polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
சாலைகள் மற்றும் ஆறு வழிச்சாலையான இரட்டை வண்டி நெடுஞ்சாலை மூலம் யெலகங்கா பெங்களூரு நகரத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அதே நெடுஞ்சாலை யெலகங்காவை கெம்பேகவுடா சர்வதேச விமான நிலையத்துடன் இணைக்கிறது. பி.எம்.டி.சி , கே.எஸ்.ஆர்.டி.சி ஆகியவை யெலகங்காவுக்கு பேருந்து சேவை செய்கின்றன. யெலகங்காவிலிருந்து பெங்களூருக்கு வழக்கமான பிஎம்டிசி வோல்வோ காற்று மின்தேக்கி பேருந்து மற்றும் பிற பேருந்து சேவைகள் உள்ளன.
எலஹங்கா சராசரி கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 915 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. சராசரி கடல் மட்டத்திலிருந்து அதன் உயரம் காரணமாக, இது பசுமையான மற்றும் ஆண்டு முழுவதும் சுகமான வானிலை கொண்டது. எலகங்கா சுமார் 915 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது அடி) கடல் மட்டத்திற்கு மேல். சராசரி கடல் மட்டத்திலிருந்து அதன் உயரம் காரணமாக, இது பசுமையானது மற்றும் ஆண்டு முழுவதும் இனிமையான வானிலை கொண்டது.
மே மாத இறுதியில், மழைக்காலம் தொடங்கி அக்டோபர் மாத இறுதி வரை நீடிக்கும். எலஹங்காவில் தென்மேற்கு மற்றும் வடகிழக்கு பருவமழையால் ஆண்டுக்கு சுமார் 45 அங்குல மழை பெய்யும்.
இந்த இரயில் நிலையம் பெங்களூரை வடக்கு, மேற்கு மற்றும் மத்திய இந்தியாவுடன் குண்டக்கல் சந்திப்பு வழியாக இணைக்கும் இரயில் பாதையில் அமைந்துள்ளது. தெற்கே யஷ்வந்த்பூர் , வடக்கில் பைபனஹள்ளியில் இருந்து கே.ஆர்.புரம் , சிக்கபல்லாபூர் மற்றும் நாட்டின் அனைத்து முக்கிய நகரங்களையும் இணைக்கும் டோட்பல்லாபூர் ஆகிய நான்கு வழிகள் இந்நிலையத்தில் ஒன்றிணைகின்றன.
எலகங்கா கருநாடக மாநிலத்தில் பெங்களூரின் புறநகர்ப் பகுதியும், பி.பி.எம்.பி.யின் மண்டலங்களில் ஒன்றாகும். பெங்களூரு நகரத்தை விட பழமையான, இது இப்போது அதன் அண்டை கிராமங்கள் மற்றும் நகரங்களில் பலவற்றையும் சூழ்ந்துள்ளது. பெங்களூரு அரசாங்க முதல் தரக் கல்லூரி 2007-இல் யெலகங்காவில் நிறுவப்பட்டது. இப்போது 3,200 மாணவர்கள் இங்கு பயில்கிறார்கள்.
பெங்களூரு பெருநகரப் பகுதி வழியாக தொடங்கி, விரைவு மற்றும் பயணிகள் இரயில்களில் பெரும்பாலானவை யெலஹங்கா ஜே.என். நிலையத்தில் நிறுத்தப்படும். அனைத்து முக்கிய நகரங்களையும் வழக்கமான இரயில் சேவைகளால் இந்த நிலையம் இணைக்கிறது. அருகிலுள்ள நகரங்கள் மற்றும் பெங்களூரின் பிற புறநகர்ப் பகுதிகளுக்கு யெலஹங்கா ஜே.என். நிலையத்தை இணைக்கும் பயணிகள் ரயில் சேவைகள் உள்ளன.
எலகங்கா நகரம் 12-ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பே இருந்தது. சோழர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் இப்பகுதி 'இளய்பக்க நாடு' என்று அழைக்கப்பட்டது. தொட்டடபல்லாபூரில் காணப்படும் கி.பி.1267-ஆம் ஆண்டு கல்வெட்டு, போசளப் பேரரசர் மூன்றாம் நரசிம்மர் தலைமையின் கீழ் டெச்சி தேவராசா என்பவர் எலகங்காவை தனது தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்தார்.
எலகங்காவைச் சுற்றி பல ஏரிகள் உள்ளன. பழைய எலகங்கா, புட்டனஹள்ளி, அத்தூர், அனந்தபுரா மற்றும் அல்லலசந்திரா ஆகியவை அருகிலுள்ள ஏரிகள். புட்டனஹள்ளியில் உள்ள ஏரி பறவைகள் சரணாலயமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் பெரும்பாலானவை சுத்திகரிக்கப்படாத கழிவுநீர் கழிவுகளை கலப்பதால் உலர்ந்தும், மோசமான நிலையிலும் உள்ளன.
எலகங்காவில் உள்ள வேணுகோபால சுவாமி கோயில் போன்ற சில கோயில்கள் அதன் வளமான கடந்த காலத்திற்கு ஒரு சான்றாக இருக்கின்றன. ஒரு கோட்டையின் எச்சத்தை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றாலும், வேணுகோபால சுவாமி கோயிலுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு தெரு இன்னும் 'கோட் பீடி' அல்லது 'ஃபோர்ட் ஸ்ட்ரீட்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
யெலகங்கா ஜே.என். என்பது இந்திய இரயில்வேயின் தென்மேற்கு இரயில்வே மண்டலத்தின் இரயில் நிலைய சந்திப்பாகும். யெலகங்கா ஜே.என். பெங்களூர் பிரிவின் அதிகார எல்லைக்கு உட்பட்டு பெங்களூர் நகர இரயில் நிலையத்திற்கு 15 கி.மீ வடக்கே உள்ளது.
வளர்ச்சியடையாத பகுதிகள் மற்றும் கெம்பேகவுடா சர்வதேச விமான நிலையத்தை எளிதில் அடையலாம் என்ற காரணத்தால், எலகங்கா வட பெங்களூரின் பிரதான நிலைச் சொத்து மையமாக விளங்குகிறது. எலகங்கா அதன் தொடக்கத்திலிருந்தே குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களைக் கண்டது.
ஒரு அதிநவீன இரயில் சக்கரத் தொழிற்சாலை யெலகங்காவில் அமைந்துள்ளது. இது இந்திய ரயில்வேக்கு சக்கரங்கள், அச்சுகள் மற்றும் சக்கர செட் ஆகியவற்றின் பெரும்பகுதியை பூர்த்தி செய்கிறது.
சமீபத்தில் யெலகங்கா சென்ட்ரல், பெப்பர்ஃப்ரி ஸ்டுடியோ, ஆர்.எம்.இசட் கேலரியா மால் மற்றும் எலகங்கா நியூ டவுனில் உள்ள டிமார்ட் போன்ற முக்கியமான பல பெரிய சில்லறை விற்பனை நிலையங்கள் இங்கு கடைகளை அமைக்கத் தொடங்கியுள்ளன.
பெரிய பெங்களூரு பகுதியில் இயங்கும் தனியார் மகிழ்வுந்து நிறுவனங்களும், பெங்களூர் பெருநகரப் பகுதிக்குள் மூவுருளி உந்து சேவைகளும் யெலஹங்காவில் உள்ளன.
எலகங்கா தாலுகா பெங்களூரு மாவட்டத்தின் புதிய தாலுகாவாக நிறுவப்பட்டது. தாலுகாவின் பிரிவுகள்: 1.எலஹங்கா கஸ்பா 2. ஜலா 3.ஹெசருகட்டா
மங்கோலியர்களால் ஏற்படுத்தப்பட்ட அழிவை பற்றி அறிந்த அலாவுதீன் தனது சகோதரர் மற்றும் தளபதியான உலுக் கானை படையெடுப்பாளர்களுக்கு எதிராக அணிவகுக்குமாறு கூறினார். ஜியாவுதீன் பரணி என்கிற வரலாற்றாளரின் கூற்றுப்படி தில்லி ராணுவத்தை ஜாபர் கான், உலுக் கானுடன் சேர்ந்து தலைமை தாங்கியதாக குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் அலாவுதீனின் அவை வரலாற்றாளரான அமீர் குஸ்ரா, ஜாபர்கானின் பெயரை குறிப்பிடவில்லை. எனினும் பரணி கூறியுள்ளது பொதுவாக உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று கருதப்படுகிறது. (கல்ஜி அரசமரபின் காலவரிசை நூல்களில் ஜாபர் கான் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஏனெனில் கிளி யுத்தத்தின் போது ஜாபர் கானின் பொறுப்பற்ற கீழ்படியாமை காரணமாக அலாவுதீன் மகிழ்ச்சியற்று இருந்தார்) குஸ்ராவின் கூற்றுப்படி மங்கோலியர்களை எதிர்கொள்வதற்காக உலுக் கான் ஒரே நாளில் இரண்டு நாள் பயணத்தை கடந்தார். 6 பிப்ரவரி 1298 ஆம் ஆண்டு தில்லி இராணுவமானது சட்லெஜ் ஆற்றின் கரையில் ஜரன்-மஞ்சூர் என்ற இடத்தை அடைந்தது.
1297-98 ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் அலாவுதீன் கல்ஜியால் ஆளப்பட்ட தில்லி சுல்தானகத்தின் பகுதியான பஞ்சாப் மீது தாக்குதல் நடத்திய காதர் அதனைச் சூறையாடினார். அலாவுதீனின் அவையிலிருந்த அமீர் குஸ்ரா என்கிற காலவரிசையாளர், மங்கோலியர்கள் இந்தியாவை சுலைமான் மலைகளை கடந்ததன் மூலம் அடைந்ததாக குறிப்பிட்டுள்ளார். பஞ்சாபின் முக்கியமான நதிகளை கடந்த மங்கோலியர்கள் கோகர் கிராமங்களை எரித்தனர். கசூர் வரை முன்னேறி வந்த மங்கோலியர்கள் அங்கிருந்த வீடுகளை அழித்தனர். குஸ்ராவின் கூற்றுப்படி வீடுகளை எரித்த போது ஏற்பட்ட வெளிச்சமானது நகரத்தின் புறநகர் பகுதியில் இருந்து பார்த்தபோது கண்களுக்கு புலப்படும் வகையில் இருந்தது.
மங்கோலிய சகதை கானேடானது தில்லி சுல்தானகத்தின் மீது 1241, 1245, 1257, மற்றும் 1285 ஆகிய ஆண்டுகள் உட்பட பல தடவை முற்றுகைகளை நடத்தியது. அலாவுதீன் கல்ஜிக்கு முன்னர் ஆட்சி செய்த ஜலாலுதீன் மங்கோலிய தாக்குதல்களை எதிர்கொண்டார். அவற்றை அவர் தடுத்தார். அலாவுதீனின் ஆட்சியின்போது மங்கோலியர்கள் இந்தியா மீது மீண்டும் படையெடுத்தனர். முந்தைய படையெடுப்புகளை ஒப்பிடும்போது இவை பெரிய அளவில் நடத்தப்பட்ட படையெடுப்புகளாக இருந்தன. இப்படையெடுப்புகளில் ஆரம்பகால படையெடுப்புகள் மங்கோலிய ஆட்சியாளரான துவாவால் ஆணையிடப்பட்டது. தனது நோயன் காதரை இந்தியாவுக்கு 1,00,000 வீரர்களை கொண்ட வலிமையான படையுடன் துவா அனுப்பினார்.
1297 ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் மங்கோலியர்களின் நோயனான காதர் என்பவர் அலாவுதீன் கல்ஜி ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த தில்லி சுல்தானகத்தின் மீது படையெடுத்தார். பஞ்சாப் பகுதியை சூறையாடிய மங்கோலியர்கள் கசூர் வரை முன்னேறி வந்தனர். அலாவுதீன் தனது சகோதரர் உலுக் கான் தலைமையில் ஒரு படையை மங்கோலியர்களின் முன்னேற்றத்தை தடுக்க அனுப்பினார். இப்படையானது படையெடுப்பாளர்களை 6 பிப்ரவரி 1298 ஆம் ஆண்டு அன்று தோற்கடித்தது. சுமார் 20,000 பேரைக் கொன்றது. மங்கோலியர்களை பின்வாங்க வைத்தது.
பி. குஞ்சானந்தன் நாயர் ஆனந்த் என்ற புனைப் பெயரைப் பயன்படுத்தி தனது இலக்கிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார் . அவரது முதல் கவிதை வீந்தம் காரையத்தே என்பது மாத்ருபூமியில் வெளியிடப்பட்டது. பின்னர், அவர் நையாண்டிகளை எழுதினார். புகழ்பெற்ற நகைச்சுவையாளர், சஞ்சயன், அவற்றில் சிலவற்றை விஸ்வதீபம் வார இதழில் வெளியிட்டார். திக்கோடியன் என்ற புனைப்பெயரை அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் பயன்படுத்தினார். கோழிக்கோடு அகில இந்திய வானொலி நிலையத்தில் எழுத்தாளராக பணியாற்றும் போது 1950 களின் முற்பகுதியில் நாடகங்களையும் எழுதினார். அவரது நண்பர்கள், உருப், எஸ்.கே.பொட்டெக்கட் . என்.வி.கிருஷ்ணவாரியர், எம்.வி.தேவன், வி. அப்துல்லா மற்றும் கே.ஏ. கொடுங்கல்லூர் ஆகியோர் நாடகங்களை எழுத ஊக்குவித்தனர். அவர் ஜீவிதம் என்ற நாடகத்தை எழுதினார், இது கேந்திர கால சமிதி நடத்திய நாடக போட்டியில் பரிசை வென்றது.
பஜய பந்தம், அட்டுபோயா கன்னி, புஷ்பவிருஷ்டி, மகாபாரதம் மற்றும் கன்யாதனம் போன்ற 25 க்கும் மேற்பட்ட நாடகங்களில் இது முதன்மையானது. நாடகங்களைத் தவிர, சுவன்னா கடல், அஸ்வாஹ்ரிதயம், பஜஸ்ஸியுடே பதவல் உள்ளிட்ட நாவல்களையும் எழுதியுள்ளார். கடலின் பின்னணி மற்றும் போர்த்துகீசிய படையெடுப்புக்கு எதிராக வரையப்பட்ட சுவன்னா கடல் மலையாளத்தின் முக்கிய வரலாற்று நாவல்களில் ஒன்றாகும். மலையாள இலக்கியத்தில் வானொலி நாடகங்களை எழுதியவர்களில் ஒருவராக அவர் கருதப்பட்டார். குஞ்சாக்கோவின் 1964 ஆம் ஆண்டு வெளியான பழசி ராஜா திரைப்படத்திற்கான கதை, திரைக்கதை மற்றும் வசனங்களை எழுதினார். விருது பெற்ற இயக்குனரான ஜி அரவிந்தனின் முதல் படமான உத்ரயாணம் படம் உட்பட மேலும் ஐந்து படங்களுக்கு திரைக்கதை மற்றும் வசனங்களை எழுதினார்.
பி. குஞ்சானந்தன் நாயர் அவரது புனைப்பெயரான திக்கோடியன் என்ற புனைப்பெயரால் நன்கு அறியப்பட்டவரான இவர் இந்திய நாடக ஆசிரியரும் நாவலாசிரியரும் பாடலாசிரியரும் மற்றும் மலையாளத்தின் திரைக்கதை எழுத்தாளரும் ஆவார். வானொலி நாடகங்களின் வகைக்கான பங்களிப்புகளுக்காக அவர் அறியப்பட்டார். இவரது சுயசரிதை, அரங்கு கனாதா நாடன் , இது சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் மலபாரின் சமூக-கலாச்சார வளர்ச்சியை விவரிக்கும் வகையில் அவருக்கு பெயர் பெற்றுத்தந்தது. கேந்திரிய சாகித்ய அகாதமி விருது, சுயசரிதைக்கான கேரள சாகித்ய அகாதமி விருது, வயலார் விருது மற்றும் ஒடக்குழல் விருது உள்ளிட்ட பல விருதுகளைப் பெற்றுள்ளார்.
நீண்ட காலத்துக்கு முன்பு குழந்தைப் பேறு இல்லாத கணவனும், மனைவியும் பிள்ளைப் பேறு வேண்டி தம்பதிகளாக இராமேசுவரத்துக்கு கால்நடையாக நடந்தே யத்திரையாக சென்றனர். அவ்வாறு செல்லும்போது பொம்மக்கோட்டைக்கு அருகில் உள்ள காட்டுவழியைக் கடக்க முயன்றனர். அப்போது கணவனுக்கு அசதி உண்டாகி இருவரும் மர நிழலில் அமர்ந்தனர். இந்த அசதியில் கணவனுக்கு பெரும் தாகம் எடுத்தது. இதனால் கணவன் தன் மனைவியிடம் தாகத்தால் நா வறண்டுவிட்டது, எனவே என்னால் நடக்க இயலவாது என்றார். இதற்கு மனைவி இங்கேயே மர நிழலில் இருங்கள். அருகில் உள்ள ஊருக்குச் சென்று உங்களுக்கு குடிக்க தண்ணீர் கொண்டு வருகிறேன் என்று புறப்பட்டார்.
இந்த செய்தியைக் கேள்விப்பட்ட பொம்மக்கோட்டை மக்கள் வருந்துகின்றனர். இதன்பிறகு ஊர் மக்கள் கனவில் வந்த அந்தப் பெண் என் கணவனின் பிணத்தை எரிக்க நெருப்பு தராத பாவிகளே. உங்கள் ஊரில் இனி பால் உள்ள மரங்கள் முளைக்காது. என்று சபித்தார். இதனால் பயமுற்ற அந்த ஊர் மக்கள் அந்தப் பெண் எரிந்த இடத்தில் கோயில் கட்டி, மன்னிப்புக் கேட்டு தெய்வமாக வழிபடத் தொடங்கினர். மலட்டம்மாவின் சாபத்தினால் இப்போதும் பொம்மக்கோட்டை ஊரில் அரச மரம், ஆல மரம், பப்பாளி மரம் போன்ற பால் வடியும் மரங்கள் முளைப்பதில்லை என்று கூறப்படுகிறது.
இந்த கிராமிய தெய்வத்திற்கு மலட்டம்மா என்ற பெயர் வந்த காரணம் இவர் உயிருடன் இருந்த காலத்தில் திருமணமாகி பலகாலம் ஆகியும் குழந்தை இல்லாமல் இருந்ததும், இவரது உண்மையான பெயர் இந்த ஊராருக்கு தெரியாததாலும் மலடி + அம்மா என்ற சொற்களின் சேர்கையாக வந்த மலட்டம்மா என்ற பெயர் கொண்டு அழைக்கப்பட்டும் வணங்கப்பட்டும் வருகிறார்.
மலட்டம்மா என்பது ஒரு தமிழ் நாட்டார் தெய்வம் ஆகும். இத்தெய்வத்திற்கான கோயில் இந்திய மாநிலமான தமிழ்நாட்டின், விருதுநகர் மாவட்டம், திருச்சுழி ஊராட்சி ஒன்றியம், கொப்புசித்தம்பட்டிக்கு வடக்கே உள்ள பொம்மக்கோட்டை அருகே உள்ளது.
இந்த அருங்காட்சியகத்தில் அரிய நூல்கள் மற்றும் இதழ்களைக் கொண்ட அரிய நூல் பிரிவு உள்ளது. ஒரு புதிய மூல நூல்களுக்கான ஆவணக்காப்பகமும், டிஜிட்டல் நூலகமும் உள்ளன. கொல்கத்தாவில் இவ்வாறான அமைப்பினைக் கொண்ட முதல் நூலகம் இதுவாகும். மேலும் பொதுமக்கள் இதனை இலவசமாகப் பயன்படுத்தப்படலாம். இங்கு கொல்கத்தா, முகலாய சகாப்தம் மற்றும் சபர்ணா ராய் சவுத்ரி குடும்பத்தின் வரலாற்றோடு தொடர்புடைய ஆவணங்களுடன் உலகெங்கிலும் உள்ள வரலாறு தொடர்பான அரிய நூல்கள், பயணக் குறிப்புகள், இதழ்கள் மற்றும் கருத்தரங்கக் கட்டுரைகள் உள்ளன.
அண்மையில் இரண்டு புதிய ஆராய்ச்சி நூல்கள்வெளியிடப்பட்டன. ஒன்று டாக்டர் சோனாலி முகோபாத்யாய் எழுதிய பங்களா சோட்டோகல்பர் அச்சேனா மஹால் , மற்றொன்று கதா என்ற, தேவர்ஷி ராய் சவுத்ரி எழுதிய ஒரு தனித்துவமான வினாடி வினா நூலாகும். மேலும் பபானி ராய் சவுத்ரி எழுதிய பாங்கியா சபர்ணா கதா / கலிஷேத்ரா காளிகாதாவின் புதிய திருத்தப்பட்ட மற்றும் விரிவாக்கப்பட்ட பதிப்பு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.
சபர்ணா அருங்காட்சியகம், சபர்ணா சங்கரஹசாலா என்றழைக்கப்படுகின்ற, மேற்கு வங்காள மாநிலத்தில் கொல்கத்தா நகரில் உள்ள ஓர் அருங்காட்சியகமாகும். இந்த அருங்காட்சியகமானது சபர்ணா ராய் சவுத்ரி பரிபார் பரிஷத் நிறுவனத்தால் மேம்படுத்தப்பட்டது. ‘ மாணவர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சி அறிஞர்களின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்கும் வரலாற்று மூலப்பொருட்களைப் பாதுகாப்பது குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதற்கும் இது 2005 ஆம் ஆண்டில் இந்த அருங்காட்சியகம் நிறுவப்பட்டது.
கொல்கத்தா பிறந்தநாள் வழக்கு தொடர்பாக கொல்கத்தா உயர்நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுத் தீர்ப்பும், இது தொடர்பான நிபுணர் குழு அறிக்கையும் இங்கு காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் ஜாப் சார்னோக் கல்கத்தாவை நிறுவியவர் அவர் அல்ல என்றும் ஆகஸ்ட் 24 கல்கத்தா நகரத்தின் பிறந்த நாள் அல்ல என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. சார்னோக்கின் வருகைக்கு முன்பு கொல்கத்தா ஒரு முக்கியமான வர்த்தக மற்றும் மதம் சார்ந்த மையமாக இருந்தது.
மன்னா பப்ளிகேஷனுடன் இணைந்து இந்த அருங்காட்சியகம் வெளியீடுகளை பதிப்பிப்பதில் ஈடுபட்டுள்ளது. சபர்ணா பார்தா என்ற டாப்ளாய்ட் வடிவிலான இதழ் ஒவ்வோராண்டும் துர்கா பூஜையின்போது வெளியிடப்படுகிறது. பரிஷத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்ற புதிய ஆய்வுகள் உள்ளிட்ட பல செய்திகள் அதில் காணப்படும்.
இந்த இரண்டு பரந்த இன மற்றும் அரசியல் குழுக்களுக்குள், மலகாசி வரலாற்று ரீதியாக குறிப்பாக பெயரிடப்பட்ட இனக்குழுக்களாக பிரிக்கப்பட்டனர், அவை கலாச்சார நடைமுறைகளின் அடிப்படையில் முதன்மையாக ஒருவருக்கொருவர் வேறுபடுகின்றனர். இவை விவசாய, வேட்டை அல்லது மீன்பிடி நடைமுறைகள்; குடியிருப்புகளின் கட்டுமான பாணி; இசை; முடி மற்றும் ஆடை பாணிகள்; மற்றும் உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்கள் அல்லது மதத் தடைகள் போன்றவை. மடகாசுகரில் இத்தகைய இனக்குழுக்களின் எண்ணிக்கை விவாதத்திற்கு உட்பட்டது. இந்த குழுக்களில் பலவற்றை வேறுபடுத்தும் நடைமுறைகள் 21 ஆம் நூற்றாண்டில் கடந்த காலங்களை விட குறைவாகவே காணப்படுகின்றன. ஆனால், பல மலகாசி இந்த ஒன்று அல்லது பல குழுக்களுடனான தங்கள் தொடர்பை தங்கள் கலாச்சார அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியாக அறிவிப்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறார்கள்.
சமவெளிப் பிரதேசவாசிகள் மற்றும் கடலோர குடியிருப்பாளர்களுக்கிடையிலான பிரிவு வரலாற்று குடியேற்ற வடிவங்களில் வேர்களைக் கொண்டுள்ளது. போர்னியோவிலிருந்து வந்த அசல் ஆசுத்திரோனீசியாவிலிருந்து குடியேறிகள் மூன்றாம் மற்றும் பத்தாம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் வந்து, மத்திய சமவெளி பிராந்தியத்தில் ஆட்சியாளர்களின் வலையமைப்பை நிறுவினர். அவர்கள் தங்களுடைய ஓடங்களில் எடுத்துச் சென்ற அரிசியை வளர்த்தனர். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, பல குடியேறிகள் கிழக்கு ஆபிரிக்காவிலிருந்து வந்து ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் தொகை இல்லாத கடற்கரையோரங்களில் தங்கள் இராச்சியங்களை நிறுவினர். பான்டு ஆப்பிரிக்கர்கள் ஆசுத்திரோனீசியா குடியேறியவர்களுடன் கலந்தனர், இதன் விளைவாக நவீன மலகசி மக்கள் வந்தனர்.
மலகசி என்பவர்கள் ஆசுதிரோனீசிய மற்றும் தென்கிழக்கு ஆப்பிரிக்க இனக்குழுவாகும் இது மடகாசுகர் தீவு மற்றும் அந்நாட்டிற்கு சொந்தமானது. அவை இரண்டு துணைக் குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன: அண்டனானரீவோவைச் சுற்றியுள்ள மத்திய பீடபூமியின் "சமவெளி" மெரினா, சிகானகா மற்றும் பெத்சிலியோ, அலோத்ரா மற்றும் ஃபியானரண்ட்சோவா, மற்றும் நாட்டின் பிற இடங்களில் "கடலோர வாசிகள்" ஆகியன.
மலகாசி மக்கள் பற்றிய சமீபத்திய மரபணு ஆய்வுகள் அனைத்திலும் ஆப்பிரிக்க மற்றும் ஆசிய வம்சாவளி கலந்திருப்பதைக் காட்டியது. மூன்று மலகாசி மக்கள், தெமோரோ, வெசோ மற்றும் மைக்கா, தோராயமாக உள்ளன. 70% ஆப்பிரிக்க வம்சாவளியும் 30% ஆசிய வம்சாவளியும் மற்றவர்கள் குறைந்த ஆப்பிரிக்க வம்சாவளியையும் கொண்டுள்ளனர்
முக்கியமான வாசிம்பா புள்ளிவிவரங்கள் தொடர்பான மலகாசி வாய்வழி வரலாற்றில் பல புராணங்களும் கதைகளும் உள்ளன. உதாரணமாக, வாய்வழி வரலாறு ராம்போமனா என்ற வாசிம்பா பெண்ணையும், தோம்பன்-தானி என அழைக்கப்படும் ராம்போபெசோபி என்ற வாசிம்பா ஆணையும் - அங்கவந்த்ரா பகுதியில் குடியேறிய மடகாசுகரின் ஆரம்பகால மக்கள் என நம்புகின்றனர். இந்த தம்பதியினருக்கு ரங்கோரோமனா மற்றும் சாபிகோசோகி என்ற இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். இவர்கள் நாட்டு மாடுகளை தீவுக்கு முதன்முதலில் கொண்டுவந்ததாக புராணக்கதை கூறுகிறது. அவர்களின் வம்சாவளியை என்ட்ரெனாவோவோ அல்லது அவரது சகோதரி பெலமனாவிடம் காணலாம். அவர்கள் வாய்வழி வரலாற்றின் படி, மடகாசுகருக்கு வந்த முதல் வாசிம்பா அல்லாத மக்கள் . அவர்கள் சிரேந்திரசாகா அருகே ஒரு காட்டில் அடக்கம் செய்யப்படுவதாக நம்பப்படுகிறது. அவர்களின் கல்லறை பெட்சிரரியின் அனைத்து வாசிம்பாவாலும் வணங்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது, அதற்கு ஈடாக, சிரெண்ட்ரேசாகா மக்கள் மாடுகளைக் கொல்வதை அனுசரிக்கிறார்கள்.
தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி மற்றும் வாய்வழி வரலாறுகள் மலைப்பகுதிகளில் இந்த ஆரம்பகால மக்கள் எவ்வாறு வாழ்ந்திருக்கக்கூடும் என்பதற்கான சில அறிகுறிகளை வழங்கியுள்ளன. அந்த பழங்கால வெப்பமண்டல மலைப்பாங்கான காடுகளுக்கு அவர்கள் வந்ததும், வாழைப்பழங்கள், கிழங்குகள், இஞ்சி மற்றும் பிற உணவுப்பொருட்களை பயிரிடுவதற்கான நிலத்தை அழிக்க வாசிம்பா குழு பயிற்சியில் ஈடுபட்ட்டது. அவர்கள் தேன், பழங்கள் மற்றும் சமையல் விதைகளை சேகரித்தும், காடுகளில் வேட்டைகளிலும் ஈடுபட்டனர். அவர்களின் மக்கள் தொகை அதிகரித்ததால், கிராமங்கள் தலைவர்களாலும் பின்னர் மன்னர்களாலும் நிறுவப்பட்டு ஆட்சி செய்யப்பட்டன. உள்ளூர் காளானைப் பயன்படுத்தி ஆட்சியாளர்கள் தலைமுடியை சிவப்பு நிறமாக்கிகொண்டதாகவும் நம்பப்படுகிறது; சிவப்பு நிறத்தை அரசர்களுடன் இணைப்பது மடகாசுகரின் பல பகுதிகளில் இன்றுவரை காணப்படுகிறது.
வாய்வழி வரலாறு அவர்கள் குடியேறியதாக நம்பப்படும் தீவின் சில பகுதிகளுக்கு ஏற்ப வாசிம்பாவை வகைப்படுத்துகிறது. வாசிம்பா இனம் ஆண்ட்ரானோ ஆறுகள் மற்றும் ஏரிகளில் குடியேறியது. மேலும் அவை மத்திய பகுதியில் உள்ள பெட்சிரிரி சமவெளிகளில் உள்ள பள்ளத்தாக்கைச் சுற்றிலும் ஏராளமாக குடியேறியதாக கூறப்படுகிறது. மேற்கு மடகாசுகரில் பெமாரகவின் சுண்ணாம்புக் கரடுகளைச் சுற்றியுள்ள குகைகளில் வசிம்பா வாழ்ந்துள்ளனர். மேலும் பழங்கள் மற்றும் பிற வனப் பொருட்களை பயிரிட்டதாக நம்பப்பட்டது.
மலகாசி வாய்வழி வரலாற்றின் முதல் காலம் வாசிம்பா காலம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது தீவின் ஆரம்ப மக்கள்தொகையான வாசிம்பாவிலிருந்து தொடங்கி, மடகாசுகரின் மத்திய சமவெளி பிராந்தியத்தில் இராணிகள் ஆட்சி செய்த இராச்சியங்களை பெரும்பாலும் நிறுவியது.
1965 ஆம் ஆண்டில் மைசூர் பல்கலைக்கழகத்தில் நடனத் துறை நிறுவப்பட்டபோது, வெங்கடலட்சம்மா அதன் முதல் பேராசிரியரானார். 1974இல் ஒன்பது ஆண்டுகள் அங்கு பணியாற்றிய பின்னர் ஓய்வு பெற்றார். ஓய்வுக்குப் பிறகு அவரது பேத்தி சகுந்தலம்மா அதில் பேராசிரியராக பணியாற்றினார். வெங்கடலட்சம்மா இந்தியா மற்றும் வெளிநாடுகளில் இருந்து ஏராளமான நடனக் கலைஞர்களுக்கு பயிற்சி அளித்தார். நடன ஆசிரியராகவும், பெங்களூரில் உள்ள பரதநாட்டியத்தின் நுபுரா பள்ளி உட்பட பல்வேறு நிறுவனங்களில் முதல்வராகவும் பணியாற்றினார்.
1939 ஆம் ஆண்டில் மகாராஜா நான்காம் கிருட்டிணராசேந்திர உடையாரால் "ஆஸ்தான விதுஷி" என்ற அரசவை நடனக் கலைஞராக வெங்கடலட்சம்மா நியமிக்கப்பட்டார். விரைவில் இவர் பரதநாட்டிய உலகில் தனக்கென்று ஒரு பெயரைப் பெற்றார். பரதநாட்டியத்தின் மைசூர் பாணியை அதன் உச்சத்திற்கு எடுத்துச் சென்ற பெருமை இவருக்கு உண்டு. இவர், கடைசியாக, மைசூரை ஆண்ட ஆட்சியாளர்களான, ஹெச்ஹெச் கிருட்டிணராஜ உடையார் மற்றும் ஹெச்ஹெச் ஜெயச்சாமராஜ உடையார் அரசவைகளில் 40 ஆண்டுகளாக 'ஆஸ்தான விதுஷி'யாக பணியாற்றினார்.
வெங்கடலட்சம்மா குருகுல அமைப்பில் நடனக் கலையைக் கற்றுக் கொண்டு, தனது பன்னிரெண்டு வயதில் 'ரங்க பிரவேசம்' என்ற அரங்கேற்றம் செய்தார். முனைவர் பி.தேவேந்திரப்பா மற்றும் சி.ராமராவ் ஆகியோரிடமிருந்து கருநாடக இசையின் அத்தியாவசிய கூறுகளை கற்றுக்கொண்டார். ஆஸ்தான வித்வான்கள் எனப்படும், தேவோட்டாமா ஜோயிசு, சாந்தா சாஸ்திரி மற்றும் கிரி பட்டா ஆகியோரிடமிருந்து சமசுகிருதத்தைக் கற்றுக்கொண்டார். மேலும் தனது குரு தாயம்மாவுடன் கிட்டத்தட்ட 30 ஆண்டுகள் நடன நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்தினார்.
பரதநாட்டியத்தின் மைசூர் பாணி பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் மூன்றாம் கிருட்டிணராஜா உடையாரின் கீழ் அதன் அடையாளம் காணக்கூடிய வடிவத்தை ஏற்கத் தொடங்கியது, ஆனால் புகழ்பெற்ற தஞ்சை சகோதரர்களில் ஒருவரான சின்னையாவை மைசூர் அரசவைக்கு அழைத்த ஒன்பதாம் சாமராச உடையாரின் ஆட்சியின் போது செழிக்கத் தொடங்கியது. ஏற்கனவே இருந்த நடன வடிவங்களால் சின்னையாவின் செல்வாக்கு விரைவில் ஊக்கமளித்ததுடன், பரதநாட்டியத்தின் ஒரு பாணியை அதன் சொந்த தெளிவான நேர்த்தியில் வடிவமைத்தது.
வெங்கடலட்சம்மா தனது குரு தாயம்மாவின் வீட்டிற்கு அதிகாலையில் சென்று தொடர்ச்சியான கடுமையான பயிற்சிகளில் ஈடுபடுவார், அவற்றில் சில சிக்கலான அபிநய பயிற்சிகளுக்காக, கண் தசைகளுக்கு பயிற்சி அளிக்க கண் இமைகளில் நாணயங்கள் மற்றும் ஊசிகளை வைத்து தூக்குவது போன்றவையும் அடங்கும். இவர், நிகழ்ச்சி என்று வரும்போது, ஆகார்யாவில் கனமான அலங்காரம் அல்லது செயற்கை நகைகள் அணிவது இல்லை. இவர் வாழ்ந்த காலத்தில், 'ரங்கப்பிரவேசம்' இப்போது இருப்பது போல ஒரு சமூக நிகழ்வு அல்ல.
கே.வெங்கடலட்சம்மா , ஒரு புகழ்பெற்ற பாரதநாட்டிய நடனக் கலைஞர் ஆவார். இவர், பரதநாட்டியத்தின் மைசூர் நடன பாணியில் சிறந்தவராகவும், மைசூர் அரசசபை பாரம்பரியத்தின் கடைசி பிரதிநிதியாகவும் இருந்தார். 1992 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் மூன்றாவது மிக உயர்ந்த குடிமை கௌரவமான பத்ம பூசண் விருது இவருக்கு வழங்கப்பட்டது.
வெங்கடலட்சம்மா, காடூரில் உள்ள தங்கலி தண்டாவில் ஒரு லம்பாடி குடும்பத்தில் 1906 மே 29, அன்று பிறந்தார். இவரது எட்டாவது வயதில் இவருடைய தாத்தா மற்றும் பாட்டி, மைசூர் அரசவையின் புகழ்பெற்ற நடனக் கலைஞரான 'நாட்டிய சரசுவதி' ஜதி தாயம்மாவிடம் பரதநாட்டியம் பயிற்சி பெற அழைத்துச் சென்றனர்.
அரண்மனையில் 40 வருட சேவைக்குப் பிறகு, பிரபல அபிநய நிபுணரான வெங்கடலட்சம்மா தனது சொந்த நிறுவனமான பாரதிய நிருத்ய நிகேதனத்தைத் நிறுவினார்.
இவர் 15 கவிதைத் தொகுப்பு நூல்களை உள்ளடக்கியது. இரண்டு நாடகங்கள் உட்பட. காளிதாசன்டெ கண்மணி, பிரியம்வதா நாட்டுப்புறக் கதைகளின் ஒரு புத்தகம், தச்சோளி ஓத்தேனன், கதா நட்சத்திரங்கள் என்ற தலைப்பில் குழந்தைகள் இலக்கிய புத்தகம் ஆகியவை. வள்ளத்தோள் நாராயண மேனனால் தாக்கம் பெற்றது என்று அறியப்பட்ட அவரது கவிதைகள் அவற்றின் ஆன்மீக உறுதிப்பாட்டால் குறிப்பிடப்படுகின்றன. கையெழுத்துப் பிரதி நூலகத்தில் பணிபுரிந்தபோது, கைரளி கோஷம் என்பதை தயாரிப்பதில் ஈடுபட்டார் . தவிர, அபிஞான சாகுந்தலம், துளசி ராமாயணம், திருக்குறள் போன்றவைகளும், கவிதைகளில் பாரதியுடே கவிதைகள் என்றத் தலைப்பில் சுப்ரமணிய பாரதியின் கவிதைகள் ஆகியவற்றை மொழி பெயர்த்தார். இரண்டு கான்டோக்கள் கொண்ட எட்வின் அர்னால்டின் தி லைட் ஆஃப் ஆசியா என்பதை மலையாளத்தில் மொழி பெயர்த்தார். அவர் தனது சுயசரிதையை ஆத்மரேகா என்ற தலைப்பில் வெளியிட்டார் .
வெண்ணிக்குளம் கோபால குறுப்பு ஒரு இந்திய கவிஞரும், நாடக ஆசிரியரும், மொழிபெயர்ப்பாளரும், அகராதி தொகுப்பாளரும், மலையாளக் கதை எழுத்தாளரும் ஆவார். பல கவிதைத் தொகுப்புகளின் ஆசிரியராக இருந்த அவர், அபிஞான சாகுந்தலம், துளசி ராமாயணம், திருக்குறள், சுப்பிரமணிய பாரதியின் கவிதைகள், எட்வின் அர்னால்டின் தி லைட் ஆஃப் ஆசியாவின் இரண்டு பாடல்கள் ஆகியவற்றை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்தார். கைரளி கோஷம் என்ற அகராதியைத் தயாரிப்பதிலும் அவர் பங்களித்தார். ஓடக்குழல் விருதும், திருக்குறள் விருதும், 1966 ஆம் ஆண்டில் கவிதைக்கான கேரள சாகித்ய அகாதமி விருதும் பெற்றார். சாகித்ய அகாதமி 1974 ஆம் ஆண்டில் இவருக்கு வருடாந்திர விருதை வழங்கி கௌரவித்தது.
துக்ளகாபாத்தை கட்டிய கியாசுதீன் துக்ளக்கின் மகன் முகமது பின் துக்ளக், 1326 மற்றும் 1327 க்கு இடையில் தனது புதிய நகரமான ஜகான்பனாவை 13 வாயில்களுடன் சிரி மற்றும் லால் கோட் நகரங்களை சுற்றி வளைத்து கட்டினார். ஆனால் நகரம் மற்றும் ஆதிலாபாத் கோட்டையின் எஞ்சியுள்ள பெரிய இடிபாடுகளான, பிஜய் மண்டல் (இப்போது அழிக்கப்பட்ட அசார் சூட்டன் அரண்மனையை வைத்திருப்பதாக ஊகிக்கப்படுகிறது), பேகம்பூர் மசூதி, செராய் ஷாஜி மகால், லால் கம்பாட், பரதாரி அருகிலுள்ள பிற கட்டமைப்புகள் மற்றும் இடிந்த கொத்துச் சுவர்களின் சிதறல்கள் ஆகியவை துக்ளக்கால் ஏன், எப்போது கட்டப்பட்டன என்பது குறித்து பல தெளிவற்ற தன்மைகளையும் ஊகங்களையும் ஏற்படுத்துகிறது. இப்னு பதுதாவின் காலக்கட்டத்தில் லால் கோட் நகர்ப்புறமாகவும், சிரி இராணுவ கன்டோன்மென்ட் என்றும் மீதமுள்ள பகுதி அவரது அரண்மனை மற்றும் மசூதிகள் போன்ற பிற கட்டமைப்புகள் கொண்டிருந்தது என்றும் ஊகிக்கப்படுகிறது.
டெல்லி சுல்தானகத்தின் முகம்மது பின் துக்ளக் என்பவரால் 1326 – 1327 ஆம் ஆண்டுகளில் நிறுவப்பட்ட நான்காவது இடைக்கால டெல்லி நகரம் ஜகான்பனா . மங்கோலியர்களின் தொடர்ச்சியான அச்சுறுத்தலை நிவர்த்தி செய்வதற்காக, 14 ஆம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்டிருந்த ஆதிலாபாத் கோட்டையையும், கிலா ராய் பித்தோரா மற்றும் சிரி கோட்டை இடையில் அமைந்துள்ள அனைத்து நிறுவனங்களையும் அடக்கி, துக்ளக் கோட்டையான ஜகான்பனா நகரத்தை நிறுவினார். நகரமோ கோட்டையோ நீடிக்கவில்லை. இத்தகைய நிலைமைக்கு பல காரணங்கள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் ஒன்று முகமது பின் துக்ளக்கின் முட்டாள்தனமான ஆட்சி என்று விவரிக்கும்படி தலைநகரை தக்காணத்தில் உள்ள தெளலதாபாத்துக்கு மாற்றி மீண்டும் விரைவில் டெல்லிக்கு தலைநகரை மாற்றியது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
ஜகான்பனாவின் சொற்பிறப்பியல் இரண்டு பாரசீக மொழி சொற்களைக் கொண்டுள்ளது. 'ஜஹான்' - "உலகம்", மற்றும் 'பனா'- "தங்குமிடம்", இதனால் "உலக அகதிகள்" எனப்படுகிறது.
பாவகீதம் என்பது வெளிப்பாட்டுக் கவிதை மற்றும் மெல்லிசையின் ஒரு வடிவமாகும். சிறந்த கவிதைக் கூறுகளைக் கொண்ட ஒரு உணர்ச்சி கவிதை ஒரு பாடலாக மாறும்போது, அது "பாவகீதம்" என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த வகையிலேயே பாடப்பட்ட பெரும்பாலான கவிதைகள் காதல், இயல்பு மற்றும் தத்துவம் போன்ற பாடங்களுடன் தொடர்புடையவை. மேலும் கசல் ஒரு விசித்திரமான மீட்டருக்கு கட்டுப்பட்டிருந்தாலும், அந்த வகையே கசல்களிலிருந்து வேறுபட்டதல்ல. இந்த வகை இந்தியாவின் பல பகுதிகளில், குறிப்பாக கர்நாடகா மற்றும் மகாராட்டிராவில் மிகவும் பிரபலமானது. பாவகீதத்தை வேறு மொழிகளில் வெவ்வேறு பெயர்களால் அழைக்கலாம். குவெம்பு, த. ரா. பேந்திரே, கோபாலகிருஷ்ண அடிகா, கே. எஸ். நரசிம்மசுவாமி, ஜி. எஸ். சிவருத்ரப்பா, கே. எஸ். நிசார் அகமது, மற்றும் என். எஸ். லட்சுமிநாராயண பாட்டா போன்றவர்கள் நவீன கவிதைகளிலிருந்து பாவகீதத்தை ஈர்க்கிறார்கள். குறிப்பிடத்தக்க பாவகீதக் கலைஞர்களில் பி. கலிங்கராவ், மைசூர் அனந்தசாமி, சி. அசுவத், சிவமோகா சுப்பண்ணா, அர்ச்சனா உடுபா, மற்றும் இராஜு அனந்தசாமி ஆகியோரும் அடங்குவர்.
சூபி நாட்டுப்புற ராக் இசையில் நவீன கடின ராக் மற்றும் பாரம்பரிய நாட்டுப்புற இசையின் கூறுகள் சூபி கவிதைகளுடன் உள்ளன. இது பாக்கித்தானில் ஜூனூன் போன்ற இசைக்குழுக்களால் முன்னோடியாக இருந்தபோதிலும், குறிப்பாக வட இந்தியாவில் இது மிகவும் பிரபலமானது. 2005 ஆம் ஆண்டில், ரப்பி ஷெர்கில் "புல்லா கி ஜானா" என்ற சூபி ராக் பாடலை வெளியிட்டார். இது இந்தியாவிலும் பாக்கித்தானிலும் தரவரிசையில் முதலிடத்தைப் பிடித்தது. மிக சமீபத்தில், 2016 ஆம் ஆண்டு ஏ ஏ தில் ஹை முஷ்கில் திரைப்படத்தின் "புல்லேயா" என்ற சூபி நாட்டுப்புற ராக் பாடல் மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்றது.