polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਉੱਘੇ ਭੰਗੜਾ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਉੱਘੇ ਭੰਗੜਾ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।
"ਐਥਨੋਲੋਗ (ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ 88 ਕਰੋੜ ਲੋਕ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਸਮੁੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ 'ਦਸਵੀਂ ਬੋਲੀ' ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਅਮਰੀਕਾ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੈਨੇਡਾ , ਕੈਨੇਡਾ 2011 ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਤੀਜੀ ਆਮ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਸੀ।
9 ਫਰਵਰੀ 1968 ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਹੋਏ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਕੰਮ ਕਾਜ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ।
ਭਾਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ, ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਧਾਤੂ 'ਭਾਸ਼' ਤੋਂ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ਬਦ ਲਈ ਉਰਦੂ ਫ਼ਾਰਸੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ 'ਜ਼ੁਬਾਨ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ 'ਟੰਗ' ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਸ਼ਾ, ਜ਼ੁਬਾਨ, ਟੰਗ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਸ ਇੰਦਰੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਆਮ ਮਨੂੱਖ ਦੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾ ਉਹ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅਚੇਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਅਚੇਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਰਮੋਨ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ:ਭਾਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲਾਪਣ ਮਹਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ ਭਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਦੋਨਾ ਦੇ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਦੇ ਪੱਧਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿਲੀਰੂਬਿਨ ਦੇ ਪੱਧਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਪੱਧਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਹਾਰਮੋਨਲ ਗਰਭ ਨਿਰੋਧ ਜਾਂ ਹਾਰਮੋਨ ਰਿਪਲੇਸਮੈਂਟ ਥੈਰੇਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੋ ਰਵੱਈਆ ਮਲੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੋਜੈਸਟਰੋਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਗਰੱਭਾਸ਼ਯ ਵਿੱਚ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜਣੇ ਦਾ ਬੱਚਾ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੇਟ ਅਤੇ ਆਂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਰਾਮ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੇਟ ਐਸਿਡ ਅਤੇ ਗੈਸਟ੍ਰੋਐੋਸਪੇਜੀਲ ਰੀਫਲਕਸ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਰੀਅਨਿਕ ਗੋਨਾਡੋਟ੍ਰੋਪਿਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ: ਐਚਸੀਜੀ ਹੀ ਮਤਲੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਐਚਸੀਜੀ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਨੂੰ ਸੀਕ੍ਰੀਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਡਕੋਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਮਤਲੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲਾਪਣ ਕੁਝ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਕਰੀਬਨ 70 ਤੋਂ 80 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਈਪਰੈਮੇਸਿਸ ਗਰੈਵਿਡੇਰਮ ਲਗਭਗ 1.6% ਗਰਭ-ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲਾਪਣਜੀਵਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਗਰਭ ਦੌਰਾਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਘਟਦੀ ਯੋਗਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦੇਖ-ਰੇਖ ਦੇ ਖਰਚੇ ਦਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵ੍ਰਨਿਕੀ ਐਂਸੇਫੈਲੋਪੈਥੀ ਜਾਂ ਐਸੋਫੈਜਲ ਰੱਪਚਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਲੱਛਣ ਗਰੱਭਧਾਰਣ ਦੇ 4 ਵੇਂ ਅਤੇ 16 ਵੇਂ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿੱਚਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਹਾਇਪਰਿਮੇਸਿਸ ਗ੍ਰੇਵੀਡੇਰਮਦੇ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਭਾਰ ਘਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰੀਨੇਟਲ ਵਿਟਾਮਿਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਖਤਰਾ ਘਟ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਲਕੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਲਈ ਹਲਕੀ ਖੁਰਾਕ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਲਾਜ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਲਾਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਚ ਡੌਕਸੀਲਾਇਮਾਈਨ ਅਤੇ ਪਾਈਰੀਡੋਕਸਨ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਉਪਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ ਮੈਥਾਇਲਪ੍ਡਨਿਸੋਲੋਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਭਾਰ ਘੱਟਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਟਿਊਬ ਫ਼ੀਡਿੰਗ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲੇਪਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਣਜਾਣ ਹਨ ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਕੋਰੀਓਨੀਕ ਗੋਨਾਡੋਟ੍ਰੋਪਿਨ ਹਾਰਮੋਨ ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਭਵ ਕਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਿਦਾਨ ਤੇ ਪਹੂੰਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕੇਵਲ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਬੁਖਾਰ, ਜਾਂ ਸਿਰ ਦਰਦ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲੇਪਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਲਗਭਗ 66% ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਤਲੀ ਅਤੇ ਉਲਟੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦਕਿ 33% ਸਿਰਫ ਮਤਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਦਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਰਣਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੂਰਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਯਕੀਨ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸੁਮੇਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਇਨਾਨਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਜਿਨਸੀ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸੁਮੇਰੀ ਦੇਵਤੇ, ਜਣਨ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਜਾਂ ਹਾਇਰੋਸ ਗਾਮੋਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਸ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ ਅਤੇ ਫਰਾਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਨੰਨਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਘਰ, ਜੋ ਉਰੂਕ ਦੀ ਇਆਂਨਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਇਨੰਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਤਿਗੀਰਸ ਅਤੇ ਫ਼ਰਾਤ ਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੂਰਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
5ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਬੀ.ਸੀ. ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਹੈਰੋਡੋਟਸ ਦੇ ਖਾਤੇ ਅਤੇ ਹੇਲਨੀਸਿਟਿਕ ਪੀਰੀਅਡ ਅਤੇ ਦੇਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨਤਾ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਗਵਾਹੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਾਜਾਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਬੈਬਲਨੀਆ ਅਤੇ ਸਾਇਪ੍ਰਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਜਿਨਸੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ, ਮੰਦਰ ਵੇਸਵਾ, ਪੰਥ ਵੇਸਵਾ, ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵੇਸਵਾ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋਰ ਜਿਨਸੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਿਨਸੀ ਰੀਤੀਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਜਣਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਆਮ ਹਨ।
ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ ਉਹ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ "ਪਵਿਤਰ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ" ਤੋਂ "ਪਵਿੱਤਰ ਸੈਕਸ" ਜਾਂ "ਪਵਿੱਤਰ ਜਿਨਸੀ ਰਵਾਇਤਾਂ" ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲਈ ਭੁਗਤਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਉੜੀਸਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਦਾਸੀ ਹਾਇਰੋਡੂਲਿਕ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਸਵੀ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਰਵਾਇਤੀ ਫ਼ਾਰਮ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੀ-ਪਾਲੂਸੀਨੈਂਟ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕਿਸ਼ੋਰ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਗਾਈਡ, ਡਾਂਸਰ ਅਤੇ ਵੇਸਵਾਵਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹਾਇਰੋਡੌਲੋਸ ਜਾਂ ਹਾਈਡਰੋਲ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕਈ ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਵੀਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਦਾਸ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਕੁਰਿੰਥੁਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਏਫ਼ਰੋਡਾਈਟ ਦਾ ਮੰਦਰ ਕਲਾਸੀਕਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਨੌਕਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸੀ।
ਯੂਨਾਨੀ-ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਅਤੇ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ਿਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਪੇਟੂਸ ਅਤੇ ਕਪਾਦੁਕਿਆਯਾ ਵਿੱਚ, "ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਜਾਂ ਕੋਰ ਸੂਈ ਬਾਇਓਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੋਸਟ ਆਪਰੇਟਿਵ ਸੋਜ਼ਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹਿਟੋਮਾ ਅਤੇ ਫੋੜਾ ਜਾਂ ਸੌਰਓਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਸੰਭਾਵਿਤ ਪੋਸਟ-ਸਰਜੀਕਲ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਖਰਕਿਰੀ ਜਾਂਚ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਛਾਤੀ ਦਾ ਕੈਂਸਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੇਮਾਟੋਮਾ ਬਾਇਓਪਸੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹੇਮੋਟਾਮਾ ਛਾਤੀ ਦੀ ਸਰਜਰੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੋਸਟ-ਆਪਰੇਟਿਵ ਖੂਨ ਵੱਗਣ ਕਾਰਨਹੈ।
ਕਾਸਮੈਟਿਕ ਸਰਜਰੀ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਕਾਸਮੈਟਿਕ ਸੰਬੰਧੀ ਸਰਜਰੀ ਲਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੂਨ ਵੱਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬਰੈਸਟ ਹੈਮਾਟੋਮਜ਼ ਕਈ ਵਾਰੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧਤਾ, ਜਲੂਣ, ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੇਮਾਟੋਮਾ ਹੱਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਫਾਈਬਰੇਟਿਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਟਾਕ ਟਿਸ਼ੂ ਤੋਂ ਪਿਛੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਘੱਟ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦੀ ਬਰਤਰਫ਼ੀ ਕਾਰਨ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਗਲੂਲੋਪੈਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛਾਤੀ ਦਾ ਹੇਮਟੋਮਸ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਐਸਪੀਰੀਨ ਜਾਂ ਆਈਬਿਊਪਰੋਫ਼ੈਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਦਵਾਈਆਂ ਲਹੂ-ਪਤਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਖੂਨ ਦੇ ਰੀਬੇਸੋਪਰਸ਼ਨ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਛੋਟੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ ਮੈਟਮੋਟਾ ਅਕਸਰ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਜਾਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਛਾਤੀ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਟਰੌਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਛਾਤੀ 'ਚ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਗੰਢਾ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਸੱਟ ਜਾਂ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਤੋਂ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਹਨ ਦੀ ਟੱਕਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖੂਨ ਵਗਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਟਰੌਮਾ ਜਾਂ ਗੈਰ-ਸਦਮੇ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿਸਕੋਲਾਇਰਿੰਗ , ਛਾਤੀ ਦਾ ਦਰਦ, ਅਤੇ ਸੋਜ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆਂ ਭਾਮਹ ਦਾ ਮੰਤਵ: ਕਿ ਕਾਵਿ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਕਿਸੇ ਐਰੇ ਗੈਰੇ, ਨੱਥੂ ਖੈਰੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਅਕਰਨ, ਛੰਦ, ਕੋਸ਼, ਅਰਥ, ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਕਲਾਵਾਂ, ਲੋਕ ਵਿਵਹਾਰ, ਤਰਕ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਉੱਘਾ ਗਿਆਨ ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੂਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਧਿਆਉਣਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਕਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕੇ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰਵਿਰਤ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਅਨੰਦ ਵਰਧਨ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਤੇ ਵਿਉਂਤਪੱਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦਾ ਹੇਤੂ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਕਵੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਹੇਮ ਚੰਦਰ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦਾ ਹੇਤੂ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੋਨੋਂ ਨਿਸਫਲ ਹਨ।
ਆਚਾਰੀਆ ਮੰਮਟ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਹੇਤੂਆਂ ਦੀ ਤਿੱਕੜੀ ਹੀ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦੀ ਹੇਤੂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ।
ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਜਾਣੂਆਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਹੇਤੂਆਂ ਦੀ ਤਿੱਕੜੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ, ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦਾ ਮੂਲ ਭੂਤ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਖਿਲਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ, ਕਰਮਾਂ, ਪ੍ਰਤੀਕਰਮਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਤੇ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ, ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀਆਂ, ਜਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਲੋਕ ਅਰਥਾਤ ਜੜ-ਚੇਤਨ ਰੂਪ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਆਦਿ ਸੂਖ਼ਮ ਤੇ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਭਾ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਿਹੜੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਸਹ੍ਰਿਦਯ ਅਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਪਰਾਲੌਕਿਕ ਚਮਤਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਨੇ ਇਸੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁਹੱਪਣ ਭਰੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਵਿ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੂ ਤੋਂ ਭਾਵ ਕਾਵਿ ਦੇ ਕਾਰਣ ਕਾਵਿ ਦੇ ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਅਜਿਹੇ ਹੇਤੂ ਜਾਂ ਕਾਰਣ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਰਚਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਵੀ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਵਿਆਕਤਿੱਤਵ ਦਾ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜਗਾਸਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਅਨੋਖੀ ਕਿਰਤ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਹ੍ਰਿਦਯ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਉਸ ਵੱਲ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਖਿੱਚਿਆ ਚਲਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਵੀ ਬਣਨ ਲਈ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਸ ਦੇ ਵਿਅਕਤਿੱਤਵ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੀਲਨ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਹੁੰਨਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਹ੍ਰਿਦਯ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਵੀ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਦੂਸਰਿਆਂ ਉੱਪਰ ਅਨੋਖਾ ਤੇ ਦਿਲ ਖਿੱਚਵਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੇਂਦਾ ਹੇ।
ਭਾਵ ਕਵੀ ਦੇ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਵੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਵੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਚਾਰੀਆ ਮੰਮਟ ਨੇ ਕਾਵਿ ਦੇ ਕਾਰਣਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਿਲਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਵਿ ਹੇਤੂਆਂ ਲਈ ਕਾਵਿ ਅੰਗ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਭਾਵ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿੰਝਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਏਨਾ ਪੱਕਾ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਵੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੇਜਾਨ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਚੇਤਨ ਤੇ ਚੇਤਨ ਨੂੰ ਬੇਜਾਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਵੀ ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਦੇਖੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠਕਾਂ ਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਰੀ ਭਾਵਯਿਤ੍ਰੀ ਕਾਰਯਿਤ੍ਰੀ: ਜੋ ਕਵੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰੀ ਦਾਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਮੰਮਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ: ਕਵਿੱਤਵ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਬੀਜ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਦਾ ਦੂਸਰਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟੀਕਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਾਵਿ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਕਾਵਿ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਭਿਨਵ ਨੇ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤੱਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨਯੋਗ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਸਮਈ ਮਰਸ ਤੇ ਰਸੀਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇ ਬਲ 'ਤੇ ਸਾਹਿਤਕਾਰ ਨਵੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ-ਨਵੇਂ ਬਿੰਬ ਘੜਦਾ ਹੈ।
ਅਲੌਕਿਕ ਰਸ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਕੇ ਸਹ੍ਰਿਦਯ ਤੇ ਪਾਠਕ ਅਪੂਰਨ ਅਨੰਦ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਵੇਚਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਆ ਬੁੱਧੀ ਹੈ।
ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਵੀ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਵਿਅਕਤਿੱਤਵ ਦਾ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਜਗਸਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੋਰ 'ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਕਵੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤਿੱਤਵ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉੁੁੁਸਨੂੰ ਸਾਧਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਹੁੁੰਦੇ ਹੋੲੇ 'ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ' ਦੁਆਰਾ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਰਚਣਹਾਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਆਚਾਰੀਆਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੰੰਮਟ ਨੇ ਇਸ ਲਈ 'ਕਾਵਿ-ਹੇਤੂੂ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋੋੋਗ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਵਾਮਨ ਨੇ 'ਕਾਵਿ-ਅੰਗ' ਅਤੇੇ ਰਾਜਸ਼ੇਖਰ ਨੇ 'ਕਾਵਿ-ਮਾਤਾਵਾਂ' ਸ਼ਬਦ ਵਰਤੇ ਹਨ ਪ੍ਰਤੂੰ ਆਮ-ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਲਗਪਗ ਸਾਰਿਆਂ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ-ਸਾਹਿਤ-ਸਮੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ 'ਕਾਵਿ-ਹੇਤੂ' ਕਹਿ ਕੇ ਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੇੈ।
ਇਕ ਕਵੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤਿੱਤਵ ਵਿੱਚ ਦੂੂੂੂਜੇ ਨੂੂੰ ਕੀਲਣ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੁੁੰਦੀ ਹੈ,ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸੁਹ੍ਰਿਦਯ ਤੇ ਪਾਠਕ ਉਸ ਵੱਲ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਹੀ ਖਿੱੱਚੇ ਚਲੇ ਆਉਂਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਬਹੁਤੇੇ ਵਿਦਵਾਨ ਇਕ ਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਪਰ ਜਿਆਦਾਂਤਰ ਆਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਮੰੰਨ੍ਹਣਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ,ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤਿੰੰਨੋਂ ਹੀ ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੂ ਹਨ।
ਸਾਧਾਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ 'ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣ ਦੇ ਸੰਦ-ਸਾਧਨ' ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ 'ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ ਆਧਾਰ ਸਮੱਗਰੀ' ਨੂੰ ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਮੂੂਲ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰੰ 'ਕਾਵਿ-ਹੇਤੂੂ' - ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਕਾਵਯਪ੍ਰਕਾਸ਼' ਦੇ ਰਚਯਤਾ ਮੰਮਟ ਅਨੁਸਾਰ,ਕਵੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਰੱੱਬੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜੀ ਹੋੋੋਣ ਦੀ ਬਜਾੲੇ ਸੁੁਤੰਤਰ ਹੁੁੰਦੀ ਹੈ।
ਕਵੀ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੇਜਾਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੂੰ ਚੇਤੰੰਨ ਅਤੇ ਚੇਤੰਨ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰੰ ਬੇਜਾਨ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੁੁਹ ਹਰ ਪ੍ਰਤੱਖ,ਅਪ੍ਰਤੱਖ ਸ਼ੈਅ ਜਾਂਂ ਜੋ ਸ਼ੈਅ ਇਸ ਸੰੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ,ਉਸਨੂੰੰ ਵੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ/ਪਾਠਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਾਵਿ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਪੱਖੋਂ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅੰਤਰਗਤ ਅਨੇਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਵਿਵੇਚਨ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ 'ਚ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਕੁਝ ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਅਸਾਧਰਨ ਵਿਸ਼ੇ ਵੀ ਚੁਣੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਪਰਿਸ਼ੀਲਨ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕਾਵਿ ਸਮੀਖਿਆ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੇਠਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ।
ਉਪਰੋਕਤ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਵਿ ਦੇ ਹੇਤੂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਪੂਰਵਕ ਵਿਆਖਿਆ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਨੇ ਕਾਵਿ-ਹੇਤੂ ਤਿੰਨ ਮੰਨੇ ਹਨ-ਲੋਕ,ਵਿੱਦਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਕਰਣ ਲੋਕ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਾਰ-ਵਿਹਾਰ,ਵਿੱਦਿਆ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ,ਕੋਸ਼,ਛੰਦ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ,ਦੰਡ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਕਰਣ ਵਿੱਚ ਸਮਕਾਲੀ ਜਾਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਾਵਿ-ਕ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ,ਲਗਨ,ਉਸਤਾਦ-ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ,ਸ਼ਬਦ-ਚੌਣ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਧੁੁੁੁਨੀਆਲੋਕ' ਦੇ ਰਚਯਤਾ ਆਚਾਰੀਆ ਆਨੰਦਵਰਧਨ ਕਵੀ ਨੂੰ ਕਾਵਿਰੂਪੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋੋੋੲੇ ਕਹਿੰੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਵੀ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਤੇ ਕਿਰਤ ਰਾਹੀਂ ਰੱਬ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਕੁਦਰਤ ਜਾਂਂ ਕੁੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਦਲ ਜਾਂ ਸਿਰਜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਦੰਡੀ ਅਨੁਸਾਰ,ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਜਨਮਜਾਤ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਦੰਡੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਾਰਨ ਹਨ—ਸੁਹਜ ਪ੍ਰਤਿਭਾ,ਬਹੁਤਾ ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ।
ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਆਚਾਰੀਆ ਭਾਮਹ ਅਨੁਸਾਰ,ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ,ਜਿਸ ਕੋਲ਼ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਹੋਵੇ,ਉਹ ਹੀ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਹੇਮਚੰਦ੍ਰ ਵੀ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਦੇ ਹੇਤੂ ਮੰਨਦੇ ਹੋੲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਦੋਨੋਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਆਚਾਰੀਆ ਦੰਡੀ ਦੁਆਰਾ ਕਹੀ ਗਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਗਨਨਾਥ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾ -ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਅਭਿਆਸ ਰਾਹੀਂਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈੈ।
ਰਾਜਸ਼ੇਖਰ ਨੇ ਵੀ ਜਗਨਨਾਥ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਤੱਤ ਮੰਨਦੇ ਹੋੲੇ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਤੀਭਾ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਦੇ ਹੇਤੂ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਗ੍ਭਟ ਅਤੇ ਜਯਦੇਵ,ਜਗਨਨਾਥ ਅਤੇ ਰਾਜਸ਼ੇਖਰ ਦੇ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋੲੇ ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਤੱਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਆਚਾਰੀਆ ਰੁਦ੍ਰਟ ਨੇ ਮੰਮਟ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾ,ਵਿਉਂਤਪਤੀ ਤੇ ਅਭਿਆਸ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਦੇ ਹੇਤੂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਚਾਕੂ ਇੱਕ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬਲੇਡ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੰਦ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਹੈਂਡਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਕੂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖਾਣੇ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਚਾਕੂ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਗਏ ਚਾਕੂ ।
ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਚਾਕੂ ਟੂਲ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਗਏ ਚਾਕੂ, ਚੋਰਾਂ ਅਤੇ ਜੇਬ ਕਤਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜੇਬ ਚਾਕੂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਗਏ ਚਾਕੂ।
ਚਾਕੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਅਮਲ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਰਪਾਨ ਕੁਝ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡੈਂਗਰ ਜਾਂ ਸਵਿਬਲੇਬਲਡ
ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਚਰੇ, ਕਲੇਕ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚਾਕੂ।
ਚਾਕੂ ਰਵਾਇਤੀ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਕੁਝ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚਾਕੂ ਮੁੱਢਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਧਨ ਸਨ।
ਚਾਕੂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵੇਲੇ ਛੱਤ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਚਾਕੂ ਦਰਦ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ, ਇੱਕ ਪੰਘੂੜੇ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ;
ਕੁਝ ਐਂਗਲੋ-ਸੈਕਸੀਨ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਕੂ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬੇਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਕੁਝ ਪਹਿਲੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਕੂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਕੂਆਂ ਨਾਲ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣੇ ਪਰੂਫਾਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਢੇ ਕਰੀਬ ਡੇਢ ਲੱਖ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਕੂ-ਵਰਗੇ ਸੰਦ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੱਟਾਨ, ਹੱਡੀਆਂ, ਚਾਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਆਕਸੀਡਿਆ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਕੂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਬਰਾਂਡ ਕਾਂਸੇ, ਪਿੱਤਲ, ਲੋਹੇ, ਸਟੀਲ, ਵਸਰਾਵਿਕਸ ਅਤੇ ਟਾਇਟਿਅਮ ਤੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦ ਵਜੋਂ ਇਸਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੁਝ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਨੇ ਚਾਕੂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਧੁਨਿਕ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਚਾਕੂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਤ ਬਲੇਡ ਜਾਂ ਤੰਦ ਬਣਾਉਣਾ ਉਸਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੇਡ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਅਤੇ ਸਟਾਈਲ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਮੂਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਬਦ "ਕਨਾਇਫ਼" ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਲੇਡ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨਾਰਸ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਬੁਸ਼ੋਡੋ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮੁਰਾਈ ਯੋਧੇ, ਰੀਤ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਸੇਪਕੂੁ, ਇੱਕ ਟੈਂਟੋ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਆਮ ਜਾਪਾਨੀ ਚਾਕੂ।
ਗ੍ਰੀਸ ਵਿਚ, ਸਿਰਹਾਣਾ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਕਾਲੀ-ਚਲਾਕੀ ਚਾਕੂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਖਦਾਈ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਐਟਹੇਮ, ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਚਾਕੂ, ਵਿਕਕਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨੈਪਗਨ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਮੁਢਲੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਕਾਰਜ - ਜੋ ਕਿ ਰੋਬਰਟ ਨੋਰਮਨ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰਜਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਡੀ ਮੈਗਨੇਟ, ਮੈਗੈਟਿਕੀਕ ਕਾਰਪੋਰੇਬਸ ਅਤੇ ਮੈਗਨੋ ਮੈਗਨੇਟ ਟੈੱਲਰੇਅਰ 1600 ਵਿੱਚ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਡਲ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਟੇਰੇਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਤੋਂ, ਉਸਨੇ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਚੁੰਬਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਕੰਪਾਸਾਂ ਦੀ ਬਿੰਦੂ ਉੱਤਰ (ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉੱਤਰੀ ਧਰੁਵ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਚੁੰਬਕੀ ਟਾਪੂ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਪਾਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ) ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਲੋਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਧਰੁੱਵਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਚੁੰਬਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁੱਕ 6, ਅਧਿਆਇ 3 ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰੋਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੂਰਤ-ਕੇਂਦਰੀ ਧਾਰਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬੋ-ਗ਼ਦਰ ਹੈ ਕਿ ਬੇਅੰਤ ਆਲਸੀ ਗੋਲਿਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਚੱਕਰ ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਨਿਸ਼ਚਿਤ" ਤਾਰੇ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰਿਮੋਟ ਪਰਿਵਰਤਕ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਇਕਥ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੂਖਮ ਪੰਜਾਹ ਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਬੇਦਖ਼ਲੀ ਵਿੱਚ - ਤਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੁੰਮਣਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ?"
ਗਿਲਬਰਟ ਦਾ ਜਨਮ ਕੋਲੋਚੈਚ ਤੋਂ ਜਰੋਲ ਗਿਲਬਰਡ, ਇੱਕ ਬਰੋ ਰਿਕਾਰਡਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
1569 ਵਿੱਚ ਕੈਮਬ੍ਰਿਜ ਤੋਂ ਐੱਮ.ਡੀ. ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਸੈਂਟ ਜੋਨਜ਼ ਕਾਲਜ ਦੇ ਬਿਸਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਲੰਦਨ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈਆਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਉਹ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ 1603 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤਕ ਉਸ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਛੇਵੇਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਈ।
ਵਿਲੀਅਮ ਗਿਲਬਰਟ , ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਲਬਰਡ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਡਾਕਟਰ, ਭੌਤਿਕ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਅਰਿਸਟੋਲੀਅਨ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਧਿਆਪਨ ਦਾ ਸਕਾਲਸਿਸਕ ਤਰੀਕਾ ਦੋਨੋਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਅੱਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ਡੀ ਮੈਗਨੇਟ ਲਈ ਜਿਆਦਾਤਰ ਯਾਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਬਿਜਲੀ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ. ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਮੈਗਨੇਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਗਿਲਬਰਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਲੀਅਮ ਗਿਲਬਰਡ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਵੀ ਗਿਆ।
ਬਾਅਦ ਦਾ ਉਸ ਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲੇਖਕ, ਕੋਲੋਚੈਸਟਰ 5ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਇਓਗ੍ਰਾਫੀਕਲ ਮੈਮੋਰੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਿ ਡੀ ਮੈਗਨੇਚੇ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਲਚੈਸਟਰ ਵਿੱਚ ਗਿਲਬਰਡ ਸਕੂਲ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੈਗਨੇਟੋਮੋਟਿਵ ਬਲ ਦਾ ਇੱਕ ਯੂਨਿਟ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੁੰਬਕੀ ਸੰਭਾਵੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਗਿਲਬਰਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਨਮਾਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਮੋਟੇ ਫੱਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਾਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪੱਧਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਜੋਗਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤੀ ਸੰਦ ਨੂੰ ਸੁਹਾਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਹਾਗੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਾਹੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ ਡਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੰਨਣ ਲਈ, ਤੋੜਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਹਾਗਾ ਫੇਰਨ ਨਾਲ ਵਹੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਧੁੱਪ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦਾ ਘੱਟ ਅਸਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਹਾਗਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਊਠ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਮਸ਼ੀਨੀਕਰਨ ਦਾ ਦੌਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੁਹਾਗੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਵੀ ਅਤੇ ਟਰੈਕਟਰ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਤੇ ਊਠਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸੁਹਾਗੇ ਅੱਜ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਤਾਂ ਧੰਧਾ ਆਦਿ ਪਲੱਸਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੰਡ, ਭੰਨਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਅਜੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੀ ਬੀਜਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਮੀਹ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਪਰਤ ਸਖਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬੀਜ਼ ਉੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਖੇਤ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਰੰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਕਰੰਡ ਨੂੰ ਭੰਨਣ ਵਾਲੇ ਖੇਤੀ ਸੰਦ ਨੂੰ ਕੰਡਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਸਰੀ ਕਰੰਡੀ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੋਂ ਘਰ ਆਦਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਮਿਸਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਵਸੋਂ ਦੀ ਜਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਉੱਪਰ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਗੰਨਾ, ਮੱਕੀ, ਕਪਾਹ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਸਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਕੱਖ, ਘਾਹ ਆਦਿ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਰਪੇ ਨਾਲ ਗੁੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲਈ, ਛਾਂਗਣ ਲਈ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾੜਨ ਵਾਲੇ ਘਰੇਲੂ ਸੰਦ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਹਾੜੀ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਵਰਤੋਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜਹਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜਾਂ ਕੱਟ ਕੇ ਜੋ ਲੋਕ ਲੱਕੜ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਤਾਂ ਫਰਨੀਚਰ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਲੋਕ ਲੱਕੜਾਂ ਕੱਟ ਕੇ ਚੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਬਾਲਦੇ ਹਨ।
ਛੋਟੀ ਕਹੀ, ਜਿਸਦਾ ਹੱਥਾ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਲ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਗੋਡੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਨੂੰ ਕਸੀਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੰਦ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਵੀ ਵਸਤੂ ਜਿਸਨੂੰ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਿਕ, ਲੋੜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਂਡੂ ਕਿਰਤ ਦੇ ਸੰਦਾਂ ਤੋਂ ਭਾਵ ਉਹ ਵਸਤਾਂ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਕਿਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਹੁਣ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਸੰਦ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਘੱਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬਲੇਡ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੀਨ ਫਿੱਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਘੱਹੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਘਰਾਂ ਦੀ ਲਿੱਪਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਘਾਣੀ ਵੀ ਘੱਹੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚੇਂਜਲਿੰਗ ਇੱਕ 2008 ਦੀ ਅਮਰੀਕੀ ਰਹੱਸਮਈ ਅਪਰਾਧ ਡਰਾਮਾ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਲਿੰਟ ਈਸਟਵੁਡ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ [ ਇਸ ਨੂੰ ਜੇ. ਮਾਈਕਲ ਸਟ੍ਰੈਜ਼ੀਨਸਕੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ, ਸਿਆਸੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਦੁਰਵਿਹਾਰ, ਅਤੇ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।
ਇਹ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਧਾਰਤ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ 1928 ਮੀਰਾ ਲੋਮਾ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਾਈਨਵਿਲੇ ਚਿਕਨ ਕੂਪ ਕਤਲ ਉੱਤੇ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੇ ਐਂਜਲੀਨਾ ਜੋਲੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਲੜਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵਾਕਫ਼ੀਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਲਾਪਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਮ ਭਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਯੋਗ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਲੇਬਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਾਰਡ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਨਸ 'ਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਮ ਡੇ ਡਾਈਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਟ੍ਰੈਜਿੰਸਕੀ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੋ ਵੋਟਾਂ ਨਾਲ ਚੇਂਜਲਿੰਗ ਦੇ ਇਨਾਮ ਨਾ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜੱਜਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਸਲੀਅਤ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਲਿਨਸ ਸੀ।
ਇਸ ਨੁਕਸਾਨ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਲ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਸਟਰੈਸੀਨਸਕੀ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਾਨਸ ਦੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਆਲੋਚਕ ਨੋਟਿਸਾਂ ਨੇ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਗਾਏ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ 2009 ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਨਾਟਕੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਿਕਸ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਆ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਸਟ੍ਰੈਜ਼ੀਨਸਕੀ ਨੇ ਲੌਸ ਏਂਜਲਸ ਸਿਟੀ ਹਾਲ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਵਾਈਨਵਿਲ ਚਿਕਨ ਕੁਪ ਮਾਮਲੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਿਤਾਇਆ।
ਸਾਰੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਲਿਪੀ ਲਗਭਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਰੌਨ ਹਾਵਰਡ ਨੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਉਲਝਣਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਈਸਟਵੁਡ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈਣਾ ਪਿਆ।
ਹਾਵਰਡ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਮੈਜ਼ਨ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸਹਿਭਾਗੀ ਬ੍ਰਾਈਨ ਗ੍ਰੇਜ਼ਰ ਨੇ ਮਾਲਪਾਸੋ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਰਾਬਰਟ ਲੋਰੇਂਜ ਅਤੇ ਈਸਟਵੁਡ ਦੇ ਨਾਲ ਚੇਂਜਲਿੰਗ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਦੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਹਿਮਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, "ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਚੇਂਜਲਿੰਗ ਇੱਕ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ-ਸੰਮੇਲਨ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਗੋਲਡਵਿਨ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਮੂਅਲ ਗੈਲਬਫ਼ਿਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਰੂਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਵਾਰਸਾ, ਪੋਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੋਲਿਸ਼ ਯਹੂਦੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਡੇਵਿਡ ਗੈਲਬਫ਼ਿਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈਨਾ ਰੇਬਨ ਸੀ।
ਉਹ ਬਰਮਿੰਘਮ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਆ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਕੋਲ ਸੈਮੂਅਲ ਗੋਲਡਫ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰਿਹਾ।
ਸੈਮੂਅਲ ਗੋਲਡਵਿਨ , ਜਿਸਨੂੰ ਸੈਮੂਅਲ ਗੋਲਡਵਿਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪੋਲਿਸ਼ ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਯਹੂਦੀ ਮੂਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਦੇ ਹੁਨਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਰੀ ਕਾਮਯਾਬ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ ਬਣ ਗਿਆ।
1925 ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਅਦਾਕਾਰਾ ਫ਼ਰਾਂਸਿਸ ਹੋਵਾਰਡ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਉਮਰ ਭਰ ਰਿਹਾ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੈਮੂਅਲ ਗੋਲਡਵਿਨ ਜੂਨੀਅਰ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
1957 ਵਿੱਟ, ਗੋਲਡਵਿਨ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਨਵ-ਹਿੱਤ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਜੀਨ ਹਰਸ਼ੋਲਟ ਹਿਊਮੈਨੀਟੇਰੀਅਨ ਅਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
27 ਮਾਰਚ, 1971 ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰਿਚਰਡ ਨਿਕਸਨ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਪਰੈਜ਼ੀਡੈਂਸ਼ੀਅਲ ਮੈਡਲ ਔਫ਼ ਫ਼ਰੀਡਮ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੈਮੂਅਲ ਗੋਲਡਵਿਨ ਸਟੂਡੀਓ ਨੂੰ ਵਾਰਨਰ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਬੈਂਕ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. 2009 ਵਿੱਚ, ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਆਈਡੀਏ ਉਧਾਰ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾਧੜੀ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ।
2011 ਵਿੱਚ, ਗਰੁੱਪ ਨੇ ਬੈਂਕ ਨੂੰ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬੈਂਕ ਨੂੰ ਅਮਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਪੈਰੋਰਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਤਾਲਮੇਲ ਅਤੇ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਦੇ ਏਡ ਪ੍ਰਭਾਵੀਤਾ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੇ ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ, ਸੈਕਟਰ-ਵਿਆਪਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਿ ਕਿਉਂ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਿੱਤੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਗਾਹਕ ਇਸ ਘਾਟ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਸਕਣ।