polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1893 ஆம் ஆண்டில் அவரது புத்தகமான ஹேண்ட்புச் ஃபர் அட்ரெருசுங்ஸ்குர்ச்சர், பொலிஸிபிபேட், ஜெண்டர்மன் (நீதிபதிகள், காவல்துறை அதிகாரிகள், இராணுவ காவல்துறையினருக்கான கையேடு) என்ற கையேடு வெளியானது. இது குற்றவியல் துறையின் உருவாக்கத்தை குறிப்பதாக அமைந்தது. முன்னர் ஒருங்கிணைக்கப்படாத அறிவாா்ந்தத் துறைகளான உளவியல் மற்றும் விஞ்ஞானம் போன்றவற்றை ஒருங்கிணைந்த பணி ஆகும், இதனை குற்றத்திற்கு எதிராக வெற்றிகரமாக பயன்படுத்த முடியும். குற்றம் நடைபெற்ற காட்சி புகைப்படம் போன்ற சில துறைகளை குற்றவியல் விசாரணையின் தேவைகளுக்காக எடுத்துக்கொண்டாா் . 1912 ஆம் ஆண்டில், க்ராஸ் 'லா ஸ்கூல் பல்கலைக்கழகத்தின் ஒரு பகுதியாக, குற்றவியல் நிறுவனத்தை நிறுவினாா். இதைத் தொடா்ந்து உலகெங்கிலும் இதற்கு ஒத்த பல நிறுவனங்கள் உருவாக தொடங்கின.
ஹான்ஸ் குஸ்டாவ் அடால்ஃப் கிராஸ் ஒரு ஆஸ்திரிய குற்றவியல் நீதிபதியும், நீதிபதி ஆய்வாளராவாா். இவர் குற்றவியல் துறையை உருவாக்கியவர் என்று நம்பப்படுகிறது மற்றும் குற்றவியல் புலன்விசாரணையின் தந்தை எனவும் இன்றும் அறியப்படுகிறாா். இவர் சொ்னிவிட்ஸி பல்கலைக்கழகத்திலும் , பிராகா பல்கலைக்கழகத்திலும் மற்றும் க்ராஸ் பல்கலைக்கழகத்திலும் பேராசிரியராக பயிற்றுவித்தவர். இவர் ஆஸ்திரிய உளவியலாளர் ஓட்டோ கிராஸின் தந்தையும் ஆவார்.
பிசர் ஆக்சசோல் தொகுப்பானது சயனோஐதரினிலிருந்து கிடைக்கப்பெறும் ஆக்சசோல் மற்றும் ஒரு ஆல்டிகைடு ஆகியவை நீரற்ற ஐதரோகுளோரிக் காடி முன்னிலையில் ஈடுபடும் ஒரு வேதித் தொகுப்பு ஆகும். இந்த தொகுப்பு முறையானது எர்மான் எமில் பிசர் என்பவரால் 1896 ஆம் ஆண்டில் கண்டறியப்பட்டது. சயனோஐதரினானது, ஒரு தனித்த ஆல்டிகைடில் இருந்து பெறப்பட்டதாகும். ஆக்சசோல் தொகுப்பு வினையில் ஈடுபடக்கூடிய வினைபடுபொருட்கள், ஆல்டிகைடில் இருந்து பெறப்படும் சயனோஐதரின் மற்றும் ஒரு ஆல்டிகைடு ஆகியவை வழக்கமாக மோலார் சமான அளவுகளில் காணப்படும். இரண்டு வினைப்பொருட்களுமே வினைவிளைபொருளாகக் கிடைக்கக்கூடிய பல்வளையத்தின் குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் இடம்பெறக்கூடிய அரோமேட்டிக் தொகுதிகளைக் கொண்டிருக்கும்.
பிசர் ஆக்சசோல் தொகுப்பு முறையானது ஒரு நீர்நீக்க வினை வகையாகும். இவ்வினையில், மிதமான நிலைகளில், சாத்தியமாகாது எனத் தோன்றும் தொகுதிகளின் இடமாற்றங்கள் நிகழ்ந்து விடுகின்றன. வினைபடு பொருட்களை உலர் ஈதரில் கரைத்து கரைசலை உலர், வாயு நிலை ஐதரசன் குளோரைடின் வழியாகச் செலுத்துவதன் மூலம் நிகழ்கிறது. வினைவிளை பொருளான 2,5-இருபதிலியிடப்பட்ட ஆக்சசோலானது ஐதரோகுளோரைடாக வீழ்படிவாகிறது. பின்னர் இதனுடன் நீரைச்சேர்த்து மதுசாரத்துடன் கொதிக்க வைப்பதால், அடிப்படைச் சேர்மமாக மாற்றப்படுகிறது.
டைஅரைல்அசோல்கள் இயற்கை விளைபொருட்களிலும், மருந்துப் பொருட்களிலும் பொதுவான அமைப்புக்கூறுகளாகும். இருப்பினும் இவற்றை தொகுப்பு முறையில் தயாரித்தல் என்பது சிரமமான காரியமாகும். டைஅரைல் அசோல்கள் பொதுவாக பிசர் ஆக்சசோல் தொகுப்பு முறை அல்லது இராபின்சன்-கேப்ரியேல் தொகுப்பு முறை இவற்றின் மூலமாகத் தயாரிக்கப்படுகின்றன. இந்த தொகுப்பு வினைகளில், ஆக்சசோல் வளையமானது ஏதாவது ஒரு தொகுப்பு முறையில் உருவாக்கப்படுகிறது.
பிசர் பெர்லின் பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்த காலத்தில் பிசர் ஆக்சசோல் தொகுப்புமுறை உருவாக்கப்பட்டது.இத்தொகுப்பு முறையானது, 2,5-இருபதிலியிடப்பட்ட ஆக்சசோல்களைத் தயாரிக்க உதவும் தொகுப்பு முறைகளில் ஒன்றாகும்.
பிசர் ஆக்சசோல் தொகுப்பிற்கான குறிப்பிடத்தக்க உதாரணமாக மாண்டலிக் அமில நைட்ரைல் பென்சால்டிகைடு உடன் வினைப்பட்டு 2,5-டைபினைல்-ஆக்சசோல் உருவாகும் வினை உள்ளது.
ஆங்கிலேயச் சட்டம், கலாச்சாரம் மற்றும் பாரம்பரியம் நீதிபதியின் ஒரு ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக தொடர்ந்து போது, பாகிஸ்தான் உச்ச நீதிமன்றம் சிறப்பம்சம் 1956 மார்ச் 23 அன்று பாகிஸ்தான் அரசியலமைப்பின் மூலம் வெளியிடப்பட்டது. பாகிஸ்தானின் அரசியலமைப்பின் ஒப்புதல் பெறப்பட்டு 1956 ல் உச்ச நீதிமன்றத்தை மீண்டும் நிறுவியது, "பெடரல் நீதிமன்றம்" என்ற பெயருக்கு பதிலாக " உச்ச நீதிமன்றம்" என்று பெயரை மாற்றியது, இஸ்லாமபாத்தில் கட்டிடம் கட்டும் வரை லாகூர் உயர்நீதிமன்றத்தில் இயங்கி வந்தது. தற்போது இஸ்லாமபாத்தில் உள்ள நிரந்தர கட்டிடத்தில் இயங்கி வருகிறது.
1947 ஆம் ஆண்டில் சிந்து, பஞ்சாப், , பலூசிஸ்தான், கிழக்கு வங்காளம் ஆகியவற்றிலிருந்து தலைமை நீதிபதி மற்றும் ஆறு மூத்த நீதிபதிகள் இருந்தனர். நீதிமன்றத்தின் வேலை மற்றும் வழக்குகள் அதிகப்படியாகச் சென்றன. இதனால் நீதிபதிகள் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க பாராளுமன்றத்தில் ஒப்புதல் பெறப்பட்டு உச்ச நீதிமன்றம் நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கப்பட்டன.
இந்த நீதிமன்றம் இந்திய அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் படி 1947இல் உருவாக்கப்பட்டு பின் 1956இல் மறு கட்டமைக்கப்பட்டது. பின் 1973 இல் பாகிச்தான் அரசியலமைப்பு படி மீண்டும் வடிவமைக்கப்பட்டது. பகுதி 8இன் படி தற்போது பாகிச்தான் மக்களுக்குக்காக செயல்படுகிறது.
11 நீதிமன்ற அறைகள் மையக் கட்டிடத்தில் உள்ளது. இதில் 5 நீதிமன்ற அறைகள் முக்கியத்துவம் அறைகளாக கருதப்படும்.முதல் அறை மிகப்பெரிய அறையாகும். இந்த அறை 160 பார்வையளர்கள் அமரக்கூடிய 20 நீதிபதிகள் அடங்கிய பென்ஞ் வசதி கொண்டது.
தலைமை நீதிபதி அறை முதல் தளத்தில் இயங்குகிறது. மேலும் கட்டிடத்தின் அடித்தளத்தில் பல விசாலமான அறைகளுடன் 1000 பேர் அமரக் கூடிய ஒரு பெரிய அரங்கும் உள்ளது. இங்கு வழக்கறிஞர்குளுக்கான நூலகமும் இயங்கி வருகிறது.
1935 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசின் சட்டம் அமல்படுத்தப்படும் வரை, பெடரல் நீதிமன்றம் உருவாக்கப்பட்டது, இந்த புதிய உயர் நீதிமன்றங்கள் அனைத்து வழக்குகளுக்கும் மிக உயர்ந்த நீதிமன்றங்கள் விசாரிக்க அனுமதி வழங்கியது.
உச்சநீதிமன்றக் கட்டிடம் அரசியலமைப்பு அவென்யூவில் அமைந்துள்ளது. பிரதமரின் தலைமை அலுவலகம் தெற்கு புறமும் மற்றும் குடியரசுத்தலைவரின் இல்லம் மற்றும் பாராளுமன்றம் வடக்கு புறமும் அமைந்திருக்கிறது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் அமைப்பு, விதிகள், மற்றும் பொறுப்புகள் போன்றவற்றை அரசியலமைப்பு பகுதி 7 ன் படி கட்டுரைகள் இருந்து வரம்புகள் 176 மூலம் 191 அதிகாரங்கள் கையாள்கிறது
பாகிஸ்தானின் அரசியலமைப்பின் பாகம்7 உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்கள் ஆகியவற்றின் அமைப்பை மறுசீரமைத்தது, ஆனால் உச்சநீதிமன்றத்தில் பணியாற்ற நீதிபதிகள் எண்ணிக்கை பற்றி குறிப்பிடப்படவில்லை.
நீதி மன்ற வளாகம் நீதிபதி அறைகள் மற்றும் அலுவலக அறைகளை உள்ளடக்கியுள்ளது. மையக் கட்டிடத்தின் உயரம் 167 அடி. மையக்கட்டிடத்தை சுற்றி நீதிபதி அறைகள் மற்றும் அலுவலக அறைகள் உள்ளன.
1861 இல் ஆங்கிலேய அரசு ஒன்றினைந்த இந்தியாவில் பல்வேறு உயர்நீதிமன்றங்களை உருவாக்கியது.சென்னை, லாகூர், கல்கத்தா பம்பாய் போன்ற மாகாணங்களில் உருவாக்கியது.
1947இல் பாகிஸ்தான் விடுதலை அடைந்த பிறகு பெடரல் நீதிமன்றம் இரண்டாக பிரிக்கப்பட்டு இந்திய உச்சநீதிமன்றம், பாகிஸ்தான் உச்ச நீதிமன்றம் என செயல்படத் தொடங்கியது.
பொலனறுவைக் காலப்பகுதியில் நிஸ்ஸங்கமல்ல மன்னனால் அமைக்கப்பட்ட பௌத்த மதம் சார்ந்த கட்டிடம் ஆகும். இதன் காரணமாக இம்மண்டபத்தினை நிஸ்ஸங்கலதா மண்டபம் என அழைப்பர். இம் மண்டபத்தின்; சில பகுதிகளே தற்போது காணப்படுகின்றது.
இதன் விசேட அம்சமாக காணப்படுவது மண்டபத்தில் காணப்படும் தாமரைத் தண்டின் வடிவில் அமைந்துள்ள கலைநயம்மிக்க 8 தூண்களும் ஆகும். இவை ஒவ்வொன்றும் 7அடி உயரமுடையவை. இத்தூண்கள் கீழிருந்து மேல் நோக்கிச் செல்லும் போது தாமரைத் தண்டைப் போல் சிறிதாகச் செல்கின்றமையைக் காணலாம். தூணின் இடையிடையே தாமரை இலை போன்ற வடிவில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. தாமரைத் தண்டின் அமைப்பில் உயிரோட்டமாக அமைவதற்காக சிற்பி இத்தூண்களை மூன்று வளைவுகளுடன் திரிபங்க நிலையில் அமைந்ததைப் போல் செதுக்கியுள்ளார். கற்றூண்களின் போதிகைப் பகுதியில் தாமரைப் பூ வடிவ அமைப்பில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. மிகவும் கவனமாகவும் தெளிவாகவும் உள்ளத்தைக் கவரும் வகையில் கருங்கற்களில் தாமரைத் தண்டு செதுக்கப்பட்டுள்ளமையானது மிகவும் கடினமான வேலையாகும். அதனைச் சிற்பி நளினமான முறையில் சிறப்பாகச் செதுக்கியுள்ளார்.
கூரையானது தற்போது காணப்படவில்லை. அது மரத்தால் அமைக்கப்பட்டதால் காலத்தால் அழிவடைந்திருக்கலாம் என நம்பப்படுகின்றது. நிஸ்ஸங்கலதா மண்டபத்தின் தரையானது கற்கள் பதிக்கப்பட்டு செப்பனிடப்பட்டுள்ளது. கட்டிடத்தின் அடிப்பாகத்தில் மனித உருவங்கள் வணங்குவது போன்று செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இம்மண்டபத்தின் நடுவில் வணங்குவதற்காக நீர்க்குமிழி வடிவ தாதுகோபம் ஒன்று அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இவற்றுடன் இம் மண்டபத்தில் சிம்மாசனம், காவற்கல், சந்திரவட்டக்கல் என்பனவும் காணப்படுகின்றது.
இம்மண்டபத்தினைச் சுற்றி கல்வேலியொன்று அலங்கரிக்கப்பட்டுக் காணப்படுகின்றது. அதன் நீளம் 43அடியும் அகலம் 28 அடியும் ஆகும். இக் கல்வேலியானது தூண்களாலும் குறுக்குத் தூண்களாலும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இவை சாஞ்சி தூபி, பாரூத் கல்வேலிகளின் அமைப்பில் காணப்படுகின்றது.
நிஸ்ஸங்கலதா மண்டபமானது நிஸ்ஸங்கமல்ல மன்னனால் சமய சம்மந்தமான தேவைக்காகவே கட்டப்பட்டதாகக் கூறப்படுகின்றது. முக்கியமாக நிஸ்ஸங்கமல்ல மன்னன் பிரித் கேட்கும் இடமாக பயன்படுத்தியுள்ளான் என பேராசிரியர் செனரத் பரணவிதான அவர்கள் ஆதாரங்களுடன் முன்வைக்கிறார். இங்குள்ள தூண்களிலும் சுருங்கைகளிலும் காணப்படும் குறிப்புகளின் படி இவற்றை அறியக்கூடியதாக இருப்பதாகக் கூறுகின்றார். மேலும் இவர் பொலனறுவைக்காலத்தில் அக்காலச் சிற்பிகள் பல்வேறு விதமான நிர்மாணங்களையும் தோற்றுவிக்க முயன்றுள்ளனர் என்பதை அறியக்கூடியதாகவுள்ளதாக கூறுகின்றார்.
இலங்கையில் கலை வண்ணம் செய்த பொலனறுவைக்கால சிற்பிகளின் உன்னதமான கலைத்திறனை எடுத்துக் காட்டும் நிர்மாணமாகவும் இலங்கையில் காணப்படும் கருங்கல்லாலான மண்டபமாகவும் நிஸ்ஸங்கலதா மண்டபம் காணப்படுகின்றது.
பொலனறுவைக்காலக் கட்டிடங்கள் பெரியளவில் தென்னிந்திய திராவிட கட்டிடக்கலையைப் பின்பற்றியதாக அமைந்துள்ளன. தென்னிந்திய இந்துசமய வழிபாட்டு அம்சங்களையும் ஆலய அமைப்பு முறையையும் ஒத்தனவாக இவை காணப்படுகின்றன. இதற்குக் காரணம் 10ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் அநுராதபுர இராட்சியத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட சோழ வம்சத்தினர் தமது இராசதானியாக பொலனறுவையைத் தேர்ந்தெடுத்து 50 வருடங்கள் பொலனறுவையில் ஆட்சி செய்தமையாகும். இதனால் நிரந்தரமான தென்னிந்திய சோழ கலாச்சாரம் கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ளது. சோழ கலாச்சாரத்தின் மூலம் இலங்கையில் ஏற்பட்ட கலாசார மாற்றத்தினால் கலை நிர்மாணம் தொடர்பான விடயத்திலும் அதிக தாக்கம் ஏற்பட்டுள்ளதைக் காணக்கூடியதாகவுள்ளது.
இவற்றில் இன்று நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட சிலைமனையாக 12ம் நூற்றாண்டில் அமைக்கப்பட்ட பொலனறுவை தூபராமசிலைமனை காணப்படுகின்றது. இது முதலாம் பராக்கிரமபாகு மன்னனின் அமைச்சர் மகிந்தவினால் அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகின்றது. புனித தந்தத்தைப் பாதுகாக்கும் புனித தந்த ஆலயமாக இது அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என ஊகிக்கப்படுகின்றது.
இதன் கட்டிட அமைப்பினை பார்க்கும் போது இதில் வாயில் மண்டபம், அந்தராளம், கர்ப்பக்கிரகம் ஆகிய மூன்று பகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. முழுவதும் செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட இக் கட்டிடத்தின் கூரையமைப்பு வில்வடிவில் கற்களால் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதனை சாலபஞ்சிகா என அழைப்பர். கட்டிடத்தின் சுவரின் தடிப்பு 7 அடி ஆகும். கருங்கற்களுக்குப் பதிலாக செங்கற்களைக் கொண்டு சுண்ணாம்புக் கலவையால் இந்தச் சுவர் நிர்மாணிக்கப்பட்டுள்ளது. கட்டிடத்தின் வெளிச்சுவர்ப் பகுதியில் உள்ள கட்டிட சிற்ப அம்சங்கள் தென்னிந்திய கட்டிட அம்சங்களை நினைவூட்டுவனவாக அமைந்துள்ளது. இவற்றில் அரைப்புடைப்புச் சிற்பங்களாகச் செதுக்கப்பட்ட மிருக உருவங்ளையும், பொறதம் எனப்படும் வெளித்தள்ளிய சிற்ப அம்சங்களையும், சிறிய தூண்களின் மேல் அமைக்கப்பட்ட விமானங்களையும் காணலாம். சுவரில் உள்ள விமான அமைப்புக்களினுள் இந்து, தேவ உருவங்கள் காணப்படுகின்றது. இதிலிருந்து பொலனறுவை ஆலயம் ஓர் இந்து ஆலயத்தின் முழுவடிவத்தையும் கொண்டிருப்பதினைக் காணலாம். ஆனால், ஆலயத்தினுள் அமர்ந்த நிலைப் புத்தர்சிலைகள் உள்ளன.
தூபராம ஆலயம் பற்றி பேர்சி பிரவுன் என்னும் ஆங்கிலக் கலைப் புலவர் கூறுகையில் 'தூபராம ஆலயம் சோழர்கள் அமைத்த திராவிட சிற்ப முறையைப் பின்பற்றி திராவிட சிற்ப முறையில் அமைந்திருப்பினும் அமைப்பு முறையில் கருங்கற்களால் கட்டப்படாததினால் வேறுபாடு உள்ளது. இவ்வேறுபாட்டைத் தவிர மற்றெல்லா வித்திலும் தூபராமய ஆலயம் சோழர் முறையைப் பின்பற்றியதாயினும் சோழர் ஆலயங்களின் சிறப்பு அதற்குப் பொருந்தவில்லை' எனக் கூறியுள்ளார்.
வட்டதாகே அமைப்புக்களில் மிகச் சிறந்த வட்டதாகேயாக மெதிரிகிரிய வட்டதாகே உள்ளது. இலங்கையில் உள்ள சிற்ப அலங்காரங்கள் பொருந்திய பௌத்த தாபகங்கள் யாவற்றிலும் முதன்மையானது இதுவாகும். 12ம் நூற்றாண்டில் முதலாம் பராக்கிரமபாகுவினால் கட்டப்பட்டது. மெதிரிகிரியா நகரத்திற்கு சுமார் 3 கிலோ மீற்றர் வடக்காக இது காணப்படுகின்றது. இயற்கை வனப்புள்ள சூழலில் பார்ப்பவர் மனதைக் கவரும் வகையில் அமைந்துள்ளது.
மெதிரிகிரியாவினுள் நுழைவதற்கான வாயில் வடக்குப் பகுதியில் மட்டுமே உள்ளது. இந்த வாசலில் கைபிடிவரிசை, காவற்கல், சந்திரவட்டக்கல், அலங்காரப் படிகள் என்பன அமைக்கப்பட்டு மிகவும் சிறிய நுட்பம் வாய்ந்த செக்கல்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. 27 படிகள் கொண்ட வாசலாக இது உள்ளது.
மெதிரிகிரிய வட்டதாகே பிற்காலத்தில் நிஸங்கமல்லனால் புனரமைக்கப்பட்டு சிற்ப வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட்டதாக கூறப்படுகின்றது.
இந்த தீவின் பரப்பளவு 94.53 சதுர கிலோ மீட்டர் .போஹோல் மாகாணத்தின் இரண்டு நகராட்சியை கொண்டுஉள்ளது அவை டேவிஸ் மற்றும் பங்களோ நகராட்சிகள்.தீவின் நிலப்பகுதி சமவெளி மற்றும் மலைகளை கொண்டு இருக்கிறது.மாறிபோஜா வகை சுண்ணாம்புக்கற்கள் இங்கு காணப்படுகிறது போஹோல் பகுதியின் மேற்கு திசையில் இளைய சுண்ணாம்புக்கற்கள் அமைந்து இருக்கிறது .இங்கு காணப்பட்ட சுண்ணாம்புக்கற்கள் பொதிவு மற்றும் முருகையுருப்பிராணி சுண்ணாம்புக்கற்கள் கரையத்தக்க தன்மை உள்ளவை ஆகையால் குகைகள் மற்றும் சுண்ணாம்புக் கரட்டுப் பள்ளம் உருவாகும் வாய்ப்புகள் அதிகம் உள்ளமையால் இங்கு அமையவிருந்த விமான நிலையம் சார்ந்த பணிகள் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்கபட்டுள்ளது.
2015 ஆம் ஆண்டின் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி தீவின் மக்கள் தொகை 79,2016 ஆகும். இந்த தீவு பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் உள்ள ஒரு பிரபலமான பயண இலக்கு ஆகும் .மேலும் கட்-அங், போண்டோட், பாலிகாசாகி போன்ற குருந்தீவுகளை கொண்டுள்ளது.மேலும் இங்கு ஒரு சுவாரிஸ்யமான புவிசார் சிறப்பியல்பு இங்குள்ள ஹினக்தானேன் குகை அங்குல நீராதாரம் நிலமட்டத்திற்கு கீழே அமைந்துள்ளது.இந்த தீவில் ஆறு மற்றும் குளங்கள் இல்லாததால் இக்குகையின் நீராதாரம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.
பங்களோ தீவு , பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் ஒரு முக்கிய சுற்றுலா இலக்கு ஆகும் . இங்கு உள்ள அலோனா கடற்கரை அதன் மிக அழகான வெள்ளை மணல் மற்றும் தெளிந்த நீரும் சுற்றுலா பயணியர் வருகைக்கான முக்கிய காரணங்கள் ஆகும்.இங்கு வரும் சுற்றுலா பயணிகளை கவரும் வகையில் பல்வேறு நீரசாகச விளையாட்டு உபகரணங்கள் ,மீன் பிடித்தல் ,அலைச்சறுக்கு,மூச்சுவிடு அமைப்புடன் நீரில்குதித்தல்,நீரடி காற்றுவழங்கி துணைகொண்டு கடலாழத்தில் உள்ள உயிரினங்களை ரசிக்கலாம், ஒவாய் கடற்பன்றி அருகில் பார்க்கும் வாய்ப்பும் உள்ளது .
2004ஆம் ஆண்டு பங்களோ கடல்வாழ் பல்லுயிர்பெருக்கம் திட்டம் தொடங்கப்பட்டது.இத்திட்டத்தின் வாயிலாக சுமார் 250 வகையான ஓடுடைய இனங்கள் இவை மிகவும் கடினமான ஓட்டை தமது புறவன்கூடாகக் கொண்ட, கணுக்காலிகளாகும்.மேலும் 2500 வகையான மெல்லுடலிகள் எனப்படும் மிக மெலிதான ஓடுகளைக் கொண்ட விலங்கினங்கள் கண்டறியப்பட்டன.ஜப்பான் மற்றும் மத்தியதரைக் கடல் பகுதிகளில் உள்ள கடல்வாழ் உயிரினங்களை விட அதிகளவிலான கடல்வாழ் பல்லுயிர்பெருக்கம் இங்கு காணப்படுகிறது.
இந்த தீவு அதிகஅளவில் மணற்பரப்பை கொண்டு உள்ளபோதும் இங்குள்ள மக்கள் சிறிய அளவிலான பண்ணைகளை உருவாக்கி உள்ளனர் .இங்கு தென்னை ,சோளம், வாழை , மாமரம் மற்றும் கோழிகளை வளர்க்கின்றனர் இவற்றை அருகில் உள்ள நகரங்களில் விற்று தங்கள் வருமானத்தை பெருகுகின்றன .மேலும் இந்த தீவு அமைந்து இருக்கும் கடற்பகுதி சிறந்த மீன் பிடி பகுதியாக திகழ்கிறது .
பங்களோ தீவு சீன ,மலாய் ,சியாம் மற்றும் இந்தோனேசியா வர்த்தகர்கள் வாணிபம் செய்த பகுதிகளில் ஒன்று ஆகும் .உலகளவில் தலைசிறந்த குடற்காலி இங்கு காணப்படுகிறது .
பங்களோ தீவு வடக்கு போஹோல் கடல் பகுதியில் உள்ள ஒரு தீவு ஆகும்.மத்திய தெற்கு பிலிப்பைன்ஸ் சார்ந்த விசயன் தீவு கூட்டத்தில் மத்திய விசய பகுதியில் அமைந்துள்ளது .
சிங்கப்பூரில் இந்து மதம் மற்றும் அதன் கலாச்சாரம் ஏழாம் நுாற்றாண்டிலிருந்து தொடங்குகிறது. 10 ஆம் நுாற்றாண்டில் தமிழக சோழர்களின் தாக்கம் தொடங்கியது. 14 ஆம் நுாற்றாண்டு முதல் 17 ஆம் நுாற்றாண்டு வரை நிகழ்ந்த முகம்மதிய படையெடுப்புகளாலும், விரிவாக்கத்தாலும், சிங்கப்பூர் மற்றும் அதன் சுற்று வட்டாரப் பகுதிகளில் இந்து மற்றும் பௌத்தத்தின் தாக்கம் மங்கத் தொடங்கியது. காலணி ஆதிக்க சகாப்தமானது அதிகாரம் மற்றும் மதம் சார்ந்த தாக்கங்களில் பல முக்கிய மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தது. 19 ஆம் நுாற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆங்கிலேய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தால் தென்னிந்தியாவிலிருந்து இந்துக்கள் கூலிகளாகவும், தொழிலாளர்களாகவும் கொண்டுவரப்பட்டனர். தாய்நாட்டை விட்டு வெளிநாட்டில் குடியேற வந்த இந்த மக்கள் தங்களது மதம் மற்றும் கலாச்சாரத்துடன் வந்தனர். அவர்களது வருகை தீவு முழுவதிலும் திராவிட கட்டிடக்கலையின் அடையாளங்களுடன் கோயில்களை எழுப்பக் காரணமாக இருந்தது. இதன் காரணமாக, இந்து மதம் செழிப்பாக தனது தொடக்கத்தை இங்கு நிறுவியது.
தற்போதைய நிலையில், பல்வேறு இந்து கடவுள்களுக்கான ஏறத்தாழ முப்பதுக்கு மேற்பட்ட முக்கிய இந்து கோயில்கள் சிங்கப்பூரில் உள்ளன. 2010 ஆண்டின் நிலையில் 2,60,000 இந்துக்கள் சிங்கப்பூரில் வாழ்ந்து வருவதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.2010 ஆம் ஆண்டுக் கணக்கெடுப்பின்படி, வயது வந்த மற்றும் சிங்கப்பூர் நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்றவர்களாகவும் உள்ள இந்துக்கள், சிறுபான்மையினராக சிங்கப்பூர் மக்கள் தொகையில் 5.1 விழுக்காடு அளவிற்கு வாழ்கின்றனர். சிங்கப்பூரில் கிட்டத்தட்ட அனைத்து இந்துக்களும் இந்திய இந்துக்கள் ஆவர். 1931 ஆம் ஆண்டில் மொத்த மக்கள் தொகையில் இந்துக்களின் எண்ணிக்கை 5.5% என்ற உச்ச அளவைக் கொண்டிருந்தது. சிங்கப்பூரில் இந்துக்களின் விழாவான தீபாவளி நாளானது அங்கீகரிக்கப்பட்ட தேசிய பொது விடுமுறை தினமாக உள்ளது. சில இந்தியரல்லாதோர், வழக்கமாக, பௌத்த சீனர்கள் பல்வேறு இந்து மதச்சடங்குகளில் பங்கேற்கின்றனர். மலேசியா மற்றும் இந்தோனேசியாவைப் போன்றல்லாமல், சிங்கப்பூர் இந்துக்களின் மதம் சார்ந்த சுதந்திரத்தில் கட்டுப்பாடுகள் விதிப்பதில்லை.
இந்து சமயமும், கலாச்சாரமும் சிங்கப்பூரில் கி.பி. ஏழாம் நுாற்றாண்டு தொடங்கி காணப்படுகிறது. டெமாசெக் என்பார் இந்து-பௌத்த சிறீவிஜயப் பேரரசில் வணிகம் சார்ந்த பதவியை வகித்த போதிலிருந்து இந்த தொடர்பு ஏற்பட்டுள்ளது. ஒரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, பிரித்தானிய காலணிய ஆதிக்கத்தால் பிரித்தானியா கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் மூலம் தென்னிந்தியாவில் இருந்து கூலிகளாகவும், ஒப்பந்தக் கூலிகளாகவும் மக்கள் குடியேற்றப்பட்டனர். மலாய் தீபகற்பத்தைப் போலவே, பிரித்தானிய நிர்வாகமும் அதன் பிராந்திய தோட்ட மற்றும் வர்த்தக நடவடிக்கைகளில் நம்பகமான தொழிலாளர் சக்தியை உறுதிப்படுத்த முயன்றது.குடும்பம் குடும்பமாக இடம் பெயர்ந்து கங்காணி அமைப்பு மூலம் குடியேறவும், கோயில்களைக் கட்டவும், இந்துக்களை ஊக்குவித்தனர். இந்த சமுதாய அமைப்பானது பின்னர் சிறிது சிறிதாக ஒரு குட்டி இந்தியாவாக மாறியது.
சிங்கப்பூரில் தங்களது மதத்தை அறிமுகப்படுத்தியதிலும், பாதுகாத்ததிலும் தொழிலாளர்கள் பெருமளவு பொறுப்புடையவர்களாக இருந்தபோதிலும், பிற்காலங்களில், பணக்கார இந்து வணிகர்களால் வழங்கப்பட்ட நிதிப்பங்களிப்புகள் வழிபாட்டுத் தலங்களைக் கட்டவும், புனரமைக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டது. இவ்வாறு கட்டப்பட்ட இந்துக் கோயில்கள் சமுதாயத்தை ஒற்றுமையுடன் வைக்கவும், தாய்நாட்டைப் பிரிந்து வாழும் மக்களுக்கு அந்நிய நாட்டில் ஒரு பாதுகாப்புணர்வைத் தரும் ஒரு அமைப்பாகவும் உதவின.
1871-1872 ஆண்டுகளில் பிரித்தானிய இராணுவம் லுஷாய் படையெடுப்பு என்ற பெயரிலான தாக்குதலினால் தண்டித்தது. இந்த தொடர் படையெடுப்பானது சிட்டகாங்கிலிருந்து வலப்பக்கமாகவும், கச்சரிலிருந்து இடதுப்பக்கமாகவும் நடந்தது. 1871 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 15 ஆம் நாள் துவக்கப்பட்ட இந்த நடவடிக்கையில் மிசோ கிராமங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஒடுக்கப்பட்டன, பின் மேரி வின்செஸ்டர் மீட்கப்பட்டார். இதன் பிறகு சற்று அமைதி நிலவியது என்றாலும், பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு, மறுபடியும் இடைவிடாத தாக்குதல்கள் வெடித்தன. 1889 ஆம் ஆண்டில் பிரித்தானிய இராணுவம் "தண்டனை 1889" என்ற பெயரில் இன்னொரு தொடர் படை நடவடிக்கையை மேற்கோண்டது. 1889 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் சின் மலை உள்ளிட்ட தெற்கு பகுதியிலுள்ள பெரும்பாலான பகுதிகளைக் கைப்பற்றப்பட்டன. இறுதியில் பழங்குடியினத்தின் அனைத்து பெரிய தலைவர்களுக்கும் அடிபணிந்தனர், தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர், மேலும் அய்சால் மற்றும் லுங்க்லீவில் நிர்வாக மையங்கள் நிரந்தரமாக பலப்படுத்தப்பட்டன.
தற்கால மிசோராமில் பிற மக்கள் நுழைவதற்கு முன் இருந்த ஆதி குடிகள் குகி மக்கள் என அழைக்கப்பட்டனர், குடியேறியவர்களில் இரண்டாவது தொகுதியினர் புதிய குகி என்று அழைக்கப்பட்டனர். மிசோ பழங்குடியினரில் லுசாய் மலைகளில் வந்து கடைசியாக கலந்தவர்கள் லுஷெய்ஸ் பழங்குடியினர் ஆவர். அச்சமயத்தில் மியாமரின் எல்லையோரமாக இருந்த டியு ஆற்றைக் கடந்து வந்தவர்கள், ஆளும் சாய்லோ குலமாக அறியப்படும் சஹூமுகாவின் சந்ததியினர் ஆவர். இவர்கள் தங்களை திறமையுள்ள மற்றும் உறுதியான தலைவர்களாக நிரூபித்தனர். கிராமப்புற நிர்வாகத்திதை பாரம்பரிய முறையில் சிறப்பாக செய்தனர். கிராமத்தின் தலைவர் அல்லது லால் எனப்படுபவர் சாகுபடிக்கு நிலங்களை ஒதுக்கி, கிராமங்களில் உள்ள அனைத்து சச்சரவுகளையும் தீர்ப்பவராக, ஏழைகளிடம் அக்கறை காட்டுபவராக, புகலிடம் கோருவோருக்கு தங்குமிடம் வழங்குபவராக இருந்தார். 18 மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மிசோ வரலாற்றில் பல பழங்குடித் தாக்குதல்கள் மற்றும் பழிவாங்கும் முயற்சிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
மிசோரத்தின் வரலாறு என்பது வடகிழக்கு இந்தியாவின் தொலைதூர பகுதியிலுள்ள மிசோரம் மாநிலத்தின் வரலாறைக் குறிக்கிறது. மேலும் இது பர்மாவின் சின் மாகாணத்திலிருந்து குடிபெயர்ந்த சின் மக்களில் பல இனக்குழுக்களின் வரலாறும் ஆகும். ஆனால் மேற்குப் புலப் பெயர்வு குறித்த தகவல்கள் வாய்மொழி வரலாறு மற்றும் தொல்லியல் கூற்றுகளின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கின்றன. இதன் பதியப்பட்ட வரலாறானது அண்மையில் அதாவது 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், பிரித்தானியரால் கைப்பற்றப்பட்ட காலகட்டத்தில் இருந்து தொடங்குகிறது. இப்போது இப்பகுதியானது சின் மலை மற்றும் வங்காளதேச மக்களுடைய கலவையாக உள்ளது. அதன் வரலாறானது லுசிஸிய, ஹார், லாய், மாரா, சக்மா போன்ற பழங்குடியினரை பெரிதும் பிரதிபலிக்கிறது. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் சமயம், அரசியல் மற்றும் கலாச்சாரப் புரட்சிகளைத் தொடர்ந்து, பெரும்பான்மையான மக்கள், ஒரு பெரும் பழங்குடி இனத்தவராக, மிசோவிற்குள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டனர்.
மிசோராம் குறித்த துவக்கக் கால ஆவணப் பதிவானது 1850 களைச் சேர்ந்த பிரித்தானிய இராணுவ அதிகாரகளால் செய்யப்பட்டவை ஆகும். மிசோ பழங்குடிகளின் இடைவிடாத தாக்குதலின் விளைவாகவும், அதனால் ஏற்பட்ட மனித உயிரிழப்புகளின் காரணமாகவும், பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் பழங்குடிகளை அடக்கி அடிமைப்படுத்த நிர்பந்திக்கப்பட்டனர். 1871 மற்றும் 1889 ஆம் ஆண்டுகளில் நடத்தப்பட்ட பிரிட்டிஷ் இராணுவப் படையெடுப்புகளால் முழுமையாக லுஷாய் மலைகள் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. 1947 ஆண்டின் இந்திய சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இப்பகுதி அசாம் மாநிலத்துக்கு உட்பட்ட லுஷாய் மலைகள் மாவட்டமாக ஆக்கப்பட்டது. 1972 ஆம் ஆண்டில் இந்த மாவட்டமானது ஒன்றியப் பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டது. மேலும் இப்பகுதியின் பெயர் மிசோரம் என்று கலாச்சார ரீதியாக பெயரிடப்பட்டது. 1986 இல் மிசோரம் இந்திய ஒன்றியத்தின் கூட்டாட்சிக்கு உட்பட்ட ஒரு மாநிலமாக மாறியது.
மிசோவின் மூதாதையர்கள் பிரிட்டனின் வருகைக்கு முன்னர் எந்தவொரு எழுத்து முறையும் இல்லாமல் இருந்தனர். அவர்கள் திபெத்திய-பர்மிய இனத்தின் உறுப்பினர்களாக மானிடவியலாளர்களால் அடையாளம் காட்டப்பட்டனர்.
பர்மாவின் அரசர்களின் தலைசிறந்தவராக கருதப்பட்ட அரசர் அனவரதா (தாடோனிலிருந்து வந்த துறவிகள் மூலமாக தேரவாத பௌத்தமதத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்) 1059–1060 ஆம் ஆண்டில் அதன் கட்டுமானத்தைத் தொடங்கினார். 1077 ஆம் ஆண்டு வெறிபிடித்த எருமை மாடு அனவரதாவை கொன்றதாக நம்பப்படுகிறது. தூபி கட்டுவதற்கான இடத்தை அரசர் அனவரதா பின்வரும் ஒரு புதுமையான முறையில் தேர்ந்தெடுத்தார். புத்தரின் எழும்புடன் கூடிய சிலையுடன் ஒரு யானையை அதன் போக்கில் உலாவவிடப்பட்டது. அந்த யானை இறுதியாக எந்த இடத்தில் நடந்து சென்று நிற்கிறதோ அந்த இடத்தையே கோவில் கட்டும் இடமாக தேர்ந்தெடுத்தார். தற்போது கோவில் அமைந்திருக்கும் மணற்பாங்கான இடம் இந்த முறையில் தான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. பர்மிய மொழியில் சிவேஜிகன் தூபி என்றால் மணற்பாங்கான இடத்தில் அமைந்த தூபி என்று பொருள் அதவே கோவிலின் பெயர் காரணமாகவும் அமைந்தது.
சிவேஜிகன் தூபி, பர்மிய தூபிகளின் ஒரு முன்மாதிரியாகும் மற்றும் பாரம்பரிய மோன் மக்களின் ஒரு மணி-வடிவ தூபியைப் போன்றது, இது பர்மாவில் கட்டப்பட்ட பல அடுக்கு தூபிகளின் முன்மாதிரி கட்டிடக்கலை அம்சமாக மாறியது. இந்தக் கோவிலில் படிக்கட்டுகள், வாயில்கள் மற்றம் விலை உயர்ந்த அணிகளன்கள், மாணிக்க கற்கள் கொண்டு நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட தங்கத்தால் ஆன ஒரு குடை போன்று அமைப்பை கொண்டது. மேலும் இங்கு இருக்கும் புத்தரின் சிலைகள் அவரது எழும்பை கொண்டும் இலங்கையில் இருந்து கொண்டுவரப்பட்ட புத்தரின் பற்கள் கொண்டும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் பெளத்த மதத்தில் இந்தக் கோவில் ஒரு புனிதத் தலமாகவும் இருக்கிறது.
பல நூற்றாண்டுகளாக தூபி பல பூகம்பங்கள் மற்றும் பிற இயற்கைப் பேரழிவுகளால் சேதமடைந்தது, பல முறை புதுப்பிக்கப்பட்டது. சமீபத்திய புனரமைப்புகளின் போது 30,000 தாமிர தகடுகளால் தூபி மூடப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், குறைந்த உயரம் கொண்ட மாடிகள் இன்றளவும் எந்தப் பாதிப்புக்கும் உள்ளாகாமல் அப்படியே இருக்கிறது.
சிவேஜிகன் தூபி அல்லது ஷ்வேஜிகன் பாயா என்பது மியான்மரில் உள்ள பாகன் அருகிலுள்ள நியாங்-யூ என்ற இடத்தில் உள்ள ஒரு புத்த கோவிலாகும். இந்தக் கோவில், பர்மிய தூபிகளின் ஒரு முன்மாதிரி, சிறிய கோவில்கள் மற்றும் புனிதத் தலங்களால் சூழப்பட்ட மையப்பகுதியில் ஒரு வட்டமான தங்க இலை வடிவ தூண் கொண்டது.
நில நடுக்கவியலில், நில நடுக்க மையம் எனப்படுவது புவியின் ஆழத்தில் நில நடுக்கம் தொடங்கக் கூடிய நிலவியல் அடுக்கில் வெடிப்பு ஏற்படக்கூடிய குவியப் புள்ளிக்கு நேர் மேலாக புவியின் மேற்பரப்பில் உள்ள பகுதியாகும். பெரும்பாலான நேர்வுகளில் இந்தப் புள்ளியில் காணப்படும் பகுதியே மிகுந்த சேதத்திற்கு உள்ளாகும் பகுதியாகும். இருப்பினும், பெரிய நிகழ்வுகளில், நில வெடிப்பு நிகழும் இடமானது நீளமாகக் காணப்பட்டால், சேதமானது வெடிப்பின் நீளம் முழுவதும் பரவிக்காணப்படும். உதாரணமாக, அலாஸ்காவில் 2002 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட 7.9 அளவிலான எண் மதிப்பைக் கொண்ட நில நடுக்கமானது நில நடுக்க மையமானது வெடிப்பின் மேற்கு முனையாக இருந்தது. ஆனால், பெருமளவு சேதமானது வெடிப்பின் கிழக்கு முனையிலிருந்து 330 கிமீ தொலைவு வரையே இருந்தது.
நிலநடுக்க மையம் என்பது பூமியின் அடியில் நிலநடுக்கம் உருவாகக்கூடிய புள்ளியான குவியப்புள்ளிக்கு நேர் மேலாக பூமியின் மேற்பரப்பில் உள்ள மையப்பகுதியாகும், இந்த வார்த்தையானது புதிய இலத்தீன் பெயர்ச்சொல்லான எபிசென்ட்ரம் என்பதிலிருந்து பெறப்பட்ட வார்த்தையாகும். இந்த எபிசென்ட்ரம் என்ற வார்த்தை ஐரிசு நாட்டின் நிலநடுக்கவியல் ஆய்வாளர் இராபர்ட் மேலட் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டது.
குறைந்தபட்சம் மூன்று நில நடுக்கவியல் அளவிடக்கூடிய நிலையங்களில் இருந்து நில நடுக்க மையத் தொலைவுகள் கணக்கிடப்பட்டதும், மூவச்சாக்கத்தைப் பயன்படுத்தி நில நடுக்க மையத்தின் இருப்பிடத்தைக் கண்டறிவது எளிமையானதாகிறது.
1215ல் கட்ச் மன்னராக இருந்த ரைதான் ரத்தோவின் மறைவிற்குப் பின்னர், அவரது நான்கு மகன்களான ஓதாஜி, தேதாஜி, ஹோதிஜி மற்றும் கஜ்ஜன்ஜி கட்ச் இராச்சியத்தை நான்காகப் பிரித்துக் கொண்டு, கூட்டாச்சி முறையில் அரசாண்டனர்.
1147ல் நிறுவப்பட்டது. கட்ச் இராச்சியத்தின் பாதுகாப்புப் படையில் 354 குதிரைப் படைகள், 1412 தரைப்படைகள் மற்றும் 164 பீரங்கிகள் கொண்டிருந்தனர். கட்ச் இராச்சியத்தின் தன்னாட்சி கொண்ட இறுதி மன்னராக ஜாம் ராவல் 1524 முடிய அரசாண்டார். முகலாயர் ஆட்சியில் கட்ச் இராச்சியம் முகலாயப் பேரரசில் இணைக்கப்பட்டது. 1819 முதல் பிரித்தானிய இந்தியாவில் சுதேச சமஸ்தானமான இருந்தது. இறுதியாக 1947ல் இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பின்னர், கட்ச் இராச்சியம், இந்தியாவின் குஜராத் மாநிலத்தின் கட்ச் மாவட்டத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.