polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
கரிக்கத் மராத்து குட்டிகிருஷ்ணா மரார் என்பவர் ஒரு இந்திய கட்டுரையாளரும், மலையாள இலக்கியத்தின் இலக்கிய விமர்சகரும் ஆவார். மகாபாரதத்தின் விமர்சன ஆய்வான பாரதபார்யதானம் என்ற பணியின் மூலம் அவர் அறியப்பட்டார். இது மலையாளத்தின் மிகவும் செல்வாக்குமிக்க புத்தகங்களில் ஒன்றாக பலரால் கணக்கிடப்படுகிறது. சாகித்ய அகாதமி விருது மற்றும் கேரள சாகித்ய அகாதமி விருதைப் பெற்றவர்.
மரார் 1924 இல் கிழக்கமாரத் நாராயணிக்குட்டி மரஸ்யரை மணந்தார். இத்தம்பதியருக்கு ஏழு குழந்தைகள், நான்கு மகன்கள் மற்றும் மூன்று மகள்கள் இருந்தனர். அவரது வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியை நோக்கி, அவர் ஆன்மீக முயற்சிகளில் அதிக விருப்பம் கொண்டிருந்தார். அவர் ஏப்ரல் 6, 1973 இல் தனது 72 வயதில் இறந்தார்.
பாலி இராணுவம், தென்பசார் வரை சென்றது. அவர்கள் அரண்மனையை அடைந்ததும், நான்கு பேர் சுமந்துவரும் பல்லக்கில் மன்னனின் தலைமையில் ஒரு அமைதியான ஊர்வலம் நடந்தது. மன்னன் பாரம்பரிய வெள்ளை ஆடைகளை அணிந்து, நகைகளை அணிந்து, சடங்கு கிரிசுக் கத்தியை எடுத்துச் சென்றார். ஊர்வலத்தில் இருந்த மற்றவர்கள் மன்னனின் அதிகாரிகள், காவலர்கள், பாதிரியார்கள், மனைவிகள், குழந்தைகள் மற்றும் அனைவருமே இதேபோல் உடையணிந்தார்கள். அவர்கள் மரணச் சடங்குகளைப் நடத்திச் சென்றனர். வெள்ளை நிற உடையில் இருந்தனர். அவர்களின் சடங்கு கிரிசுக் கத்தியால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தனர். ஊர்வலம் இடச்சுப் படையினரால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. மன்னன் பல்லக்கிலிருந்து ஒரு பாதிரியாரால் கீழே இறக்கப்பட்டார். ஊர்வலத்தின் மீதமுள்ளவர்கள் அவர்களையும் மற்றவர்களையும் கொல்லத் தொடங்கினர். பெண்கள் கேலிக்கூத்தாக நகைகள் மற்றும் தங்க நாணயங்களை துருப்புக்கள் மீது வீசினர்.
1908 ஏப்ரல் 18 ஆம் தேதி குளுங்குங் அரண்மனையில் மற்றொரு 'புப்புட்டன்" ஏற்பட்டது. தங்களுக்கு ஆதரவாக ஒரு அபினி ஏகபோகத்தை திணிக்க இடச்சுக்காரர்களின் முயற்சிக்கு எதிராக ஒரு பாலினியர்களின் இது நிகழ்த்தப்பட்டது. கரங்கசெம் மன்னன் ஏகபோகத்தை எதிர்த்தார். இது குளுங்க்குங்கின் தலைநகரில் பாலினிய கலவரத்திற்கு வழிவகுத்தது. கெல்கலில் கலவரம் வெடித்தது. பாலினியர்கள் ஒரு சாவானிய அபினி வியாபாரியைக் கொன்றபோது. கலவரத்தைத் தணிக்க இடச்சுக்காரர்கள் துருப்புக்களை அனுப்பினர். கெல்கலில், அவர்கள் 100 பாலினியர்களைக் கொன்றனர். மன்னனை குளுங்க்குங்கிற்கு தப்பிச் செல்லுமாறு கட்டாயப்படுத்தினர். பின்னர் இடச்சுக்காரர்கள் குளுங்க்குங் நகரத்தில் குண்டுவீசினர்.
அதே நாளின் பிற்பகலில், இதேபோன்ற நிகழ்வுகள் அருகிலுள்ள பெம்குட்டனின் அரண்மனையிலும் நிகழ்ந்தன. அங்கு இணை ஆட்சியாளர் குஸ்டி கெடே நுகுரா வசித்து வந்தார். பெம்குட்டானில் உள்ள பிரபுக்கள் தங்களை கொள்ளையடிக்கவும், கொல்லவும் அனுமதித்தனர். இந்த படுகொலை உள்நாட்டில் "பதுங் புபுட்டன்" என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் எடுத்துக்காட்டாக இது அமைந்தது. இந்நிகழ்ச்சியின் நினைவாக தென்பசாரின் மத்திய சதுக்கத்தில் ஒரு பெரிய வெண்கல நினைவுச்சின்னம் அமைக்கப்பட்டது. இது புபுட்டானில் பாலினியர்களின் எதிர்ப்பை பெருமைப்படுத்தியது.
அரண்மனை வாயிலுக்கு வெளியே செல்லும் பாலினிய பொது மக்களின் மீது இடச்சுக்காரர்கள் முதன்முதலில் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியதாகவும், இவர்களிடம் பாரம்பரிய கிரிசு கத்திகள் ஈட்டிகள் மற்றும் கேடயங்ளை மட்டுமே வைத்திருந்ததாகவும், தப்பிப்பிழைத்தவர்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகவும், அல்லது பப்புட்டனின் கட்டளைகளின்படி தங்களைப் பின்பற்றுபவர்களால் கொல்லப்பட்டதாகவும் மாற்று கணக்குகள் விவரிக்கின்றன. வீரர்கள் விலைமதிப்பற்ற பொருட்கள் மற்றும் சடலங்களையும், எரிந்த அரண்மனையின் இடிபாடுகளையும் அகற்றினர். தென்பசார் அரண்மனை தரைமட்டமாக்கப்பட்டது.
1908 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 18 ஆம் தேதி நடந்த ஒரு இறுதி மோதலில், 200 பின்தொடர்பவர்களுடன், குலுங்க்குங்கின் மன்னன் தேவா அகுங் ஜம்பே, தனது அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறி, வெள்ளை நிற உடையணிந்து, ஒரு புகழ்பெற்ற கிரிசுக் கத்தியுடன் ஆயுதம் ஏந்தியபடி சென்றார். இது எதிரிகளின் மீது பேரழிவை ஏற்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனம் என்று கூறினார். இச்சடங்கு விரும்பிய முடிவை நிறைவேற்றத் தவறிவிட்டது. அதற்கு பதிலாக மன்னன் சுடப்பட்டார். உடனடியாக, மன்னனின் ஆறு மனைவிகள் பப்புட்டானை தேர்தெடுத்து, தங்களது சொந்த கிரிசுக்கத்தியால் தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.
செப்டம்பர் 20, 1906 இல், அரச இடச்சு கிழக்கிந்திய இராணுவத்தின் கணிசமான படை, ஆறாவது இராணுவ பயணம் என பெயரிடப்பட்டு, ஆளுநர் எம்பி ரோஸ்ட் வான் டோனிங்கனின் கட்டளையின் கீழ் சனூர் கடற்கரையின் வடக்கு பகுதியில் தரையிறங்கியது. செப்டம்பர் 15 ஆம் தேதி சனூரில் இடச்சுக்காரர்களின் இரு இடங்கள் மீது பதுங் வீரர்கள் சில தாக்குதல்களை நடத்தினர். இன்டரன் கிராமத்தில் சிறிது எதிர்ப்பு ஏற்பட்டது.
ஒட்டுமொத்தமாக, படை அதிக எதிர்ப்பின்றி நாட்டிற்குள் நுழைந்து, 1906 செப்டம்பர் 20 அன்று கெசிமான் நகருக்கு வந்து சேர்ந்தது. அங்கே பதுங் மன்னரின் அடிமையாக இருந்த உள்ளூர் மன்னன் இடச்சுக்காரர்களுக்கு எதிராக ஆயுதமேந்தி படையை வழிநடத்த மறுத்துவிட்ட காரணத்தால் ஒரு பாதிரியாரால் கொல்லப்பட்டிருந்தான். அரண்மனை தீவைத்து எரிக்கப்பட்டது. நகரம் வெறிச்சோடியது.
புபுட்டன் என்பது சரணடையும்போது அவமானத்தை எதிர்கொள்ளாமல் இருப்பதற்காகாக வீரர்களின் தற்கொலை சடங்குக்கிற்கான ஒரு பாலினீசிய சொல்லாகும். பாலி வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க புபுட்டன்கள் 1906 மற்றும் 1908 ஆம் ஆண்டுகளில், பாலினியர்கள் இடச்சுக்காரர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டபோது இந்தவகையான தற்கொலைகள் நிகழ்ந்தன.
இடச்சு படைகள் தபனான் வரை தனது படையெடுப்பைத் தொடர்ந்தது. அங்கிருந்த மன்னன் குஸ்டி நுகுரா அகுங் மற்றும் அவரது மகன் இருவரும் தப்பி ஓடிவிட்டனர். பின்னர், அவர்கள் இடச்சுக்காரர்களிடம் சரணடைந்தனர். மேலும் நெதர்லாந்தின் ஆட்சிப் பகுதியாக மாறுவதற்கான பேச்சுவார்த்தைக்கு முயன்றனர்.
துப்பாக்கிகளாலும், பீரங்கிகளாலும் இடச்சுக்காரர்கள் சுடப்பட்டனன்ர். அரண்மனையிலிருந்த மக்கள் அதிக அளவில் கொல்லபட்டனர். முழு ஊர்வலமும் நூற்றுக்கணக்கானவர்களைக் கொண்டிருந்தது. மேலும் மொத்தம் 1,000 க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இருந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
இடச்சுக்காரர்கள் அவர்களை அருகிலுள்ள மதுரா தீவு அல்லது லொம்போக்கிற்கு நாடுகடத்த முன்வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு சிறையில் தங்களை கொல்ல விரும்பினர். அவர்களின் அரண்மனை இடச்சுக்காரர்களால் சூறையாடப்பட்டது.
இராம்குமார், சைலோஸ் முகர்ஜியின் கீழ் உள்ள சாரதா உகில் கலைப் பள்ளியில் வகுப்புகள் எடுத்தார். 1948இல் கலைப்பணியைத் தொடர தான் பணிபுரிந்த வங்கிப் பணியை விட்டுவெளியேறினார். சைலோஸ் முகர்ஜி சாந்திநிகேதன் பள்ளியின் ஓவியர் ஆவார். இவர் நேரடி மாதிரிகளுடன் இயற்கையான பொருள்கள் அல்லது தயாரிக்கப்பட்ட பொருட்கள் உயிரற்ற, அன்றாட பொருள்களின் ஏற்பாட்டைக் கொண்ட ஒரு ஓவிய வண்ணங்களை அறிமுகப்படுத்தினார். அங்கு ஒரு மாணவராக இருந்தபோது, இவர் ஒரு கண்காட்சியில் சையத் ஐதர் ராசாவை சந்தித்தார். ராசாவும் ராமும் நல்ல நண்பர்களானார்கள். இவர் தனது தந்தையை பாரிசிக்கு ஒரு வழி பயணத்திற்கு பணம் செலுத்தும்படி கேட்டுக்கொண்டார். மேலும் ஆண்ட்ரே லோட் மற்றும் பெர்னாண்ட் லெகர் ஆகியோரின் கீழ் பயிற்சி மேற்கொண்டார். பாரிசில், சமாதான இயக்கம் இவரை ஈர்த்தது. இவர் பிரெஞ்சு பொதுவுடமைக் கட்சியில் சேர்ந்தார். கேத் மற்றும் போர்செனான் போன்ற சமூக யதார்த்தவாதிகளை தேடுவதில் உத்வேகம் கொண்டார். சையது ஐதர் ராசா மற்றும் எம்.எஃப். உசேன் ஆகிய இரு நண்பர்களுடன் இவர் தொடர்ந்து நட்பு கொண்டிருந்தார்.
இராம் குமார் ஓர் இந்திய கலைஞரும் எழுத்தாளருமான இவர் இந்தியாவின் முன்னணி பண்பியல் ஓவியர்களில் ஒருவராக வர்ணிக்கப்படுகிறார். முற்போக்கு கலைஞர் குழுவுடன் எம். எஃப். ஹுஉன், தைப் மேத்தா, சையது ஐதர் ராசா போன்ற மேதைகளுடன் நட்பு கொண்டிருந்தார். பண்பியல் ஓவியத்திற்கான உருவத்தை விட்டுக் கொடுத்த முதல் இந்திய கலைஞர்களில் இவரும் ஒருவர் என்று கூறப்படுகிறது. இவரது கலை உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச சந்தையில் அதிக விலைக்கு விற்கப்டுகிறது. இவரது "தி வாகபாண்ட்" படைப்பு கிறிஸ்டிஸ் என்ற ஏல வீட்டில் 1.1 மில்லியன் அமெரிக்க டாலரைப் பெற்றது. இது இந்தக் கலைஞருக்கு மற்றொரு உலக சாதனையாகும். எழுத்து மற்றும் ஓவியம் ஆகியவற்றில் சாதித்த சில இந்திய நவீனத்துவ எஜமானர்களில் இவரும் ஒருவராவார்.
இராம் குமார் வர்மா, இந்திய மாநிலமான இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் தலைநகரான சிம்லாவில் எட்டு சகோதர சகோதரிகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தை இந்தியாவின் பஞ்சாபில் உள்ள பாட்டியாலாவைச் சேர்ந்த அரசு ஊழியராக இருந்தார். இவர் பிரித்தானிய அரசாங்கத்தில் பொது மற்றும் நிர்வாக பிரிவில் பணியாற்றினார். தில்லியின் செயின்ட் ஸ்டீபன் கல்லூரியில் பொருளாதாரத்தில் முதுகலை படித்தபோது, இவர் 1945 இல் ஒரு கலை கண்காட்சியில் கலந்து கொண்டார். ஒரு நாள் மாலையில், செயிண்ட் ஸ்டீபன் கல்லூரியைச் சேர்ந்த தனது நண்பர்களுடன் கன்னாட்டு பிளேசு பகுதியைச் சுற்றிவந்தபோது "வெறுத்துபோய்" பின்னர், இவர் ஒரு கலை கண்காட்சியில் இறங்கினார்.
பிரபல இந்தி எழுத்தாளர் நிர்மல் வர்மாவின் மூத்த சகோதரராவார். கர்னலின் இளைய சகோதரருமான ராஜ் குமார் வர்மாவும் இவரது சகோதரர் ஆவார். இவர் 2018 இல் இறக்கும் வரை தில்லியில் வாழ்ந்தார்.
செறுதோணி அணை இந்தியாவில், கேரள மாநிலத்தில், இடுக்கி மாவட்டத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள 138 மீட்டர் உயரமான கான்கிரீட் அணையாகும். இந்த அணை இடுக்கி நீர்மின் திட்டத்திற்காக இடுக்கி மற்றும் குலமாவு ஆகியவற்றோடு மற்றொரு பகுதியாக கட்டப்பட்டது. இத்திட்டம் கனேடிய நிதி உதவியுடன் முடிக்கப்பட்டது. கனடா அரசு நீண்ட கால கடன்கள் மற்றும் மானியங்களுடன் இந்த திட்டத்திற்கு உதவியது. கனடாவின் எஸ்.என்.சி.ஐ.என்.சி. நிறுவன பொறியாளர்கள் திட்டப் பொறியாளர்களுக்கு ஆலோசனை மற்றும் உதவி செய்து வந்தனர்.
கிரண் நாடார் கலை அருங்காட்சியகம் என்பது புது தில்லி மற்றும் நொய்டாவில் அமைந்துள்ள ஒரு தனியாரின் நவீன மற்றும் சமகால கலை அருங்காட்சியகமாகும். 2010 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட இது நவீன மற்றும் சமகால கலைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் முதல் தனியார் அருங்காட்சியகம் என்ற பெருமையை உடையதாகும். இந்த நிறுவனத்தின் முக்கிய சேகரிப்பு சுதந்திர காலத்திற்கு பிந்தைய 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஓவியர்களின் படைப்புகள் ஆகும். இருந்தாலும் இந்த அருங்காட்சியகத்தில் இளைய, சமகால கலைஞர்களின் படைப்புகளும் காட்சியில் உள்ளன. இது ஒரு பன்முக முன்முயற்சியாக அமைந்துள்ளது. இது பொதுத் துறைகளில் கலையை மேம்படுத்த உதவுவதோடு கலைஞர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் இடையிலான ஒத்துழைப்பினை ஏற்படுத்தி கலையை மேம்படுத்த உதவுகிறது.
குடும்பத்தின் பதின்மூன்றாவது குழந்தையான கிரஹாம் பிறந்த ஆறு நாட்களுக்குப் பிறகு, அக்டோபர் 31 அன்று அவரது தாயார் இறந்தார். அப்போது ரிச்சர்டுக்கு இரண்டு வயது ஆகும். பிரசவத்திற்குப் பிறகான தொற்றுநோய்களின் விளைவாக இவரின் தாய் மரணமடைந்தார். ஆனால் ரிச்சர்ட் சுகாதார புறக்கணிப்பு காரணமாக தனது தாய் மரணமடைந்ததாக நினைத்தார். இதனைப் பற்றி வாழ்க்கை வரலாற்றாசிரியர் மைக்கேல் முன்னின் எடித் சுகாதாரக் குறைவினால் இறக்கவில்லை. மாறாக நிலக்கரி சுரங்கத்தின் மாசினால் தான் அவர் இறந்தார் எனக் கூறினார். எடித்தின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து, ரிச்சர்டின் மூத்த சகோதரி சிசிலியா மற்றும் சுரங்கத் தொழிலாளியான அவரது கணவர் எல்ஃபெட் ஜேம்ஸ் ஆகியோர் இவரைக் கவனித்துக் கொண்டனர்.
வால்டர் ஜென்கின்சு ஜூனியர் எனும் இயர்பெயர் கொண்ட பர்டன் ரிச்சர்ட் 10 நவம்பர் 1925 அன்று வேல்ஸின் கிளாமோர்கன், போன்ட்ரிடிஃபென் நகரில் பிறந்தார். ரிச்சர்ட் வால்டர் ஜென்கின்ஸ் சீனியர் , மற்றும் எடித் மட் ஜென்கின்ஸ் ஆகியோருக்கு பிறந்த பதின்மூன்று குழந்தைகளில் பன்னிரண்டாவது குழந்தையாகப் பிறந்தார். இவரது தந்தை சுரங்கத் தொழிலாளியாவார். இவரது தாயார் மது விடுதியில் உணவு பரிமாறுபவராகப் பணி புரிந்தார். அவர் தனது தாயை மிகவும் வலிமையான பெண் என்றும் "அழகிய கூந்தலும் அழகிய முகமும் கொண்டவர் எனவும் மதத்தில் ஆர்வம் கொண்டவர் என்றும் நினைவு கூர்ந்தார்.
பர்டன் ஏழு முறை அகாடமி விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டார். ஆனால் ஆஸ்கார் விருதை வென்றதில்லை. அவர் சிறந்த நடிகருக்கான பாஃப்டாக்கள், கோல்டன் குளோப்சு மற்றும் டோனி விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார். 1960 ஆம் ஆண்டில் இவர் நடித்த திரைப்படங்கள் வணிக ரீதியில் வெற்றி பெற்றன. 1960 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் பர்டன் உலகிலேயே அதிக சம்பளம் வாங்கும் நடிகர்களில் ஒருவராக இருந்தார். தனது திரைப்படங்களின் வருமானத்தில் 1 மில்லியன் டாலர் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தொகையினை இவர் சம்பளமாகப் பெற்றார்.
ரிச்சர்ட் பர்டன் (இயற்பெயர்: ரிச்சர்ட் வால்டர் ஜென்கின்ஸ் ஜூனியர் வேல்சு நகரைச் சேர்ந்த ஒரு நடிகர் ஆவார். அவர் 1964 இல் ஆம்லெட்டில் நடித்ததன் மூலம் இவர் பரவலாக அறியப்பட்டார்.
இந்த கட்டிடம் 1920 ஆம் ஆண்டில் ஜே.எஃப்.எல் பிளாங்கன்பெர்க்கின் என்பவர் தந்த வடிவமைப்பின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்டது. இது 3,914 மீ 2 நிலப்பரப்பில் இரண்டு மாடிகளைக் கொண்டு அமைந்ததாகும். 1,138 மீ 2 ஆர்ட்-டெகோ பாணியில் இந்த கட்டிடம் அமைந்துள்ளது. 1931 ஆம் ஆண்டில், இந்த கட்டிடத்தை நில்மிஜ் என்ற காப்பீட்டு நிறுவனம் வாங்கியது. பசிபிக் போரின்போது, இந்த கட்டிடம் பிரிட்டிஷ் பொதுத் தூதரகம் என்ற நிலையில் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது. ஜப்பான் காலத்தின் ஆக்கிரமிப்பின் போது, 1945 செப்டம்பரில் இந்தோனேசியாவில் நேச நாடுகளின் வருகை வரை இந்த கட்டிடம் ரியர் அட்மிரல் தடாஷி மைடாவின் இல்லமாகப் பயன்பட்டு வந்தது. இந்த கட்டிடம் 1961 ஆம் ஆண்டு முதல் 1981 ஆம் ஆண்டு வரை ஆங்கில தூதரகத்தால் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டிருந்தது. தொடர்ந்து இந்தோனேசிய கல்வி மற்றும் கலாச்சாரத் துறைக்கு டிசம்பர் 28, 1981 அன்று வழங்கப்பட்டது. 1982 ஆம் ஆண்டில், இந்த கட்டிடம் அரசு நூலகமாகவும் பின்னர் அலுவலக கட்டிடமாகவும் மாற்றம் பெற்று செயல்படத் தொடங்கியது.
பிரகடன உரையை உருவாக்குவது தொடர்பான பொருட்களைக் கொண்டு,மத்திய ஜகார்த்தாவில் அமைந்துள்ள இந்த அருங்காட்சியகம் நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு செயல்பட்டு வருகிறது. கட்டிடம் பல முறை ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்கு மாறி மாறி வந்ததால் இங்கு பெரும்பாலும் தளவாடங்களின் மாதிரிகளையே காண முடியும். இந்த அருங்காட்சியகத்தில் வரலாற்று நபர்களின் மெழுகு சிற்பங்கள் மற்றும் புகைப்படங்கள் மற்றும் பதிவுகள் பார்வையாளர்களுக்காகக் காட்சியில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அருங்காட்சியகத்தின் பின் புறத்தில் அமைந்துள்ள திறந்த வெளியில் இரண்டாம் உலகப்போரின்போது பயன்படுத்தப்பட்ட பங்கர் (தாக்கப்படுகின்ற குண்டு மற்றும் பிற தாக்குதல்களிலிருந்து தம்மைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகவும் மதிப்புமிக்க பொருள்களை வைத்துப் பாதுகாக்கவும் அமைக்கப்படுகின்ற பாதுகாப்பு ராணுவக் கோட்டை போன்ற சிறு அமைப்பு) உள்ளது. பார்வையாளர்கள் அந்த பங்கரில் உள்ளே நுழைந்து, உள்ளே இருப்பனவற்றை உள்ளது படி காணமுடியும். அங்கு தங்கவும் செய்யலாம்.
சுதந்திர பிரகடன உரையை வகுப்பதில் இந்தக் கட்டிடத்தின் முக்கியமான பங்கு வகித்ததன் காரணமாக, 1984 ஆம் ஆண்டில், கல்வி மற்றும் கலாச்சார அமைச்சர் நுக்ரோஹோ நோடோசுசாண்டோ அதன் பெருமையை உணர்த்துகின்ற வகையில் ஒரு அருங்காட்சியகமாக மாற்றுமாறு ஆணை பிறப்பித்தார். பிரகடன உரை அருங்காட்சியகத்தின் அருங்காட்சியகம் அதிகாரப்பூர்வமாக நவம்பர் 24, 1992 ஆம் நாளன்று திறந்து வைக்கப் பெற்றது.
சுதந்திர பிரடகன உரை உருவாக்க அருங்காட்சியகம் இந்தோனேசியாவின் ஜகார்த்தாவில் அமைந்துள்ள ஒரு வரலாற்று அருங்காட்சியகம் ஆகும். இந்தக் கட்டடம் இந்தோனேசிய நாட்டிற்கான சுதந்திரத்தை பிரகடனம் வகுக்கப்பட்ட கட்டிடம் என்ற பெருமையை உடையதாகும்.
தான் சுங் ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம் மற்றும் தில்லி பல்கலைக்கழகத்தில் பல ஆண்டுகளாக கற்பிக்கும் பணியில் ஈஎடுபட்டு வருகிறார். இவரது தந்தை, தான் யுன்-சான் , சாந்திநிகேதனில் சீன பாவனா என்பப்படும் சீன மொழி மற்றும் கலாச்சார நிறுவனத்தை நிறுவியவர். 1930கள் மற்றும் 1940களில் இந்திய சுதந்திர இயக்கத்துடன் தேசியவாத சீனாவின் தொடர்புகளை ஊக்குவிக்கும் முக்கிய நபராகவும் இருந்தார். தான் சுங் 1994 இல் ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு, புது தில்லியில் இந்திரா காந்தி தேசிய கலை மையத்தில் ஆராய்ச்சி பேராசிரியராக பணியாற்றினார். தற்போது அமெரிக்காவின் சிகாகோவில் வசித்து வருகிறார். புது தில்லியின் சீன ஆய்வுகள் நிறுவனத்தின் கௌரவ இயக்குநராக பணியாற்றியுள்ளார்.
சீனாவில் ஆரம்பக் கல்விக்குப் பிறகு 1955 இல் சாந்திநிகேதனுக்கு வந்தார். கதக்வசலாவின் தேசிய பாதுகாப்பு அகாடமியில் கற்பிக்கப்பட்ட விஸ்வ பாரதி பல்கலைக்கழகத்தில் ஆய்வுகளை முடித்ததும், பின்னர் டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தில் சீன பேராசிரியராக சேர்ந்தார். ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் சீன மற்றும் சப்பானிய கல்வித் துறையின் தலைவரானார். இவரது மனைவி குவாங் ஐ-சூ, டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தில் சீன மொழியைக் கற்பித்து வருகிறார்.
தான் சுங் என்பவர், சொகூரின் ) மாதுபகாரில் பிறந்த சீன வரலாறு, சீன-இந்திய உறவுகள் மற்றும் கலாச்சார பரிமாற்றம் குறித்த தரவுகளின் அதிகாரத்துவமாவார். ஏறக்குறைய அரை நூற்றாண்டு காலமாக இந்தியாவில் சீன கலாச்சார ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டு வருகிறார்.
2010 ஆம் ஆண்டில், இவருக்கு பத்ம பூசண் வழங்கப்பட்டது]], இது இந்திய அரசாங்கத்தின் மூன்றாவது மிக உயர்ந்த குடிமன்களுக்கான கௌரவமாகும். அதே ஆண்டில் சீனப் பிரதமர் வென் ஜியாபாவோ வழங்கிய சீனா-இந்தியா நட்பு விருதும் இவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.
பேராசிரியர் சாஸ்திரியின் தந்தை வைத் கௌரி சங்கர் ஆயுர்வேத மருத்துவராக இருந்தார். முதலில் உதம்பூர் மாவட்டத்தில் ரியாசி வட்டத்தில் ஒரு சிறிய கிராமமான மர்கியைச் சேர்ந்தவர். சிறந்த வாய்ப்புகளுக்காக, அவர் சம்மு சென்றார். ஆரம்பத்தில், இராம் நாத் தனது தொழிலை பின்பற்ற வேண்டும் என்று அவரது தந்தை விரும்பினார். மேலும், அனைத்து பழங்கால வசனங்களும் சமசுகிருதத்தில் இருப்பதால், இது ஒரு ஆயுர்வேத மருத்துவராக பெரிதும் உதவியாக இருக்கும் என்று நினைத்து சமசுகிருதம் கற்கும்படி அவருக்கு அறிவுறுத்தினார். இரன்பீர் உயர்நிலைப்பள்ளியில் ரன்பீர் சமசுகிருத பாடசாலையில் சேர்ந்தார். அதன் பிறகு, சமசுகிருதத்திலும், இந்தியில் பிரபாகரில் முதுகலை பட்டம் பெற்றார். உயர்நிலைப் பள்ளி சமசுகிருத ஆசிரியராக 5 ஆண்டுகள் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். பின்னர் அவர் கல்லூரி விரிவுரையாளரானார்.
1944 ஆம் ஆண்டில், வசந்த் பஞ்சமி நாளில், ஒரு சில நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, அவர் தோக்ரி அமைப்பை நிறுவினார். தோக்ரி மொழியில் வரவிருக்கும் ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் முதலில் தன்னை இந்த அமைப்பில் சேர்வார்கள். தோக்ரி மொழி பேராசிரியர் இராம் நாத் சாஸ்திரிக்கு மிகவும் கடன்பட்டுள்ளது. அவர் எப்போதும் தனது தந்தைவழி ஆசீர்வாதங்களை அதற்கு அளித்து வருகிறார். அவர் அமைப்பின் தோக்ரி இலக்கிய கால இதழான நமி செத்னாவில் பதிப்பாசிரியராக இருந்துள்ளார். 1970 ஆம் ஆண்டில், தோக்ரி அமைப்பின் வெள்ளி விழா கொண்டாட்டத்தின் போது, அவர் 'இராஜாத் ஜெயந்தி கிராந்த்' என்ற இதழில் பணிபிரிந்துள்ளார். இதில் தோக்ரா வாழ்க்கை, கலை, கலாச்சாரம், இலக்கியம் மற்றும் வரலாறு குறித்த ஆராய்ச்சி சார்ந்த கட்டுரைகள் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டன.
இராம்நாத் சாஸ்திரி தோக்ரி மொழியின் மறுமலர்ச்சி மற்றும் மீள் எழுச்சியில் முக்கிய பங்கு வகித்ததற்காக " தோக்ரியின் தந்தை" என்று அழைக்கப்படும் பத்மஸ்ரீ ராம்நாத் சாஸ்திரி 1914 ஏப்ரல் 15 அன்று பிறந்தார். இவர் தோக்ரி கவிஞர், நாடக ஆசிரியர், புனைகதை எழுத்தாளர், சொற்பொழிவாளர், கட்டுரையாளர், கல்வியாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர், மற்றும் ஆசிரியர் என சிறந்து விளங்கிய பல்துறை மற்றும் திறமையான எழுத்தாளர் ஆவார். பல்வேறு வகைகளில் அவர் எழுதிய எழுத்துக்கள் மூலம் தோக்ரி மொழியை தேசிய அரங்கில் வளர்ப்பதில் வெற்றி பெற்றுள்ளார்.
பேராசிரியர் சாஸ்திரி தனது இலக்கிய வாழ்க்கையை இந்தி சிறுகதைகள் மற்றும் கட்டுரைகளை எழுதுவதன் மூலம் தொடங்கினார். ஏனெனில் தோக்ரி மிகச்சிறிய இலக்கிய வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு பிராந்திய உள்ளூர் மொழியாக இருந்தது. பின்னர், தோக்ரி கல்வியறிவு இயக்கத்தில் முன்னணியில் இருக்க அவர் தீர்மானித்தார்.
பின்னர், 1943 ஆம் ஆண்டில், அவர் தனது சக எழுத்தாளர்களுடன் சேர்ந்து, தனது தாய்மொழி தோக்ரியில் எழுதுவதற்கு மாறினார். சமூகத்தின் மறுமலர்ச்சியின் ஆவிக்கு அவர்களின் மொழியின் அழகை அடையாளம் காணவும் பாராட்டவும் ஊக்கமளித்தார். தோக்ரி மொழியை மேம்படுத்த அவர் அயராது உழைத்தார்.
1977 முதல் 1985 வரை, சம்மு & காஷ்மீர் கலாச்சார அகாதமியில் தலைமை ஆசிரியராக அவர் 'தோக்ரி - தோக்ரி' அகராதியின் பதிப்பாளாராக இருந்துள்ளார். இது சம்மு & காஷ்மீர் கலாச்சார அகாதமிக்கான தோக்ரி மொழியின் வளர்ச்சிக்கு ஒரு சிறந்த கூடுதலாகக் கருதப்படுகிறது.
2001 ஆம் ஆண்டில், அவருக்கு சாகித்ய அகாதமி பெல்லோஷிப் வழங்கப்பட்டது. இவருக்கு இந்தியாவின் தேசிய அகாடமி ஆஃப் லெட்டர்ஸ் அமைப்பு சாகித்ய அகாடமி விருது வழங்கியது. இது இந்திய அரசு வழங்கிய மிக உயர்ந்த இலக்கிய கௌரவமாகும்.
சுதாராணி ரகுபதியால், 1970 இல் நிறுவப்பட்ட "சிறீ பரதாலயா" என்ற நுண்கலை நிறுவனம் தொடங்கப்பட்டது. இராமாயணம், கிருஷ்ணம் வந்தே ஜகத் குரும், சக்தி பிரபாவம், வந்தே குஹாம் உமாசுதம், ஏகமேவா நா த்வயம் மற்றும் சங்கர லோகா சங்கரா, சிலப்பதிகாரம், போன்ற இவரது நடன நாடகங்களில் இவரது நடனக் கலை நன்றாக பிரதிபலிக்கிறது. புது தில்லியில் உள்ள கலாச்சார வளங்கள் மற்றும் பயிற்சி மையம் இவரது இராமாயண-பாலகாண்டத்ன் காணொலிக் காட்சியை தயாரித்துள்ளது. இது காஞ்சியின் சங்கராச்சாரியார் ஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிஜியால் 1993 இல் வெளியிட்டது.
சிறந்த திறமை வாய்ந்த ஒரு கலைஞரான இவர், 1981 டிசம்பரில் மனித உரிமைகள் தினத்தன்று நியூயார்க்கில் உள்ள ஐக்கிய நாடுகளின் தலைமையகத்தில், அப்போதைய பொதுச்செயலாளர் கர்ட் வால்ட்ஹெய்மின் அழைப்பின் பேரில் நிகழ்ச்சி நிகழ்த்துவதற்கான பாக்கியத்தைப் பெற்றார். இவரது தொலைக்காட்சித் தொடர் 'பரதாஞ்சலி', என்பது 1981 ஆம் ஆண்டில் தூர்தர்ஷனில் முதன்முதலில் ஒளிபரப்பப்பட்டது. இது பரதநாட்டியத்தின் பாராட்டு, நடனத்திற்கான அவரது குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்புகளில் ஒன்றாகும்.
இவர் பல தேசிய மற்றும் சர்வதேச கருத்தரங்குகளில் பங்கேற்றுள்ளார். மேலும், பல கலாச்சார குழுக்களின் குழுவிலும் பணியாற்றியுள்ளார். 1998 முதல் 2002 வரை புதுதில்லியில் உள்ள கலாச்சார வளங்கள் மற்றும் பயிற்சி மையத்தின் துணைத் தலைவராக இருந்தார். திசம்பர் மாதம் நியூயார்க்கின் கொல்கேட் பல்கலைக்கழகத்தால் இந்திய ஆய்வுகளின் மூத்த கற்பித்தல் கூட்டாளர் எனற தனித்துவமான கௌரவமும் இவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.
"வாழும் மேதை" என்று பாராட்டப்பட்ட இவர், 1956 ஆம் ஆண்டு முதல் இந்தியாவுக்கு வருகை தந்த பிரமுகர்களுக்கு முன் நிகழ்த்திய அரிய பரதநாட்டியக் நடனக் கலைஞர்களில் ஒருவராக இருக்கிறார். புல்கானின் மற்றும் குருச்சேவ், ஈரானின் ஷா, எத்தியோப்பியாவின் பேரரசர், ஆப்கானிஸ்தான் மன்னர், சூ என் லாய், ஹோ சி மின் மற்றும் பலர். பண்டிட் ஜவகர்லால் நேரு மற்றும் இந்திரா காந்தி ஆகியோரின் பதவியேற்பு நிகழ்ச்சியிலும் நிகழ்த்தியுள்ளார்.
சுதாராணி ரகுபதி ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இந்திய பாரம்பரிய நடனக் கலைஞர் ஆவார். இவர் 1988 இல் பத்மஸ்ரீ மற்றும் 1984 இல் சங்கீத நாடக அகாதமி விருதைப் பெற்றார். ஒரு புகழ்பெற்ற கலைஞராக, தேசிய மற்றும் சர்வதேச அளவில் கௌரவிக்கப்பட்ட மற்றும் மதிப்பிற்குரியவரான, பேராசிரியர் சுதாராணி ரகுபதி தனது நடனப் பயணத்தில் ஆகஸ்ட் 17, 2007 அன்று 60 ஆண்டுகளை நிறைவு செய்துள்ளார்.
1964-65ல் அமெரிக்காவின் வர்ஜீனியாவில் உள்ள ராண்டால்ஃப் மாகாண மகளிர் கல்லூரியில் பயின்ற முதல் இந்தியர் ஆவார். இவர் ஒரு சர்வதேச மாணவராக நிதியுதவி பெற்றார். உலக நடனம், அரங்க கலைகள் மற்றும் நவீன நடனத்தில் மார்த்தா கிரஹாம் நுட்பத்தில் தேர்ச்சி பெற்றார். இவர் எலினோர் ஸ்ட்ரூப்பாவிடம் கற்றுக்கொண்டார். எலைன் செயின்ட் வின்சென்ட்டிடமிருந்து மேற்கத்திய இசையைக் கற்றுக்கொண்டார்.
மைசூர் பல்கலைக்கழகத்தில் தத்துவம் மற்றும் சமூகவியலில் பட்டம் பெற்றுள்ளார். கே.பி. கிட்டப்பா பிள்ளை, யு.எஸ். கிருஷ்ணா ராவ் மற்றும் மைலாப்பூர் கௌரி அம்மாள் போன்ற திறமையான குருக்களிடம் பரதநாட்டியம் பயின்றார். கர்நாடக இசையில் இவரது பயிற்சி வயலின் மேதை டி சவுதியா மற்றும் வாகேயகரா, வித்வான் மதுரை என். கிருஷ்ணன் ஆகியோரின் கீழ் இருந்தது.
பாத்சாகி மசூதி, பேரரசர் அவுரங்கசீப் அவர்களால் 1671 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டு, 1673 வரை இரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த கட்டமைப்பால், கட்டப்பட்டது. இந்த மசூதி முகலாய கட்டிடக்கலைக்கு ஒரு முக்கிய எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது. இதன் வெளிப்புறம் சிவப்பு பளிங்கு மணற்கற்களால் செதுக்கப்பட்ட பொறிப்புடன் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. இது முகலாய காலத்தின் மிகப்பெரிய மசூதியாக உள்ளது, இது பாகிஸ்தானில் இரண்டாவது பெரிய மசூதியாகும். முகலாய சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, இந்த மசூதி சீக்கிய சாம்ராஜ்யம் மற்றும் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தால் ஒரு கேரிசனாக பயன்படுத்தப்பட்டது. தற்போது இது பாகிஸ்தானின் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்த காண வேண்டிய இடங்களில் ஒன்றாக உள்ளது.
மசூதியின் நுழைவாயிலுக்கு அருகில் பாக்கிஸ்தான் இயக்கத்தின் நிறுவனரும், பாக்கிஸ்தானில் பரவலாக மதிக்கப்படும் ஒரு கவிஞருமான முகம்மது இக்பாலின் கல்லறை அமைந்துள்ளது. பாகிஸ்தான் இயக்கம், பிரித்தானிய இந்தியாவின் முஸ்லிம்களுக்கான தாயகமாக பாகிஸ்தானை உருவாக்க வழிவகுத்தது. மசூதியின் நுழைவாயிலுக்கு அருகில் அமைந்துள்ள சர் சிக்கந்தர் ஹயாத்கானின் கல்லறை உள்ளது. இவர், மசூதியைப் பாதுகாப்பதிலும், மீட்டெடுப்பதிலும் முக்கிய பங்கு வகித்த பெருமைக்குரியவர் ஆவார்.
இந்த மசூதி பாகிஸ்தானின் லாகூர் வால்ட் நகரத்தை ஒட்டியுள்ளது. மசூதிக்கான நுழைவாயில் செவ்வக வடிவிலான ஹசூரி பாக்கின் மேற்கு திசையில் அமைந்துள்ளது. மேலும் ஹசூரி பாக்கின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள லாகூர் கோட்டையின் புகழ்பெற்ற ஆலம்கிரி வாயிலை எதிர்கொள்கிறது. லாகூரின் முதன்மையான பதின்மூன்று வாயில்களில் ஒன்றான ரோஷ்னாய் வாயிலுக்கு அடுத்தபடியாக இந்த மசூதி அமைந்துள்ளது. ரோஷ்னாய் வாயில், ஹசூரி பாக்கின் தெற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
ஆறாவது முகலாய பேரரசர் ஔரங்கசீப் தனது புதிய அரசின் மசூதிக்கான தளமாக லாகூரைத் தேர்ந்தெடுத்தார். முந்தைய பேரரசர்களைப் போலல்லாமல், ஔரங்கசீப் கலை மற்றும் கட்டிடக்கலைக்கு ஒரு பெரிய புரவலராக இருக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக அவரது ஆட்சியின் போது, முகலாய சாம்ராஜ்யத்திற்கு 3 மில்லியன் சதுர கிலோமீட்டருக்கு மேல் சேர்த்த பல்வேறு இராணுவ வெற்றிகளில் கவனம் செலுத்தினார்.
பாத்சாகி மசூதி அல்லது "இம்பீரியல் மசூதி" என்பது பாகிஸ்தான் மாகாணமான பஞ்சாபின் தலைநகரான லாகூரில் உள்ள முகலாயர்களின் காலத்திய மசூதி ஆகும் . இந்த மசூதி லாகூர் கோட்டைக்கு மேற்கே வால்ட் சிட்டி ஆஃப் லாகூரின் புறநகரில் அமைந்துள்ளது, இது லாகூரின் மிகச் சிறந்த அடையாளங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது.
சதீர சமரவிக்கிரம என்பவர் இலங்கையை சேர்ந்த ஒரு வலதுகை துடுப்பாட்ட வீர்ராவார்.1995 ஆம் ஆண்டு ஆகத்து மாதம் 30 அன்று இவர் பிறந்தார். இவரது இயற்பெயர் வெதகெதர சதீர ராசன் சமரவிக்கிரம என்பதாகும். இலங்கை தேசிய அணியின் அனைத்து வகையான துடுப்பாட்டப் போட்டி அணிகளிலும் உறுப்பினராக சமரவிக்கிரம இருந்துள்ளார். கொழும்பு நகரிலுள்ள புனித வளனார் கல்லூரியின் முன்னாள் மாணவர்களில் இவரும் ஒருவராவார். 2014 ஆம் ஆண்டில் பட்டியல் அ வகைப் போட்டிகளிலும், 2015 ஆம் ஆண்டில் முதல்தர துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும் விளையாடி வந்த இவர் 2017 ஆம் ஆண்டில் பன்னாட்டுப் போட்டிகளில் அறிமுகமாகி விளையாடி வருகிறார். தற்போது வரை இவர் 45 முதல் தரத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் விளையாடி 2671 ஓட்டங்களையும், 58 பட்டியல் அ வகை போட்டிகளில் விளையாடி 1649 ஓட்டங்களையும் எடுத்துள்ளார். ஏழு ஒருநாள் போட்டிகளில் விளையாடியுள்ள இவர் 138 ஒட்டங்களையும் 4 பன்னாட்டு தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் விளையாடி 120 ஓட்டங்களையும் சமரவிக்கிரம எடுத்துள்ளார்.
செப்டம்பர் 2017 இல், ஐக்கிய அரபு எமிரேட்சில் பாக்கித்தானுக்கு எதிரான தொடருக்கான இலங்கையின் தேர்வுத் துடுப்பாட்ட அணியில் அவர் இடம் பெற்றார் . இலங்கையின் முதல் பகல்-இரவு துடுப்பாட்டப் போட்டியில் 6 அக்டோபர் 2017 அன்று பாக்கித்தானுக்கு எதிராக இலங்கைக்காக இவர் அறிமுகமானார் . முதல் இன்னிங்சில், அவர் 38 ரன்கள் எடுத்தார், மேலும் அப்போட்டியில் சதம் அடித்த திமுத் கருணாரத்னவுடன் கூட்டாக 68 ரன்கள் எடுத்தார். இவரது ஆட்டம் இரு வகையில் மகேலா செயவர்தனாவின் ஆட்டத்தைப் போல இருந்ததாக விமர்சகர்கள் தெரிவித்தனர் .
2017 ஆம் ஆண்டில் இவர் பன்னாட்டு இருபது20 துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் அறிமுகமானார்.அக்டோபர் 16 இல் அபுதாபி துடுப்பாட்ட அரங்கத்தில் பாக்கித்தான் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான போட்டியில் இவர் இலங்கைத் துடுப்பாட்ட அணி சார்பாக பன்னாட்டு இருபது20 துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் அறிமுகமானார்.பின் 2019 ஆம் ஆண்டில் அக்டோபர் 9 இல் லாகூர் துடுப்பாட்ட அரங்கத்தில் பாக்கித்தான் துடுப்பாட்ட அணிக்கு எதிரான பன்னாட்டு இருபது20 போட்டியில் இவர் இலங்கைத் துடுப்பாட்ட அணி சார்பாக விளையாடினார்.