polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Gjatë tërheqjes së turpshme në drejtim të Skënderajt, forcat serbe qëllojnë shkollën e fshatit Llaushë, me ç’rast merr plagë vdekjeje mësuesi Halit Geci, ndërsa plagoset edhe arsimtari tjetër, Shaban Rreci, nga Llausha.
Më 28 nëntor të vitit 1997, me rastin e varrimit të mësuesit dëshmor Halit Geci në fshatin Llaushë, me miratimin e Adem Jasharit, tre luftëtarë të lirisë: Mujë Krasniqi, Rexhep Selimi dhe Daut Haradinaj, dalin publikisht të maskuar, por me uniformë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe me armë automatike.
Së bashku me vëllain e tij Hamzën, Adem Jashari ka marrë pjesë në sulmet kundër forcave policore–ushtarake serbe, të cilët më vonë e sulmuan shtëpinë e tij në mars të vitit 1998, ku Adem Jashari ra heroikisht së bashku me 58 anëtarët e familjes së tij.
Që atëherë e deri më sot janë shtypur mëse 150 abetare në trevat shqiptare dhe jashtë tyre, si në Bukuresht, Stamboll, Bruksel, Sofje, Vjenë, Napoli, Selanik, Athinë, Paris, Milano, Bari, Vorçester, Lajpcig, Konstancë, Aleksandri të Egjiptit etj.
Punën e Veqilharxhit e vijoi Kostandin Kristoforidhi, një figurë tjetër e shquar e Rilindjes Kombëtare, i cili në vitin 1867 botoi një abetare në gegërisht dhe një në toskërisht dhe u mësoi me to shqipen shumë bashkatdhetarëve gjatë udhëtimeve nëpër Shqipëri.
Epokën e re për librat shkollore dhe përgatitjen e truallit për shkollën kombëtare e përgatitën figurat e njohura, si Jani Vreto, Sami Frashëri, Pashko Vasa dhe Koto Hoxhi, të cilët, gjatë periudhës së Lidhjes Shqiptare të Prizrenit në vitin 1879, botuan "Alfabetarja e gjuhës shqipe".
Më pas, rruga e hartimit të Abetares Shqipe kalon ndër emra të njohur, të cilët punuan me përkushtim brenda dhe jashtë vendit, si Luigj Gurakuqi , Parashqevi Qiriazi , Nikolla Lako , Simon Shuteriqi etj, dhe në vitet e mëvonshme, A. Xhuvani, Th.
Të tillë kanë mbetur Naum Veqilharxhi, Konstandin Kristoforidhi, Jani Vreto, Sami Frashëri, Gaspër Benusi, Jan Risto Terova, Parashqevi Qiriazi, Luigj Gurakuqi, Jani Minga, Simon Shuteriqi, Jashar Erebara, Nikolla Lako, Mati Logoreci, Gaspër Beltoja, Ndue Paluca, Aleksandër Xhuvani, Pertef Pogoni, Qamil Guranjaku, Kolë Xhumari, Mehmet Gjevori etj.
Historikisht, detyrat e zbatimit të ligjit vendor, edukimit publik, shëndetit publik, rregullimit të tregtisë ndërshtetërore dhe transportit dhe infrastrukturës lokale, përveç zgjedhjeve lokale, shtetërore dhe federale, përgjithësisht janë konsideruar kryesisht si përgjegjësi shtetërore, megjithëse të gjitha këto tani kanë financime dhe rregullore të rëndësishme federale gjithashtu.
Shtetësia dhe vendbanimi shtetëror janë fleksibël dhe nuk kërkohet miratim nga qeveria për të lëvizur ndërmjet shteteve, me përjashtim të personave të kufizuar nga disa lloje të urdhrave të gjykatës (si të dënuarit e liruar me kusht dhe fëmijët e bashkëshortëve të divorcuar që ndajnë kujdestarinë).
Pas epokës së Shoqërisë së Madhe të legjislacionit progresiv nën Lyndon B. Johnson, duke përfshirë Medicare, Aktin e të Drejtave Civile të vitit 1964 dhe Aktin e të Drejtave të Votimit të vitit 1965, bazat e votuesve të partive u zhvendosën; shtetet jugore filluan të votonin bindshëm për republikanët dhe ato verilindore nisën të votonin bindshëm për demokratët më të besueshme.
Ndikimi sindikatave në parti është zvogëluar që nga vitet 1970, dhe ndërsa elektorati amerikan u zhvendos në një drejtim më konservator pas presidencës së Ronald Reaganit, zgjedhja e Bill Clintonit e orientoi partinë drejt Rrugës së Tretë, duke përvetësuar politika ekonomike të orientuara nga tregu dhe politika kulturore liberale .
Partia është gjithëpërfshirëse, dhe është më pak e njëtrajtshme ideologjikisht se Partia Republikane (me individë brenda saj që shpesh kanë pikëpamje të ndryshme politike ) për shkak të listës më të gjatë të grupeve të interesit që e përbëjnë atë, megjithëse liberalizmi modern është ideologjia e shumicës në parti.
Historia e Fushe-Krujes eshte e lidhur me Krujen dhe ze fille ne vitet e mesjetes se vone me emerin ura e zeze, ndersa si toponime jane njohur, Larushku, Nikla, Halili, Zgerdheshi me emra jo fjale per fjale si te sotmet por keshtu rrenja nuk ndrisho, ne arkivat e mesjetes ne Tirane gjenden sasia e popullsise se fshatrave per rreth Fushe-Krujes por jo per Fushe-Krujen.
Antropologjia apo njohuritë mbi njeriun, mbi zhvillimin e vetive trupore dhe shpirtërore të tij, bëhen në disa fusha si p.sh antropologjia biologjike para së gjithash merret me shoqëritë fisnore, këndvështrimi gjeografikë i llojeve të njeriut të sotshëm, si dhe zhvillimet individuale të njeriut së bashku me zhvillimet trupore të njeriut.
Më në fund, në shekullin e nëntëmbëdhjetë, njoftimet e mbledhura mbi dukjen e mbi zakonet e njerëzve disiplinohen, caktohen vijat që duhen ndjekur për kërkimet e reja dhe arrihet, në këtë mënyrë, në shkencat e vërteta që përbëjnë historinë natyrore të njeriut.
Librat e tij më të njohur me tregime, Ficciones dhe El Aleph, të botuara në vitet 1940, janë përmbledhje me tregime të shkurtëra të ndërlidhura nga temat e përbashkëta, duke përfshirë ëndrrat, labirintet, bibIiotekat, pasqyrat, shkrimtarët e sajuar, filozofitë dhe fetë.
Sipas "Ligjit organik të bashkisë" të miratuar më 11 mars 1921 dhë më pas, me "Kodin Civil" të miratuar më 24 shkurt 1928 si njësi fillestare u caktua fshati që drejtohej nga kryeplaku, ndërsa si njësi tjetër u caktua bashkia, e cila ngrihej në qytete ose qendra rurale banimi me mbi 200 familje.
Më 31 korrik 2000 u miratua ligji nr.8653 “Për ndarjen administrativo-territoriale të njësive të qeverisjes vendore në Republikën e Shqipërisë”, me të cilin u suprimuan 36 rrethet si njësi administrative dhë u krijuan rishtas 12 qarqe, të ndarë në 65 bashki dhe 309 komuna.
Në vitin 2001, botoi vëllimin e parë poetik: "Lotët e puthjes" me redaktor Kujtim Dashin dhe recensues poetin Ndoc Gjetja,që pasoi me vëllimin e dytë: "Diellin e kapa për veshësh" , "Dallgëzim i oqeanit shpitëror" ,"Retë i kam mbyllur me çeles" dhe librin e pare me tregime"Përroi i Djallit" .
Cikle me poezi shpesh autorit, i janë botuar në antologjinë poetike: "Ballada e largësive" , “45 poetë për Lezhën" , "Pas Migjenit” , si dhe në gazetat e diasporës: “Jeta Katolike”, “Illyria” , “Dielli” i Shoqates Pan Shqiptare Vatra “Pena” organ i shoqatës se shkrimtareve shqiptaro-amerikane,gazetën e diaspores “Bota sot” si dhe në Tiranë, Prishtinë dhe shumë faqe interneti dygjuhësh shqip–anglisht.
Autori në fillim të vitit 1991, duke mos duruar dot ofshamat e fundit të komunizmit, që kërkonin ta merrnin në varrin greminë që po binte, me qindra jetë djaloshare, arratiset nga ushria në Ersekë për në Greqi, ku në Athinë njihet me poetin, publicistin e gazetarin Kolec Traboini.
Në këtë ditë “Iso-polifonia popullore shqiptare” futet në listën e “Kryeveprave të trashëgimisë gojore të njerëzimit” mbrojtur nga UNESCO, fakt që u kumtua në të gjitha mediat e botës nga Dr. Koichiro Matscura, Drejtor i Përgjithshëm i UNESCO-s, nga selia qendrore e UNESCO-s në Paris.
Për të dalë me këtë vendim, Juria Ndërkombëtare e mbledhur në Paris nga data 21-24 nëntor 2005, shqyrtoi mbi 60 kandidatura të propozuara për t’u përfshirë në listën “Kryevepër e njerëzimit”, propozime të bëra në rrugë zyrtare nga shtete të ndryshme në çdo anë të botës duke plotësuar dosjet dhe kriteret e shpallura për këtë qëllim.
Taulantët duke qenë një fis ilir midis fiseve më të njohura ilire, jetonin në bregdetin Adriatik të Ilirisë Jugore , duke dominuar në periudha të ndryshme pjesën më të madhe të fushës midis Drinit dhe Vjosës, që përfshin zonën përreth Epidamnit/Dyrrhachium.
Kur përshkruan pushtimin ilir të Maqedonisë të sunduar nga Argaeu I, diku midis viteve 678–640 p.e.s, historiani Polieni nga shekulli II i erës sonë, përmend mbretin më të vjetër të ilirëve, Galauri ose Galabri, një sundimtar i taulantëve që mbretëroi në pjesën e fundit të shekullit VII p.e.s. Disa studiues bashkëkohorë, vërtetësinë e pasazhit të Polienit ende e konsiderojnë të diskutueshëm.
Pavarësisht nëse ky tregim është i besueshëm historikisht, dhe pavarësisht nga interesimi i Polienit për tregimin, ai nënkupton mendimin e përhapur përgjatë antikitetit për një armiqësi domethënëse midis maqedonasve dhe ilirëve që në shekullin VII para erës sonë, nëse konsensusi në studimet moderne në datimin e periudhës së mbretërimit të Argeut të Maqedonisë është i saktë.
Shkrimtarët grekë të shekullit IV p.e.s. kanë bërë një ndarje të qartë të banorëve përgjatë bregdetit të Adriatikut nga Ilirët, dhe vetëm në shekullin I të erës sonë filloi të përdoret termi "ilir" si një term i përgjithshëm për të gjithë popujt në të gjithë bregdetin lindor të Adriatikut.
Shkrimtarët antikë flasin gjithashtu edhe për "ilirët në kuptimin e rreptë të fjalës"; Pomponius Mela thotë se ilirët në kuptim të vërtetë jetuan në veri të taulantëve dhe enkelejve, në bregun e Adriatikut; Plini Plaku përdori shprehjen "ilirët e vërtete" për një popullsi të vogël në jug të Epidaurumit, ose më saktë midis Epidaurumit dhe Lisus .
Termi gjeografik Illyris me një kuptim të dallueshëm nga Iliria u përdor për të përcaktuar përafërsisht hapësirën e Shqipërisë veriore dhe qendrore, bashkë me Kosovën dhe Malin e Zi, ndërsa në jug deri në luginën e lumit Vjosa, duke përfshirë pjesën më të madhe të zonës përkatëse.
Një nga dinastitë më të vjetra të njohura ilire është ajo e enkelejve, e cila me sa duket kishte arritur kulmin e saj mes shekujve VIII-VII p.e.s, por dinastia në fjalë ra nga pushteti dominues rreth shekullit VI p.e.s. Dobësimi i dinastisë së enkelejëve rezultoi në asimilimin, shkrirjen dhe përfshirjen e tyre në një dinasti tjetër ilire të krijuar më së voni në shekullin V p.e.s, duke shënuar kështu shfaqjen e dasaretëve, të cilët duket se kanë zëvendësuar enkelejët në zonat përreth Liqenit të Lyhnidit.
Emri Iliria zhduket nga të dhënat historike vetëm pas pushtimit otoman të Ballkanit në shekullin XV, dhe rishfaqet në shekullin XVII, duke marrë një domethënie të re në Luftërat Osmane-Habsburgase, siç i përcaktoi Leopoldi I, "kombi ilir, "Sllavët e Jugut në territorin hungarez.
Pas Gentit në skenën politike ilire paraqitet mbreti Ballai i cili sundoi në një zonë të kufizuar deri rreth vitit 135 p.e.s. Si duket në kohën e sundimit të tij territori i shtetit ilir është ngushtuar dukshëm pasi që mbretin Ballai e njohim kryesisht përmes monedhave të tij të prera në Korkura dhe Risan.
Emri Illyria u ringjall nga Napoleoni në të ashtuquajturat Provincat ilire që u përfshinë në Perandorinë Franceze nga viti 1809 deri në vitin 1813, dhe Mbretëria e Ilirisë e cila ishte pjesë e Austrisë deri në vitin 1849, pas së cilës nuk u përdor më në riorganizimet e mëvonshme të Perandorisë Austro-Hungareze.
1919 - Ismail Qemali vdiq në hotelin "Brufani" të Peruxhia-s, ku ndodhej i ftuar nga Qeveria italiane, me qëllim për të arritur "një marrveshje me gjthë shqiptarët e Shqipërisë dhe delegatët e Amerikës", për të marrë pjesë në Konferencën e Paqes, që do të zhvillohej në Paris.
Sipas direktivave të Komitetit Mbrojtja Kombëtare e Kosovës, në vitin 1919 mori pjesë në organizimin dhe drejtimin e Kryengritjes së Rrafshit të Dukagjinit, më 1921-1923 mbrojti Zonën Neutrale të Junikut, që shërbente si bazë e kryengritësve të Kosovës e të Malësisë dhe përkrahu kryengritjen e malësorëve të Shqipërisë së Veriut kundër regjimit reaksionar feudo-borgjez.
Pas qëndresës dimrin e 1912, u kap nga forcat serbe dhe u mbyll në kampin e Rudnikut, katund afër Radishevës; pasi u arratis, i plagosur, e kapën sërish dhe e futën në burgun e Mitrovicës dhe mbas pak ditësh në kampin e Pozharevacit në Serbi së bashku me vëllezërit e tij.
Në vazhdë të kryengritjeve kundër regjimit xhonturk qe me drenicakët që shkuan pas Isa Boletinit, përkrah të cilit luftoi në Mitrovicë kundër ushtrisë serbe kur shpërtheu Lufta e Parë Ballkanike, në frontin e Podujevës dhe më pas në malet e Drenicës.
Sipas punëve më të lashta për subjektin e arkitekturës, të Vitruviusit në De Architectura, një ndërtesë e mirë duhet të tregojë "Bukuri" , "Fortësi" dhe "Funksionalitet" ; arkitektura mund të themi është një barazpeshë dhe bashkërenditje e këtyre tre elementeve, dhe asnjëri nga të tre nuk duhet të jetë më i fuqishëm se dy të tjerët.
Biografi i Kullixhit, Claude M. Fuess, shkruan për të:"Ai mishëroi frymën dhe shpresat e klasës së mesme, mundi të interpretojë dëshirat e saj dhe të shprehë mendimet e saj. Prova më bindëse e fuqisë së tij ishte se ai përfaqësoi gjeniun e njerëzve mesatarë."
Një rrugë qendrore me gjatësi 900 metra dhe gjerësi 4.8 metra, me drejtim Lindje-Perëndim, që lidhte dy portat kryesore, dhe një rrugë me drejtim Veri-Jug me gjerësi 6.8 metra ndërpriteshin në qendër të qytetit duke përbërë boshtet e zhvillimit të një sistemi hipodamik, nga nisnin dhe rrugët e tjera dytësore, duke krijuar blloqe banesash në formë kuadratesh me përmasa 51x102 metra.
Ndërtimi i qytetit ka qenë realizuar sipas një plani urbanistik, i cili e ndan sipërfaqen prej 45 hektarësh në disa zona: në zonën qendrore të banuar, në Agoranë në veri të pllajës, në Akropolin dhe Basileian, të cilat janë të veçuara me mure në pjesën më të lartë të kodrës, dhe në Euhorion, ose zonën e rezervuar për strehimin e popullsisë fshatare në rast luftërash, në anën perëndimore të qytetit.
Në këtë vepër trajtohet historia e vendeve të pellgut të Mesdheut prej vitit 264 deri në vitin 146 p.e.s. Në qendër të kësaj vepre gjenden ngjarjet e zhvilluara mes viteve 220 - 146 p.e.s. Periudha para kësaj kohe trajtohet në mënyrë të përmbledhur dhe shërbejnë më tepër si një hyrje në periudhën që gjendet në qendër të vëmendjes së autorit.
Megjithëse origjina barbare harrohej rrallë, shkalla e madhe dhe natyra meritokratike e ushtrisë romake e bëri relativisht të lehtë për rekrutët "barbarë" të hynin në ushtri dhe të ngriheshin nëpër grada vetëm duke pasur parasysh aftësitë dhe arritjet e tyre.
Nuk është e qartë se deri në çfarë mase ka pasur ndikim aktual jo-romak mbi ushtrinë; është e besueshme që një numër i madh barbarësh janë bërë pjesë e ushtrisë normale romake, por është po aq e besueshme që ka pasur gjithashtu, ose në vend të kësaj, njëfarë ' elegancë barbare' në ushtri, e krahasueshme me Zouaves franceze të shekullit të 19-të (ushtara franceze njësi në Afrikën e Veriut që adoptuan veshjet vendase dhe praktikat kulturore).
Sipas burrështetit dhe oratorit romak Quintus Aurelius Symmachus , romakët e vërtetë ishin ata që ndoqën mënyrën tradicionale romake të jetesës, duke përfshirë fetë e saj të lashta, dhe ishte aderimi në ato fe që në fund do ta mbronte perandorinë nga armiqtë e saj, si në shekujt e mëparshëm.
Kjo heshtje nuk do të thotë se romanizmi nuk kishte më rëndësi në Perandorinë Romake të vonë, por përkundrazi se ishte bërë më pak e dallueshme se shenjat e tjera më specifike të identitetit dhe duhej të theksohej ose të theksohej vetëm nëse një person kishte kohët e fundit bëhu romak, ose nëse statusi romak i një personi ishte në dyshim.
Pas pushtimit të Italisë, romakët zhvilluan luftë kundër fuqive të mëdha të kohës së tyre; Kartagjena në jug dhe perëndim dhe mbretëritë e ndryshme helenistike në lindje, dhe nga mesi i shekullit të dytë p.e.s., të gjithë rivalët ishin mundur dhe Roma u njoh nga vendet e tjera si zotërues i caktuar i Mesdheut.
Nga fundi i shekullit të 3-të para Krishtit, rreth një e treta e njerëzve në Italinë në jug të lumit Po ishin bërë qytetarë romakë, që do të thotë se ata ishin përgjegjës për shërbimin ushtarak, dhe pjesa tjetër ishin bërë aleatë, të thirrur shpesh.
Në mënyrë tipike, kishte pesë mekanizma të ndryshëm për marrjen e nënshtetësisë romake: shërbimi në ushtrinë romake, mbajtja e posteve në qytete me të drejtën latine, dhënia e saj drejtpërdrejt nga qeveria, pjesë e një komuniteti që iu dha shtetësia si ". bllok grant" ose, si skllav, lirimi nga një qytetar romak.
Ashtu siç mund të fitohej, statusi romak gjithashtu mund të humbiste, për shembull nëpërmjet praktikave të përfshira të konsideruara të korruptuara ose duke u çuar në robëri në sulmet e armikut (edhe pse dikush mund të bëhej përsëri romak pas kthimit nga robëria).
Kolonëve të tillë do t'u ishin dhënë disa të drejta ligjore thjesht duke qenë brenda territorit romak, duke u bërë provincialë dhe duke qenë kështu të kualifikuar për të shërbyer si auxilia , gjë që i bëri ata të kualifikoheshin për t'u bërë civilë të plotë romë .
Është e mundur që dekada, dhe në shumë raste shekuj, të romanizimit nëpërmjet ndikimit kulturor të Romës të kishin filluar tashmë evolucionin e një identiteti "kombëtar" romak përpara vitit 212 dhe se granti vetëm e bëri procesin në vazhdim të ligjshëm, por granti mund të ketë shërbyer gjithashtu si parakusht i rëndësishëm për një identitet kolektiv romak të mëvonshëm pothuajse gjithëpërfshirës.
Ka të ngjarë që identitetet lokale të mbijetuan pas dhënies së Karakallës dhe të mbetën të shquara në të gjithë perandorinë, por që vetëidentifikimi si romak siguroi një ndjenjë më të madhe të identitetit të përbashkët dhe u bë i rëndësishëm kur merrej dhe dallohej nga jo-romakët, si p.sh.
Në lindjen greqishtfolëse, ende nën kontrollin perandorak, identiteti romak mbijetoi deri në rënien e Perandorisë Bizantine më 1453 e më tej, megjithëse u shndërrua gjithnjë e më shumë në një identitet etnik, i shënuar nga gjuha greke dhe aderimi në krishterimin ortodoks, një pararendës i modernitetit, identiteti etnik grek.
Me shumë mundësi, identitetet lokale ishin të spikatura në të gjithë Perandorinë Romake për shkak të shtrirjes së saj të madhe gjeografike, por identiteti romak siguroi një ndjenjë më të madhe të identitetit të përbashkët dhe u bë i rëndësishëm kur dallohej nga jo-romakët, si kolonët barbarë dhe pushtuesit.
Me kalimin e kohës, shtetësia romake u zgjerua gradualisht gjithnjë e më shumë dhe pati një "sifonim" të rregullt të njerëzve nga grupe juridike më pak të privilegjuara në grupe më të privilegjuara, duke rritur përqindjen totale të subjekteve të njohur si romakë përmes inkorporimit të provincialeve dhe peregrinëve.
Në shumë raste, romakët e lashtë lidhnin të njëjtat gjëra me identitetin e tyre siç bëjnë historianët sot: literatura e pasur e lashtë latine, arkitektura mbresëlënëse romake, statujat e zakonshme prej mermeri, shumëllojshmëria e vendeve të kultit, infrastruktura romake dhe tradita ligjore, si dhe identiteti pothuajse korporativ i ushtrisë romake ishin të gjitha mënyra kulturore dhe simbolike për të shprehur identitetin romak.
Romakët ishin një grup kulturor, i referuar në mënyra të ndryshme si një etni ose një kombësi, që në antikitetin klasik, nga shekulli II para Krishtit deri në shekullin e 5-të pas Krishtit, duke shtrirë pushtetin edhe në vende të Lindjes së Afërt, Afrikës Veriore dhe pjesë të mëdha të Evropës përmes pushtimeve të bëra gjatë Republikës Romake dhe Perandorisë Romake të mëvonshme.
Mitet që rrethojnë themelet e Romës kombinuan, nëse jo të ngatërruara, disa histori të ndryshme, që shkojnë nga origjina e popullit latin nën një mbret me emrin Latinus, te Evander i Pallantium, i cili thuhej se kishte sjellë kulturën greke në Itali dhe një mit me origjinë trojane nëpërmjet figurës heroike Eneas.
Rënia e Perandorisë Romake Perëndimore përkoi me herën e parë që romakët përjashtuan në mënyrë aktive një grup të huaj me ndikim brenda perandorisë, gjeneralët barbarë dhe me origjinë barbare të shekullit të 5-të, nga identiteti romak dhe aksesi në fronin perandorak romak.
Në kohën e shekullit të 6-të, banorët e Romës kishin pushtuar dhe shkatërruar të gjitha vendbanimet dhe komunitetet e tjera latine si Antemnae dhe Kollatia dhe mposhtën hegjemoninë e vendbanimit të Alba Longa, e cila më parë kishte bashkuar popullin latin nën udhëheqjen e saj në një pozicion që tani i përkiste Romës.
Ky mendim e ka origjinën nga mitet e themelimit të qytetit, duke përfshirë themelimin e Romës si diçka e ngjashme me një vend të shenjtë politik nga Romulus, si përdhunimin e grave sabine, të cilat përfaqësonin mënyrën se si ishin përzier popuj të ndryshëm që nga fillimi i qytetit.
logjike: "kur një drejtëz që qëndron në lidhje me një tjetër drejtëz ashtu që këndet e formuara fqinje janë të barabarta, atëherë secili prej atyre këndeve quhet i drejtë dhe drejtëza që qëndron në lidhje me tjetrën quhet normale ndaj saj", "rrethi.", "trekëndëshi barakrahës.", etj.
Postulati i pestë i Euklidit: Nëse një drejtëz që qëndron ndaj dy drejtëzave ashtu që këndet e brendshme në anën e njëjtë janë më pak se dy kënde të drejta, atëherë dy drejtëzat, nëse vazhdohen pafundësisht do të takohen në anën në të cilën gjenden dy këndet me shumë më të vogël se dy kënde të drejta.
Çështja e postulatit të pestë: Disa besojnë se edhe vet Euklidi nuk e parapëlqente aq shumë atë postulat, sepse nuk e përdori deri në Pohimin I.29, edhe pse mund ta përdorte më herët për t'i thjeshtuar dukshëm disa vërtetime.
Këtë ngjarje Diodori e përshkruan kështu: “tre mbretër, ai i Trakisë, i Paionisë dhe i Ilirisë, ishin bashkuar për të sulmuar Filipin. Këta mbretër fqinjë e shikonin tërë smirë rritjen e fuqisë së Filipit dhe duke qenë se nuk ishin aq të fortë për ta luftuar veçmas, u lidhën ndërmjet tyre me shpresë që t’ia arrinin më lehtë qëllimit”.
Ka të ngjarë që ai të ketë vënë dorë mbi një pjesë të krahinës së banuar nga fisi i dasaretëve dhe si kufi të kenë shërbyer ato që në burimet quhen malet e Ilirisë ose të taulantëve dhe që mund të identifikohen me vargun e maleve të Polisit, të Kamjes dhe të Ostrovicës.
Gjeologjikisht e ngjashme me pjesët e Virixhinias Perëndimore dhe Pensilvanise Veriperëndimore, kjo zone me qymyr të trashehuar, varet nga “gropa” të vogla të industrive ndërmarrëse e përpununese, dhe shenje dalluese krahinore e dialektore “ndau” këtë seksion nga pjesa tjetër e shtetit dhe, fatkeqësisht, krijoi e një mundësi të cunguar për të përdorur gjerësisht standardet e larta ekonomike te Ohajos.
Lumenjtë ne pjesën veriore te shtetit kullojnë në Oqeanin Atlantik Verior nëpërmjet Liqenit Erie dhe lumit të St. Lawrence, dhe lumenjtë në pjesën jugore të shtetit kullojnë ose rrjedhin në Gjirin e Meksikës nëpermjet Ohajos dhe më pas Misisipit.
Në vitin 1980, Gjykata e Lartë e Shteteve të Bashkuara besonte se : bazuar ne formulën e ndërprerjes së territorit nga Virxhinia (e cila në atë kohe përfshinte territoret e Kentakit të sotëm edhe të Virxhinias së veriut) është niveli i ulët i ujit verior shënjuar në lume njësoj siç ai ekzistonte në vitin 1792.
Në atë që është e njohur tani si kompromisi i 1790, Madison, Alexander Hamilton, dhe Thomas Jefferson arritën në një marrëveshje që qeveria federale do të paguante borxhet e mbetura të Luftës Revolucionare çdo shteti në shkëmbim për vendosjen e kryeqytetit të ri kombëtar në pjesë jugore të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Universiteti i Xhorxhtaun, Universiteti Xhotxh Uashington, Qendra Spitalore e Uashingtonit, Qendra Kombëtare Mjekësore e Fëmijëve dhe Universiteti Howard janë pesë punëdhënësit jo-qeveritare më të mëdhenj në qytet, që nga vitit 2009.
Pas vrasjes së udhëheqësit të të drejtave civile, Dr Martin Luther King, Jr, më 4 prill 1968, në Distrikt shpërthyen trazirat, kryesisht në Rrugën U, Rrugën 14, Rrugën 7, dhe Rrugën H, qendra tregëtare dhe të banimit të afrikano-amerikanëve.
Në Uashington ndodhen gati 200 ambasada të huaja dhe organizata ndërkombëtare të tilla si Banka Botërore, Fondi Monetar Ndërkombëtar , Organizata e Shteteve Amerikane, Banka Ndër-Amerikane për Zhvillim, si dhe Organizata Pan Amerikane e Shëndetësisë.
1700 ishte një vit i jashtëzakonshëm i zakonshëm duke filluar të Premten e kalendarit Gregorian dhe një vit i brishtë duke filluar të hënën e kalendarit Julian, viti 1700 i emërtimeve të epokës së përbashkët dhe Anno Domini , viti 700 i mijëvjeçari i dytë, viti i 100-të dhe i fundit i shekullit të 17-të dhe viti i parë i dekadës së 1700-tës.
Qershor - Masaçusets, atëherë Nju Jork, miraton ligje të ngjashme që urdhërojnë të gjithë priftërinjtë katolikë romakë të lënë koloninë e tyre; përndryshe, pas tre muajsh, dënimi i tyre do të jetë burgimi i përjetshëm ose ekzekutimi.
Gjatë periudhës së Luftës së II Botërore kur Gjakova ishte pjesë e Mbretërisë së Shqipërisë nën pushtimin italian, pat kthim të ca familjeve që ikën nga pushtimi serb, për të ikur përsëri në dimër të vitit 1944 e pranverë të vitit 1945 me rikthimin e forcave serbe në Gjakovë.