polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஹிரா தேவி வைபா நேபாளி நாட்டுப்புற பாடல்கள் மற்றும் தமாங் செலோவின் முன்னோடி என்று பாராட்டப்படுகிறார். இவரது பாடல் 'சூரா தா ஹோய்னா அஸ்துரா' இதுவரை பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் தமாங் செலோ என்று கூறப்படுகிறது. 40 ஆண்டுகால வாழ்க்கையில் வைபா கிட்டத்தட்ட 300 பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். 2011 ஆம் ஆண்டில் வைபாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, இவரது மகன் சத்ய வைபா மற்றும் நவ்னீத் ஆதித்யா வைபா ஆகியோர் இணைந்து பணியாற்றி, இவரது மிகச் சிறந்த பாடல்களை மீண்டும் பதிவுசெய்து, அமா லாய் சிரத்தாஞ்சலி என்ற இசைத் தொகுப்பினை வெளியிட்டனர்.
மராத்தியில் பாவகீதம் சாந்தா செல்கே, விந்தா கரந்திகர், ஜெகதீசு கெபுட்கர், கா தி மத்குல்கர், ராஜா பாதே மற்றும் மங்கேசு பட்கோன்கர் ஆகியோரின் படைப்புகளிலிருந்து பெறுகிறது. பாவகீதம் இசைப்பதில் சுதிர் பாட்கே, சீனிவாச காலே மற்றும் யசுவந்த் தியோ ஆகியோரும் அடங்குவர். பாடகர்களில் சுரேஷ் வாத்கர், அருண் தேதி, சுமன் கல்யாண்பூர், லதா மங்கேஷ்கர், ஆஷா போஸ்லே மற்றும் பீம்சென் ஜோஷி ஆகியோரும் அடங்குவர். மராத்தியில் பாவகீதத்தின் தொகுப்புகள் அடங்கிய பல புத்தகங்கள் கிடைக்கின்றன.
தமாங் செலோ என்பது தமாங் மக்களால் பாடப்பட்ட நேபாளி நாட்டுப்புற பாடலின் ஒரு வகையாகும். இது நேபாளம், இந்தியா மற்றும் உலகெங்கிலும் உள்ள நேபாள மொழி பேசும் சமூகத்தினரிடையே பரவலாக பிரபலமானது. இது வழக்கமாக தமாங் கருவிகளான தம்பு, மடல் மற்றும் துங்னா ஆகியவற்றுடன் இருக்கும். ஒரு செலோ மிகவும் கலகலப்பான அல்லது மெதுவான மற்றும் மெல்லிசை கொண்டதாக இருக்கும். மேலும் இது அன்றாட வாழ்க்கையின் காதல், துக்கம் மற்றும் கதைகளை வெளிப்படுத்த பாடப்படுகிறது.
பாண்டவணி என்பது பண்டைய காவியமான மகாபாரதத்தின் வீமனை கதாநாயகனாகக் கொண்டு, இசைக்கருவிகளை இசைத்து கதை சொல்லும் ஒரு நாட்டுப்புற பாடும் பாணியாகும். இந்த வகை நாட்டுப்புற நாடகங்கள் சத்தீசுகர் மாநிலத்திலும், அண்டை நாடான ஒடிசா மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்திலும் பிரபலமாக உள்ளன. ராஜஸ்தானி இசையில் லங்காக்கள், சப்பேரா, போபா, ஜோகி மற்றும் மங்கானியா உள்ளிட்ட பல்வேறு வகையான இசைக்கலைஞர்கள் உள்ளனர்.
தான்டியா என்பது நடனம் சார்ந்த நாட்டுப்புற இசையாகும். இது உலகளவில் பாப் இசைக்கு ஏற்றது. இது மேற்கு இந்தியாவில் பிரபலமானது. குறிப்பாக நவராத்திரியின் போது இதை இசைப்பதுண்டு. தற்போதைய இசை பாணி பாரம்பரிய இசைக்கருவியிலிருந்து அதே பெயரில் அழைக்கப்படும் தாண்டியாவின் நாட்டுப்புற நடனம் வரை பெறப்பட்டது.
பாங்க்ரா என்பது பஞ்சாபின் நடனம் சார்ந்த நாட்டுப்புற இசையின் ஒரு வடிவமாகும். தற்போதைய இசை பாணி அதே பெயரில் அழைக்கப்படும் பஞ்சாபின் கரடுமுரடான பாரம்பரியமற்ற இசைக்கருவிகள் மூலம் பெறப்பட்டது. பஞ்சாப் பிராந்தியத்தின் பெண் நடனம் கித்தா என்று அழைக்கப்படுகிறது.
வங்காளத்தின் பவுல்கள் 18, 19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இசைக்கலைஞர்களின் வரிசையாக இருந்தது. அவர்கள் காமக், எக்தாரா மற்றும் தோத்தாராவைப் பயன்படுத்தி ஒரு வகையான இசையை வாசித்தனர். பவுல் என்ற சொல் சமசுகிருத பத்துலில் இருந்து வந்துள்ளது.
இந்த வகை இசை முக்கியமாக முந்தைய வங்காளத்தின் கடற்படையினர் மற்றும் மீனவர்களால் வளர்க்கப்பட்டது. "பாட்டியாலி" என்ற வார்த்தையின் தோற்றம் குறித்து பல கருத்துக்கள் உள்ளன. இதன் மிகவும் பிரபலமான பாடகர்களில் ஒருவர் நிர்மலேந்து சௌத்ரி என்பவராவார்.
ஜுமெய்ர் மற்றும் தோம்காச் ஆகியவை நாக்புரி நாட்டுப்புற இசையாகும் . நாட்டுப்புற இசை மற்றும் நடனம் ஆகியவற்றில் பயன்படுத்தப்படும் இசைக்கருவிகள் தோல், மந்தர், பன்சி, நகாரா, தாக், செனாய், கார்தல், நர்சிங் போன்றவை.
லாவணி மகாராட்டிராவின் பிரபலமான நாட்டுப்புற வடிவமாகும். பாரம்பரியமாக, பாடல்கள் பெண் கலைஞர்களால் பாடப்படுகின்றன. ஆனால் ஆண் கலைஞர்கள் எப்போதாவது லாவாணியைப் பாடுவர். லாவணியுடன் தொடர்புடைய நடன வடிவம் தமாஷா என்று அழைக்கப்படுகிறது.
இந்திய நாட்டுப்புற இசை என்பது இந்தியாவின் பரந்த கலாச்சார பன்முகத்தன்மை காரணமாக வேறுபடுகிறது. இது பாங்க்ரா, லாவணி, தாண்டியா, சூபி நாட்டுப்புறம், ராஜஸ்தானி உள்ளிட்ட பல வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளது.
சி. என். ஜோஷி மராத்தியில் முதன்முதலில் வந்த பாவகீத பாடகர்களில் ஒருவர் ஆவார். மகாராட்டிராவின் வீடுகளில் பாவகீத பாரம்பரியம் செழிக்க வைப்பதில் கஜனன் வட்டாவே நன்கு அறியப்படுகிறார்.
நவராத்திரியின் போது இந்து தெய்வங்கள் மற்றும் தெய்வங்களின் நினைவாக கர்பா பாடப்படுகிறது. கிருட்டிணர், அனுமன், இராமர் போன்றவர்களின் நினைவாக இவை பாடப்படுகின்றன.
செப்ரோலுவில் சாதவாகன கால நாணயங்களின் ஒரு பெரிய தொகுப்பு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. நாணயங்கள் கப்பல் உருவத்தை இரண்டு பாய்மரக் கம்பங்களை தாங்கியபடி காணப்படுகின்றன. நாகேசுவரர் கோயிலின் கோபுரத்தின் முன் இரண்டு தூண்களில் ஜெயபாவின் கல்வெட்டு கூனர்கள் மற்றும் தெற்கு மன்னர்களுக்கு இடையிலான உறவை விவரிக்கிறது. இது மதுரா நாட்டின் அரசன் பாங்கோலா மற்றும் விதேக நாட்டின் அரசன் கம்மிரா, கூனர்கள் மற்றும் காசி மன்னர் அவரது வாசலில் காத்திருப்பதைக் குறிக்கிறது.
செப்ரோலு என்பது இந்திய மாநிலமான ஆந்திராவின் குண்டூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு கிராமமாகும். இது தெனாலி வருவாய் பிரிவில் செப்ரோலு மண்டலத்தின் தலைமையகமும் ஆகும். இது ஒரு காலத்தில் பௌத்த தளமாகவும், காகாதிய வம்சத்தின் பிராந்திய தலைநகராகவும் இருந்தது. தொல்பொருள் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் சாதவாகர் மற்றும் இக்ஷவாகு காலத்தின் புத்த கலைப்பொருட்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.
சாதவாகன வம்சத்தின் போது, இந்த பகுதி தாம்பிரபுரி என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சதுர்முகபுரம் என்பதும் நகரத்திற்கு மற்றொரு பெயராகும். இது சிந்தப்பள்ளியின் ஜமீன்தாரான இராஜா வாசிரெட்டி வெங்கடாத்ரி நாயுடு என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டது.
இவர் தனது எட்டு வயதில் குரு கங்காதர் பிரதனின் கீழ் தன் நடனப் பயிற்சியைத் தொடங்கினார். இவர் குர்வி மாதவி முட்கல் மற்றும் புகழ்பெற்ற குரு கேளுச்சரண மகோபாத்திரா ஆகியோரின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் தனது நடனத் திறனை மேம்படுத்தினார். ஒரு சிறந்த ஆன்மீக குருவான பரமஹம்சா சுவாமி சத்யானந்த சரஸ்வதியுடன் இவருக்கு ஏற்பட்ட தொடர்பானது, இந்திய ஆன்மீக தத்துவத்தை இவரது நடன ஆற்றுகையின் கருப்பொருளாக மாற்ற ரீலாவை ஊக்கப்படுத்தியது. ரீலா ஹோட்டா, ரேஸ் ஆஃப் விஸ்டம் சொசைட்டி என்ற அமைப்பை நிறுவினார். இது பாரம்பரிய குணப்படுத்தும் முறைகளில் இசை, நடனம் மற்றும் முக்கிய சிகிச்சை முறைகளில் இன்றைய வாழ்க்கை முறையின் சவால்களை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. முதல் தரக் கலைஞரான இவருக்கு இந்திய கலைகளில் சிறப்பான பங்களிப்பு செய்ததற்காக சனதன் நிருத்ய புராஸ்கர் விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் புது தில்லியில் இருந்து ரீலா செயல்பட்டுவருகிறார்.
ரிலா ஹோட்டா என்பவர் ஒரு ஒடிசி நடன கலைஞர், கல்வியாளர் மற்றும் தயாரிப்பாளர் ஆவார் இவர் பல நடன நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியுள்ளார். இவர் யோகா குரு, பிஜோய்லக்ஸ்மி ஹோட்டா மற்றும் பூர்ணா சந்திர ஹோட்டா ஆகியோரின் மகள் ஆவார். ரிலா சிறுவயதிலிருந்தே நடனம், யோகா போன்றவற்றை ஆசிரம வாழ்க்கையில் வெளிப்படுத்தினார். இவர் ஒடிசி நடனத்தை குரு கங்காதர் பிரதான், ஸ்ரீமதி மாதவி முட்கல் மற்றும் குரு கேளுச்சரண மகோபாத்திரா ஆகிய மூன்று ஆசான்களின் கீழ் பயிற்சி பெற்றார். இவருக்கு சரியான தாளம், நுட்பம், பாவம் மற்றும் பாவனைத் திறன்களைப் பயிற்றுவித்தனர். ரிலா ஹோட்டா, இந்திய ஆன்மீக தத்துவங்களான யோகா, குண்டலினி மற்றும் சமசுகிருதம் போன்றவற்றை இவரது ஆற்றுகையின் கருப்பொருளாக மாற்றுவதில் முன்னோடியாக இருந்தார். மேலும் ஆன்மீக அம்சமான ஒடிசி நடனத்திற்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தை சேர்த்த பெருமைக்குரியவர் இவராவார்.
தூர்தர்ஷன் பாரதி நிகழ்ச்சியில் இடம்பெற்ற இளைய பிரபல மற்றும் ஒரே ஒடிசி நடனக் கலைஞர் ரிலா ஹோட்டா ஆவார்: ‘பிரபலங்கள் என்ன சொல்கிறார்கள்’ என்ற நிகழ்ச்சியில் பத்ம பூசண் டாக்டர் ராஜா ரெட்டி, பண்டிட் பிர்ஜு மகாராஜ் மற்றும் பத்ம பூஷண் பண்டிட் தேபு சவுதாரி போன்ற முக்கிய கலைவல்லவர்களை. இவர் தூர்தர்ஷனில் செவ்வி கண்டார். இவர் ராஜ்யசபா தொலைக்காட்சிக்காக கலர்ஸ் ஆப் இந்தியா என்ற தொடருக்கான கூட்டணி நடன நிகழ்ச்சியை தயாரித்து ஆடினார். இந்த நிகழ்ச்சியில் கலைஞர்களான போக்டன் கனிலா, கிறிஸ்டினா டிஜ்மாரு, லிப்சா தாஸ் மற்றும் பலர் இடம்பெற்றனர். முன்னதாக இவர் மக்களவை தொலைக்காட்சித் தொடரான " " என்ற நிகழ்ச்சியிலும் ஆடியிருந்தார்.
இவர் ஸ்ரீ பூர்ண சந்திர ஹோட்டா, ஐ. ஏ. எஸ் மற்றும் பிஜோய்லக்ஸ்மி ஹோட்டா ஆகியோரின் இளைய மகள் ஆவார். பூர்ணா ஹோட்டா 1962 ஆண்டைய குடிமைப் பணிக் குழுவில் முதல் தகுதி நிலையைப் பெற்றார். குடிமைப் பணிக்குத் தேர்வானபிறகு யுபிஎஸ்சியின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார். பிஜோய்லட்சுமி ஹோட்டா ஒரு சிறந்த யோகா ஆசிரியர் ஆவார். பிஜோய்லட்சுமி 'யோகா மற்றும் உணவு' என்ற பிரிவில் எட்டு புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். இவருக்கு ரீமா சிங், ஐஆர்எஸ் என்ற அக்காவும், பிரசென்ஜீத் ஹோட்டா என்ற அண்ணனும் உள்ளனர்.
2011ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, மொத்த மக்கள் தொகை 2993 ஆகும். இவர்களில் பெண்கள் 1343 பேரும் ஆண்கள் 1404 பேரும் உள்ளனர். 2993 மக்கள்தொகை கொண்ட துரிஞ்சிகுப்பம் கிராமம், போளூர் வட்டத்தில் 36 வது அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட கிராமமாகும், இது இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின் திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தின் போளூர் வட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. துரிஞ்சிகுப்பம் கிராமத்தின் மொத்த புவியியல் பரப்பளவு 7 கிமீ 2 ஆகும், இது துணை மாவட்டத்தின் பரப்பளவில் 26 வது பெரிய கிராமமாகும். கிராமத்தின் மக்கள் தொகை அடர்த்தி ஒரு கிமீ 2 க்கு 417 நபர்கள். இந்த ஊராட்சி, போளூர் சட்டமன்றத் தொகுதிக்கும், ஆரணி மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டதாகும்.
அவலூர்பேட்டையிலிருந்து தேவிகாபுரம், போளூர்,குன்னத்தூர், கட்டிப்பூண்டி வழியாக ஒரு நகர பேருந்தும் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு பேருந்து சேவைகள் உள்ளது.
இந்த கிராமம் துரிஞ்சிகுப்பம் ஊராட்சிக்குட்பட்டதாகும் . துரிஞ்சிகுப்பம் ஊராட்சியின் நிர்வாக தலைமையிடம் இங்கு அமைந்துள்ளது. மொத்தம் 9 ஊராட்சி மன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது . இவற்றில் இருந்து 9 ஊராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். 9 வார்டுகளும் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.அவை:-
துரிஞ்சிகுப்பம் கிராமம், திருவண்ணாமலை மாவட்டம், போளூர் வட்டத்தில் , துரிஞ்சிகுப்பம் ஊராட்சியில், சவ்வாது மலை அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ளது. இதன் கிழக்கே ஆரணி நகரம் 22 கி.மீ தொலைவிலும், தெற்கே போளூர் 14 கி.மீ தொலைவிலும், மற்றும் வடக்கே கண்ணமங்கலம் 22 கி.மீ தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
துரிஞ்சிகுப்பம் , தமிழ்நாட்டின் , திருவண்ணாமலை மாவட்டம், ஆரணி வருவாய் கோட்டத்திற்கு உட்பட்ட போளுர் வட்டத்தில் அமைந்துள்ளது இந்த கிராமம். இங்கு பிரசித்தி பெற்ற ஆதிபராசக்தி அம்மன் ஆலயம் அமைந்துள்ளது.
பண்டிட் பிர்ஜு மகாராஜின் முன்னணி சீடராக, ஒரு சமகால அணுகுமுறையின் படைப்பாற்றலுடன் ஒரு பாரம்பரியத்தின் புனிதத்தை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம் கதக்கை அழகுபடுத்திய விதத்தில் இவர் தனது சமகாலத்தவர்களிடையே உயரமாக நிற்கிறார். சாசுவதி இன்று அபரிமிதமான பன்முகத்தன்மையுடனும் திறமையுடனும் ஒரு கலைஞராகவும் புகழ்பெற்ற லக்னோ கரானாவின் சிறந்த கலைஞர்களில் ஒருவராகவும் கருதப்படுகிறார். இவர் பெரும்பாலும் தனது குரு பிர்ஜு மகாராஜுடன் புதுதில்லியின் ஜோர் பாக் நகரில் உள்ள கலா ஆசிரமம் என்ற தனது நிறுவனத்தில் கற்பிக்கிறார். இவர் ஏராளமான மாணவர்களுக்கு பயிற்சி அளித்துள்ளா. அவர்களில் பலர் உலகம் முழுவதிலுமிருந்து வந்தவர்கள் ஆவர். இவர் தனது வழிகாட்டியின் உண்மையான பாணியைப் பெற்றுள்ளார். கதக்கின் பாடல் வரிகள் மற்றும் தாள திறமை ஆகிய இரண்டையும் தனது சொந்த நடனக்காட்சியில் இணைத்துள்ளார். இருப்பினும், இவரது கோட்டை அபிநயமாகும். இது எப்போதும் அதிக பாராட்டுக்களைப் பெற்றது.
கதக்கின் தரத்தை வளர்ப்பதில் சாசுவதியின் அர்ப்பணிப்பு, உலகெங்கிலும் மட்டுமல்லாமல், இந்தியாவின் தொலைதூர பகுதிகளிலும் பட்டறைகள் மற்றும் வகுப்புகளை நடத்தத் தூண்டியது. இந்தியாவிலும் வெளிநாட்டிலும் உள்ள பல பட்டறைகளில் மாணவர்களுக்காக பல குறுகிய மற்றும் முக்கிய தயாரிப்புகளில் இவர் நடனமாடியுள்ளார். இளம் மனதை ஊக்குவிப்பதில் இவரது தலைமை, பல பிரபலமான நிகழ்வுகளையும் உருவாக்கியுள்ளது - டெல்லி மற்றும் மும்பையில் 'கலைக்கான நடை'; இசை-நடனம்-ஓவியத்தில் முகாம்கள்; பள்ளிக்குச் செல்லும் மாணவர்களுக்கான வினாடி வினா போட்டிகள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் மற்றும் கலைஞர்களுடன் குழு விவாதங்கள் அவர்களின் பல்வேறு அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. பல நடன வடிவங்களும் பிற ஊடகங்களும் ஒன்றாக மேடையைப் பகிர்ந்துகொண்டு அவற்றின் தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டு உணர்வை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்ச்சிகளையும் இவர் வடிவமைத்து வருகிறார்.
கலா ஆசிரமம், புகழ்பெற்ற மேதையான பத்ம விபூசண் பண்டிட் பிர்ஜு மகாராஜ் மற்றும் அவரது முன்னணி சீடரான சாசுவதி சென் ஆகியோரின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் பாரம்பரிய இந்திய கலை மற்றும் கலாச்சாரத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் விரிவாக செயல்பட்டு வருகிறது. அதன் செயல்பாடுகளில் வகுப்பறை கற்பித்தல், பட்டறைகள், வகுப்புகள், விரிவுரை-ஆர்ப்பாட்டங்கள், கருத்தரங்குகள், நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் விழாக்கள் ஆகியவை அடங்கும். கலா ஆசிரமம் ஆண்டுதோறும் நான்கு முக்கியமான விழாக்களை ஏற்பாடு செய்கிறது; வசந்தோத்சவம், சாதனா, தீட்சாந்தோத்சவம் மற்றும் ஹோலி உத்சவம் ஆகியன. இது முக்கியமாக கதக் துறையில் பயிற்சி அளிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது, மேலும் பல்வேறு தொடர்புடைய துறைகள், அதாவது குரல் மற்றும் கருவி இசை, யோகா, ஓவியம், சமசுகிருதம், நாடகவியல் மற்றும் மேடை அமைப்பு போன்றவை.
சட்ட மற்றும் மருத்துவ நிபுணர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்த சாசுவதி சிறு வயதிலேயே நடனமாடச் சென்றார். சாசுவதி கூறுகிறார்: "ரெபா வித்யார்த்தியின் கீழ் கதக் கற்க என் அம்மா என்னை பாரதிய கலா கேந்திரத்தில் சேர்த்தார். நான் தண்ணீருக்குச் செல்லும் வாத்து போல் கதக்கிற்குள் சென்றேன்" என்றார். திருமதி ரெபா வித்யார்த்தியின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் தில்லியின் கதக் கேந்திராவில் தனது ஆரம்ப பயிற்சியைப் பெற்ற பிறகு இவர் நிகழ்த்து கலைகளில் தேசிய உதவித்தொகை பெற்றார். பண்டிட் பிர்ஜு மகாராஜின் பிரதம சீடராக ஆனார்.
சாசுவதி இன்று தனது குருவிற்குப் பிறகு நிறுவனத்தின் செயலாளராகவும் உந்து சக்தியாகவும்,பண்டிட் பிர்ஜு மகாராஜின் கனவாகும் இருக்கிறார். சாசுவதி உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் விரிவாகப் பயணம் செய்கிறார். பல ஆண்டுகளாக இவர் பெற்ற அறிவைப் பரப்பி, கலா ஆசிரமம் கதக் சமூகத்தை ஒன்றாக வைத்திருக்கிறார். இவர் ஒரு ஆசிரியராக மிகவும் பிரபலமாக உள்ளார். 1980 முதல் தவறாமல் கற்பித்து வருகிறார்.
சாசுவதி சென் என்பவர் இந்தியாவினைச் சேர்ந்த பாரம்பரிய நடன வடிவமான கதக்கின் முன்னணி நிபுணராவார். இவர் பண்டிட் பிர்ஜு மகாராஜின் மூத்த சீடரவார். சத்யஜித் ரேயின் சத்ரஞ்ச் கே கிலாரி என்றத் திரைப்படத்தில் நடனமாடியதன் மூலம் இவர் ஆரம்பகால புகழைப் பெற்றார். இலக்னோ சமுதாயத்தை அதன் "பாரிஸ் ஆஃப் இந்தியா" உச்சத்தில் அழைத்தார்.
சாசுவதி பல நடன நிகழ்ச்சிகளை உலகெங்கிலும் விரிவாக நிகழ்த்தியுள்ளார். இந்தியாவின் தேசிய தொலைக்காட்சி வலையமைப்பான தூர்தர்ஷனின் தேசிய நடன நிகழ்ச்சியில் தவறாமல் இடம்பெற்றுள்ளார்.
பென்டாரா புடயா ஜகார்த்தா அருங்காட்சியகம் 26 ஜூன் 1986 இல் திறக்கப்பட்டது, இது யோககர்த்தாவில் பென்டாரா புடயாவின் மாதிரியாக இருந்தது. ஜகார்த்தா கட்டிடத்தின் வடிவமைப்பு குடஸின் ஜாவானீஸ் ரீஜென்சியிலிருந்து ஒரு பாரம்பரிய வீட்டால் பாதிக்கப்பட்டது . இந்தோனேசிய பாரம்பரிய கலையில் தேர்ச்சி பெற்ற தேக்கு மர வீடு மிகவும் அலங்கரிக்கப்பட்ட மற்றும் உத்தமமாக வடிவமைக்கப்பட்ட தேக்கு மர வீடு. குடஸ் வீடு புகழ்பெற்ற கட்டிடக் கலைஞர் ரோமோ மங்குன்விஜயாவால் வடிவமைக்கப்பட்டது மற்றும் பூர்வீக ஜாவானியர்கள் முதல் இந்து மற்றும் சீனர்கள் வரை பல்வேறு கலை தாக்கங்களை வெளிப்படுத்தியது. இந்தோனேசிய மற்றும் வெளிநாட்டு கலைஞர்களுக்கான ஆதரவையும் ஆதரவையும் அளித்து, பென்டாரா புடயா ஜகார்த்தா கலை மற்றும் கலாச்சாரத்தை வளர்ப்பதற்கும், பாதுகாப்பதற்கும், ஊக்குவிப்பதற்கும், இந்தோனேசிய கலாச்சார காட்சியில் பங்களிப்பு செய்வதற்கும் பங்கேற்பதற்கும் அதன் நோக்கத்தை அமைக்கிறது.
தற்போது பெந்தாரா புடாயா ஜகார்த்தாவில் பல்வேறு இந்தோனேஷியன் இசை மேதைகளின் மூலம் 573 எண்ணிக்கையிலான ஓவியங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அந்த மேதைகளில் அஃபாண்டி, எஸ்.சுட்ஜோஜோனோ, ஹென்ரா குணவான், பசோகி அப்துல்லா, பகங் குசுடயர்ஜோ, ட்ரூபஸ் சுடர்சோனோ, ருடால்ப் பென்னட், எச். விதாயத், ஓட்டோ ஜெயா உள்ளிட்டோர் அடங்குவர். பெந்தாடாரா புடாயா நிறுவனத்தில் செவ்வியல் ஓவியங்களின் அதிக எண்ணிக்கையிலான சேகரிப்புகள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் ஐ குஸ்டி நியோமன் லெம்பாட், ஐ கெட்டுட் ரெஜிக், ஐ குஸ்டி கெதுட் கோபோட், ஐடா பாகஸ் மேட், அனக் அகுங் க்டே சோப்ராட், தேவா புட்டு பெடில், ஐ குஸ்டி மேட் டோகாக், நான் கேதுட் நாமா, மற்றும் ஐ வயன் ஜுஜுல். ஆகியோருடைய கலைப்பொருள்கள் அடங்கும்.
பெந்தாரா புடாயா ஜகார்த்தா என்பது இந்தோனேசியாவின் மத்திய ஜகார்த்தாவில் உள்ள ஜலான் பால்மேரா செலட்டன் 17 என்னும் இடத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு பண்பாட்டு நிறுவனம் ஆகும். இந்தப் பண்பாட்டு நிறுவனத்தில் ஒரு அருங்காட்சியகம் மற்றும் ஒரு கலைக்கூடம் ஆகியவை காணப்படுகின்றன. பெந்தாதா புடாயா திங்கட்கிழமை முதல் வெள்ளிக்கிழமை வரை காலை 8.00 மணி முதல் மாலை 5.00 மணி வரை திறந்திருக்கும். வார இறுதி நாட்கள் மற்றும் விடுமுறை நாட்களில் இந்த காட்சிக்கூடம் மூடப்பட்டிருக்கும், சிறப்பு கண்காட்சிகள் நடத்தப்பெறும்போது இதற்கு விதிவிலக்கு உண்டு. காட்சிக்கூடத்தை பார்வையாளர்கள் இலவசமாகக் கண்டுகளிக்கலாம். அது அவர்களுக்காக எப்போதும் திறந்திருக்கும்.
ஒரு பண்பாட்டு நிறுவனம் என்ற அடிப்படையில், பெந்தாரா புடாயா இந்தோனேசியாவின் பண்பாடு தொடர்பான நடவடிக்கைகள், பாரம்பரியம் முதல் நவீன இந்தோனேசிய கலைகள் வரை அனைத்திற்கும் பங்களிப்பினை செய்கிறது. இங்கு ஓவியங்கள், சிற்பங்கள் மற்றும் கிராஃபிக் கலை போன்ற நுண்கலைகளின் கண்காட்சிகள் நடத்தப்பெறுகின்றன. மேலும் நிகழ்த்து கலைகள் மற்றும் இசை நிகழ்ச்சிகள் இங்கு நடத்தப்பெறுகின்றன.
வைத்தியநாத் மிஸ்ரா 1911 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 30 ஆம் தேதி இந்தியாவின் பீகார் மாநிலத்தின் தர்பங்கா மாவட்டத்தில் உள்ள தாரௌனி கிராமத்தில் பிறந்தார். அவர் தனது பெரும்பாலான நாட்களை பீகார் மதுபானி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தனது தாயாரின் கிராமமான சத்லகாவில் கழித்தார். பின்னர் பௌத்த மதத்திற்கு மாறிய அவர் நாகார்ஜுன் என்ற பெயரைப் பெற்றார். அவருக்கு மூன்று வயது இருந்தபோது அவரது தாயார் இறந்தார். மற்றும் அவரது தந்தை ஒரு நாடோடியாக இருந்ததால், அவரை ஆதரிக்க முடியவில்லை. எனவே இளம் வைத்யநாத் தனது உறவினர்களின் ஆதரவை பெற்றுக் கொண்டார். மேலும் அவர் ஒரு விதிவிலக்கான மாணவர் என்பதால் படிப்பதற்கு உதவித்தொகை பெறமுடிந்தது. விரைவில் அவர் சமஸ்கிருதம், பாலி மற்றும் பிரகிருத மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றார். அவர் முதலில் உள்ளூரிலும் பின்னர் வாரணாசி மற்றும் கல்கத்தாவிலும் கல்வி பயின்றார். அங்கு அவர் படிக்கும்போதே வேலையிலும் ஈடுபட்டு தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தார். இதற்கிடையில் அவர் அபராஜிதா தேவி என்பவரை மணந்தார். இத்தம்பதியருக்கு ஆறு குழந்தைகள் இருந்தன.
மைதிலி அவரது தாய்மொழியாக இருந்தார், மேலும் அவர் மைதிலியில் பல கவிதைகள், கட்டுரைகள் மற்றும் நாவல்களை எழுதியுள்ளார். சமஸ்கிருதம், பாலி, இந்தி மொழிகளில் கல்வி கற்றார். இந்தி அவரது இலக்கியத்தின் பெரும்பகுதியின் மொழியாகவே இருந்தது. அவரது படைப்புகளின் இந்தி மிகவும் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வடமொழி வடிவங்களுக்கு மாறுபடும். அவர் வெகுஜனங்களின் கவிஞராக இருந்தார், உடனடி உள்ளூர் தாக்கத்தின் மொழியில் எழுத விரும்பினார். எனவே அவர் ஒருபோதும் குறிப்பிட்ட மொழிகளின் எல்லைகளைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை.
ஸ்ரா என்பது இவரது இயற்பெயராகும். இவர் நாகார்ஜுன் என்ற புனைப் பெயரால் நன்கு அறியப்படுகிறார். இவர் அவர் பல புதினங்கள், சிறுகதைகள், இலக்கிய சுயசரிதைகள் மற்றும் பயணக் குறிப்புகளையும் எழுதியுள்ளார். மேலும் ஜனகவி என்றும் அறியப்படுகிறார். மைதிலியில் நவீனத்துவத்தின் மிக முக்கியமான கதாநாயகனாக அவர் கருதப்படுகிறார்.
நாகார்ஜுனுக்கு 1969 ஆம் ஆண்டில் அவரது வரலாற்று புத்தகமான பதர்ஹீன் நக்னா கச் மற்றும் 1983 ஆம் ஆண்டில் இலக்கிய பங்களிப்புகளுக்காக உத்தரபிரதேச அரசு வழங்கிய 'பாரதி பாரதி விருது' ஆகியவற்றிற்கு சாகித்ய அகாடமி விருது வழங்கப்பட்டது. 1994 ஆம் ஆண்டில் வாழ்நாள் சாதனையாளர்களுக்கான இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த இலக்கிய விருதான சாகித்ய அகாடமி பெல்லோஷிப்பால் கௌரவிக்கப்பட்டார் .
அவசர காலத்திற்கு முன்னதாக ஜெயபிரகாஷ் நாராயணின் இயக்கத்தில் அவர் ஒரு முக்கிய பங்கைக் கொண்டிருந்தார். எனவே அவசர காலங்களில் பதினொரு மாதங்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். லெனினிச-மார்க்சிய சித்தாந்தங்கள் அவருக்கு பலத்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. பிரதான அரசியல் நிறுவனங்களின் ஆதரவை அவர் ஒருபோதும் காணவில்லை என்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.
சுதந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் பல மொதுமக்கள் விழிப்புணர்வு இயக்கங்களிலும் அவர் பங்கேற்றார். 1939 மற்றும் 1942 க்கு இடையில், பீகாரில் ஒரு விவசாயி போராட்டத்தை வழிநடத்தியதற்காக பிரித்தன் நீதிமன்றங்களால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நீண்ட காலம் அவர் பத்திரிகைத் துறையில் ஈடுபட்டார்.
பெங்காலி மொழியையும் நன்கு புரிந்து கொண்ட அவர், பெங்காலி செய்தித்தாள்களுக்கு எழுதுவதும் வழக்கம். அவர் பெங்காலி பசி தலைமுறை அல்லது பூகி பீரி கவிஞர்களுடன் நெருக்கமாக இருந்தார், மலாய் ராய் சவுத்ரியின் நீண்ட கவிதை ஜகாம் மற்றும் சனா ஜோர் கரம் ஆகியவற்றை இந்தியில் மொழிபெயர்க்க காஞ்சன் குமாரிக்கு உதவினார்.
இவர் பல்வேறு மாவட்டங்களில் பணியாற்றியுள்ளார். மேலும் இவரது விடாமுயற்சியால் இவரது பதவி படிப்படியாக உயர்ந்தது. நிசாமாபாத்தில் பணிபுரிந்தபோது, பிரித்தன் இராணுவத்திலிருந்து தப்பியோடிய ஒருவரைக் கண்டுபிடிக்க இவர் உதவினார். இதற்காக இவருக்கு பதினொரு ரூபாய் பரிசு வழங்கப்பட்டது. மாநில காவல்துறைத் தலைவரான ஹெம்கின் இவரை மாநிலத்தின் சிறந்த அதிகாரியாக அறிவித்தார். 1901ஆம் ஆண்டில் மாவட்ட காவல்துறைத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்ட இவர், நகரத்தைச் சுற்றியுள்ள அத்ராப்-இ-பால்தா பகுதி உட்பட பல மாவட்டங்களில் பணியாற்றினார். அப்போது வனபர்த்தியின் இராஜாவாக இருந்த இவரது பழைய வகுப்புத் தோழரின் செயலாளராக பணிபுரிந்தார்.
நவாப் இமாதத் ஜங் ஐதராபாத்தின் கொத்தவால் ஆனபோது, வெங்கடராமை தனது முதல் உதவியாளராக நியமிக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார். இவர் ஆறு ஆண்டுகள் அந்தப் பணியில் பணியாற்றினார். அப்போது நகர காவல்துறையில் பல சீர்திருத்தங்களை ஏற்படுத்தினார்.
வெங்கடராம ரெட்டி ஆகஸ்ட் 1869 இல் ஐதராபாத் இராச்சியத்தில் வனபர்த்தி சமஸ்தானத்தின் இராயனிபேட்டை கிராமத்தில் பிறந்தார். இவரது தந்தை சுமார் எட்டு கிராமங்களைச் சேர்ந்த படேல் ஆவார். இவர் அப்போதைய வனபர்த்தியின் இராஜாவின் பெரிய மருமகன் ஆவார். இவர் பிறந்த மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு இவரது தாயார் இறந்து போனார். இவருக்கு 5 வயதாக இருந்தபோது வனபர்த்தி சமஸ்தானத்தின் பராமரிப்பாளர் வில்லியம் வகாப் இவரை கவனித்துக்கொண்டார். (அவரை கிறிஸ்தவர் என்று குறிப்பிடலாம், ஆனால் அது அப்படி இல்லை. ) வனபர்த்தியின் இராஜா தனது சிறுவர்களில் சிலருக்கு கல்வி கற்பிக்க ஒரு கத்தோலிக்க ஆசிரியரை நியமித்திருந்தார். இவர் தனது கிராமத்திலும் பின்னர் வனபர்த்தியிலும் கல்வி கற்றார். அங்கு இவர் இரண்டாம் இராஜா இராமேசுவர் இராவின் வகுப்புத் தோழரானார்.
சமூகப் பணிகளில் ஈடுபடும் அரிய அதிகாரிகளில் வெங்கடராமும் ஒருவர். இவர் ரெட்டி சமூகத்தை கல்வி கற்கவும், அரசு வேலைகளை பெறவும் வற்புறுத்தினார். ஐதராபாத்தில் தங்குவதற்கு வசதியாக, இவர் இராஜாக்கள் மற்றும் முன்னணி நில உரிமையாளர்கள் மற்றும் வணிகர்களிடமிருந்து திரட்டப்பட்ட நன்கொடைகள் மூலம் ரெட்டி விடுதி ஒன்றை நிறுவினார். மேலும், இவர் ரெட்டி மகளிர் பள்ளியையும் நிறுவினார். உஸ்மானியா பல்கலைக்கழகம் ஒரு தெலுங்கு நடுத்தர பள்ளிக்கு அங்கீகாரம் வழங்கவில்லை என்பதால்; இவர் அதை புனேவில் உள்ள கார்வே நிறுவனத்துடன் இணைத்தார். இப்போது பள்ளி ஒரு கல்லூரியாக மாறிவிட்டது. இவர் பல கல்வி மற்றும் அறப்பணி நிறுவனங்களையும் நிறுவினார். மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினராக, குழந்தை திருமணத்தை ஒழிப்பதற்கான விதிகளையும், விதவை மறுமணம் செய்வதற்கான மசோதாக்களையும் ஆதரித்தார்.
வெங்கடராம ரெட்டி தனது நுட்பமான வேலையை மிகச்சிறப்பாக கையாண்டார். நிசாம் மட்டுமல்ல, இரு முன்னணி சமூகங்களின் உறுப்பினர்களும் அவர்களுடன் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். சுதந்திரப் போராட்டம் பலம் பெற்றுக் கொண்டிருந்த காலம் அது. ஐதராபாத் கலிபாத் இயக்கத்தால் மூழ்கடிக்கப்பட்டது. ஆர்ப்பாட்டத்தில் அகமதாபாத்தில் இருந்து ஒரு குழு கிளர்ச்சியாளர்கள் வந்து உள்ளூர் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டனர். ஆர்ப்பாட்டம் வன்முறையாக மாறியது. நீதிமன்றத்தின் கதவுகள் மற்றும் ஜன்னல்கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன. வெங்கடராம ரெட்டியே அந்த இடத்திற்குச் சென்று தலைவர்களை அமைதியான வழிகளைப் பின்பற்றும்படி வற்புறுத்தினார். விநாயகர் ஊர்வலத்தில் நான்கு காவலர்களை சிலையை ஏந்திசெல்பவராக ஆக்கியதின் மூலம் இவர் அமைதியை நிலை நாட்டினார்.
ராஜா பகதூர் வெங்கடராம ரெட்டி 1953 இல் காலமானபோது, இவர் வசம் முப்பது ரூபாய் ரொக்கம் மட்டுமே இருந்தது. இவரது முதல் மனைவி ரங்கா ரெட்டி இவரது மகன் பிறந்த சில மாதங்களுக்குப் பிறகு இறந்தார். இவரது இரண்டாவது மனைவிக்கு ஏற்கனவே இரண்டு குழந்தைகள் இருந்தன. மகள், நர்சம்மா, பதர்கட்டியைக் சேர்ந்த ஒரு ஒப்பந்தக்காரரை மணந்தார். மகன், லட்சும ரெட்டி வழக்கறிஞானார். மேலும், இரண்டு ஆங்கிலப் பெண்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக திருமணம் செய்து உயர் நீதிமன்றத்தின் நீதிபதியானார். இவருக்கு மூன்று மகன்களும் ஒரு மகளும் இருந்தனர்.
நகர காவல் ஆணையராக, இவர் முன்னாள் அதிகாரப்பூர்வ பணியாளர்களில் பல்தியாவிற்கும் தலைமை தாங்கினார். நகரத்தில் அமைதி மற்றும் சுத்தமாக இருப்பதற்கு இவர் பொறுப்பாவார். இவர் தெரு விளக்குகளை ஒரு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைக்காக அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார் . இதற்காக அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த ஊழியர்களை நியமித்தார். இவர் அனைத்து தெருக்களிலும் வாராந்திர சிறப்பு துப்புரவு திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். இதன் மூலம் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமை காலையிலும் சுத்தமான நகரத்தைக் காணமுடிந்தது.
இராஜா பகதூர் வெங்கடராம ரெட்டி என்பவர் ஐதராபாத் இராச்சியத்தின் முதல் இந்து கொத்தவால் ஆவார். 19 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும், நிசாம்களின் ஆட்சியின் போது, ஐதராபாத்தின் கொத்தவால் சக்திவாய்ந்த நிலைப்பாடு வழக்கமாக முஸ்லிம்களால் இந்தப்பணி நடத்தப்பட்டு வந்தது. இவரது பதவிக்காலம் 14 ஆண்டுகள் நீடித்தது. இவரது சிறந்த காவல் நிர்வாகத்திற்காக பொதுமக்கள் மத்தியில் இவருக்கு பெரும் மரியாதை இருந்தது.
வெங்கடராம ரெட்டி இராய்சூரில் பணியாற்றும்போது, அதன் பராமரிப்பாளரான வகாப் திடீரென இறந்தார். வெங்கடராம ரெட்டி இராய்சூரில் தங்கியிருந்து வகாபின் வாரிசான நாசர் முகம்மது கான் என்பவரால் அப்பணியில் அமர்த்தப்பட்டார். அப்போது இளைஞான இவர் சில அடிப்படைக் கல்வியை மட்டுமே பெற்றிருந்தார். கான் இவரை காவல்துறையில் நான்காம்தர காவலராக நியமித்தார்.
பல இடங்களில் பணிபுரிந்த பின்னர், இவர் இறுதியாக 1934 இல் ஓய்வு பெற்றார். இவருக்கு மாதம் 1,000 ரூபாய் ஓய்வூதியம் வழங்கப்பட்டது. அதன்பிறகு, இவர் நிசாமின் தனித் தோட்டத்தின் சிறப்பு அதிகாரியாக நியமிக்கப்பட்டார். சாகிப்சாதாக்களின் கடனளிப்பு தொடர்பான விசாரணை ஆணையத்தின் தலைவராகவும் நியமிக்கப்பட்டார்.
ஐதராபாத் நகர காவல் ஆணையர் 'கொத்தவால்' என்று அழைக்கப்பட்டார். இது மிகப் பழமையான நியமனங்களில் ஒன்றாகும். மேலும் இது நிசாம் அரசாங்கத்தின் மிக சக்திவாய்ந்த பணியாக பயன்படுத்தப்பட்டது.
இந்த அலுவலகத்தின் கடைசி கொத்தவாலான இவர் ஒரு இந்துவாக இருந்தார். இவர் 14 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்த வேலையில் பணியாற்றினார். மேலும் இவரது வாழ்நாளில் மிகவும் பிரபலமானவரானார்.
நிசாம் இவருக்கு பிறந்த நாளில் இராஜா ராவ் பகதூர் என்ற பட்டத்தை வழங்கினார். ஒரு வருடம் கழித்து பிரித்தானிய அரசு இவருக்கு பிரித்தானிய பேரரசின் ஆணை வழங்கியது.
7 வது நிசாம் இராஜா வெங்கட்ரம ரெட்டியை மிகவும் விரும்பினார் என்றும் அவருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் என்றும் பல ஆதாரங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது.