polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
மேற்கு கலிமந்தான் என்பது போர்னியோ தீவின் இந்தோனேசியப் பகுதியான கலிமந்தானில் அமைந்துள்ள ஓர் மாநிலமாகும். இதன் தலைநகரம் பொந்தியானாக் ஆகும்.
மேற்கு கலிமந்தான் மாநிலம் "ஆயிரம் நதிகளின் மாநிலம்" என்று அழைக்கப்படும் ஒரு மாநிலமாகும். இந்த மாநிலம் நூற்றுக்கணக்கான பெரிய மற்றும் சிறிய ஆறுகளைக் கொண்ட புவியியல் அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளது.
மேற்கு கலிமந்தானின் வரலாறு 17-ஆவது நூற்றாண்டில் தொடங்குகின்றது. 17-ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்னதாக இந்த மாநிலத்தில் டயாக், இனமக்கள் மட்டுமே வசித்து வந்தனர். இங்கு குடியேறிய மலாய் மக்கள் தங்கள் சுல்தானகங்களை நிறுவத் தொடங்கினர்.
இந்த நிகழவு பொந்தியானாக் நிகழ்வுகள் என அறியப் படுகின்றது. கலிமந்தானின் அனைத்து சுல்தான்களும் கொல்லப் பட்டனர்; மலாய் உயர்க்குடியினர் சூறையாடப் பட்டனர்.
தமாசுகசு பழைய நகரமானது, நகரின் சுவர்களால் மூடப்பட்டிருக்கிறது, இது பாரடா ஆற்றின் தென்பகுதியில் அமைந்துள்ளது, இது கிட்டத்தட்ட வறண்ட நிலமாக இடது) உள்ளது. தென்கிழக்கு, வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கு பகுதிகளின் புறநகர்பகுதிகள், இதன் வரலாற்றில் இடைக்காலம்வரை நீண்டுள்ளது: தென்மேற்கில் மிடன், சரஜா மற்றும் இமாரா வடக்கு மற்றும் வடமேற்கில் உள்ளன. இந்த சுற்றுப்பகுதிகளானது நகரத்திலிருந்து வெளியேறும் சாலைகளில், மதத் தலைவர்களின் சமாதிகளுக்கு அருகில் உருவாயின. 19 ஆம் நூற்றாண்டில், ஜபல் கசான்சோ மலைச் சரிவுகளால் உருவான கிராமங்கள், நகரத்தால் உள்வாங்கப்பட்டது. கிறிஸ்துவ ஆட்சியின் கீழ் விழுந்த ஒட்டோமான் பேரரசின் ஐரோப்பியப் பகுதிகளிலிருந்து வந்த குர்தீசு படைவீரர்கள் மற்றும் முஸ்லீம் அகதிகள் இந்த புதிய அண்டைப் பிரதேசங்களில் குடியேறினார்கள். இவ்வாறு குடியேறிய இவர்கள் அல்-அகிராட் மற்றும் அல்-முஜஜிரின் என அழைக்கப்படுகின்றனர். இவர்கள் பழைய நகரின் வடக்கே 2-3 கிமீ தொலைவில் உள்ளனர்.
20 ஆம் நூற்றாண்டில், புதிய புறநகர் பகுதிகள் பாரடாவின் வடக்கே வளர்ந்தன. 1956-1957 ஆண்டுகளில் தமாசுகசின் அண்டைப் பகுதியான யூர்மொக்கினானது ஆயிரக்கணக்கான பாலஸ்தீனிய அகதிகளில் இரண்டாவது பிரதேசமாக மாறியது. நகர திட்டமிடலாளர்கள் கூடுமானவரை கௌடாவைப் பாதுகாக்க விரும்பினர், மேலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டில் வளர்ச்சியடைந்த பகுதிகளில் சில வடக்கில் உள்ள பகுதிகளுமாகும், இவை வடக்கில் மேற்கு திசமியில் உள்ள பாரடா பள்ளத்தாக்கு மற்றும் வடகிழக்கில் பெர்ஸில் உள்ள மலைகளின் சரிவுகளில் மேற்கு மெஜெஹ் பகுதியின் அண்மையில் உள்ள பகுதிகளாகும். பெரும்பாலும் உத்தியோகபூர்வ ஒப்புதல் இல்லாமல் கட்டப்பட்ட வறிய மக்களின் பகுதிகளானது, பெரும்பாலும் முதன்மை நகரத்தின் தெற்கே உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இருந்து, நவீன நிர்வாகமாக மற்றும் வணிக மையமானது பழைய நகரத்தின் மேற்கு நோக்கி வசந்தகாலமாக பாரடாவை சுற்றி, அல்-மர்ஜே அல்லது புல்வெளி என அழைக்கப்படும் பகுதியில் மையமாக கொண்டு தோன்றியது. அல்-மர்ஹே விரைவில் நவீன தமஸ்கஸின் மத்திய சதுக்கத்தில் இருந்த நகரத்தின் பெயராக மாறியது. நீதிமன்றம், அஞ்சல் அலுவலகம், தொடர்வண்டி நிலையம் ஆகியவை சற்று தெற்கே உயர்ந்த நிலப்பகுதியில் உருவாயின. ஒரு ஐரோப்பிய குடியிருப்பானது விரைவில் அல்-மர்ஹே மற்றும் அல்-சலிஹியாவிற்கும் இடையிலான பாதையில் கட்டப்பட்டது. புதிய நகரத்தின் வர்த்தக மற்றும் நிர்வாக மையம் படிப்படியாக இந்த பகுதிக்கு வடக்கே மாற்றப்பட்டது.
பிராந்தியத்தில் புராட ஆற்றினால் உருவான ஒரு பாலைவனச் சோலைகள் தமாசுகசை சூழந்துள்ளது. இப்பாலைவனச் சோலைகளை தமாசுகசு தன் தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. பஜார் பள்ளத்தாக்குக்கு மேற்கில் உள்ள பிஜே ஸ்பிரிங்கை, நகரத்தின் குடிநீர் மற்றும் பிற தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. வீடுகள் மற்றும் தொழிற்துறை வளர்ச்சியின் காரணமாக புரோடா ஆற்றின் நீரோட்டமானது பெரிதும் குறைந்துவிட்டது, அது கிட்டத்தட்ட உலர்ந்ததுவிட்டது என்றும் கூறலாம். குறைந்த அளவே உள்ள நீர்நிலைகளும் நகரத்தின் சாலைத் தேவைகளுக்காக ஆக்கிரமிக்கப்பட்டும், தொழில்துறை கழிவுகள் போன்றவற்றால் நீரோட்டம் மாசுபட்டுள்ளன.
தமசுகசு அல்லது திமிஷ்கு என்பது சிரியாவின் தலைநகரம் ஆகும். இது சிரியாவில் அலெப்போவிற்கு அடுத்த இரண்டாவது மிகப்பெரிய நகரமாகும். பொதுவாக, இது சிரியாவில் அஷ்-ஷாம் என அழைக்கப்படுகிறது. இந்நகரம் சிட்டி ஆப் ஜாஸ்மின் என்ற புனைப்பெயராலும் அழைக்கப்படுகிறது. இது உலகில் பழமைவாய்ந்த குடியேற்ற நகரங்களுள் ஒன்றாக விளங்குவது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். தமசுகசு, லெவண்ட்டின் பிரதான சமய மற்றும் கலாச்சார மையமாகும். 2009ன் மக்கள்தொகையின் படி இதன் மக்கள் தொகை 1,711,000 எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.
6 மில்லியன் மக்களைக்கொண்டு தென்மேற்கு சிரியாவின் பெருநகரப் பகுதியின் மையத்தில் தமசுகசு அமைந்துள்ளது. மழை நிழல் விளைவின் காரணாமாக தமசுகசு வறண்ட காலநிலையைக் கொண்டுள்ளது. புவியியல் ரீதியாக தமசுகசு அண்டி-லெபனான் மலையின் மலையடிவாரத்தில் அமைந்துள்ளது. நடுநிலக்கடலுக்கு கிழக்குக் கரையாக, கடற்பரப்பிற்கு மேலாக உள்ள ஒரு பீடபூமியில் இது அமைந்துள்ளது. பாரதா ஆறு தமசுகசுக்கு இடையில் ஓடுகிறது.
கி.மு இரண்டாவது மில்லேனியத்தில் இங்கு முதல் குடியேற்றம் அமைக்கப்பட்டது. அப்போது 661 தொடக்கம் 750வரை உமையா கலீபகத்தின் தலைநகரமாக இது தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. அப்பாசியக் கலீபகத்தின் வெற்றியின் பின்னர் இசுலாம் பக்தாத்திற்கு நகர்ந்தது.
1598 இல், சா அபாசு தன்னுடைய அரச தலைநகரை வட-மேற்கு நகரான குவாசுவின்னை இசபகானுக்கு நகர்த்தத் தீர்மானித்தபோது, முற்றிலும் ஒரு நகரை மீள் உருவாக்கும் பாரிய நிகழச்சித்திட்டங்களில் ஒன்றை பாரசீக வரலாற்றில் முன்னெடுத்தார். இசபகான் மத்திய நகரை தெரிவு செய்கையில், "வாழ்வு கொடுக்கும் ஏரி" என்று சொல்லப்படும் சாயான்தேயினால் வளமூட்டப்பட்ட, வலுவான பயிர்ச்செய்கையின் பாலைவனச் சோலைத் திகழ்ந்த மழையற்ற நிலப்பரப்பின் பரந்த பகுதியின் மத்தியில், அபாசு உதுமானியப் பேரரசு, உசுபெக்கு ஆகியோரால் எதிர்காலத்தில் தாக்குதலிலிருந்து விலகியிருக்க தொலைவில் அமைத்தார். அத்துடன் பாரசீக வளைகுடா மீது அதிக கட்டுப்பாட்டையும் கொண்டார். இது விரைவில் இடச்சு, பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் என்பவற்றின் முக்கிய வாணிகப் பாதையாக மாறியது.
இமாம் சதுக்கம் அல்லது நகசு சகான் சதுக்கம் (- ; ; மைதானே நகசு சகான்; பொருள்: "உலக சதுக்கத்தின் உருவம்"; முன்னைய பெயர் சா சதுக்கம் ), என்பது ஈரானின் இசபகான் நகரத்தின் மத்தியில் அமைந்துள்ள சதுக்கம் ஆகும். 1598 இற்கும் 1629 இற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் கட்டப்பட்ட இது முக்கியமானதொரு வரலாற்றுப் பகுதியும், ஐக்கிய நாடுகள் கல்வி, அறிவியல், பண்பாட்டு நிறுவனத்தின் உலகப் பாரம்பரியக் களமும் ஆகும். இது அகலமும் நீளமும் உடையது .
சா பள்ளிவாசல் சதுக்கத்தின் தென் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. அதன் மேற்குப் பகுதியில் அலி கபு அரண்மனை உள்ளது. சதுக்கத்தின் கிழக்குப் பக்கத்தில் செய்க் லொட்ப் அல்லா பள்ளிவாசலும், வடக்குப் பக்கத்தில் பெரிய அங்காடிக்கான கெய்சாரியா வாயிலும் உள்ளது. தற்போது சா பள்ளிவாசலில் வெள்ளிக்கிழமைத் தொழுகை இடம்பெறுகிறது.
பாமிர் மலைகள் நடு ஆசியாவில் இமயமலையையும் காரகோரம், இந்துகுஷ் மலைத் தொடர்களை இணைக்கும் மலைத்தொடராகும். பாமிர் பீடபூமி, உலகில் மிக உயரத்தில் அமைந்துள்ளதால், பாமிர் பீடபூமியை உலகின் கூரை என்றும் பாமிர் முடிச்சு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனாவின், உலகின் மிக உயரமான இடத்தில் அமைந்த இராணுவப் பாசறைகள் மற்றும் இராணுவ விமான தளங்கள், பாமிர் மலைத்தொடரின் சியாச்சின் மற்றும் அக்சாய் சின் ஆகிய இடங்களில் அமைந்துள்ளது.
பாமிர் மலைத்தொடரின் அமைவிடத்தைச் சுருங்க விளக்க இயலாதபடி, விவாதத்திற்குரிய பொருளாகவே உள்ளது. பெரும்பாலான பாமிர் மலைத்தொடர்கள் தாஜிக்ஸ்தானின் கோர்னோ-படாக்சான் தன்னாட்சி பிராந்தியத்தியத்தில் அமைந்துள்ளது. பாமிர் மலைத்தொடரின் வடக்கில் கிர்கிஸ்தானின் அலாய் சமவெளியுடனும் மற்றும் தியான் ஷான் மலைத்தொடர்களுடனும், தெற்கே ஆப்கானித்தானின் இந்துகுஷ் மலைத்தொடருடனும், கிழக்கே சீனாவின் கொங்கூர் தாக் மலைத்தொடர்களுடனும் இணைந்து காணப்படுகிறது.
அண்டார்டிகா மற்றும் ஆர்டிக் துருவப் பகுதிகளுக்கு வெளியே பாமிர் மலைத்தொடரில் அதிக நீளமான உறைபனி மலைகள், பாமிர் மலைத்தொடரில் உள்ளது. அவற்றுள் பெட்சாங்கோ உறைபனிமலைத் தொடர் 77 கிலோ மீட்டர் நீளம் கொண்டது. பாமிர் மலைத்தொடரின் காரகோரம் பகுதியில் சியாச்சென் பனியாறு 76 கிலோ மீட்டர் நீளமும், பிஃபோ பனியாறு 67 கிலோ மீட்டர் நீளமும், பால்தொரோ பனியாறு 63 கிலோ மீட்டர் நீளமும் கொண்டது.
பாமிர் மலைத்தொடரின் மேற்கில் ஏழாயிரம் மீட்டருக்கும் அதிக உயரமுடைய இஸ்மொயில் சொமொனி கொடிமுடி , ஸ்டாலின் கொடிமுடி , லெனின் கொடுமுடி என மூன்று உயரமான கொடிமுடிகள் உள்ளது. பாமிர் மலைத்தொடரின் கிழக்கில், சீனாவின் பகுதியில் 7649 மீட்டர் உயரமுடைய கொங்கூர் தாக் எனும் கொடிமுடி அமைந்துள்ளது.
ஆண்டு முழுவதும் பனிபடந்திருக்கும் பாமிர் மலைத்தொடரில் நீண்ட கடுமையான குளிர்காலமும், குறுகிய மிக இதமான வெப்ப காலமும் கொண்டது. ஆண்டிற்கு 130 மில்லி மீட்டர் அளவு பொய்யும் மழையினால், பாமிர் பீடபூமியின் மேய்ச்சல் புல்வெளி நிலங்கள் பயன் அடைகிறது.
பெரிய பாமிர் சமவெளி நிலங்கள் சோர்குல் ஏரியால் சூழப்பட்டது. பெரிய பாமிர் சமவெளியின் கிழக்கில், வாகன் எனுமிடத்திலிருந்து தூரக் கிழக்கில் சிறிய பாமிர் சமவெளி அமைந்துள்ளது.
பாமிர் மலைத்தொடரின் மேற்கில் நிலக்கரி சுரங்கங்கள் உள்ளது. மேலும் ஆடு வளர்ப்பு தொழில் இப்பகுதியின் முதன்மை வருவாய் ஈட்டித் தரும் தொழிலாக உள்ளது.
நான்கு புறங்களிலும் மலைகளால் சூழப்பட்ட பாமிர் மேட்டு நிலம் வடிவம் கொண்டது. இங்குள்ள உறைபனிகள் உருகும் போது கற்களால் ஆன மேட்டு நிலப்பகுதியாகும்.
இந்தோனேசிய ஊடகவியல் பல்கலைக்கழகம் . இந்தோனேசியாவின் முதலாவது ஊடகவியல் பள்ளி இதுவாகும். , சனாதிபதி சுசிலோ பாம்பாங் யுடொயோனோ அவர்களால் பலெம்பாங்கில் 9 பெப்ரவரி 2010 தேசிய பத்திரிகை தினத்தன்று திறந்துவைக்கப்பட்டது. இந்தோனேசியாவிலுள்ள இவ்வூடகவியல் பள்ளியே யுனெசுக்கொ நிறுவனத்தின் ஆதரவுடன் சர்வதேச ரீதியாக அமைக்கப்பட்ட முதலாவது ஊடகவியல் பள்ளியாகும். இது தெற்கு சுமத்திரா மாகாணத்தில் அமைந்துள்ளது.
பலெம்பாங் என்பது மேடானுக்கு அடுத்ததாய் உள்ள சுமத்திரா தீவின் இரண்டாவது மிகப் பெரிய நகரமாகும். இது இந்தோனேசியாவின் தெற்கு சுமாத்திரா மாகாணத்தின் தலைநகரமும் ஆகும். பலெம்பாங் மலாய் தீவுக்கூட்டம் மற்றும் தென்கிழக்காசியாவின் மிகப் பழைய நகரங்களுள் ஒன்றாக விளங்குகிறது. இது தெற்கு சுமாத்திராவின் கிழக்கு கடற்கரையில் உள்ள முசுனி நதியின் ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. பலெம்பாங் 374.03 சதுர கிலோமீற்றர் நிலப் பரப்பளவைக் கொண்டது ஆகும். 2013ன் மக்கள் தொகை அடிப்படையில் இந்நகரத்தின் மக்கள் தொகை 1,742,186 குடிகளைக் கொண்டுள்ளது. பலெம்பாங் இந்தோனேசியாவில் ஜகார்த்தா, சுரபயா, பண்டுங், மேடான், செமாராங் மற்றும் மக்காசாருக்கு அடுத்ததாய் உள்ள ஏழாவது மிகப் பெரிய நகரமாகும். இந்நகரம் 26வது தென்கிழக்கு ஆசிய விளையாட்டுக்கள் போட்டியை 2011ல் நவம்பர் 11 தொடக்கம் 22வரை ஜகார்த்தாவுடன் இணைந்து நடத்தியது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
பலெம்பாங்கின் முக்கிய இடங்களாகக் கருதப்படுபவை இந்நகரத்தை இரண்டாகப் பிரித்துள்ள முசுனி ஆறும் மற்றும் அம்பேரா பாலமும் ஆகும். பலெம்பாங்கிலுள்ள முசுனி ஆற்றின் வடக்கு ஆற்றங்கரை சேபேராங் இலீர் என்று அழைக்கப்படுகிறது, மற்றும் பலெம்பாங்கிலுள்ள முசுனி ஆற்றின் தெற்கு ஆற்றங்கரை சேபேராங் உலு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. சேபேராங் இலீரே பலெம்பாங்கின் பொருளாதார மற்றும் கலாசார மையமாக விளங்குகிறது, மற்றும் சேபேராங் உலுவே பலெம்பாங்கின் அரசியல் மையமாக விளங்குகிறது.
பலெம்பாங் இந்தோனேசியாவிலுள்ள மிகப் பழைய நகரங்களுள் ஒன்றாக விளங்குவதுடன் தென்கிழக்கு ஆசியாவில் அதிகம் ஆதிக்கம் செலுத்திய சிறீவிஜய இராச்சியத்தினதும், சக்திவாய்ந்த மலாய் இராச்சியத்தினது தலைநகராக விளங்கிய வரலாற்றையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
பத்தூமி கருங்கடலில், தென்மேற்கு சியார்சியாவில் அமைந்துள்ள 154,100 சனத்தொகையைக் கொண்ட, குறிப்பிடத்தக்க ஒரு துறைமுகநகரம் ஆகும். இது சியோர்சியாவின் மூன்றாவது பெரிய நகரம். தன்னாட்சிக் குடியரசான அட்சாரியாவின் தலைநகர். இது1870 இல் கம்பளி, பருத்தி, மரம், பட்டுக்கூடு, மங்கன் போன்றவற்றை ஏற்றுமதி செய்யும் முக்கிய துறைமுக நகரமாக இருந்தது. தற்சமயம் உயர்தர கல்லூரிகளும், பல்கலைக்கழகங்களும் உள்ள அறிவியல் சார்ந்த இடமாகவும் உள்ளது. கோடைகாலங்களில் இது உல்லாசப்பிரயாணிகள் கூடும் பிரபல்யமான தளமாகவும் உள்ளது.
பத்தூமியில் ஒரு விமானநிலையம் உள்ளது. இது ஜோர்ஜியாவின் மூன்றாவது பெரிய விமானநிலையமும், ஜோர்ஜியாவின் மூன்று சர்வதேச விமானநிலையங்களில் ஒன்றும் ஆகும். இது பத்தூமியின் நகர்ப்புறத்திலிருந்து தென்மேற்காக நான்கு கிலோமீற்றர் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது. இவ் விமான நிலையம் மே 26, 2007 இல் இருந்து இயங்குகிறது.
பத்தூமியின் சராசரி ஆண்டு வெப்பநிலை 14 ஆகும். அதி வெப்ப நியையைக் கொண்ட மாதங்கள் ஆடியும், ஆவணியும் ஆகும். இம் மாதங்களில் சராசரி வெப்பநிலை 22 ஆகும். பத்தூமியின் அதி குறைந்த வெப்பநிலை 7 . அதி கூடிய வெப்பநிலை 40 . அதி ஈரப்பதன் கொண்ட மாதம் ஜனவரி ஆகும்.
பத்தூமியில் ஷொற்றா றொஸ்ராவெலி மாநில பல்கலைக்கழகம் உட்பட மூன்று பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளன. மற்றும் ஒரு கலைக்கல்லூரியும், ஒரு கடற்படை பயிலகமும் உள்ளன.
ஒரு சமயம், சிசுவகா பகுதியில் உள்ள ஹமாமட்சு நகரில் மருத்துவ கருவிகளைப் பழுதுநீக்கும் பணியில் இருந்து வந்தார். அந்நகரம் சற்று ஒதுக்குப்புறமானது. இசைக்கருவிகளை பழுதுநீக்கும் பணியாளர்கள் அங்கு இல்லை. அந்நகர பள்ளி ஒன்று, தன்னிடமிருந்த ஓர் அமெரிக்க தயாரிப்பு ரீட் ஆர்கன் இசைக் கருவியைப் பழுதுநீக்க முயலும்படி அவரை கேட்டுக்கொண்டது. அதனை ஏற்றுக்கொண்டு வெற்றிகரமாகச் செய்து முடித்தார். ஜப்பானில் மேற்கத்திய இசைக்கருவிகளுக்கானச் சந்தையை உணர்ந்த யமாஹா, தன் முதல் ஆர்கனை 1887 ஆம் ஆண்டு வடிவமைத்தார். அக்கருவியைத் தானே தன் தோளில் ஹகோனே மலை வழியாக சுமந்து சென்று டோக்யோ இசை நிறுவனத்திடம் அளித்தார். வரலாற்று சிறப்புமிக்க அவரது இப்பயணம் ஒரு புடைப்பு சிற்பத்தின் வழியாக இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறது.
யமஹாவின் ஆர்கன் அதன் சுருதி பிழைகளுக்காகப் பெரிதும் விமர்சிக்கப்பட்டது. எனவே, இசை மற்றும் சுருதி அறிவியலை முறையாக பயின்று, நான்கு மாத கடும் உழைப்பிற்குப்பின் முழுமையான ஆர்கன் உருவம் பெற்றது. 1887 ஆம் ஆண்டு ஜப்பானின் முதல் மேற்கத்திய இசைக்கருவி தயாரிப்பு நிறுவனமான யமஹா ஃபுகின் தயாரிப்பு நிறுவனம் அவரால் தொடங்கப்பட்டது. இது 1889 ஆம் ஆண்டில் 100 ஊழியர்களைக் கொண்டு ஆண்டிற்கு 250 ஆர்கன்கள் உற்பத்தி செய்யும் பெரும் நிறுவனமானது. இந்நிறுவனம் பின்னர் நிப்பான் கக்கி நிறுவனம் எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.
யமாஹா, கிசு டொகுகவா சாமுராய் குடும்பத்தில் பிறந்தார். மேற்கத்திய அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் எழுந்த ஆர்வத்தின் காரணமாக, தன் குடும்ப வழக்கத்திற்கு மாறாக பொறியியல் பயின்றார். வளர்ந்துவரும் கடிகாரத்தின் பிரபலத்தை அறிந்துகொண்ட யமாஹா, தனது 19 ஆம் வயதில் ஒரு கடிகார உற்பத்தி மற்றும் பழுதுநீக்கும் நிறுவனத்தை ஒசாகாவில் தொடங்கினார். அந்நிறுவனம் தோல்வியடைந்தது. பின் நாகாசாகியில் ஒரு பிரித்தானிய பொறியியலாளரிடம் பயின்று, மருத்துவ கருவிகளை பழுதுநீக்கும் பணிபுரிந்து வந்தார்.
1899 ஆம் ஆண்டு ஜப்பான் கல்வி அமைச்சகத்தின் உதவியுடன் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்குச் சென்று பியனோ தொழில்நுட்பத்தை அறிந்துவந்தார். நிப்பான் கக்கி நிறுவனம் 1900இல் சிறிய வகை பியனோ உற்பத்தியைத் தொடங்கியது. 1900 இல் பெரிய மரபு வகை பியனோ உற்பத்தியானது. இவை உலக அளவில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றன. 1914 ஆம் ஆண்டு ஹார்மோனிகா அறிமுகம் செய்யப்பட்டது.
யமாஹா, 1887 ஆம் ஆண்டு தன் முதல் ரீட் ஆர்கன் இசைக் கருவியை உருவாக்கினார். பின் நிப்பான் கக்கி நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். இந்நிறுவனமே பின்னாளில் யமாஹா நிறுவனமாக பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. யமாஹா நிறுவனம் இருசக்கர வாகனங்கள் மற்றும் இசை கருவிகளை உற்பத்தி செய்து வருகிறது.
யமாஹா 1916ஆம் ஆண்டு ஹமாமட்சு நகரில் காலமானார். அவரது நூற்றாண்டின் நினைவாக 1987 ஆம் ஆண்டு நிப்பான் கக்கி நிறுவனம் யமாஹா நிறுவனமாக பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.
யோன் அரிசன் என்பவர் தானே கல்விகற்ற ஆங்கிலேயத் தச்சரும், மணிக்கூடு செய்பவரும் ஆவார். இவர், கடற்பயணங்களின்போது கப்பல்களின் அமைவிட நெடுங்கோட்டைக் கண்டறிவதற்கு நெடுங்காலமாகத் தேவைப்பட்ட கடற் காலமானி என்னும் கருவியைக் கண்டுபிடித்தார். இதன் மூலம், கடற்பயணக் காலத்தில் பாதுகாப்பான தொலைதூரக் கடற்பயணத்தின் சாத்தியப்பாட்டை அதிகரிப்பதில் புரட்சிகரமான மாற்றங்கள் ஏற்படக் காரணமானார். 1707 சில்லி கடற்படை துன்பியல் நிகழ்வுக்குப் பின்னர் கடற் பயணங்களின்போது பாதுகாப்பு என்னும் விடயம் ஒரு முக்கிய பிரச்சினையாகக் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டது. நெடுங்கோட்டுச் சட்டத்தின் கீழ் இதற்கான தீர்வுக்காக £20,000 பெறுமதியான பரிசையும் பிரித்தானிய நாடாளுமன்றம் அறிவித்தது. 2002ல் பிபிசி நடத்திய 100 சிறந்த பிரித்தானியர்களுக்கான வாக்கெடுப்பில் அரிசனுக்கு 39வது இடம் கிடைத்தது.
அரிசன் தனது முதலாவது நீளப்பெட்டி மணிக்கூட்டை 1713ல் அவரது 20 ஆவது வயதில் உருவாக்கினார். அதன் எந்திரப் பகுதிகள் அனைத்தும் மரத்தால் செய்யப்பட்டிருந்தன. தச்சுவேலையில் ஈடுபட்டிருந்த ஒருவருக்கு இது இயல்பான தேர்வு ஆகும். இவரது தொடக்ககால மணிக்கூடுகளில் மூன்று இன்றும் உள்ளன. 1713ல் செய்யப்பட்ட முதலாவது மணிக்கூடு, "மணிக்கூடுசெய்வோரின் வணக்கத்துக்குரிய கம்பனி" என்னும் அற நிறுவனத்தில் அண்மைக் காலம் வரை இருந்தது. 2015ல் இது அறிவியல் அருங்காட்சியகத்தில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. 1715ல் செய்யப்பட்ட இரண்டாவது மணிக்கூடு ஏற்கெனவே இலண்டனில் உள்ள அறிவியல் அருங்காட்சியகத்திலேயே இருந்தது. 1717ல் செய்யப்பட மூன்றாவது, யோர்க்சயரில் உள்ள நொசுட்டெல் பிரையோரி மாளிகையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
1700 அளவில், அரிசன் குடும்பம் லிங்கன்சயரில் உள்ள பரோ அப்போன் அம்பர் என்னும் ஒரு ஊருக்குக் குடிபெயர்ந்தது. யோன் அரிசன் அவரது தந்தையாரின் தச்சுத் தொழிலை மேற்கொண்டிருந்த அதே வேளை, ஓய்வு நேரங்களில் மணிக்கூடுகளைச் செய்வதிலும், அவற்றைப் பழுதுபார்ப்பதிலும் ஈடுபட்டார். இவருக்கு ஆறு வயதாக இருந்தபோது அம்மை நோய் கண்டு படுக்கையில் இருந்ததாகவும், அப்போது விளையாடுவதற்காக இவருக்கு மணிக்கூடு ஒன்றைக் கொடுத்ததாகவும், அதன் ஒலியைக் கேட்பதிலும், அசையும் கூறுகளை ஆராய்வதிலும் அவர் பல மணி நேரத்தைச் செலவு செய்ததாகவும் கதையொன்று நிலவுகிறது. இவருக்கு இசையிலும் ஆர்வம் இருந்தது. இதனால், இவர் பாரோ கோயிற்பற்றுத் தேவாலயத்தில் பாடகர் குழுத் தலைவராகவும் செயற்பட்டார்.
யோன் அரிசன், யோர்க்சயரின் வேக்ஃபீல்டுக்கு அண்மையில் உள்ள ஃபோல்பி என்னும் இடத்தில், குடும்பத்தில் ஐந்து பிள்ளைகளுள் மூத்தவராகப் பிறந்தார். இவரது தந்தையாஇ அருகில் இருந்த நொசுட்டெல் பிரையோரி தோட்டத்தில் தச்சராகப் பணிபுரிந்தார். இவரது குடும்ப வீடு எனக் கருதப்படும் ஒரு வீடு இவ்விடத்தில் உள்ளது. இவ்வீட்டில், அது ஒரு முக்கியமான நபருடன் தொடர்புடையது என்பதைக் காட்டும் நீலப் பலகை ஒன்றும் உள்ளது.
பூட்டானின் அரசமைப்புச் சட்டம் என்னும் சட்டத்தை பூட்டான் அரசாட்சி 2008ஆம் ஆண்டின் ஜூலை பதினெட்டாம் நாளில் ஏற்படுத்தியது. இதை அரசு அதிகாரிகள் கிட்டத்தட்ட ஏழாண்டு காலம் உருவாக்கினார். அரசமைப்புச் சட்டத்தில் மக்களாட்சியை போன்றதொரு ஆட்சியை அமைப்பதற்கான சீர்திருத்தங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. இந்த அரசமைப்புச் சட்டம், பவுத்த மதக் கோட்பாடுகள், மனித உரிமைகள், பிற நாட்டு அரசமைப்புச் சட்டங்கள், மக்களின் கருத்துகள், முந்தைய சட்டங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. பூட்டானின் அரசமைப்புச் சட்டம், தென்னாப்பிரிக்க அரசமைப்புச் சட்டத்தை பெரிதும் பின்பற்றி இருப்பதாகவும், அதற்கு காரணம் தென்னாப்பிரிக்காவில் மனித உரிமைகளுக்கு வழங்கப்படும் முக்கியத்துவம் என்றும் இளவரசியான சோனம் தேச்சென் வாங்சுக் கூறியுள்ளார்.
அரசருக்கு 65 வயது வந்தவுடன், அவரது பதவி முடிவுக்கு வரும். அவரது வாரிசுகள் மட்டுமே அடுத்த அரசராக பதவியேற்க முடியும். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மக்கள் அவர் பெற்றெடுத்திருந்தால் மூத்தவர் அரசராக பொறுப்பேற்பார். இளவரசரோ, இளவரசியோ 21 வயதை அடைந்ததும் பதவிக்கு வருவர். அரசருக்கு குழந்தைகள் இல்லாதபட்சத்தில் அவருடைய உடன்பிறப்புகளின் மூத்த பிள்ளை, அரசர் பதவிக்கு தகுதியானவர் ஆவார். அரச குடும்பத்து வாரிசுக்கு உடல்நலக் குறைபாடோ, மனநலக் குறைபாடோ இருப்பின் பதவிக்கான தகுதியை இழப்பார். பூட்டானுக்கு வெளியில் இருந்து ஒருவரை மணந்துகொண்டாலும், பதவிக்கான தகுதியை இழக்க நேரிடும்.
அரசமைப்புச் சட்டம் பூட்டானை மக்களாட்சி, அரசியல்சட்ட முடியாட்சி என்று குறிப்பிடுகிறது. பூட்டான் 20 மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு மாவட்டமும் நகரங்களையும், வட்டங்களையும் கொண்டிருக்கும். திஃசொங்கா மொழி பூட்டானின் தேசிய மொழியாகும். திசம்பர் பதினேழாம் நால் தேசிய நாளாகும்.
நாட்டின் உயரிய சட்டமாக அரசமைப்புச் சட்டமாக இருக்கும். இதை மற்றவோ, திருத்தியமைக்கவோ பாராளுமன்றத்துகே அதிகாரம் உண்டு. அரசமைப்புச் சட்டத்துக்கு பின்னரோ, முன்னரோ நடைமுறைக்கு வரும் சட்டம், அரசமைப்புச் சட்டத்துக்கு புறம்பாகவோ, முரணாகவோ இருப்பின் அந்த சட்டம் செல்லாததாகி விடும்.
அரசர் தன் செயல்பாடுகளை யாரிடமும் நியாயப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. இருந்தபோதும், மக்களின் நலன்கருதி, அரசமைப்புச் சட்டத்தை பாதுகாத்து, அதன்வழி நடக்க வேண்டும்.
பூட்டான் அரசரே நாட்டுத் தலைவர் ஆவார். பூட்டானில் அனைத்து சமயங்களையும் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை உடையவர் அரசர். இவரே பூட்டானின் முப்படைகளுக்கும் தலைவர்.
1642 முதல், இங்கிலாந்து உள்நாட்டுப் போரின் போது சார்ல்சு ஆங்கிலேய, இசுக்கொட்லாந்து நாடாளுமன்றங்களின் இராணுவத்தினருடன் போரில் ஈடுபட்டார். இப்போரில் 1645 ஆம் ஆண்டில் தோல்வியடைந்ததை அடுத்து, சார்ல்சு இசுக்கொட்லாந்துப் படையினரிடன் சரணடைந்தார். அவர்கள் அவரை இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்திடம் கையளித்தனர். கடத்தியவர்களின் அரசியல்சட்ட முடியாட்சிக் கோரிக்கைக்கு சார்ல்சு இணங்க மறுத்தார். 1647 நவம்பரில் சிறையில் இருந்து தப்பி வெளியேறினார். ஆனாலும், வைட்டுத் தீவில் அவர் மீண்டும் பிடிபட்டார். 1648 இறுதியில் ஆலிவர் கிராம்வெல்லின் புதிய முன்மாதிரியான இராணுவம் இங்கிலாந்தைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தது. சார்ல்சு விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, தேசத்துரோகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு 1649 சனவரி 30 கோடரியால் தலை துண்டிக்கப்பட்டார் . இங்கிலாந்தில் முடியாட்சி அகற்றப்பட்டு, பொதுநலவாய இங்கிலாந்து என்ற புதிய குடியரசு அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனாலும், 1660 இல் முடியாட்சி மீண்டும் கொண்டு வரப்பட்டு முதலாம் சார்லசுவின் மகன் இரண்டாம் சார்லசு அரசரானார்.
சார்ல்சு இசுக்கொட்லாந்தின் ஆறாம் ஜேம்சு மன்னரின் இரண்டாவது மகன் ஆவார். ஆனாலும், தந்தை ஜேம்சு இங்கிலாந்தின் ஆட்சியை 1603 இல் பெற்றதை அடுத்து சார்லசு இங்கிலாந்துக்கு இடம் பெயர்ந்து, மீதமுள்ள தனது வாழ்க்கையை அங்கேயே கழித்தார். 1612 இல் ஜேம்சு மன்னரின் மூத்த மகன் இளவரசர் என்றி பிரெடெரிக் இறந்ததை அடுத்து, சார்ல்சு இங்கிலாந்து, ஐயர்லாந்து, இசுக்கொட்லாந்து இராச்சியங்களுக்கு முடிக்குரிய இளவரசராக அறிவிக்கப்பட்டார். 1623 இல் சார்ல்சிற்கு எசுப்பானிய ஆப்சுபூர் இளவரசி ஒருவரைத் திருமணம் செய்து வைக்க எடுத்த முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது. பின்னர் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் பிரான்சின் என்றியெட்டா மரியா என்பவரை சார்ல்சு திருமணம் புரிந்தார்.
முதல் கின் பேரரசரான கின் சி குவாங்கின் சமாதி லின்டாங் மாவட்டம், சியான்,சான்சி மாகாணத்தில் உள்ளது. கி.பி.246 தொடங்கி கி.பி.208 வரை, 38 ஆண்டுகள் கட்டுமானப் பணி நடைபெற்றது. இச்சமாதி கின் பேரரசின் தலைநகர் சியான்யாங்கை மாதிரியாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. உள்நகரின் சுற்றளவு 2.5 கி.மீ . வெளிநகரின் சுற்றளவு 6.3 கி.மீ . அரசரின் கல்லறை கிழக்கு முகமாக உள்நகரின் தென்மேற்கில் உள்ளது. 76 மீட்டர் உயரமுள்ள குன்றின்கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சமாதிக்குன்றுக்கருகே சுடுமண்சுதை படை இதற்குக் காவலாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
குடியானவர்களின் கலகம் மூண்டபோது, சாங் கான் 7,00,000 பணியாளர்களையும் கலவரத்தை ஒடுக்க அனுப்பினார். கட்டுமானம் சில காலம் பாதிக்கப்பட்டது. சியாங் யூ கல்லறையை சூரையாடியாதாகவும் பின் ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன் ஒருவனால் சில பகுதிகள் எரியூட்டப்பட்டதாகவும் சொல்லப்பட்டது. எனினும், பெரிய அளவிலான பாதிப்புகள் எதையும் தற்காலத்திய ஆய்வுகள் உணர்த்தவில்லை.
கின் பேரரசர், கி.பி.246 இல் தனது 13 ஆவது வயதில் அரியணை ஏறியதும் கட்டுமானப்பணி தொடங்கியது. கி.பி.221 இல் கின் ஆறு நாடுகளைக் கைப்பற்றி, ஒருங்கிணைந்த சீனாவை உருவாக்கி பேரரசர் ஆனதும் கட்டுமானப்பணி முடுக்கம்பெற்றது.
கிமோனோவுக்கு கெர்ஃபூக்கு என்னும் இன்னொரு பெயர் உண்டு. “‘‘வூ‘’ க்களின் உடை“ என்பது இதன் நேரடிப் பொருள். வூ, கிபி 222–280 காலப் பகுதியில் பலம் வாய்ந்த அரசுகளில் ஒன்றாக இருந்தது. இது, தொடக்ககாலக் கிமோனோக்கள் மரபுவழி ஹான் சீன ஆடைகளின் செல்வாக்குக்கு உட்பட்டிருந்ததைக் காட்டுகிறது. கி.பி ஐந்தாம் நூற்றாண்டளவில் சப்பானிலிருந்து சீனாவுக்குச் சென்ற தூதுக்குழுக்கள் ஊடாகவே சப்பானில் சீனப் பண்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ளும் போக்கு ஏற்பட்டது. எட்டாம் நூற்றாண்டிலேயே சீனப் பாங்குகள் சப்பானில் பிரபலமாகியதுடன் ஒன்றன்மேல் ஒன்று படியும் கழுத்துப் பட்டை பெண்களின் கிமோனோக்களில் பிரபலமாகியது. ஈயான் காலப் பகுதியில் கிமோனோ மேலும் மேலும் பிரபலமாகியது. ஆனாலும், கிமோனோவுக்கு மேல் ஒரு அரை மேலங்கியையும் அணிந்தனர்.
இக்காலத்தில், சிறப்பு நிகழ்வுகளில் பெண்களே பெரும்பாலும் கிமோனோக்களை அணிகின்றனர். மரபுவழியாக, திருமணமாகாத பெண்கள் ஏறத்தாழ நிலமட்டம் வரை நீண்டிருக்கும் கைகளுடன் கூடிய "புரிசாடே" எனப்படும் ஒரு வகைக் கிமோனோவை அணிகின்றனர். சில வயதான பெண்களும், மிகச் சில ஆண்களும் மட்டுமே தற்காலத்தில் அன்றாடம் கிமோனோவை அணியும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளனர். பல ஆண்கள், திருமண நிகழ்வுகள், தேநீர் விழாக்கள் போன்றவற்றிலும், பிற முக்கியமான சிறப்பு நிகழ்வுகளிலும் மட்டுமே கிமோனாவை அணிகின்றனர். தொழில்ரீதியான சுமோ மல்யுத்த வீரர்கள் பெரும்பாலும் கிமோனோவுடனேயே காணப்படுகின்றனர். பொது இடங்களில் தோன்றும்போது அவர்கள் மரபுவழி உடைகளையே அணிய வேண்டும் என்பதே இதற்குக் காரணம்.
"" வடிவம் கொண்டதும், நேர்கோடுகளால் ஆனதுமான கிமோனோக்களின் கீழ் விளிம்பு அணியும்போது கணுக்கால் அளவுக்கு வரும். இதற்குக் கழுத்துப் பட்டையும், நீளமான கைகளும் இருக்கும். கிமோனோக்களின் இடப்பக்கப் பகுதி வலப்பக்கத்தின் மேலாகச் செல்லும்படி உடம்பைச் சுற்றி அணியப்படுகின்றன. இது ஒபி எனப்படும் நாடா மூலம் உடம்பின் பிற்பகுதியில் முடிச்சு இட்டுக் கட்டப்படும். இறந்தவர்களுக்கு, புதைப்பதற்கு முன் அணிவிக்கும்போது மட்டும் மறுபுறமாகச் சுற்றப்படுகிறது. கிமோனோக்கள் பொதுவாக "சோரி" அல்லது "கோதா" எனப்படும் மரபுவழிக் காலணிகளுடனும், பெருவிரல் பிரிந்திருக்கும் காலுறைகளுடனும் அணிவது வழக்கம்.
முரோமோச்சி காலத்தில், முன்னர் உள்ளாடைபோல் அணியப்பட்ட கிமோனோவை அதற்கு மேல் அணியப்பட்டு வந்த பிரிபாவாடை வகையைச் சேர்ந்த அக்காமா எனப்படும் உடை இல்லாமலேயே அணியத் தொடங்கினர். ஏடோ காலத்தில் கைகளின் நீளமும் அதிகரித்தது. குறிப்பாக, மணமாகாத பெண்கள் நீளமான கைகளுடன் கூடிய கிமோனோக்களை அணிந்தனர். ஒபி எனப்பட்ட பட்டியும் அகலமாகியதுடன், பல்வேறு வகையான முடிச்சுக்களும் பயன்பாட்டுக்கு வந்தன. இக்காலத்தின் பின்னர் ஆண், பெண் இரு பாலாரதும் கிமோனோக்களில் பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும் ஏற்படவில்லை. கிமோனோக்களைத் திறமையாகத் தைப்பது ஒரு கலையாகக் கருதப்படுகிறது.
கிமோனோ என்பது ஒரு சப்பானிய மரபுவழி ஆடை ஆகும். இதை ஆண், பெண் இருபாலாரும் அணிவர். சப்பானிய மொழியில் கிமோனோ என்ற சொல்லுக்கு "அணியும் பொருள்" என்பது பொருள். தற்காலத்தில் முக்கியமான விழாக்களிலும், முறைசார்ந்த நிகழ்வுகளிலுமே கிமோனோ பயன்படுத்தப்படுகிறது.
சங்கைக்குரிய அஸ்ஸெய்கு செய்யிது அப்துல் வாஹிது மெளலானா பின் அஸ்ஸெய்யிது அப்துல் வஹாப் மெளலானா அல் காதிரிய்யி ஐதுரூஸிய்யி அவர்களின் பரம்பரை தென்னிலங்கை வெலிகமவில் சமாதி கொண்டிருக்கும் அஸ்ஸாதாத் முகம்மதிஸ்மாயில் யெமனி அவர்களின் வழியாக முகம்மது நபி அவர்களின் பெரிய தந்தை அப்பாஸ் அவர்களைச் சென்றடைகின்றது. 1908 ல் பொத்துல் கிராமத்தில் பிறந்த இவர்கள் குர்ஆன், ஹதீஸ் ஆகியவைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்த பெரும் அறிஞராகவும், யூனானி வைத்தியராகவும், மாணிக்கக்கல் வியாபாரியாகவும் திகழ்ந்தார்கள். கதிர்காமத்தில் 10 ஆண்டுகளை இறைதியானத்தில் கழித்த இவர்கள், இலங்கையில் மட்டுமன்றி இந்தியாவிலும் இருந்த பிரபல அறிஞர்களோடு நல்லுறவு வைத்திருந்தார்கள். காத்தான்குடி, கிண்ணயா, கந்தளாய், முள்ளிப்பொத்தானை முதலிய இடங்களில் பள்ளிவாசல்களை நிறுவ முக்கிய காரணகர்த்தாவாக இருந்த அன்னாரின் சமாதி சாய்ந்தமருது அக்பர் பள்ளிவாசலில் அமைந்திருக்கின்றது.