polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
அப்பொழுது தான், பழிவாங்கத் துடிக்கும் பாம்பு, அவர்களைத் துரத்துகிறது. கிராமத்தார்கள் வேலுவும், மலரும் தப்பிவிட்டதை அறிந்து அவர்களை கிராமத்தைச் சுற்றியும் தேடுகிறார்கள். பாம்பு வேலுவைக் கொல்ல வரும் போது 40 ஆவது நாள் முடிவுக்கு வந்து அடுத்த நாளின் சூரிய உதயம் தொடங்கி விடுகிறது. பாம்பு வந்த வழியே திரும்பி விடுகிறது. துரதிருஷ்ட வசமாக, கிராமத் தலைவரும் அவரது அடியாட்களும் மலரைக் கண்டுபிடித்துக் கொல்ல வருகின்றனர். வேலு மலரைக் காப்பாற்றி தான் உயிர் விடுகிறான். மலர் வேலுவின் மகனைச் சுமந்து பெற்றெடுக்கிறாள். திரைப்படம் வேலுவின் மகன் தன் தந்தையைப் போல பாம்புகளிடம் பயமின்றி விளையாடுவதான காட்சியுடன் முடிகிறது.
நஞ்சுபுரம் ஒரு நச்சுத்தன்மையுள்ள பாம்புகள் நிறைந்த குன்றுகளால் சூழப்பட்ட ஒரு சிறிய கிராமம் ஆகும். அந்த கிராமத்தில் இரண்டு பெரிய மனிதர்கள் உள்ளனர். அதில் ஒருவர் கிராமத்தின் தலைவர் , மற்றொருவர் வேலு என்ற நல்ல மகனைப் பெற்றெடுத்த நபர் ஆவார். கிராமத் தலைவர் மலரின் தாயாருடன் உறவு கொண்டுள்ளார். இதன் காரணமாக மலரின் வீட்டிற்கு அவர் அடிக்கடி வந்து செல்வார்.
காந்தேஷ் பிரதேசத்தில் பாயும் முதன்மை ஆறு தபதி ஆறாகும்தக்காணப் பீடபூமியில் பாயும் அனைத்து ஆறுகளும் மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளில் உற்பத்தியாகி வங்காள விரிகுடாவில் கலக்கிறது. ஆனால் மத்திய இந்தியாவின் மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலத்தில் பேதுல் பகுதியில் உற்பத்தியாகும் தபதி ஆறு, மகாராட்டிராவின் காந்தேஷ் பிரதேசம் வழியாக பாய்ந்து பின்னர் குசராத் மாநிலத்தின் வழியே அரபிக் கடலின் காம்பத் வளைகுடாவில் கலக்கிறது. காந்தேஷ் பிரதேசத்தின் வழியாகப் பாயும் தப்தி ஆறு 13 முதன்மை துணை ஆறுகளைக் கொண்டது. தப்தி ஆற்றின் தெற்கில் அமைந்த பெரும்பாலான காந்தேஷ் பிரதேசத்தின் பெரும் பகுதிகளை தப்தி ஆற்றின் துணை ஆறுகளான கிர்னா ஆறு, போரி ஆறு மற்றும் பஞ்சாரா ஆறுகளால் வளம் பெறுகிறது. தப்தி ஆற்றின் வடக்கில் உள்ள
காந்தேஷ் பிரதேசங்கள் வளமான வண்டல் மண்ணைக் கொண்டுள்ளது. காந்தேஷ் மலைப்பகுதிகளில் பழங்குடி பில் மக்கள் அதிகமாக வாழ்கின்றனர்.
அக்பரின் மகன் தனியால் மிர்சா பெயரால் காந்தேஷ் பிரதேசமானது தண்டேஷ் எனப்பெயர் மாற்றம் பெற்றது. முகலாலயப் பேரரசின் நிதி அமைச்சராக இருந்த தோடர்மாலின் நில நிர்வாக அமைப்பைப் பின்பற்றி, 1640-இல் காந்தேஷ் பிரதேசத்தில், முகலாயப் பேரரசர் ஷாஜகான் நில நிர்வாக அமைப்பை சீரமைத்தார். 17-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுவில் காந்தேஷ் பிரதேசத்தில் பருத்தி, நெல், கரும்பு, கருநீலச் சாயங்கள்
1295-இல் தில்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜி]] ஆட்சியின் போது, காந்தேஷ் பகுதியை இராஜபுத்திர சௌகான் குல மன்னர்கள் ஆட்சி புரிந்தனர்.}பின்னர் காந்தேஷ் பிரதேசத்தை பல்வேறு தில்லி சுல்தான்களின் ஆட்சியில் இருந்தது. 1370 முதல் 1600 வரை பருக்கீ வம்சத்தினர் புர்ஹான்பூர் நகரத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டு காந்தேஷ் பிரதேசத்தை குறுநில மன்னராக ஆண்டனர். 1388-இல் தில்லி சுல்தான் பெரோஷ் ஷா துக்ளக் இறந்த போது, காந்தேஷ் பகுதியின் படைத்தலைவராக இருந்த பரூக்கி வம்சத்தின் மாலிக் ராஜா என்பவர் தன்னை காந்தேஷ் இராச்சிய மன்னராக அறிவித்துக் கொண்டு 1399 வரை காந்தேஷ் இராச்சியத்தை ஆண்டார்.
1670-இல் மராத்தியப் பேரரசுப் படைகள் காந்தேஷ் பிரதேசத்தின் மீது படை எடுத்து கைப்பற்றினர். 1760-இல் மராத்தியப் பேஷ்வாக்களின் ஹோல்கர் மற்றும் சிந்தியா வம்சத்தினர் முகலாயப் பேரரசை வீழ்த்தி காந்தேஷ் உள்ளிட்ட அனைத்து மேற்கிந்தியப் பகுதிகளை கைப்பற்றினர். 1818-இல் இரண்டாம் பாஜி ராவ், பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளரகளிடம் அடைக்கலமான போது, காந்தேஷ் பிரதேசமும், பிரித்தானிய இந்தியாவின் கீழ் சென்றது.
பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியில் காந்தேஷ் பிரதேசம் மும்பை மாகாணத்தின் கீழ் ஒரு மாவட்டமாக விளங்கியது. 1906-இல் காந்தேஷ் மாவட்டதை ஜல்கான் நகரத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டு கிழக்கு காந்தேஷ் மாவட்டம் மற்றும் துளே நகரத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டு
தற்கால மகாராட்டிரா மாநிலத்தின் நாசிக் மண்டலத்தின் வடக்குப் பகுதியில் தபதி நதி பள்ளத்தாக்கில் காந்தேஷ் பிரதேசம் அமைந்துள்ளது. மத்திய இந்தியாவின், வடமேற்கு தக்காண பீடபூமியில் தபதி ஆற்றுச் சமவெளியில் அமைந்துள்ளது. காந்தேஷ் பிரதேசத்தின் வடக்கில் சாத்பூரா மலைத்தொடர்களும்; கிழக்கில் தெற்கில் மரத்வாடாவும், மேற்கில் மேற்கு தொடச்சி மலைகளும் எல்லைகளாக உள்ளது.
1960-இல் மும்பை மாகாணத்தை மொழிவாரி பிரித்த போது மும்பை மாகாணம் மற்றும் குஜராத் மாநிலங்களாக பிரிக்கப்பட்டது. மகாராட்டிரா மாநிலத்தில் இருந்த கிழக்கு காந்தேஷ் பிரதேசத்தை ஜள்காவ் மாவட்டம் என்றும், மேற்கு காந்தேஷ் பிரதேசத்தை துளே மாவட்டம் என்று பெயரிட்டனர். பின்னர் துளே மாவட்டப் பகுதிகளைக் கொண்டு புதிய நந்துர்பார் மாவட்டம் நிறுவப்பட்டது.
கிபி 13-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த பக்தி கவிஞரும், மெய்யியலாளருமான ஞானேஸ்வரின் இளைய தங்கை முக்தா பாய் வாழ்ந்த தப்தி அற்றுப் பகுதிக்கு அருகில் யோகி சங்கதேவர் வாழ்ந்தார். காந்தேஷ் பிரதேசத்தில் உள்ள புர்ஹான்பூர் கபீர் சீடர்களின் மையமாக விளங்கியது. மராத்திய பெண் பக்தி இலக்கிய கவிஞரான பாகினாபாய் சௌதாரி காந்தேஷ் பிரதேசத்தை சேர்ந்தவர்
காந்தேஷ் பிரதேசம் மத்திய இந்தியாவின் வடமேற்கு மகாராட்டிரா மற்றும் தென்தெற்கு மத்தியப் பிரதேசத்தில் அமைந்த புவியியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பகுதியாகும். இது தற்கால மகாராட்டிரா மாநிலத்தின் ஜள்காவ் மாவட்டம், துளே மாவட்டம் மற்றும் நந்துர்பார் மாவட்டம் மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தின் புர்ஹான்பூர் மாவட்டப் பகுதிகளைக் கொண்டது.
தமிழ் இலக்கியத்தில் பிரதிபலிக்கும் ஓவியக்கலையின் சின்னங்கள், அவை வரையப்பெற்ற கோயில்கள், பள்ளிகள், மாளிகைகள் அழிந்து போக, இப்பொழுது நாம் காண்பவற்றுள் மிகப் பழமைவாய்ந்தவை பல்லவர் காலத்து ஓவியங்களே ஆகும். மாமண்டூர் குகைகளின் வெளிமண்டபத்திலும், தூண்களிலும், மாமல்லபுர ஆதிவராக மண்டபத்தில், துர்க்கை விக்கிரகத்தின் மேலுள்ள விதானத்திலும், அருகிலுள்ள தூண்களிலும் ஓவியச் சின்னங்கள் தென்படுகின்றன. இவை மகேந்திரவர்ம பல்லவன் காலத்தவை ஆகும். பனைமலைக் கோயிலின் கிழக்குப் பிராகாரச் சுவரில் காணப்படும் கந்தர்வர்களின் உருவங்களும், காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலைச் சுற்றி உள்ள மண்டபங்களிற் சிலவற்றுள் காணப்பெறும் சோமாஸ்கந்தர் முதலிய உருவங்களும் ராஜசிம்மன் என்ற இரண்டாவது நரசிம்மவர்ம பல்லவன் காலத்தவை ஆகும். அவனிபசேகரன் என்ற பாண்டியன் ஸ்ரீ வல்லபன் காலத்தில் சிற்றண்ணல் வாயில் அர்த்தமண்டபம் புதுப்பிக்கப்பட்டு, முகமண்டபம் கட்டப்பட்டது. இவற்றோடு குகை முழுதும் ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்டன.
பண்டையத் தமிழக ஓவியர், கூரிய அறிவோடு ஆழ்ந்த நோக்கும் அமையப்பெற்ற ஓவியர்கள் என மதுரைக் காஞ்சி பாராட்டுகிறது. உலகில் காணப்பெறும் உயிருள்ளன, உயிரில்லன ஆகிய எல்லாப் பொருள்களையும், கற்பனையால் காணப்பெறும் பொருள்களையும் அவ்வவற்றின் உருவங்கள் போலத் தோற்றும்படி, தமிழ்நாட்டு ஓவியர்கள் ஓவியங்களாகத் தீட்டினர் என மணிமேகலையும் கூறுகின்றன. உச்சயினி நகரத்தைச் சார்ந்த மகாகாளவனத்தில் உள்ள மண்டபத்தே , பார்ப்பவர் நடுங்கும் பேய் உருவம் வரையப்பட்டிருந்தது என்று பெருங்கதை கூறுகிறது. இராசமாபுரத்துப் பரத்தையர் வீடுகளிலே, சுவர்கள் தோறும் நாடகம் எழுதியிருந்தது என்று சீவக சிந்தாமணி கூறுகிறது. உரையாசிரியர் நச்சினார்க்கினியர், இந்நாடகக் காட்சிகள் காமக் குறிப்புள்ள ஓவியங்கள் என்று சொல்கிறார்.
பாண்டிய மன்னனுடைய ஓவிய மண்டபத்தைப் பற்றிச் சிலப்பதிகாரம் குறிப்பிடுகிறது. தஞ்சாவூர்ப் பெருவுடையார் கோயில் வெளிக்கோபுரத்துக்கு அருகில் இருந்த, ஓவிய மண்டபத்தைக் கூறுகிறது. காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்குப் புதிதாக வந்த மக்கள் அங்குள்ள வீடுகளின் நீண்டுயர்ந்த வெளிச்சுவர்களிலே வரையப்பட்ட பல்வேறு ஓவியங்களைக் கண்டுவியத்தலை மணிமேகலைக் கூறுகிறது. மாளிகைகளில் சித்திரங்கள் வரைவது இன்றியமையாத இன்பவழக்காய் விட்டதை, மாளிகைக்குச் சித்திரம் எவ்வாறு இன்றியமையாதிருக்கிறதோ, அதுபோல எவ்வகை நூலுக்கும் பாயிரம் வேண்டும் என்று கூறும் பவணந்தியின் செய்யுள் கூறுகிறது.
தென்காசியை அடுத்த, திருக்குற்றாவத்துச் சித்திர சபையில் காணும் ஓவியங்கள், மதுரையை ஆண்ட திருமலை நாயக்கர் காலத்தவை ஆகும். மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் பொற்றாமரைத் தடாகத்துக்கு, மேற்கே உள்ள சடையலம்பு மண்டபத்து விதானத்தில், மீனாட்சியின் திருக்கலியாணமும் அஷ்டதிக்கு விஜயமும் சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. திருக்கலியாணக் காட்சியை, இராணிமங்கம்மாளும், தளவாய் நரசப்பையரும் தரிசிப்பதாகத் தீட்டி இருக்கிறார்கள்.
உருவகப்படுத்தி ஓவியங்களால் தீட்டப் பெற்றிருந்தன என மணிமேகலைத் தெரிவிக்கிறது. சமணப் பள்ளிகளின் சுவர்களிலும் ஓவியங்கள் வரையப்பெற்றிருந்தன என்பதை மதுரைக் காஞ்சியால் அறியலாம் . கோயில்களைத் தவிர, அரசர்களின் மாளிகைகளிலும், சாதாரண மக்களின் வீடுகளிலும் ஓவியங்கள் வரையப் பெற்றிருந்தன.
கரிகாற்சோழன் காலத்துக் காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில் உள்ள கோயிலின் சுவர்கள் மீது தீட்டப் பெற்ற பலவகை ஓவியங்கள், அருகிலிருந்த தெருவில் ஓடும் தேர்களினின்றும், எழுந்த தூளியால், புழுதியை மேலே பூசிக்கொண்ட யானையைப் போல், அழுக்கேறி இருந்தன என்று பட்டினப்பாலை கூறுகிறது.
பரிபாடலில், திருப்பரங்குன்றத்து முருகன் கோயிலின் அருகே இருந்த எழுத்து நிலை மண்டபத்தையும், அங்கே தீட்டப்பெற்ற ஓவியங்களையும். அம்மண்டபத்தில் ஒருபுறம் சூரிய சந்திரர்கள், மற்றொருபுறம் மன்மதனும் இரதியும், வேறொரு புறம் அகலிகையின் சோகக்கதையும் அழகாகக் கூறுப்பட்டுள்ளது.
பின்னர், தாய்வானுக்கு குடிபெயர்ந்த பல சீன முசுலிம்கள், தொழுவதற்கான சரியான இடம் இல்லாததால், அவர்கள் தாய்வானின் முதலாவது பள்ளிவாசலைக் கட்டுவதற்காக நிதி சேகரித்தனர். அவர்கள் எண். 2, ஒழுங்கை17, இலிசூ தெரு என்ற இடமுள்ள தாய்பெய் நகரத்தில் கட்ட முடிவெடுத்தனர். இந்த இடம் தான் மாவட்ட ஆட்சியின் கீழ் அமைந்து, மேற்படி முகவரியில் பள்ளிவாசலைக் கட்டினர். இதற்கான நிலம், சாங் சி-சுன், செங் ஊரன் என்ற இருவரால் நன்கொடையாக அளிக்கப்பட்டது. சீன பெரு நிலப்பகுதியிலிருந்து வந்த முசுலிம்கள், இந்தப் பள்ளியில் 1948 ஆம் ஆண்டுஆகத்து மாதத்திலிருந்து தொழுவதற்குத் தொடங்கினர். அரசில் சீன முசுலிம்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தமையால், இப்பள்ளிவாசல் வளர்ந்து வரும் தொழுகையாளிகளின் எண்ணிக்கைக்கு போதுமானதாக இல்லை. எனவே, அவர்கள் பள்ளிவாசலைக் கட்டுவதற்காக புதிய இடம் தேட வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தது. இப்போது எண். 2, ஒழுங்கை 17, இலிசூ தெருவில் ஒரு அடுக்கக் கட்டிடம் உள்ளது.
தாய்பெய் பெரிய பள்ளிவாசல் தாய்வானில் உள்ள பெரிய மற்றும் மிகவும் புகழ்பெற்ற பள்ளிவாசல் ஆகும். இதன் மொத்தப் பரப்பளவு 2,747 சதுர கிலோமீற்றர்கள். இது தாய்பெய் நகரின் தான் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இது தாய்வான் நாட்டிலுள்ள கட்டிடங்களில், மிக முக்கிய இசுலாமியக் கட்டிடக் கலை எனக் கருதப்படுகிறது. இது வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இடமாக, 1999 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 29 ஆம் நாள் அன்று தாய்பெய் நகர அரசினால் அறிவிக்கப்பட்டது.
1945 ஆம் ஆண்டு தாய்வான் நிலப்பகுதியானது, யப்பானிய அரசிடமிருந்து, சீன அரசிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டப் பிறகு, நாஞ்சிங்கின் சீன முசுலீம் சங்கமும், தாய்வானில் சீன முசுலிம் சங்கத்தின் கிளையை உருவாக்குவதற்கு முயற்சித்தனர். இதற்கான தயாரிப்புக் குழுவில், சாங் சிசுன் , வாங் யிங்சாய் , செங் ஊரன் ஆகிய மூவரும், 1947 ஆம் ஆண்டு திசம்பர் 23 நாள் நிருவாகம் நியமித்தது.
இலாய் சாவ் நீண்ட காலமாக வியட்நாமில் ஏழ்மையான மாகாணமாக இருந்து வருகிறது. மேலும் இது ஒரு தொழில்மயமாக்கப்பட்ட மாகாணமாகும். 1974 ஆம் ஆண்டில், வட வியட்நாமின் பணக்கார மாகாணமான கானோயின் தொழில்துறை உற்பத்தி எலாய் சாவை விட 47 மடங்கு அதிகமாக இருந்தது. தொழில்மயமாக்கப்பட்ட பின்னரும் ,தெற்கே ஐயன் பியோன் மாகாணமாக பிரிக்கப்பட்ட பின்னரும் கூட இந்த மாகாணம் இன்னும் பின்தங்கியிருந்தது. 2007 ஆம் ஆண்டில், கானேயின் தொழில்துறை உற்பத்தி மாகாணத்தில் 93 மடங்கு ஆகும். எவ்வாறாயினும், சமீபத்திய ஆண்டுகளில் தொழில்துறை உற்பத்தி வேகமாக வளர்ந்துள்ளது, இது 2000 மற்றும் 2007 க்கு இடையில் மூன்று மடங்காக அதிகரித்துள்ளது. தொழில்துறை தயாரிப்புகளில் மதுபானம், செங்கல், சிமென்ட் மற்றும் மின்சாரம் ஆகியவை அடங்கும். 2007 ஆம் ஆண்டில் தொழில்துறை உற்பத்தி 476.6 பில்லியன் வியட்நாமிய ஆங்ஸ் ஆகும், இது மாகாணத்தின் பொருளாதாரத்தில் 28.9% ஆகும், இது 2000 ஆம் ஆண்டில் 16.5% மட்டுமே.
இலாய் சாவ் என்பது வியட்நாமின் வடமேற்கு பிராந்தியத்தில் உள்ள ஒரு மாகாணமாகும். எலாய் சாவ் வியட்நாமில் மிகக்குறைந்த மக்கள்தொகை கொண்ட ஒரு மாகாணமாகும், இது சீனாவுடன் எல்லையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இது ஒரு காலத்தில் "சிப் சாங் சாவ் டாய்" என்று அழைக்கப்படும் அரை சுயாதீனமான வெள்ளை தாய் கூட்டமைப்பாக இருந்தது, ஆனால் 1880 களில் பிரான்சால் பிரெஞ்சு இந்தோசீனாவில் உள்வாங்கப்பட்டது, பின்னர் 1954 இல் வியட்நாமிய சுதந்திரத்தைத் தொடர்ந்து வியட்நாமின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. 1955 முதல் 1975 இல் இது வியட்நாம் ஜனநாயகக் குடியரசின் வடமேற்கு தன்னாட்சி பகுதியின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. இலாய் சாவ் மாகாணம் உருவாகும்போது ஐயன் பியோன் மாகாணம் எலாய் சாவிலிருந்து 2004 ஆம் ஆண்டில் பிரிக்கப்பட்டது.
மாகாணத்தில் முக்கிய வேளாண் உற்பத்தி அரிசி , மக்காச்சோளம் உள்ளன மரவள்ளி மற்றும் தேநீர் ஆகும். அரிசி மற்றும் மக்காச்சோளம் உற்பத்தி 2000 முதல் மூன்று மடங்காக அதிகரித்தது, அதே நேரத்தில் கசகசா மற்றும் தேயிலை உற்பத்தி 40% மற்றும் 120% அதிகரித்து வருகிறது. இங்கிருந்து தேநீர் வியட்நாமில் உள்ள பிற மாகாணங்களுக்கு விற்கப்படுகிறது, மேலும் பிற நாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்யப்படுகிறது.
இலாய் சாவ் எட்டு மாவட்ட அளவிலான துணைப்பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை மேலும் ஏழு கம்யூன்-நிலை நகரங்கள் , 96 கம்யூன்கள் மற்றும் ஐந்து பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.
மேல் எகிப்தின் பார்வோன்களின் ஆட்சி மையமாக தீபை நகரம் விளங்கியது. சுமேரியாவின் அசிரியர்கள் போரில் தீபை நகரத்தை அழித்தனர். மேல் எகிப்து மற்றும் கீழ் எகிப்தை ஒருங்கிணைந்த பின்னர் கிமு 3150 முதல் கிமு 2690 முடிய 460 ஆண்டுகள் எகிப்தை ஆண்ட முதல் வம்சம் மற்றும் இரண்டாம் வம்ச ஆட்சிக் காலத்தை எகிப்தின் துவக்க அரசமரபுகள் ஆகும். ஒருங்கிணைந்த எகிப்தின் முதல் அரச மரபின் ஆட்சிக் காலத்தில் தலைநகரம் தீனிஸ் நகரத்திலிருந்து மெம்பிசுக்கு மாற்றப்பட்டது. எகிப்தின் முதல் அரச வம்சத்தினர் எகிப்தை கிமு 3150 முதல் கிமு 2890 வரையும்; இரண்டாம் அரச வம்சத்தினர் கிமு 2890 முதல் 2686 முடியவும் ஆண்டனர். கிமு 2686ல் பழைய எகிப்து இராச்சியம் தோன்றிய பின் இத்துவக்க கால எகிப்திய அரச மரபுகள் முற்றிலும் மறைந்து போனது. பண்டைய எகிப்திய துவக்க கால அரச மரபு மன்னர்கள் மைய அரசமைப்பை நிறுவி, மாகாணங்களில் அரச குடும்பத்தினரை ஆளுநர்களாக நியமித்தனர்.
மேல் எகிப்து ( என்பது பண்டைய எகிப்திற்கு தெற்கே உள்ள நூபியாவிற்கும், வடக்கே உள்ள கீழ் எகிப்திற்கும் இடையே பாயும் நைல் ஆற்றின் இருகரைப் பகுதிகளையும் குறிக்கும். மேல் எகிப்தின் முக்கிய நகரங்கள் தினீஸ், நெக்கென், தீபை மற்றும் நக்காடா ஆகும். கிமு 3150-இல் மேல் எகிப்தில் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட அரசமரபுகள் அழிந்து, எகிப்தின் துவக்க கால அரச மரபுகளின் ஆட்சி துவங்கியது. இவ்வாட்சி கிமு 2686-இல் முடிவுற்றது. பின்னர் கிமு 2686 முதல் 2181 முடிய பழைய எகிப்து இராச்சியம் நிலவியது.
மெசொப்பொத்தேமியாவைப் போன்று, மேல் எகிப்திலும் புதிய களிமண் மட்பாண்டங்கள் தயாரிக்கப்பட்டது. பொருள் உற்பத்தியில் செப்பு உலோகத்தின் பயன்பாடு அதிக அளவில் இருந்தது. மெசொப்பொத்தேமியாவைப் போன்றே செங்கற்களை சூரிய வெளிச்சத்தில் காயவைத்து தயாரித்தனர். மேலும் மெசொப்பொத்தேமியாவைப் போன்றே கட்டிடக் கலை அமைப்புகள் மேல் எகிப்தியர்கள் பின்பற்றி கட்டினர்.
தற்கால எகிப்தின் தெற்கு அஸ்வான் பகுதி முதல் கீழ் எகிப்தின் தேசியத் தலைநகரம் கெய்ரோ வரை உள்ள பகுதியே மேல் எகிப்து ஆகும். அரபு மொழியில் மேல் எகிப்தில் வாழும் மக்களை சையத் அல்லது செய்யது அரபு மக்கள் என்று என்பர்.
மேல் எகிப்தியர்களுக்கும், கீழ் எகிப்தியர்களுக்கும் அடிக்கடி போர் மூண்டது. போரில் மேல் எகிப்திய மன்னர் நார்மெர் என்பவர் கீழ் எகிப்தின் நைல் ஆற்றின் வடிநிலப்பகுதிகளைக் கைப்பற்றி ஒரே குடையின் கீழ் ஆண்டார்.
புதிய கற்காலத்தின் போது கிமு 3600-இல் நைல் ஆற்றின் கரை ஓரங்களில் மக்கள் வேளாண்மை செய்தும் மற்றும் காட்டு விலங்குகளை, வீட்டு விலங்குகளாகப் பழக்கியும், மக்கள் புதிய பண்பாட்டைத் தோற்றுவித்தனர்.
வரலாற்று காலத்திற்கு முன்னர் மேல் எகிப்தின் முக்கிய நகரம் நெக்கேன் ஆகும். இந்நகரத்தின் காவல் தெய்வம் நெக்பேத் எனும் பருந்து தேவதை ஆகும்.
கீழ் எகிப்தின் காவல் தெய்வமான கடவுள் வத்செட்டும், மேல் எகிப்தின் கடவுளான நெக்பெட்டும் இரட்டைப் பெண்கள் என பண்டைய எகிப்தியர்கள் அழைத்தனர்.
பத்ரகாளி தீயாட்டு என்பது பொதுவாக பத்ரகாளி கோயில்களில் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு சடங்கு நடனமாகும். பெரும்பாலும் தென்-மத்திய கேரளாவின் பத்தனம்திட்டா, ஆலப்புழா, கோட்டயம் மற்றும் எர்ணாகுளம் மாவட்டங்களில் இது நிகழ்த்தப்படுகிறது. கோட்டயத்தில் உள்ள பள்ளிப்புரத்து காவு திரிக்காரியூர் மகாதேவர் கோயில், பனச்சிமங்கலத்து பத்ரகாளி கோயில் கொத்தமங்கத்திற்கு அருகில், தொடுப்புழா அருகேயுள்ள மடக்கத்தானம் என்ற ஊரிலுள்ள வனர்காவு, திருவல்லாவுக்கு அருகிலுள்ள புத்துக்குளங்கரை தேவி சேத்ரம் போன்ற கோயில்களின் ஆண்டு விழாக்களில் தீயாட்டு நிகழ்த்தப்படும் சில இடங்கள் ஆகும். இது கோவில்கள் மற்றும் வீடுகளில் வேண்டுதலாகவும் நிகழ்த்தப்படுகிறது. பத்ரகாளி தீயாட்டு நடனம் தாரிகாசுரனுடனான பத்ரகாளியின் போரை சித்தரிக்கிறது. அங்கு இறுதியாக பத்ரகாளி வெற்றியாளராக வெளிப்படுகிறார்.
தீயாட்டியின் நம்பியார் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் மத்திய கேரளாவில் காணப்பட்டாலும், அவர்களின் கலை வடிவமான ஐயப்பன் தீயாட்டம் மலபார் பகுதியில் மிகவும் பிரபலமானது. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் மைசூர் மன்னர் திப்பு சுல்தானின் சர்ச்சைக்குரிய கோயில் அழிப்பு நிகழ்வின் போது சமூகம் தங்கள் அசல் வடக்கு மலபார் பகுதிகளிலிருந்து தெற்கே தப்பி சென்றிருக்கலாம் என்பதை சில அறிஞர்கள் / வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். முல்லாங்கிணத்துக்காவு தீயாடி இராமன் நம்பியாரின், ஐயப்பன் தீயாட்டு என்ற புத்தகம் மேலும் இந்த பழமையான கலை வடிவத்தின் விலைமதிப்பற்ற விளக்கங்களை வழங்கிய வி.ஆர்.பிரபோதனச்சந்திரன் நாயரை நினைவு கூர்ந்தார்.
தீயாட்டுவின் மிகவும் பொதுவான பாங்கானது நான்கு கட்டங்களை உள்ளடக்கியது: அ) கலமெழுத்து (இயற்கையான நிறமிகளைப் பயன்படுத்தி ஐயப்பனின் படத்தை முகத்தில் வரைதல்), ஆ) கொட்டும் பாட்டும் , இ) சைகைக் கூத்து மூலம் அயப்பனின் பிறப்பைப் பற்றிய ஆடம்பரமான நடனத்தை கட்டியெழுப்புதல்), ஈ) வெளிச்சப்பாடு என்பதாகும். ஐயப்பனின் படம் நிறைவடைய ஏறக்குறைய இரண்டு மணி நேரம் ஆகும். அதன் பிறகு மீதமுள்ள மூன்று சடங்குகளும் கிட்டத்தட்ட மூன்று மணிநேரங்களை எடுத்துக்கொள்ளும்.
ஐயப்பனின் படம் வரைய வெள்ளை நிறத்திற்கு அரிசி மாவு, மஞ்சள் நிறத்திற்கு மஞ்சள் தூள், பச்சை நிறத்திற்கு வாகை அல்லது மஞ்சாடி இலைகள், சிவப்பு நிறத்திற்கு மஞ்சள் தூள் மற்றும் சுண்ணாம்பு மற்றும் கருப்பு நிறத்திற்கு கருகிய உமி பயன்படுத்தப்படுகிறது. இறைவனின் ஆயுதங்களான வாள் மற்றும் வில்-அம்பு போன்றவற்றையும் வைத்திருப்பார்கள். மேலும் சில நிகழ்ச்சிகளில் புலி அல்லது குதிரையின் மீது பொருத்தப்பட்டும் நிகழ்த்தப்படும்.
அய்யப்பன் தீயாட்டு தீயாடி நம்பியார் சமூகத்தால் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு கோயில் கலையாகும். இது மூன்று மத்திய கேரள மாவட்டங்களான திருச்சூர், பாலக்காடு மற்றும் மலப்புறம் ஆகிய இடங்களில் வாழும் ஒரு சிறிய அம்பலவாசி சமூகம் நிகழ்த்துகின்றன. விஷ்ணுவின் மோகினி அவதாரத்தில் சிவனுக்குப் ஐயப்பன் பிறந்தார் என்ற புராணக் கதையைச் சுற்றி முழு ஆண் கலை மையமாக உள்ளது.
தீயாட்டம் தீயாட்டு என்றும் அழைக்கப்படும் இது கேரளாவின் ஒரு பாரம்பரிய நடன வடிவமாகும். தீயாட்டத்தில் இரண்டு வகைகள் இருந்தன - பத்ரகாளி தீயாட்டு மற்றும் அயப்பன் தீயாட்டு ஆகியன. பத்ரகாளி தீயாட்டு தீயாட்டுன்னிகள் என்பவர்கள் நிகழ்த்தினர். அய்யப்பன் தீயாட்டத்தை தீயாடி நம்பியார்கள் நிகழ்த்துகிறார்கள்.
ஐம்பதாண்டுகளாக நீடித்த அவரது இலக்கிய வாழ்க்கையின் போது, சாப்ரி தனது சொந்த எழுத்துகளுடன் கபீர், மீர், கலிப் மற்றும் மீராபாய் ஆகியோரின் தொகுப்புகளையும் திருத்தியுள்ளார். அவர் இந்திய மக்கள் நாடக சங்கத்திற்காக இரண்டு நாடகங்களையும் எழுதினார். கபீர், இக்பால் மற்றும் சுதந்திரம் என்ற ஆவணப்படம் மற்றும் இரண்டு தொலைக்காட்சி தொடர்களைத் தயாரித்தார். வாழ்க்கை மற்றும் படைப்புகளின் அடிப்படையில் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஏழு உருது கவிஞர்கள் அவரை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்திருந்தனர். பைஸ் அகமத் பைஸ், பிராக் கோரக்புரி, ஜோசு மாலிகாபாடி, மசாசு, கசுரத் மோகானி, மக்தூம் மொகைதீன் மற்றும் சிகர் மொராதாபாடி; மற்றும் மெக்பில்-இ-யாரன், அதில் அவர் பல்வேறு தரப்பு மக்களை பேட்டி கண்டார். இரண்டு தொடர்களும் மிகப்பெரிய வெகுசன வரவேற்பைக் கொண்டிருந்தன. மேலும், அவர் தனது சுயசரிதையும் வெளியிட்டார். அவர் இந்திய துணைக் கண்டத்தின் முன்னணி உருது இலக்கிய இதழ்களில் ஒன்றான குப்தாகுவின் ஆசிரியராகவும் வெளியீட்டாளராகவும் இருந்தார்.
அவர் 2000 ஆகஸ்ட் 1 அன்று மும்பையில் காலமானார். அவரது முதலாம் நினைவாண்டைக் குறிக்கும் வகையில், அலி சர்தார் சாப்ரி: தி யூத்ஃபுல் போட்மேன் ஆஃப் ஜாய், என்ற படைப்பை இவரது நெருங்கிய கூட்டாளியான அனில் சேகல் அவர்களால் 2001 இல் வெளியிடப்பட்டது.
அலி சர்தார் சாப்ரி உத்தரபிரதேசத்தின் பால்ராம்பூரில் பிறந்தார், அங்கு அவர் தனது ஆரம்ப ஆண்டுகளை கழித்தார். ஜோசு மாலிகாபாடி, சிகர் மொராதாபாடி மற்றும் பிராக் கோரக்புரி ஆகியோர் அவரது ஆரம்பகால தாக்கங்கள். 1933 ஆம் ஆண்டில், அவர் அலிகார் முஸ்லீம் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார். அங்கு அவர் விரைவில் பொதுவுடமை சித்தாந்தத்தை வெளிப்படுத்தினார். மேலும் 1936 இல் 'அரசியல் காரணங்களுக்காக' அவர் பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார். இருப்பினும், அவர் தில்லி பல்கலைக்கழகத்தின் சாகிர் உசேன் கல்லூரியில் 1938 இல் பட்டம் பெற்றார். ஆனால் அவரது லக்னோ பல்கலைக்கழகத்தில் அவரது முதுகலை படிப்புகள் 1940-41ல் போருக்கு எதிரான கவிதைகளை எழுதியதற்காக கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து முன்கூட்டியே முடிவடைந்தன. இந்திய தேசிய காங்கிரசின் அரசியல் நடவடிக்கைகளில் பங்கேற்றதற்காக பல்கலைக்கழக மாணவர் சங்கத்தின் செயலாளராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
1998 ஆம் ஆண்டில், பிராக் கோரக்புரி மற்றும் குர்ராத்துலின் கைட் ஆகியோருக்குப் பிறகு, சாப்ரி ஞானபீட விருது பெற்ற மூன்றாவது உருது கவிஞரானார். "சமுதாயத்தில் அநீதி மற்றும் அடக்குமுறைக்கு எதிராக போராடுபவர்களை சாப்ரி பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்" என்று பாரதிய ஞானபீடம் கூறியது. பத்மசிறீ விருது , ஜவஹர்லால் நேரு பெல்லோஷிப் , பாகிஸ்தான் அரசிடமிருந்து இக்பால் படிப்புகளுக்கான தங்கப் பதக்கம் , உத்தரப்பிரதேச உருது அகாடமி விருது உள்ளிட்ட பல குறிப்பிடத்தக்க விருதுகள் மற்றும் கௌரவங்களையும் அவர் பெற்றார். கவிதை, மக்தூம் விருது, பைஸ் அஹ்மத் பைஸ் விருது, மத்திய பிரதேச அரசின் இக்பால் சம்மன் விருது மற்றும் மகாராட்டிரா அரசாங்கத்தின் சாந்த் தனேஷ்வர் விருது ஆகியவற்றையும் பெற்றுள்ளார்.
சாப்ரி தனது இலக்கிய வாழ்க்கையை 1938 இல் தனது முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பான மன்சில் என்பதை வெளியிட்டதன் மூலம் தொடங்கினார். அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு பர்வாசு 1944 இல் வெளியிடப்பட்டது. 1936 இல், லக்னோவில் நடந்த முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் இயக்கத்தின் முதல் மாநாட்டிற்கு தலைமை தாங்கினார். பின்னர் அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்களின் அடுத்தடுத்த கூட்டங்களுக்கும் தலைமை தாங்கினார். 1939 ஆம் ஆண்டில், முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் இயக்கத்திற்கு அர்ப்பணித்த ஒரு இலக்கிய இதழான நயா அதாப்பின் இணை ஆசிரியரானார். இது 1949 வரை தொடர்ந்து வெளியிடப்பட்டது.
அவர் பல சமூக, அரசியல் மற்றும் இலக்கிய இயக்கங்களில் ஈடுபட்டார். மும்பை மாநில முதல்வரான மொரார்ஜி தேசாயின் எச்சரிக்கைகள் இருந்தபோதிலும், 1949 ஜனவரி 20 ஆம் தேதி, பிவாண்டியில் ஒரு முற்போக்கான உருது எழுத்தாளர்கள் மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்ததற்காக கைது செய்யப்பட்டார்; மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் கைது செய்யப்பட்டார்.
அலி சர்தார் சாப்ரி இவர் ஒரு உருது மொழியின் இந்திய எழுத்தாளராவார். அவர் ஒரு கவிஞரும், விமர்சகரும் மற்றும் திரைப்பட பாடலாசிரியராகவும் இருந்தார்.
ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின்போது சிராலாவில் இவர் வழிநடத்திய வரி எதிர்ப்பு சத்தியாக்கிரகத்திற்கு கோபாலகிருட்டிணய்யா மிகவும் பிரபலமானவர். குண்டூர் மாவட்டத்தில் உள்ள சிராலா மற்றும் பேராலா கிராமங்களை நகராட்சியாக இணைக்க சென்னை மாகாணத்தின் காலனித்துவ அரசாங்கத்தின் முடிவில் சத்தியாக்கிரகம் வேர்களைக் கொண்டிருந்தது. கிராமங்கள் ஆண்டுக்கு ரூ. 4000 வருவாய் வரியைக் கொடுத்தாலும், நகராட்சி பகுதியாக அவை மறுவகைப்படுத்தப்படுவதால் அரசாங்கத்திற்கு ஆண்டுக்கு, ரூ 40,000 வருவாய் கிடைக்கும். இந்த நடவடிக்கை குடியிருப்பாளர்களால் எதிர்க்கப்பட்டது. ஏனெனில் அது அவர்களுக்கு அதிக வரிச்சுமையை விதிக்கும். எவ்வாறாயினும், அரசாங்கம் தனது முடிவை முன்னெடுத்தது. நகராட்சி மன்றம் உறுப்பினர்கள் பெருமளவில் இராஜினாமா செய்ய தூண்டியது. 1921 சனவரியில் குடியிருப்பாளர்கள் வரிகளை செலுத்த வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தனர். இதனால் அரசாங்கம் பல ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களை கைது செய்து, வழக்குத் தொடுத்து, சிறைத்தண்டனை விதித்து தண்டித்தது.
நகராட்சி உயர்நிலைப் பள்ளியில் இருந்து பள்ளிப் படிப்பை முடித்த இவர், மெட்ரிகுலேஷன் முடித்த பின்னர் பாபட்லா வட்ட அலுவலகத்தில் ஒரு வருடம் பணியாற்றினார். 1911 ஆம் ஆண்டில் இவர் தனது சிறு வயது நண்பர் சிறீ நாடிம்பள்ளி நரசிம்ம ராவ் என்பவருடன் எடின்பரோ பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றார். அங்கு இவர் ஆறு ஆண்டுகள் படித்து பொருளாதாரத்தில் முதுகலை பட்டம் பெற்றார்.
கோபாலகிருட்டிணய்யா இந்து தெய்வமான இராமரின் பக்தர் ஆவார். இவர் சுயராச்சியத்தின் நோக்கத்திற்காக இராம தண்டு ஒரு தொழிலாளர்கள் குழுவை ஏற்பாடு செய்தார். 1921 ஆம் ஆண்டில் காங்கிரசு தனது வருடாந்திர அமர்வை விசயவாடாவில் நடத்தியது. அங்கு அதை ஒழுங்கமைப்பதில் இராம தண்டு முக்கிய பங்கு வகித்தது. தண்டுவின் உறுப்பினர்கள் குங்குமப்பூ ஆடைகளை அணிந்து உருத்ராட்ச மணிகள் மற்றும் வெர்மிலியன் எனப்படும் சிவப்பு வண்ணப்பூச்சினை அணிந்தனர். அவர்கள் கூட்டத்தில் அதிக எண்ணிக்கையில் பங்கேற்றனர். அமர்வின் தலைவரான முகமது அலி அதை இந்திய செஞ்சிலுவைச் சங்கம் என்று அழைக்கும் அளவுக்கு ஈர்க்கப்பட்டனர்.
கோபாலகிருட்டிணய்யா 1917 இல் குண்டூருக்குத் திரும்பி வந்து, ராஜமன்றியில் ஆசிரியர் அரசு கல்லூரியிலும், மச்சிலிப்பட்டணத்தில் உள்ள தேசியக் கல்லூரியிலும் பணியாற்றினார். இவர் அன்னி பெசண்டின் ஹோம் ரூல் இயக்கத்திலும் ஈடுபட்டார். 1919 ஆம் ஆண்டில் இவர் தனது கற்பித்தல் வாழ்க்கையை ஒரு முழுநேர அரசியல் ஆர்வலராக மாற்றிக் கொண்டார். 1920 ல் நடந்த இந்திய தேசிய காங்கிரசின் கல்கத்தா அமர்வில் கலந்து கொண்ட இவர், காங்கிரசு கொண்டு வந்த ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் ஈடுபட்டார்.
துக்கிராலா கோபாலகிருட்டிணய்யா இவர் இந்திய சுதந்திர போராட்ட வீரராகவும் இந்திய மாநிலமான ஆந்திராவைச் சேர்ந்த இந்திய தேசிய காங்கிரசின் உறுப்பினராகவும் இருந்தார். ஆந்திர ரத்னா என்ற பட்டத்தால் அறியப்பட்ட கோபாலகிருட்டிணய்யா அகில இந்திய காங்கிரசின் செயலாளராக பதவி வகித்த முதல் ஆந்திர தலைவர் ஆவார்.
பாரத் கலா பவன் என்ற அமைப்பிற்கான கருவானது, வாரணாசி நகரில் கோடோவ்லியா என்னும் இடத்தில் 1 ஜனவரி 1920 ஆம் நாளன்று பாரதிய லலித் கலா பரிஷத் என்ற ஒரு பிரிவாக நிறுவப்பெற்ற வகையில் உருப்பெற்றது. 1920 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1962 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில், ஜவஹர்லால் நேரு 1950 ஆம் ஆண்டில் தற்போதுள்ள அருங்காட்சியகத்திற்குரிய கட்டிடத்திற்கான அடித்தளம் அமைப்பதற்கு முன்பு வரை, அருங்காட்சியகத்தின் சேகரிப்புகள் வாரணாசி நகரில் பல இடங்களுக்கு மாற்றி அமைக்கப்பட்டது. 1962 ஆம் ஆண்டில் பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் அருங்காட்சியகம் அதன் தற்போதைய இடத்திற்கு மாற்றம் செய்யப்பட்டது. மகாத்மா காந்தி பாரத் கலா பவனுக்கு மூன்று முறை வருகை தந்துள்ளார். அவருடைய மூன்றாவது மற்றும் இறுதி வருகையின் போது அவர் "ं् ु ्ा ै" என்று தன் கருத்துகளை அங்கு பொறித்தார்.
பாரத் கலா பவனில் கலைப்பொருட்கள், பௌத்த மற்றும் இந்து சிற்பங்கள், படங்கள், கையெழுத்துப் பிரதிகள், முகலாயர் கால சிறிய வடிவிலான கலைப்பொருள்கள், ஓவியங்கள், ப்ரோகேட் ஜவுளிகள், சமகால கலை வடிவங்கள் மற்றும் 1ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 15 ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலத்தைச் சேர்ந்த வெண்கல சிலைகள் ஆகியவை உள்ளன. மேலும் மட்பாண்டங்கள், மனநல கைவினைப்பொருட்கள், தந்த பொருட்கள், நகைகள், சுடுமண் மணிகள் மற்றும் குஜராத்தி, ராஜஸ்தானி மற்றும் பஹாரி பாணியில் அமைந்த சிறிய வகையிலான ஓவியங்கள் ஆகியவையும் அருங்காட்சியகத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. பாரத் கலா பவனின் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ள கலைப்பொருள்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 1,04,376 ஆகும்.