polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Boccaccio, që nga rinia e hershme në Napoli, kishte hyrë në kontakte me biblioteka të pasura, midis të cilave spikaste me siguri ajo e manastirit të Montecassino-s, ku ishin ruajtur dorëshkrime të shumta autorësh pothuaj të panjohur për pjesën tjetër të Evropës perëndimore: midis këtyre, Apuleio, Publio Ovidio Nasone, Mark Valer Marciali dhe Mark Terenc Varroni.
Megjithë sëmundjet gjithmonë e më të rënda, Boccacciò pranoi një detyrë të fundit nga Komuna e Firences, duke nisur një lexim publik të Komedisë Hyjnore danteske në Abacinë Fiorentine, të ndërprerë te Ferri - Kënga e XVII për shkak të një dobësie fizike.
Në rastin e Proemio-s së librave të Genealogie, duke ju drejtuar lexuesve të veprës, Ugo IV di Lusignano, Boccaccio e shprehu këtë synim me përultësi të madhe, pasi kishte kujtuar papërshtatshmërinë e përmbushjes së kësaj detyre, duke kujtuar vlerën intelektuale të Petrarkës:
Ky stil i rrjedhshëm dhe fluid, i thurur me një gjuhë të jetës së përditshme (e bërë akoma më e theksuar nga prania e dialektizmave dhe nga kontekstet e dominuara nga dykuptimshmëria), i kundërvihet vendosmërisht pjesës tjetër të prodhimtarisë në prozë, e karakterizuar nga renditja e thatë e frazave.
Vepra përbën rastin e parë në absolut në historinë letrare në gjuhën italiane të një poeme epike në vulgare dhe shfaq tendencën e Boccaccio-s për të izoluar pjesë të rëndësishme narrative sentimentale, kështu që qendra e vërtetë e rrëfimit mbetet dashuria e robërve tebanë Arcita dhe Palemone, shumë miq, për Emilia-n, mbretëreshën e amazonave dhe kunata e Tezeut; dueli midis dy të dashuruarve përmbyllet me vdekjen e Arcita-s dhe dasmën mes Palemone-s dhe Emilia-s.
Boccaccio mbërriti kështu, katërmbëdhjetë vjeç, në një realitet tërësisht të ndryshëm nga ai i Firences: nëse Firence ishte një qytet komunal fortësisht provincial, nga ana tjetër Napoli ishte selia e një oborri mbretëror dhe kozmopolit, si ai i Anzhuinëve.
Nëse boccacciano është një cilësor i përdorur vetëm në terminologjinë shkencore , boccaccesco mund të përdoret si homonim i boccacciano nëse përdoret në terminologjinë akademike, por përdoret mbi të gjitha për të treguar familjaritet me tematikat e shthurura si ato të disa novelave të Dekameronit.
Takimet e ndryshme me poetin, të realizuara në mënyrë konstante nëpërmjet një letërkëmbimi të dendur dhe frekuentimi ngulmues i para-humanistëve të tjerë, i lejuan Boccaccio-s ta tejkalonte mentalitetin mesjetar dhe të përqafonte mentalitetin humanist në lindje e sipër.
Në harkun e një pesëvjeçari Boccaccio mundi ti afrohej mentalitetit të atij që do të bëhej praeceptor-i i tij, duke konstatuar indiferencën që ata ushqenin për Danten dhe shpirti ngulmues prej kozmopolitani e shtyn poetin aretinas të refuzonte ftesën e Republikës fiorentine për të marr rolin e docentit në Universitetin e sapolindur Studium të Firences, por në vitin 1353, të pranonte ftesën e Giovanni II Visconti, armikut kryesor të fiorentinëve
Shkrimtar poliedrik dhe i zhdërvjellët, zotërues i një eksperimentalizmi të aftë të përfshinte tendenca dhe gjini të ndryshme letrare, duke i ngjizur në vepra origjinale, si dhe një nga pararendësit e humanizmit të nisur nga mësuesi dhe miku i tij, Françesko Petrarka, duke i vendosur bazat në Firence.
Me tu tejkaluar kriza e marrdhënieve për reflektimin e Petrarkës, Boccaccio i rinisi përsëri marrdhëniet kulturore me rrethin e miqve fiorentinë, duke arritur në pjekurinë e mentalitetit humanist kur "çertaldezi", në 1355, i dha mikut dy dorëshkrime të çmuara: një nga Enarrationes in Psalmos të Shën Agustinit, të cilës i pasoi ajo e De Lingua Latina e eruditit roman Mark Terenc Varroni dhe gjithë Pro Cluentio e Mark Tul Ciceroni.
Periudha që shkon nga viti 1363 në vitin e vdekjes quhet «periudha fiorentino-çertaldeze»: në fakt, autori i Dekameronit do të fillonte gjithmonë e më shumë të qëndronte në Certaldo, megjithëse autoritetet fiorentine kishin vendosur ta ri-integronin në zyrat publike, duke e dërguar si në të shkuarën në misione diplomatike.
Megjithë dështimin e tratativave me Petrarkën, Signoria i rinovoi Boccaccio-s besimin e saj, duke e dërguar në Avinjon pranë Inoçentit të VI dhe, në 1359, në Milano pranë zotërisë së ri të Milanos, Bernabò Visconti, qytet në të cilin Boccaccio ndaloi për të vizituar Petrarkën, shtëpia e të cilit gjendej pranë në Bazilikës së Sant'Ambrogio-s.
Në vitet pasuese u pa gjithmonë e më shumë ngadalësia e udhëtimeve të Boccaccio-s: në 1368 takoi për herë të fundit mikun Petrarka, tashmë i stabilizuar në Arquà; midis vitit 1370 dhe vitit 1371 qe në Napoli, qyteti ku vendosi befasisht të mos kthehej më për shkak të moshës së thyer dhe shëndetit të keq.
I njohur si il Certaldese, Giovanni Boccaccio qe një nga shkrimtarët më të mëdhenj të shekullit të XIV: i cili me Dekameronin e tij, që u përkthye menjëherë në shumë gjuhë, u bë i njohur dhe vlerësuar në nivel europian , aq sa, për shembull, ndikoi edhe letërsinë angleze, me Geoffrey Chaucer-in.
Gjatë këtyre viteve në këtë trupë profesioniste debutuan edhe aktore te tjere te cilet me vone do te beheshin te famshem ne fushen e humorit skenik dhe televiziv si Aleko Prodani, Koco Devole, Zef Deda, Sejfulla Myftari , Mehdi Maljak, Behar Mera etj.
Por në Shqipëri shqiptarët jetojnë edhe në krahinën e Plavës-Gusisë, Rozhajës dhe në Pështër, në Luginën e Preshevës, Medvegjës, Bujanovcë në Karadakun e Kumanovës, Karadakun e Shkupit, në Fushën e Shkupit,në malet e Sharrit, në fushën e Pollogut.
Prishtina është kryeqyteti i Kosovës nga qendrat e tjera të Gadishullit Ballkanik është 90 km nga Shkupi, 120 nga Nishi, mbi 200 nga Sofja rreth 300 km Tirana dhe Beogradi, rreth 350 Selaniku, pastaj me Podgoricën dhe Sarajevën diçka më larg.
Shtrirja në gjerësinë e mesme gjeografike, klima e Kosovës varet nga sasia e nxehtësisë që vjen nga Dielli, afërsia e detit Adriatik, lugina e Vardarit, hapja ndaj veriut, lartësia mbidetare mbi 400m, shtrirja e maleve të larta në perëndim, jug e veri dhe e maleve të ulëta e të mesme në lindje e juglindje.
Sipas shënimeve të para është konstatuar se më 1916, popullsia e Mateçit është regjistruar në suazat e popullsisë së komunës së atëhershme të Hotlës, gjithsej 5.544 banorë, ( me siguri popullsia e fshatrave Mateç, Hotël, Ropalcë, Vishticë, Nikushtak, Likovë dhe fshatrat malore që i kanë takuar komunës -Hotla) .
Kodrat, duke filluar menjëherë mbi fshat, ngriten si shkallë njëra mbi tjetrën, në fillim me gërmusha të ulta dhe kullota e më lart të mveshura me pyje të bujshëm të llojeve të ndryshme që arrijnë lartësi edhe mbi 20 metra, veçanërisht lisi dhe ahu.
Malet e Mateçit, pjesa e Karadakut apo Malit të Zi të Shkupit, janë të pasura me shumë burime nga të cilat formohet lumi i Mateçit, i cili bashkë me lumin e Hotlës bashkohet me atë të Likovës dhe së bashku ujërat e tyre rrjedhin në Pçinjë.
Shpërngulje më të mëdha të shqiptarëve ka pasur më 1912, pas rënies të perandorisë turke, në vitin 1936 dhe në vitet e 60 -ta të këtij shekulli, shkuarja masovike në Turqi në të ashtuquajturën periudhë e Rankoviqit, e cila zbatoi teorinë dhe planin e Çubrilloviqit.
Në periudhën 1989-1991, Kather u emërua Komandant i Batalionit të 6-të të Blinduar të Rikonjicionit në Eutin dhe u caktua në kuadër të Ministrisë së Mbrojtjes të Shtabit të Armatës si Shef i Sektorit dhe oficer shtabi i Shefit të Shtabit të Forcave të Armatosura në Bon.
Pas kthimit në Gjermani, Kather u emërua Shef i Sektorit në Ministrinë e Mbrojtjes të Shtabit të Armatës, Dega organizative në Bon, e më vonë në Sektorin e Planifikimit të G-3 në Shtabin Suprem të Forcave të Përbashkëta të NATO-s për Evropë në Mons, Belgjikë, ku qëndroi deri në vitin 1989.
Me sivëllezërit Dom Gjon Bisaku dhe Luigj Gashi, të përkrahur nga Mbreti Zogu I, përpiluan më 5 maj 1930 përkujtesën "Gjendja e pakicës shqiptare në Jugosllavi" e cila iu nis sekretarit të Lidhjes së Kombeve në Gjenevë, Erik Drumund.
Gjendja ekonomike e qytetarëve të komunës së Likovës u rëndua pas konfliktit të vitit 2001 ku si rezultat i përleshjeve të armatosura mes pjestarëve të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare dhe pjestarëve të policisë dhe Armatës së Republikës së Maqedonisë u rrënuan shumë shtëpi, xhamia, objekte afariste dhe u shkatërrua në masë të madhe edhe ajo pak infrastukturë që ishte.
Popullata shqiptare e komunës së Likovës është e vendosur në 23 fshatra nga të cilët: Allashec, Bellanoc, Dumanoc, Gllazhnjë, Izvor, Hërkoc, Runicë, Strazhë, janë fshatra të cilët kanë numër të vogël banorësh që përbëjnë rreth 5% të popullatës së komunës dhe pothuaj se janë të shuara.
Komuna e Likovës gjendet në veri të Republikës e Maqedonisë së Veriut e cila shtrihet në sipërfaqe prej 270 km2, me 27.085 banorë, me 22 vendbanime prej të cilëve 11 fshatra fushore, 11 fshatra malore, kurse popullata kryesisht është shqiptare.
Abazi, Aguridhi, Ballaci, Bazaiti, Beka,Beqiraj, Berberi, Birko, Boço, Brahimi, Buli Çallarenj, Çeta/j, Çiniranj, Çuçaj, Çuçuraj, Delvina, Gizdari, Godo, Gorraj, Hado, Hako, Halaj, Haxhi, Hoxhatë, Hudaj, Isufi, Kaço, Kallapodhi, Kërmezaj, Koka, Korona, Lato, Maksutaj, Malaj, Manjaj, Mezini, Minxallari , Murati, Pashako, Qilimi, Rexhaj,Rugji, Selimaj, Shameti, Sheme, Shinaj, Shushi, Veledaj, Zejnati, etj.
Mësonjëtorja e Parë Shqipe ishte një shkollë kombëtare e laike, e cila konsiderohet si e para shkollë që u pajis me tekstet e lëndëve të ndryshme mësimore në gjuhën shqipe e ku dhanë mësim metodistë dhe didakticienë të shquar të arsimit kombëtar shqiptar, personalitete të rëndësishme të jetës arsimore, shoqërore e politike.
Komiteti i Fshehtë Kombëtar, i përbërë nga Jovan C. Kosturi, Orhan Çerçiz Pojani, Thimi Vasil Marko nga një anë dhe "Shoqëria e Mësimit Shqip" me Ali bej Dishnicën nga ana tjetër, përgatitën terrenin e çeljes së shkollës, duke mbledhur mbi 100 nënshkrime të kryefamiljarëve të Korçës, të cilët zotoheshin të dërgonin fëmijët e tyre në këtë shkollë.
Për herë të parë në Mësonjëtore u ulën në një bankë muslimanë e të krishterë, gjë që nuk kishte ndodhur më parë jo vetëm në shkollat e Korçës, por edhe më gjerë; për herë të parë ishin bashkënxënës fëmijë të shtresave të pasura dhe të varfra, pasi deri në atë kohë arsimimi nuk ishte privilegj i shtresave të varfra.
Pas rreth 15 vitesh të funksionimit, Mësonjëtorja u mbyll dhunshëm më 24 qershor 1902, me arrestimin e drejtorit Nuçi Naçi, patriotit dibran Hysen Ballanca që gjendej në Korçë dhe ndihmonte mbarëvajtjen e Mësonjëtores, Orhan Pojanit, Thimi Markos dhe dr. Leonidha Naçit.
Në këtë muze pasqyrohet historia e shkrimit shqip, e morisë së alfabeteve deri në alfabetin që kemi sot, vendosur në Kongresin e Manastirit, më 1908, pastaj edhe historia e librit shqip prej abetares së parë të gjuhës shqipe , hartuar nga Naum Panajot Bredhi e deri te abetaret më të vonshme.
Disa vite më vonë, më 1886, shkrimtari francez Pierre Batiffol, mysafir i mitropolisë së Beratit, në artikullin "Les manuscrits grecs de Berat d'Albanie et le Codex Purpureus" - Paris - përshkroi me të dhëna të hollësishme informuese dhe shkencore përmbajtjen e këtij dorëshkrimi.
Bizantologët shqiptarë, në studime të krahasuara, mbështetur në ligjet e ndryshimit të fonetikës historike të greqishtes nga antikiteti në periudhën e paleokrishtërimit e më këndej, i kanë interpretuar në një semantikë tjetër vlerat tingullore të disa prej grafemave të këtij dorëshkrimi, për rrjedhim edhe të përmbajtjes së tij.
Kryelutja mijëvjeçare e krishtërimit perëndimor "Ty zot të lavdërojmë" - "Te Deum Laudamus", e cila u kompozua nga shën Niketa i Dardanisë , u përhap në disa variante në Europën Perëndimore pas vitit 525 dhe është edhe sot një prej vlerave kryesore të krishtërimit.
Shën Niketa dhe shën Jeronimi, që pasuruan kulturën e krishtërimit të Perëndimit, patën bashkëkohës e pasues që dhanë të njëjtën ndihmesë historike për pasurimin e letërsisë së krishtërimit lindor, përmes përkthimeve në greqishte të vjetër të ungjijve në dorëshkrimet e tipit "kodik".
Batiffol, i cili u ankua në artikullin e tij se murgjit vendës "nuk e lejuan" të njihte shumë dorëshkrime të tjera, pagëzoi tre prej kodikëve më të lashtë të Shqipërisë : "Codex Purpureus Beratinus" - "Kodiku i Purpurt i Beratit" ; "Codex Aureus Anthimi" - "Kodi i Artë i Anthimit" ; si dhe "Kodi Liturgjik i Gjon Gojartit".
Nga ekspertimi prej specialistëve të Universitetit të Tiranës rezultoi se "Beratinus-2" ishte shkruar në "lëndë me natyrë shtazore", albuminoide, domethënë në pergamenë ; kurse "Beratinus-1" në "lëndë celuloidike me natyrë bimore", homogjenizuar përmes ngjeshjes së fletëve të papirusit një mbi një deri në formimin e letrës së shkrimit.
Në vitin 1971, në bazë të një marrëveshjeje ndërshtetërore, dy kodikët e Beratit u dërguan pranë Institutit Arkeologjik të Kinës, ku u realizua restaurimi i tyre, përmes teknikës së mbylljes hermetike të fletëve një nga një ndërmjet dy xhameve në boshllëk.
Në një shënim të cituar nga ky dorëshkrim flitet për rrezikun që i pati ardhur rrotull këtij kodiku në vitin 1356, kur ushtritë serbe rrethuan qytetin e Beratit, tashmë të boshatisur nga popullata, për shkak të pamundësisë për t'u mbrojtur, dhe ia kishin vënë syrin bibliotekës së manastirit të Theollogut dhe të kishës së shën Gjergjit, thesarit më të madh të qytetit.
Sipas këtij shënimi, me kujdesin e një murgu, një nga parësia e Beratit, "së bashku me zonjën konteshë", besimtarë të denjë të krishtërimit, morën përsipër të shpëtonin këtë thesar, duke i fshehur në një kullë në kala, pavarësisht prej kërcënimeve të komandantëve të ushtrisë së huaj.
Duke u nisur prej faktit se në arkivat shqiptare ruhen mbi 100 dorëshkrime të tipit "kodik", në të cilët janë kopjuar gjatë 12 shekujve me radhë shkrimet e shenjta, "Testamenti i Vjetër", ungjijtë dhe tekste të tjera të shërbesës ekleziastike, mendohet se ato mund të jenë shkruar nga murgj vendës.
Kështu hyrja në rajon në kuadër të Republikës së Maqedonisë mund të bëhet nga tre drejtime,-nga lindja nëpërmjet Qafës së Bukovës , që udhëtojnë në rrugën nga Manastiri në Resnjë dhe anasjelltas, nga veri-perëndim nëpërmjet Qafës së Gjavatit , që udhëtojnë në rrugën nga Ohri në Resnjë dhe anasjelltas, dhe nga jug-perëndim, një rrugë më pak të përdorura kaluar nëpër malet e Galiçicës.
Për qasjen e shumicës së fshatrave dhe vendeve të tjera turistike e kulturore, rruga kryesore nga Resnja ndahet në dy, -në një rrugë në jug-perëndim që shkon gjatë gjithë rrugës për në kufirin shqiptar, dhe një rrugë në jug lindore qe shkon gjatë gjithë rrugës për në Greqi, për shkak të kontureve gjeografike të liqenit.
Disa fshatra malore si Kojncka apo Stiponja janë bërë të braktisur, ndërsa disa fshatra në luginën e kanë zgjeruar popullsinë e tyre, si njerëz nga ata vendbanimet që duan aksesin e shërbimeve të tilla si shkollat, ​​e energjisë elektrike dhe rrugëve.
Ishte fitues i çmimit te pare te Ministrisë se Kulturës se Kosovës ne vitin 2004 për skenarin e filmit dokumentar " Tri vrasje ne dere te shtëpisë", Fahri Hysaj është gjithashtu një nder themeluesit e Tiranafilmfestival -it, ai ndihmoi ne realizimin e filmit te pare shqiptar ne Maqedoni "O Ate" me skenar dhe Regji te regjisores se re nga Shkupi Shqipe Nuredini.
Ndër botimet e tij pas luftës, nga viti 1950 e derisa vdiq, la tregime të shkurtra deri në njëzet faqe dhe poezi, por zemërata e zjarrtë e Chri-Chrisë, që pati shfaqur në moshën e rinisë, nuk vërehet më, pasi kushtet e mungesës së lirisë së shprehjes nën regjimin socialist nuk lejonin më kritikë sociale.
Në artikullin e shkurtër "Horizonte të reja për letërsinë kombëtare", të botuar më 1932 në të përmuajshmen e Tiranës "Minerva", ai mundohej të bindë lexuesin se, ndonëse letërsia klasike kishte vendin e vet të paprekshëm në kulturë, në letërsinë e shekullit të njëzetë ndihej nevoja për diçka të re, që do të pasqyronte njeriun bashkëkohës dhe aspiratat e tij.
Më 2016 përkthyesja Klio Evangjeli pohoi se vepra Evgjeni Grande e Balzakut, e përkthyer prej saj dhe e dorëzuar te shtëpia botuese "Naim Frashëri" në shkrivaninë e drejtorit Sotir Caci, u botua sikur ishte përkthyer nga Nonda Bulka.
Fshati është i vendosur rreze malit, në një gryke te rrjedhës se një përroji, i rrethuar me kodra te buta malesh, kurse në rrafsh shtrihet fusha e Pollogut, neper te cilën kalon lumi Vardar, që ka plotësuar nevojat e ndryshme te popullatës me ujë, qofte për ujitjen e sipërfaqeve te mbjella me kultura bujqësore, qofte për nevojat e tjera në fushe te bujqësisë apo te blegtorisë.
Fshati ka qene i vendosur kryesisht në pjesën kodrinore te rrezes se malit, por gjate pese dekadave te fundit, duke filluar që nga viti 1955, është zgjeruar nga veriperëndimi në pjesën rrafshinore te sinorit te vet dhe tani zë një pjesë te fushës përgjatë udhës që e lidh me Tetovën, si qendër kryesore dhe shume e rëndësishme e Pollogut.
Dëshmitë e hershme arkeologjike janë gjetur në rrethin e Bulqizës, sidomos në fshatrat Krajkë dhe Shupenzë,: ndërsa një çekan guri, sot i ekspozuar në Muzeun Historik të Burrelit, u zbulua në fshatin Gjon, ngjitur me Krastën, duke provuar se rajoni ka qenë i banuar që nga Epoka e Gurit.
Xhamia e Haxhi Et'hem Beut, është një xhami historike dhe monument kulture në mes të Tiranës, e cila nisi të ndërtohej nga stërnipi i Sulejman Pashës, Molla Beu i Petrelës rreth 1793 dhe e përfundoi i biri, Haxhi Et'hem Beu më 1238 H .
« Skema e përgjithshme logjike e këtij filmi ngjan me filma të tjerë të epokës të cilët zhvillojnë një farë propagande kundër kanunit, pushtetit të priftit katolik dhe vrasjeve mes njerëzve. Për shembull, pushteti i prifti katolik që shfaqet te filmi « Komisari i dritës » zëvendësohet te « Njeriu me top » nga pushteti i hoxhës dhe i fesë islame, i materializuar në normat shoqërore e sidomos te figura e gjyshit të madh të Fizëve.
« Ehhh, rron plaku Mere Fizi, rron. Rron me të dymbëdhjetë nipërit e tij. Thonë se ka Zot. Hëhh, hiç nuk ka Zot. Po të kishte do ta kishte marrë plakun Mere për të gjithë të këqiat që ka bërë.» – janë fjalët e Mato Grudës në fillim të filmit.
Mllefi pohues se Hiç nuk ka Zot, formulë e sanksionuar në Kushtetutën e 1976 (Neni 37 : « Shteti nuk njeh asnjë fe dhe përkrah e zhvillon propagandën ateiste për të rrënjosur te njerëzit botëkuptimin materialist shkencor. ») ia heq Zotit atributet e tij si etalon universal dhe i përjetshëm i nocioneve të së mirës, shpëtimit, e të drejtës hyjnore dhe tokësore.
Shënimet e një prej pjesëtarëve të familjes Mera,mbi historinë e hasmërise ndërmjet dy fiseve shërbyen si indicie për krijimin e veprës dhe më pas të filmit,i cili e ngre gjithë fabulën e tij mbi një top të artilierisë së lehtë i gjetur pas rënies së Italisë fashiste dhe qëllimi kryesor i përdorimit të tij ishte hakmarrja ndaj shtëpisë "kundërshtare".
« Në fillim ai këtë dëshpërim nuk e ndjeu, se qenia e tij ishte ende e mpirë nga narkoza e hakmarrjes. Njeriu, kur është i pirë, është grotesk e bujëmadh, zhurmon dhe u ul udhën shumë pasioneve të shfrenuara. Por, kur i del pija në mëngjes, bie në një dëshpërim të thellë, se kujton natën e kaluar. Jo vetëm kaq. Në mëngjes e ndien veten pa asnjë energji, pa asnjë mendim, pa asnjë pasion. Atë e pushtojnë mërzia dhe indiferentizmi. » (Dritëro Agolli, Njeriu me top, Shtëpia botuese « Naim Frashëri », 1975, fq.131-132)
« Lufta ka përfshirë tërë vendin, ne dergjemi në kulla dhe mendja na punon për hasmërira, si e si t’i zëmë pritë njëri-tjetrit…» (Dritëro Agolli, Njeriu me top, Shtëpia botuese « Naim Frashëri », 1975, fq.54)
Çdo qelizë, pa marrë parasysh formën, madhësin dhe karakterin e aktivitetit të saj, që të mbahet në jetë, duhet të ketë së paku tri sisteme strukturore - kimike, që janë: sistemi i membranave, i cili e përkufizon materialin qelizor dhe të gjitha organelet e saj, rregullon qarkullimin e materieve brenda dhe jashtë saj si dhe siguron funksionin mbrojtës.
Ndër bashkëpunëtor të këtij emisioni dallohen Fondacioni "Njerëz të humbur" , Prokuroria e Shqipërisë, Policia e Shqipërisë, Interpoli, Organizata e Emigrantëve , Avokati i Popullit , Kryqi i Kuq Shqiptar, gazeta "Bota Shqiptare" në Itali, Shoqata e emigrantëve, Ambasadat e huaja në Shqipëri, Emisioni i TV Alter "Fos sto Tounel" nga Greqia, Emisioni i RAI 3 "Chi lha visto ?" nga Italia si dhe "Missing Person" nga SHBA-ja.
Dialekt origjinal holandez i Brukselit është një formë e Brabantic me një numër të konsiderueshëm të loanwords nga frëngjisht, dhe ende mbijeton mes një pakicë e banorëve quajtur Brusseleers, shumë prej tyre mjaft bi-dhe shumëgjuhëshe, ose të arsimuar në frëngjisht dhe jo me shkrim gjuhën holandeze.
Për frëngjisht Bruxellois e tyre duke folur, ajo mund të variojë nga Belgjika, frankofone belge, Bruxellois , valon (për njerëzit që kanë emigruar nga Rajoni Wallonia në një moshë të rritur), për të jetuar Flemings në Bruksel është kryesisht ose flemisht ose Brusselaar dhe shpesh të dyja.
Ndër fetë, historikisht dominante Katolicizmi romak mbizotëron kryesisht në një mënyrë të relaksuar, e gjen pakica të mëdha muslimanësh, ateistë, agnosticists, dhe shkolla filozofike e humanizmit, kjo e fundit kryesisht si laïcité-vrijzinnig (një përkthim të përafërt do të jetë laikët apo i lirë mendimtarë) ose ushtrimin Humanizmi si një qëndrim të jetës-shtëpi Bruksel disa organizata të rëndësishme për të dyja llojeve.
Megjithatë, ka pasur migrimeve të shumta individuale ose familjare drejt Brukselit që nga fundi i shekullit të 18, duke përfshirë refugjatët politik nga vendet fqinje ose më të distancuar, si dhe emigrantët e punës, ish-studentëve apo emigrantëve të huaj, si dhe shumë familje të Belgjikës në Bruksel mund të tregoni të paktën një gjyshe të huaj.
Për shkak të vendndodhjes së saj në brigjet e Senne në një rrugë të rëndësishme tregtare midis Bryzh dhe Ghent, dhe Köln, Bruksel u rrit shumë shpejt, por u bë një qendër tregtare që shtrihet me shpejtësi në drejtim të qytetit sipërme , Zavel zona ku ka pasur një rrezik më të vogël të përmbytjeve.
Për fat të keq, zhvillimi i ishte lejuar që të vazhdojë me pak lidhje me estetikë e ndërtesave të reja, dhe xhevahireve arkitekturale ishin demoluar shumë për të bërë rrugën për ndërtesat e reja të cilat shpesh u përleshën me rrethinat e tyre, një proces i njohur si Brusselization.
Komunitetet e emigrantëve, si dhe me shpejtësi në rritje komunitetet e BE-shtetasve të BE-së shtete të tjera anëtare, maroken dialektor flas arabisht, frëngjisht, turqisht, spanjisht (shumica spanjisht erdhi nga Asturias, një pakicë nga Andaluzi dhe disa nga Katalonia dhe Baske vend), italisht, polonisht, Rif berbere, anglisht dhe gjuhë të tjera, duke përfshirë ato të çdo shteti anëtar të BE-në komunitetet expat.
Në shekullin e 15, me anë të martesës të trashëgimtare Margaret III të Flanders me Filip Bold, Duke of Burgundy, një dukë i ri i Brabant doli nga Dhoma e Valois , me një tjetër linjë me origjinë nga Habsburgët (Maksimilian të Austrisë, më vonë Maximilian I, Perandor i Shenjtë Romak, u martua me Maria Burgundy, i cili ka lindur në Bruksel).
Ajo është e dominuar nga rajonale dhe selinë e multinacionales botës, nga institucionet evropiane, nga administratat e ndryshme, dhe nga shërbimet e lidhur me të, megjithëse ajo ka një numër të industrive zeje të dukshëm, të tilla si Birraria Cantillon, një fabrikë të lambic themeluar në vitin 1900.
Qyteti i Brukselit (frëngjisht: Ville de Bruxelles ose ndryshe Bruxelles-Ville; holandisht: Stad Brussel ose Brussel-Stad) është komuna dhe qendra historike më e madhe e Rajonit të Kryeqytetit të Brukselit, si dhe kryeqyteti i Belgjikës.
Përveç qytetit historik qendror që ndodhet brenda Pentagonit, Qyteti i Brukselit mbulon disa nga rrethinat e afërta të qytetit brenda Rajonit më të madh të Kryeqytetit të Brukselit, përkatësisht Haren, Laeken, and Neder-Over-Heembeek në veri, si dhe Avenue Louise/Louizalaan dhe parku Bois de la Cambre/Ter Kamerenbos në jug-lindje, ku kufizohet me komunat në Flandria.
Të nxitur nga teoria e Nikolas Krebsit mbi ngjashmëritë midis "mikrokozmosit" dhe "makrokozmosit", filozofët e Rilindjes kërkonin gjithashtu ta bënin të dobishme "simpatinë" e tokësores dhe të qiellores nëpërmjet praktikash magjiko-alkimike, duke synuar të arrinin shndërrimin e materies - për shembull për të prodhuar ar.
Spekulime të tilla përmbanin rrezikun e besimit te fati astrologjik, kundër të cilit u ngrit Xhovani Piko dela Mirandola , përfaqësuesi më i rëndësishëm i Akademisë fiorentinase dhe zëdhënësi i saj; ai u nis nga ideja se çdo njeri duhet të arrijë të përcaktojë lirisht fatin e vet.