polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
සීක්‍රට් ඩෝ යනු විවේචනවාදී නාට්‍යයක් වන අතර, එය කිරුළහිමි සදෝ කුමරුගේ ජීවිතයේ අවසන් වර්ෂ අට නිරූපණය කෙරෙයි.
සිත්තර පදවි අතර ශිල්පාචාර්යකු වීම ඉහළ තලයක පැවතුණි.ශිල්පාචාර්ය යනු පස්වැදෑරුම් ශිල්පයෙහි විශේෂ දස්කම් ලැබූවෙකු වෙයි.චිත්‍ර ශිල්පය, ගණිතය,නැකැත් ශාස්ත්‍රය,විචිත්‍ර කර්මාන්ත හා ආභරණ සෑදීමට නිපුණ ශිල්පීන් මේ සඳහා තෝරා ගැනුණි.වක දෙකකින් ආරම්භ කර තිරිඟ තලයෙන් අවසන් කරන මෙම පාඨමාලාව ඉතා සංකීර්ණය තුන්දන් වැඩ නම් ව්‍යාප්ත මෝස්තර ක්‍රමය නිරූඨ හැඩ අභ්‍යාස හා අතිරේක අධ්‍යාපනයෙන් කියවීම ලිවීම හා ගණිතය තුළින් ප්‍රමාණ සමික්ෂණයද හුරුවේ.
බුද්ධරූප ලක්ෂණ හා පරිමාණ දැන ගැනීමට සාරිපුත්‍රය ද දේව ප්‍රතිරූප නිරූඨ සත්ත්ව රූප සඳහා රූපාවලිය ද සූසැට ආභරණ ලක්ෂණ හා දාගැබ් ආදියෙහි විස්තර දැනගැනීමට වෛජයන්තියද මෙම ශිල්පීන් අධ්‍යයනය කළ යුතු විය.ශිල්පාචාර්යයවරු මහනුවර යුගයේ රාජ්‍යය සම්මානලාභීහු වූහ.නළල් පටිය රජු විසින් පැළදීම ශිල්පීන් ලැබූ ඉහළතම ගෞරවය විය.මේ අතර රාජකීය ඇඳූම් පැළදුම් ප්‍රදානයද උසස්ම සම්මානයක් විය.ගංඟාරාම විහාරයේ වැඩ නිම කළ ශිල්පියාට රාජ වස්ත්‍රයක් කිර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජු විසින් තෑගි කරන ලදී.
සාහිත්‍යම මුලාශ්‍ර වන චූලවංසය,දළ වංසය,විදුරජාතක කතාව,මන්දාරම් පුවත, සුළු රාජාවලිය, නීලකොබෝ සන්දේශය, ගණදෙවි හෑල්ල ආදියේ මහනුවර යුගයට අයත් සිතුවම්කරණයන්, එකී ක්‍රියාවලිය සිදු වූ ආකාරයත්, සිත්තරුන්ගේ දායකත්වයත් ඒ සඳහා පෙරළා ඔවුන්ට පුද පඩුරු ලැබීම් ආදියත් පිළිබඳව තොරතුරු සඳහන් වේ.
නවන්දන්න කුලයට අයත් වූවන්ගෙන් සමන්විත වූ මෙම කාර්යාංශය මහනුවරට අයත් සෑම පළාතකම පිහිටුවා තිබුණි.මෙය පාලනය කරන ලද්දේ දිසාවන් හැර අන්පෙදෙස් රජු විසින් පත් කරන ලද කොට්ටල් බද්ද නිළමේ නම් නිලධාරී දෙදෙනෙකු විසිනි.දිසාව තම සහයට සාමාන්‍යයෙන් කාර්මික කුලවලට අයත් කොට්ටල් බද්දේ විදානේ කෙනෙකු පත් කර ගත් අතර බොහෝ විට සිත්තරු මෙම නිළයට පත් වූහ.කොට්ටල් බද්ද කාර්යංශය සඳහා සිත්තරු පස්දෙනෙකුගෙන් යුතු කණ්ඩායමක් විය.
සිත්තරුන් අයත් වූයේ නවන්දන්න කුලයටය.ජනවංසය මේ කුලයේ ප්‍රභේද දෙකක් දක්වයි.ඒ එක් ප්‍රභේදයක් සිත්තරුන්ය.මොවුන් කඹුරන් ලෙස හැදුවනු ලැබු අතර ඔවුන් ඉන්දියානු වෙරළින් ගෙන එන ලද කාර්මිකයින් බවට විශ්වාසයක් පවතී.නවන්දන්න කුලයේ ඉහළ පැලැන්තියට සිත්තරුන් අයත් වූ අතර ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන් රන් හා රිදී වැඩකරුවන්,පිත්තල වැඩ කරුවන්,ඇත් දත් හා දැව කැටයම් කරුවන් සමඟ සමානත්වයක් ගනු ලැබුවද වඩුවන් සමඟ සහභෝජනයක් නොවීය.
මහනුවර යුගයට අයත් ලංකාතිලක ශිලා ලිපිය, ලංකාතිලක තඹ සන්නස, ගඩලාදෙනි ශිලා ලිපිය, මඩවල ගිරිලිපිය, දෙගල්දොරුව සන්නස, දඹුලූ විහාර තුඩපත, මැටියගනේ සන්නස, මැදවල විහාර තඹසන්නස, මැදවල විහාර පිං වට්ටෝරුව තුළින් මහනුවර යුගයේ සිතුවම් කලාව සම්බන්ධ සිත්තරුන්, එකී සිත්තරුන් උදෙසා දුන් වරප්‍රසාද හා දීමනා පිළිබඳවත්, සිතුවම් කර්මාන්තය උදෙසා අනුග්‍රහකත්වය ලබාදුන් රජුන්, ප්‍රභූන් පිළිබඳවත් බොහෝ තොරතුරු හෙළි වේ.
ගංඟාරාම විහාර සෙල් ලිපියෙහි උදාරතර පූජෝත්සවයෙන් එහි නැඟ කොත් මිලියනය කොට චිත්‍රකාරාදීන්ට දුනමනා විඥානක අවිඥානක වස්තු ප්‍රදානයෙන් සිත් සතුටු කරවා ලෙසින් ශිල්පීන් සඳහා ලබා දුන් වරාප්‍රසාදයන් පිළිබඳව දැක්වේ. මෙයින් චිත්‍රකාරාදීන් සඳහා සෑහෙන තරමේ සමාජ තත්ත්වයක් පැවති බව පෙන්නුම් කෙරේ. එමෙන්ම ප්‍රභූ ජනයාගේ අනුග්‍රහය මත සිතුවම් ගොඩනැගුණාය යන මතයද මේ ඔස්සේ යම්තාක් දුරට ස්ථාපනය වේ.
මේ යුගය වන විට ආරාම සෑදීම සඳහා මූලිකත්වය ගන්නා ලද රජුන් ප්‍රභූන් හෝ අනෙකුත් පුද්ගලයින් පින් රැස්කර ගැනීමේ අභිලාශයෙන් කරන ලද පින්කම් හි නියම පින ලබා ගැනීමේ අටියෙන් කටයුතු කළ බැව් පෙනේ.එසේ නියම පින ලබා ගැනීමට නම් ශ්‍රමය සඳහා නිසි වැටුප් සියලූ කාර්මිකයන් වෙත ලබා දී සිත් සතුටු කළ යුතුය.කාර්යය සඳහා යන වියදමද නොදරයි නම් පිනේ නියම ඵලය නොලැබේය යන විශ්වාසය ඔවුන් තුළ තිබුණු බැව් පෙනේ.
පෙර සඳහන් කළ පරිදි මහනුවර යුගය වන විට සිතුවම් කලාවේ නව නැඹුරුතාවක් දක්නට ලැබේ. සම්භාව්‍ය සම්ප්‍රදායයෙන් චූල සම්ප්‍රදායයට පරිවර්තනය වීමේ අවධිය ලෙස මෙම යුගය හැදින්විය හැකිය.එය එක් අංශයකින් ජන කලා විශේෂාංගයක් ලෙස සාමාන්‍යකරණය වීම සමග රාජධානිය පැතිරුණු ප්‍රදේශයෙන් පිට පවා ශිල්පීන් සිටි බවත් ඔවුන් විහාරාරාම සිතුවම් කළ බවත් මේ යුගයේ අභිලේඛන හා සාහිත්‍ය මූලාශ්‍ර ඔස්සේ පෙනී යයි.
සුළු රාජාවලියෙන් චිත්‍රකාරාදීන්ට හස්ති රත්න පණහක දී බරපැන් දී ඔවුන් සතුටු කරවා ලෙසින් දක්වා තිබීමෙන් එවකට සිත්තරුන් වෙත ශිල්පකර්ම උදෙසා ලබා දුන් වරප්‍රසාදයන් පෙන්නුම් කෙරේ.මෙලෙසින් සිතුවම් කරුවන්ට පුදපඩුරු නොමසුරු ලෙස දීමට තරම් තදනන්තර අනුග්‍රහකයින් තුළ පැවති සිතුවිල්ල හුදෙක් එම සිතුවම් කෙරෙහි පැවති පැහැදීම ද ඔවුන්ගේ කලා රසඥතාවයේ මනෝහර බවද යන්න විමසිය යුතු වේ.
අනෙකුත් මූලාශ්‍ර ඔස්සේ විහාරාරාම හා දේවාලයන් හි සිතුවම් පිළිබඳව දැක්වෙතත් නීලකොබෝ සදෙස අම්බලමක ඇඳ තිබූ සිතුවම් පිළිබඳව තොරතුරක් සපයයි.අම්බලමක තුළ පවා විස්කම් දෙවි පුතු බලයෙන් නිම කල ලෙසින් පෙනෙන තරමට අලංකාරික සිතුවම් කරණයක් පැවතියේ නම් එකල සිතුවම් කලාව කෙරෙහි පැවති නැඹුරුතාවයෙහි තරම එයින් වටහා ගැනීමට පුළුවන.
පින් ලබා ගැනීමේ අරමුණින් වූවද මෙලෙස දීමනා හා වරප්‍රසාද ලබා දෙමින් සිත්තරුන් දිරිමත් කරවීම සිතුවම් කර්මාන්තය උදෙසා ශිල්පී ඒකරාශී වීමටත්,එම කාර්යයෙහි තත්පර වීමටත් සහ තවදුරටත් ශිල්පය ප්‍රගුණ කර වීමටත් අභිප්‍රේරණයක් විය.එයින් කිසි විටෙක සිත්තරුන් පුද පඩුරු උදෙසා සිය ශිල්පය ප්‍රගුණ කළ බව නොකියවේ.
ලාංකේය සිත්තර සමාජය පිළිබඳ පුරාතන යුගයේ පටන් අභිලේඛන හා සාහිත්‍ය මූලාශ්‍රයන් හි තොරතුරු සඳහන් වේ.සිතුල්පව්ව අභිලේඛනය තුළ වඩ්ඪක හා වඩ්ඪකී ලෙසින් ද පෙරියකටු ලිපියෙන් කැටයම් කරුවන් පිළිබඳ සඳහන් වීමක්ද විලච්චියේ කොරළයේ බිල්ලවගලින් චිත්‍ර ශිල්පියෙකු පිළිබඳව තොරතුරුද හෙළි වේ.
පල බර කදුරු රුක මත හිඳ විස්කම් දෙවි පුතුගේ බලයෙන් නිම කළ ලෙස පෙනෙන චිත්‍ර කර්මාන්තයෙන් යුතු පොළොන්නරු වෙලේ අම්බලමේ සිතුවම් දකින ලෙසින් කරන ආරාධනයක් මෙහි වෙයි. සිතුවම්කරණයන් හි ස්ථාන ගත වීම පිළිබඳව අනාවරණයක් ද මෙහි වෙයි.
මධ්‍යතන යුගයේ සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථ අතර ද සිතුවම් කලාව හා චිත්‍රශිල්පීන් පිළිබඳව යම් යම් තොරතුරු ඇතුළත්ය.සද්ධර්මරත්නාවලිය,පූජාවලිය, චූලවංසය, නිකාය සංග්‍රහය, සද්ධර්මාලංකාරය, මයුර සංදේශය හා තිසර සංදේශය ඒ අතර ප්‍රමුඛ වෙයි.
ඇතැම් සිත්තර පරම්පරාවන් දේවානම්පියතිස්ස තරම් ඈතට සබඳතාවයක් ඇති බවට ඔවුන් තුළ විශ්වාසයක් පවතී.මේවා යම්තාක් දුරට භාරතය මත ගොඩ නැගුණු යැපුම් මානසිකත්වයෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් දැක්වීමටද පුළුවන.
ගණේෂට සෑදූනු මාළිගයෙහි ඇඳි සිතුවම් පිළිබඳවත් එසේ සිතුවම් ඇදීම උදෙසා සිත්තරාට කරනු ලැබූ ඇගයීම්ද මෙයින් පසක් වේ.
රජවාසලේ අවශ්‍යතාවයන් උදෙසා ඇති කරනු ලැබූ ප්‍රසිද්ධ වැඩ දෙපාර්තුමේන්තු තුදුසක් විය.එහි සිත්තරු අයත් දෙපාර්තමේන්තුව කොට්ටල් බද්ද කාර්යාංශය විය.
අනුග්‍රහකයින් පිළිබඳව අතීත කථාවන් හැදෑරීමේදී මහනුවර යුගයද පුරාණ භාවිතයන් එලෙසම පවත්වාගෙන ගිය බවට තොරතුරු හෙළිදරව් වේ.
මේ අතර සිත්තරු ශිල්පීය ප්‍රගුණතාවය අනුව රජ වාසලට අනුයුක්තව කොට්ටල් බද්ද හා පට්ටල් හතර ලෙසින් ආයතනගතව සිටියහ.
පුබුදු චතුරංග - මාලන්,ඔහු විනෝදකාමී තරුණයෙකි. කෙළිලොල් තරුණයෙකු වූ මොහු හොල්මන් හට දැඩි බියක් දක්වයි. තම මවගේ තුරුල්ලේ හැදී වැඩෙන මොහු වැසිකිළියට යන්නේ, ද මව සමඟිනි. කිසියම් විටෙක බියට පත් වූ විට තම මෑණියන්ගේ ඔඩොක්කුව වෙත පනියි. දිනක් ඔහු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කිරීමට පාළු වත්තකට යයි. යළිදු ඔහු නිවසට පැමිණෙන්නේ තනිව නොවේ. වැළලුණු අත්මයන් තුනක් ද සමඟිනි. එතැන් පටන් ඔහු යම් යම් වෙනස් වීම වලට ලක් වෙයි. විටෙක මනුෂ්‍යයෙකු ලෙසත් තවත් විටෙක අමනුෂ්‍යයෙකු ලෙසත් හැසිරෙයි.
නිල්මිනී කෝට්ටගොඩ - ගීතා, මාලන් ගේ ආදරණීය මව ය. ඇයගේ සැමියා මිය ගොසින් ය. ඇය තම වැඩිමහල් පුතා ගාමිණී හා පොඩි පුතු මාලන් සමඟ තම ජීවිකාව ගෙන යයි. ඇයගේ බාල පුතු වූ මාලන් හට දැඩි සෙනෙහසක් දක්වයි. තම හුරුතලයේ සෑදුන බාල පුතුගෙන් එම හුරුතලය නිසා ම විවිධ කරදර වලට පාත්‍ර වේ. තම බාල පුතු කුමකට හෝ බිය වූ විට ඇයගේ ඇග මත කඩා පනියි. ඒ නිසාවෙන් රාත්‍රි කාලයේ දී තම පුතුගේ ආරක්ෂක නිලධාරීනිය සේ ඔහු ගේ පිටුපසින් ම සිටියි.
ගිරිරාජ් කෞෂල්‍ය - ගාමිණී, මාලන් ගේ සහෝදරයා ය. දෙදරු පියෙකි. පවුලේ බර දරමින් තම පවුලේ ජීවිකාව ගෙන යයි. තම සහෝදරයා පිළිබඳව දැඩි විමසිල්ලෙන් පසු වෙයි.
සොමී රත්නායක - විදුල්පති, මායාගේ සමලිංගික දුව පාසලට ඇතුළත් කරගැනීමට නොහැකියි යැයි කියා ඇය ව ප්‍රතික්ෂේප කරයි. පසුව මායා ඔහුගේ දෙපා වැඳ ඇය ව පාසලට ඇතුළත් කරගන්නා ලෙස අයදී. පසුව ඒ ගැන හිත උණු වූ නිසාවෙන් ඔහු ඇය ව පාසලට ඇතුළත් කර ගනියි.
ශ්‍රීමාල් වෙඩිසිංහ - ඇමැති අශෝක, මායා විසින් මිලදී ගත් ඉඩම හොර ඔප්පුවක් මඟින් තමා වෙත පවරා ගනියි. ඒ ගැන කිපී මායා ඔහුගේ නිවසට පැමිණි අවස්ථාවේ දී ඇයව ඉඩමේ ඔප්පුව යළි ඇයට දෙන ලෙස ඇයව රවටා කුමන්ත්‍රණය කර මායා ද ඇයව බේරා ගැනීමට පැමිණි රාමු හා ඔහුගේ මානසික රෝගී පුතාව ද මරා දමා එම ඉඩමේ ම වළදමයි.
ඉෂාන් ගම්මුදලි - හාමුදුරුවෝ, මාලන් ගේ සිරුරේ තිබූ අමනුෂ්‍ය අත්මයන් බෝතලයකට ගෙන ඉවත් කරනු ලබන්නේ උන් වහන්සේ විසිනි.
සුජීව ප්‍රියලාල් - මායාගේ දුව, මායා විසින් හදාගනු ලබන තවත් ඇය වැනි ම ලිංගික විපර්‍යාසයකට ලක් වූ අයෙකි. මායා වූ තමන්ගේ මෑණිය විඳින දුක් ගැහැට නිමා කර දැමීමට ඇය හොඳින් ඉගෙනුම ලබන්නී ය. පෙරදී ඇයව පිළිනොගත් තම විදුහලෙන් ප්‍රථම ස්ථානය ගත් ඇය වෛද්‍යවරියක වීමට උසස් අධ්‍යාපන හදාරන්නී ය.
මෙහි සටන් අධ්‍යක්ෂණය ඉන්දියාවේ සටන් අධ්‍යක්ෂකවරයෙකු විසින් සිදු කර ඇත. ඇතැම් සටන් දර්ශන සඳහා ද ඉන්දියාවේ දී රූ ගත කර ඇත. චිත්‍රපටයේ අවසන් සටන් ජවනිකාව රූ ගත කර ඇත්තේ කොචින්වල දී ය. එහි දී එම දර්ශනය තෙදිනක රාත්‍රියේ දී රූ ගත කර ඇත. එහි රූගත කිරීම්වලට ලක්ෂ අසූවක මුදලක් වැය විය. එම මුදල ලංකාවේ නිෂ්පාදනය කරනු ලබන චිත්‍රපටයක වැයවන මුදලට සමාන ය.
රන්ජන් රාමනායක මායා කිරීමෙහි ලා ඔහුගේ වේශාලංකරණය සඳහා ඉන්දියාවෙන් වේශ නිරූපණ ශිල්පියකු ගෙන්වා ගැනීමට පළමුව කථිකා කර ගත්ත ද පසුව ඒ සඳහා ශ්‍රී ලාංකික වේශ නිරූපණ ශිල්පියෙකු වූ නලින් ප්‍රේමතිලක ව ඒ සඳහා තෝරා ගනු ලැබී ය. රන්ජන් කාන්තාවක් ලෙස සැරසීමේ අභියෝගයට ඔහු මුහුණ දී එය ජය ගත්තේ ය. ඔහු විසින් රන්ජන් රාමනායක ව මායා ලෙස හැඩගැන් වීය.
රන්ජන් රාමනායක මෙහි දී කාන්තා චරිතයක් රඟ දක්වන අතර ඔහු ප්‍රථම වතාවට මෙලෙස කාන්තා චරිතයක් මෙන්ම අසීරු රංගනයකට එක් වූයේ ය. ඔහු ඇතැම් චිත්‍රපට හිදී සුළු සුළු ලෙස ස්ත්‍රී වෙස් ගෙන ඇතැත් මෙලෙස කාන්තාවක් හා සමානව ම රංගනයේ යෙදෙනුයේ ප්‍රථම අවස්ථාවටයි. මින් පෙර විකට යුගලය සමඟ ඇතැම් චිත්‍රපටවල ස්ත්‍රී වෙස් ගෙන ඇත.
මෙහි දී සටන් ජවනිකා සඳහා රන්ජන් තරමක් අපහසුතාවයකට පත් වී ඇත. මන්ද ඔහු තමා ගැහැනියක යැයි අමතක කොට සටන් ජවනිකා හිදී තමා පෙර දී රඟ පෑ ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට සේ සටන් වැදී ඇත. කිහිප වරක් මෙසේ පුරුදු ස්වභාවය මතු කරමින් සටන් කර ඇත. පසුව සටන් අධ්‍යක්ෂකවරයා ද බොහෝ වෙහෙසක් ගෙන කාන්තාවක් ලෙස සටන් දර්ශනය නිමා කිරී ය.
මාලන් හට මායා අක්කා ගැන සිත් තැවුලක් ඇති වී තම අතෙහි බැඳි පිරිත් නූල ලෙහයි. ඒ වහා ම මුහුදු පත්ලෙහි වූ බෝතලයේ සිර කර සිටි යක්ෂාත්ම ඔහුට ආවේශ වෙයි. එතැන් පටන් ඔවුන් තම පලිගැනීම ආරම්භ කරයි.
මායා හි චිත්‍රපට රූගත කිරීම් 2013 දී පමණ අරඹා ඇත. ආරම්භයේ දී මෙම චිත්‍රපටයේ සහාය අධ්‍යක්ෂකවරයා ලෙස ඩොනල්ඩ් ජයන්තගේ නාමය සදහන් විය.
16 වන සියවසයේ සිට 20 වන සියවස දක්වා යුරෝපා සමාජයේ ප්‍රධාන කාන්තා ඇඳුම ලෙස ගවුම සැළකින.එකල ගවුම පා ඇඟිලි ස්පර්ශ වනසේ දික්වූ අඳුමක් ලෙස පැවතින.පසුව වික්ටොරියානු සංස්කෘතිය අභාවයට යාමත් සමග විවිධ විලාසිතා අනුව ගවුම් නිමැවිනි.වර්තමානයේ වික්ටොරියානු සංස්කෘතියේ මෙන් දෙපා ඇඟිලි දක්වා දික්වූ දිග ගවුම් වෙනුවට කොටට පහසුවට නිමවූ ගවුම් දක්නට ඇත.
17 වන සියවසයේ දී ගවුම එඩේරුන් කම්කරුවන් ගොවිපල් හිමියන් ගොවියන් වැනි වැඩකරන ජනයාගේ ඇඳුමක් ලෙස බ්‍රිතාන්‍යයේ භාවිත විය.සාමාන්‍යයෙන් මෙම වැඩකරන ජනයා හැදි ගවුමේ තරමක් විශාල කොලරයක් දක්නට ලැබුනි.
18 වන සියවසයේදී බ්‍රිතාන්‍ය හා ඇමරිකා ජාතික පුරුෂයන් දඩයම් කිරීමට යාමේදී හා එවැනි දුහුබැඳයාම් වලදී ගවුමක් හැඳ සිටියක. එයට හේතව වන්නට ඇත්තේ වනාන්තරයක ආදී බාධක සහිත මගක යාමේදී මෙය පහසු අඳුමක් නිසාය.18 වන සියවසයේ දී කම්කරුවන් ඇඳි ගවුම ඉදිරි පසින් පැලු ඇඳුමක් ලෙස සකස්විය.19 වන සියවසයේ දී මෙය කබායක් ලෙස සකස්විය.ඉහළ රැකියා කල පුද්ගලයන්ගේ කබායට පසුව පළල් කොළරයක් සාක්කු සහිත ඇඳුමක් ලෙස පරිණාමය විය. .
කම්කරුවන් ඇඳි ගවුම 18 වන සියවසයෙන් පසු කබාය දක්වා පරිණාමය වෙද්දී කාන්තාවන් ඇඳි ගවුම 20 වන සියවස දක්වා වික්ටොරියානු සංස්කෘතියතුල කාන්තාවන්ගේ සහ ගැහැණු ළමුන්ගේ ඇඳුමක් ලෙස යුරෝපා සමාජයේ පැවතින.ගවුමේ භාවිතයන් කිහිපයක් මෙසේය
ගවුම මධ්‍යතන යුගයේ සිට යුරෝපීය රටවල භාවිතවූ ඇඳුමකි මෙය ස්ත්‍රීන් මෙන්ම පුරුෂයන්ද භාවිතකර ඇත.මෙය ප්‍රධාන වශයෙන් ස්ත්‍රීන්ගේ හා ගැහැණු ළමුන්ගේ ඇඳුමක් ලෙස භාවිතාවේ.යුරෝපයේ සමභවය වූ ගවුම පසුව සංස්කෘතික විසරණය මගින් වෙනත් මහද්වීප කරාද සංසරණය විය.
මෞනි රෝයි, ශිවන්‍යා සිං සහ ශිවංගි සිං යන චරිත ද්විත්වයම ලෙස; පළමු කථාවාරය තුළ ශිවන්‍යා නාගිනියක ලෙස නිරූපණය කොට ඇති අතර, දෙවන කථාවාරය තුළ ඇගේ දියණිය වන ශිවංගි ද නාගිනියක බවට පත්වන අයුරු දැක් වේ.
නාගින් වැඩිදියුණු කරන ලද්දේ බාලාජි නිෂ්පාදකයින්ගේ සභාපති වන ඒක්තා කපූර් විසිනි. කපූර් විසින් සන්ත්‍රම් වර්මා, චාන්ද්නි සහ නිරාජ් යන අය අධ්‍යක්ෂණය සඳහා කුලී පදනම මත බඳවා ගන්නා ලද අතර, තනුශ්‍රී ගුප්තා එහි නිර්මාණාත්මක අධ්‍යක්ෂක ලෙස තෝරාගන්නා ලදී. කතාමාලාව සඳහා කථාව ලියන ලද්දේ ආර්. එම්. ජෝෂි, නේහා සිං, ෂිවානි ෂා සහ අංකුශ් නාග්පාල් විසිනි. මෙහි එන දෙබස් රේඛා මෝදි විසින් ලියන ලද ඒවායි.
2015 අග වන විට, මෙම කතාමාලාව ඉන්දියාවේ ඉහළම-ප්‍රේක්ෂක ආකර්ෂනය දිනූ කතාමාලාව බවට පත් වූයේ සී ටීවී නාළිකාවේ කුංකුම් භාග්‍යා සහ ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ සාත් නිභානා සාතියා යන සෝප් ඔපෙරාවන් දෙවන සහ තෙවන ස්ථානවලට ඇදදමමිනි. එහි පළමු කථාවාරය අවසන් වන තෙක්ම එය ඇගයුම්වල පළමු ස්ථානයේ පැවතිණි.
ඇලෙක්සැන්ඩර් නෙව්ස්කිගේ බාල පුත් ඩැනිල් ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රොවිච් මොස්කව්හි ප්‍රධාන රාජ්‍යය ආරම්භ කළේය, එය ප්‍රථමයෙන් ටාටාර්වරුන් සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කර අවසානයේ ඔවුන් රුසියාවෙන් නෙරපා හරින ලදී. රුසියාවේ මධ්‍යම ගංගා පද්ධතියේ මනාව පිහිටා ඇති, ආරක්ෂිත වනාන්තර සහ වගුරු බිම් වලින් වට වූ මොස්කව් මුලදී ව්ලැඩිමීර්හි යටත් විජිතයක් වූ නමුත් වැඩි කල් නොගොස් එය එහි මව් රාජ්‍යය වෙතට නතු කර ගත්තේය.
නූතන රුසියානුවන්ගේ සමහර මුතුන් මිත්තන් වූයේ ස්ලාවික් ගෝත්‍රිකයන් වන අතර, ඔවුන්ගේ මුල් නිවහන ප්‍රිපෙට් වගුරු බිම්වල වනගත ප්‍රදේශ බව සමහර විද්වතුන් විසින් සලකනු ලැබේ. මුල් පෙරදිග ස්ලාව් ජාතිකයන් ක්‍රමක්‍රමයෙන් බටහිර රුසියාව වෙත මාර්ග දෙකකින් සංක්‍රමණය විය: එකක් කියෙව් සිට වර්තමාන සුස්ඩාල් සහ මුරොම් දෙසටත් අනෙක පොලොට්ස්ක් සිට නොව්ගොරොඩ් සහ රොස්තොව් දෙසටත් විය.
15 වන ශතවර්ෂයේදී, මොස්කව්හි මහා කුමාරවරු ඔවුන්ගේ ජනගහනය සහ ධනය වැඩි කිරීම සඳහා රුසියානු භූමිය අඛණ්ඩව ඒකාබද්ධ කළහ. මෙම ක්‍රියාවලියේ වඩාත්ම සාර්ථක වූයේ රුසියානු ජාතික රාජ්‍යයක් සඳහා අඩිතාලම දැමූ වන ඉවාන් ය. ඉවාන් ඔහුගේ බලගතු වයඹදිග ප්‍රතිවාදියා වූ ලිතුවේනියාවේ මහා ආදිපාදවරයා සමඟ තරඟ කළේ ඉහළ ද්නිපර් සහ ඕකා ගංගා ද්‍රෝණිවල අර්ධ ස්වාධීන ඉහළ ප්‍රාදේශීය රාජධානි පාලනය කිරීම සඳහා ය.
ව්‍යුහවිද්‍යාත්මක වශයෙන් නූතන මානවයින් ජීවත්වූ බවට යුරෝපයේ ඕනෑම තැනකින් ලද පැරණිතම සාක්ෂි 2007 වසරෙහිදී හමුවූයේ රුසියාවේ ඩොන් ගංගාව අසබඩ කොස්ටෙක්නි පුරාවිද්‍යාත්මක අඩවියෙහි ගැඹුර මට්ටම් වලින් වන අතර, ඒවා කාල නිර්ණය වූයේ අවම වශයෙන් වසර 40,000 හෝ පැරණි බවයි. ආක්ටික් රුසියාව වෙත මානවයින් ලඟාවී ඇත්තේ වසර 40,000 කට පෙරය.
අයිවන් යටතේ, රුසියාවේ පළමු මධ්‍යම රජයේ ආයතන නිර්මාණය කරන ලදී; ඒවා ප්‍රිකාස් නමින් හැඳින්විණි. 11 වන සියවසේ සිට පළමු නීති මාලාව වන සම්මත කරන ලදී. රුසියාව විසින් බයිසැන්තියම් බලයේ අඛණ්ඩතාවයේ සංකේතයක් ලෙස ද්විත්ව හිස සහිත රාජාලියා රුසියාවේ ලාංඡනය ලෙස සම්මත කරන ලදී.
ඒ අතරම, නොව්ගොරොද් කුමරු ඇලෙක්සැන්ඩර් නෙව්ස්කි රුසියාවට එරෙහි උතුරු කුරුස යුද්ධ බටහිරින් පලවා හැරීමට සමත් විය. එසේ තිබියදීත්, මහා කුමාරයා බවට පත් වූ ඇලෙක්සැන්ඩර් ගෝල්ඩන් හෝඩ්හි බලයට එරෙහි වීමට ශක්තියක් නොමැති හෙයින් එහි යටත්කරුවෙකු ලෙස ප්‍රකාශ කළේය.
මොංගෝලියානුවන්, යුධ උපක්‍රම සහ ප්‍රවාහනය වැනි ක්ෂේත්‍රවලදී රුසියානුවන්ට ඔවුන්ගේ බලපෑම මුදා හළහ. මොන්ගෝලියානු ආක්‍රමණය යටතේ රුසියාව සිය තැපැල් මාර්ග ජාලය, සංගණනය, රාජ්‍ය මූල්‍ය පද්ධතිය සහ හමුදා සංවිධානය ද වර්ධනය කළේය.
2006 වසරෙහිදී, උතුරු කෝකසයෙහි ඩගෙස්තාන් අකුෂා ප්‍රදේශයෙහිදී 1.5-මිලියන -වසර ගණනක්-පැරැණි ඔල්ඩවාන් ෆ්ලින්ට් මෙවලම් සොයාගනු ලැබුවේ, ඉතා පැරණි කාලයක පටන් රුසියාවෙහි ආදි මානවයන් පදිංචිව සිටි බවට ප්‍රදර්ශනය කරමිනි.
7වන සියවසේ සිට, බටහිර රුසියාවේ ජනගහණයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් නැගෙනහිර ස්ලාව් ජාතිකයන් වූ අතර, මෙරියා, මුරෝමියන්, සහ මෙෂ්චෙරා වැනි ස්වදේශික ෆිනික් ගෝත්‍ර සෙමින් නමුත් සාමකාමීව ජනපද පිහිට වූහ.
හැල් ක්‍රියාත්මක වීම ඇරඹුනේ ඉලනෝයි ප්‍රාන්තයෙහි අබානා නගරයෙහි පිහිටි හැල් යන්ත්‍රාගාරයෙහිය ( ඉලියැක් පරිගණක තැනුනු ඉලනෝයි විශ්වවිද්‍යාලයෙහි සමායෝජිත විද්‍යා පරීක්ෂණාගාරයෙහිය). චිත්‍රපටය පවසන පරිදී මෙය සිදුවූයේ 1992 වසරෙහිදී වන අතර පොත විසින් පවසන්නේ හැල්ගේ උපන් වසර 1997 වසර බවයි.
මහි විජ්, වෛද්‍ය නන්දිනි ක්‍රිෂ් මල්හෝත්‍රා/වෛද්‍ය නන්දිනි ෂෙඛාවත්/නන්දිනි ෂිව්රාජ් ෂේඛර්/නිම්බොලි කුන්දන් සිං ලෙස
මෙම කතාමාලව කතා වාර දෙකකින් සමන්විත වන අතර, ඒවා බාලිකා වධු – කච්චි උමාර් කේ පක්කේ රිෂ්තේ (අරුත: ළමා මනාලිය — ළාබාල වියේ දැඩි සබඳතා, ළමා විවාහය — ළසා වියේ දැඩි සබඳතා) සහ බාලිකා වධු — ලම්හේ ප්යාර් කේ (අරුත: ළමා මනාලිය — ප්‍රේමයේ නිමේෂයන්, ළමා විවාහය — ප්‍රේමයේ නිමේෂයන්).
බාලිකා වධු කතාමාලාව මීට අමතරව, තෙලිඟු බසින් හඬකවා “චින්නරි පෙල්ලිකුතුරු” තේමාව යටතේ නාලිකාව ඔස්සේ ද, දෙමළ බසින් හඬකවා “මන් වාසනෛ” යනුවෙන් රාජ් ටීවී නාලිකාව ඔස්සේ ද සඳුදා සිට සෙනසුරාදා දක්වා ප.ව. 7.30ට විකාශය කරන ලදී.
මොහුගේ රාජ්‍ය සමය ජාතික ආර්ථිකයේ සමෘද්ධිමත් යුගයක් ලෙස සැලකේ. මේ සඳහා පෙර සිටි තේජොං, සේජොං, සහ සේජෝ යන රජවරුන් පනවා තිබූ නීති ද ඉවහල් විය. එසේම මෙම රජු දක්ෂ පාලකයකු ලෙස ද සැලකෙයි. 1474දී පළමුව සේජෝ රජු විසින් නියෝග කර තිබූ නීති පද්ධතිය සම්පූර්ණ කොට ක්‍රියාවට නංවන ලද්දේ මෙම රජු විසිනි. මෙම නීති පද්ධතිය පිළිබඳ ප්‍රතිශෝධන සහ වැඩිදියුණු කිරීම් රැස‍ක් සොංජොං අතින් සිදු විය.
1941දී රජු විසින් උතුරු දේශසීමාවේ ජුර්චෙන්වරුන්ට එරෙහිව යුධ ව්‍යාපාර දියත් කරන ලදී. හියෝ ජොං සෙන්පතියාගේ මෙහෙයවීමෙන් සිදු වූ මෙම ව්‍යාපාරය සාර්ථක විය. ඔවුහු උඩිගේ ගේ නායකත්වයෙන් යුතු ජුර්චෙන්වරුන්ව අම්රොක්ගංවලින් උතුරට පලවා හැරීමට සමත් වූහ. 1494දී සොංජොං රජුගෙන් පසු ඔහුගේ පුත් යොන්සන්ගුන් සිහසුනට පත් විය.
කුඩා යූන් පක්ෂය සිය විරුද්ධවාදීන්ට පහරදෙන්නට විය. 1546දී යුන් වොන්-හ්යොං සිය වැඩිමහල් සොයුරා වූ යුන් වොන්-රෝට දෝෂාභියෝග කර පසුව ඔහුට දඬුවම් පැමිණ වී ය. රජයෙන් විරුද්ධත්වයක් එල්ල නොවූ බැවින් යුන් වොන්-හ්යොං 1548දී අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍ය ලෙසත්, 1551දී උප අග්‍රාමාත්‍ය බවටත් අවසානයේ 1563දී අග්‍රාමාත්‍ය බවටත් පත් විය.
1545දී ඉන්ජොං රජු මියයාමත් සමග කුඩා යූන් පක්ෂය මහා යූන් විස්ථාපනය කරමින් මාලිගයේ බලයට පත් වූ අතර, ඔවුන්ගේ ප්‍රතිපාක්ෂිකයන්ව සාහසික ලෙස 1545 සිව්වන වියත් ශෝධනය මගින් නෙරපා දමන ලදී. මෙහි දී යූන් ඉම් ඇතුළු ඔහුගේ බොහෝ අනුගාමිකයන්ට දඬුවම් පමුණුවන ලදී.
යුන් වොන්-හ්යොං දැඩි පාලනයක් ගෙනගිය ද, මුන්ජොං රැජින කාර්යසාධනීය රාජ්‍ය පාලිකාවක් වූවා ය. ඇය පෙර වංශවතුනට හිමිව තිබූ ඉඩම් මහජනයා අතර බෙදාදුන්නා ය. කෙසේනමුත්, රජු 20වන වියට පත්වන විට ඇයට රාජ්‍ය පාලනය රජුට භාරදීමට සිදු විය.
මියොංජොං රජු යනු කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ 13වන පාලකයායි. ඔහු ජුංජොං රජුගේ දෙවන පුත්‍රයා වූ අතර, ඔහුගේ මව ජුංජොංගේ තෙවන අගබිසව වූ මුන්ජොං අගබිසව විය.
1545දී, සිය අර්ධ-සොයුරා වූ ඉන්ජොං මියයාමෙන් පසු සිහසුනට පත්වන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 12කි. රාජ්‍යය පාලනය කිරීමට ඔහු ලාබාල වැඩි නිසා ඔහුගේ මය වූ මුන්ජොං අගබිසව ඔහුගේ නමින් රාජ්‍යය පාලනය කළා ය.
ජෝ අබේවික්‍රම - රෝහල් අධ්‍යයන-ප්‍රධානී සහ ස්නායු-භෞතවේදය සහ සංජානන-මනෝවිද්‍යාව පිළිබඳ සම්මානිත මහාචාර්යතුමා
එම වර්ෂයේම අගබිසව විසින් ඉහළම හමුදා ශිෂ්‍යයින්, ක්විං චීනය වෙත යැවීමට අවසර දුන්නා ය. නමුත් ජපානය විසින් ස්වකැමැත්තෙන්ම හමුදා ශිෂ්‍යයින්හට රයිෆල් සපයා, කොරියානු භටයින්ට එය භාවිතා කරන අයුරු පිළිබඳ පුහුණුව ලබා දීමට ඉදිරිපත් විය. ඇය ඊට එකඟ වූ අතර, බටහිර යුධ තාක්ෂණය පිළිබඳ ඉගෙනීමට හමුදා ශිෂ්‍යයින් චීනය වෙත යවන බව ද ඇය ජපනුන්ට සිහිපත් කළා ය.
මෙම යුධ හමුදාව නූතනකරණය කෙරෙහි විරෝධතා ඇති විය. මෙම නව පුහුණු ඒකකය වෙත දැක් වූ විශේෂ සැලකිල්ල හේතුවෙන් වෙනත් හමුදා අතර අමනාපකම් ඇති විය. 1881 සැප්තැම්බර් මස, අගබිසවගේ පක්ෂය බලයෙන් පහකොට, රජුව ධුරයෙන් නෙරපා, හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන්ගේ නීත්‍යානුකූල නොවන පුත්‍රයා වූ යි ජේ-සොන් සිහසුනට පත් කිරීමට වූ කුමන්ත්‍රණයක් අනාවරණය විය. අගබිසව විසින් මෙම සැලසුව ව්‍යර්ථ කළා ය. නමුත් හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන්ට දඬුවම් හිමි නොවූයේ ඔහු රජුගේ පියා වීම නිසායි.
1881දී, කිම් හොංජිප්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් දූත පිරිසක් ජපානය වෙත පිටත් කෙරිණි. ජපන් නගර කෙතරම් විශාල දියුණුවකට පත්ව ඇත්දැයි දැකීමෙන් කිම් සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම විස්මයට පත් වූහ. වසර 50කට පෙර ජපානයේ සංවර්ධනය නොවූ නගර පරදවමින්, කොරියාවේ සෝල් සහ බුසන් නගර නැගෙනහිර ආසියාවේ පුරවර මධ්‍යස්ථාන ලෙස පැවති ආකාරය ඔහුට සිහිපත් විය. නමුත් 1877 වන විට බටහිරකරණය වූ ටෝකියෝ සහ ඔසාකා නගර හා සසඳන විට, සෝල් සහ බුසන් පුරාතන ඉතිහාසයක ශේෂයන් මෙන් දිස් විය.
1883 වන විට, ආර්ථිකය තවදුරටත් ජපන් ඒකාධිකාරය යටතේ පැවතුණේ නැත. එහි බහුතරයක් පාලනය කරන ලද්දේ කොරියානුවන් විසිනි. සෙසු කොටස බටහිර ජාතීන්, ජපානය සහ චීනය අතර බෙදී ගියේ ය. 1884දී, දේදොං සහ චංදොං සමාගම වැනි මුල්ම කොරියානු වාණිජ සමාගම් ආරම්භ විය. කොරියානු මුදල් භාවිතය සුරක්ෂිත කරමින්, කාසි අච්චු ගැසීමේ කාර්යාංශය විසින් 1884දී "තංගොජොන්" නැමැති නව කාසි විශේෂයක් හඳුන්වා දෙන ලදී. 1886 වන විට බටහිර ආයෝජන මැනවින් ව්‍යාප්තව පැවතිණි.
කිම් නැවත සෝල් වෙත පැමිණි පසු, මින් අගබිසව හුවාංගේ ග්‍රන්ථය පිළිබඳ විශේෂ සැලකිල්ලක් දැක්වූ අතර, ඇය එහි පිටපත් සියලු අමාත්‍යවරුනට ලබාදුන්නා ය. බටහිර ජාතීන්ට කොරියාවට ඇතුළු වීමට ඉඩ දී, වෙළඳාම විවෘත කිරීමට සහ ජපානය කෙරෙහි විමසිල්ලෙන් පසුවීමට ඇය යැංබැන්වරුන්ගේ සහාය බලාපොරොත්තු වූවා ය. ඇයට මුලින්ම බටහිරකරණ ක්‍රියාවලියට ජපන් ආධාර ගැනීමට අවශ්‍ය වූ අතර, පසුව ඉදිරි ව්‍යාපෘති සම්පූර්ණ කරගැනීමට බටහිර සහාය ලබා ගැනීම ඇගේ අරමුණ විය.
මෙම මූලාශ්‍ර දෙක මගින්ම විස්තර වන්නේ අධිරාජිනියගේ පෙනුම, කටහඬ, සහ පොදු පැවතුම් පිළිබඳ ව ය. ඇයගේ මුහුණ ප්‍රබල ලක්ෂණවලින් යුතු මෘදු මුහුණකි. ඇගේ පෞද්ගලික වාග් විලාසය මෘදු සහ උණුසුම් ය. රාජ්‍ය කටයුතු මෙහෙයවන විට, ඇය සිය අදහස් දැඩි ස්ථාවරයකින් යුතුව ප්‍රකාශයට පත් කරන්නී ය. ඇගේ පොදු හැසිරීම් විලාසය චාරිත්‍රානුකූල වූ අතර, ඇය මාලිගයේ ආචාරධර්ම සහ සම්ප්‍රදායික නීති දැඩිව අනුගමනය කළා ය. අන්ඩර්වුඩ් අගබිසව පිළිබඳ මෙසේ සඳහන් කරයි:
කෙසේනමුත්, රාජ්‍යය බටහිර ජාතීන් වෙත විවෘත කිරීමට යැංබැන්වරු විරුද්ධ වූහ. හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන්ට විරුද්ධව දෝෂාභියෝගය ගෙනඒමට ආධාර වූ චෝයි ඉක්-හ්යුන් හුදකලාවාදී අදහස් දරන්නන්ගේ පාර්ශ්වය ගත්තේ ය. ඔහු පැවසූයේ ජපනුන් "බටහිර ම්ලේච්ඡයන්" වැනි බවත්, ඔවුන් විසින් කතෝලික ධර්මය වැනි විනාශකාරී මූලධර්ම පතුරුවන බවයි. (මෙම කරුණ හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් සමයේ මහත් වාදවිවාද වලට හේතු වූ විෂයයක් වූ අතර, එය අවසන් වූයේ විශාල හිංසා කිරීමකිනි)
1884 සැප්තැම්බර් මස අගබිසවගේ ආරාධනය පරිදි හොරේස් නිව්ටන් ඇලන්ගේ පැමිණීමත් සමග නිල වශයෙන් ජොසොන් රාජ්‍යය තුළ කිතුදහම ශීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත විය. අගබිසවගේ අවසරය ඇතිව ඔහු සෙසු මිෂනාරිවරුන් රජයේ සේවකයන් ලෙස පත්කර ගැනීමට මඟපාදා ගත්තේ ය. 1885 පෙබරවාරි මස ග්වංහ්යේවොන්හි පළමු බටහිර රාජකීය වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර මධ්‍යස්ථානය පිහිටුවන ලදී. මෙය නූතන වෛද්‍ය ක්‍රමය හඳුන්වා දීමට ගත් සමාරම්භක පියවරකි.
පළමු චීන-ජපන් යුද්ධයේ දී ජපානය ජයගැනීමත් සමග, මින් අගබිසව කොරියාව සහ රුසියාව අතර ශක්තිමත් සම්බන්ධතාවක් ඇති කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ, දේවොන්ගුන් විසින් නියෝජනය කළ කොරියාවේ ජපන් බලපෑම අවහිර කිරීමටයි. මෙකල කොරියාව වෙනුවෙන් පත්කළ ජපන් අමාත්‍යවරයා වූ මියුරා ගොරෝ සහ විශ්‍රාමගත් ලුතිනන් ජනරාල්වරයකු විසින් ජපානය කෙරෙහි වඩාත් මිත්‍රශීලී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ දේවොන්ගුන්ගේ පක්ෂයට ආධාර ක‍ළහ.
යි හා-ඉයුංගේ පවුල් ශාඛාව, යි වංශයේ අප්‍රකට ශාඛාවකි. ඔවුන් ජොසොන් රාජසභාව පුරා පැතිරි නිරන්තර දේශපාලන අරගලවලින් සිය දිවි ආරක්ෂා කරගත්තේ කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක් සමග සම්බන්ධතා නොපැවැත්වීමෙනි. යි හා-ඉයුං සිහසුනට අයෝග්‍ය වූයේ එකල නීතියට අනුව සෑම අනුප්‍රාප්තිකයකුම පෙර සිටි රජුට පසු පරම්පරාවක අයකු විය බවට නීතියක් පැවතීම නිසායි. නමුත් ඔහුගේ දෙවන පුත් යි මියොංබොක් ඒ සඳහා සුදුස්සකු විය.
1882දී, පැරණි හමුදාවේ සෙබලු, නව හමුදා ඒකකය කෙරෙහි දැක්වූ විශේෂ සැලකිල්ල පිළිබඳ උරණ වූහ. ඔවුහු පුහුණු ඒකකයේ පරිපාලන ප්‍රධානියා වූ අගබිසවගේ ඥාති මින් ග්යොම්-හෝගේ නිවසට පහර දී එය විනාශ කළහ. අනතුරුව මෙම සෙබලු හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් වෙත පලාගියහ. දේවොන්ගුන් ප්‍රසිද්ධියේ මෙය විවේචනය කළ ද, පෞද්ගලිකව ඊට අනුබල දුන්නේ ය. හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් මෙම පැරණි හමුදා ඛණ්ඩවල පාලනය සියතට ගත්තේ ය.
ඇගේ විවාහයට පෙර , අධිරාජිනිය හැඳින්වූයේ මින් චිරොක් යන නාමයෙනි. නමුත් ඇතැම් ප්‍රබන්ධ වාර්තාවල ඇයව මින් ජායොං ලෙස හඳුන්වා ඇතත්, එය ඓතිහාසිකව සනාථ නොවූවකි. අටවන වියේ දී, ඇයට පියා අහිමි විය. අනතුරුව ඇගේ මව වූ යි වංශයේ හන්චං ආර්යාව ඇය සමග ගම්ගෝදං නිවස වෙත පදිංචියට ගියා ය. මාලිගයට ඇතුළත් වී අගබිසව බවට පත්වන තෙක්ම ඇය ජීවත් වූයේ එහි ය.
නමුත් සදේවරුන් අප්‍රිය කළ ප්‍රගතිශීලීහු චීනය කෙරෙහි බලපෑම් කරනු සඳහා ජපන් තානාපති නිලධාරීන්ගේ ආධාර පැතූහ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1884 දෙසැම්බර් 4දින මාලිගය තුළ කුමන්ත්‍රණයක් දියත් වූ අතර මෙය රුධිර වැගිරීම්වලින් ගහන විය. ප්‍රගතිශීලීන් විසින් උසස් සදේ නිලධාරීන් ගණනාවක්ම මරා දැමූ අතර, අගනුවරින් පලාගිය හෝ මරාදැමුණු සදේවරුන්ගෙන් හිස් වූ තනතුරු ඔවුන් විසින් අත්පත් කරගන්නා ලදී.
කොරියානු රාජසභාවේ බහුතරය මෙම පරම හුදකලා ප්‍රතිපත්තියට එකඟ වූහ. නමුත් ජපන් රජය සිය යුධ බලය යෙදවීමට ප්‍රියතාවක් දක්වන බව පෙනෙන්නට තිබිණි. රැස්වීම් ගණනාවකට පසු, ගංග්හ්වා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට නිලධාරීන් පිටත්කොට යවන ලදී. මෙය ජපානය කෙරෙහි එක්සත් ජනපදය අත්සන් තැබූ ගිවිසුම් ආකෘති කරගනිමින් නිමවූවකි. 1876 පෙබරවාරි 15 දින එය අත්සන් තැබුණු අතර, එමගින් කොරියාව ජපානයට විවෘත විය.
මින් අගබිසවගේ ඝාතනයෙන් පසු, විදේශ බලවේගවලවලට සිය සිතැඟි අනුව කටයුතු කිරීමට මගපෑදිණි. මේ පිළිබඳ එල්ල වූ අන්තර්ජාතික විවේචන සංසිඳුවීම පිණිස ජපන් රජය "මියුරාව නැවත කැඳවා, හිරෝෂිමා දිස්ත්‍රික් අධිකරණය යටතේ ඔහුට නඩුපවරන ලදී. එයට දායක වූ යුධ නිලධාරීන්ව යුධ අධිකරණයට යොමුකෙරිණි. ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති වීම හේතුවෙන් ඔවුන් සියල්ල වරදකරුවන් නොවන බව ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි."
1888දී සියලු කොරියානු වරායයන් ජපන් සහ බටහිර වෙළඳුන්ට විවෘත කිරීමෙන් පසු, විදේශ වෙළඳාමට බාහිර සහභාගීත්වය ශීඝ්‍රයෙන් ඉහළගියේ ය. 1883දී, අගබිසවගේ අනුග්‍රහය සහ එක්සත් රාජධානියේ සර් රොබට් හාර්ට්, 1වන කනිෂ්ඨ සාමිවරයාගේ මෙහෙයවීම අනුව සමුද්‍රීය රේගු සේවාවක් ස්ථාපිත කෙරිණි. මෙම සමුද්‍රීය රේගු සේවාව මගින් විදේශ වෙළඳාම මෙහෙයවුණු අතර තීරු බදු අයකර ගැනීම සිදු විය.
ජොසොන් රාජ්‍යයේ මුද්‍රණය වූ පළමු පුවත්පත වන්නේ "හන්සොං සුන්බෝ" නැමැති හන්ජා බසින් වූ පුවත්පතයි. එය මුද්‍රණය කරන ලද්දේ විදේශ අමාත්‍යාංශයේ නියෝජිතායතනයක් වූ බක්මුන්-ගුක් විසින් රජයේ නිල ත්‍රෛමාසික ගැසට් පත්‍රය ලෙස ය. සමකාලීන පුවත්, බටහිරකරණය පිළිබඳ ලිපි සහ රචනා මෙන්ම ජොසොන්හි වැඩිදුර බටහිරකරණය පිළිබඳ ප්‍රවෘත්ති ද ඇතුළත් විය.
මෙම වාර්තා මත පදනම්ව අගබිසව රජය ප්‍රතිසංවිධානය කළා ය. බටහිර, චීනය සහ ජපානය පිළිබඳ විදේශ කටයුතු මෙහෙයවීම සඳහා නව කාර්යාංශ 12ක් ස්ථාපනය කෙරිණි. එසේම වාණිජ කටයුතු හා අදාළ තවත් කාර්යාංශ කිහිපයක් පිහිටුවන ලදී. ආයුධ සහ යු‍ධෝපක්‍රම නවීකරණය සඳහා යුධ කාර්යාංශයක් ද ස්ථාපනය කෙරිණි. බටහිර තාක්ෂණය ආනයනය සඳහා සිවිල් දෙපාර්තමේන්තු කිහිපයක්ම පිහිටුවන ලදී.
මෙවන් විරෝධතා පැවතිය ද, 1881දී විශාල තොරතුරු සෙවීමේ මඬුල්ලක් ජපානය වෙත පිටත් කොට යැවුණු අතර, ඔවුහු දින හැත්තෑවක් තුළ ජපන් රජයේ කාර්යාල, කර්මාන්තශාලා, යුධ සහ පොලිස් සංවිධානයන්, සහ ව්‍යාපාර කටයුතු නිරීක්ෂණය කළහ. එසේම ඔවුහු විශේෂයෙන්ම ජපානයේ යෝජිත ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ඇතුළු ජපන් රජය බටහිරින් උකහා ගත් නිමැවුම් පිළිබඳ තොරතුරු ද රැස්කළහ.