polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਕੁਝ ਪੱਛਮੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚ ਇਕਮੁੱਠ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਕਾਟਟ ਪੈਕ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤੀ. ਪੈਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ "ਇਕ ਹੋਰ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਚਿੰਤਾ" ਅਤੇ ਸਧਾਰਣ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ. ਸੁਮੇਲ ਵਿਚ, ਪਿਆਰ ਇਕ ਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ।
ਜਪਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ "ਪਿਆਰ" ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਦੱਸਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਕਿਉਂਕਿ "ਪਿਆਰ" ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰਵਾਦੀ ਵਰਤਾਰੇ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੰਖੇਪਤਾਵਾਂ ਹਨ. ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਅਕਸਰ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਮੀਜੀ ਬਹਾਲੀ 1868 ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੱਛਮੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਲਈ "ਪਿਆਰ" ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ. ਪੱਛਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੋਇ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਮਨੀਸ਼ਾ ਜਪਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਕੋਈ ਵਿਪਰੀਤ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਦੱਸ ਦੀ ਤਾਂਘ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵਾਰਥੀ ਅਤੇ ਚਾਹਵਾਨ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਕੱਲੇ ਇਕੱਲੇਪਣ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਇ ਦੀ ਆਧੁਨਿਕ ਵਰਤੋਂ ਜਿਨਸੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮੋਹ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਮਲਤਾ, ਉਪਕਾਰ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤੀਜਾ ਸ਼ਬਦ, ਇਕ ਵਧੇਰੇ ਆਧੁਨਿਕ ਉਸਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਆਈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਕਾਂਜੀ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਰੁਮਾਂਚਕ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਜੁਲਦੀ ਹੈ।
ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਸਹਿਚਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਜੈਵਿਕ ਸ਼ਰਤ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਤ ਮੂਲ ਮਾਨਵੀ ਵਲਵਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਹਰੇਕ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਈ-ਕਈ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਹਿੰਦ ਉਪਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ।
ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਪਿਆਰ।
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ "ਲਵ " ਵੀ ਅਨੇਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਸਥਿਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਤੀਰਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੇ ਅਨੰਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਇਸ਼ਕ ਤੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਕਰੁਣਾਭਾਵ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਨੇਕੀ ਵੀ — "ਦੂਜੇ ਦੇ ਭਲੇ ਹਿਤ ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁਹਿਰਦ ਸਰੋਕਾਰ" ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਹ ਦੂਸਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪੇ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਦਇਆ ਅਤੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਗੜੁੱਚ ਸ਼ੁਭਕਰਮ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪਿਆਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਣਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਹੈ।
ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਚੀਨੀ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰ ਮੋਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਬੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਕਨਫਿਸ਼ਿਜ਼ਮਵਾਦ ਦੇ ਉਦਾਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਵਜੋਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਮੋਜ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਅਤੇ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿਰੋਕਣੀ ਚੀਨੀ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲਗਾਵ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ "ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਪਿਆਰ" ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਇਸ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਕਨਫਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹਿਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਡਿਗਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਸੁਭਾਵਕ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸੀ. ਮੋਜ਼ੀ, ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮੋਹਜ਼ਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਦੋਸਤਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਨਫਿਸ਼ਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ. ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਚੀਨੀ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇਕ ਭਾਵੁਕ, ਸੰਭਾਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਇੱਛਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਵਿਚ, ਏਈ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸੁਆਰਥੀ ਜਾਂ ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਦ ਲਈ ਇਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੱਤ ਸੀ।
ਲਾਤੀਨੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਅਮਰੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪਸੰਦ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਧਾਰਣਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਲਾਤੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪਲੇਸਰੇ ਜਾਂ ਡੀਲੇਕਟਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਚਾਲ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੈਟਲੁਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਡਿਲੀਗੇਅਰ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਅਕਸਰ "ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ," "ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਜੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਪਿਆਰ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਸਾਰੀ ਸੰਬੰਧਤ ਦਿਲੀਗੇਂਟੀਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ, "ਮਿਹਨਤ" ਜਾਂ "ਸਾਵਧਾਨੀ" ਦੇ ਅਰਥ ਹਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅਰਥਵਾਦੀ ਓਵਰਲੈਪ ਹਨ. ਆਬਜ਼ਰਅਰ ਦਿਲੀਗੇਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਤਾ ਹੈ; ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ, ਅਵਸਰਵੈਂਟੇਸ਼ੀਆ ਅਕਸਰ "ਸਤਿਕਾਰ" ਜਾਂ "ਪਿਆਰ" ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਰੀਟਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਲਾਤੀਨੀ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਿਚ "ਚੈਰੀਟੇਬਲ ਪਿਆਰ" ਦੇ ਅਰਥ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਲਾਸਿਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਰੋਮਨ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਇਕ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਅਨੁਸਾਰੀ ਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਾਡਲਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸੇ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਥਣਧਾਰੀ ਡ੍ਰਾਇਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਵਰਤਾਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਯਕੀਨਨ ਪਿਆਰ ਹਾਰਮੋਨਜ਼ , ਨਿਊਰੋਟ੍ਰੋਫਿਨਜ਼ , ਅਤੇ ਫੇਰੋਮੋਨਜ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੇ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਚ ਰਵਾਇਤੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੁੱਖ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਹਨ: ਜਿਨਸੀ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਲਗਾਵ. ਬਾਲਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਵਾਇਤੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਗਹਿਰੀ ਲਾਲਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਸਰੀਰਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਪਿਆਰ ਮੁਹੱਬਤ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਰੀਰਕ ਤਣਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਲਾਲਸਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਭਾਵੁਕ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਟੈਸਟੋਸਟੀਰੋਨ ਅਤੇ ਐਸਟ੍ਰੋਜਨ ਵਰਗੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਰਿਹਾਈ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ. ਆਕਰਸ਼ਣ ਇਕ ਖਾਸ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਅਨੌਖੇ ਢੰਗ ਦੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਸ ਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਅਧਿਐਨ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਮਾਗ ਨਿਰੰਤਰ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਊਰੋਟ੍ਰਾਂਸਮੀਟਰ ਹਾਰਮੋਨਜ਼, ਡੋਪਾਮਾਈਨ, ਨੋਰੇਪਾਈਨਫ੍ਰਾਈਨ, ਅਤੇ ਸੇਰੋਟੋਨਿਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਮਫੇਟਾਮਾਈਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹੀ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਅਨੰਦ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦੀ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੀ ਤੀਬਰ ਭਾਵਨਾ. ਖੋਜ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਦੂਸਰੇ ਥਣਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਨੂੰ ਇਸ ਵਧਾਏ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੂਜੇ ਥਣਧਾਰੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸਮਾਜਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਾਰਕ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਪੀਸੀਜ਼ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਕ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨਸੀ ਸੰਚਾਰਿਤ ਰੋਗ, ਹੋਰ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਣਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਘਟਾਉਣ, ਗਰੱਭਸਥ ਸ਼ੀਸ਼ੂ ਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਅਤੇ ਜਣੇਪੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਇਹ ਬਹੁ-ਵਿਆਹ ਨਾਲੋਂ ਇਕਸਾਰ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰੇਗਾ।
ਵਿਆਹੁਤਾ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਪਿਆਰ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੇਖੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ” . ਰੱਬੀ ਡੇਵਿਡ ਵੁਲਪ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ". ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ . ਇਹ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ." ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ". ਪਿਆਰ . ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਰਿਆ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਜੋ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਸੋਨੋਮ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿਚ ਰੱਬ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਰੂਪਾਂਕ ਰੂਪਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਰੱਬੀ ਏਲੀਅਹੁ ਏਲੀਏਜ਼ਰ ਡੈਸਲਰ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਯਹੂਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਜੋਂ "ਲੈਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦੇਣਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਲਸਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਪੜਾਅ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਇਕ ਬੰਧਨ ਹੈ ਜੋ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਗਾਵ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵਚਨਬੱਧਤਾਵਾਂ' ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਰੁਚੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਆਪਸੀ ਦੋਸਤੀ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦੇ ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ ਅਤੇ ਵਾਸੋਪਰੇਸਿਨ ਦੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਐਨਜ਼ੋ ਈਮਾਨੁਲੇ ਅਤੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਕਿ ਨਰਵ ਵਾਧੇ ਦੇ ਕਾਰਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੇ ਅਣੂ ਵਿਚ ਉੱਚ ਪੱਧਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਇਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਪਿਛਲੇ ਪੱਧਰਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਆਰ ਦਾ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਸੁਭਾਅ ਅਕਸਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਲੀਚੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਭਾਸ਼ਣ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਆਮ ਕਹਾਵਤਾਂ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਰਜਿਲ ਦੇ "ਪਿਆਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ" ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬੀਟਲਜ਼ ਤੱਕ "" ਆਲ ਯੂ ਲੋਡ ਇਜ਼ ਲੋਵ ਇਜ਼ ਲਵ ". ਸੇਂਟ ਥੌਮਸ ਏਕਿਨਸ, ਅਰਸਤੂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਰਟਰੈਂਡ ਰਸਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਪੂਰਨ ਮੁੱਲ" ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਨੁਸਾਰੀ ਕਦਰ ਦੇ ਉਲਟ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰ ਗੋਟਫ੍ਰਾਈਡ ਲੀਬਨੀਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਆਰ "ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਹੈ." ਮੇਹਰ ਬਾਬੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ "ਏਕਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ" ਅਤੇ "ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕੀਮਤ ਦੀ ਸਰਗਰਮ ਕਦਰ" ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੇਰੇਮੀ ਗ੍ਰਿਫੀਥ ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਨਿਰਸਵਾਰਥ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਈਸਾਈ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਵਿਚ ਝਲਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚਨ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੀ ਐਸ ਲੂਵਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ 'ਦਿ ਫੋਰ ਲਵਜ਼' ਲਿਖੀ।
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਰੱਬ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ. ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਕੱਤਾ ਦੀ ਟੇਰੇਸਾ ਅਤੇ ਧੰਨ ਵਰਜਿਨ ਮਰੀਅਮ ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ ਜੋ ਈਸਾਈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਜਾਂ ਭਾਵ ਅਕਸਰ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਆਮ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਜੋਂ ਪਿਆਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਲਗਾਵ ਦੇ ਇੱਕ ਘੱਟ ਜਿਨਸੀ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੂਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਵਿਪਰੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਸੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਪਿਆਰ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਿਆਰ ਸ਼ਬਦ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦੋਸਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪਲਟਨਿਕ ਪਿਆਰ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹੋਰ ਸੰਭਾਵਤ ਅਸਪਸ਼ਟਤਾਵਾਂ "ਗਰਲਫਰੈਂਡ", "ਬੁਆਏਫ੍ਰੈਂਡ", "ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ") ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਇਕ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ।
ਅਣਉਚਿਤ ਪਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਅਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਕਈ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਗਾੜਾਂ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਈਰੋਟੋਮੀਨੀਆ. ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਰਤਾਰੇ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਟਕਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।
20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ, ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨ, ਨਿਊਰੋਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਤੌਰਾਤ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਕਰੋ” ।
ਤੌਰਾਤ ਦਾ ਹੁਕਮ "ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੋ" ਮਿਸ਼ਨਹ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੁਝ ਗੰਭੀਰ ਅਪਰਾਧ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਾਲ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣਾ, ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣਾ . ਰੱਬੀ ਸਾਹਿਤਕ ਸਾਹਿਤ ਵੱਖਰਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਅਜੂਬਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਸੈਕਸ ਦੇ ਜੈਵਿਕ ਮਾੱਡਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਣਧਾਰੀ ਡ੍ਰਾਈਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ. ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਵਹਾਰ ਖੋਜਕਰਤਾ, ਹੈਲਨ ਫਿਸ਼ਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਅੰਸ਼ਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ: ਵਾਸਨਾ, ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਲਗਾਵ. ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ।
ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਆਕਰਸ਼ਣ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਥੀ ਸਾਥੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚੁਣ ਕੇ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਗਾਵ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵੰਡਣਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ਼, ਆਪਸੀ ਬਚਾਅ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਤਿੰਨ ਵੱਖਰੇ ਤੰਤੂ ਸਰਕਟਰੀਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਿਊਰੋਟ੍ਰਾਂਸਮੀਟਰਸ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਵਹਾਰ ਸੰਬੰਧੀ ਨਮੂਨੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਸਨਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
" ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕੋ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਰੱਬ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ "ਈਰਖਾ, ਸ਼ੱਕ, ਡਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਝਗੜੇ" ਵਰਗੇ ਖਾਮੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ "ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ।
ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਅਰਿਚ ਫਰਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ 'ਆਰਟ ਆਫ਼ ਲਵਿੰਗ' ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿਚ, ਪਿਆਰ ਦੀ "ਭਾਵਨਾ" ਇਕ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲੜੀ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਤਹੀ ਹੈ।
ਸਮਾਂ ਇਸ ਅਰਥ ਵਿਚ, ਫੌਰਮ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਇਕ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਬਲਕਿ ਇਕ ਨਿਰੰਤਰ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਇਕ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਂ ਕਈਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਹੈ।
ਫੋਰਮ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੇਤੰਨ ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਸਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਇੱਛਤ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਬਲਕਿ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੂਨਾਨੀ ਕਈ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ "ਪਿਆਰ" ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਜਾਂ ਜਾਣ ਪਛਾਣ , ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ / ਜਾਂ ਪਲਟਨਿਕ ਇੱਛਾ , ਜਿਨਸੀ ਅਤੇ / ਜਾਂ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਇੱਛਾ , ਅਤੇ ਸਵੈ-ਖਾਲੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੈਵੀ ਪਿਆਰ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਯੂਨਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨੀ ਟੈਕਸਟ ਵਿਚ ਅਗਪੋ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਹਨ ਜੋ ਫਾਈਲੋ ਦੇ ਸਮਾਨ ਅਰਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਚੀਜ਼, ਸਿਧਾਂਤ ਜਾਂ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਵਚਨਬੱਧ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹਨ.।
ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਦਿਆਲੂ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਵਲੰਟੀਅਰ ਵਰਕਰਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ "ਪਿਆਰ" ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਪਿਆਰ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ, ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਤਮਿਕ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਲੋਕ ਪਦਾਰਥਕ ਵਸਤੂਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਜਾਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ "ਪਿਆਰ" ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਜਿਨਸੀ ਜਨੂੰਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਫਿਲਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਆਮ ਸਿਧਾਂਤ ਜੋ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਜੀਵਨ ਹੈ।
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਿਆਰ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਜਾਂ ਉਸਦੀ ਪਛਾਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ . ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿਚ ਅੰਤਰ-ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅੰਤਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਏ ਹਨ. ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਲਗਾਵ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਪਿਆਰ ਕਵਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਈਰੋਸ ਭਾਵੁਕ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਸਮਾਨੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਨਾਲ. ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਈਰੋਟਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਪਲੇਟੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਈਰੋਸ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਇਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਕਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਖੁਦ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਕਦਰ ਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਈਰੋਸ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਸਾਰੇ ਈਰੋਸ ਦੁਆਰਾ ਸੱਚ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਨ. ਕੁਝ ਅਨੁਵਾਦ ਇਸ ਨੂੰ "ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿਆਰ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੂਹੰਨਾ ਰਸੂਲ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ ਉਹ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਉਹ ਸਦੀਪਕ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇ।
ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਭੇਜਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ।
" ਜੌਨ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਆਓ ਆਪਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੀਏ ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਬ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਹਰੇਕ ਜਿਹੜਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦਾ ਬੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਉਹ ਰੱਬ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੱਬ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਮੈਂਡਰਿਨ ਚੀਨੀ ਵਿਚ, ਅਕਸਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਨਫਿਸ਼ਿਅਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੁਹਾਵਰੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ, ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਪੱਛਮੀ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਕਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਚੀਨੀ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਚੀਨੀ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਣ ਦਾ ਇਕ ਆਮ ਢੰਗ ਹੈ।
ਰਸੂਲ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਭ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੁਣ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ. 1 ਕੁਰਿੰਥੁਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਾਵਿਕ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਪਿਆਰ ਸਬਰ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਦਿਆਲੂ ਹੈ।
ਇਹ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸਵੈ-ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਮੀ, ਹਾਫਿਜ਼ ਅਤੇ ਸਾਦੀ ਜੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਫਾਰਸੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ. ਪਿਆਰ ਲਈ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸ਼ਬਦ ਇਸ਼ਕ ਹੈ, ਜੋ ਅਰਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਆਪਸੀ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਲਈ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਡੋਸਟ ਦਸਤਾਨ" ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਪਿਆਰ ਲਈ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਪਿਆਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤਮ ਟੀਚਾ ਹੈ।
ਚੀਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੋ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਅਧਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਇਕ ਕਨਫਿਸ਼ਿਵਾਦ ਦਾ ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੱਵ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂਕਿ ਦੂਸਰਾ ਮੋਹਿਜ਼ਮ ਤੋਂ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਨਫਿਸ਼ਿਜ਼ਮਵਾਦ ਦੀ ਇਕ ਮੁੱਖ ਧਾਰਣਾ ਹੈ , ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿਚ ਡਿ ਟੀ, ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਰਵੱਈਏ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ. ਕਨਫਿਸ਼ਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬੱਚਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫਿਲਮੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਦਿਆਲਤਾ, ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ ਨੇਕ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਸ਼ਬਦ "ਪਿਆਰ" ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪਰ ਵੱਖਰੇ ਅਰਥ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਕਈ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਕਈ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ "ਪਿਆਰ" ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਕ ਉਦਾਹਰਣ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਬਹੁਵਚਨਤਾ ਹੈ "ਪਿਆਰ" ਲਈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਗੇਪੇ ਅਤੇ ਈਰੋਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਪਿਆਰ ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਵਿੱਚ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮਤਭੇਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਵੱਲੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪੋਪ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ "ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।
" ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਪੋਪ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਲਈ, ਇਕ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿਚ, "ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੁੰਜੀ . ਸਾਡੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਇਹ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਹੈ: ਰੱਬ।
ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਥਾਮਸ ਏਕਿਨਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਿਹਾਰਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ "ਦੂਜੇ ਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ" ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਫਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਸੀ. ਇਹ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਥਾਮਸ ਏਕਿਨਸ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਸੀਹੀ ਪਿਆਰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਇਨਸਾਨ ਬਣਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ੇਨਿਆ ਪ੍ਰਾਹੁਣਚਾਰੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਥਾ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਸਟ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣੀ ਇੱਕ ਲਗਭਗ ਰਸਮੀ ਦੋਸਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜਨਬੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਇਆ ਅਤੇ ਕੁਆਰਟਰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨਾਲ ਬਦਲੇ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਇਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਥਾਵਾਂ- ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੋਮਰਜ਼ ਇਲਿਆਡ ਅਤੇ ਓਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਫਿਲਿਆ ਇਕ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਨੇਕ ਪਿਆਰ, ਇਕ ਧਾਰਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਰਿਸਟੋਟਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਕੋਮਾਚੇਨ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚ ਵਿਖਾਇਆ ਸੀ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਣ, ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਜਾਣੂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।
ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੋਂ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸਦਾ ਅਰਥ "ਮਨ ਦਾ ਪਿਆਰ" ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬਦ ਅਗਾਪੋ ਉਹ ਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ. ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕ "ਸ਼ੁੱਧ," ਆਦਰਸ਼ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਈਰੋਸ ਦੁਆਰਾ ਸੁਝਾਏ ਗਏ ਸਰੀਰਕ ਖਿੱਚ ਦੀ ਬਜਾਏ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਏਰੋਪਸ ਦੇ ਕੁਝ ਅਰਥ ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਈਰੋਸ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਇਸਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ” ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਗੇਪ: ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ, ਅਗਪਾ ਚੈਰੀਟੇਬਲ, ਨਿਰਸਵਾਰਥ, ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ. ਇਹ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਈ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਰੱਬ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਈਸਾਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ, ਦਿਮਾਗ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂ ੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ. ਸੇਂਟ ਇਗਸਟੀਨ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ "ਰੱਬ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਇਗਸਟੀਨ ਮੱਤੀ 22 ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੋਹਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਈਸਾਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਦਿਲ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਈਸਾਈ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਗਸਟੀਨ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਅਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਡਿਕ੍ਰਟੀਨਾ ਕ੍ਰਿਸਟੀਆਨਾ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਬਰਾਨੀ ਵਿਚ, ਰੱਬ ਅਤੇ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਚੀਜ, ਅਕਸਰ ਪਿਆਰ-ਦਇਆ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦਾ ਪਿਆਰ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਈਰੋਸ — ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਨਿਰਸੁਆਰਥ ਪਿਆਰ , ਅਕਸਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ "ਉਤਰਦੇ" ਅਤੇ "ਚੜ੍ਹਦੇ" ਪਿਆਰ ਦੇ ਉਲਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਕਾਲੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ, ਕਾਮ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿਨਸੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਸੰਵੇਦਨਾਤਮਕ ਅਨੰਦ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਖਿੱਚ ਅਤੇ ਸੁਹਜ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਾ, ਨ੍ਰਿਤ, ਸੰਗੀਤ, ਪੇਂਟਿੰਗ, ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਉੱਠ ਗਈ, ਆਤਮਕ ਬੀਜ ਅਤੇ ਕੀਟਾਣੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੋ,ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ।
ਵੇਦ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਮੁੱਲੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਸੰਕਲਪ ਕਾਮ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 10 ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਬਾਣੀ 129 ਵਿਚ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ:
ਫਿਲੀਓ: ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫਿਲੀਓ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਹੈ ਜੋ ਅਨੰਦਦਾਇਕ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਲਈ ਦੋ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦ, ਈਰੋਸ ਅਤੇ ਸਟਾਰਜ ਕਦੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ।
"ਪਿਆਰ" ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਜੋ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਟਾਰਜ ਕੁਦਰਤੀ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਔਲਾਦ ਲਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰਿਸਾਂ ਦੇ ਕਤਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਸਤੰਬਰ 1843 ਵਿੱਚ 5 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਜਿੰਦ ਕੌਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਰਫੋਂ ਰੀਜੈਂਟ ਬਣ ਗਈ।
ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਐਂਗਲੋ-ਸਿੱਖ ਜੰਗ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸੰਬਰ 1846 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਕੌਂਸਲ ਆਫ਼ ਰੀਜੈਂਸੀ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ, ਇਸਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੈਦ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਗਲੈਂਡ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਬੰਬਈ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾਸ਼ਿਕ ਵਿਖੇ ਕਬਰਸਤਾਨ ਅਤੇ ਸਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸਦੀ ਪੋਤੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਬਾਂਬਾ ਸੋਫੀਆ ਜਿੰਦਾਂ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਧ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਉਹ ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਊਰਜਾ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਜਿੰਦਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ "ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੇਸਾਲੀਨਾ" ਕਿਹਾ ਸੀ।
29 ਮਾਰਚ 1847 ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਭੰਗ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਾਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜਮੇਰ ਸਿੰਘ ਔਲਖ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਨਾਟਕਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਾਲਜਾਂ ਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੇ ਯੁਵਕ ਮੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਪਰ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਟਕ ਨੂੰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਤੇ ਕਾਲਜਾਂ ਦੇ ਸੀਮਤ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਪੇਂਡੂ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਕਲਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ' ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਧਾਰਨੀ ਬਣ ਕੇ ਚੱਲੇ ਹਨ।
ਉਹਨਾਂ ਹਾਕਮ ਜਮਾਤਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਲਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾਸਾਧਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਕਲਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਲਾ ਤਾਂ ਕਿਰਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਸਲ ਤਸਵੀਰ ਉਘਾੜਨ ਦਾਜ਼ਰੀਆ ਹੈ ਤੇ ਇਹਦੇ ਕੋਹਜ ਨੂੰ ਸੰਵਾਰਨ ਦੀ ਤਾਂਘ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦੇਣ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਥਿਆਰ ਹੈ।
ਆਪਣੇ ਅਜਿਹੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕ ਮੁਖੀ ਰੰਗਮੰਚ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰਸ਼ਰਨ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਰੰਗਮੰਚ ਪਿਰਤਾਂ ਦੇ ਹਮਸਫ਼ਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਤਰੀਕੇ ਖੋਜੇ ਤੇ ਸਿਰਜੇ ਹਨ ਜਿਹਦੇ ਨਾਲ ਸਧਾਰਨ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਂਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।
ਏਸੇ ਲੋੜ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀਆਂ ਪਰ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਤੇ ਨਾਟ-ਜੁਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਿਆ।
ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਖਰਚੀਲੇ ਤੇ ਜਨ-ਸਾਧਾਰਨ ਦੀਪਹੁੰਚ ਵਾਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਰੰਗਮੰਚ ਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾਂ ਘੜਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ 70 ਵਿਆਂ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੰਗਮੰਚ ਕਲਾਕਾਰਾਂਵਜੋਂ ਤੋਰਿਆ ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਟੇਜਾਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਆਮ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ-ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਏਨੀ ਬਰੀਕੀ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਿਤਰ ਸਕਣ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀ ਇਨਕਲਾਬੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਆਪਣਾ ਪੇਂਡੂ ਕਿਸਾਨੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਵੀਹੈ।
ਇੱਕ ਗ਼ਰੀਬ ਕਿਸਾਨ ਮੁਜਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਅਜਮੇਰ ਔਲਖ ਨੇ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨੀ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਹੰਢਾਇਆ ਹੈ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਜਬਰ ਦਾ ਸੇਕਝੱਲਿਆ ਹੈ।
ਥੁੜ-ਜ਼ਮੀਨੇ ਕਿਸਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਤੋਟਾਂ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬਚਪਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਹੈ।
ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਔਲਖ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਮੱਕੀ ਦੀ ਛੱਲੀ ਮੰਗਣ ਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂਖੇਤੋਂ ਛੱਲੀ ਲਿਆਉਣ ਮੌਕੇ ਜਗੀਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੰਡ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲੈਣ ਤੇ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੱਲੀ ਵਗਾ ਮਾਰਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਉਹਦੇ ਚੇਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਤਰਾਂ ਉੱਕਰੀ ਪਈਹੈ।
ਇਉਂ ਹੀ ਮਗਰੋਂ ਚੜਦੀ ਜਵਾਨੀ ਵੇਲੇ ਜਗੀਰਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਉਹਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਠੁੱਡੇ ਦੀ ਪੀੜ ਅਜਮੇਰ ਔਲਖ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਹਨੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਦਾ ਸੰਤਾਪਦੇਖਿਆ ਤੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉੱਠਦੇ ਕਿਸਾਨ ਉਭਾਰ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਲ਼ ਕੇ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ।
ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਪਸੂ ਦੀ ਜੁਝਾਰ ਮੁਜਾਰਾ ਲਹਿਰ ਦੀ ਚੜਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂਯਾਦਾਂ ਸਾਂਭੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹਨ।