polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Një murg dominikan që shihte vegime, Xhirolamo Savonarola, arriti të përfitonte nga gjendja kritike në të cilën ndodhej Firenca - e kërcënuar nga jashtë nga spanjollët dhe e privuar nga Mediçët, që ishin dëbuar nga francezët - për të vendosur përkohësisht një Republikë të krishterë fondamentaliste, një shtet të vërtetë teokratik e të ashpër.
Në këtë kohë janë karakteristike trazirat shpirtërore dhe Sandro Botiçeli, që i kishte marrë nga mitologjia pagane subjektet e tablove të tij të frymëzuara nga Akademia fiorentinase, i dogji vetë veprat që zotëronte ende, në "turrën e famshme të kotësive", të organizuar nga Savonaroia.
Lëvizja europiane e humanizmit filloi nga zbulimi i shkrimeve të Antikitetit në Itali, në fillimet e skekullit XV; ai njohu kulmin e tij me veprën e Erazmit të Roterdamit, që bëri një përkthim të ri kritik të Biblës, sipas teksteve origjinale në hebraisht dke në greqisht.
Reforma e Martin Luterit, e Ulrish Zvinglit dhe e Kalvinit, që filloi në Europën e Veriut rreth njëzet vjet pas ekzekutimit të Savonarolës, kishte elemente të përbashkëta me protestën fetare të dominikanit fiorentinas: një kundërshti ndaj ideve tepër laike dhe vetëkënaqësisë krenare të njerëzve të Rilindjes dhe nënshtrim ndaj besimtarisë absolute, ndaj "nderit" të vendimeve hyjnore.
Në gjysmën e parë të shekullit XV, një fiorentinas i ri me kulturë nuk e vriste shumë mendjen nëse i ishte ruajtur ndonjë vend i vogël nën diell; ai e përmblidhte energjikisht veten dhe nuk linte t'i shpëtonin nga duart të gjitha rastet që i paraqiteshin .
Familjet e mëdha fiorentinase, me në krye Mediçët, kishin grumbulluar pasuri të jashtëzakonshme, falë industrisë dhe tregtisë së pëlhurave dhe kishin tërhequr rreth tyre artistë dhe intelektualë që shërbenin për vlerësimin e pasurisë dhe lavdisë së tyre, si në qytet ashtu edhe jashtë tij.
Falë punimeve të Filipo Bruneleskit, që kishte ndërtuar kupolën gjigante të katedrales, fiorentinasit e shihnin veten në gjendje të realizonin të njëjtat suksese teknike si të parët; konsili i mbledhur në qytet më 1439, që duhej të çonte në pajtimin të kishave të Lindjes dhe të Perëndimit, ndihmoi gjithashtu në mënyrë vendimtare për të përhapur diturinë e Greqisë antike.
Ndërsa vetëdija e re e vetvetes, karakteristikë e njeriut të Rilindjes, po shtrihej deri në kozmologji dhe rreziku i rënies në rrëmujat socialpolitike dhe në përmbysjen e gjendjes ishte i pranishëm, burri i shtetit, Makiaveli, që ishte dëbuar nga Mediçët, përfitoi nga kjo gjendje.
Modeli i princit ishte Cezar Borxhia, djali jo i ligjshëm i papa Aleksandrit VI; forca e tij e veprimit , aftësia për të përfituar nga rastet e përshtatshme dhe shmangia e zgjuar e të pashmangshmes, i kishin dhënë mundësinë të fitonte sovranitetin mbi provincën italiane të Romanjës dhe të mbahej aty fuqishëm.
Nikola Makiaveli , ka qenë mendimtari i parë që hartoi teorinë e racionalizmit praktik, duke i kthyer kështu shpinën mendimit mesjetar, për të cilin qëllimi i çdo veprimi tokësor ishte dhënë që më përpara: vullneti hyjnor, frymëzimi platonik i shpirtit në unitet me Zotin e nderit, ose energjia vepruese dhe e dobishme aristoteliane (kërkimi i formave të zhvillimit superior, si për gjërat, ashtu edhe për qeniet e gjalla).
Atëherë kur mendimi mesjetar i linte pak vend lirisë së vendimit të individit, që madje nuk kishte të drejtë të vendoste kundër urdhrit të Krijimit, pra kundër shpëtimit të tij, njeriu i Rilindjes është thellësisht i pushtuar nga ndjenja e jetës: ai mund dhe duhet të vendosë vetë, si individ, për atë që është e mirë dhe e drejtë për të.
Ky përcaktim - sipas shumë njerëzve - veçorizon në mënyrë më të kryer qoftë njeriun ashtu edhe letrarin dhe jo emërtimin makiavelizëm, që ka hyrë për tjetër gjë në gjuhën e tanishme për të treguar një mençuri dhe një mprehtësi të mendimit kurdoherë të hollë e kulmor.
Gjatë viteve 1945-1947 studion kamerën e filmit në studion e Zvezda film në Beograd dhe si rezultat i kësaj në vitin 1947 xhiron filmat e parë dokumentarë në Shqipëri: Vizita e shokut Enver Hoxha në Shqipërinë e mesme dhe të jugut dhe kinoditarë të tjerë zyrtarë apo propagandistikë.
I vendosur buzë detit Jon dhe në shpatet e maleve Vetëtimë Pritëse, Akrokerauneve, (që poeti romak Horaci i cilëson si “infames scopulos Acroceraunia”), midis gjelbërimit të ullinjve dhe agrumeve të shumta, fshati ka një bukuri madhështorë, dhe sipas udhëtarit anglez Lir është më i madhërishëm në vendosjën e tij së çdo vend tjetër që kam parë në Akrokeraunet dhe që i ngjan jo pak Atranit apo Amalfit.
“Thonë së gurët e mëdhenj atje poshtë janë burrat që janë kthyer dhe kanë vdekur në vend. Kurse ata burra që kanë ikur dhe kanë vdekur në kurbet janë bërë re. Vijnë, qajnë dhe ikin. Dhe mbi spitharet më poshtë, afër bregut, mblidhen lotët e tyre siç mblidhet uji i shiut”.
“Në kohën e luftës unë kam qenë në Gjermani dhe si shumë të tjerë ngjarjet i ndiqja nëpërmjet televizionit apo gazetave. Kur m’u ofrua roli u ktheva në Kosovë për të takuar invalidë që të kisha mundësi t’i jepja shpirt rolit tim. Por ata nuk flsinin shumë. Nuk donin të tregonin për luftën dhe atë që kanë ndjerë”, tregon ai duke vazhduar se “kur zbrisnim në sheshxhirim për të realizuar disa skena ku unë isha në karrike, në prapavijën e stafit mund të qëndronin rreth 20 invalidë. Nuk flisnin, vetëm përloteshin kur shihnin xhirimet”.
Pikturat e tij dallohen për ngjyra të pasura dhe nuanca dekorative, për realizimin e tipave interesantë me gjendje tragjike, si dhe për futjen e disa elementëve etnografikë kombëtarë që do t’i shohim më qartë edhe te pasardhësit e tij; i biri Nikolla si dhe te piktorët e shquar David Selanicasi , Kostantin Shpataraku , dhe te të më vonëshmit vëllezërit Kostandin dhe Athanas Zografi , familja Katro etj.
U lind në gjirin e një familjeje fisnike të Arbërisë kur politikat e brendshme të vendit ndikoheshin më së shumti nga Republika e Venedikut dhe Perandoria Osmane, e para kontrollonte shumicën e tregjeve të vendit, e dyta kishte bërë vasalë nën hyqmin e saj një nga një zotërit e vegjël dhe të pavarur të vendit.
Pas rrethimit të Shkodrës nga ushtria e Stefan Llazareviqit, Gjoni dërgoi trupat te tij në rajonin e Shkodrës dhe siç tregon në një letër dërguar Venedikut e mbrojti qytetin e Lezhës nga pushtimi dhe ishte i gatshëm t'i ndihmonte venedikasit të dëbonin trupat serbe nga Shkodra.
Si i fundit nga Katër Kryeqytetet e Mëdha të Lashta të Kinës, Pekini ka qenë qendra politike e vendit për shumicën e tetë shekujve të fundit, dhe ishte qyteti më i madh në botë për nga popullsia për pjesën më të madhe të mijëvjeçarit të dytë të erës sonë .
Me male që rrethojnë qytetin e brendshëm në tre anët, përveç mureve të vjetra të qytetit të brendshëm dhe të jashtëm, Pekini ishte i përgatitur dhe i zhvilluar në mënyrë strategjike për të qenë rezidenca e perandorit dhe kështu ishte vendndodhja e përsosur për kryeqytetin perandorak.
Pekini është shtëpia e shumë monumenteve dhe muzeve kombëtare dhe ka shtatë vende të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s — Qyteti i Ndaluar, Tempulli i Parajsës, Pallati Veror, Varret Ming, Zhoukoudian dhe pjesë të Murit të Madh dhe Kanalit të Madh —të gjitha këto janë vendndodhje turistike të njohura.
Tani në Pekin vendet piktoreske të shkallës A të Kinës janë Parku qiellor, Varrezat e perandorëve të Dinastisë Ming, Parku verior, Pallati oqeanik i pekinit, Muri i Madh në sektorin e Badalinit, Parku Bejhai-Gjinshan, Parku Nacional i Kinës, Pallati i Shkencës dhe i Teknologjisë të Kinës, Parku Zoologjik i Pekinit dhe Parku Botanik i Pekinit.
Eksperimentet e Njutonit demonstruan se të gjitha ngjyrat ekzistojnë brenda dritës në një mënyrë heterogjene, dhe se “rruazat” e gritës ishin të shpërndara sepse grimcat me ngjyra të ndryshme udhëtonin me shpejtësi të ndryshme nëpër prizëm.
Pas një periudhe 2 vjeçare largimi nga Tirana, për shkak të "shfaqjeve liberale dhe moderniste" në Festivalin e 11 të Këngës në RTSH ku ishte autor teksti dhe konferencier, u rikthye më 1975 si regjisor dhe piktor në sektorin e sapo ngritur të filmit vizatimor pranë Kinostudios "Shqipëria e re".
Filmi "Zhgarravinat" ku Kapexhiu krijoi vizatimet, skenarin dhe regjinë u vlerësua me çmimin e Parë të Festivalit të III-të të filmit Ballkanik të organizuar në Stamboll, Turqi, 1979 ; me Kupën e Festivalit të III të Filmit Shqiptar, 21-28 prill 1979 si dhe me çmim në Napoli të Italisë në 1984.
Nëse i rikthehemi kujtesës dhe ndalojmë në vitin 1967, vit kur Kapexhiu interpretoi rolin e tij të parë në kinema, atë të një të riu të pakënaqur, që kërkon të arratiset përtej detit, para syve na del një personazh mjaft interesant, i vërtetë, me “look” perëndimor dhe ide kundrarevolucionare.
Ndoshta ky rol qëlloi i suksesshëm, pasi ka edhe një afërsi, ndoshta me moshën, aspiratat, dëshirat dhe kështu, përputhja e atij personazhi me veten time, bëri që Bepini të dukej, ashtu, i besueshëm, i pëlqyeshëm dhe i admirueshëm.
“Aktorit i takon shpesh të interpretojë vetveten, mendon Bujari. Mesa duket, Bepini kishte një lloj ngjashmërie me mua në atë kohë, kishte rininë, aspiratat, dëshirat e mia. Madje ka edhe diçka interesante që ndodhi pas filmit. “Kur unë u dënova për të vajtur në prodhim, për tendenca moderniste, kryeredaktori i revistës “Hosteni” në atë kohë, Niko Nikolla, më thotë: “Ti Bujar e pësove pikërisht nga filmi. Sepse ata e kanë parë filmin dhe kanë thënë, përderisa luan kaq bukur, edhe ky duhet të jetë i poshtër me siguri, me këto mendime dhe këto tendenca”.
“Rikardi në atë kohë ishte edhe provokativ me ne, pasi na afrohej me cigare, na hidhte tymin në fytyrë, bënte zhurmën e të vjellës dhe ne të gjithë tmerroheshim nga kjo gjë, pasi na zinte vërtet deti. Por, vërtet që ruaj nostalgji për atë kohë. Për pasionin, për punën e bukur artistike që kemi bërë me regjisorin. Ishte një eksperiencë e re, e para në film dhe shumë interesante”.
Në mes te fshatit kalon një lume i cili sipas banoreve te fshatit është emërtuar si Lumi i Bacishtit, është vende i përshtatshëm për blegtori, bujqësi dhe shumë sende tjera që ndërlidhen me bagetit e ndryshme, në një kohe te afërt është planifikuar te ndërtohet një mini Hidrocentral në lumin e fshatit, i cili projekt do te mundësoje, punësime dhe hapje te rrugëve te këtij fshati.
Një fakte shumë i pëlqyeshëm është se mbrenda në fshat te gjitha adetet siç janë : darsma e martesës dhe synetit realizohen me një tradite te vjetër shqiptare, e cila gati po thuajse është shuar në fshatrat e rrathit te Komunës se Zajazit, por ky fshat me vullnet te forte i ruan, sepse këto zakone janë sinonime te shqiptarizmit.
Ky presion shkakton rritjen e temperaturës brenda hapësirës ku gjendet materia radioaktive, grimcat e së cilës materie nëpërmjet të ashtuquajturin reaksioni i fuzionit duke u shpartalluar shkaktojnë rritjen e më tejshme të shtypjes përbrenda bombës dhe pas arritjes së një pike ekstreme bomba dhe i gjithë materia që gjendet në të eksplodojnë.
Filloi ta preferojë asketizmin, dhe udhëtoi për në Mekë, Aleksandri, Kuds dhe në Damask, dhe pas një ndërprerje dhe largimi nga sfera e arsimit, e cila zgjati më tepër se dhjetë vite, ai përsëri iu kthye arsimit, në shkollat e Bagdadit, Nisaburit dhe Tusit, dhe se në këtë periudhë e shkroi librin “Ihjau ulumid-din” , libër ky në të cilin i shpjegoi parimet e sheriatit , akaidit , çështjet e muamelatit , si dhe ibadatit (obligimet e robit ndaj Krijuesit, çështjet e adhurimit të Zotit).
Shkroi librin “Mekasidu-l-felasifeh” , libër ky në të cilin i shpjegoi mendimet e filozofëve, dhe i cili dallohej për nga metodologjia shkencore si dhe për nga qëndrimi neutral dhe objektiv, duke u orvatur që t’i qetësojë dyshimet e tija mendore, e mëpastaj e shkroi librin e tij të njohur “Tehafutu-l-felasifeh” , në të cilin libër i kritikoi mendimet e filozofëve.
25 qershor 1943 Kalo Brahim Xhaferaj, me çetën "Verikoll", merr pjesë në luftimet në Mongila të Vasiarit, ku një kompani xheniere italiane e nisur nga Tepelena, për riparimin e linjës telefonike Tepelenë - Tiranë, u ndesh me forcat partizane të Tepelenës.
27-30 qershor 1943 Kalo Brahim Xhaferaj është pjesmarrës aktiv në luftimet e ashpra të zhvilluara në Qafën Miricës, nga forcat partizane e forcat vullnetare të Tepelenës, me forcat e regjimentit të parë të Divizionit të Fanterisë "Lupi Di Toskana", të ushtrisë italiane, të ardhura nga garnizonet e Gjirokastrës dhe Tepelenës, nën komandën e kolonel Fuckos.
Një nga pjesët më interesante të librit "Illyricum Sacrum", është ajo ku flitet për interesimin që tregoi Papa Klementi XI , për mbledhjen e përpunimin e historisë së Shqipërisë, gjë e cila nuk u bë plotësisht sepse një pjesë e madhe e atyre arkivave, humbën teksa qerrja që transportonte ato për në Venedik, u mbyt teksa ishte duke kaluar Lumin e Drinit në pjesën e Zadrimës.
Në fillim të pontifikatit të vet, mblodhi Këshllin e parë të Arbënit nën kryesinë e arqipeshkvit të Tivarit, Vinçenc Zmajeviç, e dha urdhën që aktet e Këshillit të përktheheshin shqip e ti shifte në gjuhën e të parëve që në familjen Albani kishte mbetë vetëm si kujtim.
Përveç kësaj, në shekullin XVIII, në shumë zona verilindore dhe qëndrore u vu re dukuria e kriptokrishterimit , e cila zgjati deri në ditët tona ; e edhe ata që përqafuan islamin, parapëlqyen në shumicë sektet më heterodokse dhe më pak të largëta nga krishterimi, si psh bektashinjtë.
At Filip Riceputti mbi një barkë të Venedikut i ra për gjatë bregut të Adriatikut duke u ndaluar në të gjitha qendrat ku kishte lëndë për punën e vet e nga këto qendra bregdetare dërgoheshin njerëz të tjerë për kërkime historike në qendrat e brendshme të vendit prej nga i dërgohej lënda e duhur në breg të detit.
Giuseppe : klerik i dhomës së papës Piu VI , i dërguar i posaçëm në Vjenë për të çuar shiritin e bekuar në pagëzimin e kryedukës Ferdinand që më pas u bë perandor , kardinal mbrojtës i perandorisë së Austrisë, bashkësekretar i Letrave Papnore dhe legat në Bolonjë, sekretar shteti i papës Piu VIII , dhe komisar i jashtëzakonshëm i papës Gregori XVI i ngarkuar për të kthyer rendin nëpër Dërgata pas lëvizjeve revolucionare , bibliotekar i Kishës së Shenjtë të Romës, peshkop i Urbinos dhe legat i Dërgatës së Pezaros dhe Urbinos.
Papa Klementi XI - Albani vdiq me 19 mars 1721 mbasi e udhëhoqi kishën katolike për 21 vjet rrjesht dhe rreshtohet i katërti për nga vitet ne krye të Kishës Katolike mbas Shën Pjetrit me 35 vjet, Papa Piu IX me 31 vjet, Papa Gjon Pali II me 26 vjet.
Mbasi selia patriakale e ilirëve u bart në Vendik, e atje ishin grumbullue gjatë shekujve dokumenta, libra, monumenta edhe për Ilirinë, e mbasi Venediku kishte edhe Institute e njerëz të përshtatshëm për historografi, Papa Klementi i XI u muer vesht me Jezuitët e Venedikut e këta dërguen në Romë at Filip Riceputtin i cili mori në dorëzim nga Papa shqiptar lëndën historike të tij, planin e hartimit të historisë kishtare të ilirëve, e me ndihmën financiare për të përballuar shpenzimet e duhura për atë punë.
kardinal , mbrojtës i Çështjeve të Polonisë, mori pjesë në bisedimet me Katerinën II për të vënë në vend gjendjen e të krishterëve në Rusi, peshkop i Sabinës e më pas i Porto e Santa Rufinas derisa më 1775 si dhjak i Kolegjit të Shenjtë u bë peshkop i Ostias dhe Velletrit, mbrojtës i Shtetit Papnor kundër Francës revolucionare dhe luftëtar i zjarrtë për zgjedhjen e papëve Klementi XVII dhe Piu VII .
Është diçka e veçantë dhe për t’u vënë re që pothuajse njëkohësisht me familjen shqiptare të Albani-t, në Lindje, një tjetër derë e madhe shqiptare vezirësh të mëdhenj, përcaktonte fatet e perandorisë otomane në shekujt XVII-XVIII: familja e Qyprillinjve.
Annibale : kanunor i Shën Pjetrit, president i Dhomës Apostolike, sekretar i Memorialëve, kardinal dhe nunc i jashtëzakonshëm papnor në Vjenë ku punoi për të ratifikuar zgjedhjen e perandorit Karli VI , kamerleng i Kishës Së Shenjte të Romës, kryekancelier i Dijes, kryeprift i Bazilikës së Vatikanit, peshkop i Sabinës e më tej i Porto e Santa Rufina, nëndhjak i Kolegjit të Shenjtë.
Alkssandri : që në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare u bë kolonel i ushtrisë së papës por shpejt e braktisi karrierën ushtarake, sekretar i Memorialëve, i dërguar në Vjenë, kardinal , bibliotekar i Kishës Së Shenjtë të Romës, ambasador i Austrisë në Romë, mbrojtës i Mbretërisë së Sardenjës, mbrojtës dhe mik i Winckelmannit, ndërtues i Villa Albanit dhe përkrahës i shkëlqyer i arteve.
Për shkak të vendndodhjes së tij përgjatë lumit Alabama dhe nyjeve të dendura hekurudhore, Montgomeri ka qënë dhe vazhdon të jetë një qendër shpërndarjeje rajonale për një gamë të gjerë industrish dhe e ka bërë ekonominë e tij të shumëllojshme në vitet e fundit me rritjen e punësimit në sektorë të tillë si shëndetësia, biznesi, qeveria, dhe prodhimi.
Sipas të dhënave të Byrosë së Statistikave të Punës të muajit tetor 2008, sektorët më të mëdhenj të punësimit jobujqësor ishin: Qeveria, 24.3%; Tregtia, Transporti, dhe Shërbimet, 17.3% ; Shërbimet Profesionale dhe Biznesi, 11.9%; Prodhimi, 10.9%; Arsimi dhe Shërbimet Shëndetësore, 10.0% (duke përfshirë 8.5% në Kujdesin Shëndetësor dhe ndihmën sociale); Turizmi, 9.2%; Aktivitetet financiare, 6.0%, Burimeve Natyrore, Miniera dhe Ndërtim, 5.1%; Informacioni, 1.4%; dhe shërbimet e tjera 4.0%.
Që nga janari 2011, punëdhënësit më të mëdhenj të Montgomerit ishin Baza e Forcave Ajrore Maxwell-Gunter , Shteti i Alabamës , Shkollat ​​publike të Montgomerit , Shëndetësia Baptiste , Prodhim Motorave Hyundai në Alabama , kompania e Sigurimeve Alfa , Bashkia e Montgomerit , Spitali dhe Klinika Jackson , Kompania e prodhimit të ujëngrohësave Rheem , dhe Banka "Regions" .
Zakonisht këto rrugë në vendet tona janë për nga vlera të dobëta dhe të pa rregulluara mirë, kurse në vendet e perëndimit janë në nivelt më të larta, por sidoqoftë rrugët rurale i takojnë nivelit të ulët të rrugëve që lidhin fshatrat me njëri-tjetrin dhe në ndonjë rast fshatin me qytetin.
Rruga magjistrale ose Magjistralja e ka kuptimin e rrugës publike zyrtarisht të kategorizuar si një rrugë magjistrale, që lidhë dy ose më shumë qytete të mëdha dhe të cilat mund të shërbejnë si lidhje me rajonet fqinje të një shteti të caktuar.
Këshilli i Ministrive të Qeverisë së parë fashiste vendosi pa asnjë të drejtë, që biblioteka "Për Djelmëninë"-Instituti Herbert", e cila deri në atë kohë ishte privat, t'ia merrte në dorëzim Prefektura e Tiranës, e kjo t'jua dorëzonte Institutin në fjalë Komandës së Përgjithshme për Djalërinë.
Në vitet që rrodhën Shoqeria "BESA" merr pjesë në një numër të madhë Koncertesh dhe Festivalesh si në: " Këngë Jeho"- Strugë; "Sharri Këndon"- Tetovë; "Oda Dibrane"-Peshkopi dhe të tjera manifestime kulturore, ku prezanton të gjitha të arriturat e kësaj Shoqërie ndër vite.
Në gusht të vitit 2002, falë një pune të palodhëshme disa vjecare, Shoqëria Kulturore-Artistike "BESA" fiton cmimin e Dytë në Festivalin " Këngë Jeho"- Strugë 2002, kurse në po të njëjtin Muaj të vitit 2003 laureohet me cmimin e Parë të po këtij Festivali.
Pas prezantimit dinjitoz në Festivalin e njohur të Strugës, SHKA "BESA" pranon Ftesë Zyrtare që të prezantohet edhe para publikut dhe Artëdashësve Kosovarë në Prishtinë, dhe njëherit Programi i sajë i pasur kulturoro-artistik transmetohet edhe në Programin në Gjuhën Shqipe pranë Radio Televizionit Shtetëror të Maqedonisë.
Me angazhimin e Shoqërisë Kulturore-Artistike "BESA", u bë i mundur edhe realizimi i një Dokumentari për vetë fshatin Dollogozhdë, i cili për qëllim pati prezantimin e të gjithë vlerave dhe traditave etno-kulturore, folkloristike e të tjera që i ka fshati Dollogozhdë.
Për t'a mbajtur gjallë këtë Shoqëri që sot krenohet e gjithë Dollogozhda, kontribut të vecantë kanë dhënë Kurbetqarët e Amerikës, Zvicrës, Gjermanisë dhe Austrisë të cilët asnjëherë nuk kursyen mundin dhe djersën e tyre që kjo shoqëri të vazhdojë me sukseset e saj.
Në vitin 1986 nga situata e krijuar politike në ish Jugoslavi, organet Shtetërore e Kontestuan emrin e Klubit "Vlaznimi" gjë që sipas Organeve shtetërore Klubi duhej të mbante emrin "Bratstvo", dhe mu për këtë shkak Kryesia e Klubit morri vendimin qe Klubi tash e tutje të mbante emrin e vetë fshatit pra Klubi Futbollistik "Dollogozhda".
Por suksesin më të madhë gjatë gjithë historisë së tijë KF "Dollogozhda" e arriti në vitin 2004 ku u shpall Kampione në Ligën e Trete Rajonale dhe mori pjesë në ndeshjet kualifikuese për tu ngjitur ne Ligën e dytë të përbashkët të Maqedonisë, të mbajtura në Shkup, ndeshje kualifikuese të cilat Klubi nuk i kaloi me sukses.
Pleqtë e fshatit e lidhin me fjalën që kanë përdorë banorët e fshatit Poum, këta kur kanë zbrit poshtë pasi që janë shumë lartë prej Dollogozhdës, kanë thënë -“Dola Poshtë“ dhe kështu ka ngelur emri Dollogozhdë. Një variant tjetër thot se fshati ndodhet në luginën më të ngushtë - Te lugu i ngushtë, që do të thotë se fshati i vjetër nuk ka mundur të duket, dhe pyetjes se ku ndodhet fshati “Te Lugu Osht” ose “Te Logu Oshtë“ që d.m.th.
Njëherë nga fusha e Tateshit ka ardhur një udhëtar, kur ka hypur lartë te Zabeli i Beut nuk ka mund të vërej fshatin, udhëtarit I kanë thënë se kur të kalosh zabelin do të shohësh një fshat të vogël, udhëtari pasi nuk e sheh fshatin, kur ka arritur te Vromi ka takuar një bari dhe e ka pyetur ku ndodhet fshati, ai i ka thënë: “se te Lugu Osht”, po si e ka emrin ky fshat e ka pyetur udhëtari, po ja i ka thënë bariu ne i themi Te Lugu Osht, jo më mirë i ka thënë udhëtari ju ti thoni Dollogozhdë.
Këtu vlen të permendet rruga e lashtë Dollogozhdë-Cërrckë-Ledina e Koritave, Rrafshat e vogla dhe Rrafshat e mëdha, si dhe rruga Dollogozhdë-Koshare-Kumbulla-Livadhi i Karaxhit deri te Rrafshat e mëdha.
Organizimi i Turneut futbollistik mbarkombëtar "Dollogozhda 2000", ku morën pjesë edhe Ekipet e shquara si "Bashkimi" nga Kumanova, "Flamurtari" nga Prishtina, "Drita" nga Bogovina etj, Turne i cili ndikoi në përmiresimin dhe përhapjen e një Imazhi të mirë të KF Dollogozhda në hapësirën mbarëshqiptare.
Me rritjen e numrit te banorëve rriteshin edhe nevojat për shtimin e prodhimtarisë, prandaj dollogozhdarët ne vitin 1968/69, bënë tentim për ndertim të ujësjellësit dhe ndërtuan vijen e ujit nëpër krastë dhe nxorrën ujin prej Zhepini në fund të fshatit, për ta ujitur fushën.
Sa i perket arsimit dhe edukimit te gjenerateve te reja, në këtë drejtim apelojmë që në të ardhmen të insistohet me çdo kusht, që gjeneratat e reja të mësojnë sa më shumë dhe të vazhdojnë shkollimin në shkollat e mesme të përgjithshme dhe profesionale prej ku do ti vazhdojnë studimet në universite të ndryshme.
Ndër Lojtarët më të shquar nga gjeneratat e vjetra që ka nxjerrë KF "Dollogozhda" janë: Mair Ziba, Zamir Dani, Nexhmedin Pollozhani, Mentor Ibrahimi, Atmi Ziba, Xhavit Mazari, Mugni Alimi ,Nadi Aliti, ndërsa nga gjeneratat e reja vlejnë të theksohen: Selami Ameti, Juni Ziba, Zaim Dauti, Nadi Ameti, Vebit Imeri, Mushteba Kica , Atmi Shazimani, Dritan Dani, Femi Kurtishi, Ardian Dani, Argjend Zhaku etj.
Kryeprifti tha: «Unë po të përbetoj me emrin e Perëndisë që vepron: A je ti Mesia, Biri i Perëndisë?» 64Jezusi iu përgjigj: «Po. Ju siguroj se pas pak do ta shihni Birin e njeriut të ulur në të djathtë të të Gjithëfuqishmit . Gjithashtu, do ta shihni se si do të vijë mbi retë e qiellit.»
Jezusi është shpëtimtari, kurse Krishti është titulli i tij, i cili do të thotë Mbreti ose Përfaqësuesi i Perëndi Atit, por Jezusi është jo vetëm Mesia ose mbret i dinastisë davidike, por edhe Mesia hyjnor, d.m.th, Personi i dytë i Trinisë, sepse Perëndia është prej naturës qëni trepersonale.
23Jezusi u përgjigj: «Ju jeni prej këtej, i përkisni tokës, kurse unë i përkas qiellit. Ju i takoni kësaj bote, kurse unë nuk jam prej kësaj bote. 24Prandaj ju thashë se do të humbisni për shkak të mëkateve tuaja. Në qoftë se nuk besoni se UNË JAM, do të humbisni për shkak të mëkateve tuaja.»
32Por Jezusi u tha: «Në emër të Atit tim kreva para jush shumë vepra të mira. Për cilën prej tyre doni të më vritni me gurë?» 33Ata u përgjigjën: «Nuk do të të vrasim me gurë për vepra të mira, por sepse shan Perëndinë. Hiqesh si Perëndi, megjithëse je veçse njeri.»
Kompania në pronësi të Prokhorov-it "" group zotëron asete të çmueshme në energjinë hidrogjenore, nanoteknologji, energji tradicionale, sektorin e metaleve të çmuara, ndërsa Abramovich, që pas shitjes së kompanisë së tij të naftës Sibneft tek gjiganti i gazit Gazprom në 2005, zotëron asete në industrinë e rëndë.