polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
காஞ்சிபுரம் விடுவக்சேனேசுவரர் கோயில் என வழங்கப்படும் இது, காஞ்சிபுரத்திலுள்ள சிவக் கோயில்களில் ஒன்றாகும். மேலும், இவ்விறைவரை விடுவக்சேனர் என்பவர் வழிப்பட்டதாக அறியப்படுகிறது இத்தலம்; பிள்ளையார் பாளையம் திருவேகம்பன் தெருவிலுள்ள காஞ்சி சோளீசுவரர் கோயிலின் அகத்தில் பைரவர் சந்நிதியாக அழைக்கப்படும் இக்கோயில் குறிப்புகள், காஞ்சி புராண படலத்துள் உட்கோயில்களாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.
விடுவக்சேனன் வைரவ ரூப மூர்த்தியின் சூலத்திலிருந்த தன்னைக் திருமால் மீட்பித்தனரானதால் அதற்கு கைம்மாறாகத் தக்ஷயாகத்தில் திருமாலிழந்த சக்கரத்தை தான் வீரபத்திர மூர்த்தியிடம் பெற்றுக் கொடுக்கப் பூசித்தனர்.
கனிம பகுப்பாய்வு வேதியியல் பயின்ற ஓட்டோ லோவி﻿﻿, ஸ்திராஸ்பூர்க்கின் உயிரி வேதியியல் நிறுவனத்தில் பணியாற்றினார். பிராங்க்ஃபுர்ட்டில் ஒரு மருத்துவமனையில் ஓராண்டு காலம் மருத்துவராகப் பணிபுரிந் தவர், காச நோய் , நிமோனியா எனும் நுரையீரல் அழற்சி காய்ச்சலுக்கு முறையான மருந்துகள் இல்லாமல், சிகிச்சையின்றி இறப்பு விகிதம் அதிகரித்ததால் வேதனையடைந்தவர். பின்னாளில் மருத்துவராக இருப்பதை கைவிட்டு, மருந்தியலில் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ள முடிவெடுத்தார். பிரபல மருந்தியலாளர் ஹான்ஸ் ஹோர்ஸ்ட் மேயரின் ஆய்வுக்கூடத்தில் உதவியாளராகப் பணியமர்ந்து, வளர்சிதை மாற்றம் குறித்து ஆய்வு மேற்கொண்டார். 1904-ல் வியன்னாவில் உள்ள பல்கலைக்கழகத்தில் மருந்தியல் பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார்.
1902-ல், ஓட்டோ லோவி﻿﻿ லண்டன் எர்னஸ்ட் ஸ்டார்லிங் என்பவரின் ஆய்வுக்கூடத்தில் சில மாதங்கள் பணிபுரிந்தபோது, ஆங்கில மருந்தியலாளரும் மற்றும் உடற்கூறு நிபுணருமான, சர் ஹென்றி ஹெல்லேத்ட் டேல் என்பவரை சந்தித்தார். அவர்கள் நெருங்கிய நண்பர்களாகினர். இருவரும் இணைந்து ஆய்வுகளை மேற்கொண்டனர். மீண்டும் நாடு திரும்பியவர், சிறுநீரக இயக்கம் குறித்த ஆய்வுகளைத் தொடர்ந்தார். 1905-ல் மெயர்ஸ் ஆய்வுக்கூடத்தில் இணை பேராசிரியராகப் பொறுப்பேற்றார். ஆஸ்திரியாவில் உள்ள கிராஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் மருந்தியல் துறை தலைமைப் பொறுப்பில் 1909-ல் நியமிக்கப்பட்டார்.
ஓட்டோ, பள்ளிக் கல்விக்குப் பிறகு, 1891 ஆம் ஆண்டில் ஸ்ட்ராஸ்பர்க் பல்கலைகழகத்தில் ஒரு மருத்துவ மாணவராக சேர்தார். பின்பு, 1893-1894 ஆண்டுகளில் செருமனியின் எல்லையின் பிரான்ஸ் நாட்டின் கிழக்குப் பகுதியான அல்சேஸ் பிரதேசத்தின் ஸ்திராஸ்பூர்க் நகரிலுள்ள மூனிச் பல்கலைக்கழகத்தில் மெய்யியல் மற்றும் கலை வரலாற்றையும் பயின்ற லோவி, தத்துவத் துறையிலும் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார். 1896-ம் ஆண்டு மருத்துவர் பட்டம் பெற்று ஸ்திராஸ்பூர்க் திரும்பிய அவர், மருத்துவ ஆய்வுகளில் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்தார்.
நரம்புத் தூண்டுதல்களின் ரசாயனத் தாக்கங்கள், நரம்புநொதிகள் குறித்து கண்டறிந்த ஓட்டோ. இதன் தொடர்ச்சியாக மனிதர்கள் உள்ளிட்ட உயிரினங்களின் மத்திய நரம்பு மண்டலத்திலும் அதன் புற எல்லையிலும் காணப்படும் நரம்பியகடத்துகை , அசிட்டைல்கோலைனை கண்டறிந்தார். இதய பாதிப்புகள் குறித்த ஆய்வுகளுக்கு இது மிகவும் பயனுள்ளதாக அமைந்தது. இதற்காக இவரது நண்பர் சர் ஹென்றி டேலுடன் இணைந்து இவருக்கு 1936-ல் நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது.
ஒட்டோ லோவி﻿﻿ , சூன் 3, 1873 – திசம்பர் 25, 1961 என்பவர் செருமனியில் பிறந்த மருந்தியலாளர் மற்றும் உளவியலாளர் என அறியப்படுகிறார். இவருடைய கண்டுபிடிப்பான அசெட்டைல்கோலின் எனும் கரிமச் சேர்மம் மருத்துவ சிகிச்சையை மேம்படுத்த உதவியதாக கருதப்படுகிறது. அக்கண்டுபிடிப்பிற்காக 1936-ல் அவருக்கு சர் ஹென்றி டேல் அவர்களுடன் உடலியங்கியலுக்கான நோபல் பரிசு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது.
விலங்குகள் உடலின் புரதத் தொகுப்பு குறித்த ஆய்வுக் கட்டுரையை வெளியிட்ட ஓட்டோ, சிறுநீரக செயல்பாட்டின் உடலியங்கியல் , மருந்தியல் சோதனைகள் குறித்து தொடர்ச்சியாக கட்டுரைகள் வெளியிட்டார். அதைத்தொடர்ந்து, மாச்சத்து வளர்சிதை மாற்றங்களோடு தொடர்புடைய பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்து தனது கண்டுபிடிப்புகள் குறித்த கட்டுரைகளை வெளியிட்டார்.
1940-ல் நியூயார்க் பல்கலைக்கழக அழைப்பை ஏற்று அங்கு சென்ற ஓட்டோ, மருந்தியல் துறை ஆராய்ச்சி பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். மேலும், 1946-ல் அமெரிக்க குடியுரிமை பெற்று மனிதநேயம் மிக்கவர் என போற்றப்பட்டார். இசை, கட்டிடக்கலை, ஓவியம் ஆகியவற்றிலும் ஆர்வம் கொண்டவர். கண்காட்சி, மற்றும் அருங்காட்சியகங்களை விரும்பிச் சென்று பார்ப்பார்.
நடு ஐரோப்பாவில் உள்ள செருமனியின் பிராங்க்ஃபுர்ட் நகரில் 1873-ம் ஆண்டு, சூன்-மாதம் 3-ம் நாளில், ஒரு யூதக் குடும்பத்தில் ஓட்டோ பிறந்தார். அவரது தந்தை "யாக்கோபு லோவி" , ஒரு வியாபாரி தாயார் அண்ணா வில்ஸ்டாட்டர் (
1936-ல் வழங்கப்பட்ட நோபல் பரிசு, ஆஸ்திரியாவில் ஜெர்மன் படைகள் ஊடுருவலால், இவரது நோபல் பரிசு, மற்றும் பரிசுத் தொகை உட்பட அனைத்து உடைமைகளும் 1938-ல் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு, வலுக்கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டார்.
நேர்ந்து விடுதல் என்பது இந்து சமயத்தின் நேர்த்திக் கடன்களில் ஒன்றாகும். இந்த நேர்த்திக் கடன் சிறு தெய்வ, பெரு தெய்வ வழிபாடுகளில் வேறுபடுகின்றது. சிறு தெய்வ வழிபாடுகளில் ஆடு, கோழி போன்ற கால்நடைகளை இறைவனுக்கு என்று கூறி வீட்டிலேயே வளர்க்கின்றனர். பின்பு அந்த இறைவனின் திருவிழாவில் அதனை வெட்டி, உண்கின்றனர். பெரு தெய்வ வழிபாடுகளில் கால்நடைகளை கோவில்களில் ஒப்படைத்துவிடுகிறார்கள். அதனை திரும்ப பெருவதோ, வெட்டுவதோ இல்லை. இதே போல சிறு குழந்தைகளைகளையும், மனிதர்களையும் இறைவனுக்காக நேர்ந்து விடும் வழக்கம் முற்காலத்தில் இருந்துவந்துள்ளது.
தாங்கள் வளர்க்கும் கால்நடைகளுக்கு துன்பம் நேரும் போதும், குடும்ப பிரட்சனைகள் தீரவும் இவ்வாறு கால்நடைகளை நேர்ந்து விடுகின்றனர். இந்து சமயத்தின் சிறு தெய்வ வழிபாட்டில் இந்த நேர்ந்து விடுதல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. முனியப்பன், கருப்புசாமி போன்றவற்றிற்காக நேர்ந்துவிடப்பட்டவை அந்தக் கடவுளின் பெயர்களிலேயே அழைக்கப்படுகின்றன. இந்த ஆடுகள் நேர்ந்து விட்ட ஆடு என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த ஆடுகளையோ, கோழிகளையோ திருடிக் கொண்டு சமைத்து உண்பது தெய்வக் குத்தமாக கருதப்படுகிறது.
இறைவனுக்காக வளர்க்கப்படுவதால், மிகுந்த கவனம் கொண்டு வளர்க்கிறார்கள். அக்கால்நடைகளுக்கு நோய் தாக்காமல், வேறு விலங்குகளால் துன்பம் நேராமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். கொடை விழா அல்லது ஊர்த் திருவிழா கெடா வெட்டின் போது இறைவனுக்கு இந்தக் கால்நடைகளைப் பலியிடுகின்றனர். கொடை விழா அல்லது ஊர்த் திருவிழா ஏதேனும் காரணங்களால் தடைபட நேர்ந்தால், இந்தக் கால்நடைகள் தொடர்ந்து வளர்க்கப்படுகின்றன. பின் எப்போது திருவிழா நடக்கிறதோ அப்போது வெட்டுகிறார்கள்.
பெருதெய்வ வழிபாட்டில் தாங்கள் வேண்டிக் கொண்டதற்கிணங்க நற்செயல்கள் நிகழ்ந்தால், ஆடு மாடு கோழி போன்ற கால்நடைகளை கோவில்களில் சேர்ப்பிக்கின்றார்கள். இதனை கால்நடை அளித்தல் என்கிறார்கள்.
பண்டையக் காலத்தில் மனிதர்களை இறைவனுக்கு நேர்ந்து விடும் பழக்கமும் இருந்துள்ளது. இறைவனுக்கு நேர்ந்து விடும் பெண்களை தேவரடியாள் என்று வழங்கினர்.
கவலி , கண்டு பரங்கி என்பது ஒரு பூக்கும் தாவரம் ஆகும் இதன் குடும்பப்பெயர் இலாமினேசியே என்பதாகும். இதன் துணைக்குடும்பம் டியூக்கிரியாய்டியே என்பதாகும். இதன் இனங்கள் 150 முதல் 450 வரை காணப்படுகின்றன. இத்தாவரத்தின் தாயகம் இலங்கை, மற்றும் அந்தமான் தீவுப்பகுதியாகும். இவை வெப்பமண்டலம் மற்றும் மித வெப்ப பகுதிகளான இந்தியா, ஆப்பிரிக்கா, ஆத்திரேலியா போன்ற இடங்களிலும் காணப்படுகிறது.
இதன் வேறு பெயா்கள் சிறுதேக்கு, சிற்றேக்கு என்பதாகும். இதனுடைய தாவரவியல் பெயா் கிளிரோடெண்டிரான் இபார்ச்சுனேட்டம்.இதன் இலைகள் பசி அதிகரிக்க பயன்படுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு "பிருகு" முனிவரால் பரங்கி கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
பரங்கி ஒரு புதர்த் தாவரமாகும். இலைகள் வழக்கமாக மூன்று முனை, 3-8 அங்குல நீளமுள்ள, கூர்மையான முள்ளுடன் கூடிய முட்டை வடிவத்தில் உள்ளன. இந்த நாண்கள் மென்மையாகவும், புழுதியுடனும் இருக்கின்றன. இந்தச் செடியின் மலர்கள் பூங்கொத்துகளாக வளரும். அதன் பூக்கள் தாமரையை ஒத்திருக்கும். மேலும் அவை வெளிர் நீல நிற இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் உள்ளன. பழங்கள் 16 ஆவது குழுவில் தோன்றும் மற்றும் பழங்கள் பழுத்த பிறகு ஊதா நிறத்தில் நிற மாற்றமடையும். இந்த புதா்த் தாவரத்தின் மலா்கள் கோடைக் காலத்திலும் பழங்கள் மழைக் காலத்தின் முடிவிலும் தோன்றும்.
இது இனிய குரல் வளத்திற்காகவும் நலந்தரும் மூசுயிர்ப்புக்கும் ஆயுர்வேத முறையில் பயன்படுத்தக்கூடிய பழமையான மூலிகைத்தாவரம் ஆகும். இதன் இலையை அரைத்து வீக்கம், கட்டி முதலியவைகளுக்குப் பற்றிட அவை பழுத்து உடையும். இதன் வோ்ப்பொடி, சுக்குப்பொடி இவைகளை ஓரளவாக எடுத்துத் தேனில் கலந்து கொடுக்க இரைப்பிருமல் தீரும். பொதுவாக இதன் செய்கை வெப்பமுன்டாக்கும். தாது வெப்பமகற்றும். இதனால் மூக்குற்றம், உள்வெடிப்பு, வெறிநோய் , சுரம், குளிா் காய்ச்சல், உட்காந்தல், மனத்தடுமாற்றம் தீரும்.
பகாராயிச் மாவட்டத்தின் பகுதிகளைக் கொண்டு புதிதாக துவக்கப்பட்ட சிராவஸ்தி மாவட்டம், உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் தலைநகரம் லக்னோவிலிருந்து 175 கி மீ தொலைவில் இந்திய - நேபாள நாடுகளின் எல்லை ஓரத்தில் அமைந்துள்ளது. இம்மாவட்டத்தைச் சுற்றி
வேத கால இச்வாகு குலத்தின் எட்டாவது மன்னர் சிராவஸ்து இந்நகரை நிறுவியதால் இந்நகரத்திற்கு சிராவஸ்தி எனப் பெயராயிற்று. கி மு ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் சிராவஸ்தி நகரத்தின் மக்கட்தொகை 9,00,000-ஆக இருந்தது என்றும், இம்மக்கட்தொகை மகத நாட்டின் மக்கட்தொகையை விட கூடுதலாக இருந்தது எனவும் பண்டைய வரலாற்று ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.
சிராவஸ்தி மாவட்டம் தில்லி சுல்தானகம் மற்றும் மொகலாயப் பேரரசின் அவத் மாகாணத்தின் பகுதியாக இருந்தது. சிராவஸ்தி மாவட்டத்தின் தெற்கில் கோண்டா மாவட்டம்,மேற்கில் பகராயிச் மாவட்டம் கிழக்கில் பலராம்பூர் மாவட்டம், வடக்கில் நேபாளம் எல்லைகளாக கொண்டது.
சிராவஸ்தி மாவட்டம் , இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தின் 70 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத் தலைமையிட நகரம் பிங்கா ஆகும். தேவி படான் கோட்டத்தில் உள்ள இம்மாவட்டம் நேபாள எல்லையை ஒட்டி அமைந்துள்ளது.
அசோகர் நிறுவிய ஸ்தூபிகள், பௌத்த விகாரைகள் சிராவஸ்தியில் உள்ளது. சமண சமய தீர்த்தங்கரர் சம்பவநாதர் சிராவஸ்தி நகரத்தில் பிறந்தவர் என்பதால், பௌத்தர்களுக்கும் சமணர்களுக்கும் பண்டைய சிராவஸ்தி நகரம் புனித தலமாக விளங்குகிறது.
கி மு ஆறாம் நூற்றாண்டில் சிராவஸ்தி நகரம் கோசல நாட்டின் தலைநகராக விளங்கியது. சாதுர்மாஸ்ய விரதத்தின் போது கௌதம புத்தர் சிராவஸ்தி நகரத்தில் நான்கு மாதங்கள் சீடர்களுடன் தங்குவது வழக்கம்.
நிலைமம் அல்லது சடத்துவம் என்பது ஒரு துணிக்கையின் இயக்க நிலையில் நேரும் மாற்றங்களுக்கு எதிராக அப்பொருள் கொண்டுள்ள உள்ளீடான தடுப்பாற்றல் எனக்கொள்ளலாம். இயக்க நிலை என்பது அதன் கதி, இயக்கத்திசை அல்லது ஓய்வு நிலை ஆகிய எதனையும் குறிக்கக்கூடும். பொருட்கள் அனைத்தும் நேர்கோட்டில், நிலையான வேகத்தில் நகர முனையும் போக்கு இது. மரபு இயக்கவியலில் பொருட்களின் இயக்கத்தையும், விசைகளினால் அவ்வியக்கங்கள் பாதிக்கப்படும் முறைகளையும் விளக்கப் பயன்படும் அடிப்படை கோட்பாடுகளில் சடத்துவமும் ஒன்று. சடத்துவம், ஆங்கிலப்பதமான , சடத்தன்மை, மந்தத் தன்மை என்று பொருள்படும் இலத்தீனச் சொல்லான, -இல் இருந்து ஆக்கப்பட்டது. பௌதீகத் தொகுதிகளுக்கு உரித்தான அளவீடு செய்யக்கூடிய திணிவு எனும் பண்பின், பல தோற்றப்பாடுகளில் சடத்துவம் முதன்மையான ஒன்று. (ஒரு பொருளின் திணிவு அதன் சடத்துவ ஆற்றலைத் ஆதிக்கம் செய்வது போல் அதன் மீது செயற்படும் ஈர்ப்பு விசையையும் ஆதிக்கம் செய்கிறது). ஐசாக் நியூட்டன் தன் இயற்கை மெய்யியலின் கணிதக் கோட்பாடுகள் எனும் நூலில் இதனை முதல் விதியாகக் கொடுத்துள்ளார்.
14-ஆவது நூற்றாண்டில், யான் புரிடான் என்பவர் இயக்கத்தை ஆக்கும் பண்பு கொண்ட இந்த தூண்டுதிறன் தானாகவே சிதையும் எனும் கருத்தை மறுத்தார். அசையும் ஒரு பொருளின் இயக்கம், அதன் தூண்டுதிறனுக்கு எதிராக விளையும் காற்றின் தடைவிசை அப்பொருளின் எடை ஆகியவற்றால் நிறுத்தப்படுகிறது எனச் புரிடானின் சாதித்தார். மேலும் அவர் தூண்டுதிறன் வேகத்தோடு நேர் விகிதத்தில் அமைவதாகக் கருதினார்; இக்கருத்து நவீன உந்தக் கருத்துருவோடு பலவாறு ஒத்துப்போவது குறிப்பிடத்தக்கது. எனினும் புரிடான் தன் கோட்பாட்டை அரிசுட்டாட்டிலின் அடிப்படைக் கோட்பாட்டின் திருத்தமாகக் கருதியதோடு, இயங்கும் பொருளுக்கும் ஓய்வான பொருளுக்கும் அடிப்படை வேறுபாடு உண்டு எனும் கருத்து உட்பட அரிசுட்டாட்டிலின் கருத்துகள் பலவற்றை ஏற்றிருந்தார். மேலும் அவர் தூண்டுதிறன் நேரியல் பண்பு கொண்டதாக இருக்க வேண்டியதில்லை எனவும், வட்டப்பாதையில் இயங்கும் பொருட்களுக்கு வளைவியல் பண்பு கொண்டதாக அமையலாம் என்றும் கருதினார்.
மறுமலர்ச்சிக்கு முன்னர் மேற்குலக மெய்யியலில் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இயக்கக் கோட்பாடு அரிஸ்டாட்டில் எனும் ஒரு கிரேக்க சிந்தனையாளனினால் முன்மொழியப் பட்டது . புவியில் அனைத்துப் பொருட்களும் புற இயக்கச் சக்தி இன்றேல் ஓய்வு நிலைக்கு வந்துவிடும்,என்றும் நகரும் பொருட்களும் உந்துசக்தி ஒன்று இருக்கும் வரை மட்டுமே நகரும் என்றும் அவர் வாதித்தார். எறிபொறியிலிருந்து புறப்பட்ட எறியத்தின் தொடர் இயக்கம் அப்பொருளைச் சுற்றியுள்ள ஊடகத்தின் ஊக்கத்தினால் தான் சாத்தியப்படும் என்று அவர் விளக்கமளித்தார். அதன் அடிப்படையில் ஊடகமற்ற வெற்றிடத்தில் இயக்கம் சாத்தியமில்லை என்னும் முடிவுக்கு வந்தார்.
பொதுவாக "சடத்துவம்" என்ற பதம் ஒரு பொருளின் "வேக மாற்றத்திற்கு எதிரான அதன் தடுப்பாற்றல்" பண்பைக் குறிக்கும். ஒருபொருளின் சடத்துவ ஆற்றல் அதன் திணிவினால் அளவிடப்படுகின்றது. "சடத்துவம்" என்பது நியூட்டனின் முதல் இயக்க விதியில் விளக்கியுள்ள விரிவான "சடத்துவ கோட்பாட்டின்" ஒரு சுருக்கமெனக்கொள்ளலாம். அவ்விதியின்படி, "ஒரு பொருளின் மீது புறவிசையொன்று செயல்படாத வரை எந்த ஒரு பொருளும் தனது ஓய்வு நிலையையோ அல்லது நேர்க்கோட்டில் அமைந்த சீரான இயக்க நிலையையோ மாற்றிக் கொள்ளாது." சுருக்கமாக, ஒரு பொருள் அதன் இயக்க நிலையை மாற்ற விரும்பாத பண்பிற்கு சடத்துவம் என்று பெயர்.
புவியின் மேற்பரப்பில், பெரும்பாலும், உராய்வு, காற்றிழுவை, புவி ஈர்ப்பு போன்ற புற விசைகள், நகரும் பொருட்களின் வேகத்தை படிப்படியாகத் தணித்து அவற்றை ஓய்வு நிலைக்கு கொணர்கின்றன. இதன் காரணமாக சடத்துவத்தின் வெளிப்பாட்டினை ஊனக் கண்களுக்கு உணரக் கூடாமல் போகிறது. ஒரு பொருள் மீது விசை உஞற்றப்படும் வரை மட்டுமே அப்பொருள் நகரும் என்ற அறிஞர் அரிஸ்டாட்டிலின் 2,000 ஆண்டுகள் நிலவிய, தவறான வாதத்திற்கு இதுவே காரணம்.
புரிடானின் கருத்துகளை அவரது சீடரான சாக்சோனியின் ஆல்பர்ட் 1316–1390) மற்றும் ஓக்ஸ்பேர்ட் கணக்கீட்டாளர்கள் தொடர்ந்து பின்பற்றினர்; அவர்கள் மேற்கொண்ட பல ஆய்வுகள் பண்டைய அரிஸ்டாட்டிலியக் கருத்துகளின் அடிப்படைகளைத் தகர்த்தன. இவர்களது பணிகளை, இயக்க விதிகளை வரைபடங்களாகத் தெரிவிப்பதில் முன்னோடியான நிக்கோல் ஓரெஸ்மே விரிவாக்கினார்.
கலீலியோவின் சடத்துவக் கோட்பாட்டிற்கு சற்று முன்னதாக, கியாம்பட்டிஸ்டா பெனெடெட்டி ,வளர்ந்து வரும் தூண்டுதிறன் கோட்பாட்டை நேரியல் இயக்கத்திற்கு பின்வருமாறு வர்ணித்தார்.
உள்ளார்ந்த நேரியல் இயக்க இயல்பு கொண்ட ஒரு பொருளின் மேல், வட்டவியல் இயக்கம் திணிக்கப் படுவதற்கு கவன்கல் ஒன்றின் இயக்கத்தை உதாரணமாகக் காட்டினார்.
யுரேசியப் புல்வெளிகள் டான்யூப் ஆற்றின் முகத்துவாரத்திலிருந்து தொடங்கி பல ஆயிரக்கணக்கான மைல் தொலவு வரை படர்ந்து பசிபிக் பெருங்கடல் வரை நீள்கிறது. யுரேசியப் புல்வெளிச் சமவெளியின் வடக்கில் ருசியாவின் சைபீரியாக் காடுகளும்; தெற்கில் உறுதியற்ற எல்லையும், வறட்சியும் காணப்படுகிறது. ஸ்டெப்பிப் புல்வெளி மேய்ச்சல் நிலங்கள் இரண்டு இடங்களில் குறுகிக் காணப்படுவதால் யுரேசியாப் புல்வெளிகள் மூன்று பெரும் பிரிவாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
யுரேசியப் புல்வெளிகள் , என்பதை பெரிய மேய்ச்சல் புல்வெளி நிலங்கள் என்றும் அழைப்பர். ஆசியா – ஐரோப்பாவை இணைக்கும் யுரேசியாவில் இப்புல்வெளி சமவெளிகள் காணப்படுவதால் இதற்கு யுரேசியப் புல்வெளி பெயராயிற்று. மரங்களற்ற ஸ்டெப்பி என அழைக்கப்படும் இப்புல்வெளிச் சமவெளிகள் கால்நடைகளை மேய்ப்பதற்கு ஏற்ற மேய்ச்சல் நிலங்களாகும். கால்நடைகளை மேய்த்த சிதியர்கள், பார்த்தியர்கள் போன்ற நாடோடி இன மக்கள் இப்புல்வெளிச் சமவெளிகளில் வாழ்ந்தவர்களே.
கிழக்கு ஐரோப்பா மற்றும் நடு ஆசியாவின் புல்வெளிப் பகுதிகளில் கோடைகாலத்தில் 40 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பமும், குளிர் காலத்தில் பூஜ்ஜியம் 40 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பமும் காணப்படுகிறது. ஆனால் மங்கோலியப் பகுதி ஸ்டெப்பிப் புல்வெளிகளில் பகல் நேர வெப்பம் 30 டிகிரி செல்சியஸ் ஆகவும், இரவு நேர வெப்பம் பூஜ்யம் டிகிரிக்கு கீழே சென்று விடுகிறது.
நடு ஸ்டெப்பிப் புல்வெளிகள் அல்லது கசக்ஸ்தான் ஸ்டெப்பிப் புல்வெளிச் சமவெளிகள் உரால் மலைத் தொடரிலிருந்து சுன்காரியா முடிய பரவியுள்ளது. பாலைவனச் சுழல் காணப்படும் இப்பகுதியில் அமு தாரியா மற்றும் சிர் தாரியா என இரண்டு ஆறுகள் பாய்கிறது. தாஷ்கண்ட், சமர்கண்ட், புகாரா போன்ற வரலாற்று கால நகரங்கள் அமைந்துள்ளது.
மேற்கத்திய யுரேசியப் ஸ்டெப்பிப் புல்வெளிகள் தன்யூப் ஆற்று முகத்துவாரத்தின் அருகிலிருந்து துவங்கி, உரால் மலைத்தொடரின் தெற்கு பகுதியில் முடிகிறது.
யுரேசியா ஸ்டெப்பிப் புல்வெளிகள் வழியாக செல்லும் பட்டுப்பாதை, கிழக்கு ஐரோப்பா, நடு ஆசியா, சீனா, தெற்காசியா, மத்திய கிழக்கு மற்றும் கிழக்கு ஆசியா பகுதி மக்களின் பொருளாதாரம், கலாச்சாரம் மற்றும் அரசியல் மற்றும் வணிக வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக இருந்தது.
கிழக்கு ஐரோப்பாவின் மல்தோவா பகுதியிலிருந்து, உக்ரைன், தெற்கு ருசியா, கசக்ஸ்தான், சீனாவின் சிஞ்சியாங் மற்றும் மங்கோலியா முதல் மஞ்சூரியா வரை யுரேசியா ஸ்டெப்பிப் புல்வெளிப் பகுதிகள் பரவியுள்ளது.
கிழக்கிந்திய இடச்சுக் கம்பனியின் காலனித்துவ நாடாக விளங்கிய இந்தோனேசியா, அந்நாட்டிடமிருந்து 1952இல் சுதந்திரம் பெற்றுக்கொண்டது. எனினும் இந்தோனேசியா, பெரும்பான்மை சமயமான இஸ்லாமுக்கே முன்னுரிமை அளித்ததுடன், பாலி இந்துக்களை இஸ்லாமைத் தழுவ வற்புறுத்தி, அதுவரை அவர்கள் “நெறியிலார்” ஆவர் என்றும் வகைப்படுத்தியது. இதனால் வெகுண்டெழுந்த பாலி மாகாணப் பிரிவு, தன்னைத் தனிநாடொன்றாகப் பிரகடனப்படுத்தியதுடன், இந்தியாவிடமும், தம்மை சுதந்திரத்திற்கு முன்பு ஆண்ட நெதர்லாந்திடமும் தஞ்சம் கோரியது. இதையடுத்து பாலிக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையிலேற்பட்ட பண்பாட்டு உரையாடல்கள், பாலி இந்து சமயத்தை மறுமலர்ச்சிக்குட்படுத்தியதுடன், இந்தோனேசிய அரசுடன் சமரசத்துக்குச் செல்லவும் வழிகோலியது.
மதமாக அங்கீகரிக்கப்படாத “கெபத்தினன்” எனும் சாவகத் தொல்நெறியைக் கடைப்பிடித்தோரும், இந்தோனேசியப் பழங்குடிகளும் பாலி இந்துக்களுடன் கைகோர்க்க, 1986இல், அவர்கள் அனைவரையும் இந்துமதமாக வரையறுக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம், இந்தோனேசிய அரசுக்கு ஏற்பட்டது. எனினும், இந்தோனேசியா, “இறைவன் ஒருவனே” என வலியுறுத்தும் அரசியலமைப்பைக் கொண்டிருந்ததால், அவர்கள் மீண்டுமொரு சமரசத்துக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இறுதியில், “அசிந்தியன்” எனும் ஏகதெய்வத்தையே தாம் இனி வழிபடுவதாக இந்தோனேசிய இந்துக்கள் ஒத்துக்கொண்டதை அடுத்து, இந்து சமயம், இந்தோனேசியாவின் ஒரு தனிநெறியாக அரசால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாகத்தில், மயாபாகித் பேரரசின் இறுதிக் காலத்தில், வாணிகம் மூலம் இந்தோனேசியாவில் கால்பதித்த அரேபியர் மூலம், உருவான “சுல்தானகங்கள்” எனும் இஸ்லாமிய அரசுகள், மெல்ல மெல்ல, இந்தோனேசிய இந்து – பௌத்த மக்களை, இஸ்லாம் நோக்கி ஈர்த்தன. வட சுமாத்திரா, தென் சுமாத்திரா, மேல் மத்திய சாவகம், தென் போர்னியோ ஆகிய இடங்களில் பலம் வாய்ந்த சுல்தானகங்கள் எழுச்சி பெற்றன. அவற்றில் இஸ்லாம் அரச மதமாக அமர்ந்ததுடன், சுல்தானகங்களின் கீழ் ஆளப்பட்ட இந்துக்கள், பௌத்தர்கள், சாவகத் தொல்நெறியினர், பெரும்பாலும் மதம்மாற, சிலர் ஜிஸ்யா வரியைச் செலுத்தி சுல்தானகங்களுடன் சமரசத்துடன் வாழ்ந்து வந்தனர்.
பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், மயாபாகித் பேரரசின் இறுதிமன்னன், ஐந்தாம் பிரவிஜயனின் மைந்தன், இஸ்லாமைத் தழுவி சுல்தானகமொன்றை நிறுவிக்கொண்டதுடன், இந்தோனேசியாவின் இறுதி இந்து-பௌத்தப் பேரரசு மறைந்துபோனது. எஞ்சிய இந்துக்கள், அருகிலிருந்த பாலித்தீவுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். இவ்வேளையில் ஏற்பட்ட ஒல்லாந்துக் காலனியாதிக்கம், இந்தோனேசியத் தீவுக்கூட்டத்தில் பெரும்பகுதியைத் தன் வசமாக்கிக் கொண்டது. எவ்வாறெனினும், ஒல்லாந்தர் வருகையானது, அங்கு ஏற்கனவே நிலவிய மதப்போராட்டங்களுக்கு முடிவு கட்டியதுடன். சமரசப்போக்கான புரிந்துணர்வு கொண்ட புதியதோர் இந்தோனேசியச் சமுதாயமொன்று உருவாகிவரக் காரணமானது.
இந்தோனனசியாவெங்கும் காணப்படும் "சண்டி" எனப்படும் பழைமமவாய்ந்த இந்துக் கோயில்களும், எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சங்கால் கல்வெட்டும் சிவன், உமை, பிள்ளையார், திருமால் முதலியோரின் வழிபாடுகள், கிறிஸ்துவுக்குப் பின் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக, அங்கு இநநது சமயம் நிலவியதற்கு சான்றுகளாகும். பொ.பி 414இல் இலங்கையிலிருந்து சீனா திரும்பிய அந்நாட்டுப் பயணி பாகியன், சாவகத்தில் முறையே சைவத்தையும் பௌத்தத்தையும் கடைப்பிடித்த சஞ்சய மற்றும் சைலேந்திர வம்ச அரசுகள் அங்கு ஒற்றுமையாக ஆட்சி புரிவதையும், சஞ்சய மன்னன் பெரும் செல்வவளத்துடன் திகழ்வதையும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
அசிந்தியனின் அம்சங்களே ஏனைய தெய்வங்கள் அனைத்தும் என்ற புரிதல். பழைய சாவக சைவத்தின் எச்சமாக, "பாதாரா குரு", "மகாராஜதேவன்" முதலான பெயர்களில் சிவன் தனிச்சிறப்புடன் வழிபடப்பட்டு வருகின்றார். சிவனை சூரியனுடன் ஒப்பிடுவதாக, சாவகத் தொல்நெறியின் நம்பிக்கைகள் அமைகின்றன.
இந்தோனேசிய இந்துநெறியானது, அந்நாட்டுத் தொல்குடிகளின் நீத்தார் வழிபாடு இயற்கை மற்றும் விலங்கு வழிபாடுகளுடன், இந்திய மரபுகள் உரையாடியதன் விளைவாக வளர்ச்சி கண்டதாகும். இங்கு இந்து சமயமென்பது, உண்மையில் இந்தியாவின் சைவ நெறியையே குறிப்பாகச் சொல்கின்றது. தென்னகத்திலிருந்தே இது பரவியிருக்கலாம் என்பது முக்கியமான ஊகங்களில் ஒன்றாகக் காணப்படுகின்றது. பெரும்பாலும் இந்து சமயம், பொ.பி முதலாம் நூற்றாண்டிலேயே தமிழக மற்றும் கலிங்க வணிகர்கள் மூலம் இந்தோனேசியாவை வந்தடைந்திருக்க வேண்டும்.
பதினாறாம் நூற்றாண்டளவில், இஸ்லாமுக்கெதிராக பாலித்தீவெங்கும் சைவ பக்தி இயக்கத்தை முன்னெடுத்த “டாங்யாங் நிரார்த்தா” எனும் ஞானியே, உருவமற்ற பரசிவத்தை, “அசிந்தியன்” என்ற பெயரில் வழிபடும் வழக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். இந்து சமயம் என்று ஒன்றுபடும் போது, தமக்கென்று தனித்துவமான ஒரு இந்துப்பண்பாடு இருப்பதை மறவாதிருக்க, பாலி இந்துச் சான்றோரால், அசிந்தியனே அவர்களது முழுமுதற்கடவுளாக முன்வைக்கப்பட்டார் என்பதே பொருத்தம்.
மாதாராமுக்குப் முன்னும் பின்னும் விளங்கிய, தருமாநகரம், கெலிங்கம், கேடிரி, சிங்காசாரி, ஸ்ரீவிஜயம் முதலான இராச்சியங்களும், அவற்றை அடுத்து பதினோராம் நூற்றாண்டில் ஜாவாவில் உதித்த மயாபாகித்து பேரரசும் சைவ சாம்ராச்சியங்களாகவே விளங்கியதுடன், சோழரைப் போல மதச்சகிப்புத் தன்மையுடன், சைவத்துடன் சேர்த்து, பௌத்தத்தையும், சாவகத் தொல்நெறிகளையும் கூடவே புரந்து வந்திருக்கின்றன.
இந்தோனேசியாவில் இந்து சமயம் அந்நாட்டின் மொத்தக் குடித்தொகையில் 1.7% மக்களாலும், பாலித் தீவின் 83.5% குடித்தொகையாலும் கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றது. இந்தோனேசியாவின் ஆறு உத்தியோகபூர்வமான சமயங்களில் இந்து சமயமும் ஒன்றாகும். 2010 கணக்கெடுப்பின் படி, சுமார் 4 பில்லியனுக்கும் மேலான இந்துக்கள் இந்தோனேசியாவில் வசிக்கின்றனர்.
சாவகத் தொல்நெறிகள் தனிமதமாக இந்தோனேசியாவில் அங்கீகரிக்கப்பாடாத போதும், அவை இந்து சமயத்தின் கீழ் தம்மை வகைப்படுத்திக் கொண்டு, தத்தம் சலுகைகளைப் பெற்று வருகின்றன.
பௌத்த சமய அங்குத்தர நியாயம் எனும் நூலிலின் படி, இராமாயண இதிகாசத்தில், கி மு 1000-இல் இருந்த மகாஜனபத நாடுகளில் ஒன்றாக சூரசேன நாடு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கி மு ஏழாம் நூற்றாண்டில் சூரசேன நாடு வலிமை மிக்க பதினாறு மகாஜனபத நாடுகளில் ஒன்றாக விளங்கியது. பண்டைய கிரேக்க வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இந்நாட்டை சௌரசேனி என்றும், அதன் தலைநகரத்தை மெதோரா என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
மகாபாரதம் மற்றும் புராணங்களின் படி, சூரசேனம் எனும் நாடு தற்கால மதுராவையும், அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளை ஆண்ட யாதவர்களின் உட் பிரிவினர்கள் ஆண்டனர். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் விருஷ்ணிகள் ஆவர். மதுராவை தலைநகராக கொண்ட அவந்தி நாட்டின் மன்னன் சூரசேனரின் ஆட்சிக் காலத்தில், கௌதம புத்தரின் முதன்மைச் சீடர்களில் ஒருவரான காத்தியாயனர், அவந்தி நாட்டில் பௌத்த சமயத்தை பரப்பினார் என பௌத்த சாத்திரங்கள் கூறுகிறது.
சூரசேனம் அல்லது சௌசேனம் எனும் யாதவ நாடுகளில் ஒன்றாகும். பண்டைய புராண கால இந்தியாவின், தற்கால விரஜ மொழி பேசும் உத்தரப் பிரதேசத்தின், மதுரா பகுதியாகும். சூரசேன நாட்டைக் குறித்தான செய்திகள், பாகவத புராணம் மற்றும் மகாபாரதத்தில் உள்ளது. சூரசேன நாட்டின் மன்னர் உக்கிரசேனரை கம்சன் சிறையில் அடைத்து நாட்டை ஆண்டான்.
சூரசேனம் என்ற சொல்லிற்குத் தரப்பட்ட பல்வேறு விளக்கங்களில், சந்திர குல மன்னர் யயாதியின் மூத்த மகன் யதுவின் வழித்தோண்றல்களான யாதவ குலத்தின் பல கிளைப் பிரிவுகளில் சூரசேனிகள் என்பவர்கள், சூரசேனம் நாட்டை நிறுவினர்.
சூரசேனிகள் போன்று யாதவ குலத்தில் விருஷ்ணிகள், சேதிகள், விதர்பர்கள், குகுரர்கள், போஜர்கள், அந்தகர்கள், குந்திகள் எனப் பல உட்பிரிவுகள் தோண்றியது. கிருஷ்ணர் மற்றும் பலராமன் யது குலத்தின் விருஷ்ணி குலப் பிரிவினர் ஆவர்.
சூரசேன நாட்டின் தலைநகரான மதுராவின் சிறையில் கிருஷ்ணர் பிறந்து, பின் இந்நாட்டை சில ஆண்டுகள் ஆண்டு, பின்னர் துவாரகை நகரை புதிதாகக் கட்டி ஆண்டார்.
கலகாரிப் பாலைவனம் எனும் இது, தென்னாப்பிரிக்கா பிராந்தியத்தில் வியாபித்திருக்கும் வறண்ட வனாந்தரப் புன்னிலமாகும். புவியியல் பாலைவனங்களின் பட்டியலில் பங்குபெறும் இது, தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து போட்சுவானாவரையில் பரந்துவிரிந்த பெரும்பாலைவனமாக அறியப்படுகிறது. ஆண்டொன்றுக்கு குறைந்தது 110-200 மில்லிமீட்டர் முதல், அதிகப்படியாக 500 மில்லிமீட்டர் மழையே இங்கு பெய்கிறது. இங்குள்ள நில ஈரப்பதம், ஒரு மாதத்திற்குள்ளாகவே வறண்டுவிடுவதாக உள்ளது.
நமீபியா, தென்னாப்பிரிக்கா பெரும்பகுதிகளை உள்ளடக்கிய இப்பாலைவனம், சுமார் 900.000 சதுர கிலோமீட்டர்கள் விரிந்து காணப்படுகிறது. கலகாரிப் பாலைவனத்தை சுற்றியுள்ள வடிநிலத்தின் பரப்புளவு சுமார் 2,500,000 சதுரகிலோமீட்டர்கள் என கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. இது, போட்சுவானா, நமீபியா மற்றும் தென்னாப்பிரிக்கா போன்ற பகுதிகளை இணைத்தவாறு வெகுதுாரம் நீண்டுள்ளது. மேலும், அங்கோலாவின் ஒரு பகுதியாக காணப்படும் கலகாரிப் பாலைவனம் சாம்பியா மற்றும் சிம்பாப்வே பகுதிவரையும் நிலவியுள்ளது.
கலகாரிப் பாலைவன பகுதியில், பருவகால வெள்ளப்பெருக்கின்போது வடிகாலமைப்பான வறண்ட பள்ளதாக்குகள் வழியாக பெரும் கடாய் பகுதிகளான, போட்சுவானாவின் மக்கடிக்காடி கடாய் பகுதியும், மற்றும் நமீபியாவின் எதோசா எனும் கடாய் பகுதியும் வடிகாலமைப்பாக காணப்படுகிறது. மேலும், ஒமுரம்பா என்றழைக்கப்படும் "பண்டைய உலர் நதி படுக்கைகள்" மழைக்காலங்களில், கலகாரியின் மத்திய வடக்கு பகுதியில் பயணித்து நீராதாரங்களாக விளங்குகின்றது.
கலகாரி பாலைவன மையப்பகுதி, கழிமுகப் பகுதியாகக் காரணம் ஒக்கவாங்கோ நதியாகும். இந்நதி ஆப்பிரிக்காவின் அங்கோலா நாட்டின் பீடபூமியில் உற்பத்தியாகி 1,600 கிலோமீட்டர் பயணித்து வடமேற்கு போட்சுவானாவின் கலகாரி கழிமுகப் பகுதியை வந்தடைகின்றன. மேலும், ஆப்பிரிக்காவின் நான்காவது பெரிய இந்நதி கடலை நோக்கி பாயாமல் வழக்கத்துக்கு மாறாக கலகாரி பாலைவனத்தின் மையப்பகுதியில் நிரந்தர கழிமுகமாக "டெல்டாவாக" மாறிவிடுகிறது.
கலகாரிப் பாலைவனத்திற்கு இப்பெயர் பெறக் காரணம், சுவான மொழியாகும். ககல என்றால், "பெரும் தாகம்" அல்லது ககலகடி , "வறண்ட இடம்" எனப் பொருட்படுகிறது. சுவான மொழி , என்பது நைகர்-கொங்கோ மொழிக் குடும்பத்தை சேர்ந்த பண்டு மொழிகளுள் ஒன்றாகும். இம்மொழி தென்னாப்பிரிக்கா, சிம்பாப்வே, நமிபியா போன்ற நாடுகளில் நான்கரை மில்லியன் மக்களால் பேசப்படும் மொழியாக அறியப்பட்டது.
நீல வண்ண கோள் எனும் புவியில் ஆபிரிக்க கண்டத்தின் தென்பகுதியில் காணப்படும் கலகாரிப் பாலைவனம், பூமியின் தென் கோளத்தில் நிலநடுக்கோட்டின் நெருக்கமாக ஆபிரிக்க தட்டில் அமைந்துள்ளது. அப்பாலைவனம், சுமார் அறுபது கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தோன்றியிருக்குமென்றும், இப்பாலைவனம் அவுஸ்திரேலிய பாலைவனங்களோடு ஒத்துபோவதாகவும் ஆய்வுகளால் அறியப்பட்டுள்ளது.
புலம்பெயரும் பறவைகளுக்கும், விலங்குகளுக்கும் கலகாரிப் பாலைவனம் புகலிடமாக விளங்குகிறது. முற்காலத்தில், யானைகள், ஒட்டகச்சிவிங்கிகள் போன்ற பேரின விலங்குகளின் வாழ்வாதாரங்களாக இருந்துள்ளது. அதோடு, சிறுத்தைகள், சிறுத்தைப்புலிகள் மற்றும் சிங்கங்கள் புகலிடமாக இருந்துவந்த ஆற்றுப் படுக்கைகளின் பெரும்பகுதி மேய்ச்சல் நிலமாக உள்ளது.
அனுமான்காட் மாவட்டம் , மேற்கு இந்தியாவில் அமைந்துள்ள இராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் 33 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத் தலைமையிட நகரம் அனுமான்காட் ஆகும். இம்மாவட்டத்தில் சிந்துவெளி நாகரிக காலத்திய காளிபங்கான் தொல்லியல் களம் உள்ளது.