polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இவர் ஆட்டோமன் பேரரசை எதிர்த்த பீட்டர் மாமன்னனின் உருசிய–துருக்கிப் போரிலும் , கிரீமியப் பரப்புரைகளிலும் அசோவ் பரப்புரைகளிலும் பங்கேற்றார். மாபெரும் வடக்குப் போரின்போது புரூசு காலாட்படை, பொதுப்படை மேலராக பணியமர்த்தப்பட்டார். நார்வா போரில் 1700 இல் சுவீடியப் படைகளையும் அதன் கட்டளைத் தளபதியான இமிரேத்தி இளவரசர் அலெக்சாந்தரையும் வெற்றிகாண, அப்போது பெரிதும் சீர்குலைக்கப்பட்டிருந்த உருசியக் காலாட்படையின் புத்துயிர்ப்பில் இவர் பெரும்பங்குபற்றினார். இவர் 1709 இல் நடந்த போல்தாவா போரில் காட்படையின் கட்டளைத் தளபதியாக விளங்கியுள்ளார். இதற்காக இவருக்கு ஆந்திரூ ஆணைவழி மாவீரர் பட்டம் வழங்கப்பட்டது. இவர் 1721 இல் உருசிய மன்னர்களில் ஒருவரானார்.
இளவரசர் யாகோவ்அல்லது ஜேம்சு டானியல் புரூசு ஓர் உருசிய அரசியலாளர். படைத்துறைத் தலைவர், புரூசு இனக்குழு சார்ந்த சுகாட்லாந்தியர்,உருசியப் முதலாம் பீட்டரின் கூட்டாளி. இவரது முன்னோர் 1649 இல் இருந்தே உருசியாவில் வாழ்ந்துவருகின்றனர். இவர் முதல் புனித பீட்டர்சுபர்கின் படை ஆளுநரான இராபர்ட் புரூசின் உடன்பிறப்பாவார்.
புரூசு உருசியாவில் மெத்த படித்தவரில் ஒருவரும் ஓர் இயற்கையியலாளரும் வானியலாளரும் ஆவார். இவர் 1702 இல் ஓர் உருசிய வான்காணகத்தை மாஸ்கோவில் சுகார்ப்பு கோபுரத்து மேல்மாடியில் நிறுவியுள்ளார்; . புரூசின் அறிவியல் நூலகத்தில் 1,500 தொகுதிகளுக்கும் மேற்பட்ட நூல்கள் 1730 களில் திரண்டுள்ளது. இது பின்னர் உருசிய் அறிவியல் நூலகத்தின் கணிசமான பகுதியானது.
இவர் மாஸ்கோ மக்களிடம் இரசவாதியகவும் மாயமந்திரக்காரராகவும் அறியப்பட்டவர். இதற்குக் காரணம் இவர் புதுப்பொலிவோடு வடிவமைத்த சுகரோ கோபுர மாளிகையாகும். இது 18 ஆம் நூற்றாண்டு மாஸ்கோவில் ஓர் விந்தையான கட்டிடமாகும். சுகாரோ கோபுர மாளிகையின் சுவர்களில் கருப்பு மாயமந்திரச் செங்கற்கள் பதியப் பட்டுள்ளதாக இதைப்பற்றி அக்காலத்து வதந்தியொன்று நிலவியுள்ளது.
சுன்னி இசுலாமியருக்கும் சியா இசுலாமியருக்கும் இடையேயும், கிறித்தவர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையேயும் நடைபெற்ற இந்த உள்நாட்டுப் போரில் சிரியா, இசுரேல் நாடுகளும் பலஸ்தீன விடுதலை இயக்கமும் ஈடுபட்டன. 1976இல் சிரியா மற்றும் அரபு நாடுகள் கூட்டமைப்பால் ஏற்பட்ட சிறு அமைதிக்குப் பிறகு மீண்டும் உள்நாட்டுச் சண்டை தொடர்ந்தது; முதன்மையாக பாலத்தீன விடுதலை இயக்கம் முதலிலும் பின்னர் இசுரேல் ஆக்கிரமித்திருந்த தென் லெபனானில் சண்டை கூடுதலாக இருந்தது. மே 17, 1983இல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு ஆதரவு நல்கிய உடன்பாடொன்று லெபனானுக்கும் இசுரேலுக்கும் இடையே ஏற்பட்டது. ஆனால் சிரியா தனது படைகளை மீட்டுக் கொள்ளாததால் இந்த உடன்பாடு தோல்வியுற்றது.
1989இல் ஏற்பட்ட டைய்ஃப் உடன்பாட்டை அடுத்து சண்டை முடிவுக்கு வந்தது. சனவரி 1989இல் அரபு நாடுகள் கூட்டமைப்பு நியமித்த குழு சண்டைக்கான தீர்வுகளை முன்வைத்தது. மார்ச்சு 1991இல் நாடாளுமன்றம் மன்னிப்புச் சட்டத்தை செயலாக்கியது; இதன்படி இச்சட்டத்திற்கு முந்தைய அனைத்து அரசியல் குற்றங்களுக்கும் மன்னிப்பு வழங்கப்பட்டது. மே 1991இல் ஆயுதக் குழுக்கள் கலைக்கப்பட்டன; ஹிஸ்புல்லா மட்டுமே விலக்காக இருந்தது. லெபனானின் படைத்துறை மட்டுமே சமயச்சார்பற்ற ஒரே ஆயுதமேந்திய அமைப்பாக மீளமைக்கப்பட்டது. இருப்பினும் சண்டைக்குப் பின்னரும் சுன்னிகளுக்கும் சியாக்களுக்கும் இடையே சண்டைகள் இருந்து வந்தன.
மரோனியக் கிறித்தவர்களுக்கும் பாலத்தீன விடுதலை இயக்கத்தினருக்கும் 1975இல் சண்டை மூண்டது; பிறகு இடதுசாரிகள், அரபுசார் குழுக்கள் இவர்களுடன் இணைந்து கொண்டனர். இந்தச் சண்டையின்போது கூட்டணிகள் விரைவாகவும் எதிர்பாரா வண்ணமும் மாறிக்கொண்டு வந்தன. மேலும் இசுரேல்,சிரியா போன்ற வெளிநாட்டு சக்திகளும் போரில் ஈடுபட்டு பல்வேறு தரப்பினருடன் இணைந்து சண்டையில் பங்கேற்றனர். ஐக்கிய நாடுகளின் அமைதி காக்கும் படை, அமைதிக்கான பன்னாட்டு படை ஆகியனவும் லெபனானில் நிறுத்தப்பட்டன.
சோட்டாபுரி பீடபூமியில் உற்பத்தியாகி, இம்மாவட்டத்தின் கிழக்கு மேற்காக பாயும் பல ஆறுகளில் முக்கியமானவைகள், அஜய் ஆறு, மயுராக்சி ஆறு, , கொபை ஆறு, பாக்ரேஷ்வர் ஆறு, பிராமணி ஆறு. துவாரகா ஆறு, ஹிங்லோ ஆறு, சாப்லா ஆறு, பன்ச்லொய் ஆறு மற்றும் பக்லா ஆறு முதலியனவாகும். சியுரி நகரத்திற்கு அருகே உள்ள மயுராக்சி நீர்த்தேக்கம், இம்மாவட்டத்தின் 2428 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு நிலத்திற்கு நீர் பாசன வசதி அளிக்கிறது.
பிர்பூம் மாவட்டம் இந்தியாவின் மேற்கு வங்காளம் மாநிலத்தின் இருபது மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். வர்தமான் கோட்டத்தில் அமைந்த ஏழு மாவட்டங்களில் இம்மாவட்டமும் ஒன்றாகும். இம்மாவட்ட நிர்வாகத் தலைமையிடம் சியுரி நகரத்தில் அமைந்துள்ளது. இரவீந்திரநாத் தாகூர் சாந்திநிகேதனில் நிறுவிய உலகப் புகழ் வாய்ந்த விஸ்வபாரதி பல்கலைக்கழகம் பிர்பூம் மாவட்டத்தில் உள்ளது.
4,545 கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம்மாவட்டம் நிர்வாக வசதிக்காக சியுரி சதர் , போல்பூர் , இராம்பூர்ஹட் என மூன்று உட்கோட்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. சியுரி நகரம் இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடம். இம்மாவட்டத்தில் பதினேழு காவல் நிலையங்களும், பதினொன்பது வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களும், ஆறு நகராட்சி மன்றங்களும், நூற்றி அறுபத்தி ஏழு ஊராட்சி மன்றங்களும் கொண்டுள்ளது.
பருத்தி மற்றும் அரிசி வேளாண்மை, எண்ணெய் வித்து அரைவை ஆலைகள், பருத்தி மற்றும் பட்டு ஆடைகள் நெய்தல், கல் குவாரிகள், உலோகப் பாத்திரங்கள் தயாரித்தல் இம்மாவட்டத்தின் முக்கிய தொழில்கள்.
சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம்மாவட்டத்தின் மேற்கில் ஜார்கண்ட் மாநிலத்தின் ஜாம்தாடா மாவட்டம் மற்றும் தும்கா மாவட்டங்கள், மற்ற திசைகளில் மேற்கு வங்காளத்தின் வர்தமான் மாவட்டம் மற்றும் முர்சிதாபாத் மாவட்டங்கள் எல்லைகளாக உள்ளது.
கோடைகாலங்களில் வெப்பநிலை 40 டிகிரி செல்சியஸ்க்கு மேல் சென்றுவிடும். குளிர்காலத்தில் வெப்பநிலை பத்து டிகிரி செல்சியஸ்க்கு கீழ் சென்றுவிடும். மாவட்டத்தின் மழைக்காலம் சூன் முதல் அக்டோபர் வரையாகும். சராசரி மழை அளவு 1405 மில்லி மீட்டராகும்.
இம்மாவட்டத்தை செம்மண் நிலம் என்று அழைப்பர்.இம்மாவட்டத்தின் மேற்கு பகுதி மண் வளம் குறைந்த சோட்டா நாகபுரி பீடபூமியில் அமைந்துள்ளது. மாவட்டத்தின் கிழக்குப் பகுதி வளமிக்க மண் வளம் கொண்டது.
எண்கணிதப் பின்னங்களின் விதிமுறைகளெல்லாம் இயற்கணிதப் பின்னங்களுக்கும் பொருந்தும். ஒரு இயற்கணிதப் பின்னத்தின் தொகுதி, பகுதி இரண்டும் பல்லுறுப்புக்கோவைகளாக இருந்தால், அது விகிதமுறு பின்னம் எனப்படும். எடுத்துக்காட்டாக என்பது ஒரு விகிதமுறு பின்னம்; ஆனால் இன் தொகுதி ஒரு வர்க்கமூலச் சார்பாக உள்ளதால் அது ஒரு விகிதமுறு பின்னம் அல்ல.
தொகுதி/பகுதி அல்லது இரண்டையும் பின்னங்களாகக் கொண்டது சிக்கல் பின்னம் . தொகுதியிலும் பகுதியிலும் பின்னங்களைக் கொண்டிராத பின்னம் எளிய பின்னம் ஆகும். தொகுதி, பகுதிகளின் பொதுக்காரணியாக எண் 1 மட்டுமே இருந்தால், அந்த இயற்கணிதப் பின்னமானது சுருக்கிய வடிவ பின்னம் ஆகும்.
பின்ன வடிவில் இல்லாத முழுமைக்கோவைகளை, எண் ஒன்றைப் பகுதியாகக் கொண்ட பின்ன வடிவில் எழுதலாம். ஒன்று அல்லது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முழுமைக்கோவைகள் மற்றும் ஒன்று அல்லது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பின்னக்கோவைகளின் கூட்டுத் தொகையாக அமைவது கலப்புக் கோவை எனப்படும்.
என்ற இயற்கணிதப் பின்னத்தின் பொதுவடிவில் வகுபடு கோவையான ஆனது தொகுதி என்றும், வகுக்கும் கோவை ஆனது பகுதி என்றும், தொகுதி, பகுதி இரண்டும் இயற்கணிதப் பின்னத்தின் உறுப்புகள் எனவும் அழைக்கப்படுகின்றன.
இரு தகு விகிதமுறு பின்னங்களின் கூட்டுத்தொகையானது ஒரு தகு விகிதமுறு பின்னமாக இருக்கும். ஒரு தகு விகிதமுறு பின்னத்தை இரு தகு விகிதமுறு பின்னங்களாகப் பிரிப்பது ”பகுதி பின்னங்களாகப் பிரித்தல்” எனப்படும்.
தொகுதியையும் பகுதியையும் பல்லுறுப்புக்கோவைகளாகக் கொண்ட இயற்கணிதப் பின்னமானது விகிதமுறு இயற்கணிதப் பின்னம் அல்லது சுருக்கமாக விகிதமுறு பின்னம் எனப்படும்.
பூக்கள் உருண்டை வடிவமும் இனிப்பு சுவையும் வெண்மை நிறமும் உடையதாய் இருக்கும். இலுப்பைப் பூ முத்தின் வடிவில் சாறுடையதாக இருக்கும். இலுப்பை பழத்தின் சுவை, மணம் அனைத்தும் சப்போட்டா பழத்தை ஒத்திருக்கும். ஆனால் அதன் கொட்டை சப்போட்டா விதையை விட பெரிதாக இருக்கும். இலுப்பை பழம் சிறுவர்கள் உண்பார்கள். இலுப்பை பழத்தை வௌவால்கள் விரும்பி உண்ணும். இலுப்பை கொட்டையிலிருந்து எண்ணெய் எடுக்கலாம். சப்போட்டா விதைகள் முளைக்கும் தன்மை அற்றது. அதனால் இலுப்பை விதையை முளைக்க வைத்து அதனுடன் சப்போட்டா மரக்கிளையை ஒட்டு சேர்க்கின்றனர்.
இதன் எண்ணெய் சற்று வெளிறிய மஞ்சள் நிறத்தில் இருக்கும். இலேசான கசப்புச் சுவையைப் பெற்றிருக்கும். இதன் எண்ணெய் குளிர்காலத்தில் உறைந்து விடும். இந்த எண்ணெயைச் சமையலுக்கும் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் சிறிது கசப்புச் சுவையாக இருக்கும். கோயில்களில் விளக்கு வைக்க இந்த எண்ணெயைப் பயன்படுத்தினர். அதனால் சிவன் கோயில் உள்ள இடங்களில் இலுப்பை மரங்களை நட்டு வளர்த்தனர். இதன் எண்ணெய் மருந்தாகவும் பயன்படுகிறது. சவர்க்காரம் தயாரிக்க, கோயில் திருவிளக்கெரிக்க பயன்படும்.
திருஇரும்பைமாகாளம், திருப்பழமண்ணிப்படிக்கரை, திருக்கொடிமாடச் செங்குன்றூர் , திருவனந்தபுரம் முதலிய திருக்கோயில்களில் இலுப்பை மரம் தலமரமாக உள்ளது. திருப்பழமண்ணிப்படிக்கரை தலமரத்தால் இலுப்பைப்பட்டு என்றே தற்பொழுது விளங்குகிறது. சென்னை மயிலாப்பூரில் உள்ள ஏகாம்பரேசுவரர்–காமாட்சி ஆலய வளாகத்தில் திருவள்ளுவருக்கு ஏழுப்பப்பட்டுள்ள கோயிலின் தலமரமாக விளங்குவது அங்கு வள்ளுவர் பிறந்ததாக கருதப்படும் இடத்தில் எழுந்துள்ள இலுப்பை மரமாகும்.
இலுப்பை மரம் வெப்ப மண்டல மரவகையைச் சேர்ந்தது. கோடைகாலத்தில் இலையை உதிர்த்து விடும். சப்போட்டா தாவரத்தின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது. இலைகள் சப்போட்டா இலையை ஒத்திருக்கும். நூறு அடிக்குமேல் வளரக்கூடியது. சப்போட்டா குற்று செடி அல்லது குற்று மர வகையைச் சேர்ந்தது, ஆனால் இலுப்பை மிக உயரமாக வளரும்.
வெறும் வழிபாடுகளுக்கு மட்டுமல்லாமல் மருத்துவப் பயன்பாட்டிற்குப் பயன்படும் அருமையான மருத்துவ குணம் கொண்ட மருந்து இலுப்பை எண்ணெய்.
கீல் வாதம், மூல வியாதி, மற்றும் மலச்சிக்கலுக்கு மருந்தாகவும் பயன்படுகிறது. இலுப்பைப்பூ நாடி நடையையும் உடல் வெப்பத்தையும் அதிகரிக்கும்; பசியுண்டாக்கும்; சதை நரம்புகளைச் சுருங்கச்செய்யும்; தும்மலுண்டாக்கும்.
இலுப்பை அல்லது இருப்பை அல்லது குலிகம் தமிழகத்தைத் தாயகமாகக் கொண்ட ஒரு மரமாகும். இதன் விதையிலிருந்து பிழிந்தெடுக்கப்படும் எண்ணெய், இலுப்பெண்ணெய் எனப்படுகின்றது.
காந்தர்பல் மாவட்டம் , இந்தியாவின் சம்மு காசுமீர் மாநிலத்தின் இருபத்தி இரண்டு மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். காஷ்மீர் சமவெளியில் அமைந்த இம்மாவட்டம் 259 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்டது. இம்மாவட்டத்தின் தலைமையிடம் காந்தர்பல் நகரமாகும். இம்மாவட்டத்தில் புகழ் பெற்ற சுற்றுலாத்தளமான சோன்மார்க் உள்ளது. ஸ்ரீநகர் - லே தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 1 டி கந்தர்பல் நகரத்திலிருந்து பனிரெண்டு கிலோ மீட்டர் தொவில் உள்ள பிராங் கிராமத்தை கடந்து செல்கிறது. இம்மாவட்டம் சிந்து பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் அமைந்துள்ளது.
காந்தர்பல், கங்கன், லர் மற்றும் வகுரா என நான்கு வருவாய் வட்டங்களும், கந்தர்பல், வகூரா, லர் மற்றும் கங்கன் என நான்கு ஊராட்சி ஒன்றியங்களும் கொண்டுள்ளது. ஊராட்சி ஒன்றியங்கள் பல கிராமப் பஞ்சாயத்துகளை கொண்டுள்ளது. மேலும் இம்மாவட்டம் கங்கன் மற்றும் கந்தர்பல் என இரண்டு சட்டமன்ற தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது.
வடக்கில் பந்திபோரா மாவட்டம், கிழக்கில் கார்கில் மாவட்டம், தென்கிழக்கில் அனந்தநாக் மாவட்டம், தெற்கில் ஸ்ரீநகர் மாவட்டம், தென்மேற்கில் பாரமுல்லா மாவட்டம் இம்மாவட்டத்தின் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
கந்தர்பல் மாவட்டம், கடல் மட்டத்திலிருந்து 1950 மீட்டர் உயரத்தில், இமயமலையில் பீர்பாஞ்சால் மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ளது. ஸ்ரீநகரிலிருந்து 21 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.
மாநிலத்தின் 23 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். மேற்கு வங்காள மாநிலத்தின் மூன்று கோட்டங்களில் ஒன்றான வர்தமான் கோட்டத்தில் அமைந்த ஏழு மாவட்டங்களில் இம்மாவட்டமும் ஒன்றாகும். இதன் நிர்வாகத் தலைமையிடம் தம்லக் நகரம் ஆகும். நிர்வாக வசதிக்காக 1 சனவரி 2002-இல் மிட்னாப்பூர் மாவட்டத்தை, கிழக்கு மிட்னாப்பூர் மாவட்டம் மற்றும் மேற்கு மிட்னாப்பூர் மாவட்டம் என இரண்டாக இரண்டாக பிரிக்கும் போது கிழக்கு மிட்னாப்பூர் மாவட்டம் உருவானது. தம்லக் நகரம் கிழக்கு மிட்னாப்பூர் மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடமாகும்.
இந்திய அரசின் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சகம், இந்தியாவில் மிகவும் பின் தங்கிய மாவட்டங்களில் ஒன்றாக கிழக்கு மிட்னாபூர் மாவட்டம் உள்ளது என அறிவித்துள்ளது. பின் தங்கிய பகுதிகளுக்க்கான நிதியுதவி வழங்கும் திட்டப்படி, இம்மாவட்டம் இந்திய அரசிடமிருந்து நிதியுதவி பெறும், பதினொன்று மேற்கு வங்காள மாவட்டங்களில் ஒன்றாக உள்ளது.
4,713 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட கிழக்கு மிட்னாபூர் மாவட்டம், மேற்கில் மேற்கு மிட்னாபூர் மாவட்டம், தென்மேற்கில் ஒரிசா மாநிலம், தெற்கில் வங்காள விரிகுடா மற்றும் ஹூக்லி ஆறும் கிழக்கில் தெற்கு 24 பர்கனா மாவட்டம், வடகிழக்கில் ஹவுரா மாவட்டம் எல்லைகளாக கொண்டது.
பன்ஸ்குரா, தம்லக், கொந்தாய், எக்ரா, ஹால்டியா, மெகிதா, மகிஷாதல், கஜ்லாகர், டிக்கா, மந்தர்மணி, கேஜ்ஜூரி, இராம்நகர், பதேஷ்பூர், பகவான்பூர், மங்கலமர்ரோ, சண்டிப்பூர், கோலாகாட் மற்றும் நந்திகிராம் இம்மாவட்டத்தின் முக்கிய நகரங்களாகும்.
தம்லக் உட்கோட்டமானது தம்லக் நகராட்சி மன்றம், பன்ஸ்குரா நகராட்சி மன்றம், நந்தகுமார், மேய்னா, தம்லக், ஷாகித் மாதங்கினி, பன்ஸ்குரா மற்றும் பன்ஸ்குரா பன்ஸ்குரா மற்றும் நந்திகிராம் என ஏழு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களை கொண்டுள்ளது.
தம்லக் நகரம் கிழக்கு மிட்னாப்பூர் மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடமாகும். மேலும் இம்மாவட்டத்தில் இருபத்து ஒன்று காவல் நிலையங்களும், ஐந்து நகராட்சிகளும், 25 ஊராட்சி ஒன்றியங்களையும், 223 ஊராட்சி மன்றங்களையும் கொண்டுள்ளது.
கொந்தாய் உட்கோட்டமானது கொந்தாய் நகராட்சி மன்றம், மற்றும் காந்தி;, காந்தி;, காந்தி;, கேஜ்ஜுரி;, கேஜ்ஜுரி;, ராம்நகர்; மற்றும் ராம்நகர்; என ஆறு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களைக் கொண்டுள்ளது.
ஹால்தியா உட்கோட்டமானது ஹால்டியா நகராட்சி மன்றம் மற்றும் மகிசாதல், நந்திகிராம்–, நந்திகிராம்–, சுதாஹதா மற்றும் ஹால்டியா என ஐந்து வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களை கொண்டுள்ளது.
எக்ரா உட்கோட்டமானது எக்ரா நகராட்சி மற்றும் பகவான்பூர் , பகவான்பூர் , எக்ரா , எக்ரா , பதாஸ்பூர்;, பதாஸ்பூர்; என ஆறு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களைக் கொண்டுள்ளது.
தமது ஆட்சிக்காலத்துக்குப் பிறகும் குடியரசுக் கட்சியில் சுறுசுறுப்புடன் இயங்கி வந்தார். உடல்நிலை மோசமானபிறகு திசம்பர் 26, 2006இல் தமது இல்லத்தில் மரணமடைந்தார். 93 ஆண்டுகளும் 165 நாட்களும் வாழ்ந்திருந்த போர்டு மிகக் கூடுதலாக உயிர் வாழ்ந்திருந்த குடியரசுத் தலைவராகவும் 895 நாட்களே பதவியில் இருந்தமையால் பதவிக்காலத்தில் இறக்காதிருந்த குடியரசுத் தலைவர்களில் மிகக் குறைந்த காலம் பதவி வகித்தவராகவும் விளங்குகின்றார்.
2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, கந்தர்பல் மாவட்டத்தின் மொத்த மக்கள் தொகை 1,43,388 ஆக உள்ளது. அதில் ஆண்கள் ஆகவும், பெண்கள் ஆகவும் உள்ளனர். மக்கள் அடர்த்தி ஒரு சதுர கிலோ மீட்டரில் 10 ஆக உள்ளது. பாலினவிகிதம் ஆயிரம் ஆண்களுக்கு 775 பெண்கள் வீதம் உள்ளனர். எழுத்தறிவு விகிதம் 74.49 விழுக்காடாக உள்ளது. ஆறு வயதிற்குட்பட்டவர்கள் ஆக உள்ளனர். மாவட்டத்தின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 92% இசுலாமியர்களாக உள்ளனர். அதில் 78% இசுலாமியர்கள் ஷியா பிரிவை பின்பற்றுகின்றனர். மாவட்டத்தின் மொத்த மக்கள் தொகையில் புத்த சமயத்தினர் திபெத்திய பௌத்த சமயப் பிரிவை கடைபிடிக்கின்றனர். மூன்று விழுக்காட்டினர் இந்து மற்றும் சீக்கிய சமயத்தை கடைப்பிடிக்கின்றனர்.
கார்கில் மாவட்டம் , இந்தியாவின் இமயமலையில் அமைந்த லடாக் ஒன்றியப் பகுதியில் அமைந்த இரண்டு மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டத்தின் தலைமையிடமாக கார்கில் நகரம் உள்ளது. ஸ்ரீநகர் - லே நகரங்களை இணைக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலை 1டி கார்கில் வழியாக செல்கிறது. இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத்தை கார்கில் மலை மாவட்ட தன்னாட்சி மன்றம் மேற்கொள்கிறது.
இம்மாவட்டம் ஆண்டு முழுவதும் கடுங்குளிர் கொண்ட பகுதியாக உள்ளது. ஆண்டு சராசரி வெப்பம் 8.6 செல்சியஸாக உள்ளது. திசம்பர், சனவரி மற்றும் பெப்ரவரி மாதங்களில் வெப்பநிலை பூச்சியம் 8.6 பாகை அளவிற்கு காணப்படுகிறது. ஆண்டு சராசரி மழையளவு 318 சென்டி மீட்டராக உள்ளது.
கார்கில் மாவட்டத்தின் வடக்கில் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள பஸ்திஸ்தான்-ஜில்ஜிட் பகுதிகளும், கிழக்கில் லே மாவட்டமும், மேற்கில் ஜம்மு காஷ்மீர் ஒன்றியப் பகுதியின் கிஷ்த்துவார் மாவட்டமும், தெற்கில் இமாசல பிரதேச மாநிலமும் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
கார்கில் மாவட்டம் திராஸ், கார்கில், சார்கோல், சாகர்கிக்டான், குண்ட் மங்கல்பூர், சங்கூ, தாய்சுரூ, சன்ஸ்கார், லங்நுக் என ஒன்பது வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களை கொண்டுள்ளது. ஊராட்சி ஒன்றியத்தில் பல கிராமப் பஞ்சாயத்துகள் உள்ளது.
நிர்வாக வசதிக்காக பாகேஸ்வர் மாவட்டம் பாகேஸ்வர், கந்தா, கப்கோட் மற்றும் கரூர் என நான்கு வருவாய் வட்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
உத்தராகண்ட மாநிலத்தில் குமாவன் மண்டலத்தின் கிழக்கு திசையில் அமைந்துள்ள பாகேஸ்வர் மாவட்டம் மேற்கிலும், வடமேற்கிலும் சமோலி மாவட்டம், வடகிழக்கிலும், கிழக்கிலும் பிதௌரகட் மாவட்டம் மற்றும் அல்மோரா மாவட்டம் எல்லைகளாக கொண்டுள்ளது.
உத்தராகண்ட மாநிலத்தின் பதின்மூன்று மாவட்டங்களில் மக்கள்தொகை மிகவும் குறைந்த மாவட்டங்களில் ருத்ரபிரயாக் மாவட்டம் மற்றும் சம்பாவத் மாவட்டத்திற்கு அடுத்து மூன்றாம் இடத்தில் உள்ளது.
கிஷ்துவார் மாவட்டம் , இந்தியாவின் ஜம்மு காஷ்மீர் யின் ஜம்மு பிரதேசத்தில் உள்ளது. இம்மாவட்டத்தின் தலைமையிடம் கிஷ்துவார் நகரத்தில் அமைந்துள்ளது. ஜம்மு காஷ்மீரில் லே மாவட்டம் மற்றும் கார்கில் மாவட்டத்திற்கு பின்னர் இது மூன்றாவது மக்கள் தொகை குறைவான மாவட்டமாகும். இம்மாவட்டம் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் அமைந்துள்ளது. ஆடுகள் மேய்க்கும் குஜ்ஜர் இன இந்து சமய மக்கள் அதிகம் வாழும் மாவட்டமாகும். 13 மார்ச்சு 2008 இல் துவக்கப்பட்ட புதிய மாவட்டமாகும்.
1,644 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட கிஷ்துவார் மாவட்டம் கிஷ்துவார், பட்டர், மார்வா, சட்டுரூ என நான்கு வருவாய் வட்டங்களை கொண்டுள்ளது. மேலும் கிராமப்புற வளர்ச்சிக்கென மார்வா, வார்வான், தச்சன், கிஷ்துவார், திராஷாலா, இந்தர்வல், சட்டூரு மற்றும் பட்டர் என ஒன்பது ஊராட்சி ஒன்றியங்களை கொண்டுள்ளது. ஊராட்சி ஒன்றியங்கள் பல பஞ்சாயத்து கிராமங்களை கொண்டுள்ளது.
கிஷ்துவார் மாவட்டத்தின் வடகிழக்கில் கார்கில் மாவட்டம், தென்கிழக்கில் இமாசல பிரதேசம், தெற்கில் இமாசல பிரதேசத்தின் சம்பா மாவட்டம், தென்மேற்கில் தோடா மாவட்டம் மற்றும் வடமேற்கில் அனந்தநாக் மாவட்டம் எல்லைகளாக உள்ளது.
மாங்கா இஞ்சி எனப்படும் குர்க்குமா மாங்காவிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்படுவதில் மாந்தர்களுக்கு ஏற்படும் சிலவகையான புற்றுநோய் உயிரணுக்களை அழிக்கும் உயிரணுநச்சுத்தன்மை இருப்பதாகக் கண்டுபிடித்துள்ளனர். -7 என்று அழைக்கப்படும் இயக்குநீர் சார்ந்த முலை உயிரணு வரிசையில் வரும் புற்றுநோயணுக்களையும், எனப்படும் குரல்வளை-மூச்சுக்குழல் பகுதிய புற்றுநோய் உயிரணு வரிசையில் வரும் புற்றுநோயணுக்களையும் , 549 , -29 என்னும் பெருங்குடல் உயிரணு வரிசையில் வரும் புற்றுநோயணுக்களையும் அழிக்கவலல் உயிரணுநச்சுத்தன்மையை மாங்கா இஞ்சி கொண்டிருப்பதை நிறுவியிருக்கின்றார்கள். அதே நேரம் புற்றுநோயற்ற -5 என்னும் ஃபைபரோபிளாசிட்டு உயிரணு வரிசையின் அணுக்களுக்கு எந்தவிதமான நச்சுத்தன்மையும் காட்டவில்லை.
மஞ்சள் இஞ்சி அல்லது குர்க்குமா அமாடா என்பது இஞ்சிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த, மஞ்சள் இனத்துக்கு நெருக்கமான ஒரு தாவரம். இஞ்சிக்குடும்பத்தை சிஞ்சிபெராசியே என உயிரியலில் குறிப்பிடுகின்றனர். இத்தாவரத்தின் கிழங்கு இஞ்சிபோலவே தோற்றமளிக்கின்றது ஆனால் மாங்காயைப்போன்ற சுவை கொண்டிருக்கின்றது. ஆங்கிலத்திலும் இத்தாவரத்தின் மாற்றுப்பெயராக உள்ள பெயரில் என்னும் பெயர் உள்ளது. தென்னிந்தியாவில் இதை ஊறுகாய் செய்வதற்குப் பயன்படுத்துகின்றனர். உயிரியல் வகைப்பாட்டில் இந்த இனத்தின் பெயரில் சிறு குழப்பம் இருக்கின்றது. சில செடியியலாளர்கள் . என்னும் பெயர் தென்னிந்தியாவில் காணப்படும் அதே . என்றும் இன்னும் சிலர் இது கிழக்கு இந்தியாவில் காணப்படும் குர்க்குமா அமாடா வகை என்றும் கருதுகின்றனர்.
பொ.பி 7ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஆர்மேனிய புவியியல் நூலொன்று குறிப்பிடும் ஏழு வழிபாட்டுக்குரிய தீயூறுதுளைகள் அதேசகமாக இருக்கலாம் என நம்பப்படுகின்றது. "அத்சி பகுவான்" எனும் இடம் மீது பொ.பி 730இல் காசர் இனத்தவரின் படையெடுப்பு சொல்லப்படுவதால், அக்காலத்திலேயே அது புகழ்பெற்ற தீவழிபாட்டு இடமாக இருந்திருக்கவேண்டுமென நம்பப்படுகின்றது. "பக" என்ற சொல் பழம்பாரசீகத்திலும், "பகவான்" என்ற சொல் சங்கதத்திலும் இறைவனையே குறிப்பதால், "அத்சி பகுவான்" "அக்கினி பகவான்" அல்லது "கடவுளின் தீ" வழிபடப்பட்ட இடமாகலாம். பத்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த எசுதக்கிரி எனும் ஈரானியப் பயணி, பகுவிற்கு மிக அருகே, தீயை வழிபடுவோர் வாழ்வதாகச் சொல்கின்றார்.
பகு அதேசகம் பகு அதேஷ்கா) அல்லது பகு தீக்கோயில் என்பது அசர்பைஜான் நாட்டின் பகு பிராந்தியத்தின் "சுராகனி"யில் அமைந்துள்ள இந்து - சௌராட்டிரியனிய ஆலயம் ஆகும். "அதேஷ்" என்பது தீயைக் குறிக்கப் பயன்படும் பாரசீக மொழிச்சொல்லாகும். 17ஆம் 18ஆம் நூற்றாண்டுக்கிடையில் கட்டப்பட்ட ஐங்கோண வடிவான மையக்கட்டடமும் அதைச் சூழ்ந்த துறவிகளுக்கான சிறுகுடில்களும் 1880களின் பின் அப்பகுதியில் எண்ணெய் மற்றும் வாயுக்குதங்களின் உருவாக்கத்துடன் கைவிடப்பட்டது. 1975இல் இது ஒரு அருங்காட்சியகமாக மாற்றப்பட்டதுடன், ஆண்டொன்றுக்கு 15,000 சுற்றுலாப்பயணிகள் வருகை தரும் இடமாகவும் இருக்கின்றது.
தீ, இந்துக்கள், சௌராட்டிரியனியர் இருவரிடமுமே முக்கிய தெய்வமாக இருக்கையில், இது எந்நெறிக்குரியதாக ஆரம்பத்தில் இருந்தது என்று கூறுவது கடினம். எனினும் இதன் கூரையில் பொருத்தப்பட்டுள்ள "திரிசூலம்" ஓர் சிவ அடையாளம் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. எனினும், சௌராட்டிரியனியம் வலியுறுத்தும் சொல், செயல், உளத் தூய்மை எனும் மூன்றையும் இது குறிப்பதாகவும் சொல்லப்படுகின்றது. நெற்றித்திலகம், புலாலுண்ணாமை, பசுவைத் தொழல் போன்ற இயல்புகளுடன் அசேதகத்தைச் சூழ வாழ்ந்த மக்கள், பண்டுதொட்டு இந்துக்களே என்பதே உண்மை."
"அதேஷ்கா" எனும் பாரசீகச் சொல், "தீயின் இல்லம்" எனப் பொருள்படும். இங்கிருந்த ஏழு இயற்கைத் துவாரங்கள் வழியாக எப்போதும் இயற்கை எரிவளி வெளியேறிக் கொண்டிருந்த காரணத்தால் இங்கு எப்போதும் தீ எரிந்துகொண்டிருந்தது. தற்போது, அவை குழாய்கள் மூலம் அடைக்கப்பட்டிருப்பதுடன், சுற்றுலாப் பயணிகள் வரும்போது மட்டும் திறந்து காட்டப்படுகின்றது.
பாரசீகம் இசுலாமியர்களின் படையெடுப்புக்கு ஆளானபோது அழிக்கப்பட்ட பழம்பெரும் சௌரரட்டிரியனிய வணக்கத்தலமே அதேசகம் என்பது ஆய்வாளர் முடிபு. இந்துக் கலையமைப்பில் இக்கோயில் திருத்திக்கட்டபட முன்பு, உள்ளூர் மக்களும் இவ்விடத்தில் வழிபாடு மேற்கொண்டிருக்கின்றறர்கள்.
அதேசகம் அமைந்திருக்கும் "சுராகானி" நகரம், கனிம நெய் நிலத்தடியிலிருந்து பீறிட்டு தானாகவே தீப்பற்றி எரியும் புவியியல் தனித்துவம் வாய்ந்த இடமாக இயற்கையிலேயே காணப்படுகின்றது.
18ஆம் நூற்றாண்டில் அதேசகத்துக்கு சௌராட்டிரியனியர்கள் யாத்திரை வந்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கு 1745இல் பொறிக்கப்பட்ட அங்குள்ள பாரசீகமொழிக் கல்வெட்டு சான்றாகின்றது.
1683இல் சுராகானிக்கு வருகை தந்த எங்கல்பேர்டு கெயிம்பர் எனும் யேர்மனி நாட்டினர் என்றுமழியா ஏழு எரிகுளங்கள் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
வர்தமான் மாவட்டம் ) , இந்தியாவின் மேற்கு வங்காளம் மாநிலத்தின் இருபது மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். மேலும் வர்தமான் கோட்டத்தில் அமைந்த ஏழு இம்மாவட்டங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். இம்மாவட்ட நிர்வாக தலைமையிடம் வர்த்தமான் நகரத்தில் அமைந்துள்ளது. இம்மாவட்டத்தின் பிற முக்கிய நகரங்கள் ஆசான்சோல் மற்றும் துர்க்காபூர் ஆகும். ஆசான்சோல் நகரம் மேற்கு வங்காள மாநிலத்தின் கொல்கத்தா நகரத்திற்கு அடுத்து இரண்டாவது பெரிய நகரமாகும்.
7,024 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம்மாவட்டத்தை நிர்வாக வசதிக்காக ஆசான்சோல், துர்காபூர், கல்னா, கட்வா, வர்தமான் சதர் வடக்கு, வர்தமான் சதர் தெற்கு என ஆறு உட்கோட்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
வர்தமான் மாவட்டம், குல்தி, பரபானி, ஹிராப்பூர், ஆசான்சோல் வடக்கு, ராணிகஞ்ச், ஜமுரியா, உக்ரா, துர்காபூர் மேற்கு, துர்காபூர் கிழக்கு, கங்க்சா, ஆஸ்கிராம், பாட்டர், கல்சி, வர்தமான் வடக்கு, வர்தமான் தெற்கு, காந்தகோஷ், ராய்னா, ஜமால்பூர், மிமரி, கல்னா, நதங்காட், மாண்டேஸ்வர், பூர்வஸ்தாலி, கட்வா, மங்கள்கோட் மற்றும் கேதுகிராம் என 26 சட்டமன்ற தொகுதிகளை கொண்டது.
7,024 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பும், அறுபத்து ஒன்பது இலட்சம் மக்கள் தொகை கொண்ட வர்தமான் மாவட்டம், வடக்கில் பிர்பூம் மாவட்டம் மற்றும் முர்சிதாபாத் மாவட்டம், கிழக்கில் நதியா மாவட்டம், தென்கிழக்கில் ஹூக்லி மாவட்டம், தென்மேற்கில் பாங்குரா மாவட்டம் மற்றும் புருலியா மாவட்டம், வடமேற்கில் தன்பாத் மாவட்டம் எல்லைகளாகக் கொண்டது.
7 ஏப்ரல் 2017ல் வர்தமான் மாவட்டத்தின் கிழக்குப் பகுதிகளைக் கொண்டு கிழக்கு வர்த்தமான் மாவட்டம் என்றும், மேற்குப் பகுதிகளைக் கொண்டு மேற்கு வர்த்தமான் மாவட்டம் என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
சமண சமயத்தின் இருபத்து நான்கு தீர்த்தங்கரர்களில் இறுதியானவரான வர்தமான மகாவீரரின் நினைவைப் போற்றும் வகையில் இம்மாவட்டத்திற்கும், மாவட்ட தலைமையிடத்திற்கும் வர்தமான் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
இம்மாவட்டத்தில் நிலக்கரி, இரும்பு, மங்கனீசு மற்றும் அலுமினிய கனிம சுரங்கள் அதிகம் உள்ளது. இங்குள்ள இராணிகஞ்ச் நிலக்கரி சுரங்கம் இந்தியாவின் முதல் நிலக்கரி சுரங்கமாகும்.
மேலும் இம்மாவட்டம் ஆசான்சோல், வர்தமான் - துர்காபூர் மக்களவைத் தொகுதி, வர்தமான் கிழக்கு மக்களவை தொகுதி, என மூன்று மக்களவை தொகுதிகளை கொண்டுள்ளது.
சியாச்சின் பிணக்கு , அல்லது சியாச்சின் போர், இந்தியாவின் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் லடாக்கிலிருந்து வடகிழக்கே ஐம்பது கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள இமயமலையில் காரகோரம் மலைத்தொடரில் உள்ள சியாச்சின் பனி மலையில் 900 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்புள்ள நிலத்தின் உரிமை குறித்து இந்தியா - பாகிஸ்தான் நாடுகளுக்கிடையே நடைபெறும் இராணுவப் பிணக்கு ஆகும். உலகின் மிக உயரத்தில் அமைந்த சியாச்சின் போர்க்களத்தில் நடந்த போர், 2003 ஆம் ஆண்டில் இரு நாடுகளுக்கு இடையே ஏற்பட்ட ஒப்பந்தப்படி போர் நிறுத்தம் ஏற்பட்டது.,
1984 ஆம் ஆண்டில் இந்திய இராணுவம், ஆபரேஷன் மேகதூத் நடவடிக்கையின் மூலம், சியாச்சின் பனி மலையின் எழுபது சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு பகுதியை இந்தியா தக்க வைத்து கொண்டதன் மூலம் சியாச்சின் பிணக்கு மேலும் முற்றியது.
இமயமலையின் காரகோரம் மலைத்தொடரில், கடல் மட்டத்திலிருந்து ஆறாயிரம் மீட்டர் உயரத்தில் உள்ள சியாச்சின் பனிமலை உலகின் மிக உயரமான போர்களமாகும். சியாச்சின் மலைப்பகுதிகளில் ஆக்சிசன் குறைவாக இருப்பதால், மூச்சு விடுவதற்கு மிகவும் சிரமம் ஆகும். சியாச்சின் பனிமலையை தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கு இந்தியா-பாகிஸ்தான் நாடுகள் 13 ஏப்ரல் 1984 முதல் போரிட்டு வருகிறது. இப்போரில் இதுவரை இருதரப்பிலும் இரண்டாயிரத்திற்கும் அதிகமான படைவீரர்களை இருதரப்பு நாடுகளும் இழந்துள்ளது. மேலும் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் படுகாயம் அடைந்துள்ளனர். போரில் உயிர் நீத்த விரர்களைக் காட்டிலும், இங்கு நிலவும் பூச்சியம் பாகைக்கு கீழ் காணப்படும் கடுங்குளிராலும், கடுமையான பனிப்பொழிவாலும், பனிச்சரிவுகளாலும் அதிக வீரர்கள் உயிர் இழந்துள்ளனர் மற்றும் பலர் படுகாயம் அடைந்துள்ளனர்.
1949 ஆம் ஆண்டில் செய்து கொண்ட கராச்சி உடன்படிக்கை மற்றும் 1972 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட சிம்லா ஒப்பந்தப்படி இந்திய- பாகிஸ்தான் அரசுகள் சியாச்சின் பனிமலையில் என்.ஜெ.9842 என்றழைக்கப்படும் போர் நிறுத்த எல்லைக்கோட்டை வரையறுத்தது. தெளிவற்ற இந்த போர் நிறுத்த எல்லைக்கோட்டை பின்னர் இரு நாடுகளும் மதியாது போரிட்டுக் கொண்டு வருகிறது.
கடல் மட்டத்திலிருந்து 18 ஆயிரம் அடி உயரத்திற்கு மேல் இருக்கும் சியாச்சின் இராணுவ முகாம்களில் உள்ள வீரர்களுக்கு தேவையான உணவு, உடைகள், போர்த் தளவாடங்கள் முதலியவைகள் ஹெலிகாப்டர்கள் மூலம் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. இதற்கு இந்தியா ஒரு நாள் ஒன்றிற்கு 6.8 கோடி ரூபாய் செலவழிக்கிறது.
உலகின் மிக உயரமான இடத்தில் அமைந்த இந்தியாவின் ஹெலிபேட், சியாச்சின் பனிமலையில் 21,000 அடி உயரத்தில் உள்ளது. இந்த ஹெலிபேட் தளத்தின் வாயிலாக இந்திய வீரர்களுக்கு உணவு மற்றும் இதர தளவாடங்கள் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.
கார்கில் போருக்கு சியாச்சின் பிணக்கே முக்கிய காரணம் என இந்தியாவின் முன்னாள் வடக்கு கட்டளைப் பிரிவுத் தலைவர் லெப்டினண்ட் ஜெனரல் கே. டி. பட்நாயக் கூறியுள்ளார்.