polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
பந்துசுத்தான் அல்லது பன்டு தாயகம், கறுப்பினர் தாயகம், கறுப்பினர் நாடு அல்லது சுருக்கமாக தாயகம் எனப்படும் நிலப்பகுதிகள் இனவொதுக்கல் கொள்கைப்படி தென்னாப்பிரிக்காவிலும் தென் மேற்கு ஆப்பிரிக்காவிலும் கறுப்பின மக்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த பகுதிகளாகும். தென்னாப்பிரிக்காவில் பத்து பந்துசுத்தான்கள் நிறுவப்பட்டிருந்தன. அடுத்திருந்த தென்மேற்கு ஆபிரிக்காவில் பத்து பந்துசுத்தான்கள் நிறுவப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு குறிப்பிட்ட இனமக்களுக்கும் செறிவுபடுத்தப்பட்ட பந்துசுத்தான் உருவாக்கப்பட்டிருந்தன. இதனால் ஒவ்வொரு பந்துசுத்தானும் ஒரே இனத்தவர் வாழுமாறு அமைக்கப்பட்டிருந்தது. வெவ்வேறு கறுப்பின இனங்களுக்கு தனித்தனியான "தன்னாட்சி" பெற்ற நாட்டு மாகாணங்களை உருவாக்கும் நோக்கத்துடன் இவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டது.
தென்னாப்பிரிக்காவின் நான்கு பந்துசுத்தான்கள்—டிரான்ஸ்கெய், போப்புதட்சுவானா, வெண்டா, சிஸ்கெய் —தன்னாட்சி பெற்றவையாக அறிவிக்கப்பட்டன; ஆனால் தென்னாப்பிரிக்காவிற்கு வெளியே இது அலுவல்முறையாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. தென்னாப்பிரிக்காவின் குவாசுலு, லெபோவா போன்ற பிற பந்துசுத்தான்களுக்கு பகுதியாக தன்னாட்சி வழங்கப்பட்டது, ஆனால் இவற்றிற்கு தன்னாட்சி வழங்கப்படவில்லை. தென்மேற்கு ஆபிரிக்காவில் ஓவம்போலாந்து, காவன்கோலாந்து, கிழக்கு கேப்ரிவி தன்னாட்சி பெற்றன.
"பந்துசுத்தான்" என்ற சொல் பொதுவாக இனஞ்சார்ந்து மாநிலங்களோ மண்டலங்களோ அமைக்கப்படும்போதும் அல்லது முற்படும்போதும் தென்னாப்பிரிக்கா அல்லாத பகுதிகளிலும் பயன்படுத்தபடுகின்றது. இது இனவொதுக்கலுடன் தொடர்புள்ளதால் பொதுவாக இப்பயன்பாடு இழிவான பொருளிலியே, விமரிசனத்தை முன்வைக்கும் நிலையில், பயன்படுத்தப்படுகின்றது.
இச்சொற்றொடர் முதன்முதலில் 1940களின் பிற்பகுதியில் உருவானது; சில பண்டு மொழிகளில் பன்டு என்பதற்கு "மக்கள்" என்ற பொருள் இருந்தது; -ஸ்தான் என்ற பின்னொட்டு பாரசீக மொழியிலிருந்து "நாடு" என்ற பொருளுடன் பயன்படுத்தப்பட்டது. இச்சொல்லை இழிவுதரும் சொல்லாக "தாயக" அரசியலில் கருதப்பட்டது. இன்று, இச்சொல் "பந்துசுத்தான்", இழிசொல்லாகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றது.
தெற்காசியாவில், இலங்கையின் சிங்களவர் அரசு தமிழ் பகுதிகளை "பந்துசுத்தான்களாக" மாற்ற முற்படுவதாக சர்ச்சை எழுந்துள்ளது. இந்தியாவிலும் இச்சொல் தலித்களின் வாழ்விடத்தை குறிப்பிடுகையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றது.
தென்கிழக்கு ஐரோப்பாவில், யுகோசுலாவியாவின் பிளப்பிற்குப் பின்னதாக பால்கன் குடாவில் உருவாகிவரும் சிறு நாடுகள் பல நேரங்களில் "பந்துசுத்தான்கள்" எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
பாரம்பரிய ஈரான் மரச்செதுக்கல் வேலைப்பாடு பாரசீகர்களால் காசுமீர் மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, காசுமீர் அக்கரோட்டு மரச்செதுக்கல் என தற்போது வழங்கப்படுகிறது. பாரசீக மரச்செதுக்கல் கைவினைஞர்கள் ஆர்மீனியா அரசன் காலம் தொட்டு மரச்செதுக்கலில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இந்திய நூக்க மரங்களுக்கு அவர்கள் நாட்டிலும், பலுச்சிசுத்தானத்திலும் தட்டுப்பாடு நிலவியதும், பாரசீகத்தைவிட்டுப் புலம்பெயர்ந்தனர்.இந்திய நூக்க மரங்கள் மரக்கரி உற்பத்தி போன்ற பாரிய தேவைகளுக்கு அக்காலத்தில் பயன்பட்டதால் அதற்கு தட்டுப்பாடு நிலவியது. காசுமீருக்கு புலம்பெயர்ந்த அக்கைவினைஞர்கள் இந்திய நூக்க மரத்திற்குப் பதிலாக அக்கரோட்டு மரங்களை பயன்படுத்தினர். 1817 இல் முகலாய ஆட்சி வீழ்ச்சியடையத் தொடங்கியதும், சில மரச்செதுக்கல் கைவினைஞர்களின் குடும்பங்கள் பள்ளத்தாக்கினை விட்டு வேறு இடங்களில் வாழத் தொடங்கனர். மற்றவர்கள் பாக்கித்தானின் முல்தான் என்ற இடத்திற்கும், வேறு சிலர் சகாரன்பூர் மற்றும் வேறு சில இடங்களான ஆக்ரா போன்ற இடங்களுக்கும் குடியேறினர்.
காசுமீர் அக்கரோட்டு மரச்செதுக்கல் என்பது காசுமீர் பள்ளத்தாக்கில் அதிகம் வளரும் அக்கரோட்டு மரத்தில் கைகளால் செய்யப்படும் மரச்செதுக்கல் சிற்ப வேலைப்பாடு ஆகும். பாரம்பரியமாக நாகஸ் என அறியப்படும் மரச்செதுக்கல் சிற்ப வேலைப்பாட்டுக் கைவினைஞர்கள் இதில் ஈடுபடுகின்றனர். அக்கரோட்டு மரம் அதிகம் பாரம் அற்ற எடையையும், இதன் இழையமைப்புக் கட்டமைப்பு கயிறு போன்ற வடிவமைப்பையும், சிறப்பு வண்ண முறைகளுடன் கூடிய அமைப்பு முறையையும் கொண்டுள்ளது. இந்த மரச்செதுக்கல் உற்பத்தியானது, சிறியது முதற் கொண்டு பெரியது வரை ஆபரணப் பெட்டிகள், மேசைகள், தட்டங்கள் எனப் பல வகைகளிலும் காணப்படுகின்றது. சிறிநகர் பகுதியில் தங்கி வாழ்வதற்கான படகுவீடுகளின் அலங்கார நேர்த்தி முறை அவ்வடிவமைப்புகளின் உயிர்ப்பூட்டுதலை வழங்குகின்றது.
அக்கரோட்டு மரத்தின் மூன்று பகுதிகள் உற்பத்திக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவை வேர், அடிமரம் , கிளை என்பனவாகும். வேரிலிருந்து பெறப்படும் பகுதி மூலம் விலை கூடிய பொருட்கள் செய்யப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. கிளைகள் மங்கலான நிறத்தைக் கொண்டு காணப்படும். இவற்றின் மூலம் சிறு பெட்டிகள், பெரிய அணிகலகலன்களுக்கான பெட்டிகள் செய்யப்படுகின்றன. மரத்தின் தண்டுப் பகுதியை நிறம் கூடியதாகவும் பலமுள்ளதாகவும் இருக்கும். அதைக் கொண்டு ஒளிப்பட சட்டங்கள், தானிய விதைக் கிண்ணம், பழக்கலவைக் கிண்ணம், தட்டுகள், மரத்தளபாடங்கள் போன்றன செய்யப்படுகின்றன.
இந்த உற்பத்தி, அறிவுசார் சொத்துரிமைகளின் வணிகம் தொடர்பான அம்சங்கள் குறித்த ஒப்பந்தத்தின் புவியியல் சார்ந்த குறியீடு பாதுகாப்பின் கீழ்ப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இது இந்திய அரசாங்கத்தின் புவியியல் சார்ந்த குறியீடு சட்டம் 1999 இல் "காசுமீர் அக்கரோட்டு மரச்செதுக்கல்" என 182 வது பொருளாக 2011 - 2012 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.
ஐக்கிய இராச்சியத்தின் ஐந்தாம் ஜோர்ஜின் புது தில்லிப் பேரவையின் வாயிலிலுள்ள முகப்பு காசுமீர் அக்கரோட்டு மரச்செதுக்கல் வேலைப்பாட்டினால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. மகாராசா பிரதாப் சிங் மரச்செதுக்கல் வேலைப்பாட்டினை முக்கியமானவர்களுக்கும் அரச குடுப்பத்தினருக்கும் அறிமுகப்படுத்துவதில் பங்காற்றினார்.
அக்கரோட்டு மரங்கள் கிடைப்பது கடினமானதும் ஆகும். இதன் நெருங்கிய இழையமைப்பு, குறிப்பாக நூலிழையமைப்பு நன்கு விபரமான வேலைக்கும், மேற்பரப்பை இலகுவாக பளபளப்பாக்குவதில் ஏற்றதுமாகும்.
அக்கரோட்டு மரத்தில் மரச்செதுக்கல் செய்வதில் சிக்கலை எதிர் கொண்டவர்கள் நேரடியாக சகாரன்பூர் பகுதிக்குச் சென்றனர் எனவும் கூறப்படுகிறது.
இத்தல வரலாற்றில் அறியப்படுவது யாதெனில், ஒரு சமயம் பிரம்மா மேருமலைச் சிகரத்திலுள்ள முஞ்சமான் மலையில் வாழ்ந்துவந்த முனிவர்களிடம் சென்று, "தானே பரப்பிரம்மம்" என்றுரை செய்துகொண்டிருந்தான். முனிவர்கள், இதை மறுத்து, சிவபெருமானின் பெருமைகளை எடுத்தியம்பின. அவ்வேளையில் திருமாலும் அங்குத் தோன்றி "நானே கடவுள்" என்று கூறி பிரமனுடன் போர்புரிந்தார். இச்சமயத்தில் சிவபெருமான் அங்கே தோன்றிட, திருமால் அஞ்சி அவ்விடத்தினின்றும் அகன்றோடினார். ஆனால் பிரமனோ, இறைவனைப் பார்த்து "என் புத்திரனே வருக" என்று அழைத்தான். பெருமான் சினங்கொண்டார்; அவர் திருவுருவிலிருந்து வயிரவர் தோன்றி, பிரமனை வதம் செய்து, அவனது ஐந்தாவது சிரத்தை நகத்தால் கிள்ளியெறிந்தார். பின்பு, சிவனருளால் பிழைத்தெழுந்த பிரமன் தன் பிழைப் பொறுத்தருள வேண்டி நின்றான்.
அதன்பின், சிவபெருமான் வயிரவரிடம், "திருமால் உள்ளிட்டோர்களிடம் சென்று குருதிப்பலி ஏற்று அவர்களுடைய செருக்கை அடக்கி வருக" என்று பணித்தார். வயிரவரும் அவ்வாறே சென்று திருமாலுக்கு வாயிற்காவலில் இருந்த விடுவச்சேனரை சூலத்தால் குத்தி கோர்த்துக்கொண்டு, உட்சென்று திருமாலிடம் ரத்தப்பலி யேற்று அவர் மூர்ச்சையாகுமாறு செய்து திருமாலின் செருக்கை அடக்கினார். வயிரவர் இத்துடன் நில்லாது ஏனைய தேவர்களிடமும் சென்று அவர்கள்தம் செருக்கையடக்குவித்தார். இறைவனிடம் வந்த வயிரவர் வழிபட்டு பணிந்து, பெருமானின் ஆணைப்படி, நகரை காக்கும் காவல் பொறுப்பை ஏற்று, விடுவச்சேனரை சூலத்தினின்றும் விடுவித்து திருமாலிடம் அனுப்பிவிட்டார் என்பது வரலாறு.
திருமாலுக்கு அபயமும், அருளும் வழங்கிப்போய் முனிவர் மனைவியரைப் புன்முறுவலால் மயலுறுத்தித் தேவர்தம் செருக்கை முற்றவும் இரத்தப் பலி தேர்தலால் போக்கிய வயிரவர் காஞ்சியை அணுகிக் கபாலத்தை ஓர்மருங்கு வைத்துச் சூலநுதியினின்றும் விடுவச்சேனைத் திருமாலின் வேண்டுகோளின்படி விடுத்தனர். பின்பு தம் பெயரால் வயிரவேசர் எனச் சிவலிங்கம் நிறுவிப் போற்றி வெளிநின்ற பெருமானை உமையம்மையொடும் அருட்குறியில் இருந்து யாவர்க்கும் அருளவும், தாம் திருமுன்பிருந்து தொண்டு செய் துய்யவும் வேண்டிப் பெற்றனர் வயிரவர்.
வயிரவேசம் கூறும் தல விளக்கம் யாதெனில், மேருமலைச் சிகரத்தில் தவஞ்செய்த முனிவரர் சிலர் முன் பிரமன் தோன்றினான். ஐந்து முகங்களையுடைய பிரமனை முனிவரர் பின்வருமாறு வினாவினர்; ‘காணப்படும் இவ்வுலகம் யாரை முதல்வனாக உடையது? இது எவரிடத்துத் தோன்றி நின்றொடுங்கும்? பலவாய பசுக்களினுடைய பாசத்தை நீக்கி அருள்செய்யும் தலைவன்யாவன்? இவற்றை விரித்துரைத்தருள்க’ என வேண்டினர்.
பிரமன், மூவகை வினாவிற்கும் உரிய முதற்பொருள் தானே எனத் தருக்கினன். அப்போது வேதங்கள் வெளிப்பட்டு ஒருங்கும் தனித்தனியும் மேருமலையை வில்லாகவுடைய சிவபிரானே தலைவன் எனப் பல சாத்திரங்களும் வேதங்களும், புராண இதிகாசங்களும் விரிக்கின்றன’ என விளம்பின. பிரணவமும் எதிர்நின்று பகரவும் கொள்ளானாயினன் பிரமன்.
சிவபெருமான் கட்டளைப்படி இரத்தப் பிச்சை ஏற்கப் புகுந்து கைகுந்தத்தில் விடுவச்சேனனைச் சூலத்திற் றூக்கினர். திருமால் தன் நெற்றி நரம்பைப் பிடுங்கி இரத்தத்தைக் கபாலத்தில் நூறாயிரம் வருடம் பெய்தும் நிரம்பாத அந்நிலையில் மூர்ச்சையுற்று விழுந்த மாலை வயிரவர் கையால் தடவி மயக்கம் நீக்கினர்.
வருக’ என அழைத்த பிரமனின் பழித்துப் பேசிய ஐந்தாம் தலையை வயிரவர் நகத்தினாற் கொய்தனர். மலர்மிசையோன் உயிர்போய் மீள அருளால் உயிர்பிழைத்து மயக்க நீங்கி அம்மை அப்பரை வணங்கிப் போற்றி நான்முகனாய் வாழவும், தான் செய்த பிழையைப் பொறுக்கவும் வரம்பெற்றுச் சென்றனன்.
காஞ்சிபுரம் சோளீசுவரர் கோயில் என்று அறியப்படும் இக்கோயில், காஞ்சிபுரத்திலுள்ள ஒரு சிவன் கோயில் ஆகும். இத்தல குறிப்புகள், காஞ்சிப் புராணத்தில் தனிப்படலமாகச் சொல்லப்பட்டு காணப்படுகின்றன.
திருமால் அங்குத் தோன்றித் தானே தலைவன் என, பிரமன் யானே தலைவன் என இங்ஙனம் இருவரும் மாறுபடும்பொழுது சூரிய மண்டிலத்தினின்றும் வயிரவர் எழுந்தருளினர். கண்ட அளவே வெருவிய திருமால் ஓட்டெடுத் துய்ந்தனர்.
இம்மாவட்டம் பதினெட்டு சட்டமன்ற தொகுதிகளை கொண்டுள்ளது.அவைகளின் விவரம்; 1. ஜங்கிபரா சட்டமன்ற தொகுதி, 2 சண்டிதலா சட்டமன்ற தொகுதி 3 உத்தர்பரா சட்டமன்ற தொகுதி, ஸ்ரீராம்பூர் சட்டமன்ற தொகுதி, 4 சம்ப்தானி சட்டமன்ற தொகுதி, 5 சந்தன்நகர் சட்டமன்ற தொகுதி, 6 சிங்குர் சட்டமன்ற தொகுதி 7 ஹரிபால் சட்டமன்ற தொகுதி, 8 தாரகேஷ்வர் சட்டமன்ற தொகுதி 9 சுன்சுரா சட்டமன்ற தொகுதி 10 பன்ஸ்பெரியா சட்டமன்ற தொகுதி 11 பாலகர் சட்டமன்ற தொகுதி, 12 பாண்டுவா சட்டமன்ற தொகுதி 13 தானெக்காளி சட்டமன்ற தொகுதி 14 புர்சுரா சட்டமன்ற தொகுதி 15 கணக்கல் சட்டமன்ற தொகுதி 16 ஆரம்பாக் சட்டமன்ற தொகுதி மற்றும் கோகாட் சட்டமன்ற தொகுதிகள் ஹூக்லி மாவட்டம் கொண்டுள்ளது.
ஸ்ரீராம்பூர் உட்கோட்டமானது ஸ்ரீராம்பூர், உத்தர்பராகோட்ரங், தங்குனி, கோன்நகர், ரிஷ்ரா மற்றும் வைத்தியவதி எனும் ஆறு நகராட்சி மன்றங்களும்; சாந்தித்லா–, சாந்தித்லா–, ஜங்கிபரா மற்றும் ஸ்ரீராம்பூர் என நான்கு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்கள் கொண்டுள்ளது.
இருபது மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். வர்தமான் கோட்டத்தில் அமைந்த ஏழு மாவட்டங்களில் இம்மாவட்டமும் ஒன்றாகும். ஹூக்லி மாவட்ட நிர்வாகத் தலைமையிடம் கூக்ளி-சூச்சுரா நகராகும்.
இம்மாவட்டத்தின் வடக்கில் வர்தமான் மாவட்டம், வடகிழக்கில் நதியா மாவட்டம், கிழக்கில் வடக்கு 24 பர்கனா மாவட்டம், தெற்கில் ஹவுரா மாவட்டம், மேற்கில் மேற்கு மிட்னாபூர் மாவட்டம் மற்றும் வடமேற்கில் பாங்குரா மாவட்டம் எல்லைகளாக அமைந்துள்ளது.
சந்தன்நாகூர் உட்கோட்டம் சந்தன்நாகூர் மாநகராட்சியும், பத்ரேஷ்வர், சம்ப்தானி மற்றும் தாரகேஷ்வர் என மூன்று நகராட்சி மன்றங்களும், ஹரிபல், சிங்குர் மற்றும் தாரகேஷ்வர் என மூன்று வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களும் கொண்டுள்ளது.
சின்சுரா கோட்டத்தில் ஹூக்லி-சுச்சுரா மற்றும் பன்ஸ்பெரியா என இரண்டு நகராட்சிகளும், பாலகர், சின்சுரா-மொக்ரா, தனியாகாளி, பாண்டுவா மற்றும் போல்பா-தாத்பூர் என ஐந்து வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்கள் கொண்டுள்ளது.
மேடு பள்ளமற்ற தட்டையான நிலப்பரப்பு கொண்ட இம்மாவட்டம், கடல் மட்டத்திலிருந்து இருநூறு மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. இம்மாவட்டத்தின் கிழக்கில் ஹூக்லி ஆறு பாய்கிறது. மேலும் தாமோதர் ஆறு இம்மாவட்டத்தில் பாயும் ஆறாகும்.
ஆரம்பாக் உட்கோட்டம் ஆரம்பாக் நகராட்சி மன்றம் மற்றும் ஆரம்பாக், கணக்குல்–, கணக்குல்–, கோக்காட்–, கோக்காட்– மற்றும் புர்சுரா என ஆறு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களை கொண்டுள்ளது.
ஹூக்லி மாவட்டத்தில் ஆரம்பாக் மக்களை தொகுதி, ஹூக்லி மக்களவை தொகுதி, ஸ்ரீராம்பூர் மக்களை தொகுதி என மூன்று மக்களை தொகுதிகள் உள்ளது.
வருவாய் வட்டங்களையும்]], பிஜப்பூர், பைரம்கர், போபால்பட்டினம் மற்றும் உஸ்சூர் என நான்கு வட்டார வளர்ச்சி அலுவலகங்களை கொண்டுள்ளது. 696 கிராமங்களைக் கொண்ட இம்மாவட்டத்தில் 169 கிராமப் பஞ்சாயத்துக்களை கொண்டுள்ளது. பைரம்கர் மற்றும் போபால்பட்டினம் என இரண்டு நகரப்பஞ்சாயத்துக்களும் மற்றும் ஒரு பிஜப்பூர் நகராட்சி மன்றமும் கொண்டது. மாவட்டத்தில் பதினெட்டு காவல் நிலையங்கள் உள்ளது.
இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிட நகரமான பிஜப்பூர் நகரம், தந்தேவாடா மாவட்டத்திலிருந்து 90 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.
இம்மாவட்ட நிர்வாகத் தலைமையிட நகரமான பிஜப்பூர் வழியாக செல்லும் தேசிய நெடுஞ்சாலை 16, நாட்டின் பெரும்பான்மையான நகரங்களை தரை வழியாக இணைக்கிறது. தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 63 பிஜப்பூரையும், வாரங்கல் மற்றும் ஹைதராபாத் செல்லும் தேசிய நெடுஞ்சாலை எண் 202 உடன் இணைக்கிறது.
சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தின் தென்மேற்கு பகுதியில், பஸ்தர் கோட்டத்தில் அமைந்துள்ள இம்மாவட்டம், வடக்கில் நாராயண்பூர் மாவட்டம், கிழக்கில் தந்தேவாடா மாவட்டம் , தென்மேற்கில் ஆந்திர பிரதேசம் மற்றும் மேற்கில் மகாராஷ்டிரம் மாநிலம் எல்லைகளாக கொண்டது.
8,530 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம்மாவட்டத்தின் வடக்கு பகுதிகள் வறண்ட பகுதிகளும், தெற்கு பகுதிகள் அடர்ந்த மலைக்காடுகளும் கொண்டது. காட்டுப்பகுதிகளில் புலிகளும் சிறுத்தைகளும், வேங்கைகள் அதிகம் கொண்டது.
2011-ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தின் நாராயண்பூர் மாவட்டத்திற்கு அடுத்து மிகக் குறைந்த மக்கள்தொகை கொண்ட மாவட்டங்களில் இரண்டாம் இடத்தில் இம்மாவட்டம் உள்ளது.
8,530 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட இம்மாவட்டத்தில் இந்திராவதி ஆறு பாய்கிறது. இம்மாவட்டம் 675 கிராமங்கள் கொண்டது. மாவட்டத்தின் பெரும்பான்மையான பகுதிகள் மலைக்காடுகளால் சூழ்ந்துள்ளது.
மேலும் இந்தியாவில் மிகக் குறைந்த படிப்பறிவு கொண்ட மாவட்டங்களில், மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் அலிராஜ்பூர் மாவட்டத்திற்கு அடுத்து இம்மாவட்டம் 41.58 விழுக்காட்டுடன் இரண்டாம் இடத்தில் உள்ளது.
அருகில் உள்ள தொடருந்து நிலையம் தந்தேவாடா நகரத்திலும், அருகில் உள்ள விமான நிலையம் ராய்ப்பூர் நகரத்திலும் மற்றும் விசாகப்பட்டினம் நகரத்திலும் அமைந்துள்ளது.
கோட்டை அரசின் சார்பாக யாழ்ப்பாண அரசை ஆண்ட சப்புமால் குமாரயா நல்லூர் கந்தசுவாமி கோவில் புனரமைப்பு அல்லது கட்டுமானத்திற்கு உதவினான்., , .103 சிங்கை பரராசசேகரன் சத்தானந்தர் கோயில், வைகுந்தப் பிள்ளையார் கோயில், வீரகாளியம்மன் கோயில் ஆகியவற்றைக் கட்டினான். அவன் கட்டிய குளமான யமுனை ஏரியை, வட இந்தியாவிலுள்ள இந்துக்களினால் புனிதமாக கருதப்பட்ட யமுனை ஆறு தண்ணீரினால் நிரப்பினான். இவன் திருக்கோணேச்சரத்திற்கு அடிக்கடி சென்று தரிப்பவனும், முதலாம் சங்கிலியின் மகனும் அடுத்த அரசனுமாவான். அரசன் செயவீர சிங்கையாரியன் தற்போது கோணேஸ்வரம் கோயிலின் ஸ்தல புராணம் என்று அறியப்படும் தக்சண கைலாச புராணம் என்பதனை செய்யுள்களாக கோயிலின் பாரம்பரிய வரலாறாகத் தொகுத்தான். பெரிய கோயில்கள் சாதாரணமான அரசர்களினால் பராமரிக்கப்பட்டு, கோயிலில் வேலை செய்வோருக்கு அரச கருவூலத்திலிருந்து சம்பளம் கொடுக்கப்பட்டது. இந்தியாவிலும் இலங்கையின் பிற பகுதிகளிலும் போலல்லாது, சமய நிலைநாட்டல்கள் சுயாட்சி உள்ளதாகவும் பாரிய நில அறக்கொடையாகவும் வரிக்கு உட்பட்டதாகவும் இருந்தது.
யாழ் தீபகற்பத்தில் அரசு “பாறு” என்ற துணைப்பிரிவுகளுடன் மாகாணங்களாகப் பிரித்து இருந்தது. பாறு பெரிய நிலப்பகுதிகளாகக் காணப்பட, சிறிய பிரிவுகளாக ஊர் அல்லது கிராமங்கள் காணப்பட்டன. இவை பிராந்திய அடிப்படையில் அல்லது படிநிலை அமைப்பில் நிருவகிக்கப்பட்டன. அரசன் படிநிலையின் உச்சத்தில் இருந்தான். அவனுக்குப் பின் அவனுடைய மூத்த மகனுக்கு அது சென்றது. இதற்கு அடுத்த படிநிலையில் அதிகாரிகள் மாகாண நிருவாகிகளாக இருந்தனர். இதனை அடுத்து முதலியார் நிலத்தின் சட்டம், வழக்கம் ஆகியவற்றை விளக்குபவர்களாகவும் நீதிபதிகளாகவும் செயற்பட்டனர். அத்துடன் அவர்கள் உயர் அதிகாரிகளுக்கு மாகாணத்தில் நடக்கும் தகவல்களைச் சேகரித்து அறிக்கையிட வேண்டும். உள்நாட்டு வருவாய் நிருவாகிகள் கண்காணிகள் , மேற்பார்வையாளர்கள், கணக்குப்பிள்ளைகள் அல்லது கணக்காளர்கள் என அழைக்கப்பட்டவர்கள் அடுத்த படிநிலையில் இருந்தனர். இவர்கள் பண்டாரப்பிள்ளை எனவும் அறியப்பட்டனர். இவர்கள் கணக்குப் பராமரிப்பு, பதிவேடுகள் வைத்திருத்தல் ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.
1617 இல் எதிர்மன்னசிங்கத்தின் இறப்புடன், இரண்டாம் சங்கிலி, அரசனால் பரிந்துரைக்கப்பட்டவரைக் கொன்றுவிட்டு, அரியணையில் அமர்ந்தான். இரண்டாம் சங்கிலியின் செயலை போர்த்துக்கேயர் ஏற்றுக் கொள்ளாததால், படை உதவியை தஞ்சை நாயக்கர்கள் மூலம் பெற்றதுடன் நெடுந்தீவு பகுதியில் மலபாரிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட தனியார் கப்பல் படையையும் முகாமிடச் அனுமதியளித்தான். இதனால் பாக்கு நீரிணை ஊடான போர்த்துக்கேயரின் கப்பல் போக்குவரத்திற்கு பாதகத்தை ஏற்படுத்தியது. இரண்டாம் சங்கிலிக்கு கண்டி ஆட்சியாளர்களும் உதவியளித்தனர். யாழ்ப்பாண அரசின் வீழ்ச்சியின் பின் பெயரிடப்படாத இரு யாழ்ப்பாண இளவரசிகள் குமாரசிங்க, விஜயபால ஆகியவர்களைத் திருமணம் செய்து கொண்டனர். இரண்டாம் சங்கிலி எதிர்பார்ப்புடன் தஞ்சை நாயக்கர்களிடமிருந்து படை உதவியைப் பெற்றான். தஞ்சை நாயக்கர்கள் யாழ்ப்பாண அரசை மீட்டெடுப்பதில் முனைப்புக் காட்டினர். ஆயிலும், போர்த்துக்கேயரிடமிருந்து மீள எடுக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட எல்லா முயற்சிகளும் தோல்வியில் முடிந்தன.
1344 இல் பயணித்த இப்னு பதூதா, யாழ்ப்பாண அரசு பாரிய வணிக அரசு என்பதையும் அது கடல்கடந்த தொடர்புகளைக் கொண்டுள்ளது என்பதையும் அவதானித்தார். அரச வாணிபங்கள் தென்னிந்தியா தொடர்புடைய கடல்சார்பானதாக, சுயாதீன வர்த்தகத்தை வளர்த்துக் கொண்டதாகவிருந்தது. விவசாயமற்ற அரச பாரம்பரியம் பாரியளவு கரையோர மீன்பிடி, படகுகளின் அதிகரிப்பு, கடல் வர்த்தக வாய்ப்பு அதிகரிப்பு என்பதால் பலமுள்ளதாகியது. செல்வாக்குச் செலுத்தும் வர்த்தக குழுக்கள், குறிப்பாக தென்னிந்தியக் குழுக்களும் மற்றவர்களும் அரச தலைநகர், துறைமுகம், சந்தை நிலையங்கள் ஆகியவற்றில் தங்கியிருந்தனர். கைவினைஞர் குடியிருப்புக்கள் உருவாக்கம், திறன்மிக்க தொழிற் குழுக்களான தச்சர்கள், கற்கொத்தன்கள், நெசவாளிகள், உலர்த்துபவர்கள், பொற்கொல்லர்கள், கொல்லர்கள் ஆகியோர் கிராமங்களில் தங்கியிருந்தனர். அதனால், பலதரப்பட்ட சமூக பொருளாதார விவசாயச் செயற்பாடுகள், வர்த்தகம், கைப்பொருள் உற்பத்தி ஆகியன சிறப்பான உருவாக்கம் பெற்றன.
தனித்திறம் வாய்ந்ததாகக் கணிக்கக்கூடிய பாரம்பரிய வரலாறு யாழ்ப்பாணத்துக்கு இருந்து வந்தாலும், வரலாற்றில் அதன் பெருமை சுதந்திரத் தமிழரசின் தோற்றத்தோடு மேலும் சிறப்படைவதனைக் காணலாம். இதை இந்த அரசு தொடர்பாகத் தோன்றிய தமிழ் இலக்கியங்களிலும், பிற வரலாற்று மூலங்களிலிருந்தும் அறிய முடிகிறது. அவ்வரலாற்று மூலங்கள் இவ்வரசின் தலைநகர் 'சிங்கை', 'யாப்பாபட்டுன', 'நல்லூர்' என வேறுபட்ட தகவல்களைத் தருகின்றன. இவை தலைநகர் மாற்றத்தைக் குறித்து நிற்கின்றன என்ற கருத்தை வரலாற்று ஆசிரியர்களிடையே ஏற்படுத்தினாலும் கூட, தற்போது நல்லூரைத் தவிர ஒரு இராசதானிக்குரிய கட்டிட அழிபாடுகள் யாழ்ப்பாணத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. பதினாறாம் நூற்றாண்டில் யாழ்ப்பாணத்திற்கு வந்த போர்த்துக்கேயர்கள் கூட நல்லூர் நகரத்தை மட்டுமே கண்டதாகத் தெரிகிறது. இதனால் 13 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து 17 ஆம் நூற்றாண்டு வரை யாழ்ப்பாண அரசின் தலைநகராக நல்லூரே விளங்கியதெனக் கூறலாம்.
அரசியல் ரீதியாக, 13 ஆம் 14 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் அரசு வல்லமையுள்ளதாகப் பரந்தபோது, எல்லாப் பிராந்திய அரசுகளும் அதற்கு கப்பம் செலுத்தின. ஆயினும், அது தென் இந்தியாவின் விஜயநகரத்தில் இருந்து ஆட்சி செய்த விஜயநகரப் பேரரசுடன் எதிர்க்க வேண்டி இருந்தது. அத்தோடு தென் இலங்கையின் கோட்டை இராச்சியத்துடனும் எதிர்க்க வேண்டி இருந்தது. இதனால் அரசு விஜயநகரப் பேரரசின் கீழ் வரவேண்டு ஏற்பட்டதுடன், 1450 முதல் 1467 வரையான காலப்பகுதியில் கோட்டை இராச்சியத்திடன் தன் விடுதலையை இழக்கவும் நேரிட்டது. கோட்டை இராச்சியத்தின் சிதைவு விஜயநகரப் பேரரசின் உடைவு என்பவற்றால், இது மீண்டும் உருவாக்கம் பெற்றது. இது மிகவும் நெருக்கமான வாணிப, அரசியல் தொடர்புகளை தென்னிந்திய தஞ்சை நாயக்கர்கள் அரசுடனும் கண்டி அரசுடனும் கோட்டை இராச்சியத்தின் பிளவுபட்ட அரசுடனும் கொண்டிருந்தது. இக்காலத்தில் இந்துக் கோயில்களின் உருவாக்கம், தமிழ், சமசுகிருத இலக்கிய செழுமை என்பன இடம் பெற்றன.
பயணிக்கும் மொரோக்கோ வரலாற்றாசிரியர் இப்னு பதூதாவின் 1344 ஆம் ஆண்டுக் குறிப்பின்படி, அரசு வடக்கில் நல்லூரில் ஒன்றும், மேற்கில் புத்தளத்தில் ஒன்றும் என இரு தலை நகரங்களைக் கொண்டு இருந்ததாக அறிய முடிகின்றது. மேலும், யாழ்ப்பாண அரசின் தலைநகரமாக இருந்தவையென சிங்கைநகர், நல்லூர் என இரண்டு பெயர்கள் கூறப்படுகின்றன. தற்போதைய யாழ்ப்பாண நகருக்கு அருகேயுள்ள நல்லூர், அரசின் இறுதிக்காலத்தில் தலைநகராயிருந்ததென்பதில் ஐயமெதுவும் இல்லை. சிங்கைநகரென்பது யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் கிழக்குக் கரையிலுள்ள வல்லிபுரப்பகுதியில் அமைந்திருந்ததென்றும், இவ்வரசின் ஆரம்பகாலத் தலைநகரம் இதுவேயென்றும் சிலர் கூற, சிங்கைநகரென்பதும் நல்லூரையே குறிக்குமென்றும், யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் தலைநகரம் நல்லூர் மட்டுமேயென்றும் வேறு சிலர் கொள்வர்.
யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தில் இந்த இராசதானி அமைந்திருந்த உண்மையான இடத்தையோ அதன் விஸ்தீரணத்தையோ பூரணமாக அறிந்து கொள்ளக்கூடிய அளவிற்கு போதிய தொல்பொருள் சான்றுகள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. கிடைத்த சான்றுகளை வைத்து நோக்கும்போது இது தற்போதைய நல்லூர்க் கந்தன் ஆலயத்துக்கு முன்னால் உள்ள மூன்று மைல் சுற்று வட்டத்திற்குள் அமைந்திருக்கலாம் என ஊகிக்க முடிகிறது. இதன் எல்லைக்குள் வரலாற்றுப் பழைமை வாய்ந்த கொழும்புத்துறையும், பண்ணைத்துறையும் அடங்குகின்றன. இதை யாழ்ப்பாண வைபவமாலை யில் வரும் ஆதாரங்களும், போர்த்துக்கேய ஆசிரியர்களின் குறிப்புகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இந்த இராசதானியின் அமைப்புப் பற்றி யாழ்ப்பாண வைபவமாலையில் குறிப்பிடப்படும் பின்வரும் வர்ணனைகள் இங்கு நோக்கத்தக்கது.
யாழ்ப்பாண அரசு இலங்கையில் ஏனைய அரசுகளான கோட்டை, கண்டு ஆகியனவற்றைவிட குறைந்தளவு நிலமானியத்தைக் கொணடு இருந்தது. அதனுடைய பொருளாதாரம் நில, அதன் உற்பத்தி வணிக நடவடிக்கையைவிட அதிகம் பண வணிக நடவடிக்கையைக் கொண்டு இருந்தது. யாழ்ப்பாண பாதுகாப்புப் படைகள் ஊழிய மானிய வரி இல்லாமலும், அரசனுடைய சேவையில் இருந்தவர்களுக்கு ஊதியம் பணமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. அரசனின் உத்தியோகத்தர்களான முதலியார்கள் ஊதியமும் பணமாகக் கொடுக்கப்பட்டதுடன், குறிப்பிட்டளவு எண்ணிக்கையிலான இந்துக் கோயில்கள் சொந்தமாக பாரியளவு சொத்துக்களை தெற்கில் இருந்த பௌத்த கோயில்கள் கொண்டிருந்தது போலல்லாது காணப்பட்டன. கோயில்களும் நிருவாகிகளும் அரசனில் சார்ந்திருந்தனர். அரசின் வரிகள் அனேகம் யானைகளாக வன்னியிலிருந்து வந்தன.
யாழ்ப்பாண தீபகற்பத்தின் தெற்கு, கிழக்கு திருக்கோணமலை மாவட்ட வன்னிமைகள் வரிக்குப் பதிலாக வருடாந்தத் திறையினை யாழ்ப்பாண அரசுக்கு வழங்கி வந்தனர். அத்திறை பணம், தானியங்கள், தேன், யானை, யானைத் தந்தம் ஆகியவாறு அமைந்தது. யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பாரிய தொலைவில் அமைந்திருந்ததால் வருடாந்த திறை முறை நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. 14 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப, மத்திய காலப்பகுதிகளில், தீவின் மேற்கு, தெற்கு, மத்திய பகுதி சிங்கள அரசுகளும் நிலமானியத்தின் கீழ் வந்தன. இது 1450 காலப்பகுதியில் ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் படைகள் கிட்டத்தட்ட 17 வருடங்ள் அரசை கைப்பற்றும்வரை தொடர்ந்தது. கிட்டத்தட்ட 17 ஆம் நூற்றாண்டில், அரசு தென்னிந்திய “மடலகோட்டா” மூலம் நிருவகிக்கப்பட்டது.
1505 இல் இலங்கைத் தீவிற்கு போர்த்துகல் குடியேற்ற சக்தியின் வருகை, பாக்கு நீரிணையின் கேந்திர முக்கியத்துவம் எல்லா சிங்கள அரசுகளையும் தென்னிந்தியாவினுடன் இணைத்தமை போன்றவை அரசியல் குழப்பங்களை உருவாக்கின. பல அரசர்கள் மோதி, பின்னர் போர்த்துக்கல்லுடன் சமாதானம் செய்து கொண்டனர். 1617 இல், இரண்டாம் சங்கிலி அரியணையை பறித்துக் கொண்டு, போர்த்துக்கல்லுடன் சண்டையிட்டார், ஆயினும் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இதனால், 1619 இல் யாழ்ப்பாண அரசின் விடுதலை முடிவுக்கு வந்தது. தஞ்சை நாயக்கர்கள் அரசின் ஆதரவுடன் மிக்கபிள்ளை ஆராச்சி போன்ற போராட்டக்காரர்கள் அரசை மீளவும் அமைக்க முயன்று, கடைசியில் தோற்றுப் போயினர். யாழ்ப்பாண நகரின் புறநகரான நல்லூர் அப்போது தலைநகராக இயங்கியது.
சந்திரபானு இரண்டாவது தென் படையெடுப்பைத் தொடங்கியதும், பாண்டியர் சிங்களவருக்கு உதவி செய்து சந்திரபானுவை 1262 இல் கொன்று, படையெடுப்பை நடத்திய மந்திரியான ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் அவர்களால் அரசராக நியமிக்கப்பட்டனர். முஸ்லிம் படையெடுப்புக்களினால் பாண்டியர் அரசு பலவீனமானதும், ஆரியச் சக்கரவர்த்தி ஆட்சியாளர்கள் யாழ்ப்பாண அரசை விடுதலைமிக்க அரசாக மாற்றி, இலங்கையில் பிராந்திய சக்தியாக மாற்றினர். யாழ்ப்பாண அரசின் எல்லா அரசர்களும் கூழங்கைச் சக்கரவர்த்தியின் வழித்தோன்றல்களாக கருதப்பட்டனர். கூழங்கைச் சக்கரவர்த்தி கலிங்க மாகனாக சுவாமி ஞானப்பிரகாசர், முதலியார் இராசநாயகம் போன்றோரினால் அவர்களின் பாண்டிய வம்சாவளி குடும்பப் பெயருடன் அடையாளப்படுத்தப்பட்டனர்.
பாறுக்கான தலைமையாளர் மணியம் ஆவார். இவர்களுக்கு முதலியார்மார் உதவி செய்தனர். முதலியாருக்கு கிராமம் அல்லது கிராமங்களின் குழுவுக்கு பொறுப்பான உடையார்கள் உதவி செய்தனர். இவர்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்த பகுதிகளில் வரி வசூலித்தல், நில அளவீட்டுக்கு உதவி, சட்டம் ஒழுங்கு கண்காணித்தல் ஆகியவற்றைச் செய்தனர். கிராமத்தலைவர்கள் தலையாரி, பட்டான்கட்டி அல்லது அடப்பண்ணர் என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் வரி வசூலிப்பதற்கு உதவு செய்தல் தங்கள் பிரதேசப் பிரிவு சட்டத்தை பராமரிப்பதிலும் பொறுப்பாகவிருந்தனர். அத்துடன், ஒவ்வொரு சாதியினரும் தலைவர் ஒருவரைக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் தங்கள் சாதியின் உதவி செயற்பாடு, கடமை என்பவற்றைக் கண்காணித்தனர்.
சூன் 1619 இல், இரு படையெடுப்பு முயற்சிகள் போர்த்துக்கேயரால் மேற்கொள்ளப்பட்டன. மலபாரிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட தனியார் கப்பல் படையினர் ஒரு கடற் படையெடுப்பை முறியடித்தனர். மற்றது பிலிப்பே டி ஒலிவேரா தலைமையில் 5,000 பலமிக்க தரைப்படையினரால் மேற்கொள்ளப்பட்டு, இரண்டாம் சங்கிலி தோற்கடிக்கப்பட்டான். சங்கிலியும் தப்பிப்பிழைத்த அவனது குடும்ப அங்கத்தவர்களும் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, கோவாவிற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர். அங்கு சங்கிலி தூக்கிலிடப்பட்டான். எஞ்சியவர்கள் துறவிகளாகவும் துறவற கன்னியராகவும் வர அரச கட்டளையால் ஊக்கப்படுத்தப்பட்டனர். பலர் அதற்கு உடன்பட்டனர். இதனால் யாழ்ப்பாண முடிக்கு உரிமை கோர முடியாதவாறு ஆக்கப்பட்டனர்.
மேற்கூறப்பட்ட வர்ணனைகள் இன்று நல்லூர் இராசதானியைக் காண விழைவோர் மிகையாகவோ அல்லது கற்பனையாவோ கருத இடமளிக்கலாம். அதில் ஓரளவு உண்மையிருப்பினும், அவற்றை முற்றாக வரலாற்று உண்மைக்கு மாறானவையென ஒதுக்கிவிட முடியாது. இந்த நகர் பற்றி யாழ்ப்பாண வைபவமாலையில் மட்டுமன்றி போர்த்துக்கேய ஆவணங்களிலும் ஓரளவு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. போர்த்துக்கேயரே இங்கிருந்த கோட்டையையும், ஆலயங்களையும் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கியதாகக் கூறியுள்ளனர். அவ்வாறு இடிக்கப்பட்டவைகளைக் கொண்டே அவர்கள் தமது கோட்டைகளையும், தேவாலயங்களையும், தங்கியிருப்பதற்கான வீடுகளையும் கட்டினார்கள் என்பது கீழே வரும் பாடல் மூலம் உறுதியாகின்றது.
யாழ்ப்பாண வரலாற்று மூல நூல்களில் ஒன்றான வையாபாடல் இவ்வரசின் ஆரம்பத்தைக் கி.மு. 101 என்று கூறுகிறது. இன்னொரு நூலான வைபவமாலை இவ்வரசு கி.பி. 1314 இல் தொடங்கியதாகச் சொல்கிறது. எனினும் பல ஆய்வாளர்கள் யாழ்ப்பாண அரசு கி.பி. 13 ஆம், 14 ஆம் நூற்றாண்டை அண்டிய காலப் பகுதிகளிலேயே தொடங்கியிருக்கக் கூடும் எனக் கருதுகிறார்கள். 11ஆம் நூற்றாண்டில் இராஜேந்திர சோழனின் இலங்கைப் படையெடுப்பு, 13 ஆம் நூற்றாண்டில் கலிங்க மாகனின் படையெடுப்பு என்பன யாழ்ப்பாண அரசு உருவாவதற்கான களம் அமைத்துக் கொடுத்தன. ஆயினும், அதன் தோற்றம் பற்றிய வாத எதிர்வாதங்கள் தொடர்ந்தும் நிலவியே வருகின்றன.