polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
الائي ڪھڙي قسم جون انجيڪشنون ڊرپ ملائي لڳايون وينديون هيون جو پنجن منٽن جي اندر دست الٽي شروع ٿي ويندي هئي جيڪا بعد ڊوز ختم ٿيڻ کان پوء به ڏهاڪو ڏينهن کن بند نه ٿيندا هئا۔
علاج دوران ان جو داڻو به نڙي هيٺ نه لھندو هيو معدو مسلسل خالي رهندو هو پاڻي ايڏو ڪڙو لڳندو هو ڄڻ ڪا تيز زهريلي شي پيتي هجي ،پاڻي نڙيء مان لهڻ کان پوء اندر کي ايئن چيريندو ويندو هو ڄڻ اندر ڪير وڍيندو هجي ان ڪيفيت صرف انب جو جوس زوريء پيئڻو پوندو هو جيڪو به ڪڙو لڳندو هو اهو به ٻن منٽن الٽي وسيلي نڪري ايندو هو۔
کاڌي نه کائڻ دست الٽي جي ڪري اهڙي ڪمزوري طاري ٿي ويندي هئي جو جسم ڪم ڪرڻ ڇڏي ويندو هو صرف ڏسي ،ٻڌي اکيون ڇنڀي سگهندو هيس ڳالهائڻ جي طاقت به نه رهندي هئي ڄڻ ڪنهن لاش جيان پيو هوندو هيس،هر اڌ ڪلاڪ کان پوء ڪا نرس يا وارڊ بواء جسم جو پاسو مٽائي ويندو هو۔
گهڻي ڪمزوريء جي ڪري علاج ڪجھ وقفو ڪيو ويندو هو طاقت جون دوائون ڏنيون وينديون هيون ته جيئن ٻيھر ڊوز جون انجيڪشنون سھڻ جي قابل ٿي سگهان۔
اهو ڊاڪٽر مجاهد حسين هو جيڪو هر روز ٻه ٽي ڀيرا مون سان ملڻ ايندو هو،کلي ڳالهائيندو هو طبيعت پڇڻ کان پوء همت حوصلي ڪرڻ جون نصيحتون ڪندو هو۔
سندس لهجو ڪنهن شفيق ماء جيان محسوس ٿيندو هو سندس رويو دوستاڻو هوندو هو سندس چھري تي هر وقت مرڪ هوندي هئي جيڪا منهنجي ٻڏندڙ ساهن کي ڪجھ دير جي لاء تاري وجهندي هئي۔
مون ڊاڪٽر کي چيو ته ڊاڪٽر صاحب آئون هڪ استاد پڙهيو لکيو ماڻهو آهيان توڙي جو کڻي مون کي ميڊيڪل جي باري ايتري ڄاڻ ناهي پر منهنجي فائيل هڪ لفظ لکيل آهي مون کي اها به خبر آهي ته ڪيمو ٿراپي ڪينسر جي علاج کي چئبو آهي منهنجي مٿي سڄي جسم تان وار ڇڻي چڪا آهن مون کي اها به ڄاڻ آهي ته ڪينسر جي علاج وار به ڇڻندا آهن۔مون کي صرف اهو ٻڌايو ته مون کي ڇا جي ڪينسر آهي؟
ڊاڪٽر جي اکين مون پهريون ڀيرو ڳوڙها ڏٺا مون کي دلاسو ڏيندي چيائين ته تون هڪ استاد آهين،بھادر آهين ان ڪري تو کي ٻڌايان ٿو ته توکي جگر جي ڪينسر آهي۔
11 جون 2000ع جي صبح جو 8 بجي ننڊ مان سجاڳ ٿيس ڊاڪٽر مٿان اچي ٽيمپريچر بلڊ پريشر چيڪ ڪيو لاڳيتا ٻه دٻا جوس جا پياريائين۔
وارڊ بواء مون کي کڻي وهيل چيئر تي ويھاريو لفٽ ذريعي هيٺ لاهي سول اسپتال جي گيٽ کان ٻاهر ڪڍي منهنجي اشاري تي هڪ تي وٺي آيو۔
مون کي ڪابه فون نه ڪرڻي هئي در حقيقت منهنجا ڪپڙا ان تي رکيل هوندا هيا ڇو ته انهن جي پنهنجي ڊريس هوندي آهي۔جيئن ته مون سان اسپتال ڪو اٽينڊنٽ نه هوندو هو ان ڪري پنهنجو سامان تي رکندو هيس ان سان منهنجي سٺي عليڪ سليڪ ٿي وئي هئي آئون ڪاکھ ئي فيصلو ڪري چڪو هيس ته اسپتال جي بستري تي مرڻ کان بهتر آهي ته پنهنجي وڃائجي وڇڙي ويل محبوب کي ڳولي لھان يا ڳوليندي مران۔
ان ڪري اتي ڪپڙا مٽايم واري کي ٽيڪسي گهرائي ڏيڻ جو چيم۔ٿوري دير ٽيڪسي چڙهي سول اسپتال کي الوداع ڪري نواب شاھ ويندڙ شاليمار ايڪسپريس جي اڏي تي پهتس جتي ٽيڪسي واري سهارو ڏئي ڪوچ ويهاريو جنهن تي چڙهي نواب شاھ پهتس جتي رات هڪ دوست وٽ گذاري صبح جو رڪشي چڙهي منهنجي محبوب جي شھر ويندڙ بس چڙهي سندس شهر پهتس۔
بس مان ڪنڊيڪٽر لاهي روڊ جي ڀر ويهاري ڇڏيو ٿوري دير کان پوء اشاري تي هڪ رڪشي وارو آيو جنهن کي چيم ته هلي نه ٿو سگهان مون کي رڪشي ويهار۔
رڪشي واري مون کي رڪشي ويهاريو مون کيس هڪ روڊ بابت ٻڌايو جتي هن مون کي هڪ درويش جي مزار جي ڀرسان ڀت جي پاڙ ويهاريو ڪرايو وٺي واپس هليو ويو۔
اهو روڊ درويش جي مزار منهنجي لاء مانوس هئي آئون گذريل ٽن سالن کان ان جاء تي ايندو رهندو آهيان ڪئي ڪئي ڏينهن ڪنهن فقير يا ديواني جيان پنهنجو پاڻ کان بي خبر ٿي هر ايندڙ ويندڙ ڏي ڏسندو انهن ان محبوب جو چھرو ڳوليندو رهيو آهيان جنهن جي عشق مون کي مون کان وڃائي عشق جي دنيا پير پارايو هن دنيا کان ڪٽي مجذوب سان گڏ شاعر به بنائي ڇڏيو هو۔
12 جون 1996ع مون کي منهنجي محبوب جو ديدار پهريون ڀيرو ٿيو هو مون کي عشق جي دنيا پنهنجي حصار ورتو هو اڄ به 12 جون 2000ع ڪينسر جهڙي مرض جو علاج ڇڏي محبوب سائينء جي شهر پهتو هيس پر تقدير جا رنگ ڏسو جو اڄ 12 جون 2000ع تي منهنجي محبوب جي حيدرآباد شادي ٿي رهي هئي آئون سندس شهر فٽ پاٿ تي لاوارث حالت سندس ديدار جي آس لڳائي ويٺو هيس۔
گذريل ٽن سالن جيان هي پنج ڏينهن به صرف واجهائيندي گذري ويا پر هر ڀيري جيان هن ڀيري به اکيون اڃاريون رهجي ويون ديدار جون دعائون نه اگهامي سگهيون۔
مون کي ته پڪ به ڪانه هئي ته هوء هن شھر جي آهي به الائي نه بس مختلف ماڻھن جي ڏس تي کيس هن شهر جو سمجهي هتي ايندو رهندو هيس جيئن مختلف ماڻھن جي ڏسن تي کيس گذريل ٽن سالن دوران شھداد پور ، حيدرآباد ، ڄامشورو ، ڪراچي ، نواب شاھ ، سانگهڙ ، مورو ، ڪوٽڙي ، هالا ، راولپنڊي به ڳوليندو رهيو هيس جن جو اڳتي ذڪر ڪندس۔
بس جيڪو جتي جو ڏس ڏيندو هيو اوڏانهن نڪري ڪڏهن هفتن جا هفتا ته ڪڏهن مهينن جا مهينا کيس ان شهر ديوانن وانگر ڳوليندو رهندو هيس ايئن ئي هن شهر بابت ڪنهن ٻڌايو هو ته سندس اباڻو شهر هي آهي سندس ان ڳالھ تي يقين ڪندي گذريل ٽن سالن کان هتي وقت بوقت ايندو رهندو هيس۔
اسپتال انب جي جوس تي ڪجھ گذارو ٿي ويندو هو پر هتي ان درويش جي درگاھ تي پيل مٽن مان مڙئي نڙي آلي ڪندو هيس يا ڪنهن مهل بسڪيٽ جو اڌ کائي وٺندو هيس ۔
هڪ اڳئي تمام گهڻو ڪمزور هلڻ کان لاچار هيس مٿان وري نه سهي خوراڪ پئي واپرايم نه ڪو پاڻي گلي کان پيو لهي جيڪو لهي پيو اهو الٽي ڪري ڪڍيو پيو ڇڏيان۔
وهنجڻ جي سهولت نه هجڻ جي ڪري ڪپڙا گدلا ٿي چڪا هيا بدن مان بدبوء پئي ايندي هئي ان رات فيصلو ڪيم ته صبح ڳوٺ ويندس ڪپڙا کڻي واپس موٽي ايندس۔
هر روز جيان سمهڻ کان اڳ محبوب سائين جو خوبصورت معصوم چھرو ياد ڪري سمهندو هيس ته ننڊ اچي ويندي هئي پر اڄ ته باوجود ڪوشش جي ننڊ به ڄڻ خفا هئي۔
جيئن ته آئون هڪ استاد هيس منهنجي پوسٽنگ منھنجي ڳوٺ کان اوڀر طرف ڇھ ڪلوميٽر جي مفاصلي تي هڪ ڳوٺ هئي ڊيوٽي جو پابند محنتي به هيس۔
جون مهيني گرمين جي موڪل ٿيڻ شرط قاضي احمد جي مشهور زميندار ناز باغ جي مالڪ رئيس علي نواز انڙ جي انبن جي باغ تي جيڪو منهنجي هڪ ڳوٺائيء مرحوم جان محمد جوڻو عرف جانڻ مقاطعي کنيو هو اتي وڃي مزدوريء سان لڳي ويس۔اڃا ڏھ ڏينهن مس گذريا هئا جو ڳوٺان نياپو آيو ته ڳوٺ جلدي پھچ ناچاڪائي ٿي پئي آهي
ايڌي چوڪ نواب شاھ وٽ منهنجي مامي جو گهر هو ماما سائين زونل چيف جي عهدي تي ڪم ڪري رهيو هو ان جي گهران بسترا کڻي اسپتال پهتس جتي امڙ جي پيرن تي هٿ رکيم ۔
سرجيڪل 3 وارڊ بلاڪ جي ٻي منزل تي هو جنهن فيميل سائيڊ بيڊ نمبر 36 امان کي الاٽ ڪيو ويو هو فيميل وارڊ مريض توڙي سندن اٽينڊنٽ عورتون ليٽيل هونديون هيون سندن مٿي تي ڪيڏي مهل پوتي هوندي هئي ته ڪيڏي مهل نه ان ڪري آئون امان وٽ بستري تي ويهڻ مناسب نه سمجهندو هيس ان ڪري داخلي ڏاڪڻين جي سامهون فرش تي رلي وڇائي ويٺو هيس ته وارڊ بواء اچي تعارف پڇيو۔
جڏهن کيس نالو ذات ٻڌايم ته منهنجي پڦاٽ ادا غلام حسين جو نالو وٺي ان جو پڇيائين۔کيس ٻڌايم ته غلام حسين منهنجو پڦاٽ آهي،جنهن کان پوء وارڊ بواء ميل فيميل وارڊ جي وچ تي مون کي ڪرسي رکي ڏني جنهن تي ويهي آئون ڪتاب پڙهندو هيس۔
اها 12 جون 1996ع جي تاريخ هئي جڏهن آئون ڪرسيء تي ويهيي ڪتاب پڙهي رهيو هوس ته منهنجو ماروٽ منصور امان جي عيادت لاء آيو ،امان جي عيادت ڪرڻ کان پوء ٻئي ڄڻا ڪرسين تي ويهي ڪچهري ڪرڻ لڳاسين ۔
مون تاريخ اسلام جلد اول مصنف علامه سيد نجم الحسن ڪراروي ڪتاب به پڙهيو پئي ادا منصور سان ڪچهري به ڪئي پئي پر نظرون ڪتاب طرف هجڻ ڪري آس پاس جي ماحول کان غافل هيس اوچتو منهنجي ماروٽ منصور مون کي ڌڪ هڻندي چيو ته اکيون مٿي ڪري ڪجھ ماحول جو جائزو وٺ هڪ نوجوان خوبصورت ڇوڪري ڏهن منٽن جي دوران ٽيون ڀيرو هتان گذري آهي هر وقت تو ڏي نهاريندي ٿي وڃي۔مون کيس وراڻي ڏني ته يار ڇڏ آئون شريف ماڻهو آهيان انهن ڳالهين کان پري آهيان۔
سندس اکين هڪ عجيب ڪشش هئي جيڪا زبردستي مون کي مسلسل ڏانهس نهارڻ تي مجبور ڪري رهي هئي هوء به مسلسل مون ڏي نهاري رهي هئي ايسيتائين جو هوء جڏهن اسان وٽان مٽي وئي پوء به بار بار مون ڏي نهاري رهي هئي۔
مون چيس يار توکي ته خبر آهي پاڻ ڪاليج به گڏ پڙهيا آهيون،ڀائر به آهيون ته دوست به آهيون تون چڱيء طرح ڄاڻين ٿو آئون اهڙو ماڻهو ناهيان۔
جي ها ، مون مختصر جواب ڏنو محسوس ڪيم ته سندس اکيون سحر انگير آهن اگر انهن گهڻي دير ڏسندس ته انهن گم ٿي ويندس ان ڪري ڪتاب کڻي کانئس وڌيڪ ڳالهائڻ جي بجاء اسپتال کان ٻاهر نڪري آيس۔
مجهند جي ماني جي وقت آئون ماما جن جي گهران ماني کائي ،امان ڀيڻ کي سندس ماني ڏئي ڪرسيء تي اچي ويٺس ته مٿان ساڳي دوشيزه مون وٽ اچي بيٺي سلام ڪيو۔
مون کي خوف پئي ٿيو ڇو ته سندس مقناطيسي اکيون مون کي ڏانهس ڇڪي رهيون هيون هتي منهنجي امڙ ڀيڻ به موجود هيون سو اتي مون کي اهڙي ڪنهن به ڇڙواڳيء کان پاسو ڪرڻو هيو۔
امان: خبر ناهي ابا مون کان اچي پڇيائين ته امان ڪير آهيو؟مون کيس ذات ٻڌائي ته ويهي ڪچهري به ڪرڻ لڳي زور به ڏيڻ لڳي،لڳي ٿو پنهنجي ماء سان گهڻو پيار هوندس اها به مون وانگر مڙهي هوندي سو مون کي زور ڏئي امڙ جو آسيس وٺندي هوندي۔ امان کلندي چيو
ٻئي ڏينهن صبح جو امان جن کي ناشتو ڏئي ڪرسي تي اچي ويٺس،هوء ڊيوٽي تي اچڻ مهل مون کي سلام ڪري هلي وئي آئون ڪتاب پڙھڻ لڳس تقريبن سوا ڏھين بجي هڪ پوليس ڪانسٽيبل مون وٽ آيو اچي پڇيائين ته ڇا اوهان جي هتي ڊيوٽي آهي؟
آئون ڪرسيء تان اٿي اتي ئي هيٺ فرش تي ويھي رهيس هو ڪرسيء تي ويهي رهيو۔اهو منظر ان دوشيزه ڏسي ورتو تيز تيز قدم ڀريندي پوليس واري جي مٿان اچي بيٺي کانئس جارحانه انداز پڇا ڪئي ته ڪير آهين تون؟
ڪانسٽيبل مون کي سوري چئي اتان وڃڻ لڳو،آئون به حيران ٿي سڄي ماجرا ڏسي ٻڌي رهيو هيس ته نرس مون کي مخاطب ٿيندي چيو اوهان ڪرسيء تي ويهو۔
اڃا سوچيم پئي ته رستي ادا الطاف حسين مليو جنهن ٻڌايو ته اوهان جو دوست ستار مري ڳوٺ آيو هو اوهان لاء نياپو ڏنو اٿس ته قاضي احمد ڪرڪيٽ ٽورنامينٽ آهي جيڪو ٽي ڏينهن هلندو۔
مون سوچيو ته امان جي آپريشن اڃان ڪجھ ڏينهن آهن ڇو ته اڃان ڪافي ٽيسٽون ٿيڻيون هيون ان ڪري امان ڀيڻ وٽ ادا الطاف حسين کي ڇڏي آئون ڳوٺ هليو ويس۔
ٽن ڏينهن کان پوء شام جو سج لٿي مهل اسپتال پهتس ۔ٻئي ڏينهن صبح جو سوير ماما جي گهران ناشتو ڪري امان ڀيڻ جو ناشتو کڻي انهن کي ڏنم ڪتاب کڻي اچي ڪرسيء تي ويٺس۔
ٺيڪ اٺين بجي صبح جو حسين دوشيزه ڊيوٽيء تي آئي هڪ نظر مون تي وجهي تيز تيز وکون کڻندي نرسنگ روم ڏي هلي وئي پر ٿوري دير واپس آئي ماڻهن جي رش هجڻ جي باوجود بغير ڪجھ ڳالهائڻ جي اچي منهنجي هٿ مان ورتائين ڀر سان موجود مريضن جي ڊريسنگ واري ڪمري گهلي آئي۔
اتي سمورا ماڻهو اسان ڏي حيرت منجهان ڏسي رهيا هئا،وارڊ بواء به تڪڙو ٿي اچي ڪمري جي کليل دروازي وٽ بيٺو،آئون به پريشان هيس ته هي ڇا ٿي رهيو آهي۔
نرس: ٽي ڏينهن اوهان ڪٿي هئا؟ سندس چپ ٿڙڪي رهيا هئا بار بار ڳيتون ڏئي رهي هئي سندس اکين ڪيڏي مهل ڪاوڙ ته ڪيڏي مھل عاجزي نظر پئي آئي۔
اهي لفظ چوندي سندس ضبط جا سمورا بند ٽٽي پيا سندس اکين مان ڊگهي لڙڪن جي قطار نڪري سندس خوبصورت رخسارن کي چمندي سندس سفيد ڊريس جذب ٿيڻ لڳا۔
اها ڪيفيت وارڊ بواء ڏٺي ته کلندي مصنوعي ڪاوڙ مان چيائين ته بابا ايئن نه ڪندو ڪر دوستن جو خيال رکندو ڪر۔نرس کي وارڊ بواء جا لفظ ڄڻ ڪنهن ٻيء دنيا مان موٽائي آيا هن ڇرڪ ڀري وارڊ بواء ڏي نهاريو ڪمري مان نڪري وئي۔
آئون انتهائي اچرج حيرانيء جي ڪيفيت پٿر بنجي گم سم وارڊ بواء ڏي ڏسي رهيو هيس۔وارڊ بواء منهنجي ڪلهي تي هٿ رکي چيو اچ هلون۔
آئون ڪرسيء تي اچي ويٺس پر اتي موجود سمورا ماڻهو مسلسل مون ڏي ڏسي هڪٻئي سان سس پس ڪري کلي رهيا هيا۔ٻه نرسون گذريون جيڪي مونڏي نهاريندي گذريون مون وٽان مٽي وڃڻ کان پوء ٻنهي جا وڏا ٽهڪ هوا بلند ٿيا۔
اڳئين ڏينهن آئون ماما جن ڏي ماني کڻڻ ويس جڏهن ماني کڻي واپس وارڊ پهتس ته ڏٺم منهنجي پڦي ، مون کان ننڍي منهنجي ڀيڻ منهنجي گهر واري فاطمه امان جي عيادت جي لاء پهتل هيون آئون پڦيء ڀيڻ سان مس مليس ته گهر واري اٿي مون کي هٿ مان ورتو هڪ پاسي ڇڪي وٺي وئي سخت چڙ مان پڇيائين اها نرس ڪير آهي ان سان تنهنجو ڇا معاملو آهي؟
گهر واريء چيو اسان سڀ ماميء وٽ ويٺا هياسين ته هڪ نرس آئي جنهن اچي سلام ڪيو ماميء کان پڇا ڪئي ته امان هي سڀ اوهان سان ملڻ آيون آهن؟
ماميء بينچ تي منڍ ويٺل ڀاڄائيء ڏي اشارو ڪندي چيس امان هيء منهنجي ٽيون نمبر ڌيء آهي ،ان کان پوء تنهنجي پڦيء ڏي اشارو ڪندي چيائينس ته هيء منهنجي مڙس جي ڀيڻ آهي آخر مون ڏي اشارو ڪندي کيس ٻڌايائين ته هيء منهنجي ننهن آهي۔
اهو ٻڌي نرس تنهنجي ڀيڻ پڦي کي نه هٿ ڏنو نه کيڪاريو آئون سڀني کان پڇاڙيء ويٺي هيس سوڙھ مان به جاء ٺاهي مون کي اچي ڀاڪر پاتائين پيشانيء تي چمي ڏنائين چمي ڏيڻ وقت مون چڱيء طرح ڏٺو هو ته سندس اکين ڳوڙها ڀرجي آيا هئا سو ڪا ته ڳالھ آهي۔
مون گهر واريء کي سمجهائيندي چيو ته آهستي ڳالهاء ماڻهو ڇا چوندا اهڙي ڪا به ڳالھ ڪانهي وڌيڪ ان بابت گهر ايندس ته ڳالهائينداسين۔
آپريشن کان هڪ ڏينهن پوء آئون ڪرسيء تي ويٺو هيس ته وڏي ڀيڻ مون ڏي سڏ ڪندي ڊوڙندي آئي،مون کانس پڇيو ڇا ڳالھ آهي ڀيڻ؟
اها ڳالھ ٻڌي هڪ ليڊي هڪ ميل ڊاڪٽر تڪڙا اٿي هلڻ لڳا پر ان کان اڳ ئي اها نرس ميڊيڪل ڪٽ کڻي ڊوڙندي امان ڏي رواني ٿي۔
اهو ٻڌڻ شرط مون دلچسپي وٺندڙ نرس ان انجيڪشن هڻڻ واريء نرس کي ڌڪو ڏنو هوء فرش تي ڪري پئي ڪريل نرس کي ٻيء نرس کڻي وارن مان ورتو ۔
انجيڪشن هڻڻ واري نرس به روئندي وار سولا ڪندي رواني ٿي ته ميل ڊاڪٽر فيميل ڊاڪٽر کان بغير ڪجھ ڳالهائڻ جي هٿ جي اشاري سان پڇيو ته هي ڇا پئي ٿيو؟
جي ها ( مون ڪنڌ مٿي ڪري کيس جواب ڏنو ته باقي ٻن نرسن تي نظر پئي جيڪي مرڪي رهيون هيون پر جڏهن محسوس ڪيائون ته مون کين ڏٺو آهي ته هڪ نرس فائيل پڙھڻ لڳي ٻي اٿي اندر هلي وئي)
آئون سندس سوالن جا ايئن نروس ٿي جواب ڏئي رهيو هيس ڄڻ هوء ڪنهن اداري جي آفيسر هجي آئون هن وٽ نوڪريء جو انٽرويو ڏيڻ آيو هجان)
نوٽ آئون هتي سندس نالو ذات لکڻ مناسب نه ٿو سمجهان پر جيئن ته سندس نالي جي معني سياڻا يا ڏاها آهي ان ڪري هن ڪهاڻيء آئون سندس نالي جي نڪرندڙ معني سياڻيء سان کيس مخاطب ٿيندس۔)
سياڻي هڪ ڏينهن شام جي وقت مون وٽ آئي چيائين ته سڀاڻي امان کي اسپتال مان ڊسچارج ڪيو ويندو پر آئون سڀاڻي هتي نه اينديس موڪل ڪنديس۔
ٻئي ڏينهن سياڻي ڊيوٽيء تي ڪانه آئي اسان کي مجهند جو اسپتال مان موڪل ملي هفتي کان پوء ٽاڪا کولرائڻ جي لاء وري اچڻ جو چيو ويو۔
چوڪيدار سياڻيء تائين نياپو پهچايو ،ڪجھ دير هوء ڊڪندي اسان وٽ پھتي اسان کي نرسنگ هاسٽل جي مھمان خاني هلڻ جو چيائين پر امان هلڻ کان انڪار ڪيو سياڻيء کي چيائين ته ڌيء تو اسان جو تمام گهڻو خيال رکيو منهنجي خدمت ڪئي ان ڪري توکي مھرباني چوڻ توسان ملڻ آياسين۔
سياڻيء امان کي چيو امان جڏهن به نواب شاھ اچو مون سان لازمي ملڻ ايندا ڪجو مھرباني نه چؤ ماء جي اگر ڌيء خدمت ڪندي آهي ته اهو ڌيء تي فرض هوندو آهي۔
امان کي ايڌي سينٽر وٽ ماما جن جي گهر وٺي آيس جتي ادا منصور مليو جنهن کي وٺي ڇت تي ويس کانئس صلاح ورتيم ته سياڻيء کي گفٽ ڪھڙو ڏيان؟
ادا منصور صلاح ڏني ته تون مسجد روڊ تي انبالا بيڪري اٿئي اتان هڪ سٺو ڪيڪ وٺي اچ باقي ٻئي گفٽ کان تون بيفڪر رھ ،مون پنهنجي هڪ دوست جي لاء نهايت عمديون چوڙيون ڪنگڻ ورتا هئا اهي تون سياڻيء کي ڏي آئون پوء خريد ڪري وٺندس۔
آئون ڊوڙي انبالا بيڪري تي پهتس جتان هڪ ڪيڪ ورتم گهر اچي ادا منصور کان چوڙيون جيڪي گفٽ پيڪ هيون سي کڻي نرسنگ هاسٽل پهتس ته سياڻي اڳ ئي بيٺي هئي۔
اوچتو منهنجي طبيعت خراب ٿيڻ لڳي هانء ڪچو ٿيڻ لڳو جنهن ڪري يادن جي دنيا مان موٽ کاڌيم پنهنجو پاڻ کي محبوب سائين جي شهر ان درويش جي مزار وٽ ڏٺم۔
منهنجو سمورو جسم پگهر شرابور ٿيل هو ڪپڙن،جسم مان ايندڙ بدبوء تنگ پئي ڪيو۔ٿوري دير الٽي آئي جنهن کان پوء وڌيڪ ڪمزوري محسوس ڪيم،اڃا اڌ رات مس گذري هئي۔
مون کي چڱيء طرح ياد هو ته جڏهن امان کي اسپتال مان وٺي ڳوٺ پهتو هيس ته گهر پاڙي جي عورتن ٻارن جي رش لڳي وئي جيڪي امان جي عيادت جي لاء پهتا هئا۔
پوليس واري کي سندس گريبان هٿ ،مريضن جي ڊريسنگ واري ڪمري سندس هرڻيء جهڙين خوبصورت اکين آيل لڙڪ،نرس کي وارڻ مان وٺڻ وارو منظر،نرسنگ هاسٽل تي ڪري آيل ملاقات جو دلربا منظر،هي سڀ سين منهنجي دماغ جي اسڪرين تي مسلسل رپيٽ ٿي رهيا هيا۔
آخر مون کان برداشت نه ٿيو سمجهيم ته هاڻي روئي ڏيندس سو ماڻهن کان پري اڪيلائيء واري جاء تي وڃڻ بهتر سمجهيم ڳوٺ جي ويجهو ئي اباڻي قبرستان ڏي ڊوڙ پاتيم جيڪو قديمي شايد چئن پنجن اٺاسن جي وسعت آهي اتي اچي هڪ پراڻي کٻڙ هيٺان ويٺس محسوس ڪيم ته خدا کان سواء مونکي ڏسڻ وارو ڪير به ناهي۔
بس اتي ضبط جا بند ٽٽي پيا اکين خوب ملهاريون وسايون تقريبن عشاء جي نماز تائين زارو قطار روئندو رهيس ان کان پوء به دل تي بوجهه محسوس پئي ڪيم پر جيئن ته امان کي دوا کارائڻي هئي ان ڪري ڳوٺ روانو ٿيس۔
استاد محمد عمر جوڻو جي اوطاق تي نلڪي تان هٿ منهن ڌوئي گهر آيس امان کي دوا کارائي گهر واريء کي دوا جا وقت دوا سمجهائي اڳتي لاء اها زميواري سندس حوالي ڪيم۔
گهر واريء پهريائين سمجهائڻ جي ڪوشش ڪئي پي کيس اندازو ٿي چڪو هو ته همراھ آخر انهن قاتل اکين کان ڪسي آيو آهي سو پاڻ به مون کي ڀاڪر پائي روئڻ لڳي مون کي ناڪام تسلي ڏيڻ جي ڪوشش ڪرڻ لڳي۔
نواب شاھ ماما جن جي گهر اچي ناشتو ڪيم سياڻيء ڏي هڪ مختصر خط لکڻ ويٺس جنهن مون هن کان سندس اباڻي ڳوٺ جي ائڊريس،سندن گهر اسپتال جي وارڊ جو فون نمبر ڏيڻ جي گهر ڪئي هئي۔
خط لکي آئون وارڊ پهتس پر اتان خبر پئي ته اڄ ڊيوٽيء تان موڪل ڪئي اٿس،ان کان پوء نرسنگ هاسٽل تي اچي چوڪيدار سان مليس جنهن پڇيو ڪنهن سان ملڻو آهي؟
سياڻيء مهمان خاني هلڻ جو چيو پر صبح جو وقت هو وڏي رش هئي ان ڪري مون مهمان خاني کان انڪار ڪري کيس چيو بس اوهان کي ڏٺم اوهان سان مليس مون لاء اهو ڪافي آهي،فلحال آئون وڃان ٿو هي خط وٺو آئون اڌ ڪلاڪ کان پوء ايندس مون کي ان خط جو جواب ڏيڻ جي عنايت ڪجو۔
آئون کانئس موڪلائي ماما جن جي گهر آيس جتي ٻڌايائون ته پروفيسر عزيز احمد جوڻو جو والد صاحب سليمان جوڻو وفات ڪري ويو آهي سو جلدي ڳوٺ پهچو۔
سياڻي هڪ پل به ذهن مان نه پئي نڪتي سندس حسين چهرو هر وقت اکين اڳيان ڦرندو رهندو هو سڄي هفتي دوران اڪثر ڳوٺ جي قبرستان وڃي زاروقطار روئندو رهندو هيس رات جو دير سان گهر واپسي ٿيندي هئي۔
اتان فارغ ٿي وارڊ سياڻيء جي پڇا ڪرائي سين خبر پئي اڄ موڪل تي آهي جنهنڪري ساڻس ملڻ نرسنگ هاسٽل تي پڳاسين چوڪيدار کي چيوسين ته سياڻيء سان ملڻو آهي۔
مون خط فقط اها ئي ته گهر ڪئي هئي ته پنهنجي ڳوٺ جي ائڊريس فون نمبر ڏجو،آخر منهنجي ان گهر مان منهنجا ڪهڙا خطرناڪ ارادا محسوس ڪيائين جو هوء چوڻ تي مجبور ٿي پئي ته ماڻهو ڏاڍا خراب آهن آئون کانئن ڊڄان ٿي؟
ڪجھ به سمجهه نه پئي آيو،سندس اهڙو غير متوقع جواب ٻڌي امان جي هٿ مان وٺي کانئس موڪلائڻ بغير امان کي چيم امان اچ هلون پوء اسان روانا ٿي وياسين۔
مون ته چاهيو پئي ته سياڻيء جي يادن گم هجان ،اڪيلو هجان جيئن ڪير ٻيو منهنجي سياڻيء جي يادن جي وچ خلل وجهڻ وارو نه هجي قيامت اچي وڃي۔
اهو منهنجي هوش رهڻ جو آخري ڏينهن هو مون ايئن محسوس پئي ڪيو ته هاڻي آئون آصف ناهيان رهيو بلڪه هاڻي منهنجي وجود سياڻي اچي ديرو ڄمايو آهي۔
اهو منهنجو آخري ڏينهن هو جو آئون پنهنجو،گهر وارن جو خيال رکندو هيس،هاڻي مون کي هوش نه رهيو ته منهنجو هڪ گهر آهي ، هڪ شفيق جيجل امڙ آهي جيڪا مون سان بي انتها محبت ڪري ٿي،هاڻي مون کي اهو به هوش نه رهيو ته منهنجي هڪ گهر واري به آهي جيڪا وفادار،پيار ڪندڙ منهنجي بهترين دوست آهي۔ مون کي اهيو به هوش نه رهيو ته ڀينرن ڀاء جي ذميواري پيرسن پيء جي خدمت منهنجي ذميوارين شامل آهي۔
آئون هڪ ڀيرو ٻيھر گهران نڪري ڳوٺ واري قبرستان اچي ويٺس سڄي رات ديوانن مجذوبن جيان اوڇنگارون ڏئي روڏندو رهيس،سياڻيء کي سڏ ڪندو رهيس۔
ان رات شايد قبرن ستل مردن جي ابدي ننڊ خلل پيو هوندو سمجهيو هوندائون ته شايد قيامت جو ڏينهن اچي ويو آهي منهنجون دانهون ڪوڪون شايد کين اسرافيل جي سور جيان محسوس ٿيون هجن،پر ايئن نه هو اها قيامت صرف منهنجي لاء هئي۔
آخر چئين بجي شام جو شفٽ چينج ٿيڻ جو ٽائيم ٿيو اميد پيدا ٿي ته هاڻي سياڻي نرسنگ هاسٽل ڏي واپس ورندي اهو سوچي آئون نرسنگ هاسٽل جي سامهون روڊ جي ڪناري وٽ اچي بيهي رهيس۔
ٻئي هڪٻئي ڏي ڏسندي ڄڻ پٿر جا بت بنجي ويا هئاسين خبر ناهي ڪيتري دير هڪٻئي ڏي دنيا جهان کان بي نياز ٿي نهاريندا هڪ ٻئي جي اڃايل اکين جي اڃ لاهيندا رهياسين ۔
ڏٺوسين ته نرسنگ هاسٽل جي مٿين ٽنهي منزلن جي گيلرين هاسٽل جي گيٽ وٽ پنجاھ کان مٿي نرسون اسان جي بي نياز محبت جو تماشو ڏسي رهيون هيون،جملن جا تير اسان جي سماعتن ڏي اڇلي سيٽيون وڄائي تاڙيون هڻي اسان جي پاڪ محبت جو مذاق اڏائي رهيون هيون۔
منهنجو خيال هو ته جيڪو دنيا وارن اڄ اسان جو تماشو بنايو آهي ان کان پوء هوء ڪمري وڃي پاڻ کي بند ڪندي پر هن ايئن نه ڪيو،سامهون هاسٽل جي آخري منزل جي گيلري اچي بيهي رهي مون ڏي نهاريندي رهي۔ڇتين گرمين سندس سامهون سج جي تيز اس سڄي پگهر شرابور ٿي وئي پر هڪ پل لاء به نه هٽي سج لٿي تائين منهنجي دل کي پنهنجي حسن جي تجلين جي ذريعي منور ڪندي رهي۔
شام جو چار بجي وري اٿي ساڳي جاء تي اچي بيٺس ،چند منٽن جي انتظار کان پوء هن کي نرسن جي ولر سان گڏ ايندي ڏٺم پر ھوء سونهن سڀني کان سرس هئي۔
منهنجي سامهون اچي ڪالھ وانگر وري روڊ جي ڪناري تي بيهي مونڏي نهارڻ لڳي،هڪ ٻن نرسن کيس هلڻ جو چيو پر هوء نه وئي اسان هڪٻئي ڏي ڏسندا رهياسين۔
صبح جو پوڻين اٺين بجي هوء هاسٽل مان نڪتي مون تي نظر پوڻ شرط بيهي رهي، ڪجهه دير بيهڻ کان پوء هوء ڊيوٽيء تي هلي وئي آئون به اٿي اسپتال واري هوٽل تي آيس جتي ٻن ڏينهن کان پوء ناشتو ڪيم وري هاسٽل جي سامهون فٽ پاٿ تي اچي ويهي رهيس۔
اگر آئون جنهن جي لاء هتي اچان ٿو اوهان ان جو نالو کنيو ته شڪايت جائز سمجهندس پوء جيئن اوهان کي مناسب لڳي ايئن ڪيو باقي اگر ڪنهن ٻئي شڪايت ڪئي آهي ته سچ ٿو چوان مون ڪنهن کي به تنگ ناهي ڪيو۔
هاسٽل جي گيلرين تي بيٺل نرسون سيٽيون وڄائڻ،گانا ڳائڻ زور زور سان ٽھڪ ڏيئي هر ايندڙ ويندڙ کي اسان ڏي اشارو ڪري ڏسڻ جي دعوت ڏيئي رهيون هيون وڏي آواز سان رڙيون ڪري چئي رهيون هيون ته
منهنجو نالو مسڪين ذات اڄڻ آهي اصل ٺارو شاھ جو آهيان هتي ڪير به تنهنجو هاڻي نالو نه وٺندو،تون بيفڪر رھ آئون تو سان گڏ آهيان۔
ٽن ڏينهن جي ديدار کان پوء دل جو درد ڪجھ حد تائين گهٽ ٿيو هو ٻن راتين جو اوجاڳو به هو ان ڪري ننڊ پئي آئي سو اچي بستري تي سمهي پيس۔
آئون روئي پيس روئندي کيس وراڻيم ته تنهنجو آصف توسان بيوفائي ڪري ڪنهن ٻئي جي عشق مبتلا ٿي ويو آهي ان محبوب جي ديدار جي لاء ويو هيس۔
آئون سمجهي سگهان ٿو ته ان مهل منهنجي گهر واريء جي دل تي ڪهڙي قيامت ڪڙڪي هوندي پر هوء وفادار،بردبار مونسان بيحد محبت ڪندڙ منهنجي دوست هئي سو مون کي ڀاڪر ڀري مون سان گڏ روئڻ شريڪ ٿي وئي۔
ان ڏينهن کان پوء جڏهن به خرچ پکو هوندو هو ته نواب شاھ هليو ويندو هيس نرسنگ هاسٽل جي سامهون ويهي ان ماهتاب مکڙي جي جهلڪ ڏسڻ جي لاء تڙپندو رهندو هيس جڏهن ڳوٺ هوندو هيس ته ماڻھن کان وحشت ٿيندي هئي۔
بس پوء پنهنجي ڳوٺ واري قبرستان ماما عبدالواحد عرف ڏاڏو جي قبر کي سيراندي ڪري راتين جون راتيون اتي گذارڻ لڳس ڇو ته اتي سياڻيء جي يادن خلل وجهڻ وارو ڪير به نه هو۔
ڇو ته اتي روئي روئي هيجان جي ڪيفيت سياڻيء کي سڏ ڪرڻ دوران ڪير به اهو چئي ٽوڪڻ وارو ڪونه هو ته تنهنجي سياڻي هتي ڪانه ايندي۔
چوڪيدار جا اهي لفظ ڄڻ لفظ نه بلڪه ايٽم بم هئا جن منهنجي وجود کي ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڀڃي ڀوري ڇڏيو هو، جان مان ساھ ڇڏائي ويو هو بي ست ٿي مٿي تي هٿ ڏئي زارو زار روئڻ لڳس۔ڪافي دير ان ڪيفيت رهڻ کان پوء اٿيس پنهنجي ٽٽل وجود کي ڄڻ گهليندي اتان روانو ٿي ڳوٺ پهتس۔
اها پهرين عيد هئي جنهن تي مون نه ڪپڙا مٽيا نه نماز پڙهي عيد بستري سمهي گذاريم جنهن ڪري سڄي گهر نه ڪپڙا مٽيا نه وري ڪا خوشي ڪيائون۔
گهر هجڻ دوران ڄڻ گهر نه هوندو هيس، اسڪول هجڻ دوران اسڪول نه هوندو هيس،آئون هيس ئي ڪٿي؟ هاڻي ته منهنجي خيالن،سوچن توڙي زبان تي هوء ئي هوء هوندي هئي۔
اڪثر اڪيلو رهڻ پسند ڪندو هيس بس هڪ الڳ دنيا کڻي وسائي هيم جنهن آئون هيس منهنجي سياڻيء جون يادون هونديون هيون روئڻ منهنجو ڄڻ ته مشغلو بنجي چڪو هو۔
ڪجھ وقت کان منهنجي سڀ کان ننڍي ڀيڻ کي نڪ جي تڪليف ٿي پئي هئي کيس ساھ کڻڻ ڏکيائي ٿيندي هئي سو کيس نواب شاھ اسپتال وٺي آياسين،ڊاڪٽرن کيس داخل ڪري آپريشن ڪرڻ جو چيو۔
منهنجي اڪثر ڪوشش هوندي هئي ته آئون ٻاهر گهٽ نڪران ان ڪري صرف مانيء جي ٽائيم تي ماما جن جي گهران ماني کڻڻ يا ميڊيڪل اسٽور تان دوا وٺڻ وقت ٻاهر نڪرندو هيس نه ته اڪثر پنهنجي ذات گم وارڊ جي ئي هڪ بيڊ تي ويٺو هوندو هيس۔
هڪ ڏينهن مجهند جو ٻه نرسون آيون جن منهنجي ڀيڻ کي اچي چيو ته اوهان جي اٽينڊنٽ کي چؤ ته اسان کي هوٽل تان چانھ وٺي آڻي ڏئي۔
ڀيڻ مون کي سڏ ڪري چانھ وٺي اچڻ جو چيو،مون کي هڪ نرس پيسا ڏنا پر مون کين پيسا رکڻ جو چيو پنهنجو ٿرماس کڻي آئون چانھ وٺڻ هليو ويس۔
مون ڪنڌ مٿي ڪري انهن ڏي نهاريندي چيو ته آئون سمجهي سگهان ٿو،اوهان اهو ٻڌايو ته اوهان کي مون سان ڪھڙي ضروري ڳالھ ڪرڻي هئي؟
نرس: ادا جڏهن اوهان ٻيو دفعو امان کي وٺي نرسنگ هاسٽل تي سياڻيء سان ملڻ آيا هئا ان ڏينهن اسان پندرهن ويھ نرسون ميس ماني کائڻ پئي ويون سين سياڻي اڳ ئي ميس هئي،جڏهن چوڪيدار اسان کي چيو ته سياڻيء کي ٻڌائجو ته سندس مھمان آيا آهن۔
اسان سڀني نرسن صلاح ڪري سياڻيء کي وڃي ٻڌايو ته تنهنجو عاشق سندس ماء تنهنجي رشتي جي لاء آيا آهن اسان کيس اهو به چيو ته اگر تنهنجو پيء توسان ملڻ آيو ته اسان کيس تنهنجو آصف جو سڄو قصو ٻڌائينداسين۔
جڏهن اوهان جي ماء سياڻيء کان ايڊريس نمبر گهريو هو،جنهن جي جواب سياڻيء جيڪو اوهان کي چيو هو ته نمبر ايڊريس نٿي ڏئي سگهان ڇو ته اڄ جا ماڻهو خراب آهن آئون کانئن ڊڄان ٿي۔
نرس ڳالھ کي جاري رکندي چيو ته اوهان تي اسان جيڪو طنز ڪيو ان کان علاوه هاسٽل تي سڀ ڇوڪريون گڏجي سياڻيء کي چيڙائينديون تنگ ڪنديون هيون سون جنهن کان بيزار ٿي هڪ ڏينهن اوچتو سياڻيء استعفا لکي نرسنگ ڪورس ڇڏڻ جو فيصلو ڪيو ڳوٺ هلي وئي۔
منهنجي اکين ڳوڙها اچي ويا ڏکارو ٿي ويس جنهن ڪري ڪجھ ڳالهائڻ کان سواء اٿي نرسنگ روم مان نڪرڻ لڳس ته پويان نرس ڳالهايو۔
سوچڻ لڳس ته جڏهن روڊ تي بيهي هڪ ٻئي کي ڏسندا هياسين ته ان وقت سياڻيء اها وضاحت ڇو نه ڪئي پر شايد هن امان کي ائڊريس فون نمبر کان جواب ڏنو هو شرمندگيء جي ڪري مون سان نه ڳالهائيندي هجي آئون وري کانئس ناراضگيء جي ڪري نه پيو ڳالهايان سو ايئن نه ڳالهائڻ جي ڪري وضاحتون نه ٿي سگهيون اسان وڇڙي وياسون۔
هڪ ڏينهن آئون ڪنهن ڪم سان هيٺ لٿس ته سرجيڪل 3 وارو وارڊ بواء مليو جنهن سياڻيء جي اصل ڳوٺ جو نالو ٻڌايو اهو به ٻڌايائين ته هاڻي هوء ڄامشورو پئي رهي حيدرآباد جي ڪنهن اسپتال نوڪري پئي ڪري۔
ڀيڻ کي اسپتال مان موڪل ملڻ کان پوء آئون حيدر آباد لاء نڪري پيس جتي لال بتي سميت جنهن اسپتال جي خبر ٿي پئي اتي پهچي کيس ديوانن جيان رات ڏينهن ڳوليندو رهيس۔
چوڏهن ڏينهن جي ڳولا کان پوء ست ڏينهن ڄامشورو جي ، آس پاس جي آبادين جي گهٽين آوارگي ڪندي کيس ڳوليندو رهيس پر ڪٿي به سندس ڏس پتو نه مليو۔
گورنمينٽ پرائمري اسڪول ٺارو لاشاريء منهنجي پوسٽنگ هئي جتي سائين غلام نبي عرف ماستر لاکو جي به پوسٽنگ ٿيل هئي جيڪو هڪ شاعر به هو۔
مون کي تازو تازو عشق جي چوٽ لڳل هئي سو هو اڪثر مون کي پنهنجي شاعري ٻڌائيندو هو آئون سندس شاعري پنهنجي منهن جهونگاري دل جو بار لاهڻ جي ڪوشش ڪندو هيس۔
ڪافي سال هر مهيني ساڳيون ڳالهيون دهرايون وينديون هيون ساڳيا سور رنا ويندا هئا پر انهن جي خلاف جدوجهد ڪرڻ جو نه ڪو پليٽ فارم هو نه وري ڪو لائحه عمل جنهن جي ڪري اهي ڪچهريون سماجي مسئلن طرف ڌيان ضرور ڇڪرائينديون هيون باقي انٽر ٽينمينٽ نالي ڪڍرائڻ کان سواء انهن مان ڪو خاص لاڀ حاصل نه ٿي سگهيو آهستي آهستي اهي ڪچهريون مذهبي رنگ تبديل ٿيڻ لڳيون جڏهن سائين عزيز الله ٻوهيو صاحب انهن ڪچهرين شرڪت ڪرڻ لڳو۔ڪافي وقت مون اهي به ڪچهريون اٽينڊ ڪيون جن وٽ به صرف ٿيوري هئي پر ڪا به لائين يا پريڪٽيڪل نه هو جنهن ڪري اهي ڪچهريون به تعليم تائين محدود رهيون۔
2005ع سنڌ يونائيٽڊ پارٽي جو اڳواڻ محترم سائين زين شاھ ساگر نياز لاشاري جي معرفت اسان جي ڳوٺ آيو ڳوٺاڻي ڪچهري ڪئي جتي يونٽ به کوليائون نياز لاشاري بغير اعتماد وٺڻ جي منهنجو نالو به ميمبر طور لکرايو اها ڪنهن به پارٽيء منهنجي پهرين ميمبر شپ هئي پر ان کان پوء وري ڪڏهن نه ڪا ميٽنگ ٿي نه ڪو سياسي ڪلاس هليو۔
اصلاحي نظم پڙهي آئون اسٽيج تان هيٺ لٿس ته ماڻھن اسٽيج تي ڪجھ پرچيون موڪليون جن مون کان وڌيڪ شاعري ٻڌڻ جي گهر ڪئي وئي هئي۔مون کي پروگرام جي صدارت ڪندڙ کان اجازت وٺي ٻيهر اسٽيج تي سڏيو ويو۔
جڏهن شاعري پڙهي هيٺ لٿس ته سائين فيض جوکيو جي ڀاء اچي ٻڌايو ته اوهان سان ڪجھ دوست ملڻ ٿا چاهين مون کي اوڏانهن وٺي ويو۔اهي ڏهاڪو کن دوست هئا جيڪي ڏاڍي حب مان مليا۔هڪ دوست تعارف ڪرائيندي چيو ته آئون روشن بوزدار آهيان جيئي سنڌ متحدا محاذ جو وائيس چيئرمين آهيان۔