polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
'கோத்தர்' போன்ற, சில மலையின மக்கள் இரண்டு மத்தளங்கள், இரண்டு தம்பட்டைகள் கொண்டு வாசிப்பது வழக்கம். எனவே இரண்டில் ஒன்று பழுதானால் பாதகமில்லை. உடனுக்குடன் செப்பனிட்டுக் கொள்ள வேண்டிய தேவை, எழுவது இல்லை. குடியிருப்புக்களுக்கு அருகிலேயே, இவர்களின் வாசிப்பு நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் அமைவதால், மத்தளத்தில் பழுதேற்படின், அவர்களின் குடியிருப்புகளில் இருந்து, வேறு ஒன்றை எடுத்துப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். அதனால், சேங்கொட்டைப் பால் போன்ற ஏனைய பொருட்கள் கொண்டு, உடனுக்குடன் செப்பனிட்டுக் கொள்ளும் சூழ்நிலை, இவர்களிடத்தில் உருவாவது இல்லை.
மனிதன் உருவாக்கும், ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ஓசைகளின் வழியே, இசை பிறக்கிறது. இசைக்கருவிகளின் வழியே, இசையானது, இசைக்கப்படும்போது, வெவ்வேறு முறைகளில், வெவ்வேறு கருவிகளில், அதன் உருவத்திற்கே ஒப்ப, இசை உண்டாக்கப்படுகிறது. மக்களின் உணர்வுகள், இசைக் கருவிகளின் வழியேயும் வெளிப்படுவது இயல்பு ஆகும். பின்பு அது கேள்வி ஞானமாகி, குறிப்பிட்ட இசையறிவாக ஆர்வமுள்ள, குறிப்பிட்ட மக்களிடையே நிலைபெறுகிறது. இங்கு தோடர், கோத்தர், இருளர் ஆகிய முதன்மையான மலையின மக்கள் மூவரின் இசையறிவும், இன்றளவும் பயன்படுத்தும், அவர்களின் இசைக் கருவிகளின் விவரங்களும், அவற்றின் செய்முறைகளும், இயக்கமுறைகளும், செப்பனிடும் முறைகளும், அவற்றிற்கே உரிய நிலைகளில் அறியப்படுகின்றன. அந்த மலையின இசைக் கருவிகள் இணைந்த நிலையில், அவற்றின் தன்மைகளை அடிப்படைக் கருவிகள், துணை நிலைக் கருவிகள் என்ற வகையில் விளங்கப் பெறுகின்றன. அந்த இசைக் கருவிகளின் இயக்க முறைகளுக்கும், ஆட்ட அசைவுக் கூறுகளுக்கும் உள்ள இணைவு நிலைகள், பொருத்திக் காட்டப்படுகின்றன.
மத்தளத்தைப் போலவே, தம்பட்டை இடப்புறத் தோளில் கட்டித் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும். இடப்புற மார்பின் பக்க வாட்டில், தம்பட்டையின் முழவுப் பகுதி தெரியுமாறு, இடப்புறக் கை அணைப்பில் வைத்து, இரு கை விரல்களின் பிடிப்பில், இரு குச்சிகள் கொண்டு, இது இசைக்கப்படும். இடப்புறக் கைக்குச்சி தட்டையாக இருக்கும். இக்குச்சிகள் இரண்டும், இரண்டுச் சாண் அளவு நீளம் உடையவையாக இருக்கும். இடப்புறக் குச்சி ஒலிப்பு முறை, உரத்த ஒலி அற்று விளங்கும். உருண்டைக் குச்சி, உரத்த ஒலி தரத்தக்கதாக அமையும். தம்பட்டையின் ஒலிப்பு முறையில், சுதி கெடாமல் மேல் நிலை, அடி நிலை என்று கொள்ளும் அளவுக்கு, உருண்டைக் குச்சியின் உரத்த நிலை வாசிப்பும், தட்டைக் குச்சியின் மென்மை நிலை வாசிப்பும் அமைவதை உணர்ந்து அறியலாம். மத்தளத்தைப் போல, இதனை வாசிப்போர் அடிக்கடி நெருப்பில், அனல் தைக்குமாறு செய்து கொள்கின்றனர்.
மலையின மக்கள் இசைக் கருவிகள் கொண்டு இசைக்கும் குறிப்புகளை மட்டுமே, சில ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். வர்க்கிஸ், எட்கார் தர்ஸ்டன் , பிரீக்ஸ் ஆகிய அறிஞர்களும், பிலோ இருதயநாத் , சு. சக்திவேல் போன்றவர்களும், மலையின மக்களின் இசைக் கருவிகள் பற்றிய குறிப்புகளைத் தந்துள்ளனர். கபில வாத்ஸ்யாயன், சச்சிதானந்த வாஸ்யாயன் ஆகியோர் இணைந்து எழுதியுள்ள நூலும், டாக்டர் மா. நவநீதகிருட்டிணன், கே. ஏ. குணசேகரன் ஆகியோர் இணைந்து எழுதியுள்ள 'கிராமிய நடனங்கள்' பற்றிய நூலும், டாக்டர் மு.இராமசுவாமி, டாக்டர் அ. அறிவுநம்பி ஆகியோரது கூத்து பற்றிய ஆய்வு நூல்களும், தமிழர் தோற் கருவிகள் பற்றிய ஆர். ஆளவந்தாரின் நூலிலும், நாட்டுப்புற இசைக் கருவிகளைப் பற்றிய செய்திகளிலும், நீலகிரி மலையின மக்களின் இசையறிவு பொதிந்து இருக்கின்றன.
மலையின் மக்களிடையே தோலிசைக் கருவிகள், விலங்குகளை ஒட்டவும், வேட்டையாடவும், விலங்குகளிடமிருந்து தங்களையும், அவர்களின் குடியிருப்புக்களையும் காத்துக் கொள்ளவும் உரத்து வாசித்துக் கொள்ள பயன்படுகின்றன. இருளர்கள், கோத்தர்கள் ஆகியோரிடம் மத்தளம் எனும் இசைக்கருவி ஒரே வடிவம் உடையதாகவே விளங்குகின்றன. இரு மத்தளங்கள் இணைந்த நிலையில் பயன்படுத்துவது, இம் மலையின மக்களிடையே வழக்கமாக உள்ளது. அவற்றில் ஏற்படுத்தப்படும், இரு வேறு ஒலிப்பு முறைகள், தரத்தக்கவையில் ஒன்றினை 'கும்பொரெ' என்றும், மற்றொன்றினை, 'சிம்ள பொரெ' என்றும், ஒலிப்பு முறையால் வேறுபடுத்தி அழைக்கின்றனர்.
குழல் பகுதியில் பொருத்தப் பட்டுள்ள, ஒலிவெளிக் கிண்ணப் பகுதி ஆகிய உறுப்புகளைக் கொண்டு,உருவாக்கப்பட்ட, இக்குரல் வாத்தியத்தில் பழுது ஏற்படின், பழுது ஏற்பட்ட பகுதியை மட்டும் மாற்றிக் கொண்டு வாசிக்கின்றனர்.
மண்ணாலான குடம் போல் வடிவம் பெற்றுள்ள இக் ’கடிமெ’, இருபுறமும் வாய்ப் பகுதிகள் அமைந்திருக்குமாறு செய்யப் படுகிறது. பின்னர், சுடப்பட்டு எடுக்கப் படுகிறது. இதன் இரு புற வாய்ப் பகுதிகளிலும், பதப்படுத்திய தோல்கள் கொண்டு ஒட்டப்பட்டு, தோல் கயிறுகளால், மண் குடப் பகுதிகளின் மேல் இழுத்துப் பிணைத்துக் கட்டப்படுகின்றது. தோளில் தொங்கவிட்டுக் கொண்டு, வாசிப்பதற்கு ஏற்ப தோல் கயிறும் அமைக்கப்படுகிறது. ஏனைய தோலிசைக் கருவிகளின், தோல் பகுதியை அடிக்கடிச் சூடுபடுத்திக் கொள்வது போல, இதையும் செய்து கொள்கின்றனர்.
நீலகிரி மலைத்தொடரில் வாழும் மலையின மக்கள் எனப்படுவோர் அங்கு பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, அம்மலைத்தொடரின், பல்வேறு மலைகளில் வாழும் பூர்வீக மக்கள் ஆவர். அவர்களில் தோடர், கோத்தர், இருளர் , குரும்பர், படுகர் ஆகிய ஐவரும் முக்கியமானவர்கள் ஆவர். இவருள் தோடர், கோத்தர், இருளர் ஆகிய மூவரின் இசைப்பாங்கு இன்றளவும், நயம் மாறாமல் வளர்ந்து வருவதாக இசையறிஞர் இயம்புகின்றனர். அவர்களின் இசையில், தற்கால வாழ்வியல் சூழ்நிலைகளும், பழமையான கலச்சார அடிச்சுவடுகளும் காணப்படுகின்றன.
தம்பட்டையின் தோல் பகுதியில் ஒட்டை அல்லது விரிசல் ஏற்படுமாயின், தோல் பகுதியை எடுத்து விட்டு, வேறு தோலினைப் பயன்படுத்திக் கொள்வர். இவர்களது தம்பட்டையின் தோலை, அடிக்கடி மாற்றிக் கொள்வதை விட, வாசிக்கப் பயன் படுத்தும் அடி குச்சிகளையே, அடிக்கடி மாற்றிக் கொள்கின்றனர். தோலில் விரைப்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டி, முழவுப் பகுதியின் பின்புறத்தே, பின்னப் பட்டிருக்கும் கயிறுகளை, இழுத்துக் கட்டிக் கொள்கின்ற முறையும், சில வேளைகளில் பின்பற்றப்படுகிறது.
ஒரு புற முழவு வகையில் அடங்கிய, தோலிசைக் கருவி தம்பட்டை ஆகும். இரண்டு சாண் அளவு, குறுக்கு வட்டம் கொண்ட ஒரு இரும்பால் ஆன வளையத்திலோ, மரத்தாலான வளையத்திலோ, ஒரு புறம் இழுத்துக் கட்டப்பட்டு, தோலிசைக் கருவியின் மறுபுறம் கயிறுகளால் பின்னப் பட்டிருக்கும், கயிறுகள் தோலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. இதனை 'வார்' என்று அழைப்பர். தோல்கள் கடை மான்,
மண், மரம், உலோகம் ஆகியவற்றால் இசைக் கருவிகள் செய்யப்படுகின்றன. மண்ணாலான இசைக் கருவி, தோல்பானைத் தாளக் கருவி ஆகும். இதனைக் 'கடிமெ’ என்று இருளர்கள் அழைக்கின்றனர். நீலகிரி மலையில் காணப்படும் இசைக் கருவிகளும், மண்ணாலும் தோலாலும் இணைத்துச் செய்யப்பட்ட இந்த “கடிமெ" இசைக்கருவி குன்னூர் வட்டத்தில் உள்ள குஞ்சப்பனை, கோளிக்கரை, செம்பனாரை, மூப்பக்காடு, கொலக்கம்பை ஆகிய பகுதிகளில் வாழும் இருளர்களிடம் மட்டுமே காணப்படுகிறது.
'கொம்பு' என்பது மூன்று பிரிவுகளால் இணைக்கப்பட்டு, அரை வட்ட வடிவமான அமைப்புக் கொண்ட குழலிசைக் கருவி ஆகும். கோத்தர் கூறும் கொம்பு இசைக் கருவியின் ஓசை, நீலகிரி மலையின மக்கள் பயன்படுத்தும் ஏனைய இசைக் கருவிகளின் ஒலிப்புச் சக்தியை விடக் கூடுதலானது. மலை முகடுகளில் நின்று கொண்டு வாசித்து, அடுத்த மலையில் வாழும் தம் தோழர்களைக் கூவி அழைத்திட, இது பெரிதும் துணையாக இருந்து இருக்கிறது. இன்று இவ்வழக்கம் குறைந்து காணப்படுகிறது.
இருளர்களால் 'பீக்கி' என்றும், கோத்தர்களால் 'கொலு' என்றும் அழைக்கப்படும் குரல் வாத்தியம், குழலிசைக் கருவி ஆகும். மரத்தாலான, இக்குழலிசைக் கருவியின் ஒலிவெளிக் கிண்ணங்கள், கோத்தர் இனமக்களிடத்தில், உலோகங்களால் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மரத்தாலான, ஒலிவெளிக் கிண்ணத்திலிருந்து வெளிப்படும் இசை, உலோகத்தாலான ஒலிவெளிக் கிண்ணத்திலிருந்து, சற்று வேறுபட்டுக் கேட்க, இனிமையாகவும் மென்மையாகவும் அமைகிறது.
மண் குடத்தில் விரிசல் கோடுகள் ஏற்படின், ஒலிப்பில் தரம் இருக்காது. எனவே, வேறு ஒரு குடத்தில் தோல்கள் போர்த்திக் கட்டப்படுகிறது. இக்கருவி, ஏனைய இசைக் கருவிகளினூடே இணைந்து வாசிக்கக் கூடியது ஆகும். எனவே, உடனுக்குடன் வாசித்தாக வேண்டிய சூழ்நிலை தேவையில்லை என்பதால், விரிசல் பகுதியில் ஏதேனும் செப்பனிட்டு ஒட்டுதல் செய்து, பயன்படுத்திக் கொள்ளும் நிலை ஏற்படுவது இல்லை.
இரு புற முழவு : மரத்தால் அல்லது தகர உலோகத்தால் செய்யப்பட்ட உருளை வடிவத்தின் இருபுறங்களும், பதப்படுத்தப்பட்ட தோல்களால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இரு புற இணைப்பின் ஒரப்பகுதிகள் தோலிலிருந்து, தயாரிக்கப்பட்ட கயிறுகள் கொண்டு இணைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கும். கடைமான், புள்ளிமான், காட்டு ஆடு, மாடு ஆகியவற்றிலிருந்து கிடைக்கும் தோல்களைப் பதப்படுத்தி, மத்தளத்திற்குப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
தோலிசைக் கருவியான 'தம்பட்டை' என்னும் இந்த ஒரு புற முழவுக் கருவி அடிகுச்சிகள் கொண்டு, தொலை தூரத்திற்கு, கேட்கும் அளவுக்கு ஓசை எழுப்பக் கூடியதாகும். மத்தளத்தைப் போலவே, இக்கருவியும், இம் மக்களின் வாழ்வோடு தொடர்பு கொண்டு விளங்குகிறது. மலையின ஆடவர்கள் அனைவராலும், தோலிசைக் கருவிகள் எளிதாக வாசிக்க முடிகின்றது.
குஞ்சனுக்குஞ்.சனுக்’ என்றும் என பலவித நடைகளில், 'கடிமெ' வாசிக்கப்படுகின்றது. கை விரல்களால் வாசிக்கப்படும் இத் தோல்பானைத் தாளக் கருவி, தோளில் தொங்க விட்ட நிலையில், இரு புறத்தேயும் வாசிக்கப்படுகிறது,
மக்கள் புரட்சி 1921 இல் வெற்றி பெற்ற பிறகு, நிர்வாக அலகு மங்கோலியா முழுவதும் நிர்வாக அலகில் சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. செயின் நோயன் கான் துணைமாவட்டத்தின் அடித்தளத்தில் திசெட்செர்லெக் மண்டல் ஊல் துணைமாவட்டம் நிறுவப்பட்டது. 1931 ஆம் ஆண்டு திசெட்செர்லெக் மண்டல் ஊல் துணைமாவட்டத்தின் பகுதிகளில் இருந்து ஆர்கன்காய் துணைமாவட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆர்க்கன்காய் உருவாக்கப்பட்ட அந்த நேரத்தில், 35 நிர்வாகப் பிரிவுகள், 22.285 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 65.333 குடிமக்கள், மற்றும் 1.800.000 கால்நடைகள் முதலியன இருந்தன. 1586 இல் தோற்ருவிக்கப்பட்ட சயா குரீ மடாலயத்தில் துணைமாவட்ட மையம் திசெட்செர்லெக் நிறுவப்பட்டது.
மேற்கில் டெர்க்கீன் திசகான் நூர் ஏரி அமைந்துள்ளது. ஒரு மாபெரும் பெரிய பாறையை எடுத்து வெளியே எறிந்த போது இந்த ஏரி உருவானதாக புராணக் கதையில் கூறப்படுகிறது. பாறையை தூக்கி எறிந்தவன் அப்பாறை இருந்த இடத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தபோது அங்கிருந்த வென்பரப்பைக் கண்டு ஆச்சரியத்தில், "வெள்ளை ஏரி பார்!" என்று உரக்கக் கூறினான். இந்த ஆச்சரியமே ஏரியின் பெயராக அமைந்தது என்று கருதப்படுகிறது.
கடல் மட்டத்திலிருந்து 1,290 மீட்டர் அல்லது 4,232 அடி உயரத்தில் கார்லக்டை உச்சி நாட்டின் மிக உயரமான பகுதியாக உள்ளது. ஓர்கோன் மற்றும் தமிர் ஆறுகள் சங்கமிக்கும் மீது பகுதியில் மிகக்குறைவான உயரப்புள்ளி இருக்கிறது. கோர்கோ-டெர்க்கீன் திசகான் நூர் தேசியப் பூங்காவின் ஒரு பகுதியாக மிகவும் நன்கு அறியப்பட்ட எரிமலை கோர்கோ அழிந்து போனது.
சுலூட், கானுய் மற்றும் தமிர் ஆறுகள் கன்காய் மலைகளின் பள்ளத்தாக்குகளில் தோன்றிப் பாய்கின்றன. சில சிறிய கிளை நதிகளுடன் அவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து மங்கோலியாவின் பிரதானமான ஆறான செலிங்கா ஆற்றில் கலக்கின்றன. ஓர்கோன் ஆறு ஒரு குறுகிய நீட்சியாக மாகாணத்தின் கிழக்கு இறுதியில் பாய்கிறது.
ஆர்க்கன்காய் மங்கோலியாவின் 21 மாகாணங்களில் ஒரு மாகாணமாகும். வடக்கு கன்காய் என்ற பெயராலும் அழைக்கப்படும் இம்மாகாணம் கன்காய் மலைத்தொடரின் வடக்கு சரிவுகளில், நாட்டின் மையத்திற்கு சற்று மேற்கில் அமைந்துள்ளது.
கிழக்கு திசையின் சற்று தூரத்தில் உள்ள இப்பாறையின் முடிவிடம் தைக்கார் சுலூ என அழைக்கப்படுகிறது. நிர்வாக மாவட்டத்தின் ஒரு பிரிவான இம்மாகாணத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள சிறிய ஏரி ஔகிநூர் அதே பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது.
மங்கோலியாவின் உட்புறத்தில் அமைந்திருக்கும் ஆர்க்கன்காய் மாநிலம், வடகிழக்கில் பல்கன், தென்கிழக்கில் ஒவோர்கன்காய், தெற்கில் பயன்கோன்கோர், மேற்கில் சாவ்கான் மற்றும் வடமேற்கில் கோவ்சுகோய் மாகாணங்களை எல்லைகளாகக் கொண்டுள்ளது.
நடைமுறையில் புழக்கத்தில் இருக்கும் 500, 1000 பணத் தாள்களை ஒப்படைத்துவிட்டு, அதற்குச் சமமான பணத்தினை மக்கள் பெற்றுக்கொள்வதற்கான வழிமுறைகளை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்டது:
செல்லாததாக அறிவிக்கப்பட்ட பணத் தாள்களை டிசம்பர் 30, 2016 வரை இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் அலுவலகங்கள் அல்லது வங்கிக் கிளைகளில் ஒப்படைத்து, அவரவருக்குரிய வங்கிக் கணக்கில் வரவு வைக்க இயலும்.
குஜராத்திலும், டெல்லி - மும்பை நெடுஞ்சாலையில் உள்ள பெரிய டோல் கேட்களில் நீண்ட காத்திருப்பு காணப்பட்டது. செல்லாததாக அறிவிக்கப்பட்ட பணத் தாள்களை வசூலிப்பாளர்கள் வாங்க மறுத்ததால் இந்நிலை ஏற்பட்டது. நாடு முழுவதும் டோல் கேட்களில் 11 நவம்பர் நள்ளிரவு வரை கட்டணம் வசூலிக்கக் கூடாது எனும் உத்தரவினை போக்குவரத்து & நெடுஞ்சாலைத் துறைக்கான அமைச்சர் நிதின் கத்காரி பிறப்பித்தார். இருப்பினும் பணத்தட்டுப்பாடு தீராததால் பின் இந்த உத்தரவு நவம்பர் 14 ஆம் வரை நீட்டிக்கப்பட்டது. இதே போல் மின் மற்றும் தண்ணீர் கட்டணங்களை பழைய 500, 1000 ரூபாய் தாள்களைக் கொண்டு கட்டலாம் என அரசு அறிவித்தது.
பிரதமர் மோடியின் அறிவிப்பிற்குப் பிறகு, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் நிர்வாகத் தலைவர் உர்ஜித் படேலும், பொருளாதார விசயங்களுக்கான செயலாளர் சக்திகந்த தாசும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் பேசினர். 2011 - 2016 ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், அனைத்துப் பணத் தாள்களின் விநியோகம் 40% அதிகரித்தது எனத் தெரிவித்தனர். 500, 1000 மதிப்புள்ள பணத் தாள்களின் எண்ணிக்கை முறையே 76%, 109% அதிகரித்தது. இந்தக் கள்ளப் பணம் இந்தியாவில் தீவிரவாத செயல்களுக்காக பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்த கள்ளத்தனமான பணத் தாள்களை ஒழிக்கும் விதமாக இப்போது நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது என அவர்கள் தெரிவித்தனர்.
8 நவம்பர் 2016 அன்று, இரவு 8.15 மணி அளவில் இந்தியத் தலைமை அமைச்சர் நரேந்திர மோதி இந்த அறிவிப்பினை வெளியிட்டார். முன்னறிவிப்பில்லா தொலைக்காட்சி நேரலை ஒளிபரப்பு மூலமாக நாட்டு மக்களுக்கு விவரங்களை வெளியிட்டார். அன்றைய நாளின் நள்ளிரவிலிருந்து, 500 மற்றும் 1000 ரூபாய் தாள்கள் செல்லாது எனவும், மக்கள் அனைவரும் தனது அரசின் இந்நடவடிக்கைக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும்படியும் கேட்டுக்கொண்டார். கறுப்பு பணம், ஊழலை ஒழிக்கும் ஒரு நடவடிக்கையென அவர் மேலும் தெரிவித்தார்.
நவம்பர் 9 அன்று, குஜராத் மாநிலத்தில் தங்கத்தின் விற்பனை அதிகரித்தது. கணக்கில் வராத பணத்தை தங்கமாக மாற்ற மக்கள் முயற்சித்ததே இதற்குக் காரணம் என ஊடகச் செய்திகள் தெரிவித்தன. கடந்துபோன தேதிகளையிட்டு இந்தப் பரிவர்த்தனைகள் நடந்ததாக செய்தி அறிக்கைகள் தெரிவித்தன.
தொடருந்து பயணச்சீட்டுகளை இரத்து செய்பவர்களுக்கும் திரும்ப பணமாக வழங்க இயலாததால் இரத்து செய்ததற்கான இரசீது மட்டும் வழங்கப்பட்டது.
இப்பிரதேசத்தில் காணப்படும் குளங்களானது மாரிகாலங்களில் மழை நீரானது இப்பிரதேசத்தினுள் தேங்கி நிற்காதவாறு பாதுகாக்கிறது. இப்பிரதேசத்தில் காணப்படும் வாய்க்கால்கள் ஊடாக மழை நீரானது இக்குளங்களைச் சென்றடைவதால் வெள்ளப்பெருக்கு என்பன ஏற்படாமல் பாதுகாக்கப்படுகிறது. இக்குளங்கள் இப்பிரதேசத்தின் கிழக்குப்பக்கமாகவும், மேற்குப்பக்கமாகவும் சிறிய குளங்களாகக் காணப்படுகின்றன.இவை அதிகளவில் ஆளமற்றுக்காணப்பட்டாலும் இவற்றின் பயன்பாடுகள் அதிகளவில் இப்பிரதேசத்திற்குத் தேவைப்படுகின்றன. இவை மாரி காலங்களில் அதிகளவு நீர் மட்டத்தினையும் கோடை காலங்களில் குறைந்தளவு நீர் மட்டத்தினையும் கொண்டு காணப்படுகின்றன. இக்குளத்தினை மேலும் பாதுகாப்பதற்காக அரசாங்கத்தினால் பல நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.
ஒரு பிரதேசத்தின் அபிவிருத்தியை தீர்மானிக்கும் முக்கியமானதொரு வளமாக நீர் வளம் காணப்படுகிறது. அந்த வகையில் இப்பிரதேசத்தின் நீர் வளத்தை எடுத்து நோக்குமானால் இப்பிரதேசம் கடற்கரையை அண்மித்த பிரதேசமாகக் காணப்படுவதால் உவர் தன்மை கொண்ட நீர் இப்பிரதேசம் முழுவதும் காணப்படுகிறது. இப்பிரதேச வாழ் மக்கள் தங்கள் குடிநீர்த் தேவைக்காக இப்பிரதேசத்தில் பொருத்தப்பட்டுள்ள குடிநீர்குளாய்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர், ஏனைய தேவைகளுக்காக தங்கள் வீடுகளின் கிணற்றிலுள்ள உள்ள உவர் நீரைப் பயன்படுத்துகின்றனர். ஆண்டு முழுவதும் இப்பிரதேசத்திலுள்ள கிணறுகளில் நீர் மட்டம் குறையாத தன்மை காணப்படுகிறது, இதற்குக் காரணம் இப்பிரதேசத்திற்கு அண்மையில் கடற்கரை காணப்படுவதேயாகும்.
இப்பிரதேசம் போக்குவரத்தில் நல்லதொரு அபிவிருத்தியினைக் கண்டுள்ளது. இப்பிரதேசமானது ஒரேயொரு பிரதான வீதியை மட்டும் கொண்டுள்ளதோடு ஏனைய வீதிகள் அனைத்தும் அதிலிருந்து உட்செல்லும் சிறு வீதிகளாகக் காணப்படுகின்றன. இவ்வீதியானது பழைய பூங்கா வீதி, பூங்கன்குளம் வீதி என்பவற்றிக்கிடையில் அமைந்துள்ளதால் இப்பிரதேசத்திலுள்ள மக்களும் இப்பிரதேசத்தைச் சூழவுள்ள மக்களும் இப்பிரதேச பிரதான வீதியூடாகவே தமது போக்குவரத்தை மேற்கொள்கின்றனர். 2011ம் ஆண்டுக்கு முற்பட்ட காலப்பகுதியில் தார் வீதியாகக் காணப்பட்ட இவ்வீதி அதற்கு பிற்பட்ட காலத்தில் காபெட் இடப்பட்ட வீதியாக மாற்றப்பட்டதன் காரணமாக இவ்வீதியின் பயன்பாடு மேலும் அதிகரித்துள்ளது.
இப்பிரதேசத்தில் காணப்படும் விளையாட்டு மைதானமானது இப்பிரதேசத்தில் வசிக்கும் சிறுவர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும் பொழுதுபோக்குமிடமாகக் காணப்படுகிறது. இப்பிரதேசத்திலுள்ள மைதானமானது இதனை அண்மித்துள்ள பிரதேசங்களிலுள்ள மைதானங்களை விட பரப்பில் பெரிய மைதானமாகக் காணப்படுவது இம்மைதானத்திற்குரிய சிறப்பியல்பாகும். ஏனைய பிரதேசங்களிலுள்ள விளையாட்டு அணிகள் தங்கள் விளையாட்டுப் போட்டிகளை நடாத்துவதற்காக இம்மைதானத்தையே தெரிவு செய்கின்றார்கள். இம்மைதானத்தில் கிரிக்கெட் போட்டிகள், உதைபந்தாட்டப்போட்டிகள் போன்றன அதிகமாக இடம்பெறுகின்றன.
யாழ் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்துள்ள பல ஊர்களில் ஈச்சமொட்டையும் ஒன்றாகும்.இவ்வூரானது ஈச்சமோட்டை எனவும் அழைக்கப்படுவதுண்டு. இவ்வூரானது யாழ் நகரிலிருந்து ஏறத்தாழ 5 கிலோமீற்றர்கள் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இவ்வூரானது யாழ் நகரை அண்மித்துக் காணப்படுவதனாலும் இதனைச் சூழவுள்ள பிரதேசங்கள் அபிவிருத்தி அடைந்ததன் காரணமாகவும் இவ்வூரும் பிரதேச ரீதியில் அபிவிருத்தி அடைந்து காணப்படுகின்றது. சுண்டிக்குளி, கொய்யாத்தோட்டம், கொழும்புத்துறை,பாசையூர் போன்ற ஊர்களுக்கு மத்தியில் இவ்வூரானது அமைந்து காணப்படுகிறது.
இப்பிரதேசத்தில் காணப்படும் சமூக தொடர்புடைய நிலையங்களில் ஈச்சமொட்டை சனசமூக நிலையம் காணப்படுகிறது. இச்சனசமூக நிலையமானது மக்களுடன் மிகவும் நெருங்கிய தொடர்புடையதாகக் காணப்படுகிறது. மாதாந்த அங்கத்தவர் கூட்டம் கூடுதல், பிரதேச மக்களின் வாசிப்புப் பழக்கத்தை ஊக்குவிப்பதற்காக நாள் தோறும் பத்திரிக்கைகளைக் காட்சிப்படுத்துதல், வருடாந்த விளையாட்டப் போட்டிகளை நடாத்துதல், வறிய மக்களுக்கான உதவித்திட்டங்களை அரச நிறுவனங்களுடன் இணைந்து நடாத்துதல் போன்ற பல செயற்பாடுகளை மேற்கொள்கின்றது.
இப்பிரதேசத்தின் தரைத்தோற்றத்தை அவதானிக்கும் போது இப்பிரதேசத்தின் மேற்கு பகுதியில் ஏறத்தாழ 1.5 கிலோமீற்றர்கள் தொலைவில் கடல் காணப்படுவதால் இப்பிரதேசத்தின் தரைத்தோற்றம் மணல் நிறைந்த பிரதேசங்களாகக் காணப்படுவதுடன் ஆங்காங்கே வண்டல் நிறைந்த களிமண்ணைக்கொண்ட பிரதேசமாகவும் காணப்படுகின்றது. இலங்கையில் காணப்படும் 3 பிரதான தரைத்தோற்ற வேறுபாடுகளில் ஒன்றான கரையோரச் சமவெளியிலே இப்பிரதேசம் அமைந்து காணப்படுவது இப்பிரதேச தரைத்தோற்றத்தை இலகுவாக பிரதிபலிக்கின்றது.
இப்பிரதேசத்தில் வாழ்கின்ற மக்கள் இந்து, கிறிஸ்தவம் போன்ற மதங்களைச் சேர்ந்தவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர். இப்பிரதேசத்திலுள்ள வழிபாட்டுத்தலங்களை நோக்கும் போது இங்கு இந்து ஆலயமாகிய ஈச்சமொட்டை ஞான வைரவர் ஆலயம் காணப்படுகின்றது.
இவ்வாலயமானது இப்பிரதேசத்தின் பிரதான ஆலயமாகக் காணப்படுகிறது. இவ்வாலயத்தில் இடம்பெறும் விழாக்கள், சடங்குமுறைகள் என்பன சிறப்பாக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
இப்பிரதேசமானது கடற்கரையை அண்மித்த பிரதேசமாகக்காணப்படுவதனால் இப்பிரதேசம் மணல் சூழ்ந்த பகுதியாகக் காணப்படுகிறது. ஆனால் இப்பிரதேசம் முழுவதும் மணலால் சூழப்பட்டதாகக் காணப்படாமல் ஆங்காங்கே சில பகுதிகளில் வளமான மண்ணைக் கொண்ட பகுதியாகவும் காணப்படுகிறது. இம்மண்ணானது இயற்கையாகவோ அல்லது மனித செயற்பாடுகளின் விளைவாகவோ இப்பகுதியில் உருவாகியிருக்கலாம்.
இலங்கையானது அயனக்காலநிலை வலயத்தினுள் அமைந்துள்ளதனால் இப்பிரதேசமானது அக்காலநிலைக்குள் உள்ளடங்குகின்றது, மேலும் இப்பிரதேசம் இலங்கையின் வடக்குப்பகுதியில் அமைந்துள்ளமையினால் வடகீழ்ப்பருவக்காற்றுக் காலநிலை இங்கு செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றது. இக்காலநிலை மூலமே இப்பிரதேசத்திற்கு மழைவீழ்ச்சி கிடைக்கின்றது.
கண்ணன் திரும்பி வருகிறான். அவனிடம் ராதா தங்களிடம் சொல்லாமல் தன் பிறந்த வீட்டுக்குப் போய்விட்டதாக தங்கமும் பெருந்தேவியும் அவனிடம் பொய் சொல்கின்றனர்.
அன்றிரவு கண்ணனைச் சந்திக்க ராதா வருகிறாள். ஆனால் தங்கம் அவளை உள்ளே விட மறுக்கிறாள். நடந்ததை கண்ணம்மா அப்பாவித்தனமாக கண்ணனிடம் சொல்லி விடுகிறாள். கண்ணன் ராதாவைக் கூட்டிச் செல்ல வீரமுத்துவின் வீட்டிற்குச் செல்கிறான். ஆனால் தங்கம் இருக்கும் வரை ராதா அந்த வீட்டிற்கு வர மாட்டாள் என வீரமுத்து சொல்கிறார்.
கண்ணன் ஒரு விடலைப் பையன். செல்வாக்கான வழக்கறிஞர் வரதராஜன் , தங்கம் ஆகியோரின் மகன். ஒரு நாள் கால் பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது ராதாவைச் சந்திக்கிறான். ராதா, அந்த ஊரிலுள்ள சுதந்திரப் போராட்ட வீரரான வீரமுத்து , மரகதம் ஆகியோரின் மகள். முதல் சந்திப்பிலேயே இருவரும் காதல் வயப்படுகின்றனர்.
நிச்சயதார்த்தம் நடக்க இருந்த நாளில் கண்ணன் மிகக் கலவரமடைந்து முதல் மாடி பால்கனியிலிருந்து தவறிக் கீழே விழுகிறான். இதைக் கேள்விப்பட்ட ராதா தடுத்த வீரமுத்துவைச் சமாதானப்படுத்தி கண்ணனை வந்து பார்க்கிறாள். தன் தாய் கொடுமைப் படுத்தினாலும் இனிமேல் அவள் தன்னை விட்டுப் போகக் கூடாது என கண்ணன் ராதாவிடம் சொல்ல அவளும் சம்மதிக்கிறாள்.
சோணாசலம் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற முற்படுகிறார். ஆனால் பெருந்தேவி அங்கே தங்கியிருந்து தங்கத்துக்கும் ராதாவுக்கும் இடையில் விரோதத்தை ஏற்படுத்தத் திட்டமிடுகிறாள். ஒவ்வொரு விடயத்திலும் தங்கம் ராதா மீது குற்றஞ்சுமத்துகிறாள். ஆனால் ராதா பொறுமையாக எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொள்கிறாள்.
வரதராஜன் ஒரு நிதானமான மனிதர். ஆனால் அவரது மனைவி தங்கம் பேராசை பிடித்தவள். தங்கத்தின் சகோதரன் சோணாச்சலம் , மனைவி பெருந்தேவி ஆகியோருக்கு கண்ணம்மா என்ற மகள் இருக்கிறாள். இந்த கண்ணம்மாவை கண்ணனுக்கு மணமுடித்து வைக்க தங்கம் விரும்புகிறாள்.
வரதராஜனுக்கு வீரமுத்துவின் எளிமையான குடும்பத்தைப் பிடித்து விட்டது. அவர் கண்ணன், ராதா திருமணத்துக்கு சம்மதிக்கிறார். ஆனால் தங்கம் அதனை எதிர்ப்பதால் வீரமுத்து ஒரு பெருந்தொகை சீதனமாகத் தருவார் என அவளிடம் வரதராஜன் பொய் சொல்லுகிறார். திருமணம் நடக்கிறது.
இதைப் பயன்படுத்தி கண்ணம்மாவைத் திருமணம் செய்யும்படி கண்ணனை தங்கமும் பெருந்தேவியும் வற்புறுத்துகின்றனர். இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சோணாச்சலமும் மன்னாரும் கண்ணம்மாவைக் கடத்திச் செல்ல முயற்சி செய்கின்றனர். ஆனால் முயற்சியில் தோல்வியடைந்தனர்.
பொம்மை கல்யாணம் 1958 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு இந்திய தமிழ் திரைப்படமாகும். ஆர். எம். கிருஷ்ணசுவாமி இயக்கத்தில் வெளியான இத்திரைப்படத்தில் சிவாஜி கணேசன், ஜமுனா, மைனாவதி ஆகியோர் முக்கிய பாத்திரங்களில் நடித்திருந்தனர்.
வரதராஜன் சாகிறார். கண்ணன் ஊருக்குப் போகிறான். கண்ணன் ராதா வாழ்க்கை ஒரு தடையை சந்திக்கிறது. தங்கமும் பெருந்தேவியும் சேர்ந்து ராதாவை வீட்டை விட்டுத் துரத்துகிறார்கள். வீரமுத்து ராதாவை அழைத்துக் கொண்டு போகிறார்.
தன் மகள் கண்ணம்மா மணமகள் அல்ல என அறிந்த பெருந்தேவி தங்கத்துடன் சண்டை போடுகிறாள். தங்கம் சீதனம் கேட்டு ராதாவை பிறந்த வீட்டுக்கு அனுப்புகிறாள். ஆனால் கண்ணன் ராதாவை முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்ளுகிறான்.
தங்கம் ராதாவுக்குக் கடிதம் எழுதுகிறாள். கண்ணன் மறுமணம் செய்து கொள்ளப்போவதாகவும் அவன் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட வேண்டாம் எனவும் கடிதத்தில் எழுதுகிறாள்.
தங்கமும் பெருந்தேவியும் வீரமுத்துவிடம் சீதனத்தைக் கொடுக்கும் படி அவரைத் தொந்தரவு செய்ய அவர் சீதனம் கொடுப்பதற்காகத் தனது வீட்டை விற்கிறார்.
அருவியின் மேல் விளிம்பில் குறைந்த உயரமுள்ள கான்கிரீட் தடுப்புகளால் அருவி நீர் கொட்டுவதை ஒழுங்குபடுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் அருவி வால் வடிவத்தில் செறிவாக விழ ஏதுவாகிறது. சுவரை ஒட்டி நடந்து சென்றால் அருவியின் மையம் அருகே செல்ல இயலும். சுவரின் கீழே ஒரு பெரிய தட்டையான பாறை 5 அடி அகலமும் கொண்டதாக உள்ளது. ஒரு காட்டு வழியாக கீழே செல்லும்போது அமைதியாக தொடர்ந்து கீழ்நோக்கி செல்லும் ஒரு சிறிய நதியாக அருவியைப் பார்க்க இயலும் கீழே சென்றபின் பின்புறம் அண்ணாந்து பார்த்தால், நீர் பெரும் சரிவில் அமைதியாக வருவதை, பார்க்க முடியும். அருவி கீழே விழும் இடத்தில் அவ்வளவாக சத்தம் இல்லை. ஒரே இரைச்சல் என்றால் அது அருகில் உள்ள கற்பாறைகளில் இருந்து வரும் சிறிய அருவிகளின் சலசலக்கும் ஓசை மட்டுமே.
மஞ்சளாறு அணைப் பகுதியில் இருந்து கோடைக்காலத்தில் அருவியின் அடிவாரம்வரை செல்வது சாத்தியம். இந்த நெடுந்தொலைவு மலை ஏற்றத்தின் பாதையில் மாந்தோப்புகளும், உருளைக் கிழங்கு தோட்டங்களும் மஞ்சளாறு நீர்தேக்கத்தைச் சுற்றியும் அமைந்துள்ளன. இவற்றைக் கடந்து மேலே சென்றால் இறைவி காமாட்சிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பாய்ந்துவரும் ஓடை சிறியதாக பளபளத்து தெரியும். இங்கு நிலவும் தொன்மத்தின்படி இங்குள்ள ஒரு மூங்கில் புதரில் அருவி அடிவாரத்தில் காமாட்சி பிறந்தார் என்றும் இதனாலேயே அவர் ”மூங்கிலணை காமாட்சி” என அழைக்கப்படுகிறார் எனவும் கருதப்படுகிறது. இந்த இடம் அம்மா மச்சு என அழைக்கப்படுகிறது. இதன்பொருள் தேக்கு மரங்கள் அடர்ந்த ஒரு தோப்பின் நடுவில் என்பதாகும்.
தலையாறு அருவி என்பது தமிழ்நாட்டின், தேனி மாவட்டம், தேவதானப்பட்டி அருகே உள்ள ஒரு அருவியாகும். இது 975 அடி உயரமான தமிழ்நாட்டின் உயரமான அருவியாகவும், இந்தியாவின் ஆறாவது உயர்ந்த அருவியாகவும், உலகின் 267வது உயர்ந்த அருவியாகவும் உள்ளது. கொடைக்கானல் மலைப்பகுதியில் இந்த நீர்வீழ்ச்சி அமைந்துள்ளது.
தலையாறு அருவி, சாதாரணமாகப் பொதுமக்கள் அணுக இயலாததாக கருதப்படுகிறது. அருவிக்குச் செல்ல எந்தச் சாலையும் இல்லை. அருவியின் உச்சிக்குச் செல்வதென்பது சவாலான இலக்கு ஆகும். இரு மேலைநாட்டுச் சுற்றுலா பயணிகள் மலை ஏறும்போது 2006 ஆண்டு விழுந்து இறந்துபோனார்கள். இதனால் மலையேறிகள் எச்சரிக்கையாக இருப்பது அவசியம்.
வானம் தெளிவாக இருக்கும் நாளில், கொடைக்கானல் காட்டுச் சாலையில் உள்ள டம் டம் பாறையில் இருந்து மேற்கே 3.6 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள இது நன்கு தெரியும். கருப்பு பாறை குன்றின் பின்னணியில் நீர் வழிந்து கொட்டுவது ஒரு நீண்ட மெல்லிய வெள்ளை துண்டு போன்று பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் தோன்றும்.
அருவியில் வரும் நதி நீர், பெருமாள் மலை கிராமத்தின் ஊடாக 9 கி.மீ. கீழே வருகிறது. தண்ணீரை பார்க்க சுத்தமானதான தோன்றினாலும், அது மாசுபட்டதாக இருக்கலாம் என்றும், பார்வையாளர்கள் அதை குடிப்பதை தவிர்க்குமாறும் அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள்.
தொல்லியல் துறையானது தொல்லியல் துறை ஆணையரின் தலைமையின் கீழ், துணை இயக்குநர், தொல்லியல் துணை கண்காணிப்பாளர், செயற்பொறியாளர், உதவி செயற்பொறியாளர், உதவி கண்காணிப்பு கல்வெட்டாய்வாளர், மண்டல உதவி இயக்குநர்கள், காப்பாட்சியர்கள், கல்வெட்டாய்வாளர்கள், தொல்லியல் அலுவலர்கள், வரலாற்றுக்கு முந்தைய கால அகழாய்வாளர்
தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை 1961 இல் தொடங்கப்பட்டது. இத்துறை தமிழ்நாட்டின் தலைநகர் சென்னையில் உள்ள ஆல்ஸ் சாலையில் தமிழ்வளர்ச்சி வளாகத்தில் உள்ள கட்டிடத்தில் இயங்கி வருகிறது.இத்துறையின் முதலாவது இயக்குனர் ஆர். நாகசாமி ஆவார். தற்போதைய இயக்குனர் நடன காசிநாதன் ஆவார்.
இங்கு 1980 முதல் தொல்லியல் இரசாயன ஆய்வுக்கூடம் இயங்கி வருகிறது. நினைவுச் சின்னங்கள், வெண்கலப் படங்கள், செப்பு தகடுகள், நாணயங்கள், சுடுமண், ஸ்டக்கோ மற்றும் ஓவியங்கள் போன்ற பழமையான பொருட்கள் இரசாயனம் மூலம் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
இங்குள்ள நூலகத்தில் தொல்லியல், மானிடவியல், கலை, வரலாறு, கல்வெட்டியல் தொடர்பான புகழ்பெற்ற வெளிநாட்டு மற்றும் இந்திய அறிஞர்கள் மற்றும் நிபுணர்கள் எழுதியுள்ள 11,500 க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்கள் உள்ளன.
தமிழ்நாட்டில் இத்துறைக்கு சென்னை, சிதம்பரம், மதுரை, தஞ்சாவூர், திருநெல்வேலி, கோயம்புத்தூர், நாகர்கோவில், தர்மபுரி ஆகிய எட்டு இடங்களில் மண்டல அலுவலகங்கள் உள்ளன.
பண்டைய வெண்கல வார்ப்புகளில் இருந்து தோங் சோன் பண்பாடு தோன்றியது. கிழக்காசிய வெண்கல வார்ப்புகள் வட சீனாவில் தோன்றியது என மரபுக் கோட்பாடு கருதுகிறது. என்றாலும் 1970களில் தாய்லாந்தில் நட்த்தப்பட்ட தொல்லியல் சான்றுகளின்படி, முதலில் வெண்கல வார்ப்புகள் முதலில் தென்கிழக்காசியாவில் தோன்றியமை கண்டறியப்பட்டது. தோங் சோன் வெண்கலத் தொழில். கி.மு 700 முதல் 500 வரை நிலவிய கோ முன் பண்பாட்டுக் காலத்தில் இணையாகத் தோன்றியதாகும். இதில் வெண்கலக் கோடரிகளும் ஈட்டிகளும் கத்திகளும் அடங்கும். இதைத் தொடர்ந்து வெண்கல கடபாறைகளும் வாள்களும் முரசுகளும் வெண்கலக் கலங்களும் கி.மு 500-0 கால அளவில் உருவாகின. கடைசியாக, சீன இலச்சினைகளும் நாணயங்களும் கண்ணாடிகளும் கி.பி முதல் நூற்றாண்டில் தோன்றின.