polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இவர், 1860 ஆகத்து 10 ஆம் தேதி மும்பையின் வால்கேசுவரில் ஒரு கொங்கணஸ்த் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். ஒரு தொழில்முறை இசைக்கலைஞராக இல்லாவிட்டாலும், ஒரு பணக்கார தொழிலதிபருக்காக பணிபுரிந்த இவரது தந்தை, இவரையும், இவரது உடன்பிறப்புகளையும் பாரம்பரிய இசையைக் கற்க உறுதி செய்தார். பதினைந்து வயதை எட்டிய பின்னர், பட்கண்டே சித்தார் மாணவராக ஆனார். பின்னர் இசைக் கோட்பாட்டைக் கையாளும் சமசுகிருத நூல்களைப் படிக்கத் தொடங்கினார். இவர் 1885இல் மும்பை, எல்பின்ஸ்டன் கல்லூரியில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். 1887 ஆம் ஆண்டில், மும்பை பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டப் பட்டமும் பெற்றார். பின்னர், சிலகாலம் குற்றவியல் சட்டத்தில் ஒரு தொழிலைத் தொடர்ந்தார்.
பண்டிட் விஷ்ணு நாராயண் பட்கண்டே இந்திய இசைவாணரும், இந்துத்தானி இசை இலக்கணத்தை நவீனப்படுத்தியவரும், ஆய்வாளரும், வழக்கறிஞரும் ஆவார். பாரம்பரிய இந்துஸ்தானி இசை குறித்த முதல் நவீன கட்டுரையை எழுதினார். இராகா, இராகினி, புத்ரா என்ற முறையில் இராகங்கள் வகைப்பட்டிருந்ததை மாற்றி சுவரங்கள் அடிப்படையிலான ' தாட் ' என்ற முறையை அறிமுகம் செய்தார். இராகங்களை எளிதில் புரியவைக்க 'பந்திஷ்' என்ற இசைக்கோர்வைகளை உருவாக்கினார். இவை இராகங்களின் இலக்கணத்தை விளக்குவன. இவர் இந்துஸ்தானி இசை இலக்கணத் தந்தை எனப் போற்றப்படுகிறார்.
1926 ஆம் ஆண்டில், ஐக்கிய மாகாணங்களின் கல்வி அமைச்சராக இருந்த இராய் உமாநாத் பாலி மற்றும் அவரது மருமகன் டாக்டர் இராய் ராஜேஸ்வர் பாலி ஆகியோர் [[இலக்னோவில் மாரிஸ் இசைக் கல்லூரியை நிறுவினர். கல்லூரியின் பாடநெறிகளைத இவர் தயாரித்தார். இந்தக் கல்லூரி பின்னர் பட்கண்டே இந்துஸ்தானி இசைக் கல்லூரி என மறுபெயரிடப்பட்டது. இப்போது அது பட்கண்டே இசை நிறுவனம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. முந்தைய காலங்களில் குருக்கள் மற்றும் உஸ்தாத்களிடமிருந்து அவர்களின் சீடர்களுக்கு இசை அறிவு வாய்வழியாக அனுப்பப்பட்டதால், அந்த பாடப் பொருளைத் தயாரித்தது இவரது ஒரு முக்கிய சாதனையாகும்.
1884 ஆம் ஆண்டில், மும்பயிலுள்ள இசைக்கலைஞர்களை பாராட்டும் சங்கமான ஞான உத்தேஜக் மண்டலியின் உறுப்பினரானார். இது இசை செயல்திறன் மற்றும் கற்பித்தல் தொடர்பான தனது அனுபவத்தை விரிவுபடுத்தியது. இவர் ஆறு ஆண்டுகளாக அங்கு படித்தார். இராவோஜிபுவா பெல்பாக்கர், உஸ்தாத் அலி உசேன் போன்ற இசைக்கலைஞர்களின் கீழ் கயல் மற்றும் துருபாத் வடிவங்களில் பலவிதமான பாடல்களைக் கற்றுக்கொண்டார். 1900ஆம் ஆண்டில் இவரது மனைவியும், 1903ஆம் ஆண்டில், தனது மகளும் இறந்த பின்னர், தனது சட்ட நடைமுறையை கைவிட்டு, முழு கவனத்தையும் இசைக்கு அர்ப்பணித்தார்.
இவர், இந்துஸ்தானி சங்க கிராமிக் புஸ்தக் மாலிகா என்ற தொடர்ச்சியான பாடப்புத்தகங்களைத் தயாரித்தார். இந்துஸ்தானி மற்றும் கர்நாடக பாரம்பரிய இசைக்கலைஞர்களிடையே கலந்துரையாடலுக்கான பொதுவான தளத்தை வழங்குவதற்காக அகில இந்திய இசை மாநாடுகளின் பாரம்பரியத்தையும் தொடங்கினார்.
இந்துஸ்தானி இசையை முறையாக கற்பிப்பதற்காக இவர், இந்தியாவில் பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகளைத் தொடங்கினார். 1916 ஆம் ஆண்டில், இவர் பரோடா மாநில இசைப் பள்ளியை மறுசீரமைத்தார். பின்னர், குவாலியர் மகாராஜாவின் உதவியுடன் குவாலியரில் மாதவ் இசைக் கல்லூரியை நிறுவினார்.
இந்தியாவில் தனது பயணத்தின்போது, அப்போதைய சுதேச மாநிலங்களான வடோதரா, குவாலியர், ராம்பூர் ஆகிய இடங்களில் தனது காலத்தை செலவிட்டார். ராம்பூரில் இவர் தான்சேனின் வம்சாவளியான புகழ்பெற்ற வீணைக் கலைஞர் உஸ்தாத் வஜீர் கானின் சீடராக இருந்தார்.
பட்கண்டே இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்து, உஸ்தாதுகளையும் பண்டிதர்களையும் சந்தித்து இசை ஆராய்ச்சி செய்தார். காந்தர்வ வேதம், சங்கீத இரத்தினாகாரம் போன்ற பண்டைய நூல்களைப் படிக்கத் தொடங்கினார்.
செயற்படுத்தப்படும் கணிதப் பொருள்கள் செயலுட்படுத்திகள் அல்லது உள்ளீடுகள் எனப்படும். அச்செயலின் விளைவாகக் கிடைப்பது, மதிப்பு அல்லது விளைவு அல்லது வெளியீடு எனப்படும். ஒரு செயலானது, மிகச் சில உள்ளீடுகளை அல்லது இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட உள்ளீடுகளைக் கொண்டிருக்கலாம். சேர்ப்புப் பண்பு, பரிமாற்றுத்தன்மை, தன்னடுக்கு, போன்ற பண்புகளில் சிலவற்றைக் கொண்டுள்ளதாகவும், சில பண்புகள் இல்லாதவையாகவும் ஒரு செயல் அமையலாம்.
பெரும்பாலும் செயல் என்ற சார்பின் ஆட்களமானது, இணையாட்களத்தின் அடுக்காக (ஒன்று அல்லது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட இணையாட்கள கணத்தின் நகல்களின் கார்ட்டீசியன் பெருக்கற்பலன்) அமையும். ஆனால் இது எல்லா வகையான செயல்களுக்கும் பொருந்தாது. ஒரு திசையனை, ஒரு திசையிலியால் பெருக்கும் செயல் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகும்.
சார்புகளின் தொகுப்பு, சுருளல் இரண்டும் சார்புகளில் நடைபெறும் செயல்கள். இவற்றின் உள்ளீடுகள் சார்புகளாகும். சார்புகளின் தொகுப்பு செயலைக் கொண்டு இரு சுழற்சிகளைச் செயற்படுத்தலாம். முதல் சுழற்சியைச் செயற்படுத்திய பின் கிடைக்கும் எதிருவை உள்ளீடாகக் கொண்டு இரண்டாவது சுழற்சியைச் செயற்படுத்த வேண்டும்.
கணிதத்தில் செயல் அல்லது கணிதச் செயல் என்பது, பூச்சியம் அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட உள்ளீடு மதிப்புகளைக் கணக்கிட்டு ஒரு வெளியீடு மதிப்பைப் பெறுவதாகும்.
ஈருறுப்புச் செயல்கள் இரு உள்ளீடுகளைக் கொண்டிருக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, கூட்டல், கழித்தல், பெருக்கல், வகுத்தல், அடுக்கேற்றம் ஆகியவை ஈருறுப்புச் செயல்களாகும்.
ஓருறுப்புச் செயல்கள் ஓர் உள்ளீடு மட்டும் கொண்டிருக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, எதிர்மமாக்கல் , முக்கோணவியல் சார்புகள் ஓருறுப்புச் செயல்களாகும்.
மெய் , மெய்யற்றது எனும் தருக்க மதிப்புகளை மற்றும், அல்லது, அல்ல போன்ற தருக்கச் செயல்களால் இணைக்கலாம். இத்தருக்கச் செயல்களின் உள்ளீடுகளாக உள்ளன.
கணங்களில், ஒன்றிப்பு வெட்டு இரண்டும் ஈருறுப்புச் செயல்கள்; நிரப்பி காணல் ஓருறுப்புச் செயலாகும். இவற்றின் உள்ளீடுகள் கணங்களாகும்.
பள்ளிக்கு தனி ஓர் இடத்தைப் பெறுவதில் தமிழ் ஆர்வலர்கள் தீவிர ஆர்வம் காட்டி முழுக் கவனமும் செலுத்தினர். பெக்கான் அத்தாப் எனும் புறநகர்ப் பகுதியில் பள்ளிக்கு ஓர் இடம் அடையாளம் காணப்பட்டது. அந்த இடத்தை வாங்குவதற்கு அரும்பாடுபட்டனர். நாடு முழுமைக்கும் பயணம் செய்து பொருளுதவிகள் கோரினர். பல நல்ல உள்ளங்கள் இவர்களுக்கு உதவிகள் செய்தனர். தன்னலம் கருதா அர்ப்பணிப்பு உணர்வுகளில் மலாயாத் தமிழர்கள் பலர் இன்றைக்கும் மலாயாச் சரித்திரச் சுவடுகளின் சான்றோர்களாய் மிளிர்கின்றனர்.
1920 ஆம் ஆண்டு ஒரு தமிழ்ப்பள்ளியை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. சுங்கை பட்டாணி தமிழ் ஆர்வலர்கள் அவ்வப்போது கூட்டங்களை நடத்தினர். அங்கு அப்போது வாழ்ந்த தமிழர்கள் பெரும்பாலோர் உடலுழைப்புத் தொழிலாளர்களாகும். பலர் தமிழ் நாட்டில் இருந்து ஒப்பந்த அடிப்படையில் சஞ்சிக்கூலிகளாய் வந்தவர்கள். ஒப்பந்தம் முடிந்த பிறகு தமிழ் நாட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்லாமல் மலாயாவிலேயே தங்கி விட்டவர்கள். இவர்களும் சுங்கை பட்டாணியில் ஒரு தமிழ்ப்பள்ளியை அமைப்பதற்கு ஆதரவு தெரிவித்தனர்.
1900 -களில் சுங்கை பட்டாணி நகரத்திலும் அதன் சுற்று வட்டாரத்திலும் ஆங்கில மொழிப் பள்ளிகளே இருந்தன. கிறிஸ்துவ மத சார்புடைய போதனா முறையே அந்தப் பள்ளிகளில் கற்பிக்கப் பட்டன. தமிழ்ப்பள்ளிகள் எதுவும் இல்லை. அந்தச் சூழ்நிலையில் தமிழ் ஆர்வலர்களும் இந்து சமயப் பற்றாளர்களும் சுங்கை பட்டாணியில் ஒரு தமிழ்ப்பள்ளியைத் தோற்றுவிக்க முனைப்புக் காட்டினர். அந்த வகையில் தான் சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளி தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அவ்வாட்டாரத்தின் முதல் தமிழ்ப்பள்ளியாகவும் சரித்திரம் படைத்தது.
1978 ஆம் ஆண்டு முதல் 1982 ஆம் ஆண்டு வரை இப்பள்ளியின் தலைமையாசிரியராகப் பணியாற்றியவர் நா. திருப்பதி. இவர் இந்தப் பள்ளிக்கு ஒரு திடலை உருவாக்கித் தருவதில் பெரும் பங்காற்றினார். அவரின் கடும் முயற்சிகளினால் மேடும் பள்ளமுமாய் குண்டும் குழியுமாய் இருந்த பொட்டல் நிலம் சீர் செய்யப்பட்டது. ஒரு புதிய மைதானமும் உருவானது. அன்று முதல் வகுப்புகளின் உடற்பயிற்சி நடவடிக்கைகளும், பள்ளியின் ஆண்டு போட்டி விளையாட்டுகளும் இந்த மைதானத்தில் போதிய வசதிகளுடன் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.
1970 தொடங்கி பள்ளியின் மாணவர் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. அதனால் பள்ளியில் வகுப்பறைப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. இதற்குத் தீர்வு காணும் வகையில் 1983 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி இப்பள்ளியில் காலைப்பகுதி, மாலைப்பகுதி என இருநேரப்பகுதிகள் அமல்படுத்தப் பட்டன. இருநேரப் பள்ளி முறையில் நான்கு, ஐந்து, ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்கள் காலை நேரப் பள்ளியில் கல்வி பயின்றனர். ஒன்று, இரண்டு, மூன்றாம் வகுப்பு மாணவர்கள் மாலை நேரப்பள்ளியில் கல்வி பயின்றனர்.
ஒரு சமயத்தில் பயங்கரமான ஒரு புயல்காற்று சுங்கை பட்டாணி நகரத்தையே தாக்கிக் குலுக்கியது. அதில் சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளி பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டு முற்றாகச் சேதமும் அடைந்தது. பள்ளியைப் பயன்படுத்த முடியாத ஓர் அவல நிலையும் ஏற்பட்டது. அதனால், வேறுவழியின்றித் தற்காலிகமாக பழைய அஞ்சல் நிலையத்திற்கு மாற்றம் கண்டது. பின்னர் ஓராண்டு காலத்திற்கு கிர் ஜொகாரி தேசியப் பள்ளியில் அடைக்கலம். அப்போது சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளியில் ஆசிரியர்கள் அறுவர்; மாணவர்கள் 120 பேர்.
1957 ஆம் ஆண்டு, மாணவர்களின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய சுவாமி தேவஸ்தானம் ஐந்து ஏக்கர் நிலத்தை சுங்கை பட்டாணி ஜாலான் தியோங் எனும் இடத்தில் வாங்கியது. அந்த நிலத்தில் புதியப் பள்ளியைக் கட்டுவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. பள்ளிக் கட்டட நிர்மாணிப்பிற்காக அரசாங்கம் 15,000 ரிங்கிட் நிதியுதவி வழங்கியது. அந்தப் புதிய கட்டடத்திற்கு அப்போதைய மலேசியப் பிரதமர் துங்கு அப்துல் ரகுமான் அடிக்கல் நாட்டினார்.
பள்ளிக்கு ஒரு புதியக் கட்டடம் கிடைத்து விட்டது. ஒரு புதியத் திடலும் கிடைத்து விட்டது. ஆனால், முறையான ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலை மட்டும் இல்லாமல் இருந்தது. சிற்றுண்டி நேரத்தில் உட்காருவதற்குக் கூட இடம் இல்லாமல் மாணவர்கள் அங்கும் இங்குமாய்த் தடுமாறினர். இந்தச் சூழலில் பள்ளி நிர்வாகமும் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கமும் ஒரு நிரந்தரச் சிற்றுண்டிச் சாலையை உருவாக்குவதற்கு முயற்சிகள் மேற்கொண்டன.
புதிய இடத்தின் சுற்றுச் சூழல், வட்டார அமைப்பு போன்றவை பள்ளியின் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டன. ஒவ்வோர் ஆண்டும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. அதன் காரணமாக 1984 ஆம் ஆண்டு இப்பள்ளிக்கு 12 வகுப்பறைகள் கொண்ட இரு மாடிக் கட்டடம் ஒன்றைக் கட்டுவதற்குப் பள்ளியின் நிர்வாகம், பள்ளியின் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கம் மற்றும் ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய சுவாமி தேவஸ்தானம் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து செயல்படத் தொடங்கின.
1940 களில், தேவஸ்தானத் தலைவர் நா.வீரையா, கோயில் மணியம் எனும் அ.சுப்பிரமணியம், தலைமையாசிரியர் நடேசன் ஆகியோர் ஒன்றிணைந்து பள்ளியை நடத்தி வந்தனர். இந்தக் கால கட்டத்தில் பள்ளிக்கு ஒரு தனித் தோற்றம் அமைய வேண்டும் எனவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பள்ளியின் வளர்ச்சியில் அரசாங்கம், பொது அமைப்புகள், அரசியல் வட்டாரங்கள் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என முடிவு செய்யப் பட்டது.
1941 ஆம் ஆண்டு இப்பள்ளி கம்போங் அனாசினா பகுதிக்கு இடம் மாறியது. மலாய் மொழியில் கம்போங் என்றால் கிராமம். கம்போங் அனாசினாவின் பழைய பெயர் பெக்கான் அத்தாப். பள்ளியின் மாணவர் எண்ணிக்கையும் உயர்ந்தது. அப்போதைக்கு மாணவர் எண்ணிக்கை 48 ஆகும். அதன் பின்னர் பதினொரு ஆண்டுகளுக்கு, அதாவது 1952 ஆம் ஆண்டு வரை அதே இடத்தில் சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளி செயல்பட்டு வந்தது.
டத்தோ வெ. சரவணன் அவர்களின் உதவியால் கெடா மாநில அரசு ரிங்கிட் மலேசியா 25,000 நிதியுதவி வழங்கியது. மேலும் பள்ளியின் வளர்ச்சியில் ஆர்வம் கொண்ட பலரின் உதவிகளினால் ரிங்கிட் மலேசியா 20,000 திரட்டப் பட்டது. அந்த நிதியைக் கொண்டு ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலையும் கட்டப்பட்டது. அதன் பயனாக மாணவர்களும் இப்போது நல்ல முறையில் தங்களின் ஓய்வு நேரங்களைக் கழித்து வருகின்றனர்.
சாதாரண பலகைக் கொட்டகையில் 25 மாணவர்களுடன் தொடங்கப்பட்ட இந்தப் பள்ளி, பல்வகையான உருமாற்றங்களைப் பெற்று இப்போது சுங்கை பட்டாணி வட்டாரத்தில் மிகச் சிறந்த பள்ளிகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கின்றது. அன்றைய கால கட்டத்தில் இன உணர்வோடும் மொழி உணர்வோடும் தொடங்கப்பட்ட சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளி படிப்படியாக வளர்ச்சி அடைந்து இன்று ஆல விருச்சகமாய் தோற்றம் அளிக்கின்றது.
1923 ஆம் ஆண்டு சுங்கை பட்டாணி ஸ்ரீ சுப்பிரமணியர் சுவாமி தேவஸ்தான நிர்வாகத்தினர் முழு முயற்சி எடுத்துக் கொண்டனர். ஸ்ரீ சுப்பிரமணியர் சுவாமி ஆலயத்தின் வளாகத்திலேயே பள்ளியை உருவாக்கினார்கள். ஒரே ஓர் ஆசிரியரின் மேற்பார்வையில் 25 மாணவர்களுடன் ஒரு தமிழ்ப்பள்ளி தொடங்கியது. அந்த ஆசிரியரின் பெயர் சுவாமி நாயக்கர்.
பொதுமக்களின் நன்கொடைகளினாலும், ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய சுவாமி தேவஸ்தானத்தின் பொருளுதவிகளினாலும் 1960 ஆம் ஆண்டு புதிய பள்ளிக்கூடக் கட்டடம் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. இதே இந்த இடத்தில் தான் இப்போதைக்கு சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளியும் கம்பீரமாய்க் காட்சி அளிக்கின்றது. சஞ்சிக்கூலிகளாய் மலாயாவுக்கு வந்த தமிழர்களின் வரலாற்றில் ஒரு புதிய சகாப்தமும் தொடங்கியது.
சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளி மலேசியா கெடா சுங்கை பட்டாணி நகர்ப் பகுதியில் உள்ள ஒரு தமிழ்ப்பள்ளி. கெடா மாநிலத்தில் வாழும் மக்களிடையே மிகவும் பிரசித்திப் பெற்ற இப்பள்ளி 2014ஆம் ஆண்டு தன் 90ஆம் ஆண்டு நிறைவு விழாவைக் கொண்டாடியது. தவிர சுங்கை பட்டாணி நகரில் தோற்றுவிக்கப்பட்ட முதல் தமிழ்ப்பள்ளி எனும் பெருமையும் இப்பள்ளிக்கு உள்ளது.
இந்தக் கால கட்டத்தில் பள்ளியின் தலைமையாசிரியராக டத்தோ வெ.சரவணன் என்பவர் பொறுப்பேற்று இருந்தார். இவருக்கும் அரசியல் தலைவர்களுக்கும் அணுக்கமான உறவுமுறைகள் இருந்தன. அந்த வகையில் ம.இ.காவின் முழுமையான ஆதரவும் கிடைத்தது. பல்வேறு இன்னல்களுக்கு இடையில் புதியக் கட்டடம் கட்டி முடிக்கப் படுவதற்கு நான்கு ஆண்டுகள் பிடித்தன.
சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளி இப்படி அடிக்கடி இடம் மாற்றம் கண்டு வந்தது சுங்கை பட்டாணி வாழ் தமிழர்களுக்கு மன உறுத்தலைக் கொடுத்தது. அதனால் ஒரு நிரந்தரமான இடத்தைத் தேடினர். சரியான இடம் கிடைக்கவில்லை. 1954 இல் பள்ளியை ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய சுவாமி தேவஸ்தான ஆலய வளாகத்திலேயே நடத்துவது என ஆலய நிர்வாகத்தினர் முடிவு செய்தனர்.
எண்ணற்றக் கல்விமான்கள், கலைஞர்கள், இலக்கியவாதிகள், தகவல் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள், மருத்துவர்கள், தொழிலதிபர்கள், விரிவுரையாளர்கள், அரசியல் தலைவர்கள், ஆசிரியர்கள், கணினித் துறை விற்பனர்கள், இசைஞர்கள் என பல் துறையினரை உருவாக்கித் தந்த பெருமையும் இப்பள்ளிக்கு அணி சேர்க்கின்றது.
மலேசியத் தமிழ்ப்பள்ளிகளின் வரலாற்றில் சுங்கை பட்டாணி சரஸ்வதி தமிழ்ப்பள்ளி ஒரு மைல்கல் ஆகும். 1923ஆம் ஆண்டு சுங்கை பட்டாணி ஸ்ரீ சுப்பிரமணியர் சுவாமி தேவஸ்தான உறுப்பினர்களால் இப்பள்ளி தொடங்கப்பட்டது. தற்சமயம் ஒட்டுமொத்த மலேசியத் தமிழர்களின் அடையாளமாகப் பரிணமிக்கின்றது.
தொடக்கக் காலத்தில் ஆலயச் செயலவையினரின் ஒத்துழைப்புடன் பள்ளி செயல்பட்டு வந்தது. பள்ளிக்குத் தேவையான தளவாடச் செலவுகள், ஆசிரியரின் சம்பளம், இதர செலவுகள் போன்றவற்றிற்கு ஆலய நிர்வாகத்தினரே பொறுப்பேற்றுக் கொண்டனர்.
இருநேரப்பள்ளி முறை அமல் செய்யப்பட்டாலும் பள்ளியின் நிர்வாகம் முழுமையாக ஒரே அணியின் கீழ் இயங்கி வந்தது. பள்ளியின் அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் முறையாகக் கண்காணித்துச் செயலாற்றி வந்தது.
1984 ஏப்ரல் 7 ஆம் தேதி புதியக் கட்டடம் திறப்புவிழா கண்டது. அப்போதைக்கு மலேசியாவின் பொதுப்பணி அமைச்சராகப் பொறுப்பு வகித்த டத்தோ ஸ்ரீ சாமிவேலு புதியக் கட்டடத்தைத் திறந்து வைத்தார்.
இத்தீர்மானத்தை அரசு ஏற்று நடைமுறைப்படுத்தினால், அவிநாசி ஊராட்சி ஒன்றியத்தில் சின்னேரிபாளையம், கணியாம்பூண்டி, கருமாபாளையம், கருவலூர், குப்பாண்டம்பாளையம், நம்பியாம்பாளையம், பழங்கரை, புதுப்பாளையம், செம்பியநல்லுார், உப்பிலிபாளையம், வேலாயுதம்பாளையம், தெக்கலுார், துலுக்கமுத்துார், ராமநாதபுரம், அய்யம்பாளையம், நடுவச்சேரி மற்றும் வேட்டுவபாளையம் என 15 கிராம ஊராட்சிகள் செயல்படும்.
அவிநாசி ஒன்றியத்தின் 31 ஊராட்சிகளையும் நிர்வகிப்பதில் தொய்வு ஏற்படுவதால், அவிநாசி ஒன்றியத்தின் வடக்கு பகுதிகளின் 16 கிராம ஊராட்சிகளைக் கொண்டு சேவூர் ஊராட்சி ஒன்றியம் புதிதாக நிறுவ அரசுக்கு அவிநாசி ஊராட்சி ஒன்றியக் கூட்டத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு, அரசுக்கு அனுப்பியுள்ளது.
அவிநாசி ஊராட்சி ஒன்றியம் , தமிழ்நாட்டின் திருப்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள 13 ஊராட்சி ஒன்றியங்களில் ஒன்றாகும். அவிநாசி ஊராட்சி ஒன்றியத்தில் 31 கிராம ஊராட்சிகள் உள்ளது. இந்த ஊராட்சி ஒன்றியத்தின் வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகம் அவிநாசி நகரத்தில் இயங்குகிறது
மாவட்டமும், கிழக்கில் பௌரி கார்வால் மாவட்டமும், தெற்கில் உத்தரப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் முசாபர்நகர் மாவட்டம் மற்றும் பிஜ்னோர் மாவட்டமும், மேற்கில் உத்தரப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் சகாரன்பூர் மாவட்டமும் எல்லைகளாக கொண்டுள்ளது.
மாவட்டத்தின் பெரும் பகுதிகள் காடுகளைக் கொண்டுள்ளது. கங்கை ஆற்றின் பெரும் கால்வாய்கள் இம்மாவட்டத்தின் வேளாண்மைக்கும் குடிநீருக்கும் நீர்பாசன வசதிகள் அளிக்கிறது.
கங்கை ஆற்றாங்கரையில் அமைந்த நீல் தார பறவைகள் காப்பகத்தில் குளிர்காலத்தில் வலசை வரும் வெளிநாட்டுப் பறவைகளுக்கு சரணாலயமாக உள்ளது.
கங்கை ஆற்று நீர் பாசானத்தால் வேளாண்மைத் தொழில் முக்கிய இடத்தில் உள்ளது. மருந்து தயாரிக்கும் நிறுவனங்கள், பாரத மிகு மின் நிறுவனம், இந்துஸ்தான் யுனி லிவர், டாபர், மகேந்திரா, ஹேவல்ஸ் போன்ற தொழில் நிறுவனங்கள் மாவட்டத்தின் வளர்ச்சிக்கு காரணமாக உள்ளது.
ஹரித்துவார் மாவட்டம் , இந்தியாவின் உத்தராகண்டம் மாநிலத்தின் பதிமூன்று மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத் தலைமையிடம் அரித்துவார் நகராகும். புதுதில்லியிலிருந்து
மேலும் பனிரெண்டு ஆண்டு ஒரு முறை நடைபெறும் கும்பமேளாவில் இலட்சக் கணக்கான பக்தர்கள் அரித்துவாரில் கூடி கங்கையில் புனித நீராடுவார்கள் கூடுவார்கள் 1998 மகா கும்பமேளாவின் போது எண்பது இலட்சம் பக்தர்கள் கங்கை ஆற்றில் புனித நீராடினர்.
இம்மாவட்டம் அரித்துவார், ரூர்கி, லக்சர் என மூன்று வருவாய் வட்டங்களும், பகவான்பூர், ரூர்கி, நர்சன், பகத்ரபாத், லக்சர் மற்றும் கான்பூர் என ஆறு ஊராட்சி ஒன்றியங்களையும் கொண்டுள்ளது.
இந்து சமய மக்களின் புனித தலங்களின் ஒன்றானதும், ஏழு மோட்சபுரிகளில் ஒன்றாகவும் அரித்துவார் விளங்குகிறது. இந்து சமய கலாசார பண்பாட்டு களமாகவும் விளங்குகிறது.
ஒரு காலகட்டத்தில் வியாபாரத்தில் சிறந்து விளங்கிய இலங்கை முஸ்லீம் மக்கள் இலங்கைக்கு வியாபாரத்திற்காக வந்த சீன வர்த்தகர்களிடமி
ருந்து இக்கலையை கற்றனர். அதாவது இலங்கைக்கு வந்த சீன வர்த்தகர்கள் திருகோணமலை துறைமுகத்தை அண்மித்து காணப்பட்ட கிண்ணியாவில் தலத்தை அமைத்து வியாபார நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர் இவர்களிட ம் வர்த்தகம் செய்த முஸ்லீம் வியாபாரிகளும் கிண்ணியா வாழ் மக்களும் இக்கலையை கற்றனர். இதனாலேயே சீனடி என்று இக்கலை அழைக்கப்படுவதாகவும் சீனர்கள் தலம் அமைத்து வியாபாரத்தை முன்னெடுத்த இடம் இப்பொழுதும் "சீனாபே" என்றே அழைக்கப்படுவதாகவும் ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.
இலங்கை முஸ்லீம்களிடத்தில் தற்போது இக்கலை பரவலாக காணப்பட்டாலும் இதன் தாயகமாக கருதப்படுவது திருகோணமலை மாவட்டத்திலிருக்கும் கிண்ணியா பிரதேசமும்,களுத்துறை மாவட்டத்திலிருக்கும் பேருவளை பிரதேசமுமாகும். ஆய்வின்போது இரு பிரதேசங்கடளுக்கும் இரு வகையான வரலாறுகள் காணப்படுகின்றன.
இலங்கை என்பது சீன சண்டைக் கலைகளிலில் இருந்து வந்த இலங்கை சண்டைக் கலையாகும். நாட்டார் வழக்கின்படி, இது 1600 வருடங்களுக்கு முன் தாங் துறவிகள் இலங்கைக்கு யாத்திரைக்கு செல்லும்போது கொண்டு வரப்பட்டது எனப்படுகிறது.
ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் இருக்கை என்பது, ஐக்கிய அமெரிக்காவில் உள்ள உலகப் புகழ் பெற்ற ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழைக் கற்கவும், ஆய்வுகளை மேற்கொள்வதற்கும் வசதி செய்யுமுகமாக நிறுவ உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ள கல்விசார் இருக்கை ஆகும். தனியார் அறக்கொடைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிறுவப்படுகின்ற பிற கல்விசார் இருக்கைகளைப் போலவே தமிழுக்கான இந்த இருக்கையும் தமிழ் சமூகத்தினால் வழங்கப்படவிருக்கும் 6 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் பெறுமதியான நன்கொடைகள் மூலம் அமைக்கப்படவுள்ளது. ஐக்கிய அமெரிக்காவில் வாழும் சில தனிப்பட்ட தமிழ் ஆர்வலர்களின் எண்ணத்தில் உருவான இது, ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்துடன் இடம்பெற்ற தொடர் சந்திப்புக்களின் விளைவாகச் சாத்தியமானது. ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகத்தின் கலைகளுக்கும் மானிட அறிவியலுக்குமான துறையின் கீழ் இயங்கும் தென்னாசியக் கற்கைகள் பிரிவின் கீழ் இந்த இருக்கை அமைக்கப்பட உள்ளது.
தமிழ்நாட்டின் அரசியல் தலைவர்கள் பலரும் இந்த முயற்சியை ஆதரித்துப் பேசியுள்ளனர். தமிழக அரசு இதற்கு உதவவேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் எழுந்துள்ளது. தவிர நடிகர்கள், பல்வேறு உயர் பதவிகளில் உள்ளோரும் இப்பணிக்கு நிதியுதவி வழங்கும்படி மக்களிடம் கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். 2017 அக்டோபர் 21 அன்று கனடாவின் டொரன்டோ நகரில் இசை நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டார் ஏ. ஆர். ரகுமான். அவர் சார்பில் பேசிய பாடகர் ஸ்ரீநிவாஸ், ஹார்வர்டில் நிறுவப்பட இருக்கும் தமிழ் இருக்கையின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைத்து, அதற்கு நன்கொடை வழங்கப்போவதாக அறிவித்தார். கிஷான் நித்தி, ரஹ்மான், ஸ்ரீநிவாஸ் ஆகியோர் 25,000 டாலர் காசோலையை வழங்கினர். ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் இருக்கை அமைக்கும் முயற்சிக்காக ரூ.10 கோடி வழங்க தமிழக அரசு 2017 அக்டோபர் மாத இறுதியில் உத்தரவிட்டது.
அவாய்த் தீவில் வசித்துவரும் வைதேகி ஹெர்பர்ட் பதினெட்டுச் சங்க நூல்களையும் ஆங்கிலத்துக்கு மொழிபெயர்த்தவர். இவரைப் பாராட்ட எடுக்கப்பட்ட விழாவொன்றில் வைதேகியும், அமெரிக்காவில் வசிக்கும் மருத்துவ நிபுணரான விஜய் ஜானகிராமனும் பேசிக்கொண்டபோது ஹாவார்டில் தமிழ் இருக்கை ஒன்றை அமைக்கும் எண்ணம் உருவானது. தொடர்ந்து எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகளின் விளைவாக ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகத்தின் துறைத் தலைவரைச் சந்தித்துப் பேசுவதற்கான அழைப்புக் கிடைத்தது. ஜானகிராமனும், அவரது நண்பரான திருஞானசம்பந்தமும் சந்திப்பில் கலந்துகொண்டனர். இடம்பெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளின் விளைவாகத் தமிழுக்கு ஒரு இருக்கையை நிறுவுவதற்கு ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகம் முன்வந்தது. இதற்காக 6 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்கள் அறக்கொடையாகக் கொடுக்கப்படவேண்டும்.
ஜானகிராமனும், திருஞானசம்பந்தமும் தனித்தனியே 500,000 அமெரிக்க டாலர்களை நன்கொடையாக வழங்கியுள்ளனர். மிகுதி 5 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களையும் உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்களிடமிருந்தும், நிறுவனங்களிடமிருந்தும் திரட்டுவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இதற்காக இலாப நோக்கற்ற நிறுவனம் ஒன்று உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. மருத்துவர் விஜய் ஜானகிராமன், மருத்துவர் சுந்தரேசன் சம்பந்தம், திருமதி வைதேகி ஹெர்பெர்ட், திரு பால் பாண்டியன், திரு அப்பாதுரை முத்துலிங்கம், முனைவர் சொர்ணம் சங்கர், திரு குமார் குமரப்பன், முனைவர் ஆறுமுகம் முருகன் ஆகியோர் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் மேரிலாந்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ள இந்நிறுவனத்தின் தற்போதைய ஆட்சிக்குழு உறுப்பினர்கள்.
ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகம் உலகின் முதன்மைப் பல்கலைக்கழகங்களுள் ஒன்று. 379 ஆண்டுகள் பழமையான இது ஐக்கிய அமெரிக்காவின் மிக மூத்த பல்கலைக்கழகம். நோபல் பரிசு போன்ற மதிப்பு வாய்ந்த பரிசுகளைப் பெற்ற பல அறிஞர்களையும், பல்வேறு நாட்டுத் தலைவர்களையும் உருவாக்கி வழங்கிய பெருமை இப்பல்கலைக்கழகத்துக்கு உண்டு. இங்கே மேற்கொள்ளப்படும் ஆய்வுகளுக்கு உலக அளவில் பெரிய மதிப்பும், அங்கீகாரமும் உள்ளன. இத்தகைய ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் இருக்கை ஒன்று இருப்பது மதிப்புக்குரிய ஒன்றாக இருப்பதுடன், தமிழாய்வின் தரத்தையும், வீச்செல்லையையும் உலக மட்டத்துக்கு உயர்த்துவதற்கு உதவும்.
ஹார்வார்டு பல்கலைக் கழகத்தில் தெற்காசியவியல் பிரிவின்கீழ் இப்போதும் தமிழ் கற்பிக்கப்படுகிறது. தொடக்கத் தமிழ், இடைநிலைத் தமிழ், உயர்நிலைத் தமிழ் என மூன்று நிலைகளில் தமிழ்ப் பாடநெறிகள் உள்ளன. ஜொனதன் ரிப்ளே என்பவர் சுமார் 20 மாணவர்களுக்குத் தமிழ் கற்பித்து வருகிறார். ஆனாலும், இங்கே தமிழுக்கெனத் தனியான ஒரு பேராசிரியரின் கீழ் இயங்கும் கல்விசார் இருக்கை கிடையாது. இதனால், ஹார்வார்டில் தமிழாய்வு மட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிலையிலேயே உள்ளது.
உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ள புதிய இருக்கை உருவாக்கப்படும்போது, தெற்காசியவியல் பிரிவின்கீழ் தமிழுக்கெனத் தனியான பிரிவு ஒன்றை உருவாக்கவும், அதற்கெனப் பேராசிரியர் ஒருவரை நியமிக்கவும் முடியும். இதன்மூலம், ஹார்வார்டில் தமிழ்க் கல்வியையும், தமிழ் ஆய்வையும் புதிய மட்டத்துக்கு எடுத்துச் செல்லும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும்.
904 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட சம்பா மாவட்டம் சம்பா, விஜய்பூர், புர்மண்டல், காக்வால் என நான்கு வருவாய் வட்டங்களைக் கொண்டுள்ளது. மேலும் ஊரக வளர்ச்சிக்காக சம்பா, விஜய்பூர், புர்மண்டல், காக்வால் என நான்கு ஊராட்சி ஒன்றியங்களை கொண்டுள்ளது. ஊராட்சி ஒன்றியங்கள் பல கிராமப் பஞ்சாயத்துகளை கொண்டுள்ளது. சம்பா மாவட்டத்தின் பெரிய கிராமம் ராஜ்புரா கிராமம் ஆகும்.
இந்த மாவட்டத்தில் சம்பா, விஜய்பூர் என இரண்டு சட்டமன்ற தொகுதிகளை கொண்டுள்ளது. அதில் சம்பா சட்டமன்ற தொகுதி பட்டியல் சமூகத்தினருக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.சம்பா மாவட்டத்தின் இந்த இரண்டு சட்டமன்ற தொகுதிகளும் ஜம்மு நாடாளுமன்ற தொகுதிக்கு உட்பட்டவை.
ஜம்மு மாவட்டத்தின் சில பகுதிகளைக் கொண்டு புதிதாக 2008ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட மாவட்டமாகும். ஜம்மு மண்டலத்தில் உள்ள பத்து மாவட்டங்களில் சம்பா மாவட்டமும் ஒன்றாகும்.
வடகிழக்கில் உதம்பூர் மாவட்டம், தெற்கிலும் மேற்கிலும் பாகிஸ்தான், தென்கிழக்கில் கதுவா மாவட்டம், வடமேற்கில் ஜம்மு மாவட்டம் எல்லைகளாக கொண்டுள்ளது சம்பா மாவட்டம்.
பஸ்தர் கோட்டத்தில் உள்ள இம்மாவட்டம் நாராயண்பூர் வருவாய் வட்டம் மற்றும் ஓர்ச்சா வருவாய் வட்டம் என இரண்டு வருவாய் வட்டங்களை கொண்டது. நானூற்று பதின்மூன்று கிராமங்களை கொண்ட இம்மாவட்டத்தின் ஊரக வளர்ச்சி திட்டங்களை நிறைவேற்ற நாராயண்பூர் ஊராட்சி ஒன்றியம் மற்றும் ஓர்ச்சா ஊராட்சி ஒன்றியங்களை கொண்டுள்ளது.
நிர்வாக வசதிக்காக பஸ்தர் மாவட்டத்தின் சில பகுதிகளை பிரித்தெடுத்து நாராயண்பூர் மாவட்டம் 11 மே 2007-ஆம் ஆண்டில் புதிதாக துவக்கப்பட்டது. இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் நாராயண்பூர் ஆகும். இம்மாவட்டம் 4,653 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பு கொண்டது. இம்மாவட்டத்தின் ஆண்டு சராசரி மழை பொழிவு 1300 மில்லி மீட்டராகும்.
வடக்கில் காங்கேர் மாவட்டம், வடகிழக்கிலும், கிழக்கிலும் கொண்டகவான் மாவட்டம், தெற்கில் தந்தேவாடா மாவட்டம், தென்கிழக்கில் தந்தேவாடா மாவட்டம், மேற்கில் கட்சிரோலி மாவட்டம், மகாராஷ்டிரம், வடமேற்கில் காங்கேர் மாவட்டம் நாராயண்பூர் மாவட்ட எல்லைகளாக உள்ளது.
நக்சலைட் - மாவோயிஸ்ட் போராளிகளால் அரசுக்கும், பொது மக்களுக்கு பெரிதும் அச்சுறுத்தல்கள் கொண்ட சிவப்பு தாழ்வாரப் பகுதி என அறிவிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் எழுபத்தி எட்டு மாவட்டங்களில் இம்மாவட்டமும் ஒன்றாகும்.
நாராயண்பூர் மாவட்டம் மத்திய இந்தியாவின் சத்திஸ்கர் மாநிலத்தின் இருபத்து ஏழு மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இதன் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரம் நாராயண்பூர் ஆகும்.
இம்மாவட்ட மக்கள்தொகையில் எழுபது விழுக்காட்டிற்கு மேல், கோண்ட், மரிய, முரியா, துருவா, பத்ரா மற்றும் ஹல்பா பழங்குடி மக்கள் அதிகம் உள்ளனர்.
காங்க் ஃகோவாவின் மலைப்பிராந்தியத்தில் வாழ்ந்த விவசாயக்] குடும்பமொன்றில் அவதரித்தாள் பூநகர் அன்னை. சந்தனமரத் துண்டொன்றில் அவள் கடலில் அலைக்கழிக்கப்பட்டபோது, தேவதைகளின் உதவியுடன் சீனாவைச் சென்றடைந்தாள். அந்நாட்டு மன்னனை மணந்து சம்பாவின் இளவரசியாக முடிசூடிக்கொண்ட பூநகர் அன்னை, இருகுழந்தைகளுக்கும் தாயானாள். அவள் மீண்டும் தன் பெற்றோரைக் காண மலைப்பிராந்தியத்துக்குச் செல்ல முயன்றபோது அவள் கணவன் தடுத்தான். எனினும் அவள் தன் இருகுழந்தைகளுடன் மீண்டும் சந்தன மரத்தில் மிதந்து தன் பெற்றோரைச் சென்றடைந்தாள். சீன மன்னன் அவளை விடாமல் பின் தொடர்ந்தபோது சீற்றமுற்ற அவள், தன் கணவனையும் அவனது கப்பற்படையையும் கல்லாக மாறுமாறு தீச்சொல்லிட்டாள். பூநகர் அன்னையின் தொன்மம், ஓரளவு புராணக்கதையுடன் ஒத்துச் செல்வது இங்கு நோக்கத்தக்கது.
பூநகர் அன்னை வியட்நாமியர் மற்றும் சாம் மக்களின் தெய்வம் ஆவாள். வியட்நாம் நாட்டின் "காங்க் ஃகோவா மாநிலத்தில்" அமைந்துள்ள "கவுத்தரா" எனுமிடத்தில் இத்தேவதையின் புகழ்பெற்ற ஆலயமான "பூ நகர் பகவதி கவுதரேசுவரி ஆலயம்" அமைந்துள்ளது. இருகுல மக்களிடமும் இவ்வன்னை பற்றிய மாறுபட்ட தொன்மங்கள் விளங்குகின்றன. பூநகர் என்ற தாய்த்தெய்வ வழிபாடு, பின் உமையவளின் வழிபாடாக மாறி, இறுதியில் இன்று வியட்நாமியரின் நாட்டார் வழிபாடாகத் தி்ரிந்து விளங்குகின்றது.
பூநகர் அன்னையின் முதன்மையான ஆலயம், "பூ நகர்" என்றே அழைக்கப்படுகின்றது. அங்கு வீற்றிருக்கும் அன்னை, சிவ-சக்தி இணைவைச் சுட்டுவதாகச் சொல்லப்படுகின்றது.' எனினும் இளங்கன்னியாக இல்லாமல், சுருக்கம் விழுந்த தோற்றத்துடன், மூ்தாட்டியொருத்தி போல் காட்சிதரும் பூநகரன்னை, தான் பழைமைவாய்ந்த அன்னைத்தெய்வம் என்பதற்கு சான்றாகின்றாள். "தாவோ மௌ" என்றழைக்கப்படும் வியட்நாமிய அன்னைத்தெய்வ வழிபாட்டினர், அவளது ஆலயங்களுக்குப் பாதயாத்திரை செல்வதும், வெறியாட்டு மூலம் குறிகேட்பதும் என்று பக்திபூர்வமாக பூநகர் அன்னையை வழிபட்டு வருகின்றனர்.