polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
යුදෙව් ආගමේ සමහරු සහ ඉස්ලාමය ඒක දේවවාදය පිළිබඳ ක්‍රිස්තියානි අදහස ප්‍රතික්ෂේප කරති. යුදෙව් ආගම ෂිතුෆ් යන පදය භාවිතා කරන්නේ දෙවියන් වහන්සේට නමස්කාර කිරීම යන්නෙන් යුදෙව් ආගම තනිකරම ඒක දේවවාදී හෝ බහු දේවවාදය ලෙස නොවේ.
පැරණි ආගමක් ලෙස හින්දු ආගමට ඒක දේවවාදය, බහු දේවවාදය, පංචේන්ද්‍රවාදය, පංචේවාදය, ඒකවාදය සහ අදේවවාදය වැනි ආගමික සංකල්ප උරුම වේ; සහ දෙවියන් පිළිබඳ එහි සංකල්පය සංකීර්ණ වන අතර එය එක් එක් පුද්ගලයා මත රඳා පවතී.එහිදී සම්ප්‍රදාය හා දර්ශනය අනුගමනය කරන ලදී.
දෙවියන් වහන්සේ, සියල්ලටම හේතුව එකකි. මෙයින් අදහස් කරන්නේ එක් යුගලයක මෙන් එකක් හෝ විශේෂයක් වැනි හෝ බොහෝ මූලද්‍රව්‍ය වලින් සෑදී ඇති වස්තුවක හෝ අනන්ත ලෙස බෙදිය හැකි තනි සරල වස්තුවක් ලෙස නොවේ. දෙවියන් වහන්සේ එකමුතුකමකි.
තව්හිඩ් යනු මුස්ලිම් ඇදහිල්ලේ ප්‍රමුඛතම ලිපියයි, “දෙවියන් හැර වෙනත් දෙවියෙකු නැත, මුහම්මද් දෙවියන්ගේ දූතයාය. මැවුමකට දේවත්වය ආරෝපණය කිරීම අල් කුර්ආනයේ සඳහන් එකම සමාව දිය නොහැකි පාපයයි. ඉස්ලාමීය ඉගැන්වීම් සියල්ලම තව්හිඩ් මූලධර්මය මත රඳා පවතී.
ප්‍රෝටෝ-ඉන්දු-යුරෝපීය ආගමේ උත්තරීතර දෙවියා වූයේ ඩියුස් පේතර් ය. මෙම උත්තරීතර දේවතාවියගේ නාමයෙන් උපුටා ගත් වචන ගණනාවක් ඒක දේවවාදී දෙවියෙකු දැක්වීමට විවිධ ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂාවල භාවිතා වේ. එසේ වුවද, ප්‍රෝටෝ-ඉන්දු-යුරෝපීය ආගම ඒක දේවවාදයක් නොවීය.
සභාවේ එක් අරමුණක් වූයේ දෙවිපියාණන් සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවයේ දී යේසුස්ගේ ස්වභාවය පිළිබඳව ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ඇති වූ මතභේද විසඳීමයි. විශේෂයෙන්, යේසුස් වහන්සේ පියාණන් වන දෙවියන් වහන්සේට සමාන ද්‍රව්‍යයක්ද නැතිනම් හුදෙක් සමාන ද්‍රව්‍යයක්ද යන්නයි.
ත්‍රිත්වය යනු ක්‍රිස්තියානි ධර්මය තුලදි දෙවියන් වහන්සේ සාරය වශයෙන් එකම දෙවි කෙනෙකු වන නමුත් පුද්ගලයන් තිදෙනෙකි: පියාණන් වන දෙවියන් වහන්සේ, පුත්‍රයාණන් යේසුස් සහ ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ දෙවියන් වහන්සේය යනුවෙනි .
අතර්ව වේද සහ යජුර් වෙදන් මෙන් රිග් වෙද ඒක දේවවාදී චින්තනය ගැන සාකච්ඡා කරයි: “දේවයන් සැමවිටම විෂ්ණුගේ උත්තරීතර වාසස්ථානය දෙස බලයි”
ඒකීයවාදය යනු දේවධර්මවාදී ව්‍යාපාරයක් වන අතර එය ත්‍රිත්වවාදයට සෘජුවම වෙනස්ව දෙවියන් වහන්සේ එක් පුද්ගලයෙකු ලෙස වටහා ගැනීම සඳහා නම් කර ඇත.
ගෞඩියා වෛශ්නව, නිම්බාර්ක සම්ප්‍රදායේ සම්ප්‍රදායන් සහ ස්වාමිනාරායන සහ වල්ලභගේ අනුගාමිකයන් ක්‍රිෂ්ණා සියලු අවතාරවල උල්පත ලෙස සලකති,
විකෘති නිර්මාණ සඳහා ද්‍රව්‍යමය හේතුව තිබියදීත්, උත්තරීතරම තැනැත්තා ලෙස නොමේරූ බව රඳවා ගැනීමේ බලය පෙන්නුම් කරන
තේජාස් , එය ඔහුගේ ස්වයංපෝෂිත භාවය සහ උන්වහන්සේගේ අධ්‍යාත්මික ශක්තියෙන් සෑම දෙයක්ම අභිබවා යාමට ඇති හැකියාව ප්‍රකාශ කරයි .
"උන් වහන්සේ හා සැසඳීමට කිසිවෙක් නැත. උන් වහන්සේට සමාන්තරව කිසිවෙක් නැත. ඔහුගේ මහිමය සැබවින්ම ශ්‍රේෂ්ටය."
“ඔවුන් ඔහුව හඳුන්වන්නේ ඉන්ද්‍රා, මිත්‍රා, වරුණ, අග්නි යනුවෙනි. ඔහු ස්වර්ගීය වංශවත් පියාපත් ඇති ගරුඩා ය.
660දී, සිල්ලා සහ චීනයේ ටෑං හමුදා සන්ධානය බෙක්ජේ වෙත ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී. මෙකල බෙක්ජේ රාජ්‍යය ගොගුර්යෝව සමග මිත්‍ර විය. නොන්සන් අසල හ්වංසන්බොල් සටනේ දී, ග්යේබෙක් සෙන්පතියා යටතේ වූ හමුදාව පරාජයට පත් විය. සාබි අගනුවර ඉන් මඳ කලකට පසු බිඳවැටුණු අතර, සිල්ලාව විසින් බෙක්ජේ රාජ්‍යය ඈඳාගන්නා ලදී. උයිජා රජු සහ ඔහුගේ පුත් බුයෝ යුං චීනය වෙත පිටුවහල් කෙරිණි. අවම වශයෙන් එහි පාලන පන්තියේ කිහිප දෙනකුවත් ජපානය වෙත පලායන්නට ඇත.
සම්ගුක් යුසා ග්‍රන්ථය අනුව, සාබි යුගයේ දී, බෙක්ජේහි ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයා තෝරාගනු ලැබූයේ අනන්‍ය ක්‍රමවේදයක් ඔස්සේ ය. මෙහි දී අපේක්ෂකයන් කිහිප දෙනකුගේ නම් හොආම්සා විහාරයේ වූ පාෂාණයක් යට තබන ලදී. දින කිහිපයකට පසු, පාෂාණය ඉවත් කෙරෙන අතර, නිශ්චිත සලකුණක් සහිත නාමය ඇති අපේක්ෂකයා ප්‍රධාන අමාත්‍ය ලෙස තෝරාගැනිණි. මෙය සමූහයක් අතුරින් තෝරාගැනුණක් ද, නැතහොත් වංශවතුන් විසින් තෝරාගනු ලැබූ ගුප්ත ක්‍රමවේදයක් ද යන්න අපැහැදිළි ය.
ගොයි රජ සමයේ, බෙක්ජේ රාජ්‍යය හොඳින් වර්ධනය වූ රාජධානියක් බවට පත් වූ අතර, එය මහන් සංයුක්තය ඒකාබද්ධ කරන්නට විය. නිහොන්ෂොකි නැමැති ජපන් මූලාශ්‍රය අනුව 249දී, බෙක්ජේ රාජ්‍යය නැගෙනහිරින් නක්දොං ගංගා නිම්නය අවට වූ ගයා සංයුක්ත රාජ්‍යය දක්වා ව්‍යාප්ත විය. බෙක්ජේ රාජධානියක් ලෙස චීන වාර්තාවල පළමුවරට හඳුන්වා ඇත්තේ 345දී ය. 367 අවට කාලයේ බෙක්ජේ සහ ජපානය අතර ප්‍රථම රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මෙහෙයුම් ඇරඹිණි.
බෙක්ජේහි මුල්කාලීන යුගයේ සිටම සැලකිය යුතු බලයක් හිමිවූ රාජකීය ගෘහයන් දෙකක් ලෙස හේ වංශය සහ ජින් වංශය සැලකේ. ඔවුන් පරම්පරා ගණනාවක් පුරාවට රැජිනියන් දායාද කරන ලදී. බුයෝ වංශය විසින් විස්ථාපනය කිරීමට පෙර පැවති රාජකීය ගෘහය හේ වංශය වුවත්, මෙම වංශ දෙකම බුයෝ සහ ගොගුර්යෝ පෙළපත්වලින් සම්භවය වූවන් යැයි සැලකේ. සාබි යුගයේ බලවත් රදළ වංශ අටක් පැවති බව ටොංඩියෑන් වැනි චීන වාර්තාවල සඳහන් වේ.
බෙක්ජේ කලා ශිල්පීහු චීන ආභාසය ලබා ගනිමින් තමන්ගේම කලා සම්ප්‍රදායයක් ගොඩනගා ගත්හ. බෙක්ජේ කලාකෘති සඳහා බෞද්ධ තේමා ප්‍රබල වශයෙන් මුල්කොට ගෙන ඇති බව පෙනේ. බෙක්ජේ කලාවේ විශිෂ්ඨත්වය පෙන්වන අංගයක් ලෙස බොහෝ බෞද්ධ ප්‍රතිමාවල දක්නට ලැබෙන මනස්කාන්ත බෙක්ජේ සිනහව සැලකෙයි‍. තාඕවාදී ආභාසයන් ද මෙකල පැතිර ගියේ ය. 541දී ලියෑං රාජවංශය විසින් චීන කලා ශිල්පීන් රාජධානිය වෙත එවන ලදී. මෙය සාබි යුගයේ චීන සම්ප්‍රදායයන් ප්‍රචලිත වීමට හේතු වන්නට ඇත.
සියුම් පද්ම මෝස්තර සහිත උළු කැට, සංකීර්ණ ගඩොලු මෝස්තර, කුඹල් ශිල්පයේ වක්‍ර රේඛා, සහ ගලායන සහ විශිෂ්ට සමරු පාඨ බෙක්ජේ සංස්කෘතියේ අනර්ඝ නිර්මාණ වේ. බෞද්ධ ප්‍රතිමා සහ අලංකාර ස්තූප මගින් ආගමික-අතින් ශිල්පීන් හිමිකරගෙන තිබූ නිර්මාණශීලීත්වය නිරූපණය වේ. බුයෝ ප්‍රාන්තයේ න්‍යුංසන්-රි නැමැති බෞද්ධ විහාර භූමියේ කැනීම්වලින් හමුවූ අනර්ඝ රන්-ආලේපිත ලෝකඩ සුවඳ දාහකය බෙක්ජේ කලාවේ මහිමය කියා පායි.
බෙක්ජේ රාජ්‍යය ස්ථාපනය කරන ලද්දේ ගොගුර්යෝවෙන් පැමිණි සංක්‍රමණිකයන් පිරිසක් විසිනි. ඔවුන් විසින් ගෝජොසොන්, බුයෝ, ගොගුර්යෝ, සහ බෙක්ජේ එකිනෙක සම්බන්ධ කළ බුයෝ භාෂාව නැමැති භාෂාවක් භාවිත කරන්නට ඇතැයි උපකල්පනය කෙරේ. දෙදිව් වහරක් පැවතීමට හේතුව එම ප්‍රදේශයටම සංක්‍රමණය වූ මුල්කාලීන ස්වදේශික සම්හන් ජනතාව විසින්, එකම භාෂාවේ ප්‍රභේදයක් හෝ උපභාෂාවක් කථා කිරීම වන්නට ඇත.
663 බෙක්ගං සටනේ දී බෙක්ජේ ප්‍රතිෂ්ඨාපන හමුදා සහ දකුණු බෙක්ජේ දෙසින් පැමිණි ජපන් නාවික බලඇණි මුණගැසුණේ සිල්ලාවට එරෙහිව සටන් වැදීමටයි. ටෑං රාජවංශය විසින් සෙබලුන් 7,000ක් සහ නැව් 170ක් පිටත් කරහරින ලදී. 663 අගෝස්තු මස නාවික සටන් පහකින් පසුව, ඔවුහු ග්‍යුම් ගඟ හෝ දොංජින් ගංගාවේ පහළ ප්‍රදේශ කෙරෙහි සිය අවධානය යොමු කළහ. අවසානයේ සිල්ලා-ටෑං මිත්‍ර හමුදා ජයගත් අතර, බුයෝ පුං ගොගුර්යෝව වෙත පලාගියේ ය.
චීන ගඩොලු සොහොන්ගැබ් අනුසාරයෙන් නිමවා ඇති මුර්යොං රජුගේ සොහොන්ගැබ තුළින්, චීනයෙන් ආනයනිත භාණ්ඩ කිහිපයක් හමුවුව ද, එහි වූ බොහෝ අවමංගල භාණ්ඩ බෙකජේ සම්ප්‍රදාය අනුව නිර්මාණය කළ ඒවායි. මේ අතරට, රත්රන් කිරුළු ආභරණ, රත්රන් බඳපටි, සහ රන් කර්ණාභරණ ඇතුළත් විය. අවමංගල සම්ප්‍රදායයන් ද බෙක්ජේ රාජ්‍යයටම අනන්‍ය වූ ඒවා වේ. මෙම සොහොන්ගැබ උංජින් යුගයට අයත් සොහොන්ගැබකට නිදසුනක් ලෙස සැලකේ.
බෙක්ජේහි මධ්‍යගත රාජ්‍යයක් ස්ථාපනය කෙරුණේ ගොයි රජ සමයේ ය. ඔහු විසින් පළමුවරට පීතෘ වංශීය අනුප්‍රාප්තික පිළිවෙතක් අනුගමනය කළ බැව් පෙනේ. බොහෝ රාජාණ්ඩු මෙන්, මෙකල විශාල බලයක් වංශවතුන් විසින් හොබවන ලදී. උදාහරණයක් වශයෙන් සොං රජු රාජකීය බලය ශක්තිමත් කළ නමුත් සිල්ලාවට එරෙහි ආක්‍රමණයක දී ඔහු මරාදැමීමත් සමග, වංශවතුන් ඔහුගේ පුත්‍රයාට වඩා බලවත් වීම දැක්විය හැක.
නාවික ක්ෂේත්‍රයේ බලවතකු බවට පත් බෙක්ජේ රාජ්‍යය කොෆුන් යුගයේ ජපන් පාලකයින් සමග යහපත් අන්‍යෝන්‍ය සබඳතා පවත්වා ගත්තේ ය. මෙලෙසින් මහාද්වීපික සංස්කෘතිය ජපානය කරා ව්‍යාප්ත විය. මෙම සබඳතා මගින්, චීන ලේඛන ක්‍රමය, බුදු දහම, වැඩිදියුණු කළ කුඹල් කර්මාන්තය, උත්සව භූමදාන ක්‍රම, සහ සෙසු සංස්කෘතික අංග ජපානය කරා ගෙනයාමට වංශවතුන්, කලා ශිල්පීන්, විද්වතුන්, සහ භික්ෂූන් සමත් විය.
538දී, සොං රජු විසින් රාජ්‍යයේ අගනුවර සාබි වෙත ගෙනගොස් සිය රාජධානිය ශක්තිමත් කරන ලදී. මේ කාලයේ සිට, රාජ්‍යයේ නිල නාමය වූයේ නම්බුයෝ යන්නයි. මෙය බෙක්ජේ විසින් සිය සම්භව රාජ්‍යය යැයි සැලකූ බුයෝහි නාමය අනුව යෙධූවකි. සාබි යුගයේ බෙක්ජේ සංස්කෘතියේ ඉමහත් උන්නතියක් සිදු විය. මේ කාලයේ බුදු දහම වර්ධනය විය.
අනතුරුව බිර්යු ඔහුගේ සොහොයුරා වූ ඔන්ජෝ වෙත ගමන් කළේ සිප්ජේහි සිහසුන ඉල්ලමිනි. ඔන්ජෝ එය ප්‍රතික්ෂේප කළ හෙයින්, ඔහු යුද්ධයක් ප්‍රකාශ කළේ ය. ඉන් බිර්යු පරාජයට පත් විය. අවමානය හේතුවෙන් බිර්යු සියදිවි හානි කරගත්තේ ය. ඔහුගේ ජනතාව විර්යේසොං වෙත සංක්‍රමණය වූ අතර, ඔන්ජෝ රජු ඔවුන්ව පිළිගෙන සිය රාජ්‍යය බෙක්ජේ ලෙස නම්කළේ ය.
ඔන්ජෝ විර්යේසොං හි පදිංචි වී සිය දේශය සිප්ජේ ලෙස නම්කළ අතර, බිර්යු මිචුහොල් වෙත ගමන්ගත්තේ යටත්වාසීන්ගේ උපදේශයට අවනත නොවෙමිනි. මිචුහොල්හි ලවණ මිශ්‍ර ජලය සහ වගුරු බිම් හේතුවෙන් එහි දිවි ගෙවීම අපහසු විය. වි‍ර්යේසොංහි ජනයා සමෘද්ධිමත් දිවියක් ගතකළහ.
බෙක්ජේ රාජ්‍යය පිහිටුවන ලද්දේ ඔන්ජෝ විසින් විර්යේසොං ප්‍රදේශයේ ය. ඔන්ජෝ යනු ගොගුර්යෝවේ ආදිකර්තෘ වන ජුමොං සහ සෝ සෝ-නෝගේ තෙවන පුත්‍රයායි. ගොගුර්යෝ රාජ්‍යය මෙන්ම බෙක්ජේ රාජ්‍යය ද, ගෝජොසොන්හි බිඳවැටීමෙන් පසු වර්තමාන මැංචූරියාවට අයත් ප්‍රදේශයේ බිහිවූ බුයෝ රාජ්‍යයේ අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යයක් ලෙස සැලකේ.
මහන් ජනපදවල බලපෑම නිසා ඔන්ජෝ රජුට සිය අගනුවර දකුණේ සිට හන් ගංගාවේ උතුරු දෙසටත්, යළි දකුණු දෙසටත් ගෙනයාමට සිදු විය. මෙය වර්තමාන සෝල් ප්‍රදේශය අවට පිහිටියේ ය. 132දී ගේරු රජු විසින් අගනුවර ගංගාවට උතුරින් වූ බුක්හන්සන්සොං වෙත රැගෙන යන්නට ඇතැයි සැලකේ‍. මෙය වර්තමාන සෝල්හි වයඹදිග ්‍රපදේශයේ පිහිටි ගොයැං යැයි විශ්වාස කෙරේ‍.
උතුරින් ගොගුර්යෝවෙනුත්, නැගෙනහිරින් සිල්ලාවෙනුත් ඇතිවූ පීඩනය නිසා, සොං රජු බෙක්ජේ සහ චීනය අතර සම්බන්ධතා තර කරගත්තේ ය. සාබි නුවර වෙත ග්‍යුම් ගංගාව ඔස්සේ යාත්‍රා කළ හැකි වූ හෙයින් චීනය සමග සම්බන්ධතා පහසුවෙන් පැවැත්විය හැකි විය. මේ නිසා 7වන සියවස තෙක්ම චීනය සමග රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සහ වෙළඳ සබඳතා දියුණු මට්ටමක පැවතිණි.
කඳුවැටිවලින් වටවී හුදකලාව පැවති මෙම භූමි භාගය උතුරු දෙසින් වන ආක්‍රමණවල දී ආරක්ෂකාරී ස්ථානයක් විය. නමුත් එය බාහිර ලෝකයෙන් වෙන්වී පැවතිණි. විර්යේසොං නුවරට වඩා මෙම ස්ථානය සිල්ලාවට වඩාත් ආසන්න විය. කෙසේනමුත්, ගොගුර්යෝවට එරෙහිව සිල්ලා සහ බෙක්ජේ රාජ්‍ය අතර යුධමය සන්ධානයක් ඇති කරගැනිණි.
බෙක්ජේ රාජ්‍යය සතුව සුවිසල් නාවික ආධිපත්‍යයක් පැවතිණි. එහි නාවික ශක්තිය හේතුවෙන් බෙක්ජේ රාජ්‍යය නැගෙනහිර ආසියාවේ ෆීනීෂියාව බවට පත් විය. මෙය නැගෙනහිර ආසියාව පුරා බුදු දහම ව්‍යාප්ත කරලීමට අතිශයින් වැදගත් වූ අතර, මහාද්වීපික සංස්කෘතිය ජපානය වෙත හඳුන්වා දීමට ද එය උපකාරී විය.
5වන සියවසේ දී, දකුණු දෙසින් ගොගුර්යෝව එල්ල කළ යුධ තර්ජන හේතුවෙන් බෙක්ජේ රාජ්‍යයට පසු බසින්නට සිදු විය. 475දී, සෝල් ප්‍රදේශය ගොගුර්යෝවට යටත් විය. 475 සිට 538 දක්වා කාලය තුළ බෙක්ජේහි අගනුවර පිහිටා තිබුණේ උංජින් ප්‍රදේශයේ ය.
ක්‍රි.පූ. 18දී බෙක්ජේ රාජ්‍යය පිහිටුවන ලද්දේ ඔන්ජෝ රජු විසිනි. ඔහු, හන් ගංගා ද්‍රෝණියට පහළින් ගොගුර්යෝ ජන කණ්ඩායමක නායකත්වය දැරූවෙකි. චීන තුන් රාජධානිවල වාර්තා ලේඛනය අනුව, සම්හන් යුගයේ දී, මහන් සංයුක්ත රාජ්‍යයේ එක් බල ප්‍රදේශයක් බෙක්ජේ නම් විය.
372දී, ග්‍යුන්චොගෝ රජු විසින් යැංසි ගංගා ද්‍රෝණියේ පිහිටි චීන ජින් රාජවංශයට පඬුරු කප්පම් ලබාදී තිබේ. ජින්හි බිඳවැටීමෙන් පසු, 420දී සොං රාජවංශය පිහිටුවීමත් සමග, බෙක්ජේ රාජ්‍යය සංස්කෘතික භාණ්ඩ සහ තාක්ෂණික ක්‍රම සොයාබැලීමට දූතයන් එවා තිබේ.
472දී උතුරු රාජවංශවල උතුරු වෙයි රාජවංශය වෙත පළමුවරට බෙක්ජේ රාජ්‍යය දූතයන් යවා තිබේ. එහිදී ගේරෝ රජු ගොගුර්යෝවට පහර දීමට යුධ ආධාර ඉල්ලා ඇත. මුර්යොං සහ සොං යන රජවරුන් කිහිප වරක්ම ලියෑං වෙත දූතයින් යවා ඇති අතර, එහිදී රදළ පදවි නාම හිමිවී ඇත.
කෙසේවුව ද, මෙම කොරියානුවන්, විද්වතුන් සහ රාජකීය ඥාතීන් වුවත් නැතත් ඔවුන් ජපානය වෙත චීන ලේඛන කලාව, බුදු දහම, යකඩ ආයුධ තැනීමේ කලාව, සහ නොයෙකුත් තාක්ෂණික දැනුම හඳුන්වා දී තිබේ. එයට ප්‍රතිඋපකාර වශයෙන්, ජපානය යුධ ආධාර ලබාදෙන ලදී.
බෙක්ජේ හෙවත් පෙක්චේ යුනවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියාවේ නිරිතදිග ප්‍රදේශයේ පිහිටා තිබූ රාජධානියකි. මෙම රාජධානිය සමග ගොගුර්යෝ සහ සිල්ලා රාජධානි එක්ව ගත් කල කොරියාවේ තුන් රාජධානි ලෙස හඳුන්වයි.
බෙක්ජේ රාජ්‍යය ජපන් ආධාර පැතී ය. පුං රජු බෙක්ජේ වෙත පැමිණියේ ආධාර හමුදා සෙබලුන් 5,000කින් සමන්විත බලකායක් සමග ය. ජපානයේ නැව් පැමිණීමට පෙර, ඔහුගේ හමුදාවන්ට උංජින් ප්‍රාන්තයේ ටෑං හමුදා සමග සටන් කිරීමට සිදු විය.
බෙක්ජේ සංගීතය පිළිබඳ දන්නේ තොරතුරු ස්වල්පයකි. නමුත් 7වන සියවසේ පඬුරු කප්පම් මෙහෙයුම්වල දී චීනය වෙත දේශීය සංගීතඥයන් යවා තිබේ. මේ අනුව එකල මෙහි සුවිශේෂී සංගීත සම්ප්‍රදායයක් තිබූ බැව් පෙනේ.
තුන් රාජධානි සමයේ බොහෝ සිතියම්වල බෙක්ජේ රාජ්‍යයට චුංචොං සහ ජොල්ලා පළාත් අයත්ව තිබූ බව පෙන්වයි. උංජින් සහ සාබි යුගයේ මේවා රාජ්‍යයේ මධ්‍යය බඳු විය.
ක්‍රිස්තු වර්ෂයේ මුල් සියවස් තුළ, හෙවත් එනම් ප්‍රාක්–තුන් රාජධානි සමයේ බෙක්ජේ රාජධානිය ක්‍රමයෙන් සෙසු මහන් ගෝත්‍රවල පාලනය සියතට ගැනීමට සමත් විය.
7වන සියවසේ දී, කොරියානු අර්ධද්වීපයේ දකුණු සහ මධ්‍යම ප්‍රදේශවල සිල්ලා රාජ්‍යයේ බලය ව්‍යාප්ත වීමත් සමග බෙක්ජේ රාජ්‍යයේ පරිහානිය උදා විය.
660දී මෙම රාජ්‍යය සිල්ලා සහ චීන ටෑං රාජවංශ හමුදා සන්ධානයක් මගින් යටත් කරගත් අතර, පසුව එය එක්සත් සිල්ලාවට ඈඳාගැනිණි.
ශන්ට් එකක් කියන්නෙ මොලයේ තරල එකතුවෙලා තියන කුටීර ) වල පීඩනය අඩුකරන්න එම තරල පිටතට ඩ්‍රේන් වෙන්න අරින එක. ප්‍රධානව කරන්නෙ බඩේ පෙරිටෝනියල් කැවිටි කියන අවකාශයට යවන එක. - කියන්නේ ඒකට.
මේක සරල භාශාවෙන් කියනවා නම් බටයක් ගහලා පීඩනය අඩු කරනවා වගේ වැඩක් කරන්නේ. පෙරිටෝනියල් කැවිටි එකේ ගොඩක් ඉඩ තියන නිසා ඒක ඇතුලේ පීඩනය වැඩි වෙන්නෙ නෑ. අනික එතනිනුත් ඒවා උරා ගෙන මූත්‍රා මාර්ගෙන් පිට කරන්න පුලුවන්.
සුල්තාන්ගන්ජ් බුද්ධ ප්‍රතිමාව නිර්මාණය කොට ඇත්තේ පිරිපහදු නොකළ අමිශ්‍ර තඹ ලෝහයෙන් සීර් පර්ඩියු හෙවත් ඉටි මැකුම් තාක්ෂණය යොදා ගනිමිනි. සිටි බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් වන මෙහි ඉහළට ඔසවාගෙන සිටින දකුණු හස්තය මගින් අභය මුද්‍රාව නිරූපණය වන අතර, අත්ල ඉදිරියට දිස්වන සේ වම් හස්තය යටිකුරුව තබාගෙන ඇත්තේ වර දානය සංකේතවත් කරමිනි. ප්‍රතිමාවේ චීවරයේ පොට මෙම වම් හස්තයේ මහපටැඟිල්ල සහ දබරැඟිල්ල අතර රඳවා ඇත. මෙම ලක්ෂණය වර්තමානයේ පවා ථෙරවාදී භික්ෂූන් විසින් අනුගමනය කරන පිළිවෙතකි.
1998 සිට 2015 තෙක් මෙම බුද්ධ ප්‍රතිමාව බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය සහ කලාගාරයේ බුද්ධ ප්‍රතිමා සහ ඒ හා සම්බන්ධ කෞතුක භාණ්ඩ ගණනාවක් ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබූ ගැලරියේ ප්‍රධාන ප්‍රදර්ශනාංගය විය. බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය විසින් වාර්ෂික 'බුද්ධ දිනය' නම් දිනයක් ද පැවැත්වූ අතර, බටහිර මිඩ්ලන්ඩ් පාදක කරගත් බෞද්ධ ජනයා එහි පැමිණ ප්‍රතිමාවට පූජා පවත්වා ආශිර්වාදය හිමි කරගත්හ.
2015දී බර්මිංහැම් කෞතුකාගාරය සහ කලාගාරය නගරයේ වූ විවිධ භක්තිකයින් ගණනාවක් සමග සාකච්ඡා කොට නව 'ඇදහීම් ගැලරිය' ස්ථාපනය කරන ලදී. අනතුරුව සුල්තාන්ගන්ජ් බුද්ධ ප්‍රතිමාව එය පෙර පිහිටුවා තිබූ ස්ථානයෙන් රැගෙන යන ලදී. වර්තමානය වන විට බුද්ධ ප්‍රතිමාව බර්මිංහැම්හි ජනයාගේ ඇදහීම්වලට පාත්‍ර වූ විශ්වාසයන් පිළිබඳ වන ගැලරියෙහි වැඩ හිඳියි.
සලීම් කුමරුගේ පෙම් පුවත පිළිඳ රචනා කළ පැරණිතම බටහිර ලේඛකයන් වන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය සංචාරකයන් වූ විලියම් ෆින්ච් සහ එඩ්වර්ඩ් ටෙරී ය. 1611 පෙබරවාරියේ දී විලියම් ෆින්ච් ලාහෝර් වෙත පැමිණියේ නැගෙනහිර ඉන්දීය වෙළඳ සමාගම වෙනුවෙන් බයානාහි දී ඔහු මිලටගත් ඉන්ඩිගෝ අලෙවි කිරීම සඳහායි. 17වන සියවසේ මුල්කාලයේ රචති ඔහුගේ වාර්තාවේ පහත තොරතුරු සඳහන් වේ.
අනාර්කලී යනු දනියල් කුමරුගේ මෑණියන් වූ අතර, ඇය සහ සලීම් කුමරු අතර පෙම් සම්බන්ධතාවක් පැවතිණි. මෙම සම්බන්ධතාව දැනගැනීමෙන් පසුව, අක්බර් අධිරාජයා මෙම ආර්යාව සිය මාලිගයේ බිත්ති අතර සිරගත කිරීමට නියෝග කොට ඇත. එහි දී ඇය මියගොස් ඇත. ජහාන්ගීර් රජු සිය ප්‍රේමයේ සංකේතයක් ලෙස ඇය වෙනුවෙන් අලංකාර ශෛලමය සොහොන්ගැබක් තැනවී ය.
ජයකොඩි සිය සිනමා දිවිය ආරම්භ කළේ 2006 වසරේදී සුළු චරිතයක් වුවද "අලි පැටියෝ ඔයයි මමයි" චිත්‍රපටියෙනි. ඉන් පසුව ඔහු සිනමාවේ ‘‘සංක්‍රාන්ති’’, ‘‘ගාමණී’’, ‘‘අබා’’, ‘‘සිරි පැරකුම්’’, ‘‘සක්කරං’’ වැනි අවස්ථා රැසක ප‍්‍රමුඛ සහ විචාරක පැසසුමට ලක්වූ චරිත රාශියක රඟපෑවේය. 2008 දී ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම ඩිජිටල් චිත්‍රපටය වන "හෙටවත් මත ආදරය කරන්න" හි රඟපෑවේය. මෙම චිත්‍රපටය 2008 පෙබරවාරි 14 වැලන්ටයින් දිනයේ හි චිත්‍රපට නාලිකාව හරහා විකාශය විය.
ජයකොඩි පවුලේ වැඩිමලා ලෙස උපත ලැබූ අතර, ඔහුගේ පියා ප්‍රාදේශීය දේශපාලනඥයකු මෙන්ම නළුවකු ද වේ. ඔහුගේ සහෝදරයා සංගීතඥයෙක්. ශ්‍රී ලාංකේය ටෙලිනාට්‍ය සහ චිත්‍රපට නිළියක් ද වන ඔහුගේ බිරිඳ සුජානි මේනකා ඔහුට මුණගැසුණේ 2000 වසරේ “රම්‍යා සුරම්‍යා” ටෙලි නාට්‍යයේදීය. 2007
ඔහුගේ පියාගේ සහෝදරියන් දෙදෙනා - ගීතා කාන්ති ජයකොඩි සහ රත්න ලාලනී ජයකොඩි ද ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ, රංග කලාවේ සහ රූපවාහිනියේ සම්මානනීය නිළියන් වේ. ජනප්‍රිය නිළි පබෝදා සංදීපනී ගීතා කාන්තිගේ දියණියයි. රත්න ලාලනී විවාහ වී සිටියේ නළුවෙකු වන සම්පත් තෙන්නකෝන් සමඟයි.
ජයකොඩිගේ දෝන ධනුක බිමල් ජයකොඩි , ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. ඉතා බහුවිධ නළුවෙකු වන ජයකොඩි බොහෝ නාට්‍යමය චරිත සඳහා ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන අතර චිත්‍රපට උළෙලවල සම්මාන නාමයෝජනා සඳහා බොහෝ අවස්ථාවල ලක්විය.
ඔහු 2012 වසරේ රයිගම් ටෙලීස් හි හොඳම නළුවාට හිමි සම්මානය "සැනකෙළියයි මායා" චිත්‍රපටයේ රංගනය උදෙසා දිනා ගන්නා ලදි. ඔහු දේශීය වේදිකා නාට්‍ය උළෙලවල් සහ රූපවාහිනී උත්සවවලදී සම්මාන කිහිපයකදී හොඳම සහය නළුවා සඳහා ද නිර්දේශ වී ඇත.
ජයකොඩි ප්‍රධාන වශයෙන්ම රූපවාහිනී නළුවෙකි, ඔහු විවිධ මාදිලියේ රූපවාහිනී කතාමාලා රාශියකට දායක විය. රූපවාහිනිය හැරුණු විට ඔහු "අපහු එන්න බා" වැනි වේදිකා නාට්‍ය කිහිපයක ද රඟපෑවේය.
චිත්‍රපට‍ සඳහා සිය දායකත්වය සැපයූ අතර , ඇලිස් තෲ ද ලුකිං ග්ලාස් චිත්‍රපටයේ ඇගේ සුදු රැජිනගේ චරිතය නැවතත් නිරූපණය කළා ය.
ඒක්තා කපූර් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු ජාතික රූපවාහිනී සහ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකවරියකි. ඇය ඇගේ නිෂ්පාදන සමාගම වන බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් සමාගමේ හවුල් කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂක මෙන්ම නිර්මාණ අධ්‍යක්ෂක ධුරය ද උසුලයි.
පෙජෙං බෙරය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රි.ව. 1වන සහ 2වන සියවස් අතර කාලයේ ඉන්දුනීසියානු දූපත් පුරා නිර්මාණය වූ ලෝකඩ යුගයට අයත් බෙර වර්ගයකි. මෙය ඉන්දුනීසියානු ලෝහ කර්මාන්තයේ විශිෂ්ටතම නිමැවුමක් ලෙස සැලකේ. ලෝකයේ විශාලතම ලෝකඩ බෙරය වන පෙජෙංහි සඳ නම් පුරාතන බෙරය වැනි ලෝකඩ යුගයේ බෙර මගින් ක්‍රි.ව. පළමු සහස්‍රකයේ දූපත් සමූහයේ දියුණු ලෝහ වාත්තු ක්‍රමවේදය සහ සක්‍රීය වෙළඳාම පිළිබඳ සාක්ෂ්‍ය ලැබේ.
අන්තර්ජාතික වංශවතුන් ලෙස පෙනීසිටීමට අවැසි වූ ප්‍රධානීන් අතර පෙජෙං බෙර ප්‍රධාන සංකේතයක් වන්නට ඇත. ප්ලාවන්ගන්හි භූමදානයන්හි රන් ගෙල පළඳනා, යකඩ හෙලි තුඩු අතර තිබූ පෙජෙං බෙර හමුවී ඇත. බාලි දිවයිනේ මෙම වර්ගයේ විශාලතම බෙරය වන පෙජෙංහි සඳ සරලව ගම්මානවල තැන්පත් කෙරිණි. පෙජෙං ආකාරයේ බෙරයක් වන අලෝර්හි මොකෝ බෙරය වර්තමානයේ පවා විවාහ මංගල්‍යවල දී හවුමාරුවන උත්සව භාණ්ඩයක් ලෙස භාවිතයට ගැනේ.
පෙජෙං බෙර නිර්මාණය කෙරුණේ ඉටි මැකුම් වාත්තු ක්‍රමය යොදාගෙන ය. මෙහි සහ දොං සොන් බෙරයේ ඇති තවත් වෙනස්කමක් වන්නේ පෙජෙං බෙරයේ දේහය සහ පටහය වෙන්වෙන්ව වාත්තු කිරීමයි. කුහර මැටි හරයක් වටා බෙර හැඩැති ඉටි ආකෘතියක් තනන ලදී. මෙහි ඇති මිනිස් හෝ සත්ත්ව රූපවල සම්මත ජ්‍යාමිතික මෝස්තර සටහන් කරන ලද්දේ ගල් අච්චු යොදාගෙනයි. මෙම ජ්‍යාමිතික මෝස්තර පටහය සහ ඉහළ පැතිවලට තබා තදකරන ලදී.
පෙජෙං බෙරය සමමිතික ස්වරූපයෙන් යුක්ත ය. එහි හැඩය ප්‍රධාන කොටස් තුනකින් යුක්ත වේ: එනම් මුදුනේ ඇති හිස හෙවත් පටහය, අලුල්වක් සහිත මධ්‍ය බරණි හැඩැති කොටස සහ පාදමයි. පෙජෙං බෙරය සහ දොං සොන් බෙරයේ සැලැස්මේ ඇති වෙනස්කමක් නම් මෙහි පටහය දේහයෙන් පමණ නෙරා තිබීමයි. එය දේහයෙන් වෙන්ව වාත්තු කෙරුණකි.
නාක තිවු/ නාක නාටු යන්න ඇතැම් ඓතිහාසික මූලාශ්‍රවල සම්පූර්ණ යාපනය අර්ධද්වීපය හැඳින්වීමට යොදා තිබේ. මෙම ඓතිහාසික ස්ථානයේ ජනතාව සහ බුදුන් වහන්සේ අතර සම්බන්ධතා කියැවෙන බෞද්ධ පුරාවෘත්ත රැසක් පවතියි. මෙහි ඇති පැරණි දෙමළ බෞද්ධ විහාරය, ශක්ති පිඨ අතුරින් එකක් ලෙස සැලකෙන නයිනතිවුහි පුරාතන නාගපූෂණී අම්මාන් කෝවිල සමීපයේ පිහිටා ඇත. නාග යන වදන මුල්කාලීන ශිලාලේඛනවල නාය හෝ නාගනික ලෙස දක්වා ඇත. ක්‍රි.පූ. 150ට පමණ අයත් නානාඝත් ශිලාලේඛනයෙහි මෙම නාගනික යන වදන සඳහන් වේ.
යාපනයේ කන්දරෝඩෛ ප්‍රදේශයේ පිහිටි දාගැබ් සමූහය දෙමළ භික්ෂූන්ගේ ආරාමයක්ව පැවති බව පෙනේ. මෙකල යාපන ජනයාගේ සහ පුරාතන දෙමළ රට තුළ මහායාන බුදු දහම ජනප්‍රිය විය. නමුත් ජනගහණය අතර හින්දු ආගම ව්‍යාප්ත වීමත් සමග මෙය යටපත් විය.
පරණවිතාන සහ මුදලියාර් සී. රාසනායකම්ගේ අදහස්වලට පක්ෂව ඉන්ද්‍රපාල සිය මුල්කාලීන කෘතියක, 1965 යාපනයේ පූර්ව-ක්‍රිස්තියානි බෞද්ධ සංස්කෘතියක් පැවති බව සඳහන් කොට ඇත.
වර්තමාන පල්ලවනේස්වරම් ප්‍රදේශයට අයත් පුරාතන නගරයකින් 4වන-5වන සියවස්වලට අයත් පුරාතන බෞද්ධ විහාරයක නටබුන්, බුද්ධ ප්‍රතිමාවක් සහ බුද්ධපාදයක් හමුවී තිබේ.
නාකපට්ටිනම් නගරයේ පෞරාණික උරුමය ක්‍රි.පූ. 3වන සියවස පමණ තෙක් දිවෙන බව සඳහන් බුරුම ඓතිහාසික ලේඛනයක දැක්වෙන්නේ එහි අශෝක අධිරාජයා විසින් ඉදිකළ බෞද්ධ විහාරයක් පැවති බවයි.
මෙම ස්ථානය නාවිකයින් සහ අන්තර්ජාතික වෙළඳුන් විසින් ගිමන් හැරීමට සහ වන්දනා කිරීමේ ස්ථානයක් ලෙස බෞද්ධ සහ හින්දු විහාර භාවිතා කළ නාගපට්නම්වලට සමාන ය.
චිතලෛ චාතනර් නැමැති කවියා විසින් රචනා කරන ලද මණිමේකලෛ නැමැති පුරාතන ‍ද්‍රවිඩ බෞද්ධ කාව්‍යයට පසුබිම් වී ඇත්තේ කාවේරිපට්ටනම් නගරයයි.
කාංචිපුරම්හි වන මහේන්ද්‍රවර්මන් නැමැති පල්ලව රජු ශ්‍රේෂ්ඨ විද්වතකු සහ සංගීතඥයකු මෙන්ම දක්ෂ සංස්කෘත නාට්‍ය රචකයකු ද වේ.
මෙම දේවාලය පිහිටියේ පහත් වේදිකාව්ක මත ය. සැලැස්ම අනුව, මෙම දේවාලයේ විමානා ලක්ෂණ ඇති අතර, නවිකරණය කළ ඉදිරි ද්වාර මණ්ඩපයක් ද ඇත. විමානය පංචරථ සැලැස්මෙන් යුක්ත ය. උච්චත්වය අනුව රේඛා සම්ප්‍රදායයෙන් යුත් විමානය පභාගයේ සිට කලස තෙක් විහිදේ. පහළ සිට ඉහළට දේවාලයේ බාදා, ගන්දි සහ මස්තක යන අංග දැකගත හැක. බාදාවේ කොටස් තුනක් ඇති බැවින් මෙය ත්‍රියංග බාදාවකි. පහළ පභාග කොටසේ බොරදම් සතරක් ඇති අතර ඒවා ඛුර, කුම්භ, පට සහ බසන්ත පරිදි වේ.
ලලාටබිම්බ කොටසෙහි සාමාන්‍යයෙන් දක්නට ලැබෙන ගජලක්ෂ්මී රුව වෙනුවට මෙහි ඇත්තේ අත් සතරක් සහිත ගනේෂ රුවකි. මෙය භුබනේස්වර්හි අනෙක් දේවාලවල දක්නට නොලැබෙන්නකි. තවත් එවන් ලක්ෂණයක් කලාරහංග නම් කොටසේ දක්නට ලැබෙන අතර එහි ලලාටබිම්බ කොටසේ ගනේෂ සහ සරස්වතී යන රූ දෙකම දැකගත හැක. දේවාලය ඉදිරිපස, පාර්වතී සහ කාර්තිකේය රූ දැකගත හැකි අතර, දේවාලයේ දකුණු පැත්තේ ආම්ලක පාෂාණයක් ද ඇත.
සායි කිරාන් මෑතක දී වෛෂ්ණවී නැමැති පරිගණක මෘදුකාංග විශේෂඥවරියක සමග විවාහ විය. මෙම විවාහ මංගල්‍යය කෙරෙහි රූපවාහිනී මාධ්‍ය නාළිකාවල දැඩි අවධානය යොමු වූයේ තිරුමාලාහි ප්‍රධාන පූජක රාමණා දික්ෂිතුලු විවාහ මංගල්‍යයට සහභෘගී වීම හේතුවෙනි. මෙය බොහෝ රූපවාහිනී නාළිකා විසින් අනුමත නොකරන ලදී. නමුත් පසුව මතයක් පැතිර ගියේ එම පූජකවරයා සායි කිරාන්ගේ ඥාතියකු බැව් විශ්වාස කෙරෙන බවයි.
ඔහුගේ පසුකාලීන නිකුතු සඳහා යහපත් බොක්ස් ඔෆිස් ප්‍රතිචාර හිමි නොවී ය. ඔහු විසින් වෙංගමම්බා නැමැති චිත්‍රපටයකට දායක වූ අතර, ඔහු සමග මීනා ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. මීට අතරව ඔහු අජන්තා නැමැති දෙමළ චිත්‍රපටයක් ද සිදු කොට ඇත. ඔහු විසින් නිර්මාණය කළ ලෙමන් සඳහා සංගීත දායකත්වය සපයන ලද්දේ ඉලෛයරාජා විසිනි.
මීට අමතරව සායි රූපවාහිනී කතාමාලා සඳහා ද සිය රංගන දායකත්වය සපයා ඇති අතර, ඔහු ක්‍රිෂ්ණා, විෂ්ණු සහ වෙන්ක‍ටේශ්වර වැනි හින්දු දේව චරිත නිරූපණය කොට තිබේ. ඔහු ප්‍රථම වරට විෂ්ණු දෙවියන්ගේ චරිතය නිරූපණය කළේ ශිව ලීලාලු තුළ ය. මෙය නිර්මාණය වූයේ , ඌෂාකිරන් චිත්‍රපටවල ස්වර්ණමය කාල සීමාවේ ය.
සායි කිරාන් අයත් වන්නේ සුප්‍රකට ගායක ගායිකාවන්ගෙන් සැදි පවුලකට ය. සුප්‍රකට දකුණු ඉන්දියානු පිළිවැයුම් ගායිකාවක වූ පී. සුශීලා ඔහුගේ මිත්තණිය වූවා ය. ඔහුගේ පියා වූ වී. රාමක්‍රිෂ්ණා, ද සුප්‍රකට ගායන ශිල්පියෙකි‍.
සායි කිරාන් සංගීත ක්ෂේත්‍රය සඳහා ද නැඹුරුතාවක් දක්වන අතර ඔහු සිය පළමු ඒක පුද්ගල රොක් සංගීත නිර්මාණය "ශිවස්ථාන්" යන නාමයෙන් එළිදැක්වී ය. මෙය ශිව දෙවියන් පිළිබඳ සිහිපත් කෙරෙන්නකි.
සායි කිරාන් නොයෙකුත් සත්ත්ව සුරැකුම් සංවිධාන සඳහා සම්බන්ධ වී ඇත. මේ අතරට හයිදරාබාද්හි නිල් කුරුස සංගමය සහ සර්ප මිතුරු සංවිධානය වැනි සංවිධාන ඇතුළත් වේ.
වෝර්සෝහි පෝලන්ත විද්‍යා ඇකඩමිය මෙම දේවස්ථානයේ පේසා තුනෙහි අධ්‍යයනය සහ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු භාරව කටයුතු කරයි. 1995 තරම් මුල් කාලයේ දී, මෙහි පළමු මහල් දෙක බොහෝ දුරට සම්පූර්ණ කළ අතර, ඉහළ මහලේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු තවමත් සිදු වෙමින් පවතියි.
ජයන්ති කුරු උතුම්පාල යනු, ශ්‍රිලාංකික ත්‍රාසජනක, වෘත්තීය පාෂාණ කදු නගින්නෙකු වන අතර එල්ජීබීටී සහ කාන්තා අයිතිවාසිකම් ක්‍රියාකාරිනියකි.ජයන්ති කුරු උතුම්පාල යනු එවරස්ට් කන්ද තරණය කල පළමු ශ්‍රී ලාංකිකයා වේ. ඇය 2016 මැයි 21 වන දින පෙරවරු 5:03 ට පමණ එවරස්ට් කන්ද ශිඛරයට ලඟා විය. ඇය ගවේෂණ කිහිපයක් සදහා සෙසු කදු නගින්නෙකු වන ජොහාන් පීරිස් සමග සහයෝගිතාවයක් ඇති කර ගත්තාය.
ජයන්ති 2011 දී ජොහාන් පීරිස් සමග අත්වැල් බැඳගත් අතර ඔහු සමග සාර්ථක ගවේෂණ කිහිපයකම වැඩ කර ඇත. 2012 දී ඇඩම්ස් පීක්, අයිලන්ඩ් පීක්, 2014 කිලිමන්ජාරෝ සහ 2016 එවරස්ට් කන්ද තරණය ද ඊට ඇතුළත්ය. ඇය ස්ටෙලන්බොෂ් හි පාර්ල් රොක්ස්, අජන්ටිනාවේ ආර්නෙල්ස් මෙන්ඩෝසා, ස්පාඤ්ඤයේ පිරෙනීස් හා ස්කොට්ලන්තයේ බෙන් නෙවිස් වැනි ගවේෂණ කටයුතුද සම්පූර්ණ කළාය. 2019 පෙබරවාරි මාසයේදී ජයන්ති සහ ජොහාන් පීරිස් හැටන් නැෂනල් බැංකුවේ සන්නාම තානාපතිවරුන් ලෙස නිල වශයෙන් අත්සන් කරන ලදී.
2014 සිට ජයන්ති සහ ජොහාන් එවරස්ට් කදු මුදුන තරණය කිරීමට පුහුණු වූ අතර පිහිනීම සහ කදු නැගීම වැනි විවිධ විනෝදාත්මක ක්‍රියාකාරකම් වලට සහභාගී වූහ. 2016 අප්‍රේල් මාසයේදී ඔවුන් දෙදෙනා එවරස්ට් කන්ද තරණය කිරීමේ මෙහෙයුමක යෙදී සිටින බව නිවේදනය කළහ. ඔවුන් 2016දී ශ්‍රි ලංකාවේ එවරස්ට් ගවේෂණ ව්‍යාපාරය ආරම්භ කරන ලදී.
අන්තර්ජාතික කාන්තා දිනයට සමගාමීව ශ්‍රි ලංකා පාර්ලිමේන්තුව විසින් 2019 මාර්තු මාසයේදී ඇය වඩාත් බලගතු කාන්තාවක් ලෙස නම් කරන ලද අතර කාන්තා වෙනස් වීම් සාදන්නන් අතරද ඇය ශ්‍රි ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව විසින් නම් කරන ලදී.
ගණිතඥවරියක සහ දර්ශන වේදිනියක් වූ හයිපශියා යනු ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ගණිතඥයෙකු වූ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ තියොන් ගේ එකම දියනියයි. ඇයගේ සත්‍ය ජන්ම දිනය විවාදාත්මක වන අතර එය සමහර විට ක්‍රි.ව 350 හා 360 අතර කාළයේ විය හැක. ඇය ඇතැන්ස්වලදී. අධ්‍යාපනය ලැබුවාය.ක්‍රි.ව. 400 පමණ වන විට ඇය ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ නව ප්ලේටෝනික වාදය පිළිබද පාසලේ ප්‍රධානී බවට පත්වූ අතර පාගන්වරු ,ක්‍රිස්තියානුවන්,විදේශික සිසුන්ට ප්ලේටෝ සහ ඇරිස්ටෝටල්ගේ දැනුම බෙදාදෙන ලදි.,
ඇගේ මරණය ඉතිහාසඥයන් සමහරකට සංකේතාත්මක වී ඇත. උදාහරණයක් ලෙස, කැත්ලීන් වයිඩර් අදහස් කරන්නේ හයිපශියාව ඝාතනය කිරීම පුරාතන සම්භාව්‍යත්වයේ නිමාව සනිටුවහන් කරන බවයි. එමෙන්ම ස්ටෙෆෙන් ග්‍රීන්බ්ලාට් සදහන් කරන්නේ ඇගේ ඝාතනය "ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ප්‍රඥාවේ ජීවිතයක බිදවැටීමේ සඵල ලකුණක්". අනෙක් අතකින් ක්‍රිස්තියානුවෙකු වූ වයිල්ඩ්බර්ග් සදහන් කරන්නේ, හෙලනිස්ටික දර්ශන විද්‍යාවේ ආරම්භයේ සිට එහි වැජඹීම 5 සහ 6 සියවස්වල සහ සමහර විට වන ජස්ටීනියන් යුගය දක්වා පැවති බවයි.
දර්ශනවේදය පිළිබද ප්ලේටෝනික වාදය පාසලේදී ඇය විසින් උපදේශකත්වය දුන් හිටපු ශිෂ්‍යයකුව සිටි ත්‍රිත්වායන්ව වාදය පිළිබද නිපුණයෙකු වූ පසුව ක්‍රි.ව 410දී ප්ටොලෙමෙයිස්, සයිරෙනිකා බිෂොප් තනතුරට පත්වූ සයිනෙසියස් සමග ඇය ලිපි හුවමාරුකරගත් බව සදහන්වේ. මෙවැනි ආශ්‍රේයන් මගින් හයිපශියාගේ ශිෂ්‍යයන් පිළිබදවත් ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ප්ලේටෝනික වාදය පිළිබද පාසල පිළිබදවත් විද්‍යාමාන වේ.
හයිපශියාව මරා දමනු ලැබුවේ ඇය නගරයේ සිටින අතරදීය.මහත් කැකෑරෙන වෛරයෙන් පසුවූ ඔරෙස්ටස්, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ ප්‍රධානීවරයා සහ සයිරිල්, හෙවත් ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේ බිෂොප්වරයා විසිනි.
ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිංහල බසින් හඬකැවූ මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව මායා පැන්සල යන තේමාව ඔස්සේ විකාශය වූයේ ස්වර්ණවාහිනී රූපවාහිනී නාළිකාව ඔස්සේ ය.
රථයකට සමාන අයුරින් මෙය තනි, දිගු ග්‍රැනයිට් පාෂාණයකින් නෙළා ඇත. ඇතැම් අවස්ථාවල මෙය දේවාලයක් ලෙස වරදවා හැඳින්වුණ ද, මෙම ව්‍යූහයේ වැඩ කටයුතු අවසන් කොට නොමැති හෙයින් එය අභිෂේක කොට නැත. එයට හේතුව මෙහි වැඩ කටයුතු අවසන් වීමට පෙර වන නරසිංහවර්මන් මිය යාමයි. මෙම ව්‍යූහය සුප්‍රකට මහාභාරත වීර කාව්‍යයේ එන පංච පාණ්ඩවයන්ගේ පොදු භාර්යාව වූ ද්‍රෞපදීගේ නාමය ඇසුරින් හැඳින්වූව ද, මෙහි නාමකරණය පිළිබඳ කිසිදු සාක්ෂියක් ඉතිහාසයෙන් හමු නොවේ. මෙම අවසන් නොකළ ව්‍යූහය දුර්ගා දෙවඟනට පුදකොට ඇත.