polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
கார்டியன்ஸ் ஆப் தி கேலக்ஸி 2 என்பது 2017 ஆம் ஆண்டு வெளியான அமெரிக்க நாட்டு மீநாயகன் திரைப்படம் ஆகும். இந்த திரைப்படம் மார்வெல் காமிக்ஸின் 'கார்டியன்ஸ் ஆப் தி கேலக்ஸி' என்ற வரைகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஜேம்ஸ் கன் என்பவர் இயக்கியுள்ளார்.
எம்பூல் தீர்த்தக் கோயில் கி.பி. 962 ஆம் ஆண்டில் வர்மதேவா வம்சத்தின் போது ஒரு பெரிய நீரூற்றைச் சுற்றி எம்பூல் தீர்த்தக் கோயில் நிறுவப்பட்டது. கோயிலின் பெயர் "எம்பூல் தீர்த்தம்" என்பதாகும். அது நிலத்தடி நீர் மூலத்திலிருந்து வருகிறது. பாக்கரிசன் ஆற்றின் ஆதாரமாக வசந்தம் உள்ளது. இந்த கோயில் மூன்று பிரிவுகளைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது. ஜபா புரா , ஜபா தெங்கா மற்றும் ஜெரோன் என்ற வகையில் அவை உள்ளன. ஜபா தெங்காவில் 2 குளங்கள் உள்ளன. அவற்றில் 30 நீரூற்றுப்பொழிவு அமைப்புகள் உள்ளன. அவற்றிற்கு பெங்கெலுகாடன், பெபெர்சிஹான் மற்றும் சுதமலா டான் பங்குரான் செடிக் என்ற வகையில் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளன.
எம்பூல் தீர்த்தக் கோயில் இந்தோனேசியாவின் பாலியில் தம்பக்சைரிங் என்னுமிடத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு கோயிலாகும். இது ஒரு இந்து பாலினிய நீர்க் கோயில் அல்லது தீர்த்தக் கோயில் ஆகும். கோயில் வளாகம் ஒரு பெட்டிர்டான் அல்லது குளியல் கட்டமைப்பைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது. புனித நீரூற்று நீருக்காக அது பிரபலமானது, அங்கு பாலினிய இந்துக்கள் சடங்கு சுத்திகரிப்புக்கு செல்கின்றனர். அங்கு அமைந்துள்ள கோயில் குளத்தில் ஒரு நீரூற்று உள்ளது. இது தொடர்ந்து புதிய தண்ணீரை வழங்குகிறது, இந்த புனித நீரை பாலினய இந்துக்கள் புனிதம் அல்லது அமிர்தம் என்று கருதுகின்றனர். எம்பூல் ர்த்தம் என்றால் பாலினிய மொழியில் புனித வசந்தம், புனித ஊற்று என்று பொருள் ஆகும்.
ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பாலினிய இந்து வழிபாட்டாளர்கள் எம்பூல் தீர்த்தக் கோயிலுக்குச் சென்று வருகின்றனர். இக்கோயில் புனித தீர்த்தக் கோயில் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. அதில் வருகின்ற அந்த வசந்தம் போன்ற ஊற்றானது இந்திரனால உருவாக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. மேலும் அந்த தீர்த்தத்திற்கு நோய் தீர்க்கும் குணம் இருப்பதாக நம்பப்படுகிறது. இந்தப் பழக்கமானது எவ்வித மாற்றமும் இன்றி தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கிறது. வழிபாட்டார்கள் மட்டுமன்றி உலகின் பல பகுதிகளில் இருந்தும் சுற்றுலாப் பயணிகள் இந்த தீர்த்தத்தின் அழகினைக் கண்டு களிக்கவும், அதில் வெளிவருகின்ற புனித நீரில் குளித்து மகிழவும் வந்துகொண்டிருக்கின்றார்கள்.
உயர்ந்த நனவின் மற்றொரு இந்து கடவுளின் பெயரான நாராயணா நினைவாக இந்த கோயில் விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கோயிலாகும். கோயிலை எதிர்நோக்கி அமைந்துள்ள ஒரு குன்றில் நவீன வில்லா ஒன்று கட்டப்பட்டுள்ளது. அந்த வில்லா 1954 ஆம் ஆண்டில் ஜனாதிபதி சுகர்னோவின் வருகைக்காக கட்டப்பட்டதாகும். தற்போது அந்த வில்லா முக்கியமான விருந்தினர்களுக்கான ஓய்வு இல்லமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
கங்காரம்பூரின் பொருளாதாரம் விவசாய வேளாண்மை, சிறு வணிகம், கைத்தறி மற்றும் கைத்தறி சார்ந்த கைவினைப்பொருட்கள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்துள்ளது. முக்கியமான கைத்தறி பணிகள் நடைப்பெறும் பகுதிகள் போல்டாஹா, கோரியல், பெல்பெரி -1, பெல்பெரி- மற்றும் கங்கராம்பூர் நகராட்சி பகுதியில் பல்வேறு பகுதிகளில் அமைந்துள்ளன. முக்கியமான கைத்தறி தயாரிப்புகளில் பருத்தி சாதாரண சேலை, காட்டன் மாலா சேலை, பெண்கள் சுரிதார்கள், குர்தா என்பன அடங்கும். மேற்கு வங்க அரசின் நெசவு இயக்ககம் வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையின்படி கங்கராம்பூர் கல்லூரிக்கு அருகில் அமைந்துள்ள போர்டங்கி பகுதியில் 588 தறிகளும், எஞ்சிய கங்காம்பூர் பகுதியில் 252 தறிகள் செயற்படுகின்றன.
கங்கராம்பூர் இந்தியாவின் மேற்கு வங்காள மாநிலத்தில் உள்ள தெற்கு தினஜ்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் மற்றும் நகராட்சி ஆகும். இது கங்கராம்பூர் துணைப்பிரிவின் தலைமையகம் ஆகும். இந்த நகரம் புனர்பாபா ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ளது. 1992 ஆம் ஆண்டில் பசிம் தினஜ்பூரின் பகுதியான்து உத்தர தினாஜ்பூர் மற்றும் தெற்கு தினஜ்பூருக்குப் பிரிக்கப்பட்டபோது இது புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட மாவட்டமான தெற்கு தினாஜ்பூரின் துணைப்பிரிவாக மாறியது. பண்டைய காலங்களில் மக்கள் பெரும்பாலும் இந்த நகரத்தை டம்டாமா அல்லது தேவ்கோட் என்று அழைத்தனர்.
கங்கராம்பூரில் வெப்பமண்டல ஈரமான மற்றும் வறண்ட காலநிலையைக் கொண்டது. கோடைக் காலமான மே தொடக்கம் சூன் வரையிலான மாதங்களில் அதிகபட்ச வெப்பநிலை பெரும்பாலும் 38 ஐ விட அதிகமாக இருக்கும். குளிர்காலம் டிசம்பர் முதல் பிப்ரவரி ஆரம்பம் வரை நீடிக்கும். மிகக் குறைந்த வெப்பநிலை டிசம்பர் மற்றும் ஜனவரி மாதங்களில் 4 முதல் 8 என்ற வரம்பில் இருக்கும். நகரின் காலநிலையில் பருவமழை மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாகும். மழைக் காலமான சூலை- ஆகத்து மாதங்களில் அதிகபட்ச மழை பெய்யும்.
கங்கரம்பூர் கிட்டத்தட்ட தட்சின் தினாஜ்பூர் மாவட்டத்தின் மத்தியில் 25.4 வடக்கு 88.52 கிழக்கு என்ற புவியியல் இருப்பிடத்தில் அமைந்துள்ளது. இது புனர்பாபா ஆற்றின் கரையில் பரவியுள்ளது. இது சராசரியாக 25 மீட்டர் உயரத்தைக் கொண்டுள்ளது. நகரின் பரப்பளவு 10.29 சதுர கிலோ மீற்றர் ஆகும்.
இந்தியாவும் மாலத்தீவும் 1976 ஆம் ஆண்டில் தங்கள் கடல் எல்லையை அதிகாரப்பூர்வமாகவும் இணக்கமாகவும் தீர்மானித்தன, 1982 ஆம் ஆண்டில் மாலத்தீவு அதிபரின் சகோதரர் மாமூன் அப்துல் கயூம் இந்தியாவுக்கு சொந்தமான அண்டை நாடான மினிக்காய் தீவு மாலத்தீவின் ஒரு பகுதி என்று அறிவித்தபோது ஒரு சிறிய இராஜதந்திர சம்பவம் நிகழ்ந்தது. மாலத்தீவு தீவுக்கு உரிமை கோருவதாக விரைவாகவும் அதிகாரப்பூர்வமாகவும் மறுத்தது. இந்தியாவும் மாலத்தீவும் 1981 இல் ஒரு விரிவான வர்த்தக ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டன. இரு நாடுகளும் தெற்காசிய பிராந்திய ஒத்துழைப்பு சங்கம் , தெற்காசிய பொருளாதார ஒன்றியம் மற்றும் தெற்காசியா சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டவர்கள் . இந்திய மற்றும் மாலத்தீவு தலைவர்கள் பிராந்திய பிரச்சினைகள் குறித்த உயர் மட்ட தொடர்புகளையும் ஆலோசனைகளையும் பராமரித்து வருகின்றனர்.
இந்தியாவின் தலையீட்டை அமெரிக்கா, சோவியத் யூனியன், ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் அதன் அண்டை நாடான நேபாளம் மற்றும் வங்காளாதேசம் போன்ற நாடுகளும் ஒப்புதல் அளித்தன . ஜனாதிபதி ரீகன் இந்தியாவின் நடவடிக்கை, பிராந்திய ஸ்திரத்தன்மைக்கு மதிப்புமிக்க பங்களிப்பு என்று கூறினார். மார்கரெட் தாட்சர் கருத்து தெரிவிக்கையில்: 'இந்தியாவுக்கு கடவுளுக்கு நன்றி: ஜனாதிபதி கயூமின் அரசாங்கம் காப்பாற்றப்பட்டுள்ளது. அவருக்கு உதவ நல்ல நேரத்தில் இங்கிருந்து ஒரு சக்தியை நாங்கள் கூட்டி அனுப்பியிருக்க முடியாது '. ஆனால் இலங்கை தீவு செய்தித்தாள் கருத்து தெரிவிக்கையில், 'இந்திய மேலாதிக்கத்தின் பரவல் என வர்ணிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகளை வழங்கும் தற்போதைய முன்னேற்றங்கள் குறித்து தெற்காசியாவில் உள்ள சிறிய நாடுகளின் அச்சத்தை புறக்கணிப்பது தீக்கோழி போன்றது.'
தேசிய தலைநகரான மாலே விமான நிலையத்தை தீவிரவாதிகள் கைப்பற்றினர், ஆனால் மாலத்தீவின் அதிபர் மாமூன் அப்துல் கயூமை கைது செய்ய தவறிவிட்டனர், அவர் தப்பி ஓடி நவம்பர் 3 ம் தேதி இந்தியாவிடம் இருந்து இராணுவ உதவி கேட்டார். அப்போதைய இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி 1,600 துருப்புக்களை மாலத்தீவு அரசாங்கத்திற்கு உதவ உத்தரவிட்டார். " ஆபரேஷன் கற்றாழை " என்ற குறியீட்டு பெயரில் ஒரு இராணுவ நடவடிக்கையில், உதவி கோரப்பட்ட 12 மணி நேரத்திற்குள் இந்தியப் படைகள் வந்து, ஆட்சி கவிழ்ப்பு முயற்சியைத் தகர்த்து, சில மணி நேரங்களுக்குள் நாட்டின் முழு கட்டுப்பாட்டையும் அடைந்தன. 19 தீவிரவாதிகள் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் 1 இந்திய சிப்பாய் காயமடைந்தார்.
இந்தியப் பெருங்கடலில் இந்தியாவின் லட்சத்தீவு தீவுகளுக்கு தெற்கே மாலத்தீவு அமைந்துள்ளது. 1966 ல் பிரித்தானிய ஆட்சியில் இருந்து மாலத்தீவு சுதந்திரம் பெற்ற பின்னர் இரு நாடுகளும் இராஜதந்திர உறவுகளை ஏற்படுத்தின. மாலத்தீவின் சுதந்திரத்தை அங்கீகரித்த முதல் நாடுகளில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். அப்போதிருந்து, இந்தியாவும் மாலத்தீவும் நெருக்கமான முக்கிய, இராணுவ, பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார உறவுகளை வளர்த்துக் கொண்டன. பிராந்திய பிரச்சினைகள் மற்றும் போராட்டங்களை தன்னிடமிருந்து விலக்கி வைக்கும் மாலத்தீவின் கொள்கையை இந்தியா ஆதரித்துள்ளது, பின்னர் இந்தியாவுடனான நட்பை உதவி ஆதாரமாகவும், இலங்கைக்கு எதிர் சமநிலையாகவும் உள்ளது.
நவம்பர் 1988 இல், தமிழீழ மக்கள் விடுதலை அமைப்பின் 80 ஆயுதமேந்திய போராளிகளை ஏற்றிச் சென்ற வேகப் படகுகள் மாலத்தீவில் தரையிறங்கின, நாட்டிற்குள் ஊடுருவிய கூட்டாளிகளுடன் சேர்ந்து அரசாங்கத்தை கையகப்படுத்தத் தொடங்கின. இந்த நடவடிக்கைகள் தமிழ் தேசியவாதக் குழுவால் இலங்கையில் திட்டமிடப்பட்ட இந்த சதி, மாலத்தீவின் அதிபர் மாமூன் அப்துல் கயூமின் ஆட்சியை எதிர்க்கும் ஒரு மாலத்தீவு தொழிலதிபர் மற்றும் அரசியல்வாதியின் கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதற்கான முயற்சி என்று நம்பப்படுகிறது.
அதன் விரைவான மற்றும் தீர்க்கமான வெற்றி மற்றும் மாலத்தீவு அரசாங்கத்தின் மறுசீரமைப்பு இரு நாடுகளையும் நட்பிலும் ஒத்துழைப்பிலும் இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டுவந்தது. இலங்கையுடனான உள்நாட்டு பாதுகாப்பு நெருக்கடிகள் மற்றும் பதட்டங்களை அடுத்து, மாலத்தீவு இந்தியாவுடனான அதன் உறவை எதிர்கால பாதுகாப்புக்கான ஆதாரமாகக் கண்டது.
1970 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் தெற்கு மரீனா கடலில் இருந்து மீட்கப்பட்டது. இதன் முக்கிய நோக்கம், சிங்கப்பூரின் மத்திய வர்த்தக மையத்திற்கு அருகில் கூடுதல் நிலப்பகுதியை உருவாக்குவதாகும். மரீனா நகரப் பூங்கா 1990 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 30 ஆம் தேதி திறக்கப்பட்டது. இப்பூங்காவை 21 ஆம் நூற்றாண்டில் சிங்கப்பூரின் முதன்மையான பூங்காவாக அமைக்கத் திட்டமிட்டார்கள்.
கொலியர் குவேயில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பழைய கிளிஃபோர்டு படகுத்துறைக்குப் பதிலாக புதிய கப்பல் முனையம் தெற்கு மரீனா கப்பல் நிறுத்துமிடம் என்ற பெயரில் அமைக்கப்பட்டது. இது 2006 ஆம் ஆண்டில் ஏப்ரல் 1 ஆம் தேதி திறக்கப்பட்டது.
வளைகுடா தோட்ட விரிவாக்கப் பணிகளுக்காக மரீனா நகரப் பூங்கா 2007 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 1 ஆம் தேதி முதல் மூடப்பட்டது. தெற்கு மரினாவின் வடக்கு கரையில் மரீனா பே சேண்ட்சு என்ற ஒருங்கிணைந்த கேளிக்கை மையம் கட்டப்பட்டு 2010 ஆம் ஆண்டில் நிறைவடைந்தது. இக்கேளிக்கை மையம் வளைகுடா தோட்டத்திற்கும் மரீனா விரிகுடா நிதி மையத்திற்கும் அடுத்ததாக அமைந்துள்ளது. மரீனா விரிகுடா நிதி மையமும் 2013 ஆம் ஆண்டில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது.
மரீனா மையத்தின் நிலப்பகுதியும் தெற்கு மரீனா நிலப்பகுதியும் கடலில் இருந்து மீட்கப்பட்டு புதியதாக உருவாக்கப்பட்ட நிலப்பகுதியே மரீனா விரிகுடா என்று அழைக்கப்படுகிறது. புதியதாக உருவாக்கப்பட்ட அந்நிலப்பகுதி மக்கள் குடியேற அனுமதிக்கப்பட்டப் பின்னர் வேகமாக வளர்ச்சியடைந்தது. இடைக்கால நடவடிக்கையாக முதலில் இப்பகுதியில் பட்டம் பறக்கவிடவும் கால்பந்து விளையாடுவதற்கும் அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. வெளிப்புற உணவு விடுதிகள், பௌளிங் எனப்படும் பந்துருட்டும் குறும்பாதைகள் பொழுதுபோக்கு விளையாட்டு வளைவுகள் முதலியவற்றை அனுமதிக்க வர்த்தக மாவட்டங்கள் கட்டப்பட்டன. வெளிப்புற உணவு விடுதிகள், பௌளிங் எனப்படும் பந்துருட்டும் குறும்பாதைகள் பொழுதுபோக்கு விளையாட்டு வளைவுகள் முதலியவற்றை அனுமதிக்க வர்த்தக மாவட்டங்கள் கட்டப்பட்டன. 1990 ஆம் ஆண்டுகளின் மறுமலர்ச்சி கால முற்பகுதியில் இங்கிருந்த சிங்கப்பூரின் கான்டோ எனப்படும் சீனநாட்டு நடனவிடுதியை நோக்கி இளைஞர் கூட்டம் திரண்டு வந்தனர். ஆனால் இந்த வாணிகம் குறைந்து விட்டதால் தற்போது இவ்வகை விடுதிகள் மூடப்பட்டன.
தெற்கு மரீனா என்பது சிங்கப்பூர் மத்திய மண்டலத்தின் மத்திய பகுதிக்குள் அமைந்துள்ள ஒரு திட்ட விரிவாக்கப் பகுதியாகும். மரீனா சௌத் என்ற பெயரால் இப்பகுதி அழைக்கப்படுகிறது. வளைகுடா தோட்டம் எனப்படும் இயற்கைப்பூங்கா 250 ஏக்கர் பரப்பளவில் இப்பகுதியில் அமைந்துள்ளது. ஐந்து நதிகள் சங்கமிக்கும் இடத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள சிங்கப்பூர் அணையும் இப்பகுதியில்தான் அமைந்துள்ளது. சிங்கப்பூர் திட்ட விரிவாக்கப் பகுதி இடம்பெற்றுள்ள பெரிய தீபகற்பத்தைக் குறிக்கவும் தெற்கு மரீனா என்ற பெயர் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சிங்கப்பூரின் மத்தியப் பகுதியிலுள்ள சிட்ரெய்ட்சு வியூ எனப்படும் நீரிணை காட்சி மற்றும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க டவுன்டவுன் கோர் என்ற சிங்கப்பூர் திட்ட விரிவாக்கப் பகுதிகளும் தெற்கு மரீனாவில் உள்ளடங்கியுள்ளன.
மரீனா விரிகுடா கப்பல் மையம் புதியதாக சிங்கப்பூரில் கட்டப்பட்டு 2012 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் திறக்கப்பட்டது. இது தற்போதைய தெற்கு மரீனா கப்பல் நிறுத்துமிடத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. இந்த மையம் உலகின் மிகப்பெரிய கப்பல்கள் சிலவற்றிற்கு இடமளிக்கும் வகையிலான வசதிகளைக் கொண்டுள்ளது. சிங்கப்பூர் கப்பல் மையத்தை தவிர்த்து புதியதாகக் கட்டப்பட்ட இக்கப்பல் மையம், சிங்கப்பூரின் ஓய்வு பயணக் கப்பல் பிரிவின் வளர்ச்சியை அதிகரிக்க உதவுகிறது.
வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கில் மரீனா கிழக்கும், தென்மேற்கில் நீரிணைக் காட்சிப் பகுதியும், வடக்கு மற்றும் மேற்கில் டவுன்டவுன் கோரும், தெற்கு மற்றும் கிழக்கில் சிங்கப்பூர் சிட்ரெயிட்சு எனப்படும் சிங்கப்பூர் நீரிணையும் தெற்கு மரீனாவுக்கு எல்லைகளாக அமைந்துள்ளன.
பூமியின் மேற்பரப்பில் அமைந்துள்ள தரை அடிப்படையிலான ஆய்வகங்கள், வானொலியில் அவதானிப்புகள் மற்றும் மின்காந்த நிறமாலையின் புலப்படும் ஒளி பகுதிகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பெரும்பாலான ஆப்டிகல் தொலைநோக்கிகள் ஒரு குவிமாடம் அல்லது ஒத்த கட்டமைப்பிற்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளன, உறுப்புகளிலிருந்து நுட்பமான கருவிகளைப் பாதுகாக்க. தொலைநோக்கி குவிமாடங்கள் கூரையில் ஒரு பிளவு அல்லது பிற திறப்புகளைக் கொண்டுள்ளன, அவை அவதானிக்கும் போது திறக்கப்படலாம், தொலைநோக்கி பயன்பாட்டில் இல்லாதபோது மூடப்படும். பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில், தொலைநோக்கி குவிமாடத்தின் முழு மேல் பகுதியையும் சுழற்றி, கருவி இரவு வானத்தின் வெவ்வேறு பிரிவுகளைக் கவனிக்க அனுமதிக்கிறது. ரேடியோ தொலைநோக்கிகள் பொதுவாக குவிமாடங்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை.
வான்வழி ஆய்வகங்கள் பூமியின் வளிமண்டலத்தின் பெரும்பகுதிக்கு மேலே உள்ளன. இதனால் சில நன்மைகள் உள்ளது. மேங்களின் இடையூறு இருக்காது. விண்வெளி தொலைநோக்கிகளை விட இவ்வகை ஆய்வகங்களுக்கு ஒரு நன்மை உண்டு: கருவிகளை மிக விரைவாகவும் மலிவாகவும் பயன்படுத்தலாம், சரிசெய்யலாம் மற்றும் புதுப்பிக்கலாம். குயிபெர் வான்வழி ஆய்வகம் விமானங்களைப் பயன்படுத்துகிறது. இதனால் வானிலுள்ள நீராவி இளஞ்சிவப்பு கதிர்களை உறியும் முன்னர் ஆராய்ச்சி செய்யலாம். எக்சு-கதிர் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்ய பல நாடுகளில் உயர் குத்துயர ஊதுப்பையை பயன்படுத்துகின்றனர்.
நோக்காய்வகம் என்பது தரை அல்லது வான நிகழ்வுகளை அவதானிக்க பயன்படும் இடம். வானியல், வானிலை, புவி இயற்பியல், கடல்சார் மற்றும் எரிமலை ஆகிய துறைகளுக்கு ஆய்வகங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. வரலாற்றில் ஒரு சில கருவிகளைக் கொண்டு விண்மீண்களுக்கு இடையேயான தூரத்தை அளப்பது அல்லது ஸ்டோன் ஹெஞ்ச் போன்ற எளிமையான நோக்காய்வகங்களும் இருந்துள்ளது.
எரிமலை நோக்ககம் என்பது எரிமலையை ஆராய்சி மற்றும் கண்காணிப்பு செய்யும் இடமாகும். ஹவாய் எரிமலை ஆய்வகம் மற்றும் வெசுவியஸ் ஆய்வகம் ஆகியவை மிகவும் பிரபலமானவை. நடமாடும் எரிமலை ஆய்வகங்கள் யு.எஸ்.ஜி.எஸ் வி.டி.ஏ.பி உடன் உள்ளன. அவை தேவைக்கேற்ப பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
விண் காணகங்கள் முக்கியமாக நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன: விண்வெளி அடிப்படையில், வான்வழி, தரை அடிப்படையில் மற்றும் நிலத்தடி அடிப்படையில்.
இது சங்க இலக்கியங்களில் நரத்தம், கற்பூரப்புல், வாசனைப்புல் என்ற பெயர்களில் அழைக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தாவரம் இரண்டடி உயரம் வரை கலித்துத் தழைத்து வளரும் புல் ஆகும். இதில் நறுமணம் உண்டு. புல்லின் தண்டு இலையிலெல்லாம் சுரப்பிகள் உள்ளன பெரிதும் வறண்ட நிலப் பகுதிகளிலும் மலைப் பாங்கான பகுதிகளிலும் தாமாகவே செழித்துப் பல்லாண்டு வளரும். குத்துக்குத்தாகத் தோன்றும். இதன் இலைகள் தட்டையானது: நீளமானது: சொரசொரப்பானது.
நரந்தம் புல்லானது கடல்சார் தென்கிழக்காசியாவை பூர்வீகமாகக் கொண்டது. இது காலனித்துவ காலத்திலிருந்து தெற்கு ஆசியாவில் பரவலாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. முதலாம் முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, மடகாசுகர், தென் அமெரிக்கா மற்றும் நடு அமெரிக்காவிற்கு இது அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இது இப்போது உலகளவில் வெப்பமண்டலங்கள் மற்றும் துணை வெப்பமண்டலப் பகுதிகள் முழுவதும் இயல்பாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது.
நரந்தம் புல் என்பது கடல்சார் தென்கிழக்கு ஆசியாவை பூர்வீகமாகக் கொண்ட ஒரு வெப்பமண்டல தாவரமாகும், அங்கிருந்து மேலும் பல வெப்பமண்டல பகுதிகளுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
நரந்தம் புல்லானது பிலிப்பைன்ஸ் மற்றும் இந்தோனேசியாவில் ஏராளமாக உள்ளது, அங்கு இது டாங்லாட் அல்லது செரே என்று அழைக்கப்படுகிறது . அதன் மணம் கொண்ட இலைகள் பாரம்பரியமாக சமையலில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. குறிப்பாக லெச்சான் மற்றும் வறுத்த கோழிக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
இதன் காய்ந்த இலைகளை மட்டுமே கொண்டோ அல்லது தேயிலையோடு சுவைக்காக சிறிது சேர்த்தோ தேநீர் தயாரிக்கலாம். இது எலுமிச்சை சாற்றைப் போன்று சுவையை அளிக்கிறது. என்றாலும் இதன் சுவையானது கணிசமான புளிப்பு அல்லது கடும்புளிப்பில் லேசான இனிப்பு கலந்தது போன்று இருக்கும்.
இதன் தாயகப் பகுதியான இந்தோனேசியா மற்றும் மலேசியாவில் செரே, செராய் அல்லது செராய் டாபூர் என்று அழைக்கப்படுகிறது; மேலும் டாங்கலட், சாலை, மற்றும் பலியோகோ என்று பிலிப்பைன்சில் அழைக்கப்படுகிறது.
நரத்தம் புல்லின் இலைகள் பாரம்பரிய மருத்துவத்தில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மேலும் இவை பெரும்பாலும் மூலிகை துணை உணவுகள் மற்றும் தேநீரில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
இது பெரும்பாலும் தண்டு வடிவத்தில் விற்கப்படுகிறது. இங்கிலாந்து போன்ற மித வெப்பமான பகுதிகளில் இதை வளர்க்க முடியும் என்றாலும், உறைபனியை இது தாங்காது.
பின்னர் அருங்காட்சியகத்தின் இயக்குனரான ஹேங் லி-வு, 1948 டிசம்பர் மற்றும் 1949 பிப்ரவரிக்கு இடையில் நாஞ்சிங்கிலிருந்து தைவானின் கீளூங்கில் உள்ள துறைமுகத்திற்கு சில தொகுப்புகளை மூன்று குழுக்களாக கொண்டு செல்வதை மேற்பார்வையிட்டார். பொருட்கள் தைவானுக்கு வந்த நேரத்தில், கம்யூனிஸ்ட் இராணுவம் ஏற்கனவே தேசிய பெய்ஜிங் அரண்மனை அருங்காட்சியக சேகரிப்பைக் கைப்பற்றியது. எனவே சேகரிப்பு அனைத்தும் தைவானுக்கு அனுப்பப்படவில்லை. தடைசெய்யப்பட்ட நகரத்திலிருந்து மொத்தம் 2,972 கூடை கலைப்பொருட்கள் தைவானுக்கு மாற்றப்பட்டன. அவை முதலில் தெற்கே கொண்டு செல்லப்பட்ட கூடைகளில் 22% மட்டுமே இருந்தன, இருப்பினும் இந்த எண்ணிக்கை சேகரிப்பில் மிகச் சிறந்தவையாக கருதப்படுகிறது.
1931 ஆம் ஆண்டில், முக்டன் சம்பவம் காரணமாக தளபதி சியாங் கை-ஷேக்கின் தேசியவாத அரசாங்கம், அருங்காட்சியகத்திற்கு அதன் மிக மதிப்புமிக்க பொருட்களை நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றுவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்ய உத்தரவிட்டது. ஏனெனில், அவை இம்பீரியல் சப்பானிய இராணுவத்தின் கைகளில் சிக்காமல் தடுப்பதற்காக இந்த ஏற்பாட்டைச் செய்தது. இதன் விளைவாக, 1933 பிப்ரவரி 6 முதல் மே 15 வரை, அரண்மனை அருங்காட்சியகத்தின் 13,491 கூடை கலைப்பொருட்கள் மற்றும் பண்டைய கலைப்பொருட்கள் கண்காட்சி அலுவலகம், கோடைக்கால அரண்மனை மற்றும் இம்பீரியல் ஹான்லின் அகாடமி ஆகியவற்றின் 6,066 கூடை கலைப்பொருட்கள் ஆகியன ஐந்து குழுக்களின் மூலம் ஷாங்காய்க்கு மாற்றப்பட்டன.
1936 ஆம் ஆண்டில், தாவோயிஸ்ட் மடாலயமான சாவோடியன் அரண்மனையில் சேமிப்பகத்தின் கட்டுமானப் பணிகள் முடிந்ததும் சேகரிப்பு நாஞ்சிங்கிற்கு மாற்றப்பட்டது. இரண்டாம் உலகப் போரின் பெரும் மோதலில் ஒன்றிணைந்த இரண்டாம் சீன-ஜப்பானியப் போரின்போது இம்பீரியல் ஜப்பானிய இராணுவம் உள்நாட்டிற்கு முன்னேறியதால், சேகரிப்பு மூன்று வெவ்வேறு வழிகளாக மேற்கு நோக்கி அன்சுன் மற்றும் இலோசன் உள்ளிட்ட பல இடங்களுக்கு 1945 இல் ஜப்பான் சரணடையும் வரை எடுத்துச்செல்லப்பட்டது. 1947 ஆம் ஆண்டில், அது மீண்டும் நாஞ்சிங் கிடங்கிற்கு அனுப்பப்பட்டது.
ஜப்பானியர்கள் சரணடைந்ததைத் தொடர்ந்து சீன உள்நாட்டுப் போர் மீண்டும் தொடங்கியது. இதன் விளைவாக தளபதி சியாங் கை-ஷேக் கலைப்பொருட்களை தைவானுக்கு எடுத்துச் செல்ல முடிவு செய்தார். இது 1945 இல் ஆர்.ஓ.சி.யிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் தேசியவாத படைகளுக்கு இடையே 1948 இல் சண்டை மோசமடைந்தபோது, தேசிய பெய்ஜிங் அரண்மனை அருங்காட்சியகம் மற்றும் பிற ஐந்து நிறுவனங்கள், மிகவும் மதிப்புமிக்க சில பொருட்களை தைவானுக்கு அனுப்ப முடிவு செய்தன.
தேசிய அரண்மனை அருங்காட்சியகம் முதலில் தடைசெய்யப்பட்ட நகரத்தில் அரண்மனை அருங்காட்சியகமாக, நிறுவப்பட்டது. இது, அக்டோபர் 10, 1925 இல், சீனாவின் கடைசி பேரரசர், புயியை தடைசெய்யப்பட்ட நகரத்திலிருந்த போர்வீரர் ஃபெங் யுக்சியாங் வெளியேற்றிய சிறிது காலத்திலேயே இது நிறுவப்பட்டது. இந்த அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள கலைப்பொருட்கள் முன்னாள் அரச குடும்பத்தின் மதிப்புமிக்க வாழ்க்கையை பறைசாற்றுகின்றன.
தேசிய அரண்மனை அருங்காட்சியகம் தைபே மற்றும் தைபோ, சியாயி கவுண்டி, தைவான் போன்ற நாடுகளில் உள்ளது. இங்கு, பண்டைய சீன அரசின் கலைப்பொருட்கள் மற்றும் கலைப்படைப்புகள் கிட்டத்தட்ட 700,000 என்ற எண்ணிக்கையில் ஒரு நிரந்தர சேகரிப்பாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த தொகுப்பு கற்காலத்தில் இருந்து நவீன காலம் வரை சீன கலையின் 8,000 ஆண்டுகால வரலாற்றை உள்ளடக்கியது.
இந்த சேகரிப்பில் பெரும்பாலானவை சீனாவின் பேரரசர்களால் சேகரிக்கப்பட்ட உயர்தர கலைப்பொருட்கள் ஆகும். தேசிய அரண்மனை அருங்காட்சியகம் தடுக்கப்பட்ட நகரில் அமைந்துள்ளது. இது, கலை வேலைப்பாடுகள் மற்றும் கலைப்பொருட்களின் விரிவான சேகரிப்பிற்காக மிங் மற்றும் குயிங் பேரரசுகளின் தொகுப்பின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்டவையாகும்.
ஜுனாகாத் கோட்டை இந்திய மாநிலமான ராஜஸ்தானில் உள்ள பிகானேரில் உள்ளது. இக்கோட்டை முன்னாளில் சிந்தாமணி என்று அழைக்கப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டில், இக்கோட்டையில் வாழ்ந்த அரசு குடும்பத்தினர் லால்கட் அரண்மனைக்கு குடிபெயர்ந்த போது, இக்கோட்டைக்கு 'பழைய கோட்டை' என்று பொருள்படும் ஜுனாகாத் என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. இராஜஸ்தான் மாநிலத்திலுள்ள பல கோட்டைகள் மலைமேல் கட்டப்பட்டவை. ஆனால், இக்கோட்டை சமதள நிலப்பரப்பில் கட்டப்பட்டது என்பது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது. தற்போதைய பிகானேர் நகரத்தின் வரலாற்றில் இக்கோட்டை முக்கிய பங்கைப் பெறுகிறது.
கரண் மகால் கரண் சிங் என்பவரால் 1690ஆம் ஆண்டுவாக்கில் கட்டப்பட்டது. முகலாய அரசரான அவுரங்கசீப்பை வெற்றி பெற்றதன் அடையாளமாக இக்கோட்டையைக் கட்டினார். பொது மக்கள் கூடுவதற்காக அமைக்கப்பட்ட இம்மண்டபத்தை ஒட்டி, தோட்டமும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இம்மண்டபத்தின் மாடங்கள் கற்களாலும் மரக்கட்டைகளாலும் வேலைப்பாடுகளுடன் செய்யப்பட்டன. பின்னர் வந்த அனூப் சிங், சூரத் சிங் போன்ற அரசர்கள் இம்மண்டபத்திற்கு வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய கண்ணாடித்துண்டுகளை அமைத்தனர். இவற்றில் சிவப்பு நிறத்திலும், தங்க நிறத்திலும் பூசப்பட்டன.
பிகானேரின் ஆறாம் அரசரான ராஜா ராஜ் சிங் அவர்கள் இவ்வூரை 1571 முதல் 1611ஆம் ஆண்டு வரை ஆண்டார். அவரது அமைச்சரான கரண் சிங்கின் மேற்பார்வையில் இக்கோட்டை கட்டப்பட்டது. 1589ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட கட்டிட வேலை, 1594ஆம் ஆண்டில் முடிக்கப்பட்டது. தற்போதைய பிகானேர் நகரத்தின் நடுவிலிருந்து 1.5 கி.மீ தொலைவில் இக்கட்டிடம் அமைந்துள்ளது. இக்கோட்டையின் இடிபாடுகள் லட்சுமி நாராயணன் கோயிலுக்கருகில் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
கோட்டைக்குள் ஹரி மந்திர் உள்ளது. இக்கோயில் அரச குடும்பத்தினர் வழிபடுவதற்காகக் கட்டப்பட்டது. இங்கு விஜயதசமியும், கங்கவுர் திருவிழாவும், குடும்ப விழாக்களும் கொண்டாடி இருக்கின்றனர். தசரா விழாவின் போது, போர் ஆயுதங்களும் குதிரைகளும் வழிபடப்படுகின்றன. இக்கோயிலின் மூலவர் லட்சுமி நாராயணர் ஆவார். இங்கு இலட்சுமித் தாயார் உடன் பெருமாள் உறைகிறார்.
சந்திர மகால் இக்கோட்டைக்குள் உள்ள வசதிமிக்க கட்டிடமாகும். இங்குள்ள கடவுள் சிலைகளும் ஓவியங்களும் தங்கப் பூச்சு பெற்றவை. விலைமதிப்பு மிக்க கற்களும் இவற்றில் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. அரச குடும்பத்தினரின் படுக்கையறையில் கண்ணாடிகள் உள்ளே வருபவரை காணும்படி அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
அனூப் மகால் என்ற மாடிக் கட்டிடம் அரச குடும்பத்தின் ஆட்சிக் கட்டிடமாக செயல்பட்டது. இங்கு மரத்தால் வேயப்பட்ட தளங்களும், கண்ணாடித் துண்டுகளால் செய்யப்பட்ட வேலைப்பாடுகளும் நிரம்பியுள்ளன. தங்கப் பூச்சு பெற்ற ஓவியங்களும் இங்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன.
இங்குள்ள ரத்தன் பேஹரி கோயில் 1846ஆம் ஆண்டில் பிகானேர் அரச குடும்பத்தினரால் கட்டப்பட்டது. நாகர, முகலாய கட்டிடக்கலையின் நுணுக்கங்கள் இக்கோயிலில் காணப்படுகின்றன. இக்கோயில் மார்பிள் கற்களால் அமைக்கப்பட்டது. இங்கு கிருஷ்ணர் அருள்பாலிக்கிறார்.
இக்கோட்டை ராஜஸ்தானின் பாலை நிலமான தார் பாலைவனத்தில் அமைந்துள்ளது. இக்கோட்டையின் வடமேற்கில் ஆரவல்லி மலைத்தொடர் சூழ்ந்துள்ளது. இக்கோட்டை அமைந்துள்ள பிகானேரும், ஜெய்சல்மேர், ஜோத்பூர் ஆகிய நகரங்களும் பாலவன நிலத்தில் அமைந்தவை.
பல முறை பல எதிரிகள் கைப்பற்ற முயன்றும் அவர்களின் ஆளுகைக்குள் இக்கோட்டை வரவில்லை. ஒரே ஒரு நாள் மட்டும் கம்ரான் மிர்சா என்ற மன்னரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது. இவர் முகலாய மன்னரான பாபரின் இரண்டாவது மகன்.
கிட்டத்தட்ட 5.28 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள இக்கோட்டைக்குள் அரண்மனையும் கோயிலும் அமைந்துள்ளன. இக்கோட்டை பல்வேறு கட்டிடக்கலை நுணுக்கங்களை உள்ளடக்கியது.
மக்கள்தொகையில் பெரும்பகுதி விறகுக்கான காடுகள் மற்றும் பசுங்கொட்டை மற்றும் வாதுமை ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் கிடைக்கும் வருவாயை நம்பியுள்ளது, அவை மத்திய மற்றும் வடக்கு பிராந்தியங்களில் உள்ள இயற்கை வனப்பகுதிகளில் வளர்கின்றன. பத்கிஸ் மற்றும் தகார் மாகாணங்கள் 50% க்கும் அதிகமான பசுங்கொட்டை வனப்பகுதியை இழந்துள்ளன. கடந்த சில ஆண்டுகளில் மோதல்களின் போது, குடியிருப்பாளர்கள் மற்றும் வடக்கு கூட்டணி போன்ற போராளிகள் எரிபொருளுக்காக விறகுகளைப் பயன்படுத்தினர், மேலும் இந்த போராளிகள் படைகள் தங்கள் எதிரிகளிடமிருந்து பதுங்கியிருப்பதற்கான மறைவிடங்களை வழங்கக்கூடிய மரங்களை அகற்றிவிட்டன. இது, மேய்ச்சல் நிலத்திற்கு வனப்பகுதிகளைப் பயன்படுத்துவதும், ஏற்றுமதிக்கு கொட்டைகள் சேகரிப்பதும் புதிய பசுங்கொட்டை மரங்களை வளர்ப்பதையும் தடுக்கின்றன.
ஆப்கானித்தானில் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகள் கடந்த சில ஆண்டுகளாக ஏற்பட்ட அரசியல் கொந்தளிப்பை முன்கூட்டியே முன்னறிவிக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகள் மேய்ச்சல் மற்றும் விவசாயத்தால் காடுகள் மற்றும் ஈரநிலங்கள் குறைந்துவிட்டன, அவை நவீன மக்கள் தொகை வளர்ச்சியுடன் மட்டுமே அதிகரித்துள்ளன. ஆப்கானித்தானில், 80% மக்கள் மந்தை வளர்ப்பு அல்லது விவசாயத்தை சார்ந்து இருப்பதால், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் பொருளாதார கவலைகள் முரண்படவில்லை. சுற்றுச்சூழலின் நலன் மக்களின் பொருளாதார நலனுக்கு முக்கியமானது. 2007 ஆம் ஆண்டில், உலக சுகாதார அமைப்பு ஆப்கானிஸ்தான் அல்லாத ஆபிரிக்க நாடுகளில் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளால் இறந்தவர்களில் மிகக் குறைவானது என்று ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டது
கிழக்கு நங்கர்கார், குனார், நூரித்தான் மற்றும் பிற மாகாணங்களில் அடர்த்தியான காடுகள் மர மாஃபியாவால் அறுவடை செய்வதால் மரங்கள் ஆபத்தில் உள்ளன. இது சட்டவிரோதமானது என்றாலும், அண்டை நாடான பாக்கித்தானுக்கு மரங்களை ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் கிடைக்கும் லாபம் மிக அதிகம். இதற்குக் காரணம், பாக்கித்தான் அரசாங்கம் தனது காடுகளை இறுக்கமாகப் பாதுகாத்து வருவதால், மர மாஃபியாக்கள் ஆப்கானித்தானில் மரங்களை வெட்டுவதில் மும்முரமாக உள்ளனர். இந்த மரம் பெசாவருக்கு மட்டுமல்ல, இஸ்லாமாபாத், இராவல்பிண்டி மற்றும் லாகூர் ஆகிய இடங்களுக்கும் செல்கிறது, அங்கு பெரும்பாலானவை விலையுயர்ந்த தளபாடங்கள் தயாரிக்கப் பயன்படுகின்றன.
வனப்பகுதி குறைவதால், நிலங்களில் குறைவான அளவே உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது, இதனால் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கிறது மற்றும் வெள்ளம் விவசாய நிலங்களை மூழ்கடித்து வீடுகளை அழிக்கிறது. மரங்களின் இழப்பு வெள்ள அபாயத்தை அதிகமாக்குகிறது, இது மக்களுக்கு ஆபத்தை விளைவிப்பது மட்டுமல்லாமல், மண் அரிப்புக்கும் காரணமாகிறது மற்றும் விவசாயத்திற்கு கிடைக்கும் நிலத்தின் அளவையும் குறைக்கிறது. இந்த சிக்கலைச் சமாளிக்க, ஆப்கானித்தான் அரசாங்கமும் பல நேட்டோ மாநிலங்களைச் சேர்ந்த நிறுவனங்களும் கடந்த பல ஆண்டுகளாக ஒன்றிணைந்து புதிய மரங்களை நடவு செய்வதன் மூலம் ஆப்கானித்தானை மீண்டும் பச்சை நிறமாக மாற்றின.
ஆப்கானிஸ்தானின் நீர் விநியோகத்திற்கு முதன்மையான அச்சுறுத்தல் வறட்சி ஆகும், இது சமீப காலங்களில் மில்லியன் கணக்கான மக்களுக்கு உணவு பற்றாக்குறையை உருவாக்கியது. இதன் விளைவாக 1995 மற்றும் 2001 க்கு இடையிலான விவசாய நெருக்கடிகள் கிராமப்புறங்களிலிருந்து நகர்ப்புறங்களுக்கு மக்களின் பெரும் இடம்பெயர்வுக்கு வழிவகுத்தன. வறட்சிக்கு விடையளிக்கும் வகையில், நீர்ப்பாசனத்திற்கான ஆழமான கிணறுகள் தோண்டப்பட்டு நிலத்தடி நீர் மட்டத்தை குறைத்து, நிலத்தடி நீர் வளங்களை மேலும் அதிகப்படுத்தப்படுகின்றன, மேலும், அவை மழை நீரை நம்பியுள்ளன.