polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஓமானி மக்களுக்கு அவர்களுடைய அடிப்படை குடியுரிமைகளை இந்த ஆவணம் வழங்கியது. அத்துடன், சமத்துவம் மற்றும் பாதுகாப்பு அனைத்தையும் சட்டத்தின் கீழ் பெறலாம் என்ற உத்தரவாதத்தையும் இந்த ஆவணம் கொடுத்தது. 2002 ஆம் ஆண்டில், 21 வயதிற்கு மேற்பட்ட அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்ற உரிமையும் எல்லா ஓமானியர்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது.
1970 ஆம்ஆண்டில் ஒரு புதிய ஆட்சியாளரின் வருகையால், ஓமான் நாட்டின் அரசியல் மற்றும் சமூக சூழ்நிலையில் பெரிதும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. பழமைவாத, மாற்றங்களை விரும்பாத சையத் பின் தைமூரை அவருடைய மகன் சுல்தான் கபூச் பின்சையத் ஒர் அரசியல் புரட்சியில் வீழ்த்தியபின் புதியாக ஆட்சிக்கு வந்தார். பல்லாண்டுகளாக வளர்ச்சிகள் ஏதுமின்றி உறங்கிக் கொண்டிருந்த சமூகத்தில் அவர் மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்தினார். தான் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றவுடன் பல்வேறு சமூகநலத் திட்டங்கள், மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள் முதலியவற்றைத் திறக்க ஆணையிட்டார். முறையான கல்வி பெறுவதற்காக வெளிநாடுகளுக்குச் சென்ற ஓமானியர்கள் தங்கள் புதியநாட்டைக்கட்டி எழுப்புவதில் பங்கெடுப்பதற்காக நாடு திரும்பினர். அவ்வாறு திரும்பிய அவர்கள் தாங்கள் தங்கியிருந்த நாட்டிலிருந்து பாலின பாகுபாடு தொடர்பான தாராள மனப்பான்மை மற்றும் புதிய சிந்தனைகளுடன் திரும்பி வந்தனர்.
வரலாற்றில், ஓமான் பெண்கள் அன்றாட வாழ்க்கை நிகழ்வுகளில் இருந்தும் விலக்கப்பட்டனர், ஆனால் 1900 களில் வெளிநாடுகளில் பரவிய ஓமானியர்கள் மீண்டும் 1970 களின் முற்பகுதியில் ஓமான் திரும்பிய போது , வெளிநாடுகளில் அவர்கள் இருந்தகாலத்தில் அவர்களைப்பாதித்த, பாலின பாகுபாட்டு மரபுகளை உடைத்தெறியும் பிரித்தானிய காலனித்துவ மதிப்பீடுகளை சமகால ஒமனியர்களிடம் புகுத்தினர். இதன் விளைவாக தற்பொழுது ஓமான் பெண்கள் தங்களுடைய முந்தைய மரபார்ந்த கட்டுப்பாடுகளில் இருந்து விடுபட்டு மெல்ல மெல்ல பொதுவட்டத்தில் கலந்துள்ளனர். தொழில் மற்றும் தொழிற்துறைகளில் பயிற்சி பெறவும் முன்வருகின்றனர். ஓமானில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அக்டோபர் 17 ஆம் நாள் ஓமானிய மகளிர் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. மகளிர் சார்ந்த பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் அன்றைய தினத்தில் விமரிசையாக நடத்தப்படுகின்றன.
மிக அண்மையில், 2008 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட சுல்தானின் ஒரு அரசாணை பெண்களுக்கு சொத்தில் சம உரிமையை உறுதி செய்தது. பெண்களுக்கு வேலை வாய்ப்பில் சம உரிமை அளிக்கும் ஆணையிலும் சுல்தான் கபுச் சமீபத்தில் கையெழுத்திட்டார். சமத்துவம், நீதி, சுதந்திரம் ஆகிய கூறுகளிலும் பெண்கள் முழுமையாக ஈடுபட இவ்வாணை வழி செய்தது.
இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின் மாவட்டங்களில், சென்னை மாவட்டம் தவிர, பிற 37 மாவட்டங்களில் 385 ஊராட்சி ஒன்றியங்கள் உள்ளன. குறைந்த அளவாக நீலகிரி மாவட்டம் மற்றும் பெரம்பலூர் மாவட்டங்களில் நான்கு ஊராட்சி ஒன்றியங்களும், அதிக அளவாக சேலம் மாவட்டத்தில் 20 ஊராட்சி ஒன்றியங்களும் உள்ளன. மாவட்டவாரியாக ஊராட்சி ஒன்றியங்கள் விவரங்கள் வருமாறு:
பட்டிண்டா இரயில் நிலையம் இந்தியாவின் பெரும்பாலான முக்கிய நகரங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. நான்கு தேசிய நெடுஞ்சாலைகளான என்.எச் 7 , என்.எச் 54 , என்.எச் 148 பி மற்றும் என்.எச் 754 என்பன நகரத்தின் வழியாக அல்லது அருகாமையில் செல்கின்றன. பஞ்சாபின் பெரும்பாலான நகரங்களைப் போல பட்டிண்டா நகரமும் அருகிலுள்ள முக்கிய நகரங்களுடன் பேருந்து மூலம் நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. சண்டிகர், லூதியானா, ஜலந்தர், புது தில்லி, சிம்லா, அமிர்தசரஸ், ஜெய்ப்பூர் மற்றும் பல நகரங்களுக்கு பேருந்துகள் இயங்குகின்றன. பிசியானாவில் உள்ள விமானப்படை நிலையத்துடன் தனது ஓடுபாதையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் பட்டிண்டா விமான நிலையம் 2016 ஆம் ஆண்டில் பொதுமக்களுக்கு திறக்கப்பட்டது. 2018 ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி பட்டிண்டா விமான நிலையத்தில் இருந்து விமானங்கள் ஜம்மு மற்றும் புது தில்லிக்கு மட்டுமே இயக்கப்படுகின்றன.
பட்டிண்டா , என்பது இந்திய மாநிலமான பஞ்சாபின் பட்டிண்டா மாவட்டத்தில் உள்ள நகரமாகும். ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகையை கொண்ட இந்திய நகரங்களில் இதுவும் ஒன்று. இங்கு 285,813 மக்கள் வாழ்கின்றனர். இது இந்தியாவின் பஞ்சாபில் உள்ள பழமையான நகரங்களில் ஒன்றாகும். மேலும் பட்டிண்டா மாவட்டத்தின் தற்போதைய நிர்வாக தலைமையகமாகும். இந்நகரம் வடமேற்கு இந்தியாவில் மால்வா பிராந்தியத்தில், தலைநகரான சண்டிகருக்கு மேற்கே 227 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது. பட்டிண்டா நகரம் பஞ்சாபின் ஐந்தாவது பெரிய நகரமாகும்.
பட்டிண்டா நகரில் 62.61% வீதமான மக்கள் இந்து மதத்தை பின்பற்றுகிறார்கள். சீக்கிய மதம் 35.04% மக்காளால் பின்பற்றப்படும் இரண்டாவது பிரபலமான மதமாகும். சிறுபான்மையினராக முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், பௌத்தர்கள் மற்றும் சமணர்கள் வசிக்கின்றனர். நகரத்தில் பெரும்பான்மையாக இல்லாவிட்டாலும், பட்டிண்டா மாவட்டத்தில் 70.89% வீதமான சீக்கியர்கள் வாழ்கின்றனர்.
பட்டிண்டா இந்தியாவின் வடமேற்கு பிராந்தியத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்நகரம் இந்திய-கங்கை வண்டல் சமவெளிகளின் ஒரு பகுதியாகும். பட்டிண்டா 30.20 வடக்கு 74.95 கிழக்கு என்ற புவியியல் இருப்பிடத்தில் அமைந்துள்ளது. இது சராசரியாக 201 மீட்டர் உயரத்தைக் கொண்டுள்ளது.
சமீபத்திய காலங்களில் கோடை வெப்பநிலை 49 ஆகவும், குளிர்கால வெப்பநிலை 1 ஆகவும் பதிவாகியுள்ளது. 2013 ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் மிகக் குறைவான வெப்பநிலையாக -1.4 பதிவு செய்யப்பட்டது.
பட்டிண்டா அரை வறண்ட காலநிலையைக் கொண்டுள்ளது. கோடைக்காலம் மற்றும் குளிர்காலத்திற்கு இடையிலான வெப்பநிலை வேறுபாடு அதிகமாகும். இந் நகரம் 20 மிமீ முதல் 40 மிமீ வரையிலான சராசரி ஆண்டு வீழ்ச்சியை பெற்றுக் கொள்கிறது.
பட்டிண்டா வளர்ந்து வரும் ஒரு தொழிற்துறை நகரம் ஆகும். இந்நகரத்திலும் அதன் புறநகர்ப்பகுதிகளிலும் பல சர்க்கரை ஆலைகள், செங்கல் சூளைகள், சீமேந்து மற்றும் உணவு பதப்படுத்தும் தொழிற்சாலைகள் உள்ளன.
போடம் சாகோர் தேசிய பூங்காவில் உலகின் பிரத்தியேகமானதும் தனித்துவம் பெற்றதுமான வனவிலங்குகள் அதிக அளவில் காணப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. இதுவரையில் இப்பகுதியின் மிகக்குறைவான இருப்பிடம் மட்டுமே ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு பல்லுயிரியம் தொடர்பான செய்திகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. மிகவும் கடினமான தரைப்பகுதியை இப்பகுதி கொண்டிருப்பதால் அறிவியல் பூர்வமான ஆய்வுகள் ஏதும் இப்பூங்காவின் தனி உட்புறப்பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. இருப்பினும், இதுவரையிலும் கிடைத்துள்ள அறிவு மற்றும் வளர்ந்து வரும் புரிதல்களின் அடிப்படையில் நோக்கினால், இந்த பகுதியில் உலக அளவில் மிக அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த, இவ்விடத்திற்கே உரிய பல அருகிவரும் இனங்கள் இங்கே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பதைத் தெளிவாகக் கூறமுடியும். இவற்றில் சிலவகை இனங்கள் மிக அருகிய இனம் என்று சர்வதேச செம்பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள இனமாகும். எனவே, புவியின் பல்லுயிரியத்தைக் காக்கும் நடவடிக்கையின் ஒரு படியாகவே 1993 இல் இப்பூங்கா உருவாக்கப்பட்டது எனக்கருதலாம்.
செம்பட்டியலில்]] சிவப்புப் பட்டியல் அருகிவரும் இனம் எனப் பட்டியலிடப்பட்டவை ஆகும். இவை உயர் பாதுகாப்பு முன்னுரிமையில் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவைகளாக உள்ளன. சிலவகை இனங்கள் மிக அருகிய இனங்களாகவும் உள்ளன. சுந்தா எறுபுண்ணி, மந்த வங்காள் தேவாங்கு, இந்தோ சீன குரங்கினம்,வராகமான், செந்நாய், மீன்கொல்லிப்பூனை, ஆசிய யானை மற்றும் கிப்பன் குரங்கினம் முதலியன அருகி வரும் இனங்களில் அடங்கும். உலகத்தில் உள்ள கிப்பன் குரங்கினங்களில் 10 சதவீதம் குரங்குகள் இப்பூங்காவில் இருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது. தவிர இந்தோசீன புலிகளுக்கும் இப்பூங்காவே தாயகமாக இருக்கலாம் என்று சமீபத்திய புகைப்படக் கருவி பொறி ஆதாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
போடம் சாகோர் தேசிய பூங்கா என்பது கம்போடியாவில் உள்ள மிகப்பெரிய தேசியப் பூங்காவாகும். தாய்லாந்து வளைகுடாவின் கடற்கரையில் இப்பூங்கா அமைந்துள்ளது. ஏலக்காய் மலைகளில் இருந்து தென் மேற்கு திசையில் ஒரு நீட்சியாக போடம் சாகோர் என்ற இம்மூவலந்தீவு காணப்படுகிறது. 171,250 எக்டரை தன்னகத்தே கொண்டுள்ள இத்தேசியப் பூங்கா, கம்போடியாவின் கிரி சாகோர், போடம் சாகோர் மற்றும் கோ கோங் ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிய கோ கோங் மாகாணத்தில் பரந்து விரிந்திருக்கிறது. கம்போடிய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் இத்தேசியப் பூங்காவை நிர்வகிக்கும் பணியை மேற்கொண்டுள்ளது.
போடம் சாகோர் தேசிய பூங்காவின் பெரும்பான்மையான இடம் பசுமைமாறா மரங்கள் மற்றும் புல்வெளிகளால் மூடப்பட்ட சற்றே சாய்ந்துள்ள தாழ்நிலப்பகுதியால் ஆகியுள்ளது. மாங்குரோவ் மற்றும் சதுப்பு நிலக்காடுகள் இடம்பெற்றுள்ள கடலோர வெள்ளச் சமவெளியில் இப்பகுதி வளர்ந்துள்ளது. இப்பகுதி வெப்பமண்டல பருவக்காற்று காலநிலையில் அமைந்துள்ளது. மேலும், இப்பகுதியில் தோராயமாக 1.5 மீட்டர் உயரம் வீச்செல்லை கொண்ட அலைகள் ஒருநாளைக்கு இரண்டாவது வந்து போவதுண்டு. இப்பூங்காவின் மக்கள் தொகை அளவு தொடர்பான தகவல்கள் ஏதும் அறியப்படவில்லை.
வடக்குத் தாய்லாந்தில் உள்ள கால் வீடுகள் மூன்று வகைப்படுகின்றன. முதலாவது, ருவென் கிறங் பூக் அல்லது ருவென் மை புவா என அழைக்கப்படும் கயிறுடன் சேர்ந்த கூடும் வீடு. இது நாட்டுப்புறத்தில் உருவான மிகப்பழைய வகை. இதன் அமைப்பு புல்வேய்ந்த கூரை, மூங்கில்களைக் கயிற்றினால் கட்டி அமைக்கப்படும் தளம், சுவர்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டது. கழிகளும், வளைகளும் இவற்றின் அமைப்புக்கான அடிப்படையாக அமைகின்றன. இவை மரத்தினால் செய்யப்படுகின்றன. இரண்டாம் வகை உண்மை மர வீடு. இதுவே மிகவும் வலுவான கால் வீடு. இந்த வகை வீடுகளில் இரண்டு வகையான கூரைகள் காணப்படுகின்றன. லான்-நா மக்களுடைய பழங்காலப் பாணி வீடான கலேயா வீட்டின் முகப்பின் மேல் பகுதியில் ஒன்றுக்கொன்று குறுக்காக அல்லது வடிவில் அமைக்கப்பட்ட இரு மரச் சட்டங்களால் அழகூட்டப்படுகின்றன. மற்றக் கூரை வகை "காற்று வெளி வீடு" என்னும் வகைக்கு உரியது. இது, நாட்டின் மத்திய பகுதியில் உள்ள வீடுகளின் செல்வாக்கினால் உருவானது. உயரமாக அமைந்த இக்கூரை, சுட்ட களிமண்ணாலான ஓடுகளினால் மீன் செதில் வடிவில் வேயப்பட்டது.
மரபுவழித் தாய்லாந்து வீடு என்பது, தாய்லாந்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் காணப்படும், நாட்டார் கட்டிடக்கலைப் பாணியில் அமைந்த வீடுகளை ஒட்டுமொத்தமாகக் குறிக்கிறது. வழமையாக மூங்கில் அல்லது மரத்தாலான "தாய்" வீடுகள் கால்களின்மீது உயர்த்திக் கட்டப்படுகின்றன. இவை கூடிய சரிவு கொண்ட மச்சுக்கூரையைக் கொண்டவை. தாய்லாந்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்த வீடுகள் அவ்வப்பகுதிகளுக்குரிய தனித்துவமான பாணிகளில் அமைந்தவை. இவை, சமூக பண்பாட்டு நம்பிக்கைகள், சமய வழக்காறுகள், தொழில் என்பவற்றை உள்ளடக்கிய, மக்களின் வாழ்க்கை முறையை வெளிப்படுத்துவனவாக உள்ளன.
மத்திய தாய்லாந்தில் காணப்படும் கால் வீடுகளை ஐந்து பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம். முதல் வகை ஓற்றை வீடு. இது ஒரு குடும்பம் வாழ்வதற்கானது. இதில் ஒரு படுக்கையறையும் ஒரு சமையலறையும் இருக்கும். இரண்டாவது வகை குழு வீடு. இந்த வீட்டு வகையில் குறைந்தது இரண்டு வீடுகள் ஒரேயிடத்தில் அமைந்திருக்கும். அடுத்த வகை அலுவலர் வீடு. இது அரச அலுவலருக்கான வீடு. நடைபாதைக் கடை அல்லது நீர்முகப்புக் கடை என்பது, வணிகத்துக்காகக் கட்டப்படுவது. கடைசி வகை மிதவை வீடு. இது ஆற்றங்கரை அல்லது கடற்கரைகளை அண்டி அமைக்கப்படுவது.
வைட்டிலா என்ற பெயர் நெல் வயலின் முக்கிய பகுதி என்று பொருள்படும். "வயல் தலா" என்ற வார்த்தையிலிருந்து உருவானதாகக் கூறப்படுகிறது. ஒருமுறை எலாம்குளம் உள்ளிட்ட பகுதி நெல் வயல்களாகவும், நெல் சாகுபடி முக்கிய வருமான ஆதாரமாகவும் இருந்தது. எறணாகுளம், கிரிநகர், பனம்பிள்ளி நகர், காந்தி நகர், சவகர் நகர், குமாரனாசான் நகர் ஆகியவற்றில் நெல் வயல் இருந்தது மற்றும் கனியம்புழா மற்றும் பனம்குட்டி பாலம் வரை நீட்டிக்கப்பட்டிருந்தது. சிலர் கூறுகையில், ஒரு சில வழிப்பறிக் கொள்ளையர்கள் மற்றும் பயணிகளைக் கொன்று கொள்ளையடித்தவர்களை, 'வஜிதாலா' என்று அழைதனர். அதிலிருந்து இப்பெயர் உருவானது. ஒருமுறை சிலவென்னூர் ஏரியையும் செட்டிச்சிராவையும் இணைக்கும் புத்தன்பலம் பாலம் வயல்தலாவிலிருந்து எறணாகுளத்துடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரே இணைப்பு ஆகும்
வைட்டிலா இந்திய மாநிலமான கேரளத்தின் எறணாகுளம் மாவட்டத்தில் உள்ள கொச்சியின் சந்திப்புப் பகுதியாகும். வைட்டிலாவில் பேருந்து நிலையம் உண்டு. இது மிகவும் பரபரப்பான பகுதியாகும். மேலும் கேரளாவின் மிகப்பெரிய சந்திப்புகளில் ஒன்றாகும். இந்தப் பகுதி கேரள மாநிலத்தின் முக்கிய வடக்கு-தெற்கு பகுதிகளை கொச்சி புறவழிச் சாலையைக் கொண்டு பிரிக்கிறது. எஸ்.ஏ. சாலை (கிழக்கு-மேற்கு திசையில் நகரத்தின் மிக முக்கிய சாலைகளில் ஒன்று), வைட்டிலா-பெட்டா சாலை, மற்றும் தம்மனம் சாலை ஆகியவை.
வைட்டிலா மேலும் ,கொச்சி நகரத்தின், பெயர் பெற்ற பிராந்தியத்தில் உள்ள ஒரு பகுதியாக உள்ளது. 1967 வரை, வைட்டிலா ஒரு பஞ்சாயத்தாக இருந்தது. நவம்பர் 1967 கேரள சட்டமன்றத்தின் உத்தரவுபடி வைட்டிலாவை புதிதாக அமைக்கப்பட்ட கொச்சி நகராட்சியுடன் இணைக்கப்பட்டது.
வைட்டிலா மொபிலிட்டி ஹப்பை இது கொண்டுள்ளது, இது போக்குவரத்தின் பல்வேறு வழிகளை (அதாவது உள்ளூர் மற்றும் நீண்ட தூர பேருந்துகள், ரயில், மெட்ரோ ரயில் மற்றும் உள்நாட்டு நீர் போக்குவரத்து) நகரத்திற்கு ஒரே முனையில் இணைக்கிறது.
காருகுறிச்சியிலிருந்த பெரும் பண்ணையாரின் இல்லத் திருமணத்திற்குக் கூறைநாடு நடேசபிள்ளை என்னும் புகழ்பெற்ற நாகசுர வித்வான் வந்திருந்தார். அவருடைய பணி மாப்பிள்ளை அழைப்பிற்கு நாகசுரம் இசைக்க வேண்டும். இதற்கிடையில், நெல்தானியம் அளந்து கொடுக்கும் பரம்பரை வேலையாகப் பலவேசத்திற்கு இருந்தபோதிலும், அவ்விழாவிற்கு மாலைகள் கட்டிக்கொடுக்கும் பணியில் இருந்தார். பெரும் பண்ணையார் நடேச பிள்ளைக்கு அளித்த மரியாதை பலவேசம் பிள்ளைக்கு கலைக்கு சமூகத்தில் உள்ள மரியாதையை உணர்த்தியது. தானும் கலைஞனாக வரவேண்டும் என்று எண்ணம் கொண்டு, சேரன்மகாதேவி சேர்ந்த ஒரு நாகசுரக் கலைஞரிடம் கற்கச்சென்றார். வயதும் சூழலும் ஒத்து வராததால், தனக்குப் பதிலாக தன் மகன், அருணாசலம் கற்கட்டும் என்று பலவேசம் முடிவு செய்தார். இந்தச் சூழல்தான் அருணாசலத்தை நாகசுரக் கலைஞராக மாற்றியது.
திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் சேரன்மகாதேவியிலிருந்து அம்பாசமுத்திரம் செல்லும் வழியில் உள்ள ஒரு ஊர் காருகுறிச்சி. இந்த ஊரில் அருணாசலம் 1921 ஆம் ஆண்டில் பிறந்தார். இவரின் தந்தையின் பெயர் பலவேசம்பிள்ளை. இந்த ஊரிலுள்ள கோயிலில் நாதசுவரம் வாசித்துக் கொண்டிருந்த இவர், சில திரைப்படப் பாடல்களுக்கும் நாதசுவர இசையைச் சிறப்பாகச் செய்து கொடுத்துப் புகழ் பெற்றிருக்கிறார். இவரின் நாதசுவரக் கச்சேரிகளுக்கு யாழ்ப்பாணம் தட்சிணாமூர்த்தி பிள்ளையும், நீடாமங்கலம் சண்முக வடிவேலும் இணைந்து சிறப்புத் தவில் வாசித்துள்ளார்கள்.
காருகுறிச்சியில் உள்ள கு. எ. பண்ணையில் நாகசுரம் வாசிக்க வந்திருந்தார் இராசரத்தினம் பிள்ளை. அவருடன் வாசிக்க வந்த “காக்காயி” நடராச சுந்தரத்திற்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போகவே, துணைக்கு யாராவது ஒரு சிறு பிள்ளை வேண்டும் என்றார் இராசரத்தினம் பிள்ளை. மணிசர்மா என்பவர் உடனே சென்று அருணாசலத்தை அழைத்து வந்து அறிமுகப்படுத்தினார். பையனின் திறமையைக் கண்ட ராசரத்தினம்பிள்ளை, தன்னுடனே இருக்கட்டும் என்று கூறினார். அன்று முதல், காருகுறிச்சி அருணாசலம், திருவாவடுதுறை ராசரத்தினம்பிள்ளையின் சீடரானார்.
காருகுறிச்சி அருணாசலத்தின் கச்சேரிக்குப் பலர் தவில் வாசித்திருந்தாலும், புகழ்பெற்ற சில தவில் கலைஞர்கள் உடன் வாசித்திருந்தனர். திருமுல்லைவாயில் முத்துவீர்ப்பிள்ளை, கும்பகோணம் தங்கவேல் பிள்ளை, நாச்சியார்கோவில் ராகவாப்பிள்ளை, வலங்கைமான் சண்முகச்சுந்தரம்பிள்ளை, வடபாதிமங்கலம் தட்சிணாமூர்த்தி பிள்ளை, பெரும்பள்ளம் வெங்கடேசபிள்ளை, கரந்தை சண்முகப் பிள்ளை, நீடாமங்கலம் சண்முகப்பிள்ளை, யாழ்ப்பாணம் தட்சிணாமூர்த்திபிள்ளை ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர் ஆவர்.
அருணாசலம், சுத்தமல்லி சுப்பையா கம்பர் என்பவரிடம் நாகசுரமும், களக்காடு சுப்பையா பாகவதரிடம் வாய்ப்பாட்டும் பயிலத் தொடங்கினார். கற்றபின் சிறிய சிறிய கச்சேரி வாய்ப்புகள் வந்தபோதும், கலைமேல் உள்ள விருப்பத்தால் இன்னும் அதிகம் கற்க விரும்பினார். தஞ்சாவூரில் பிறந்த நாகசுரக் கலைஞரிடம் கற்றால்தான் இன்னும் கலை மெருகேறும் என்று பலவேசம் நினைத்தார். அதன்படி திருவாவடுதுறை இராசரத்தினம் பிள்ளையிடம் தன் மகனை சீடனாக்க விரும்பினார்.
அருணாசலம் தனது நாகசுர இசையைக் கிராமபோன் இசைத்தட்டுகளில் பதிவு செய்திருப்பதோடு, சில திரைப்படங்களிலும் வழங்கியுள்ளார். கொஞ்சும் சலங்கை என்னும் திரைப்படத்தில், எஸ். ஜானகி பாட, அருணாசலம் நாகசுரம் வாசித்துள்ள “சிங்காரவேலனே” என்ற பாடல் மிகவும் பிரபலமானதாகும்.
சென்னைத் தமிழிசைச் சங்கத்தின் இசைவிழாவில் நடைபெற்ற காருகுறிச்சி அருணாசலத்தின் நாகசுரக் கச்சேரியை, வானொலி நிலையத்தார், வழக்கத்திற்கு மாறாக, நள்ளிரவு வரை ஒலிபரப்பினர்.
அருணாசலத்திடம் மக்கள் நன்மதிப்பு தந்திருந்தனர். தம்பிக்கோட்டைப் பண்ணையார் பாலசுப்பிரமணிய தேவர் போன்றவர்கள் இவரிடம் பெரும் பற்று கொண்டிருந்தனர்.
கொங்கு வேளாளர் மக்களே பெரும்பான்மையானவர்கள். இவர்களது முக்கிய குலதொழில் வேளாண்மை. நாடார்கள், தலித்களும் உள்ளனர். அமராவதி ஆற்றங்கரை ஓரத்தில் அ.கொத்தனூர் இவ்வூரில் ஓர் ஆரம்பப் பள்ளி உள்ளது.
புங்கந்துறை கொங்கு நாட்டில் உள்ள திருப்பூர் மாவட்டம் தாராபுரம் வட்டம் குண்டடம் ஊராட்சி ஒன்றியத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு சிற்றூர்.
இதில் அடுக்கல் கொத்தனூர், மண்யதிட்டுபாளையம்,செல்லாண்டியம்மன் நகர், கரைப்பாளையம், புங்கந்துறை, சல்லிமேட்டுபுதூர், அடுக்கல்பாளையம், வெங்கிக்கல்பாளையம், வலசுபாளையம் மற்றும் சொக்கநாதபுரம் ஆகிய சிற்றூர்கள் உள்ளன.
இந்த கிராமத்தில் சேரன் குலத்தோர்களே ஆதிகனமானவர்கள். இவர்களது குலதெய்வமாக அருள்மிகு ஸ்ரீ செல்லாண்டியம்மன் திருக்கோவில் உள்ளது. இது தவிர அருகாமையில் தென்னீஸ்வரர் ஆலயம் உள்ளது.
நத்தார்ச் சந்தை என்பது நத்தார் பண்டிகையுடன் தொடர்புடைய ஒரு தெருச்சந்தை ஆகும். இது நத்தார் தினத்துக்கு முந்திய திருவருகைக் காலத்தில் நான்கு வாரங்களுக்கு ஒரு கொண்டாட்டம் போல கூட்டப்படும். இந்த நத்தார்ச் சந்தைகள் செருமனி, வடக்கு இத்தாலி, அவுஸ்திரியா, கிழக்கு பிரான்சு, சவோய் போன்ற நாடுகளில் தோற்றம் பெற்றன. இச் சந்தைகளில் நத்தார் கொண்டாட்டத்திற்குரிய அலங்காரப் பொருட்கள், கலைப்பொருட்கள், குளிர்கால உடைகள், மெழுகுதிரிகள், விளக்குகள், சிலைகள், பிராந்திய உணவுப்பண்டங்கள், நத்தார் பலகாரங்கள், மதுபானம், குறிப்பாக க்குளூ வைன் போன்றவை விற்பனை செய்யப்படும். இங்கு விற்பனை செய்யப்படும் பொருட்களின் சிறப்பு, எல்லாப் பொருட்களுமே கைவேலைப் பொருட்கள். விற்பவர்களின் ஒரு வருட கால உழைப்பு.
நத்தார்ச் சந்தையில் பொருட்களை வாங்குபவர்களை விட, ஒரு திருவிழா கொண்டாட்ட மனோபாவத்துடன் பார்வையிடுபவர்கள்தான் அதிகமாக இருப்பார்கள். பெரும்பாலான பார்வையாளர்கள் குடும்பமாக அல்லது வேலைத் தோழர்களுடன் அல்லது பாடசாலை நண்பர்களுடன் ஒரு குழுவாக வருவார்கள். தனித்துச் செல்பவர்களாக இருந்தால் அவர்கள் பெரும்பாலும் தமக்கு ஒரு துணையை வாழ்கைக்கோ அன்றி சேர்ந்து சில சுற்றுலாப்பயணங்களைச் செய்வதற்கோ தேடுவதற்காக வந்திருப்பார்கள். குழுவாக வருவோர் அந்த வருடத்தின் தமது இனிமையான தருணமொன்றை நினைவு கூர்ந்து ஒரு குவளை க்குளூ வைன் குடிப்பார்கள். நத்தார்ச் சந்தை ஒரு இன்பமான மனநிலையை ஏற்படுத்தக் கூடிய இடமாகவே இருக்கின்றது.
நத்தார்ச் சந்தை கூடும் காலம் திருவருகைக் காலத்தின் முதல் ஞாயிறுக்கு முந்திய வியாழக்கிழமை அல்லது வெள்ளிக்கிழமையிலிருந்து நத்தார்தினத்துக்கு முந்திய நாளான டிசம்பர் 23 ந்திகதி வரை என்பதே பாரம்பரியமாக உள்ளது. இருப்பினும் சில இடங்களில் நத்தார் சந்தைகள் திருவருகைக் காலத்தின் நான்கு வார இறுதிகளிலும் அல்லது ஒரு சில வார இறுதிகளில் மட்டுமே கூடுகின்றன. இன்னும் ஒரு சில இடங்களில் நத்தார்தினத்துக்குப் பிறகும் ஓரிரு நாட்கள் கூடுகின்றன. நத்தார்ச்சந்தை கூடும் காலம் 22 இலிருந்து 28 நாட்கள் வரையாக உள்ளது. இது நத்தார் தினத்துக்கு முந்திய நான்கு ஞாயிற்றுக்கிழமைகளுடன் கூடிய திருவருகைக்காலத்தை வைத்தே கணக்கிடப் படுகிறது.
14 ஆம் நூற்றாண்டில் கூடை நெய்பவர்கள், பொம்மை போன்ற விளையாட்டுப் பொருட்களைத் தயாரிப்பவர்கள், பஞ்சு மிட்டாய் தயாரிப்போர் போன்ற கைவினைஞர்களுக்கு தமது பொருட்களை நத்தார்தினத்துக்கு முன்னர் சந்தைப்படுத்தி விற்பதற்கு சந்தைப்பகுதிகளில் அனுமதி வழங்கப்பட்டது. அதுவே பின்னர் ஒரு பாரம்பரிய நிகழ்வாகி விட்டது. ஆரம்பகாலத்தில் இருந்தே நத்தார்ச் சந்தையில் மக்கள் விரும்பி வாங்குபவைகளாக விளையாட்டுப் பொருட்கள், வீட்டுப்பயன்பாட்டுக்குரிய பொருட்கள், வறுத்த கஸ்தானியன், பாதாம்பருப்பு, கொட்டைகள் போன்றவை இருந்து கொண்டிருக்கின்றன.
செருமானிய நத்தார்ச் சந்தைகள் உலகளாவிய ரீதியில் பிரசித்தமானவை. பலநாடுகள் செருமனிய நத்தார்ச் சந்தைகளை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு செயற்படுகின்றன.
நூ ர்ண்பேர்க் நத்தார் சந்தை உலகின் மிகப்பிரபல நத்தார்ச் சந்தையாகக் கருதப்படுகிறது. இது 17ம் நூற்றாண்டில் தோற்றம் பெற்றது. இங்கு கிடைக்கக் கூடிய இஞ்சி அணிச்சலும் , றோஸ்ற்பிராட்வூஸ்ரும் பிரசித்தமானவையாகவும், மக்களைக் கவர்ந்திழுப்பவையாகவும் உள்ளன.
நத்தார்ச் சந்தையில் இஞ்சிப்பாண், பொரித்த பாதாம்பருப்பு, நெருப்பில் வாட்டிய அப்பிள், பஞ்சு மிட்டாய், இனிப்பு ரொட்டி போன்றவை முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கின்றன. சுடச்சுட உடனேயே தயாரித்து விற்கப்படும் இவைகளைச் சிறுவர்களும், பெரியவர்களும் மிகவும் விரும்பி வாங்கி உண்பார்கள்.
எண்கணிதத்தில் யூக்ளிடிய வகுத்தல் என்பது இரு முழு எண்களின் வகுத்தலைக் குறிக்கிறது. இரு முழுஎண்களின் வகுத்தலின் விளைவாக ஒரு ஈவும் மீதியும் கிடைக்கின்றன. இவ்வாறு பெறப்படும் ஈவும் மீதியும் தனித்தவை என்பதையும், அவற்றுக்கான சில பண்புகளையும் தருகின்ற தேற்றமொன்று உள்ளது. முழுஎண் வகுத்தலின் படிமுறைத் தீர்வுகள், இரு முழுஎண்களை வகுத்து ஈவையும் மீதியையும் கணக்கிட உதவுகின்றன. அவற்றுள் நெடுமுறை வகுத்தல் மிகவும் அறியப்பட்ட ஒன்றாகும். முழுஎண்கள் குறித்த பல கேள்விகளுக்கு, யூக்ளிடிய வகுத்தலும் அதைச் செய்வதற்கான படிமுறைத்தீர்வுகளும் அடிப்படையாக உள்ளன. இரு முழுஎண்களின் மீப்பெரு பொது வகுத்தி காண்பதற்குப் பயன்படும் யூக்ளிடிய படிமுறைத்தீர்வையும், மீதியை மட்டுமே கருத்தில் கொள்ளும் சமானம், மாடுலோ ஐயும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கூறலாம்.
வகுபடுஎண், வகுஎண் கொண்டு ஈவையும் மீதியையும் கண்டுபிடிக்கும் செயலானது, வகுத்தல் அல்லது யூக்ளிடிய வகுத்தல். எனில் வகுத்தல் வரையறுக்கப்படவில்லை
எண்ணிகையிலான துண்டுகளை நபர்களுக்குச் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கும்போது ஒவ்வொருவருக்கும் துண்டுகள் கிடைத்தது போக துண்டுகள் மீதமிருக்கும்.
தோசைகள் தென்னிந்தியாவில் தோன்றின, ஆனால் அதன் துல்லியமான புவியியல் தோற்றம் தெரியவில்லை. வரலாற்றாசிரியர் பி. தங்கப்பன் நாயரின் கூற்றுப்படி, தோசை இன்றைய கர்நாடகாவில் உள்ள உடுப்பி நகரத்தில் தோன்றியது. இருப்பினும், உணவு வரலாற்றாசிரியர் கே.டி. ஆச்சாரியாவின் கூற்றுப்படி, சங்க இலக்கியங்களில் உள்ள குறிப்புகள் பழங்காலத் தமிழ் நாட்டில் கிபி 1 ஆம் நூற்றாண்டில், இந்த உணவு ஏற்கனவே பயன்பாட்டில் இருந்ததாகக் கூறுகின்றன. தோசை பற்றிய ஆரம்பகால எழுத்து குறிப்பு 8 ஆம் நூற்றாண்டில் இன்றைய தமிழ்நாட்டின் இலக்கியங்களில் தோன்றியதாக ஆச்சாரியா கூறுகிறார். அதே நேரத்தில் கன்னட இலக்கியத்தில் தோசை பற்றிய ஆரம்ப குறிப்பு ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு தோன்றுகிறது.
பிரபலமான பாரம்பரியத்தில், தோசையின் தோற்றம் உடுப்பியுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. உடுப்பி உணவகங்களுடனான உணவின் தொடர்பு காரணமாக இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. தமிழ்நாட்டில் தயாரிக்கப்படும் தோசை மென்மையாகவும் அடர்த்தியாகவும் இருக்கும். தோசையின் மெல்லிய மற்றும் மிருதுவான பதிப்பு முதன்முதலில் இன்றைய கர்நாடகாவில் தயாரிக்கப்பட்டது. மேலும், தோசைக்கான செய்முறையை 12 ஆம் நூற்றாண்டு சமசுகிருதம் கலைக்களஞ்சியமான "மனசோல்லாசா"வில் காணலாம், இது இன்றைய கர்நாடகாவில் இருந்து ஆட்சி செய்த மூன்றாம் சோமேசுவரரால் தொகுக்கப்பட்டது.
தமிழ்நாட்டில் பொதுவாக அரிசியுடன் துவரம் பருப்பு சேர்த்து ஊறவைத்து, அதனுடன் சிவப்பு மிளகாய், கருவேப்பிலை, பெருங்காயம், உப்பு சேர்த்து கரகரப்பாக அரைத்து 'அடை மாவு' தயாரிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு தயார் செய்த மாவு புளிக்க வைக்கத் தேவையில்லை. அன்றே பயன்படுத்த ஏதுவாக தயார் செய்யப்படுகிறது. இதற்குச் சிறந்த இணை உணவாக பல காய்கறிகள் சேர்த்து செய்யப்படும் அவியல் உள்ளது. நாட்டு சர்க்கரை அல்லது வெல்லத்தூள் சேர்த்து உண்பதும் வழக்கத்தில் உள்ளது.
அடை அல்லது "அடை தோசை" அடை தோசை என்பது ஒரு தோசை வகையை சார்ந்தது. இதில் அரிசி, பருப்பு வகைகள், சிறு தானியங்கள் ஆகியவற்றை பல விதமான சேர்க்கைகளில் உடன் ஊறவைத்து, தேங்காய், மிளகாய், உப்பு சேர்த்து அரைத்த மாவில் தோசையாக வட்டவடிவில் சுட்டு எடுக்கும் சுவைமிக்க உணவுப் பண்டம் ஆகும்.
இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, தென்னிந்திய உணவுகள் வடக்கில் படிப்படியாக பிரபலமடைந்தன. டெல்லியில், கன்னாட் பிளேஸில் உள்ள "மெட்ராஸ் ஹோட்டல்" தென்னிந்திய உணவு வகைகளை வழங்கும் உணவகங்களில் ஒன்றாகும். இது 1930களில் உடுப்பி உணவகங்களுடன் மும்பைக்கு வந்தது.
தற்காலத்தில் அடை தோசைக்கு, பாண்டிச்சேரி சட்னி சரியான இணை பதார்த்தமாக உள்ளது. அதன் செய்முறையானது வெங்காயம், தக்காளி, பச்சை மிளகாய், வரமிளகாய், தேங்காய், பொட்டுக்கடலை மற்றும் கருவேப்பிலை, கடுகுடன் எண்ணெயில் தாளிப்பு சேர்த்து இது தயாரிக்கப்படுகிறது.
அக்காலத்தில் கத்தரிக்காய், வாழைப்பூ, தேங்காய், வெங்காயம் ஆகியவற்றையும் மிகப்பொடியாக அரிந்து 'அடை மாவின்' மீதுத் தூவிச் சமைப்பர். அடைக்கு இணை பதார்த்தமாக செட்டிநாடு கத்திரிக்காய் பால் கூட்டு சம்பிரதாயமாக தொட்டுக் கொள்ளப்பட்டது.
இக்கல்லூரி, தமிழக அரசால் 1966ஆவது ஆண்டில் அரசினர் கலைக்கல்லூரி என்ற பெயரில் தொடங்கப்பட்டது.வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க தஞ்சை அரண்மனைக் கட்டிடத்தில் மூன்று புகுமுக வகுப்புகளைக் கொண்டு செயலாற்றத் தொடங்கியது. 1969 ம் ஆண்டு முதல் பட்ட வகுப்புகள் ஆரம்பிக்கப் பட்டன. 1970ஆவது ஆண்டில் புதிதாகக் கட்டப் பட்ட சொந்தக் கட்டிடத்தில் கல்லூரி மாற்றப் பட்டது சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்துடன் இணைந்திருந்த இக் கல்லூரி 1982 பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழக ஆட்சி எல்லைக்குள் வந்தது.
குந்தவை நாச்சியார் அரசினர் மகளிர் கலைக்கல்லூரி இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டில் தஞ்சாவூரில் இயங்கிவரும் தமிழக அரசுக்கு சொந்தமான கலை அறிவியல் கல்லூரியாகும். திருச்சிராப்பள்ளி பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தின் அனுமதியுடன் தன்னாட்சி கல்லூரியாக செயற்பட்டு வருகிறது.
குராசான் அதன் சரியான பொருளில் இப்போதைய ஆப்கானிஸ்தானிலுள்ள ஹெராத், பால்க், இப்போதைய வடகிழக்கு ஈரானில் உள்ள மஷ்ஷாத், நிஷப்பூர், இப்போதைய தெற்கு துர்க்மெனிஸ்தானில் உள்ள மெர்வ் மற்றும் நிஸா, இப்போதைய உஸ்பெகிஸ்தானில் உள்ள புகாரா, சமர்கந்து முதலிய நகரங்களை உள்ளடக்கிய நிலப்பரப்பாக இருந்தது. சில காலங்களில் இந்திய துணைக்கண்டம் வரை நீண்டு திரான்சோக்சியானாவின், சொக்தியானா, சிச்தான் பகுதிகளையும் உள்ளடக்கிதாக இருந்தது என்று நம்புகின்றனர். அராபியர்கள் தெற்கு இந்துகுஷ்ஷிற்கு வந்து சுன்பில்களைத் தோற்கடித்த போது இந்தப் பகுதியை அல் ஹிந்த் என அழைத்துள்ளனர்.
குராசான் என்பது பாரசீக நாட்டின் வடகிழக்கில் உள்ள ஒரு வரலாற்றுப் பகுதி. தற்காலத்தில் பெரிய என்ற அடைமொழி இந்த வரலாற்றுப் பகுதியை பண்டைய குராசானின் மேற்குப் பகுதியாக இருந்த இன்றைய ஈரானில் உள்ள குராசான் மாகாணத்திலிருந்து வேறுபடுத்தி அறிய உதவுகின்றது. பண்டைய இஸ்லாமிய காலத்தில் நடு ஆசியாவையும் ஆப்கானிஸ்தானையும் உள்ளடக்கிய ஓர் அகண்ட நிலப்பரப்பாக இருந்தது. தொடக்க இஸ்லாமிய காலத்தில் மேற்கு பாரசீகத்தின் கிழக்குப் பகுதியிலிருந்த எல்லா இடங்களையும் குராசான் என்று அழைத்தனர். அப்பகுதி சிந்து சமவெளி வரை ஒரு தெளிவற்ற முறையில் பரவியிருந்தது.
குராசான் என்ற பெயர் நடுப் பாரசீகச் சொற்களான குவார், ஆஸான் என்றவற்றின் சேர்க்கையில் உருவானது. குவார் என்பது பரிதி என்ற பொருளையும் ஆஸான் என்பது வருதல் அல்லது வரவிருத்தல் என்ற பொருளையும் குறிக்கும். எனவே குராசான் என்பது பரிதி எழும் நிலம் எனப் பொருள்படும். இதே பெயர்மூலம் குவாரிஸ்ம் பகுதிக்கும் வழங்கப்படுகின்றது. கிழக்கு நிலம் எனப்பொருள்படும் பாரசீகச் சொல்லான காவர் ஸமீன் இதற்கு இணையாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது.
பெருங்கேடு விளைவித்த 13 ஆம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த மங்கோலியப் படையெடுப்பு வரை குராசான் பாரசீகத்தின் பண்பாட்டுத் தலைநகராக இருந்தது. கணிதம், வானவியல், மருத்துவம், இயற்பியல், புவியியல், நிலவியல் போன்ற பல துறைகளில் பங்களித்த பல அறிஞர்களை குராசான் உருவாக்கியது. குறிப்பிடத்தக்க அறிஞர்களுள் அவிசென்னா, அல் ஃபராபி, அல் பிரூனி, உமர் கய்யாம், அல் குவாரிசுமி போன்றோர் அடங்குவர்
இஸ்லாமிய காலத்தில் பாரசீக ஈராக்கும் குராசானும் முக்கிய மாகாணங்களாக இருந்துள்ளன. இந்த இரண்டு மாகாணங்களுக்கான எல்லையாக குர்கான் தாம்கான் கூமிஸ் நகரங்களைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் இருந்துள்ளன. குறிப்பாக கஸ்நாவித், ஸெல்ஜுக், தைமுரிட் பரம்பரையினர் தங்கள் அரசுகளை ஈராக்கிய குராசானியப் பகுதிகளாகப் பிரித்துக்கொண்டனர்.