதி வஸ்திராபகரணம் , லவ குசா , ருக்மணி சத்யபாமா, மயில் ராவணா ஆகிய ஒலியில்லாத் திரைப்படங்களைத் தனது "இந்தியா பிலிம் கம்பனி" என்ற நிறுவனத்தினூடாகத் தயாரித்து வெளியிட்டார்.
1970 ஆம் ஆண்டில் அன்றைய தமிழக முதல்வர் மு. கருணாநிதி தலைமையில் சென்னை ராஜாஜி மண்டபத்தில் இடம்பெற்ற பாராட்டு விழாவில், முதலியாரின் சாதனைகளைப் பாராட்டி வெள்ளிப் பதக்கம் பரிசளித்தனர்.
தனது இறுதிக் காலத்தை சென்னை அயனாவரத்தில் தம் மகள் ராதாபாயுடன் கழித்தார். சிறுநீரக நோயால் பாதிக்கப்பட்டு சென்னை பொது மருத்துவமனையில் 1971 மே 2-ம் தேதி நள்ளிரவு 12.50 மணிக்குக் காலமானார்.
1923 ஆம் ஆண்டு முதலியாரின் திரைப்படக் கலையகம் தீக்கிரையானது. அதே ஆண்டு அவருடைய மகனும் இறந்தார். பின்னர் முதலீட்டாளர்களின் ஆதரவு கிடைக்காததாலும், திரைப்படத் தொழிலை விட்டு விலகினார்
மகாவித்துவான் சி. கணேசையரிடம் தமிழ் கற்று யாழ்ப்பாணம் ஆரிய-திராவிட பாசாபிவிருத்திச் சங்கம் நடத்திய பிரதேச பண்டிதர் சோதனையில் தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர் கோப்பாய் அரசினர் ஆசிரிய கலாசாரப் பிரவேச சோதனையிலும் சித்தியடைந்தார். 1926 ஆகத்து மாதத்தில் சுன்னாகத்தில் ஒரு புத்தகசாலையை ஆரம்பித்தார். இதனால் அவரால் ஆசிரிய கலாசாலையில் சேர்ந்து படிக்க முடியவில்லை. 1929 இல் திருமகள் அழுத்தகம் என்ற பெயரில் அச்சுக்கூடத்தையும் ஆரம்பித்தார். திருமகள் அழுத்தம் ஊடாக 1939 இல் தொல்காப்பியத்தின் எழுத்ததிகாரத்தை சி. கணேசையரின் உரை விளக்கக் குறிப்புடன் சி. வை. தாமோதரம்பிள்ளையின் நினைவாகப் பதிப்பித்து வெளியிட்டார். தொடர்ந்து ஏனைய அதிகாரங்களையும் வெளியிட்டார்.
பொன்னையா வேளாண்மையில் அதிக ஆர்வம் காட்டாது, பத்திரிகை படிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டு அச்சுத் தொழில் கற்க விரும்பினார். அக்காலத்தில் சுதேச நாட்டியம் எனும் பத்திரிகையை நடத்தி வந்த ஆசுகவி கல்லடி வேலுப்பிள்ளையின் அச்சுக்கூடத்தில் அச்சுத் தொழிலைக் கற்றார். அதன் பின்னர் குரும்பசிட்டியைச் சேர்ந்த நல்லையா என்பவர் யாழ்ப்பாண நகரில் நடத்தி வந்த தேசாபிமானி பத்திரிகை நிறுவனத்தில் பணியாற்றி தமிழில் போதியளவு ஆற்றல் பெற்றார். அதன் பின்னர் 1910 இல் தென்னிலங்கையில் களுத்துறையில் உள்ள ஒரு வணிக நிறுவனத்தில் பணியாற்றி முதலாம் உலகப் போர்க் காலத்தில் 1914 இல் தாமே ஒரு வணிக நிறுவனத்தை நடத்தி வந்தார்.
1918 இல் ரங்கூன், மலாயா ஆகிய இடங்களுக்குச் சென்றார். 1920 இல் கிழக்கு ரங்கூன் 92-ஆம் வீதியில் இருந்து வெளிவந்த சுதேச மித்திரன் பத்திரிகையின் உதவி ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். சென்னையில் சில காலம் வசித்து கதிரேசபிள்ளை என்பவருடன் சேர்ந்து தந்திச் சுருக்கெழுத்துத் திரட்டு நூலை ஆக்குவதில் முக்கிய பங்காற்றினார். 1925 இரங்கூனில் இருந்து இலங்கை திரும்பி, தெல்லிப்பழையில் யேசுதாசன் என்பவரின் அமெரிக்க மிசன் அச்சியந்திரசாலையில் பணியாற்றினார். அக்காலகட்டத்தில் அமெரிக்க மிசன் பாடசாலையில் கைத்தொழில் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார்.
நா. பொன்னையா யாழ்ப்பாணம், குரும்பசிட்டியில் ப. நாகமுத்தர், தெய்வானைப்பிள்ளை ஆகியோருக்கு நான்காவது, கடைசி மகவாகப் பிறந்தார். இவரது குடும்பம் வேளாண்மையை வாழ்க்கையாகக் கொண்டது. தந்தைவழிப் பாட்டனார் பரமநாதர் திண்ணைப்பள்ளிக்கூடத்துச் சட்டம்பியார். பொன்னையா அவரது ஊரில் உள்ள மேரி பள்ளிக்கூடம் என்ற அமெரிக்க மிசன் பாடசாலையில் நான்காம் வகுப்பு வரை கல்வி கற்றார். பின்னர் மகாதேவ வித்தியாசாலையில் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை கற்று பள்ளிப் படிப்பை முடித்துக் கொண்டு வேளாண்மைத் தொழிலில் இறங்கினார்.
யாழ்ப்பாணத்தில் நிறுவப்பட்ட யாழ்ப்பாணம் இளைஞர் காங்கிரஸ் அமைப்பில் இணைந்து இளைஞர் மாநாடுகளில் பங்குபற்றினார். மலையாளப் புகையிலை ஐக்கிய வியாபாரச் சங்கம், கூட்டுறவு சங்கங்கள் ஆகியவற்றில் உறுப்பினராகச் சேர்ந்து பங்களித்தார். 1936 முதல் கிராம சங்கத்தில் உறுப்பினராக இருந்து, பின்னர் 1946 முதல் இறக்கும் வரை மயிலிட்டி கிராமச் சங்கத்தில் தலைவராக இருந்தார்.
1930 சூன் 22 இல் சிவயோக சுவாமிகளின் ஆசியுடன் ஈழகேசரி வாரப் பத்திரிகையை ஆரம்பித்தார். 1935 முதல் ஈழகேசரியின் ஆண்டு மலர்களை உயர்ந்த முறையில் வெளியிட்டு வந்தார். 1933 இல் என்ற ஆங்கில வாரப்பத்திரிகையை எஸ். சி. சிதம்பரநாதன் என்பவரை ஆசிரியராகக் கொண்டு நடத்தி வந்தார்.
1918 அக்டோபரில் கதிரிப்பிள்ளை என்பவரின் மகள் மீனாட்சி அம்மாளை மணந்தார். இவர்களுக்கு நான்கு பிள்ளைகள். மூவர் சிறு வயதிலேயே இறந்து விட்டனர். மகள் புனிதவதி முன்னாள் சட்டமா அதிபர் சிவா பசுபதியின் மனைவி ஆவார். இவர் சிட்னியில் வசித்து வந்தார்.
நா. பொன்னையா ஈழத்துப் பத்திரிகையாளரும், பதிப்பாளரும், சமூக சேவையாளரும் ஆவார். ஈழகேசரி பத்திரிகையை ஆரம்பித்து அதன் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றியவர்.
நடராஜன் சில காலம் தனது தமையனார் வீட்டில் வசித்து வந்த போது 1933-ல் நவாப் இராஜமாணிக்கம் நாடக குழு, கோவை எடிசன் அரங்கில் நாடகங்களை நடத்தி வந்தது. அவர்களின் நாடகங்களைப் பார்த்து வந்த நடராஜனுக்கு நாடகங்களில் நடிக்கும் ஆசை ஏற்பட்டது. தாயாரின் அனுமதி இன்றி நாடகக் குழுவில் சேர்ந்தார். 1933-ல் இவர்களது நாடகங்களில் நடிக்க ஆரம்பித்தார். பெரும்பாலான நாடகங்களில் இவர் பெண் வேடங்களிலேயே நடித்தார். 1939-ல் கும்பகோணம் முகாமில் இன்பசாகரன் நாடகத்தில் எம். என். நம்பியாருக்குப் பதிலாக உத்தமபாதன் வேடத்தில் நடித்தார்.
நடராஜனின் தந்தை அப்பாஜி செட்டியார் தாராபுரம் வட்டம் சோமனூத்து என்னும் ஊரைச் சேர்ந்தவர். நடராஜனுக்கு இரண்டு சகோதரர்களும், இரண்டு சகோதரிகளும் இருந்தார்கள். நடராஜனுக்கு எட்டு வயதாகும் போதே தந்தை இறந்து விட்டார். நடராஜன் வாளவாடி என்ற ஊரில் இருந்த அவரது பெரிய தாயாரான அம்முலம்மா என்பவரின் வளர்ப்புப் பிள்ளையாக 13 வயது வரை வளர்ந்தார். உடுமலைப்பேட்டையிலும், மேட்டுப்ப்பாளையத்திலும் ஆறாம் வகுப்பு வரை கல்வி கற்றார்.
சேலம் நாடகங்களில் நடித்துக் கொண்டிருந்த போது, சேலம் மீனாட்சி பிலிம் கம்பனியின் கோவிந்தசாமி பிள்ளையின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அதன் மூலம் டி. ஆர். சுந்தரம் இயக்கிய சதி சுகன்யா படத்தில் சிறிய வேடங்களில் நடித்தார். அதன் பிறகு வாய்ப்புக் கிடைக்காமல் தாராபுரம் திரும்பினார். பின்னர் ஜுபிடர் தயாரிப்பில் கே. ராம்நாத் இயக்கிய கன்னியின் காதலி படத்தில் வசந்தபுரி மன்னனாக நடித்தார்
நடராஜனுக்குத் திரைப்படங்களில் நடிக்கும் ஆசை வந்தது. இதனால் நாடகக் கம்பனியிலிருந்து விலகினார். ஆனாலும், திரைப்பட வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. டி. கே. சம்பங்கி, பி. வி. எத்திராஜ் ஆகியோர் ஆரம்பித்த மங்களகான சபா, எஸ். டி. சுத்தரத்தின் தமையனார் எஸ். டி. உலகு ஆரம்பித்த சேலம் பாய்ஸ் கம்பனி ஆகியவற்றில் சேர்ந்து சில காலம் நாடகங்களில் நடித்து வந்தார்.
எஸ். ஏ. நடராஜன் என அழைக்கப்பட்ட சோ. அ. நடராஜன் (பிறப்பு: மார்ச் 16, 1918 தமிழ்த் திரைப்பட, நாடக நடிகராவார். நாடகத்துறையில் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பினை தந்த பின்னர் திரைத்துறையிலும் பங்களித்தார்.
பாகிஸ்தானின் நடவடிக்கையைக் கண்டு அஞ்சிய ஜம்மு காஷ்மீர் மன்னர் ஹரி சிங், ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தை இந்தியாவுடன் இணைக்க, இந்திய அரசுடன் 26 அக்டோபர் 1947இல் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டார். இவ்வொப்பந்தப்படி, இந்திய இராணுவம் ஜம்மு காஷ்மீர் பகுதிக்கு அனுப்பப்பட்டதால், ஜம்மு காஷ்மீரை முழுவதுமாக ஆக்கிரமிப்பிக்கும் பாகிஸ்தானின் முயற்சிக்குக் தடை ஏற்பட்டது. இந்நிகழ்வுகளால் 1947-இல் இந்திய-பாகிஸ்தான் போர் ஏற்பட்டது.
இவரது முடிவினை சாதமாக பயன்படுத்திக் கொண்ட பாகிஸ்தான் இராணுவம், ஜில்ஜிட்-பால்டிஸ்தானில் வாழும் பஷ்தூன் பழங்குடி மக்களுக்கு போர்க்கருவிகளை வழங்கி, ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் ஜில்ஜிட்-பால்டிஸ்தான் பகுதிகளையும் மற்றும் ஜம்முவின் மேற்கு பகுதிகளில் முசாஃபராபாத் நகரத்தையும், அதனை ஒட்டிய பகுதிகளையும் கைப்பற்றச் செய்தனர்.
சர்தார் வல்லபாய் படேல் மற்றும் ஜவகர்லால் நேருவின் பெரு முயற்சியால், மன்னர் ஹரி சிங்கின் மகன் இளவரசர் கரண் சிங், 1949 முதல், ஜம்மு காஷ்மீரில் முடியாட்சி முறை ஒழிக்கப்படும் வரை, 1952 வரை ஜம்மு காஷ்மீர் மாகாணத்தின் அதிபரானார். பின்னர் கரண் சிங் 1964இல் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார்.
நான்கு முறை திருமணம் செய்த இவரின் நான்காவது மனைவியின் பெயர் மகாராணி தாரா தேவி ஆகும் . இவரது மகன் கரண் சிங், இந்தியாவின் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் அதிபராகவும் , பின்னர் பிரதம அமைச்சராகவும் முதல்வராகவும் செயல்பட்டவர்.
1925இல் இவரது சித்தப்பா மகாராஜா பிரதாப் சிங்கின் மறைவிற்குப் பின்னர், ஹரி சிங்கிற்கு ஜம்மு காஷ்மீரின் மன்னராக பட்டம் சூட்டப்பட்டது. ஹரி சிங், ஜம்மு காஷ்மீரில் கட்டாய ஆரம்பக் கல்வியை நடைமுறைப் படுத்தினார். குழந்தைத் திருமணத்தை தடை செய்தார்.
அஜ்மீரில் கல்லூரி படிப்பு முடித்த ஹரி சிங், டேராடூன் இராணுவக் கல்லூரியில், இராணுவ அதிகாரிகளுக்கான பயிற்சியை எடுத்துக் கொண்டார். தமது இருபதாம் வயதில் ஜம்மு காஷ்மீர் பகுதியின் படைத்தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.
1947இல் இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பின்னர், தனது ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தை, இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தானுடன் இணைக்காது, இறையாண்மை மிக்க நாடாக ஆள முடிவு செய்தார்.
1961 அளவில் தாம் திட்டமிட்டு ஒடுக்கப்படுவதாக உயர்குடி கிறித்தவர்கள் மனதில் மனக்கசப்பு வளர்ந்தது. இலங்கை அரசு சிறுபான்மையினரின் கத்தோலிக்கப் பாடசாலைகளை அரசுமயப்படுத்தினர். அதே வேளையில் சில உயர்குடி ஆங்கிலிக்கப் பாடசாலைகளை அவர்கள் விட்டு வைத்தனர். இந்நிலையில் பல கிறித்தவர்கள் இலங்கையை விட்டு வெளியேற ஆரம்பித்தனர். பெரும்பாலானோர் ஐக்கிய இராச்சியம் நோக்கிப் புலம் பெயர்ந்தனர். நாட்டின் பொருளாதாரம் இதனால் பாதிப்படைந்தது. விலைவாசிகள், வேலையின்மை போன்றவை ஏறத்தொடங்கின. இதே வேளையில் பாக்கித்தானில் இராணுவத் தலைவர் அயூப் கான் நடத்திய இராணுவப் புரட்சி உள்ளூரில் சிலருக்கு ஊக்கம் கொடுத்தது.
1956 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலிக்கக் கிறித்தவத்தில் இருந்து பௌத்தத்திற்கு மதம் மாறிய சாலமன் பண்டாரநாயக்கா பொதுத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார். நாட்டின் பெரும்பான்மை பௌத்த, சிங்கள மக்களின் ஆதரவுடன் இவர் தேசியவாத இயக்கத்தைப் பரப்ப்னார். கிறித்தவ சிறுபான்மையினரை விட இவர்கள் தாம் சமுதாய அடிநிலையில் இருப்பதாக நம்பினர். தேர்தல் வெற்றியை அடுத்து, பண்டாரநாயக்கா அரசின் அனைத்துத் துறைகளிலும் தீவிர சிங்களமயமாக்கலை அறிமுகப்படுத்தினார். சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தை அமுல் படுத்தினார். இலங்கையில் இருந்த கடைசிப் பிரித்தானிய படைத்தளத்தையும் மூடினார்.
இராணுவப் புரட்சிக்கு "வன்பிடி நடவடிக்கை" எனப் பெயரிடப்பட்டது. பிரதமர், அமைச்சர்கள், பாதுகாப்புக்கான நாடாளுமன்றச் செயலர் , இராணுவத் தளபதி, கடற்படையின் பதில் தளபதி, காவல்துறை உயர் அதிகாரி, புலனாய்வுத்துறை உயர் அதிகாரி ஆகியோரைக் கைது செய்து இராணுவத் தலைமையகத்தில் சிறை வைப்பதே நோக்கமாக இருந்தது. ஆனாலும், புரட்சிக்குத் திட்டமிட்டவர்கள் “ஒரு துளி இரத்தமும் சிந்தாமல்" புரட்சியை முன்னெடுக்கத் திட்டமிட்டிருந்தனர்.
1962 இலங்கை ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சி என்பது இலங்கையில் 1962 சனவரி 27 இல் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு தோல்வியடைந்த இராணுவப் புரட்சியைக் குறிக்கும். கிறித்தவ உயர்குடி மூத்த இராணுவ மற்றும் காவல்துறை அதிகாரிகள் சிலர் பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கா தலைமையிலான சனநாயக முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தை வன்முறை மூலம் கவிழ்க்கத் திட்டமிட்டனர். 1962 சனவரி 27 இரவு புரட்சி முன்னெடுக்கப்படும் முன்னரேயே முக்கிய கிளர்ச்சித் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர்.
இலங்கை பிரித்தானியாவிடம் இருந்து 1948 ஆம் ஆண்டில் விடுதலை பெற்று "இலங்கை மேலாட்சி" என இலங்கை அழைக்கப்பட்டது. இது உள்ளூர் மக்களின் சுயாட்சிக்கு வழிவகுத்தது. ஆனாலும், நாட்டின் முக்கிய அரசியல், அரச, மற்றும் இராணுவப் பதவிகள் 1948 இற்கு முன்னர் பிரித்தானியருக்கு விசுவாசமாகப் பணியாற்றிய இலங்கை கிறித்தவ மேல்குடித் தலைவர்களிடம் பிரித்தானியரால் கைமாறப்பட்டது.
இராணுவ உயர் பதவிகளில் ஐந்தில் மூன்று பங்கு கிறித்தவர்களும், ஐந்தில் ஒன்று தமிழரும், ஐந்தில் ஒன்று பரங்கியரும் இருந்த நிலையை பண்டாரநாயக்கா மாற்றி அமைத்தார். பௌத்த சிங்கள அதிகாரிகளை நியமித்தார். மூன்று கிறித்தவ உயர் அதிகாரிகள் பணியில் இருந்த போதிலும், ஒரு பௌத்தரை காவல்துறை மா அதிகாரியாக நியமித்தார்.
2008 பிப்ரவரி 27 அன்று, முனிபாவும் இவரது கணவரும் குவெட்டாவிலிருந்து ரஹீம் யார் கான் மாவட்டம் நோக்கிப் பயணித்தனர். இவர்களின் மகிழுந்து ஒரு விபத்தை சந்தித்தது, இதில் இவர் கையில் பல எலும்புகள் உடைந்தன , விலா-கூண்டு, தோள்பட்டை , கழுத்து எழும்பு மற்றும் முதுகெலும்பு. இவளது நுரையீரல் மற்றும் கல்லீரலும் ஆகிய பகுதிகள் பாதிப்படைந்தது. மேலும், இவரது கீழ் உடல் முழுவதும் செயலிழந்தது. இவர் அருகில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார். பின்னர் இவர் ரஹீம் யார் கான் மருத்துவமனைக்கு மாற்றப்பட்டார், இறுதியில், இவர் கராச்சியின் ஆகா கான் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு, இவர் இரண்டு வருடங்கள் படுக்கையில் இருந்தார். உளச்சிகிச்சை தொடங்கியது, இது சக்கர நாற்காலியைப் பயன்படுத்த போதுமான அளவு காயத்தில் இருந்து மீட்க உதவியது.
முனிபா மசாரி பலோச் ( உருது : ; பிறப்பு 3 மார்ச் 1987, பாக்கித்தான் இரும்பு பெண்மணி ) ஒரு பாக்கித்தான் ஆர்வலர், நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் , வடிவழகி, பாடகர் மற்றும் ஊக்கமளிக்கும் பேச்சாளர் ஆவார். பிபிசியால் 2015 இன் 100 ஊக்கமளிக்கும் பெண்களில் ஒருவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிறகு இவர் ஐநா பெண்கள் பாக்கித்தானின் தேசிய தூதராக ஆனார். 2016 ஆம் ஆண்டிற்கான ஃபோர்ப்ஸ் 30 வயதுக்குட்பட்ட 30 பேர் கொண்ட பட்டியலில் இவர் இடம் பிடித்தார்.
முனிபா மசாரி பலூச் பின்னணியைச் சேர்ந்த, மசாரி பழங்குடியைச் சேர்ந்தவர். இவர் மார்ச் 3, 1987 அன்று தெற்கு பஞ்சாபில் உள்ள ரஹீம் யார்கானில் பிறந்தார். முனிபா, இரானுவ பொதுப் பள்ளியில் பள்ளிக் கல்வி பயின்றார் , அதன் பின்னர் இவரது சொந்த ஊரில் பிஎஃப் பட்டம் பெற்றார். 18 வயதில், இவர் படிப்பை முடிப்பதற்குள், இவர் திருமணம் செய்து கொண்டார். 2008 ஆம் ஆண்டில், இவர் ஒரு விபத்தில் சிக்கினார், அது இவருக்கு முடக்குவாதத்தை ஏற்படுத்தியது.
முனிபா பலூச் சக்கர நாற்காலியைப் பயன்படுத்தும் பாக்கித்தானின் முதல் வடிவழகி மற்றும் நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் ஆவார். 21 வயதில் கார் விபத்தில் ஏற்பட்ட காயங்கள் காரணமாக இவர் சக்கர நாற்காலியைப் பயன்படுத்துகிறார். ஹம் நியூஸின் சமூக நிகழ்ச்சியான மெயின் நஹி ஹம் நிகழ்ச்சியின் மூலம் தொகுப்பாளராக தோன்றினார்.
இவரது காயங்களுக்கு சிகிச்சை பெற்ற பிறகு, முனிபா ராவல்பிண்டிக்குச் சென்றார். 2011 ல், விபத்து ஏற்பட்ட நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முனிபா தனது மகன் நேயலை தத்தெடுத்தார்.
வட கொரியக் கலை முதன்மையாக அறஞ்சார்ந்ததாக அமைகிறது; பண்பாட்டு புலப்பாடு, யூச்சே கருத்தியலைப் பதியவைக்கும் கருவியாகவும் மேலும் இது புரட்சிக்கானதும் கொரியத் தீவக ஒற்றுமைக்கானதுமான போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து நடத்துவதாகவும் அமைய வேண்டும். இதன்படி,அயல் அரசுகளும் மக்களும் , குறிப்பாக அமெரிக்கரும் யப்பானியரும் எதிர்மறைப் பாத்திரங்களை வகிப்பதாக காட்டப்படுவர்; புரட்சி வீர்ர்களும் வீராங்கனைகளும் தூயக் குறிக்கோள்கள் வாய்ந்த புனிதப் பாத்திரங்களாகக் காட்டப்படுவர். மூன்று முதன்மைக் கருப்பொருள்களாகத் தலைவரின் மதிநுட்பமும், புரட்சிப் போராட்ட இறப்பும் , நிகழ்காலச் சமூக இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் அமையும்.
பருவமுறையில் குறுகிய பார்வையாளர்களுக்காகப் பாட்டு, நடனக் குழுக்களின் நிகழ்த்தல்களைத் தவிர, வேறு அயல்பண்பாட்டு தாக்கம் ஏதும் மக்கள் அடைவதில்லை. இளவேனில் நட்புக் கலை விழா போன்ற இந்நிகழ்த்தல்கள் ஆண்டுதோறும் உலக மக்களின் அறிமுகமாக ஏப்பிரல் மாதத்தில் நடக்கின்றன. வட கொரிய ஊடகம், 1980 களிலும் 1990 களின் தொடக்கத்திலும் நாட்டைக் கலையரசாக்க, தொடர்ந்து இடையறவின்றி கலைப் படைப்பில் ஈடுபட கிம்-யோங்-இல் கடந்தொகையை வழங்கியது. அப்போது வேறு எந்நாட்டிலும் நிகழாத அளவுக்கு வட கொரியாவில் கலை மறுமலர்ச்சி ஏற்பட்டது. உண்மையில் அப்போது இளவல் கிம் பண்பாட்டுக் கொள்கைக்குப் பொறுப்பு ஏற்றிருந்தார்.
கிம்-இல்-சங் யப்பானிய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் செவ்வியல் தன்மை வாய்ந்த அரும்படைப்புகளை உருவாக்கியவராக்க் கருதப்படுகிறார். இவரது ஆளுமையின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட பூக்காரச் சிறுமி, குருதிக்கடல், தற்காப்புக் காவலரின் விதி, கொரியப் பாடல் ஆகியவை யூச்சே கலை இலக்கியத்துக்கான முன்வகைமைப் படிமங்களாக்க் கருதப்படுகின்றன." ஒரு 1992 செய்தித் தாள் அறிக்கை தன் அரை ஓய்வுக் காலத்தில் அவரது வாழ்க்கையின் மலரும் நினைவுகளை எழுதிக் கொண்டிருப்பதாகவும்—"மக்கள் விடுதலைக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் காணிக்கையாக்கப்பட்ட வீரக் காப்பியமாக இது அமைவதாகவும்" கூறுகிறது.
பியோங்யாங்கும் மற்ற பெருநகரங்களும் அகல்விரிவான பண்பாட்டு நிகழ்வுகளை அளிக்கின்றன. "கலைப் பரப்பும் குழுக்கள்" நிகழ்த்திடங்களுக்குச் சென்று கவிதைபடித்தல், ஓரங்க நாடகம், பாட்டுகள் போன்றவற்றை உழைக்கும் மக்களின் வெற்றிகளைப் பாராட்டி நிகழ்த்துகின்றனர். இது மேலும் பல வெற்றிகலை ஈட்ட ஊக்கம் ஊட்டுகிறது. இந்நிகழ்வுகள் அறுவடைகாலங்களிலும் வேளாண்மைக்கு வேகமூட்டும் காலங்களிலும் ஊரகங்களில் கலைக் குழுக்களால் நடத்தப்படுகின்றன.
நிகழ்கால வட கொரியப் பண்பாடு என்பது 1948 கால அளவில் வட கொரியா பிரிந்த பிறகு, மரபுக் கொரியப் பண்பாட்டைச் சார்ந்து உருவாகிய பண்பாடாகும்.
யூச்சே அல்லது சூச்சே கருத்தியல் கொரியாவின் பண்பாட்டுத் தனித்தன்மையையும் உழைக்கும் மக்களின் ஆக்கத்திறனையும் பொருளாக்க ஆற்றலையும் உறுதிபடுத்துகிறது.
பண்பாட்டுப் புல்பபாட்டின் மையக் கரு கடந்த கால சிறப்புகளைத் தன்மயப்படுத்தலும் முதலாளியக் கூறுபாடுகளைத் தவிர்த்தலும் ஆக அமையும்
2016 கோடைக்கால ஒலிம்பிக் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பெற்ற பதக்கங்களின் எண்ணிக்கையை காட்டும் இந்தப் பட்டியல் பன்னாட்டு ஒலிம்பிக் குழு வழங்கிய பதக்கங்களின் எண்ணிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த வரிசை தேசிய ஒலிம்பிக் குழு பெற்ற தங்கப் பதக்கங்களின்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அடுத்து வெள்ளிப்பதக்கங்களின் எண்ணிக்கையும் இறுதியாக வெண்கலப் பதக்கங்களின் எண்ணிக்கையைக் கொண்டும் வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இவற்றிற்குப் பிறகும் சமனாக இருக்கும் நாடுகள் பன்னாட்டு ஒலிம்பிக் குழுவின் நாட்டுக் குறிகளின் ஆங்கில எழுத்துவரிசைப்படி அமைந்துள்ளன. இந்தப் பட்டியலை ப.ஒ.கு தந்துள்ளபோதும் ப.ஒ.கு எந்தவொரு தரவரிசைப் படுத்தலையும் ஆதரிக்கவோ ஏற்றுக் கொள்ளவோ இல்லை.
வியட்நாம், கொசோவோ, பிஜி, சிங்கப்பூர், புவேர்ட்டோ ரிக்கோ, பகுரைன், ஜோர்தான், தஜிகிஸ்தான், கோட் டிவார் ஆகிய நாடுகள் தங்கள் முதல் ஒலிம்பிக் தங்கப் பதக்கங்களை வென்றுள்ளன; தவிரவும் கொசோவோ, பிஜி, ஜோர்தான் நாடுகளுக்கு எந்தவகையிலும் முதல் ஒலிம்பிக் பதக்கங்களாகவும் அமைந்தன.
குவைத்தின் சுடுதல்வல்லுநர் பெகையது அல்-தீகானி தங்கப் பதக்கமொன்றை வென்ற சார்பற்ற மெய்வல்லுநராக சாதனை படைத்தார்; இதற்கு முன்னதாக ஒலிம்பிக் கொடியின் கீழ் 1992இல் ஐக்கிய அணி தங்கப் பதக்கங்களை வென்றிருந்த போதும் தனிநபர் ஒருவருக்கு வழங்கப்பட்டது இதுவே முதல் முறையாகும்.
குத்துச்சண்டை , யுடோ , டைக்குவாண்டோ , மற்போர் விளையாட்டுக்களில் ஒவ்வொரு போட்டிக்கும் இரண்டு வெண்கலப் பதக்கங்கள் வழங்கப்பட்டன. .
பெண்கள் 100மீ பின்னோக்கிய வீச்சு நீச்சற்போட்டியிலும் ஆண்கள் கே-1 200 மீட்டர் சிறுபடகோட்டத்திலும் மூன்றாமிடத்தில் சமநேரத்தில் வந்த இருவருக்கு வெண்கலப் பதக்கங்கள் வழங்கப்பட்டன.
பெண்கள் 100 மீட்டர் கட்டற்றவகை நீச்சற்போட்டியில் முதலிடத்தைச் சமனாகப் பிடித்த இருவருக்கும் தங்கப் பதக்கங்கள் வழங்கப்பட்டன. இதனால் வெள்ளிப் பதக்கம் வழங்கப்படவில்லை.
ஆண்கள் 100 மீட்டர் வண்ணாத்தி நீச்சற்போட்டியில் இரண்டாமிடத்தில் சமனாக வந்த மூவருக்கு வெள்ளிப் பதக்கங்கள் வழங்கப்பட்டன. இதனால் வெண்கலப் பதக்கமேதும் வழங்கப்படவில்லை.
இறந்தவர்களை புதைக்கும் வழக்கம் கொண்டிருந்தனர். இறந்து போன இனக் குழுவின் தலைவர்களின் சடலத்துடன், அவர்கள் பயன்படுத்திய பொருட்களுடன் புதைத்து, அதன் மீது சிறிய மேடை கட்டினர்.
பல இந்தோ ஐரோப்பிய இனக்குழுவினர், பூசாரிகள், படைவீரர்கள் மற்றும் இடையர்கள்/உழவர்கள் என மூன்றடுக்கு சமூக அமைப்பு கொண்டிருந்தனர்.
வெண்கலத்தால் ஆன உழவுக் கருவிகள், போர்க் கருவிகள் கொண்டிருந்த ஆதி இந்தோ ஐரோப்பியர்கள் வெள்ளி மற்றும் தங்கத்தையும் அறிந்திருந்தனர். உணவு, பால் மற்றும் கம்பிளி ஆடைக்காக ஆடு, மாடுகளை வளர்த்தனர். சக்கரங்கள் கொண்ட வண்டியில் காளைகள் பூட்டி ஓட்டினர். தேர்களில் போர்க் குதிரைகளை பூட்டினர்.
ஆதி இந்தோ ஐரோப்பிய மக்கள் பனி யுகத்தின் முடிவில் கி மு 4,000இல் அல்லது அதற்கு சிறிது காலத்திற்கு முன்னர் வாழ்ந்த இனக் குழுக்கள் ஆவர். இவர்கள் எழுத்து வடிவம் இல்லாத ஆதி ஆதி இந்தோ ஐரோப்பிய மொழிகளை பேசினர்.
கி மு இரண்டாயிரத்தின் நடுவில் ஆதி இந்தோ ஐரோப்பிய இனக் குழுவினரின் வழித்தோண்றல்கள் கி மு இரண்டாயிரத்தின் நடுவில் அனதோலியா, கிரேக்க ஏஜியன் கடற்கரை பகுதிகள், மேற்கு ஐரோப்பா மற்றும் வட இந்தியா பகுதிகளில் குடிபெயர்ந்தனர்.
ஆதி இந்தோ ஐரோப்பிய மக்கள் குறித்தான அறிவு, அவர்கள் பேசிய மொழியாலும், அகழ்வாராய்ச்சிகளாலும் வெளிப்பட்டது. ஆதி இந்தோ ஐரோப்பியர்கள், வெண்கலக் காலத்திய இந்தோ ஐரோப்பிய மக்களுடன் சிறிது தொடர்புடையவர்கள்.
ஆதி இந்தோ ஐரோப்பிய இன மக்கள் செப்புக் காலத்தில், கி மு 5000 முதல் கி மு 4,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடு ஆசியா மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவின் ஸ்டெப்பி புல்வெளிகளில் வாழ்ந்தவர்கள்.
நகரத்திற்கு இரண்டு மைல் அல்லது மூன்று கிலோமீட்டர் கிழக்கே செவான் தீபகற்பம் அமைந்துள்ளது. இங்கு 9 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த செவானாவாங்கு மடாலயம் ஒன்று இடைக்கால ஆர்மீனியர்களின் கட்டிடக் கலைக்கு குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவம் மிக்க ஒரு சான்றாக உள்ளது. எச்மியாட்சின் நகரத்திலிருந்து வரும் துறவிகளுக்காக இம்மடலாயம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. இங்கு இரண்டு பேராலயங்கள் இருந்தன. திருத்தூதர்களுக்கான சர்ப் அராக்கிலாட்சு மற்றும் புனித மரியாளுக்கான சர்ப் அசுட்வாட்சட்சின் என்பவை அவ்விரண்டு பேராலயங்களாகும். இடைக்கால ஆர்மீனியாவின் பல்வேறு வகையான ஆர்மீனியா காச்கார்சு எனப்படும் கற்சிலுவைகள் இம்மடாலயத்தின் சிறப்புகளில் ஒன்றாகும். தொடக்கத்தில் தீவின் தெற்குக் கடற்கரையில் இம்மடாலயம் கட்டப்பட்டிருந்தது. யோசப் இசுடாலின் ஆட்சிக்காலத்தில் செவான் ஏரியை, செயற்கையாக வற்றச் செய்து நீர் மட்டத்தை 20 மீட்டர்களுக்கும் குறைவாக்கினார்கள். இதன் பின்னர்தான் தீவு தீபகற்பமானது.
வாசுகெனியன் இறைமையியல் நிறுவனம் இத்தீபகற்பத்தில் இடம்பெற்றுள்ள மற்றொரு மதச்சார்பு அமைப்பு ஆகும். செவான் நகரில் இந்நிறுவனம் 2004 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது.
இப்பூங்கா செவான் ஏரியைச் சுற்றியுள்ள பெரும்பான்மையான நிலப்பகுதியை ஆக்ரமித்துள்ளது. நகரத்தின் வடகிழக்குப் பகுதியில் தொடங்கி தென்மேற்குப் பகுதிவரை இப்பூங்கா பரவியுள்ளது. 1501 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் விரிவடைந்துள்ள பூங்காவின் பரப்பில் சுமார் 24900 எக்டேர் நிலப்பரப்பு ஏரிப்புறத்து நிலங்களாகும். ஆர்குனி, கெகாமா, வர்தெனிசு, பம்பாக், செவான் போன்ற மலைகளின் சரிவுகளால் இப்பூங்கா சூழப்பட்டுள்ளது. 1600 வகையான தாவரங்களும், 330 வகையான விலங்கு வகைகளும் இப்பூங்காவில் காணப்படுகின்றன. இயற்கைப் பாதுகாப்புப் பகுதி, பொழுது போக்குப் பகுதி, பொருளாதாரப் பயன்பாட்டுப் பகுதி என்ற மூன்று பகுதிகளாகப் பூங்கா பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
செவான் நகரம் ஆர்மீனியாவில் இருக்கும் ஒரு பிரபலமான உல்லாச நகரமாகும். செவான் ஏரியின் வடமேற்கு கடற்கரையில் அமைந்துள்ள கெகார்குனிக் மாகாணத்தில், கடல் மட்டத்திலிருந்து 1925 மீட்டர் அல்லது 6316 அடி உயரத்தில் இந்நகரம் உள்ளது. செவானுக்கு வடகிழக்கில் தலைநகரம் யெரெவான் 65 கிலோமீட்டர் அல்லது 45 மைல் தொலைவிலும், வடக்கில் 35 கிலோமீட்டர் அல்லது 22 மைல் தொலைவில் கெகார்குனிக் மாகாணத்தின் நிர்வாக மையமாக இயங்கும் காவார் நகரமும் அமைந்துள்ளன.
செவான் ஏரியையும் அதன் சுற்றுப்புறங்களையும் பாதுக்கக்கும் நோக்கில், செவான் தேசியப் பூங்கா 1978 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. இயற்கை பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் அதிகார வரம்பு இப்பூங்காவைப் பாதுகாக்கிறது. இங்கு ஓர் ஆராய்ச்சி மையம் நிர்வகிக்கப்பட்டு சுற்றுச் சூழல் கண்காணிப்புடன் பல்வேறு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. உரிமம் உள்ளவர்கள் மட்டுமே ஏரியைச் சுற்றி மீன்பிடிக்க இயலும் என்று கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டு அவை நடை முறைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.