polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
மாகாணத்தின் பொருளாதாரமானது பெரிய அளவில் வேளாண்மை மற்றும் கால்நடை வளர்ப்பை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் கூற்றுப்படி பல இளைஞர்கள் ஹெராட் அல்லது ஈரானில் பணியாற்றுவதற்காக மாகாணத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர், இங்கு வாழும் ஒரு சிறிய சதவீதத்தினர் ஆசிரியர், அரசு அதிகாரிகள், நெசவாளர், தச்சர், தையல்காரர் ஆகிய பணிகளை மேற்கொண்டவர்களாக உள்ளனர். மக்கள்தொகையில் பாதிக்கும் மேலானோர் தங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக்கூட பொருளீட்ட இயலாத நிலையில் உள்ளனர். தாலிபனின் வெளியேற்றத்தின் காரணமாக பிராந்தியத்தில் மீண்டும் ஓபியம் உற்பத்தி செய்யப்படுவதால் உள்ளூர் வருமானம் அதிகரித்தது, பொருளாதார ரீதியாக அதிக லாபகரமான விளைச்சலாகவும் உள்ளது.
மாகாணத்தில் ஆளுநராக சிமா ஜோயிண்டா என்பவர் இருந்தார். அவருக்குப்பின்னர் ஆளுநராக பெறுப்பு வகித்தவர் சையட் அன்வர் ரஹ்மதியா என்பவராவார். கோர் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்ட முதல் பெண் இவராவார். மேலும் நாட்டில் ஆளுநர் பதவிக்கு வந்த மூன்றாவது பெண்ணுமாவார். இவருக்கு பதிலாக 2015 திசம்பர் 21 இல் தற்போதைய ஆளுயர் குலாம் நசீர் கோஸ்ஸால் நியமிக்கப்பட்டார். கோர் மாகாணத்தின் தலைநகரான ஃபிரோஸ்கோ நகரம் உள்ளது. மாகாணத்தின் அனைத்து சட்ட அமலாக்க நடவடிக்கைகளையும் ஆப்கானிய தேசிய காவல் துறையால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றது. காபூலின் உள்துறை அமைச்சகத்தின் பிரதிநிதியாக காவல் தலைவர் உள்ளார். ஏஎன்பி போன்றவற்றுக்கு நேட்டோ தலைமையிலான படைகளின் ஆதரவு உள்ளது.
"கோர்" என்ற பெயர், அவெஸ்தானில் கைரே என்றும், சமசுகிருதத்தில் கிரி மற்றும் மத்திய பாரசீககத்தில் கார் என்றும், நவீன பாரசீகத்தில் கோ எனவும், சொக்டியனில் கோர்- / குர்- எனவும், பின்னர் வளர்ந்த பாட்ரிக் மொழியில் ஜ்ராவ் என்றும் அழைக்கப்பட்டது இதன் பொருள் "மலை" என்பதாகும், நவீன பஷ்தூவில் கர் எனவும், பமீரின் மொழிகளில் - மற்றும் - எனவும் அழைக்கப்பட்டது.
கோர் , , என்பது ஆப்கானிஸ்தானின் முப்பத்தி நான்கு மாகாணங்களில் ஒன்றாகும். இது நடு ஆப்கானிஸ்தானின் வடமேற்கில் அமைந்துள்ளது. மாகாணத்தில் நூற்றுக்கனக்கான கிராமங்களை உள்ளடக்கிய பத்து மாவட்டங்கள் உள்ளன. மாகாணத்தின் மக்கள் தொகை சுமார் 657,200 ஆகும். சாங்சரன் நகரம் மாகாணத்தின் தலைநகராகும்.
பல அறிஞர்கள் மற்றும் வரலாற்றாசிரியர்கள் ஜான் மெக்லியோட் போன்றவர்கள் கோர் பகுதியை கஜினி முகமது வெற்றி கொண்ட பிகே கோர் மக்கள் இஸ்லாத்துக்கு மாற்றப்பட்டதாக குறிப்பிடுகின்றனர்: நடு ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்த மக்கள் இஸ்லாமிற்கு கஜினி முகமதுவால் மாற்றப்பட்டனர்.
இஸ்தாக்ரி மற்றும் இபின் ஹக்கல் போன்ற பாரம்பரிய முஸ்லீம் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் கோர் மக்களை இஸ்லாமியர்களாக மாற்றியதாக கூறப்படும் கஜினியின் காலத்திற்கு முன்பு கோர் இஸ்லாமியர் அல்லாத நாடாக இருந்ததை உறுதிப்படுத்துகின்றனர்.
2014 செப்டம்பர் வரை, மாகாணத் தலைநகரின் சக்ரச்சார் விமான நிலையத்திலிருந்து, காபூலுக்கும் ஹெரத்துக்கும் தொடர்ச்சியாக திட்டமிடப்பட்ட விமானங்கள் இருந்தன.
இப்பறவை உப்புக்கொத்தியை ஒத்திருக்கிறது. ஆனால் மிக நீண்ட சாம்பல் நிற கால்கள் மற்றும் ஆலா போன்ற வலுவான கனமான கருப்பு அலகு உள்ளது. இதன் கறுப்பு-வெள்ளை இறகுகள் மற்றும் நீண்ட கழுத்து நிமிர்ந்த தோரணையுடன் கூடிய கனமான அலகு இதை தனித்துவமாகவும் தெளிவாகவும் காட்டுகிறது. இதன் அலகு நண்டுகளைத் தின்ன ஏற்ற ஆற்றல் கொண்டதாக உள்ளது. இது பகுதி வலையுடைய கால்விரல்களைக் கொண்டுள்ளது. இதன் உடல் நீளம் 41 செ.மீ. ஆகும். பருத்த தலையுடன் உடலும் கழுத்தும் வாலும் வெள்ளை நிறத்துடன் காணப்படும். கருப்பான உடலைக் கொண்ட இதன் அலகு தடித்ததாகக் கருத்துக் குறுகியதாக இருக்கும். பருத்த வெள்ளையும் கருப்புமாக இப்பறவை இருக்கும். பறக்கும்போது வெள்ளையான உடலும் கருப்பு நிறமான முதுகும் இறக்கைகளும் நன்கு மாறுபட்டு காட்சிதரும்.
நண்டு தின்னி அல்லது நண்டு உழவு என்பது ஓர் நீர்ப் பறவை ஆகும். ஆனால் இதன் சொந்த குடும்பமான துரோமாடிடேவிலிருந்து போதுமான தனித்துவமானது பண்புகளுடையன. சரத்ரிபார்ம்களுடனான இதன் உறவு தெளிவாக இல்லை. சிலர் இதனை தடிமனான முழங்கால்களுடைய அல்லது ப்ராடின்கோல்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையதாகக் கருதுகின்றனர். மற்றவர்கள் இதை ஆக் மற்றும் கடல் புறாக்களுடன் நெருக்கமானதாக கருதுகின்றனர். இது துரோமாசு பேரினத்தின் ஒரே சிற்றினமாகும். மேலும் முட்டைகளை அடைகாக்க உதவுவதற்காக தரையில் உள்ள வெப்பத்தை பயன்படுத்துவதில் நீர்ப்பறவைகளிலிருந்து தனித்துவமானது.
தமிழகத்திற்கு குறைந்த எண்ணிக்கையில் வலசை வரும் இதனைக் கடற்கரைப் படுகைகள், உப்பங்கழிகள், பவழத் திட்டுகள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்து திரியக் காணலாம். சிறுகூட்டமாகவும் 50 வரையான குழுவாகவும் காணப்படும்.
ஆண் பறவைகளையும் பெண் பறவைகளையும் எளிதில் வேறுபடுத்தி பார்க்க முடியாது, ஆனால் ஆண் பறவைகளுக்கு கனமான மற்றும் நீண்ட அலகு உள்ளது. இப்பறவைகள் கூட்டம் பறக்கும்போது கோடுகள் அல்லது "" வடிவங்களில் பறக்கின்றன.
இந்த வினைத்திறன் மாறுபாட்டிற்குக் காரணமாக அமைவது மூன்று வகை கார்பன்நேரயனிகள் உருவாவதில் உள்ள இலகுத்தன்மை ஆகும். மூவிணைய கார்பன்நேரயனிகள் மிகுந்த நிலைத்தன்மை உடையவையாகவும், ஈரிணைய கார்பன்நேரயனிகள் அவற்றை விட சற்று குறைந்த நிலைத்தன்மை உடையவையாகவும், ஓரிணைய கார்பன்நேரயனிகள் மிகக்குறைந்த நிலைத்தன்மை உடையனவாகவும் இருக்கின்றன.
லூகாசின் சோதனையானது ஆல்ககால்களில் ஓரிணைய, ஈரிணைய, மூவிணைய ஆல்ககால்களை வேறுபடுத்தி அறிவதற்குப் பயன்படுகிறது. இந்த சோதனையானது, மூன்று வகை ஆல்ககால்கள் ஐதரசன் ஆலைடுகளுடன் 1 வினை வழிமுறை மூலமாக வினைபுரியும் திறனில் உள்ள வேறுபாட்டின் அடிப்படையில் அமைகிறது.
இத்தகைய நேரத்தில் ஒக்தாயி 1241ஆம் ஆண்டு இறந்தார். அவரது விதவை தோரேசின் அரசப் பிரதிநிதியாகப் பேரரசைக் கவனித்துக் கொண்டார். மிகுந்த செல்வாக்கு மற்றும் அதிகாரமுடைய இப்பதவியைப் பயன்படுத்தித் தனது மகன் குயுக்கைப் பரிந்துரைத்தார். அடுத்த கான் யார் என்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் தானும் ஒரு பங்கு முடிவெடுக்கலாம் எனக் கருதி, படு ஐரோப்பாவிலிருந்து பின்வாங்கினார். ஆனால் அவரது தாமதப்படுத்தும் முயற்சிகளைத் தாண்டி, 1246ஆம் ஆண்டு குயுக் கானாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதில் தோரேசின் வெற்றி கண்டார். செங்கிஸ் கானின் கடைசித் தம்பியான தெமுகே, பெரிய கதுன் தோரேசினுக்கு அரியணையைக் கைப்பற்றுவதற்கு அச்சுறுத்தலாக விளங்கிய போது, எமிலிலிருந்து மங்கோலியாவிற்குக் குயுக் திரும்பினார். தனது பதவியை உடனடியாகப் பாதுகாப்பதற்காக வந்தார்.
குயுக்கின் தேர்வைப் படு ஆதரிக்காத போதும் ஒரு பாரம்பரியவாதியாகக் குயுக்கைப் படு மதித்தார். படு ஆந்திரே மற்றும் அலெக்சாந்தர் நெவ்சுகி ஆகியோரை அவர்களது தந்தையின் இறப்பிற்குப் பிறகு 1247ஆம் ஆண்டு மங்கோலியாவின் கரகோரத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். ஆந்திரேவை விளாதிமிர்-சுசுதாலின் மாட்சிமிக்க இளவரசனாகவும், அலெக்சாந்தரைக் கீவின் இளவரசனாகவும் குயுக் நியமித்தார். 1248ஆம் ஆண்டு படுவை மங்கோலியாவிற்கு வந்து தன்னைச் சந்திக்குமாறு குயுக் கோரினார். அக்கால வரலாற்றாளர்கள் இந்நகர்வைப் படுவைக் கைது செய்வதற்கான முன்னோட்டமாகக் கருதினர். ஆணைப்படி நடப்பதற்காக படு ஒரு பெரிய இராணுவத்துடன் வந்தார். குயுக் மேற்கு நோக்கி நகர்ந்தபோது குயுக்கின் இலக்காகச் சூச்சி வழித்தோன்றல்கள் இருக்கலாம் எனப் படுவை சோர்காக்டனி எச்சரித்தார்.
பேரரசு முழுவதுமான மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்புக்குக் குயுக் ஆணையிட்டார். 1246ஆம் ஆண்டு குயுக்கின் ஆணைப்படி, அனைத்தின் மீதும் முதல் வரை வரிகள் விதிக்கப்பட்டன. சார்சியா மற்றும் ஆர்மீனியாவில் இருந்த ஆண்களிடம் கடும் தலை வரியாக 60 வெள்ளித் திராம்கள் பெறப்பட்டன. தலைமை எழுத்தர் பணியில் இருந்து, பெரிய தருகச்சி பதவியைக் ககான் பிரித்தார். தனது தந்தையின் கெசிக்கில் பாதிப் பேரைத் தனக்காகக் குயுக் எடுத்துக் கொண்டார். இவரது ஆட்சியின் போது வட சீனர் மற்றும் முஸ்லிம்களை ஒதுக்கி உய்குர் அதிகாரிகள் தங்களது ஆதிக்கத்தை அதிகப்படுத்தினர். குயுக் கண்டிப்பான மற்றும் புத்திசாலி மனிதன் ஆவார். இருந்தும் இவர் சிடுசிடுப்பான, பலவீனமான மனிதன் கிடையாது. இவரது ஆரோக்கியத்தை மதுப் பழக்கமானது கெடுத்தது.
குயுக்குக்கு இராணுவப் பயிற்சி செங்கிஸ் கான் மற்றும் ஒக்தாயி கான் ஆகியோரின் கீழ் ஒரு அதிகாரியாகக் கிடைத்தது. இவர் மெர்கிடு வம்சத்தின் ஒகுல் கைமிசை மணந்தார். 1233ஆம் ஆண்டில், குயுக் அவரது தாயாரின் உறவினரான அல்சிதை மற்றும் மங்கோலியத் தளபதி தாங்குடு ஆகியோருடன் சேர்ந்து, எதிர்ப்பாளரான சின் அதிகாரி புக்சியன் வன்னுவின் தோங்சியா அரசை சில மாதங்களில் வெற்றிகொண்டார். டொலுய் இறந்த பிறகு, ஒக்தாயி டொலுயின் விதவையான சோர்காக்டனியை, அவரது மகன் குயுக்கை மணம்புரியுமாறு முன்மொழிந்தார். சோர்காக்டனி தனக்குத் தன் மகன்களேப் பிரதானமானவர்கள் என்று மறுத்துவிட்டார்.
குயுக் அம்புகனை கொரியாவுக்கு அனுப்பினார். சூலை 1247ஆம் ஆண்டு இயோம்சு என்ற இடத்திற்கு அருகில் மங்கோலியர்கள் முகாமிட்டனர். கொர்யியோவின் மன்னன் கோசோங்கு தனது தலைநகரத்தை கங்குவா தீவிலிருந்து சோங்குதோவிற்கு மாற்ற மறுத்தபோது, அம்புகனின் படைகள் கொரியத் தீபகற்பத்தை 1250ஆம் ஆண்டு வரை சூறையாடின.
மங்கோலியப் பேரரசின் அரசவைக்குச் சென்ற இத்தாலிய தூதுவரான கியோவன்னி தாபியன் தெல் கார்பைன் என்பவரின் கூற்றுப்படி, குயுக் "நடுத்தர அளவு உயரம் உடையவர், கவனமான மற்றும் கூர்மதியுடையவர், தனது செயல்களில் அசட்டை செய்யாதவர், அடக்கம் உடையவர்."
குயுக் என்பவர் மங்கோலியப் பேரரசின் மூன்றாவது ககான் ஆவார். இவர் ஒக்தாயி கானின் மூத்த மகனும், செங்கிஸ் கானின் பேரனும் ஆவார். இவர் 1246 முதல் 1248 வரை ஆட்சி செய்தார்.
சாங்கியின் சொற்பிறப்பில் மூலங்களின் பல பதிப்புகள் உள்ளன. சிங்கப்பூர் தாவரவியல் பூங்காவின் முதல் இயக்குனர் ஹென்றி ரிட்லி, சாங்கால் என்றழைக்கப்படும் உயரமான மரத்திலிருந்து அதன் பெயரைப் பெற்றுள்ளதாகப் பரிந்துரைத்தார் , பாலன்ஸ்காரஸ் ஹெய்மி அல்லது பாலனோ ஸ்கார்பாஸ் என்றும் அழைக்கப்படும்) இத்தாவரம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இப்பகுதியில் பொதுவானதாகக் கானப்பட்டது. அதன் கடினமான தண்டின் குறிப்பிடத்தக்க வலிமை மற்றும் ஆழமான வண்ணத்தால் பொதுவாக கட்டிடங்கள் மற்றும் தளவாடங்கள் செய்யப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மற்ற ஆதாரங்கள் இப்பகுதியில் கானப்படும் ஒரு பற்றி ஏறும் புதர் தாவரமான சாங்கி உலார் அல்லது செங்கால் அஸிர் ஆகியவற்றிலிருந்து வந்ததாகக் கூறுகிறது.
சாங்கி சிங்கப்பூரின் கிழக்குப் பிராந்தியத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு திட்டமிடல் பகுதி ஆகும். மேற்கில் பாசிர் ரிஸ் மற்றும் தெம்பினிஸ், தென்கிழக்கில் சாங்கி கடற்கரை, கிழக்கில் தென்சீனக் கடல் மற்றும் வடக்கில் சிராங்கூன் துறைமுகம் ஆகிய பகுதிகளோடு தன் எல்லைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளது. சிங்கப்பூரின் இரு நீர்ப்பிடிப்பு பகுதிகள் மற்றும் தீவுப்பகுதிகளைத் தவிர சாங்கி நிலப்பரப்பின் அடிப்படையில் பெரிய திட்டமிடல் பகுதி ஆகும்.
சிங்கப்பூரின் மிகப் பெரிய சிறையான சாங்கி சிறை சாங்கியில் அமைந்துள்ளது. இரண்டாம் உலகப் போரில் சிங்கப்பூர் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட போது, இது ஜப்பானிய போர் கைதிகள் முகாமாகச் செயல்பட்டதால் பிரபலமடைந்தது. சாங்கி சிறைச்சாலை சிங்கப்பூரின் பழமையான பாதுகாப்புக் காவல் செயல்பாட்டு மையமாக புதிய “சாங்கி சிறைச்சாலை வளாகம்” என்ற பெயரில் தொடர்கிறது.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் சாங்கியின் பெயர் அறியப்பட்டது. 1828 ஆம் ஆண்டில் பிராங்க்ளின் மற்றும் ஜாக்சன் ஆகியோரது வரைபடத்தில் தீவின் கடைக்கோடி தென்கிழக்கு முனை தஞ்சோங் சாங்கி என குறிப்பிடப்படுகிறது. ஜோஹோர் வளைகுடாவை பயன்படுத்தும் கப்பல்கள் சாங்கி வழியாகச் சென்றிருக்கக்கூடும்.
1604 ஆம் ஆண்டு மலாய்-போர்த்துகேய எழுத்தாளரும் நிலப்படமாக்குநருமான காடின்கோ டி எரிடியா என்பவரால் வரையப்பட்ட சிங்கப்பூர் வரைபடத்தில் சாங்கி தஞ்சோங் ரூஸா என்ற மலாய் மொழி பெயரால் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
இன்று, சாங்கி ஒரு விமானப் போக்குவரத்து நடுவமாக விளங்குகிறது. சாங்கி வானூர்தி நிலையம் மற்றும் சாங்கி விமான தளம் ஆகியவற்றின் தற்போதைய இருப்பிடமாக உள்ளது.
சமணப் புனிதத் தலங்கள், இந்தியாவில் இராஜஸ்தான், குஜராத், உத்தரப் பிரதேசம், தமிழ்நாடு, கர்நாடகா, மகாராட்டிரா, மத்தியப் பிரதேசம், ஒடிசா போன்ற மாநிலங்களில் சமணக் கட்டுமானக் கோயில்களும், குடைவரைகளும், கற்படுக்கைகள் போன்ற நினைவுச் சின்னங்களும் உள்ளன. அவைகள்:
சிதாரா தேவி, வாராணசியின் அந்தணத் தம்பதியரான சுகதேவர் - மத்சயகுமாரிக்கு கொல்கத்தாவில் 8 நவம்பர் 1920ல் தனலெட்சுமி எனும் இயற்பெயருடன் பிறந்தவர். சுகதேவர் நேபாள மன்னரவை நாட்டியக் கலைஞராக இருந்தவர். பின்னர் மீண்டும் வாரணாசியில் தங்கி தன் மகள்களான சிதராதேவியுடன், தாரா மற்றும் அலக்நந்தா ஆகியவர்களுக்கு நாட்டியப் பயிற்சி அளித்தார்.
சிதாராதேவி இந்தியாவின் புகழ் பெற்ற கதக் நாட்டியக் கலைஞர் ஆவார். தனது 16வது அகவையில் முதல் கதக் நாட்டியம் அரங்கேற்றம் செய்தவர். கதக் நாட்டியத்தின் இராணி என்ற அடைமொழியுடன் விளங்குபவர்.இரவீந்திரநாத் தாகூரால் நாட்டியப் பேரரசி எனப் பாராட்டு பெற்றவர்.
மும்பை இந்தி திரைப்பட இயக்குனரான நிரஞ்சன் சர்மா, சிதாரா தேவிக்கு திரைப்பட நடன யுக்திகளை கற்று கொடுத்தார். உஷா ஹரன் , நாகினா , ரோட்டி , அஞ்சலி , மதர் இந்தியா முதலிய் இந்தித் திரைப்படங்களில் சிதாராதேவி நாட்டியக் கலைஞராக நடித்தார்.
சிதாராதேவி, இந்தியா மற்றும் வெளிநாடுகளில் கதக் நாட்டிய நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியுள்ளார். குறிப்பாக 1967ல் இலண்டன் ஆல்பர்ட் அரச மண்டபத்திலும், 1976ல் நியூயார்க் கமேஜி மண்டபத்திலும் கதக் நடனம் ஆடி இந்தியாவிற்குப் பெருமை சேர்த்தவர்.
1841-42- களில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி, தன் நாணயம் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையை இங்கு மாற்றியதிலிருந்து இந்தத் தெரு ‘மிண்ட் தெரு’ என்ற பெயரைப் பெற்றது. எனவே, தமிழில் இந்தத் தெரு நாணயச் சாலை என்றும் தங்க சாலை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஆங்கிலேயர்களின் நாணயத் தொழிற்சாலை இருந்த கட்டிடம் பிறகு அரசின் அச்சகமாக மாற்றப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து தெருவில் பல அச்சகங்கள் தொடங்கப்பட்டன. திரைப்பட ஊடகம் தமிழர்களிடையே பரவிய புதிதிலேயே இங்கு சில திரையரங்குகள் தொடங்கப்பட்டன. நகரின் பல்வேறு பகுதிகளில் கெயிட்டி மற்றும் குளோப் போன்ற திரையரங்குகளை உருவாக்கிய ரகுபதி வெங்கய்யா என்ற ஒளிப்படக் கலைஞரால் கட்டப்பட்ட நகரின் பழைய திரையரங்குகளில் ஒன்றான கிரீன் டாக்கீஸ் துவக்கப்பட்டது மேலும் இங்கு இருந்த கிரவுன் டாக்கிஸ் மற்றும் முருகன் திரையரங்குகளே மிகப் பழமையானவை. முருகன் திரையரங்கில்தான் 1931-ல் வெளியான தமிழின் முதல் பேசும்படமான ‘காளிதாஸ்’ வெளியிடப்பட்டது.
18 ஆம் நூற்றாண்டில், கிழக்கிந்திய கம்பெனியினர் தங்களது துணி வணிகத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் சலவைத் தொழிலாளிகளை இங்கே குடியமர்த்தினர். இதற்கு வாஷர்ஸ் ஸ்ட்ரீட் என்றும் பெயரிட்டனர். இங்கு குடியமர்த்தப்பட்ட சலவைத் தொழிலாளிகளில் பெரும்பாலானோர் தெலுங்கைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள். சில ஆண்டுகளில் துபாஷி என்று அழைக்கப்பட்ட இரண்டு மொழி பேசும் இடைத்தரகர்களும் முக்கியமாக தெலுங்கு பேசும் கோமுட்டி மற்றும் பெரி செட்டியார்கள் போன்றோரும், குஜராத்தின் சவுராஷ்ட்ரா பகுதியைச் சேர்ந்த துணி வியாபாரிகளும் இங்கே குடியேறினர். இவர்களைத் தொடர்ந்து அடகு வியாபாரத்தில் ஈடுபட்ட ராஜஸ்தான் மார்வாரிகளும் இங்கே குடியேறினர். இதன் மூலம் தொடக்கம் முதலே இந்தத் தெரு பல மொழி பேசுபவர்கள் வசிக்கும் பகுதியாக இருந்துவருகிறது.
தங்கசாலை தெரு என்பது தமிழ்நாட்டின், சென்னையில் உள்ள ஜார்ஜ் டவுனில் வணிக முக்கியத்துவம் கொண்ட பிரதான வீதிகளில் ஒன்றாகும். இது சென்னையின் பழைமையான வீதிகளில் ஒன்றாகும், இதுவே நகரத்தில் உள்ள மிக நீளமான தெரு என கருதப்படுகிறது. வடக்குத் தெற்காக உள்ள இந்தச் சாலையானது, தெற்கில் பூங்கா நகரில், பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலையையும் வடக்கில் வண்ணாரப்பேட்டையின், வடக்கு வால் சாலை - பழைய சிறைச்சாலை சந்திப்பு ஆகியவற்றை இணைக்கிறது. இச்சாலை வ. உ. சி சாலையை ஒட்டி நகரின் வேரொரு பழமையான வழித்தடமாகவும் பரபரப்பான தெருக்களில் ஒன்றாகவும் உள்ளது.
1854 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட தொண்டை மண்டலம் துளுவ வெள்ளாளர் பள்ளி , மற்றும் 1889 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட இந்து இறையியல் பள்ளி ஆகியவை இத்தெருவின் இரண்டு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பள்ளிகளாகும். தொண்டை மண்டலம் துளுவ வெள்ளாளர் பள்ளி வளாகத்தில் சென்னையின் பழமையான சங்கீத சபாவான தொண்டை மண்டல சபா இயங்கி வந்தது. 1905 ம் ஆண்டு இந்த இந்த சபாவில் நடந்த கூட்டத்தில் திருவையாருவில் பெரிய அளவில் தியாகராஜ ஆரதணை விழாவைக் கொண்டாட முடிவெடுத்தனர்.
1889 இல் இங்கு இந்து இறையியல் பள்ளி நிறுவப்பட்டது, 1909 இல் இங்கு இந்தப் பள்ளியில் சி. சரஸ்வதி பாய் என்பவர் தனது முதல் ஹரிகதை நிகழ்ச்சியை நடத்தினார். ஒரு பெண் ஹரிகதை நடத்தியது இதுவே முதன்முறை என்பதால் கடுமையான எதிர்ப்பு இருந்திருந்தது. 1896 இல் இந்தப் பள்ளிக்கு மகாத்மா காந்தி வருகை புரிந்தார்.
1880-களில் இங்கிருந்த தொண்டை மண்டலம் துளுவ வெள்ளாளர் பள்ளியில் மகா வைத்தியநாத சிவன் என்பவரால் நடத்தப்பட்ட கச்சேரிதான் சென்னையில் முதல் முறையாக நுழைவுச்சீட்டு விற்பனை செய்து நடத்தப்பட்ட கர்னாடக இசைக் கச்சேரி.
பொ.ஊ. 17 ஆம் நூற்றாண்டில் போர்ச்சுகீசிய யூத வணிகர் ஜாக்வெஸ் டி பைவியா என்பவர் இங்கு யூதர்களுக்கான இடுகாட்டை உருவாக்கினார். பிறகு, இந்த இடுகாடு லாயிட்ஸ் சாலைக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளது.
தொன்றுதொட்டு இங்கு குஜராத்தியர்களும் ராஜஸ்தான் மார்வாரிகளும் வசித்துவருவதால் ராஜஸ்தானிய உணவு வகைகளின் மையமாக அறியப்படுகிறது.
இதன் வளர்ச்சி நிலையானது பெண் குழிநரி பொருத்தமான இடத்தில் முட்டை இடுவதில் இருந்து தொடங்குகிறது. குழிநரியின் குடம்பியானது அது எங்கு வெளியாகிறதோ அதைப்பொறுத்து, இலைகள், குப்பைகள் மரத் துண்டுகள் ஆகியவற்றின் கீழ் தன்னை மறைத்துக் கொள்கிறது. தளர்வான மண் அமைப்பு என்றால் சரிவான குழியைப் பறித்து மறைந்து கொள்கிறது. பதுங்கி இருந்து தனக்கான உணவை வேட்டையாடுகின்றது. நேரடியாக இரையைத் தாக்குவது ஆபத்தானது என்பதால் இது பொறிகளை உருவாக்கி அதை பராமரிக்கிறது. இதனால் போதுமான உணவு கிடைக்கவில்லை என்றால் குறைந்த வளர்சிதை மாற்ற விகிதங்களைக் கொண்டிருக்கும், இதனால் உணவு இல்லாமல் இவற்றால் நீண்ட காலம் வாழ முடியும். இவை தங்கள் வாழ்நாள் சுழற்சியை முடிக்க பல ஆண்டுகள் ஆகலாம்; அவை அதிகமான உணவைப் பெற்றால் அதிக அளவில் முதிர்ச்சி அடையும், இதனால் பல மாதங்கள் உணவளிக்காமல் தப்பிப்பிழைக்கவும் முடியும். குளிர்காலத்தில் அவை ஆழமான இடத்திற்குச் சென்று அங்கு செயலற்ற நிலையில் இருக்கும்.
குடம்பி அதன் அதிகபட்ச அளவு வளர்ச்சி நிலையை அடையும் போது, ​​அது கூட்டுப்புழு நிலையை அடைந்து உருமாற்றம் அடைய தயாராகிறது. இவை மணல் அல்லது எதாவது ஒரு இடத்தில் பட்டுநூல் போன்ற இழையை வெளியுமிழ்ந்து தன்னைச்சுற்றி ஒரு கூடு கட்டிக்கொள்ளுகின்றது. இந்தக் கூட்டோடு இவை மணலில் பல செண்டி மீட்டர் ஆழத்துக்கு புதைத்துக் கொள்ளலாம். சுமார் ஒரு மாத காலகட்டத்தில் வயதுவந்த பூச்சியாக உருமாற்றம் அடைந்து தன் கூட்டைப் பிளந்து மேற்பரப்புக்கு வருகிறது. மேலே வந்த சுமார் இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, குழிநரிக்கு இறக்கைகள் முழுமையாக திறக்கப்படுகின்றது, பின் தனக்கான ஒரு துணையைத் தேடிச் செல்கிறது.
தமிழில் இதை குழிநரி என அழைக்கின்றனர். காரணம் நரியைப் போல புத்திசாலித்தனமாக இரையைப் பிடிப்பதால் இப்பெயர் பெயர் வந்திருக்கலாம். ஆங்கிலத்தில் "ஆன்ட்லயன்" என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. பூச்சிகளில் பெரிய சதவிகிதத்தைக் கொண்ட எறும்புகளை, சிங்கம் போல அழிப்பது அல்லது வேட்டையாடுவதைக் கொண்டு இவ்வாறு குறிப்பிடுவதாகக் கருதப்படுகிறது.
குழிநரிகள் உலகம் முழுக்க பரவியுள்ளன. பெரும்பாலும் அவற்றின் குடம்பிகள் பொதுவாக வறண்ட மற்றும் மணற்பாங்கான பகுதிகளில் குழிபறித்து பதுங்கி உணவை வேட்டையாடக்கூடியன. ஆனால் சில குடம்பிகள் குப்பைகள் அல்லது இலைகளுக்கு இடையில் பதுங்கியபடி தங்கள் இரையை வேட்டையாடுகின்றன.
பள்ளிக்கல்வி இயக்குநர் முனைவர். எஸ். கண்ணப்பன் அவர்கள், 3.02.17 அன்று எம் பள்ளிக்கு வருகை தந்து, பார்வையிட்டு, சிறந்த பள்ளியென பாராட்டிள்ளார். பள்ளிக் கல்வி இணை இயக்குநர் திரு. செல்வக்குமார் அவர்களும், பள்ளிக் கல்வி இணை இயக்குநர் திரு.நரேஷ் அவர்களும் பார்வையிட்டு, பாராட்டியுள்ளார்கள்;.
எம் பள்ளி உயர்நிலைப்பள்ளியாக தரம் உயர்த்தப்பட்ட போது தலைமையாசிரியர் மற்றும் பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் உட்பட 8 பேர் பணியாற்றினர். இன்று 21 ஆசிரியர்கள் பணியாற்றி வருகிறோம் என்பதை மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம
செதில்வயிற்றுப் பச்சைச் சின்ன மரங்கொத்தியின் உடல் நீளம் 29 செ.மீ. ஆகும். இதன் அலகு சிலேட் கொம்பு நிறத்திலும், விழிப்படலம் இளஞ்சிவப்பான வெள்ளை நிறத்திலும், உள்வட்டம் பழுப்புத் தோய்ந்த சிவப்பாகவும், கால்கள் சாம்பல் தோய்ந்த பச்சை நிறத்திலும் இருக்கும். உடலின் மேற்பகுதி புல் பச்சை நிறமும், மஞ்சள் நிறப்பிட்டமும் கொண்ட இதன் உச்சந்தலையும் தலைக் கொண்டையும் குங்குமச் சிவப்பாக இருக்கும். வால் பசுமை தோய்ந்த பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும். வாலின் இடையிடையே முறிந்த சில வெள்ளைப் பட்டைகள் காணப்படும். பிடரியில் ஆரஞ்சும் கறுப்புமான நிறத்தினிலான சிறுபகுதியைக் காண இயலும். கண்வழியாக மேலே கறுப்பு விளிம்பு கொண்ட வெண்புருவம் பின்னோக்கிச் செல்லும். காதின் மேற்தூவிகள் கருஞ்சாம்பல் பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும். கன்னங்கள் சாம்பல் கலந்த வெண்நிறமாகக் கருங்கோடுகளுடன் காட்சியளிக்கும். பசுமை தோய்ந்த வெளிர் பழுப்பு நிறங் கொண்ட மார்பிலும் வயிற்றிலும் அம்பு முனைபோன்ற கருப்பு நிறச் சிறு திட்டுக்கள் நிறைந்திருக்கும். பெண்ணின் உச்சியும் கொண்டையும் கருப்பு நிறமானவை.
மேற்கு, கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைச்சார்ந்த வட்டாரங்களைச் சார்ந்த காடுகளில் இணையாக அடிமரங்களில் தொற்றியபடி இரைதேடும். அப்பொழுது வால் மரப்படைகளில் அழுந்தியதாக மூன்றாவது கால் போலச் செயல்படும். மரக்கிளைகளைச் சுற்றிச் சுற்றிவரும். இது அலகால் அவ்வப்போது மரப்பட்டைகளைத் தட்டி பூச்சிகள் மிரண்டு வெளிப்படும்படி செய்யும். நீண்ட முள் முடிச்சு அமைப்புடைய நாக்கினை மரத்தில் உள்ள துளைகளுள் செலுத்தி மரத்தைத் துளைக்கும் வண்டுகளைப் பிடிக்கும். தரைக்கு இறங்கி எறும்பு முதலிய பூச்சிகளைப் பிடிக்க அலகின் கூரிய முனைகளைப் பயன்படுத்தும்.
மார்ச் முதல் மே முடிய உள்ள பருவத்தில் அடிமரத்தைக் குடைந்து 3 முதல் 5 முட்டைகள் வரை இடும். பழனி மற்றும் நீலகிரியில் மே மாதம் வரை இனப்பெருக்கம் செய்கின்றன. இதன் தூய வெள்ளை நிறத்தில் காணப்படும். ஆண் பெண் என இரண்டு பெற்றோர்களும் குஞ்சுகளுக்கு உணவினை வழங்கும்.
செதிள்வயிற்றுப் பச்சைச் சின்ன மரங்கொத்தி என்பது வரிமார்பு மரங்கொத்தி மற்றும் தச்சன் குருவி என்றும் அறியப்படுகிறது. இது இந்திய துணைகண்டத்தில் காணப்படும் ஒரு மரங்கொத்தி வகையாகும்.
இந்த உத்தியை ஆதரிக்கும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புக் குழுக்கள், அரசாங்கங்கள், அரசுசாரா நிறுவனங்கள் உள்ளிட்டவை யானைகளைப் பாதுகாப்பதற்குப் பொதுமக்களின் ஆதரவை வேண்டுவதாகவும் இச்செயலின் மூலம் வேட்டையாடுபவர்களுக்கும் சட்டவிரோதமாக தந்தங்களைப் பரிவர்தனை செய்பவர்களுக்கும் எச்சரிக்கை விடப்படுவதாகவும் கூறுகின்றன. அதேசமயம் இச்செயல்கள் தந்தங்களுக்குத் தட்டுப்பாட்டை ஏற்படுத்தியதைப் போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்கி அதன் விளைவாகக் கறுப்புச் சந்தையில் தந்தத்தின் மதிப்பை மேலும் அதிகரிக்கச் செய்து அதற்காக வேட்டையாடப்படுவதையும் அதிகரிக்கச் செய்ய வல்லவை என்றும் விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர். மேலும் இந்த நுட்பம் செயல்திறன் மிக்கது என்பதற்கோ வறுமையால் வாடும் நாடுகள் இதன் மூலம் இலாபமடைகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டுகளை நிரூபிக்கும் வண்ணமோ போதிய சான்றுகள் கிடையாது என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்.
தந்தங்கள் அழிப்பு என்பது யானைகளை அவற்றின் தந்தங்களுக்காக வேட்டையாடப்படுவதைத் தடுக்கவும், சட்டவிரோத யானைத் தந்த வணிகத்தை ஒடுக்கவும் அரசாங்கங்கள் மற்றும் பாதுகாப்புக் குழுக்களால் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு நுட்பமாகும். 2016-ம் ஆண்டு நிலவரப்படி, உலகெங்கிலும் உள்ள 21 நாடுகளில் நடந்த உயர்நிலை நிகழ்வுகளில் 263 டன் தந்தங்கள் அழிக்கப்பட்டன. பொதுவாக இவை எரிக்கப்பட்டும் அரைக்கப்பட்டும் அழிக்கப்படுகின்றன. முதன்முதலாக இந்நிகழ்வு கென்யாவில் 1989-ம் ஆண்டு நடந்தேறியது. அதே நாட்டில் 2016-ல் 105 டன்கள் தந்தங்கள் எரிக்கப்பட்டது இந்நிகழ்வுகளில் மிகப்பெரியதாகும்.
யானைகளின் தந்தத்தை வாங்குவது, விற்பது, வியாபாரம் செய்வது ஆகியவற்றைக் குற்றம் என்று முதன்முதலாக நியூயார்க் மாகாணம்தான் 2014-ல் சட்டம் இயற்றியது. உலகெங்கும் யானைகள் குறித்து விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த, நியூயார்க் பூங்காவில் இரண்டு டன் யானை தந்தத்தை அரைத்துப் பொடி செய்தனர். அவ்வாறு அரைத்த தந்தங்களில், யானை தந்தத்தால் செய்யப்பட்ட பழமையான பொருட்களும் மற்றும் அழகிய சிற்பங்களும் அடங்கும். யானை தந்த அரைப்பு நிகழ்வு, யானைகளை பாதுகாக்கும் நடவடிக்கைகளின் ஒரு பகுதியாகும்.
நீளமான, அடர்த்தியான மென் முடிகளும் மற்றும் சிறிய வெள்ளை நெஞ்சு குறியும் இவற்றை ஆசிய கருப்புக் கரடிகளிடமிருந்து வேறுபடுத்துகின்றன. நேபாளம், சீனா, உருசியா மற்றும் திபெத்தின் 10,000 முதல் 12,000 அடி உயரமுள்ள வெப்பமான இடங்களில் கோடைக்காலங்களில் இமயமலை கருப்புக் கரடிகளை காணமுடியும். குளிர் காலத்திற்காக இக்கரடிகள் 5,000 அடி வரை வெப்பமண்டலக் காடுகளை நோக்கி கீழிறங்கி வந்துவிடுகின்றன. சராசரியாக இமயமலை கருப்புக் கரடிகளின் உடலானது மூக்கிலிருந்து வால் வரை 140 முதல் 170 சென்டிமீட்டர் நீளம் கொண்டுள்ளது. மேலும், இவற்றின் உடல் 91 கிலோ முதல் 120 கிலோ வரை எடை கொண்டதாக உள்ளது. குளிர்காலத்தை தூங்கிக் கழிக்கும்போது இவ்வகைக் கரடிகள் கொழுப்பு மிகுந்து சுமார் 180 கிலோ எடை வரைக்கும் கூட இருப்பதுண்டு .
இமயமலை கருப்புக் கரடிகள் பொதுவாக அனைத்துண்ணிகளாகும். இவை எல்லா உயிரினங்கள் மற்றும் கிடைக்கும் உணவுகள் எதையும் உண்கின்றன. ஓக் கொட்டைகள், கொட்டை வகைகள், தேன், பழங்கள், வேர்கள் போன்ற தாவர உணவுகளும், கரையான்கள், வண்டுகள் போன்றவையும் இவை கிடைக்காத காலங்களில் ஆடுகள், மாடுகள் போன்ற கால்நடைகளும் இக்கரடிகளின் உணவுப் பட்டியலில் இடம்பெறுகின்றன .
சுமார் மூன்று ஆண்டுகளில் இவ்வகைக் கரடிகள் பாலியல் முதிர்ச்சி அடைகின்றன. அக்டோபர் மாத்ததில் தனது இணையுடன் கூடுகின்றன. குளிர்காலத்தை தூங்கிக் கழிக்கும் நிலையிலிருக்கும் தாய் பிப்ரவரி மாதம் இரண்டு குட்டிகளை ஈணுகிறது. புதியதாகப் பிறந்த பிள்ளைக் கரடிகள் பொதுவாக இரண்டாவது வருடம் வரை தங்கள் தாயுடன் தங்கியுள்ளன .
இமயமலை கருப்புக் கரடி என்பது திபெத், நேபாளம், சீனா பாக்கித்தான் மற்றும் இந்திய இமயமலைப் பகுதிகளில் காணப்படும் ஆசிய கருப்புக் கரடியின் துணையினம் ஆகும்.
வெள்ளைக் காண்டாமிருகம் , ஆசிய யானைகள், சிவப்பு பாண்டா, மலேசியக் காட்டெருது, மறிமான் வ், அணில் குரங்கு, இந்திய மலைப் பாம்பு , சாம்பல் ஓநாய், மங்கோலியக் காட்டு குதிரை, பச்சை நிற மர மலைப்பாம்பு, ஒட்டகச்சிவிங்கி, நீல-மஞ்சள் மக்காவு பஞ்சவர்ணக்கிளி, இந்தோ சீனப் புலி, மலாய் புலி போன்ற உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டு விலங்கினங்களின் வாழிடங்களாகச் செயல்பட்டு வருகிறது.
இதனால் இப்பூங்கா தனது நடவடிக்கைகளை மேம்படுத்தி பொதுமக்களின் பயன்பாட்டிற்கு நன்மை அளிக்கும் சேவைகளை அளித்து வருகிறது. இது 1987-ஆம் ஆண்டு ஆகத்து 13-ஆம் தேதி அப்போதைய மலேசியப் பிரதமர் மகாதீர் பின் முகமது அவர்களால் பொது மக்களுக்கு திறக்கப் படுவதற்கு முன்பாக ஒரு வனவிலங்கு மீட்பு தளமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இது பொதுமக்கள் பார்வைக்காக நீண்ட காலமாக திறக்கப்பட்டு இருந்தாலும், இன்றும் வன விலங்கு மீட்புப் பணிகள் மற்றும் விலங்கு சரணாலயப் பணிகளுக்கான மையமாகச் செயல்படுகிறது. தற்போது இப்பூங்கா பல பறவைகள், இருவாழ்வி, ஊர்வன, பாலூட்டிகள், பூச்சிகள் போன்றவற்றின் வாழிடமாக உள்ளது.
மலாக்கா விலங்கியல் பூங்கா என்பது மலேசியா, மலாக்கா, ஆயர் குரோ, தேசிய நெடுஞ்சாலை 143-இன் இருமருங்கிலும் 54 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள விலங்கியல் பூங்கா ஆகும்.
1963-ஆம் ஆண்டில் மலேசிய விலங்கியல் பூங்காவுடன் இணைந்து இந்தப் பூங்கா அமைக்கப்பட்டது. ஆனால் 1979-ஆம் ஆண்டில் பூங்காவின் நிர்வாகம் மலேசியாவின் வனவிலங்கு மற்றும் தேசிய பூங்காக்கள் துறையால் நிர்வகிக்க அனுமதிக்கப்பட்டது.
இந்த விலங்கியல் பூங்காவில் 215 இனங்களைச் சேர்ந்த 1200-க்கும் மேற்பட்ட விலங்குகள் உள்ளன. சிலாங்கூர் மாநிலத்த்ல் உள்ள மலேசிய விலங்கியல் பூங்காவிற்கு அடுத்தபடியாக மலேசியாவின் இரண்டாவது பெரிய விலங்கியல் பூங்காவாகத் திகழ்கின்றது.
குஜராத்தி மொழி இலக்கியத்தின் வளர்ச்சிக்கு முன்னோடியாக திகழ்ந்த நரசிங் மேத்தா பாடிய வைஷ்ணவ ஜன தோ எனும் பாடல் மகாத்மா காந்திக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒன்றாகும்.
1876ல் நயீன் சிங் ராவத்திற்கு, ஐக்கிய இராச்சியத்தின் அரச புவியியல் கழகம் தங்கப் பதக்கம் மற்றும் சர் பட்டத்தை வழங்கி பெருமைப்படுத்தியது.
1865–66ல் நயீன் சிங் ராவத், நேபாளத் தலைநகரம் காட்மாண்டிலிருந்து 1200 மைல்கள் இமயமலையில் பயணித்து, திபெத்தின் தலைநகரம் லாசாவை அடைந்து, பின் மீண்டும் நேபாளத்திற்கு திரும்புகையில், மானசரோவர் ஏரியைக் கடந்தார்.