polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
பாண்டியர் காலத்தில் வரியை இறை என்றழைத்தனர். இறை பெறுதல் முறை என்பது வழக்கத்திலிருந்துவந்தது. குடிகள் அரசனுக்கு நிலவரி கொடுத்தனர். விளைநெல், காசு, பொன் வரியாகக் கொடுத்தனர். ஊர்த் தலைவர்கள் மக்களிடம் பெற்று அரசிடம் அளித்தனர். தளியிறை, செக்கிறை, தட்டார்ப் பட்டம், இடைவரி சான்று வரி, பாடிகாவல், மனையிறை, உல்கு முதலான வரி முறைகள் இருந்தன. இறை, பாட்டம் என்பன வரியினை உணர்த்தும் சொற்களாகத் திகழ்ந்தன. தட்டார்ப் பாட்டம் கம்மாளரின் வரியாகும். நாடு காவலையே பாடி காவல் என்றழைக்கப்பெற்றது. ஊர்க்காவலிற்கு வாங்கிய வரியே இப்பெயர்பெற்றது. பாண்டிய அரசர்களுள் சில அரசர்களும் ஊர்க்காவலிற்குச் சென்றனர்.பொற்கைப்பாண்டியன் இதற்குச் சான்றாக விளங்குகின்றான். வீட்டு வரியினை மனை இறை என்றழைத்தனர். கலத்தினும், காலினும் வரும் பொருள்களுக்கு வாங்கும் வரியே சுங்க வரி எனப்படும். உல்குவின் பொருள் இதுவேயாகும்.
ஊர்தோறும் உள்ள நிலங்களை அளந்து வரி விதிக்கப்பட்டது. பாண்டிய நாடு முழுவதும் அளக்கப்பட்டது. நாடு வகை செய்வோர் அளந்தனர்.நிலத்தினை அளக்கும் கோல் 'சுந்தர பாண்டியன் கோல்' என்ற பெயரைக் கொண்டிருந்தது.
24 அடி கொண்ட தடியாகும் இக்கோல். குடிதாங்கிக் கோலும் அளவு கோலாக புழக்கத்தில் இருந்தது. நிலங்களை குழி, மா, வேலி என்று பெயரிட்டு அளந்தனர். அளந்த நிலத்திற்கு எல்லைக் கல் நாட்டனர். இக்கற்களே புள்ளடிக் கற்களாகும். சிவன் கோயில்களிற்கு இடப்பட்ட நிலத்திற்கு திரிசூலக்கல் நடப்பட்டது. திருமால் கோயிலுக்கு இடப்பட்ட நிலத்திற்கு திருவாழிக்கல் நடப்பட்டது. நீர் நிலம் நன்செய் எனவும் மேட்டு நிலம் புன்செய் என அழைக்கப்பட்டது. நத்தம், தோட்டம் என்ற வழக்கும் புழக்கத்தில் இருந்தது.
யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை, தேர்ப்படை போன்ற நால்வகைப் படைகளினையும் வைத்திருந்தனர் பாண்டியர். கொற்கை, தொண்டி துறைமுகங்களில் வெளிநாட்டுக் குதிரைகள் ஆண்டுதோறும் வந்திறங்கியது. ஆண்டுக்கு பதினாராயிரம் குதிரைகள் வந்தன என 'வாசப்' கூறியுள்ளான்,மார்க்கோபோலோ "குதிரைகள் வாங்க மிகுதியான பொருளைச் செலவிடுகின்றனர்" என்று பாண்டியர்களைப் பற்றிக் குறித்துள்ளார். வாட்போர்வல்ல பெரிய காலாட்படை இருந்தது பாண்டியர் ஆட்சிக்காலத்தில். "பெரும் படையோம்"எனக் கையெழுத்திடும் குழு பாண்டி நாட்டில் இருந்தது. 'முனையெதிர் மோகர்' 'தென்னவன் ஆபத்துதவிகள்' போன்ற படைகளும் இருந்தன என கல்வெட்டுக்களில் குறிப்புகள் உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.
பதிவு அலுவலகம் பாண்டியர் காலத்தில் ஆவணக்களரி என்றழைக்கப்பட்டது. ஒவ்வோர் ஊரிலும் எழுதப்பட்ட ஆவணங்களைக் காப்பிட ஆவணக்களரி இருந்தது. இதனை ஆவணக்களம் என்றழைத்து வந்திருக்கின்றனர். இப்பகுதிக்குப் பொதுவாக நிலம் விற்போர் வாங்குவோர் சென்று தம் நிலத்திற்கு உரிய விலை, பரப்பு, நான்கெல்லை குறிக்கப்படும். விற்போர் உடன்பட்டு உறுதிமொழியில் கையொப்பம் இடவேண்டும், ஆவணங்களை கோவில் சுவரில் பொறித்து வைப்பதும் உண்டு. ஆவணக்களரி மக்களின் உரிமைக்கும், சொத்துக்கும் பாதுகாப்புத் தருவதாக அமைந்திருந்தன. மக்கள் பயன்கருதி பாண்டியர் ஆட்சி நடைபெற்ற அனைத்து ஊர்களிலும் இது செயல்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.
குமரிக் கண்டத்தில் தோன்றிய மனித சந்ததியினரே பாண்டியராக உருப்பெற்றிருக்கலாம் என்பது பொதுவாக நிலவும் கருத்து. இந்தியப்பெருங்கடலில் மூழ்கிவிட்டதெனக் கருதப்படும் குமரிக்கண்டத்தில் 72 நாடுகளும் தலைநகராக தென்மதுரையும் விளங்கியது. பாண்டிய மன்னர்களின் தலைநகராக விளங்கிய இத்தென்மதுரை கடற்கோளினால் அழிவுற்றது. இக்கடற்கோளில் அழியாது இருந்து எஞ்சிய நாடுகளின் தலைநகராக கபாடபுரம் விளங்கியது. இரண்டாம் கடற்கோளால் அந்நாடும் அழிவுற்றது. இவ்வழிவின் பின்னர் தற்போதுள்ள மதுரை பாண்டியர்களின் தலைநகராயிற்று. பாண்டிய மன்னர்களால் தமிழ்ச் சங்கம் வைத்து தமிழ் வளர்க்கப்பட்டது.
மானாபரணன், வீரகேரள பாண்டியன், சுந்தர பாண்டியன், விக்கிரம பாண்டியன், வீரபாண்டியன் ஆகிய ஐந்து மன்னர்களும் பாண்டிய நாட்டில் சோழராட்சி இருந்த சமயம் சோழ மன்னன் இராசாதிராசனால் அடக்கி வைக்கப்பட்டனர். மானாபரணன் மற்றும் வீரகேரளன் ஆகியோர் இராசராசனிடம் போரிட்டுத் தோற்று இறந்தனர். சுந்தர பாண்டியன் போரில் தோற்று முல்லையூரில் ஒளிந்துகொண்டான். விக்கிரம பாண்டியன் ஈழ நாட்டிற்குத் தப்பி ஓடினான். வீரபாண்டியன் பொ.ஊ. 1048 ஆம் ஆண்டளவில் கொல்லப்பட்டான். கோலார் மிண்டிக்கல் கல்வெட்டு மற்றும் இராசாதிராசன் திருக்களச் செப்பேடு போன்றனவற்றில் இத்தகவல்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.
சீமாறன் சீவல்லபவன் - அவனிப சேகரன் கோளலிக என்ற பெயரில் நாணயம் வெளியிட்டான். இதற்குச் சான்றாக சிற்றண்ண வாசல் கல்வெட்டு விளங்குகின்றது. முதல் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் சோணாடு கொண்டான் நாணயம் வெளியிட்டான் சீவல்லபன் "அவனிப சேகரன் கோளகை" என்ற பெயரில் வெளியிட்டான். 1253 ஆம் ஆண்டில் வீரபாண்டியன் "வாளால் வழி திறந்தான் குளிகை" என்ற பெயரில் நாணயத்தினை வெளியிட்டான். காசு என்பது ஒரு கழஞ்சு எடை உடையது 10 பொன் கொண்டது ஒரு காசு 10 காணம் - 1 கழஞ்சு ஒரு காணம் 4 குன்றி 'காசும் பொன்னும் கலந்து தூவியும்' என்ற தொடர் இதனை உணர்த்துகின்றது. காணம், கழஞ்சு, காசு,
அரசன், அரசி, இளவரசன், பட்டத்தரசி என்ற முறையில் குடும்பம் அமைந்தது. பாண்டிய அரசன், வேந்தன் எனப்பட்டான். பட்டத்தரசி, பாண்டிமாதேவி எனப்பட்டாள். சில பாண்டிய அரசர்கள், பட்டத்தரசியை அன்றி பிற பெண்களையும் மணந்திருந்தனர். புராணங்களின் படி பெண்களும் முடிசூடி ஆட்சி நடத்தியதோடு போரும் செய்திருக்கின்றனர். அரசனின் மூத்த மகனே இளவரசு பட்டம் பெற இயலும். இதனால், மாற்றாந்தாய் மக்களுடன் பகைமை வருதலும் உண்டு. முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியன் மகன்கள் வீரபாண்டியன், சுந்தர பாண்டியன் ஆகிய பாண்டிய வேந்தர்களின் வரலாறுகள் இதற்குச் சான்றாகும்.
பொ.ஊ. 1310 முதல் 1748 ஆம் ஆண்டு வரை தமிழகத்தினை விசயநகரப் பேரரசு ஆண்டது. நாயக்க மன்னர்கள் அரசியல் அதிகாரிகளாக ஆட்சி புரிந்துள்ளனர். இவர்கள் ஆட்சிக் காலங்களில் தமிழகத்தில் கோயில்கள், மண்டபங்கள், சிற்பக் கூடங்கள், உலகப் புகழ்பெற்ற சிற்பங்கள் போன்றனவை சிறப்பம்சமாக விளங்கின.சேர, சோழ, பாண்டியர் போன்ற பேரரசுகள் விசய நகரப் பேரரசு காலத்தில் வீழ்ச்சியுற்றிருந்தன. பல பாண்டிய மன்னர்கள் குறுநில மன்னர்களாக இருந்து விசய நகரப் பேரரசிடம் திறை செலுத்தியும் உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.
வந்திருக்கின்றன. எடுத்தல் என்பது நிறுத்தல் ஆகும். பொன், வெள்ளி, கழஞ்சு, காணம் ஆகிய நிறை கற்களால் நிறுத்தனர், சர்க்கரை, காய்கறிகள், புளி ஆகியவற்றை துலாம், பலம் என்பவற்றால் நிறுத்தனர். சேர், மற்றும் மணங்காலும் நிறுக்கப்பட்டன. நெல், அரிசி, உப்பு, நெய், பால், தயிர், மிளகு, சீரகம், கடுகு ஆகியன செவிடு, ஆழாக்கு, உழக்கு, உரி, நாழி, குறுணி போன்ற முகறும் கருவிகளால் அளக்கப்பட்டன்.
வடநாட்டில் பல்லவர்களால் அடித்துவிரட்டப்பட்ட களப்பிரர் பொ.ஊ. 300-600 கன்னட நாடு வழியாக கொங்கு நாட்டிலும், சேர, சோழ, பாண்டி நாட்டிலும் புகுந்து பாண்டியர்களை அடக்கி ஆண்டனர். களப்பிரர்களைத் தொடர்ந்து வந்த பல்லவர் ஆட்சிக்காலமான பொ.ஊ. 350 – 550 வரையிலும் பாண்டியப் பேரரசு பெரும் வீழ்ச்சியிலிருந்ததாகக் கருதப்படுகின்றது.ஆனாலும் கடுங்கோன் ஆட்சிக் காலத்தில் பாண்டியர் ஆட்சி எழுச்சி பெற்றது.பல்லவர்களின் தாக்கமும் களப்பிரர்களை வீழ்த்தியது. இதன்பின்னர் இடைக்காலப் பாண்டியர் ஆட்சி எழுச்சி பெற்றது.
இறைவன் கோயிலுக்கு அளிக்கப்படும் கொடை இறையிலி என அழைக்கப்பட்டது. சிவன் கோயிலுக்கு அளிக்கப்பட்ட இறையிலி தேவதானம் என அழைக்கப்பெற்று திருமால் கோயிலுக்கு அளிக்கப்பட்ட இறையிலிக்கு திருவிடையாட்டம் என்று பெயர். சைன, பௌத்த கோயில்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட கொடை பள்ளிச்சந்தம் என அழைக்கப்பட்டது.அந்தணர்களுக்கு
வழங்கப்பட்டது பிரமதேயம்; பட்டவிருத்தி எனவும், மடங்களுக்கு வழங்கப்பட்டது மடப்புறம் எனவும் புலவர்களுக்கு முற்றூட்டும், சோதிடர்களுக்கு கணிமுற்றூட்டும் எனவும் கொடைகள் அழைக்கப்பட்டன.
பாண்டியர் ஆட்சியில் ஊர் தோறும் ஊரவை இருந்துவந்தது. ஊராட்சியினை இது செயல்பட வைத்தது. குடவோலை முறையில் ஊர்த் தலைவரை தேர்ந்தெடுத்தனர். சிற்றூர் பல சேர்ந்து கிராம சபை அமைத்தனர். நிலமும், கல்வியும், மனையும், அறநெறியும் உடையவர்கள் மட்டுமே ஊரவை உறுப்பினர்களாக முடுயும்.ஊர்களிற்குப் பொது மன்றங்கள் இருந்தன. அரசு அதிகாரிகளின் மேற்பார்வையில் ஊரவை நடைபெற்றது.நீதி விசாரணைக்கு ஊரவையில் உட்கழகங்கள் இருந்தன. வாரியங்கள் என்ற பெயரில் இவை அமைந்தன.
பாண்டிய நாட்டின் பெரும்பகுதிகள் பொ.ஊ. 1020 முதல் 1070 வரை சோழ மன்னர்களின் ஆட்சியில் இருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. இராசராசன் மகனான இராசேந்திர சோழனின் மூன்று மகன்களான சுந்தரசோழ பாண்டியன், விக்கிரமசோழ பாண்டியன், பராக்கிரம பாண்டியன் மூவரும் சோழ பாண்டியர் எனப் பட்டம்பெற்று பாண்டிய நாட்டினை ஆட்சி செய்த சோழ மன்னர்களாவர். பாண்டிய நாட்டிற்கு இராசராச மண்டலம் எனப்பெயரிட்டு தங்கள் ஆட்சிக்கு முரண்பட்ட பாண்டியர்களை திறை செலுத்துமாறு உத்தரவு பிறப்பித்தனர்.
தமிழகத்தின் தென்பகுதியில் பாண்டிய நாடு அமைந்திருந்தது. மேற்கே சேர நாடும், மலை நாடும்; கிழக்கே கடல், வடக்கே சோழ நாடும், கொங்கு நாடும்; தெற்கே கடலும் குமரிமுனை இதன் எல்லையாகவும் இருந்தன. இன்றைய மதுரை, திருநெல்வேலி, இராமநாதபுரம், கன்னியாகுமரி, புதுக்கோட்டை வெள்ளாற்றுக்குத் தெற்குப் பகுதியில் அமையப்பெற்றிருந்தது எனலாம். சங்க காலத்தில் ஊர், கூற்றம், மண்டலம், நாடு என்ற பிரிவில் அமைந்திருந்தன.
பல இந்து மதப் புராணங்களும், தமிழ் இலக்கியம் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கதைகளும் பல பாண்டிய மன்னர்கள் இருந்ததாகவும் அவர்கள் வரிசையாகப் பதவியேற்றதாகவும் குறிப்பிடுகின்றன. இது தவிர்த்து திருவிளையாடல் புராணங்களில் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட பாண்டிய மன்னர்களும், நற்குடி வேளாளர் வரலாற்றில் 201 பாண்டிய மன்னர்களும், இறையனார் அகப்பொருள் நக்கீரனார் உரையில் 197 பாண்டியர்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.
இப்புராணங்கள் படி மலையத்துவசப் பாண்டியன் மகள் மீனாட்சி, இவளது திருமணம் மதுரையில் சிவனுடன் நடந்தது. சோமசுந்தரப் பெருமானாக மதுரை தமிழ்ச் சங்கத்தில் இருந்து தமிழ் வளர்த்தார் இவர்.மதுரை மீனாட்சி பெரும்படையோடு இமயம்வரை படையெடுத்து சென்றாள். அதன் வழிவந்த வழிமுறையினரே மௌரியர்கள் என்று கருதப்படுகிறது. அந்த வழியில் சித்திராங்கதன் வந்தான் என்பதும் அவன் மகளே சித்திராங்கதை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன், தன் ஊழ்வினையால், கண்ணகி நீதி கேட்டதால் இறந்தான். அந்நேரம், இளவரசனாக கொற்கையில் இருந்த வெற்றுவேற்செழியன், மதுரைக்கு வந்து முடிசூடினான். ஐந்து பேர் ஒரே காலத்தில் பாண்டிய நாட்டை ஆண்ட நிலையும் இருந்தது. ஆட்சியின் காரணமாக அண்ணன் தம்பி, தந்தை மகன் கருத்து வேறுபாடுகள் வந்தபோது, ஆட்சிக்காக தந்தையை மகன் கொன்ற ஒரு நிகழ்வு பிற்காலப் பாண்டியரின் வரலாற்றில் இருந்தது.
பாண்டிய மன்னர்களின் ஆட்சியில் மன்னர்களின் பெயராலும்,சிறப்புப் பெயராலும் நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டன. பொன், செம்பால் செய்யபட்ட காசுகள் புழக்கத்தில் இருந்தன. மீன் சின்னம் பொருத்தப் பட்டதாக வெளியிடப்பட்டது பாண்டியர் ஆட்சிக் கால நாணயங்கள். பொ.ஊ.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டென மதிக்கப்படும் முத்திரை காசுகள், பொ.ஊ.மு. 3–2ஆம் நூற்றாண்டென மதிக்கப்பெறும் பெருவழுதி நாணயம் போன்றவை குறிப்பிடத்தக்கவை.
பாண்டியர் தங்கள் பெயரில் மாறன், வழுதி, சடையவர்மன், மாறவர்மன், வர்மன், செழியன், முது குடுமி என்ற ஒட்டுக்களைக் சேர்த்துக் கொண்டனர். இவர்களின் குலப்பெயர் பரவலாகப் பாண்டியர் என அறியப்படினும் இவர்கள் சந்திர குலம், தென்னர் குலம், கவுரியர் குலம், பஞ்சவர் குலம் என்றும் பாடல்களில் போற்றப்படுகின்றனர்.
பாண்டியர்கள் பழந்தமிழ் நாட்டை ஆண்ட வேந்தர்களுள் ஒருவராவர். மற்ற இரு வேந்தர்கள் சேரர்களும் சோழர்களும் ஆவர். பாண்டியர்கள் மதுரை, இராமநாதபுரம், திருநெல்வேலி மற்றும் தற்போதைய கேரளத்தின் தென்பகுதி ஆகியவற்றை ஆட்சி செய்தனர். இந்தியாவில் எந்த ஒரு மன்னர் குலத்துக்கும் இல்லாத நெடிய வரலாறு பாண்டியர்களுக்கு உண்டு.
இந்தப் பாடலை 12ஆம் நூற்றாண்டில் சோழநாட்டை ஆண்ட மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழன் காலத்தில் அவைக்களப் புலவராய் இருந்த கம்பர் பாடியது என்று பாவாணர் சொல்லுகிறார். இப்பாடல் படி, வடக்கில் வெள்ளாறும் மேற்கில் பெருவழியும் தெற்கில் கன்னியாகுமரியும் கிழக்கில் வங்காள விரிகுடா கடலும் எல்லைகளாக இருந்துள்ளன.
பாண்டியரின் ஆட்சிக்கு உற்ற துணையாக இருந்தவர்கள் அமைச்சர்கள். அடுத்த நிலையில் அரசியல் அதிகாரிகள், படைத் தலைவர்கள் இருந்தனர். அரையர், நாடுவகை செய்வோர். வரியிலார், புரவுவரித் திணைக்களத்தார், திருமுகம் எழுதுவோர் ஆகியவர்களும் அரசனுக்கு ஆட்சியில் துணை செய்தவர்கள் ஆவார்கள்.
பாண்டியர்கள் சந்திர குலத்தைச் சார்ந்தவர்கள் எனவும். வேப்பம் பூ மாலை அணிந்தவர்கள் எனவும் மீன்கொடியினை உடையவர்கள் எனவும் சங்க கால நூற்குறிப்புகள், கல்வெட்டுக்கள், சாசனங்கள் மற்றும் மெய்க்கீர்த்திகளும் வரலாற்று மூலங்களாக உள்ளன.
என்று அகப்பாட்டில் கூறியுள்ளார். இவ்வரிகளில் கூறியபடி பாண்டியர் காலத்தில் குடவோலை முறை இருந்தது என்பதனை அறியலாம். நெல்லையில் மானூரில் கல்வெட்டு ஊரவை உறுப்பினரின் தகுதி பற்றி குறித்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
அவை உறுப்பினர் பெருமக்கள், ஆளுங்கணக்கர் என்றழைக்கப்பட்டனர். இவர்கள் ஓராண்டு ஊதியமின்றி பணிபுரிவர்.ஊர் மன்றங்களிலும், கோயில் மண்டபங்களிலும் ஊரவை கூடும். புதிய விதிகளை அமைக்கும் உரிமை ஊரவைக்கு இருந்தது.
இம்மன்னர்களது கல்வெட்டுகள் பாண்டிய நாடெங்கும் உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது மேலும் போசள மன்னனான மூன்றாம் வீரவல்லாள தேவனும் போர்க்களத்தில் இறந்தான் இச்செய்தியை விசயநகர அரசனொருவன் அறிந்தான் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இவ்வாறான அளவு முறைகள் பாண்டிய நாட்டில் இருந்தன, சங்க காலம் முதல் 13 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இவ்வளவு முறை புழக்கத்தில் இருந்திருக்கின்றது. 14 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் புதிய அளவு முறைகள் வந்தன குறிப்பிடத்தக்கது.
பாண்டிய மன்னர்களின் இடைச்சங்க தலைநகரான கபாடபுரம் பொன்முத்துக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது என்றும் முத்து, பொன் அலங்கரித்த கோட்டை வாயில் இருந்தது என்றும் இராமாயணத்தில் உள்ளது.
இலங்கையை ஆண்ட விசயன் தனியாட்சி புரிந்தவன் இவன் பாண்டிய மன்னன் ஒருவனின் மகளை மணந்தான். அப்பாண்டிய மன்னனுக்கு ஆண்டுதோறும் பல பரிசுகளை அனுப்பினான் என்று மகாவம்சம் கூறுகின்றது.
மகத நாட்டு அரசர்கள் மௌரியர்கள். மௌரிய அரசன் பேரரசர் அசோகர் கல்வெட்டுக்களில் பாண்டிய நாடு பாண்டியர் பற்றிய செய்திகள் உள்ளன.
1-அரையர் உள்நாட்டுப் பணி புரியும் நாட்டதிகாரிகள் ஆவார்கள். இவர்கள், நாட்டைச் சுற்றி வந்து, குடிமக்கள் குறை கேட்டு நீதி வழங்குவர்.
ஜிரிபாம் ஈரப்பதமான துணை வெப்பமண்டல காலநிலையை கொண்டுள்ளது. குறுகிய குளிர்காலத்தையும், நீண்ட கோடைகாலங்களில் கனமழையுடனும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றது. சில பகுதிகளில் குளிர்கால மாதங்களில் பனிப்பொழிவு ஏற்படக்கூடும். இந்தியாவில் பல பகுதிகளைப் போலவே பருவமழைக்கு உட்பட்டது. மாநிலத்தின் மற்ற பகுதிகளுடன் ஒப்பிடுகையில் தென்மேற்கு பருவமழையை ஏராளமாக பெறுகின்றது. வருடாந்திர மழையின் இருபது முதல் முப்பது சதவீதம் வரை மே மாதத்தில் பருவமழைக்கு முந்தைய காலங்களில் ஏற்படுகிறது. சூன் இரண்டாம் பாதியில் இருந்து செப்டம்பர் வரை மழைக்காலங்களில் சுமார் அறுபது முதல் எழுபது சதவீதம் மழைவீழ்ச்சி கிடைக்கின்றது. மழைக்காலத்தில் சராசரி மழைவீழ்ச்சி 1,000 முதல் 1,600 மி.மீ வரை பதிவாகின்றது.
ஜிரிபாமின் பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாறு பிரித்தானிய காலனித்துவ காலத்தில் தொடங்கியது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பல பழங்குடியினர் மற்றும் மத குழுக்கள் ஜிரி ஆற்றின் குறுக்கே உள்ள பகுதிக்கு குடிபெயரத் தொடங்கினர். இந்த சகாப்தத்தில் ஜிரி நதி ஒரு பிரபலமான அடையாளமாகவும், ஜிரிபாம் ஒரு முக்கிய வர்த்தக மையமாகவும் இருந்தது. இப்பகுதியை 1891 ஆம் ஆண்டு முதல் 1941 ஆம் ஆண்டு வரை மகாராஜா மீடிங்கு சுராச்சந்த் ஆட்சி செய்தார். 1907 ஆம் ஆண்டில் அப்பகுதியின் நிர்வாகத்தில் மகாராஜாவுக்கு உதவ மணிப்பூர் மாநில தர்பார் நிறுவப்பட்டது. சுராச்சந்தின் மகன் மகாராஜா போத்சந்திர சிங் 1941 முதல் 1955 வரை இப்பகுதியை ஆட்சி செய்தார்.
இந்தியா பிரித்தானியாவிடம் இருந்து சுதந்திரம் பெற்றதைத் தொடர்ந்து 1949 ஆம் ஆண்டில் செப்டம்பர் 2 அன்று இந்திய அரசாங்கத்திற்கும் மணிப்பூர் மகாராஜாவுக்கும் இடையே ஒரு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இந்த ஒப்பந்தத்தின் விளைவாக மணிப்பூர் பகுதி 1949 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 15 அன்று இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. 1956 ஆம் ஆண்டு மணிப்பூரின் கூட்டமைப்பு பிரதேசங்களில் ஒன்றாக மாறியது. அப்போது இம்பால் மாநில தலைநகராக அறிவிக்கப்பட்டது.
இந்த நகரம் மாநிலத்தின் மேற்கு எல்லையில், அசாமின் கசார் மாவட்டம் ஒட்டி அமைந்துள்ளது. இது மணிப்பூரின் மேற்கு வாயில் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஜிரிபாம் நகரத்தில் மைட்டிஸ், வங்காளிகள், ரோங்மீ, ஹ்மர்ஸ், பைட் போன்ற பல்வேறு சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் வசிக்கின்றனர். ஜிரிபாம் நகரத்தில் பெரும்பான்மையான மக்கள் மைட்டிஸ் இனக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள்.
2017 ஆம் ஆண்டில் வங்காள சமூகத்தைச் சேர்ந்த மணிப்பூர் சட்டமன்றத் தேர்தல் வேட்பாளர் ஆஷாப் உதின் தேர்தலில் வெற்றி பெற்று ஜிரிபாம் சிறுபான்மை சமூகத்தின் முதல் உறுப்பினரானார்.
ஜிரிபாம் , இந்திய மாநிலமான மணிப்பூரில் உள்ள கிழக்கு இம்பால் மாவட்டத்திலுள்ள நகரம். இது மணிப்பூரில் வேகமாக வளர்ந்து வரும் நகரங்களில் ஒன்றாகும்.
கொரியா 19 ஆம் நூற்றாண்டு பின்பகுதியில் அயல்நாட்டினரை தம் நாட்டில் வர இசைவு அளித்த்தும், முதல் பித்தியல் அறைமேடை அரங்கம், இயோபியுல்-சா உருவானது. முதல் புத்தியல் உள்ளரங்கு 1902 இல் கட்டப்பட்ட்து. அதில் புதியவகை நாடகங்கள் அரங்கேறின. அந்நாளில் மேற்கத்தியவகை நாடகங்களைக் கொரியர்கள் புதுநாடகங்கள் என்றனர். புதிய மேடைமுறை அரிமுகமாகியது. அதில் சேக்சுபியர் நாடகங்கள் நடத்தப்பட்டன. அரங்கு நிகழ்த்துவோரிடையே ஓரியக்கம் தெளிவாகப் புதுநாடகங்களையும் மரபுவழி நாடகங்களையும் வறையறுத்தது. இன்று மரபு நாடகங்கள் வாழும் தேசியச் செல்வங்களாகக் காப்பாற்றப்படுகின்றன.அரசே திறமை மிக்க மரபுவழி நாடகக் கலைஞர்களைத் தேர்வுசெய்து நிதியளித்து அவற்றைப் பேணிக் காத்துவருகிறது.
கொரியப் பொது அரங்கு வடிவமாக 19 ஆம் நூற்றாண்டுவரை தால்சம் , பன்சோரி ( ஆகியவை விளங்கின. தால்சம் முகமூடி நடனத்தைக் குறிக்கும்.இதில் நடனத்தின் இடையிடையே பேச்சும் பாட்டும் உறையாடலும் அமையும். இதில் பல எள்ளல்வகை நாடகப் போக்கே பரவலாக அமையும். பன்சோரி என்பது கதைசொல்லல் முறையாகும். இதில் உரையாடல், பாடல், பேச்சு ஊடாக ஒரு மைய நிகழ்த்துநர் முழுக் கதையையும் சொல்லுவார். மற்றொருவர் முரசால் முழங்கி, அவ்வப்போது குரலிசையால் ஒருங்கிசைவையும் உணர்வையும் ஊட்டுவார் . . தால்சமோ பன்சோரியோ வாய்மொழிவழி தலைமுறைக்குத் தலைமுறை தொடர்வனவே தவிர இவற்றுக்கு நிலையான எழுது வடிவமேதும் கிடையாது.
கொரிய அரங்கு 20 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு நாடக அரங்கை விட நிகழ்த்துதலையே (நிகழ்த்தும் கலைகளையே குறித்தது. அதில் கதைக்கருவுள்ள நாடகம் ஏதும் அமையவில்லை.நிகழ்த்து கலைகளில் நடனம், வெறியாட்டம் போன்ற சாமானிய சடங்குகள், வட்டரங்கு வித்தைகள் ஆகியவை விளங்கின. இவை நோலம் அல்லது யியொன்ஃஈ எனப்பட்டன. இதன் பொருள் ஆட்டங்கள் அல்லது விளையாட்டுகள் என்பதாகும்.
கொரிய அரங்கு என்பது கொரியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள கொரியர்கள் மேடையில் நிகழ்த்தும் அரங்கைக் குறிக்கிறது. இன்றைய கொரிய அரங்கு முனைப்போடு செயல்படுகிறது.
இரண்டாம் சந்திரகுப்தர் , குப்த பேரரசர்களில் மிகவும் புகழ் பெற்றவர். இவரை சந்திரகுப்த விக்கிரமாதித்தியன் என்றும் அழைப்பர். சமுத்திரகுப்தரின் மகனாக இவர் மேற்கு சத்திரபதிகளை வென்று தற்கால குஜராத், இராஜஸ்தான் பகுதிகளை கைப்பற்றி, வட இந்தியா முழுவதையும் ஒரு குடையின் கீழ் கொண்டு வந்தவர். இவரின் ஆட்சி காலமான பொ.ஊ. 380 முதல் 415 முடிய உள்ள காலத்தில், கலை, இலக்கியம், கட்டிடக் கலை, சிற்பக் கலை செழிப்பின் உச்சத்தைத் தொட்டது. இந்து சமயம் மீண்டும் மிகப் பொலிவுடன் செழித்தோங்கியது. எனவே இரண்டாம் சந்திரகுப்தரின் ஆட்சிக் காலத்தை இந்தியாவின் பொற்காலம் என வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள். இவரை இரண்டாம் சந்திரகுப்த விக்கிரமாதித்தியன் என்றும் அழைப்பர்.
பொ.ஊ.மு. 57 காலத்திய பண்டைய இந்தியப் பேரரசரான விக்கிரமாதித்தியன் உஜ்ஜையின் நகரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு இந்தியாவை ஆட்சி செய்தவர். அவர் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்ற நாளின் நினைவாக தீபாவளிக்கு அடுத்த நாள் பாத்வா என அழைக்கப்படுகிறது. விக்ரம் நாட்காட்டி பொ.ஊ.மு. 57 முதல் தொடங்கியது. நேபாளத்தில் விக்கிரம நாட்காட்டி அலுவல்முறை நாட்காட்டியாகக் கடைப்பிடிக்கிறது. சகர்களை வென்றதால் இரண்டாம் சந்திரகுப்தரை, சந்திரகுப்த விக்கிரமாதித்தியன் என்ற சிறப்புப் பெயரால் அழைக்கப்பட்டார்.
இரண்டாம் சந்திரகுப்தர், இந்தியாவிற்கு வெளியே, கிழக்கிலும் மேற்கிலும் உள்ள 21 நாடுகளைப் படையெடுத்து வென்றதாக, நான்காம் நூற்றாண்டு பெருங்கவிஞர் காளிதாசர் தனது நூல்களில் குறித்துள்ளார். பாரசீகம், காம்போஜம், ஹூன மக்கள், கிராதர்கள், மிலேச்சர்கள், நேபாளம், யவனம், காஷ்மீரம் ஆகியவை இவர் வென்ற நாடுகளில் குறிப்பட்டத்தக்கதாகும். இரண்டாம் சந்திரகுப்தருக்குப் பின் அவரது இரண்டாம் மகன் முதலாம் குமாரகுப்தர் அரியணை ஏறினார்.
பொ.ஊ. 388 முதல் 409 முடிய உஜ்ஜைன் நகரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு குப்தப் பேரரசை ஆண்டவர். இவரது அரசவையில் காளிதாசர் முதலான நவரத்தினங்கள் எனும் ஒன்பது மிகப் பெரிய கவிஞர்களும், இலக்கியவாதிகளும், பிற துறை அறிஞர்களும் இடம் பெற்றிருந்தனர். இந்த நவரத்தினங்களில் சமசுகிருதம் மொழி இலக்கணக்காரான அமரசிம்மரும், வானவியல்-கணித அறிஞரான வராகமிகிரரும் இருந்தனர்.
வைணவ சமயத்தைப் பின்பற்றிய இரண்டாம் சந்திரகுப்தர் முதல் அவருக்குப் பின் வந்த குப்த பேரரசர்கள், பரம பாகவதர்கள் அல்லது பாகவத வைணவர்கள் என்ற சிறப்புப் பெயருடன் அழைக்கப்பட்டனர். இவரது ஆட்சிக் காலத்தில் இந்து சமயம், குறிப்பாக வைணவ சமயம் செழித்தோங்கியது.
இவரது ஆட்சிக் காலத்தில் சீன பௌத்த அறிஞரான பாசியான், வட இந்தியாவில் பயணம் செய்து, இரண்டாம் சந்திரகுப்தரின் ஆட்சியின் பெருமைகளைத் தனது நூலில் குறித்துள்ளார்.
மேற்கு சத்ரபதிகள் மற்றும் சமுத்திரகுப்தரைப் போன்று, தங்கம் மற்றும் வெள்ளி நாணயங்களை இரண்டாம் சந்திரகுப்தர் வெளியிட்டார்.
பாராளுமன்றத்தின் முக்கிய அதிகாரங்களுள் குறிப்பிடத்தக்கது சட்ட முன்வரைவை வாக்கெடுப்புக்கு விடுவது ஆகும். பண விவகாரங்களுடன் தொடர்புடைய சட்ட முன்வரைவை சட்டமன்றம் மட்டுமே தாக்கல் செய்ய முடியும். ஏனைய அனைத்து சட்டமுன்வரைவுகளையும், சட்டமேலவையோ, சட்டமன்றமோ, அட்டர்னி ஜென்ரலோ தாக்கல் செய்ய முடியும். வாக்கெடுப்புகள் இரு அவைகளிலும் நடத்தப்படும். ஒரு அவையினால் ஏற்படுத்தப்பட்ட முன்வரைவு மற்றொரு அவையில் முப்பது நாட்களுக்குள் ஏற்கப்பட வேண்டும். அடுத்த பாராளுமன்றக் கூட்டத்தில் சட்டமுன்வரைவு சட்டமாக ஏற்கப்படும். அவசர காரியங்கள், நிதித்துறை தொடர்பான சட்டங்கள் அதே கூட்டத்தில் நிறைவேற்றப்படும். எந்தவொரு சட்டமுன்வரைவையும் நீக்கவும், மாற்றியமைக்கவும் அரசருக்கு உரிமை உண்டு. பாராளுமன்றக் கூட்டுக்கூட்டத்தில் ஒருமனதாக ஏற்கப்பட்ட சட்டமுன்வரைவுக்கு அரசர் ஒப்புதல் அளித்தாக வேண்டும்.
பாராளுமன்றத்தின் கீழவையான சட்டமன்றத்தில் 55 உறுப்பினர்கள் இருப்பர். பூட்டானின் பாராளுமன்றத் தொகுதிகளை தேர்தல் ஆணையம் வரையறுக்கும். ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் அதிக மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் அத்தொகுதிக்கான சட்டமன்ற உறுப்பினராவார். பத்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை பாராளுமன்றத் தொகுதிகளின் எல்லைகள் வரையறை செய்யப்படுகின்றன. சட்டமன்றம் ஆண்டுக்கு இரு முறையாவது கூட்டப்படும். சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்களின் வாக்கெடுப்பின் மூலம் சட்டமன்றத்துக்கான சபாநாயகரையும், துணை சபாநாயகரையும் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சியைச் சார்ந்தவர்களாகவோ, தனி வேட்பாளர்களாகவோ இருக்கலாம்.
அரசின் செயலாக்கப் பிரிவையும், அமைச்சரவையையும் அமைக்கும் முறையைப் பற்றி அரசமைப்புச் சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. தேசிய சட்டமன்றத்தில் அதிக உறுப்பினர்களைப் பெற்ற கட்சியோ, கட்சியின் கூட்டணியோ தங்களுள் ஒருவரை தலைவராக ஏற்கும். அவரை பூட்டானின் பிரதமராக பூட்டான் அரசர் நியமிப்பார். பிரதமராக பதவியேற்பவர் அதிக பட்சம் இரு முறை மட்டுமே பதவியில் இருக்க முடியும். பிரதமரின் ஆலோசனைப்படி, மற்ற அமைச்சர்களையும் அரசரே நியமிப்பார். அனைத்து அமைச்சர்களும் பூட்டானின் குடிமக்களாக இருக்க வேண்டும். ஒரு மாவட்டத்தில் இருந்து அதிகபட்சமாக இரு அமைச்சர்களே தேர்வாக முடியும்.
பாராளுமன்றத்தின் மேலவையில் 25 உறுப்பினர்கள் இருப்பர். பூட்டானில் உள்ள 20 மாவட்டங்களில் இருந்து மாவட்டத்துக்கு ஒருவர் வீதம் 20 உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். பூட்டானின் சட்ட விதிகளுக்கு உட்பட்டு, ஐவரை பூட்டானின் அரசர் நியமிப்பார். சட்ட மேலவை ஆண்டுக்கு இருமுறையாவது கூட்டப்படுகிறது. உறுப்பினர்கள் கலந்தாலோசித்து, தங்களுக்கான தலைவரையும், துணைத் தலைவரையும் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். சட்ட மேலவையின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளுடன் தொடர்பு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்பது சட்ட விதி.
சட்ட மேலவையும், சட்டமன்றமும் அரசமைப்புச் சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள அதிகாரங்களைப் பெற்று, தமக்குரிய பணிகளை செய்ய கடமைப்பட்டுள்ளன. தேசிய சட்டமேலவைக்கு தனி சட்டமும், தேசிய சட்டமன்றத்துக்கு தனி சட்டமும் உண்டு. இந்த சட்டங்களில் வாக்கெடுப்பு, செயல்பாடுகள் உள்ளிட்டவற்றைப் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. உறுப்பினர்களின் தவறான செயல்பாடுகளுக்கான தண்டனைகளும், பதவி நீக்கத்தைப் பற்றியும் குறிப்புகள் உள்ளன.
பூட்டானின் சர்வதேச எல்லைகளையும், உட்பிரிவுகளின் எல்லைகளையும் மாற்றியமைக்கும் அதிகாரம் கொண்ட ஒரே அமைப்பு பாராளுமன்றம் மட்டுமே. எல்லைகளை மாற்றியமைக்க மொத்த உறுப்பினர்களில் நான்கில் மூன்று பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவு தேவை. உள்ளாட்சிப் பிரிவுகளை மேற்பார்வையிடும் பணியையும் பாராளுமன்றம் மேற்கொள்கிறது.
பூட்டானின் பாராளுமன்றம் , பூட்டான் அரசரின் கீழ் இரு அவைகளை கொண்டது. 2007ஆம் ஆண்டு வரை ஓரவையை கொண்டிருந்த பாராளுமன்றம், பின்னர் ஈரவை முறைமையை ஏற்றுக் கொண்டது.
அரசின் மீதான நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பை நடத்த தேசிய சட்டமன்றத்தின் மூன்றில் ஒரு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவு தேவை. மூன்றில் இருபங்கு உறுப்பினர்களின் ஆதரவு இருந்தால், அரசர் அரசை கலைப்பார்.
அருட்சகோதரி நிர்மலா, என்றும் பரவலாக அறியப்படும் நிர்மலா ஜோஷி, பி.ப. , என்பவர் நோபல் பரிசு பெற்ற அன்னை தெரேசாவை அடுத்து, பிறரன்புப் பணியாளர் அமைப்பிற்குத் தலைமை வகித்து பன்னாடுகளுக்கு இவ்வமைப்பை எடுத்துச் சென்ற ஓர் கத்தோலிக்க அருட்சகோதரி ஆவார். 1997-இல் அன்னை தெரேசாவின் இறப்பிற்குப் பின், நிர்மலா அவர்கள் அமைப்பின் தலைமையை ஏற்ற பின்னர், ஆப்கானித்தான், இசுரேல், தாய்லாந்து போன்ற நாடுகளில் அமைப்பு மையங்களைத் துவக்கி, இவ்வமைப்பின் நீட்சியை 134 நாடுகளுக்கு எடுத்துச் சென்றார்.
நாட்டிற்காக அருட்சகோதரி நிர்மலா ஆற்றிய சேவையைப் பாராட்டி, இந்திய அரசு, நாட்டின் இரண்டாவது உயரிய குடிமை விருதான, பத்ம விபூசணை அவருக்கு 2009-ஆம் ஆண்டு, குடியரசு தினத்தில் வழங்கியது. மடத்தலைவராக அவர் மார்ச் 25, 2009 வரை தொடர்ந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து, ஜெர்மனியில் பிறந்த அருட்சகோதரி மேரி பிரேமா பியெரிக் மடத்தலைமை ஏற்றார்
1963-இல் தியான வாழ்வு சகோதிரிகள் பிரிவும் பணி வாழ்வு சகோதரர் பிரிவும் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. சகோதரர் பிரிவு, சகோதரர் ஆண்டிரூ . மற்றும் ஆஸ்திரேலிய இயேசு சபை அருட்தந்தை இயான் டிராவர்ஸ்-பால் .-வால் இணை-நிறுவப்பட்டது. 1979-இல் சகோதரர்களுக்கான தியான வாழ்வு பிரிவு சேர்க்கப்பட்டது; மேலும் 1984-இல் குருக்களுக்கான கிளையையும், அன்னை தெரேசா மற்றும் அ.த. ஜோசப் லாங்க்ஃபோர்டு இணைந்து தோற்றுவித்தனர். அருட்சகோதரிகளைப் போலவே அருட்தந்தைகளும் தொலைக்காட்சி, வானொலி போன்ற வசதிகளற்ற எளிய வாழ்வுமுறையைக் கடைபிடித்தனர். புகைபிடித்தல் மற்றும் மது அருந்துதலையும் தவிர்த்து, உணவினையும் இரந்தே பெறுவர். தத்தம் குடும்பங்களை ஐந்தாண்டுகளுக்கொருமுறை சந்திப்பர்; ஆண்டு தோறும் விடுமுறைகள் மேற்கொள்வதில்லை. கத்தொலிக்கரும் கத்தொலிக்கரல்லாதோரும் அன்னை தெரேசாவின் உடன் உழைப்பாளர்கள், பிணி மற்றும் வாடுவோரின் உடன் உழைப்பாளர்கள் மற்றும் பொதுநிலையினருக்கான பிறரன்பின் பணியாளர்கள் ஆகிய அமைப்புகளில் அடங்குவர்.
ஏதிலிகள், முன்னாள்-விலைமாதர், உளப் பிறழ்ச்சி உடையோர், நோயுற்ற சிறார்கள், கைவிடப்பட்ட சிறார்கள், தொழு நோயாளிகள், எய்ட்ஸ் நோயாளிகள், முதியோர், நோயிலிருந்து மீள்பவர் முதலியோருக்கு இவர்கள் பணியாற்றுகின்றனர். தன்னார்வத் தொண்டர்கள் துணையோடு தெருப்பிள்ளைகளுக்கான பள்ளிகளை நடத்துதல்; அன்னதான அமைப்புகளை நடத்துதல் போன்ற பல சேவைகளை சமுதாயத்தின் தேவைகளைப் பொருத்து மேற்கொள்வர். பெண்களுக்கான இல்லம், அனாதை இல்லம், இறப்போர் இல்லம், எய்ட்ஸ் நல்வாழ்வு மையம், தெருக் குழந்தைகள் பள்ளி, தொழுநோயாளிகள் காப்பகம் என கொல்கத்தாவில மட்டும் 19 இல்லங்களை இவ்வமைப்பு நடத்திவருகிறது. இச்சேவைகள் அனைத்தும் சாதி மத பேதமின்றி இலவசமாக வழங்கப்படுகிறது.