polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
இலங்கையின் தமிழர் வாழும் பகுதிகளில் பல்கலைக்கழகமொன்று இல்லாமை ஒரு பெருங் குறையாக இருந்துவந்தது. எனினும் இத்தகைய ஒரு பல்கலைக்கழகம் எங்கே நிறுவப்பட வேண்டுமென்பதில் தமிழர் பிரதிநிதிகளிடையே ஒத்தகருத்து நிலவவில்லை. இலங்கைத் தமிழர் மத்தியில் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி, திருகோணமலையிலேயே பல்கலைக் கழகம் நிறுவப்பட வேண்டுமென்று வாதிட்டுவந்தது. அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ் கட்சியினரும் வேறு சிலரும் யாழ்ப்பாணத்தில் இது அமையவேண்டுமென்றனர். இலங்கையின் தமிழர் பிரதேசத்தின் மத்திய பகுதியில் திருகோணமலை அமைந்திருப்பதும், தமிழர் பகுதியின் தலைமையிடமாகத் திருகோணமலையை வளர்த்தெடுக்கும் நோக்கம் இருந்ததும் தமிழரசுக் கட்சியினர் திருகோணமலையை அமைவிடமாக வலியுறுத்தி வந்ததற்கான காரணங்களிற் சில. திருகோணமலையில் குடித்தொகை அடிப்படையில் தமிழர் விகிதாசாரம் குறைந்துவருவதைத் தடுத்து நிறுத்தவும் இது உதவுமென அவர்கள் கருதினார்கள்.
அக்காலத்தில் இலங்கையிலிருந்த பல்கலைக்கழகங்கள் அனைத்தும் இலங்கைப் பல்கலைக் கழகம் என்ற ஒரே பல்கலைக்கழகத்தின் வெவ்வேறு வளாகங்களாகவே செயற்பட்டு வந்தன. எனவே யாழ்ப்பாணத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட பல்கலைக்கழகமும், "இலங்கைப் பல்கலைக் கழகம், யாழ்ப்பாண வளாகம்" என்றே அழைக்கப்பட்டது. 1978 ஆம் ஆண்டின் 16 ஆம் இலக்கப் பல்கலைக்கழகங்கள் சட்டம் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டதன் விளைவாக உயர்கல்வி நிர்வாக அமைப்பில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு இலங்கை பல்கலைக்கழகத்தின் யாழ்ப்பாண வளாகம் 1979 சனவரி 1 ஆம் நாள் தன்னாதிக்கமுள்ள பல்கலைக்கழகமாகியது. தமிழறிஞர் பேராசிரியர் சு. வித்தியானந்தன் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் முதலாவது துணைவேந்தராக நியமிக்கப்பட்டார்.
வட்டுக்கோட்டையில் உள்ள யாழ்ப்பாணக் கல்லூரி வளவிலமைந்துள்ள பட்டதாரி மாணவப் பிரிவையும் 1921 ஆம் ஆண்டு ஆகத்து மாதம் சேர். பொன்னம்பலம் இராமநாதனால் திருநெல்வேலியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த பரமேசுவராக் கல்லூரியையும் இணைப்பதன் மூலம் 1974 ஆகத்து 1 ஆம் நாள் இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தின் யாழ்ப்பாண வளாகம் நிறுவப்பட்டது. 1974 சூலை 19 இல் இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தரான எல். எச். சுமணதாச வித்தியாலங்காரப் பல்கலைக்கழகத்தின் இந்துக் கற்கை, தமிழ் ஆகிய துறைகளின் தலைவரான கலாநிதி க. கைலாசபதி யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் முதல் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டதை அறிவித்தார்.
ஆரம்ப காலத்தில், பரமேஸ்வராக் கல்லூாியில் தற்காலமாக ஒரு கட்டிடத்தில் மனிதப்பண்பியல் பீடத்திற்கான நூலகமும், வட்டுக்கோட்டையில் அறிவியல் பீட நூலகமும் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. பிரதான நூலகத்தின் கட்டிடத்தொகுதியின் ஒருபகுதி நிறைவு பெற்றபின் 1982 ஆம் ஆண்டு மனிதப்பண்பியல் பீடத்திற்கான நூலகமும், விஞ்ஞானபீட நூலகமும் இணைக்கப்பட்டு பிரதான நூலகமாக இயங்கத் தொடங்கியது. மேலும் புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட கற்கை நெறிகளுக்கேற்ப கிளை நூலகங்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. மருத்துவ பீடநூலகம், விவசாய பீடநூலகம், சித்த மருத்துவ நூலகம், இராமநாதன் நுண்கலை நூலகம் என்பன கிளை நூலகங்களாகும்.
பரமேசுவராக் கல்லூாியில் சோ் பொன். இராமநாதன் அவா்களின் நூலகத்தில் இருந்த அரிய நூல்களையும் யாழ்ப்பாணக் கல்லூரி நூலகம் கொண்டிருந்த 30,000 வரையிலான நூல்களையும் மேலும் பருவ இதழ்கள், அரச ஆவணங்கள், சிறு பிரசுரங்கள் போன்றவற்றையும் கொண்டு யாழ் வளாகம் தன் நூலகச் செயற்கைகளைத் தொடங்கியது. பிற்காலத்தில் 1980 - 1983ஆம் ஆண்டுகளில் அரச கட்டளைப்படி யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியின் நூல்கள் திருப்பி ஒப்படைக்கப்பட்டன. இராமநாதன் நூலகத்தில் இருந்த நூல்கள் பற்றிய பதிவுகள் பேணப்படாமையால் அந்நூல்கள் அனைத்தும் நூலகத்திற்கு வந்து சோ்ந்தனவா என்பதில் தௌிவில்லை.
இதன் ஓர் வளாகம் வவுனியாவின் நகரப்பகுதியில் உள்ளது. குருமண்காட்டில் விஞ்ஞானபீடமும், ஆங்கில கற்கைநெறிகளுக்கான பீடமானது வவுனியா உள்வட்ட வீதியிலும் அமைந்துள்ளது. வவுனியாப் பீடத்திற்கான ஒருதொகை நிலப்பரப்பானது வவுனியா மன்னார் வீதியில் 30 (தேசப்படத்தில் வவுனியா பறையனாலங்குளம் வீதி என்றே காணப்படுகின்றபோதும் இப்பெயரானது பாவனையில் இல்லை) பம்பைமடுப் பகுதியில் சுமார் வவுனியா நகரத்தில் இருந்து 8 கி.மீ தொலைவில் ஒதுக்கப்பட்டு தற்போது வியாபாரக் கற்கைகள் பீடம் மட்டுமே பம்பைமடுவில் இயங்கி வருகின்றது.
1965 ல் பதவிக்குவந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான அரசில், தமிழரசு, காங்கிரஸ் ஆகிய இரு கட்சிகளுமே பங்காளிகளாக இருந்தும், தமிழர் பகுதியொன்றில் பல்கலைக்கழகமொன்றைப் பெற்றுக்கொள்வதற்கு சாதகமான நிலைமை இருந்தபோதிலும் கூட, தமிழரிடையே ஒத்தகருத்தின்மை காரணமாக எதுவும் நடைபெறவில்லை. 1972ல் இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி வெற்றிபெற்று சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கா பிரதமரான பின்னர். தமிழரசுக் கட்சியினரின் எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியில் 1974 ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் பல்கலைக்கழகமொன்றை நிறுவினார்.
யாழ்ப்பாணக் கல்லூரி ஏற்கனவே கொண்டிருந்த வெளிநிலைப்பட்டப்படிப்புகள் அலகின் நூலக வளங்கள், குறிப்பிடக் கூடிய வகையில் பல்கலைக்கழகக் கல்வியின் ஆரம்ப முன்னெடுப்புக்களுக்கு ஏற்றதாக அமைந்திருந்தது. இதன் வளர்ச்சியில் யாழ்ப்பாணத்தில் நிலவி வந்த அசாதாரணமான சூழ்நிலைகளும் காலத்திற்குக் காலம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி உள்ளன. குறிப்பாக 1987ஆம் ஆண்டில் இந்திய அமைதிப் படை காலத்திலும் பின் 1996 ஆம் ஆண்டின் இடப்பெயர்வின் போதும் நூலகம் இழப்புக்களை சந்தித்தது.
யாழ் பல்கலைக்கழக நூலகம் விஞ்ஞான பீடத்திற்கும் கலைப்பீடத்திற்கும் நடுவில் பார்வதி பரமேஸ்வரன் ஆலயத்திற்கு தென்மேற்கில் இராமநாதன் வீதியை நோக்கி அமைந்துள்ளது. இக்கட்டிடம் 1980 ஆம் ஆண்டில் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு 2000 ஆம் ஆண்டு வரையில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. இக்கட்டிடம் மையப்பகுதியில் இரண்டு மாடிக் கட்டிடமாக உள்ளது. இம்மையப் பகுதியைச் சூழ சதுரவடிவிலமைந்த கட்டிடத் தொகுதியையும் கொண்டுள்ளது. இதன் பரப்பு 67,718 சதுர அடிகள்.
யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் இலங்கையிலுள்ள ஏழு பல்கலைக்கழகங்களுள் ஒன்று. யாழ்ப்பாணத்தில் பல்கலைக்கழகமொன்றின் தேவை நீண்ட காலமாகவே இருந்துவந்த போதிலும், 1974 ஆம் ஆண்டிலேயே இது நிறுவப்பட்டது. சேர். பொன். இராமநாதனால் நிறுவப்பட்ட பரமேஸ்வராக் கல்லூரியை மையமாக வைத்து இப்பல்கலைக்கழகம் இயங்கத் தொடங்கியது.
அக்காலத்தில் யாழ்ப்பாண மாணவர்களே மிகப் பெரும்பான்மையாகப் பல்கலைக்கழகங்களுக்குத் தெரிவாகினர். எனவே உடனடியாக யாழ்ப்பாணத்திலேயே பல்கலைக்கழகம் தேவை என எதிரணியினர் வாதாடியதுடன், திருகோணமலையின் குடித்தொகை நோக்கங்களைப் பொறுத்தவரை தமிழருக்குப் பாதகமான விளைவுகளே ஏற்படக்கூடும் எனவும் அவர்கள் எச்சரித்தார்கள்.
இவர் 1970 களில் தொடக்கநிலைப் புடவியில் துகள் உருவாதல், சுழலும் கருந்துளைகளில் இருந்து துகளும் கதிர்வீச்சும் உருவாதல் ஆகிய நிகழ்வுகளுக்கான கோட்பாட்டு ஆய்வில் ஈடுபட்டார் . இது ஃஆவ்க்கிங் கதிர்வீச்சுக் கோட்பாட்டுக்கான முன்னோடியாகும். இவர் 1979 இல் உருசிய அறிவியல் களத்தில் உப்பல் அண்டக் கோட்பாட்டின் முன்னோடியும்மாகத் திகழ்ந்தார். இந்த உப்பல் கட்டம் புடவி குவாட்ரில்லியன் மடங்கு ஒளி வேகத்த்தில் வளர்ந்த்து எனும் எடுகோளை முன்வைத்த்து. இவர் சுதாரோபின்சுகி உப்பல் வகைமையை வரையறுத்தார். இது பொது சார்பியல் கோட்பாட்டில் இருந்து சற்றே வேறுபட்ட தாகும்.இது உப்பல் நிகழ்வை விளக்க முயல்கிறது. அமெரிக்க, மேலைநாட்டு இயற்பியலில், இக்கோட்பாட்டின் சனகால முன்னோடியாக ஆலன் குத் கருதப்படுகிறார்.
இவர் மாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்தில் யாகோவ் போரிசோவிச் செல்டோவிச்சின் மாணவர் ஆவார். இவர் 1972 இல் இப்பல்கலைக்கழகத்தில் இளவல் பட்ட்த்தைப் பெற்றார். இவர் தன் முனைவர் பட்டத்தை உருசிய அறிவியல் கல்விக்கழகத்தைச் சேர்ந்த இலாண்டவ் கோட்பாட்டு இயற்பியல் நிறுவனத்தில் 1975 இல் பெற்றார். இவர் இப்போது அந்நிறுவனத்தில் முதுநிலை அறிவியலாளராக உள்ளார். இவர் அங்கே 1990 முதல் 1997 வரை ஈர்ப்பு, அண்டவியல் துறையின் தலைவராக இருந்தார். மேலும் 1999 முதல் 2003 வரை இந்நிறுவன இணை இயக்குநராகவும் இருந்தார்.
அலெக்சிய் அலெக்சாந்திரோவிச் சுதாரோபின்சுகி ஓர் உருசிய சோவியத் வானியலாளரும் அண்டவியலாளரும் ஆவார். இவர் 2014 இல் முன்னோடியாக அண்ட உப்பல் கோட்பாட்டினை ஆலன் குத், ஆந்திரே இலிந்தே ஆகியோருடன் இணைந்து அளித்ததற்காக, காவ்லி பரிசைப் பெற்ரார்.
தென் சுமாத்திராவின் பதக் இனக்குழுமங்களில் காணப்படும் தொன்மங்களின் படி, பரம்பொருள் தேவதா அசிஅசி , மனுக்பதிய ராஜா எனும் கோழியாகத் தோன்றி இட்ட மூன்று முட்டைகளில் இருந்து, பதாரா குருவும், அவரது இரு சகோதரர்களான தேவதா சூரிபாதனும், தேவதா மங்கலபூலனும் தோன்றினார்கள். சிவோரி போர்த்தி பூலன் எனும் தேவியை மணந்த அவருக்கு, இரு மகன்களும், இரு மகள்களும் பிறந்தனர். இவர்களே, பூவுலகில் தோன்றிய மனித இனத்தின் மூதாதையர் ஆனார்கள். மூலஜாதி நாபோலன், ஞானம், நீதி, அரசநீதி, அறிவு, தலைவிதி முதலியவற்றை ஆளும் வரத்தை பதாரா குருவுக்கு அளித்தார். ஹரி அரா மரம் வளர்கின்ற ஏழடுக்கு மாளிகையில் வதியும் பதாரா குரு, கப்பல் வடிவிலான மூவண்ணத் தலைப்பாகையும், கறுப்புச் சால்வையும் அணிந்து, கையில் தராசு ஒன்றுடன், கருநிறக் குதிரையில் வீற்றிருப்பார்.
சாவகத்தில் புழங்கும் தொன்மங்களின் படி, மகாதேவனின் அம்சமாக, கஹ்யாங்கனை ஆளும், முழுமுதற் பரம்பொருளே பதாரா குரு. பதாரி உமாவின் கணவரான பதாரா குரு, கோரைப்பற்களும் நீலக்கழுத்தும், நொண்டிக் கால்களும் கொண்டவர். நந்தினிப்பசுவை வாகனமாகக் கொண்ட பதார குருவுக்கு, சங்யாங் மாணிக்கமயன், சங்யாங் சதுர்புஜ, சங்யாங் ஓதிபதி, சங்யாங் ஜகத்நாத, நீலகண்ட, திரிநேத்ர, கிரிநாத போன்ற பல பெயர்கள் உண்டு.
துங்காலுக்கும், தேவி ரேகதாவதிக்கும் மகனாகப் பிறந்த பதாரா குருவுக்கு, சங்யாங் புங்குங், சங்க்யாங் இஸ்மயன் என்று இரு சகோதரர்கள். ரேகதாவதி இட்ட முட்டையிலிருந்து பிறந்த புங்குங், இஸ்மயன், குரு ஆகிய மூவரையும், முறையே அசுரர், மனிதர், தேவர் ஆகியோரை ஆள்வதற்காக துங்கால் படைத்ததாக சாவகக் கதைகள் விவரிக்கின்றன.
பதாரா குரு அல்லது தேவதா பதாரா குரு, இந்தோனேசிய இந்து சமயத்தில், அவர்களது முழுமுதற்கடவுளைக் குறிப்பிடப் பயன்படும் சொல்லாடலாகும். இந்தோனேசியாவின் சில இடங்களில், இந்து மரபின் தேவகுரு பிரகஸ்பதியைக் குறிக்கப்பயன்படும் இப்பெயர், இன்னும் சில இனக்குழுக்களிடம் சிவனைக் குறிக்கப் பயன்படுகின்றது.
பதாரா சம்பு, பதாரா பிரஹ்மா, பதாரா இந்த்ர, பதாரா பாயு, பதாரா விஷ்ணு, பதாரா கால, ஹனோமான் ஆகியோர் பதாரா குருவின் மைந்தர்கள் என்று, சாவக நிழலாட்டக்கலை மரபுரைகள் பாடுகின்றன.
அணிக்கோவை இன் மதிப்பு பூச்சியமாகவும், சுவடு பூச்சியமற்றதாகவும் இருந்தால் மேற்படி வாய்ப்பாட்டின் மூலம் வெவ்வேறான இரு வர்க்கமூலங்கள் மட்டுமே கிடைக்கும்.
ஒரு 2 2 அணிக்கு வர்க்கமூலங்களே இல்லாமல் இருக்கலாம் அல்லது இரண்டு, நான்கு, ஆறு . என இரட்டை எண்ணிக்கையிலான எண்ணற்ற வர்க்கமூலங்களும் இருக்கலாம். பூச்சியமற்ற இரு வெவ்வேறான ஐகென் மதிப்புகளைக் கொண்ட ஒரு 2 2 அணிக்கு நான்கு வர்க்கமூலங்கள் இருக்கும். ஒரு நேர்ம-வரைவு அணியின் வர்க்கமூலங்களில் ஒன்றுமட்டுமே நேர்ம-வரைவு அணியாக இருக்கும்.
இவர் 1895 இல் சிக்காகோ பல்கலைக்கழகத்தில் வானியல் பேராசிரியராகச் சேர்ந்தார். இங்கு இவர் யெர்க்கேசு வான்காணக 40 அங்குல தொலைநோக்கியைப் பயன்படுத்தினார். இங்கே, இவர் பால்வழி சார்ந்த ஒளிப்படங்களை எடுப்பதில் முழுநேரமும் செலவிட்டார். மேக்சு வுல்ப்புடன் இணைந்து, பால்வழியில் அமைந்த சில கருப்புப் பகுதிகளைக் கண்டுபிடித்தார். இவை வளிமமும் தூசும் கலந்த முகில்களே. இவை தொலைவில் அமைந்த விண்மீன்களை மறைத்தன. இவரிடம் உதவியாளராக, மேரி ஆர். கால்வெர்ட்டு எனும் இவரது ஒன்றுவிட்ட உடன்பிறப்பான பெண்மணி, மாந்தக் கணிப்பாளராகச் சேர்ந்தார்.
நாழ்சுவில்லி பயில்நிலை வானியலாளர்களுக்கு இவர் அறிமுகமாகியதும் அவர்கள் ஒருதொகையைத் திரட்டி இவரை வாண்டர்பில்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்க நல்கையாக வழங்கியுள்ளனர். இவர் பள்ளியில் படிக்கவில்லை.ஆனால் இவருக்கு முன்பு எவருக்கு வழங்கப்படாத வாண்டர்பில்டின் தகைமைப் பட்டம் வழங்கப்பட்டிருந்தது.இவர் இலிக் வான்காணகத்தில் 1887 இல் சேர்ந்தார். பின்னர் இவர் அதன் இயக்குநரான எட்வார்டு எசு. கோல்டன் அவர்களுடன் பெரிய வானியல் கருவிகளைப் பயன்படுத்த அணுகுவதிலும் பிற ஆய்வு, மேலாண்மைப் பணிகளிலும் மோத நேர்ந்துள்ளது.
பர்னார்டு டென்னசியில் உள்ள நாழ்சுவில்லியில் பிறந்தார். இவரது தந்தயார் இரியூபன் பெர்னார்டு. தாயார் கேவுட் எனப்படும் எலிசபெத் ஜேன் பர்னார்டு . இவருக்கு ஓர் அண்ன்ன் உண்டு. இவர் பிறப்பதற்கு மூன்று மாத்த்துக்கு முன்பே இவரின் தந்தையார் இறந்துவிட்டுள்ளார். எனவே இவர் வறுமையான குடும்பத்தில் வளர்ந்துள்ளார். இதனால் இயல்பான முறைசார் கல்வி ஏதும் இவர் பயிலவில்லை. இவரின் முதல் ஆர்வம் ஒளிப்படவியலில் கவிந்தது. அதனால் இவர் ஓர் ஒளிப்படவியலாரின் உதவியாளராகத் தன் ஒன்பதாம் அகவையில் பணிபுரிந்துள்ளார்.
இவர் 1923 பிப்ரவரி, 6 இல் விசுகான்சில் உள்ள வில்லியம்சு பேவில் இறந்தார்; நாழ்சுவில்லியில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். இவர் இறந்த பின்னர், பலர் விதிவிலக்காகவுள்ள இவரது வான் ஒளிப்படங்களைத் தொகுத்து, 1927 இல் பால்வழியின் தேர்ந்தெடுத்த பகுதிகளின் ஒளிப்படவியல் அட்டவணை " என்ற தலைப்பிட்டு வெளியிட்டனர். இவரது பணியை யெர்க்கேசு வான்காணக இயக்குநர் எடுவின் பி. பிராசுட்டும் மேரி ஆர். கால்வெர்ட்டும் முடித்து வைத்தனர்.
இவர் 1892 இல் ஒரு விண்மீன் வெடிப்பின் நோக்கீடுகளை எடுத்தார். அதன் வளிம உமிழ்வுகளை முதலில் பார்த்து இது ஒரு விண்மீன் வெடிப்புதான் என முடிவு செய்தார். இந்த ஆண்டிலேயே இவர் வியாழனின் ஐந்தாம் நிலாவை, அதாவது அமால்தியாவைக் கண்டுபிடித்தார். கலீலியோ 1609 இல் நான்கு வியாழனின் நிலாக்களைக் கண்டுபிடித்த பிறகு, இவர் தான் வியாழனின் புதிய நிலாவைக் கண்டுபிடித்தவர் ஆகிறார். இதுதான் ஒளிப்படத்தட்டு அல்லது வேறு பதிவு செய்த படிமம் அல்லாமல் கண்பார்வை வழியே கண்டறிந்த கடைசி நிலாவாகும்.
இவர் 1889 இல் இவர் இயாபேதசு நிலா காரிக்கோளின் வலயங்களைக் கடப்பைக் கண்ணுற்றார். காரிக்கோளுக்கும் அதன் உள்வலயதுக்கும் இடையே உள்ள வெளியில் இயாபேதசு கடப்பதைப் பார்த்தபோது, நிலா மீது ஒரு நிழல் கடந்து செல்வதையும் கண்டுள்ளார். உடனே அதை அவர் உணராவிட்டாலும், இவர் காரிவலயம் உள்ளதற்கான சான்றாக்க் கருநிழல் வலயங்களின் வட்டவடிவத் தடங்களுக்குச் செங்குத்தாக அமைதலைக் கண்டுபிடித்துள்ளார். இவை முதலில் ஐயத்துக்கு ஆட்பட்டாலும் வாயேஜர்-1 விண்கலம் இதை உறுதிப்படுத்தியது.
இவர் வான் ஒளிப்படவியலின் முன்னோடியாவார். இவர் பர்னார்டு வான்பொருட்கள் என வழங்கும் கருப்பு ஒண்முகில்களின் தொடரைக் கண்டுபிடித்து, இவற்றுக்கு மெசியர் அட்டவணையைப் போல, எண் அடிப்படையில் பெயரிட்டார். இப்பெயர்கள் எனத் தொடங்கி என முடிகின்றன. இவற்றுக்கான முதல் பட்டியலை வானியற்பியல் இதழில் 1919 இல் வெளியிட்டார், " வானில் அமைந்த 182 கருப்புப் பொருட்களின் அட்டவணைபற்றி".
எட்வார்டு எமர்சன் பர்னார்டு ஓர் அமெரிக்க வானியலாளர் ஆவார். இவர் வழக்கத்தில் இ.இ.பரனார்டு எனப்படுகிறார். இவர் ஒரு தகைமை மிக்க நோக்கீட்டு வானியலாளர். இவர் 1916 இல் பர்னார்டு விண்மீனின் உயர்ந்த துல்லிய இயக்கத்தைக் கண்டுபிடித்தமைக்காக பரவலாக அறியப்பட்டார்.இது பின்னர் பர்னார்டு விண்மீன் பெயர் இடப்பட்டது.
இவை ஒளிப்பட்த் தொழிலில் இருந்தபோதே 1881 இல் ஓர் ஆங்கிலேயப் பெண்ணான உரோடா கால்வர்ட்டை மணந்துள்ளார். அல்பெர்ட் ஆரிங்டன் வார்னர் 1880 களில் 200 டாலர் புது கோளைக் கண்டுபிடிப்பவருக்கு வழங்கியுள்ளார். எட்வார்டு ஐந்து கோள்களைக் கண்டுபிடித்துள்ளார். .இந்தப் பணத்தைக் கொண்டு இவர் தனக்கும் தன் புது மனைவிக்கும் ஒரு புதிய வீட்டைக் கட்டியுள்ளார்.
இவர் பின்னர் வானிய்லில் ஆர்வத்தை வளர்த்துகொண்டார். இவர் 1876 இல் ஐந்து அங்குல ஒளிவிலகல்வகைத் தொலைநோக்கியை வாங்கியுள்ளார். இவர் 1881இல் முதல் வால்வெள்ளியைக் கண்டுபிடித்தார். ஆனால் இந்தக் கண்டுபிடிப்பை அறிவிக்கத் தவறியுள்ளார். இவர் அடுத்த வால்வெள்ளியைப் பின்னர் அதே ஆண்டிலும் 1992 இல் மூன்றாம் வால்வெள்ளியையும் கண்டுபிடித்தார்.
இவர் 1916 இல் கன்டுபிடித்த மங்கிய விண்மீன் ஒன்றுக்கு இவரது நினைவாக, பர்னார்டு விண்மீன் எனப் பெயரிடப்பட்டது. இந்த விண்மீனின் இயலியக்கம் மற்ற விண்மீன்களைவிட கூடுதலாக அமைந்திருந்தது. இது தான் சூரியனுக்கு அருகாக உள்ள விண்மீன்களில் இரண்டாவதாகும். ஆல்பா சென்ட்டாரிக்கு அடுத்து இது அமைகிறது.
சாலையோரம் அமையும் மேலே மூடிய நடைவழிகள் கடைவீட்டு நிலப்பகுதியுள் அமைந்த, ஆனால், பொதுப் பயன்பாட்டுக்கானவை. இவை நடந்து செல்பவர்களுக்கு வெய்யில். மழை ஆகியவற்றில் இருந்து பாதுகாப்பு வழங்குகின்றன. இந்த வழக்கம் மிகவும் பழைய காலத்திலிருந்தே தென்சீனப் பகுதிகளில் நடைமுறையில் இருந்தது. 1573ல் இரண்டாம் பிலிப்பு இதற்கான ஒரு சட்டத்தையும் இயற்றினார். பழங்கால மணிலாவிலும், நடை வழிகளுடன் கூடிய இரண்டு மாடி வீடுகள் கட்டப்பட்டன. 1822 இல் இயற்றப்பட்ட சிங்கப்பூருக்கான ராபிள்சு சட்டவிதிகள் குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் சாலையோரம் அமைந்த எல்லாக் கட்டிடங்களும் குறிப்பிட்ட அளவு அகலம் கொண்ட மூடிய நடைவழிகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என விதித்தது. இந்த நடைமுறை பிரித்தானிய மலாயாவின் பல்வேறு மாநிலங்களுக்கும் பரவியது. இவ்விதிகளின்படி 7 அடி "விறாந்தை வழியும்", 5 அடி "நடை வழியும்" கட்டாயமாக்கப்பட்டது.
இக்கட்டிடவகையின் கீழ்த்தளம் அதன் பயன்பாட்டுக்கு ஒத்தவகையில் ஒரு பகுதிப் பொது இடமாகச் செயற்படும். வழக்கமாகவும், வரலாற்று அடிப்படையிலும் இப்பகுதி ஒரு கடையாக இருந்துவந்த போதிலும், இது ஒரு உணவுச்சாலையாகவோ, சேவை வழங்கும் இடமாகவோ, குடிசைக் கைத்தொழிலுக்கான இடமாகவோ இருக்கக்கூடும். வசிப்பதற்கான பகுதி ஒன்று அல்லது இரண்டு குடும்பங்கள் வாழக்கூடியதாகவோ, அல்லது தனியாட்களான தொழிலாளர்கள் சேர்ந்து வாழும் இடமாகவோ இருக்கலாம். முற்காலத்தில் மேற்பகுதியில் அமைந்த வீடுகளையும், கீழுள்ள வணிகப் பகுதியையும் ஒரே குடும்பத்தினரே பயன்படுத்தி வந்தனர். ஆனாலும், இவ்விரு வேறு பகுதிகளையும் உறவினரல்லாத வேறுவேறு ஆட்கள் பயன்படுத்துவது உண்டு.
கடைவீடுகளின் முகப்பு ஒடுக்கமானது. ஆனால், இதன் ஆழம் மிகவும் கூடியதாக இருக்கக்கூடும். சில பின் சாலை வரை நீண்டிருப்பதும் உண்டு. முகப்பு ஒடுக்கமாக இருப்பதற்குப் பல காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. ஒரு காலத்தில் முகப்பு அகலத்தின் அடிப்படையில் வரி விதிக்கப்பட்டதால் முகப்பு அகலத்தைக் குறைவாக வைத்திருந்தனர் என்பது ஒரு கருத்து. கட்டிடத்தின் அகலம், கிடைக்கக்கூடிய மர வளையின் நீளத்தில் தங்கியிருந்ததால் அந்நீளமே கட்டிடத்தின் அகலத்தைத் தீர்மானித்தது என்பது இன்னொரு கருத்து. எல்லாக் கடைவீடுகளும் ஒடுக்கமானவை எனினும் அனைத்தும் ஒரேயளவு அகலம் கொண்டவை அல்ல. அகலத்தில் சிறு வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன.
தொழில்நுட்பக் காரணங்களால், 19 ஆம் நூற்றாண்டையும், 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதியையும் சேர்ந்த கடைவீடுகள் பொதுவாக ஒன்று தொடக்கம் மூன்று மாடிகளைக் கொண்டவையாகவே அமைந்திருந்தன. இரண்டு மாடிகளே கூடுதலாகக் காணப்பட்டன. மக்கள்தொகை நெருக்கம் கூடிய நகர மையப் பகுதிகளில் மூன்று மாடிக் கடைவீடுகள் கூடுதலாக இருந்தன. வலிதாக்கிய காங்கிறீட்டு போன்ற நவீன கட்டிடப்பொருட்களின் அறிமுகத்துடன், 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முன்னரையின் பிற்பகுதியில், போருக்கு முந்திய கடைவீடுகளிற் பல நான்கு மாடிகளைக் கொண்டனவாகவும் கட்டப்பட்டன.
கடைவீடு என்பது, தென்கிழக்காசிய நகரங்களில் பொதுவாகக் காணப்படும் நாட்டார் கட்டிடக்கலை சார்ந்த ஒரு கட்டிடவகை ஆகும். கடைவீடுகள் பெரும்பாலும் இரண்டு அல்லது மூன்று மாடிகளைக் கொண்டவையாகக் காணப்படுகின்றன. நிலத்தளத்தில் வணிகச் செயற்பாடுகளுக்கான பகுதியும், இவற்றுக்கு மேல், வசிப்பதற்கான இடவசதியும் இருக்கும். பெரும்பாலான தென்கிழக்காசிய நகரங்களின் வரலாற்றுப் பகுதிகளின் சிறப்பியல்பாக இந்த கலப்புப் பயன்பாட்டுக் கட்டிட வடிவம் விளங்குகின்றது.
கடைவீட்டு வடிவத்தின் படிமலர்ச்சியிலும், அதன் பாதுகாப்பிலும் சட்டங்களின் பங்கு முக்கியமானது. கட்டிட உரிமையாளர்கள் தமது நிலத்தைக் கூடிய அளவு தனிப்பட்ட பயன்பாட்டுக்கு உட்படுத்தவே விரும்புகின்றனர். தற்காலத்திலும், கடைக்காரர்கள் தமது வணிகப் பொருட்களை நடை வழிகளிகளில் வைத்து அதைத் தடை செய்வதைத் தடுக்க உள்ளூராட்சிச் சபைகள் அவ்வப்போது நடவடிக்கைகளை எடுக்கவேண்டி உள்ளது.
கடைவீடுகளின் கீழ்த்தளத்தில் அமையும் கடைகள் சாலை ஓரமாக அமையும் வளைவணிக்கோ அல்லது ஐந்து அடி அகலம் கொண்ட நடை பாதைக்கோ திறந்திருக்கும். கடைகளுக்கு மேல் வீடுகள் இருக்கும். கட்டிடங்களின் பக்கச் சுவர்கள் பக்கத்துக் கட்டிடங்களுடன் ஒட்டியபடி காணப்படும். இதனால் கட்டிடங்கள் தொடர்ச்சியான வரிசையாக, அமைந்திருக்கும்.
தென்கிழக்காசியாவின் சில பகுதிகளில் காணப்படும் கடைவீடுகளில் நடை வழிகள் காணப்படுவதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, பாங்காக் நகரில் சில பழைய கடைவீடுகள் மேலே மூடப்படாத நடை வழிகளைக் கொண்டுள்ளன. புதிதாகக் கட்டப்படுபவற்றில் இக்கட்டிடக்கூறு காணப்படுவதில்லை.
கிருஷ்ணரின் வெண்ணெய்ப் பந்து கருங்கலால் ஆன பெரிய உருண்டை வடிவத்தில் தோற்றமளிக்கும் இக்கருங்கல் உருண்டை தமிழ்நாட்டின் காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்தில் உள்ள மாமல்லபுரம் கடற்கரை அருகே சிறு குன்றின் மீது கீழே விழும் நிலையில் உள்ளது. இக்கருங்கல் உருண்டை 6 மீட்டர் உயரமும், 5 மீட்டர் அகலமும் 250 டன் எடையும் கொண்டது. கிருஷ்ணரின் வெண்ணெய்ப் பந்து, குன்றின் சரிவில் நான்கடி பரப்பளவில் 1,200 ஆண்டுகளாக நிலைத்து நிற்கிறது. மாமல்லபுரத்திற்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் இக்கிருஷ்ணரின் வெண்ணெய்ப் பந்தைக் கண்டுச் செல்கின்றனர்.
1908-இல் சென்னை மாகாணத்தின் ஆளுநாராக இருந்த ஆர்தர் ஹேவ்லாக், எந்நேரத்தில் கீழே விழும் நிலையில் இருக்கும் இப்பெரிய உருண்டையான கல்லை, பாதுகாப்பு காரணம் கருதி ஏழு யானைகளின் உதவியால் குன்றுலிருந்து கீழே இறக்க முயற்சி எடுத்தார். ஆனால் இவரது முயற்சி வெற்றிபெறவில்லை.
இந்து தொன்மவியலின் படி, கிருஷ்ணர் தன் தாய் யசோதையின் பெரும் பானையிலிருந்த வெண்ணெயை திருடித் தின்ற செயலை நினைவுகூரும் வகையில் இக்கல் உருண்டையானது கிருஷ்ணரின் வெண்ணெய்ப் பந்து என அழைக்கப்படுகிறது.
பல்லவ மன்னர் முதலாம் நரசிம்ம பல்லவன் கிருஷ்ணரின் வெண்ணெய்ப் பந்து என அழைக்கப்படும், இந்த கருங்கல் உருண்டையை குன்றிலிருந்து கீழே இறக்க செய்த முயற்சி தோல்வியில் முடிந்தது.
05 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட நத்தோர் மாவட்டத்தினை நிர்வாக வசதிக்காக குருதாஸ்பூர், நத்தோர் சதர், பரய்கிராம், லால்பூர், சிங்கிரா மற்றும் நல்தங்கா என ஆறு துணை மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
மேலும் இம்மாவட்டத்தில் எட்டு நகராட்சி மன்றங்களும், ஐம்பத்தி இரண்டு ஒன்றியக் குழுக்களும், 1351 கிராமங்களையும் கொண்டுள்ளது. இம்மாவட்டத்தின் அஞ்சல் சுட்டு எண் 6400 ஆகும். தொலைபேசி குறியிடு எண் 0771 ஆகும். நான்கு வங்கதேச நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது.
நத்தோர் மாவட்டம் தெற்காசியாவின் வங்காளதேச நாட்டின் அறுபத்தி நான்கு மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும். இம்மாவட்டம் ராஜசாகி கோட்டத்தில் உள்ளது. வங்காளதேசத்தில் வடக்கில் அமைந்த இம்மாவட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடம் நத்தோர் நகரம் ஆகும். நத்தோர் மாவட்டம், தேசியத் தலைநகரம் டாக்காவிலிருந்து 220 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. மேலும் நத்தோர் நகரம், ராஜசாகி கோட்டத்தின் நிர்வாகத் தலைமையிடம் ஆகும்.
05 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட நத்தோர் மாவட்டத்தின் வடக்கில் நவகோன் மாவட்டம் மற்றும் போக்ரா மாவட்டங்களும், தெற்கில் பப்னா மாவட்டங்களும், கிழக்கில் பப்னா மாவட்டம் மற்றும் சிராஜ்கஞ்ச் மாவட்டங்களும், மேற்கில் ராஜசாகி மாவட்டமும் எல்லைகளாகக் கொண்டுள்ளது.
ஏழைகள் மற்றும் நடுத்தர மக்களின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக தொழில், கல்வி மற்றும் சமூக வளர்ச்சிகளுக்கு, வங்காள தேச கிராமின் வங்கிகள் நிதியுதவி வழங்குகிறது.
போக்ரா நகரம் பெரும்பாலும் வங்கிகள் நகரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. நிகழ்நிலை வங்கி வசதிகள், கடன் அட்டைகள், பற்றட்டைகள் போன்ற நவீன வசதிகளுடன் வங்கிகள் இயங்குகின்றன. இந்நகரிலுள்ள கணிசமான வங்கிகள் அரசு வங்கிகளின் கிளைகளாகச் செயல்படுகின்றன. வங்காள வங்கி , சோனாலி வங்கி, ரூபாலி வங்கி, சனதா வங்கி, இராச்சாகி கிருசி உன்னயன் வங்கி, வங்காள வளர்ச்சி வங்கி லிமிடெட், உத்தரா வங்கி லிமிடெட், அக்ரானி வங்கி போன்ற வங்கிகளின் கிளைகள் நன்கு விரிவாக்கப்பட்டுள்ளன. இவை தவிர புபாலி வங்கி, தேசிய வங்கி போன்ற சில தனியார் சிறப்பு வங்கிகளும் நகரில் இயங்குகின்றன.
இந்திய நாட்டின் மாமன்னர் அசோகர் காலத்தில் இந்நகரம் வங்காளத்தின் மிகப் பழமையான நகரமாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. வங்காளத்தை வெற்றி கொண்ட மாமன்னர் போக்ரா நகரத்தை நிறுவினார். இந்நகரம் முன்னதாக புந்தரவர்தம் என்ற பெயரால் அழைக்கப்பட்டது. 2008 ஆம் ஆண்டு அக்டோபரில், தினாய்பூர் மாவட்டத்தின் கோராகாட் துணைமாவட்டத்திலுள்ள சுரா பள்ளிவாசலுக்கு அருகில் உள்ள குளக்கரையில் ஒரு கல்வெட்டு கண்டறியப்பட்டது. போக்ரா ஒரு பழைமையான நகரம் என்பதற்கு இக்கண்டுபிடிப்பு வலிமை சேர்க்கிறது. இக்கல்வெட்டு குப்தர் காலத்தைச் சேர்ந்தது என்று நம்பப்படுகிறது.
பிரம்மபுத்திரா நதியின் பல்வேறு செல்வழிகளால் இம்மாவட்டத்தில் பாயும் முக்கியமான ஆறுகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஆறுகள் உள்ளூரில் கோனை, தாவ்கொபா மற்றும் யமுனை என்ற பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டன. யமுனை ஆறு இம்மாவட்டக் கிழக்கு எல்லையின் ஒரு பகுதியாக உருவாகியுள்ளது. பிரம்மபுத்திராவும் அதனுடைய வழி ஆறுகளும் வங்காளி, கரடோயா, அட்ரை முதலிய சிற்றோடைகளுடன் சேர்ந்து போக்ரா நகரத்திற்கான வணிகப் பயன்பாடுகளுக்கு உதவுகின்றன.
வடக்கில் இருந்து தெற்கு நோக்கிப் பாயும் கரடோயா ஆறு 1911 ஆம் ஆண்டில் மாவட்டத்தை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரித்தது. கிழக்குப் பகுதி நிலப்பகுப்பில் வளமான வண்டல் மண் செழித்திருந்தது, செழிப்பாக்குகின்ற வெள்ளம் பாயும் பகுதியாக இப்பகுதி அமைந்ததால் இங்கு சணல், எண்ணெய் வித்துகள், மோட்டா அரிசி போன்ற கனப்பயிர்கள் வளர்ந்தன. மாறாக மேற்குப் பகுதியில் காணப்படும் உயர் நிலத்து மண்ணில் நெற்பயிர் நன்கு விளைந்தது.
வடக்கு வங்காளதேசத்தின் நரம்பு மையம் போக்ரா என்று சிலர் இந்நகரத்தை விவரிப்பதும் உண்டு. இராச்சாகி கோட்டம் மற்றும் இரங்பூர் கோட்டம் ஆகியவற்றுக்கு போக்ரா நகரம் ஒரு பாலமாகவும் விளங்குகிறது. தோராயமாக 10.37 சதுரமைல் அல்லது 26.86 கிலோமீட்டர் 2 பரப்பளவு கொண்ட இந்நகரம் 21 பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. 2,66,930 நபர்கள் இங்கு வாழ்வதாக மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு தெரிவிக்கிறது.
2009 நகர்ப்புற திட்டமிடல் மேம்படுத்தப்பட்டதால் 2009 ஆம் ஆண்டு முதல் போக்ரா நகரின் உள்கட்டமைப்புகளில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சி ஏற்பட்டு வருகிறது. நகரச் சாலைகளை அகலப்படுத்தி மறுகட்டுமானம் செய்தல், தகவல் தொடர்பு வசதிகளை மேம்படுத்துதல், நிலத்தடி எரிவாயு இணைப்புகளை உருவாக்குதல் போன்றவை இத்திட்டத்தில் அடங்கும்.
போக்ரா வங்காளதேசத்தில் உள்ள ஒரு நகரமாகும். இந்நகரம் இராச்சாகி கோட்டத்தில் அமைந்துள்ள போக்ரா மாவட்டத்தில் இருக்கிறது. இம்மாவட்டத்தின் முக்கிய வணிகமையமாக போக்ரா நகரம் திகழ்கிறது.
போக்ரா நகரில் சிவப்பு மிளகாய் உற்பத்தி ஒரு முக்கிய உள்ளுர் தொழிலாக நடைபெறுகிறது. போக்ரா நகரத்திற்குள்ளேயே பனிரெண்டு மையங்களுக்கு மேல் சிவப்பு மிளகாய் சேகரிப்பில் ஈடுபட்டு வர்த்தகம் செய்கின்றன.
தொடுபுலனாகா பண்பாட்டு மரபுரிமை என்பது வழமைகள்/நடைமுறைகள் , உருபுகள் , வெளிப்பாடுகள் , அறிவு , செயற்திறன்கள் ஆகியனவும், கருவிகள் , பொருட்கள் , கலைப்பொருட்கள் , பண்பாட்டு வெளிகள் ஆகியனவும், குறிப்பாக ஒரு சமூகம், குழு அல்லது சில சமயங்களில் தனிநபர்கள் தமது பண்பாட்டு மரபுரிமையாக கருதுபவனவற்றைக் குறிக்கும். இந்த தொடுபுலனாகா பண்பாட்டு மரபுரிமை தலைமுறை தலைமுறையாக பகிரப்பட்டு, தொடர்ச்சியாக சமூகங்களாலும் குழுக்களாலும் சூழலுக்கு ஏற்பவும், இயற்கை, வரலாற்றிற்றோடு ஊடாட்டம் ஊடாகவும் மீள் உருவாக்கம் செய்யப்படுவது. இது அடையாளத்தை, தொடர்ச்சியை அளிக்கிறது, ஆகையால் பண்பாட்டு பல்வகைத்தன்மையை, மனித படைப்பாக்கத்தை ஊக்குவிக்கின்றது. இந்த உடன்படிக்கையின் நோக்கங்களுக்கு, அனைத்துலக மனித உரிமைச் சட்டகங்களை மதிக்கும், சக மனிதர்களை, குழுக்களை, சமூகங்களை சமமாக மதிக்கும், பேண்தகு வளர்ச்சியை ஏதுவாக்கும் பண்பாட்டு மரபுரிமைகள் மட்டுமே கருத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன.
தொடுபுலனாகா மரபுரிமையைப் பாதுகாப்பதற்கான உடன்படிக்கை என்பது ஐக்கிய நாடுகள் கல்வி, அறிவியல், பண்பாட்டு நிறுவனத்தின் ஒர் உடன்பாடு ஆகும். இந்த உடன்படிக்கை 2006 இல் அமுலுக்கு வந்தது. 2016 செப்ரம்பரில் 171 உறுப்பு நாடுகள் இதனை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன.
யாரொசுலாவ் வாசெக் தெற்கு மற்றும் மத்திய ஆசிய கல்விக்கழகத்தின் பணிப்பாளராகவும், பிராகா சார்லசுப் பல்கலைக்கழகத்தின் மெய்யியல் பீடத்தின் தலைவராகவும் பணியாற்றியவர். சார்லசுப் பல்கலைக்கழகத்தில் 1976 இல் மொங்கோலிய மொழி ஆய்வு குறித்த புதிய கற்கை நெறியைத் தொடங்கினார். செக் நாட்டு கிழக்கத்தியக் கழகம், பிராகா மொழியியல் குழுமம் ஆகியவற்றின் உறுப்பினராகவும் இருந்தார். இவர் பகவத் கீதையை சமக்கிருதத்தில் இருந்து செக் மொழிக்கு மொழிபெயர்த்தார். இந்திய மொழியியல், திராவிட - அல்த்தாய் தொடர்புகள் ஆகியவற்றில் ஆய்வுகளை மேற்கொண்டார். தமிழ் மொழியில் சரளமாகப் பேசக் கூடியவர்