polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
மண்டாவா 28.05 வடக்கு 75.15 கிழக்கு என்ற புவியியல் இருப்பிடத்தில் அமைந்துள்ளது. இது சராசரியாக 316 மீட்டர் உயரத்தைக் கொண்டுள்ளது. வடக்குப் பகுதியில் இது பஜிசர், கமல்சார், குஹாரு, மற்றும் கோடு கா பாஸ் என்ற நான்கு கிராமங்களும், கிழக்குப் பகுதியில் டெட்டாரா , சியோபுரா, மற்றும் ஹனுமன்புரா , என்ற மூன்று கிராமங்களும், தெற்கே மித்வாஸ், தின்வா லத்கானி ஆகிய கிராமங்களையும், மேற்குப் பகுதியில் கலாசி, சாடின்சர், திஹாவலி மற்றும் தபரி எனும் கிராமங்களும் உள்ளன.
மண்டாவா என்பது இந்தியாவின் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் சுன்சுனூ மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள நகரமாகும். இந் நகரம் சேகவதி பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாகும். மண்டாவா வடக்கில் ஜெய்ப்பூரிலிருந்து 190 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இந்த நகரம் வடக்கில் அட்சரேகை 28 06 'க்கும் கிழக்கில் தீர்க்கரேகை 75 20' க்கும் இடையில் உள்ளது. மண்டாவா அதன் கோட்டை மற்றும் ஹவேலிகளுக்காக மிகப் பிரபலமானது . கோட்டை நகரமான மண்டாவா சாலைகள் மூலம் பிராந்தியத்தின் மற்ற இடங்களுடன் நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
மாண்டாவா ஷெகாவதி பிராந்தியத்தின் மையத்தில் நில மானிய முறைமை நடைமுறையில் உள்ள பகுதியாக இருந்தது. இப்பகுதி பண்டைய கேரவன் வழித்தடங்களுக்கான புறக் காவல் நிலையமாக திகழ்ந்தது. நவல்கர் மற்றும் மண்டாவாவின் ராஜபுத்திர ஆட்சியாளரான தாகூர் நவால் சிங் 1755 ஆம் ஆண்டில் இந்த புறக்காவல் நிலையத்தை பாதுகாக்க ஒரு கோட்டை கட்டினார். கோட்டையைச் சுற்றி வளர்ச்சியடைந்த நகரியம் விரைவில் சமூக வர்த்தகர்களை ஈர்த்ததால் அவர்கள் இங்கு குடியேறினார்கள்.
இந்த படிகங்கள் குளிர்ந்த அல்லது சிறிது நேரம் நிற்க அனுமதிக்கப்பட்ட புதிய திராட்சை சாற்றிலிருந்து வெளியேறும். வீட்டில் திராட்சை பழப்பாகில் அல்லது பழக்கூழில் படிகங்கள் உருவாதலைத் தடுக்க, படிகமயமாக்கலை ஊக்குவிக்க முன்னதாகத் தேவைப்படும் புதிய திராட்சை சாற்றை ஒரே இரவில் குளிர்விக்க வேண்டும். பொட்டாசியம் பைடார்டரேட்டுப் படிகங்கள் பருத்தித்துணியின் இரண்டு அடுக்குகளின் மூலம் வடிகட்டுவதன் மூலம் அகற்றப்படுகின்றன. வடிகட்டப்பட்ட சாறு பின்னர் பழப்பாகு அல்லது பழக்கூழ் கூழ்மமாக மாற்றப்படலாம். சில சந்தர்ப்பங்களில் அவை குளிர்ந்த கொள்கலனின் பக்கத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டு வடிகட்டலை தேவையற்றதாக ஆக்குகின்றன.
பொட்டாசியம் பைடார்டரேட்டு பொட்டாசியம் ஐதரசன் டார்டரேட்டு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இதன் மூலக்கூற்று வாய்ப்பாடு 456 ஆகும். இது மது தயாரிப்பின் போது கிடைக்கும் துணை விளைபொருள் ஆகும். சமையலில் இது தாட்டர்ச்சாரம் என அழைக்கப்படுகிறது. இது டார்டாரிக் அமிலத்தின் பொட்டாசியம் அமில உப்பிலிருந்து பதப்படுத்தப்படுகிறது. இதன் விளைவாக கிடைக்கும் தூள் வடிவ அமிலத்தை அடுமனைத் தொழில் அல்லது துப்புரவுக் கரைசலாக (எலுமிச்சை சாறு அல்லது வெள்ளை வினிகர் போன்ற அமிலக் கரைசலுடன் கலக்கும்போது) பயன்படுத்தலாம்.
திராட்சை சாற்றை நொதிக்கச் செய்யும் போது பொட்டாசியம் பைடார்டரேட்டு மதுக்குடுவையில் படிகமாக்குகிறது. மேலும், குடுவைகளில் உள்ள மதுவை வெளியேற்றும் படிகங்கள் பெரும்பாலும் 10 செல்சியசு குறைவான வெப்பநிலையில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் மது நிரப்பப்பட்ட குடுவைகளில் தக்கையின் அடிப்பகுதியில் உருவாகும். மேலும், எப்போதாவது இயற்கையாகவே மதுவில் கரைந்துவிடும்.
பண்படா வடிவம் சேகரிக்கப்பட்டு சுத்திகரிக்கப்பட்டு பல சமையல் மற்றும் பிற வீட்டு நோக்கங்களுக்காக பயன்படுத்தப்படும் வெள்ளை நிறமுள்ள, மணமற்ற, அமிலத்தன்மையுள்ள தூள் தயாரிக்கப்படுகிறது.
விடுதலையான உடனேயே, பசீர் மீண்டும் இதேபோன்ற ஒரு குற்றச்சாட்டில் தண்டிக்கப்பட்டார்; 1985 ஆம் ஆண்டில் போரோபுதூர் என்ற புத்த நினைவுச்சின்னத்தின் மீதான குண்டுத் தாக்குதலில் அவர் தொடர்பு கொண்டிருந்தார், ஆனால் மலேசியாவுக்கு தப்பி ஓடினார். நாடுகடத்தப்பட்ட பசீர் மலேசியாவிலும் சிங்கப்பூரிலும் மத போதனைகளை மேற்கொண்டார். இந்த காலகட்டத்தில் அவர் போர்க்குணமிக்க இஸ்லாமியக் குழுவான ஜமா இஸ்லாமியாவுடன் தொடர்பு கொண்டதாக அமெரிக்க அரசு குற்றம் சாட்டியது. 1998 இல் இந்தோனேசிய அதிபர் சுகார்த்தோவீழ்ச்சி அடையும் வரை பசீர் நாடுகடத்தப்பட்டார். பசீர் 1999 இல் இந்தோனேசியாவுக்குத் திரும்பி மதகுருவானார், ஷரியா சட்டத்திற்கான தனது அழைப்பை புதுப்பித்தார்.
இந்தோனேசிய அதிபர் சுகார்த்தோவின் புதிய உத்தரவின்படி, பசீர் மற்றும் சுங்கர் பல காரணங்களுக்காக கைது செய்யப்பட்டனர், முதலில் ஷரியாவை தீவிரமாக ஆதரித்ததற்காக, இந்தோனேசிய தேசிய சித்தாந்தமான பஞ்சசீல கொள்கையை அங்கீகரிக்காதது, இது ஒரு பகுதியாக மத பன்மைத்துவத்தை ஊக்குவிக்கிறது என்றும். இரண்டாவதாக, இந்தோனேசிய கொடிக்கு வணக்கம் செலுத்த தங்கள் பள்ளி மறுத்தது, இது ஒரு மதச்சார்பற்ற இந்தோனேசிய அரசின் அதிகாரத்தை அங்கீகரிக்க பசீர் தொடர்ந்து மறுத்ததைக் குறிக்கிறது என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். பசீர் மேல்முறையீடு செய்தார், ஆனால் பின்னர் 1978 முதல் 1982 வரை விசாரணை இல்லாமல் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.
பசீர் 1938 ஆகஸ்ட் 17 அன்று சொம்பாங்கில் கத்ராமி அரபு மற்றும் ஜாவானிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவர் பொனொரோகோ என்ற இடத்திலுள்ள கோன்டர் இஸ்லாமிய உறைவிடப் பள்ளியின் மாணவராக இருந்தார். மத்திய ஜாவாவின் சோலோவில் உள்ள அல்-இர்சியாத் பல்கலைக்கழகத்தில் நுழைவதற்கு முன்பு 1959 இல் பட்டம் பெற்றார். சோலோவில் இஸ்லாமிய மாணவர் சங்கத்தின் ஆர்வலராகப் பணியாற்றிய பின்னர், அவர் அல்-இர்சியாத்தின் செயலாளராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் இளைஞர் அமைப்பு, பின்னர் இந்தோனேசிய இஸ்லாமிய இளைஞர் இயக்கம் மற்றும் இந்தோனேசிய மாணவர் தாவா அமைப்பின் தலைவராகவும் இருந்தார்.
1972 ஆம் ஆண்டில், பசீர் அல்-முக்மின் இசுலாமிய உறைவிடப் பள்ளியை நண்பர்களான அப்துல்லா சுங்கர், யோயோ ரோசுவாடி, அப்துல் கோகர் எச். தேங் மாதாஸ் மற்றும் அப்துல்லா பராசா ஆகியோருடன் நிறுவினார். அல்-முக்மின் மத்திய ஜாவாவின் சோலோவிற்கு அருகிலுள்ள நக்ருகியில் அமைந்துள்ளது. ஆரம்பத்தில், அல்- முக்மினின் நடவடிக்கைகள் துஹ்ர் க்குப் பிறகு மத விவாதத்திற்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்டன. ஆர்வத்தைத் தொடர்ந்து, நிறுவனர்கள் அல்-முக்மினை மதரஸா மற்றும் பின்னர் பெசாண்ட்ரென் என விரிவுபடுத்தினர்.
புலனாய்வு அமைப்புகளும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் அவர் ஜெமா இஸ்லாமியாவின் ஆன்மீகத் தலைவர் என்றும் அல்-கொய்தாவுடன் தொடர்பு இருப்பதாகவும் கருதப்படுகிறார். ஆகஸ்ட் 2014 இல், அவரை ஈராக் மற்றும் சிரியாவிற்கான இஸ்லாமிய அரசு தலைவரான அபுபக்கர் அல்-பாக்தாதிக்கு விசுவாசமாக இருப்பதாகவும் மற்றும் அவர் ஒரு கலிபாவை அறிவிப்பதாக பகிரங்கமாக தெரிவித்தது .
அவர் மத்திய ஜாவாவின் நக்ருகியில் அல்-முக்மின் இஸ்லாமிய உறைவிடப் பள்ளியை நடத்தி வந்தார், அவர் 1972 இல் அப்துல்லா சுங்கருடன் இணைந்து இதை நிறுவினார். ஷரியா சட்டத்தை அமல்படுத்த வலியுறுத்துவது உட்பட பல்வேறு நடவடிக்கைகளின் விளைவாக அதிபர் சுகார்தோவின் மதச்சார்பற்ற புதிய ஒழுங்கு நிர்வாகத்தின் போது அவர் 17 ஆண்டுகள் மலேசியாவிலிருந்து நாடுகடத்தப்பட்டார்.
பசீருக்கு இரண்டு மகன்கள் உள்ளனர் - அப்துல் ரோஷித் உரிதியோ பசீர், இந்தோனேசியாவின் ஜாவாவின் சுகர்ஜோவில், 1974 ஜனவரி 31 இல் பிறந்தார்; மற்றும் அப்துல் ரஹீம் பசீர், இந்தோனேசியாவின் ஜாவாவின் சூரகார்த்தாவில் 1977 நவம்பர் 16, இல் பிறந்தார் - மற்றும் சுல்பர் ஒரு மகள் இருக்கிறார்.
அபுபக்கர் பசீர் 1939 ஆகஸ்ட் 17 அன்று பிறந்தவர். அப்துஸ் சோமத் மற்றும் உஸ்தாத் அபு என்றும் அழைக்கப்படும் இவர் இந்தோனேசிய முஸ்லீம் மதகுரு மற்றும் ஜமா அன்சருத் தௌகீத்தின் தலைவர்.
தாகன்ரோக்கில் தற்போது இயங்கி வரும் மிகப்பெரிய நிறுவனம் தாகன்ரோக் உலோக ஆலை ஆகும், இது எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயு தொழில் மற்றும் நுகர்வோர் பொருட்களுக்காக எஃகு, எஃகு குழாய் போன்றவற்றைத் தயாரிக்கிறது. மற்ற பெரிய நிறுவனம் தாகன்ரோக் தானியங்கி தொழிற்சாலை ஆகும், இது தாகன்ரோக் காம்பைன் ஹார்வெஸ்டர் தொழிற்சாலையிலிருந்து உருவானது. இந்த ஆலை ஹூண்டாய் நிறுவனம் உரிமம் பெற்ற வாகனங்களை உற்பத்தி செய்கிறது. உற்பத்தி வரிசையில் ஹூண்டாய் ஆக்சென்ட் செடான், ஹூண்டாய் சொனாட்டா, விளையாட்டு பயன்பாட்டு வாகனம் சாண்டா ஃபே மற்றும் ஹூண்டாய் போர்ட்டர் பிக்கப் டிரக் ஆகியவை அடங்கும்.
தாகன்ரோக் ரோத்தாவ் ஒப்லாத்தின் முன்னணி தொழில்துறை மையமாகும். உள்ளூர் தொழில் என்பது விண்வெளி, இயந்திர கட்டுமானம், தானியங்கி, ராணுவம், இரும்பு மற்றும் எஃகு தொழில், பொறியியல், உலோக வர்த்தகர்கள் மற்றும் செயலிகள், மரம், மரவேலை, கூழ் மற்றும் காகிதம், உணவு, ஒளி, வேதியியல் மற்றும் கட்டுமானப் பொருட்களின் தொழில் ஆகியவற்றால் குறிப்பிடப்படுகிறது. மேலும் அசோவ் கடலின் முக்கிய துறைமுகங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்.
தாகன்ரோக் விமான வடிவமைப்பு பணியகம் பெரியேவின் தாயகமாகவும் உள்ளது. தாகன்ரோக்கைச் சுற்றியுள்ள பகுதி ஒரு பெரிய தொழில்துறை திறன், பன்முகப்படுத்தப்பட்ட விவசாயத் தொழில், உற்பத்தி ஆலைகள் மற்றும் நவீன உள்கட்டமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. போக்குவரத்து வழித்தடங்கள் மற்றும் துறைமுகத்தின் குறுக்குவெட்டில் தாகன்ரோக்கின் இருப்பிடம் வளர்ந்து வரும் நாடுகளின் சந்தைகளுக்கு நுழைவை எளிதாக்குகிறது.
தாகன்ரோக் என்பது உருசியாவில், ரசுத்தோவ் மாகாணத்தில், அமைந்திருக்கும் ஒரு துறைமுக நகரம் ஆகும். அசோவ் கடலிலுள்ள தாகன்ரோக் விரிகுடாவின் வடக்குக் கரையில் அமைந்துள்ளது. தொன் நதியின் வாயிலிருந்து பல கிலோமீட்டர் மேற்கே அமைந்துள்ளது. 2010 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, அதன் மக்கள் தொகை 257,681 பேர் ஆகும்.
நிர்வாகப் பிரிவுகளின் கட்டமைப்பிற்குள், இது தாகன்ரோக் நகர்ப்புற ஓக்ரக் நிர்வாக அலகு என இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இது மாவட்டங்களுக்கு சமமான நிலையைக் கொண்டுள்ளது. நகராட்சி பிரிவாக, இந்த நிர்வாக பிரிவு நகர்ப்புற ஓக்ரக் நிலையையும் கொண்டுள்ளது.
கடந்த சில ஆண்டுகளாக மணல் அகழ்வு உள்ளூர் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு முக்கிய காரணியாக மாறியுள்ளது, இது போயாங் ஏரியின் எல்லையில் அமைந்துள்ள பகுதியின் வருவாய்க்கான முக்கிய ஆதாரமாகும். அதே நேரத்தில், அதிக அடர்த்தி கொண்ட மணல் அகழ்வுத் திட்டங்கள் உள்ளூர் வனவிலங்குகளின் இறப்பிற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்துவருகின்றன. மணல் அகழ்வு ஏரியின் நீரை கலங்கச்செய்கிறது, இதனால் கடற்பன்றிகளால் முன்புபோல் வெகுதூரம் பார்க்க முடிவதில்லை, எனவே தடைகளைத் தவிர்ப்பதற்கும், உணவைத் தேடுவதற்கும் அவை மிகவும் மேம்பட்ட ஒலியலை அமைப்புகளைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியுள்ளது. பெரிய கப்பல்கள் இந்தஏரிக்கு ஒரு நிமிடத்திற்கு இரண்டு என்ற விகிதத்தில் நுழைந்து வெளியேறுகின்றன, இத்தகைய அதீதக்கப்பல் அடர்த்தியால் கடற்பன்றிகள் தங்கள் உணவு இருக்குமிடத்தை கேட்டறிவதில் தடங்கலுற்று இருக்கின்றன, மேலும் ஒரு கரையிலிருந்து மற்றொரு கரைக்கு சுதந்திரமாக அவற்றால் நீந்தவும் முடிவதில்லை.
2002 முதல் இந்த ஏரியில் மீன்பிடிக்கத் தடை உள்ளது. 2007 ஆம் ஆண்டில், இந்த ஏரியையும், டோங்டிங் ஏரி போன்ற அருகிலிருக்கும் நீர்நிலைகளையும் தாயகமாகக் கொண்ட, உள்நாட்டில் ஜியாங்சு என அழைக்கப்படும் சீனாவின் துடுப்பற்ற கடற்பன்றி, பைஜீ எனப்படும் யாங்சி ஆற்று டால்பின்களைப் போல அழிந்துபோகக்கூடும் என்று அஞ்சப்பட்டது. எஞ்சியிருந்த சுமார் 1,400 கடற்பன்றிகளைக் காப்பாற்ற நடவடிக்கை எடுக்க அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. அவற்றில் யாங்சி ஆற்றில் 700 முதல் 900 வரையும் எஞ்சியுள்ள சுமார் 500 போயாங் மற்றும் டோங்டிங் ஏரிகளிலும் இருந்தன. 2007 ஆண்டின் கடற்பன்றிகளின் எண்ணிக்கை 1997 ஆண்டளவின் பாதிக்கும் குறைவாக இருந்தது, மேலும் கடற்பன்றிகளின் தொகை ஆண்டுக்கு 7.3 சதவீத வீதத்தில் குறைந்து வருகிறது.
போயாங் ஏரியின் பரப்பளவு ஈரமான மற்றும் வறண்ட காலங்களுக்கிடையில் பெருமளவில் மாறுபடுகிறது, ஆனால் அண்மைய ஆண்டுகளில் ஏரியின் அளவு ஒட்டுமொத்தமாக குறைந்து வருகிறது. ஒரு இயல்பான ஆண்டில் ஏரி சராசரியாக 3,500 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது. 2012 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், வறட்சி, மணல் அள்ளுதல் மற்றும் மூன்று ஆழ்பள்ளத்தாக்கு அணையில் தண்ணீரை சேமிக்கும் நடைமுறை போன்ற காரணங்களால் ஏரியின் பரப்பளவு சுமார் 200 சதுர கிலோமீட்டர் என்ற குறைவான அளவை எட்டியது. இந்த ஏரி ஐநூறாயிரம் புலம்பெயர் பறவைகளின் வாழ்விடமாகவும் பறவை நோக்கல் மற்றும் வளர்த்தலுக்கு மிகவும் ஏற்ற இடமாகவும் விளங்குகின்றது
ஏரியின் நீர்மட்டத்தை பராமரிக்கும் நோக்கில் ஏரிக்கும் யாங்சி ஆற்றுக்கும் இடையிலான தொடர்புக்குக் குறுக்கே ஒரு மதகைக் கட்டமைத்து போயாங் ஏரி அணையைக் கட்ட, ஜியாங்சி உள்ளூர் அரசு முன்மொழிந்தது. இத்திட்டத்திற்கான சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு மதிப்பீடு நிலுவையில் உள்ளது. விஞ்ஞானிகளும், இயற்கைக்கான உலகளாவிய நிதியம் போன்ற சுற்றுச்சூழல் ஆர்வக்குழுக்களும் இந்த திட்டத்தின் மூலம் செயற்கையாக நிலைநிறுத்தப்டும் நீரளவினால் இந்த ஏரிப்பகுதியின் உயிர்ச்சூழல் பன்முகத்தன்மை கடுமையாக பாதிக்கப்படும் என்று விமர்சித்துள்ளன.
2016 ஆம் ஆண்டில், ஏரி கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் வறண்டு போனது. பொதுவாக 3,500 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவில் மூழ்கியிருக்கும் இந்த ஏரிப்பகுதி, அக்டோபரில் 200 சதுர கிலோமீட்டர் நிலம் மட்டுமே நீருக்கடியில் மூழ்கியிருந்தது, குளிர்காலப் பயன்பாட்டிற்கென மூன்று ஆழ்பள்ளத்தாக்கு அணையில் தேக்கப்படும் நீரும், அந்த வேளையில் ஏற்பட்ட வறட்சியும் இந்த ஏரி சுருங்கியதற்கான காரணமெனச் சுட்டப்பட்டது.
போயாங் ஏரி , சீனாவின் ஜியாங்சி மாகாணத்தில் அமைந்துள்ள மிகப்பெரிய நன்னீர் ஏரியாகும். இந்த ஏரி யாங்சி ஆற்றுடன் கால்வாய் மூலம் இணைக்கப்பட்டுள்ள கான், சின் மற்றும் சியூ ஆறுகளிலிருந்து நீரைப்பெறுகின்றது.
யாங்சி ஆற்றில் மேற்புறம் கட்டப்பட்டுள்ள மூன்று ஆழ்பள்ளத்தாக்கு அணையால், போயாங் ஏரி ஆண்டின் சில பகுதிகளில் சுருங்கி வறண்டு போகும்.
குளிர்காலத்தில், இந்த ஏரி பல புலம்பெயர்ந்த சைபீரியக் கொக்குகளின் இருப்பிடமாகத் திகழ்கின்றது, அக்கொக்குகளில் 90% வரை குளிர்காலத்தை அங்கேயே கழிக்கின்றன.
ஜியாங்சி அரசால் முன்மொழியப்பட்ட போயாங் ஏரி அணை கட்டுமானம் மீதமுள்ள கடற்பன்றிகளுக்கும் பேரழிவான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
அங்கிருந்து பாயும்போது பைஷன், ஹாங்ஷி மற்றும் ஃபெங்மேன் நீர் மின் ஆற்றல் அணை போன்றவை குறுக்கே கட்டப்பட்டிருக்க, அதைக்கடந்து அங்கிருந்து அது வடக்கு நோக்கி பாய்கிறது. ஃபெங்மேன் அணை நீளமுள்ள ஒரு நீர்தேக்கம் ஆகும். அணைக்கு கீழே, சோஙுவா ஆறானது சிலின் மாகாணம் வழியாக வடக்கே பாய்கிறது, பின்னர் இதன் மிகப்பெரிய துணை ஆறான நென் ஆறு, டானுக்கு அருகில் சேரும் வரை, வடமேற்கே பாய்கிறது.
சோங்குவா ஆறு என்பது சீனத்தின் முதன்மை ஆறுகளில் ஒன்றாகும். மேலும் இது அமுர் ஆற்றின் ஒரு பெரிய துணை ஆறு ஆகும். இது சுமார் சீன வட கொரிய எல்லையில் உள்ள சாங்பாய் மலைகளிலிருந்து சீனாவின் வடகிழக்கு சிலின் மாகாணம் மற்றும் ஹெய்லோங்ஜியாங் மாகாணங்கள் வழியாக பாய்கிறது.
2007 ஆம் ஆண்டில் பேயன் அருகே ஒரு புதிய அணை கட்டப்பட்டது, இதன் மூலம் டாடிங்ஷான் நீர்த்தேக்கம் உருவாக்கப்பட்டது, இதன் தென் கரையில் உள்ள அழகிய பகுதிக்கு ( சீன : ; பின்யின் : டா டங் ஷான்; ஆங்கிலம்: பிக் டாப் மவுண்டன் ) என்று பெயரிடப்பட்டது.
வடகிழக்கு சீனா சமவெளியானது மிகவும் சமதளமானது. இதனால் இதன்வழியாக பாயும் இந்த ஆற்றை வளைவு நெளிவு மிக்க ஆறாகிவிட்டது. இதனால் ஆற்றின் முந்தைய பாதைகளின் எச்சங்களாக, குதிரை குளம்பு ஏரிகளை உருவாக்கி, காலப்போக்கில் நெளியாறாக பாய்கிறது.
இந்த ஆறு ஜியாமுசி வழியாகவும், லெஸ்ஸர் ஜிங்கான் மலைத்தொடரின் தெற்கேயும் பாய்கிறது, இறுதியில் அமுர் ஆற்றுடன் டோலாங்ஜியாங், ஹிலோங்ஜியாங்கில் கலக்கிறது.
பின்னர் சோங்குவா கிழக்கு நோக்கி கார்பின் வழியாக, நகரத்தைக் கடந்த பிறகு, தெற்கிலிருந்து ஆஷி நதியும், பின்னர் வடக்கிலிருந்து ஹுலன் நதியும் இணைகின்றன.
முதல் பாபிலோனியப் பேரரசு கிமு 1830 முதல் கிமு 1531 வரை ஆண்டனர். மூன்றாவது ஊர் வம்ச மன்னர்கள் பபிலோனியாவை கிமு 2112 முதல் 2004 முடிய 108 ஆண்டுகள் ஆண்டனர். பின்னர் பழைய அசிரியப் பேரரசு , இட்டைட்டு பேரரசு , மத்திய அசிரியப் பேரரசு , புது அசிரியப் பேரரசு , புது பாபிலோனியப் பேரரசு , மீடியாப் பேரரசு , செலூக்கியப் பேரரசு , தாலமைக் பேரரசு , பார்த்தியப் பேரரசு , ஆர்மீனிய இராச்சியம் , உரோமைப் பேரரசு , சாசானியப் பேரரசு , பைசாந்தியப் பேரரசு - , இறுதியில் ராசிதீன் கலீபாக்கள் ஆண்டனர்.
பழைய அசிரியப் பேரரசுக்கும், புது அசிரியப் பேரரசுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், தற்கால ஈராக், சிரியா மற்றும் துருக்கிப் பகுதிகளை, கிமு 1392 முதல் கிமு 934 முடிய ஆண்ட அசிரியர்களின் இராச்சியம் ஆகும். பேரரசர் முதலாம் அசூர்-உபாலித் ஆட்சியில், மத்திய அசிரியப் பேரரசு அதிக வலுடன் விளங்கியது. அசிரியப் பேரரசர் என்லில் நிராரி ஆட்சியில் பாபிலோனை கைப்பற்றினார். அசிரியப் பேரரசர் ஆரிக்- டென் -இலி சிரியாவைக் கைப்பற்றினார். முதலாம் அதாத் - நிராரி ஆட்சியில், நிம்ருத் நகரம் அசிரியப் பேரரசின் தலைநகரானது. மேலும் இட்டைட்டுப் பேரரசின் பகுதிகளையும், ஆசிய மைனரையும் கைப்பற்றி பேரரசை விரிவாக்கினார். அசூர் நகரத்தில் அசிரிய தெய்வஙகளுக்கான கோயில்களும், அரண்மனைகளும் கட்டப்பட்டது.
தொல்லியல் அகழ்வாய்வு ஆய்வுகளின்படி, மெசொப்பத்தோமியாவின் மட்பாண்டத்திற்கு முந்தைய புதிய கற்காலம் , மட்பாண்டத்திற்கு முந்தைய புதிய கற்காலம் , அசுன்னா பண்பாடு , சமார்ரா பண்பாடு , ஹலாப் பண்பாடு , உபைது பண்பாடு , உரூக் பண்பாடு - , சுமேரிய நாகரிகம் - , செம்தேத் பண்பாடுகள் விளங்கியது.
மெசொப்பொத்தேமியாவின் வரலாறு, கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில் சுமேரிய நாகரிகம் தோன்றிய நாள் முதல் அறியப்படுகிறது. கிமு 4000 ஆண்டு முதல் இதன் தொல்பொருள் பண்பாட்டு வரலாறு, பண்டைய அண்மை கிழக்கு பகுதியில் தொல்லியல் மேடுகளில் மேற்கொண்ட அகழ்வாய்வுகள் மூலம் அறியப்படுகிறது. பழைய கற்காலம் முதல் துவக்க கால புதிய கற்காலம் வரையில் மேல் மெசொப்பொத்தேமியாவில் மக்கள் குடியிருப்புகள் தோன்றிய போது, பிந்தைய புதிய கற்காலத்தில் கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில் யூப்பிரடீஸ் ஆறு மற்றும் டைகிரிசு ஆறு பாயும் வண்டல் மண் சமவெளிகளில் மக்கள் குடியிருப்புகள் தோன்றியது. துவக்க வெண்கல காலத்தில் மெசொப்பொத்தேமியா மனித நாகரிகங்களின் தொட்டிலாக விளங்கியது. குறிப்பாக சுமேரிய நாகரீகம் பெரிதும் பேசுபொருளாக உள்ளது.
50,000 முதல் 80,000 வரையிலான குடியிருப்புகள் கொண்டிருந்தது. கிமு 2700ல் உரூக் நகரத்தை சுமேரிய மன்னரான கில்கமெஷ் ஆண்டார். கிமு 2,000ல் பபிலோனியா - ஈலாம் இடையே நடைபெற்ற போரின் போது, உரூக் நகரம் தனது தனித் தன்மையை இழந்தது. செலூக்கியப் பேரரசு , பார்த்தியப் பேரரசு காலங்களில் புகழ் குன்றியிருந்த உரூக் நகரம், கிபி 7-ஆம் நூற்றாண்டில் மெசொப்பொத்தேமியா மீதான இசுலாமிய படையெடுப்புகளின் போது முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டது.
கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவின் பாபிலோன் நகரத்தைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு அமோரிட்டு மன்னர்களால் கிமு 2000 முதல் கிமு 1600 முடிய 400 ஆண்டுகள் ஆளப்பட்டது. இம்மன்னர்களில் புகழ்பெற்றவரான அம்முராபி ஆட்சிக்காலத்தில், மெசொப்பொத்தேமியாவின் பிற இராச்சியங்களை வென்று பழைய பாபிலோனியப் பேரரசை விரிவாக்கினார். அம்முராபி ஆட்சிக் காலத்தில் சுமேரியம் மற்றும் அக்காதிய மொழிகளின் ஆப்பெழுத்துகளில் சமயம், கவிதை, அறிவியல் குறிப்புகள் தொகுக்கப்பட்டது. பழைய பாபிலோனியப் பேரரசர் அம்முராபியின் புகழ்பெற்ற சட்டத் தொகுப்புகள் குறித்தான கல்வெட்டு அகழாய்வில் கண்டெக்கப்பட்டது. கிமு 1595ல் இட்டைட்டுகள் பழைய பாபிலோனியப் பேரரசை கைப்பற்றினார்.
அக்காடியப் பேரரசு அதன் நிறுவனர் அக்காத்தின் சர்கோனின் படையெடுப்பு வெற்றிகளைத் தொடர்ந்து, கிமு 24 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் 22 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில் அதன் அரசியல் உச்சத்தை எட்டியது. அக்காதியப் பேரரசின் தலைநகரமாக அக்காத் நகரம் விளங்கியது. அக்காடியப் பேரரசர் சர்கோன் மற்றும் அவனது வாரிசுகளாலும் ஆளப்பட்ட மெசொப்பொத்தேமியா மற்றும் ஈலாம், குட்டியம் போன்ற வெளிநாடுகளில் அக்காதியா மொழி திணிக்கப்பட்டது. அக்காடியப் பேரரசே வரலாற்றின் முதல் பேரரசு எனச் சில வேளைகளில் கூறப்பட்டாலும், இதில் பேரரசு என்னும் சொல்லின் பொருள் துல்லியமாக இல்லை. பேரரசுத் தகுதியைக் கோரக்கூடிய முன்னைய சுமேரிய அரசுகளும் இருந்தது.
பழைய பாபிலோனியப் பேரரசுக்குப் பின், காசிட்டு மக்கள் பாபிலோனியாவை கிமு 1531 முதல் கிமு 1155 முடிய 366 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தனர். 1595ல் இட்டைட்டு பேரரசினர் பாபிலோனியாவை தாக்கி அழித்த போது, காசிட்டு மக்கள் பாபிலோனியாவைக் கைப்பற்றி துர் - குரிகல்சு நகரத்தில் காசிட்டு வம்சத்தை நிறுவினர். காசிட்டு மக்களின் போர்க் குதிரைகள் மற்றும் போர் இரதங்கள் போற்றப்படும் முறை முதன்முதலில் பபிலோனியாவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. காசிட்டு மக்களின் தாயகம் தற்கால ஈரானின் சக்ரோசு மலைத்தொடர் ஆகும். ஈல மக்கள், குடியன்களைப் போன்று காசிட்டு மக்களும் மெசொப்பொத்தேமியாவில் தங்களது இராச்சியத்தை நிறுவினர்.
மெசொப்பொத்தேமியாவின் பகுதிகளாக தற்கால முழு ஈராக்க்கும், சிரியாவின் வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கு பகுதிகள், துருக்கியின் தென்கிழக்கு பகுதிகள் மற்றும் மேற்கு ஈரானின் பண்டைய ஈலாம் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது. தெற்கே பாரசீக வளைகுடா முதல். வடக்கே சிஞ்சார் உள்ளிட்ட சக்ரோசு மலைத்தொடர்களையும் விரிந்த பகுதிகள் மெசொப்பொத்தேமியாவாக குறிக்கப்பட்டது. புவியில் அடிப்படையில் மேட்டு நிலப்பகுதியான வடக்கு மெசொப்பொத்தேமியாவை மேல் மெசொப்பொத்தேமியா என்றும் யூப்பிரடீஸ், டைகிரிஸ் ஆறுகளின் வடிநிலப்பரப்புகளை தெற்கு மெசொப்பொத்தேமியாவை கீழ் மெசொப்பொத்தேமியா என்றும் குறிக்கப்பட்டது.
கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில் கிமு 6500 முதல் கிமு 3800 வரை உபைதுகள் காலம் விளங்கியது. உபைதுகள் காலம் வரலாற்றுக்கு முந்திய காலம் ஆகும். உபைதுகள் காலத்தில் கோட்டைச் சுவர்கள் அற்ற, பல அறைகள் கொண்ட, செவ்வக வடிவ களிமண் செங்கற்களாலான வீடுகளுடன் கூடிய பெரிய கிராமக் குடியிருப்புகள், இரண்டு அடுக்குக் கோயிலுடன் அமைந்திருந்தது. இதுவே மொசபத்தோமியாவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட முதல் கோயில் ஆகும். 10 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் அமைந்த இப்பெரிய குடியிருப்பைச் சுற்றிலும் 1 ஹெக்டேர் பரப்பளவுகளுடன் சிறிய கிராமங்கள் இருந்தன.
பழைய அசிரியப் பேரரசர் இலு - சுமா அனதோலியா, லெவண்ட் மற்றும் கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவின் பாபிலோனியப் பகுதிகளில் அசிரியர்களின் குடியிருப்புகள் ஏற்படுத்தி மொசொப்பொத்தேமியாவில் பழைய அசிரியப் பேரரசை கிமு 2025-இல் நிறுவினர். கிமு 2450ல் அசிரியர்கள், மெசொப்பொத்தேமியாவில் சுமேரியர்களின் ஆதிக்கத்தை முடிவுக்கு கொண்டு வந்தனர். அசிரியப் பேரரசர் உஷ்பியா, அசிரிய மக்களின் முதல் கோயிலை அசூர் நகரத்தில் கிமு 2050ல் நிறுவினார். பின்னர் நகரத்துடன் அசூர் கோயிலைச் சுற்றி கோட்டைச் சுவர்கள் எழுப்பப்பட்டது.
கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில், சுமேரிய நகரமான செம்தேத் நசிர் நகரத்தில், கிமு 3100 முதல் கிமு 2900 வரை காணப்பட்ட ஒரு தொல்பொருள் பண்பாடுக் காலம் ஆகும். செம்தேத் நசிர் தொல்லியல் மேட்டின் பெயரால் இதற்கு செம்தேத் நசிர் காலம் எனப்பெயரிடப்பட்டது. செம்தேத் நசிர் தொல்லியல் பண்பாட்டின் சமகாலத்தியது என மேல் மெசொப்பொத்தேமியாவின் ஐந்தாம் நினிவே, கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவின் உரூக் மற்றும் ஆதி ஈலாம் தொல்லியல் பண்பாடுகளை தொல்லியல் அறிஞர்கள் குறிப்பிடுவர்.
பண்டைய அண்மை கிழக்கின் மெசொப்பொத்தேமியாவில் கிமு 7000 ஆண்டில் லெவண்ட் பகுதியில் எரிக்கோ, அனதோலியாவின் சட்டல் ஹொயுக் பண்டைய நகரங்கள் புதிய கற்காலத்திற்கு முந்தைய தொல்லியல் களங்கள் ஆகும்.
மேல் மெசொப்பொத்தேமியாவின் சமார்ர்ரா, டெல் ஹலாப் போன்ற தொல்லியல் மேடுகளின் ஆய்வில் இப்பகுதியில் கடினமான நீர் பாசன முறை மேற்கொள்ளப்பட்டதாக அறியமுடிகிறது. உபைதுகள் காலத்தில் எரிது பகுதிகளின் மக்கள், வடக்கிலிருந்த சமார்ரா பண்பாட்டுக் குறிகளைக் கொண்டிருந்தனர்.
தற்கால ஈராக்கின் வடக்கில் நடு மெசொப்பொத்தேமியாவில் செப்புக் காலத்தில் கிமு 5500 முதல் கிமு 4800 வரை விளங்கிய தொல்பொருள் பண்பாடாகும். சமார்ரா பண்பாடு மட்பாண்ட புதிய கற்காலத்தியாகும். சாமர்ரா பண்பாட்டிற்கு முன்னர் மெசொப்பொத்தேமியாவில்ஹலாப் பண்பாடு, அசுன்னா பண்பாடு மற்றும் ஹலாப்-உபைதுகளின் இடைநிலைக் காலம் விளங்கியது. சாமர்ரா பண்பாட்டிற்குப் பின்னர் உபைதுகள் காலம் தொடங்கியது.
ஊர் வம்சத்தினர் அக்காடியப் பேரரசு மற்றும் குடியன் வம்சத்தினர் ஆட்சிக்குப் பின் சுமேரியாவை ஆண்ட இறுதி ஊர் வம்சமாகும். மூன்றாம் ஊர் வம்சத்தின் மன்னர் ஊர் - நம்மு என்பவர் கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில் மூன்றாவது ஊர் வம்ச ஆட்சியை நிறுவினார். மூன்றாவது ஊர் வம்சத்தினர் தற்கால ஈராக், சிரியா, லெபனான் மற்றும் மேற்கு ஈரானிய பகுதிகளை கிமு 2112 முதல் 2004 முடிய ஆண்டனர்.
கிமு 2500 - 2400-க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் அசிரியர்கள் அனதோலியாவின் இட்டைட்டு மக்கள், ஹுரியத் மக்கள், மற்றும் ஈலாம் பகுதியின் குடியன், லுல்லுபி மற்றும் அமோரிட்டு மக்களிடம் பகை பாராட்டினர். பழைய அசிரியப் பேரரசுக்கும், மத்திய அசிரியப் பேரரசுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் கிமு 1475 முதல் கிமு 1275 முடிய மித்தானியர்கள் அசிரியர்களின் பேரரசைக் கைப்பற்றி ஆண்டனர்.
இவ்வம்சத்தினர் ஊர், இசின், லார்சா, பாபிலோன், மாரி மற்றும் எசுன்னா போன்ற நகர இராச்சியங்களை கைப்பற்றி தங்கள் பாபிலோனிய இராச்சியத்தை விரிவிபடுத்தினர். மேலும் மேல் மெசொப்பொத்தேமியாவின் சசிரா நகரையும் வென்றனர். கிமு 2004ல் ஈலம் மக்களின் படையெடுப்பால் வீழ்ச்சியடைந்த மூன்றாம் ஊர் வம்சத்தின் பபிலோனியாவை, வெளிநாட்டு அமோரிட்டு மக்கள் வசப்படுத்தினர்.
மட்பாண்டத்திற்கு முந்தைய புதிய கற்காலம் காலத்தில் மெசொப்பொத்தேமியாவில் வேளாண்மைத் தொழில் அறிமுகமாகியது. மட்பாண்டத்திற்கு முந்தைய புதிய கற்காலம் காலத்தில் மக்கள் வேளாண்மை செய்வதுடன் காட்டு விலங்குகளில் ஆடு, மாடு, பூனை, ஒட்டகம், பன்றி போன்றவைகளை வீட்டு விலங்குகளாக மாற்றி வளர்த்தனர்.
இக்காலத்தில் நூத்துபியப் பண்பாடு வளர்ச்சியடைந்தது. தென்கிழக்கு துருக்கியின் பெருவயிறு மலையின் தொல்லியல் மேடுகளில் கிடைத்த வேட்டைக் கருவிகள் போன்ற தொல்பொருட்கள், மட்பாண்டத்திற்கு முந்தைய புதிய கற்காலம் மற்றும் மட்பாண்டத்திற்கு முந்தைய புதிய கற்காலம் காலத்திய பெரும் வேட்டை சமூகத்தினரது என அறியமுடிகிறது.
பண்டைய கிரேக்க மொழியில் மெசொப்பொத்தேமியா எனில் இரு ஆறுகளுக்கிடையே உள்ள பகுதி எனப்பொருளாகும். மெசொப்பொத்தேமியாவிற்கு இப்பெயர் கிரேக்கர்கள் கிமு 4000-இல் இட்டனர். புறாத்து ஆறு மற்றும் டைகிரிசு ஆறுகளுக்கிடையே மெசொப்பொத்தேமியா அமைந்துள்ளது. புறாத்து ஆற்றிற்கு கிழக்கே அமைந்த பகுதியை வடக்கு சிரியா ஆகும்.
கிமு 6,000-இல் அசுன்னா பண்பாட்டுக் காலத்திய மக்கள், வடக்கு மெசபடோமியாவின் சக்ரோசு மலைகளின் அடிவாரங்களில் சிறு சிறு நிலப்பரப்புகளில் வேளாண்மை செய்து வாழ்ந்தனர். பெண் தெய்வங்களை வழிபட்டமைக்கு, பல பெண் உருவச் சிற்பங்கள் கிடைத்துள்ளது. இறந்தவர்களின் உடலை தாழிகளில் வைத்து அடக்கம் செய்தனர்.
கிமு 5000–4000களில் உபைதுகள் நகர நாகரீகத்தை நோக்கிச் செல்லத் துவங்கினர். இவர்கள் வேளாண்மை செய்ததுடன், காட்டு விலங்குகளைப் பழக்கப்படுத்தி வீட்டு விலங்களாக மாற்றி, வேளாண்மைத் தொழிலுக்கு பயன்படுத்தினர். நிலத்தை நன்கு உழுவதற்கு கலப்பை, ஏர் போன்ற உழவுக் கருவிகளை கண்டறிந்தனர்.
முதலாம் சால்மனேசர் ஆட்சியில் கிமு 1274ல் அரராத்து இராச்சியத்தை கைப்பற்றினார். பின்னர் மித்தான்னிப் பேரரசையும் முழுவதுமாக வீழ்த்தினார். அசிரியப் பேரரசர் முதலாம் துக்குல்தி - நினுர்தா , மீண்டும் இட்டைட்டுகளையும், பாபிலோனியர்களையும் வென்றார்.
அக்காடியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர், மெசொப்பொத்தேமிய மக்கள் காலப்போக்கில் அக்காடிய மொழி பேசும் இரண்டு நாடுகளாகப் பிரிந்தது. மேல் மெசொப்பொத்தேமியாவில் பண்டைய அசிரியாவும், சில நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில் பாபிலோனியாவும் உருவாகின.
கிமு 1056ல் அசிரியப் பேரரசர் அசூர் பெல் - காலாவின் இறப்பிற்குப் பின், அசிரியா நூறு ஆண்டுகளுக்கு தொடர்ந்து வீழ்ச்சியை சந்தித்தது. படிப்படியாக அசிரியப் பேரரசு சுருங்கி கிமு 1026ல் இப்பேரரசு அசிரியாவை மட்டுமே ஆட்சி செய்தது. கிமு 934ல் இப்பேரரசு வீழ்ச்சியுற்றது.
மெசொப்பொத்தேமியாவின் வடக்கில் அமைந்த சக்ரோசு மலைத்தொடர் அடிவாரப் பகுதிகளுக்கும், புறாத்து ஆறு மற்றும் டைகிரிஸ் ஆறு பாயும் பகுதிகளுக்கிடையே கற்காலத்திற்கும், புதிய கற்காலத்திற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் மக்கள் குடியிருப்புகள் தோன்றத் துவங்கின.
கிமு 4000-இல் கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில் தோன்றிய முதல் நகரமாக உரூக் விளங்கியது. புது அசிரியப் பேரரசு மற்றும் புது பாபிலோனியப் பேரரசுகளுக்குப் பின்னர் உரூக் நகரத்தை கிமு 539-இல் பாரசீக அகமானிசியப் பேரரசினர் கைப்பற்றினர்.
ஹலாப் பண்பாடு காலத்திய பாண்டங்கள் மற்றும் நகையணிகள் பீங்கான், சுண்ணக்கல் போன்ற பொருட்களால் தயாரிக்கப்பட்டது. அலங்கரிக்கப்பட்ட பானைகளில் சிவப்ப வண்ண ஓவியம் தீட்டியிருந்தனர். இக்காலத்தில் களிமண் பானைகள் உருவாகவில்லை.
மூன்றாவது ஊர் வம்சத்தை புதிய சுமேரிய பேரரசு என்பர். இது கீழ் மெசொப்பொத்தேமியாவில் அமைந்த ஊர் நகரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு பாபிலோனியவைக் கிமு 2112 முதல் 2004 முடிய 108 ஆண்டுகள் ஆண்ட இறுதி சுமேரிய வம்சம் ஆகும்.