polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
கிரிஜகுமார் மாத்தூர் என்பவர் இந்தி மொழியின் குறிப்பிடத்தக்க இந்திய எழுத்தாளர் ஆவார். பிரபலமான ஆங்கில பாடலான " வி ஷால் ஓவர்கம்" என்ற பாடலை இந்தியில் மொழிபெயர்த்ததற்காக இவர் அறியப்படுகின்றார். இவரது தந்தை தேவிச்சரன் மாத்தூர் என்பவர் உள்ளூர் பள்ளியில் ஆசிரியராக கடமை புரிந்தார். இலக்கியத்தின் மீதும் இசையின் மீதும் மிகுந்த நாட்டமுடையவர். கிரிஜகுமாரின் தாயாரின் பெயர் லட்சுமிதேவி. கிரிஜகுமார் மாத்தூர் தனது படைப்புக்கள் மூலம் இந்தி இலக்கியத்தை நவீனமயமாக்குவதற்கும் மேம்படுத்துவதற்கும் மேற்கொண்ட முயற்சிகளின் காரணமாக இந்தியில் மிக முக்கியமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக கருதப்படுகிறார்.
தூர்தர்ஷனில் பணியாற்றும் போது பிரபலமான பாடலான "நாங்கள் வெல்வோம்" என்ற பாடலை இந்தியில் மொழிபெயர்த்தார். இந்தப் பாடல் தூர்தர்ஷன் இசைக்குழுவின் பெண் பாடகரால் பாடப்பட்டதுடன், இந்திய இசைக்கருவிகளைப் பயன்படுத்தி சதீஷ் பாட்டியா இசையமைத்தார். பாடலின் பதிப்பை பின்னர் டி.வி.எஸ் சரேகாமா வெளியிட்டார். 1970 ஆம் ஆண்டில் இந்தி மொழிபெயர்ப்பு சமூக மேம்பாட்டுப் பாடலாக வெளியிடப்பட்டது. மேலும் இந்தப் பாடல் 1970 மற்றும் 1980 ஆம் ஆண்டுகளில் தூர்தர்ஷனால் ஒளிபரப்பப்பட்டது. அக் காலத்தில் இந்தியாவின் ஒரே தொலைக்காட்சி நிலையமாக தூர்தர்ஷன் தொலைக்காட்சி நிலையம் திகழ்ந்தது. இந்த பாடல் குறிப்பாக தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நாட்களில் இசைக்கப்பட்டது.
கிரிஜகுமார் மாத்தூர் 1919 ஆம் ஆண்டு ஆகத்து 22 அன்று பிரித்தானிய இந்தியாவில் அசோக்நகரில் பிறந்தார். வரலாறு, புவியியல் மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய பாடங்களை வீட்டில் அவரது தந்தையிடம் கற்றுக் கொண்டார். ஜான்சியில் தனது ஆரம்பக் கல்வியைப் பெற்ற பிறகு, லக்னோ பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலத்தில் இளங்கலை மற்றும் சட்டக்கல்வி பயின்றார். பின்னர் அகில இந்திய வானொலியிலும் பின்னர் தூர்தர்ஷனிலும் பணியாற்றத் தொடங்கினார்.
மாத்தூர் சட்டக் கல்வியில் பட்டம் பெற்றதும் ஆரம்பத்தில் சிறிது காலம் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றினார். பின்னர் அகில இந்திய வானொலியின் தில்லி அலுவலகத்தில் இணைந்தார். அங்கு சில வருடங்கள் பணியாற்றிய பின் இந்தியாவின் ஒரே தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பு அமைப்பான தூர்தர்ஷனில் பணிப்புரியத் தொடங்கினார்.
மற்றொரு பதிப்பில், இராயுடுவின் மகன் இலிங்கப்பா பொப்பிலியை தனது தலைநகராகத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு கோட்டையைக் கட்டி, அங்கு ஒரு நகரத்தை நிறுவி, அதற்கு "பெத்த-புலி" என்று பெயரிட்டார் ; இந்த பெயர் இறுதியில் பெபூலி என்று மாற்றப்பட்டது, இறுதியாக பொப்பிலி ஆனது. இந்த காலகட்டத்தில் கடத்தப்பட்ட ஷெர் கானின் மகனை இலிங்கப்பா மீட்டதை பாராட்டும் விதமாக, ஷெர் கான் இலிங்கப்பாவுக்கு 12 கிராமங்களை பரிசளித்து அவருக்கு "இரங்காராவ்" என்ற பட்டத்தை வழங்கினார். இலிங்கப்பாவுக்குப் பிறகு அவரது வளர்ப்பு மகன் வெங்கல் இரங்காராவ், அவரது மகன் இரங்கபதி, அவரது மகன் இராயதப்பா ஆகியோர் பதவிக்கு வந்தனர். இராயதப்பாவின் வளர்ப்பு மகன் கோபாலகிருஷ்ணன் தனது தந்தையிடமிருந்து ஆட்சியை எடுத்துக் கொண்டார். பழைய கோட்டையைக் கட்டும் நேரத்தில் ஒரு முஸ்லீம் துறவி பொப்பிலி குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு அரச சகோதரர்களை அவர்கள் கோட்டையைக் கட்டத் தேர்ந்தெடுத்த இடம் துரதிர்ஷ்டவசமானது என எச்சரித்ததாகவும், ஆனால் அவர்கள் இந்த எச்சரிக்கையை புறக்கணித்ததாகவும் தெரிகிறது.
1652 ஆம் ஆண்டிலிருந்து பொப்பிலியின் வரலாற்றைக் காணலாம். நிசாமின் கீழ் சிறீகாகுளத்தின் நவாபின் பௌஜ்தார் ஷெர் முகம்மது கான் விசயநகர மாவட்டத்திற்கு வந்தபோது. அவருடன் வெங்கடகிரியின் அரசரின் 15 வது வாரிசான வேலாமா சமூகத்தைச் சேர்ந்தவரும், பொப்பிலி அரசரின் மூதாதையருமான பெத்தராயடு மற்றும் போட்டியாளர்களாக இருந்த விஜயநாகிராம் குடும்பத்தின் மூதாதையரான பசுபதி மாதவ வர்மா ஆகியோர் அவருடன் வந்தனர். ஒரு பதிப்பில் நவாப், பெத்தராயடு வழங்கிய மகத்தான சேவைகளில் மகிழ்ச்சி அடைந்து, அவருக்கு நில உடைமைகளை வழங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது. பெத்தராயடு பின்னர் ஒரு கோட்டையைக் கட்டி அதற்கு "பொப்பிலி" என்று பெயரிட்டார் எனவும் கூறப்படுகிறது. அதாவது "அரச புலி" என்று பொருள்படும். நவாபின் நற்பண்புக்கான பாராட்டுக்கான அடையாளமாக, "ஷெர்" .
தற்போதுள்ள கோட்டை 10 ஏக்கர் பரப்பளவில் உள்ளது. ஐதராபாத்தில் நாடுகடத்தப்பட்ட காலத்தில் இரங்காராவும் அவரது மகனும் இந்த பாணியை விரும்பியிருக்கலாம் என்பதால், இந்தோ-சரசனிக் கட்டடக்கலை பாணியில் இது கட்டப்பட்டது. சின்னா இரங்கராவ் பிரதான அரண்மனையின் மிகப் பழமையான பகுதியை அதன் சரசெனிக் வளைவுகளின் முதல் கட்டத்தை ஆதரித்தார். இருப்பினும், 1861 ஆம் ஆண்டில் புனித சோர்சு பிரித்தன் அரசாங்கத்திற்கு சமர்ப்பித்த அறிக்கையில், பொப்பிலியில் உள்ள கல் கோட்டைக்கு போதுமான பாதுகாப்பு திறன் இல்லை என்று கூறப்பட்டது.
தற்போதுள்ள கோட்டை 10 ஏக்கர் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அவரது வாரிசுகளால் மேம்படுத்தப்பட்ட தனது இராச்சியத்தை மீண்டும் பெற்றபின் சின்னா இரங்காராவ் அவர்களால் கட்டப்பட்டது. இந்த கோட்டை வளாகத்தில் இந்தோ சரசனிக் கட்டடக்கலை பாணியில் உயர்ந்த குவிமாடம் மற்றும் பல மண்டபங்கள், தர்பார் மண்டபம், நான்கு பெரிய அரண்மனைகள் மற்றும் இரண்டு கோயில்கள் உள்ளன.
பொப்பிலி கோட்டை என்பது இந்திய மாநிலமான ஆந்திராவின் விசயநகர மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள 19ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் பொப்பிலியில் கட்டப்பட்ட ஓர் கோட்டையாகும். 1757 ஆம் ஆண்டில் பொப்பிலி போரின்போது பொப்பிலி அரசர்களுக்கும் அண்டை நாடான விசயநகரத்தின் மன்னருக்கும் இடையிலான சண்டையில் அழிக்கப்பட்ட அதே பெயரின் அருகிலுள்ள மண் கோட்டையுடன் இது ஒரு வரலாற்று இணைப்பைக் கொண்டுள்ளது.
1753 இல் கோபாலகிருட்டிணனின் ஆட்சியின் போது, ஐதராபாத்தின் நிசாம் பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு வடக்கு சர்க்கார் மாவட்டங்களை வழங்கினார். அப்போதைய பிரெஞ்சுத் தளபதி சார்லசு புசி சிறீகாகுளம் மற்றும் ராஜமன்றி வட்டங்களை விஜயநகரத்தின் மகாராஜாவான பெத்த விஜியராம இராஜுக்கு குத்தகைக்கு வழங்கினார். இதனால் தளபதி புசி மற்றும் நிசாம் இடையேயான உறவுகள் முறிந்தன.
பொப்பிலி விசயநகரத்திலிருந்து 55 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. இது இரயில் மற்றும் சாலை இணைப்புகளால் நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இராய்ப்பூர்-விசயநகரம் ரயில் பாதையில் உள்ள ஒரு முக்கிய இரயில் சந்திப்பான விசயநகரம் அருகிலுள்ள இரயில் நிலையம் ஆகும். வேதவதி ஆற்றின் குறுக்கே ஒரு பாலம் உள்ளது. இது இப்பகுதிக்கு அணுகலை வழங்குகிறது.
கோட்டையின் முகப்பில் ஒரு அரண்மனையின் நேர்த்தியானது, அதன் கோட்டையை விட, 20 அடி உயரமுள்ள, உயரமான சுவர்களைக் கொண்டுள்ளது. அரச குடும்பம் இந்த கோட்டையில் வசித்து வந்துள்ளது. கோட்டையின் வடகிழக்கு நுழைவு ஒரு உயரமான குவிமாடம் கொண்ட அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. முழு அரண்மனை வளாகமும் ஒரே பகுதியாக உள்ளது.
சிறுவயதில் பொப்பிலி போரில் இருந்து தப்பிய சின்னா இரங்காராவ், பிற்காலத்தில், பொப்பிலியின் அரசனாக பதவியேற்றார். அவரது பரம்பரையின் வாரிசுகள் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் மேம்பட்ட பொருளாதார நிலைமைகள் மேபட்டதைத் தொடர்ந்து தற்போதைய பொப்பிலி கோட்டையை கட்டினர்.
ஸ்ரீவந்தி சக்ரவர்த்தி என்பவர் ஒரு இந்திய செவ்வியல் நடனக் கலைஞர் மற்றும் நடன இயக்குநர். இவர் ஒடிசியின் நடன பாணியில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர். இவர் ஐந்து வயதில் இருந்து நடனத்தைப் பயிலத் தொடங்கினார். பின்னர் இளம் வயதிலேயே ஒரு தொழில்முறை நடனக் கலைஞராக மலர்ந்தார். இவர் நடனக் கல்வியாளர், நடன இயக்குனர், கலைஞர் என்று பல ஆண்டுகள் இங்கிலாந்தில் பணியாற்றினார். கொல்கத்தாவில் ஸ்ரீஜாதி என்ற கலை மையத்தையும் இவர் நிறுவியுள்ளார். அங்கு இவர் பல நடனக் கலைஞர்களுக்கு பயிற்சியளித்து தனது சொந்த நடனக் குழுவை உருவாக்கியுள்ளார். இவரது புதுமையான நடன அமைப்பானது இந்தியாவிலும் வெளிநாடுகளிலும் நேர்மறையான விமர்சனங்களைப் பெற்றுள்ளது. அண்மையில் இவர் பிரான்சில் பரவலாக ஆடியுள்ளார் மேலும் பாரிசில் பல நடனக் கலைஞர்களுக்கு ஒடிசி நடன வடிவத்தை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். சுவிட்சர்லாந்து, பெல்ஜியம், இத்தாலி, சுவீடன், ருமேனியா, அமெரிக்கா மற்றும் கனடா ஆகிய நாடுகளிலும் இவர் நடன பயிற்சி பட்டறைகளை நடத்தியுள்ளார்.
ஸ்ரீவந்தி தனது முனைவர் பட்ட படிப்பைத் தொடர ஆர்வமாக இருந்தார். அதற்காக இவர் நடன அசைவு சிகிச்சை மற்றும் சமூக நலன் போன்றவற்றைக் கொண்டுவருவதில் பாரம்பரிய நடனத்தின் பங்கு ஆகியவற்றைப் பற்றி ஆய்வு செய்யத் தொடங்கினார். முன்னதாக இவர் தனது ஆய்வறிக்கையின் ஒரு பகுதியாக இந்து கோவில் பெண்கள் - தெய்வீக விபச்சாரம் என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையை எழுதினார். ஒரு நடனக் கலைஞராக தனது தொழில் வாழ்க்கையில் அர்ப்பணிப்பு காரணமாக இவரால் முனைவர் பட்ட படிப்பைத் தொடர முடியவில்லை.
இவர் முதலில் திருமதி சுதபா தாலுக்தார் மற்றும் திருமதி நந்தினி கோசல். ஆகியோர் நடனத்தில் வழிகாட்டிகளாக இருந்தனர். இவர் கேளுச்சரண மகோபாத்திராவிடம் மேற்கொண்ட பயிற்சிகள் நடனத்தில் சிக்கலான வடிவங்களைக் கற்றுக்கொள்வதில் இவரது திறமைகள் வளர்ந்தன. இந்திய செவ்வியல் நடனத்தை இவர் தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு இவரது தந்தை ஒரு பெரிய உத்வேகம் அளித்தார். இது வேறு எந்த இந்திய தொழில்முறை கலைஞரின் குடும்பங்களில் பொதுவாக காணப்படாத வழக்கம் ஆகும்.
ஸ்ரீவந்தி மேற்கு வங்காளத்தில் உள்ள வர்தமானில் பிறந்தார். பின்னர் கொல்கத்தாவுக்கு தனது குடும்பத்துடன் இடம்பெயர்ந்தார். வர்தமனில் உள்ள புனித சேவியர் பள்ளியிலும், கொல்கத்தாவில் உள்ள ஆக்ஸிலியம் கான்வென்ட்டிலும் படித்தார். இவர் கல்கத்தாவில் உள்ள மாநிலக் கல்லூரியில் சமூகவியலில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். பின்னர் இவரது முதுகலை கலை பட்டப் படிப்பை கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் முடித்தார்.
15 வயதிற்குள், ஸ்ரீவந்தி ஒரு தொழில்முறை நடனக் கலைஞராக மாறி இருந்தார். இவர் தனது ஆற்றுகைகளில் தனது சொந்த புதுமையான நடனத்தை சேர்த்துக் கொண்டார். 2000 ஆம் ஆண்டில், கொல்கத்தாவில் ஸ்ரீஜாதி என்ற தனது சொந்த நடன நிறுவனத்தையும், தனது மாணவர்களை முதன்மையாகக் கொண்டு சொந்த நடனக் குழுவையும் தொடங்கினார். தனி கலைஞராகவும், இவரது நடன குழுவினருடனும், ஸ்ரீவந்தி தொடர்ச்சியாக நடன நிகழ்ச்சிகளை வழங்கினார்.
2006 முதல், ஸ்ரீவந்தி இங்கிலாந்தில் கலா தி ஆர்ட்ஸ் நிறுவனத்துடன் தீவிரமாக பணியாற்றினார். பள்ளிகளில் தொடர்ச்சியாக பயிற்சிப் பட்டறைகள் மற்றும் விரிவுரை செயல் விளக்கங்களையும் இவர் நடத்தினார். அன்வில் ஆர்ட்ஸால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட நிகழ்ச்சிகளுக்கு நடன இயக்கத்தை மேற்கொண்டார். மேலும் பல்வேறு கலையரங்குகளையும் கலை மையங்களையும் தொடங்கிவைத்தார்.
ஸ்ரீவந்தி தனது குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்து நடனமாடுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்; இவர் முதலில் தனது தாயிடத்தில் இருந்து நடனப் பயிற்சியைத் தொடங்கினார். மேலும் இவரது ஐந்து வயதிலேயே ஒடிசி நடனப் பயிற்சியில் சேர்க்கப்பட்டார்.
ஸ்ரீவந்தி தனது இளம் வயதிலிருந்தே செவ்வியல் நடனத்தில் கடினமான பயிற்சிக்கு தன்னை அர்ப்பணித்தார். ஒரு அதிசயமாக ஸ்ரீவந்தி தன் இளைம் வயதை அடைந்தபோது நடன வடிவத்தில் உயர் நிலையிலான நிபுணத்துவம் பெற்றார்.
“பாலினம்” “பால்” ஆகிய இருசொற்களையும் பெண்களின் வரலாற்றசிரியர்களும் அறிஞர்களும் வேறுபடுத்துகின்றனர். பால் என்பது தனியரின் உயிரியல் ஆக்கத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது; ஆனால், பாலினம் தனியர் தேர்வுசெய்யும் தனது அடையாளத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.நட்சுகி ஆறுகா பெண்களின் வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் பணி பாலினத்துக்கும் பாலுக்கும் இடையில் அமையும் பாகுப்பாட்டுத் தெளிவை முழுமைப்படுத்திட உதவியது என வாதிடுகிறார். பாலினப் பயில்வுகளின் அடிப்படையாக பெண்களின் பயில்வுகளும் பெண்ணியமும் அமைகின்றன. பாலின வரலாறு பாலினப் பயில்வுகள் புலத்தின் உட்புலமாக அமைகிறது.கத்லீன் பிரவுன் பெண் குறித்த தெளிவான அனைவரும் ஏற்கும் தனி வரையறை இல்லாததால், பெண்களின் பயில்வுகளையும் பாலினப் பயில்வுகளையும் பாகுபடுத்தித் தீர்மானிப்பது ஓரளவுக்கு அரிதாகவே உள்ளது எனக் கூறுகிறார். எனவே, இதேபோல பெண்களின் வரலாற்றையும் பாலின வரலாற்றையும் தனிதனியாகப் பிரித்துபார்ப்பதும் அரிதாகிறது.
வழக்கமாக, பாலினம் சமூகவியலான கட்டுமானமாகக் கொண்டு, பாலின வரலாற்று வரைவாளர்கள் எப்படி பாலின வேறுபாடுகள் பல்வேறு காலங்களிலும் இடங்களிலும் உள்வாங்கப்பட்டு உருவாக்கப்படுகின்றன என்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் செலுத்துகின்றனர். காலந்தோறும் சமூகம் புனையும் இந்தப் பாலினம், ஆண் அல்லது பெண் என அடையாளப் படுத்துபவரிடம் இருந்து எதிர்பார்க்கும் நடத்தைகளுக்கான வரன்முறைகளில் காலந்தோறும் ஏற்படும் மாற்றங்களை வைத்தே உருவகிக்கப்படுகிறது. பாலின வரலாற்று வரைவாளர்கள், வரன்முறைகளில் காலந்தோறும் ஏற்படும் மாற்றங்களை கருத்தில் கொள்கின்றனர்; மேலும், இந்த வரன்முறைகளில் காலந்தோறும் ஏற்படும் மாற்றங்கள் சமூக, பண்பாட்டு, அரசியல் சூழலைப் பற்றி என்ன சொல்கின்றன என்பதையும் எப்படி உருமாற்றுகின்றன என்பதையும் பயில்கின்றனர்.
உலகெங்கிலும் சமயம் இயற்கையிகந்த தெய்வ உருவம் சார்ந்தே உருவாகியுள்ள்ளது. இந்த இயற்கையிகந்த தெய்வ உருவம் சமயத்துக்குச் சமயம் வேறுபடுகிறது; ஒவ்வொரு உருவமும் வேறுபட்ட கருத்துப் படிமங்களின் அடிப்படையில் ஆணாகவோ பெண்ணாகவோ உருவகிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் ஒவ்வொரு பண்பாட்டிலும் சமயம் அப்பண்பாட்டின் குடும்பக் கட்டமைப்பு/அரசு கட்டமைப்பு போலவே பாலினக் கட்டமைப்பையும் சார்ந்துள்ளது. எனவே சமயக் கட்டமைப்பும் பாலினக் கட்டமைப்பும் சேர்ந்தே பண்பாட்டை வரையறுத்து உருவாக்குகின்றன. சமமையும் சீர்மையும் இவ்வாறே வரையறுக்கப்பட்டு உருவாக்கப்படுகின்றன.
பாலின வரலாறு என்பது வரலாறு, பாலினப் பயில்வுகள் ஆகிய துறைகளின் துணைப்புலமாகும். இது பாலினக் கண்ணோட்டத்தில் கடந்த கால வரலாற்றை பயில்கிறது. பலவகைகளில் இது பெண்களின் வரலாற்றின் இணைவளர்ச்சியே. இப்புலம் வரலாற்று நிகழ்ச்சிகளும் கால வகைபாடுகளும் ஆண்களோடு ஒப்பிடும்போது பெண்களில் எப்படிப்பட்ட தாக்கம் விளைவிக்கின்றன என்பதைப் பயில முனைகிறது. எடுத்துகாட்டாக, யோவான் கெல்லி மறுமலர்ச்சியின்போது பெண்களுக்கு மறுமலர்ச்சி கிடைத்ததா எனத் தன் 1977 ஆம் ஆண்டைய கட்டுரையில் வினா தொடுக்கிறார். அம்மறுமலர்ச்சி உண்மையில் பெண்களுக்குப் பொருந்துகிறதா?
இன்று இந்த இருவகை ஆண்களின் வரலாற்று அணுகுமுறைகளும் நடப்பில் பின்பற்றப்படுகின்றன. ஒன்று இருபதாண்டு பெண்களின் வரலாற்ருப் புலமையைப் பயன்படுத்தி, ஆண்மையைப் பரந்துபட்ட பாலின, பண்பாட்டு நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் பயில்கிறது. மற்றொன்று . . . கடந்த காலத்துக்குச் சென்று, தொடக்க காலத் தலைமுறைகளில் ஆண்கள் தங்களை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டனர் என்பதைப் பயில்கிறது. இரண்டாம் வகை நூல்கள் பெரிதும் பெண்களின் வரலாற்றுக் கண்டுபிடிப்புகளையும் முறையியலையும் புறக்கணிக்கிறது.
சில வரலாற்று அறிஞர்கள் பெண்களின் வரலாற்று அறிஞர் எனும் தலைப்பையே ஏற்கமறுக்க, சிலர் அதை விருப்பமுடன் ஏற்கின்றனர். இந்தத் தலைப்பை ஏற்பவர் பெண்ணிய வரலாற்றைச் சார்ந்த நலவாழ்வு அரசைப் பெரிதும் வற்புறுத்துகின்றனர்; இவர்கள் அரசின் ஆட்சிக் காரணியாக பாலினப் பாத்திரத்தை கருதுகின்றனர். பெண்னிய வரலாற்று அறிஞர்கள், மக்களாட்சிக் கட்சிக் கொள்கையினை நடைமுறைப்படுத்தல், சம்பளச் சமமை ஆகியவற்றையும் சமூக, அரசியல் வரலாற்றின் பகுதியாகக் பார்க்கின்றனர்.
ஆண்களின் குழுவாழ்க்கையைப் பற்றியும் எப்படி ஆண்மசார் கருத்தினங்கள் அவர்களது விழுமியங்களையும் நடத்தையையும் உருவமைக்கின்றன என்பது பற்றியும் நடத்திய பல்வேறு பயில்வுகள் தந்த சான்றுகள் 1990 களில் ஆண்மை வரலாற்றை உருவாக்கின. கைல் பெதெர்மன் ஆண்மை வரலாற்ருக்கான இரு அணுகுமுறைகளை வரையறுத்தார். அவற்றில் ஒன்று பெண்களின் வரலாற்றுவழி உருவாகிய அணுகுமுறையாகும்; மற்றொன்று அவ்வரலாற்றைப் புறக்கணிக்கும் அணுகுமுறையாகும்:
பைரோதான் பைரோத்தன் என்றும் அழைக்கப்படும் இது இந்தியாவின் குசராத்து மாநிலத்தின் ஜாம்நகர் மாவட்டத்தின் கடல் தேசிய பூங்காவில் உள்ள ஒரு அரேபிய கடல் தீவாகும். இது கடற்கரையில் 12 கடல் மைல் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இது சதுப்புநிலங்கள் மற்றும் குறைந்த அலை கடற்கரைகளைக் கொண்டுள்ளது. 3 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவைக் கொண்டுள்ளது. ரோசி தீவு தென்கிழக்கில் சுமார் 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
பூங்காவில் உள்ள 42 தீவுகளில், பைரோதான் தீவு மிகவும் பிரபலமானது. பார்வையாளர்கள் பொதுவாக அனுமதிக்கப்பட்ட இரண்டு தீவுகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். வருகை கண்டிப்பாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. வனத்துறை, சுங்கத் துறை மற்றும் துறைமுகங்களிலிருந்து அனுமதி தேவை. வெப்பமண்டல சதுப்புநில மரங்களின் ஒரு இனமான ரைசோபோரா, அவிசென்னியா மற்றும் செரியோப்ஸ் இனங்களைக் கொண்டுள்ளன.
தீவுக்கு வழக்கமான படகு சேவை இல்லை. ஒருவர் துறைமுகத்திலிருந்து படகுகளை வாடகைக்கு எடுக்க வேண்டும். இந்த படகுகள் தீவை அடைய சுமார் 1.5 மணி நேரம் ஆகும். கடற்கரை மிகவும் ஆழமற்றதாக இருப்பதால், படகுகள் அதிக அலைகளின் போது மட்டுமே தீவை அடைய முடியும் மற்றும் அதிக அலைகளின் போது தீவை விட்டு வெளியேறலாம்.
தீவு பாதுகாக்கப்பட்ட கடல் பூங்காவாக இருப்பதால், பார்வையிட பல அனுமதிகள் தேவை. இந்திய நாட்டினருக்கு, உள்ளூர் வனத்துறை, சுங்கத் துறை மற்றும் துறைமுகத் துறையின் அனுமதி. வெளிநாட்டினருக்கு கூடுதலாக காவல் அலுவலகத்தில் அனுமதி தேவைப்படுகிறது.
தீவில் வனக் காவலர் மட்டுமே இருக்கிறார். கலங்கரை விளக்கம் மக்கள் மற்றும் புனித புனித குவாஜா கைசர் ஆர்.ஏ. ஆலயத்தில் முஜாவர், குவாஜா கிஜெர் இரகமத்துல்லா ஹைலாயின் புனித ஆலயம் தீவில் அமைந்துள்ளது.
பெரும்பாலான பார்வையாளர்கள் அதிக அலைகள் இருக்கும் காலைவேலையில் வந்து மாலைக்குள் புறப்படுகிறார்கள். குளிர்காலத்தின் வார இறுதி நாட்களில் 200–300 க்கும் மேற்பட்ட பார்வையாளர்கள் வருவார்கள்.
3 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவைக் கொண்ட பவளப்பாறைகளைச் சுற்றியுள்ள தீவு 1982 ஆம் ஆண்டில் கடல் தேசிய பூங்காவின் ஒரு பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டது.
சித்தேசுவரி தேவி இந்தியாவின் வாரணாசியைச் சேர்ந்த இவர் ஓர் புகழ்பெற்ற இந்துஸ்தானி பாடகராவார். மேலும் இவர் மா என்று அழைக்கப்பட்டார். 1908 ஆம் ஆண்டில் பிறந்த இவர், தனது சிறு வயதிலேயே பெற்றோரை இழந்தார். இவரது அத்தையும், பிரபல பாடகியுமான ராஜேஸ்வரி தேவி என்பவரால் வளர்க்கப்பட்டார். அவர் தனது காலத்தின் பெரும்பாலான முன்னணி அரசவைகளிலும், நகரங்களிலும் நிகழ்சிகளை நிகழ்த்தியுள்ளார். பிண்ணணி பாடகராக அறிமுகமாவதற்கு முன்பு சித்தேசுவரி தேவி மும்பையில் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு சில படங்களில் பாடி நடித்துள்ளார். தனது வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் சித்தேசுவரி தேவி வாரணாசியிலிருந்து தில்லிக்கு குடிபெயர்ந்தார். அங்கு வர் பாரதிய கலா மையத்தில் தும்ரி ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். இந்த காலகட்டத்தில், இவர் இலண்டன், ரோம், காபூல் மற்றும் நேபாளம் போன்ற நாடுகளில் இசை நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார்.
ஒரு இசைக் குடும்பத்தில் வாழ்ந்த போதிலும், சித்தேசுவரி தற்செயலாகத்தான் இசைக்கு வந்தார். இவரது அத்தை ராஜேஸ்வரி தனது சொந்த மகள் கமலேசுவரிக்கு இசை பயிற்சியினை ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அதே சமயம் சித்தேசுவரி வீட்டில் ஒரு சில சிறிய வேலைகளைச் செய்து வந்தார். ஒருமுறை, பிரபல சாரங்கி வீரர் சியாஜி மிஸ்ரா கமலேஸ்வரிக்கு தாப்பா என்ற இசைக் கருவியைக் கற்பித்தபோது, தான் கற்றதை மீண்டும் செய்ய கமலேச்வரியால் முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில்
அவருக்கு உதவ எண்ணிய சித்தேசுவரி, சமையலறையிலிருந்து வந்து அழுது கொண்டிருந்த கமலேசுவரியை "சியாஜி மகாராஜ் உங்களிடம் சொல்வதைப் பாடுவது அவ்வளவு ஒன்றும் கடினம் அல்ல" என்று ஆறுதல் கூறினார். மேலும் அதை எப்படிப் பாடுவது என்று கமலேசுவரிக்குப் பாடிக் காட்டினார், முழு பாடலையும் பாடிக் காட்டி, அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தினார்.
அடுத்த நாள், சியாஜி மகாராஜ் ராஜேஸ்வரியிடம் வந்து, சித்தேசுவரியை தான் தத்தெடுக்கப் போவதாகச் சொன்னார் . எனவே சித்தேசுவரி அத்தம்பதியினருடன் சென்றார். இறுதியில் அவர்களுக்கு ஒரு சிறந்த நண்பராகவும் ஆதரவாகவும் ஆனார். இச்சம்பவம் சித்தேசுவரியின் மனதில் மிகவும் தெளிவாகப் பதிந்தது. மேலும், இது குறித்து தனது மகள் சவிதா தேவியுடன் இணைந்து எழுதிய மா என்ற வாழ்க்கை வரலாற்றில் விரிவாக எழுதியுள்ளார்.
இவர் காயல், தும்ரி மற்றும் குறுகிய இந்துஸ்தானி வடிவங்களான தாத்ரா, சைதி, கஜ்ரி போன்றவற்றைப் பாடினார். பல சந்தர்ப்பங்களில், இரவு முழுவதும் இவர் பாடுவார், எடுத்துக்காட்டாக , தர்பங்காவின் மகாராஜாவுடன் ஒரு இரவில் படகு சவாரியில் பாடியுள்ளார். 1989 ஆம் ஆண்டில், பிரபல இயக்குனர் மணி கவுல் என்பவர் இவரது வாழ்க்கையைப் பற்றி சித்தேசுவரி என்ற விருது பெற்ற ஆவணப்படத்தைத் தயாரித்தார்.
இவர் தனது தொழில் வாழ்க்கையில் பல பாராட்டுக்களைப் பெற்றுள்ளார். 1966இல் இந்திய அரசால் பத்மசிறீ விருது வழங்கப்பட்டது. 1973இல் கொல்கத்தாவின் ரவீந்திர பாரதி விஸ்வவித்யாலயாவில் இலக்கியத்தில் கௌரவப் பட்டம் வழங்கப்பட்டது. விஸ்வபாரதி பல்கலைக் கழகத்தில் தேசிகோட்டம் என்றப் பட்டம் இவருக்கு வழங்கப்பட்டது.
பின்னர், இவர் தேவாஸின் ரஜாப் அலி கான் மற்றும் லாகூரின் இனாயத் கான் ஆகியோரின் கீழ் பயிற்சி பெற்றார். ஆனால் தனது முக்கிய குருவாக படே ராம்தாஸ் என்பவரைக் கருதினார்.
ஏலம் இந்திரா தேவி 1954 செப்டம்பர் 1, அன்று இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலமான மணிப்பூரில் உள்ள இம்பாலில் உள்ள குவாய் நாகமபால் சிங்ஜுபங் லெய்ராக் என்ற இடத்தில் பிறந்தார். இவரது பெற்றோர் ஏலம் பித்துமணி சிங் மற்றும் ஏலம் ரோசோமானி தேவி ஆகியோராவர். இவர் தனது எட்டு வயதிலிருந்தே குரு லூரெம்பாம் அமுய்மா சிங்கிடம் மணிப்பூரி நடனம் கற்று பயிற்சியைத் தொடங்கினார். பின்னர், ஆர். கே. அகேசனா, பத்மஸ்ரீ மைஸ்னம் அமுபி சிங், திங்பைஜாம் பாபு சிங் மற்றும் தியம் தருங்குமார் சிங் போன்ற ஆசிரியர்களிடம் நடனத்தைக் கற்றார். இதன்பிறகு ஜே. என். மணிப்பூர் நடன அகாதாமியில் சேர்ந்தார். அங்கு ஆர். கே. பிரியோகோபால் சனா, யம்ஷான்பி மைபி, தம்பாலங்கோ, என். குமார் மைபி மற்றும் ஹோபாம் நங்காபி ஆகியோரின் கீழ் பட்டையப் படிப்பு கற்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. இவர் 1967 இல் நித்யா சாரியாவின் பட்டையப் படிப்பில் தேர்ச்சி பெற்றார்.
இவர் 2009 முதல் யுனெஸ்கோ கிளப் அசோசியேஷன் ஆஃப் இந்தியாவின் வாழ்நாள் உறுப்பினராக உள்ளார். மேலும் 1989 முதல் இம்பாலின் அகில இந்திய வானொலியில் மணிப்பூரி நடனம் குறித்த நிபுணர் வர்ணனையாளராக பணியாற்றி வருகிறார். இவர் 2001 முதல் 2012 வரை மணிப்பூர் பல்கலைக்கழக கல்விப் பணியாளர் கல்லூரியில் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் விருந்தினர் விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றியுள்ளார் 1996 முதல் மணிப்பூரில் உள்ள ஜவகர்லால் நேரு மணிப்பூர் நடன அகாதமியின் மூத்த குருவாக பணியாற்றி வருகிறார்.
ஏலம் இந்திரா தேவி என்பவர் ஒரு இந்திய பாரம்பரிய நடனக் கலைஞர் மற்றும் நடன ஆசிரியர் ஆவார். இவர் பாரம்பரிய நடனமான மணிப்புரி நடன வடிவத்தில், குறிப்பாக லாய் ஹரோபா மற்றும் ராஸ் வகைகளில் நிபுணத்துவம் மற்றும் புலமைப்பரிசிலுக்கு பெயர் பெற்றவர். கலை மற்றும் கலாச்சாரத் துறையில் இவர் செய்த சேவைகளுக்காக இந்திய அரசு 2014 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் நான்காவது மிக உயரிய விருதான பத்மசிறீவிருதை வழங்கி கௌரவித்தது.
மணிப்புரி நடனத்தை கற்றுவந்த அதேசமயம், இவர் பி.ஏ. படிப்பை முடித்து பின்னர், மணிப்பூரி பண்பாடு மற்றும் இலக்கியத்தில் எம்.ஏ., படிப்பை 1979 இல் குவஹாத்தி பல்கலைக்கழகத்தில் முடித்தார். இதற்கிடையில், இவர் நடனத்தையும் விடாது கற்றுவந்தார். இந்திய அரசாங்கத்தின் கலாச்சார அமைச்சின் இளம் கலைஞர்களுக்கான உதவித்தொகையின் உதவியுடன், 1979 இல் ராசிலும், 1984 இல் லை ஹரோபாவிலும் முதுகலை பட்டப்படிப்புகளை முடித்தார்.
1993 ஆம் ஆண்டில், இந்திரா தேவி இம்பாலில் மெய்டி பாரம்பரிய நடனம் கற்பிக்கும் பள்ளி மற்றும் நிகழ்த்து மையத்தை நிறுவினார், அன்றிலிருந்து நிறுவனத்தின் இயக்குநராக உள்ளார். செவ்வியல் மற்றும் பாரம்பரிய நடனங்கள் மற்றும் பாலேக்களைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான ஒரு மையமாக இந்த நிறுவனம் உள்ளது இது இந்திய அரசின் கலாச்சார அமைச்சினால் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
நடுவர் குழு உறுப்பினர் - கலாச்சார வளங்கள் மற்றும் பயிற்சி மையம், இந்திய அரசின் கல்வி மற்றும் கலாச்சாரத் தன்னாட்சி அமைப்பின் நிதியுதவி பெற்றது - 1996-2007
1972 ஆம் ஆண்டில் மணிப்புரியத்தில் சிறந்த திரைப் படத்திற்கான தேசிய திரைப்பட விருதை வென்ற படமான மாதம்கி மணிப்பூர் என்ற திரைப்படத்தில் இந்திரா தேவி நடித்துள்ளார். இவர் பல பிராந்திய, தேசிய மற்றும் சர்வதேச நிகழ்ச்சிகளிலும் ஆடியுள்ளார். இவர் ஆடிய குறிப்பிடத்தக்க சர்வதேச நிகழ்ச்சிகள் சில:
இவர் தனது மாமா சிறீ நெல்லை டி. வி. கிருட்டிணமூர்த்தியின் கீழ் இசை மற்றும் வாய்ப்பாட்டில் தனது ஆரம்ப பயிற்சியைத் தொடங்கினார். பத்ம பூசண் கே. எஸ். நாராயணசாமியுடன் சரஸ்வதி வீணையில் கர்நாடக இசையில் ஆழமான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள இந்திய அரசு இவருக்கு கலாச்சார உதவித்தொகை வழங்கியது. 1954 ஆம் ஆண்டில், தனது 17 வயதில், வீணாவுக்கான முதல் அகில இந்திய வானொலி நடத்திய போட்டியில், ருக்மிணி இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத்தலைவர் ராஜேந்திர பிரசாத்திடமிருந்து விருதை வென்றார். 1957 முதல் 1986 வரை கேரளாவின் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள சுவாதி திருநாள் இசைக் கல்லூரியில்] பேராசிரியராகவும், இசைத் துறையின் தலைவராகவும் பணியாற்றினார். 1987 முதல் 1990 வரை பாலக்காட்டில் உள்ள செம்பை நினைவு அரசு இசைக் கல்லூரியில் முதல்வராக பணியாற்றினார்.
இவர் கோழிக்கோடு பல்கலைக்கழக கல்வி வாரியத்தின் உறுப்பினராகவும், தில்லி மற்றும் திருவனந்தபுரத்திற்கான அகில இந்திய வானொலியின் தணிக்கை வாரிய உறுப்பினராகவும் உள்ளார். மேலும் இந்திய அரசாங்கத்தின் தமிழ் மற்றும் மலையாள மொழிகளில் வெளியிடப்பட்ட கர்நாடக இசை குறித்த புத்தகங்களுக்கு கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். 1954 முதல் 64 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தனது வீணை இசைகளை ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கும் அகில இந்திய வானொலியின் 'ஏ' தரக் கலைஞர் என்ற தலைப்பு இவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் தேசியத் தொலைக்காட்சியான தூர்தர்ஷனில் இவர் தொடர்ந்து நிகழ்ச்சிகளை வழங்குகிறார்.
ருக்மிணி கோபாலகிருட்டிணன் தமிழ்நாட்டில் பிறந்தார். பின்னர், தனது குடும்பத்துடன் கேரளாவுக்குச் சென்றார். இவர் காயகாசிகாமணி அரிகேசவநல்லூர் முத்தையா பாகவதரின் பேத்தியாவார். இவர் 65 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்தியாவில் கருநாடக இசையை கற்பித்தல், இசை நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்துதல் மற்றும் நிகழ்ச்சிகளை பதிவு செய்துள்ளார். மேலும், இவர் இந்தியாவின் சிறந்த வீணை ஆசிரியர்களில் ஒருவராவார்.
ருக்மிணி கோபாலகிருட்டிணன் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள தனது வீட்டில் தனியாக கற்பிப்பதோடு, பாரம்பரிய இசை அல்லது பிற கலைகளைப் படிப்பதற்கான ஒரு கல்லூரியில் வீணையைப் பற்றி விரிவுரை செய்கிறார். இவர் தனது இசைக்காக பல கௌரவங்களையும் விருதுகளையும் பெற்று வருகிறார். மேலும் இந்தியா முழுவதும் கருநாடக இசை விழாக்களில் வீணை இசை நிகழ்ச்சிகளை தவறாமல் வழங்குகிறார்.
கேரளாவின் திருவனந்தபுரத்தில் 2001 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற 89 வது சித்திரை திருநாள் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்தை முன்னிட்டு சித்திரை திருநாள் சமாரக சங்க நாட்டிய கலா கேந்திரம் என்ற கௌரவ அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டது.
பல்வேறு வித இசையமைப்பாளர்களின் 200 க்கும் மேற்பட்ட கிருதிகளைக் கொண்ட 'வீணை போதினி' என்ற தலைப்பில் இவர் தொடர்ச்சியான புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். மேலும் இவர் இசை அறிவின் மதிப்புமிக்க புதையல் ஆவார்.
1954 வீணைக்கான அகில இந்திய வானொலி நடத்திய முதல் போட்டியில் இந்தியாவின் முதல் குடியரசுத் தலைவர் முனைவர் இராஜேந்திர பிரசாத் வழங்கிய குடியரசுத் தலைவர் விருதினைப் பெற்றுள்ளார்.
பர்பானி பண்டைய காலங்களில் பிரபாவதி தேவியின் ஒரு பிரமாண்டமான கோயிலின் இருப்பிடமாகத் திகழ்ந்ததால் "பிரபாவதி நகரி" என்று அழைக்கப்பட்டது. பர்பானி 650 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக டெக்கான் சுல்தான்கள், முகலாயர்கள் மற்றும் பின்னர் ஹைதராபாத்தின் நிஜாம்களின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. 1948 ம் ஆண்டு இந்திய ஆயுதப் படையினரால் ஹைதராபாத் மாநிலத்தின் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட போலோ இராணுவ நடவடிக்கையால் ஐதராபாத் நிசாம் தோற்கடிக்கப்பட்டு ஹைதராபாத் இந்தியத் தேசத்துடன் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. பின்னர் இது இந்திய சுதந்திர குடியரசின் ஒரு பகுதியாக மாறியது. 1956 ஆம் ஆண்டு வரை இந்த நகரம் இந்தியாவின் ஹைதராபாத் மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அவ் ஆண்டில் நடைப்பெற்ற நிர்வாக சீர்திருத்தங்களினாலும், பர்பானியும் அதற்கு அருகிலுள்ள ஏனைய நகரங்களும் பன்மொழி பம்பாய் மாநிலத்திற்கு மாற்றப்பட்டன. 1960 ஆம் ஆண்டு முதல் பர்பானி மகாராஷ்டிரா மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
பர்பானி என்பது இந்தியாவின் மகாராட்டிரம் மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் ஆகும். இந்த நகரம் பர்பானி மாவட்டத்தின் நிர்வாக தலைமையகமாக செயற்படுகின்றது. அவுரங்காபாத், நந்தேத் மற்றும் லாத்தூருக்குப் பிறகு மகாராஷ்டிராவின் மராத்வாடா பிராந்தியத்தில் பர்பானி நான்காவது பெரிய நகரமாகும். பர்பானி அவுரங்காபாத்தின் பிராந்திய தலைமையகத்திலிருந்து 200 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. மகாராட்டிர மாநில தலைநகரான மும்பையிலிருந்து 491 கிமீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது.