polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
روشن : سائين آصف شهيد سميع الله ڪلهوڙو اسان جي پارٽي جو سينيئر وائيس چيئرمين هو جنهن کي پاڪستان آرمي گذريل سال شهيد ڪري ڇڏيو شفيع برفت اسان جي پارٽي جو چيئرمين آهي جيڪو ڪيترن سالن کان روپوش آهي۔اسان جي پارٽي سنڌو ديش جي آزادي جي لاء سائين جي ايم سيد جي فڪر تحت جدوجهد ڪري رهي آهي۔
ڪجهه دير ڪچهري ڪرڻ کان پوء مون کانئن موڪلايو ته روشن مونکي چيو ته سائين اوهان سان ملاقات ٿيندي رهندي،آئون روپوش ھجڻ جي ڪري روشن بوذدار سڏرائيندو آهيان باقي منهنجو اصل نالو حافظ زين ڀٽو آهي.
جون2007ع منهنجو ڀٽ شاھ درگاھ تي وڃڻ ٿيو جتان مونکي فقيراڻو يا ملنگن جو ويس هٿ ڪرڻو هيو جنهن ڪري مون کي ٽي ڏينهن لطيف سرڪار جي اڱڻ تي لڳي ويا۔ اتي مون کي سانگهڙ شهر جو هڪ همراھ مليو جنهن پنهنجو تعارف امام الدين نالي ڪرايو چيائين آئون سانگهڙ ڪاري ٽانڪي وٽ رهندو آهيان اگر ڪو به زماني جو ڪم پئجي وڃئي ته حڪم ڪجان۔
مون کانئس موبائيل نمبر ورتو ٽئي ڏينهن هڪ ساميء کان وڏيم منٿن پيسن جي عيوض گيڙو پٽڪو هڪ پراڻو وڳو،وڏو جست جو وٽو مليو جنهن کان پوء آئون ڀٽ شاھ کان سڌو پنهنجي محبوب سياڻيء جي شهر پهتس سندس علائقي پندرهن ڏينهن تائين فقير بنجي در در رلندو رهيس سدائون ڏيندو رهيس پر قسمت مسلسل وڇوڙو لکيل هو سو وري به من جي مراد پوري نه ٿي سگهي واپس ڳوٺ موٽي آيس۔
2008ع اسٽيشن روڊ تي سنڌ يونائيٽڊ پارٽي پاران هڪ وڏي جلسي جو اهتمام ڪيو ويو هو ڪنهن دوست چيو هل ته جلسو به ٻڌي اچون توکان شاعري به پڙهايون۔
آئون ساڻس گڏ سڪرنڊ آيس جتي ٻن سالن کان پوء حافظ زين ڀٽو مليو جيڪو جلسي کان پوء مون کي سڪرنڊ کان ٿورو ٻاهر سندس ڪنهن دوست جي ڳوٺ وٺي آيو هيء ساڻس منهنجي ٻي ملاقات هئي۔
اها رات ڪافي دير تائين سنڌ جي موجوده حالتن، قومي غلاميء، جسمم جي پاليسي، جسمم قيادت جي رياستي ادارن پاران گمشدگي سميت رهبر سنڌ سائين جي ايم سيد جي فڪر تي طويل ليڪچر ڏنو مون کي قومي تحريڪ جي لاء پنهنجو ڪردار ادا ڪرڻ قومي انقلابي شاعري سرجڻ جي لاء چيو۔
ان ڪچهريء منهنجي دل دماغ تي ڪافي گھرا اثر ڇڏيا سندس ليڪچر کان پوء سمجھ اچڻ لڳو ته سنڌي سماج جي ويڳاڻپ، انتشار، انارڪيء حالت زار جي ذميوار وڏيرا شاهي نه پر پنجاب رياستي مشينري آهي۔
ان رات جي ڪچھريء کان پوء مون عوامي آواز جا آرٽيڪل سائين جي ايم سيد جا ڪتاب پڙھڻ شروع ڪيا جن ٿوري ئي عرصي منهنجي ذھن جون سموريون ڳنڍيون کولي ڇڏيون حقيقت ظاهر چٽي نظر اچڻ لڳي جيئي سنڌ متحدا محاذ ڪم ڪرڻ جو حتمي فيصلو ڪري ورتم۔
ڪجهه وقت کان پوء وري ناز باغ قاضي احمد حافظ زين ڀٽو مليو جنهن کي جسمم ميمبر شپ ڏيڻ جو چيم پر حافظ چيو تون صرف ڌرتيء جي لاء لک ۔
حافظ زين: اسان ميمبر ان کي ڪندا آهيون جيڪو هر روز گهٽ گهٽ چار ڪلوميٽر پيدل هلڻ جو عادي هجي، گهٽ کاڌو کائيندو هجي اوجاڳن ڪرڻ جو عادي هجي۔
سندس اهي ٽئي شرط ٻڌي مون مرڪي ڏنو،ڇو ته سياڻيء جي عشق آئون انهن ٽنهي ڳالهين جو عادي ٿي چڪو هيس ڄڻ ته عشق مجاز مون کي قومي عشق جي لاء پچايو پئي منهنجي تربيت پئي ڪئي۔
هڪ ڀيرو نواب شاھ اسپتال جي هڪ دوست قاسم ڪيريو جيڪو لانڍيء جو رهواسي هو ٻڌايو هو ته سياڻيء جي سانگهڙ ضلعي شادي ٿي چڪي آهي سو هن ڀيري جون جولاء 2008ع جي گرمين جي موڪلن ٿيڻ شرط سانگهڙ روانو ٿيس۔
يار موڪلون آهن هر سال موڪلن ڪانه ڪا مزدوري ڪندو آهيان سو هن ڀيري سوچيم ٺاٺارو ٿي ڏسان،تو ئي ته چيو هيو ته وڏي بچت ٿي ٿئي۔
ٻئي ڏينهن فجر مهل چانھ کڻي آيو صلاح ڏنائين ته ٽي ڏينهن تون مون سان گڏ هل ته جيئن ڌنڌي جا اصول، نئين ٿانو ڀڳل پراڻي ٿانو جي مٽا سٽا انهن جي قيمت سمجهي سگهين ٻھراڙيء جي ڪتن کي منهن ڏيڻ به سکين سگهين۔
چانھ پي اسان نڪري پياسين۔جتان ٿانو کڻندو هو ان دڪان واري کي چيائين اڄ ٻيو همراھ به گڏ آهي سو ان لاء به ٿانو ڏي پيسا پوء ڏسنداسين۔
9000 جا مون ٿانو کنيا پاڻ پنهنجو سامان کنيائين هڪ لڪڻ ڏئي سمجهايائين ته ڪتا پويان لڳن ته پوئتي لوڻو نه هڻجان اڳتي هلندو رهجان هڪ هٿ ٿانون واري ٻوري وجهي ٻئي هٿ لڪڻ جهلي هن طريقي سان هٿ کي هلڪو هلڪو چوريندو اچجانء ڪتا ويجهي نه ايندا۔
ٻھراڙيء جي هڪ ڳوٺ اٺ ڏھ ڪتا پويان لڳا جيڪي ڏاڍا خوفناڪ هئا جن کي ڏسي امام الدين جون سڀ نصيحتون ٻڌايل اٽڪلون وسري ويون ڪتن اچي ڪپڙن وات هنيو۔اهڙي ڪنڊيشن مون ٿانو جي ٻوري کي کڻي ڪتن مٿان اڇلايو ڏنو پيرن تي زور۔
ڪتا منهنجي ڪڍ لڳا ته امام الدين به هڪلون ڪري ٿانو رکي ڪتن کي ڊوڙائڻ جي ڪئي ٿانو جو هوڪو ٻڌي ڪجھ عورتون به ٻاهر نڪتيون هيون انهن به هڪل هوڙ ڪئي تڏهن ڪتن جان ڇڏي۔
امام الدين چيلھ تي هٿ ڏئي مون ڏي نهارڻ لڳو جڏهن ته انهن ادڙين ٺھڪ ڏئي امام الدين کان پڇيو ته هي ڪورو ڄٽ ڪٿان کڻي آيو آهين؟
ٽن ڏينهن آئون ڪافي حد تائين شين کي سمجهي چڪو هيس، خاص ڪري ٽئي ڏينهن سموري خريد و فروخت جي ڊيلنگ منهنجي حوالي ڪري پاڻ ماٺ رهيو هيو۔
هفتو گذريو ته ڪجھ بوريت محسوس ڪرڻ لڳس ڇو ته امام الدين ويچارو اڻ پڙهيل اٻوجھ قسم جو نوجوان هو رات ڏينهن هن وقت ڪچھريء جي لاء فقط هڪ ئي موضوع هيو اهو هو ٿانو کپائڻ جو۔
سانگهڙ ايندي ويندي هڪ آفيس تي روز نظر پوندي هئي جيڪا هڪ اخبار جي آفيس هئي پر خاص ڳالھ اها هئي ته ان سائن بورڊ تي جيڪو نالو لکيل هوندو هو اهو مون کي ٻڌل ٿي لڳو پر مسلسل ياد ڪرڻ جي باوجود ياد نه پئي آيو ته اهو نالو ڪٿي ٻڌو اٿم۔
واپسيء تي آفيس جي ٻاهرئين گيٽ کان اندر گهڙي آفيس جي در وٽ لڪڻ ٿانون جو ٻورو لاهي رکيم ٽوال جو پٽڪو لاهي ٽوال ڪلهي تي رکي آفيس داخل ٿيس۔
مون کين سلام ڪيو،انهن مون تي سرسري نظر وڌي اڌڙوٽ مون کي ڪرسيء تي ويهڻ جو اشارو ڪري پاڻ ان نوجوان سان ڳالهائڻ مصرورف ٿي ويو۔
تقريبن پندرهن منٽ سندن ڳالھ ٻولھ هلندي رهي ان کان پوء اهو نوجوان آفيس مان ٻاهر نڪري ويو اڌڙوٽ شخص ڪجھ ڪاغذ پڙھڻ لڳي ويو جنهن کيس ٻيا به ڏھ منٽ کن لڳي ويا۔
آئون محسوس ڪرڻ لڳس ته شايد مون کي هتي نه اچڻ گهرجي ها اهو سوچي اٿڻ جي ڪيم ته اڌڙوٽ اوچتو مون ڏي متوجه ٿيو چيائين جي بابا؟
سائين منهنجو نالو آصف جوڻو آهي (مون کيس پنهنجو تعارف ڪرايو پر اڃان شهر جو نالو نه ورتو هيم ته پاڻ پڇيائين شاعر آصف جوڻو قاضي احمد وارو؟)
ڇرڪ ڀري ڪرسيء تان اٿي ميز کان ڦري مون سان وڏو ڀاڪر پائي اچي مليو معافي وٺندي چيائين ته مون سمجهيو هتان جو ڪو لوڪل همراھ آهي ڇوڪري ڪو ڪم اٿس۔
سائين آئون بنيادي طور استاد آهيان پر هر سال گرمين جي موڪلن فارغ ويھڻ بجاء ڪو پورهيو ڪري پنج رپيا ڪمائڻ کي بهتر سمجهندو آهيان هن ڀيري سانگهڙ هڪ دوست سان گڏ ٿانو پيو کپايان۔
سائين جيئن ته آئون هتي اوپرو آهيان بوريت کان بچڻ جي لاء سوچيم اوهان سان ملي ڪجهه شاعر دوستن سان ڪچهرين جو ماحول جوڙجي جيئن بوريت کان بچي سگهجي۔
مون ٿانون جو ٻورو مٿي تي رکيو هڪ هٿ ٻوري ٻيو هٿ سائين عاجز صاحب پنهنجي هٿ ورتو ڪاري ٽانڪي وٽ وٺي آيو جتي هڪ ننڍڙي هوٽل جي ڀرسان ڀاڄيء وارو هوندو هو جنهن جو نالو نبي بخش لانڊر هو ان وٽ پهتاسين۔
سائين عاجز منگي نبي بخش لانڊر وٽ ويٺل هڪ پنجونجاھ سالن کن جي شخص سان منهنجي ملاقات ڪرائي جنهن جي اکين جي نظر ڪمزور هئي ان ڏي سائينء اشارو ڪري چيو ته هي دوست شاعر سائين قاسم سومرو صاحب آهي سندس هڪ شعري مجموعو ڇپجي چڪو آهي منهنجو تعارف ڪرائيندي چيائين هي سائين آصف جوڻو آهي۔
ڪجھ دير اتي سائين قاسم سان ڪچهري ڪري سائين عاجز مون کي ڪجھ ڪتاب پڙھڻ لاء ڏنا چيو ته ٿانو ڪتاب ڇڏي اچو ته اڳتي ٻئي دوست ڏي هلون۔
آئون ڪتاب ٿانو ڪمري ڇڏي آيس ان کان پوء ساڳئي ئي روڊ تي پنهور ڪالوني آياسين جتي سائين عاجز هڪ گهر جي گهنٽي وڄائي۔چند لمحن هڪ ٽيهن سالن کن جو نوجوان نڪري آيو جنهن اسان کي ڀليڪار ڪري بيٺڪ جو دروازو کوليو اسان کي اندر اچڻ جو چيو۔
اسان ڪمري وڃي ويٺاسين جتي سائين عاجز ان دوست جو تعارف ڪهاڻيڪار سائين نور خان عادل پنهور طور ڪرايو کيس منهنجو به تعارف ڪرايائين سائينء عاجز سائين نور خان کي پارت ڪئي ته هن دوست کي ٽائيم ڏيندا ڪيو۔
چانھ پي ڪجھ دير ڪچهري ڪري اسان موڪلائي روانا ٿياسين مون واري ڪمري وٽ اچي سائين عاجز مون کي تسلي ڏيندي موڪلايو ته هتي هر هفتي ادبي سنگت جون ويهڪون ٿينديون آهن هاڻي اوهان کي به دعوت ڏبي وڌيڪ دوستن سان به ملاقات ڪرائبي،ايئن چئي سائين عاجز روانو ٿي ويو۔
سائين رضا : مون کي تنهنجي عشق جي قصي جي خبر پئي آهي اها به خبر اٿم ته گذريل 12 سالن کان تون کيس ڳوليندو رهيو آهين پر جيتري قدر مون کي خبر پئي آهي ته تنهنجي محبوبه ته فلاڻي شهر جي آهي پوء تون کيس هتي ڇو پيو ڳولين؟
مون جڏهن سياڻيء جو نالو ذات ٻڌائي ته ذات ٻڌڻ شرط چيائين ادا جو به ان ذات جي ماڻھن سان گهرو واسطو آهي آئون کيس چوان ٿو ته معلومات وٺي۔
اتفاق سان سائين خدا بخش ٻئي ڏينهن صبح جو سياڻيء جي شھر وڃڻو هو سو ٻئي ڏينهن شام جو اچي ٻڌايائين ته سياڻيء جي فلاڻي ماڻھوء سان شادي ٿي چڪي آهي ٽي ٻار اٿس ،هن وقت حيدرآباد رهندا آهن۔
ٻن مهينن مون ضلعي سانگهر جا ٻه سؤ کان وڌيڪ ڳوٺ پيدل گهميا ٿانون کپائڻ جي بهاني سان سانئڻ سياڻيء کي ڳولڻ جي ڪوشش ڪئي پر ناڪام رهيس۔
سانگهڙ انهن ٻن مهينن دوران ڪافي ادبي ويهڪن شرڪت ڪيم جتي ناليوار شاعر اديب دوست مليا جن سائين امر لغاري ،استاد نظاماڻي ،مير حسن مري، نسيم بلوچ ،عظيم رونجهو،سائين قاسم پٿر،نور خان عادل ٻيا دوست شامل هئا قوم پرست اڳواڻ ڊاڪٽر مير عالم مري جو هڪ ليڪچر به ٻڌم۔
هي پروگرام جيئي سنڌ قومي محاذ جو هو جنهن نسيم نگر چوڪ تي پوليس قانون لاڳو ڪندڙ ادارن طرفان ريلي تي آنسو گيس لاٺي چارج ڪري مظاهرين کي منتشر ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي وئي جسقم چيئرمين سائين عبدالواحد آريسر جسقم جي سينيئر وائيس چيئرمين سرائي قربان کهاوڙ سميت ڪافي ڪارڪنن اڳواڻن کي گرفتار ڪيو ويو پر ڪارڪن رڪاوٽون ٽوڙي ٽيڪنيڪل ڪاليج پهچڻ ڪامياب ٿي ويا ڪامياب ريلي ڪڍي ڏيکاريائون توڙي جو اتي به ڪارڪنن پوليس مسلسل چڪريون ٿينديون رهيون۔
ڪجھ دير هتان هتان جي ڪچھري ڪري چانھ پي کانئس موڪلايم ڪلينڪ مان نڪتس پئي ته ڊاڪٽر عبد السلام جو هڪ دوست مليو جنهن جي پويان ساڻس منهنجي به دوستي ٿي وئي هئي جنهن جو نالو بنگل خان هو۔
بنگل مون کي ڏسي خوش ٿيندي چيو ته سائين سٺو ٿيو ملي وئين،منهنجي ڇوڪري عشرت حسين توکي ياد پئي ڪيو چيائين ته چاچا آصف ملي وڃئي ته وٺي اچجانس سو اڄ توکي ڪاڏي به ڪونه ڇڏبو منهنجي ڳوٺ هلبو۔
منهنجي ڪڇڻ کان اڳ ئي ڊاڪٽر عبدالسلام وڏو ٽھڪ ڏيندي چيس ته اگر ڳوٺ ڪو مائٽ مري وڃيس ته هي هنن ٻن مھينن سندس تڏي تي به ڪونه ويھندو سو ٿو هلي تنهنجي ڳوٺ۔
بنگل خان: منهنجو هڪ پيارو دوست آهي جيئن تون پيارو آهين ايئن هن کي توڏي موڪليان پيو تنهنجي شهر پهچي توسان رابطو ڪندو ان کان حال احوال وٺي سندس ڪم ڪر ها ٻڌ ڪم هر صورت ٿيڻ گهرجي جيسين ڪم نه ٿئي ڪاڏي وڃڻ نه ڏجانس بلڪه ڪمري بند ڪري يا ٻڌي ڇڏجانس ڪٿي ڀڄي نه وڃئي۔
ان کان پوء بنگل خان هڪ نمبر لکي ڏنو ته هن ماڻهوء سان فلاڻي شهر وڃي رابطو ڪجان منهنجو حوالو ڏجانس اميد آهي ته خبر چار پئجي ويندي همراھ جي۔
ڏهن منٽن ٻه همراھ موٽر سائيڪل تي چڙھي پهتا ڪال ڪيائون، مون ڪال اٽينڊ ڪرڻ بدران هٿ مٿي ڪيو هو مون سان اچي مليا مون کي ساڻ وٺي هڪ هوٽل تي اچي ويٺا۔
هنن چيو ته ڳوٺ هلي حال احوال ڪيون ٿا پر مون کين زبردستي روڪي چيو ته ڪم ڪهڙو آهي اهو اوهان کي ڳوٺ هلي ٻڌائيندس پر مون کي هتي صرف ايترو چوڻو آهي ته ڪم ٿورو سماجي حوالي سان غير مهذب آهي هاڻي سڌي ڳالھ ڪيو ته ڪندؤ يا نه؟
آخر ستين ڏينهن موٽر سائيڪل تي کڻي ڪاڏي روانا ٿيا۔کين ڪنهن ملاقات جو پروگرام ڏنو هو جنهن سان مليا ان کي صاف صاف چيائون ته سياڻيء ضروري ڪم آهي ان جو ڏس پتو ڏي۔
همراھ شايد سياڻيء جو ڪو عزيز هو ان ٻڌايو ته هن جي 9 سال اڳ حيدرآباد شادي ٿي وئي هئي سو هوء حيدرآباد رهندي آهي،ٽي ٻار اٿس مڙس جو نالو فلاڻو اٿس ، ڪجھ مهينن کان امر ڪوٽ شفٽ ٿي ويا آهن جتي سياڻيء جي پنهنجي ڪلينڪ آهي۔
هڪ مسافر خاني شايد مهراڻ ھوٽل نالو هيس جتي ڪمرو ورتم ٽن ڏانهن تائين امر ڪوٽ جون ڪلينڪون رلندو رهيس پر ڪابه خبر چار نه پئي۔
ڏيڍ مهينو مسلسل حيدر آباد ڀٽڪندو رهيس پر هيڏي ساري شهر کيس ڳولڻ جو مطلب سمنڊ وڃايل سوئي ڳولڻ جيئن هيو پر پوء به آئون نا اميد مايوس نه هيس مون کي يقين هو ته هڪ ڏينهن نيٺ کيس ڳولي لهندس تيرهن سالن دوران ڪيل ڳولا جا سمورا ٿڪ لھي پوندا۔
اڪثر دوست مون سمجهائڻ جي انداز چوندا هئا ته يار ايترا سال گذري چڪا آهن هڪ ته هن جي شادي ٿي وئي هوندي ٻيو ته هن کي تون ياد به ڪونه هوندي ان ڪري هن جي ڳولا کي ترڪ ڪر پنهنجي زندگيء ڏي ڌيان ڏي۔
آئون دوستن کي چوندو هيس ته سندس شاديء سان مون کي ڪو به سروڪار ڪونهي،مون کي هن جي جسم جي ضرورت ٿورئي آهي، مونکي هن سان عشق آهي ،سياڻي منهنجي چاهت آهي، هوء منهنجو جنون آهي۔
منهنجو عشق منهنجي عبادت آهي باقي رهي ڳالھ ته آئون کيس ياد آهيان يا نه ان سان به منهنجو سروڪار ناهي پوء دوستن کي علامه آء آء قاضيء جو ٽرين وارو واقعو بيان ڪري ٻڌائيندو هيس جڏهن علامه آء آء قاضيء ايلسا ڏي خط لکيو هو جنهن هي لفظ هيا ته (مون کي خبر ناهي ته تون مون کي چاهين ٿي يا نه بلڪه منهنجي لاء اهو ڪافي آهي ته آئون توکي بي انتھا چاهيان ٿو)
پر آئون پيسا ڪيان هن ڪو ٻيو ڪم ٿي چيو ته آئون ته وڏي دعوي ڪري ويٺو آهيان خدا ڄاڻي ٿو ته مون ساڻس سچو عشق ڪيو آهي
پندرهن منٽن چانھ ملي جيڪا پيئڻ کان پوء ڳوٺ جي مڊل اسڪول جي گيٽ آڏو واٽر جي پل تي اچي ويٺس ڪافي دير سوچيندو رهيس پر ڪجھ به سمجھ نه پئي آيو۔
آخر وقت سفا اچو ويجهو پيو سج لٿي اندازي موجب ڪي ڏھ بندرهن منٽ مس بچيا هيا مون کي ته اڃا ڪم جي ئي خبر نه پئجي سگهي هئي ڪم ڪرڻ ته پري جي ڳالھ رهي۔
آخر مون روئي ڏنو روئندي روئندي اوچتو منهنجي اکين جي اڳيان چند لمحن جي لاء اونداھ ٿي وئي پر اوچيو هڪ روشنيء جو ڪرڻو پيدا ٿيو جيڪو سموري دماغ ٽڙي ويو بند اکين کي هڪ منظر نظر آيو اهو منظر فقط ٻن يا ٽن سيڪنڊن تائين نظر آيو۔
سياڻي: مون کي منهنجي رب جو قسم آهي مون اوهان کي اهو ئي ڪم ٿي چوڻ چاهيو پر حيران آهيان ته اوهان کي ڪيئن خبر پئي ته مون اوهان کي ڇا ٿي چيو؟ ڇا اوهان ان شخص کي سڃاڻندا آهيو؟
هڪ ڀيرو مون ان شخص کي پري کان ڏٺو هيو ان وقت مون سان هڪ دوست به گڏ هو ان مون کي چيو هو ته فلاڻو شخص پيو اچي ،اوهان اتي بيھو ته آئون ان سان ملي وٺان وڌيڪ منهنجي ان سان ملاقات ناهي رهي
ڪو وظيفو ناهي هوندو هي شايد عشق جو معجزو هو پوء مختصر واقعو بيان ڪري ٻڌايم ته خيال مون کي اهو شخص نظر آيو هو جنهن مان خبر پئي ته اوهان ڇا ٿي چيو،بعد هڪ دوست کان فون ڪري نمبر وٺي اوهان کي لکرايم بس۔
نومبر 2009ع تائين سندس فليٽ تي هڪ ملاقات صدر واري علائقي جي فاران هوٽل تي ٿي ٽوٽل ٽيتاليھ ملاقاتون ڪري چڪا هياسين ان کان پوء حالتن ٻن طرفن کان رخ موڙيو۔
هڪ ته حافظ زين ڀٽو کي بار بار جسمم جي ميمبر شپ جي لاء لڳاتار منٿون ڪندو رهيس پر ميمبر نه پئي ڪيائين،ٻئي طرف جيئي سنڌ قومي محاذ قاضي احمد جي دوستن سائل لاکو،ڊاڪٽر سلام ميمڻ ڏاڏو مهر منٿون ڪري چوندا رهيا ته اسان کي خبر آهي ته تون جسمم جو عاشق آهين پر جيسين اتي باضابطه تو کي ميمبر ڪن تيسين عارضي طور تون جسقم يونٽ قاضي احمد جي سيڪريٽري طور ذميواريون نڀاء اسان کي رڪارڊ به مينٽين ڪري ڏي پر مون کين جواب ڏنو۔
جسقم جي دوستن اهي ڳالهيون حافظ زين کي چيون جنهن مون کي چيو ته فلحال اوهان جسقم ڪم ڪيو جڏهن ضرورت محسوس ٿي اوهان اتان استعفا ڏئي جسمم جوائن ڪجو۔مون سندس چوڻ تي جسقم جي ميمبر شپ ورتي پر کين آگاھ ڪيم ته جڏهن جسمم ميمبر شپ ڏني آئون هليو ويندس انهن به ان ڳالھ کي قبول ڪيو مون جسقم ڪم ڪرڻ شروع ڪيو۔
مون دوستن سان گڏ ڪافي قومي ڪچهريون ڪيون نوان يونٽ کوليا جن مان سوائي مھر جو يونٽ به هڪ هو جنهن اڳتي هلي قاضي احمد جي قومي سياست تي وڏي گهرا اثر ڇڏيا۔
ٻئي پاسي سائنڻ سياڻيء منهنجي عشق جي حالتن به رخ مٽايو۔هڪ ڏينهن مون کيس ڪال ڪئي جيڪا جيئن ئي اٽينڊ ٿي اڳيان سياڻيء جي زاروزار روئڻ جو آواز آيو۔
منهنجي زندگي اوهان کان سواء اڌوري آهي پليز پليز پليز اوهان هاڻي جو هاڻي مون وٽ پھچو، مون کي اوهان جي ضرورت آهي،آئون اوهان کي ڪڏهن به ڪانه ڇڏينديس، ڪڏهن به اوهان سان بيوفائي نه ڪنديس پليز مون وٽ پھچو (سياڻي هيجان جي حالت روئي رهي هئي مون کي اچڻ جون منٿون ڪري رهي هئي)
منهنجي دل چيو پاڻ کي سزا ڏيان،پاڻ کي ڌڪ هڻان ڇو ته سياڻي منهنجي ڪري رني آهي پر سوچيم هوء اڳيئي روئندي رهي آهي ويتر کيس تڪليف اچي ويندي ان ڪري پاڻ تي ضبط ڪندي کانئس پڇيم ته ڇا ڳالھ آهي سائنڻ ڇو پريشان آهيو؟
سندس اهو جملو منهنجي توقع ئي ڪونه هو ته هوء اھڙي ڳالهه ڪندي پر کيس ان ڪيفيت مان ڪڍڻ ضروري هو ان ڪري مون هڪ وڏو ٽھڪ ڏنو۔
اوهان سان شادي ڪرڻ منهنجي لاء ڪو به مسئلو ڪونهي پر اوهان جي لاء ٻه مسئلا شادي ڪرڻ شرط ٿيندا ٽيون مسئلو اڳتي هلي ٿيندو ان ڪري شادي ڪرڻ مناسب ناهي۔
ڏس سائنڻ اوهان جي اڳ ئي شادي ٿيل آهي ٽي ٻار اٿو، اگر ڪابه عورت مڙس کان خلع وٺي ٿي ٻي شادي نه ٿي ڪري ته ٻار ان عورت وٽ ئي رهندا پر اگر عورت ٻي شادي ٿي ڪري ته ٻار ان جي پيء جي حوالي ٿيندا سو اگر پاڻ شادي ٿا ڪيون ته اوهان کان ٻار کسجي ويندا اوهان هڪ ماء آهيو اولاد کان ڌار نه رهي سگهندؤ۔
سياڻي: منهنجا ٻار پنهنجي ناني وٽ رهندا آهن اتي ئي پڙهندا آهن انهن کي خرچ ڏيڻ جي بهاني بابا ادا جن سان ملو جيئن آئون مناسب وقت تي کين ٻڌايان ته آئون ان سان شادي ڪرڻ ٿي چاهيان۔
ڳوٺ پھچي گهر واريء،امان،ننڍڙي سجاد سميت سڀني کي حال احوال ٻڌايم جن سڀني صلاح ڏني ته سياڻيء سان ڀلي شادي ڪر،اسان کي خبر آهي ته تو هن جي لاء تمام گهڻو ڀوڳيو آهي۔
سياڻي اڪثر پنهنجي مڙس طرفان سندس تي تشدد جون شڪايتون به ڪندي هئي هاڻي سندس طرفان شاديء جي گهر زور پڪڙيندي وئي۔ڪجھ مهينن اسان جون ستر کن ملاقاتون ٿي چڪيون هيون پر مون عشق سياڻيء جي لاء منهنجي دل جي جذبن جو تقدس ختم ٿيڻ نه ڏنو هو۔
آئون تنهنجي زور ڀرڻ تي تو سان شادي ڪري توکي نالو ته ڏئي سگهان ٿو،تو سان پيار ته ڪري سگهان ٿو پر مون تنهنجي عشق کي عبادت تو کي ديويء جي روپ ڏٺو آهي جنهن ڪري شاديء کان پوء به تنهنجون حياتياتي ضرورتون پوريون نه ڪندس ان سان منهنجو عشق مري ويندو آئون ڪنهن به صورت پنهنجي عشق کي مرڻ نه ڏيندس۔
سياڻي شاديء جي ضد تان بلڪل به نه پئي لٿي جنهن ڪري مون ڪافي سوچڻ کان پوء سياڻيء سان شادي ڪرڻ جو فيصلو ڪري ورتم ساڻس مخاطب ٿيندي چيم
ڏسو سائنڻ آئون اوهان سان شادي ڪرڻ جي لاء تيار آهيان پر فقط ان شرط تي ته اوهان مون کي جنسي تعلقات قائم ڪرڻ جو ڪڏهن به نه چؤندو۔
سانئڻ اگر شاديء کان پوء اوهان اهڙي تقاضا ڪئي ڇو ته سيڪس انسان جي فطري گهرج آهي اوهان جي اها گهرج مون پوري نه ڪئي پوء اوهان کي مون سان شادي ڪرڻ تي هڪ پل به پڇتاء ٿيو ته آئون خودڪشي ڪري ڇڏيندس ان ڪري وري به سوچي وٺو
سياڻي وڪيل سان هڪ ڪلاڪ تائين ڳالهايو ،روشن کيس خلع ٻارن وٺڻ جو سڄو پروسيجر سمجهايو ان کان پوء روشن کان موڪلائي ڳوٺ پهتس۔
ان کان پوء پنهنجي دوستن گامون،شريف، سائين معشوق ڌاريجو ٻين ڪجھ دوستن سان صلاح ڪيم جن مان فقط هڪ دوست گامون شادي نه ڪرڻ جي صلاح ڏني۔
هڪ ڏينهن شام جو سياڻيء جي فون آئي مون کي چيائين ته منهنجي طبيعت سخت خراب ٿي پئي آهي بيهوش ٿي وئي هيس، منهنجو گهر وارو به ٻن ڏينهن جي لاء ڳوٺ ويل آهي اوهان اچو ڊاڪٽر ڏي وٺي هلو۔
جي ها وڪيل سان ڳالهايو اٿم ڪراچيء جي هڪ دوست کي گهر جي جڳھ جي ڳولا جو بار به رکيو اٿم جنهن چيو ته ڳولا ڪيون ٿا،باقي ته سڀ ڪجھ خلع کان پوء ٿيندو ۔
فليٽ تي آيس ته سياڻي مٿي تي هٿ ڏئي ڪجھ سوچي رهي هئي،مون کيس سمجهائيندي چيو ته اڃا دوست کي جاء وٺڻ جو چيو اٿم جاء ورتي ڪانهي،نه وري خلع ٿيو آهي سو جلد بازي نه ڪيو وقت تي سڀ ڪجھ ٿي ويندو۔
سياڻي: آئون اڪيلي آهيان وري طبيعت خراب ٿي پئي ته ڊاڪٽر ڏي ڪير وٺي ويندو؟ ان ڪري رات هتي رهو ،آئون اوهان کي اڄ ڪاڏي به وڃڻ نه ڏينديس۔
ان کان پوء وري ڪچهري ڪندا رهياسين پر سوا يارهين بجي تائين سخت سيء کان منهنجو جسم ڄاڙي ڏڪڻ لڳا تڏهن کيس چيم ڏاڍا ڏنگا آهيو ايئن چئي اٿي بيڊ تي وڃي ليٽيس۔
سياڻي :جانو روء نه اڄ اوهان کي روئڻ ڪانه ڏينديس ايئن چئي هوء پيار ڪرڻ لڳي هڪ بجي تائين اسان هڪٻئي جي سالن واري اڃ لاهيندا رهياسون۔
هڪ بجي هوء اٿي چيائين ته پيار چمين مان ڍؤ ڪونه ٿيندو مون کي بک لڳي آهي ايئن چئي هوء باورچي خاني هلي وئي ٿوريء دير برياني کڻي آئو چيائين اڄ آئون پنهنجي جانوء کي پنهنجي هٿن سان برياني کارائينديس۔
ايئن چئي هن زور سان مون کي ڀاڪر ڀريو پيار ڪرڻ لڳي پر اوچتو هن هڪ غلط حرڪت ڪئي جنهن ڪري هن کي زور سان ڌڪو ڏنم هوء ڀت سان وڃي لڳي، آئون ان ڪمري مان نڪري ٻئي ڪمري کٽ تي اچي سمهي پيس روئڻ لڳس۔
سياڻيء کي به سمجهه اچي چڪو هو چيائين ٺيڪ آهي پر ڪوشش ڪري جلدي معاملا اڪلائي وٺو هاڻي اوهان کان هڪ پل به پري گذارڻ مشڪل ٿي پيو آهي۔
مون ايئن پئي محسوس ڪيو ته مون کي منهنجي سموري زندگيء مليل لذتون هڪ پاسي رکجن هيء هڪ رات جي لذت هڪ پاسي رکجي ته هيء سموري زندگيء جي لذتن تي ڀاري هوندي۔
ان کان پوء ساندھ چار ٻيون ملاقاتون ٿيون جنهن سياڻي جلدي شاديء جي لاء چوندي هئي مون به حتمي فيصلو ڪري ورتو هو ته هاڻي تڪڙي شادي ٿي وڃڻ گهرجي۔
هڪ ڏينهن حافظ زين ڀٽو قاضي احمد مليو جنهن کي هڪ ڀيرو ٻيهر ميمبر شپ جي لاء منٿ ڪيم جنهن تي هن چيو ته هاڻي سگهو ئي تنهنجي ميمبر شپ ٿيندي۔
ڪچهريء دوران حافظ زين ڀٽو کي ٻڌايم ته آئون سياڻيء سان شادي پيو ڪيان جنهن تي حافظ هڪ طويل ليڪچر ڏيندي چيو ته اگر تون سياڻيء سان شادي ٿو ڪرين ته تون قومي تحريڪ سنڀاليندي يا سياڻيء کي سنڀاليندي۔سڀاڻي تو تي تنظيمي ذميواريون اچي وڃن ته سياڻي تنهنجي ڪمن رنڊڪ وجهندي ان ڪري ھڪ ڳالھ ذھن رکي ڇڏ ته ٻه گدرا مٺ ڪونه ٿيندا ڪنهن به هڪ عشق سان نڀاء۔ان ڪري فيصلو ڪر ته توکي سياڻيء جو عشق عزيز آهي يا ڌرتيء جو عشق ،ان کان پوء توکي ميمبر ڪنداسون۔
آئون اندر داخل ٿيس ته هن صوفي ڏي اشارو ڪندي ويھڻ جو چيو ،مون کيس ويهڻ جو اشارو ڪيو هن جي ويهڻ کان پوء آ ئون به ويهي رهيس۔
اڄ هوء ڏاڍي خوش نظر پئي آئي پر ٿوريء دير کان پوء سندس خوشيون ماتم بدلجڻ واريون هيون چند گهڙين کان پوء هن جي دل تي قيامت بپا ٿيڻ واري هئي جنهن کان هوء بلڪل بي خبر هئي۔
18 آگسٽ تي ڪنهن دوست کان اڌاري موبائيل وٺي ان پنهنجي سم وجهي نمبر ملايم ته نمبر کليل هيو ڪال اٽينڊ ٿي جنهن تي ڪنهن مرد جو آواز آيو جنهن ڪري مون ڪال ڪٽي ڇڏي ڊاڪٽر سلام ميمڻ جي هڪ دوست ڇوڪري هئي جنهن کي مون ڀيڻ سڏيو هو کيس منهنجي سياڻيء جي محبت بابت مڪمل ڄاڻ هئي ان کي چيم ته هن نمبر تي ڪال ڪري ڪنهن طريقي سان معومات وٺ ته هي ڪنهن جو نمبر آهي۔
20 آگسٽ تي کيس ڪال ڪري کانئس پڇا ڪيم جنهن ٻڌايو ته اهو نمبر سياڻيء جي ڀاء جو هو جنهن کان سياڻيء جو نمبر ورتو به اٿم سياڻي سان ڪال تي ڳالهائي ڪنفرم به ڪيو اٿم۔
دل وهم وسوسا پيدا ٿيڻ لڳا ته سياڻي سڃاڻندي به الائي نه ڇو ته ڪنهن کي وسارڻ جي لاء ڪجھ پل ئي ڪافي هوندا آهن هتي ته تيرهن سال گذري چڪا هئا جيڪي ڪنهن کي وسارڻ جي لاء تمام گهڻا هئا۔
هڪ ڪلاڪ کان پوء ڊاڪٽر سلام ميمڻ کان موبائيل وٺي ناز باغ قاضي احمد آيس جتي هڪ پارڪ ويهي ڏڪندڙ ھٿن سان سياڻيء جو نمبر ملايم ڳالهائڻ جي لاء همت گڏ ڪرڻ لڳس۔
ڪال ڪٽجي وئي۔ڪافي دير تائين منهنجو جسم سن رهيو ڪجهه دير کان پوء جڏهن جسم ڪجھ توانائي موٽي ته روئڻ اچي ويو پندرهن منٽ کن روئندو رهيس جيڏي مهل دل جو ڪجهه بار گهٽ ٿيو ته اٿي سلام ميمڻ جي ڪلينڪ تي پهتس۔
ڪجھ دير کان پوء بنگل خان آيو ان سان ساڍين ٽين بجي تائين ڪچهري ڪرڻ کان پوء کيس پاڻ سان وٺي ناز باغ آيس جتي کانئس موبائيل وٺي ان پنهنجي سم لڳايم ٺيڪ چئين بجي سياڻيء جو نمبر ملايم۔
سياڻي:سنهڙو ڊگهڙو جنهن مون کي ڪيڪ چوڙيون گفٽ ڏنيون هيون؟ (سياڻي مون کان مسلسل سوال ڪري رهي هئي پر سندس آواز جي ڏڪڻي محسوس ڪري سگهيس ٿي)
ڪافي دير دانھون ڪرڻ کان پوء سياڻيء روئندي چيو ته الا اگر اوهان جي مون سان ايتري محبت هئي ته اوهان اظھار ڇو نه ڪيو؟ مون کي ٻڌايو ڇو ڪونه؟ اوهان مون تي پاڻ تي ڪيڏو ظلم ڪيو آهي؟ اگر ان وقت ٻڌايو ها ته اڄ گڏ ڪو نه هجون ها۔اوهان مون کي پاڻ کي ڪيڏي تڪليف ڏني آهي۔
مون اوهان کي ٻڌايو ته هو چاهي اهو مون زبان سان کڻي نه ئي ٻڌايو هو پر روڊ تي بيهي هڪٻئي کي ڏسڻ وقت منهنجي اکين اظهار ڪيو جو هو،ڇا اوهان سان منهنجون اکيون نه ڳالهائينديون هيون ڇا؟
سياڻي : خير اوهان پريشان نه ٿيو ڇو ته اوهان کي جيترو پريشان ٿيڻو هيو اوهان ٿي چڪا ، اوهان کي جيڪي ڏک سھڻا هئا اهي سھي چڪا هاڻي حڪم ڪيو ڇا ڪرڻو آهي؟ اوهان جيئن چوندؤ ايئن ڪنديس،جيڪو چاهيندؤ اهو ٿيندو،آئون اوهان جي آهيان صرف صرف اوهان جي آهيان۔اوهان حڪم ڪيو۔
منهنجي لاء اهو ڪافي آهي جو اوهان مون کي تسلي ڏني مون سان ڳالهايو يقين ڪيو منهنجا ٿڪ لھي پيا هاڻي نه زندگيء کان ڪا شڪوه رهي آهي نه وري ٻي ڪا خواهش باقي رهي۔
سياڻي : الا يقين ڪيو مون کي اوهان جي هر ٻئي ڏينهن تمام گهڻي ياد ايندي هئي،ڪڏهن ڪڏهن ته ننڊ مان ڇرڪ ڀري اٿي پوندي هيس سوچيندي هيس ته هي شخص مون کي ايترو ياد ڇو ٿو اچي،ڇو هن جي ياد منهنجو چين آرام ڦٽايو ڇڏي ٿي پر اڄ خبر پئي، ها اڄ خبر پئي ته منهنجو جانو مون کي ايڏو شدت سان ياد ڪندو هو تڙپندو هو جو مون کي به ياد ڪرڻ تڙپڻ تي مجبور ڪندو هو۔
سياڻي : مون اوهان کي چيو نه اوهان پريشان نه ٿيو ،اوهان مون کي ايڊريس لکرايو آئون اوهان ڏي موبائيل وٺي سڀاڻي ئي موڪلي ٿي ڏيان۔
25 آگسٽ تي حافظ زين ڀٽو آيو جنهن ٻڌايو ته اڄ رات ڄامشورو ڦاٽڪ تي شهيد سميع الله ڪلهوڙو جي ياد تعزيتي ميڙاڪي جو پروگرام آهي تيار ٿيء ته هلون۔
پروگرام هلندي سياڻيء جي ڪال آئي پر مون ساڻس معذرت ڪندي کيس چيو ته اڄ پنهنجي ڪچھري ڪانه ٿي سگهندي ڇو ته آئون ڪنهن جلسي آهيان۔
مون انهن فليٽن وٽ پهچي کيس ڪال ڪئي ته چيائين فليٽن جي بلاڪ پڇا ڪيو انهن جي سامهون هڪ پان سگريٽن جي هڪ ڪيبن آهي اتي اچي بيهو۔
جي جيئن ته تيرهن سال مون وڇوڙي جا گهاء سٺا آهن، منهنجو گذريل ماضي ڏک پيڙائن،اذيتن سان ڀريل آهي ان ڪري اوچتو ملاقات جي خوشي اوهان جي سونهن جي تابش شايد آئون برداشت نه ڪري سگهان منهنجو هانء نه ڦاٽي پئي يا ممڪن آهي هيڏي هجر کان پوء وصل جي پهرين ملاقات روئي نه پوان اسان جي پهرين ئي ملاقات جيڪا خوشگوار جي بجاء ماتم آه و بقا واري ماحول ٿئي اهو مون کي قبول ناهي ان ڪري ڪجھ ملاقاتون ايئن پري کان ديدار جي صورت ٿين ته بهتر آهي جيئن منهنجون نظرون تيسين تنهنجي حسن جي تجلين کي سهڻ جي قابل ٿي وٺن،ڪٿي مون سان موسي وارو ڪم نه ٿئي۔
ڪجھ ئي دير آخر اهو ماهتاب کڙيو جنهن تي زمين جي چنڊ وانگر ڪو به داغ نه هو ، هن جي سونهن جو ڪو ثاني نه هو۔ نه چاهيندي به کيس ڏسي اکين لڙڪ رقص ڪرڻ لڳا جيڪي مون اگهي لڙڪن کي ان جلوه گر ماهرو جو قسم ڏئي چيو ته اڄ نه نڪرو ڇو ته آئون سندس ديدار هڪ طويل عرصي کان پوء ڪري رهيو آهيان اوهان ان ديدار رنڊڪ رخنو پيا وجهو۔
گهڻين منٿن کان پوء آخر لڙڪن منهنجي منٿ مڃي ورتي پوء ھڪٻئي کان پري هوندي به هڪٻئي ايئن گم ٿي وياسين ڄڻ سونهن عشق ازل جي رنجش ڇڏي هڪ ٿي ويا هجن۔
خبر نه پئي پوي ته اسان ٻنهي مان عاشق ڪير آهي معشوق ڪير آهي؟،طالب ڪير آهي ته مطلوب ڪير آهي؟ بحرحال سياڻيء ديدار جا سمورا حق دل سان ادا ڪيا ڪافي دير ايئن ديدار ڪرڻ کان پوء ڪال تي کانئس موڪلايم ڳوٺ روانو ٿي ويس۔
کيس انتهائي سنجيدگيء احترام مان چيو هيم ته سائنڻ هڪ ڳالھ ذھن رکي ڇڏجو ته اوهان سان منهنجو عشق عام انسانن جي عشق کان ڪجهه الڳ منفرد آهي، اوهان جي لاء منهنجا جذيا پويتر آهي اوهان سان پيار آئون عبادت سمجهندو آهيان ان ڪري اوهان سان جڏهن به ملندس ته اوهان جي عزت اوهان جي لاء پاڪ جذبن جو تقدس رکندس ان ڪري ديدار ئي ڪافي آهي
هڪ ڏينهن آئون ڊيوٽيء تي هيس (انهن ڏينهن منهنجي ڊيوٽي گورنمينٽ پرائمري اسڪول اسماعيل انڙ هئي ) ته سياڻيء جي ڪال آئي چيائين ته اڄ چانھ نه پيتي اٿم مٿي سور به آهي سو اچو ته گڏجي چانھ پيئون۔
منهنجي اندر داخل ٿيڻ کان پوء هن دورازو بند ڪيو هڪ صوفي تي ويھڻ جو چيو پر مون کيس چيو ته جيسين تائين اوهان نه ويهندؤ آئون ڪيئن ٿو ويهي سگهان؟
پهريائين ته روئڻ جي ڪار ناهي نه ته آئون به وڏو روئڻو ٻار آهيان اگر مون روئي ڏنو ته تڪڙ ريجهندس به ڪونه (مون سياڻيء کي چيو ته سياڻيء اکيون اگهي چيو هيلو ڀلا نه ٿي روئان)
جيئن هو عبادت جي لائق آهي ايئن اوهان به چاهڻ جي لائق آهيو ان ڪري اوهان کي چاهيان ٿو،منهنجون نگاهون تڏهن اوهان ڏي سجدي جهڪن ٿيون ان هي ته فقط تيرهن سال آهن پر آئون سموري زندگي اوهان جي لاء وقف ڪري چڪو آهيان۔
ڪافي ديرخاموش ٿي سياڻي مون ڏي غور سان نهاريندي رهي آخر مون کي چوڻو پئجي ويو ته مون کي اکين جون سڀ آيتون هڪ ساهيء پڙهائيندؤ ڇا؟
سياڻي ڇرڪ ڀري اٿي مون کي ٻانهن مان وٺي اٿارڻ مٿي صوفي تي ويھڻ جو چوڻ لڳي پر مون کيس چيو ته منهنجو محبوب هيٺ ويٺو هجي آئون مٿي ويھان پوء حيف هجي مون تي۔
سياڻي : اوهان منهنجي لاء هيتريون تڪليفون ڪٽيون،بيماريء جو علاج اڌ ڇڏي موت جي منهن وڃي منهنجي ڳولا ڪئي اڄ جڏهن آئون اوهان کي ملي چڪي آهيان اوهان سان راضي آهيان اوهان سان اڪيلائيء ملاقات به ڪيان ٿي پوء به اوهان صرف ملاقات ڏسڻ تائين محدود ڇو آهيو؟ ڇا اوهان جو مون تي ٻيو ڪو به حق ناهي؟
مون اوهان سان نه جنسي خواهش جو ڪڏهن سوچيو آهي نه وري سوچي ئي سگهان ٿو البته پيار ڪرڻ جو حق ملڻ جي صورت ڪري سگهجي ٿو پر اڃا اهو حق مليو ناهي۔(مون سياڻيء سان وضاحت ڪندي چيو ،سوچيم متان هوء بيرحم خواهشن جي وهڪري وهي نه وڃي)