polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
மாதவிடாய்க்குப் பயன்படுத்தத் தேவையான சுகாதாரமான பொருட்கள் கிடையாமையாலும் தண்ணீர், துப்புரவு, சுகாதார வசதிகள் இல்லாமையாலும் ஆப்பிரிக்காவின் பல பகுதிகளில் சிறுமியர் ஐந்து நாட்கள் வரை பள்ளிக்கூடங்களுக்குச் செல்லாமல் இருக்கின்றனர். தண்ணீர், துப்புரவு, சுகாதார வசதிகளை மேம்படுத்துவதன் மூலம் பள்ளிகளில் சிறுமியரின் வருகைப்பதிவைக் கூட்டலாம். வங்காள தேசத்திலுள்ள ஒரு பள்ளியில் துப்புரவு வசதிகளை மேம்படுத்தியதால் அப்பள்ளியின் சிறுமியரின் சேர்க்கைப் 11% அதிகரித்தது.
எடுத்துக்காட்டாக, இந்தியாவில் பாராம்பரியமான இந்துக்கள் வீடுகளில் மாதவிடாய்க் காலத்தில் சமையலறைக்குள்ளும் கோயில்களுக்குள்ளும் நுழைய பெண்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தில் சாபுஆ மாவட்டப் பகுதிகளில் மாதவிடாய் ஒரு நோயாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அதனால் மாதவிடாய் நாட்களில் பெண்கள் படுக்கையில் படுக்கவும், சமயலறையில் நுழையவும், குடும்பத்தின் பிற ஆண்களைத் தொடவும், காரமான உணவுகளை உண்பதும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.
மாதவிடாய் சுகாதார நாள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே மாதம் 28 ஆம் நாளன்று உலகம் முழுவதும் அனுசரிக்கப்படும் விழிப்புணர்வு நாள் ஆகும். மாதவிடாய் குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசுவதில் காட்டப்படும் தயக்கத்தைத் தகர்ப்பதும், உலக முழுவதுமான பெண்கள் மற்றும் பதின்மச் சிறுமியரின் மாதவிடாய் சுகாதாரத்தைப் பேணுவதன் முக்கியத்துவம் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும் இந்நாள் கடைபிடிக்கப்படுவதன் நோக்கமாகும்.
வேலைபார்க்கும் இடங்களில் மாதவிடாய் அணையாடைகள் கிடைக்காமையாலும் போதிய கழிவறை வசதிகள் இல்லாதமையாலும் மாதவிடாய்க் காலத்தில் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வது பாதிக்கப்படுகிறது. வங்காளதேசத்தில் தொழிற்சாலைகளில் வேலைபார்க்கும் பெண்கள், தங்களுக்கு நல்ல சுகாதாரமான அணையாடைகள் வாங்கப் பொருளாதார வசதி இல்லாமையால் அத்தொழிற்சாலையின் தரை விரிப்புகளின் கிழிசல்களை அணையாடைகளாகப் பயன்படுத்துவதாகக் கூறியுள்ளனர்.
மாதவிடாய் சுகாதார மேலாண்மை குறித்து நிலவும் மௌனத்தைத் தகர்த்து, பெண்களுக்காகவும் சிறுமியருக்குக்காகவும் ஒற்றுமையான வலுவான குரல் எழுப்புவதற்காகத் தனிநபர்கள், அமைப்புகள், சமூக வணிகங்கள் மற்றும் ஊடகங்களை ஒன்றிணைக்கும் மேடையாகச் செயல்படுவதே மாதவிடாய் சுகாதார நாளின் நோக்கமாகும்.
மாதவிடாய் குறித்த தவறான கருத்துக்களால் இந்தியாவில் சில பெண்கள் மாதவிடாய் காலத்தில் சரியான உணவு எடுத்துக்கொள்வதும் குளிப்பதும் இல்லை.
நல்ல உடல்நலமுள்ள ஒரு பெண்ணின் உடலில் நிகழும் ஒரு உயிரியல் செயல்பாடாக இருந்தபோதும், ஆழமாக வேரூன்றிப்போன தவறான கலாச்சாரக் கண்ணோட்டங்களால் மாதவிடாய் தொடர்பான எவையும் ஒருவிதத் தயக்கத்துடனேயே அணுகப்படுகின்றன.
குறைந்த வருவாயுள்ள நாடுகளில் விலை, கிடைக்கும்தன்மை, சமூக வரன்முறை போன்ற காரணிகளால் பெண்களுக்கு சுகாதாரமான மாதவிடாய்ப் பொருட்கள் கிடைக்கும் வாய்ப்பு மட்டுப்படுகிறது.
ஐக்கிய அமெரிக்கவில் சுகாதாரமான மாதவிடாய்ப் பொருட்கள் வாங்க வசதியில்லாத சிறுமியர் ”ஆடைகளில் கறைபடக் கூடிய சங்கடத்தைத் தவிர்ப்பதற்காகப்” பள்ளிக்குச் செல்வதைத் தவிர்க்க நேரலாம்.
பி.எம். ஜோசப் மற்றும் திரீசாவின் நான்காவது மகளாக மினிமினி 1970 ஆகஸ்ட் 12, அன்று பிறந்தார். மின்மினி பள்ளியில் பி.ஜே.ரோசிலி என்று அழைக்கப்பட்டார். இவரது தந்தை பி.ஏ. ஜோசப் கலைசார்ந்த கலைஞர்களைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வதில் தீவிரமாக இருந்தார். 5 வயதில் கலாபவன் இசைக்குழுவுடன் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய இவர், 10 வயதில் தொழில்முறை பாடகியாக ஆனார். மின்மினியின் தாய் திரீசா ஒரு தொழில்முறை பாடகி இல்லை என்றாலும் மின்மினியின் மூத்த சகோதரிகள் தங்கள் கிராம தேவாலயத்தில் உள்ள பெரியர்முகம் செயிண்ட் ஆண்ட்ரூ கத்தோலிக்க தேவாலயத்தில் பாடகர் குழுவில் பாடினார், இது அவர்களின் வீட்டிலிருந்து நடந்து செல்லும் தூரத்தில் இருந்தது. அவர்களைப் பின்பற்றி மினியும் பாடத் தொடங்கினார். இவருடைய தந்தை இவருக்கு தாளத்திலும் சுருதியிலும் பாடக் கற்றுக் கொடுத்தார். சகோதரிகள் ஆலுவாவின் செயின்ட் பிரான்சிஸ் பெண்கள் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும் போது போட்டிகளில் பங்கேற்றனர். சகோதரிகளில் ஒருவரான ஜான்சி, கலாபவனின் கணமெலா குழுவில் பாடினார்.
1986 ஆம் ஆண்டு மாநில இளைஞர் திருவிழாவிலும், 1987 பல்கலைக்கழக இளைஞர் திருவிழாவிலும் இசை நிகழ்ச்சிகளில் முதல் பரிசு பெற்றார். தனது குழந்தை பருவத்திலிருந்தே பாடும் போட்டிகளில் ஏராளமான பரிசுகளை வென்றார். அதற்குள் இவர் கொச்சின் ஆர்ட்ஸ் அண்ட் கம்யூனிகேஷன் இல் வழக்கமான பாடகியாகிவிட்டார். முன் பட்டம் பெற்ற பிறகு, மின்மினி இசை படிக்க முடிவு செய்து திருப்பூணித்துறை ஆர். எல். வி மியூசிக் அகாதமியில் அனுமதிக்கப்பட்டார். இருப்பினும், இவரிடம் பல மேடை நிகழ்ச்சிகளும் பதிவுகளும் இருந்ததால் படிப்பில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை.
மின்மினிக்கு தனது திரை அறிமுகம் வேணு நாகவள்ளி இயக்கிய சுவாகதம் இல் கிடைத்தது. அதில் ராஜமணி இசையமைத்த மூன்று பாடல்களைப் பாடினார். அவர் இளையராஜா மூலம் தமிழ்த் திரைப்படம் - மீரா இல் தமிழ்த்திரையிசையில் அறிமுகமானார். இளையராஜா தான் மின்மினிக்கு பெயர் சூட்டினார், அவரது பெயர் தமிழர்களை மிகவும் கவர்ந்தது.மின்மினியின் முதல் தெலுங்கு திரைப்படம் "ஆத்மபந்தம்" மரகதமணி இசையமைத்தது.
1992 ஆம் ஆண்டில் ரோஜா படத்திற்காக "சின்ன சின்ன ஆசை" பாடியபோது அவரது பெரிய இடைவெளி வந்தது. சர்வதேச புகழ் ஏ. ஆர். ரகுமான் மின்மினிக்கு பாடும் வாய்ப்பளித்தார். இசை உலகில் ஒரு புதிய போக்கை அமைத்த பாடல் தெலுங்கு மற்றும் இந்தியில் ரீமேக் செய்யப்பட்டது மற்றும் மின்மினி அவர்களே பாடியது.
மலையாளம், தமிழ், தெலுங்கு, இந்தி, கன்னடம், ஒரியா மற்றும் படகா என ஏழு வெவ்வேறு மொழிகளில் சுமார் 2,000 திரைப்பட பாடல்களை மின்மினி பாடியுள்ளார். மலையாளத்தில் ஜான்சன் , ரவீந்திரன் , எஸ்.பி. வெங்கடேஷ் , பம்பாய் ரவி , மோகன் சித்தாரா போன்ற இசை இயக்குனர்களின் இசையில் பாடினார்.
மின்மினி தென்னிந்திய திரைப்பட பின்னணிப் பாடகி ஆவார். இவர் இளையராஜா மற்றும் ஏ. ஆர். ரகுமான் இசையில் பாடல்கள் பாடியுள்ளார். ரோஜா திரைப்படத்தில் சின்ன சின்ன ஆசை பாடலை பாடியதன் மூலம் பரவலாக அறியப்படுகிறார்.
கோபி சுந்தர் 2015 ஆம் ஆண்டில் மில்லி படத்திற்காக இவரை "கண்மணியே" பாடலுடன் மீண்டும் பாட வைத்தார். 'சிரகோடின்ஜா கினக்கால்' படத்தின் "நிலகுடம்" 2015 இல் வெற்றிப் பாடலாக மாறியது.
பிற்காலத்தில் நான்காம் ஜார்ச் என்னும் பெயருடன் அரசனான அப்போதைய வேல்சு இளவரசர் 1783ல் முதன் முறையாகத் தனது 21வது வயதில் பிரைட்டனுக்கு வந்திருந்தார். அக்காலத்தில் இந்நகரம் முதுமை நாட்டம் கொண்டவர்கள் விரும்பும் இடமாக இருந்தது. வேல்சு இளவரசரின் உறவினர் கம்பர்லாந்தின் டியூக் ஆன இளவரசர் என்றியின் மாளிகையிலேயே அவர் தங்கியிருந்தார். உணவு, வேட்டை, நாடகம், வேகமான வாழ்க்கை போன்ற விடயங்களில் என்றிக்கு இருந்த ஆர்வம் இவரையும் கவர்ந்தது. 1786ல் மிதமான அளவு கொண்ட பண்ணை வீடொன்றை வேல்சு இளவரசர் வாடகைக்குப் பெற்றார். 1787ல் இந்த இல்லத்தை விரிவுபடுத்தும் பணியைக் கட்டடக்கலைஞர் என்றி ஓலன்ட்டிடம் இளவரசர் ஒப்படைத்தார். இவரது வடிவமைப்பு பிரான்சின் செல்வாக்குக்கு உட்பட்ட புதிய செந்நெறிப் பாணியில் அமைந்திருந்தது. இளவரசர் இந்த நிலத்தைச் சுற்றியிருந்த நிலங்களையும் வாங்கி ஒரு குதிரெய்ந்ந்ற்றப் பள்ளியையும், 60 குதிரைகளைப் பேணக்கூடிய லாயங்களையும் அமைத்தார்.
1860ல் அருகில் இருந்த அரச குதிரை லாயங்கள் இசை நிகழ்ச்சிகளுக்கான மண்டபமாக மாற்றப்பட்டன. நகர நிர்வாகம் மாளிகைக் கட்டிடத்தைக் கூட்டங்களை நடத்துவதற்கும் பயன்படுத்தியது. இக்கட்டிடம் விற்கப்பட்ட காலத்தில் இங்கிருந்த தளவாடங்களும், பொருத்தியிருந்த பொருட்களும் இங்கிருந்து அகற்றப்பட்டன. இவற்றுட் பெரும்பாலானவை பக்கிங்காம் மாளிகையிலும், வின்ட்சர் அரண்மனையிலும் பயன்படுத்தப்பட்டன. 1860 களில் எஞ்சியிருந்த ஏராளமான பயன்படுத்தப்பாடாத பொருட்களை விக்டோரியா அரசி பிரைட்டன் நகரத்துக்கே வழங்கினார். முதலாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் மேலும் பல பொருட்களை ஐந்தாம் ஜார்ச் மன்னரும், அரசி மேரியும் பிரைட்டனுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்தனர்.
பெரும்பாலான இந்தியப் படைவீரர்கள் மேற்குப் போர்க் களங்களில் இருந்து திரும்பப் பெறப்பட்டதால், சனவரி 1916ல் இங்கிருந்த இந்திய மருத்துவமனை மூடப்பட்டது. ஏப்ரல் 1916ல், கால் கைகளை இழந்த பிரித்தானியப் படை வீரர்களுக்குச் சிகிச்சை அளிப்பதற்காக இந்த மருத்துவமனை மீண்டும் திறக்கப்பட்டது. சிகிச்சை மட்டுமன்றி அவர்களுக்கு மறுவாழ்வு அளிப்பதற்காகத் திறன் பயிற்சிகளை வழங்கும் வசதிகளும் இங்கு இருந்தன. இந்தப் பவிலியன் மருத்துவ மனை 1920 கோடைகாலம் வரை இயங்கியது. பின்னர் அது திரும்பவும் பிரைட்டன் நகர நிர்வாகத்திடம் மீளளிக்கப்பட்டது.
ராயல் பவிலியன் அல்லது பிரைட்டன் பவிலியன் என அறியப்படும் கட்டிடம், இங்கிலாந்தின் பிரைட்டனில் உள்ள முன்னாள் அரச மாளிகை ஆகும். 1787ல் தொடங்கி மூன்று கட்டங்களில் இது கட்டப்படது. 1811ல் பதில் அரசரான வேல்சு இளவரசர் ஜார்ச் தனக்கான ஒரு கடற்கரை வதிவிடமாக இதைக் கட்டினார். இந்தியாவில் 19ம் நூற்றாண்டில் புழக்கத்தில் இருந்த இந்திய-சரசனியக் கட்டிடக்கலைப் பாணியில் இது வடிவமைத்துக் கட்டப்பட்டது. குவிமாடங்கள், மினராக்களுடன் கூடிய இதன் தற்போதைய தோற்றம், கட்டிடக்கலைஞர் ஜோன் நாசு, 1815ல் விரிவாக்க வேலைகளைச் செய்தபோது உருவானது.
இந்தியாவைச் சேர்ந்த காயமடைந்த படைவீரர்கள் நல்ல முறையில் பேணப்படுவதை எடுத்துக்காட்ட இந்தப் பவிலியன் மருத்துவமனையைப் பிரித்தானிய அரசு பயன்படுத்தியது. அரசின் அனுமதியுடன், இந்த மாளிகையின் பளபளப்பான அறைகள் நோயாளர் அறைகளாக மாற்றப்பட்டு உள்ளதைக் காட்ட பல படங்கள் எடுக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டன. யூலை 1915 கிச்சினர் பிரபு இம்மருத்துவமனைக்கு வந்தார். ஆகத்தில் அரசர் ஐந்தாம் ஜார்ச் வந்து நோயாளிகளைப் பார்த்ததோடு பலருக்கு இராணுவ மதிப்புகளும் வழங்கப்பட்டன.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர், பிரைட்டன் மாநகரசபை மாளிகையை அரசர் நான்காம் ஜார்ச்சின் காலத்தில் இருந்த நிலைக்குக் கொண்டுவருவதற்காகப் பெருமளவு பணத்தையும் நேரத்தையும் செலவு செய்தது. 1950ல் அரசி இரண்டாம் எலிசபெத் நிரந்தரக் கடனாக 100 தளபாடங்களை வழங்கியது பெரும் ஊக்குவிப்பாக அமைந்தது. அறைகளை மீளமைப்புச் செய்தல், அகற்றப்பட்ட சுவர்களை மீளமைத்தல், தொடக்கத்தில் இருந்த பொருட்களின் நேர்ப்படிகளை உருவாக்குதல் போன்றவற்றில் நகர நிர்வாகம் ஈடுபட்டது.
1815க்கும் 1822க்கும் இடையில் ஜான் நாசு இந்த "பவிலியனை" மீளவும் வடிவமைத்து விரிவாக்கினார். இவர் இக்காலத்தில் செய்த வடிவமைப்பே இன்றும் காணக்கூடியதாக உள்ளது. இதன் உள்ளக வடிவமைப்பு பிரெடெரிக் கிரேசு, ராபர்ட் ஜான்சு ஆகியோரின் கைவண்ணத்தில் உருவானது. இது சீன, இந்தியப் பாணிகளைத் தழுவியது.
இவ்வான் ஆய்வகத்தில் முதலாவது உற்றுநோக்கல் 1901 ஆம் ஆண்டு முதல் தொடங்கப்பட்டன. அயன மண்டலத்தை ஆய்வு செய்வதற்கான அயனமண்டல உயர அளவி, புவிகாந்த வசதிகள் 1955 இல் இங்கு நிறுவப்பட்டன. டி.இராயிட்சு, ஏ.எல். நாராயணன், அமில்குமார் தாசு போன்றவர்கள் 1922 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1960 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இங்கு இயக்குநர்களாகப் பணிபுரிந்தனர். வைணு பாப்பு 1960 இல் இங்கு இயக்குநராகப் பதவியேற்றார். நவீன கதிர் நிரல் வரைபட வசதிகள் கொண்ட 12 மீ சூரிய கோபுரம் ஏ.கே. தாசுவால் 1960 இல் இங்கு நிறுவப்பட்டு சூரியமைய்ய நிலஅதிர்ச்சியியல் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. காந்தப்புல வரைபட ஆய்வுமுயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. 1977 இல் இங்கிருந்த வானியல் அறிஞர்கள் பலர் பெங்களூருக்கு மாற்றப்பட்டு அங்கு இந்திய வானியற்பியல் நிறுவனத்தைத் தொடங்கினர்.
1893 ஆம் ஆண்டு மதராசு மாகாணத்தில் ஏற்பட்ட கடும் பஞ்சத்தை தொடர்ந்து, சூரியனைப் பற்றிய புரிதல்களை அதிர்கரிக்க வேண்டியதன் அவசியம் உணரப்பட்டது. தென்னிந்தியாவின் மிக உயரமான, தூசு குறைந்த கொடைக்கானலில் ஒரு சூரிய இயற்பியல் வான் ஆய்வகத்தை நிறுவிட இலார்டு கெல்வின் முடிவு செய்தார். மிச்சி சிமித் கண்காணிப்பாளராக தேர்வு செய்யப்பட்டார். 1895 இல் பணிகள் துரிதமாக நடந்தன. மதராசு வான் ஆய்வகத்திலிருந்த கருவிகள் கொடைக்கானலுக்கு மாற்றப்பட்டு 1899 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 1 இல் கொடைக்கானல் சூரிய வான் ஆய்வகம் நிறுவப்பட்டது.
1881 ஆம் ஆண்டுத் தொடக்கத்தில் இந்தியாவின் வானிலை ஆய்வுச் செய்தியாளர் பிலான்போர்டு சூரிய ஆய்வுக்கான விதையை விதைத்தார். "பூமியின் மீதான சூரிய வெப்ப சக்தியினை துல்லியமாக அளவிடுவது, குறிப்பிட்ட காலத்திற்கான அதன் வேறுபாடுகள் முதலான நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுவதற்காக மேம்பட்ட சூரிய கண்காணிப்பு முறைகள் முதலிய முன்னேற்ற நடவடிக்கைகளை இவர் பரிந்துரைத்தார்.
கொடைக்கானல் சூரிய வான் ஆய்வகம் என்பது இந்திய வானியற்பியல் மையத்திற்குச் சொந்தமானதும், அதே நிறுவனத்தால் இயக்கப்படவும் கூடிய ஒரு சூரிய வான் ஆய்வகம் ஆகும். தென்னிந்தியாவிலுள்ள திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் இருக்கும் கொடைக்கானலில் இருந்து நான்கு கிலோமீட்டர் தொலைவில் பழனி மலையின் தெற்கு உச்சியில் அமைந்துள்ளது.
1909 ஆம் ஆண்டு சனவரி மாதம் இங்குதான் முதன்முதலில் எவர்செட்டு விளைவு கண்டறியப்பட்டது. இந்த ஆய்வகத்தில் திரட்டப்பட்ட சூரிய தரவுகள் இந்தியாவில் கிடைக்கப்பெறும் மிகப்பழமையான தொடர் வரிசைத் தரவுகளாக கருதப்படுகின்றன. பூமத்திய செறிவு மின்னோட்டம் தொடர்பாக இங்குத் திரட்டப்படும் துல்லியமான தரவுகள் தனித்துவம் மிக்கவையாகும்.
20 அங்குல தொலைநோக்கிகளால் எடுக்கப்பட்ட சூரியன், விண்மீன்களின் புகைப்படங்கள், அவற்றின் கதிர்நிரல் வரைபடங்கள் ஆகியனவற்றின் முக்கியத்துவமும் அவை குறிப்பாக தென்னிந்தியாவின் மலை வாழிடத்தில் எடுக்கப்பட வேண்டியதன் அவசியத்தையும் 1882, மே மாதத்தில் நார்மன் இராபர்ட்டு போக்சான் மதராசில் முன்மொழிந்தார்.
அயன மண்டல ஆழம் காணல், புவிகாந்தம், எப் மண்டல செங்குத்து நகர்வு, சூரியனின் மேற்பரப்பு ஆய்வுகள் போன்றவை இங்கு வழக்கமாக நடைபெற்று வருகின்றன. இங்கு திரட்டப்படும் தரவுகளின் தொகுப்புகள் தேசியத் தரவு மையம் மற்றும் உலாகாயத் தரவு மையங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்படுகின்றன.
செயல் திறனுள்ள மண்டலங்களில் உருவவியல் மாற்றங்களுக்கான அவதானிப்புகள், பொருள் விளக்கம் கூறுதல், சூரியப் பிழம்பு போன்ற நிலைமாறும் இயல்புகள் தோற்றத்தில் இவற்ரின் பங்கு ஆகியனவற்றை ஆய்வு செய்தல்.
சயான் மலைத்தொடர் அல்லது சயன் மலைகள் (ஆங்கிலம்: ; உருசியன்: ; மொங்கோலியன்: , ; மேலும், வான துருக்கியர்கள், ப்ளூ துருக்கியர்கள் அல்லது கோக் துருக்கியர்கள் காலத்தில் கோக்மேன் மலைத்தொடர் என அழைக்கப்பட்ட இம்மலைத் தொடர், வடக்கு ஆசியாவின் தெற்கு சைபீரியா, , மற்றும் வடக்கு மங்கோலியா உள்ளிட்ட அகண்டப் பிராந்தியத்தில் அமைந்துள்ளது. மேலும் இப்பகுதி, கடந்த காலத்தில், மங்கோலியா மற்றும் உருசியா இடையே எல்லைப் பணியாற்ற பயன்படுத்தப்பட்ட பகுதியாக இருந்துள்ளது.
சயான் மலைத்தொடரில் உள்ள உயர்ந்த சிகரங்களும், மற்றும் குளிர்ந்த ஏரிகளும், தெற்கு, சைபீரியா பகுதியில் அமைந்துள்ள தென்மேற்கு துவாப் பகுதியில் துணை ஆறுகள் ஒன்றிணைந்து, உயர்வடைந்து, சைபீரியாவின் முக்கிய ஆறுகளில் ஒன்றான "எனிசேய்" ஆறு , வடக்கே 2000 மைல்கள் பாய்ந்து ஆர்க்டிக் பெருங்கடலை சென்றடைகிறது. மேலும் ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட, மற்றும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட இப்பகுதி, 1944 இல் இருந்து சோவியத் ஒன்றியத்தால் பாதுகாப்பு செய்யப்பட்டு மூடப்பட்டடுள்ளது.
கிழக்கத்திய சயான் மலைத்தொடர் 92 கிழக்கு 'எனிசேய் ஆற்றில் , இருந்து, பைக்கால் ஏரியின் தென்மேற்கு இறுதி வரை 92 கி சுமார் 1,000 கிலோமீட்டர் நீண்டுள்ளது. மேற்கத்திய சயான் மலைத்தொடர் 96 கி, கிழக்கு சயான் நடுவில் 89 கி இருந்து 500 கிலோமீட்டர் நீட்சி, அல்த்தாய் மலைத்தொடரின் கிழக்கு தொடர்ச்சியியை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறது.
புரோமோ மலையின் மத்தியில் உள்ள ஒரு வெற்றிடப் பகுதியான, "மணல் கடல்" இந்தோனேசியம்: "லாடன் பாசிர்" அல்லது சாவக மொழியில்: "செகரா வேடி" ) எனப்படும் இப்பகுதி, 1919 ஆம் ஆண்டில் இருந்து பாதுகாக்கப்பட்ட இயற்கை இருப்புப் பகுதியாகும். கிழக்கு சாவகம் பிராந்தியத்தில், கடல் மட்டத்திலிருந்து 2,217 மீட்டர் உயரத்தில் வடக்கு-கிழக்காக அமைந்துள்ள "செமாரோ லாவாங்" என்னும் மலை கிராமத்திலிருந்து புரோமோ மலைக்கு ஒரு பொதுவழி உள்ளது. அக்கிராமத்தில் இருந்து சுமார் 45 நிமிட நடைப் பயணத்தில் புரோமோ எரிமலைப் பகுதியை சென்றடையலாம், ஆனாலும் "பொறி வண்டி" வசதியையும் ஏற்படுத்தி பயணத்தை மேற்கொள்ளலாம். பொறி வண்டிப் பயணம் மேற்கொள்ளும் பட்சத்தில், ஒரு நிறுத்தத்தில் உயரமுடைய "பெனஞ்சகன் மலை" என்னும் மலையைப் பார்த்துச் செல்லலாம். பெனஞ்சகன் மலைக்கு சுமார் 2 மணிநேரம் நடந்து சென்றால், அம்மலையை அடையலாம். எரிமலையின் செயல்பாட்டு அளவைப் பொறுத்து, இந்தோனிசியாவின் எரிமலை ஆய்வு மற்றும் பேரிடர் நடுவம், சில நேரங்களில் புரோமோ மலைப் பகுதியின் வருகைக்கு எதிராக எச்சரிக்கைகள் வெளியிடுகிறது.
புரோமோ மலை இது, தென்கிழக்காசியாவில் உள்ள இந்தோனேசியாவின் கிழக்கு சாவகம் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. மேலும் இம்மலை, செயலாற்றும் எரிமலையாகவும், "டெங்கிர்" என்னும் மலைநாட்டு பகுதியாகவும் உள்ளது. 2,329 மீட்டர்கள் உயரமுள்ள இது, சிகரம் அல்லாத மிக உயர்ந்த மலை முகட்டுத்திரள் கொண்டுள்ள ஆனால் மிகவும் பிரபலமாக நன்கு அறியப்பட்டதாகும். இந்தோனேசியாவின் கிழக்கு சாவகம் பகுதியிலுள்ள இந்த புரோமோ மலையின் முகட்டுதிரளைக் காண, பெருமளவு மக்கள் வருகைதரும் சுற்றுலா தளங்களில் ஒன்றாக விளங்குகிறது. "புரோமோ டெங்கெர் செமெரு தேசிய பூங்காவுக்கு" சொந்தமான இந்த மலையின் புரோமோ என்னும் பெயர், இந்து சமய உருவாக்கும் கடவுளான பிரம்மாவின் பெயரை ஜாவானீஸ் மொழியில் இருந்து பெறப்பட்டதாகும்.
புரோமோ எரிமலை, 2004 ஆம் ஆண்டு வெடித்துச் சிதறியது. அந்த வெடிப்பு அத்தியாயத்தில், வெடிப்பிலிருந்து பெரும்பகுதியில் பாறைகள் தூக்கியெறியப்பட்ட நிகழ்வில் இரண்டு பேர்கள் இறந்து போயினர் மற்றும் குறைந்தது ஐந்து பேர்கள் காயமடைந்தனர். மேலும், எந்நேரமும் நிகழக்கூடிய இந்த எரிமலை செயல்பாட்டு எச்சரிக்கைகளுக்கு இடையில், சுமார் 15,000 க்கும் மேற்பட்ட மக்களை அப்பகுதியில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர்.
இரு நாடுகளுக்கும் இடையே இணைப்பு நீளம் சுமார் 40 கிமீ இருக்கும். ஒரு சாலை மற்றும் ஒரு இரயில் பாதையை இதில் அடங்கியிருக்கும். மேலும் இப்பாலம் பல இணைப்புப் பாலங்களுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். சவூதி அரேபியாவையும் பகுரைனையும் இணைக்கும் கிங் பாகட் தரைப்பாலத்தின் ஒரு இயற்கையான நீட்சியாகவும் இப்பாலம் இருக்கும். இதனால் முழுமையாக இம்மண்டலம் இணைக்கப்படும். 18 கிமீ நீளமுடைய செயற்கை அணைகரைகள் 22 கிமீ நீளமுள்ள உயர்கோபுரப் பாலங்கள் ,மேம்பாலங்கள் ஆகியவை இந்த இணைப்புகளில் அடங்கும். இந்த மேம்பாலங்கள் கடல்வழிப்பாதையை அனுமதிக்கும் இடங்களில் 40 மீட்டர் உயரம் இருக்கும். கத்தார் கடல் பாலத்தின் கிழக்கு முனை கத்தார் நாட்டின் சுபாராக் நகருக்கு தெற்கில் 5 கி.மீ தொலைவிலுள்ள ராசு அசுகாய்ரிச்சிலும், எதிர்முனை பகுரைன் நாட்டின் அசுகாரின் வடக்குப் பகுதியையும் இணைக்கக் கூடியதாக இருக்கும்.
சுபாராக் நகருக்கு அருகில் வடமேற்கு கத்தார் மற்றும் மனாமா நகருக்கு அருகில் பகுரைனையும் இணைக்கும் உலகின் மிக நீண்ட இந்நிரந்தர இணைப்புத் திட்டத்திற்கு 2005 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 28 இல் ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது . தேவையான மூலதனத்தை திரட்டவும், கட்டுமானப் பணிகளை முன்னெடுக்கவும் தேவையான ஒரு நிறுவனத்தை அமைக்க இரு நாடுகளுக்கும் இடையே ஒரு முறையான ஒப்பந்தம் 2006 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 11 இல் கையெழுத்தானது
தரைப்பாலத்தின் கட்டுமானத்திற்கான திட்டம் முதலில் செப்டம்பர் 2001 இல் தீட்டப்பட்டது. டென்மார்க்கைச் சேர்ந்த கோவி குழுமம் 60 மில்லியன் டானிய குரோன் தொகைக்கான முதற்கட்டமாக கத்தார் நாட்டுடன் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டது. கோவி குழுமம் இணைப்பு குறித்த பூர்வாங்க ஆய்வுகளைத் தொடங்கியது
கட்டுமானப் பணிகள் ஏழு மாதங்களுக்குள் தொடங்கப்பட்டு 48 மாதங்களில் கட்டிமுடிக்கப்படும் 30 செப்டம்பர் 2007 அன்று அறிவிக்கப்பட்டது . இதன் விளைவாக கத்தார் பகுரைன் தரைப்பால அறக்கட்டளைக்கும் கட்டுமான நிறுவனங்களுக்கும் இடையில் ஒரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடப்பட்டது.
குலாப் சிங் 18 அக்டோபர் 1792இல் இந்து டோக்ரா இராஜபுத்திர குலத்தில் பிறந்தவர். ஜம்மு மன்னர் ஜித் சிங்கின் நெருங்கிய உறவினர் ஆவார். 1808இல் சீக்கிய மன்னர் ரஞ்சித் சிங்கிடம் ஜம்மு மன்னர் தனது ஆட்சி பகுதிகளை இழந்ததால், 1809இல் குலாப் சிங், ஆப்கானிய மன்னர் சூஜா ஷா துரானி மற்றும் சர்தார் நிகல் சிங் அட்டாரி வாலா படையில் சேர்ந்தார். பின்னர் சீக்கியப் பேரரசர் ராஜா ரஞ்சித் சிங் படையில் படைத்தலைவராக சேர்ந்து, முல்தான் மற்றும் ரியாசிப் போர்களில் ரஞ்சித் சிங்கின் முன்னரங்கப் படைத்தலைவராக செயல்பட்டார். 1816இல் ஜம்முவை சீக்கியர்கள் கைப்பற்றி, அப்பகுதியின் சீக்கிய ஆளுனராக குலாப் சிங் நியமிக்கப்பட்டார்.
குலாப் சிங் இந்து இராஜபுத்திர குலத்தின் டோக்ரா வம்சத்தை நிறுவியர் ஆவார். முதலாம் ஆங்கிலேய சீக்கியப் போரின் முடிவில், சீக்கியப் பேரரசின் கீழ் இருந்த காஷ்மீர் பகுதிகளை கைப்பற்றிய ஆங்கிலேயர்கள், அமிர்தசரஸ் உடன்படிக்கையின் படி, 1846இல் காஷ்மீரை ஜம்மு குலாப் சிங்கிடம் 75,00,000 ரூபாய்க்கு விற்று விட்டனர்.
ஜம்மு நகரத்தில் அமைந்த ரகுநாத் கோயிலின் கட்டிடப் பணி மகாராஜா குலாப் சிங் 1835-இல் துவக்கினார். பின்னர் அவரது மகன் மகாராஜா ரண்பீர் சிங் என்பவரால் 1860-இல் கட்டிமுடிக்கப்பட்டது.
30 சூன் 1857இல் மன்னர் குலாப் சிங்கின் மறைவிற்கு பினனர் அவரது மகன் ரண்பீர் சிங் காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் மன்னரானார். ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் இறுதி மன்னர் ஹரி சிங் ஆவார்.
1821இல் குலாப் சிங், ரஜௌரி மற்றும் கிஷ்த்துவார் பகுதிகளை மன்னர் அக்கர் கான் மற்றும் இராஜா தேக் முகமது சிங்கிடமிருந்து கைப்பற்றினார்.
இந்தியக் குடியரசின், 29 மாநிலங்களின் பெரும்பான்மையான உறுப்பினர்களால் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களால் ஆளும் கட்சியின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவரையே, ஆளுநால் முதலமைச்சர் பதவிக்கு பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைக்கப்படுகிறார். மேலும் முதலமைச்சரால் பரிந்துரைக்கப்படுபவர்களை அமைச்சர்களாக ஆளுநர் பதவிப் பிரமாணம் செய்து வைக்கிறார். முதலமைச்சரும் அவரின் தலைமையிலான அமைச்சரவைக் குழுவும், சட்டமன்றத்தில் எழுப்படும் கேள்விகளுக்கு பதில் கூற கடமைப் பட்டவர்கள் ஆவார். முதலமைச்சர் என்பவர் ஒரு மாநிலத்தின் ஆளுநர் சார்பாக நிர்வாகச் செயல் அலுவலராக பணியாற்றுகிறார்.
பெரும்பாலான சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் நம்பிக்கை பெற்றிருக்கும் வரையில் மட்டுமே ஒருவர் முதலமைச்சர் பதவியில் தொடரமுடியும். மேலும் இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டப்படி, சட்டமன்றத்தின் ஆயுட்காலமான ஐந்து ஆண்டுகள் முடிந்தவுடன் முதலைமச்சரின் பதவிக் காலம் தானாகவே முடிவடைகிறது.
சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருக்க வேண்டும். அவ்வாறு இல்லாவிட்டால், முதலமைச்சராக பதவி ஏற்ற ஆறு மாதத்திற்குள் சட்டமன்ற உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுத்திருக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும்.
முதலமைச்சருக்கு தேவையான ஆலோசனைகள் கூற அமைச்சரவை உள்ளது. மேலும் சட்டமன்றத் தீர்மானங்களையும், அமைச்சரவையில் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளையும் நிறைவேற்ற தலைமைச் செயலாளர் தலைமையில் இயங்கும் தலைமைச் செயலகத்தில் உள்ள இந்திய ஆட்சிப் பணி அலுவலர்கள் உதவுகின்றனர்.
முதலமைச்சர் பதவிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவருக்கு, ஆளுநர் பதவிப் பிரமாணமும், இரகசியக் காப்பு பிரமாணமும் செய்து வைக்கிறார்.
மாநில சட்டமன்றக் கூட்டத்தில் பெரும்பாலான உறுப்பினர்களின் வாக்குகளை பெற்றவரையே முதலமைச்சர் பதவிக்கு ஆளுநர் அறிவிக்கிறார்.
1977-இல் மிலரேபா என்ற முதல் கவிதைத் தொகுதியை வெளியிட்டபோது அவருக்கு வயது 23. கன்னடக் கவிதையின் புதிய குரலாக உடனடி கவனம் பெற்றது அது. 1983-இல் வெளியான மளேபிட்ட நெலதல்லி என்ற இரண்டாவது தொகுதியே அவருக்கு புகழும் பாராட்டும் தேடித் தந்தது. சாமகர பிமவ்வா என்ற கவிதை உடனடி பிரபலம் பெற்றது. அதன்பின் அனுக்‌ஷண சரிதே, சூர்யஜாலா, மலயே மண்டபா, மத்தே மத்தே என்ற நான்கு தொகுதிகளும், மறுரூபகளு, நன்ன மைநகர என்னும் இரு மொழிபெயர்ப்புத் தொகுதிகளும் வெளிவந்துள்ளன. இவரை தொகுப்பாசிரியராகக் கொண்டு தற்கால குஜராத்தி கவிதைகளின் மொழிபெயர்ப்பான ‘சமகாலீன குஜராத்தி கவிதெகளு’ என்ற தொகுப்பும், மலையாளக் கவிதைகளின் மொழிபெயர்ப்பான ‘மனசந்தரா’ என்ற தொகுப்பும் வெளியாகியுள்ளன. இவரது கவிதைகள் மெய்யியல் குறியீடுகளையும், கனவுப்படிமங்களையும், தொன்மங்களையும், அன்றாட வாழ்வுக் கருக்களையும் கொண்டு ஆற்றலின் இயல்பையும் நவீன வாழ்வின் முரண்களையும் சித்தரிப்பவை.
சிவபிரகாஷ் ஜூன் 1954-இல் பெங்களூரில் பிறந்தார். இவரது தந்தை வீரசைவ அறிஞரான சிவமூர்த்தி சாஸ்திரி, மைசூர் பேரரசரின் அவையில் பணிபுரிந்தவர். பெங்களூர் பல்கலையில் ஆங்கில முதுகலைப் பட்டம் பெற்றபின் கர்நாடக அரசுப்பணியில் ஆங்கில விரிவுரையாளராக சேர்ந்தார் சிவபிரகாஷ். பெங்களூர் மற்றும் தும்கூரிலுள்ள கல்லூரிகளில் இருபது வருடங்கள் ஆங்கிலம் கற்பித்தார். 1996-இல், சாகித்ய அகாடமி வெளியிடும் ‘இந்திய இலக்கியம்’ என்னும் இருமாத இதழின் ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். 2001-இல் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலையில் இணைப் பேராசிரியராக சேர்ந்தார். தற்போது அழகியல் மற்றும் நிகழ்த்துகலைத் துறையில் பேராசிரியராக உள்ளார். 2000-இல் ஐயோவா பல்கலையின் எழுத்துப் பள்ளியில் பன்னாட்டு எழுத்துப்பணி திட்டத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தற்போது அதன் மதிப்புறு ஆய்வாளராக இருக்கிறார். மூன்றாண்டுகளுக்கு பெர்லின் தாகூர் மையத்தின் இயக்குநராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.
ஹெச். எஸ். சிவபிரகாஷ் கன்னட மொழியின் முன்னணி கவிஞர் மற்றும் நாடகாசிரியர். புது தில்லி ஜவஹர்லால நேரு பல்கலையில் கலை மற்றும் அழகியல் துறையில் பேராசிரியராக பணியாற்றுபவர். இந்திய கலாசார உறவுகளுக்கான மன்றத்தின் கீழ் இயங்கும் தாகூர் மையம் என்றழைக்கப்படும் பெர்லின் கலாசார மையத்தின் இயக்குனர். ஒன்பது கவிதைத் தொகுதிகள், பன்னிரண்டு நாடகங்கள் மற்றும் பல நூல்களின் ஆசிரியர். இவரது படைப்புகள் ஆங்கிலம், ஃப்ரெஞ்சு, இத்தாலிய, ஸ்பானிய, ஜெர்மன், போலிஷ், ஹிந்தி, மலையாளம், மராத்தி, தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு மொழிகளில் பரவலாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. கன்னடம், இந்தி, மணிப்புரி, ராபா, அஸாமி, போடோ, தமிழ் மற்றும் மலையாள மொழிகளில் இவரது நாடகங்கள் நிகழ்த்தப்பட்டுள்ளன. வசன இலக்கியம், பக்தி இயக்கங்கள், சூஃபி முதலான மெய்யியல் மரபுகள் ஆகியவற்றில் நிபுணராக அறியப்படுபவர்.
1988-இல் சிவபிரகாஷ் தனது முதல் நாடகமான மஹாசைத்ராவை பதிப்பித்தார். ‘சமுதாயா’ என்ற நாடகக் குழுவிற்காக சி.ஜி. கிருஷ்ணசுவாமி இதனை மேடையாக்கமாக அமைத்தது பெரும் வரவேற்பு பெற்றது. 12-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த வீரசைவரான பசவண்ணாவின் வாழ்வையும் காலத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்நாடகம் கல்யாண நகரத்தின் கைவினைஞர்-புனிதரின் போராட்டங்களை மார்க்சீய நோக்கில் விவரிக்கிறது. கன்னட இலக்கியத்தில் ஒரு மைல்கல்லாக ஏற்கப்பட்டது இந்நாடகம். கன்னடத்தில் பசவண்ணாவைக் குறித்து எழுதப்பட்ட இருபத்தைந்திற்கும் மேற்பட்ட நாடகங்களில் மிகச்சிறந்தவையாகக் கருதப்படும் மூன்று நாடகங்களில் மஹாசைத்ர ஒன்று. பி. லங்கேஷின் ’சங்க்ராந்தி’ கிரீஷ் கர்னாடின் ’தலேதண்டா’ ஆகியவை பிற இரண்டு நாடகங்கள்.
குரூங் மக்கள், சேத்திரிகள் , நேவார் மக்கள், தக்களி மக்கள், குமால் மக்கள் போன்ற பல்வேறு இனக் குழுக்கள் வாழும் காஸ்கி மாவட்டத்தில், பல்வேறு மொழி பேசும் மக்கள் இந்து மற்றும் பௌத்த சமயங்கள் பின்பற்றினாலும், சாதி அடிப்படையில் மக்களின் உணவு, உடைகள், நடனங்கள், இருப்பிடங்கள், பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாடுகள் மாறியுள்ளது. 2011-ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, காஸ்கி மாவட்டத்தில் எண்பத்தி நான்கு சாதிகளும், நாற்பத்தி நான்கு மொழிகளும், பதினொன்று சமயங்களும் பயிலப்படுவதாக அறியப்பட்டுள்ளது.
காஸ்கி பகுதியை 1200 முதல் நேவாரிகளான மல்லர் வம்சத்தினர் ஆண்டனர். 1768ல் ஷா வம்ச மன்னர் பிரிதிவி நாராயணன் ஷா காஸ்கியைக் கைப்பற்றி நேபாள இராச்சியத்துடன் இணைத்துக் கொண்டார். பின்னர் காஸ்கி மற்றும் லம்சூங் பகுதிகளுக்கு நேபாள மன்னர்களின் பரம்பரை பிரதம அமைச்சர்களாக இருந்த ராண வம்சத்தை நிறுவிய ஜங் பகதூர் ராணாவும், அவரது ராணா வம்ச பிரதம அமைச்சர்களும் 1951 முடிய ஆண்டனர்.
இம்மாவட்டம் அண்ணபூர்ணா மலைத் தொடர்களின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. மேலும் இம்மாவட்டத்தில் ஏழாயிரம் மீட்டர்களுக்கும் மேல் உயரமுள்ள கொடுமுடிகள் கொண்ட மச்சபூச்சர மலை உள்ளிட்ட 11 மலைகள் உள்ளது.
காஸ்கி மாவட்டத்தின் அனைத்து வளர்ச்சிப் பணிகளை நிர்வகிப்பதற்கு மாவட்ட வளர்ச்சி மன்றம், மாவட்டத் தலைநகரான பொக்காராவில் இயங்குகிறது. இம்மாவட்டத்தில் பொக்காரா-லெக்நாத் மாநகராட்சியும், ஒரு நகர்புற நகராட்சியும், 53 கிராமிய நகராட்சி மன்றங்களும் உள்ளது.
இம்மாவட்டத்தில் சேட்டி கண்டகி ஆறு, மோதி மற்றும் மடி ஆறுகள் பாய்கிறது. மாவட்டத் தலைநகரான பொக்காரா நகரம் சிறந்த சுற்றுலாத் தலம் ஆகும்.
காஸ்கி மாவட்டம் முப்பத்தி இரண்டு கிராம வளர்ச்சி மன்றங்களையும், இரண்டு நகராட்சிகளையும், நான்கு நாடாளுமன்ற தொகுதிகளையும் கொண்டுள்ளது.