polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ஆர்மீனியாவின் பண்டையப் பேரரசு அமைக்கப்பட்ட பிறகு, வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அய்ராராட் மாகாணத்திற்குக் கிழக்கில் உள்ள மசாசு, வராசுனனிக் நிலப்பிரிவுகளுடன் தற்கால செவான் நகரப்பகுதி சேர்க்கப்பட்டது.
சேர்க்கப்பட்ட இப்பகுதியானது 1842 ஆம் ஆண்டில் யெலென்கோவா என்ற பெயரில் உருசியர்களுக்கான உருவாக்கப்பட்டது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரை உருசியர்கள் மிகுந்து வாழ்கின்ற ஒரு கிராமமாகவே யெலென்கோவா நீடித்தது.
யெலெனோவ்கா என்ற பெயருடன் உருசிய மக்களின் குடியிருப்புப் பகுதியாக 1842 இல் இந்நகரம் இருந்தது. உருசியாவின் முதலாம் திசார் பௌலின் மகள் யெலீனா பாவ்லோவ்னாவின் பெயர் இந்நகரத்திற்குச் சூட்டப்பட்டிருந்தது. 1935 ஆம் ஆண்டு வரை யெலெனோவ்கா என்ற பெயரிலேயே அழைக்கப்பட்டுவந்த இந்நகரம் செவான் ஏரியை முன்வைத்து செவான் என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.
நகர மக்கள் தொகையில் பெரும்பாலானவர்கள் குறிப்பாக கோடைக் காலத்தில் விவசாயம், மீன் பிடித்தல் மற்றும் சுற்றுலா சேவைகளில் பொருள் ஈட்டுகின்றனர்.
1935 ஆம் ஆண்டில் கெகார்குனிக் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த திசமகாபெர்டு மற்றும் கோமத்சோர் பகுதிகளுக்கு அருகிலுள்ள கிராமங்கள் யெலென்கோ கிரமாத்திற்குள் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டன. செவான் ஏரிக்கு அருகில் இப்பகுதி அமைந்திருந்தமையால் செவான் என்று பெயர் மாற்ரம் செய்யப்பட்டது. 1967 ஆம் ஆண்டில் இப்பகுதிக்கு ஒரு நகரம் என்ற மதிப்பு வழங்கப்பட்டது.
செவான் ஏரிப் பள்ளத்தாக்குப் பகுதியானது, மிதவெப்பத் தாவரங்களுக்கும், ஆர்மீனிய-ஈரானிய வறண்ட நிலத்தாவரங்களுக்கும் இடைநிலப் பகுதியாகத் திகழ்கிறது. எனினும், செவான் பள்ளத்தாக்கில் பாலூட்டிகள் பற்றிய அறிவியல் ஆய்வுகள் மிகவும் குறைவேயாகும். ஓநாய், குள்ளநரி, நரி, கீரி மற்றும் பூனை போன்றவை தேசிய பூங்காவில் காணப்படுகின்றன.
5 எக்டேர் பரப்பளவில் கடல் மட்டத்திலிருந்து 2000 மீட்டர் உயரத்தில் செவான் தாவரவியற் பூங்கா அமைந்துள்ளது. 650 வகைக்கும் மேற்பட்ட உள்ளூர், வட அமெரிக்க ஆசிய மற்றும் ஐரோப்பிய இனத்தாவரங்களின் இருப்பிடமாக 1944 ஆம் ஆண்டு முதல் இயங்கி வரும் இப்பூங்கா ஆர்மேனியன் தேசிய அறிவியல் அகாடமியினால் கண்காணிக்கப்படுகிறது
செவான் நகர மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ஆர்மீனியன் திருச்சபை பேராலயத்தைச் சேர்ந்தவர்களாவர். பரிசுத்த தலைமைத் தேவதூதர் பேராலயம் இந்நகரின் முக்கியமான ஆலயமாகும். 2015 ஆம் ஆண்டு மேமாதம் 31 ஆம் நாள் இப்பேராலயம் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. யூத மதத்தவர் சிலரும் நகரில் வசிக்கின்றனர்.
கி.மு.மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த செப்பமுறாக் கற்காரைக் கட்டிடப் படையரண் ஒன்று செவானுக்கு வடக்கில் இவர்களின் கட்டிடக்கலைக்குச் சான்றாக விளங்குகிறது. மாசுடோட்சினெர் என்ற மற்றொரு செப்பமுறாக் கற்காரைக் கட்டிடம் அருகிலுள்ள திசமகாபெர்டுவில் காணப்படுகிறது.
மிதமான குறுகிய கோடை, நீண்ட குளிரான பனிப்பொழிவு கொண்ட குளிர்காலம் என செவான் நகரின் காலநிலை வகைப்படுத்தப்படுகிறது. தெற்குப் பகுதியில் அமைந்திருந்தாலும் உயரம் மற்றும் கண்டவியல்பு காரணமாக செவான் நகரின் காலநிலை கிழக்கு பின்லாந்தின் காலநிலையை ஒத்திருக்கிறது.
செவான் நகரைச் சுற்றிலும் செவான் தேசியப் பூங்கா சூழ்ந்துள்ளது. நகரின் வடகிழக்குப் பகுதியில் தொடங்கும் இப்பூங்கா தென் மேற்குப் பகுதிவரை விரிவடைந்துள்ளது. கிழக்கில் செவான் ஏரி இந்நகரத்திற்கு இயற்கை எல்லையாக இருக்கிறது.
செவான் ஏரிக்கு வடமேற்குக் கரையில் இந்நகரம் அமைந்துள்ளது. வடக்கில் பம்பாக் மலையும், மேற்கில் கெக்காம் மலையும் செவான் நகரத்தை பெரும்பான்மையாக ஆக்ரமித்துள்ளன
சவ்கான் மாகாணத்திலுள்ள மிக உயர்ந்த இடம் ஒட்கோண்டெங்கெர் பகுதியாகும். கன்காய் மலைத்தொடரின் மிக உயரமானது மற்றும் ஒரே மலையுச்சி என்ற இரண்டு சிறப்புக்களையும் கொண்ட இம்மலையுச்சியில் நிலையாக ஒரு வெப்ப நீரூற்று காணப்படுகிறது. உலியாசுடை நகரத்திற்கு 60 கிலோமீட்டர் கிழக்கில் 95,510 எக்டேர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ள இம்மலை ஒரு பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியாகும். சவ்கான் மாகாணத்தின் இலச்சினையில் இம்மலையின் படத்தைக் காணலாம். மகாயாண பௌத்தத்தின் பழம்பெரும் போதிச்சத்துவர்களில் ஒருவரான வச்ரபானியுடன் ஒட்கோண்டெங்கெர் தொடர்புடையது ஆகும்.
சவ்கானின் பரந்த சுற்றுச்சூழல் பகுதிகளில் அதிகமான கால்நடைகள் வசிக்கின்றன என்பதைத் தவிர இங்குள்ள அடர்த்தியான காடுகளில் வனவிலங்குகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாக உள்ளன. கோபி கரடிகள், மங்கோலியன் வகை கழுதைகள், காட்டு பன்றிகள், புள்ளி மான்கள், அர்காலி வகை காட்டு ஆடுகள், இபெக்சு வகை மலையாடுகள், மங்கோலியன் ஓநாய்கள், சரிவுவாழ் நரிகள், அணில்கள், கீரிப்பிள்ளைகள், யுரேசிய வகை பூனைகள், முயல்கள் காணப்பட்டது, மற்றும் இரண்டு மங்கோலியன் மற்றும் கருப்புவால் மறிமான்கள் போன்ற விலங்குகள் இக்கானகப் பகுதியில் காணப்பட்டன.
பனிச் சேவல்கள், காடைகள், அன்னப்பறவைகள், கழுகுகள், வல்லூறுகள், சிட்டு வல்லூறுகள் உள்ளிட்ட காட்டுப் பறவைகள், மலைப் பறவைகள் மற்றும் இடம்பெயர்ந்த பறவைகள் சவ்கான் சுற்றுச் சூழலில் காணப்பட்டன.
மீன் பிடிக்கும் தொழில் சவ்கான் மாகாணத்தில் முக்கியமான ஒரு தொழிலாக நடைபெற்றது. கார் நூர், பாயன் நூர் ஏரிகளில் மீன் வளம் மிக்க ஏரிகளாக இருந்தன. இவற்றைத் தவிர மாகாணம் முழுவதும் பாய்ந்த நூற்றுக்கணக்கான சிற்றாறுகளிலும் சொல்லிக் கொள்ளும் அளவிற்கு மீன்கள் கிடைத்தன.
மங்கோலியாவின் மிகக்குளிரான வெப்பநிலை கொண்ட பகுதிகள் சவ்கானில் பதிவாகியுள்ளது. சவ்கானின் மிகப்பெரிய குடியிருப்புப் பகுதியான தோன்சோண்ட்செங்கெல் பகுதியில் மிகவும் குறைந்தபட்ச வெப்பநிலையாக -52.9 செல்சியசு வெப்பநிலை பதிவானது. இதேபோல புவியில் பதிவான அதிகப்பட்ச அழுத்தமானி அழுத்தம் 1085.7 எக்டோபாசுகல் அழுத்தமும் இங்குதான் பதிவாகியுள்ளது. 2001 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 19 அன்றுதான் இவ்வழுத்தம் அங்கு பதிவான நாளாகும்.
சவ்கான் மாகாணம் மங்கோலிய நாட்டின் 21 மாகாணங்களில் ஒன்றாகும். நாட்டின் மேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள இம்மாகணம் உலான் பத்தூர் நகரிலிருந்து 1,104 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. சவ்கான் மாகாணத்தின் தலைநகரம் உலியாசுடை நகரம் ஆகும். கோவி-அல்டை மாகாணத்திற்கும் சவ்கானுக்கும் இடையில் தோன்றிப் பாய்கின்ற சவ்கான் ஆற்றின் பெயரே இம்மாகாணத்திற்குச் சூட்டப்பட்டுள்ளது.
சவ்கானின் மேற்கு மற்றும் தென்மேற்குப் பகுதிகளில் மகா பெரிய மணற்குன்றுகள் சவ்கானின் உட்புறம் நோக்கி 100 கிலோமீட்டர் அளவுக்கு நீட்சியடைந்தும் கோபி-அல்டை மாகாணத்திற்கு கீழாகவும் காணப்படுகின்றன. இம்மணற் குன்றுகளுடன் சவ்கானின் பெரிய ஏரியான பாயன் நூர் அமைந்துள்ளது.
மேற்கு கன்காய் மலைத்தொடர் மற்றும், கோவ்த் மாகாணத்தின் பரந்த ஏரி வடிநிலம் முதலான பகுதிகளை இந்நகரம் கோபி பாலைவனத்தின் தெற்குப் பகுதியில் இணைக்கிறது. இதனால் சவ்கானின் சுற்றுச்சூழல் உள்நாட்டில் "கோபி-கன்காய்" சுற்றுச்சூழல் எனக் கருதப்படுகிறது.
பெரும்பாலான பொழிவுகள் கோடை மாதங்களில் மழையாகப் பொழிகின்றன. அடுத்தடுத்த மே, செப்டம்பர் மாதங்களில் இம்மழையுடன் சிறிதளவு பனியும் கலந்து பொழிகிறது. குளிர்காலங்கள் பொதுவாக மிகவும் வறண்ட நிலையில் உள்ளன.
என்-யுவோங் மற்ற இளம்பெண்கள் பொறாமை கொள்ளும் அளவுக்கு அழகான பெண். அவளுடைய இளமையையும், அழகையும் கண்டு எண்ணற்ற ஆண்கள் ஈர்க்கப்படுகின்றார்கள். அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் வாழும் என்-யுவோங்கிற்கு நிறைய காதல்கடிதங்களும், பூங்கொத்துகளும் தொடர்ந்து வருகின்றன. அவற்றையெல்லாம் தந்தவர்களிடமே திருப்பி ஒப்படைக்கும்படியும், முடியாவிட்டால் தூக்கி எறியும்படியும் காவலாளியிடம் கூறுகிறாள். அப்போது தவறி விழுகின்ற ஒரு பூவை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறாள். அந்தப் பூவைக் கொடுத்தனுப்பிய சியோங்-மின் தன்னுடைய காதலை அவள் ஏற்றுக்கொண்டதாக மகிழ்ச்சியடைகிறான். மறுநாள் அந்தப்பூவை அவள் நிராகரித்துவிட கோபம் கொள்கிறான். அவள் தனியாக இருக்கும் போது, எரிவாயு உருளை கொண்டுவருவதாக பொய்யுரைத்து வீட்டிற்குள் நுழைகிறான். தன்னுடைய பூவை ஏன் நிராகரித்தாய், நான் என்ன தவறு செய்தேன் என வினவுகிறான். அதற்கு பதலிளிக்க விருப்பம் இல்லாமல், காவல்துறை அனுகப்போவதாகவும், உடனே வீட்டைவிட்டு வெளியேறும்படியும் கூறுகிறாள்.
ஒரு கட்டத்தில் தன்னை வன்புணர்ந்த சியோங்-மினாக எல்லா ஆண்களையும் காணத்தொடங்குகிறாள். அதனால் சியோங்-மினென வேறொருவரை கொலைச்செய்யப் போகிறாள். அதனைத் தடுக்கும் காவலாளியிடம் தான் எப்படியாவது சியோங்-மின்னை கொலைசெய்ய வேண்டும் என்கிறாள். அவளுடையத் தவிப்பை அறிந்த காவலாளி யுன்-சியோல் அவள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, அவளுடைய கைகளில் துப்பாக்கியை வைத்து அது விலகாதவாறு டேப் சுற்றி ஒட்டிவிடுகிறார். பின் அவளை வன்புணர்வு செய்ய முனைகிறார். விழித்தெலும் அவளுக்கு முன்பு வன்புணர்ந்த சியோங்-மினாக தெரிய இவரைச் சுட்டுக் கொல்கிறாள். பின்பு அது காவலாளி என்று தெரிந்து மனமுடைந்து வீட்டைவிட்டு வெளியேறும் அவளுக்கு அனைத்து ஆண்களுமே சியோங்-மின்னாக தெரிய பார்த்தவர்களையெல்லாம் சுடத் தொடங்குகிறாள். அங்குவரும் காவல்துறை அவளைச் சுட்டுக் கொல்கிறது.
தன்னுடைய அழகால்தான் இவ்வாறு வன்புணர்வு நிகழ்ந்தது என்று என்-யுவோங் நினைத்து தன்னுடைய அழகை குழைக்க அதிகமாக உண்கிறாள். ஒரு நாளில் உணவு வாங்க போதிய பணமில்லாமல் திருடவும் செய்கிறாள். தொலைக்காட்சியில் ஒரு பெண் குண்டாக இருப்பது கூட அழகு, ஆனால் மிகவும் ஒல்லியாக இருப்பது அகோரமானது என்கிறாள். எனவே மிக அதிகமாக உடற்பயிற்சி செய்வதும், ஓடுவதுமாக இருக்கும் என்யுவோங். மிகவும் குறைவான உணவே எடுத்துக் கொள்கிறாள். அது அவளது உடலைப் பாதிக்க அவளைப் பின் தொடரும் யுன்-சியோல் மருத்துவமனையில் சேர்த்து காப்பாற்றுகிறார். மிகவும் ஒல்லியாக, கண்களில் கருவளையம் விழுந்து அசிங்கமாக மாறிய பின்னும் காவலாளியான யுன்-சியோல் அவளை பின்தொடர்ந்து அவளுக்கு வரும் இன்னல்களை தீர்க்கிறார்.
ஆனால் சியோங்-மின் அவளை வன்புணர்வு செய்து அதனை புகைப்படமும் எடுத்துக் கொள்கிறான். மயக்கத்திலிருக்கும் அவளிடம் உன்னுடைய அழகே இவ்வாறு செய்ய வைத்துவிட்டது. நான் தவறானவன் அல்ல என்று கூறி தன்னுடைய அடையாள அட்டையை வைத்துவிட்டு செல்கிறான். இந்த சம்பவத்திலிருந்து மீள முடியாமல் தவிக்கும் என்-யுவோங் வீட்டிற்குள்ளையே முடங்கிக் கிடக்கிறாள். சியோங்-மின் தான் என்-யுவோங்கை வன்புணர்வு செய்துவிட்டதாக காவல்துறையிடம் சரணடைகிறான். உயர் காவல் அதிகாரி அவளை காவல்நிலையத்திற்கு கூட்டி வந்து கொடுமையான கேள்விகளைக் கேட்கிறார். ஆனால் அவர் அருகில் இருக்கும் காவல் அதிகாரி யுன்-சியோலுக்கு இவள் மேல் பரிவு வருகிறது. அவர் என்-யுவோங்கை மீட்டு வீட்டில் விடுகிறார்.
இத்திரைப்படத்தின் மூலக்கதை கொரியத் திரைப்பட இயக்குனர் கிம் கி-டக் உடையதாகும். இத்திரைப்படத்தில் கிம் கி-டக் இணை தயாரிப்பாளராக இருந்துள்ளார். சா சூ-யியோன்,லீ சன்-ஹீ முக்கிய வேடங்களில் நடித்திருந்தனர்.
பியூட்டிபுல் திரைப்படம் 58வது பெர்லின் சர்வதேசத் திரைப்பட விழாவில் பனோரமா பிரிவில் வெளியிடப்பட்டது. பிப்ரவரி 14, 2008ல் மிகக் குறைந்த அளவான ஐந்து சியோல் திரையரங்குகளில் மட்டும் தென் கொரியாவில் வெளியானது.
வன்புணர்வு செய்யப்பட்ட ஒரு அழகானப் பெண். அதனால் பாதிக்கப்பட்டு தன் அழகை வெறுப்பதும், ஆண்கள் அத்தனைப் பேரையும் தன்னை வன்புணர்வு செய்தவனாக் கற்பனை செய்து அனைவரையும் கொல்ல முனைவதும் கதை.
விசயநகரத்தைச் சேர்ந்தவரும் 14ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த உரையாசிரியருமான சாயனர் என்பவர் இந்நூல் முழுவதும் மகிதாச ஐத்திரேயர் என்பவரால் எழுதப்பட்டது எனக் குறித்துள்ளார். சாயனர் தான் எழுதிய நூலின் அறிமுகத்தில் "ஐத்திரேயா" என்பது தாய்வழிப் பெயர் எனக் குறிப்பிடுகிறார். இவர் எழுதியபடி, மகிதாசரின் தாயார் பெயர் "ஐத்தரா". சமசுக்கிருத மொழியில் "ஐத்தர" என்னும் சொல்லுக்கு "மற்ற" அல்லது "விலக்கப்பட்ட" என்னும் பொருள் உண்டு. ஐத்தரா முனிவர் ஒருவரின் பல மனைவியர்களுள் ஒருத்தி. முனிவர் மகிதாசரைவிட மற்ற மனைவியர்கள் மூலம் பிறந்த பிள்ளைகளிடமே கூடிய விருப்பம் கொண்டிருந்தார். ஒரு முறை முனிவர் தன்னுடைய மற்ற எல்லா மகன்களையும் தனது மடியில் இருத்திக்கொண்டு மகிதாசரைப் புறக்கணித்துவிட்டார். இதையிட்டு மகிதாசரின் கண்ணில் கண்ணீர் வருவதைக் கண்ட இத்தாரா, தனது குலதெய்வமான பூமித் தாயை வணங்கி முறையிட்டாள். பூமித்தாய் அவர்கள் முன் தோன்றி ஐத்தரேய பிராமணத்தில் அடங்கியுள்ள அறிவை மகிதாசருக்கு வழங்கினாள்.
ஆர்தர் பெரிடேல் கீத்து, மாக்சு முல்லர் போன்ற பிற்கால அறிஞர்கள் இந்தக் கதையில் உண்மை இல்லை என்கின்றனர். சாந்தோக்கிய உபநிடதம் , ஐத்தரேய ஆரண்யகம் உள்ளிட்ட, சாயனருக்கு முந்திய பிற நூல்கள் சிலவற்றிலும் மகிதாசர் பற்றிய குறிப்புக்கள் உள்ளன. ஆனால், மேற்படி நூல்கள் எதிலும் சாயனர் கூறிய கதை இல்லை. ஐத்தரேய ஆரண்யகம், ஐயத்துக்கு இடமின்றி ஒரு தொகுப்பு நூலே. எனவே ஐத்தரேய பிராமணமும் பல ஆசிரியர்களால் எழுதப்பட்டதாக இருக்கக்கூடும். இப்பிராமணத்தின் இறுதித் தொகுப்பை மகிதாசர் செய்திருக்கக்கூடும் என்றும், ஆனாலும் அதையும் முடிவாகச் சொல்லமுடியாது என்றும் கீத்து கருதுகிறார்.
ஐத்தரேய பிராமணத்தின் காலத்தை பொகாமு 1000க்கும் பொகாமு 500க்கும் இடைப்பட்ட காலப்பகுதியில் பல்வேறாகக் கணித்துள்ளனர். அவற்றுட் சில வருமாறு:
ஐத்தரேய பிராமணம் என்பது, இந்தியாவின் மிகப் பழைய புனித நூல்களில் ஒன்றான இருக்கு வேதத்தைச் சேர்ந்ததும், சகல சிந்தனைப் பிரிவுக்கு உரியதுமான பிராமணம் ஆகும். இது மகிதாச ஐத்தரேயா என்பவரால் எழுதப்பட்டது என நம்பும் மரபு ஒன்று உண்டு.
ஐத்தரேய பிராமணம், பஞ்சிகங்கள் எனப்படும் எட்டுப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பஞ்சிகமும் ஐந்து அத்தியாயங்களிக் கொண்டது. ஐத்தரேய பிராமணத்தின் உள்ளடக்க அமைப்பு வருமாறு:
முகலாயப் பேரரசு வீழ்ச்சி கண்ட நேரத்தில், குஜராத் பகுதிகளின் சுபேதாராக இருந்த முதலாவது பகதூர் கான் என்ற முகமது சேர் கான் பாபி 1730 முதல் ஜூனாகத் பகுதிக்கு மன்னராக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டார், தன்னாட்சி கொண்ட அரசாக அறிவித்துக் கொண்டாலும், மராத்தியப் பேரரசுக்கு கப்பம் கட்டும் நாடாகவே ஜூனாகத் நாடு இயங்கியது.
இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பின்னர் 1948இல் ஜூனாகத் அரசின் இறுதி மன்னர் மூன்றாம் முகம்மத் மகபத் கான் ஜூனாகத் அரசை பாகிஸ்தான் நாட்டுடன் இணைக்க முடிவு செய்தார். ஆனால் ஜூனாகாத் அரசின் இந்து குடிமக்கள் மன்னரின் முடிவை எதிர்த்து போராட்டம் செய்ததால், தனது முடிவை மாற்றிக் கொண்டு இந்திய அரசுடன் ஜூனாகாத் அரசை இணைக்க முடிவு எடுத்தார்.
இரண்டாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போருக்குப் பின்னர், முதலாம் முகமது ஹமீத் கான் ஜி கி பி 1807 முதல் ஜூனாகாத் அரசு, பிரித்தானிய இந்தியா அரசுக்கு கப்பம் செலுத்தும் மன்னராட்சிப் பகுதியாக விளங்கியது.
ஜூனாகாத்தின் மன்னர்கள் ஆப்கானித்தானின் பஷ்தூன் இன மக்கள் ஆவார். பிரித்தானிய இந்தியா அரசு, ஜூனாகத் மன்னர்களுக்கு 13 பீரங்கி குண்டுகள் முழங்க மரியாதை செய்தது.
சுவத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்ட காந்தார கல்லறை கலாச்சார காலத்தில் பயன்படுத்திய மட்பாண்டங்கள், தெற்கு நடு ஆசியாவிலும், பாரசீகத்தின் மேட்டு நிலங்களிலும் பயன்படுத்திய மட்பாண்டங்களுடன் சமகாலத்தியவை என கண்டறியப்பட்டுள்ளது. மேலும் துவக்க கால இந்தோ ஆரிய மக்கள் பேசிய இந்தோ ஆரிய மொழிகளையும், அவர்களின் குடியேற்றத்தையும் ஆராயும் போது, இந்தியத் துணைகண்டத்தில் , ஆரியர்கள் நடு ஆசியாவின் பாக்திரியா மற்றும் மார்கியானா பகுதிகளிலிருந்து குடியேறியவர்களாக தொடர்புறுத்தப்படுகிறது.
காந்தார கல்லறைக் கலாசாரமும் அதன் புதிய பங்களிப்புகளும் அதன் முற்காலத்திய கலாசாரத் தொடர்ச்சியே ஆகும் என துசா எனும் வரலாற்று ஆய்வாளர் கருதுகிறார். அஸ்கோ பார்போல காந்தார கலாச்சாரத்திலும், துவக்ககால ஹரப்பா கலாச்சாரத்திலும் பயன்படுத்திய மட்பாண்டங்கள், நகைகள், முத்திரைகள், விலங்குகளின் எலும்புகள், ஓவியங்கள் முதலியவைகள் ஒன்றாக காணப்படுவதாகக் கூறுகிறார். மேலும் இந்தியத் துணைக்கண்டம், நடு ஆசியா மற்றும் பாரசீக பீடபூமிகளுக்கிடையே தொடர் வணிகம் நடைபெற்றதாக கூறுகிறார்.
உள்ளூர் கலாச்சார தொடர்ச்சி தொடர்பான கருத்துகளை முன்னிறுத்தும் கென்னடி என்ற அறிஞர் காந்தாரக் கல்லறை கலாசார காலத்திய மக்கள், சுவத் பகுதிக்கு தெற்கில் இருந்த மெஹெர்கர் மக்களுடன் உயிரியல் ரீதியான தொடர்பு கொண்டவர்கள் என வாதிடுகிறார். கென்னடியின் கூற்றை மறுத்து, யலினா இ. குஷ்மினியா என்பவர், காந்தார கல்லறைக் கலாசாரத்தின் எச்சங்கள், சில நடு ஆசியா பகுதி மக்களின் பண்பாட்டுடன் ஒத்து வருதாக கருதுகிறார்.
காந்தார கல்லறை பண்பாடு அல்லது சுவத் பண்பாடு கி மு 1600 முதல் கி மு 500 முடிய தற்கால பாகிஸ்தான் மற்றும் ஆப்கானித்தான் நாட்டின் காந்தாரம் மற்றும் சுவத் பகுதிகளில் செழிப்பாக விளங்கியது. இப்பகுதிகளில் இந்தோ ஆரிய மக்கள் குடியேறிய அடையாளங்களை, இப்பகுதியின் உள்ளூர் கலாச்சாரத் தொடர்ச்சியின் வாயிலாக அறியமுடிகிறது.
சுடுமண்னால் ஆன விலங்கு வடிவங்கள், ஆடை அணிகலன்கள் மற்றும் உணவு தானியங்களை இறந்தவர்களின் சடலங்களை மட்பாண்டங்களில் வைத்து புதைத்து வைத்திருந்தனர். இங்குள்ள கல்றைகளில் கிடைத்த இம்மட்பாண்டங்களில் புள்ளிகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட பிற பொருட்களும் மற்றும் ஒரு குதிரைக் கல்லறையும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது.
வரலாற்று ஆய்வாளர் கோச்சரின் கூற்றுபடி, சிந்துவெளி நாகரீக காலத்திற்குப் பின்னர் மீதமிருந்த உள்ளூர் மக்களுடன் இந்தோ ஆரியர்கள் திருமண உறவுகள் வைத்துக் கொண்டதன் மூலம் இந்தோ ஆரியரிகளின் கலாச்சாரம், சிந்துவெளி நாகரீக பண்பாட்டுடன் இணைந்து வேத கால கலாச்சாரம் வளர்ந்ததாகக் கருதுகிறார்.
தற்கால ஆப்கானித்தான் நாட்டின் காந்தாரம் மற்றும் பாகிஸ்தான் நாட்டின் கீழ் சுவத் சமவெளி மற்றும் பஞ்சகோரா சமவெளிகளும், தென்கிழக்கில் தக்சசீலா, தெற்கில் கோமல் ஆற்றங்கரை வரையிலும் துவக்க கால சுவத் கலாச்சாரம் எனப்படும் காந்தாரக் கல்லறை கலாச்சாரம் பரவியிருந்தது.
பாக்திரியாவின் வெங்கல காலத்திய கலாச்சாரமும், காந்தாரக் கல்லறை கலாச்சாரமும் ஒன்றல்ல என வரலாற்று அறிஞர் அஸ்கோ பார்போலா வாதிடுகிறார்.
அருங்காட்சியகத்தின் முதலாவது காட்சி அரங்கத்தில் நாம் எதிர்கொள்வது விண்கல் ஒன்றின் பெரிய துண்டு ஆகும். ரப் அல் காலி பாலைவனத்தில் உள்ள விண்கல் விழுந்த வாபர் நிலக்குழிவில் இத்துண்டு காணப்பட்டது. இதைத்தவிர மேலும் இங்கு, சூரியமண்டலம் மற்றும் புவிப்பாறைத் தட்டுகள் தொடர்பான கலந்துரையாடல் காட்சிகள், அரேபியத் தீபகற்பத்தின் மண்ணியல் மற்றும் புவியியல் காட்சிகள், அரேபிய விலங்கினங்கள் மற்றும் தாவரங்களின் வளர்ச்சிகளை விளக்கும் காட்சிகள் முதலானவையும் உள்ளன. முற்காலத்தில் வாழ்ந்த இராட்சச உருவம் கொண்ட தாவர உண்ணி மற்றும் கடல் வாழ் பெரிய மீனின் எலும்புக்கூடு ஆகியன பெரிய காட்சிப்பொருளாக இங்கு இடம்பெற்றுள்ளன. கற்கால மனிதனின் காட்சியுடன் இக்காட்சியகம் நிறைவுக்கு வருகிறது.
கண்காட்சிகள் போதிக்கின்ற நீதிபோதனைகளின் வடிவமைப்புக் கருத்தானது, அருங்காட்சியகங்களின் பாரம்பரிய அணுகுமுறையிலிருந்து வேறுபட்டுள்ளது. மதிப்பு மிக்க கலாச்சார சூழலுக்கு வெளியே நிற்கும் தனிப்பட்டவர்களின் கருத்துகளுக்குக் குறைவான முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. பல சிறப்பான பிரதிமைகள் மாதிரிகளின் அதே அளவு கண்காட்சிகள், சில கருத்துகள் மற்றும் பிரச்சினைகள் பற்றிக் கல்வி புகட்டுவது போல் உள்ளன. சில குறிப்பிட்ட மாதிரிகளின் அடையாளம் பிரதிமை, அசல் என வேறுபடுத்திச் சொல்வதற்குக் கடினமாக உள்ளது. தனிப்பட்டவர்களை முன்னிலைப்படுத்துவது இதன் நோக்கமல்ல. மாறாக, அவர்களின் கருத்துகள் மற்றும் பொதுக்கருத்துகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதே இப்பிரதிமைகளின் முக்கிய நோக்கமாகும் .
இந்தக் காட்சி அரங்கில் முற்காலத்தில் அரேபியாவில் இருந்த பேரரசுகள் தொடர்பான காட்சிகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. செமித்திய மொழியைப் பேசிய தில்மன் நாகரிகம், மடியான், காரியா, தெமா ஆகிய பேரரசுப் பகுதிகள் மீது இங்கு கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. அல்-அம்ரா, தாவ்மத் அல் யண்டால், தெமாசு, தாரவுட் போன்ற நகரங்களின் இடைத்தரகு அரசாட்சி தொடர்பான காட்சிகள் மேலும் இங்கு தொடர்கின்றன. அல் அப்லாய், நச்ரான், ஆயின் சுபைதா நகரங்களில் செழித்து வளர்ந்த பிற்காலத்து அரேபிய நாகரிகங்களின் காட்சிகள் தொடர்பான கருத்துகள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.
அடுத்ததாக இருக்கும் காட்சியரங்கில் தீர்க்கதரிசி முகமதுநபியின் வாழ்க்கை மற்றும் நோக்கங்கள் விளக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு சுவரில் நபியின் குடும்பம் மற்றும் உறவினர்களை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய குடும்ப மரம் விரிவாகக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இக்காட்சியகத்திலிருந்து அடுத்த அரங்கிற்குச் செல்ல, பார்வையாளர்கள் ஒரு பாலத்தைப் பயன்படுத்துமாறு பாதை வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இசுலாம் என்ற பாலத்தில் சென்றால் இறைவனின் அருளை அடையலாம் என்று மக்களுக்குக் குறிப்பால் உணர்த்துவதாக இப்பாலம் கருதப்படுகிறது.
இக்காட்சியரங்கில் இசுலாம் தோன்றிய கி.மு. நான்காம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தை விளக்குகிறது. இக்காலத்து நகரங்களான மக்கா, யாராசு, காய்பார், நச்ரான், கத்ரமா, தாவ்மட் அல் யண்டால், ஓகாசு, அல்மாயாசு, நச்ரான், அபாசா கடைவீதிகளின் படங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. எழுத்துகள் மற்றும் கையெழுத்தின் பரிணாம வளர்ச்சி குறித்த பல உதாரணங்களின் காட்சிகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன .
மெதினாவில் இசுலாம் தோற்றம் தொடர்பாகவும், காலிபாக்களின் தோற்றமும் வீழ்ச்சியும் தொடர்பான காட்சிகளும் அடுத்த அரங்கில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மேலும், முதலாவது சவூதி மாநிலம் வரையிலான அடிமை வம்சம் மற்றும் உதுமானியப் பேரரசு தொடர்பான காட்சிகள் இங்கு விளக்கப்பட்டுள்ளன.
சவூதி அரேபியா தேசிய அருங்காட்சியகம் , சவூதி அரேபியாவில் உள்ள ஒரு பெரிய தேசிய அருங்காட்சியகம் ஆகும். 1999 ஆம் ஆண்டு துவங்கப்பட்ட இந்த அருங்காட்சியகம் ரியாத்தில் உள்ள மன்னர் அப்துல் அச்சீசின் வரலாற்று மையத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
இந்நடவடிக்கையைச் சட்டப்பூர்வமாக்க வேண்டி, பஞ்சாப் மற்றும் சண்டிகர் மாநிலங்களை 'கலவரப் பகுதிகள்' என இந்திய அரசு பஞ்சாப் மற்றும் சண்டிகர் கலவரப் பகுதிச் சட்டம் 1983 ஐ இயற்றி அறிவித்தது. அதோடு இராணுவப் படை சட்டம் 1983 இயற்றியதன்மூலம் இராணுவத்திற்குப் பொதுமக்கள் எவரையும் காவலில் எடுக்கவும் கைது செய்யவும் வகை செய்யும் அதிகாரத்தை வழங்கியது. இச்சட்டம் பணி ஆணை பெற்ற, பெறாத மற்றும் பிடியாணை பெற்ற அனைத்து அதிகாரிகளுக்கும், "பொது ஒழுங்கைக் காக்கும் பொருட்டு போதுமானதாகத் தான் கருதியவளவு எச்சரித்தப் பின்பு உயிர்ச்சேதம் விளைவிக்கும் அளவிற்குச் சுடவோ, வேறு எந்த வன்மையான முறையினைக் கையாளவோ" அதிகாரம் வழங்கியது. மேற்கூறிய அதிகாரிகள் "பிடியியல் குற்றம் புரிந்தவரையோ அல்லது அத்தகைய குற்றம் புரிந்திருக்கக் கூடும் என்பதற்கான நியாயமான சந்தேகத்திற்கு உள்ளானவரையோ பிடியாணை இன்றி கைது செய்யலாம்" என்றும் இச்சட்டம் அனுமதித்தது.
வுட்ரோஸ் நடவடிக்கை என்பது இந்தியாவின் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் புளூஸ்டார் நடவடிக்கையைத் தொடர்ந்த மாதங்களில் "பரவலாகக் கிளர்ச்சி வெடிக்காமல் தடுக்கும்" பொருட்டு இந்திரா காந்தி தலைமையிலான இந்திய அரசால் மேற்கொள்ளப்பட்ட இராணுவ நடவடிக்கையாகும். நாட்டின் மிகப்பெரிய சீக்கிய அரசியல் கட்சியான அகாலி தளத்தின் அனைத்து உறுப்பினர்களையும் கைது செய்ததோடு, மாணவர் அமைப்பான அனைத்து இந்திய சீக்கிய மாணவர் சங்கத்தையும் தடை செய்தது. மேலும், கிராமப்புறங்களில் இந்திய இராணுவம் மேற்கொண்ட அதிரடி நடவடிக்கைகளில் ஆயிரக் கணக்கான சீக்கியர்கள், பெரும்பாலும் இளைஞர்கள், விசாரணைக்கென காவலில் எடுக்கப்பட்டு, கடும் வதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர். இந்நடவடிக்கைக்குப் பின், ஒரு சிறுபான்மை சமூகத்தை ஒடுக்கும் பொருட்டு "கொடுமையான சட்டதிட்டங்களை" மத்திய அரசு கையாண்டதாகக் கடுமையாக விமரிசிக்கப்பட்டது.
நடவடிக்கையின்போது அப்பாவி குடிமக்கள் எனக் கருதப்படுவோர் உட்பட ஆயிரக் கணக்கான சீக்கிய இளைஞர்கள் சுற்றிவளைக்கப்பட்டனர். இச்செயல் மாநிலத்தில் சீக்கிய இளைஞர்களை அடியோடு களையும் நோக்கத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தர்ஜீத் சிங் ஜைஜீ வெளியிட்டக் கணக்கீட்டின்படி இந்தக் காலகட்டத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட இராணுவ நடவடிக்கைகளின் விளைவாக ஏறத்தாழ பத்து இலட்சம் பேர் காணாமல் போனதாகவோ கொல்லப்பட்டதாகவோ அறிவிக்கப்பட்டது. கூட்டுப் புலனாய்வு குழுவினைச் சேர்ந்த சங்கத் சிங் கூற்றுபடி, நடவடிக்கை தொடங்கிய முதல் நான்கு முதல் ஆறு வாரங்களுக்குள் கிட்டத்தட்ட பத்து இலட்சம் இளைஞர்கள் காவலில் வைக்கப்பட்டனர், மேலும் அதிலும் பலரைப் பற்றிய தகவல் அறியப்படவில்லை. அவர் மேலும் இருபதாயிரம் இளைஞர்கள் பாக்கித்தானுக்குச் சென்றதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.
பஞ்சாப் காவல்துறை தலைவரான கே.பி.எஸ்.கில் இச்செயல்பாடுகள் "உள்நாட்டுக் கலவரத்தில் இராணுவத்தின் தலையீட்டால் நேரும் பழம் குறைகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன" என்றும் இந்திய இராணுவம் "குருட்டுத்தனமாக" நடந்து கொண்டதாகவும் கூறினார்.
தீவிரவாதிகளென சந்தேகிக்கப்படுவோரை விசாரித்து தண்டனை வழங்க, தீவிரவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகள் சட்டம் 1984 இன் கீழ் விரைவு நீதிமன்றங்கள் நிறுவப்பட்டன.
மகாராசா சேர் சிங்கால் படைகளின் ஊதியக் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற இயலவில்லை. செப்டம்பர் 1843இல் தன்னுடைய ஒன்றுவிட்ட உடன்பிறப்பு, படையதிகாரி, அசித்சிங் சிந்தன்வாலியாவால் கொல்லப்பட்டார். இதற்கு காரணமானவர்கள் மீது டோக்ராக்கள் பழி தீர்த்தனர்; இரஞ்சித் சிங்கின் மிகவும் இளைய மனைவி ஜிந்த் கவுர், தனது குழந்தை மகன் துலீப் சிங்கிற்கு பகர ஆளுநராகப் பொறுப்பேற்றார். நாட்டு கருவூலத்திலிருந்து பணத்தை திருடிச் சென்ற அமைச்சர் ஈரா சிங் படைகளால் கொல்லப்பட்டார். ஜிந்த் கவுரின் உடன்பிறப்பு ஜவகர் சிங் முதலமைச்சராகப் திசம்பர் 1844இல் பொறுப்பேற்றார். 1845இல் துலீப் சிங்கிற்கு அச்சுறுத்தலாக இருந்த பேஷாரா சிங்கை கொலைசெய்ய ஏற்பாடு செய்தார். இதற்காக படைதுறை அவரை விசாரித்தது. செப்டம்பர் 1845இல் ஜிந்த் கவுர், துலீப் சிங் முன்னிலையில் அவர் கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்டார்.
இதேவேளையில் கஃப்பின் படைகளும் கூடுதல் துருப்புக்களைப் பெற்றதால் வலுவடைந்து இசுமித்தின் பிரிவுடன் இணைந்தது. இருவருமாக பெப்ரவரி 10 அன்று சோப்ரானில் சீக்கியர்கள் தங்கியிருந்த முகாமைத் தாக்கினர்.இந்தச் சண்டையின்போது தேஜ்சிங் ஓடிவிட்டதாகக் கூறப்படுகின்றது. இருப்பினும் சீக்கிய வீரர்கள் உறுதியுடன் போராடினர். இருப்பினும் இறுதியில் கஃப்பின் படைகள் வென்றன. சீக்கியர்களுக்குப் பின்னாலிருந்த பாலம் பீரங்கிகளால் தகர்க்கப்பட்டது. சீக்கியப் படையினர் இதனால் பின்வாங்க முடியாது போயிற்று. இருப்பினும் ஒருவர் கூட சரணடையாது தங்கள் இறுதி மூச்சு வரை போரிட்டனர். பிரித்தானியர்களும் எவ்விதக் கருணையும் காட்டாது அனைவரையும் கொன்றொழித்தனர். இந்தத் தோல்வி சீக்கியப் படையை முற்றிலுமாக உடைத்து விட்டது.
திசம்பர் 11, 1845 அன்று அம்பாலாவிலிருந்து தாங்கள் ஏற்கெனவே அமைத்திருந்த பிரோசுப்பூர் பாசறை நோக்கி கிழக்கிந்திய கம்பனிப் படைகள் சென்று கொண்டிருந்தன. இந்தப் படைகளுக்கு வங்காளப் படைப்பிரிவின் தளபதி சேர் இயூ கஃப் தலைமையேற்றார். உடன் தலைமை ஆளுநர் என்றி எர்டிங்கும் சென்ற போதிலும் இயூ கஃப்பையே படைகளுக்கு தலைமையேற்கச் செய்தார். சீக்கியத் தளபதிகள் லால்சிங்கும் தேஜ்சிங்கும் பிரோசுப்பூருக்கு 16 கிமீ தொலைவிலுள்ள பிரோஷா என்றவிடத்தில் முகாமிட்டனர். சத்துலெச்சிற்கு தென்புறம் 12 கிமீ அத்துமீறியதால் 1809ஆம் ஆண்டு அம்ருதசரசு உடன்பாட்டை மீறியதாக எர்டிங் குற்றம் சாட்டினார். சீக்கியர்கள் தங்களுக்கு உரிமையுள்ள பகுதிகளுக்கே சென்றதாக பதிலிறுத்தனர்.
இரஞ்சித் சிங்கின் மரணத்திற்குப் பிறகு படைத்துறை விரைவாக விரிவடைந்து வந்தது; 1839இல் 29,000 பேருடன் இருந்த இராணுவம் 1945இல் 80,000க்கும் கூடுதலாக வளர்ந்தது; நிலப்பிரபுக்களும் அவர்களது பணியாளர்களும் படைகளில் சேர்ந்தனர். இராணுவம் தானே சீக்கிய நாடாக அறிவித்தது. அதன் நீதிமன்றங்கள் மன்னராட்சிக்கு மாற்று அதிகார மையமாக விளங்கின. குரு கோவிந்த் சிங்கின் கொள்கையான சீக்கிய பொதுநலவாயம் மீட்கப்பட்டதாக அனைத்து படைகள், செயலாக்கத்துறைகள், குடியியல் அதிகாரங்களை தாங்களே மேற்கொண்டனர். இதனை பிரித்தானியர்கள் "ஆபத்தான இராணுவ மக்களாட்சி" எனக் குறிப்பிட்டனர்.
இரஞ்சித் சிங் 1839இல் இறந்தார். உடனேயே அவரது பேரரசில் குழப்பம் விளைந்தது. இரஞ்சித்திற்கு முறையாகப் பிறந்த மகன், கரக் சிங், சில மாதங்களிலேயே சிறை வைக்கப்பட்டு அங்கு மர்மமான முறையில் இறந்தார்; அவருக்கு நஞ்சு அளிக்கப்பபட்டதாக பரவலாக நம்பப்பட்டது. அடுத்ததாக கரக்சிங்கின் திறமையான, ஆனால் மாற்றுக்கருத்துக் கொண்டிருந்த மகன் கன்வர் நாவ் நிகல் சிங் பதவியேறினார். அவரும் சில நாட்களிலேயே ஐயத்திற்கிடமளிக்கும் வகையில் இறந்தார். தனது தந்தையின் ஈமச்சடங்கிற்குச் சென்று திரும்புகையில் இலாகூர் கோட்டையின் வளைவிதானவழி விழுந்து மரணமடைந்தார்.
அடுத்தநாள் தேஜ்சிங் தலைமையிலானப் படைகளை பிரோசா அருகே கண்ட தளபதி கஃப் உடனே அவர்களுடன் போரிட முயன்றார். இருப்பினும் எர்டிங் அவரைத் தடுத்து பிராசுப்பூரிலிருந்து கூடுதல் படைகள் வரும்வரை காத்திருக்கச் சொன்னார். திசம்பர் 21 மாலையில் அவர்கள் வந்தடைந்தடைந்தவுடன் சண்டைத் துவங்கியது. தயார்நிலையிலிருந்த சீக்கியப் படைகள் பெரும் சேதத்தை ஏற்படுத்தின.
இருப்பினும் தங்கள் குதிரைப்படை வீரர்களை லால்சிங் களத்திற்கு அனுப்பாததால் வெற்றி பெற இயலவில்லை. தேஜ்சிங் புரிபடாத காரணங்களுக்காக, வெற்றி பெறும் நிலையிலிருந்த தனது படைகளை பின்வாங்கினார்.