polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Mirëpo keqësimet nuk mbarojnë me kaq, femija ka probleme të mëdha të gjumit, që do të thotë nuk flenë herët në mbrëmje por shumë vonë dhe me shumë vështërsi ku prindërit vihen në sprova të mëdha fizike dhe psiqike, po ashtu femija nuk fle tërë natën pa u zgjuar por me ndërprerje ku edhe cdo herë duhen perpjekje maximale të prindërve për ta vënë në gjumë përsëri.
Me kalimin e kohës vërehen ndryshime të mëdha në sjelljet e fëmijës duke filluar se fëmija është shumë i tendosur, qan "pa arsye", në dallim me fëmijët e tjerë ai nuk është në gjendje të luaj me lodra apo posaçërisht të luaj me femijët e moshës së vetë, ku gjithnjë e kërkon pranin e prindit me qëllim që ti realizoj dëshirat e veta.
Pra si një perfundim nga gjithë kjo me paraqet formën e rëndë të autizmit, ku mundësitë për një shërim janë shumë të vogla, por kjo nuk do të thotë se nuk duhet të ndërmarrim asgjë sa i përket shërimit dhe ndihmës në aspektin mjekësor dhe edukativ ku ekzistojnë mundësi të mëdha të lehtësimit dhe përmiresimit të gjendjes.
Rol me rëndësi është diagnoza e hershme e autizmit më se largu në moshën 3 vjecare ku edhe terapitë do të kenë më shumë sukses sesa kur ato fillojnë më vonë ku edhe efekti i terapise është më i vogël, por sa i perket terapive do të shkruaj në faqen Trajtimi.
Në disa raste paraqiten edhe te ashtuqujtëra stereotipe ku fëmija bën levizje te dores.mënyre rrethore apo lëvizjen e përhershme të gishtërinjëve në mënyrë të tendosur, kjo paraqet sidomos probleme gjatë koncentrimit dhe në kryerjen e veprimte zakonshme
Po ashtu problemi i mosmundësise që në mënyrë të pavarur të përdorë duart e veta shkaktojnë probleme të mëdha gjatë ushqimit ku shpesherë prindërit duhet ta ushqejnë vetë fëmijën apo të jenë pranë fëmijës gjatë ushqimit që ta ndihmojnë.
Ne jug dhe juglindje kufizohet me njesine administrative Komsi ku ndahen nga shpatet e poshtme te majes se Liqenit te Germanit , bie nepermjet majave te maleve deri ne majen e Alojsit,tek pishat e Karices,perroi i Madh, perroi i Karices dhe mbyllet ne rrjedhen e lumit Mat.
Klima e kesaj njesie administrative ndryshon sipas lartesive ku ne pjesen e poshtme kemi zonat e banuara me nje klime me dimer relativisht te bute dhe vere te nxehte e te thate, ndersa ne pjesen me lartesi mbi 400m klima merr karakteristikat e klimes mesdhetare paramalore dhe malore, me temperatura me te uleta dhe reshje shiu e debore.
Bashkëpunëtore e ngushtë dhe/ose konsulente pranë Organizmave Ndërkombëtarë si Bashkimi Europian, Këshilli i Europës, PNUD, UNICEF, UNHCR, Banka Botërore, OBSH, OSBE, Ambasada Amerikane, Franceze, Norvegjeze, Consorzio Promosud Itali etj.
Estetika është shkencë e cila studion artin dhe të bukurën ,kjo është një shkencë e vjetër sa vet njeriu për këtë themi se përfshin histori të gjatë fjala estetikë është përdorur shumë kohë më parë por i pari që vërtetoi se estetika është shkencë ishte Baumgarten në vitin 1750 përkatësisht gjatë mesit te shek.
Shumë prej tyre u larguan në vitin 1999, dhe disa të tjerë u larguan gjatë trazirave të vitit 2004, kur komuniteti serb dhe trashëgimia kulturore serbe u vunë në shënjestër, dhe si rezultat 35 kisha, duke përfshirë 18 monumente të kulturës, u shkatërruan, u dogjën ose u dëmtuan rëndë.
Bazuar në ish-Ministrinë për Kosovën dhe Metohinë, 312 nga 437 qytete dhe fshatra në të cilat jetonin serbët u spastruan plotësisht etnikisht, dhe në dhunën që pasoi, më shumë se 1.000 serbë u vranë, ndërsa 841 u rrëmbyen dhe 960 u plagosën.
Sipas regjistrimit të vitit 2011, i cili u bojkotua në Veri të Kosovës dhe u bojkotua pjesërisht nga serbët në Kosovën jugore, komunat e Graçanicës, Parteshit dhe Ranillugut kanë një shumicë serbe, ndërsa serbët përbëjnë rreth 45%.
Në periudhën kur Millosheviqi synonte okupimin e Kosovës, çdo ditë lansohej nga një gënjeshtër për kinse presione të shqiptarëve ndaj serbëve, dhunime të plakave serbe, dëmtime të varrezave serbe, metodë kjo shumë e njohur që nga lufta e dytë botërore kur nazistët akuzonin hebrenjtë për të gjitha te këqijat.
Argjipeshkvi i Tivarit Gulielm Adae shkruan ne 1332 një vepër në latinisht për mbretin e Francës Filipi VI dhe nuk harron të shkruaje këtë frazë lapidare : "Shqiptaret kanë një gjuhe krejt tjetër dhe të ndryshme nga latinishtja, kanë alfabetin latin në të terë librat e tyre".
Shkencëtari njohur italian Gjuliem Markoni vendosi lidhjen e parë telegrafike midis Tivarit dhe Antibarit më 30 gusht 1904 dhe më 1908 për herë të parë futet në përdorim linja hekurudhore cila e bënte këtë qytet ndër qytet e parët të lidhura me hekurudhë në Ballkan .
në suren Ali Imran, ajetet 96/97, thotë : "Shtëpia e parë e ndërtuar për njerëz është ajo që ungrit në Bekë , e dobishme, udhërrëfyese për mbarë njerëzimin. Aty ka shenja të qarta: vendi i Ibrahimit dhe kush hyn në të, ai është i sigurt. Për hirë të Allahut xh.sh., vizita e shtëpis është obligim pët ata që kanë mundësi udhëtimi te ajo, e kush nuk e beson , Allahu xh.sh. nuk është i nevojshëm për njerëzit".
Si një nga pesë shtyllat e fesë islame është një detyrim fetare që duhet të kryhet të paktën një herë në jetën e të gjithë myslimanëve të rritur të cilët janë fizikisht dhe financiarisht të aftë për të ndërmarrë udhëtimin, dhe që mund të mbështesin familjet e tyre gjatë mungesës së tyre.
Le të jetë AB një segment i dhënë me gjatësi d, atëherë dihet se vektori mund të paraqitet si një segment i orientuar në të cilin dallojmë pikën e fillimit A dhe pikën e mbarimit B. Vektorët dhe kanë kahun e kundërt dhe quhen vektorë të kundërt edhe nëse drejtimin dhe intensitetetin e kanë njejtë.
ku me kemi shënuar vektorin me fillim në një pikë të dhënë , ndërsa pika e mbarimit është çfarëdo pikë , paraqet bashkësinë e të gjitha pikave me largësi nga pika , të barabartë me 1; në rrafsh bashkësia e këtyre pikave paraqet rreth, ndërsa në hapësirë sferë.
Qytetarët të cilët gëzojnë të drejta dhe detyrime (besnikëri, të drejta politike, ushtrimi i shërbimit ushtarak, mbrojtja konsullore jashtë shtetit, ekstradimi në atdhe, mbrojtjen nga ekstradimi në shtet tjetër etj.) dhe i nënshtrohen jurisdiksionit shtetëror quhen shtetas.
Disa shembuj janë: mërgimi i detyruar , dënimi për tradhti, dorëheqja nga shtetësia, marrja e një shtetësie tjetër, kryerja e shërbimit ushtarak në një ushtri të huaj, emigrimi afatgjatë, por edhe kur territori i një shteti kalon në territorin e shtetit tjetër; këto janë vetëm disa mundësi.
Plotësim: Në këtë etapë, për shkak të situatave politike në Kosovë, përkatësisht për shkak të demostratave gjithëpopullore të shqiptarëve më 1981 dhe më 1989, kampionatet e Ligës së Kosovës 1980-81 dhe 1988-89, me vendimet e pushtetit të atëhershëm, janë ndërprerë që në fillim të stinorit pranveror dhe me dekret, kampion janë shpallur skuadrat që në ato momente kanë qenë në pozitat e para të renditjes tabelare .
Veprat e tyre u vizituan nga shumë art-dashës, nga më shumë se 200 delegacione ndërkombëtare, nga personalitete të njohura të jetës politike dhe kulturore, duke filluar nga Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së Kofi Annani e deri te shkrimtari i njohur Ismail Kadare.
Së dyti, Groti vëren se ambasadorët edhe mund të kthehen nëse shihen si të kundërshtueshëm personalisht për shkak të besimeve apo karakterit të tyre, edhe nëse vijnë prej shteteve ndaj të cilëve nuk ka kundërshtim në parim për vënien a vazhdimin e lidhjeve diplomatike.
Këto rishqyrtime sugjerojnë që Groti besonte se një shtet mund të mos e pranonte një ambasador në territorin e tij për çdo arsye, megjithëse ajo që nuk është e qartë nga rrëfimi i hapërdarë i tij është nëse ai mendonte që ligji i kombëve përcaktonte një detyrim për ta bërë të ditur këtë arsye, publikisht ose fshehtësisht.
Dyfishësia e të dyve në këtë pikë ndoshta ishte pasqyrimi i pasigurisë së praktikës, ndërkohë që shfaqin shenjat e tendosjes në mendimin e tyre ndërmjet njohjes së rëndësisë themelore të sovranitetit nga njëra anë dhe vlerës së madhe të diplomacisë nga ana tjetër, i pari duke shtjelluar kundër çdo nevoje për dhënien e arsyeve dhe i dyti duke qenë pro në mënyrë që të mund të pengohej kthimi mendjelehtë apo i pamenduar i ambasadorëve.
Që ky ishte qëndrimi i Grotit, kjo mbështetet më tej nga përdorimi nga ai i fjalës “trillim” në trajtimin kalimtar që i bën dy teorive më popullore të kohës së vet që përdoreshin për të justifikuar trajtimin e jashtëzakonshëm t’ambasadorëve - teoritë e përfaqësimit sovran dhe jashtë-territorialitetit - edhe pse është po aq e qartë se atij i dukeshin të përshtatshme.
Teoria funksionale së cilës duket qartë se i jep përparësi nuk e arriti bindshëm vendin e parë në ligjin diplomatik për pothuajse tre shekuj e gjysë të tjerë, megjithë shtytjen e mëtejshme nga Veteli në mes të shekullit XVIII, deri në kodifikimin e saj në Preambulën e Konventës së Vjenës mbi Marrëdhëniet Diplomatike më 1961.
Edhe pse Groti i jep imunitet pothuajse të plotë ambasadorëve që dalin nga rreshti, ai nuk se sugjeron që t’u kursehet poshtërimi apo edhe dënimi; e gjitha varet mbi natyrën e veprimtarisë së tyre të paligjshme dhe, në praktikë, mbi qëndrimin e drejtuesve të tyre.
“Nëse krimi do të jetë veçanërisht i tmerrshëm dhe që duket qartë se i ka shkaktuar dëm shtetit”, thotë Groti, “ambasadori duhet të kthehet tek ai që e dërgoi, me kërkesën që ai të dënohet apo të dorëzohet . Nëse do të kundërshtohen këto kërkesa, siç kishte ndodhur më herët sipas Xhentilit , “mund t’arrihet dënimi me luftë për të si miratues krimi”.
Ai vinte nga një familje që, megjithëse në rrethana modeste, kishte qenë e rëndësishme në politikën e Fiorentinës për më shumë se dy shekuj dhe më 1498, vetëm në moshën 29 vjeçare, u caktua kancelar i dytë i republikës, edhe pse me sa duket s’kishte përvojë të mëparshme administrative.
Në këtë drejtim, vëzhgimet e tij mbi zbatimin e traktateve dhe doktrina e raison d’état-it e përdorur nga princat e kohës së tij flasin vetë: “Dylli e pergamena s’janë veçse flakë kashte dhe ata duket se krenohen duke e tejkaluar politikanin fiorentin, në gjithçka që thotë, lidhur me maksimat më vdekjeprurëse të njerëzve më të këqij”.
Duke shpjeguar se princat i zbatojnë traktatet vetëm kur kjo është n’interesin e tyre, Vikeforti thotë me miratim të qartë që “princat janë të detyruar ndaj nënshtetasve të tyre, e kjo është përtej çdo krahasimi shumë më e fortë sesa detyrimi nga hyrjet n’aleanca, sado të rrepta të jenë këto”.
Ai shpejton prapseprap të theksojë se vetëm “nevoja” mund ta shfajësojë një princ që e hedh poshtë një traktat, ngaqë kur kjo bëhet nga teka do të thotë të “fyesh besimin publik dhe të shkatërrosh themelet e gjithë punëve që princat janë të detyruar të zhvillojnë me njëri-tjetrin”.
Groti ishte një shkrimtar pjellor dhe mes veprave të tij të menduara si më të rëndësishmet nga studentët e Marrëdhënieve Ndërkombëtare janë De Jure Praedae, që u shkrua në dhjetëvjeçarin e parë të shekullit XVII por që nuk u botua deri më 1868 ; Mare Liberum, mbrojtja e tij e famshme e lirisë së detrave, që u botua së pari më 1609; dhe mbi të gjitha vepra mjeshtërore De Jure Belli ac Pacis Libri Tres .
Edhe pse studentët e jurisprudencës debatojnë mbi qëllimin dhe domethënien e përgjithshme të De Jure Belli ac Pacis, ka pajtim të gjërë tashti që ajo kishte rëndësi të madhe në zhvillimin e ligjit ndërkombëtar, në teorinë e luftës së drejtë dhe në nocionin e një shoqërie ndërkombëtare.
Xhentilit iu kushtua vëmendje kur më 1584 përdori doktrinën e të drejtës s’ambasadës për të shtjelluar kundër ligjshmërisë së dënimit t’ambasadorit spanjoll Bernadino de Mendoza për bashkëpunim në komplotin e Trokmortonit kundër Elizabetës.
Përveç se ishte i pari i shkruar në frëngjisht prej traktatit të Zhan Hotman de Vilersit të vitit 1604, Ambasadori dhe detyrat e tij ishte një përpjekje e ndërgjegjshme për t’anashkaluar spekullimet në favor të një rrëfimi se si është në praktikë një i dërguar i suksesshëm.
Kjo është shpesh një dredhi e atyre që e rendisin suksesin mbi parimin, për në rastin e Vikefortit e kundërta e një “ambasadori të përkryer” nuk është një oportunist dredharak, por më fort dikush që zhytet në dijeninë e interesave afatgjata të shtetit të tij dhe të të tjerëve dhe që zotëron ndershmëri, besnikëri, maturi e gjykim të mirë.
Në të njëjtën kohë, shtëpitë botuese t’Evropës ishin të zëna me botimin e shumë bibliografive, historive si dhe letërkëmbimeve diplomatike, ku të gjitha ishin lëndë e parë për ata që si Vikeforti dëshironin ta bazonin dijeninë e tyre të sistemit të shteteve mbi praktikën e shteteve.
Megjithë përshkrimin e zakonshëm si “grotian” t’asaj pikëpamjeje të marrëdhënieve ndërkombëtare në të cilën skena qendrore komandohet nga një shoqëri ndërkombëtare e mishëruar në rregulla dhe instituticione si diplomacia, është e vërtetë që te vetë Groti gjehet vetëm një version i zbehtë i kësaj pikëpamjeje.
Në këtë dhe në mënyra të tjera duke e kundërshtuar raison d’état-in e vështirë (sa nga kundërshtimi për të vënë re ithtarët e tij të shquar, sa nga këmbëngulja e përsëritur mbi rregullin themelor që shtetet e mira duhet të sillen si njerëz të mirë) ai ka biles një “qasje shumë të kufizuar” ndaj doktrinës së rebus sic stantibus.
Ky është shkaku, sigurisht, se pse në periudhën prej revolucionit në Kinë më 1949 “Republika e Kinës” në Tajvan s’mund t’i çojë as nëpër mend marrëdhëniet diplomatike me një shtet që ka marrëdhënie të tilla me “Republikën Popullore të Kinës” : ashtu si RPK-ja, ajo mëtonte t’ishte qeveria e krejt Kinës.
Kështu në vitet 1970, Shtetet e Bashkuara e mirëpritën një “zyrë ndërlidhjeje” nga RPK-ja përveç “ambasadës” ekzistuese të RK-së, ndërsa një numër i madh shtetesh pranuan një lloj të ngjashëm përfaqësimi nga “Republika Turke e Qipros Veriore” pothuajse përbotshmërisht jo të njohur kundrejt një ambasade apo komisioni të lartë nga Republika e Qipros.
Vajtja në luftë mund të ndodhë vetëm kur kjo është e drejtë; për më tej, pasojat e saj shkatërrimtare diktojnë që kur ka dyshime mbi këtë gjë ajo duhet të braktiset ashtu sikur për të njëjtën arsye dëshmia e prodhuar në një gjyq që merret me një krim madhor është jo-përfundimtare dhe është më mirë të lëshosh një fajtor sesa të dënosh një të pafajshëm.
Ajo që thotë n’t’vërtetë është që “do t’ishte e leverdisshme, vërtet e nevojshme, të mbahen konferenca të caktuara të fuqive kristiane, ku ata që nuk kanë interesa mund të zgjidhin mosmarrëveshjet e të tjerëve dhe ku, n’t’vërtetë, mund të ndërmerren hapa për t’i detyruar palët ta pranojnë paqen me kushte të drejta”.
Dërgimi dhe pritja e ambasadorëve është po aq e vjetër sa bashkëveprimi i njësive të veçanta politike, por ajo që Vikefortit iu duk e habitshme ishte shtrirja në të cilën pothuajse shumica, megjithëse jo në të gjithë shtetet e Evropës, e të dërguarve tashti pritej të rrinin në vendet e tyre për disa vjet në një herë të vetme.
Nëse ato përdoren në mbështetje të ligjeve t’arsyes së drejtë kjo vetëm sa bashkon vështirësitë e njohura me mendimin e ligjit natyror; si mund ta vendosë arsyeja ligjin ndërmjet shteteve kur arsyeja e vetme që ndjekin shtetet zakonisht është raison d’état ?
Makiaveli ishte i përfshirë në dy misione diplomatike brenda Italisë në gjysën e parë të vitit 1499, por nuk e ndërmori misionin e parë të jashtëm deri në korrik 1500, kur shkoi tek oborri aleat i Luigjit XII të Francës, ku mbeti për pothuajse një gjysë viti.
Në qershor 1502 Makiaveli u bë “përforcim i fshehtë” i peshkopit të Volterrës, Françesko Soderinit, në një mision n’Urbino, e pushtuar kjo së fundmi nga Çezare Borxhia, që sapo ishte bërë dukë i Romanjës nga i ati, Papa Aleksandri VI.
Ai i ndërmori misionet e tij të fundit diplomatike para shembjes së republikës së Fiorentinës në shtator 1511 , kur u dërgua në Milano dhe mandej prapë në Francë edhe një herë me qëllim që t’i lutej Luigjit të pezullonte thirrjen e kardinalëve frankofilë shizmatikë, që po i ndërlikonin marrëdhëniet e Fiorentinës me Romën.
Me fjalë të tjera, ndërsa guvernatorët provincialë për shembull mund të përdorin përfaqësuesit në vende të tjera (të vjen në mend agjenti i mbajtur nga Guiçardini në Romë për të mbrojtur interesat e veta vetiake, shih disa faqe më parë), vetëm ata të dërguar nga “sunduesit me pushtete sovrane” në trupa të ngjashëm gëzojnë të drejtën e përfaqësimit.
Pika e vetme në shkrimet e tij ku Makiaveli i kushton vëmendje të drejtpërdrejtë dhe të mbështetur mënyrës kundrejt rrethanave në të cilat duhet të zhvillohet diplomacia është në letrën e vitit 1522, më pas e quajtur “Advice to Raffaello Girolami when he was sent as Ambassador to the Emperor” (Këshillë Rafaelo Gjirolamit kur ai u dërgua si ambasador te Perandori-B.K.).
Unë sigurisht do të mbështetem tek to për këtë krye, por përndryshe, është e këshillueshme të mbështëtesh kryesisht mbi The Prince dhe veçanërisht në veprën shumë më të madhe e më të rëndësishme quajtur The Discourses on the First Ten Books of Titus Livy (Ligjërimet mbi dhjetë librat e parë të Tit Livit, tash e mbrapa Ligjërimet-B.K.).
Duke u pajtuar me Grotin që ambasadorëve mund t’u pengohej hyrja “në brendësi të vendit” nëse do të kishte arsye bindëse, Vateli prapseprap thekson se detyrimi i ndërveprimit të përbashkët është i tillë që në këto rrethana ata duhet të takohen në kufi: sovrani, thotë ai, “mund të caktojë një vend në kufi ku do të takohet i dërguari dhe do të dëgjohen propozimet e tij. I dërguari duhet të ndalet në vendin e caktuar; është e mjaftueshme që ai të dëgjohet dhe kjo është shtrirja e të drejtës së tij”.
Duke përcaktuar se ambasadorët mund të përdoren vetëm nga “sunduesit me pushtete sovrane” në marrëdhëniet e tyre me sundues të ngjashëm, Groti shqyrton mandej nëse ata duhen “pranuar” gjithmonë apo jo, duke vërejtur mëtimin e disa autorëve që kjo është vërtet një nga “të drejtat” e ambasadorëve.
N’t’vërtetë nuk ishte n’atë kohë, siç ishte plotësisht i ndërgjegjshëm Groti, dhe nuk është as sot, sepse Konventa mbi Marrëdhëniet Diplomatike e Vjenës e vitit 1961, që kodifikoi ligjin e zakonshëm diplomatik, shpreh qartë dhe pa dilema që “Vënia e marrëdhënieve diplomatike ndërmjet shteteve dhe themelimi i misioneve të përhershme diplomatike, ndodh me pajtim të përbashkët”.
Siç kishte treguar Xhentili më herët, “do të bëhej ngatërresë e madhe në ligjin ndërkombëtar nëse dikush do ta kishte privilegjin e ndalimit të ardhjes s’ambasadave, ligj që ngul këmbë dhe thotë që kontrolli i dikujt mbi çështjet e veta duhet të jetë përfundimtar dhe i padhunueshëm”.
Është e vërtetë, thotë Groti, që ligji i kombeve e ndalon kthimin e ambasadorëve “pa shkak” por ai menjëherë ofron një renditore të ngjeshur t’arsyeve që e justifikojnë gjerësisht një sundues të mbyllë derën e vet: “Shkaku… mund të jetë ai që dërgon ambasadorin, ose ai që dërgohet, ose arsyeja për dërgim”.
Ambasadori dhe detyrat e tij është një traktat i gjatë, i dendur, por i drejtpërdrejtë, i përbërë në pjesën më të madhe nga vajtjet para-mbrapa në mbi dy shekuj historie me qëllim të përpilimit të mëtimit që një praktikë e veçantë ishte bërë rregull, pjesë e ligjit të kombeve.
Duket me vlerë të shtohet edhe që metoda e tij e përgjithshme, domethënë “realizmi” i pakompromis që shënjoi në veprën e tij një shkëputje të tillë me filozofinë klasike politike, ishte metoda e imituar gati dy shekuj më vonë nga Abraham de Vikeforti, autori i doracakut më të madh mbi praktikën diplomatike të ancient régime (sistemi politik e shoqëror i Francës përpara Revolucionit të vitit 1789-B.K.).
“Në luftrat civile”, thotë Groti, “nevoja nganjëherë hap rrugën për ushtrimin e kësaj të drejte , edhe pse në mënyrë të parregullt. Një rast i tillë do të paraqitet”, vazhdon ai, “kur një popull është ndarë në pjesë pothuajse të barabarta saqë është e dyshimtë se cila prej dy palëve e ka sovranitetin; dhe përsëri, kur dy njerëz me praktikisht të drejta të barabarta po hahen për gëzimin e një froni. Në rrethana të tilla”, përfundon Groti, “një popull i vetëm konsiderohet në këtë kohë si dy popuj”.
N’t’vërtetë, thotë Vikeforti, ky mëtim nuk mbështetet nga praktika e shtetit e shekullit XVII, edhe pse pranon që do t’ishte e arsyeshme nëse ndonjëra palë në një luftë civilë do t’ia lëshonte të drejtën e përfaqësimit tjetrës” , që, siç ndodh, ishte interpretimi i ligjit i Xhentilit.
Ligji, si term, nuk është koncept abstrakt, por ai paraqitet mjaft konkret dhe i përcaktueshëm për këdo që ndeshet me të në praktikën e përditshme, për dallim nga “akti administrativ”, emërtimi i të cilit, si i tillë, vlen për metodologjinë e studimit dhe të trajtimit nga teoria e së drejtës, qoftë në legjislacion, qoftë edhe në praktikën administrative të organeve të administratës gjatë veprimtarisë së tyre ekzekutive.
Termat që e cilësojnë aktin administrativ si një burim i së drejtës marrin emërtime të ndryshme si vendim, urdhër, urdhëresë, rregullore, udhëzim, e deri te termat që përdorin organet e administratës publike zakonisht si: leje, qarkore, protokolle, letër, dëshmi, liçencë etj
Me kalimin e kohës, kuptimi për të u kufizua në masat administrative në fushën e së drejtës publike dhe përfundimisht ishte profesor Otto Mayer, studiues i shquar në këtë fushë, që në veprën e tij monumentale mbi të drejtën administrative gjermane të vitit 1895, e përkufizon aktin si një “shpallje autoritare e administratës, e cila përcakton të drejtat e një subjekti në një rast të caktuar”.
Shumica e këtyre mishërimeve përfshijnë lojën imagjinare të letrave tregtare të njohur si Duel Monsters, ku secili lojtar përdor letra për të "dueluar" njëri-tjetrin në një betejë tallëse të "përbindëshave" fantazi, duke formuar bazën për jetën reale Yu-Gi-Oh!
Kur një intervistues e pyeti Takahashin nëse ai u përpoq t'i prezantonte lexuesit e rinj me kulturën reale të lojërave të referuara në seri, Takahashi u përgjigj duke thënë se ai thjesht përfshiu "gjëra që ai luante dhe i pëlqente" dhe se mund t'i ketë futur lexuesit me lojërat me role.
Para zhvillimit te kitares elektrike dhe perdorimit te materialeve sintetike, kitara ishte percaktuar si një instrument qe ka "një koke, qafe, banese druri, brinje, dhe një prapasheshte, me shpesh me anet jo te perkulura", termi i perdorur per t'iu referuar një numri te instrumenteve te tille te nderlidhur qe jane zhvilluar dhe perdorur ne te gjithe Evropen ne epoken moderne.
Kitarat mund te luhen akustikisht, toni eshte i prodhuar nga dridhje te telave, qe perforcohen nga organi i kitares, i cili eshte si një dhome te madhe brenda se ciles tingujt perplasen dhe pasqyrohen, ose ato mund te mbeshteten ne një perforcues, qe mund te manipuloje ton elektronike.
Stili i saj muzikor është shumë karakteristik,ka shkruar e kompozuar shumë këngë,dhe jo vetëm të sajat,ajo ka pasur shumë bashkpunime me shumë grupe roku si edhe me vetë aktoren e mirënjohur Miranda Cosgrove ("daydream" ka qenë një këngë e pa realizur kurse "dancing crazy" ka motivet e njëjta me këngën e Avril "what the hell",ku në krijim e saj morrë pjesë të njëjtit persona që krijuan "What the hell").
Ajo mban gjithashtu edhe një linjë personale te saj veshjesh,ku vetëm kohë e fundit ka dal ne treg që quhet"abbey dawn",ku përmban stilin e saj të veqant që për një kohë të gjatë e përdorte,jeanse të shkurtërta,bluza të shkurtërta e të ngushta,me nga një kollare si dhe llojet nga më të ndryshme te sneakers të saj,me një fjal ajo ishte një vajz tipike ideale "Skater girl",por më vonë ajo thotë "tani unë jam më e moshuar, dhe linja ime e rrobave duhet të ndryshoj ne më femërore",por prap se prap stili i saj karakteristik i veshjeve është akoma shumë i kërkuar.
Pas ndeshjes më 25 shkurt të vitit 1964 me boksierin Sonny Liston në kategorinë e rëndë për Titullin Botërorë gjer në atë kohë i njohuri Cassius Clay e ndërroi emrin e tij fillimisht në Muhammad X e pastaj në Muhammad Ali me të cilin do të njihet gjat gjithë jetës së tijë të më vonshme.
Meksi është zgjedhur deputete e Kuvendit të Shqipërisë, ku ka vijuar të punojë për 6 legjislatura të njëpasnjëshme deri në nëntor të vitit 2011, moment në të cilin ndërpreu mandatin parlamentar për t’u zgjedhur nga Kuvendi në detyrën e anëtares së Këshillit Mbikëqyrës të Bankës së Shqipërisë.
Njëkohësisht, ajo ka vijuar edhe veprimtarinë akademike si lektore në nivel studimesh universitare dhe pasuniversitare pranë Fakultetit të Ekonomisë të Universitetit të Tiranës, Universitetit Marin Barleti, Zonja e Këshillit të Mirë, ISSAT, Magis në lëndët: ekonomi ndërkombëtare, statistikë, demografi, ekonomi dhe zhvillim, dhe cikli i menaxhimit të projekteve.