polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1900 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்ப மாதங்களில், மார்கரெட் எடி என்ற ஒரு பெண் தனது மகன் ஷெர்வுட்டை காண வந்தார். ஷெர்வுட் வத்தலக்குண்டு தொண்டு நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்து வந்தார். இங்கு ஒரு பள்ளிக்கான அவசியத்தை உணர்ந்தார். தொண்டு நிறுவனங்கள் பள்ளி நிறுவுவதற்கான வழிகளை மேற்கொள்ளாது என முடிவு செய்து தானே ஒரு பள்ளியைத் தொடங்க முடிவு செய்தார். இவர் 1900 சூன் 1, அன்று முதலில் கொடைக்கானலில் ஒரு கலந்துரையாடல் கூட்டத்தை நடத்தினார். அதில் இவர் ஒரு குழுவை நிறுவினார். பள்ளிக்குத் தேவைப்படும் ஆசிரியர்களைக் கண்டறிவது மற்றும் பள்ளிக்கல்வி நடைபெற ஒரு கட்டிடத்தைத் தேடுவது போன்றவை கூட்டத்தின் முக்கிய நோக்கமக இருந்தது. .
இப்பகுதியில் அதிகரித்து வரும் கிறித்தவ தொண்டு நிறுவன சமூகம் காரணமாக 1880 களின் முற்பகுதியில் தென்னிந்தியாவில் ஒரு ஆங்கில நடுத்தர பள்ளி தேவைப்பட்டது . ஒரு மலைவாசத்தலத்தில் ஒரு பள்ளி இருப்பது தொண்டு நிறுவனங்களின் குழந்தைகள் பலரின் உயிரையெடுக்கும் வெப்பமண்டல நோய்களிலிருந்து தப்பிக்க இயலும், மேலும் கற்றலைத் தூண்டும் குளிர்ச்சியான மற்றும் திறந்த சூழ்நிலையை வழங்கும் என்பதால் கொடைக்கானலில் இப்பள்ளி திறக்கப்பட்டது.
கொடைக்கானல் சர்வதேசப் பள்ளி , என்பது கே -12 தரங்களுக்கு கல்வியை வழங்கும் இரு-பாலரும் படிக்கும், சுயநிதி குடியிருப்பு பள்ளியாகும் . இது ) நிலப்பரப்பில் இந்தியாவின் தமிழ்நாட்டின், திண்டுக்கல் மாவட்டத்திலுள்ள, கொடைக்கானலில் அமைந்துள்ளது. கொடைக்கானல் என்பது, மதுரைக்கு வடமேற்கே தொலைவில் உள்ள பழனி மலையில் உயரத்தில் உள்ள மலை வாழிடமாகும்.
1975 ஆம் ஆண்டில், சர்வதேச பேக்காலுரேட் சான்றிதழ்த் திட்டம் மற்றும் ஐபி மத்திய ஆண்டு திட்டம் ஆகியவற்றை வழங்கிய முதல் பள்ளியாக கேஐஎஸ் ஆனது. இது அனைத்து மாணவர்களுக்கும் அதன் சொந்த சான்றிதழான கேஐஎஸ் பட்டத்தை வழங்குகிறது. இது மத்திய மாநில கல்லூரிகள் மற்றும் பள்ளிகள் சங்கத்தால் அங்கீகாரம் பெற்றுள்ளது. மேலும், இந்திய பல்கலைக்கழகங்களின் சங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
கொடைக்கானல் சர்வதேச பள்ளியின் ஆரம்பகால மாணவர்களில் இந்தியாவிற்கான அமெரிக்க தூதர் இராபர்ட் எஃப். கோஹீன் மற்றும் அமெரிக்க செனட்டர் கிறிஸ் வான் ஹோலன் ஆகியோர் அடங்குவர்.
இவர் உசுமானியா பல்கலைக்கழகம் , ஐதராபாத்து பல்கலைக்கழகம் , சிறீ வெங்கடேசுவர பல்கலைக்கழகம் , ஆந்திர பல்கலைக்கழகம் மற்றும் ஜவகர்லால் நேரு தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகம், இந்தியன் ஏர்லைன்ஸின் மேலாண்மை பயிற்சி மையம்) ஆகியவற்றின் கல்விப் பணியாளர் கல்லூரிகளுக்கான வருகை பேராசிரியர் / வள நபராக இருந்தார். , பாரத் டைனமிக்ஸ் லிமிடெட் , இந்திய நில அளவைத் துறை, கல்லூரி மற்றும் இடைநிலைக் கல்வி ஆணையர் மற்றும் ஐதராபாத், இராமகிருட்டிணா கணிதம், விவேகானந்த மனித மேம்பாட்டு நிறுவனத்தின் . உயர்கல்விக்கான மன்றத்தின் தலைவராக இருந்தார்.
பல மதிப்புமிக்க நிறுவனங்களுக்கு பல்வேறு பதவிகளில் பணியாற்றியுள்ளார். அவை பின்வருமாறு: ஐதராபாத் மத்திய ஆங்கில மற்றும் வெளிநாட்டு மொழிகளின் பதிவாளர், இந்திய பல்கலைக்கழகங்களின் சங்கத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளர், விவேகானந்தா மேலாண்மைப் பள்ளி, இயக்குநர், நியூபோர்ட் பல்கலைக்கழகம், கலிபோர்னியாவின் , ஆலோசகர், உயர்கல்வி ஆணையர், உயர்கல்வி அமைப்பதில் அரசாங்கத்திற்கு ஆலோசனை வழங்குவதற்கான குழுவின் உறுப்பினர் செயலாளர், ஐதராபாத் ஆந்திர மகிலா சபாவின், உறுப்பினர், திருப்பதி சிறீ வெங்கடேசுவர பல்கலைக்கழகத்தின் விசாரணைக்குழு, போன்ற பதவிகள்.
இவர் 1946 இல் விரிவுரையாளராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். பின்னர் தனியார் மற்றும் அரசு கல்லூரிகளில் ஆங்கிலத் துறையின் தலைவரானார். 1960 முதல் 1971 வரை கரீம்நகர் எஸ்.ஆர்.ஆர் கல்லூரி மற்றும் காக்கிநாடா பி.ஆர் ஆகிய கல்லூரிகளில் முதல்வராக இருந்துள்ளார். இரண்டும் அரசுக் கல்லூரிகளாகும். 1971 ஆம் ஆண்டில் இவர் கல்வித்துறையின் துணை இயக்குநராகவும், உயர்கல்வியின் துணை இயக்குநராகவும் ஆனார். பின்னர் ஐதராபாத்தில் கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி நிறுவனத்தின் பேராசிரியராகவும், இயக்குநராகவும் பணியாற்றினார்.
ஐ. வி. சலபதி ராவ் என்று அழைக்கப்படும் ஐயாங்கி வெங்கட்ட சலபதி ராவ் ஆந்திராவின் காக்கிநாடாவில் பிறந்த இவர் ஒரு இந்திய அறிஞரும், பொதுப் பேச்சாளரும், ஆசிரியரும் மற்றும் பத்திரிக்கை ஆசிரியருமாவார். இவர் கல்வி, தகவல் தொடர்பு, மேலாண்மை மற்றும் வாழ்க்கை வரலாறு குறித்த 25 க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். ஆங்கிலம் மற்றும் தெலுங்கில் நன்கு அறியப்பட்ட எழுத்தாளர்களின் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களுக்கு முன்னுரைகளையும் முன்னுரைகளையும் இவர் மதிப்பாய்வு செய்து எழுதியுள்ளார்.
இவர் பல பல்கலைக்கழகங்களுக்கு வருகை தரும் ஆசிரியராக இருந்துள்ளார். நாடு முழுவதும் உள்ள தேசிய பயிற்சி நிறுவனங்கள் மற்றும் கல்வி ஊழியர் கல்லூரிகளை ஆகியவற்றிலும் கற்பித்துள்ளார். தகவல்தொடர்பு திறன், இந்திய நெறிமுறைகள் மற்றும் கலாச்சாரம், வாழ்க்கையின் நோக்கம், ஆளுமை வளர்ச்சி மற்றும் தொடர்புடைய தலைப்புகளில் நிபுணத்துவம் பெற்றவராக திகழ்ந்துள்ளார்.
சலபதி ராவ் 1923 இல் பிறந்தார். இவர் 15 வயதில் தனது தந்தையை இழந்தார். இவர் இந்தியாவில் ஆந்திராவின் காக்கிநாடாவின் பிதாபுரம் ராஜா கல்லூரியில் பட்டம் பெற்றார். பட்டம் பெற்ற பிறகு, ஆங்கில இலக்கியத்தில் முதுகலை படிப்பு குறித்த தனது கனவைத் தொடர மகாராட்டிராவின் நாக்பூருக்கு சென்றார்.
உமர் கயாத் மகால் , என்பது குல்சார் மன்சில் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பாக்கித்தானின் சினியோட்டில் உள்ள மரத்தால் கட்டபட்டுள்ள ஒரு மாளிகையாகும். இந்த மாளிகை 1923 இல் தொடங்கப்பட்டு 1935 ஆம் ஆண்டில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. இந்த மாளிகை, முதலில் 5-மாடி உயரமத்தில் கட்டத் திட்டமிடப்பட்டது. கல்கத்தாவைச் சேர்ந்த சினியோட்டி தொழிலதிபர் சேக் உமர் கயாத் என்பவரால் கட்டப்பட்டது. இந்த மாளிகை சினியோட்டின் உள்ளூர் மரவேலைப்பாடு பாணியின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளைக் காட்டுகிறது, மேலும் அதன் அலங்காரமாக அலங்கரிக்கப்பட்ட உட்புறத்தின் காரணமாக கட்டிடத்தின் "ஆபரணம்" என்று விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
அரண்மனையின் கட்டுமானப் பணி சையத் கசன் சா என்பவரிடம் வழங்கப்பட்டது. அவர் சினியோட்டின் சிறந்த கைவினைஞர்களையும், மற்றும் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்தும் ஒன்றுச் சேர்த்தார், அவர்கள் 10 பத்து ஆண்டுகள் இரவும் பகலும் தொடர்ந்து பணியாற்றினர். மர செதுக்கலின் மனாபத் காரி பாணியில் விற்பன்னர்களான இரஹீம் பக்ச் பிர்சா மற்றும் இலாகி பக்ச் பிர்சா ஆகியோர் இந்த மாளிகையில் மரவேலைகளை மேற்கொண்டனர். அக்மத் தின், செங்கல் பணிகளை முடித்தார், பிரபல கலைஞர் நியாசு அக்மத் சலந்தாரி எசுடக்கோ-வேலையைச் செய்தார். மற்றொரு புகழ்பெற்ற கலைஞரான ஜான் முகம்மது இந்த மாளிகையின் ஓவியங்களை வரைந்தார்.
திரு கயாத்தின் உறவினர்கள் இந்த மாளிகையை கைவிட்டனர். அதை துரதிர்ஷ்டவசமாக நினைத்தனர். குடும்ப உறுப்பினர்கள் யாரும் இக்கட்டிடத்திற்கு உரிமை கோரவில்லை என்றாலும், ஊழியர்கள் இரண்டு வருடங்கள் தொடர்ந்து அங்கு வாழ்ந்தனர். 1940 ஆம் ஆண்டில், அஞ்சுமான்-இ-இஸ்லாமியா அமைப்பு கட்டிடத்தில் ஒரு பள்ளியைத் திறந்தது. சேக் முகம்மது அமீன் என்பவரால் ஒரு அனாதை இல்லம் 1948 இல் நிறுவப்பட்டது. இது 1950 இல் வேறு இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டதும், கட்டிடம் மீண்டும் கைவிடப்பட்டது. உள்ளூர் ஆட்கள் சிலர் மாளிகையின் அலங்காரக் கூறுகளில் சிலவற்றைக் கலைத்து, அதைச் சேகரிப்பாளர்களுக்கு விற்றனர்.
இந்த மாளிகையின் இரண்டு நிலைகள் 1970 களில் அதன் ஆபத்தான சீர்குலைவு காரணமாக அகற்றப்பட்டன, அதே நேரத்தில் 1993 ல் கடுமையான மழையைத் தொடர்ந்து மற்றொரு நிலை கைவிடப்பட்டது. இந்த கட்டிடம் 1989 ஆம் ஆண்டில் அரசாங்க கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது, 1990 களின் நடுப்பகுதியில் உள்ளூர் சமூகத்தால் திரட்டப்பட்ட நிதியுடன் பெரிய பகுதிகள் சரி செய்யப்பட்டன. இந்த மாளிகை இப்போது ஒரு கலாச்சார மையம் மற்றும் நூலகமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது.
சேக் உமர் கயாத்தின் ஒரே மகன் குல்சார் 1937 இல் ஒரு ஆடம்பரமான விழாவில் மாளிகையில் திருமணம் செய்து கொண்டார். குல்சார் திருமணமான மறுநாளே அரண்மனையில் இறந்து கிடந்தார். கொண்டாட்டத்திற்காக எரிக்கப்பட்ட பெரிய அளவிலான நிலக்கரியின் விளைவாக உள்ளிழுக்கும் விஷத்தின் விளைவாக இருக்கலாம். பின்னர் அவர் அரண்மனையின் தரை தளத்தின் முற்றத்தில் அவரது தாயின் கல்லறை அருகில்அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.
சேக் உமர் தனது குடும்பத்தின் விருப்பத்திற்கு மாறாக திருமணம் செய்ததற்காக புறக்கணிக்கப்பட்ட பின்னர் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் சினியோட்டிலிருந்து கல்கத்தாவுக்கு குடிபெயர்ந்தார். சினியோட்டின் சேக் பழங்குடியினரில் ஏராளமானோர் பிரித்தானியர் காலத்தில் கல்கத்தாவில் குடியேறினர்.
சேக் உமரின் முதல் மகன் குல்சார் 1920 இல் பிறந்தார். இது சேக் உமர் தனது சொந்த ஊருக்குத் திரும்புவதற்கான முடிவைத் தூண்டியது. அங்கு அவர் சினியோட்டின் சிறந்த கைவினைத்திறனைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அரண்மனையை உருவாக்க முடிவு செய்தார்.
மாலத்தீவின் நாட்டுப்புறவியல் அல்லது மாலத்தீவின் புராணங்கள், என்பது தொன்மங்கள், கதைகள் மற்றும் நிகழ்வுகள் பெரும்பாலும் மாலத்தீவு மக்களால் வாய்வழி மூலமாக வந்தவை ஆகும். சில மாலத்தீவு கட்டுக்கதைகளைப் பற்றி பிரித்தனைச் சேர்ந்தவரும், இலங்கையின் முதல் தொல்பொருள் ஆணையருமான எச்.சி.பி பெல் என்பவரால் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளில் ஏற்கனெவெ சுருக்கமாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், ஸ்பெயினின் எழுத்தாளரும் கலைஞருமான சேவியர் ரோமெரோ-ஃப்ரியாஸ் என்பவரால் சமீபத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வு மற்றும் வெளியீட்டின் மூலம் அந்த மூதாதையரைப் பற்றிய உலகக் கண்ணோட்டம் விரைவில் மறைந்து கொண்டுள்ளது.
ஒரு நாள் துணைக் கண்டத்தில் இருந்து 'கொய்மாலா' என்ற இளவரசன் ஒரு பெரிய கப்பலில் வடக்கிலிருந்து மாலே அடோல் தீவுக்கு பயணம் செய்தார். கிராவாருவின் மக்கள் அவரது கப்பலை தூரத்திலிருந்து கண்டுபிடித்து வரவேற்றனர். மீன்வளத்தால் கறைபட்டுள்ள தண்ணீருக்கு நடுவே அந்த பெரிய மணல் கரையில் குடியேற இளவரசர் கொய்மலாவை அவர்கள் அனுமதித்தனர். மணல் கரையில் மரங்கள் நடப்பட்டன, அதன் மீது வளர்ந்த முதல் மரம் பப்பாளி மரம் என்று கூறப்படுகிறது. காலம் செல்லச் செல்ல உள்ளூர் தீவுவாசிகள் இந்த வடக்கு இளவரசரின் ஆட்சியை ஏற்றுக்கொண்டனர். அங்கு, ஒரு அரண்மனை கட்டப்பட்டது மற்றும் தீவுக்கு முறையாக மாலே என்று பெயரிடப்பட்டது, அருகிலுள்ள தீவுக்கு "ஹுல்ஹு-லெ" என்று பெயரிடப்பட்டது.
கிராவாரு மீனவர்கள் ஒரு நல்ல மீன் பிடிப்புக்குப் பிறகு சூறை மீன்களை சுத்தம் செய்வதற்காக தங்கள் அட்டோலின் தெற்கு முனையிலுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட பெரிய மணல் கரைக்கு தவறாமல் செல்வார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. பெரிய அளவிலான சூறை மீன் மற்றும் அவற்றின் ரத்தம் காரணமாக, அந்த மணல் கரையைச் சுற்றியுள்ள நீர் ஒரு பெரிய இரத்தக் குளம் போல இருந்தது. பாரம்பரியமாக மாலத்தீவின் முதல் குடியிருப்பாளர்களான கிராவாரு மக்களும் அரசர்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர்கள் ஒரு எளிய சமுதாயத்தில் வாழ்ந்து உள்ளூர் தலைவர்களால் ஆளப்பட்டனர்.
மாலத்தீவு தீவுகளில் முதன்முதலில் குடியேறியவர்கள் இந்திய கடற்கரை மற்றும் கடலோர இலங்கையின் அருகிலுள்ள கடற்கரைகளைச் சேர்ந்த திராவிட மக்கள் ஆவர். மாலே அட்டோலில் அமைந்துள்ள கிராவாரு தீவு மக்கள், முதலில் குடியேறியவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். இவர்கள், பண்டைய தமிழ் மக்களின் வம்சாவளியினர் என கூறுகின்றனர்.
ஒரு புராணக்கதை பின்வருமாறு கூறுகிறது: மாலத்தீவின் முதல் குடியிருப்பாளர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் இறந்தனர், ஆனால் ஒரு பெரிய மந்திரவாதி, முதல் குடியேறியவர்களின் புதைக்கப்பட்ட சடலங்களின் மண்டை ஓடுகளில் இருந்து தென்னை மரங்களை வளர்க்கச் செய்தார். எனவே, தென்னை மரம் மாலத்தீவு கதைப்படி ஒரு மானுடவியல் தோற்றம் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.
மாலத்தீவுகள் இந்தியப் பெருங்கடலின் வெப்பமிகுந்த பூமத்திய ரேகைப் பகுதியில் மிக ஆழமான நீரால் சூழப்பட்டுள்ளன. இந்த தேசம் பவளப் பாறைகளால் உருவானது. சுமார் 1,200 சிறிய தட்டையான மற்றும் மணல் தீவுகள் உள்ளன, ஆனால் அவற்றில் சுமார் 200 தீவுகள் மட்டுமே மக்கள் வசிக்கும் சூழலில் இருக்கின்றன.
இந்த புராணங்கள் மாலத்தீவின் முடிவு ஒரு பெரிய பேரழிவாக இருக்குமெனவும், அங்குள்ள தீவுகள் சுற்றியுள்ள கடலில் மூழ்கும் எனவும் குறிப்பிடுகின்றன. இதே போன்ற புராணங்கள் அந்தமான் தீவுகளிலும் நிக்கோபார் தீவுகளிலும் காணப்படுகின்றன.
உலகின் முடிவில் உள்ள புராண மரமான டகாஸுக்கு அருகில் சென்ற 'போடு நியாமி கலஃபானு' என்ற புராண கடற்படை மாலுமியால் சூறை மீன் எனப்படுகின்ற மதிப்பு மிக்க மீன் மாலத்தீவின் கடலுக்கு கொண்டு வரப்பட்டதாகக் கதைகளில் கூறப்படுகிறது.
தேங்காய் மரம் மற்றும் சூரை மீன் ஆகியவற்றில் மாலத்தீவர்களின் சார்புநிலையை பிரதிபலிப்பதே தோற்றத்தின் முக்கிய கட்டுக்கதைகளாக உள்ளன.
மாலத்தீவுகள் தொடர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மக்கள் வாழ்ந்த பகுதி; எனவே இந்த தீவுகளின் நாட்டுப்புறவியல் மிகவும் பழமையானதாக உள்ளது.
சில காலங்களுக்கு முன்பு சீதா நடுத்தர குடும்பப் பெண்ணாக காணப்பட்டதுடன். அவர்களுடன் அவளது வேலையற்ற மைத்துனனான அவர்ளுடன் வசித்து வந்தான். பாலு வங்கி முகாமையாளர். மற்றும் அவன் சீதாவை காதலித்து வந்தான். மணி பாலுவின் தந்தை. ஒரு கருமி. மணி பாலுவிற்கு பெரிய பணக்கார பெண்ணை தேடிவந்தார். ஆனால் பாலு சீதாவை திருமணம் செய்ய விரும்பினான். ஆனால் திருமணத்தன்று பாலு ஒரு விபத்தில் சிக்கி உயிரிழக்கின்றான். பாலுவின் மரணத்திற்கு பின் மணி சீதாவை நிராகரிக்கின்றார். பின்னர் பணம் இல்லாமல் கஷ்டப்பட்ட மணி சீதாவிடம் கெஞ்சி மீண்டும் தனது வீட்டிற்கு அழைத்து வருகிறார். அதன்பிறகு சீதாவின் கணவன் பார்த்த வேலை சீதாவிற்கு கிடைக்கிறது. சீதாவின் மைத்துனனோ அவனது மனைவியின் தாலியை கழட்டி சீதாவிற்கு கட்ட சீதா உடனே அதை கழட்டி எறிந்து விடுகிறாள்.
தாலி புதுசு 1997 இல் வெளிவந்த இந்தியத் தமிழ் திரைப்படமாகும். கேயார் இத்திரைப்படத்தை இயக்கியிருந்தார். ராம்கி, சுரேஷ், குஷ்பு சுந்தர் ஆகியோர் முன்னணி கதாபாத்திரங்களில் நடித்துள்ளனர். வித்யாசாகர் மற்றும் ராஜ் ஆகியோர் இத்திரைப்படத்திற்கு இசையமைத்துள்ளனர். ஏப்ரல் 1010, 1997இல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. 1994 ல் "ஆமே" எனும் பெயரில் தெலுங்கில் மீள்உருவாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளியிடப்பட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது.
அருண் வங்கியொன்றில் காசாளராக பணிபுரியும் சீதாவை ஒரு முகமாக காதலித்து வந்தான். அத்தோடு சீதா செல்லுமிடமெல்லாம் அவளை பின்தொடர்ந்தும் சென்றான். சீதாவோ அவனது காதலை நிராகரித்ததோடு தனது முந்தைய கால வாழ்வு பற்றி அவனிடம் கூறுகிறாள்.
சீதாவின் கடந்த கால வாழ்வை கேள்விப்பட்டதும் அருண் அவளை ஆழமாக காதலிக்கிறான். நீதிமன்றமும் சீதாவின் மைத்துனனிற்கும் சீதாவிற்கும் இடையிலான திருமணம் செல்லாது என தீர்ப்பு வழங்குகிறது. இறுதியில் சீதாவை அருண் திருமணம் செய்கிறான்.
இவரது வாழ்க்கை கல்வியுடனும் இலக்கியத்துடனும் நாற்பதாண்டுகளாய் நீடித்தது. இவர் கேரள பல்கலைக்கழகத்தின் ஆங்கிலத் துறையின் இயக்குநராக ஓய்வு பெறுவதற்கு முன்பு பல்வேறு கல்லூரிகளிலும் பல்கலைக்கழகங்களிலும் கற்பித்தல் பணியில் ஈடுபட்டார். இவர் இருபத்தைந்துக்கும் மேற்பட்ட படைப்புகளை வெளியிட்டுள்ளார். குரு கிரந்த் சாகிப், பிரெஞ்சு மொழியில் ஒரு புத்தகம் உட்பட பல முக்கியமான படைப்புகளை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இவர் இந்திய இலக்கியங்கள் குறித்து எழுதியுள்ளார். சாகித்ய அகாதமியின் இந்திய இலக்கிய கலைக்களஞ்சியத்தின் தலைமை ஆசிரியராகவும் இருந்தார். இந்திரா காந்தி தேசிய கலை மையம் வெளியிட்டுள்ள இந்தியக் கதை கூறியல் என்பது இவரின் மற்றொரு முக்கியமான படைப்பாகும். இது இந்திய இலக்கியத்தில், வேதம், வாய்வழி இலக்கியங்களிலிருந்து பௌத்தம், சமகால இலக்கியங்களுக்கு பல்வேறு வகையான விவரிப்புக் கலைகளைப் படித்த முதல் வகையாகும்.
முனைவர் கே. அய்யப்ப பணிக்கர் , ஒரு செல்வாக்குமிக்க மலையாள கவிஞரும், இலக்கிய விமர்சகரும், கல்வியாளரும் அறிஞரும் ஆவார். மலையாளக் கவிதைகளில் நவீனத்துவத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான இவர், நவீனத்துவ, பின்நவீனத்துவ இலக்கியக் கோட்பாடுகளிலும், பண்டைய இந்திய அழகியலிலும், இலக்கிய மரபுகளிலும் ஈடுபாடுடையவர் ஆவார். குருசேத்திரம் போன்ற இவரது ஆரம்பகால படைப்புகள் மலையாள கவிதைகளில் ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்பட்டன. அய்யப்பபணிக்கருடெ கிருதிகள், சிந்தா போன்ற பல கட்டுரைகள் இவரது தலைமுறையின் நாடக எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. .
பணிக்கர் 1951 இல் கோட்டயம் சி.எம்.எஸ் கல்லூரியில் ஆங்கில விரிவுரையாளராக சேர்ந்தார். அங்கு ஒரு வருடம் பணியாற்றிய பின்னர் திருவனந்தபுரத்து மகாத்மா காந்தி கல்லூரியில் பணியில் சேர்ந்தார். 1952 ஆம் ஆண்டில் திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியில் 1965 வரை கற்பிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார். இந்த கட்டத்தில், இவர் ஆங்கில நிறுவனத்தில் பேராசிரியராகவும் , கேரள பல்கலைக்கழகத்தின் துறைத் தலைவராகவும் பணியாற்றினார். 1974 ஆம் ஆண்டில், கேரள பல்கலைக்கழகத்தின் கீழ் உள்ள ஆங்கில நிறுவனத்தில், ஆங்கில வாசிப்பாளாராக 1980 வரை பணிபுரிந்தார். கேரள பல்கலைக்கழகத்தில் கலை பீடத்தின் துறைத் தலைவராகப் பணிபுரிந்து 1990 இல் ஓய்வு பெற்றார்.
இவருக்கும் இவரது உறவினரும், வரலாற்றாசிரியரும், நிர்வாகியும், நாடக ஆசிரியரும் கவிஞருமான காவலம் நாராயண பணிக்கருக்கும் காவலம் கிராமம் ஒரு இல்லமாக இருந்தது. இவர் தனது முதல் கவிதையை 16 வயதில் மாத்ருபூமி வார இதழில் வெளியிட்டார். கோழிக்கோடு மலபார் கிறித்துவக் கல்லூரியில் இடைநிலையும், 1951 ஆம் ஆண்டில் திருவனந்தபுரம் பல்கலைக்கழகக் கல்லூரியில் ஆங்கில இலக்கியத்தில் இளங்கலை மேதகைமையும் முடித்தார். அதன் பின்னர் கேரள பல்கலைக்கழகத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.
இவருக்கு மனைவியும், இரண்டு பிள்ளைகளும் இருந்தனர். 2006 ஆகத்து 23 அன்று திருவனந்தபுரத்தில் தனது 76 வயதில் இறந்தார். அடுத்த நாள் இவரது சொந்த கிராமமான காவலத்தில், இவரது பாரம்பரிய குடும்ப இல்லமான ஒலிகல் தரவாட்டின் மேற்குப் பகுதியில், இந்த நோக்கத்திற்காக இவர் ஒதுக்கி வைத்திருந்த நிலத்தில், தகனம் செய்யப்பட்டார். இவரது பல படைப்புகளில், குறிப்பாக பதுமணிப்பூக்கள் என்ற தொகுப்பில் 'காவலம்' என்ற கவிதையில் இந்த வீட்டினைப் பற்றிய குறிப்பு உள்ளது.
ஆலப்புழாவிற்கு அருகிலுள்ள காவலத்தில் பெரியமன இல்லத்தின் ஈ.நாராயணன், எம். மீனாட்சியம்மா ஆகியோருக்கு எட்டு குழந்தைகளில் நான்காவதாகப் பிறந்தார். இவர்களில் அறுவர் பெண்கள். இவரது தாயார் இவரது 12 வயதிலேயே இறந்துவிட்டார். இவருக்கு தந்தையிடமிருந்து பாசம் இல்லாமல் வளர்ந்தார். இந்த ஆரம்ப வேதனையும் தனிமையும் இவரது கவிதைகளில் ஆழமாக பிரதிபலித்தன. இவர் உயர்கல்வி படிக்கும்போதே எழுதத் தொடங்கினார்.
பேராசிரியர் இராபர்ட் ஈ. கிராஸின் மேற்பார்வையில் ராபர்ட் லோவலின் கவிதைகள் குறித்த முனைவர் ஆய்வுக் கட்டுரையுடன் பணிக்கர் இந்தியானா பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். பின்னர் இவர் யேல், ஆர்வர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் பிந்தைய முனைவர் ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார்.
தனது நீண்ட தொழில் வாழ்க்கையில், அமெரிக்காவின் 25 பல்கலைக்கழகங்கள் உட்பட பல தேசிய, சர்வதேச பல்கலைக்கழகங்களில் விரிவுரை செய்தார். அங்கு கவிஞர்களான ஜேம்ஸ் டிக்கி, ஜான் ஹாலண்டர், செஸ்லா மிலோஸ், ஆலன் கின்ஸ்பெர்க் ஆகியோரைச் சந்தித்தார்.
குஜராத்தின் பிற முக்கிய நகரங்களான அகமதாபாத், வதோதரா, சூரத், ராஜ்கோட், ஜாம்நகர், ஜுனகத் மற்றும் பாவ்நகர் போன்றவற்றுடன் இந்த நகரம் நன்கு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. மும்பை அரசுக்கு சொந்தமான போக்குவரத்து நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியாரினால் இயக்கப்படும் பேருந்து சேவைகளாலும் பிற நகரங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. புகழ்பெற்ற மற்றும் பிரபலமான சுற்றுலா தலங்களில் ஒன்றான தியூவிற்கான போக்குவரத்து சேவை நன்கு கிடைக்கின்றது. விமானப் போக்குவரத்தைக் கொண்ட அருகிலுள்ள நகரம் தியூ ஆகும். தியூ உனாவிலிருந்து 15 கி.மீ தூரத்தில் உள்ளது. தொடருந்து சேவையின் மூலம் வேராவல் மற்றும் ஜுனகத் ஆகிய இடங்களுடனும் உனா இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
உனா வாழ் மக்களின் சராசரி கல்வியறிவு விகிதம் 67% ஆகும். இது தேசிய சராசரியான 59.5% வீதத்தை விட அதிகமாகும். ஆண்களின் கல்வியறிவு 74% வீதமாகவும், மற்றும் பெண்களின் கல்வியறிவு 59% வீதமாகவும் காணப்படுகின்றது. கிர் சோம்நாத் மாவட்டத்தில் கிராமங்களின் எண்ணிக்கையில் மிகப் பெரிய தாலுகாவாக உனா திகழ்கின்றது. இந்த நகரம் சுற்றியுள்ள பல கிராமங்களின் கொள்முதல் மையமாக இருப்பதால் மற்ற நகரங்களில் இல்லாத பல்வேறு பொருட்கள் இங்கு கிடைக்கின்றன.
மச்சுந்திரி ஆற்றின் கரையில் உனா அமைந்துள்ளது. இது சராசரியாக 14 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. கோடினார் மேற்கிலும், தியூ தெற்கிலும் அமைந்துள்ளது. குஜராத் மாநிலத்தில் உள்ள அனைத்து தாலுகாக்களிலும் அதிக எண்ணிக்கையிலான கிராமங்களை உனா கொண்டுள்ளது.
வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் உனாவில் வாழ்கின்றனர். மக்கள் குஜராத்தி மொழி பேசுகிறார்கள். சிலர் இந்தி, ஆங்கிலம், குச்சி போன்ற பிற மொழிகளையும் பேசுகிறார்கள்.
உனா என்பது இந்தியாவின் குசராத்து மாநிலத்தில் உள்ள சவுராஷ்டிரா பிராந்தியத்தின் கிர் சோம்நாத் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு நகரம் மற்றும் நகராட்சி ஆகும்.
மஹேந்திரா பொறியியல் கல்லூரி சுமார் 250 ஏக்கர் பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது. இக் கல்லூரியில் இருந்து மாணவ மாணவியர் வசதிக்காக 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள சேலம் மாநகருக்கும், 15 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள திருச்செங்கோடு நகருக்கும், நாமக்கல் நகருக்கும் மற்றும் ஈரோடு மாநகருக்கும் கல்லூரி பேருந்துகள் இயக்கப்படுகின்றன. தமிழ்நாடு, கேரளா, ஆந்திர பிரதேசம், உத்திர பிரதேசம், பிகார், டில்லி, ராஜஸ்தான், மணிப்பூர், அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள் என இந்திய நாட்டின் பல பகுதிகளில் இருந்தும் மற்ற நாடுகளில் இருந்தும் மாணவ மாணவியர் பொறியியல் சார்ந்த படிப்புகளை கற்க இங்கு வருகின்றனர். இங்கு மாணவர்கள் மற்றும் மாணவியர்கள் என இரு பாலருக்கும் தனித்தனியாக உணவு விடுதி மற்றும் தங்கும் விடுதிகள் கல்லூரியின் வளாகத்தின் உள்ளேயே அமைந்துள்ளது. இளங்கலை, முதுகலை மற்றும் புதிய மாணவ மாணவிகளுக்கு தனித்தனியாக வசதிகள் அமைந்துள்ளது.
மஹேந்திரா பொறியியல் கல்லூரி இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் உள்ள நாமக்கல் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த கல்வி நிறுவனத்தில் சுமார் 10000 மாணவ மாணவியர் பொறியியல் சார்ந்த பல படிப்புகளை கற்று வருகின்றனர். இந்த கல்லூரி இளங்கலைப் பொறியியல் பட்டப்படிப்பில் இயந்திர பொறியியல், கட்டட பொறியியல், மின் மற்றும் மின்னணு பொறியியல்,கணினி அறிவியல் மற்றும் பொறியியல், தகவல் தொழில்நுட்பம் என பல துறைகள் சார்ந்த பொறியியல் படிப்புகள் மற்றும் முதுகலைப் பொறியியல் பட்டப்படிப்பில் இயந்திர பொறியியல், மின்னணுவியல் மற்றும் தகவல் தொடர்பு பொறியியல் என பல துறைகள் சார்ந்த பொறியியல் படிப்புகள் மற்றும் முதுகலை வணிக மேலாண்மை, கணினி கணினி பயன்பாடு ஆகிய படிப்புகள் கற்பிக்கப்படுகிறது.
மகேந்திரா பொறியியல் கல்லூரி சமூகத்தில் உள்ள அனைத்து பிரிவுகளை சார்ந்த மாணவ மாணவிகள் பயின்று நன்மை பெற அமைக்கப்பட்டது. ஊக்கத்தொகை மற்றும் உதவித்தொகைகள் தேவைப்படும் மாணவ மாணவிகளுக்கு வழங்கப்படுகிறது. கல்லூரியில் கல்விக்கட்டணம் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் நிர்ணயம் செய்த அளவே பெறப்படுகிறது. படிப்பில் சிறந்து விளங்கும் மாணவ மாணவிகளுக்கு ஊக்கமும் உதவிகளும் வழங்கப்படுகிறது.
மஹேந்திரா பொறியியல் கல்லூரி இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் உள்ள நாமக்கல் மாவட்டத்தின் மல்லசமுத்திரம் என்ற ஊரில் 86- மாநில நெடுஞ்சாலை என்ற சாலையின் இடது புறம் அமைந்துள்ள ஒரு தன்னாட்சி பெற்ற பொறியியல் கல்லூரி ஆகும்.
தென்னிந்தியாவில் தொழில்நுட்பக் கல்வியில் ஒரு முன்னோடி மகேந்திரா கல்வி அறக்கட்டளையால் நிறுவப்பட்டது. இது 1980 ஆம் ஆண்டு முதல் கல்வியை வழங்கி வருகிறது.
திரு.எம்.ஜி.பரத் குமார் என்பவர் 1995 ஆம் ஆண்டில் இந்த கல்லூரிரை நிறுவினார். மேலும் இவர் இக்கல்லூரியின் தாளாளரும் ஆவார்.
குளோர் கார செயல்முறையில் பெறப்பட்ட பொட்டாசியம் இரசக் கலவையுடன் மெத்தனால் சேர்ந்த வினை கலவையை சிதைவுக்கு உட்படுத்தி பேரளவில் பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடு தயாரிக்கப்படுகிறது. குளோர் காரம் என்பது பொட்டாசியம் குளோரைடை இரசக்கலவை செயல் முறையில் மின்னாற்பகுப்புக்கு உட்படுத்தும் முறையாகும். விளைபொருளாக உருவாகும் மெத்தனாலிலுள்ள பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடில் தனிமநிலை பாதரசம் கலந்திருக்கும். இதை மீநுண்வடிகட்டல் முறையில் பிரித்தெடுக்க வேண்டும். காய்ச்சி வடித்தல் மூலம் திண்ம பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடு பெறப்படுகிறது. ஏனெனில் அவற்றின் எளிமையான உற்பத்தி மற்றும் சிறப்பாக கையாளப்பட வேண்டிய இரசாயன நோக்கங்களுக்காக பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடு எடையளவில் 25 முதல் 32% அளவுக்கு கரைசலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது தொடர்ச்சியாக இரசக் கலவை செயல்முறையிலிருந்து திரும்பத் திரும்பப் பெறப்படுகிறது.
கார உலோக ஆல்காக்சைடுகளை தயாரிக்க உதவும் இந்த செயல்முறைக்கு தேவையான சோடியம் ஐதராக்சைடு மற்றும் பொட்டாசியம் ஐதராக்சைடு ஆகியனவற்றை தயாரிப்பதற்கு, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக பயனளிக்கும் சிறப்பான சவ்வு செயல்முறையால் இரசக்கலவை செயல்முறை கைவிடப்பட்டு விட்டது.
நீரை முழுமையாக அகற்றுவது வினைமாற்றத்திற்குரிய முக்கியமான நடவடிக்கையாகும். பொட்டாசியம் ஐதராக்சைடின் குறிப்பிடத்தகுந்த நீருறிஞ்சும் தன்மை காரணமாகவும் . பொட்டாசியம் ஐதராக்சைடில் சுமார் 10% தண்ணீர் கலந்துள்ளதாலும் நீரை முழுமையாக அகற்றுவது வினை மாற்றத்திற்கு முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது.சோடியம் ஐதராக்சைடுடன் ஒப்பிடும்போது மெத்தனாலில் பொட்டாசியம் ஐதராக்சைடு கணிசமான கரைதல் வீதத்தில் கரைவது இங்கு சாதகமானது.
பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடு என்பது 3 என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டால் விவரிக்கப்படும் ஒரு வேதியியல் சேர்மமாகும். மெத்தனாலின் ஆல்காக்சைடுக்கு எதிரயனியாக பொட்டாசியம் இடம்பெற்றிருக்கும் இச்சேர்மம் ஒரு வலிமையான காரமாகவும், ஒரு வினையூக்கியாக மாற்றுயெசுத்தராக்கல் வினையிலும், குறிப்பாக பயோடீசல் உற்பத்திக்கான வினையூக்கியாகவும் பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடு பயன்படுகிறது.
மெத்தனாலுடன் பொட்டாசியம் ஐதராக்சைடு ஈடுபடும் வெப்ப உமிழ்வினை பொட்டாசியம் மெத்தனாலேட்டு மற்றும் தண்ணீருக்கு ஒரு சமநிலை வினைக்கு வழிவகுக்கிறது. அதிகமாக எரியக்கூடிய ஐதரசன் வாயு உருவாவதைத் இவ்வினை தவிர்க்கிறது. தொடர்ச்சியான செயல்முறையில் உருவாகும் நீரை நிரந்தரமாக அகற்ற வேண்டும்.
பொட்டாசியம் ஐதரைடு போன்ற உலோக ஐதரைடுகள் மெத்தனாலுடன் வினைபுரிந்தாலும் பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடு உருவாகிறது. ஆனால் இத்தயாரிப்பு முறை குறைந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.
ஆய்வக அளவில் பொட்டாசியம் மெத்தாக்சைடை உலோக பொட்டாசியம் மற்றும் மெத்தனால் ஆகியவற்றை வினையில் ஈடுபடுத்தி சமமான அளவு ஐதரசனை வெளியிடுவதன் மூலம் அடைய முடியும் .
கைனிகார குமார பிள்ளை செப்டம்பர் 27, 1900 இல், தென்னிந்திய மாநில கேரளாவைச் சேர்ந்த, கோட்டயம் மாவட்டத்தில் உள்ள சங்கனாச்சேரி , பெருன்ன்னா எனப்படும் ஊரில் பிறந்தார். இவரது பெற்றோர், பெருனாயில் என். குமார பிள்ளை மற்றும் ஹரிப்பட்டு பூத்தோட்டல், எல். பார்வதி பிள்ளை ஆவர். இவரது தந்தை, ஒரு வழக்கறிஞராகவும், ஆயுர்வேத மருத்துவராகவும் இருந்தார். சங்கனாச்சேரி அரசு நடுநிலைப்பள்ளி, செயின்ட், பெர்ச்மேன் உயர்நிலைப்பள்ளி, மன்னார் நாயர் சமாஜம் பள்ளி மற்றும் திருவல்லா எஸ்.சி.எஸ் உயர்நிலைப்பள்ளி போன்ற பல பள்ளிகளில் தனது பள்ளிப் படிப்பை முடித்த இவர் எர்ணாகுளம் மகாராஜா கல்லூரியில் பல்கலைக்கழகத்திற்கு முந்தைய படிப்பை முடித்து, தத்துவத்தில் இளங்கலைப் பட்டத்தைஅரசினர் கலைக் கல்லூரி, கும்பகோணத்தில் பெற்றார்.
கைனிகார குமார பிள்ளை , இவர் ஒரு இந்திய ஆசிரியரும், நடிகரும், சிறுகதை எழுத்தாளரும், கட்டுரையாளரும் மற்றும் மலையாள இலக்கியத்தின் நாடக ஆசிரியருமாவார். ஹரிச்சந்திரா, மாத்ரூகா மனுஷ்யன் மற்றும் மொகவம், முக்தியம் போன்ற நாடகங்களினால் மிகவும் பிரபலமானவராக அறியப்படுகிறார். இவர் பிரபல எழுத்தாளரும் சிந்தனையாளருமான கைனிகர பத்மநாப பிள்ளையின் இளைய சசோதரர் ஆவார். 18 புத்தகங்களை எழுதிய குமார பிள்ளைக்கு 1970 ஆம் ஆண்டில் நாடகத்துக்கான கேரள சாகித்ய அகாதமி விருது வழங்கப்பட்டது. கேரள சங்க நாடக அகாடமி 1975 ஆம் ஆண்டில் இவரை ஒரு புகழ்பெற்ற சக ஊழியராக சேர்த்தது. 1986 ஆம் ஆண்டில் கேரள சாகித்ய அகாதமி விருது இவருக்கு கிடைத்தது.
பிறகு, கைனகாரத்தில் உள்ள என்.எஸ்.எஸ் பள்ளியில் ஆசிரியராக தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். பின்னர், இவர் கருவாற்றா உயர்நிலை பள்ளியில், 1924-1943வரை முதல்வராக முக்கிய பணியாற்றினார். திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள பல்குலன்காரா உயர்நிலை பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராகவும், திருவனந்தபுரம் மகாத்மா காந்தி கல்லூரியின் முதல்வராகவும் பணியாற்றினார். மேலும், திருவனந்தபுரத்தின் அகில இந்திய வானொலியின் கல்விச் சேவைகளின் இயக்குநராக இருந்தார்.