polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
நுரையீரல் இரத்த மிகு அழுத்தம் என்பது குறிப்பாக நுரையீரல் தமனியின் இரத்த அழுத்த அளவு 30/15 மி.மீக்கு அதிகரித்தால், அதை இரத்தமிகு அழுத்தம் எனக் கொள்ள வேண்டும். நுரையீரல் இரத்த மிகு அழுத்தத்திற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன. ஈரிதழ் எனப்படும் தடுக்கிதழ்களின் சுருக்கம் , இதயத்தின் மிகையான உந்துதல் இருதயத்தின் இடப் பகுதியில் ஏற்படக்கூடிய பிரச்சினைகள் போன்றவை காரணமாக இருக்கலாம். சில வேளைகளில் எந்த ஒரு காரணமும் இல்லாமலும் இது நேரலாம். எ.கா.: முதல் நிலை நுரையீரல் இரத்தமிகு அழுத்த ம் . இந்நோயில் களைப்பு, மார்பு வலி, உடல் வீக்கம், இருமலில் இரத்தம் போன்ற அறிகுறிகள் காணப்படும்.
கைகால்கள் வெப்பமாகவும், ஈரமாகவும் இருக்கும். கழுத்தின் சிரைகள் புடைத்துத் தோன்றும். இதயம் அளவில் பெரியதாக இருக்கும். இதய முணுமுணுப்புகளை ஸ்டெத் மூலம் கேட்கலாம்.
மிகையான இதய உந்துதலுக்குக் காரணமான சோகை, பேஜட் நோய் , தைராய்டு சுரப்பியின் மிகையான பணி போன்ற நோய்களின் அறிகுறிகளும் தெரியும். மூச்சு இடர்தான் இந்நோயின் முதன்மையான அறிகுறியாகும். கல்லீரலும் வீங்கிப் பெரிதாக இருக்கும்.
மார்பு எக்ஸ்கதிர்ப் படத்தில் நுரையீரல் தமனியும் வலது வென்ட்ரிக்கிளும், வலது ஆரிக்கிளும் பெரிதாகத் தோற்றமளிக்கும். பெருந்தமனி மூச்சு மண்டலம் சிறியதாக இருக்கும். மேற்கூறிய அறிகுறிகளைக் கொண்டே நோய் உறுதிசெய்து விடலாம். அண்மைக்காலத்தில் இதய மீ ஒலி அலகீடு மூலம் இந்நிலை உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
1956 ல், பிரதமர் உசைன் சகீத் சுராவர்தியின் பதவி விலகலுக்குப் பிறகு அவாமி லீக் கட்சியின் ஆதரவுடன் சுந்திரிகர் பிரதமராக பரிந்துரைக்கப்பட்டார். கிருஷக் ஸ்ராமிக் கட்சி, நிஜெம்-இ-இஸ்லாம் கட்சி, குடியரசுக் கட்சி ஆகியவையும் இவரை ஆதரித்தன. எவ்வாறாயினும், கலப்புக் கட்சிகளின் இந்த கூட்டணி, மத்திய அரசை நடத்துவதற்கான தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த அவரை விடவில்லை, பாக்கித்தானின் தேர்தல் நடைமுறையில் திருத்தம் செய்ய குடியரசுக் கட்சி அதன் தலைவர்களான ஃபெரோஸ் கான் மற்றும் இஸ்கந்தர் மிர்சா தலைமையிய் சமரசத்தை எட்டியது. அக்டோபர் 18, 1957 அன்று, சுண்ட்ரிகர் தலைமை நீதிபதி எம். முனீர் தலைமயில் பாக்கித்தான் பிரதமராக பதவியேற்றார் .
தேசிய சட்டமன்றத்தின் முதல் அமர்வில், குடியரசுக் கட்சி மற்றும் அவாமி லீக்கின் அமைச்சரவை அமைச்சர்களால் கூட பெரும் நாடாளுமன்ற எதிர்ப்பை சந்தித்த தேர்தல் நடைமுறையை சீர்திருத்துவதற்கான தனது திட்டங்களை சுந்த்ரிகர் முன்வைத்தார். அதிபர் இஸ்கந்தர் மிர்சாவும் அவரது குடியரசுக் கட்சியும் முஸ்லீம் லீக்கின் எதிர் தரப்பினரை கையாண்டு, குடியரசுக் கட்சியினரும் அவாமி கட்சியும் சேர்ந்து தேசிய சட்டமன்றத்தில் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவந்து அதில் வெற்ரி பெற்றனர். இதனையடுத்து 1957 டிசம்பர் 11 அன்று சுந்த்ரிகர் தனது பதவியை ராஜினாமா செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டு பிரதமர் பதவியை துறந்தார்.
சுந்திரிகர் ஆரம்பத்தில் அகமதாபாத்தில் கல்வி பயின்றார், அங்கு அவர் மெட்ரிகுலேஷன் முடித்து உயர் படிப்புகளுக்காக பம்பாய்க்கு சென்றார். அவர் பம்பாய் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார். அங்கு அவர் தத்துவத்தில் பி.ஏ பட்டம் பெற்றார், பின்னர் 1929 இல் பம்பாய் பல்கலைக்கழகத்தில் எல்.எல்.பி பட்டம் பெற்றார் 1929 முதல் 1932 வரை சுந்த்ரிகர் அகமதாபாத் மாநகராட்சியின் வழக்கறிஞராக பணியாற்றினார்.
1932 முதல் 1937 வரை, சுந்திரிகர் உரிமையியல் சட்டத்தை பயிற்சி செய்யத் தொடங்கினார், மேலும் 1937 ஆம் ஆண்டில் பம்பாய் உயர்நீதிமன்றத்தில் சட்டப்பயிற்சி மேற்கொண்டார். அங்கு அவர் தனது நற்பெயரை நிலைநாட்டினார். இந்த காலத்தில், அவர் முஹம்மது அலி ஜின்னாவுடன் நெருங்கிப் பழகினார், அவருடன் சித்தாந்தம், பணி நெறிமுறைகள் மற்றும் அரசியல் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.
பம்பாயில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் பயிற்சி பெற்றவர், மேலும் பாக்கித்தானின் ஆட்சியின் நிறுவனர்களில் ஒருவரான சுந்திரிகரின் பதவிக்காலம் பாகிஸ்தானின் நாடாளுமன்ற வரலாற்றில் 13 நாட்கள் பிரதமராக பணியாற்றிய நூருல் அமினுக்குப் பிறகான இரண்டாவது குறுகிய காலமாகும். சுந்த்ரிகர் தனது பதவிக்காலத்தில் வெறும் 55 நாட்கள் மட்டுமே பணியாற்றினார்.
இப்ராகிம் இஸ்மாயில் சுந்திரிகர் 1897 செப்டம்பர் 15,அன்று இந்தியாவின் குஜராத்தின் கோத்ராவில் பிறந்தார் அவர் இந்தியாவில் ஒரு முஸ்லிம் சமூகத்தில் குஜராத்தி பேசும் சுந்த்ரிகர் குடும்பத்தின் ஒரே பிள்ளையாவார். அவரது சுந்திர்கர் சமூகத்திலிருந்து, அவர் அரேபிய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர் .
1958 ஆம் ஆண்டில், சுந்த்ரிகர் உச்ச நீதிமன்ற வழக்கரிஞர் சங்கத்தின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார், அவர் இறக்கும் வரை அப்பதவியில் இருந்தார். 1960 ஆம் ஆண்டில், சுந்திரிகர் ஆம்பர்க்குக்கு சென்று அங்கு சர்வதேச சட்ட மாநாட்டில் உரையாற்றினார் பின்னர், லண்டனுக்குச் சென்றபோது அவருக்கு ரத்தக்கசிவு ஏற்பட்டது
இந்தியாவில் பிரித்தானிய அரசாங்கத்தால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்திய அரசு சட்டத்திற்கு பதிலளிப்பதற்காக 1935 ஆம் ஆண்டில், சுந்திரிகரை முஸ்லீம் லீக்பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. மாநிலத் தலைவராக ஆளுநரின் பங்கு குறித்து, சுந்திரிகர் 1935 இல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட சட்டத்தின் கீழ் ஆளுநர் அனுபவித்த அதிகாரங்களுக்கு முரண்பட்டார்.
1937 முதல் 1946 வரை, சுந்த்ரிகர் சட்டம் பயிற்சி மேற்கொண்டு மேலும் பயின்று வந்தார். பம்பாய் உயர்நீதிமன்றத்தில் தனது வாடிக்கையாளர்களுக்காக உரிமையியல் விஷயங்களில் வாதிட பல வழக்குகளை எடுத்துக் கொண்டார்.
என்னு நின்டே மொய்தீன் மலையாள மொழியில் வெளியான வாழ்க்கை வரலாற்று காதல் திரைப்படமாகும். 1960-70களில், கேரளத்தில் உள்ள முக்கம் எனும் ஊரில், இந்து சமயத்தின் உயர்குடியில் பிறந்த காஞ்சனமாலை, புகழ்பெற்ற இசுலாமிய குடும்பத்தைச் சார்ந்த மொய்தீன் எனும் இருவருக்கும் இடையே மூண்ட காதல் கதையை இயக்குநர் ஆர்.எஸ். விமல் எழுதி இயக்கியிருந்தார். இத்திரைப்படத்தில் பிரித்விராஜ் சுகுமாரன், பார்வதி மேனன் ஆகியோர் மொய்தீன் மற்றும் காஞ்சனமாலா என்ற தலைப்பு கதாபாத்திரங்களில் நடித்திருந்தனர். இவர்களுடன் டோவினோ தாமசு, பாலா, சாய்குமார், சசிகுமார், லீனா ஆகியோர் துணை வேடங்களில் தோன்றினர்.
கடைசியில், மொய்தீனும் காஞ்சனமாலையும் ஊரைவிட்டு வெளியேற முடிவு செய்கின்றனர். கடவுசீட்டுகளை பெற்றுக்கொண்டு திரும்ப வரும்போது, அவன் பயணம் செய்த படகு நீர்ச்சுழியில் மாட்டிக்கொண்டு கவிழ்த்துவிட, மற்ற உயிர்களை காத்து கடைசியில் தனது உயிரை துறக்கிறான் மொய்தீன். இதனை அறிந்த காஞ்சனமாலை தன்னுயிர் மாய்த்துக்கொள்ள முயலும்போது, மொய்தீனின் தாயாரால் காப்பாற்றப்பட்டு, அவளை தனது வீட்டிற்கே கூட்டிச்செல்கிறார். காஞ்சனமாலை அங்கே ஒரு கைம்பெண்ணாக இருந்துவருகிறார்.
படத்திற்கு எம். ஜெயசந்திரன், இரமேஷ் நாராயண் ஆகிய இருவரும் இசையமைத்தனர். பின்னணி இசையை கோபி சுந்தர் அமைத்தார். ஒளிப்பதிவு ஜோமன் டி. ஜான் மேற்கொண்டார். படம் வெளியானதும், ஒரு நேர்மறையான விமர்சனத்தைப் பெற்றது. மேலும், வணிகரீதியான வெற்றியைப் பெற்றது. இது எல்லா காலத்திலும் அதிக வசூல் செய்த மலையாள படங்களில் ஒன்றாகும். இது திரையரங்கில் ₹ 50 கோடிக்கு மேல் வசூலித்தது.
ஒருபுறம், காஞ்சனமாலையின் காதல் பழங்கால கட்டுப்பாட்டு குணங்கள் மிகுந்த அவளது உறவினர்களுக்கு அறியவரும்போது, அவளை தாக்குகினர். மறுபுறம், மொய்தீனின் தந்தை அவனது காதலை ஏற்க மறுத்து, கத்தியால் குத்திவிட்டு, காவலர்களிடம் ஒப்புக்கொண்டு சிறைச்செல்கிறார். எப்பாடோ, மொய்தீன் உயிர் பிழைத்துக் கொள்கிறான்.
நீயதிமன்றத்தில், வழக்கு விசாரணையின் போது, மொய்தீன், நடந்தது அனைத்தும் விபத்து மட்டுமே, தனது தந்தைக்கும் இதற்கும் ஏது தொடர்புமில்லை எனக்கூறி தந்தையை காப்பாற்றுகிறான். மகனது இம்மனம் நெருடும் செயல், தந்தையின் மென்குணத்தை வெளிகொண்டுவருகிறது. எனினும், அவனது தந்தை மறுநாளே, தனது உயிரை துறக்கிறார்.
இக்கதை இருவஞ்சிப்புழை ஆறு மற்றும் முக்கம் சிற்றூரை கதைக்களமாக கொண்டுள்ளது. இயக்குனர் விமல், முதலில் கோப்பு படமாக உருவாக்க எண்ணி, ஈற்றில் முழுநீள திரைப்படமாக உருவாக்கினார். 2014யில், காஞ்சனமாலா "கதை சரியாக அமைக்கப்படவில்லை" என்று இயக்குனர் மீது புகார் தொடுக்கப்பட்டது.
மொய்தீன் ஒரு சமூக அரசியல் ஈடுபாட்டாளராகவும், காஞ்சனமாலை மருத்துவம் பயிலும் துணிவு நிறைந்த மாணவியாகவும் இருக்கின்றனர். இவர்களுக்குள் அஞ்சல்கள் வழியே காதல் மலர, இருவரும் அவர்களுக்கென அஞ்சல் மொழியையும் வளர்த்துக்கொண்டனர்.
இப்படத்தின், "முக்கத்தே பெண்ணே" எனும் பாடல் 5 நிமிடங்களில் தொடுக்கப்பட்டது. மேலும், "காத்திருன்னு" எனும் பாடலை இயற்றியதற்காக, ம. ஜெயச்சந்திரன் நாட்டின் சிறந்த இசையமைப்புக்கான விருதைப்பெற்றார்.
ரியாசி என்பது ஜம்முவிலிருந்து 64 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ள ஒரு மாவட்டமாகும். இங்கு பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்துக்கள் ஆவார்கள். இப்பகுதி மக்கள் சிறு வணிக நிறுவனங்கள், அரசு வேலைகள் மற்றும் விவசாயம் ஆகியவற்றினால் வாழ்வாதாரத்தை பெறுகிறார்கள். இப்பகுதியில் உள்ள 12293 ஹெக்டேயர் விவசாய நிலங்களில் 1011 ஹெக்டேயர் நிலங்களில் பாசனம் செய்யப்படுகிறது. மக்காச்சோளம், கோதுமை, நெல் மற்றும் கம்பு ஆகியவை முக்கியமான பயிர்களாகும். காய்கறிகளும் வளர்க்கப்படுகின்றன. காலநிலை அடிப்படையில் இப்பகுதியின் பெரும்பாலான பகுதிகள் துணை வெப்பமண்டல மண்டலத்திலும் , மீதமுள்ளவை மிதமான மண்டலத்திலும் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. கோடை காலம் பொதுவாக சூடாகவும், குளிர்காலத்தில் பனிப்பொழிவு அதிகமாகவும் இருக்கும்.
முந்தைய பீம்கர் மாநிலம் தற்போது ரியாசி என்று அழைக்கப்படுகிறது. பீம் தேவ்வினால் எட்டாம் நூற்றாண்டில் நிறுவப்பட்டது. 1810 ஆம் ஆண்டில் திவான் சிங்கின் ஆட்சியின் போது சம்மு கொந்தளிப்பில் இருந்தது. அரண்மனை சூழ்ச்சிகளும் கலகங்களும் நிர்வாகத்தை உலுக்கின. இந்த நேரத்தில்தான் மகாராஜா ரஞ்சித் சிங் நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டுவர குலாப் சிங்கை அனுப்பினார். குலாப் சிங் கிளர்ச்சியாளர்கள் மீது கடுமையாக இறங்கி சட்டத்தின் ஆட்சியை நிறுவினார். ரியாசி பகுதியில் கிளர்ச்சியாளர்களை தோற்கடித்த பின்னர் அவர் தனது நம்பகமான தளபதி ஜெனரல் சோராவர் சிங்கிடம் நிர்வாகத்தை ஒப்படைத்தார்.
ரியாசி என்பது இந்தியாவின் ஜம்மு-காஷ்மீர் ஒன்றியப் பகுதியில் உள்ள நகரம் மற்றும் தெஹ்ஸில் ஆகும். செனாப் ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ள இந்த நகரம் ரியாசி மாவட்டத்தின் தலைமையகமாகும். இது எட்டாம் நூற்றாண்டில் பீம் தேவ் நிறுவிய பீம்கர் மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாகும். ரியாசி என்ற பெயர் நகரத்தின் பழைய பெயரான "ரசியால்" என்பதிலிருந்து உருவானது.
2014 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பரில் ஏற்பட்ட பேரழிவுகரமான வெள்ளத்தின் போது ​​ரியாசி மாவட்டத்தின் சதால் கிராமம் கணிசமான பேரழிவை எதிர்கொண்டது. நிலச்சரிவு காரணமாக நகரத்திற்கு செல்லும் அனைத்து சாலைகளும் மூழ்கின.
2005 ஆம் ஆண்டில் முதல் நகராட்சித் தேர்தல் நடைபெற்றது. மேலும் திரு. குல்தீப் மெங்கி ரியாசி மாநகராட்சியின் முதல் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
சம்சூர் ரகுமான் மஹுத்-துலி, டாக்காவில் தனது தாத்தாவின் வீட்டில் பிறந்தார். நர்சிங்டி மாவட்டத்தின் ராய்புரா தானாவுக்கு அருகில், பஹர்டோலி என்ற கிராமத்தில் மேக்னா ஆற்றின் கரையில் அவரது மூதாதையர் வீடு அமைந்துள்ளது. இவரது பெற்றோருக்கு இவர் பதின்மூன்று குழந்தைகளில் நான்காவது குழந்தை ஆவார். இவர் போகோஸ் உயர்நிலைப் பள்ளியில் கல்வி கற்றார். அந்தப் பள்ளியில் 1945 ஆம் ஆண்டில் இவர் மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர் இவர் டாக்கா கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது கவிதை எழுதத் துவங்கினார். தனது 18 ஆம் வயதில் இவர் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார்.இவர் மூன்று ஆண்டுகளாக டாக்கா பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில இலக்கியம் பயின்றார், ஆனால் தேர்வில் கல்ந்துகொள்ளவில்லை. மூன்று வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு ஆங்கிலப் பிரிவில் சேர்க்கப்பட்டு 1953 ஆம் ஆண்டில் பி.ஏ. பட்டம் பெற்றார். பின்பு அதே கல்லூரியில் இவர் ஆங்கிலத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.
சம்சர் ரகுமான் ; 23 அக்டோபர் 1929 - 17 ஆகஸ்ட் 2006) ஒரு வங்களாதேச கவிஞர், கட்டுரையாளர் மற்றும் பத்திரிகையாளர் ஆவார். ஒரு சிறந்த எழுத்தாளரான ரகுமான் அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டுள்ளார். மேலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியின் வங்காள இலக்கியத்தில் ஒரு முக்கிய நபராகக் கருதப்படுகிறார். இவர் வங்காளதேசத்தின் அதிகாரப்பூர்வமற்ற அரசவைக் கவிஞராகக் கருதப்பட்டார். அவரது கவிதை மற்றும் எழுத்துக்களில் தாராளவாத மனிதநேயம், மனித உறவுகள், இளைஞர்களின் காதல் கிளர்ச்சி, வங்காளதேசத்தில் தோன்றிய மற்றும் அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட நிகழ்வுகள் மற்றும் மத அடிப்படைவாதத்திற்கு எதிர்ப்பு ஆகியவை முக்கியக் கருப்பொருளாக உள்ளது.
இவர், 1980 ஆம் ஆண்டுகளில் தேசிய நாளேடான டைனிக் பங்களா மற்றும் வீக்லி பிச்சித்ராவின் பத்திரிகையாளராக நீண்ட காலமாக பணியாற்றினார். பிறவியில் இருந்தே ஒரு கூச்ச சுபாவமுள்ள இவர் 1990 ஆம் ஆண்டில் வங்காளதேசத்தில் மத அடிப்படைவாதம் மற்றும் பிற்போக்குத்தனமான தேசியவாதத்திற்கு எதிராக வெளிப்படையாக கருத்துக்களை தெரிவித்து வந்தார். இதன் விளைவாக, இவர் அரசியல் ரீதியாக இஸ்லாமியர்களின் எதிரியாக கருதப்பட்டார். இது சனவரி 1999 ஆம் ஆண்டில் போராளி ஹர்கத்-உல்-ஜிஹாத்-அல்-இஸ்லாமியால் இவர் கொலை செய்ய முயற்சி நடந்தது. ஆனால் அந்த முயற்சியில் இருந்து தப்பினார்.
மெட்ரிகுலேசன் தேர்விற்குப் பிறகு இவர் தனது ஓய்வு நேரத்தில் ரவீந்திரநாத் தாகூரின் கோல்போ குச்சோவைப் படித்தார். இந்த புத்தகம் தன்னை அசாதாரண உலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்று முற்றிலும் மாறுபட்ட ஆளுமையாக மாற்றியது என்று இவர் கூறினார். 1949 ஆம் ஆண்டில், அவரது கவிதை யுனிஷோ யூனோபொன்ச்சாஷ் வெளியானது. இந்த கவிதையினை நளினி கிசோர் தொகுத்து சோனார் பங்களா பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது.
1990 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் அவரது உடல்நிலை மோசமாக இருந்தது. இரண்டு சந்தர்ப்பங்களில் அவருக்கு இருதய அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டது. 12 நாட்கள் கோமா நிலையில் இருந்த இவர் இதயம் மற்றும் சிறுநீரக செயலிழப்பு காரணமாக ஆகஸ்ட் 17, 2006 அன்று இறந்தார். அப்போது அவருக்கு வயது 76 ஆகும்.
ஆச்சே சுனாமி அருங்காட்சியகம் இந்தோனேசியாவின் பண்டா ஆச்சே பகுதியில் அமைந்துள்ள , 2004 இந்தியப் பெருங்கடல் பூகம்பம் மற்றும் சுனாமி பேரழிவின் அடையாள நினைவூட்டலாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அருங்காட்சியகம் ஆகும். அது ஒரு கல்வி மையமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. மீண்டும் சுனாமி வரும் நிலையில் அதனை எதிர்கொள்ளத்தக்க வகையில் அமைந்துள்ள அவசரகால பேரழிவு தங்குமிடம் ஆகவும் அது அமைந்துள்ளது .
சுனாமியாவில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடைய ஒப்புகை செலுத்துகின்ற வகையில் இந்த கட்டிடம் அமைந்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்டோரின் பெயர்கள் அருங்காட்சியகத்தின் உள் அறைகளில் சுவரில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் மேலும் சுனாமியிலிருந்து தப்பித்த உள்ளூர் சமூகத்தின் எஞ்சியிருக்கும் உறுப்பினர்களின் பெயர்களும் அதில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.
இறந்தவர்களுக்கு ஒரு நினைவுச்சின்னமாக மட்டும் அது அமைதுவிடவில்லை. அதன் பங்கிற்கு மேலதிகமாக ஒரு சிறப்பு அங்கு காணப்படுகிறது. எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற பேரிடர் நிகழ்வுகளிலிருந்து தஞ்சமடையும் இடத்தையும் இந்த அருங்காட்சியகம் வழங்கியுள்ளது என்பது முக்கியமானதாகும்.
200க்கும் மேற்பட்ட சிறுகதைகள் மற்றும் 100 புதினங்களை எழுதிய ஒரு சிறந்த எழுத்தாளராக இருந்தார். இவை அனைத்தும், "கல்கத்" மற்றும் "பிரமார்" என்ற புனைப்பெயர்களின் கீழ் எழுதப்பட்டவை ஆகும். சமரேஷ் பாசு பெங்காலி புனைகதைகளில் ஒரு முக்கிய நபராக இருந்தார். அவரது வாழ்க்கை அனுபவங்கள் அவரது எழுத்துக்களை அரசியல் செயல்பாடுகள் முதல் தொழிலாள வர்க்க வாழ்க்கை, மற்றும் பாலியல் வரையிலான கருப்பொருள்களைக் கொண்டுள்ளன. அவரது இரண்டு புதினங்கள் ஆபாசமான குற்றச்சாட்டின் காரணமாக, தடை செய்யப்பட்டன. இவற்றில் ஒன்றான பிரசாபதி மீதான வழக்கு இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தில் தீர்த்து வைக்கப்பட்டது. இது 1985 ஆம் ஆண்டில் இரண்டு கீழ் நீதிமன்றங்களின் தீர்ப்புகளை ரத்து செய்தது.
சமரேஷ் பாசு, ஒரு குழந்தையாக இருந்தபோது அவரது தாயார் விவரித்த பிராட்டா-கதைகள் (சில மதச் சடங்குகளைச் செய்யும்போது பெண்கள் சொன்ன அருமையான நாட்டுப்புறக் கதைகள்) அதன் மீது வைத்திருந்த ஆழமான பதிவை அவர் பிற்காலத்தில் நினைவு கூர்ந்தார். அவரது இளமைப்பருவம், மேற்கு வங்காளத்திலுள்ள கொல்கத்தாவின் புறநகர்ப் பகுதியான நைகஹாத்தியில் கழிந்தது. அவரது வாழ்க்கை மாறுபட்ட அனுபவங்களால் நிறைந்தது. ஒரு கட்டத்தில், அவர் முட்டைகள் நிரம்பிய கூடையை தலையில் சுமந்தவாறு, தெருக்களில் வியாபாரம் செய்தார். பின்னர், அவர் மிகக் குறைந்த தினசரி ஊதியத்திற்காக வேலை செய்தார். 1943 முதல் 1949 வரை இச்சாபூரில் ஒரு பீரங்கித் தொழிற்சாலையில் பணியாற்றினார்.
சுமந்தா பானர்ஜியின் சமீபத்திய மொழிபெயர்ப்பான அவரின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதைகளின் முதல் தொகுதியிலிருந்து பின்வருமாறு மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது. "சமரேஷ் பாசு வங்காளத்தின் புறநகர் வாழ்க்கையின் மிகவும் பிரதிநிதித்துவமான கதை சொல்லியாக இருக்கிறார். வங்காளத்தின் கிராமப்புற சமுதாயத்தின் வாழ்க்கையையும் பிரச்சினைகளையும் உண்மையாக எழுதிய பிற பிரபல வங்காள எழுத்தாளர்களிடமிருந்து வேறுபடுகிறார். அல்லது நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கம், கல்கத்தாவின் கிராமப்புற, நகர்ப்புற, தொழில்துறை புறநகர்ப் பகுதிகள் பற்றிய தனது சொந்த அனுபவத்தை பாசு எழுதுகிறார்" என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
அவர் ஒரு காலத்தில் தொழிற்சங்கம் மற்றும் பொதுவுடமைக் கட்சியுடன் தீவிர உறுப்பினராக இருந்தார். மேலும் 1949-50 காலக்க்ட்டத்தில் கட்சி சட்டவிரோதமானது என்று அறிவிக்கப்பட்டபோது சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். சிறையில் இருந்தபோது, உத்தரங்கா என்ற தனது முதல் புதினத்தை புத்தக வடிவில் வெளியிட்டார். சிறையில் இருந்து விடுதலையான உடனேயே, தொழில் ரீதியாக எழுதத் தொடங்கினார். தொழிற்சாலையில், அவர் ஏற்கனவே செய்த வேலையை தந்தபோதும் கூட, அங்கு சேர மறுத்துவிட்டார்.
சமரேஷ் பாசு , வங்காள மொழியில் எழுதிய ஒரு இந்திய எழுத்தாளர் ஆவார். 1980 ஆம் ஆண்டு வங்காள மொழியில் சாகித்ய அகாதமி விருது இந்தியாவின் தேசிய கடிதங்களின் அகாதமியான சாகித்ய அகாதமி அமைப்பால் அவரது சம்பா என்ற புதினத்திற்கு வழங்கப்பட்டது. 1983 ஆம் ஆண்டில் நாம்கீன் திரைப்படத்தின் சிறந்த கதைக்கான பிலிம்பேர் விருதுகளை பெற்றார்.
அவருக்கு 21 வயதாக இருந்தபோது, அவர் தனது முதல் புதினமான, நயன்பூரர் மாத்தி என்பதை எழுதினார். பின்னர் இது பரிச்சேய் என்ற இதழில் தொடராக வெளிவந்தது. எனினும், அப்புதினம், ஒரு புத்தகமாக வெளியிடப்படவில்லை. அதாப் அவரது முதல் சிறுகதை ஆகும். இது, 1946 இல் பரிச்சேய் என்ற இதழில் வெளியிடப்பட்டது.
மற்ற அறிவுஜீவிகள் மத்தியில், ஒரு முறை தனது ராட் போர்-இ ப்ரிஷ்டிக்கு இதேபோன்ற குற்றச்சாட்டுகளை சுமத்திய புத்ததேவா போஸ், சமரேஷுக்கு ஆதரவாக முன்வந்தார்.
இந்த கோயில் நான்கு பாகங்களைக் கொண்டுள்ளது. அவை படூர் , கால், உடல் மற்றும் கூரை என்பனவாகும். உடல் அமைப்பு கிட்டத்தட்ட உருளை எண்கோணமானது. அது மூன்று படி செவ்வக தளங்களில் நிற்கிறது. கூரையின் வடிவம் உருளை குவிந்த மேற்பரப்புடைய கோபுரம் போன்ற அமைப்பினைக் கொண்டுள்ளது. அதில் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொண்டு சூலூர் மலர் காணப்படுகிறது. எனினும் கூரை மேல் பாகங்களை பெரும்பாலும் அழிக்கப்பட்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றுகிறது. அல்லது மறுசீரமைப்பு செய்ய இயலாத நிலையில் இருக்கலாம். கர்ப்பகிருகம் எனப்படுகின்ற கருவறையில் ஒரு பீடம் உள்ளது, அங்கு முன்பு ஒரு புத்தர் சிலை இருந்திருக்கலாம். நுழைவு வளைவின் மேல் பகுதியில் 1276 சாகா பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.அந்த ஆண்டு மன்னர் ஹயம் வுருக் ஆட்சி செய்த,1354 ஆம் ஆண்டினைக் குறிக்கும் வகையில் ஒத்து அமைந்துள்ளது.
உடல் பகுதியில் மனிதர்கள், வீடுகள் மற்றும் தாவரங்களின் உருவங்கள் செதுக்கப்பட்ட நிலையில் உள்ளன. தென்கிழக்கு மூலையில் ஒரு பெண் ஒரு பெரிய மீனின் மீது சவாரி செய்யும் சிற்பம் உள்ளது. இந்து மதத்தில் ஸ்ரீ தஞ்சங் கதையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட சிற்பக் காட்சி அங்கே உள்ளது. அதில் ஒரு மனைவியின் நன்றியுணர்வு மற்றும் நம்பகத்தன்மை பற்றிய கதை உள்ளது. ஸ்ரீ தஞ்சங் வட்டாரத்தில் காணப்படுகின்ற புடைப்புச் சிற்பங்கள் பிலிட்டாரில் உள்ள பெனத்தாரான் கோயில், கேதிரியில் உள்ள சுரவானா கோயில், மற்றும் டிரவுலானில் உள்ள பஜன்கிராத்து என்னுமிடத்தில் உள்ள வாயில் போன்ற இடங்களிலும் காணப்படுகின்றன. அங்குள்ள கதவின் வழியாக 2.60 2.58 மீட்டர் மற்றும் 5.52 மீட்டர் உயரமுள்ள முதன்மை அறையான கர்ப்பகிரகம் எனப்படுகின்ற கருவறை உள்ளது.
ஜபுங் கோயில் 14 ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த ஒரு புத்த கோயில் ஆகும். இக்கோயில் இந்தோனேஷியாவில் கிழக்கு ஜாவாவில் புரோபோலிங்கோ மாவட்டத்தில் பைட்டன் பகுதியில் ஜபுங் சிசிர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்தக் கோயில் 16.20 மீட்டர் அளவிலான சிவப்பு செங்கல்லால் ஆனது. இந்தக் கோயிலைப் பற்றிய குறிப்பு பஜ்ராஜினபராமிதா புரா என்று நகரக்ரேதகமாவில் காணப்படுகிறது. இது கயாம் ஊருக் என்ற மன்னரால் கி.பி. 1359 ஆம் ஆண்டில், அவர் கிழக்கு ஜாவா பகுதி முழுதும் சென்றபோது பார்வையிடப்பட்ட கோயிலாகும். இக்கோயில் பராரட்டனில் சஜாபுங் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. . மஜபாஹித் அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்த உறுப்பினரான ப்ரே குண்டலின் என்பவரின் சவக்கிடங்குக் கோயிலாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
முதன்மைக் கோயில் 16.20 மீட்டர் உயரத்துடன் 13.13 மீட்டர் மற்றும் 9.60 மீட்டர் அளவைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது. ஜபுங் கோயில் மேற்கு நோக்கி உள்ளது, மேற்கு பகுதியில் ஒரு திட்டமிடப்பட்ட கட்டமைப்பு காணப்படுகிறது. இது உயரமான மேல் மேடையில் பிரதான அறை வரை படிக்கட்டுகளின் வழி செல்லும் வகையில் உள்ளது. மூலைக் கோயில், முதன்மைக் கோயிலின் கட்டட அமைப்பின் தென்மேற்கு பகுதியில், 2.55 மீட்டர் அகலமும் 6 மீட்டர் உயரமும் கொண்டு அமைந்துள்ளது. இந்த அமைப்பினை ஒரு கோயில் என்று கூற முடியாது. தற்போது சிவப்பு செங்கல் சுவர்களைக் கொண்டு எஞ்சியிருக்கும் ஒரே ஒரு கோபுரம் ஆகும். ஒரு காலத்தில் இங்கு உள் சுற்றுச்சுவர் இருந்திருக்க வாய்ப்புண்டு.
இக்கோயில் வளாகம் 35 40 மீட்டர் அளவில் காணப்படுகிறது.1983 மற்றும் 1987 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில் கோயில் மறுசீரமைப்புக்கு உட்பட்டது, மேலும் கோயில் வளாகம் 20.042 சதுர மீட்டர் பரப்பளவில் கடல் மட்டத்திலிருந்து 8 மீட்டர் உயரத்தில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. கோயில் வளாகம் இரண்டு கட்டமைப்புகளைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது; ஒரு முதன்மைக் கோயிலும், முதன்மைக்கோயிலின் கட்டமைப்பிலிருந்து தென்மேற்கு மூலையில் அமைந்துள்ள ஒரு மூலைக்கோயிலும் இங்கு உள்ளன. முதன்மைக் கோயிலானதுஉயர்தர சிவப்பு செங்கற்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டதாகும். அவற்றில் சில பகுதிகள் புடைப்புச் சிற்பங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.
படூர் அல்லது கீழ் தளம் 13.11 மீட்டர் நீளத்திலும், 9.58 மீட்டர் அகலத்திலும் அமைந்துள்ளது. இந்த மேடையில் கோயிலைச் சுற்றியுள்ள குறுகிய பாதை செல்கிறது. அன்றாட வாழ்க்கையை விவரிக்கும் பல புடைப்புச் சிற்பங்கள் அங்கு காணப்படுகின்றன.
மேற்குப் பகுதியுடன் செவ்வக அமைப்பு, படிக்கட்டுகளைக் கொண்டு அமைந்துள்ளது. அங்கு 1.30 மீட்டர் அளவில் இரண்டு சிறிய வெற்று மாடங்களைப் போன்ற இடங்கள் உள்ளன. கால் பகுதியானது இரண்டு நிலை செவ்வக தளங்களைக் கொண்டுள்ளது.
இந்தியாவில் முதல் நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு, ஆகஸ்டு 1987-இல் போபர்ஸ் பீரங்கி கொள்முதலில் நடைபெற்ற முறைக்கேடுகளை விசாரிக்க அமைக்கப்பட்டது. இக்குழுவில் ஆளும் அரசின் இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியின் உறுப்பினர்கள் பெரும்பான்மையாக கொண்டிருந்ததால், எதிர்கட்சிகள் இக்கூட்டுக் குழுவை புறக்கணித்தது.
இக்கூட்டுக் குழு தனது விசாரணை அறிக்கையை 23 ஏப்ரல் 1988-இல் நாடாளுமன்ற அவைத் தலைவரிடம் வழங்கியது. நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட கூட்டுக் குழுவின் அறிக்கையை, எதிர்கட்சிகள் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தனர்.
இந்தியாவின் அரசுத் துறை அல்லது துறைகளில் பெருமளவில் நட்டம், ஊழல்கள் மற்றும் கொள்கை முடிகளை மீறிய செயல்களை கண்டு ஆராய்ந்து முடிவு எடுப்பதற்கு அவ்வப்போது கூட்டப்படும் நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு, தொடர்புடைய துறைகளின் வல்லுநர்கள், பொது அமைப்புகள், தனிநபர்கள் ஆகியவர்களை அழைத்து கருத்துகள் பெறவும், விசாரணை நடத்தவும் அதிகாரம் கொண்டது. நாடாளுமன்ற கூட்டுக் குழு கேட்டும், நேரில் வராதவர்களை, நாடாளுமன்றத்தை அவமதிப்பு செய்தவராகக் கருதப்பட்டு, நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்படும்.
இந்தியாவின் இரண்டாவது நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு, இந்தியப் பங்குச் சந்தையின் பங்கு பத்திரங்கள் மற்றும் வங்கிப் பரிபர்த்தனைகளில் ஹர்சத் மேத்தா என்பவர் செய்த முறைகேடுகளை விசாரிக்க, இந்திய தேசிய காங்கிரசு கட்சியின் மத்திய அமைச்சர் இராம் நிவாஸ் மிர்தா தலைமையில் ஆகஸ்டு 1992-இல் அமைக்கப்பட்டது.
இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் மக்களவை மற்றும் மாநிலங்களவைத் தலைவர்கள் கலந்து பேசி, நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு அமைக்கப்படும். நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழுவின் உறுப்பினர்கள், மாநிலங்களவை உறுப்ப்பினர்கள் விட மக்களவை உறுப்பினர்கள் இரண்டு மடங்காக இருப்பர். இக்கூட்டுக் குழுவிற்கு ஒரு தலைவர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவர்.
தற்காலிகமாக அமைக்கப்படும் நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு, இந்திய அரசின் துறைகளில் நடைபெற்ற நிதி முறைகேடுகள் குறித்து விரிவாக விசாரித்து நாடாளுமன்றத்திற்கு அறிக்கை அளிக்கும்.
இருப்பினும், பங்குப் பத்திரங்கள் மற்றும் வங்கி நடவடிக்கைகள் தொடர்பான முறைகேடுகளில், மத்திய அமைச்சர்களை விசாரிக்க வேண்டும் எனில், மக்களவைத் தலைவரின் முன் அனுமதியுடன், மத்திய நிதி அமைச்சரை நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு விசாரிக்கலாம்.
நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழுவின் நடவடிக்கைகள் இரகசியமாக நடைபெறும். இருப்பினும் பங்குப் பத்திரங்கள் மற்றும் வங்கி நடவடிக்கைகள் குறித்தான முறைகேடுகள் வாடிக்கையாளர்கள் நலன் கருதி, செய்தி ஊடகங்கள் மூலம் குழுவின் தலைவர் அறிவிப்பார்.
நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு தொடர்புடைய குற்றச் செயல்கள் குறித்து, தொடர்புடையவர்களிடமிருந்து நேரடி சாட்சியங்களை, ஆவணங்கள் மூலமாக அல்லது வாய்மொழியாகக் கேட்டுப் பெறும்.
நாடாளுமன்றக் கூட்டுக் குழு, ஒரு நபருக்கு எதிராக சாட்சியம் அல்லது ஆவணங்கள் பெறுவதில் உள்ள பிணக்குகள் மீது முடிவு எடுக்க மக்களவைத் தலைவருக்கு அதிகாரம் உள்ளது.
அரசின் பாதுகாப்பு நலன் கருதி, ஆவணங்களை நாடளுமன்றக் கூட்டுக் குழுவிற்கு வழங்க மறுக்க, இந்திய நடுவண் அரசுக்கு அதிகாரம் உள்ளது.
புகழ்பெற்ற நன்கொடையாளர்களின் பங்களிப்பின் காரணமாக அருங்காட்சியகத்தில் பல காட்சிப்பொருள்கள் சேர்ந்துள்ளன. அந்த பங்களிப்பாளர்களின் பங்களிப்பிற்கு ஒப்புகை செய்வதற்கும், அவர்களின் நினைவாக அஞ்சலி செலுத்துவதற்கும், அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள பல்வேறு காட்சியகங்கள் மற்றும் பிரிவுகள் பெயரிடப்பட்டுள்ளன. அவை முனி புன்யவிஜயாஜி காட்சிக்கூடம் மாதுரி டி. தேசாய் காட்சிக்கூடம் கஸ்தூர்பாய் லால்பாய் இந்திய வரைபடங்களின் தொகுப்பு லீலாவதி லால்பாய் மர வேலைப்பாடுகளின் தொகுப்பு அரவிந்த் லால்பாய் தொகுப்பு பிரியகந்த் டி. முன்ஷா நாணயவியல் காட்சிக்கூடம் கோபி-ஆனந்த் மணி வேலைப்பாடுகள் தொகுப்பு என்பனவாகும்.
லால்பாய் தல்பத்பாய் அருங்காட்சியகம் சுருக்கமாக எல்.டி அருங்காட்சியகம், இந்தியாவின் குஜராத் அகமதாபாத்தில் உள்ள பண்டைய மற்றும் சமகால நாணயங்களின் அருங்காட்சியகம் ஆகும். இந்த அருங்காட்சியகத்தில் இந்திய சிற்பங்கள், வெண்கலங்கள், கையெழுத்துப் பிரதிகள், ஓவியங்கள், வரைபடங்கள், சிறிய அளவிலான ஓவியங்கள், மரவேலைப்பாடுகள், மணி வேலைப்பாடுகள் உள்ளிட்டவை காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
லால்பாய் தல்பத்பாய் பாரதிய சமஸ்கிருதி வித்யமந்திரின் லால்பாய் தல்பத்பாய் அருங்காட்சியகம் அகமதாபாத்தில் உள்ள லால்பாய் தல்பத்பாய் இந்தியவியல் நிறுவனத்தின் வளாகத்தில் அமைந்துள்ளது. இது நகரின் மேற்கு பகுதியில் ஒரு பரந்த வளாகத்தில் கல்வி மற்றும் ஆய்வு நிறுவனங்களைக் கொண்ட ஒரு பகுதியிலும், குஜராத் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் லால்பாய் தல்பத்பாய். பொறியியல் கல்லூரிக்கு அருகிலும் அமைந்துள்ளது.
அருங்காட்சியகத்தின் மிதமான பாதுகாப்பு ஆய்வகத்தில் காகிதத்தில் சிறிய அளவிலான ஓவியங்களை பாதுகாப்பதற்கான வசதிகள் உள்ளன. கல் சிற்பங்கள் மற்றும் உலோகப் பொருட்களை சுத்தம் செய்து பாதுகாக்கும் பணி இங்கு மேற்கொள்ளப்படுகிறது.
இது ரயில் நிலையத்திலிருந்து 7 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், விமான நிலையத்திலிருந்து 12 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் உள்ளது. எனவே, அகமதாபாத் நகரின் எந்தப் பகுதியிலிருந்தும் இந்த அருங்காட்சியகத்திற்கு எளிதாக வர முடியும்.
இந்த அருங்காட்சியகம் திங்கள் மற்றும் பொது விடுமுறை நாட்களைத் தவிர அனைத்து நாட்களிலும் காலை 10.30 மணி முதல் மாலை 5.30 மணி வரை பார்வையாளர்களுக்காகத் திறந்திருக்கும்.
ரோசெல்லி உப்பு ஒரு மலமிளக்கியாக மருத்துவ ரீதியாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. கண்ணாடிக்கு வெள்ளி மேற்பூச்சு செய்யும் பணியிலும் இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. சர்க்கரைகளை ஒடுக்கப் பயன்படும் பெய்லிங் கரைசலில் ஒரு உட்பொருளாகவும் இது உள்ளது. மின்னணுவியல் பொருட்களுக்கும் அழுத்த மின்விளைவு பொருட்களுக்கும் மின்முலாம் பூசுவதற்கு ரோசெல்லி உப்பு பயன்படுகிறது. சிகரெட்டு உருட்டும் காகிதங்களை தீப்பற்ற வைக்கும் எரிப்பு முடுக்கியாக இது பயன்படுகிறது.