polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இரவித் கெல்லெடு ஈதா ஓர் இசுரவேல் கோள் அறிவியலாளர் ஆவார். இவர் தெல் அவீவ் பல்கலைக்கழக புவியியல் துறை இணைப் பேராசிரியர் ஆவார். இவர் சூரிச்சு பல்கலைக்கழகத்தில் வானியற்பியல், அண்டவியல் துறையில் பேராசிரியராக உள்ளார்.
இவர் வியாழனை ஆய்வு செய்ய உருவாக்கப்பட்ட ஆய்வுக் கலமாகிய யூனோ விண்கல ஆராய்ச்சிக் குழுவின் உறுப்பினர் ஆவார். இவர் வீசுமன் அறிவியல் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த எலி காலந்தி, யோகை காசுபியுடன் இணைந்து 2015 இல் துல்லியமாக காரிக்கோளின் சுழற்சி அலைவுநேரத்தைக் கண்டுபிடித்தார். இவர் 2015 இல் இசுரவேலின் போர்பெசு பட்டியலில் மிகவும் தாக்கம் மிக்க 50 பெண்களில் 41 ஆம் தரவரிசையில் 41 ஆவதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
இவர் 2007 முதல் 2009 வரை இலாசு ஏஞ்சலீசு கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் முதுமுனைவர் ஆய்வை கோள் அறிவியல் துறையில் செய்தார். இவர் 2009 இல் அங்கே ஆராய்ச்சி உறுப்பினராகச் சேர்ந்தார். இவர் கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்தபோது, வளிமப் பெருங்கோள் உருவாக்கத்தில் சிறுகோள்களின் தாக்கத்தை வைத்து சூரியக் குடும்ப வளிமப் பெருங்கோள்களின் படிமங்களை உருவாக்கினார்.
இவர் 2011 இல் தெல் அவீவ் பலகலிக்கழகப் புவியியல் புலங்கள் துறையில் முதுநிலை விரிவுரையாளராக பணி அமர்த்தப்பட்டார். இவர் 2015 இல் புவியியல் புலங்கள் துறையின் இணைப் பேராசிரியரானார்.
இவர் 2004 இல் தெல் அவீவ் பல்கலைக்கழகத்தில் தன் இளம் அறிவியல் பட்டத்தை முடித்தார். இவர் அதே பல்கலைகழகத்தில் முனைவர் பட்டத்தை 2007 இல் முடித்தார். இவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வு பெருங்கோள் உருவாக்கம் பற்றியதாகும்.
தி வொண்டர் தட் வாஸ் இந்தியா, லண்டன், 1954, . இந்நூல் "வியத்தகு இந்தியா" என்ற பெயரில் இலங்கையைச் சேர்ந்த செ. வேலாயுதபிள்ளை, மகேசுவரி பாலகிருட்டிணன் ஆகியோரால் வடமொழிக் கலப்பில்லாமல் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு இலங்கை அரசகருமமொழித் திணைக்களத்தால் 1963 இல் வெளியிடப்பட்டது.
ஏ. எல். பசாம் என்ற ஆர்தர் லெவெலின் பசாம் புகழ் பெற்ற வரலாற்று ஆய்வாளரும், இந்தியவியல் அறிஞரும் ஆவார். பல வரலாற்று நூல்களை படைத்தவர். லண்டனில் உள்ள கீழை மற்றும் ஆப்பிரிக்கப் படிப்பு பள்ளியில், 1950களிலும், 1960களிலும் பேரராசிரியாக பணியாற்றியவர். இவரது இந்திய மாணவர்களில் ரூமிலா தாப்பர், ராம் சரண் சர்மா மற்றும் வி. எஸ். பதக் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள்.
லண்டனில் உள்ள கீழைநாடு மற்று ஆப்பிரிக்க படிப்புப் பள்ளியில் சமசுகிருத மொழியில் இளங்கலை பட்டப்படிப்பு முடித்தவர். பின்னர் இரண்டாம் உலகப் போரின் போது ஐக்கிய இராச்சியத்தின் சிவில் பாதுகாப்புத் துறையில் பணிபுரிந்தார்.
கி.மு 734இல் போனீசியர்கள் இந்த நகரை நிர்மாணித்தனர்; சிஸ் எனப் பெயரிட்டிருந்தனர். பின்னர் பலெர்மோ கார்த்திஜ் ஆளுமையிலும் தொடர்ந்து உரோமைக் குடியரசின் அங்கமாயிற்று. பின்னர் பைசாந்தியப் பேரரசின் அங்கமாக ஆயிரமாண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்து வந்தது. கிரேக்கர்கள் இந்த நகருக்கு முழுமையான துறைமுகம் எனப் பொருள்பட பனோர்மசு என்று பெயரிட்டனர். 831 முதலிலிருந்து 1072 வரை இந்நகரம் அராபிய ஆட்சியில் இருந்தது; சிசிலி எமிரேட்டின் தலைநகரமானது. அரபாபியர் இதற்கு கிரேக்கப் பெயரை மாற்றி பா அல் ஹார்ம் எனப் பெயரிட்டது. இதுவே பின்னாளில் இந்நகரின் தற்போதைய பெயருக்கு வேராயிற்று. நார்மன் மீள்வெற்றிக்குப் பின்னர் சிசிலி இராச்சியம் என்ற புதிய இராச்சியத்தின் தலைநகராயிற்று. பேரரசர் பிரெடிரிக் காலத்திலும் கான்ராடு காலத்திலும் புனித உரோமைப் பேரரசின் தலைநகரமாகவும் விளங்கியது.
பலெர்மோ சிசிலியின் பண்பாட்டு, பொருளியல் மற்றும் சுற்றுலாத் தலைநகரம். இது வரலாறு, பண்பாடு, கலை, இசை, உணவு துறைகளில் தனது முத்திரையைப் பதித்துள்ளது. இங்குள்ள இதமான நடுநிலக்கடல் வானிலை, இதன் அறுசுவை உணவு, உணவகங்களுக்காகவும் ரோமனெஸ்க், கோதிக், பரோக் தேவாலயங்கள், அரண்மனைகள் மற்றும் கட்டிடங்கள், மற்றும் இரவுக் கேளிக்கைகள், இசை போன்றவற்றிற்காகவும் ஏராளமான சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகின்றனர். பலெர்மோ சிசிலியின் முதன்மையான தொழில், வணிக மையமாகும்: முதன்மைத் தொழில்களாக சுற்றுலா, சேவைகள், வணிகம், வேளாண்மை உள்ளன. இங்கு பால்கோன்-போர்செல்லினோ பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையம் உள்ளது.
பண்பாட்டு,கலைநய,பொருளியல் காரணங்களுக்காக நடுநிலக் கடலில் உள்ள பெரிய நகரங்களில் ஒன்றாக பலெர்மோ விளங்கியது. இத்தாலியிலும் ஐரோப்பாவிலும் மிகுந்த சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்க்கும் இடமாக பலெர்மோ உள்ளது. இது அரபு-நோர்மன் பலெர்மோவும் பேராலயங்களும் என ஐக்கிய நாடுகள் கல்வி, அறிவியல், பண்பாட்டு நிறுவனத்தால் உலகப் பாரம்பரியக் களமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நகரம் கவனமாக மேம்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது. ஐரோ-நடுநிலக்கடல் பகுதியில் உள்ள பெருநகரங்களில் ஒன்றாக தயாராகி வருகின்றது.
பலெர்மோ தெற்கு இத்தாலியிலுள்ள, தன்னாட்சிப் பகுதியான சிசிலி மற்றும் பலெர்மோ பெருநகரப் பகுதி ஆகிய இரண்டிற்கும் தலைநகரம் ஆகும். இந்த நகரம் இதன் வரலாறு, பண்பாடு, கட்டிடக்கலை, உணவியலுக்காக பெரிதும் அறியப்படுகின்றது. தனது 2,700 ஆண்டு தொன்மையான வரலாற்றின் பெரும்பகுதியும் இவற்றில் முதன்மையான பங்களித்துள்ளது. பலெர்மோ திர்ரேனியக் கடலின் பலெர்மோ வளைகுடாவை அடுத்து சிசிலித் தீவின் வடமேற்கே அமைந்துள்ளது.
பலெர்மோ நகரியப் பகுதியின் மக்கள்தொகை 855,285 ஆக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 1.2 மில்லியன் மக்களுள்ள இதன் பெருநகரப் பகுதி இத்தாலியின் ஐந்தாவது மிகுந்த மக்கள்தொகையுள்ள பெருநகரப் பகுதியாக உள்ளது. மையப்பகுதியின் மக்கள்தொகை 676,000 ஆகும். இத்தாலிய மொழியும் சிசிலிய மொழியின் பலெர்மோதானிய வழக்குமொழியும் இங்கு பேசப்படும் மொழிகளாகும்.
உரோமைக் கத்தோலிக்கம் பலெர்மோதானியப் பண்பாட்டில் முதன்மை வகிக்கிறது. பலெர்மோவின் காவல் துறவி சான்டா ரோசல்லா ஆகும். அவரது விருந்து நாள் சூலை 15 அன்று கொண்டாடப்படுகின்றது. அந்நாளில் ஏராளமான சுற்றுலாப்பயணிகளைக் கவரும் வண்ணம் பழம், காய்கள், மீன் சந்தைகள் களை கட்டுகின்றன.
மேற்கு திமோர் இந்தோனேசியாவின் மேற்கு பகுதியில் சுந்தா சிறு தீவுகள் கூட்டத்தில் அமைந்த நூசா தென்கரா மாகாணத்தில் அமைந்த திமோர் தீவின் மேற்கு பகுதியாகும். திமோர் தீவின் கிழக்குப் பகுதியான கிழக்கு திமோர், இந்தோனேசியாவிலிருந்து தனியாக பிரிந்து தனிநாடானது. மேற்கு திமோரின் தலைநகரமான குபாங் துறைமுக நகரத்தின் மக்கள்தொகை 4,00,000 மேல் ஆகும். . 1949 முதல் 1975 முடிய மேற்கு திமோரை இந்தோனேசியன் திமோர் எனப்பட்டது.
கிபி 1520 முதல் இந்தோனேசியாவின் திமோர் உள்ளிட்ட தீவுகளில் நெதர்லாந்து நாட்டினர் வணிக நிறுவனங்களை நிறுவினர். 1640ல் டச்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியினர் திமோர் தீவில் இருந்த போர்த்துகேய வணிகர்களை வெளியேற்றி விட்டு தங்கள் மேலான்மையை நிலைநாட்டினர். கிபி 1799ல் டச்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனி கலக்கப்பட்டது. எனவே திமோர் தீவின் நிர்வாகம் இடாச்சுப் பேரரசின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் சென்றது.
இறுதியாக மேற்கு திமோர் மற்றும் கிழக்கு திமோருக்கும் இருந்த எல்லைப்பிரச்சனை நெதர்லாந்து மற்றும் போர்த்துகல் நாடுகளுக்கு இடையே 1859 மற்றும் 1893 ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட உடன்படிக்கை மூலம், 1914ம் ஆண்டில் முடிவிற்கு வந்ததது. மேற்கு திமோர், டச்சு நாட்டு முகவரின் கட்டுப்பாட்டில் வந்தது.
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, 1942ம் ஆண்டின் துவக்கத்த்தில், ஜப்பான் படைகள் திமோர் தீவை கைப்பற்றியது. இந்தோனேசியாவின் விடுதலைக்குப் பின்னர் மேற்கு திமோர், நூசா தென்கரா மாகாணத்தில் ஒரு பகுதியாக விளங்குகிறது.
தயாளன் ஹேமலதா என்பவர் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த இந்தியப் பெண்கள் துடுப்பாட்ட அணியின் வீரர் ஆவார். இவர் வலதுகை மட்டையாளரும் வலதுகை புறத்திருப்ப பந்துவீச்சாளருமான இவர் இந்திய தேசிய அணி தவிர டிரைல் பிளேசர் மற்றும் தமிழ்நாடு பெண்கள் துடுப்பாட்ட அணி ஆகிய அணிகளுக்காகவும் விளையாடி வருகிறார். 2018 ஆம் ஆண்டில் இங்கிலாந்து மகளிர் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான ஒருநாள் பன்னாட்டுத் துடுப்பாட்ட போட்டித் தொடரில் இந்திய அணியில் இடம்பிடித்தார். ஆனால் விளையாடும் அணியில் இவருக்கு இடம் கிடைக்கவில்லை. இவர் செப்டம்பர் 11, 2018 அன்று இலங்கை பெண்கள் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிராக தனது முதல் சர்வதேச போட்டிகளில் அறிமுகமானார். இவர் இந்திய மகளிர் துடுப்பாட்ட அணிக்காக ஒருநாள் பன்னட்டுத் துடுப்பாட்டம் மற்றும் பன்னாட்டு இருபது20 ஆகிய போட்டிகளில் விளையாடி வருகிறார்.
2018 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற ஐசிசி பெண்கள் உலக கோப்பைத் துடுப்பாட்டத் தொடரில் இவர் விளையாடினார். நவம்பர் 9 புராவின்சு மைதானத்தில் நியூசிலாந்து பெண்கள் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான பன்னாட்டு இருபது20 போட்டியில் இவர் அறிமுகமனார். இந்தப் போட்டியில் ஏழு பந்துகளில் 15 ஓட்டங்கள் எடுத்து காஸ்பெர்க் பந்துவீச்சில் ஆட்டமிழந்தார். பின் பந்துவீச்சில் நான்கு ஓவர்களை வீசி 26 ஓட்டங்களை விட்டுக் கொடுத்து மூன்று இலக்குகளைக் கைப்பற்றினார். இந்தப் போட்டியில் இந்தியத் துடுப்பாட்ட அணி 34 ஓட்டங்களில் வெற்றி பெற்றது.
புது அசியரியப் பேரரசின் தலைநகரான நினிவே நகரத்தின் சிதிலங்கள், நினிவே மாகாணத்தின் ஆளுநகரத்தில் உள்ள மோசுல் நகரம் அருகே உள்ள ஆற்றின் கரையில் இன்றும் காணப்படுகிறது. நினிவே நகரத்தின் தொல்லியல் மேடுகள் மற்றும் வடக்கு அரண்மனை தொல்லியல் களங்களிலிருந்து அசிரியப் பேரரசின் சிற்பங்கள் கிடைத்துள்ளது. நினிவே தொல்லியல் களங்களிலிருந்து கண்டெடுத்த தொல்பொருட்கள் உலகின் பல்வேறு அருங்காட்சியகங்களில் பார்வைக்கு உள்ளது.
நினிவே , பண்டைய அசிரியப் பேரரசுக்குட்பட்ட வடக்கு மெசொப்பொத்தேமியா நகரம் ஆகும். பண்டைய நினிவே நகரம் தற்போது ஈராக் நாட்டின் வடக்கில் உள்ள நினிவே ஆளுநகரகத்தில் உள்ள மோசுல் நகரத்திற்கு வடமேற்கே 2.3 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. இது டைகிரிசு ஆற்றின் கிழக்குக் கரையில் உள்ளது. நினிவே நகரம் கிமு 911 முதல் கிமு 609 முடிய புது அசிரியப் பேரரசின் தலைநகராக விளங்கியது.
புது அசிரியப் பேரரசு காலத்தில், உலகின் பெரிய நகரங்களில் ஒன்றாக நினிவே நகரம் விளங்கியது. புது அசிரியப் பேரரசில் கிமு 627ல் நடைபெற்ற அசிரியர்களுக்கு எதிரான நினிவே நகரத்தில் நடைபெற்ற போரில், பாபிலோனியர்கள், மீடியர்கள், சால்டியர்கள், பாரசீகர்கள் மற்றும் சிதியர்கள் நினிவே நகரத்தை தாக்கி அழித்தனர். பின்னர் கிமு 626ல் சால்டியர்கள் புது பாபிலோனியப் பேரரசை நிறுவினர்.
நினிவே போர் கிமு 612-இல் புது அசிரியப் பேரரசிடமிருந்து நினிவே நகரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கு நடந்த போராகும். இப்போரின் முடிவில் மீடியர்கள் மற்றும் பாபிலோனியர்கள் 750 எக்டேர் பரப்பளவு கொண்ட உலகின் பெரும் நகரங்களில் ஒன்றான நினிவே நகரத்தை கைப்பற்றினர். இப்போரின் முடிவில் புது அசிரியப் பேரரசு நலிவுறத் தொடங்கியதுடன், புது பாபிலோனியப் பேரரசு எழுச்சியுறத் துவங்கியது.
கிமு 612 முதல் மனிதர்கள் வாழ இயலாத பகுதியாக இருந்த நினிவே நகரம், பின்னர் பாரசீகர்களின் அகாமனிசியப் பேரரசின் கீழ் வந்ததது. பின்னர் நினிவே நகரம் கிமு 320ல் பேரரசர் அலெக்சாந்தர் ஆட்சியின் கீழ் சென்றது. பின்னர் சசானியப் பேரரசு ஆட்சியிலும்; கிபி 637 முதல் இசுலாமிய கலீபாக்களின் ஆட்சியின் கீழ் நினிவே நகரம் இருந்தது.
கிமு 700ல் பெரிய அரண்மனைகளுடன் கூடியிருந்த நினிவே நகரத்தின் அரண்மனை 530 242 மீட்டர் நீள அகலத்துடன், சிற்பங்களுடன் கூடிய 80 அறைகளுடன் இருந்தது. மேலும் இவ்வரண்மனையில் ஆப்பெழுத்துகள் கொண்ட பலகைகள் கொண்டிருந்தது. அரண்மனையின் 22 மீட்டர் ஆழமுள்ள அடிக்கல் செங்கல், சுண்ணாம்பு மற்றும் களிமண்னால் கட்டப்பட்டது.
மத்தியதரைக் கடலுக்கும், இந்தியப் பெருங்கடலுக்கு இடையே, மெசொப்பொத்தேமியாவின் வடக்கில், டைகிரீஸ் ஆற்றின் கரையில் அமைந்த புது அசிரியப் பேரரசின் தலைநகரமாக விளங்கியது நினிவே நகரம். பண்டைய அண்மை கிழக்கையும், இந்தியப் பெருங்கடலையும் இணைக்கும் முதன்மையான வணிகப் பாதையாக நினிவே நகரம் இருந்தது.
அசிரிய நகரமான நினிவே கிமு 1,400 முதல் 50 ஆண்டுகள் வரை மித்தானி இராச்சியத்தின் கீழ் சிற்றரசாக இருந்தது. கிமு 1,365ல் அசிரியப் பேரரசர் அசூர்-உபாலித், நினிவே நகரத்தை கைப்பற்றி மத்திய அசிரியப் பேரரசை நிறுவினார்.
கிமு 3,000ல் நினிவே நகரத்தில், மெசொப்பொத்தேமியா பெண் கடவுளான இஸ்தரை வழிபட்டனர். நிலநடுக்க்த்தால் அழிந்து போன நினிவே நகரத்தை, கிமு 2,260ல் அக்காடியப் பேரரசு காலத்தில் மீண்டும் சீரமைத்து நிறுவப்பட்டது.
பண்டைய அண்மை கிழக்கின் முக்கியமான அசூர் நகரம், பழைய அசிரியப் பேரரசு , மத்திய அசிரியப் பேரரசு மற்றும் புது அசிரியப் பேரரசுகளின் தலைநகரமாக விளங்கியது.
கிமு 612ல் நடைபெற்ற நினிவே போரின் போது, பாபிலோனியர்கள், சால்டியர்கள், பாரசீகர்கள், மீடியர்களின் தொடர் தாக்குதல்களால், புது அசிரியப் பேரரசின் தலைநகரான நினிவே நகரத்தின் செழிப்பு குறையத் துவங்கியது.
யூத சமயத்தினர் வாழ்ந்த பண்டைய அசிரியாவின் தலைநகரமாக நினிவே நகரம் திகழ்ந்தது. யூத தீர்க்கதரிசி சக்காரியா வாழ்ந்த காலத்தில் அசிரியப் பேரரசராக எசிக்கியா இருந்தார்.
பண்டைய தொல்பொருட்கள் கொண்ட உலகின் பழைமையான, பெரிய நகரமான நினிவே, கிமு 6,000 ஆண்டின் புதிய கற்காலத்தின் பிந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்தது.
1902 ஆம் ஆண்டு இந்திய தேசிய காங்கிரசின் ஆண்டு மாநாடு அகமதாபாது நகரில் நடந்த பொழுது வித்யாகவுரியும் அவரின் சகோதரி சாரதாவும்தான் வந்தே மாதரம் பாடலை மேடையிலிருந்து பாடியவர்கள். 19ஆம் நூற்றாண்டில் ஏழைக் குடும்பத்துப் பெண்கள் வேலை நிமித்தம் குடும்பத்திற்கு வெளியே வரவேண்டிய நிர்பந்தம் இருந்தாலும், நடுத்தர குடும்பத்துப் பெண்கள் தம் குடும்பம் என்னும் வட்டத்தை விட்டு வெளியே வருவதற்கான் வாய்ப்பு சிறிதும் இருந்தது இல்லை. வித்யாகவுரி போன்ற சமூக சீர்திருத்த வாதிகளின் உழைப்பால் தான் இந்த நிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. இதன் தொடர்ச்சியாக 1888 ஆம் ஆண்டு அகமதாபாது நகரில் செல்வி சொராப்ஜி மற்றும் திருமதி தாமஸ் போன்ற பெண்மணிகள் இணைந்து 'பெண்கள் சங்கத்தை' துவக்கி தீவிர பணி ஆற்றி வந்துள்ளனர். வித்யாகவுரியும் இச்சங்கத்தில் இணைந்து தீவிர சேவையாற்றியுள்ளார். சங்க உறுப்பினர்கள் பல சமூகப் பணிகளை தங்கள் மேம்பாட்டிற்காகவும், பொதுசேவைக்காகவும் ஆற்றி வந்துள்ளனர்.
வித்யாகவுரி இளமையிலிருந்தே சமூகப் பணியில் ஆா்வமுடையவராக இருந்து வந்துள்ளாா். பெண்கள் முன்னேற்றத்திற்காக தம் வாழ் நாளையே அா்ப்பணித்துக் கொண்டவா் இவா். இந்திய தேசிய சங்கத்தின் உதவியுடன் ஏழை முகமதியப் பெண்களுக்கு தையல் பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்தி வந்தாா். முதலாம் உலகப் போரின் போது போா் நிவாரண நிதியைக் கொண்டு வயது வந்தோா் கல்வி வகுப்புகளை நடத்தி வந்தாா். லக்நௌ நகரில் நடைபெற்ற அகில இந்திய மகளிா் மாநாட்டிற்கு தலைமை வகித்தவா் இவா். கணவனை இழந்த பெண்களுக்கு கல்வி கற்பிக்கவும் திருமணத்தினால் இடைநின்ற பெண்களுக்காகவும் நடத்தப்பட்ட “வனிதா விஷ்ரம்” என்னும் அமைப்பின் பணிகளிலும், மகன்பாய் கரம் சந்த் பெண்கள் உயா்நிலைப் பள்ளி, திவாலிபாய் பெண்கள் பள்ளி, ரான் சோதால் சோட்டலால் பெண்கள் உயா்நிலைப் பள்ளி போன்ற கல்வி நிறுவனங்களின் பணிகளிலும் வித்யா கவுரி தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டாா்.
கணவரின் உதவியுடன் வித்யா கவுரி பள்ளிக் கல்வியும், உயா்கல்வியும் முடித்தாா். 1901 ஆம் ஆண்டு குஜராத் கல்லூரியில் நியாய தத்துவ பாடத்திலும், தர்க்க சாஸ்த்திரத்திலும் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றாா். இவா் பட்டம் பெற்றதும் இவருடைய சகோதரி சாரதா மேதாவுடன் இணைந்து குஜராத் மாநிலத்தில் முதல் முதலாக பட்டம் பெற்ற இரண்டு பெண்மணிகளுள் ஒருவா் என்னும் பெயா் பெற்றாா். அகமதாபாத் நகரில் நடைபெற்ற அகில இந்திய மகளிா் மாநாட்டின் நிறுவனா் உறுப்பினராக இருந்தவா் வித்யா கவுரி ஆவாா்.
அன்னி பெசந்த் அம்மையாரும் மார்கரெட் கசின் மற்றும் டொரோதி ஜிவராஜதாசவும் இணைந்து பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கேட்டு 1917 ஆம் ஆண்டு 'இந்தியப் பெண்கள் சங்கத்தை' அமைத்த போது வித்யாகவுரி இவ்வியக்கத்திற்கு தீவிர ஆதரவாளராகச் செயல் பட்டுள்ளார்.வித்யாகவிரியின் கணவர் ராமன்பாய் அகமதாபாது நகரசபையின் தலைவராக இருந்துவந்துள்ளார்.1928ஆம் ஆண்டில் அவர் மறைவிற்குப் பின் வித்யாகவுரி நகரசபையில் பதவிகள் வகித்துப் பணியாற்றியுள்ளார்.
வித்யாகவுரி நிலகாந்த் 1876 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் முதல் நாள் அகமதாபாத் நகரில் பிறந்தாா். இவா் நீதித்துறை அலுவலரான கோபிலால் துருவா் என்பவருக்கும் பாலா பென் என்பவருக்கும் மகளாகப் பிறந்தவா், ராமன்பாய் நீலகாந்த் என்பவருக்கு திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டாா். இவா்கள் இருவரும் இணைந்து பல கட்டுரைகள் நூல்கள் எழுதியதுடன் “ஞானசுதா” என்னும் பத்திரிக்கையும் வெளியிட்டனா்.
வித்யாகவுரி நிலகாந்த் ஒரு இந்திய சமூக சீா்திருத்தவாதி, கல்வியாளா் மற்றும் எழுத்தாளா் ஆவாா். குஜராத் மாநிலத்திலிருந்து பட்டம் பெற்ற முதல் இரண்டு பெண்களுள் இவரும் ஒருவா் ஆவாா்.
மார்கெரிட்டா புளோரன்சில் உள்ள லைசோ கிளாசிகோ “கலிலியோ கலிலேயில் கலந்து கொண்டார், இருப்பினும், 2 ஆம் உலகப் போர் வெடித்தது, அவரை தேர்வுகளுக்கு வர அனுமதிக்கவில்லை. மேலும், 1945 ஆம் ஆண்டில், இயற்பியலில் புளோரன்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் ஹேக் பட்டம் பெற்றார், மேலும் வானியற்பியலில் அவரது ஆய்வறிக்கை செபீட் மாறிகள் மீது இருந்தது, ஆர்கெட்ரி ஆய்வகத்தில் அவர் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், மேலும் ஜியோர்ஜியோ அபெட்டியின் வழிகாட்டுதலின் கீழ். மாபெரிட்டா ஹேக்கால் ஒரு விஞ்ஞானி, ஆசிரியர் மற்றும் அறிவியல் ஆராய்ச்சி மைய நிர்வாகிக்கு அபெட்டி ஒரு மாதிரியாகக் கருதப்பட்டார்.
மார்கெரிட்டாவின் தந்தை, ராபர்டோ ஹேக் புராட்டஸ்டன்ட் சுவிஸ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒரு புளோரண்டைன் புத்தகக் காவலராக இருந்தார், மேலும் அவரது தாயார், டஸ்கனியைச் சேர்ந்த கத்தோலிக்கரான மரியா லூயிசா பொகேசி, அகாடெமியா டி பெல்லி ஆர்டி டி ஃபயர்ன்ஸிலிருந்து பட்டதாரி, மற்றும் உஃபிஸி கேலரியில் ஒரு மினியேட்டரிஸ்ட் ஆவார். மார்கெரிட்டாவின் பெற்றோர் இத்தாலிய தியோசோபிகல் சொசைட்டியில் சேர தங்கள் மதத்தை விட்டு வெளியேறினர், அதில் அவரது தந்தை ராபர்டோ ஹேக் சில காலம் செயலாளராக இருந்தார்.
மார்கெரிட்டா இத்தாலியில் மத விரோத பார்வைக்காகவும் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் தொடர்ச்சியான விமர்சனங்களுக்காகவும் அறியப்பட்டார். சைவ உணவு உண்பவர் என்பதால், மார்கெரிட்டா தனது முடிவை ஆதரிக்கும் ஒரு புத்தகத்தை பெர்ச்சே சோனோ வெஜிடேரியானா என்ற பெயரில் எழுதினேன், லா மியா வீடா இன் பைசிகெலெட்டா என்ற புத்தகமும் ஹேக்கால் எழுதப்பட்டது.
மார்கெரிட்டா ஹேக் 1944 பிப்ரவரி 19 அன்று ஆர்கெட்ரியில் உள்ள சான் லியோனார்டோ தேவாலயத்தில் ஹேக்கின் குழந்தை பருவ விளையாட்டு வீரர்களில் ஒருவரான ஆல்டோ டி ரோசாவை மணந்தார். இளம் வயதிலேயே ஒரு தடகள வீரர், மார்கெரிட்டா ஹேக் கூடைப்பந்து விளையாடுவதைப் பயன்படுத்தினார், ஏனெனில் அவர் தேசிய பல்கலைக்கழக போட்டிகளிலும் தடத்திலும் களத்திலும் முடித்தார்.
இவர் சுவீடனைச் சேர்ந்த கணக்குவைப்பாளரும் சீர்திருத்தக் கிறித்தவரும் ஆகிய இராபெர்த்தோ ஏக் மகளாக புளோரன்சில் பிறந்தார். இவரது தாயார் மரியா உலூயிசா பொகேசி தசுக்கனியைச் சேர்ந்தவரும் கத்தோலிக்கரும் ஆவார். பொகேசி பிரான்சு பெல்லி கலைக் கல்விக்கழகத்தில் பட்டம் பெற்றவர். மேலும் இவர் உப்பிழி கலையரங்கில் நுண்பட ஓவியரும் ஆவார்.
மார்கெரிட்டா இரண்டு ஆண்டுகளாக இதயப் பிரச்சினையால் பாதிக்கப்பட்டார், இதைக் கருத்தில் கொண்டு ஒரு வாரம் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். மார்கெரிட்டா இதய அறுவை சிகிச்சை செய்ய மறுத்ததால், ஜூன் 29, 2013 அன்று ட்ரைஸ்டில் உள்ள கட்டினாரா மருத்துவமனையில் காலமானார்.
இவரது பெற்றோர் இருவரும் தம் குடும்பச் சமய நெறியைத் துறந்துவிட்டு இத்தாலிய இறையியல் கழகத்தில் இணைந்தனர். இவர் இந்தக் கழகத்தில் சிலகாலம் செயலாளராக இருந்தார். இளவரசர் காம்பெரினி காவல்லினி இக்கழகத்தின் தலைவர் ஆவார்.
முதன் முதலில் 2012ஆம் ஆண்டு தில்லியில் நடைபெற்ற ஆட்டோமொபைல் கண்காட்சியில் இந்த மகிழுந்தை பஜாஜ் நிறுவனம் காட்சிப்படுத்தியிருந்தது. பஜாஜ் ஆட்டோ நிறுவனமானது குதியுந்து மற்றும் மூன்று சக்கர ஆட்டோ ரிக்சாக்களுக்கு மிகவும் பிரபலமானது, மேலும் இந்தியாவின் இரண்டாவது மிகப்பெரிய இரு சக்கர வாகன உற்பத்தியாளர் மற்றும் மூன்று சக்கர வாகன உற்பத்தியில் உலகளவில் முன்னிலையில் உள்ளது. குயூட் வாகனத்தின் வழியாக நான்கு சக்கர வாகனச் சந்தையில் பஜாஜ் நிறுவனம் முதன்முதலில் நுழைந்துள்ளது. நிறுவனமானது தன் அறிமுகத்தில் இந்த மகிழுந்தானது செல்லக்கூடியது மற்றும் குறைந்த அளவு கார்பண்டை ஆக்சைடை உமிழக்கூடியது என அறிவித்தது.
பஜாஜ் குயூட் முன்பு பஜாஜ் ஆர்ஈ60 என அழைக்கப்பட்டது என்பது நான்குபேர் பயணிக்கும் பின்புற எஞ்சின் கொண்ட மலிவு விலை மகிழுந்து ஆகும். இதை இந்திய நிறுவனமான பஜாஜ் ஆட்டோ நிறுவனம் இந்தியப் போக்குவரத்துச் சந்தையை முதன்மை இலக்காக கொண்டு தயாரித்துள்ளது. இந்த மகிழுந்தானது பஜாஜ் ஆட்டோ நிறுவனம் தயாரித்த முதல் நான்கு சக்கர வாகனம் ஆகும். இது 2012 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 3 ஆம் தேதி வெளிவந்தது. என்றாலும் இந்தியாவில், குவாட்ரி சைக்கிள் எனப்படும் நான்கு சக்கரங்களைக் கொண்ட இந்த சிறிய ரக மகிழுந்துகளுக்கு சட்டபூர்வ அனுமதி இல்லாத காரணத்தால் விற்பனைக்கு இன்னும் வரவில்லை.
இந்தக் காரின் பின்புறத்தில் என்ஜினும் அது 200 சிசி திறன் கொண்டதாகவும், ஒற்றை சிலிண்டர் கொண்ட, நான்கு ஸ்டிரோக் இன்ஜினைக் கொண்டது. இதன் அதிகபட்ச வேகம் மணிக்கு 70 கி.மீ. ஆகும். இந்த என்ஜின் சிஎன்ஜி மற்றும் எல்பிஜி-யில் இயங்கும் வகையிலானது. இதில் மோட்டார் சைக்கிள் உள்ளதைப் போன்று 5 கியர்கள் உள்ளன. இது 400 கிலோ எடைகொண்டதாக உள்ளது. பஜாஜின் முதல் நான்கு சக்கர வாகனத்தின் திருப்பு ஆரமானது 3.5 மீட்டர் ஆகும்.
2010 இல், பஜாஜ் ஆட்டோ நிறுவனமானது ரெனால்ட் மற்றும் நிசான் மோட்டார் ஆகியவற்றின் ஒத்துழைப்புடன் 2,500 அமெரிக்க டாலர் விலையில் மகிழுந்தை உருவாக்குவதாக அறிவித்தது, இது சோதனை ஓட்டத்தில் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோலுக்கு செல்லத்தக்கதாகவும், மேலும் மற்ற சிறிய ரகக் மகிழுந்துகள் வெளியிடும் புகை அளவை விட மிக மிகக் குறைவானதாகவும் உள்ளது.
இது ஏறக்குறைய ஆட்டோ ரிக்சாவை போன்றதுதான், என்றாலும் ஆட்டோ ரிக்சாவை விட இது பாதுகாப்பானது. இதன் அடிப்படை வடிவமைப்பில் வாடகை மீட்டர் பொறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஆனால் இதன் உள்புறம் மகிழுந்தின் தோற்றத்தைக் கொண்டதாக இருக்கும். அத்துடன் இதற்கு ஸ்டீரிங் வீலும் இருக்கும். ஓட்டுநர் உள்பட நான்கு பேர் இதில் பயணிக்க அனுமதிக்கப்படுவர்.
22 மே 2013 அன்று, இந்திய ஒன்றிய அரசு சட்டபூர்வமாக இந்த மகிழுந்தை குவாட்ரி சைக்கிள் என வகைப்படுத்தியது. இது மணிக்கு 90 கிமீ வேகத்தை எட்ட முடியாத வாகனமாக உள்ளதால், ஆட்டோ ரிக்சாக்களுக்கு பதிலாக வணிக நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படுகிறது.
பெரும்பாலன துருவத் தட்பவெப்ப பிரதேசங்கள் நிலநடுக் கோட்டிற்கு வடக்கேயும், தெற்கேயும் அமைந்துள்ளது. துருவப் பிரதேசத்தின் கோடைக்காலத்தின் நீண்ட பகல் நேரமும், குளிர்காலத்தின் பகல் நேரம் குறுகியதாகவும் உள்ளது. மேலும் துருவப் பகுதிகளில் கோடைக்காலமும், குளிர்காலமும் நீண்டதாக உள்ளது. துருவத் தட்பவெப்பம் காரணமாக இப்பிரதேசங்கள் மரங்கள் அற்ற, பனி மூடிய தூந்திரப் பிரதேசமாக உள்ளது.
புவியில் அண்டார்டிகாவில் மட்டும் அதிக பனி மூடிய தட்பவெப்ப நிலையில், நிரந்தர பனிச் சிகரங்கள் காணப்படுகிறது. தூந்திர தட்பவெப்ப நிலை கொண்டுள்ள கிரீன்லாந்திலும் நிரந்தர பனி மூடிய சிகரங்கள் உள்ளது. ஸ்காண்டிநேவியா, பெரிங் நீரிணை, சைபீரியா மற்றும் வடக்கு ஐஸ்லாந்து, வடக்கு கனடா, அலாஸ்கா பகுதிகள் தூந்திர தட்பவெப்ப நிலை கொண்டுள்ளது.
துருவ தட்பவெப்பம் இரு வகைப்படும்: அவைகள் எனப்படும் தூந்திர தட்பவெப்பம் மற்றும் எனப்படும் பனி மூடிய தட்பவெப்பம் ஆகும். தூந்திர தட்பவெப்ப காலநிலையில் ஆண்டின் ஒரு மாத சராசரி வெப்பம் 0 மேலாக இருக்கும். பனி மூடிய துருவ தட்பவெப்ப காலநிலையில் ஆண்டு முழுவதும் வெப்பம் கீழ் இருக்கும்.
தூந்திர தட்பவெப்ப நிலையில் உள்ள பிரதேசத்தில் மரங்கள் வளராது. இருப்பினும் சிறப்பான சிறு புல் வகைகள், புதர்கள் வளரும். பனி மூடிய தட்பவெப்ப நிலையில் உள்ள பிரதேசங்களில் பனி உருகும் வரை புற்களும், புதர்களும் கூட வளராது. அல்பைன் தட்பவெப்ப பிரதேசஙகளிலும், துருவ தட்பவெப்ப நிலை கொண்டிருக்கும்.
துருவத் தட்பவெப்பம் , துருவப் பகுதிகளில் கோடைக்காலத்திலும் வெயிலின் தாக்கம் மிகமிகக் குறைவாக உணரப்படுகிறது. வட துருவம் மற்றும் தென் துருவப் பிரதேசங்களின் சராசரி வெப்பம் குறைவாக உள்ளது. புவியின் 20% பகுதிகள் துருவத் தட்பவெப்பம் கொண்டுள்ளது.
ஆர்டிக்கின் குளிர்கால தட்பவெப்பம் முதல் முடிய வரை உள்ளது. கோடக்கால தட்பவெப்பம் முதல் முடிய உள்ளது. ஆர்க்டிக் பெருங்கடற் பரப்புகள் தூந்திர பிரதேசமாக உள்ளது.
தென் அமெரிக்காவின் தென்கோடியில் உள்ள தியாரா டெல் பியுகோ, தெற்கு சேத்லாந்து தீவுகள் மற்றும் போக்லாந்து தீவுகள் துருவ தட்பவெப்பம் கொண்டுள்ளது.
இச்சுல்தானியர்களின் ஆட்சியின் போது, சிட்டகாங் பகுதியில் போர்த்துகேய கிழக்கிந்தியக் கம்பனியினருக்கு குடியிருப்புகள் அமைத்துக் கொண்டு, வணிகம் மற்றும் தொழில் செய்ய அனுமதி வழங்கப்பட்டது. ஆப்கானியப் படைத்தலைவர் சேர் சா சூரி, வங்காளத்தைக் கைப்பற்றினார். பின்னர் 1540ல் முகலாயப் பேரரசர் உமாயுனை வென்று தில்லிப் பேரரசர் ஆனார். செர் ஷா சூரி வங்காளத்தையும், பெசாவரையும் இணைக்கும் 2,500 கிமீ நீளமுள்ள பெரும் தலைநெடுஞ்சாலையை அமைத்தார். பாபர் காலத்தில் வங்காள சுல்தான்களை வென்று, வங்காளத்தை மீண்டும் முகலாயப் பேரரசில் இணைத்தார். முகலாயப் பேரரசர் அக்பர் காலத்தில், 1576ல் ராஜ்மகால் போரின் முடிவில் வங்காள சுல்தானகம் முடிவிற்கு வந்து, வங்காளம் முகலாயப் பேரரசில் இணைக்கப்பட்டது.
வங்காள சுல்தானகம் ; )தில்லி சுல்தான்கள் 14ம் நூற்றாண்டில் பல்வேறு இராச்சியங்களாக சிதறியிருந்த வங்காள பிரதேசங்களை தில்லி சுல்தான்கள் கைப்பற்றி ஒன்றிணைத்தனர்.
தில்லி சுல்தானகத்தின் ஆளுநர்களாக வங்காள சுல்தான்கள் 1352 முதல் 1576 முடிய ஆண்டனர். பின்னர் முகலாயப் பேரரசு காலத்தில் வங்காள நவாபுகள் வங்காளத்தை ஆண்டனர். வங்காள சுல்தான்கள், பாரசீக நாட்டின் சியா இசுலாம் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். பாரசீக மொழி மற்றும் பண்பாட்டை பின்பற்றுபவர்கள்.
அலாவுதீன் உசைன் ஷா வம்சத்தின் வங்காள சுல்தானகத்தில் வங்காளத்தின் கிழக்கில் அரக்கான், அசாம், திரிபுரா மற்றும் தெற்கில் ஒடிசா பகுதிகள் இருந்தன.
1338ல் வங்காளத்தின் மீதான தனது கட்டுப்பாட்டை தில்லி சுல்தான்கள் இழந்ததைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட வங்காள ஆளுநர் சுல்தான் பக்ருத்தீன் முபாரக் ஷா சோனார்கோனிலும், சுல்தான் அலாவூதீன் அலி ஷா லக்நௌட்டியிலும், சுல்தான் சம்சுதீன் இலியாஸ் ஷா சட்கோனிலும் தனித்தனி சுல்தானகங்களை நிறுவி, வங்காளத்தின் பிரதேசங்களை தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர்.
1537ல் ஆப்கானிய படைத்தலைவர் சேர் சா சூரி வங்காள நவாபுகளை வென்று வங்காளத்தை கைப்பற்றினார். சேர் சா சூரியின் இறப்பிற்குப் பின்னர் 1576-இல் முகலாயப் பேரரசர் அக்பர் காலத்தில் ராஜ்மகால் போரின் முடிவில் வங்காள சுல்தானகம் முடிவிற்கு வந்தது.
தெற்காசியாவின் கிழக்கு பகுதியையும், தென்கிழக்காசியாவையும் இணைக்கும் வங்காள சுல்தானகத்தை ஐந்து இசுலாமிய வம்ச சுல்தான்கள் ஆண்டனர்.
பிந்தைய யப்பானியக் குடியேற்றக் காலத்தில் இருந்து தைவானிய இராணுவச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த காலம் வரை தைவானியத் திரைப்பட வளர்ச்சி, அலுவல்முறை அரசு கலைக்கூட வளர்ச்சியைச் சார்ந்தே இருந்தது. அப்போது உருவாகிய திரைப்படங்கள் முதன்மையாக செய்திப் படங்களாகவே அமைந்தன. இவை அரசு நடத்திய கலைக்கூடங்களில் எடுக்கப்பட்டன. இவை தைவான் திரைப்படக் குழுமம், நடுவண் இயங்குபடக் கூட்டிணையம், சீனா திரைப்படக் கலைக்கூடம் ஆகியவற்றில் பெரும்பாலும் அரசியல் பரப்புரைக்காக எடுக்கப்பட்டன. இன்றும் கூட தைவான் அரசு திரைப்பட நிதி ஒதுக்கிடும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்த நிதி தைவான் திரைப்படத்துறைக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இத்தகைய நிதி ஒதுக்கீடு கேள்விக்குள்ளானாலும் திரைப்பட வளர்ச்சிக்கு நன்கு உதவுகிறது.
அண்மைக் காலத்தில், தைவான் ஆவணப்படங்களும் பரவலாக மக்களால் வரவேற்கப்படுகின்றன. தைவானிய ஆவணப்படங்களின் வளர்ச்சி 1987 இல் இராணுவச் சட்டம் நீங்கியதும் தொடங்கியது. இந்நிலையில் பதிவுகள் மக்களிடம் பரவியதாலும் தைவான் பண்பாட்டு விவகார மன்றம் தந்த ஆதரவாலும் மேம்பட்ட நடவடிக்கைகளாலும் நிகழ்ந்தது. ஆவணப்படங்கள் வேறு அரசுசார் முகமைகளாலும் தனியார் குழுமங்களாலும் ஆதரவு பெறுகின்றன. ஆவணப்படங்களை எடுக்க பலவகை திரைப்பட விழாக்களும் விருதுகளும் நிறுவப்பட்டுள்ளன.
தைவானியத் திரைப்படத்துறை என்பது தைவானின் வரலாற்றில் வேர்கொண்டதாகும். இது சீனமொழித் திரைப்பட மூன்று வரலாற்றிழைகளில் ஒன்றாகும். மற்றவை ஆங்காங் திரைப்படம், சீனத் திரைப்படம் என்பனவாகும். தைவானை யப்பான் ஆண்ட 1901 இல் அறிமுகமாகிய தைவானியத் திரைப்படம் பல கட்டங்களில் வளர்ந்தது. இது ஆங்காங் நகரின் முதன்மைப் போக்குக்கு வெளியில் மக்கள் சீனக் குடியரசுத் தணிக்கையிலும் வளர்ந்தது.
தைவான் திரைப்பட வருமானப் பகிர்வைப் பற்றித் தெங் சியூ பெங் வளைகுடா எண் 7 படத்தின்போது விவாதித்தார். தெங் திரைப்படத்தின் வருமானம் 520 மில்லியன் ஆக அமையும் எனக் கொண்டார். ஆக்கச்செலவு 50 மில்லியன் ஆகியது. இந்தச் செலவைக் கழித்த வருமானத்தில் 60% திரையரங்குகளுக்கும் 10% படப்பகிர்வாளருக்கும் தரப்படும். இயக்குநர் $140 மில்லியன் தொகையைப் பெறுவார்.