polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ "ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਨਿਰਭਰਤਾ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
" ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮੂਹਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਉਲਟ,ਜੋ ਖਾਸੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਹੁਨਰ (ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨਾ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨਾ ਆਦਿ) ਦਾ ਵਧੇਰੇ ਫਾਇਦਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਥਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੌਸ ਐਂਡ ਸਮੈਥ ਸਫਲ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਮੰਗ, ਰਚਨਾਤਮਕ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੀ ਉੱਚ ਬੌਧਿਕ ਸੋਚ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਓਲਪੋਸਟ, ਵਾਟਸਨ, ਸ਼ੌ ਅਤੇ ਮੀਡ ਵਰਗੇ ਸਮਾਜਿਕ ਥਿਊਰੀ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਗਿਣਤੀ, ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਉਤਪਾਦਕਤਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਹੈ, ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਧਾਂਤ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ 1937 ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤਕ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਮਈ ਅਤੇ ਡੂਬ ਨੇ ਪਤਾ ਲਾਇਆ ਕਿ ਸਾਂਝੇ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਬਜਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਉਹੀ ਟੀਚੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ ਤੇ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਡੇਵੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਹੁਨਰ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਲਾਸਰੂਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਜਮਹੂਰੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਸਰਗਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਦਾਸੀਨ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਕਿਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਸੂਚਨਾਵਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ।
ਜਾਨਸਨ ਅਤੇ ਜੌਨਸਨ ਦੇ ਮੈਟਾ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਹਿਕਾਰੀ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖਣ ਦੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਚੰਗੇ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਵਿਚਾਰ, ਵਧੀਆ ਸਵੈ-ਮਾਣ ਨਾਲ, ਸਹਿਪਾਠੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੱਧ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮਰਥਨ ਹਾਸਿਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸੁਚੱਜ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣਾ
ਸਮਾਜਕ ਅੰਤਰ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਸਿਧਾਂਤ: ਸਮਾਜਿਕ ਅੰਤਰ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਉਦੋਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਫਲ ਸੰਚਾਲਨ ਲਈ ਪੰਜ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ:
ਬਾਗ਼ ਇਕ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਖੁੱਲੀ ਜਗਾ ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪੌਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਡਿਸਪਲੇਅ ਜਾਂ ਕਾਸ਼ਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਗ਼ ਵਿਚ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਆਦਮੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਦੋਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਰੂਪ ਅੱਜ ਇੱਕ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਗਾਰਡਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਗ਼ ਦਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਆਮ ਹੈ।
ਚਿੜੀਆਘਰ, ਜੋ ਨਕਲੀ ਕੁਦਰਤੀ ਭੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ੂਓਲੌਜੀਕਲ ਬਗੀਚਿਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪੱਛਮੀ ਗਾਰਡਨ ਲਗਭਗ ਯੂਨੀਵਰਸਲ ਪੌਦਿਆਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ, ਬਾਗ਼ ਅਕਸਰ ਬੋਟੈਨੀਕਲ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣਿਤ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ 'ਕੁਦਰਤੀ' ਬਗੀਚੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਮੁੱਢਲੀ ਨਕਲੀ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਕੁਦਰਤੀ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਬਨਸਪਤੀ , ਬਨਸਪਤੀ , ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਮਾਣਿਤ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗ, ਪੈਟੋਜ਼, ਡੈੱਕਿੰਗ, ਸ਼ਿਲਪਕਾਰੀ, ਡਰੇਨੇਜ ਸਿਸਟਮ, ਲਾਈਟਾਂ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ , ਪਰੰਤੂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਤਲਾਬਾਂ ਅਤੇ ਲਾਵਾਂ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਕੁਝ ਬਗੀਚੇ ਸਿਰਫ ਸਜਾਵਟੀ ਮੰਤਵਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਬਗੀਚੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਲੱਗ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸਜਾਵਟੀ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਫੂਡ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਗੀਚੇ ਫਾਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਪੈਮਾਨੇ, ਵਧੇਰੇ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਢੰਗਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਕਸਦ ਦੁਆਰਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਉਚਾਈਆਂ, ਰੰਗਾਂ, ਗਠਤ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਦੇ ਪੌਦੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੂਰਵੀ ਬਾਗ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜ਼ੈਨ ਬਾਗ, ਪੌਦੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੇ।
ਜ਼ੇਰੀਸ੍ਕੇਪ ਬਾਗ ਸਥਾਨਕ ਬਗੀਚਿਆਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਜਾਈ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਬਗੀਚਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੇ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਗਾਰਡਨ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫੁਆਰੇ, ਤਲਾਬ , ਝਰਨੇ ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ, ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਬਿਸਤਰੇ, ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਾ, ਤਰਖਾਣਾਂ, ਟ੍ਰੇਲ੍ਹਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।
ਇਕ ਮਾਲੀ ਵੀ ਗੈਰ-ਬਗੀਚਾ ਮਾਹੌਲ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਰਕ, ​​ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਕੰਢੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਨਤਕ ਥਾਂ।
ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਇੱਕ ਸੰਬੰਧਤ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਗਤੀਵਿਧੀ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਲੈਂਡੌਨਜ਼ ਆਰਕੀਟਿਕਸ ਜਨਤਕ ਅਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਕਲਾਇੰਟਸ ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁਹਾਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਸਰੀਰ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਸਿਰਫ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਵਿਦਿਅਕ ਖੋਜ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਪੇਸ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿੰਨ੍ਹਣਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦਾ ਕਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਿਥੇ ਇਹ ਕਦੇ ਸਜਾਏ ਗਏ ਸਨ ਉਥੇ ਮਾਸ ਦਾ ਖਰਾਬ ਹੋਣਾ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਹਿਣੇ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਾਲ ਹੀ, 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਜਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਡੱਗ ਮਲੌਯ ਦੀਆਂ ਕੱਢੀਆਂ ਕਾਢਾਂ ਨਾਲ ਆਧੁਨਿਕ ਰਿਕਾਰਡ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਜੈਨਟੀਲ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪੈਂਫਲਟ ਵਿੱਚ ਘਸੀਆਂ ਪਿਟੀਆਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸ਼ਹਿਰੀ ਦੰਦਕਥਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਿੰਸ ਐਲਬਰਟ ਨੇ ਭੀੜੇ ਪਜਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਦਿੱਖਣ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਕਾਢ ਕਢੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਰੋਮਨ ਸੈਂਚਰੀਅਨ ਆਪਣੇ ਬਾਹਰੀ ਚੋਗੇ ਨਿੱਪਲ ਵਿੰਨ੍ਹਣਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਮੱਲੋਅ ਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਤੱਥਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਛਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕੰਨ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਅਤੇ ਨੱਕ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਰਵਾਜ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਭੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
5000 ਸਾਲ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਰਵਾਜ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਮੀਕ੍ਰਿਤ ਖੰਡਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੀਆਂ ਗਈਆਂ ਮੁਰਕੀਆਂ ਸਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਰਵਾਜ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ਤੇ ਦਰਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਰਵਾਜ ਅਫ਼ਰੀਕੀ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਕਬਾਇਲੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਨਿੱਪਲ ਅਤੇ ਜਣਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਰਵਾਜ ਵੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਪਲ ਵਿੰਨ੍ਹਣਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਣਨ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਵਿੰਨ੍ਹਣਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ 320 ਤੋਂ 550 ਈ. ਦੌਰਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪੱਛਮੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਆਦਤ ਵਧਦੀ ਘੱਟਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਦ ਕੰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਧ ਕੰਨ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਪ-ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਆਈ ਅਤੇ ਇਹ 1990ਵਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਕੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਾਰਮਿਕ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ ਵਿੰਨ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਲਈ, ਸੁਹੱਪਣ ਮੁੱਲ ਦੇ ਲਈ, ਜਿਨਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਚੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਕੁਝ ਰੂਪ ਵਿਵਾਦਗ੍ਰਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਦੋਂ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੇ ਠੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਜਾਂ ਪਲੇਸਮੈਂਟ ਉਤੇ ਸਕੂਲਾਂ, ਮਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਬਹਿਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਗੀਨੀਜ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਈ ਸੌ ਸੌ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਥਾਈ ਅਤੇ ਅਸਥਾਈ ਵਿੰਨ੍ਹਣਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਰਿਕਾਰਡ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰੀਰ ਵਿੰਨ੍ਹਣਾ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਓ ਦਾਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪੰਕਚਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੋਰੀ ਬਗੈਰ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਰੀਰ ਵਿੰਨ੍ਹਣ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਵਿਦਵਤਾਪੂਰਨ ਹਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਣ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਿ ਕਾਫ਼ੀ ਸਬੂਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਦੋਨੋਂ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮਿਲਰ ਨੇ 1983 ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਵਿਦਵਾਨ ਕਾਰਲਿਨ ਹੈਲਬਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੋਲੰਬੀਆ ਯੁਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪ੍ਰੈੱਸ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਲੜੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲੜੀ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਪਾਦਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
2004 ਅਤੇ 2007 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਅਤੇ ਭੂਗੋਲਕਾਰ ਕਿੰਡੀ ਕੈਟਜ਼ ਨੇ ਜਰਨਲ ਵੁਮੈਨਸ ਸਟੱਡੀਜ਼ ਕੁਆਂਟਰੇਲ ਨੂੰ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਿੱਖਿਅਕ ਜਰਨਲਸ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕਾਂ ਦੀ ਕੌਂਸਲ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੰਪਾਦਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਫੋਨਿਕਸ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
1981 ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰ ਬਰਨਾਰਡ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਵੁਮੈਨਸ ਸਟੱਡੀਜ਼ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫੁੱਲ ਟਾਈਮ ਮਿਆਦੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ 1988 ਵਿੱਚ ਸੀ.ਯੂ.ਐਨ.ਵਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਲਈ ਸਹੁੰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਲੰਬੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੂਨੀ ਗ੍ਰੈਜੁਏਟ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਖਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੈ, ਮਿਲਰ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਆਲੋਚਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ, ਜੀਵਨੀ ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਲੇਖਿਕਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੀ.ਏ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਬਾਰਨਰਡ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਐਮ.ਏ. ਮਿਡਲਬਰੀ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਨੈਨਸੀ ਕ. ਮਿਲਰ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਸਾਹਿਤਕ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸਾਸ਼ਤਰੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅੰਦੋਲਨ, ਜ਼ੀਓਨਿਜ਼ਮ, 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ) ਅਤੇ ਅਲੀਯਾਹ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ।
ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੇਵੰਤ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮਨ ਖੇਤਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਫ਼੍ਰਾਂਸੀਸੀ ਕੰਟਰੋਲ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਲੀਗ ਆਫ਼ ਨੇਸ਼ਨਜ਼ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੂੰ ਫ਼ਲਸਤੀਨ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮੈਂਡੇਟ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਰਬੀ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਨੇ ਓਟੋਮਨ ਦੇ ਪੂਰਵ-ਰਾਜਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਜਤਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਲਿਸਤੀਨ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਰਬ-ਯਹੂਦੀ ਤਣਾਅ ਵਧਿਆ।
1948 ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਇਲੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਯੂਰਪ ਤੋਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਾਫਲੇ ਆ ਕੇ ਇਥੇ ਵਸਣ ਲੱਗੇ, ਅਰਬ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਿੱਕਲੇ ਯਹੂਦੀ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਅਰਬ ਲੋਕ ਇਸਰਾਈਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਬ-ਇਜ਼ਰਾਇਲੀ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਲਗਭਗ 43% ਯਹੂਦੀ ਅੱਜ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਹੂਦੀ ਸਮਾਜ ਹੈ।
1979 ਵਿੱਚ ਕੈਂਪ ਡੇਵਿਡ ਰਾਜਿਨਾਮਿਆਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਇੱਕ ਅਣਸੁਖਾਵੀਂ ਮਿਸਰ-ਇਜ਼ਰਾਇਲ ਅਮਨ ਸੰਧੀ ਉੱਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
1993 ਵਿੱਚ, ਇਜ਼ਰਾਇਲ ਨੇ ਫਲਸਤੀਨ ਲਿਬਰੇਸ਼ਨ ਆਰਗੇਨਾਈਜੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਓਸਲੋ ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਉੱਤੇ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਲਸਤੀਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਥਾਰਟੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ 1994 ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲ-ਜੌਰਡਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੰਧੀ ਤੇ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਮਝੌਤੇ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ ਦੇਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਜ਼ਰਾਇਲੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਜਨੀਤਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਝਗੜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਨਾ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਹੈ।
4ਥੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਈਸਾਈਅਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਇਥੇ ਮਸੀਹੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ ਜੋ 7ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਚਲਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਅਰਬਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।
13ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਇਹ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਬਦਬੇ ਵਾਲਾ ਮੁਸਲਿਮ ਖੇਤਰ ਸੀ ਅਤੇ 1917 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੇ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਤਕ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਮਲੂਕ ਸਲਤਨਤ ਦਾ ਸੀਰੀਆਈ ਸੂਬਾ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਓਟੋਮਾਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ।
ਆਧੁਨਿਕ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਮੌਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਇਹ ਖੇਤਰ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਇਬਰਾਨੀ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਇਥੇ ਹੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ ਅਤੇ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ, ਈਸਾਈ ਧਰਮ,ਇਸਲਾਮ, ਸਾਮਾਰੀਆਵਾਦ, ਦਰੂਜ਼ ਅਤੇ ਬਹਾਈ ਧਰਮ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ।
ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸੀ ਅਤੇ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਜਮਹੂਰੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦਾ ਦਬਦਬਾ ਰਿਹਾ।
ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ ਅਰਥ-ਵਿਵਸਥਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂੰਜੀਵਾਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੁਕਤ ਮੰਡੀ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ, ਬੱਸ ਸਮਾਜਿਕ ਕਲਿਆਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਮਰਾਜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਨਸਲਾਂ ਦਾ ਘਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਈਸਵੀ ਤੋਂ ਤਕਰੀਬਨ 1,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਸਦੀ ਈਸਵੀ ਤਕ ਇਥੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਸੀ।
ਈਰਾਨ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਆਬਾਦੀਆਂ 7000 ਈਪੂ ਪਿੱਛੇ ਤੱਕ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਈਰਾਨ ਦੇ ਪਠਾਰ ਦੀ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨੇੜ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਮੁਢਲੇ ਕਾਂਸੀ ਯੁੱਗ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਾਸੀਆਈ, ਮੰਨੇਆਨ, ਅਤੇ ਗੁਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਜੌਰਜ ਵਿਲਹੈਲਮ ਫਰੀਡ੍ਰਿਕ ਹੇਗਲ ਫਾਰਸੀਆਂ ਨੂੰ "ਪਹਿਲੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲੋਕ" ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
625 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਮਾਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਈਰਾਨ ਨੂੰ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਇਕਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕਜੁੱਟ ਕੀਤਾ।
ਏਕੇਮੇਨਿਡ ਸਾਮਰਾਜ , ਜੋ ਕਿ ਸਾਈਰਸ ਮਹਾਨ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਬਾਲਕਨ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਤਕ ਤਿੰਨ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਤੇ ਪਰਸੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ।
ਪਹਿਲਾ ਫਾਰਸੀ ਸਾਮਰਾਜ, ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਭਿਅਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਲਗਭਗ 40% ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਸੀ।
ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੈਲੂਸੀਡ, ਪਾਰਥੀਅਨ ਅਤੇ ਸਾਸਾਨੀਅਨ ਸਾਮਰਾਜ ਨੇ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਈਰਾਨਤੇ ਲਗਪਗ 1,000 ਸਾਲ ਲਈ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਈਰਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬਣਾਇਆ।
ਪਰਸੀਆ ਦੇ ਕੱਟੜ ਵਿਰੋਧੀ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਬਿਜ਼ੰਤੀਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਸੀ।
ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੀ ਫ਼ਾਰਸ ਉੱਤੇ ਫਤਹਿ ਨੇ ਸਾਸਾਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਈਰਾਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋੜ ਹੈ।
ਈਰਾਨਦਾ ਇਸਲਾਮੀਕਰਨ ਅੱਠਵੀਂ ਤੋਂ ਦਸਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਈਰਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਅਧੀਨ ਰਜਵਾੜਾਸ਼ਾਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜ਼ੋਰਾਸਟਰੀਆਵਾਦ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਿਛਲੀਆਂ ਫਾਰਸੀ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਅਜਾਈਂ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਇਸਲਾਮੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸਭਿਅਤਾ ਨੇ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਈਰਾਨ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਫਾਰਸ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰੇਟਰ ਈਰਾਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਅੰਦਰ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਅਨਾਤੋਲੀਆ, ਬੋਸਫੋਰਸ ਅਤੇ ਮਿਸਰ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਅਤੇ ਸੀਰ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਕਾਕੇਸ਼ਸ ਅਤੇ ਯੂਰੇਸ਼ੀਅਨ ਸਟੈਪੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਫ਼ਾਰਸ ਦੀ ਖਾੜੀ ਅਤੇ ਓਮਾਨ ਦੀ ਖਾੜੀ ਤੱਕ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਮਰਾਜ ਬਣ ਗਿਆ, ਈਰਾਨ ਤੇ ਹਮਲੇ ਵੀ ਹੋਏ, ਯੂਨਾਨੀ, ਅਰਬੀ, ਤੁਰਕ ਅਤੇ ਮੰਗੋਲ ਹਮਲੇ।
ਈਰਾਨ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀ ਕੌਮੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਤਲਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਹਸਤੀ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਲੋਹਾ ਜੁੱਗ ਵਿੱਚ ਈਰਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਫਾਰਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਈਰਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਪੁਰਾਤਨਤਾ ਦੇ ਮਾਦ, ਅਕੇਮੇਨਿਡ , ਪਾਰਥੀਅਨ ਅਤੇ ਸਾਸਾਨੀਅਨ ਸਾਮਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਬਦ ਗੇਜ ਲਗਰਾਂਜੀਅਨ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀਆਂ ਅਤਿਰਿਕਤ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੰਭਵ ਗੇਜਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਪਰਿਵਰਤਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੇਜ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਲਾਈ ਗਰੁੱਪ ਰਚਦੇ ਹਨ- ਜਿਸ ਵੱਲ ਨੂੰ ਥਿਊਰੀ ਦਾ ਸਮਿੱਟਰੀ ਗਰੁੱਪ ਜਾਂ ਗੇਜ ਗਰੁੱਪ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਵੀ ਲਾਈ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ ਗਰੁੱਪ ਜਨਰੇਟਰਾਂ ਦਾ ਸਬੰਧਤ ਲਾਈ ਅਲਜਬਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਕ ਗਰੁੱਪ ਜਨਰੇਟਰ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਸਬੰਧਤ ਵੈਕਟਰ ਫੀਲਡ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਗੇਜ ਫੀਲਡ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲਗਰਾਂਜੀਅਨ ਵਿੱਚ ਗੇਜ ਫੀਲਡਾਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਸਥਾਨਿਕ ਸਮੂਹ ਪਰਿਵਰਤਨਾਂ ਅਧੀਨ ਇਸਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਯਕੀਨੀ ਰਹੇ ।
ਜੇਕਰ ਸਮਿੱਟਰੀ ਗਰੁੱਪ ਗੈਰ-ਵਟਾਂਦਰਾਤਮਿਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੇਜ ਥਿਊਰੀ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਅਬੇਲੀਅਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਆਮ ਉਦਾਹਰਨ ਯਾਂਗ-ਮਿਲਜ਼ ਥਿਊਰੀ ਹੈ।
ਸਿਧਾਂਤਕ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅੰਦਰ, ਸੁਪਰਸਮਿੱਟਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਥਿਊਰੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗੇਜ ਸਮਿੱਟਰੀਆਂ ਵੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ. ਸੁਪਰਸਮਿੱਟ੍ਰਿਕ ਗੇਜ ਥਿਊਰੀ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਸਰਵ ਸਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ.
ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਗੇਜ ਥਿਊਰੀ ਫੀਲਡ ਥਿਊਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਿਕ ਪਰਿਵਰਤਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਗਰੁੱਪ ਅਧੀਨ ਲਗਰਾਂਜੀਅਨ ਇਨਵੇਰੀਅੰਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
30 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੇਕਟਾਸਵਾਮੀ ਰਾਇਮੇਟਾਇਡ ਆਰਥਰਾਈਟਸ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੈਂਪਾਂ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਾਇਨੀਅਰੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 1 9 73 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ 1976 ਵਿੱਚ, 58 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਵਿੰਦ ਨੂੰ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦੇ ਮਦੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
1976 ਵਿੱਚ ਦੀ ਉਮਰ ' ਤੇ, 58, ਉਸ ਨੇ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਤੱਕ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਵਿੱਚ ਮਦੁਰੈ, ਤਮਿਲਨਾਡੁ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਭੈਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਹਸਪਤਾਲ 11 ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕਲਿਨਿਕ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਕਿਰਾਏ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅੱਜ, ਅਰਵਿੰਦ ਆਈ ਕੇਅਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ 7 ਟ੍ਰਿਟੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ, 6 ਸੈਕੰਡਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰ, 6 ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕਲਿਨਿਕ ਅਤੇ 70 ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕੇਅਰ ਸੈਂਟਰ ਹਨ।
ਗੋਵਿੰਦਾਪਾ ਵੈਂਕਟਾਸਵਾਮੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਓਫਥਲਮੌਲੋਜਿਸਟ ਸਨ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਲੋੜੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਹ ਅਰਵਿੰਦ ਆਈ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਚੇਅਰਮੈਨ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸਨ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਹਸਪਤਾਲ ਹੈ।
ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ, ਉੱਚ ਵੋਲਯੂਮ, ਘੱਟ ਲਾਗਤ ਵਾਲੇ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਹਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ, ਅਰਵਿੰਦ ਆਈ ਕੇਅਰ ਸਿਸਟਮ ਨੇ 55 ਮਿਲੀਅਨ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ 6.8 ਮਿਲੀਅਨ ਸਰਜਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।
ਸੰਗਠਨ ਦੇ 50% ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਮੁਫਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਿਆਇਤੀ ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸਥਿਰਤਾ ਨੇ 1993 ਵਿੱਚ ਅਰਵਿੰਦ ਮਾਡਲ ਦੇ ਹਾਰਵਰਡ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕੇਸ ਸਟੱਡੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ।
1992 ਵਿੱਚ, ਵੇਕਟਾਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਅਰਵਿੰਦ ਦੇ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਨੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਨਿਰਮਾਣ ਸਹੂਲਤ ਲਈ ਔਰੋਲੈਬ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲੈਨਜ ਦੀ ਕੀਮਤ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕੀਮਤਾਂ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਕਿਫਾਇਤੀ ਸੀ।
ਅੱਜ, ਔਰੋਲੈਬ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ, ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲੈਨਜ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 160 ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਯਾਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
1996 ਵਿੱਚ, ਵੇਕਟਾਸਵਾਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਲਾਇਨਜ਼ ਅਰਵਿੰਦ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਫਾਰ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਓਪਥਮੌਲੋਜੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਲਾਓਕੋ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਐਂਡ ਕਸਲਿੰਗ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਅਰਵਿੰਦ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ 347 ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਅਤੇ 30 ਹੋਰ ਵਿਕਾਸਸ਼ੀਲ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ।
1866 ਵਿਚ, ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਨੇ ਇੰਦੌਰ ਵਿਚ ਵਰਕ ਸਕੱਤਰ ਸਕੱਤਰੇਤ ਦਫਤਰ ਵਿਚ ਸਿਰ ਅੰਦਾਜ਼ਨ ਅਤੇ ਡਰਾਫਟਸਮੈਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਫੋਟੋਗਰਾਫੀ ਲੈ ਲਈ. ਇੰਦੌਰ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਰਪ੍ਰਸਤ ਇੰਦੌਰ ਰਾਜ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਤੁਕੂਜੀ ਰਾਓ ਦੂਜਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰ ਹੈਨਰੀ ਡੇਲੀ, ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਰਤ ਲਈ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਅਤੇ ਡੇਲੀ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦੌਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਟੂਡੀਓ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕਮਿਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਦੇ ਦੌਰੇ ਨੂੰ ਫੌਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਮਿਸ਼ਨਿੰਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
1868 ਵਿਚ, ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਟੂਡੀਓ - ਲਾਲਾ ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਐਂਡ ਸਨਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ - ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਮੰਦਿਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਫੋਟੋਆਂ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਫੋਟੋਗਰਾਫਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਮੁੱਲਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਲਾਲਾ ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਸਨ।
ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਰਿੰਦਰ ਲੂਥਰ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ‘ਰਾਜਾ ਦੀਨ ਦਿਆਲ: ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਫ ਫੋਟੋਗਰਾਫਰਜ਼’ ਵਿੱਚ ਇਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਫੋਟੋਗਰਾਫਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ ਸਿਤਾਰਾ ਹੈ।
ਉਹ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫੋਟੋਗਰਾਫਰ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਸਿਰਫ਼ ਯੂਰੋਪੀਅਨ ਫੋਟੋਗਰਾਫਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਡੱਟ ਕੇ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸਗੋਂ ਕਈਆਂ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਇਉਂ ਰਾਜਾ ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋਗਰਾਫੀ ਨੂੰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਸਮਾਜ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਰਜ ਫੋਟੋਗਰਾਫੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਵਜੋਂ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1870 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਿਸ਼ਨਡ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਵਜੋਂ ਹੋਈ; ਅਖੀਰ ਉਸਨੇ ਇੰਦੌਰ, ਮੁੰਬਈ ਅਤੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਸਟੂਡੀਓ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਉਹ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਿਜ਼ਾਮ, ਮਹਿਬੁਬ ਅਲੀ ਖ਼ਾਨ, ਆਸਿਫ ਜੇਹ , ਨੂੰ ਅਦਾਲਤ ਦਾ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਮੁਸਵਵਿਰ ਜੰਗ ਰਾਜਾ ਬਹਾਦੁਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ 1885 ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਾਇਸਰਾਏ ਦੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਹ ਸਰਕਾਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ।
ਉਸੇ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਾਇਸਰਾਏ ਦਾ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਨਿਜ਼ਾਮ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਨਮਾਨ ਖ਼ਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦਿਆਲ ਨੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਫਰਮ ਰਾਜੇ ਦੇਨ ਦਿਆਲ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਉਸਨੇ ਸਰ ਲੇਪਲ ਗ੍ਰਿਫ਼ਿਨ ਨਾਲ ਬੁੰਦੇਲਖੰਡ ਰਾਹੀਂ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗ੍ਰਿਫ਼ਿਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ: ਨਤੀਜਾ 86 ਫੋਟੋਆਂ ਦਾ ਇਕ ਪੋਰਟਫੋਲੀਓ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ "ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਾਦਗਾਰ" ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਦੀਨ ਦਿਆਲ ਦਾ ਜਨਮ ਜਾਰਜ ਦੇ ਇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰਠ ਨੇੜੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਰਦਾਨਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ 1866 ਵਿਚ ਰੂੜਕੀ ਦੇ ਥਾਮਸਨ ਕਾਲਜ ਦੇ ਸਿਵਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਵਿਚ ਹੇਠਲੇ ਸਬ-ਬਾਡੀਟੀ ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਇਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵਜੋਂ ਤਕਨੀਕੀ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਰੀਓ ਡੀ ਜਨੇਰੀਓ ਦੀ ਫੈਡਰਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਜਾਂ ਬਰਾਜ਼ੀਲ ਦੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਰੀਓ ਡੀ ਜਨੇਰੀਓ, ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਬਲਿਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਹੈ।
ਇਹ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫੈਡਰਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ, ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਏਜੰਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਮੁਲਾਂਕਣਾਂ ਕਾਰਨ ਇਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਗਿਆਨਕ, ਕਲਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਚਲਣਾਂ ਦੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ।
2017 ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਯੂਨੀਵਰਿਸਟੀ ਰੈਂਕਿੰਗਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਬਰਾਜ਼ੀਲ ਦੀ ਫੈਡਰਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੇ ਲਾਤੀਨੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵਾਂ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ਼ਵ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਰੈਂਕਿੰਗ ਕੇਂਦਰ ਸਾਲ 2017 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਜ਼ੂਓਲੋਜੀ ਫੀਲਡ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਸੀ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਿਓ ਡੀ ਜਨੇਰੀਓ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਕੀ ਦਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਰਿਓ ਡੀ ਜਨੇਰੋ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਦੇ ਸੰਗੀਤ, ਕਾਲਜ ਆਫ ਲਾਅ ਸਟੱਡੀਜ਼, ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਫਿਲੋਸੋਫੀ ਅਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਸਾਇੰਸਜ਼ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਸਥਾਨ, ਡਾਊਨਟਾਊਨ ਰਿਓ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਕਈ ਕੈਂਪਸ ਯੂਨਿਟ ਵੀ ਹਨ।
ਰਾਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਮਕਾਏ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਮੈਟ੍ਰਿਕਸ, ਨਾਰਮਲਾਈਜੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੰਬੰਧੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਅਤੇ ਤੇਲ ਸਬੰਧਤ ਮਾਮਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਡੂਕ ਦੇ ਕਾਕਾਸੀਆਸ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਖੋਜ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕੁਆਲਿਟੀ , "ਪੋਲੋ ਅਵਾਕਕਾਡੋ ਡੀ ​​ਜੈਸੈਮ" ਦੇ ਅਮਲ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਬਾਇਓਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਅਤੇ ਨੈਨੋ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣਾ ਸੀ।
ਇਸ ਦੇ 157 ਅੰਡਰਗਰੈਜੂਏਟ ਅਤੇ 580 ਪੋਸਟ-ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਕੋਰਸਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯੂਐਫਆਰਜੇ ਸੱਤ ਅਜਾਇਬ ਘਰਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ, 9 ਹਸਪਤਾਲਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਲੈਬੋਰਟਰੀਜ਼ ਅਤੇ ਖੋਜ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਚਾਲੀ-ਤਿੰਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ।
ਇਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਕਰੀਬ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ, ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਜ਼ੀਲ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਰੀਓ ਡੀ ਜਨੇਰੀ ਦੀ ਫੈਡਰਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਬਰਾਜ਼ੀਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਕੋਰਸਾਂ ਦੀ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਹੈ।
ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸਮਾਨਾਰਥਕ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਮੇਸੋਪੋਟਾਮਿਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰਸੀਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੀਸ ਅਤੇ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੈਲਰੀਆਂ ਸਨ: ਲੰਬੇ, ਤੰਗ ਯੰਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਤਾਰਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਰੱਮ ਅਤੇ ਸਿਗਨੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਾਨ ਪਹਿਨਣ ਅਤੇ ਬੋਰਡਿੰਗ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫਾਲੋਅ ਕਰੋ।
ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਬੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਕੈਪਟਪਲਾਂਟ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸੁਧਾਰੇ ਨੇ ਹੇਲਨੀਸਿਸਟਿਕ ਯੁੱਗ ਵਲੋਂ ਤੋਪਖਾਨੇ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਜੰਗੀ ਬੇੜੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲੀਟਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਇਆ।
ਅਖੀਰੀ ਪੁਰਾਤਨਤਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਰਮਿੰਗ ਨੂੰ ਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਜਹਾਜਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੈਲੀ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਬੋਰਡਿੰਗ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ, ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਅਕਸਰ ਝਟਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਵਪਾਰੀ ਜਹਾਜ ਅਕਸਰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੀ ਵਿਸ਼ਵ ਜੰਗ ਦੇ ਕਿਊ-ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਪਾਰੀਆਂ।
17 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਵਪਾਰਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਦਬਾਉਣ ਲਈ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲੀਟ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰਕ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਰੇਸੀ ਦੀ ਧਮਕੀ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹੀ, ਵੱਡੇ ਵਪਾਰੀ ਜਹਾਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਲੋਲੀਨਜ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਆਮ ਅਭਿਆਸ ਸੀ।
ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਕਸਰ ਸੈਨਿਕ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਜਾਂ ਸਪਲਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਨੇਵੀ ਦੁਆਰਾ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਵਿਸ਼ਵ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਜਪਾਨੀ ਨੇਵੀ।
ਜੰਗੀ ਬੇੜਾ ਇੱਕ ਜਲ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੈਨਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਪਾਰਕ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਜਿਆਦਾ ਤਜ਼ਰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਲ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਤੋਂ ਉਲਟ, ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰ, ਗੋਲਾ ਬਾਰੂਦ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਸਪਲਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਨੇਵੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀਆਂ, ਸਹਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਗਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
14 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਨੇਵਲ ਤੋਪਖਾਨੇ ਦਾ ਮੁੜ ਵਿਕਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਤਾਂਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬੰਦੂਕਾਂ ਉਸੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਮੁੜਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾਵਾਨ ਮੁੜ ਲੋਡ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੋਪਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਆਕਾਰ ਅਸੰਭਵ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੇਬ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
17 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਤੱਕ, ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਤੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਸਾਂ ਅਤੇ ਚਾਲਾਂ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗੀ ਗੱਭਰੂ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲੜਾਈ - ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ - ਕਾਫ਼ਲੇ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਸਕਾਊਟ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਕਾਬੰਦੀ।
ਰਾਬਰਟ ਮੇਰਟਨ ਸੋਲੋ, , ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬਾਹਰਲੇ ਵਿਕਾਸ ਮਾਡਲ ਵਿੱਚ ਸਿਖਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਉਹ ਮੌਸਚਿਊਸੇਟਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਾ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਐਮਰੀਟਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ 1949 ਤੋਂ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸਨੂੰ 1961 ਵਿੱਚ ਜੌਨ ਬੈਟਸ ਕਲਾਰਕ ਮੈਡਲ, 1987 ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਇਨਾਮ, ਅਤੇ 2014 ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰੈਜੀਡੈਂਸੀਅਲ ਮੈਡਲ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ , ਨੋਬਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਆਰਥਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਚ 1987 ਵਿਚ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਮੈਡਲ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਵਿੱਚ 2014.ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਪੀ ਐਚ ਡੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਾਰਜ ਅਕਰਕਰੋਫ, ਜੋਸਫ ਸਟਿਗਲਿਟਸ ਅਤੇ ਪੀਟਰ ਡਾਇਮੰਡ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਉਹ ਘਰ ਨੇੜਲੇ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸੀ।
ਹਾਰਵਰਡ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੂਲ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉੱਤਰੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਅਤੇ ਸਿਸਲੀ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਇਟਲੀ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਤਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਸਤ 1945 ਵਿਚ ਡਿਸਚਾਰਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਕਰੋਏਸ਼ੀਆ, ਯੂਗੋਸਲਾਵੀਆ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪੈਟਰੋਵਾਕ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜੋਵਨ "ਜੋਲ" ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਬਿਸੇਰਕਾ ਇੱਕ ਲਾਇਬਰੇਰੀਅਨ ਸੀ।
ੳਸਦੇ ਸਰਬੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਬੋਸਨੀਆ ਅਤੇ ਹਰਜ਼ੇਗੋਵਿਨਾ ਦੇ ਟ੍ਰੇਬੀਨੇਜੀ ਨੇੜੇ ਜ਼ਗੋਰਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਿਬੀਨਿਕ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਬਿਲਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਕਰੋਟ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ।
ਪੈਟਰ੍ਰੋਵੀਕ ਨੇ ਓਲੰਪਿਕ ਬਾਸਕਟਬਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਤਮਗਾ, ਫੀਬਾ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ, ਇੱਕ ਫਿਬਾ ਯੂਰੋਬਾਸਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਂਸੀ ਅਤੇ ਦੋ ਯੂਰੋਲੀਏਗ ਖਿਤਾਬ ਜਿੱਤੇ।
ਉਸ ਨੇ ਯੁਗੋਸਲਾਵੀਆ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕਰੋਸ਼ੀਆ ਦੀ ਕੌਮੀ ਟੀਮ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਯੂਰੋਸਕਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਨਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਯੂਰੋਪਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।