polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Në nëntor të vitit 1959 përfundon një kurs special të komandantëve të flotave të Traktatit të Varshavës pranë Akademinë se Lartë të Flotës në Leningrad Më 4 dhjetor 1959 rimerr detyrën e shefit degës të flotës luftarake detare pranë ministrisë së mbrojtjes.
Në fillim ai u emërua në Batavia (Batavia njihet sot me emrin Xhakarta, kryeqyteti i Indonezisë) ku punoi për 5 vjet në ushtri, duke iu dhënë një sërë dekoratash për trimëri si “Urdhri i Luanit të Holandës”, “Kalorësi i Urdhrit me Shpatën e Suedisë”.
Veç tyre në shtab bënin pjesë edhe 10 anëtarë: kapiten Dali Nderu , major Abaz Kupi, toger Bedri Spahiu, Haxhi Lleshi, Myslym Peza, Mustafa Xhani , Mustafa Gjinishi, Ramadan Çitaku, Sejfulla Malëshova dhe Ymer Dishnica.
Zhvillimi, drejtimi e koordinimi i një force luftarake të përbashkët, me komponentin tokësor, detar e ajror, të aftë për të plotësuar misionin e vet kushtetues ruajtjen e pavarësisë, sovranitetit dhe tërësisë territoriale të vendit, mbrojtjen e mbështetjen e popullsisë civile në kohë paqeje, krize e lufte, për të kontribuar për paqen dhe sigurinë në rajon e me gjerë, si dhe për të mbështetur a për t'u angazhuar në proceset e bashkëpunimit e të integrimit Euroatlantik e nisma të tjera rajonale në fushën e sigurisë.
janar 1925 pas shpalljes së Republikës së Parë të Shqipërisë dhe me vënien në zbatim të organikës së re të Ushtrisë Kombëtare Shqiptare, në krye të Shtabit të Përgjithshëm u emërua koloneli austriak Gustav Von Myrdac, i cili kryente njëherësh edhe detyrën e organizatorit të Ushtrisë Shqiptare që prej vitit 1922
Pasi që jemi rritur kemi kuptuar se të bëhesh nervoz nuk është një gjë edhe e mirë, por megjithatë ka situata qe ne patjetër duhet të bëhemi nervoz, madje ka raste që ne duet ndoshta edhe të bërtasim e mos te themi rastet qe bëhemi aq nervoz saqë na u duhet te i sjellim dikujt apo dikush të na sjell ne.
Prandaj këtu duhet kuptuar se po qe se ne dimë se çka është durimi dhe po qe se ne duam ta dimë se si mundemi, mese lehti te bëhemi të durueshëm atëherë do te pshtojmë nga situatat qe na sjellin probleme edhe me te mëdha qe nga një problem shumë i vogël ne kokat tona ai problem do te behet aq i madhe qe edhe po deshëm ne me nuk do te mundemi te bëhemi te qetë nga situata qe na ka ndodhur.
Ne dimë nga jeta e përditshme se si të vegjël qe kemi kuptuar se çka është zjarri, përkatësisht kemi kuptuar se zjarri është një krijesë e cili ka cilësi djegie dhe në kontakt me të ne do të pësojmë, po ashtu shumë të vegjël kemi kuptuar se po sa që të bëhemi nervoz dikush do te na vijë në ndihmë dhe kështu do te ja arrimë qëllimin.
Fituesi i Çmimit Nobel për letërsi Gabriel Garcia Marquez ka shkruar për të: “Muzika e Shakirës ka një notë personale, që nuk i ngjan asnjë tjetre. Askush nuk mund të këndoj dhe vallëzoj si ajo, në çdo moshë, me atë lloj sensualiteti të pafajshëm, që si duket është zbulim i saj”.
Popullsia e këtij fshati merret zakonisht me bujqësi, tregti, kurse kohëve të fundit, të rinjtë e këtij fshati merren edhe me artizanate të ndryshme dhe me puntori profesionale dhe një pjesë e të rinjve punojnë por fshati Bozofcë eshtë i pa zhvilluar, me infrastrukturë të dobët dhe ballafaqohet me probleme të shumta.
Po në fshatin Bozofc si legjendë e pavdekshme e Sharrit, pati fatin të njohë e ti ketë miq të shtëpisë, intelektualë, shkrimtarë, gazetarë, luftëtarë e atdhetarë të shumtë, njerëz të përmalluar ndaj kombit e atdheut, të vetëdijshëm duke qenë në shërbim të shqiptarizmit.
Fshati ka një ambulancë, një xhami, ka shkollën fillore deri në klasën e tetë, por vlenë edhe të theksohet se ka një numer te madh shitoresh, dy në hyrje të fshatit ku ndahet rruga për në mesin e fshatit kurse një në mes të fshatit, të gjitha këto shitore janë të pronarëve shqiptarë, ku fshatarë e këtij fshati furnizohen me gjërat e nevojshme.
Si pasojë e këtyre ndryshimeve, përballë Anglisë e Francës, të cilat përpiqeshin si edhe më parë ta mbanin në këmbë Perandorinë Osmane, tani, gjatë viteve 70, qëndronin dy fuqi të tjera të mëdha që dëshironin shembjen e saj të shpejtë - Rusia cariste dhe Austro-Hungaria.
Megjithatë, në këtë rast do ta detyronin Portën e Lartë të zbatonte në favor të popullsisë sllave disa reforma si ato që iu dhanë Kretës më 1886, ndërsa po ta fitonte luftën pala tjetër , Bosnja do të kalonte nën zotërimin kryesisht të Austro-Hungarisë dhe pjesërisht të Serbisë, e cila do të merrte gjithashtu një pjesë të Kosovës, kurse Mali i Zi një pjesë të Hercegovinës.
Në të vërtetë, një javë pas fillimit të luftës, më 8 korrik 1876, Rusia dhe Austro-Hungaria bënë me anën e dy notave të veçuara një marrëveshje të fshehtë në Rajhshtat të Bohemisë për ta rregulluar Gadishullin Ballkanik sipas interesave të tyre ekspansionistë.
Prandaj, serbët pretenduan se trupat e tyre të Regjimentit të 20-të ishin ata që kapën komandantin osman të qytetit dhe se koloneli Gavriloviç ishte komandanti aleat që kishte pranuar dorëzimin zyrtar të Garnizonit nga Shukri, një deklaratë që bullgarët e kundërshtuan.
Serbët protestuan zyrtarisht dhe theksuan se megjithëse kishin dërguar trupat e tyre në Adrianopojë për të fituar territor për Bullgarinë, marrja e të cilit nuk ishte parashikuar nga traktati i tyre reciprok, bullgarët nuk e kishin përmbushur kurrë klauzolën e traktatit që Bullgaria të dërgonte 100.000 burra për të ndihmuar serbët në frontin e tyre të Vardarit.
Serbët u përgjigjën me zemërim se kjo ishte një tërheqje e qartë nga marrëveshja e paraluftës e mirëkuptimit të ndërsjellë, sipas linjës së zgjerimit Kriva Pallankë-Adriatik, por bullgarët këmbëngulën që sipas tyre, pjesa maqedonase e Vardarit të marrëveshjes mbetej aktive dhe serbët ishin ende të detyruar ta dorëzonin territorin, siç ishte rënë dakord.
Nën mbikëqyrjen franceze, grekët kishin adoptuar divizionin trekëndor të këmbësorisë si formacionin e tyre kryesor, por më e rëndësishmja, reformimi i sistemit të mobilizimit i lejoi vendit të nxirrte dhe të pajiste një numër shumë më të madh trupash sesa ishte rasti në 1897.
Duke qenë se nuk kishte asnjë shpresë për të pushtuar Janinën, kryeqytetin e fortifikuar të Epirit, misioni fillestar ishte të bllokonte forcat osmane atje derisa të dërgoheshin përforcime të mjaftueshme nga Ushtria e Thesalisë pas përfundimit të suksesshëm të operacioneve.
Pjesa perëndimore e Ballkanit, duke përfshirë Shqipërinë, Kosovën dhe Maqedoninë, ishte më pak e rëndësishme për zgjidhjen e luftës dhe mbijetesën e Perandorisë Osmane sesa teatri trak, ku bullgarët zhvilluan beteja të mëdha kundër osmanëve.
Atje, Korpusi X osman, me 19,858 burra dhe 48 armë, zbarkoi në Şarköy, ndërsa një sulm prej rreth 15,000 burrash të mbështetur nga 36 armë (pjesë e ushtrisë osmane prej 30,000 trupash të izoluar në Gadishullin e Galipolit) në Bulair, më në jug.
Ushtria e Tretë komandohej nga gjenerali Bozhidar Jankoviç, dhe duke qenë se ishte në krahun e djathtë, kishte për detyrë të pushtonte Kosovën dhe më pas të lëvizte në jug për t'iu bashkuar ushtrive të tjera në betejën e parashikuar në Ovçe Polje.
Në Greqi, oficerët e Ushtrisë Helene ishin rebeluar në grushtin e shtetit në Goudi të gushtit 1909 dhe siguruan emërimin e një qeverie progresive nën Eleftherios Venizelos, e cila ata shpresonin se do të zgjidhte çështjen e Kretës në favor të Greqisë.
Bullgarët, të cilët ishin dobësuar nga kolera dhe të shqetësuar se një sulm amfib osman mund të rrezikonte ushtritë e tyre, u tërhoqën qëllimisht rreth 15 km dhe në jug mbi 20 km në pozicionet e tyre mbrojtëse dytësore, në terren më të lartë në perëndim.
Megjithatë, në Maqedoninë perëndimore, mungesa e bashkërendimit ndërmjet shtabit grek dhe atij serb u kushtoi grekëve në Betejën e Vevit, më 15 nëntor 1912, kur Divizioni i 5-të i Këmbësorisë Greke u përball me Korpusin VI osman (pjesë e Ushtrisë së Vardarit me divizionet e 16-të, 17-të dhe 18-të Nizamiye), i cili ishte duke u tërhequr në Shqipëri pas betejës së Prilepit kundër serbëve.
Komanda e Lartë Osmane përsëriti gabimin e saj të luftërave të mëparshme duke injoruar strukturën e ekzistuese komanduese për të krijuar komanda të reja superiore, Ushtrinë Lindore dhe Ushtrinë Perëndimore, duke reflektuar ndarjen e teatrit operacional midis fronteve të trakisë dhe maqedonisë .
Në maj të vitit 1912, rebelët shqiptarë që kërkonin autonomi kombëtare dhe rivendosjen e Sulltan Abdul Hamidit II në pushtet, i larguan forcat xhonturke nga Shkupi dhe vijuan në jug drejt Manastirit, duke i detyruar xhonturqit të jepnin autonomi në një pjesë të madhe të rajoneve në qershor 1912.
Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Bullgaria kishin qenë të gjithë në bisedime rreth ofensivave të mundshme kundër Perandorisë Osmane përpara se të shpërthente revolta shqiptare e vitit 1912 dhe një marrëveshje zyrtare midis Serbisë dhe Malit të Zi ishte nënshkruar më 7 mars.
Në të njëjtën kohë, me ndihmën e shumë anijeve tregtare të konvertuara në kryqëzorë ndihmës, u krijua një bllokadë detare në brigjet osmane nga Dardanelet në Suez, e cila ndërpreu rrjedhën e furnizimeve të osmanëve dhe la rreth 250,000 trupa osmane të palëvizur në Azi.
Nga mesi i nëntorit, detashmentet detare greke kishin pushtuar ishujt Imbros, Thasos, Agios Efstratios, Samothrake, Psara dhe Ikaria, dhe zbarkimet u ndërmorën në ishujt më të mëdhenj të Lesbos dhe Kios vetëm më 21 dhe 27 nëntor, përkatësisht.
Togeri Nikolaos Votsis shënoi një sukses të madh për moralin grek më 21 tetor duke lundruar me siluruesin e tij nr. 11, nën mbulesën e natës, në portin e Selanikut, duke fundosur luftanijen e vjetër osmane Feth-i Bülend dhe duke ikur i padëmtuar.
Tensionet midis shteteve ballkanike mbi aspiratat e tyre ndaj provincave të Rumelisë së kontrolluar nga osmanët u qetësuan disi pas ndërhyrjes së mesit të shekullit të 19-të nga Fuqitë e Mëdha, e cila synonte të siguronte një mbrojtje më të plotë për shumicën e krishterë të provincave si dhe për të ruajtur status quo-në.
Detashmenti osman Kircaali (Divizionet Kircaali Redif dhe Kircaali Mustahfiz dhe Regjimenti i 36-të, me 24,000 burra), i ngarkuar për të mbrojtur një front 400 km përpara hekurudhës Selanik- Aleksandropoli, nuk arriti të bënte rezistencë serioze dhe më 26 nëntor, komandanti, Javer Pasha, u kap me 10.131 oficerë dhe burra nga Korpusi Vullnetar Maqedonas-Adrianopolit.
Megjithatë, ishte e dobishme për Malin e Zi, që kur Perandoria Osmane po përpiqej të kundërvepronte ndaj Serbisë, Bullgarisë dhe Greqisë, kishte kohë të mjaftueshme që Mali i Zi të përgatitej, gjë që ndihmoi fushatën e tij të suksesshme ushtarake.
Duke iu kundërvënë atyre dhe duke vazhduar marrëveshjet e tyre të fshehta të paraluftës për zgjerim, tre aleatët sllavë kishin plane të gjera për të bashkërenduar përpjekjet e tyre të luftës: serbët dhe malazezët në teatrin e Sanxhakut, bullgarët dhe serbët në atë maqedonas dhe vetëm bullgarët në teatrin trak.
Nga 4.000 që ishte numri i librave në Bibliotekën Kombëtare në janar 1928 kur mori detyren dhe deri në 1937, kur mbreti Zog e nxori në pension, Kolea shtoi fondin e librit me 14.000 tituj te rinj, botoi periodikë të shumtë vjetore mbi veprimtarinë e bibliotekës me përshkrimet përkatëse bibliografike të shumë veprave me interes për studime.
Kolea ka merita te veçanta për mbedhjen e dokumenteve të rëndësishme me vlera historike, ndër te cilat, prezantimi i parë për dorëshkrimin e Kostë Beratit, historisë së origjinës së flamurit kombëtar të ngritur në Vlorë në 28 nëntor 1912, zbuloi dhe mblodhi dokumente për Skënderbeun, të dhëna bibliografike për Shtjefën Gjeçovin, Jani Vruhon, Jani Vreton, Fan Nolin, Shirokën, etj, fondet që janë sot pasuri kombëtare falë punës së tij.
Nën kujdesin e tij, Muzeu Kombëtar u bë qendra ku nisën të grumbulloheshin objekte të vjetra historike dhe ai vetë, një ndër luftëtarët më të vendosur për mbrojtjen e tyre nga arkeologët e huaj, që morën jo pak vlera dhe zbulime arkeologjike në Butrint, Apolloni, Lezhë, Shkodër, e gjetkë.
Më 1937 Sotir Kolea doli në pension dhe koha për të mori kuptimin e punës për organizimin, përpunimin, botimin e gjithë kërkimeve dhe studimeve të nisura që në rini ndaj vendoset në Elbasan, qytet ku jetonin një grup studjuesish të njohur të gjuhës si Aleksander Xhuvani, Simon Shuteriqi, Lef Nosi, Kristo Floqi, etj.
Në vitin 1914, pas takimeve në Brindisi dhe Leçe, me rrethet e patriotëve shqiptarë, Kolea vendoset në Lozanë ku në 1915 drejton në gjuhën frenge gazetën “L'Albanie” me bashkëpunëtorin e vjetër dr. Turtullin, Hilmi Këlcyrën e P. Calen.
Parahistoria e vendit në të cilin sot ndodhet Belgjika duket se fillon diku rreth 400.000 p.e.s. Paraardhësit e njeriut kanë banuar në këtë pjesë që nga vitet 30.000 p.e.s. Ndërsa burimet arkeologjie tregojnë për disa miniera në kohën e gurit .
Ne vitet 90, u angazhua që në fillim në lëvizjen antikomuniste dhe më 10 janar 1990 formoi Partinë Republikane të Shqipërisë, një parti e djathtë, aleate e Partise Demokratike, qe kish në themel të programit të saj respektimin e pronës private, familjes dhe bashkimin e kombit.
Nga viti 1998 deri në ditet e fundit ai ishte president nderi dhe Kryetar i Asamblesë Kombëtare te PR.Sabri Godo ka qenë deputet i Kuvendit të Shqipërisë në dy legjislatura, 1996-2002 me funksionin e kryetarit të Komisionit të Politikës së Jashtme.
Gjate kësaj periudhe dhe më pas, ka luajtur nje rol aktiv në intensifikimin e marëdhënjeve të Shqipërisë me strukturat Europiane e më gjerë, duke i shtrirë njohjet në nivele të larta personalitetesh të një rëndësie politike të vecantë Eshtë i pamohueshem roli i Sabri Godos ne zgjidhjen e çështjes së Kosovës, për të cilën ai luftoi për 22 vjet rrjesht, nga dita e parë e krijimit të Partisë Republikane deri në ditët e fundit të jetës së tij.
Qendrimet e tij pa mëdyshje në çështjet më delikate dhe të debatueshme, në periudha të ndezura politike, dhe përpjekjet për të gjetur rrugën e arësyes, i çuan njerëzit, mediat e politikanët, ta quajnë “Plaku i Urtë”, epitet që në mënyrën më të plotë do të përmblidhte gjithë jetën e tij.
Në 14 dhjetor 2012, Presidenti i Republikes Italiane, Shkëlqesia e tij, Giorgio Napolitano i ka akorduar Sabri Godos, titullin e nderit “Commendator” me motivacionin: “Në konsideratë të meritave të veçanta, dhe me propozim të Presidentit të Këshillit te Ministrave, me dekretin e dates 27 dhjetor 2011, i dorëzon zotit Sabri Godo, Titullin e nderit “Commendator”, me të drejtën per të gëzuar nderimet e larta përkatëse dhe për tu regjistruar në librin e Commendatorë-ve".
Në 12 dhjetor 2012 Presidenti i Repubblikesse Shqipërisë, zoti Bujar Nishani i dha Sabri Godos, pas vdekjes “Urdherin e Skënderbeut” me motivacionin:“Personalitetit të shquar të politikës dhe kulturës kombëtare, politikanit të urtë e vizionar, me kontribut të çmuar në proçeset demokratike, shkrimtarit e skenaristit që talentin e vuri në shërbim të popullit e vendit të tij"
Koleksionimi i kartëmonedhave e monedhave në shumë vende ka qenë i ndaluar, vetëm tre dekada më parë koleksionistët mund të referoheshin në një numër të paktë katalogësh dhe në çmimet e tregtarëve edhe këto të kufizuara, shumica e të cilave ishin të pa kompletuara e të siguruara me vështirësi, ose ata mund të ndërtonin njohuritë e tyre nëpërmjet kërkimeve personale apo kontaktit me koleksionistë të tjerë.
Meqenëse lëkurat e kafshëve dhe organet e brendshme të fryra kanë siguruar që nga kohërat e lashta enë ruajtjeje për një sërë produktesh ushqimore, ka të ngjarë që procesi i prodhimit të djathit të jetë zbuluar aksidentalisht duke ruajtur qumështin në një enë të bërë nga stomaku i një kafshe, duke rezultuar në qumështi duke u kthyer në gjizë dhe hirrë nga mullëza nga stomaku.
Ndërsa popullatat e romanizuara hasën fqinjë të panjohur të sapovendosur, duke sjellë traditat e tyre të prodhimit të djathit, kopetë e tyre dhe fjalët e tyre të palidhura për djathin, djathrat në Evropë u diversifikuan më tej, me vende të ndryshme që zhvillonin traditat dhe produktet e tyre të veçanta.
Ndërsa tregtia në distanca të gjata u shemb, vetëm udhëtarët do të hasnin djathra të panjohur: Takimi i parë i Karlit të Madh me një djathë të bardhë që kishte një lëkurë të ngrënshme përbën një nga anekdotat e ndërtuara të Jetës së Perandorit të Notkerit.
Një fjalë e urtë franceze thotë se ka djathë të ndryshëm francezë për çdo ditë të vitit, dhe Charles de Gaulle një herë pyeti "si mund të qeverisësh një vend në të cilin ka 246 lloje djathi?") Megjithatë, përparimi i Arti i djathit në Evropë ishte i ngadaltë gjatë shekujve pas rënies së Romës.
Afresket më të bukura të Davidit mund të konsiderohen "Hierarkët", "Kryediakon Stefani", "Platitera me dy kryeëngjëjt", "Kryeëngjëlli Gabriel, etj., pikturuar në altar. Por punimi më interesant i David Selenices është afresku i "Ktitorit", themeluesit të bazilikës.
Vendbanime tjera janë: Belica, Brzhdani, Vidrani, Grand Crsko, Upper Dushegubica, Dobrenoec e Epërme, Ulët Dushegubica, Ulët Dobrenoec, miq, Ehloec, Ivanchishta, edhe, Javorec, Judovo, Kladnik, Klenoec, film, Lavchani, Malkoec, Malo Crsko, Monastry Dolenc, Podvis, Popoec, Popolzhani, Prostranje, Svinjishte, Srbjani dhe Cer.
Bellica, Bërzhdani, Ceri, Cërska e Madhe, Cërska e Vogël, Dobrenoeci i Epërm, Dobrenoeci i Poshtëm, Drugova, Dushkubica e Epërme, Dushkubica e Poshtme, Ehlloveci, Ivançishti, Izvori, Javoreci, Klladniku, Kllenoeci, Kozica, Llavçani, Mallkoeci, Manastirska, Podvisi, Popoeci, Popollzhani, Prostranja, Sërbjani, Svinjishta, Vidrani
Në funksion të provës, anglezët përgatitën edhe një ngjarje tjetër, tepër e rëndë për kohën, arratisjen e një anije luftarake, pikërisht të motovedetës “Mujo Ulqinaku”, duke përdorur një agjent të tyre, nënoficer në flotën tonë luftarake, i cili kishte marrë detyrë të dëshmonte se “ishte pikërisht kjo anije dhe efektiva të saj që kishin vendosur minat në kanalin e Korfuzit”.
Lidhur me këtë akt, Vangjel Nano, ish-shefi operativ në FLD, në kujtimet e tij shkruan: ”Agjentët e anglezëve që kishin mundur të futen në radhët tona, mashtruan detarin Spiro Kote, duke i thënë se do të dilnin në det të hapur për t’i ardhur në ndihmë komisarit të bazës që i rrezikohej jeta.
Por pas kalimit në ujërat neutrale, agjentët i tregojnë Spiros qëllimin e arratisjes, duke i ofruar në shkëmbim të jetës së garantuar në perëndim, pjesëmarrjen në dëshminë e përbashkët në favor të anglezëve, duke konfirmuar si të qenë vendosjen e minave në kanalin e Korfuzit.
Me skuadronin e 15-të të Flotës Angleze, i përbërë nga aeroplanmbajtëse, kryqëzorë, fregata, nëndetëse, minahedhëse, të komanduara nga admirali Konnahan filluan lundrimin nga Butrinti në Karaburun ; gjë të cilën e përsëritën edhe me 13 nëntor 1946.
Incidenti i kanalit të Korfuzit i referohet tri ngjarjeve të ndryshme që kanë ndodhur në vitin 1946, në kanalin e Korfuzit, ku Britania e Madhe dhunoi sovranitetin e Shqipërisë nëpërmjet një operacioni ushtarak të qëllimshëm, të paramenduar dhe të mirëplanizuar, me karakteristika të dukshme kërcënuese, duke hyrë në detin e brendshëm dhe territorial të Shqipërisë.
Gjatë kësaj periudhe që ishte periudh jashtëzakonisht e vështir për të zhvilluar gara ngase futbollistët dhe udhëheqësit e klubeve persekutoheshin në mënyrën më të vrazhdë nga organet e sigurimit të okupuesit futbolli në Pejë dhe përgjithësisht në Kosovë arriti të mbijetoj.
Po në këtë fazë kanë funksionuar edhe shumë klube të tjera si: Përparimi që edhe këtij klubi pushteti i atëhershëm ja ndalon veprimtarinë për shkaqe politike, pastaj Kombinati i Drurit, klubi Kristali klub i Kombinatit Bujqësor Industrial, pastaj Besa klub i Fabrikës së Autopjesëve , Tregtia, Industria - klub i Kombinatit të Lëkur-Këpucëve dhe Kosovatransi klub i ndërrmarjes transportuese të udhëtarëve me të njejtin emër.
Të nisur nga kjo gjendje e krijuar, Shqiptarët e tri klubeve ekzistuese të atëhershëme të qytetit të Pejës KF "Buduqnosti" KF "Besa"dhe KF "Kristali" mbajten Kuvendin e përbashkët ku vendosen që të bashkohen në një klub të vetëm të qytetit me emrin KF "Besa" dhe që me gjithë vështerësit që ishin në atë kohë ti vazhdojnë garat nën organizimin e Lidhjes së Pavarur të Futbollit të Kosovës që u krijua në korrikun e vitit 1991.
KF "Besa" është trashigimtare e klubeve të qytetit të cilat gjatë zhvillimit të këtij sporti në Pejë kanë pasur baticat e zbaticat e tyre duke u ndikuar nga rrjedhat shoqërore e politike, e ndarë në katër faza të zhvillimit historiku i shkurt i futbollit të Pejës ka qenë kësisoji:
Gjatë fazës së parë të zhvillimit të futbollit në Pejë, fazë kjo nga viti 1923 e deri në përfundimin e luftës së dytë botërore 1945 nuk ka pasur gara të futbollit, përkatësisht kampionate por garat janë zhvilluar në formë të ndonjë turneu, të ndonjë ndeshjeje miqësore apo në forma të ngjajshme.
Shumicën e kohës gjatë kësaj periudhe të zhvillimit të futbollit në Pejë ndër klubet më të rëndësishëme të Kosovës ka qenë "Buduqnosti" i cili me përjashtim të viteve që ka luajtur në Ligat e atëhershme Federative të ish-Jugosllavisë ka qenë pretenduesi kryesor për titullin e kampionatit.
Përveç kësaj, sanskritizimit iu rezistua në mënyrë aktive nga një numër autorësh të periudhës së vonë mesjetare, duke kulmuar në shekullin e 20-të me një lëvizje të quajtur taṉit tamiḻ iyakka , e udhëhequr nga Parithimaar Kalaignar dhe Maraimalai Adigal, e cila kërkonte të hiqte ndikimin e mbledhur të gjuhës sanskrite në atë tamile.
Fotografi të ndryshme kanë treguar se aty janë 18.000 vende parkimi, megjithëse shumë hamendësime e kanë vlerësuar fuqinë e plotë punëtore të ASK-s rreth dyfishin, pasi një numër i konsiderueshëm të punëtoreve së ASK-s janë të shpërndarë në të gjithë botën.
Ekzistojnë tri forma: veprore, pësore ose joveprore dhe mesore, por mund të debatohet nëse forma mesore është një formë ose një klasë e pavarur e foljeve në vetvete (sepse çdo folje e formës mesore ka një folje paraardhëse veprore por shoqëruese, janë ndonjëherë ndryshime drastike në kuptim dhe fakti që foljet e formës mesore formojnë një zgjedhim në vetvete.
Sa për klasifikimin e mëtejshëm të foljeve në islandisht, islandishtja sillet si shumë si gjuhë të tjera gjermanike, me një ndarje kryesore në folje të dobëta dhe të forta, dhe ndarja e doljeve të forta, aq të pakta sa mund të jenë , ndahet në gjashtë folje të dyfishueshme.
Sipas Konventës së Gjuhësisë Nordike, që nga viti 1987, qytetarët islandezë kanë pasur të drejtën të përdorin islandishten kur po komunikonin me institucione shtetërore në vende të tjera nordike, pa u bërë përgjegjës për ndonjë interpretim ose kosto të përkthimit.
Nuk ka aq shumë efekt pasi nuk është aq e njohur për shkak se islandezët nuk njohin gjuhë të tjera skandinave edhe sepse shpesh kanë një zotërim të mjaftueshëm të gjuhës angleze për të komunikuar me institucionet në atë gjuhë (edhe pse eksziston evidencë se dijet e përgjithshme të islandezëve në lidhje me anglishten kanë qenë disi të mbivlerësuara).
Ngurtësimi i gjuhës islandeze edhe izomorfizmi rezultant i ngjashëm me nordiken e vjetër (e cila cilësohet në mënyrë ekuivalente edhe si islandishtja e vjetër nga gjuhëtarët) nënkupton se islandezët modernë mund të lexojnë lehtësisht Edat, sagat edhe klasikë të tjerë të gjuhës nordike të vjetër të krijuara ndërmjet shekujve X dhe XIII.
Megjithatë, ngaqë fjalët lakohen shumë, rendi i fjalëve është goxha elastik edhe çdo kombinim mund të ndodhë në poema, KrFKu, KrKuF, FKrKu, FKuKr, KuKrF dhe KuFKr janë të gjitha të lejueshme për arsye metrike.
Sindromi zbulon se ka ndërmend të përsosur Omnidroid dhe humbjen e saj në publik në Metroville ndërsa manipulimin kontrollet e saj që të bëhet një hero veten, dhe pastaj i shesin shpikjet e tij, në mënyrë të gjithë do të bëhen në mënyrë të barabartë "super", duke e bërë term i pakuptimtë.
Filmi premierë më 27 tetor 2004 në Festivalin e Filmit në Londër BFI dhe kishte lirimin e saj të përgjithshme në Shtetet e Bashkuara më 5 nëntor, 2004 filmit kryer mirë në biletari, fitim $ 631,000,000 në mbarë botën gjatë garën e saj origjinale teatrale.
Dukuritë gjuhësore mund të studiohen përmes një sërë këndvështrimesh: në mënyrë sinkronike ose në mënyrë diakronike ; në njëgjuhësh ose shumëgjuhësh; fëmijë ose të rritur; siç janë mësuar ose të përvetësuara tashmë; si objekte abstrakte ose struktura njohëse; përmes teksteve ose elicitimit me gojë; dhe përmes mbledhjes së të dhënave mekanike kundrejt punës në terren.