polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ekzisitojnë shumë specializime dhe disiplina të kimisë, për shembull: kimia makromolekulare, kimia kombinatorike, astrokimia, inxhinieria kimike, kimia kompjuterike, elektrokimia, gjeokimia, inxhinieria e materialeve, shkenca e materialeve, biologjia molekulare, citokimia, histokimia, kimia klinike, kimia bërthamore, metalorganika, stereokimia, kimia e mjedisit, kimia e gjelbër, radiokimia, fotokimia, kimia radiofarmaceutike, aerotermokimia etj.
Në fund të shekullit të 20-të, kryengritjet dhe kërkesat për përfaqësim politik nga aktivistët politikë vendas afrikanë që kërkonin pavarësinë rezultuan në marrjen e përgjegjësisë së drejtpërdrejtë mbi territorin nga OKB-ja në vitin 1966, por vendi i Afrikës së Jugut e mbajti rregull.
Neni 77 i Kartës së Kombeve të Bashkuara thoshte se kujdestaria e OKB-së "do të zbatohet.për territoret që tani mbahen nën mandat"; për më tepër, do të ishte "një çështje e marrëveshjes së mëvonshme se cilat territore në territoret e mësipërme do të futen nën sistemin e kujdestarisë dhe nën çfarë kushtesh".
Asambleja e Përgjithshme e OKB-së dhe Këshilli i Sigurimit u përgjigjën duke ia referuar çështjen Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë , e cila mbajti një numër diskutimesh mbi ligjshmërinë e sundimit të Afrikës së Jugut midis 1949 dhe 1966.
Deri në fund të periudhës 11-mujore të tranzicionit, trupat e fundit të Afrikës së Jugut ishin tërhequr nga Namibia, të gjithë të burgosurve politikë iu dha amnisti, legjislacioni diskriminues racor u shfuqizua dhe 42,000 refugjatë namibianë u kthyen në shtëpitë e tyre.
Gjatë fundit të viteve 1950 dhe fillimit të viteve 1960, dekolonizimi i përshpejtuar i Afrikës dhe presioni në rritje mbi fuqitë e mbetura koloniale për t'u dhënë kolonive të tyre vetëvendosje rezultoi në formimin e partive nacionaliste të sapolindura në Afrikën Jugperëndimore.
Në vitin 1966, pas vendimit të diskutueshëm të GJND-së se nuk kishte pozitë ligjore për të shqyrtuar çështjen e sundimit të Afrikës së Jugut, SWAPO nisi një kryengritje të armatosur që u përshkallëzua në një pjesë të një konflikti më të gjerë rajonal të njohur si Lufta Kufitare e Afrikës së Jugut .
Më 21 qershor të 1837, pasi u bë pjesë e një grupi revolucionarësh të fshehtë nga Pasquale Rossi - tek i cili ishte mik në Tessano, vihet në krye të një grupi prej dhjetë kalabrezësh të cilët shkojnë në një takim grupesh komplotiste për një kryengritje në Kozencë, të planifikuar për ditën e nesërme.
Pas hulumtimeve të Arshi Pipës në Kozencë, mësoi se me shumë gjasë një pjesë e materialit nga arka e zhdukur që kishte dorëshkrimet më me vlerë të De Radës, përfundoi në Arkivin Qendror të Shtetit, ku sapo ishte formuar Fondi i De Radës ku dhe gjendet letra me poetin frëng Lamartine.
Më 1848 nxori të parën gazetë shqiptare "L'Albanese d'Italia", në të cilën shprehu pikëpamjet e tij për ngjarjet e kohës, pas dështimit të revolucionit më 1848 e mbylli gazetën dhe i zhgënjyer, shtator-tetorin e atij viti kthehet në vendlindje, i vendosur për të mos u përzier më me politikë.
Më 21 qershor të 1837, pasi u bë pjesë e një grupi revolucionarësh të fshehtë nga miku Pasquale Rossi, vihet në krye të një grupi prej dhjetë kalabrezësh të cilët shkojnë në një takim grupesh komplotiste për një kryengritje në Kozencë, por paraqitet vetëm një grup arbëreshësh kalabrez dhe kryengritja dështon.
Heronjtë e veprave të tij më të mira ("Bukën tonë të përditshme falna sot", "Bukuria që vret", "Mollë e ndalueme", "Legjenda e misrit", "A don qymyr zotni?", etj.) ishin të papunë që rropateshin gjithë ditën për të nxjerrë kafshatën e gojës, malësorë që qëndronin në zgrip të jetës, të mjerë që nuk u kishte ecur në jetë dhe ishin flakur jashtë shoqërisë.
Në "Poemën e mjerimit", veprën e tij më të shquar, Migjeni përshkroi në tablo të gjallë dhe rrëqethëse të gëlltitjes së vështirë të masave të shtypura dhe të shfrytëzuara, të venitjes së tyre fizike nën grushtin e mjerimit, që sundonte në vend dhe mbrohej nga monarkia çifligaro-borgjeze.
Migjeni goditi haptazi dhe me forcë artin dhe shtypin zyrtar ("Kanga skandaloze", "Programi i një reviste", "Novelë mbi krizën" etj.) Skamorët, të cilët i urrenin shtypësit, por ende nuk guxonin të ngriheshin kundër tyre, Migjeni i pasqyroi me simpati të thellë.
Rrëfimi i thjeshtë dhe konciz, imtësitë, që zbulojnë thelbin e dukurisë, fryma polemike, psikologjizmi i hollë, prirja për t'i dhënë personazhet me disa viza, figurat poetike shprehëse, ironia - këto janë veçoritë kryesore të stilit të Migjenit.
Anëtar i Institutit të Studimeve Shqiptare, më 1940 u dërgua në Romë nga min. i Arsimit Koliqi për të punuar mbi Atlasin Gjuhësor Shqiptar, i cili nuk u krye për arsye të ndryshimeve politike përgjatë Luftës së Dytë Botërore.
Tregtia e skllevërve në ishull vazhdoi derisa u shpall i jashtëligjshëm nga Akti i Tregtisë së Skllevërve të 1807, me emancipimin përfundimtar të popullsisë së skllavëruar në Barbados që ndodhi gjatë një periudhe prej pesë vjetësh pas Aktit të Heqjes së Skllavërisë 1833.
Goditja e fundit e rëndësishme nga një uragan që shkaktoi dëme të rënda në Barbados ishte Uragani Janet në 1955; në vitin 2010, ishulli u godit nga Uragani Tomas, por kjo shkaktoi vetëm dëme të vogla në të gjithë vendin pasi ishte vetëm në nivelin e formimit të stuhisë tropikale.
Qeveria e Barbadosit njoftoi më 15 shtator 2020 se synonte të bëhej republikë deri më 30 nëntor 2021, në 55 vjetorin e pavarësisë së saj, duke rezultuar në zëvendësimin e titullit trashëgues të Mbretëreshës së Barbadosit me postin e zgjedhur të Presidentit të Barbados.
Mbretëresha Elizabeta II i dërgoi një mesazh urimi Presidentit Mason, duke thënë: "Ndërsa ju festoni këtë ditë të rëndësishme, ju dërgoj juve dhe të gjithë banorëve të Barbados urimet e mia më të ngrohta për lumturinë, paqen dhe prosperitetin tuaj në të ardhmen".
Malet e Sharrit shtrihen në jug-lindje të Kosovës duke filluar nga afërsia e Prizrenit dhe shkon pjerrtas me majet apo thepat në formë piramidale të radhitura njëra pas tjetrës apo siç e quante që nga antikiteti populli ilir, majat e sharrës, nga ngjajshmëria në thepat e sharrës, që formojnë figura të njëpasn - jëshme karakteristike në zemër të Ballkanit.
Më të rëndësishme janë : Kompleksi i Shadervanit, Nënkalaja, Marashi, Kalaja, Kisha e Shën Premtës, Kisha e Shën Shpëtimit, Xhamia e Bajraklisë, Xhamia e Safi Sinan Pashës, Hamamet e qytetit, krojet e qytetit, Ura e Gurit dhe një numër i madh i shtëpive tradicionale qytetare të trashëguara ndër shekuj.
Pas dy ditësh, të shtunën, 12 shkurt 1905, fshati u rrethua nga banditë që e detyruan tridhjetëvjeçarin Negovani të vetëdijshëm për fundin që e priste, të dilte jashtë shtëpisë në mes të natës për ta masakruar pastaj me sëpatë bashkë me pesë të tjerë, ndër ta edhe i vëllai.
Në qershor 2012, Presidenti miratoi rregulloren e re, e cila u jepte autoriteteve ekzekutive lokale kompetenca, duke forcuar dominimin e tyre pozicioni në çështjet lokale të Azerbajxhanit Këshilli i Sigurimit është organi konsultativ nën presidentin dhe ai e organizon atë sipas Kushtetutës.
Rajoni dhe shtatë rrethe përreth njihen ndërkombëtarisht si pjesë e Azerbajxhanit, në pritje të një zgjidhjeje për statusin e Nagorno-Karabakut përmes negociatave të lehtësuara nga OSBE-ja, megjithëse ai u bë de facto i pavarur me përfundimin e Luftës së Parë të Nagorno-Karabakut në vitin 1994.
Kjo zonë është e vendosur mbi 3000 metra lartësi dhe është e vendosur në mes të dy zinxhirëve të mëdha Andeve, Cordillera Occidental dhe Cordillera Qendrore , me disa spote më të larta në Amerikë të tilla si Nevado Sajama, me një lartësi prej 6.542 metra , dhe Illimani, në 6462 metra .
Në Holandë ndodhet Organizata për Ndalimin e Armëve Kimike dhe pesë gjykata ndërkombëtare: Gjykata e Përhershme të Arbitrazhit, Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë, Tribunali Penal Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë, Gjykata Ndërkombëtare Penale dhe Tribunali special për Libanin.
Të 150 anëtarët e Dhomës së Përfaqësuesve, Dhoma e Ulët, zgjidhen në zgjedhje të drejtpërdrejta, të cilat mbahen çdo katër vjet ose pas rënies së kabinetit (për shembull: kur një nga dhomat mbart një mocion mosbesimi, Kabineti i ofron dorëheqjen e tij mbretit).
2010 - Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë ka shpallur vendimin këshillëdhënës, sipas të cilit deklarata e shpalljes së njëanshme të pavarësisë së Kosovës nuk ka shkelur të drejtën ndërkombëtare, meqë e drejta ndërkombëtare nuk ndalon deklaratat e tilla, ka thënë sot kryetari i gjykatës, Hisashi Owada.
2011 - Ekstremisti katolik Anders Behring Breivik shkoi në ishullin Utoya në Norvegji ku kreu nje sulm me arrmë zjarri ku vrau 77 njerëz dhe plagosi 15 presona me pas Breiviku u arresteua po ashtu Breiviku kishte montuar nje bomb ne nje vetur ku pagosi 13 njerez.
The Eritrean-etiopian Lufta përfundoi në 2000 me një marrëveshje të negociuar të njohur si marrëveshja Algjer, e cila caktohet një i pavarur, OKB-së lidhur komision kufirit të njohur si Eritrea-Etiopia kufitare Komisioni , detyra e të cilit ishte të identifikojë qartë kufirin në mes të dy vendeve dhe do të lëshojë një vendim përfundimtar dhe detyrues.
Së bashku me marrëveshjen e OKB-së krijoi një zonë të përkohshme të sigurisë që përbëhet nga një 25-kilometra tampon zonë e demilitarizuar brenda Eritrea, duke përgjatë gjatësinë e kufirit e diskutueshme në mes të dy shteteve dhe patrulluar nga trupat e OKB-së në mision me emrin UNMEE.
Deri më 1990 dhe në fillim të 1991 pothuajse gjithë territorin e Eritrean kishte qenë çliruar nga EPLF me përjashtim të kryeqytetit, lidhja e të cilit vetëm me pjesën tjetër të mbajtur nga qeveria Etiopi gjatë vitit të fundit të luftës ishte nga një urë ajrore.
Qeveria e re etiopian i përbërë nga një koalicion i rezistencës etiopian dhe lëvizjet separatiste aleate me rebelët Eritrea së, pranoi kërkesat Eritrea për të pasur një ndërkombëtare të mbikqyrur të quajtur UNOVER që do të zhvillohet në Eritrea, i cili përfundoi në prill 1993 me një votim të madhe nga Eritreans për pavarësi.
Në këto zona, autoriteti feudale ishte veçanërisht i dobët ose nuk ekzistojnë, dhe autonomia e fshatarësi landowning ishte veçanërisht i fortë, një lloj rregulli republikane ishte i përhapur, i qeverisur nga ligjet zakonore lokale ligjëruar nga këshillat e zgjedhur të madh .
The EPLF mbështetur kryesisht për armatime kapur nga ushtria etiopiane vetë si edhe mbështetje financiare dhe politike nga diaspora Eritrean dhe bashkëpunimin e shteteve armiqësore fqinje të qeverisë Etiopisë Somali dhe Sudan (edhe pse mbështetjen e këtyre të fundit u kthye në armiqësi në marrëveshje me Etiopi gjatë administratës Nimeiry Gaafar midis 1971 dhe 1985) si dhe rezistencës etiopian dhe lëvizjet separatiste.
Me miratimin e parlamentit italian dhe mbreti Umberto I i Italisë , qeveria e Italisë bleu pronat e kompanisë së Rubattino zgjeruar dhe pasuria e tij drejt veriut përgjatë bregdetit të Detit të Kuq drejt dhe më gjerë Massawa, cenuar më shpejt dhe për dëbimin e mëparshme "pasuria egjiptian", por takimin e rezistencë të ashpër në malėsisė Eritrean nga ushtria pushtuese e IV Yohannes perandori i Etiopisë.
Ai u rrit gjatë shekullit të katërt para Krishtit dhe erdhi në ngritje gjatë shekullit të parë pas Krishtit, minting monedhat e tij deri në shekullin e tretë, dhe konvertimin në shekullin e katërt të krishterimit, duke u bërë i dyti zyrtar i shtetit të krishterë , dhe i pari të zërë vend në kryq në monedha të saj.
Në shekullin e shtatë, me ardhjen e Islamit nëpër Detin e Kuq në Arabi dhe pushtimit arab dhe shkatërrimin e mëvonshëm të Adulis, qytetit kryesor Aksum e portit, Aksum tregtisë dhe energjisë në Detin e Kuq filloi të bjerë dhe perandorisë zvogëluar gradualisht dhe u zunë nga mbretëritë e vogla rivale.
Osmanëve mbeti në kontrollin e porteve të rëndësishme të Massawa dhe Hergigo dhe rrethinat e tyre, dhe mirëmbahen dominim e tyre mbi zonat bregdetare per gati 300 vjet, thithjen zonat bregdetare të shpërbë Adal Sulltanatit si vasalë në shekullin e 16-të.
Fiton Elf pësoi kur SHBA sëmurë Etiopisë të mbështetur nga perandori ishte rrëzuar dhe zëvendësuar nga Derg, një marksist juntës ushtarake me përkrahje nga Bashkimi Sovjetik dhe vendet e tjera komuniste, që vazhdoi politikën etiopian e shtypjen Eritrean "separatistëve", me shtimin e ndihmës ushtarake dhe entuziazëm.
Eritrea ndërpreru marrëdhëniet diplomatike me Sudanin në vitin 1994, duke përmendur se ky i fundit ishte i lidhur me grupe terroriste islamike për të destabilizuar Eritrean, dhe të dy vendet ka hyrë në një marrëdhënie të hidhur, duke akuzuar njëri tjetrin për pritjen e grupeve të ndryshme rebele opozitës ose "terroristë" dhe nxisni mbështetje nga jashtë për të destabilizojë të tjera.
Qeveria gjithashtu përpjekjet për të trokitje e lehtë në burimet e Eritreans që jetojnë jashtë vendit me mbledhjen e një taksë 2% mbi të ardhurat bruto të atyre që dëshirojnë të fitojnë të drejta të plota ekonomike dhe qasje si qytetarë në Eritrea (pronësisë së tokës, licencat e biznesit dhe privilegje të tjera për shtetasit e etj), ndërsa në të njëjtën kohë nxitjen e turizmit dhe investimet si nga Eritreans që jetojnë jashtë vendit dhe investitorë të tjerë të huaj.
Ajo është ende në vazhdim dhe vendos thjeshtë, i cili përbëhet nga çdo një mashkull apo femër që ka mbaruar shkollën e mesme, në një kombinim të detyrave që variojnë nga shërbimi ushtarak në projektet e ndërtimit, kujdesi shëndetësor, mësimdhënies dhe të trajnimit / arsimit, si dhe punë bujqësore në përmirësimin e sigurisë së vendit ushqim.
Marrëdhëniet diplomatike mes Eritreas e Xhibutit u shkëputën për pak kohë gjatë luftës së kufirit me Etiopinë në vitin 1998 për shkak të një mosmarrëveshje në lidhje me raportet mes Xhibutit e Etiopisë gjatë luftës, por ishin rivendosur dhe normalizuar në vitin 2000.
Pas shpalljes së pavarësisë së Eritreas, kreu i EPLF, Isaias Afewerki, u bë i pari Eritrea së Përkohshme Presidentit dhe Frontit të Çlirimit të Popullit Eritrean së (më vonë u quajt Fronti Popullor për Demokraci dhe Drejtësi, ose PFDJ) krijoi një qeveri.
Në vitin 2013, kishte 537,039 banorë të përhershëm, 44.5% e të cilëve ishin me prejardhje të huaj ose shtetas të huaj; grupet më të mëdha etnike të huaja ishin portugezët, që përbënin 16.4%të popullsisë së përgjithshme, të ndjekur nga francezët , italianët , belgët dhe gjermanët .
Luksemburgu ka tre gjykata më të ulëta (justices de paix; në Esch-sur-Alzette, qyteti i Luksemburgut dhe Diekirch), dy gjykata të rretheve , dhe një Gjykatë Superiore të Drejtësisë , e cila përfshin Gjykatën e Apelit dhe Gjykata e Kasacionit.
Me këtë bagazh veprash që pushtuan libraritë e bibliotekat shqiptare, sidomos në harkun kohor të viteve ’70-80 të shekullit të kaluar, bënë që Lidhja e Shkrimtarëve e Artistëve të Shqipërisë, nga viti 1982-1991 e nxori shkrimtar në profesion të lirë, pra duke i krijuar kushte më të mira krijuese.
Infrastruktura e transportit përbëhet nga instalimet fikse duke përfshirë rrugët, hekurudhat, rrugët ujore, kanalet dhe tubacionet dhe terminalet si aeroportet, stacionet e autobusëve, depot, terminalet e kamionëve, depot e karburantit (duke përfshirë binarët e karburantit dhe stacionet e karburantit) dhe portet detare.
I ndihmuar nga Ernest Koliqi dhe profesorë të vjetër të kolegjit jezuit P. Luigi Rosa dhe P. Zef Valentini, asokohe drejtues i Institutit të Studimeve Shqiptare, si dhe kryetar i Katedrës së Gjuhës dhe të Letërsisë Shqipe pranë Universitetit të Romës, pasi i njihen studimet e kryera ne Universitetin e Beogradit, regjistrohet në vitin e tretë studimor në Fakultetin e Letërsisë dhe të Filozofisë të atij universiteti.
Nën mentoratin e Koliqit, më 15 mars 1960, mbron me vlerësime maksimale pranë Universitetit te Romës, tezën e doktoraturës mbi Mesharin e Gjon Buzukut, e cila u botua po atë vit si botim i revistes “Shêjzat” nën titullin: Il Mesale di Gjon Buzuku.
21 janar 1965 me venia legendi në albanologji duke fituar në të njëjtën kohë edhe të drejtën për të qenë Privatdozent, përvojë që e kishte ushtruar si lektor vullnetar për realizimin e programit universitar duke dhënë kurse hyrëse të gjuhës shqipes qysh prej semestrit të dimrit në vitin akademik 1961/'62.
Në dhjetorin e 1960s vendoset në Mynih të Gjermanisë me një bursë dhjetëmujore të akorduar prej fondacionit gjerman DAAD për të cilën hyn dorëzanë me rekomandimin e vet etnologu dhe folkloristi Alois Schmaus, që drejtonte atëkohë Seminarin e Sllavistikës pranë Univ.
Nacionalistët apo etnocentristët shqiptarë i mëshojnë kësaj teorie për t’i nxjerrë shqiptarët më të vjetrit në Ballkan apo Greqi, mirëpo teoria më e pranuar akademike është se shqiptarët rrjedhin nga ilirët dhe kanë zbritur në territoret e Shqipërisë së sotme pas pushtimit romak.
Ky, për shembull, është, pa asnjë dyshim, kuptimi i pohimit të Katos se Aborigjenët erdhën në Itali shumë breza përpara Luftës së Trojës, nga Akaia; sepse kështu ai e quajti Greqinë e vjetër pellazgjike me emërtimin e zakonshëm të kohës së tij.
“Peshkopi Thirlwall, duke e krahasuar këtë fragment me një tjetër, në të cilin Herodoti numëron dialektet që mbizotëronin te grekët jonianë dhe përdor të njëjtat terma, nga krahasimi nxjerr përfundimin se ; gjuha pellazge që Herodoti dëgjoi në Hellespont e gjetkë i tingëllonte atij një zhargon të çuditshëm; siç dukej dialekti i Efesit për një milesian dhe siç duket dialekti bolonez për një Fiorentin” .
Grote ndryshon nga peshkopi Thirlwall në vlerësimin e tij për këto shprehje të Herodotit, i cili, sipas tij, duhet ta ketë ditur më mirë se kushdo nëse një gjuhë që ka dëgjuar ishte apo jo greke, dhe arrin në përfundimin se Herodoti deklaron se pellazgët e kohës së tij flisnin një gjuhë të pavarur që ndryshon nga greqishtja; por nëse ndryshon prej saj në një shkallë më të madhe ose më të vogël , ne nuk kemi asnjë mënyrë se si ta vendosim” .
Këtu ata qëndruan për pesë breza, dhe në të gjashtin u dëbuan nga Thesalia nga Kuretët dhe Lelegët, të cilët tani quhen Lokrianë dhe Etolianë, me të cilët u bashkuan shumë të tjerë nga banorët e zonës së malit Parnas, të udhëhequr nga Deukalioni .
Ata u shpërndanë në drejtime të ndryshme: disa u vendosën në Histiaeotis, midis Olimpit dhe Osës; të tjerët në Beoti, Fokidë dhe Eube; grupi kryesor, megjithatë, u strehua te të afërmit e tyre në Epir, në zonën e Dodonës .
Straboni flet për Pellazgët që zotëronin një pjesë të Peloponezit, së bashku me fise të tjera barbare, dhe thotë se Efori, me autorësinë e Hesiodit, e nxjerr origjinën e pellazgëve tek Likaoni, i biri i Pellazgut, dhe se ai deklaron se mendimi i tij është se ata fillimisht ishin arkadë, të cilët zgjodhën një jetë ushtarake dhe, duke nxitur shumë të tjerë të bashkoheshin me ta, e përhapi emrin gjerësisht, si midis grekëve, ashtu edhe kudo që ata shkonin.
Grote , "fillon me Pellazgun, të cilin Hesiodi dhe Asius e konsideronin si një njeri indigjen, megjithëse Arkesilaosi Argeiani e paraqiste atë si vëlla të Argosit dhe bir të Zeusit nga Niobe, e bija e Phoroneusit: ky logograf dëshironte të krijonte një origjinë të përbashkët midis Argeianëve dhe Arkadianëve.
Pausanias jep legjendën popullore aktuale midis arkadëve, se Pellazgu ishte njeriu i parë i lindur atje; mbi të cilën ai vëren me naivitet: “Por ka të ngjarë që edhe njerëz të tjerë të kenë lindur me Pellazgun; sepse si mund të kishte mbretëruar pa nënshtetas?”
Sir Edward Bulwer-Lytton, një shkrimtar dhe intelektual anglez, argumentoi se pellazgët flisnin greqisht bazuar në faktin se zonat e banuara tradicionalisht nga "pellazgët" flisnin vetëm greqisht dhe shum pak fjalë dhe mbishkrime pellazge të mbijetuara tradhëtojnë veçoritë gjuhësore greke pavarësisht identifikimit klasik të pellazgjishtes si gjuhë barbare.
Në Anadollin perëndimor, shumë toponime me prapashtesën "-ss-" rrjedhin nga prapashtesa mbiemërore që shihet edhe në gjuhën kuneiforme luviane dhe disa palaike; shembulli klasik është Tarhuntassa e Epokës së Bronzit , dhe më vonë Parnassus i lidhur ndoshta me fjalën luviane parna- ose "shtëpi".
Sipas Strabonit Menekrati deklaroi se i gjithë bregdeti i Jonisë, duke filluar nga Mykale, banohej nga Pellazgët dhe ishujt fqinjë po kështu: “dhe lezbianët thonë se ishin nën komandën e Pyleusit, i cili quhej nga poeti prijësi i pellazgëve dhe nga i cili mali i tyre u quajt Pyleum.
Përpara se të largohemi nga brigjet e Egjeut, është e nevojshme të citojmë vëzhgimin e Tukididit , se “raca pellazge thuhet se është më e përhapura në gadishullin Kalkidik dhe në ishujt fqinjë;” dhe legjenda e ruajtur nga Atheneu , “që Thesalia, në kohën e Pellazgut, u shndërrua befas nga një tërmet nga një liqen i madh në një fushë pjellore, e ujitur nga Peneius , ujërat e së cilit ishin mbyllur më përpara nga malet.”
Sipas Dionisit të Halikarnasit, Likaoni, i biri i Pellazgut, jetoi tetëmbëdhjetë breza përpara Luftës së Trojës dhe shpërngulja e Oenotianëve nën Oenotrin, djalin e Likaonit, në brezin e ardhshëm, është, sipas fjalëve të Pausanias , "kolonia më e hershme, qoftë e grekëve apo barbarëve, për të cilën është ruajtur një kujtim .
Georgiev, një gjuhëtar bullgar, pohon se pellazgët flisnin një gjuhë indo-evropiane dhe ishin, më konkretisht, të lidhur me thrakët, duke u mbështetur në modelin e ndryshimit të tingullit, se fjala pelasgoi është e afërt me rrënjën proto-indo-evropiane dhe greke të fjalës , pelagos "deti".
Straboni përmend një legjendë që banorët e malit Phrikion afër Termopileve zbritën në vendin ku më pas u ngrit Kyme dhe e gjetën atë në zotërimin e pellazgëve, të cilët kishin vuajtur nga Lufta e Trojës, por që megjithatë kishin nën zotërim Larisën, e cila ishte rreth 70 stade nga Kyme.
Kështu do t’i quajë të gjithë ata, që panë me tejqyrë proceset demokratizuese, ndërsa u turrën tinëzisht e diabolikisht mbi prênë që quhet shtet dhe përfituan vendet më të mira, kur pushtetin nuk e drejtojnë atdhetarët e profesionistët e vërtetë, por “sheganët” e njëmendët, të padukshmit, gjithëpërfshirësit finokë e dallaverexhinj.
Tregimi nuk është një lojë e thjeshtë e banale, por është një ironi e hidhur që kthehet në sarkazmë për sistemin gjyqësor, në proceset e montuara që jepnin dënime të pamerituara me pretekste absurde e qesharake e, mbi të gjitha është përtallje për tërë sistemin politik të kohës.
Në tregimin Jam prej Kukësi e jo prej Kosove del në pah shpirti i vogël i malësorit që don të fitojë disa qindra marka nga lënia me qera e shtëpisë së tij një familjeje kosovare, përballë shpirtit të madh të një populli që pret e përcjell kosovarët e shpërngulur në vitin 1999 nga shovinistët serbë.
Gjyqi që i bëjnë qenit duke ndarë rolet mes “trupit gjykues” iu merret si një shaka e hidhur kundër pushtetit, si një tallje e tij, ndaj vjen një ditë që rreshtohen dhe ata si grup i Murros bashkë me morinë e grupeve të pafundme armiqësore që gjenden në atë kamp të dënuarish politikë.
Ndonëse e quaj me vend opinionin e shfaqur nga kritika letrare se si tipar dallues të këtij autori janë gjetjet interesante e origjinale, mendoj se veçoria e këtij prozatori nuk është vetëm intiuta në gjetjen e ngjarjeve, se vetë jeta është një ngjarje e madhe që përbëhet nga shumësia e ngjarjeve, por si një univers që ka në qendër njeriun.
Kujtim Dashi hyn ndër ata shkrimtarë që e kanë bërë mirë zanatin e publicistit për një kohë të gjatë, dhe si të tillë ata, kur vijnë në letërsi e kanë një shqisë të mprehur andej nga vlon jeta e përditshme, pasyrimi i së cilës për ta nuk përbën kurth të gazetarisë ku mbytet letërsia, por, përkundrazi, kërkesë të vetëdijshme të krijimtarisë së tyre, për shkak të situatave fejtonale dhe paradoksale ndaj të cilave ata nuk filozofojnë por reagojnë me anën e groteskut.
Ky tip që inskenon një farsë me sekretarin e parë (improvizimin e mbledhjes pasi ajo kishte mbaruar për të filmuar enkas sekretarin), ky fytyrëshllikur nuk është vetëm ai i djeshmi i provincës, po dhe i sotmi si shërbëtor i zotërinjve të lartë qeveritarë apo politikës dhe jo bërës i zanatit të tij si profesionist i mediave.
Disa herë autori vëzhgon dhe thellë në të shkuarën për të qëmtuar situata groteske e dramatike, si në tregimin Eh, ta kisha parë nga këmbët, ku sillet një ngjarje nga Gjergj Fishta, i njohur për anekdotat, batutat dhe improvizimet poetike sipas stilit të Anzave të Parnasit apo Gomarit të Babatasit, apo tregimet Grupi i Murros, Një kujtim nga adoloshenca etj.