polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஹெய்டர் அலியேவ் கலாச்சார மையம் என்பது அசர்பைஜான் நாட்டின் தலைநகரான பக்கூவில் உள்ள ஒரு கலாச்சார மைய கட்டிடம் ஆகும். இதை உலகப் புகழ்பெற்ற ஈராக்-பிரித்தானிய பெண் கட்டிடக் கலைஞரான ஷாகா முகமது ஹதித் வடிவமைத்தார். மேலும் இந்தக் கட்டிடமானது அதன் தனித்துவமான கட்டிடக்கலையானது பாயும் அலைபோல வளைந்த வடிவமைப்பில் அமைந்துள்ளது. இந்தக் கட்டடத்துக்கு சோவியத் அசர்பைஜானின் முதல் செயலாளராக 1969 முதல் 1982வரை இருந்தவரும், அசர்பைஜான் குடியரசின் அதிபராக 1993 முதல் 2003வரை இருந்தவரான ஹெய்டார் அலியேவைக் கவுரவிக்கும் வகையில் அவரின் பெயர் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்த மையமானது ஒரு மாநாட்டு மண்டபம், ஒரு காணும் அரங்கம், ஒரு அருங்காட்சியகம், நூலகம் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. எதிர்காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு கட்டப்பட்டுள்ள இந்தக் கட்டிடம் அந்நாட்டின் கலாச்சாரம், பண்பாட்டு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் இடமாக உள்ளது. இது நகரத்தின் மையப் பகுதிக்கு அருகில் உள்ளது. இது பக்கூ நகரின் மறுவளர்சியில் முதன்மையான இடத்தை வகிக்கிறது.
ஹெய்டர் அலியேவ் கலாச்சார மையமானது அதிகாரப்பூர்வமான திரப்பு விழா நடந்த 2012 மே 10 அன்று அஜர்பைஜானின் தற்போதைய ஜனாதிபதியான இல்லம் அலியெவ் திறந்து வைத்தார்.
இவர் ஈர்ப்பு அலைக் கூட்டுறவுக்கான மீநுண்ணலை வான்காணகத்தின் தலைவராக உள்ளார். இந்தக் குழுவுக்குத் தேசிய அறிவியல் அறக்கட்டளை 6.5 மில்லியன் டாலர்களைப் பன்னாட்டு ஆராய்ச்சி, கல்வித் திட்டக் கூட்டுறவின்கீழ் நல்கியுள்ளதுஈது இப்போது தேசிய அறிவியல் அறக்கட்டளை இயற்பியல் முன்னணி மையமாக விளங்குகிறது. இரட்டைத் துடிமீன் அமைப்பைக் கண்டுபிடிப்பிலும் பல புதிய துடிமீன்களின் கண்டுபிடிப்பிலும் முதன்மையானவர் ஆவார். இவர் மேற்கு வர்ஜீனியாவில் உள்ள கிரீன்பாங்கில் அமைந்த துடிமீன் தேட்ட கூட்டுறவு அமைப்பில் தன் நேரத்தைச் செலவிடுகிறார். இந்த அமைப்பு உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களை தேசிய கதிர்வானியல் வான்காணகத்துடன் இணைத்து புதிய தகவல்களைக் கண்டுபிடிக்கவும் துடிமீன்களை கண்டறியவும் ஈடுபடுத்துகிறது.
இவர் 1994 இல் வானியலிலும் வானியற்பியலிலும் இளம் அறிவியல் பட்டத்தைப் பென்சில்வேனியா அரசு பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து பெற்றார். இவர் 2001இல் கார்னெல் பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்து வானியலிலும் விண்வெளி அறிவியலிலும் பெற்றார். இவர் இப்போது மேற்கு வர்ஜீனியா பல்கலைக்கழகத்தில் வானியல், இயற்பியல் துறைப் பேராசிரியராக உள்ளார். இவர் மேற்கு வர்ஜீனியா பல்கலைக்கழகத்தின் இயற்பியல் பேராசிரியராகவுள்ள தங்கன் உலோரிமரை மணந்தார், இவர்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள் உண்டு.
மவுரா மெக்லாப்ளின் இப்போது மேற்கு வர்ஜீனியா, மார்கன்டவுனில் உள்ள மேற்கு வர்ஜீனியா பல்கலைக்கழகத்தில் வானியற்பியல் துறையின் பேராசிரியராக உள்ளார். இவர் இளம் அறிவியல் பட்டத்தைப் பென்சில்வேனியா அரசு பல்கலைக்கழகத்திலும் முனைவர் பட்டத்தைக் கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்திலும் பெற்றார். இவர் ஈர்ப்பு அலை ஆராய்ச்சியை மேம்படுத்துவதற்காகவும் துடிமீன்கள் தேட்ட கூட்டுறவு ஆய்வுக் கடப்பாட்டுக்காகவும் பெயர்பெற்றார்.
கிளெசனர் சுபீரியர் ஏரி அருகில் பிறந்து வளர்ந்தார். . கிளெசனர் 2006 இல் சான் பிரான்சிசுகோ அரசு பல்கலைக்கழகத்தி இயற்பியலில் இளவல் பட்டம் பெற்றார். இவ்ர் தன் பட்டமேற்படிப்புக்கு பெர்க்கேலி கலிபோர்னியா பல்கலிக்கழகத்தில் சேர்ந்து 2009 இல் முதுவர் பட்டமும் 2012 இல் முனைவர் பட்டமும் பெற்றார். இவரது ஆய்வுரை, சூரியத் தணல்வீச்சுகளில் முடுங்கிய மின்னன்களின் மங்கலான ஒளிமுகட்டு வலிய -கதிர்கள் என்பதாகும். இவரது வழிகாட்டிகளாக ஐராபெர்ட் இலின்னும் சாம் குரூக்கரும் அமைந்தனர். இவர் முனைவர் ஆய்வு செய்யும்போது பெர்க்கேலி அறிவியல் மீள்பார்வை இதழுக்குக் கட்டுரை எழுதியுள்ளார். இவரது ஆய்வுரைக்கு அரசு வானியல் கழகம் தோம்கின்சு கருவியியல் ஆய்வுரைப் பரிசு வழங்கியது. இவரது பட்டமேற்படிப்பு ஆய்வு ஆய்கலக் கருவியான பாக்சி தொலைவறியும் ஏவூர்தியைக் கட்டியமைப்பதாகும்.
கிளெசனர் பாக்சி தொலைவறியும் ஏவூர்தித் திட்ட ஆய்வாளர் ஆவார். பாக்சி ஏவூர்தி வலிய -கதிர்களைக் கண்டுபிடிக்க வல்லது. இந்த வலிய -கதிர்கள் சூரிய உயர்வெப்பப் பொருள்களின் அடையாளம் ஆகும். இந்த ஏவூர்திக் கருவிகள் 2014 இல் சூரியக் கூற்று திசைவைப்பு அமைப்பால் ஏவப்பட்டது. அப்போது இதில் அமைந்த வலிய -கதிர்கதிர்நிரல் அளவி சூரியனின் குறிப்பிட்ட பகுதிகளின் படிமங்களைப் படம்பிடித்தது. இவர் சிறுபருஞ் செயற்கைக்கோள்களிலும் ஆய்வு செய்கிறார். இவர் 2017 இல் சூரியனின் மின்மத்தில் மீநுண் தணல் வீச்சுகலைக் கண்டுபிடித்தார். இவை சூரிய ஒளிமுகட்டில் கடும்வெப்பநிலையை உருவாக்கலாம் என்றார்.
இவர் 2014 இல் மின்னசோட்டா பல்கலஐக்கழகத்தில் சேர்வதற்கு முன்பு பெர்க்கேலி கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில்தைரண்டு ஆண்டுகள் முதுமுனைவர் ஆய்வாளராக இருந்துள்ளார். இவர் 2015 இல் உதவிப் பேராசிரியராகப் பதவி உயர்வு பெற்றார். இவருக்கு மின்னசோட்டா பல்கலைக்கழக இயற்பியல், வானியல் துறையை விரிவாக்க, தேசிய அறிவியல் அறக்கட்டளை நல்கை வழங்கியது.
இலிண்டுசே எரின் கிளெசனர் மின்னெசோட்ட பலகலைக்கழக வானியற்பியல் நிறுவன உதவிப் பேராசிரியர் ஆவார்ரிவ்ர் தேசிய அறிவியல் அறக்கட்டளை கேரீர் விருது பெற்றவர் ஆவார். இவர் பாக்சுசீ கிடப்பியல் காண் ஏவூர்தித் திட்ட முதன்மை ஆய்வாளர் ஆவார்.
டெக்கான் முதுகலைக் கல்லூரி மற்றும் ஆய்வு நிறுவனம் அல்லது டெக்கான் கல்லூரி இதன் டெக்கான் கல்லூரி என்றும் அழைப்பர். இந்தியாவின் மகாராட்டிரா மாநிலாத்தின் புனே நகரத்தின்எரவடா பகுதியில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியினரால் 1821ல் நிறுவப்பட்ட இக்கல்வி நிறுவனத்தில் தொல்லியல், மொழியியல், சமஸ்கிருதம் மற்றும் அகராதியியல் துறைகளில் முதுநிலைக் கல்வி பயிற்றுவிப்பதுடன், ஆய்வும் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. தற்போது இந்நிறுவனம் 2011 முதல் சிந்து வெளி நாகரீகம் தொடர்புடைய ராகி கர்கி தொல்லியல் களத்தை அகழ்வாய்வு செய்து வருகிறது.
7 சூன் 1851ல் இந்து கல்லூரி என்ற பெயரை புனே கல்லூரி எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. 23 மார்ச் 1868ல் புனே கல்லூரி, புனே நகரத்திற்கு அருகில் உள்ள எரவடா எனுமிடத்தில் உள்ள பெரிய வளாகத்தில் இடம் மாற்றப்பட்டதுடன், புனே கல்லூரியின் பெயர் டெக்கான் கல்லூரி எனப்பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. 1881 வரை டெக்கான் கல்லூரியில் ஒரு தற்காலிக முதல்வர், 4 பேராசிரியர்கள், 4 சீனா, ஜப்பான் உள்ளிட்ட கீழ்திசை மொழி அறிஞர்கள், 5 சமஸ்கிருத மொழி சாஸ்திரிகள் மற்றும் ஒரு பாரசீக மொழி அறிஞர் கல்வி பயிற்றுவித்ததுடன், நூல்களும் வெளியிட்டனர்.
நிதி நிலை மோசமாக இருந்த காரணத்தினால் 1934ல் இக்கல்லூரி தற்காலிகமாக மூடப்பட்டது. பின்னர் மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தின் ஆணையின் படி, 17 ஆகஸ்டு 1939ல் பிரித்தானிய இந்தியா அரசின் நிதி உதவியுடன் இந்தியவியல், சமூக அறிவியல், மொழியியல், வரலாறு, சமூக மானிடவியல், சமூக அறிவியல், தொல்லியல் போன்ற பாடப்பிரிவுகள் மற்றும் ஆய்வுப் பணிகளுடன் மீண்டும் டெக்கான் கல்லூரி திறக்கப்பட்டது. 1948ல் இக்கல்வி நிறுவனம், புனே பல்கலைக் கழகத்தின் உறுப்புக் கல்லூரியானது.
இந்நிறுவனம் 6 அக்டோபர் 1821ல் இந்து கல்லூரி எனும் பெயரில், புனே நகரத்தில், மராத்தியப் பேரரசின் பேஷ்வாக்களின் நிதியுதவியுடன், மும்பை மாகாண ஆளுநரால் நிறுவப்பட்டது. இதனை புனே சமஸ்கிருத கல்லூரி என்றும் அழைத்தனர். இக்கல்வி நிறுவனத்தின் முதல் முதல்வர் மேஜர் தாமஸ் கான்டி ஆவார்.
அதுமுதல் இந்நிறுவனம் தொல்லியல், மொழியியல், வரலாறு, சமஸ்கிருதம், அகராதியியல் துறைகளில் முதுகலைப்படிப்புகளும் மற்றும் முதுநிலை பட்டயப் படிப்புகள் பயிற்றுவிப்பதுடன், முதுதத்துவமாணி மற்றும் ஆய்வுகளும் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. மேலும் ஆய்வு மாணவர்களுக்கு உதவித்தொகை வழங்கப்படுகிறது.
இக்கல்லூரி பண்டைய இந்திய வரலாறு, பண்பாடு, நாகரீகம், தொல்லியல், மொழியியல், மத்திய கால வரலாறு, மராத்திய வரலாறு, சமூகவியல், மானிடவியல் மற்றும் சமஸ்கிருத மொழிகளை பயிற்றுவிப்பதுடன், அதில் ஆய்வுப் பணியும் மேற்கொள்வதற்கு உதவுகிறது.
இந்திய அரசின் மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகம் 5 மார்ச் 1990ல் இக்கல்வி மற்றும் ஆய்வு நிறுவனத்திற்கு நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகத் தகுதி வழங்கியதால், இந்நிறுவனம் 1 சூன் 1994 முதல் பொதுத்துறை நிகர்நிலைப் பல்கலைக் கழகமாக பணி துவங்கியது.
இவர் வானியல், அறிவியல் கருத்துப் படிமங்கள், இயற்பியல் ஆகியவற்றை வின்னிபெகு பல்கலைக்கழகத்தில் அறிவியல் சாரா மாணவருக்குப் பயிற்றுவிக்கிறார். இவர் இயற்பியல் துறையில் கல்வி கற்பிக்கிறார். அத்துறையில் 2000 இல் புல உறுப்பினராகச் சேர்ந்தார். இவர் வானியற்பியல் சிறப்புப் புலமை வாய்ந்தவர். இவரது ஆய்வு பால்வெளி வானியலிலும் அண்ட வானியற்பியலிலும் அமைகிறது. இவர் பத்துக்கும் மேற்பட்ட சமவல்லுனர் மீள்பார்வையிட்ட ஆய்வுக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டுள்ளார். இவற்ரில் ஒன்று செர்பிய வானியலாளராகிய மிலன் எம். சிர்க்கோவிக் என்பவருடன் இணைந்து எழுதியதாகும். பால்வெளிப் புறணி எனும் இவரது கட்டுரை பெருமைசான்ற அரசு வானியல் கழகத்தின் மாதக் குறிப்புகள் எனும் இதழில் வெளியாகியுள்ளது. கனடிய வானியல் கழகம் இவரை வானுயிரியல் புலமை வாய்ந்தவரில் ஒருவராகப் பட்டியலிட்டுள்ளது.
வின்னிபெகு ஆசிரியப் பணிக்கு முன் இவர் செர்பியாவில் அமைந்த பெல்கிரேடு வான்காணகத்தில் வனியற்பியலாளராகப் பணி செய்துள்ளார். இவர் 1998 இல் நாட்டோ அமைப்பு தன் நாட்டை குண்டுவைத்து தகர்ப்பதில் இருந்து தப்பிக்க, கனடாவுக்குப் புலம்பெயர்ந்தார். கனடிய நிறுவனங்கள் இவரது வானியற்பியல் தகுதியை ஏற்றுகொண்டாலும், அறிவியல் கல்வியிலும் பட்டம் பெற முடிவெடுத்தார். இவர் முழுநேரப் பணிபெறும் முன்பு, தன் பணியை வின்னிபெகு பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்பியல் பயிற்றுவித்தலில் தொடங்கினர் . இவரது கணவராகிய நேநாத் தியேலார் தொழில்முறை இசைக்கலைஞர் ஆவார். இவரும் கல்வியியல் இளவல் பட்ட்த்தைப் பெற்றார்.
வெசுனா மிலோசெவிக் தியேலார் ஒரு செர்பிய-கனடிய வானியற்பியலாளரும் அறிவியல் கல்வியாளரும் நூலாசிரியரும் ஆவார். இவர் வின்னிபெகு பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்த அறிவியல் சாரா மாணவருக்கு வானியற்பியல் கற்றுத் த்ருவதில் சிறப்புப் புலமை பெற்றவர்.
சியாங் ராய் மாநிலத்தின் தலைமையிடமான சியாங் ராய் நகரத்திற்கும், மோய் சாய் மாவட்டத்திற்கும் இடையே அமைந்த தோய் நாங் நோன் மலைத்தொடர் வழியாக ஆசிய நெடுஞ்சாலை 2 செல்கிறது. இம்மலைத்தொடர் அருகில் மியான்மர் நாட்டின் பன்னாட்டு எல்லையருகே உள்ள, இம்மலைத்தொடர், தங்க முக்கோணத்தில் அமைந்துள்ளது. இம்மலைத்தொடரை தொலைவிலிருந்து காணும் போது நீண்ட கூந்தலுடைய தூங்கும் பெண் வடிவத்தில் காணப்படும். இம்மலைத்தொடரின் உயர்ந்த தோய் துங் கொடுமுடி, தூங்கும் பெண்னின் வயிற்றுப் பகுதி போன்று காணப்படும்.
இம்மலைத்தொடரில் பல சுண்ணாம்புக் கரடு குகைகளும், அருவிகளும் உள்ளது. இம்மலைத்தொடரில் உள்ள தாம் இலுவாங் நாங் நோன் குகை ; சுண்ணாம்புக் கல்லால் ஆனது. இக்குகை 10 கிலோ மீட்டர் கொண்டது. மழைக்காலங்களில் இக்குகையில் மழைநீர் பெருமளவில் தேங்கி விடும். மழை நீர் வற்ற மாதக்கணக்காகும்.
தோய் நாங் நோன் மலைத்தொடர் , , தாய்லாந்து நாட்டில் வடக்கில் உள்ள, சியாங் ராய் மாநிலத்தில் உள்ள மோய் சாய் மாவட்டத்தில், தூங்கு பெண் தோற்றத்தில் அமைந்த மலைத்தொடராகும்.
எனினும், மேரி டியர் கப்பல் எசுபானிய கப்பற்படையால் கைப்பற்றப்பட்டது. அதன் பணியாளர்கள் விசாரிக்கப்பட்டு, தாம்ப்சனும் கப்பலின் துணைத் தலைவரும் தூக்கிலிடப்படுவதாக மிரப்பட்டனர். அவர்கள் மிரட்டலைக் கண்டு அஞ்சிய தாம்ப்ஸனும், அவரது கப்பலின் துணைத் தலைவரும் புதையலைப் பதுக்கி வைத்திருக்கும் இடத்தைக் காட்டிக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டனர். கோகோஸ் தீவுக்கு வந்தனர். அங்கே எபானிய வீரர்களை அலைக்கழித்த அவ்விருவரும் பின்னர் அடர்ந்த காட்டுக்குள் புகுந்து ஓடித் தப்பித்தனர். அதற்குப் பின் எசுபானியர்களால் தாம்ப்ஸனையும், துணைத் தலைவனையும், லிமா பொக்கிஷங்களையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. தாம்சன் திமிங்கலக் கப்பலின் உதவியுடன் நியூஃபவுண்ட்லேண்டிற்கு திரும்பியதாக நம்பப்படுகிறது.
இன்காவைத் தோற்கடித்த எசுபானியா 16 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் லிமாவைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. தொடர்ந்து வந்த நூற்றாண்டுகளில், கத்தோலிக்க திருச்சபை லிமாவில் பெரும் செல்வத்தை சேர்த்து வைத்திருந்த‍து. 19ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தென் அமெரிக்காவில் உள்ள எசுபானியாவின் காலனிகளுக்கு எதிராக விடுதலைப் போர்கள் தோன்றின. இதற்கு லிமாவும் விதிவிலக்கல்ல. 1820இல் பெரு நாட்டின் தலைநகரான லிமாவை எசுபானியரிடம் இருந்து மீட்க, புரட்சிப் படையினர் தங்கள் தாக்குதலைத் தீவிரப்படுத்தினர். இதனால் எசுபானியர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
பெருவுக்கான எசுபானிய வைஸ்ராயான பெசுவேலா எசுபானியர்கள் சேர்ந்த செல்வங்களை பாதுகாக்க அவற்றை கடல் வழியே மெக்சிகோவுக்குக் கொண்டு சென்று பத்திரப்படுத்த முடிவு செய்தார். இதில் தங்க நகைகள், நாணயங்கள், வைரக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட சிலுவைகள், மதிப்பு மிகுந்த பூசைப் பொருள்கள், தங்கத்தாலான மெழுகுவத்தித் தாங்கிகள், அன்னை மேரியின் கையில் குழந்தை இயேசு இருப்பதுபோல இரண்டு சிலைகள் போன்ற பல பொக்கிசங்கள் அடங்கி இருந்தன. மொத்தத்தில், இந்தப் பொங்கிசங்களானது $ 12 மில்லியனுக்கும், $ 60 மில்லியனுக்கும் இடையில் மதிப்பிடப்பட்டது.
மேரி டியர் என்ற கப்பலின் தலைவனான நியூஃபவுன்லாந்தைச் சேர்ந்த வில்லியம் தாம்ப்சன் என்பவர் இச்செல்வங்களை மெக்சிக்கோவிற்கு கொண்டு செல்ல பொறுப்பேற்றார். செல்வங்கள் கப்பலேறின. உடன் ஆறு எசுபானிய வீரர்களும், இரண்டு மதகுருமார்களும் கப்பலேற கப்பல் புறப்பட்டது. இதற்கிடையில் கப்பல் தலைவன் தாப்சனும் அவரது குழுவினரும் அச்செல்வங்களைக் கவர்ந்துகொள்ளலாம் என்ற சபலத்துக்கு ஆட்பட்டனர்; தாம்ப்சனும் அவரது பணியாளர்களும் சேர்ந்துகொண்டு, கப்பலிலிருந்த எசுபானிய வீரர்களையும், மதகுருமார்களையும் கொன்று கடலில் வீசினர்.
லிமாவின் புதையல் என்பது 1820 ஆம் ஆண்டு பெருவின் லிமாவில் இருந்து கொண்டு செல்லப்பட்டு, புதைக்கப்பட்ட ஒரு புதையல் ஆகும். இது இன்றைய மதிப்பில் 160 மில்லியன் பவுண்டுகள் அல்லது 208 மில்லியன் டாலர்கள் உள்ளதாக மதிப்பிடப்படுகிறது.
அதன் பிறகு ஆளில்லாத தீவான கோகோஸ் தீவுக்கு கப்பலைச் செலுத்திய தாம்ப்சன் லிமாவின் பொக்கிஷங்களை அங்கே புதைத்து வைத்துவிட்டார், என்றும் பிறகு சந்தர்ப்பம் வாய்க்கும்போது, வந்து தோண்டி எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.
இவர் சாந்தியாகோவில் அமைந்த கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் 1976 இல் இயற்பியலில் இளவல் பட்டம் பெற்றார். இவர் 1983 இல் பி. டி. சாயிபெர், ஜி. நியூகெபவுவேர் ஆகியஓர் வழிகாட்டலில் கலிபோர்னியா தொழில்நுட்பக் கழகத்தில் இயற்பியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இவரது பட்ட ஆய்வுத் தலைப்பு "ஒளித்தெறிப்பு ஒண்முகில்களின் அகச்சிவப்புக் கதிரண்மை ஆய்வு." இவர் பால்வழியின் மையம் உடுக்கணவெளித் தூசு அகச்சிவப்புக் கதிர் வானியல் ஆகிவற்றில் வல்லுனர் ஆவார்.
இவர் தன் இளவல் பட்டம் பெற்றது பியுயெர்டோ இரிகோவில் அமைந்த அரெசிபோ வான்காணகத்தில் கோடை ஆய்வு நலகைப் பணியை முடித்துள்ளார். முனைவர் பட்டம் பெற்றதும், மேரிலாந்து, பால்ட்மோர் விண்வெளித் தொலைநோக்கி அறிவியல் நிறுவனத்தில் முதுமுனவர் ஆய்வு செய்தார். இவர் 1984 இல் அவாய் பல்க்லைக்கழக வானியல் நிறுவனத்தில் முதலில் உதவி வானியலாளராகவும் 1989 முதல் இணை வானியலாளராகவும் பணிபுரிந்தார்.
கிறித்தென் செல்கிரென் ஓய்வு பெற்ற ஓர் அமெரிக்க வானியலாளர் ஆவர். இவர் ஓகியோ அரசு பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்கை, கணிதப் புலங்கள் கல்லூரியில் தகைமைப் பேராசிரியர் ஆவார். இவர் 1990 இல் வானியலுக்கான நியூட்டன் இலாசி பரிசை வென்றார். இவர் அமெரிக்க வானியல் கழகத்தில் குழுவை நிறுவினார். இந்தக் குழு வானியலில் பாலினச் சிறுபான்மையர் நலனுக்காக உருவாக்கப்பட்டது.
பேரரசர் இரண்டாம் ஷாப்ப்பூர் , கிபி 350ல் சாசானியப் பேரரசின் வடகிழக்கு எல்லைகளில் முற்றுகையிட்ட நடு ஆசியாவின் சிதியர்கள் போன்ற நாடோடிக் கூட்டத்தினர் முற்றுகையிட்டனர்.அக்கால கட்டத்தில், ஆடு, மாடுகள் மேய்க்கும் நாடோடி குரும்ப இனத்தினரான சியோனிட்டுகள் எனப்படும் கிடாரைட்டுகள் மற்றும் ஹூணர்கள், சாசானியப் பேரரசின் கிழக்குப் பகுதிகளையும், குப்தப் பேரரசின் வடமேற்கு பகுதிகளையும் ஆக்கிரமித்தனர்.
அக்காலத்திய தெற்காசியாவின் நாகரீகத்தின் எதிராக, உள் ஆசியாவின் நாகரீகத்தின் படி, கிடாரைட்டு மன்னர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களில் பொறிக்கப்பட்ட கிடாரைட்டு மன்னர்களின் உருவங்கள் மீசை, தாடியின்றி காணப்பட்டது.மேலும் நாணயத்தின் பின்புறத்தில் வில்லேந்திய வீரர்களின் உருவம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.மேலும் கிடாரைட்டு குழந்தைகளின் தலையை செயற்கை முறையில் தேவையான வடிவில் அமைக்கும் பழக்கும் கிடாரைட்டுகளிடமிருந்தது.
கிடாரைட்டுகள் பண்டைய பாக்திரியாவை தலைமையிடமாகக் கொண்டு, நடு ஆசியா மற்றும் தெற்காசியாவின் ஆப்கானித்தான், பாகிஸ்தான் மற்றும் வடமேற்கு இந்தியப் பகுதிகளை கிபி 4ம் நூற்றாண்டு முதல் 5ம் நூற்றாண்டு முடிய ஆண்ட வம்சத்தினர் ஆவார். கிடாரைட்டு மக்களை, முன்னர் இந்தியாவில் ஹூணர்கள் என்றும், கிழக்கு ஐரோப்பாவில் சியோனிட்டுகள் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர்.
நடு ஆசியாவில் அமைந்த கிடாரைட்டு இராச்சியத்தின் வடக்கில் குவாரசமியா, கிழக்கில் காஷ்மீர், தெற்கில் குசான் பேரரசு, மேற்கில் சாசானியப் பேரரசு எல்லைகளாக கொண்டிருந்த கிடாரைட்டு இராச்சியம், தற்கால துருக்மெனிஸ்தான், தாஜிக்ஸ்தான், உஸ்பெகிஸ்தான், ஆப்கானித்தான், இந்தியா மற்றும் பாக்கித்தான் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது.
இந்தியாவின் வரலாற்று ஆவணங்களின் படி, கிடாரைட்டு எனப்படும் ஹூணர்கள் தற்கால ஆப்கானித்தான் மற்றும் பாகிஸ்தான் நாட்டின் கைபர் பக்துன்வாவில், கிபி 5-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் குடியேறியவர்கள். குப்தப் பேரரசின் வடமேற்கு பகுதியை கிபி 455ல் கிடாரைட்டுகள் முற்றுகையிட்ட போது, குப்தப் பேரரசர் ஸ்கந்தகுப்தர், கிடாரைட்டுகளை விரட்டி அடித்தார்.
கிடாரைட்டு மக்கள் நடு ஆட்சியாவின் அல்த்தாய் மலைத்தொடர்களில் ஆடு, மாடுகளை மேய்க்கும் நாடோடி மக்கள் ஆவார். கிடாரைட்டு மக்களின் உடல் நிறம் , காகேசியர் மற்றும் கிழக்கு ஆசியாவின் மங்கோலியர்களின் உடல் நிறக்கலவையினராகக் காணப்பட்டனர் என மானிடவியல் அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்.
சாசானியப் பேரரசு மற்றும் குசானப் பேரரசு காலத்தில், நடு ஆசியாவின், பாக்திரியாவில் கிபி 320ல் ஆட்சியை நிறுவிய கிடாரன் எனும் நாடோடி மன்னரின் பெயரால், இவ்வம்சத்திற்கு கிடாரைட்டு வம்சம் எனப்பெயராயிற்று.
சாசானியப் பேரரசின் கிழக்குப் பகுதியை கைப்பற்றி, கிடாரைட்டு இராச்சியத்தை ஆண்ட கிடாரைட்டு மன்னர்கள் கிபி 320 முதல் கிபி 500 முடிய ஆண்டனர். பின்னர் ஹூணர்களிடம் இராச்சியத்தை இழந்தனர்.
தற்கால ஆப்கானித்தான் மாநிலமான பால்க் மாகாணத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட, கிபி 380 காலத்திய பாக்திரிய மொழியில் வெளியிட்டப்பட்ட நாணயங்களில் கிடாரைட்டு மன்னர்களை குறித்துள்ளது.
மரத்தியப் பேரரசர் சாகுஜியின் பிரதம அமைச்சர் எனும் பேஷ்வா முதலாம் பாஜிராவ், புனேவில் சனிவார்வாடா கோட்டையை நிறுவ 1 சனவரி 1730ல் அடிக்கல் நாட்டினார்.
மராத்தி மொழியில் சனிவார் என்பதற்கு சனிக்கிழமை என்றும், வாடா என்பதற்கு மக்கள் குடியிருப்பு பகுதி என்றும் பொருள். இக்கோட்டையும், அரண்மனைகளும் கருங்கல், செங்கல், சுண்ணாம்பு, தேக்கு மரங்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டது. 16,110 ரூபாய் பொருட்செலவில் 1732ல் கட்டிமுடிக்கப்பட்ட சனிவார்வாடா கோட்டை, 22 சனவரி 1732 சனிக்கிழமை அன்று திறக்கப்பட்டது.
எழு அடுக்கள் கொண்டிருந்த சனிவார்வாடா கோட்டை அரண்மனைக் கட்டிடங்கள் 27 பிப்ரவரி 1828ல் பெருமளவில் தீப்பற்றி எரிந்தது. தற்போது தரை தளம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது. இக்கோட்டையை தற்போது இந்தியத் தொல்லியல் ஆய்வகம் பராமரித்து வருகிறது. இக்கோட்டை மகாராட்டிரா மாநிலத்தின் முக்கிய சுற்றுலாத் தலங்களில் ஒன்றாக உள்ளது. இக்கோட்டையில் நாள்தோறும் மாலை வேளைகளில் பேரரசர் சிவாஜியின் ஆட்சி முறை மற்றும் கோட்டையின் வரலாறு குறித்து
சனிவார்வாடா இந்தியாவின் மகாராட்டிரா மாநிலத்தின் புனே நகரத்தின் மையத்தில் அமைந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கோட்டையுடன் கூடிய அரண்மனையாகும். சனிவார்வாடா கோட்டை 18ம் நூற்றாண்டில் இந்திய அரசியலின் மையமாக விளங்கியது.
சனிவார்வாடா 1818 வரை, மராத்தியப் பேரரசின் பிரதம அமைச்சராக இருந்த பேஷ்வாக்களின் அரண்மனையாக விளங்கியது. மூன்றாம் ஆங்கிலேயே - மராத்தியப் போரின் முடிவில், சனிவார்வாடா கோட்டையை ஆங்கிலேயர்கள் கைப்பற்றினர்.
இக்கோட்டையின் தரைதளம் கருங்கற்களால் கட்டப்பட்டது. எஞ்சிய ஆறு தளங்கள் செங்கற்களால் கட்டப்பட்து. மூன்றாம் ஆங்கிலேயே - மராத்தியப் போரின் போது, பீரங்கிகளால் ஆங்கிலேயர்கள் இக்கோட்டை தகர்த்த போது, தரைதளம் தவிர்த்த எஞ்சிய ஆறு தளங்கள் சிதறுண்டது. 1758ல் இக்கோட்டை அரண்மனையில் அரசகுடும்பத்தினரும், அவர்களின் நூற்றுக்கணக்கான உதவியாளர்களின் குடும்பங்களும் வாழ்ந்தது.
சூன் 1818ல் மூன்றாம் ஆங்கிலேயே - மராத்தியப் போரின் முடிவில் பேஷ்வா இரண்டாம் பாஜி ராவ், தன் மகுடத்தையும், சனிர்வார்வாடா கோட்டையையும் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனி படைத்தலைவர் சர் ஜான் மால்கத்திடம் இழந்தார். பின்னர் இரண்டாம் பாஜி ராவ் கான்பூர் அருகே உள்ள பித்தூரில் அரசியல் அடைக்கலம் அடைந்தார்.
27 பிப்ரவரி 1828 அன்று சனிவார்வாடா கோட்டை அரண்மனை வளாகத்தின் உட்புறத்தில் பெருமளவில் தீப்பற்றி எரிந்தது. ஏழு நாட்கள் எரிந்த தீயில், கோட்டையின் உட்புறத்தில் இருந்த ஏழு அடுக்கள் கொண்ட அரண்மனை வளாகம் முற்றிலும் எரிந்து வீழ்ந்தது. சனிவார்வாடா கோட்டையும், தரை தளம் மட்டுமே தீயில் தப்பியது.
சனிவார்வாடா கோட்டையில் வாழ்ந்த பேஷ்வா நாராயணராவ், 1773ல் தமது சித்தப்பா பேஷ்வா இரகுநாதராவ் மற்றும் சித்தி ஆனந்திபாய் ஆகியோரின் ஆணையால் கொல்லப்பட்டார்.
துவக்கத்தில் ஏழு அடுக்குகள் கொண்டிருந்த சனிவார்வாடா கோட்டை அரண்மனை மராத்தியப் பேரரசின் பிரதம அமைச்சர்களான பேஷ்வாக்கள் வாழ்ந்த அரண்மனையாகும்.
பிஸ்மார்க் எனும் போர் கப்பல் நாஸி ஜெர்மானியர்களின் கிரிக்ஸ் கடற்படைக்காக கட்டப்பட்ட இரண்டு பிஸ்மார்க கப்பல்களில் முதலாவதாகும். இது வேந்தர் ஓட்டோ வான் பிஸ்மார்க் என்பாரின் நினைவாக இப்பெயரிட்டு அழைக்கப் பட்டது. இது ஜூலை 1936இல் ஹாம்பர்க்கில் உள்ள ப்ளோம்&வாஸ் கப்பல் கட்டும்துறையில் வைக்கப் பட்டு பெப்ருவரி 1939இல் ஆரம்பிக்கப் பட்டது. 1940 ஆகஸ்டில் முடிக்கப் பட்டது. பின் ஜெர்மானிய போர் கப்பல்களின் அணிக்குள்ளாக செல்ல நியமிக்கப் பட்டது. பிஸ்மார்க் மற்றும் அதன் சகோதரி கப்பல் ட்ரிபிட்ஸும்தான் ஜெர்மானியில் கட்டப் பட்ட கப்பல்களில் மிகப் பெரிய போர்கப்பல்கள் ஆகும். இன்னும் சொல்லப் போனால் ஐரோப்பிய ஆட்சியிலே இவைகள் தான் கட்டப் பட்ட மிகப் பெரிய கப்பல்களாகும்.
இக்கப்பல் கட்டி முடிக்கப் பட்டவுடன் இதன் நிறை 41,700 டன்கள் ஆகும். அவற்றில் ஏற்றப் படும் பொருட்களின் நிறையோடு 50,300 டன் இருந்தது. இதன் முழு நீளம் 251 மீட்டர், இதன் மிக அகலமான புள்ளி 36மீ மேலும் கப்பலின் அடிபாகமும் நீரும் சந்திக்கும் பகுதியின் அதிக பட்ச நீளம் 9.9 மீட்டர் ஆகும். இக்கப்பல் ஜெர்மானியர்களின் போர்கப்பல் எல்லாவற்றிலும் பெரியதாகும். இங்கிலாந்தின் அரச கப்பல் வான்கார்டை விட ஐரோப்பாவில் உள்ள மற்ற கப்பல்கள் எல்லாவற்றிலும் இது பெரியதாகும். இக்கப்பல் ப்ளோம்&வாஸ் மூன்று வலிமைமிக்க நீராவி விசையாழிகள் மற்றும் ப்ன்னிரெண்டு எண்ணெய் கொதிகலன் மூலம் ஆற்றல் பெற்றது. இவைகள் மூலம் இக்கப்பல் 110,450
சாபாட்டியர் தனது ஆரம்பகாலத்தில் கந்தகம் மற்றும் உலோக சல்பேட்டுகளின் வெப்ப வேதியியல் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டார். இவருடைய முனைவர் பட்டத்திற்கான பாடப்பொருளாகவும் இந்த ஆராய்ச்சி அமைந்தது. சல்பைடுகள், குளோரைடுகள், குரோமேட்டுகள், தாமிரத்தின் சேர்மங்கள் குறித்த இவருடைய ஆய்வுகள் தூலுசு பல்கலைக்கழகத்தில் பதவியேற்ற பின்னரும் தொடர்ந்தன. மேலும் இவர் நைட்ரசனின் ஆக்சைடுகள் மற்றும் நைட்ரோசோடைசல்போனிக் அமிலம் மற்றும் அதன் உப்புகள் ஆகியவற்றினையும் ஆய்வு செய்தார், பகிர்வு குணகம் மற்றும் ஈர்ப்பு நிறமாலை பற்றிய அடிப்படை ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொண்டார். சாபாட்டியரின் ஐதரசனேற்ற வினை தொழில்துறை பயன்பாட்டிற்கு பெரிதும் உதவியது. 1897 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க வேதியியலாளரான யேம்சு பாய்சின் சமீபத்திய உயிர்வேதியியல் பணி கட்டமைக்கப்பட்டது. நிக்கல் சுவடு அளவுக்கு இவ்வினையில் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதனால் பெரும்பாலான கார்பன் சேர்மங்களின் மூலக்கூறுகளுக்கு ஐதரசன் கூடுதலாக சேர உதவுகிறது என்று இவர் கண்டுபிடித்தார்.
எதோவுவார்டு ஃபில்கோல் வேதியியல் பேராசியரைத் தொடர்ந்து 1883 ஆம் ஆண்டில் பால் சாபாட்டியர் அப்பதவிக்கு வந்தார். மேலும் மதபோதகரும் வேதியியலருமான யீன்-பாப்டிசுட்டு சென்டெரென்சுடன் ஒரு நீண்ட கால ஒத்துழைப்பைத் தரத் துவங்கினார், இத்தொடர்பினால் இவர்களின் ஆய்வுகள் வேறுபடுத்த முடியாததாக இருந்தன. இருவரும் கூட்டாக இணைந்து அறிவியல் அகாதெமிக்காக 34 ஆய்வுக்குறிப்புகளை வெளியிட்டனர். பிரஞ்சு வேதியியல் கழகத்திற்காக 11 வரலாற்றுக் குறிப்புகளையும், வேதியியல், இயற்பியல் வரலாறுகளின் வரிசைக்குறிப்பாக 2 இணை வரலாறுகளையும் வெளியிட்டனர் என்ற பொதுவாய்ப்பாடு கொண்ட சேர்மங்களை ஐதரசனேற்றம் மூலம் மீத்தேனாக்கல் வினையை 1902 ஆம் ஆண்டு இவர்கள் இருவரும் கண்டறிந்தனர் . சாபாட்டியர்-சென்டெரென்சு செயல்முறையை கண்டறிந்ததற்காக 1905 ஆம் ஆண்டு இருவருக்கும் கூட்டாக அறிவியல் அகாதெமியின் யெக்கெர் பரிசு வழங்கப்பட்டது .
1912 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட சபாத்திர் செயல்முறை மற்றும் லா லா கேடலியேஜ் சிமி ஆர்கோனிக் போன்ற அவருடைய படைப்புகள் வெளியிடப்பட்டன. 1912 ஆம் ஆண்டில் சக பிரஞ்சுக்காரரான விக்டர் க்ரிக்னார்டுடன் இணைந்து வேதியியல் நோபல் பரிசு பெற்றார். அவர் வினையூக்கின் சபாடிர் கோட்பாட்டிற்கும் அறியப்படுகிறார்.
சாபாட்டியர் செயல்முறை வினைக்காகவும் கரிம வேதியியல் வினையூக்கியின் பயன்பாட்டிற்காகவும் சாபாட்டியர் நன்கு அறியப்படுகிறார். 1912 ஆம் ஆண்டிற்கான வேதியியல் துறைக்கான நோபல் பரிசை பிரெஞ்சு நாட்டைச் சேர்ந்த விக்டர் கிரிக்னார்டுடன் இவர் பகிர்ந்து கொண்டார் . வினையூக்க வினைகளில் சாபாட்டியர் கொள்கைகள் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவைகளாகும்.
பால் சாபாட்டியர் என்பவர் 5 நவம்பர் 1854 முதல் 14 ஆகத்து 1941 வரையிலான காலத்தில் வாழ்ந்த பிரான்சு நாட்டைச் சேர்ந்த வேதியியலாளர் ஆவார். புகழ் பெற்ற ராயல் கழகம் , எடின்பர்க்கு ராயல் கழகம் ஆகிய அமைப்புகளில் உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். பிரான்சு நாட்டின் தெற்கு பகுதியிலுள்ள கார்காசோன்னி நகரில் இவர் பிறந்தார். 1912 ஆம் ஆண்டு விக்டர் கிரிக்னார்டு உடன் சேர்த்து இவருக்கு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. தனியாகப் பிரித்தெடுக்கப்பட்ட உலோகங்களின் முன்னிலையில் கரிம சேர்மங்கள் ஐதரசனேற்ற வினையில் பங்கேற்பது தொடர்பான ஆராய்ச்சியில் பால் சாபாட்டியர் ஈடுபட்டார்.
1905 ஆம் ஆண்டுக்கு பிறகு சென்டெரென்சும் சாபாட்டியரும் இணைந்து சில கூட்டுப் படைப்புகளை வெளியிட்டனர், இவர்களின் ஆய்வுகள் கூட்டாக இருந்ததால் தனிநபர்களின் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரிப்பதில் ஏற்படும் பிரச்சினைகள் இதற்கு காரணமாக இருக்கலாம் . 1905 ஆம் ஆண்டில் சாபாட்டியர் துலூசு பல்கலைக்கழகத்தில் அறிவியல் ஆசிரியாராக பணியில் சேருவதற்கு முன்பு வரை தனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அறிவியல் பாடத்தை வகுப்புகளில் கற்றுக்கொடுப்பதில் கழித்தார்.
உயர் வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்தத்தில் ஐதரசனைப் பயன்படுத்தி கார்போன் டை ஆக்சைடை ஒடுக்கம் செய்து மீத்தேன் உற்பத்தி செய்யும் செயல்முறையில் நிக்கலை வினையூக்கியாகப் பயன்படுத்துவது நிக்கலின் மற்றொரு பயன்பாடு ஆகும். இது சபாட்டியர் வினை என அழைக்கப்படுகிறது. மற்றும் பூமியில் இருந்து தண்ணீர் பெற்று பயன்படுத்துவதை விடுத்து சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தில் தேவையான நீரை உற்பத்தி செய்து கொள்ளவும் இது பயன்படுத்தப்படுகிறது.
பிரான்சிலுள்ள ஈகோல் நார்மேல் சுப்பீரியூர் அமைப்பில் 1874 ஆம் ஆண்டு முதல் இவர் கல்வி கற்கத் தொடங்கினார். மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் தனது வகுப்பில் முதலாவது தரநிலையுடன் பட்டம் பெற்றார். 1880 ஆம் ஆண்டில் பாரிசு நகரிலுள்ள டி பிரான்சு கல்லூரி இவருக்கு அறிவியல் முனைவர் பட்டத்தை வழங்கியது.
1947ல் இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பின்னர், வங்காள மாகாணத்தில் சுதேச சமஸ்தானங்கள் இந்தியா மற்றும் கிழக்கு பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கப்ப்பட்டது. முர்சிதாபாத், 17 ஆகஸ்டு 1947ல் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. முர்சிதாபாத் நவாப்புகளின் இறுதி வாரிசு 1969ல் வாரிஸ் அலி மிர்சாவுடன் முடிவுற்றதாக இந்திய அரசு அறிவித்தது.
மராத்தியர்கள் 1741 முதல் 1748 வரை ஆறு முறை வங்காளத்தின் மீது படையெடுத்தனர். இப்படையெடுப்புகளின் போது, மராத்தியப் படைத்தலைவர் இரகுநாதராவ், வங்காள நவாபுகள் ஆண்ட தற்கால ஒடியாவின் பகுதிகளை கைப்பற்றினார். மராத்தியப் படையெடுப்புகளால் பிகார், வங்காளம், ஒடிசா பகுதிகளின் பொருளாதாரம் பாதிப்படைந்தது.
முகலாயப் பேரரசில் செழிப்பு மிக்க மாகாணம் வங்காளம் ஆகும். 1700ல் முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சி காலத்தில், வங்காள நவாபுகள் பெயரளவிற்கு முகலாயப் பேரரசின் பிரதிநிதிகளாக வங்காளத்தை ஆண்டாலும், தங்களது படைகளை வலுப்படுத்தி தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர்.