polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ajo u dha gjithashtu Çmimin e Shoqatës së Filmit të Kritikëve në Los Anxhelos për aktoren më të mirë mbështetëse, Çmimi Kombëtar i Shqyrtimit për Aktoren më të Mirë Mbështetëse dhe Çmimin Kombëtar të Kritikëve të Filmit për Aktoren më të mirë mbështetëse për punën e saj kolektive në tri filmat e saj të 1979 .
Cituar në media si "aktorja më e mirë e gjeneratës së saj", Streep është i njohur veçanërisht për shkathtësi dhe theksCituar në media si "aktorja më e mirë e gjeneratës së saj", Streep është veçanërisht i njohur për përshtatshmërinë e shkathtësisë dhe përshpejtimin.
Në laborator klori përfitohet sipas reaksionit: 4HCl + MnO2 MnCl2 + Cl2 + 2H2O Nga ana tjetër me elektrolizën e tretësirës së klorurit të natriumit, NaCl, ku përftohen tri produkte kryesore: hidrogjeni, H2 që reduktohet në katod , klori, Cl2 që oksidohet në anodë , ndërsa hidroksidi i natriumit NaOH mbetet në tretësirë.
Pas zgjedhjeve, të cilat u fituan nga koalicioni i majtë i drejtuar nga Partia Socialiste, më 24 korrik 1997 me propozim të PS-së, Kuvendi i Shqipërisë e zgjodhi zotin Meidani President të Republikës, detyre te cilen e ushtroi deri me date 24 korrik 2002 kur u zevendesua nga pasardhesi i tij Alfred Moisiu
Vija bregdetare e Rusisë është 37,653 km e gjatë ndërsa kufiri tokësorë 20,017 km i gjatë dhe e ndanë atë nga Azerbajxhani , Bjellorusia 959 km, Kina , Kina , Estonia , Finlanda , Gjeorgjia , Kazakistani , Koreja Veriore , Letonia , Lituania , Mongolia , Norvegjia , Polonia dhe Ukraina .
Ish struktuart e pushtetit të atëhershëm të Shkupi dhe RSFJ së Maqedonisë, në përbërjen e shumë shqiptarëve, atë kohë kërkuan që në Shkup të formohet një institucion kulturor, gjegjësisht një Teatër profesional, ku të gjitha kombësitë, siç kishin emëruar pakicat kombëtare të Republikës së Maqedonisë, të formohet Teatri i pakica kombëtare.
Në këtë Teatër punuan edhe shumë kosovarë dhe gjilanas të tjerë, si janë: Muharrem Shahiqi, Zija Berisha, Agron Berisha, Fetah Mehmeti , Luan Ahmeti , Ismajl Rama , Sylejman Loka , Silvana Bajqinovci, , Bajrush Mjaku , Muharem Qena e shumë të tjerë.
Komiteti qëndror I Partis Komuniste të Maqedonis me kërkesën e Komitetit të partis socialiste të Shkupit në përbërjen e shum shqiptarëve kërkuan që në Shkup të formohet një institucion kulturor gjegjësisht një teatër ku të gjitha “Kombësit” siq kishin emruar pakicat kombëtare të Republikës së Maqedonis të formohet teatri I këtyre të ashtuaquajtura pakica kombëtare.
Në këtë teatër punuan edhe shum kosovar dhe gjilanas të tjer: Muharrem Shahiqi,Zija Berisha,Agron Berisha,Fetah Mehmeti /Gjilan/,Luan Ahmeti/Gjilan/,Ismajl Rama/Ferizaj/Sylejman Loka/Gjakov/Silvana Bajqinovci/Gjilan/ Bajrush Mjaku /Kaqanik/Muharem Qena /Prishtin/Teki Dervishi,etj.
Muharrem Shahiqi, ishte aktor i Teatrit të Gjilanit, ku në vitin 1976 është kthyer nga Shkupi me kërkesë te udhëheqësisë së atëhershme të Gjilanit për të formuar Teatrin e Qytetit të Gjilanit, thotë, djali i tij, Kujtim Shahiqi.
Megjithatë, zbulimi i dy dorëshkrimeve të ruajtura në Arkivin Dioçeskan të Lukës, tregon se i ati i Dantes ishte gjithashtu një fajdexhi (duke i dhënë fillim duelit mes Dantes dhe shokut të tij Forese Donati) duke përfituar nga pasurimi nëpërmjet pozitës së tij si prokuror gjyqësor në gjykatën e Firences.
Edukimi zyrtar shoqërohet më pas nga kontaktet "joformale" me stimuj kulturorë që vinin nga mjedise urbane të rangut të lartë ose nga kontakti i drejtpërdrejtë me udhëtarët e huaj dhe tregtarët që importoshin në Toskanë inovacionet filozofike dhe letrare të vendeve të tyre të origjinës.
Nga kjo martesë lindi Françesko dhe Tana Aligieri, edhe ndoshta, por ajo gjithashtu mund të ketë qenë e bija e Bela delji Abati – një tjetër vajzë e cila kujtohet nga Bokaçio si gruaja e lajmëtarit fiorentin Leone Poxhi dhe nëna e mikut të tij Andrea Poxhi.
Plotë me referenca klasike është legjenda e rrëfyer nga Xhovani Bokaço në Il Trattatello in laude di Dante rreth lindjes së poetit: sipas Bokaços, nëna e Dantes, pak para se të lindte, pati një vizion duke ëndërruar që ishte nën një dafine shumë të lartë, në mes të një livadhi të gjerë me një burim i papërmbajtur së bashku me Danten porsa i lindur; atje ajo po shikonte fëmijën që shtrinte dorën e vogël drejt degëve, për të ngrënë manaferrat duke u shndërruar në një pallua madhështore.
Sipas gjasave, ndoqi procesin e arsimit të kohës, e cila ishte bazuar në stërvitjen me një gramatikan me të cilin mësoheshin fillimisht elementet e para gjuhësore, dhe më pas artet liberale, shtyllë e arsimit mesjetar: teologjia, filozofia, fizika, astronomia nga njëra anë ; dialektika, gramatika dhe retorika nga ana tjetër .
Siç mund të nxirret në përfundim nga Convivio II, 12, 2-4, rëndësia e latinishtes si mjet i dijes ishte thelbësor për formimin e nxënësit, pasi ratio studiorum bazohej kryesisht në leximin e Ciceronit dhe Virgjilit nga njëra anë dhe e latinishtes mesjetare nga ana tjetër .
Ai shquhet si babai i gjuhës italiane; fama e tij është kryesisht për shkak të krijimit të veprës "Komedia" , dhe më pas e quajtur Divina nga Bokaço duke u bërë e famshme si Komedia Hyjnore , dhe në përgjithësi konsiderohet si vepra më e madhe e shkruar në italisht dhe një nga kryeveprat më të mëdha të letërsisë botërore.
Një shprehje e kulturës mesjetare, e filtruar përmes lirisë së Dolçe stil novo, është gjithashtu një mjet alegorik i shpëtimit njerëzor, i cili arrihet duke prekur tragjeditë e dënimeve, ndëshkimet purgatore dhe lavdat qiellore, duke i lejuar Dantes t'i ofrojë lexuesit një pasqyrë të moralit dhe etikës.
Një gjuhëtar i rëndësishëm, filozof dhe teoricist politik, Dante filloi të lëvizte brenda diturisë njerëzore, duke shënuar thellësisht letërsinë italiane të shekujve të ardhshëm dhe të njëjtën kulturë perëndimore, që të quhej "Poeti i Madh" ose, "Poeti".
Dante, eshtrat e të cilit ndodhen pranë varrit në Ravenë të ndërtuar në vitin 1780 nga Kamillo Morixha, u bë një nga simbolet e Italisë në botë, falë emrit të trupit kryesor të përhapjes së gjuhës italiane, "Shoqata Dante Aligieri", ndërsa studimet kritike dhe filologjike mbahen gjallë nga "Shoqata Dante".
Edhe pse Dantja pohon se familja e tij zbriti nga romakët e lashtë, paraardhësi i tij më i largët të cilin ai kujton, është stëtgjyshi Kaçaguida delji Elisei, fiorentin jetuar në 1100 dhe kalorës fisnik në kryqëzatë e dytë nën perandorin Korrado III.
Ai ekspozon në Romë, Milano, Venecia, Paris, Beograd, Nju Jork, krijon krahasimet dhe raporte me piktorë të mëdhenj si Pikaso, Marc Chagall, Henry Matisse, Lucio Fontana, Renato Guttuso, me poete, shkrimtarë, Kritike e regjisorë nga Eugenio Montale dhe Vittorio Sereni, nga Bertoni tek Bruno Munari, dhe Giuseppe Marotta.
“Objektivi ekonomik themelor i një vendi është sigurimi një standardi jetese të lartë dhe në rritje të vazhdueshme për qytetarët e tij. Aftësia për ta arritur këtë objektiv nuk varet nga nocioni amorf i "kompetivitetit", por nga produktiviteti me të cilin përdoren burimet e vendit. Koncepti më i drejtë i kompetivitetit në rang ekonomie është produktiviteti i përgjithshëm. Rritja e standardit të jetesës varet nga aftësia e firmave të vendit për të arritur nivele të larta dhe në rritje të vazhdueshme të produktivitetit.”
Tingulli i një daulle varet nga shumë variabla - duke përfshirë formën, madhësinë dhe trashësinë e guaskës, materialet e guaskës, materialin e mbështjelljes, materialin e kokës së daulles, tensionin e kokës së daulles, pozicionin e daulles, vendndodhjen dhe shpejtësinë dhe këndin e goditjes.
Vrojtues i vëmendshëm i ndryshimeve në shoqërinë italiane të pas Luftës së Dytë Botërore deri në mesin e viteve '70, por edhe figurë kontroverse, ndollnin shpeshherë polemika të forta dhe debate të ndezura për radikalitetin e gjykimeve të tija, tejet kritike ndaj zakoneve borgjeze dhe ndaj të porsalindurës shoqëri të konsumit, po ashtu edhe ndaj Gjashtëdhjetetetës dhe protagonistëve të vet.
Misisipi ishte vendi i shumë ngjarjeve të spikatura gjatë lëvizjes për të drejtat civile, duke përfshirë trazirat e Ole Miss të vitit 1962 nga studentët e bardhë që kundërshtonin desegregimin, vrasjen e Medgar Evers në vitin 1963 dhe vrasjet e verës së lirisë në vitin 1964 të tre aktivistëve që punonin për të drejtat e votës.
Shprehja "Thank God for Mississippi" u bë e njohur për shkak të këtyre renditjeve dhe shpesh thuhet nga vendasit e shteteve të tjera të rangut të ulët të SHBA-së, pasi renditja jashtëzakonisht e ulët e Misisipit zakonisht i kursen ato shtete nga renditja e shteteve të vendit të fundit.
Ai ka ndjekur kurse, seminare, simpoziume dhe veprimtari të ndryshme stërvitore, të organizuara nga specialistë civilo-ushtarakë të ushtrisë amerikane dhe të ushtrive të tjera të NATO-s pranë Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura dhe ne njësitë ku ai ka drejtuar e punuar.
vepra të shkrimtarëve shqiptarë Dritëro Agolli, Lindita Arapi, Shaip Emërllahu, Blendi Fevziu, Sabit Idrizi, Ismail Kadare, Lindita Karadaku, Nasi Lera, Mira Meksi, Betim Muço, Ali Podrimja, Dhimitër Pojanaku, Xhevahir Spahiu dhe Visar Zhiti.
Prej vitit 2002, Saari ka qenë redaktori kombëtar i faqeve të Izraelit në web-faqen e poezisë Në vitet 1996 dhe 2003 u shpërblye me Çmimin e Kryeministrit për Letërsi dhe në vitin 2006 u shpërblye me Çmimin Çernikhovsky për përkthimet e tij.
Haq ishte i sigurt se një përzierje e matësve të zhvillimit njerëzor do të duhej për të bindur publikun, akademikët dhe politik-bërësit kështu që ata mund të vlerësonin zhvillimin jo vetëm nga ana ekonomike por gjithashtu edhe nga përmirësimet në mirëqenien e njerëzve.
Sen ishte i shqetësuar për shkak se ishte e vështirë të kapje tërë kompleksitetin e faktorëve njerëzorë në një tregues të vetëm por Haq e bindi atë se vetëm një numër i vetëm mund të tërhiqte vëmendjen e politik-bërësve nga përqendrimi ekonomik deri në mirëqenien e njerëzve.
Kodheli gjatë qëndrimit në Itali, ndikohet nga arti i Ticianit, por kur kthehet në Shqipëri ai tërhiqet nga natyra dhe jeta e zonave të veriut të Shqipërisë dhe pjesën më të madhe të veprave ia kushtoi peizazheve nga këto zona, zakoneve e jetës së malësorëve.
Në fondin e Galerisë Kombëtare të Arteve, Tiranë, ndodhen tridhjetërdy punime të artistit, ndërsa katër punime të mjeshtrit Kel Kodheli ruhen edhe në Galerinë e Arteve, në qytetin e Shkodrës si dhe një koleksion i rëndësishëm ruhet në studion e artistit nga familjarët e tij.
Forma elipsoide e tokës është marrë nga dy polet e saj Veriu dhe Jugu sepse forca e gravitetit që e kishte zbuluar shkencëtari anglez Isaac Newton ushtrohen në të dy polet pra forca gravitacionale e veriut kundërvepron me forcën e gravitetit të jugut ose anasjelltas për këtë arsye toka nuk ka formë plotesisht rrethore por elipsoide.
Si pasojë e rrotullimit të tokës rreth boshtit të vet Toka është deformuar ashtu që në dy polet e saj është e shtypur dhe ka marrë formën e një gjeoid i tillë që rrafshi që e pret Tokën sipas paraleleve pret një rreth ndërsa rrafshi që e pret sipas meridianëve pret një elipsë.
Më 28 qershor, ushtria bullgare në tërheqje dhe trupat e parregullt dogjën qytetin e madh të Serres (një qytet kryesisht grek i rrethuar nga fshatrat bullgarë - në veri dhe perëndim - dhe grekë - në lindje dhe jug ), dhe qytetet Nigrita, Doxato dhe Demir Hisar, gjoja si hakmarrje për djegien e qytetit bullgar të Kilkis nga grekët, që kishte ndodhur pas betejës së kësaj të fundit, si dhe shkatërrimin e shumë fshatrave bullgarë në rajon.
Serbia po kërkonte një rishikim të traktatit fillestar, pasi ajo kishte humbur tashmë veriun e Shqipërisë për shkak të vendimit të Fuqive të Mëdha për të krijuar shtetin e Shqipërisë, një zonë që ishte njohur si një territor serb në traktatin serbo-bullgar të paraluftës, në këmbim të territorit bullgar në Maqedoninë veriore.
Megjithatë, pas luftimeve të ashpra, pala greke arriti të depërtonte nëpër qafën e Kresnës dhe pushtoi Simitlin, më 26 korrik, ndërsa natën e 27–28 korrikut forcat bullgare u shtynë në veri në Gorna Dzhumaya , 76 km në jug të Sofjes.
Asnjë masë nuk u mor në rast të një ndërhyrjeje rumune ose një kundërsulmi osman, duke supozuar çuditërisht se Rusia do të siguronte se asnjë sulm nuk do të vinte nga ato drejtime, edhe pse më 9 qershor Rusia kishte hedhur poshtë me zemërim aleancën e saj bullgare dhe e zhvendosi diplomacinë e saj drejt Rumanisë (Rusia tashmë e kishte emëruar Mbretin Carol të Rumanisë si një marshall nderi rus, si një paralajmërim i qartë në zhvendosjen e politikës së saj ndaj Sofjes në dhjetor 1912).
Plani ishte për një sulm të përqendruar kundër ushtrisë serbe përgjatë fushës së Vardarit për ta neutralizuar atë dhe për të marrë Maqedoninë veriore, së bashku me një sulm më pak të përqendruar kundër ushtrisë greke afër Selanikut, e cila kishte përafërsisht gjysmën e madhësisë së ushtrisë serbe, me qëllim për të pushtuar qytetin dhe Maqedoninë jugore.
Komanda e lartë bullgare nuk ishte e sigurt nëse forcat e tyre ishin të mjaftueshme për të mposhtur ushtrinë greke, por ata i menduan të mjaftueshme për mbrojtjen e frontit jugor në rastin më të keq, deri në ardhjen e përforcimeve pas mposhtjes së serbëve në veri.
Kur Rumania kërkoi dorëzimin e saj pas Luftës së Parë Ballkanike, ministri i jashtëm i Bullgarisë ofroi në vend të kësaj disa ndryshime të vogla kufitare, të cilat nuk përfshinin Silistrën si dhe garanci për të drejtat e Arumunëve në Maqedoni.
Edhe më keq, përqendrimi në pushtimin e Trakisë dhe Konstandinopojës në fund shkaktoi humbjen e pjesës më të madhe të Maqedonisë duke përfshirë Selanikun dhe kjo nuk mund të pranohej lehtë, duke bërë që udhëheqja ushtarake bullgare rreth Car Ferdinandit të vendoste për një luftë kundër ish-aleatëve të saj.
Megjithatë, me osmanët që nuk ishin të gatshëm të pranonin përfundimisht humbjen e Trakisë në lindje, dhe një Rumani të tërbuar , vendimi për të hapur një luftë si kundër Greqisë dhe Serbisë ishte mjaft aventuresk, pasi në maj Perandoria Osmane kishte kërkuar urgjentisht një mision gjerman për të riorganizuar ushtrinë osmane.
Gjenerali Ivanov, ndoshta për të shmangur çdo përgjegjësi për humbjen e tij dërrmuese, pohoi pas luftës se ushtria e tij përbëhej nga vetëm 36,000 njerëz dhe se shumë nga njësitë e tij ishin të dobësuara, por një analizë e hollësishme e njësive të tij e kontradiktoi atë.
Sidoqoftë, më 16 qershor komanda e lartë bullgare, nën kontrollin e drejtpërdrejtë të Car Ferdinandit dhe pa e njoftuar qeverinë, urdhëroi trupat bullgare të fillonin një sulm të befasishëm njëkohësisht kundër pozicioneve serbe dhe greke pa shpallur luftë dhe të hidhnin poshtë çdo urdhër që binte në kundërshtim me urdhrin e sulmit.
Plani për të shkatërruar shpejt ushtrinë serbe në Maqedoninë qendrore me sulm të përqendruar doli të ishte jorealist dhe ushtria bullgare filloi të tërhiqej edhe para ndërhyrjes rumune dhe përparimi grek bëri të nevojshme shkëputjen e forcave për të mbrojtur Sofjen.
Kur trupat rumune iu afruan kryeqytetit Sofje, Bullgaria kërkoi një armëpushim, duke rezultuar në Traktatin e Bukureshtit, në të cilin Bullgaria duhej t'i dorëzonte Serbisë, Greqisë dhe Rumanisë territore të fituara në Luftën e Parë Ballkanike.
Gjatë negociatave të paraluftës që kishin rezultuar në themelimin e Lidhjes Ballkanike, Serbia dhe Bullgaria nënshkruan një marrëveshje të fshehtë më 13 mars 1912, e cila përcaktonte kufijtë e tyre të ardhshëm, duke ndarë Maqedoninë veriore mes tyre.
Më 19 maj/1 qershor 1913, dy ditë pas nënshkrimit të Traktatit të Londrës dhe vetëm 28 ditë para sulmit bullgar, Greqia dhe Serbia nënshkruan një aleancë të fshehtë mbrojtëse, duke konfirmuar vijën aktuale të demarkacionit midis dy zonave të pushtimit si kufi midis tyre dhe lidhjen e një aleance në rast sulmi nga Bullgaria ose nga Austro-Hungaria.
Sipas fjalëve të historianit Richard Hall, "fushat e betejës në Trakinë Lindore, ku kaq shumë ushtarë bullgarë kishin vdekur për të fituar Luftën e Parë Ballkanike, ishin përsëri nën kontrollin osman." Ashtu si rumunët, osmanët nuk pësuan viktima luftarake, por humbën 4000 ushtarë nga kolera.
Kur delegatët bullgarë në Londër i paralajmëruan troç serbët se nuk duhet të presin mbështetjen bullgare për pretendimet e tyre në Adriatik, serbët u përgjigjën me zemërim se kjo ishte një tërheqje e qartë nga marrëveshja e paraluftës e mirëkuptimit të ndërsjellë sipas vijës së zgjerimit Kriva Pallankë-Adriatik, por bullgarët këmbëngulën se sipas tyre, pjesa maqedonase e Vardarit të marrëveshjes mbetej aktive dhe serbët ishin ende të detyruar të dorëzonin zonën siç ishte rënë dakord.
Në vitin 1912, aspiratat kombëtare të Bullgarisë, të shprehura nga Car Ferdinandi dhe lidershipi ushtarak rreth tij, tejkaluan dispozitat e Traktatit të Shën Stefanit të vitit 1878, i konsideruar edhe atëherë si maksimalist, pasi përfshinte Trakinë Lindore dhe Perëndimore dhe gjithë Maqedoninë me Selanikun, Edrenenë dhe Kostandinopojën.
Dëshmia e hershme e mungesës së realizmit në udhëheqjen bullgare ishte se megjithëse Rusia kishte dërguar paralajmërime të qarta të shprehura për herë të parë më 5 nëntor 1912 se nëse ushtria bullgare do të pushtonte Kostandinopojën, ata do ta sulmonin atë, ata vazhduan përpjekjet e tyre për të marrë qytetin.
Kur Bullgaria i bëri thirrje Serbisë që të respektonte marrëveshjen e paraluftës për Maqedoninë e Veriut, serbët, të pakënaqur nga kërkesa e Fuqive të Mëdha që të hiqnin dorë nga fitimet e tyre në Shqipërinë veriore, refuzuan me vendosmëri të humbnin më tej territor.
Traktati i Londrës, i nënshkruar më 30 maj 1913, i cili i dha fund luftës, njohu përfitimet e shteteve ballkanike në perëndim të vijës Enos-Midia, të hequr nga Midia në bregun e Detit të Zi deri në Enos në bregdetin e detit Egje, mbi bazën uti possidetis, dhe krijoi një Shqipëri të pavarur.
Ushtria e parë dhe e tretë (përkatësisht nën gjeneralët Vasil Kutinçev dhe Radko Dimitriev) u vendosën përgjatë kufijve të vjetër serbo-bullgarë, me ushtrinë e 5-të nën gjeneralin Stefan Toshev rreth Kyustendilit dhe ushtrinë e 4-të nën gjeneralin Stilijan Kovaçev në zonën Koçan -Radovish.
Për të ndihmuar Bullgarinë të zmbrapste përparimin e shpejtë osman në Traki, Rusia kërcënoi të sulmonte Perandorinë Osmane përmes Kaukazit dhe të dërgonte flotën e saj të Detit të Zi në Kostandinopojë; kjo bëri që Britania të ndërhynte.
"Val de Seine" është një qendër e re për mediat e Parisit dhe Francës, ku ndodhen selitë e shumicës së rrjeteve televizive të Francës (TF1, France 2, Canal+ dhe stacionet ndërkombëtare France 24 dhe Eurosport), si dhe disa kompani telekomunikacioni dhe të teknologjisë së informacionit të tilla si "Neuf Cegetel" ose Drejtoria qendrore e "Microsoft"-it për Evropën, Afrikën dhe Lindjen e Mesme .
Pakënaqësia e popullsisë në Paris me qeverinë e re të dalë nga nënshkrimi i armëpushit të vendosur në Versajë rezultoi në krijimin e qeverisë së Komunës së Parisit, të mbështetur nga një ushtri e krijuar në pjesën më të madhe nga anëtarët e ish Gardës Kombëtare të qytetit, e cila vazhdoi rezistencën kundër prusianëve dhe kundërshtoi ushtrinë e qeverisë së "Versajës".
Transformimi i madh i qytetit erdhi me Perandorinë e Dytë të 1852 nën Napoleonin III; prefekti tij, Baron Haussmann, rrafshoi rrugët e ngushta, gjarpëruese, mesjetare të lagjeve të Parisit, për të krijuar rrjetin e rrugëve të gjera dhe fasadat neo-klasike që ende përbëjnë shumicën e Parisit të sotëm.
Arsyeja për këtë transformim ishte e dyfishtë, pasi jo vetëm që krijimi i bulevardeve të gjerë zbukuroi dhe rriti higjenën e kryeqytetit, ai gjithashtu lehtësoi efektivitetin e trupave dhe artilerisë kundër çdo kryengritjeve të mëtejshme dhe barrikadave, për të cilat Paris ishte aq i famshëm.
Një vendbanim i rëndësishëm për më shumë se dy mijëvjeçarë, Paris u bë, që nga shekulli i 12-të, një nga qendrat më kryesore të Evropës për arsimin dhe artet duke qenë gjithashtu qyteti më i madh në botën perëndimore deri në fillim të shekullit të 18-të.
Për shekuj me radhë, qyteti kishte qenë një labirinth rrugësh të ngushta dhe shtëpi gjysmë-druri, por, duke filluar me ardhjen e Haussman-it, lagjet tëra u rrafshuan për të hapur vendin për rrugët e gjera të shoqëruara me ndërtesa guri neo-klasike.
Në gusht 1572, nën mbretërimin e Karlit IX, ndërsa shumë protestantë të shquar ishin në Paris me rastin e martesës së Henry të Navarre - Henry IV i ardhshëm - me Margaret Valois, motra e Karlit IX, u krye masakra e Ditës së Shën Bartolomeut, që filloi më 24 gusht, zgjati disa ditë dhe u përhap në të gjithë vendin.
Në një përpjekje për të rritur imazhin global ekonomik të Parisit metropolitan, eshtë miratuar që në vitin 2006 ndërtimi i disa qiellgërvishtësve 300 m dhe më të lartë, në distriktin e biznesit La Défense, në perëndim të qytetit, dhe u përfunduan në fillim të vitit 2010.
Ndërkohë, Berlioz kishte filluar sërish Shkollën Mbretërore të Muzikës, ku ndiqte me mjaft interes leksionet e Leser, një profesor i njohur për idetë e tij liberale në kompozim që në këtë rast shërbenin si mbrojte për ata që kritikonin muzikën e lirë të Berlioz.
Hektori ishte i mendimit që muzika duhej të kishte një temë dhe për të qenë sa më i qartë duhej që një interpretim të përfshinte çdo lloj mjeti muzikorë, që nga zëri i këngëtarit deri tek instrumenti më i pazakontë, gjithçka në emër të një muzike sa të bukur edhe të thjeshtë.
Pas shumë koncertesh në koncert, Berlioz vendosi të bënte një udhëtim të gjatë nëpër Evropë në mënyrë që muzika e tij të dilte nga rrethi i ngushtë i përbërë nga miqtë e ngushtë dhe admiratorët e zakonshëm dhe pse jo të fitonte pak popullaritet jashtë kufijve të vendit të tij.
Me shumë ide në kokë, Berlioz vetëcilësohej si reformator i artit dhe zhvilloi luftën e tij me mjete që i ofronte shtypi ose më saktë gazeta si “Revue Evropeen” apo Courrier de l'Evrope, deri sa Gazeta Muzikore e Parisit, e themeluar në 1834, bëri një komplot ndaj artikujve të tij në mënyrë që ta censuronte sa më shumë.
Vetë firma prodhuese ADS ka dëshmuar se, ky çip mund të bëjë edhe gjëra të tjera - deri në mbikqyrjen dhe ndjekjen e personave: VeriÇip iu është injektuar një milion kafshëve shtëpiake në SHBA , që këto të rigjehen nga pronarët e tyre në çdo kohë.
Territori u bë një bazë e rëndësishme e Marinës Mbretërore, veçanërisht gjatë luftërave napoleonike dhe Luftës së Dytë Botërore, sepse kontrollonte hyrjen e ngushtë dhe daljen në Detin Mesdhe, Ngushticën e Gjibraltarit, e cila është vetëm 14.3 km e gjerë.
Shpesh stacionet VOR dyzohen me stacione DME e cila ja mundëson pilotit të përcaktoj jo vetëm këndin në krahasim me stacionin e zgjedhur, por edhe distancën direkt që e ndanë nga stacioni VOR-DME, duke dhënë kështu një pozitë mjaft të saktë të avionit në hapësirë.
Zbulimi i madh i tij ndodhi në vitin 1796 kur ai tregoi se çdo poligon i rregullt me ​​një numër primar brinjësh (dhe, rrjedhimisht, edhe ato poligone me numër brinjësh që është produkt i një numri primar me një një numër në katror) mund të ndërtohen me një kompas dhe një vizore.
Data të rëndësishme të Universitetit janë: 4 qershori, Dita e themeilimit të Universitetit; 17 dhjetori, dita e nënshkrimit të Aktvendimit për funksionimin e këtij Universiteti me mbështetje nga përfaqësuesit e partive politike shqiptare, shoqatave të qytetarëve, Kuvendeve komunale, të Tetovës, Gostivarit dhe Dibrës, si dhe personalitete nga jeta publike.
Rektor i parë i këtij Universiteti ka qenë, Prof. dr. Fadil Sulejmani, ndërsa pas tij këtë detyrë e kanë ushtruar: Prof. dr. Ramiz Abdyli, Prof. dr. Nexhbedin Beadini, Prof. dr. Sadi Bexheti, Prof. dr. Agron Reka, Prof. Dr. Vullnet Ameti.
Të diplomuarit e parë ishin 33 student, diplomat të njohura nga qeveria e Republikës së Maqedonise në vitin 2004, ndër studentër e parë ishin Jusuf Zendeli jurist i diplomuar, Besnik Sulejmani Jurist i diplomuar, Agim Nuhiu jurist i diplomuar, Xhelal Bajrami jurist i diplomuar, Rijad Shaqiri Ekonomist i diplomuar, etj, Vlen te ceket se ceremonia ishte organizuar me pjesmarrje te kryetarit të Kuvendit të Maqedonise Ljupço Jordanovski.
Universiteti i Tetovës si institucioni i parë i arsimit sipëror me mësim në gjuhën shqipe në Republikën e Maqedonisë u themelua nga Kuvendi për themelimin e universitetit në gjuhën shqipe, i cili u mbajt në sallën e Kuvendit Komunal të Tetovës, me nismë dhe në organizim të Bashkësisë Kulturore Shqiptare në Maqedoni.