polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਉਸ ਨੇ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਖਾਦੀ ਬੋਰਡ ਦੇ ਅਸਾਮ ਚੈਪਟਰ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭੂਦਾਨ ਤੇ ਗ੍ਰਾਮਦਾਨ ਪਹਿਲਕਦਮੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਬੋਰਡਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਕੀਤੀ।
ਉਹ ਕੇਂਦਰੀ ਸਮਾਜ ਭਲਾਈ ਬੋਰਡ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਾਂਗਰਸ ਯੋਜਨਾ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮਹਿਲਾ ਸੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਵਿੰਗ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਅਸਾਮੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, ਜੈਅੰਤੀ ਦਾ ਸੰਪਾਦਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਸਤੂਰਬਾ ਗਾਂਧੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਟਰੱਸਟ ਦੀ ਅਸਾਮ ਸ਼ਾਖਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਲੈਨਿੰਗ ਕਮੇਟੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਸਬ-ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਦਾਸ ਉਸ ਸਾਲ ਮੁੰਬਈ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋ ਸਾਲ ਉੱਥੇ ਰਹੀ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਦੁਲਾ ਸਾਰਾਭਾਈ ਅਤੇ ਵਿਜੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪੰਡਿਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਓਮੀਓ ਕੁਮਾਰ ਦਾਸ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸਾਮ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਮੈਂਬਰ, ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ 1942 ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸਮ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਦੋ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਹਿਨੀ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਿਊ ਬਾਹਿਨੀ, ਬਣਾਈਆਂ।
ਸਤੰਬਰ 1942 ਵਿੱਚ, ਦਾਸ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਿਊ ਬਹਿਨੀ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਸਥਾਨਕ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਜਲੂਸ ਵਿੱਚ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਗੋਲੀ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਕਨਕਲਤਾ ਬਰੂਆ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਕਾਂਗਰਸ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਅਸਾਮ ਕਾਂਗਰਸ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮਹਿਲਾ ਵਿੰਗ ਦੀ ਕਨਵੀਨਰ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਾਮ ਨੂੰ ਸਮੂਹਿਕ ਰੂਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਮਰਪੱਤਰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੈਨਾਨੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਭਾਰਤੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੰਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਸੀ।
1999 ਵਿੱਚ, ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਦਮ ਭੂਸ਼ਣ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਮਰ-ਸੰਬੰਧਤ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਲਕਾਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵੁੱਡਲੈਂਡਜ਼ ਨਰਸਿੰਗ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣਾ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ 9 ਨਵੰਬਰ 2003 ਨੂੰ 88 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਨੰਦਿਨੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਸ਼ਸ਼ੰਕਾ ਦੱਤਾ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਪੁਸ਼ਪਲਤਾ ਦਾਸ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਾਰਕੁਨ, ਸੋਸ਼ਲ ਵਰਕਰ, ਗਾਂਧੀਵਾਦੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਅਸਾਮ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪੂਰਬ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਧਾਇਕ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕਸਤੂਰਬਾ ਗਾਂਧੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਟਰੱਸਟ ਅਤੇ ਖਾਦੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਉਦਯੋਗ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਤੌਰ ਇੱਕ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਸਦਾ ਜਨਮ 27 ਮਾਰਚ 1915 ਨੂੰ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਸਾਈਕਿਆ ਅਤੇ ਸਵਰਨਲਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆਸਾਮ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਲਖੀਮਪੁਰ ਵਿੱਖੇ ਹੋਇਆ, ਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੰਬਾਜ਼ਰ ਗਰਲਜ਼ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਪਹਿਲੀ ਵਿਸ਼ਵ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਗੁੰਝਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਫਾਰਮੂਲੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ।
ਨੇਸਟੇ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਮੈਡੀਕਲ ਭੋਜਨ, ਬੋਤਲਬੰਦ ਪਾਣੀ, ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਕੌਫ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਹ, ਕਾਨਨਫੇਰੀ, ਡੇਅਰੀ ਉਤਪਾਦ, ਆਈਸ ਕਰੀਮ, ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸਨੈਕਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਨੇਸਟੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਦੇ ਚਹੱਸੇ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਵਿਕਰੀ 1.1 ਬਿਲੀਅਨ ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਲਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੇਸਪ੍ਰੈਸੋ, ਨੈਸੈਫਿੇ, ਕਿਟ ਕਟ, ਸਮਰੀਜ਼, ਨੈਸਕੀਕ, ਸਟੌਫਰਜ਼, ਵਿੱਟਲ ਅਤੇ ਮੈਗੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਸਮੱਗਰੀ ਕੰਪਨੀ ਲੋਅਰੀਅਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸ਼ੇਅਰ ਹੋਲਡਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਨੇਸਟਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1860 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਸ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨੇਸਟੇ ਦੀ ਕੋਰ ਬਣਾਵੇਗੀ।
ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਦਯੋਗਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੇ ਲੀ ਕਾਊਂਟੀ ਦੇ ਭਰਾ ਚਾਰਜ ਪੇਜ਼ ਅਤੇ ਜਾਰਜ ਪੇਜ ਨੇ ਐਮ ਐਲਰੋ-ਸਵਿਸ ਕਨੈਂਡਡ ਮਿਲਕ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਨੇਸਲੇ ਐਸ.ਏ. ਇੱਕ ਸਵਿਸ ਟ੍ਰਾੰਸ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਕੰਪਨੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਹੈੱਡਕੁਆਰਟਰ ਵੇਵੇ, ਵੋਡ, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਹੈ।
ਇਹ 2014 ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਲੀਆ ਅਤੇ ਮੈਟ੍ਰਿਕਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੋਜਨ ਕੰਪਨੀ ਹੈ।
ਨੇਸਟੇ ਦੀ ਛੇ ਸਵਿਸ ਐਕਸਚੇਂਜ ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸੂਚੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਿਸ ਮਾਰਕੀਟ ਇੰਡੈਕਸ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਹੈ।
ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਜਾਂ ਓਲੰਪਿਅਡ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1896 ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਹੁ-ਖੇਲ ਘਟਨਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ਾ ਓਲੰਪਿਕਸ ਰਿਓ ਡੀ ਜਨੇਰੀਓ, ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ ਗੇਮਜ਼ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਸਟ ਸਿਟੀ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਹਰੇਕ ਓਲੰਪਿਕ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿਚ, ਪਹਿਲੀ ਥਾਂ ਲਈ ਸੋਨ ਤਮਗਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਲਵਰ ਮੈਡਲ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਤਮਗੇ ਤੀਜੇ ਸਥਾਨ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪਰੰਪਰਾ 1904 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।
ਗਰਮੀ ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਰਮੀ ਦੀ ਓਲੰਪਿਕ ਦੇ ਕੁੱਲ ਪੰਜ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ 19 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਨੇ ਚਾਰ ਵਾਰ ਗੇਮਜ਼ ਕਰਵਾਏ ਹਨ ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕੌਮ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਵਾਰ ਹੈ।
ਇਹ ਖੇਡ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ; ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ , ਫਰਾਂਸ , ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ; , ਬੈਲਜੀਅਮ , ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼ , ਫਿਨਲੈਂਡ , ਇਟਲੀ , ਜਪਾਨ , ਮੈਕਸੀਕੋ , ਕੈਨੇਡਾ , ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ , ਸਪੇਨ , ਚੀਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ।
ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਖੇਡਾਂ ਲਈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਜਾਂ ਆਈਐਫ ਦੀ ਰੈਂਕਿੰਗ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਆਮ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਐਥਲੀਟ ਪ੍ਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨੈਸ਼ਨਲ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ ਹਰੇਕ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਕੁੱਝ ਕੁੱਤੇ ਕੁਆਲੀਫਾਈਕਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਨਓਸੀ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਵਜੋਂ ਚੁਣਨ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਈਓਸੀ ਨੇ 2020 ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਗਰਮੀ ਓਲੰਪਿਕ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਲਈ ਟੋਕੀਓ, ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਆਈਓਸੀ ਨੇ 2028 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੀਸਰੀ ਗਰਮੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਹੁਣ ਤੱਕ, ਸਿਰਫ 5 ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਗਰਮੀ ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ - ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਫਰਾਂਸ, ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਗ੍ਰੀਸ ਅਤੇ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ।
ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਔਲ ਟਾਈਮ ਮੇਡਲ ਟੇਬਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਕ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਯੋਗਤਾ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੇਡ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ, ਕੱਛੂਕੁੰਮੇ ਦੇ ਖੋਲਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰੇ ਹੋਏ ਅਰੰਭਕ ਸ਼ਿਲਾ-ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਾਗ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੀਨੀ ਲਿਪਾਂਕ ਹਨ, ਯੂ, ਪੂ ਅਤੇ ਯੁਆਨ।
ਯੂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਗ਼ ਲਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੂ ਪੌਦਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬਾਗ਼ ਸੀ।
ਯੁਆਨ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਲਿਪਾਂਕ ਇੱਕ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਵਰਗ ਦੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਕੰਧ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਵਰਗ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਤਲਾਬ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪੌਦਿਆਂ ਜਾਂ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਰਖਤ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼ ਇੱਕ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਬਾਗ਼ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪਮਾਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਬਾਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜੋ ਅਨੰਦ ਮਾਨਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਕਵੀਆਂ, ਸਾਬਕਾ ਸਰਕਾਰੀ ਅਫ਼ਸਰਾਂ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਵਧੇਰੇ ਕਰੀਬੀ ਬਗੀਚੇ, ਜੋ ਕਿ ਸੋਚ ਮਗਨ ਹੋਣ ਲਈ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਅਪਸਾਰ ਲਈ ਸਿਰਜੇ ਗਏ ਸਨ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਆਦਰਸ਼ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮੰਤਵ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਇੱਕਸੁਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਆਮ ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਲਾਅ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਾਲ ਅਤੇ ਪੈਵੀਲੀਅਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਲੇਵੇਂਦਾਰ ਮਾਰਗਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਿਗ-ਜ਼ੈਗ ਗੈਲਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋਇਆ ਹਨ।
ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ ਢਾਂਚੇ ਤਕ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਸੈਲਾਨੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਗਏ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਕ੍ਰੌਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
"ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਾਰਕ ਨੂੰ ਸਮਰਾਟ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਆਪਣੀ ਸੈਰਗਾਹ, ਹਿਰਨੀਆਂ ਘਾਹ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਨੌਟਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਘਾਉਂਦੀਆਂ, ਹਿਰਨ ਕਿੰਨੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ।
ਬੇਦਾਗ ਸਾਫ਼ ਨੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਣ ਚਿੱਟੀਆਂ ਖੰਭੜੀਆਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤਲਬ ਨੂੰ ਸਮਰਾਟ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਆਪਣੀ ਸੈਰਗਾਹ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀਆਂ ਹੀ ਮੱਛੀਆਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਲੋਟਪੋਟਣੀਆਂ "- ਜਾਰਡੀਨਜ਼ ਡੀ ਚਾਈਨਾਵਿਚ ਅਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ
ਇਕ ਹੋਰ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਗ਼ ਸ਼ਾਕੁਈ, ਜਾਂ ਰੇਤ ਦੇ ਟਿੱਲੇ, ਆਖਰੀ ਸ਼ਾਂਗ ਸ਼ਾਸਕ, ਕਿੰਗ ਜ਼ਾਉ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਟੈਰੇਸ, ਜਾਂ ਤਾਈ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵਰਗ ਪਾਰਕ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰੀਖਣਕਾਰੀ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇਸਦਾ ਵਰਣਨ ਚੀਨੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮਹਾਨ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਗਰਲੇ ਸ਼ਾਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਾਹੀ ਬਾਗ਼ ਇੱਕ ਟੈਰੇਸ, ਤਲਬ ਅਤੇ ਪਾਰਕ ਆਫ ਦਿ ਸਪਿਰਟ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਵੈਨਵਾਂਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਯਿਨ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਆਏ ਚੀਨੀ ਬਾਗ਼ ਸ਼ਾਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੌਰਾਨ ਪੀਲੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਵਾਦੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸੀ।
ਇਹ ਬਾਗ਼ ਵੱਡੇ ਬੰਦ ਪਾਰਕ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵਰਗੀ ਅਮੀਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਫਲ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਉਗਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਇੱਕ ਤੀਰ ਇੱਕ ਫਿਨ-ਸਥਿਰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਈਲ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ / ਕਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਟੀਫ ਸ਼ਾਫ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਟੇਲੇਬਿਲਾਈਜ਼ਰਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਫਲੇਚਿੰਗ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਭਾਰੀਆਂ ਮੋਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੀਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਅਖੀਰ 'ਤੇ ਸਲਾਟ ਜੋ ਕਿ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਅਨੁਮਾਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਲਈ ਆਮ ਹੈ।
ਇੱਕ ਕਾਰੀਗਰ ਜੋ ਕਿ ਤੀਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਫਲੈਚਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਧਾਰੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਠਾਰਾਂ ਇੰਚ ਤੋਂ ਪੰਜ ਫੁੱਟ ਤਕ, ਆਵਰਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਦਲਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟੇ ਤੀਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇੱਕ ਗਾਈਡ ਦੁਆਰਾ ਗੋਲਡ ਜਾਂ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਦੀ ਕਲਾਈ ।
ਇਹ ਭਾਰੀ ਤੀਰਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਉੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਉਪਕਰਣ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਣਗੇ।
ਤਕਰੀਬਨ 10,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਵਰਤਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਬੂਤ; ਇਹ ਹੈਮਬਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਅਹਰਨੇਸਬਰਗ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਗਈ ਪੰਨਵੁੱਡ ਤੀਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਖੋਖਲਾ ਗਰਾਊਸਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਤੀਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਪੱਥਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਲਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਬੂਤ, ਜੋ ਕਿ ਕਮਾਨ ਜਾਂ ਧਨੁੱਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ 64,000 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੌਜੂਦਾ ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਸ਼ਬੂੁਡੂ ਗੁਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਡੈਨਮਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਲਗੇਗਾਰਡ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਹੁਣ ਤਕਰੀਬਨ 8,000 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ।
ਲੱਗਭਗ 4,500 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਆਰਟਿਕ ਛੋਟੀ ਟੂਲ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਪਾਇਰੇਸੀ,ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੱਟ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਡਕੈਤੀ ਜਾਂ ਅਪਰਾਧਿਕ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਚੋਰੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਈਰੇਸੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਿੱਸਿਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ 14 ਵੀਂ ਸਦੀ ਬੀ ਸੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸਾਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਰੇਡਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਏਜੀਅਨ ਅਤੇ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ.
ਸੰਖੇਪ ਚੈਨਲ ਜੋ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਉਣ ਯੋਗ ਰੂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਪਿੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਪਾਈਰੇਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ੍ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਵਣਜ-ਸੰਬੰਧੀ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਦੇ ਮੌਕੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸਕ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਬਰਾਲਟਰ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਮਲੈਕਾ ਦੇ ਪਣਜੋੜ, ਮੈਡਗਾਸਕਰ, ਅਦੇਨ ਦੀ ਖਾੜੀ, ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਚੈਨਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਬਣਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਡਕੈਤੀ ਹਮਲਿਆਂ ਲਈ ਸਹੂਲਤ ਹੋਵੇ. ਇੱਕ ਜ਼ਮੀਨ-ਆਧਾਰਿਤ ਪੈਰਲਲ ਹੈ ਹਾਈਵੇਅ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਬੈਂਡਿਟਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਗੇਡਾਂ ਦੁਆਰਾ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦੀ. ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ੍ਰਿੰਗ ਪਾਈਰੇਸੀ ਵਰਗੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਪਤਾਨ, ਰਾਜ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਅਧੀਨ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਜਹਾਜ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਗ਼ੈਰ-ਰਾਜ ਦੇ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ ਹਵਾਈ ਕਾਰਵਾਈਆਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਰਹਦਾਂ ਲੁੱਟਣ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕੋਈ ਟ੍ਰੇਨ ਜਾਂ ਗੱਡੀ ਲੁੱਟਣ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ), ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕੰਢੇ' ਤੇ, ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤਣਾਅ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਲਜ਼ਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਹਾਜ' ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਕੀਤੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ (ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ). ਪਾਈਰੇਸੀ ਜਾਂ ਪਾਈਰੇਟਿੰਗ ਰਵਾਇਤੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਤਹਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਨਗਰਪਾਲਿਕਾ ਕਾਨੂੰਨ ਤਹਿਤ ਕਈ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਨਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ . 21 ਵੀਂ ਸ਼ਤਾਬਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤਲਪੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੁੱਦਾ ਹੈ (2007 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਲ 16 ਬਿਲੀਅਨ ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਲਰ ਦੀ ਅਨੁਮਾਨਤ ਸੰਸਾਰਕ ਨੁਕਸਾਨ), ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਲਾਲ ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮਹਾਂਸਾਗਰ, ਸੋਮਾਲੀ ਤਟ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਲੈਕਾ ਦੇ ਪਣਜੋੜ ਅਤੇ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿੱਚ.
ਅੱਜਕਲ, ਪਾਈਰੇਟ ਆਧੁਨਿਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕੇਟ ਰਹੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਬੰਬਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਖਤਰਨਾਕ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਛੋਟੇ ਮੋਟਰਬੋਟਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਚਾਲ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਕਾਰਗੋ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਘੱਟ ਕਰਮਚਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਲਾਹਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਛੋਟੇ ਮੋਟਰਬੋਟਾਂ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਮਾਂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ" ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਕਈ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਮਲੇ ਅਕਸਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਾਕੂਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨਿੱਜੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੁਰੱਖਿਆ ਗਾਰਡ, ਹਾਈ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਹੌਜ਼ ਜਾਂ ਸਾਊਂਡ ਤੋਪਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਭਾਵੀ ਖਤਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਰੇਡਾਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਪਰੋਲਤਾਰੀ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਕਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜਾਇਦਾਦ ਹੈ।
ਸਵੈ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਿਹਨਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਨਿੱਕ ਬੁਰਜੁਆ ਵਰਗ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ(ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਟੋਰ ਮਾਲਕ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹੀ ਪੂੰਜੀ ਨੂੰ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਲਈ ਕੰਟ੍ਰੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਜਾਂ ਪਰੋਲਤਾਰੀ ਦਾ ਮੈਂਬਰ (ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਇੱਕ ਕੰਟਰੈਕਟ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਜਿਸਦੀ ਕਮਾਈ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਕਾਫੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਰਗ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਆਰਥਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਘਰੇਲੂ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਵਰਗ ਦਰਜਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪੁਰਖ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੱਝ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਭੁਗਤਾਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਕੀ ਉਹ ਮਿਹਨਤੀ ਲੋਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੁਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਕਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਗੈਰ-ਵਰਗ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਰੋਸ਼ਨ ਖ਼ਿਆਲੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਦੀ ਮੈਂਬਰੀ ਲਈ ਹਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਥਾਂ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਦੀ ਮੈਂਬਰੀ ਵਰਜਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਰੋਧਮਈ ਜਾਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ।
ਮਜ਼ਦੂਰ ਜਮਾਤ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਲੋਕ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਤਨਖ਼ਾਹ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਿਰਤ ਵਾਲੇ ਕਿੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕ।
ਮਜ਼ਦੂਰ ਜਮਾਤ ਕਿੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ-ਕਾਲਰੀ ਨੌਕਰੀਆਂ, ਕੁਝ ਚਿੱਟ-ਕਾਲਰੀ ਨੌਕਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੁਲਾਬੀ-ਕਾਲਰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤਨਖ਼ਾਹਦਾਰ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰਕਸਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਦੂਰ ਜਮਾਤ ਪਦ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰੋਲੇਤਾਰੀ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਰਥਿਕ ਮੁੱਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਕਿਰਤ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਮੈਨੀਫੈਸਟੋ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕਸ ਨੇ ਦਲੀਲ਼ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਹ ਪਰੋਲਤਾਰੀ ਦੀ ਹੋਣੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਵਰਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਸਮਾਜਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਇੱਕ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਅਜ਼ਾਦ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅਜ਼ਾਦ ਵਿਕਾਸ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿੱਜੀ ਵੇਰਵਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਮਿਹਨਤੀ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਥਾਮਸ ਹਾਰਵੇ ਦਾ ਪੋਰਟਰੇਟ ਅਜੇ ਵੀ ਏਸੇਕਸ ਦੇ ਰੋਲਸ ਪਾਰਕ, ​​ਚਿਗਵੇਲ ਦੇ ਡਾਇਨਿੰਗ ਰੂਮ ਦੀ ਇੱਕ ਕੰਧ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਪੈਨਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੀਅਮ ਹਾਰਵੇ ਇੱਕ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਡਾਕਟਰ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।
ਉਹ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਡਾਕਟਰ ਸਨ, ਜੋ ਦਿਲ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚਲੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਥਿਊਰੀ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
1973 ਵਿੱਚ ਓਹਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਪਰ ਬਣੇ ਵਿਲੀਅਮ ਹਾਰਵੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਫੋਲਕਸਟੋਨ ਵਿਖੇ ਓਹਨਾ ਦੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੀਲ ਦੂਰ, ਐਸ਼ਫੋਰਡ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਰਵੇ ਲੰਦਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ 5 ਅਕਤੂਬਰ 1604 ਨੂੰ ਰੌਇਲ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਫਿਜਿਸ਼ਿਅੰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ।
ਹਾਰਵੇ ਨੇ ਫਲੋਕੇਸਟਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਲਾਤੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖੀ।
ਫਿਰ ਉਹ ਕਿੰਗਜ਼ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ ਹਾਰਵੇ ਕਿੰਗ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1593 ਵਿੱਚ ਕੈਮਬ੍ਰਿਜ ਦੇ ਗੋਨਵਿਲ ਅਤੇ ਕਾਇਸ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਪਾਸ ਕੀਤਾ।
ਫਿਰ ਉਹ ਫ਼ਰਾਂਸ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਤੋਂ ਇਟਲੀ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ 1599 ਵਿੱਚ ਪਡੁਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਇਆ।
ਦਾਖਲੇ ਦੇ ਕੁਝ ਹਫਤਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਹੌਰਵੇ ਨੇ ਐਲਨਜੈਸਟ ਬਰਾਊਨ, "ਲਾਂਸੇਲੋਟ ਬਰਾਉਨ ਡਾ. ਫਿਜਿਕ ਦੀ ਧੀ" ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।
ਇੱਕ ਲਾਟਰੀ , ਜੂਏ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਡਰਾਅ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਾਟਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗ਼ੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੀਆਂ ਨੂੰ ਕੌਮੀ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਲਾਟਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਮਰਥਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਾਟਰੀ ਦੇ ਕੁਝ ਡਿਗਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਨਿਯਮ ਨਾਬਾਲਗ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਕਰੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾਟਰੀ ਟਿਕਟਾਂ ਵੇਚਣ ਲਈ ਲਾਈਸੈਂਸ ਲੈਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਲਾਟਰੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਆਮ ਵਾਂਗ ਸੀ, 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੱਕ, ਲੈਟਰੀਜ਼ ਅਤੇ ਸਵੀਪਸਟੈਕ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੂਏ ਦੀਆਂ ਜੂਆਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਨ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ .
1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੈਸੀਨੋ ਅਤੇ ਲਾਟਰੀਆਂ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਭਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਹਿਲੀ ਜਾਣੀ ਯੂਰਪੀ ਲਾਟਰੀ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ।
ਹਰੇਕ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟਿਕਟ ਮਿਲੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲਾਟਰੀ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਦੇ ਰੀਵਾਹੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਅਮੀਰ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵੰਡਣ ਨਾਲੋਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਟ ਅਗਸਟਸ ਸੀਜ਼ਰ ਦੁਆਰਾ ਲਾਟਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਟਰੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਟਿਕਟ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੇ ਟਿਕਟ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਹੈ
ਇਹ ਪੈਸਾ ਰੋਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਮੁਰੰਮਤ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇਤੂਆਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਮੁੱਲ ਦੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਇਸ ਫਾਰਮੈਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇ ਪੂਰੇ ਟਿਕਟ ਵਿਕੇ ਹੋਣ।
ਵਧੇਰੇ ਆਮਤੌਰ ਤੇ ਇਨਾਮੀ ਫੰਡ ਰਸੀਦਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲੀਆਂ ਲਾਟਰੀਆਂ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਟਰੀ ਟਿਕਟ 'ਤੇ ਨੰਬਰ ਚੁਣਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਕਈ ਜੇਤੂਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲਾਟਰੀਆਂ ਚੀਨ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਧ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕੀਆਂ ਹਨ।
ਚੀਨੀ "ਦਿ ਬੁੱਕ ਆਫ਼ ਗੌਂਟਸ" ਤੋਂ "ਲੱਕੜ ਦੀ ਡਰਾਇੰਗ" ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਖੇਡ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ ਲੌਟਿੰਗ ਦੀ ਡਰਾਇੰਗ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਾਟਰੀ ਜੈਕਪਾਟ ਜਿੱਤਣ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲਾਟਰੀ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੰਭਾਵੀ ਨੰਬਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੰਬਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਉਦੇਸ਼ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਡਰਾਅ ਕੀਤੇ ਨੰਬਰ ਆਉਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਲਈ।
ਸੇਲਟਿਕ ਯੁੱਗ ਤੋਂ, ਕਾਰਨੀਜ਼ ਸ਼ਬਦ "ਟੇਫਲ ਕਲਮ" ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ "ਲੱਕੜ ਸੁੱਟਣ" ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲਈ"।
ਹੋਮਰ ਦਾ ਇਲਿਆਡ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੈਕਟਰ ਨਾਲ ਕੌਣ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਤਾ ਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਆਗਮੇਮੋਨਨ ਦੀ ਹੈਲਮਟ ਵਿੱਚ ਲਾਟ ਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਕ ਜਪਾਨੀ ਲੇਖਕ, ਕਵੀ, ਨਾਟਕਕਾਰ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਮਾਡਲ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਟਟਯੋਕਾਏ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਸੀ।
ਮਿਸ਼ੀਮਾ ਨੂੰ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਜਪਾਨੀ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੂੰ 1968 ਵਿਚ ਸਾਹਿਤ ਲਈ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਲਈ ਵਿਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਇਹ ਪੁਰਸਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ ਯਾਸੂਨਾਰੀ ਕਵਾਬਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਕਾਬ ਦੇ ਇਕਬਾਲ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੰਡਪ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ, ਅਤੇ ਆਤਮਕਥਾਈ ਲੇਖ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਟੀਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਉਸ ਦੇ ਐਵਾਂ ਗਾਰਦ ਦੇ ਕੰਮ ਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸੁਹਜ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਸੰਜੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਫ਼ੋਕਸ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਹੱਦਾਂ ਭੰਨ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਸੂਸਾ ਹੀਰਾਓਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਇਕ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸ਼ੀਜ਼ੂ ਕੈਸਈ ਅਕਾਦਮੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਜ਼ੂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਕੈਨਜੋ ਹਾਸ਼ੀ, ਚੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਕਲਾਸਿਕੀ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਾਸ਼ੀ ਪਰਵਾਰ ਨੇ ਕਾਗਾ ਡੋਮੇਨ ਦੀਆਂ ਕੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਮਾਏਦਾ ਕਬੀਲੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਮਿਸ਼ੀਮਾ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਜੇ-ਵਿੰਗ ਦੀ ਮਿਲੀਸ਼ੀਆ ਤਤਨੋਕੇਈ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
1970 ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਰਾਜ ਪਲਟੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਜਪਾਨੀ ਫੌਜੀ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਮਾਂਡਰ ਨੂੰ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਸਮਰਾਟ ਦੀਆਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਲਟੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ।
1988 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਸ਼ੀਮਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਆਕਲੈਂਡ ਸੀਬੀਡੀ ਦੇ ਸਿਟੀ ਕੈਂਪਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਫੈਕਲਟੀ ਹਨ. ਇਹ 16 ਹੈਕਟੇਅਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਗਰਾਫਟਨ ਕੈਂਪਸ, ਜੋ 1968 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਿਟੀ ਕੈਪਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਰਾਫਟਨ ਦੇ ਉਪਨਗਰ ਵਿੱਚ ਆਕਲੈਂਡ ਸਿਟੀ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਹੈ।
ਐਪਸੋਂ ਕੈਂਪਸ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਕੈਂਪਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਫ਼ੈਕਲਟੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
2009 ਵਿੱਚ ਖੁਲਾ ਦਾਖਲਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਬਿਨੈਕਾਰਾਂ ਕੋਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾਖ਼ਲਾ ਯੋਗਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਘਰੇਲੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਐਨਜੀਡਬਲਯੂਕਏ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾਖ਼ਲਾ ਸਟੈਂਡਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲੇ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਿਗਰੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਮੌਜੂਦਾ ਅਕਾਦਮਿਕ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਦਾਖਲਾ ਸ਼ਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਓਕਲੈਂਡ ਦੀ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਨਿਊਜੀਲੈਂਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਆਕਲੈਂਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਜੇ ਵੀ ਜੈਵਿਕ ਇੰਧਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਪ੍ਰੈਲ 2017 ਵਿਚ ਔਕਲੈਂਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਪੋਰਟਫੋਲੀਓ ਤੋਂ ਕੋਲੇ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਗੈਸ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਆਕਲੈਂਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਇਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਕਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਮੁਖੀ ਚਾਂਸਲਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਕਾਟ ਸੈਂਟ ਜੌਹਨ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਪਦਵੀ ਕੇਵਲ ਉਪਨਾਮ ਹੈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਚੀਫ ਐਗਜ਼ੀਕਿਊਟਿਵ ਵਾਈਸ-ਚਾਂਸਲਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਟੂਅਰਟ ਮੈਕੁਕਚੇਨ, ਜੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਵਾਈਸ-ਚਾਂਸਲਰ ਵੀ ਹਨ।
ਸਾਲ 2010 ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸੈਮੈਸਟਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਹੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਤੰਬਾਕੂਨੋਸ਼ੀ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਜੋਂ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਦੇ ਸਮੇਤ ਇਸਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਇਦਾਦ 'ਤੇ ਸਿਗਰਟ ਪੀਣ ਉੱਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਸੀ।
ਔਕਲੈਂਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੇ ਛੇ ਕੈਂਪਸ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਔਕਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਅਤੇ ਨਾਰਥਲੈਂਡ ਰੀਜਨ ਵਿੱਚ ਵੈਂਗਾਰੇਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੈ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਟਾਪੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਲਾਮ ਆਰਕੀਪੇਲਾਗੋ , ਕਿਲਪੋਲਾ ਅਤੇ ਕੋਨੇਵੇਟਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਝੀਲ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨੋਰਸੀ ਗਾਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੈਨਜੀਆਟਿਕ ਸੰਧੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨੋਰਸ ਅੱਲਡੀਗਜਾ ਜਾਂ ਐਲਡੋਗਾ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਝੀਲ ਦੇ ਬਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
14 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਦੋਨਾਮੇ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲਾਦੋਗਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ ਸੀ।
ਟੀ. ਐਨ. ਜੈਕਸਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਗਪੱਗ ਸਵੈਸਿੱਧ ਹੀ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਕਿ ਲਾਡੋਗਾ ਦਾ ਨਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਨਦੀ ਦਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਝੀਲ ਦਾ ਪਿਆ ਸੀ।
" ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕ ਦੋਨਾਮੇ ਲਾਦੋਗਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵੋਲਖੋਵ ਦਰਿਆ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਾਮਵਰ ਵਹਿਣ ਤੋਂ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਫਿਨੀਕ ਦਾ ਨਾਮ ਅਲੌਡਜੋਕੀ ਸੀ ,"ਨੀਵੀਂਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਨਦੀ" ਹੈ।
ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਖੇਤਰਫਲ ਦੇ ਲਿਹਾਜ ਨਾਲ 14 ਵੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਿਠੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਹੈ।
ਲਾਦੋਗਾ ਲੈਕਸ, ਜਿਹੜੀ ਦਾ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਚੰਦਰਮਾ ਟਾਈਟਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮੀਥੇਨ ਝੀਲ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਇਸੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
12 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਨੇਸਟੋਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ "ਮਹਾਨ ਨੈਵੋ" ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਝੀਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾਨੇਵਾ ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਲਿੰਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਤੌਰ ਤੇ ਫ਼ਿਨਲੈਂਡੀ ਨੋਵੋ "ਸਮੁੰਦਰ" ਜਾਂ ਨੇਵਾ "ਬੋਗ, ਦਲਦਲ" ਨਾਲ ਵੀ ਹੈ।
ਤਕਰੀਬਨ 85% ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਮਦ ਇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, 13% ਵਰਖਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ 2% ਭੂਮੀਗਤ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਲੇਕ ਲਾਦੋਗਾ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਚਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੋਲਗਾ ਨਦੀ ਨਾਲ ਬਾਲਟਿਕ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਵੋਲਗਾ-ਬਾਲਟਿਕ ਜਲਮਾਰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਲਾਦੋਗ ਨਹਿਰ ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਝੀਲ ਨੂੰ ਬਾਈਪਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨੇਵਾ ਨੂੰ ਸਵੀਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।
ਲਾਦੋਗਾ ਝੀਲ ; ; ), ਇੱਕ ਮਿਠੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ ਜੋ ਸੇਂਟ ਪੀਟਰਸਬਰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਰੂਸ ਦੇ ਕਾਰੇਲੀਆ ਗਣਰਾਜ ਅਤੇ ਲੈਨਿਨਗ੍ਰਾਡ ਓਬਲਾਸਟ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਕੇਰਾਲੀਅਨ ਇਸਥਮਸ ਦੁਆਰਾ ਬਾਲਟਿਕ ਸਾਗਰ ਬਾਲਟਿਕ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਇਹ ਨੇਵਾ ਨਦੀ ਰਾਹੀਂ ਫਿਨਲੈਂਡ ਦੀ ਖਾੜੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸਚਾ ਜ਼ੌਰਨ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਪੈਰਾਲੰਪੀਅਨ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੈਰਾਕੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੁੱਲ 55 ਤਮਗੇ ਜਿੱਤੇ ।
ਉਹ 1980 ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਓਲੰਪਿਕ ਤੈਰਾਕੀ ਟੀਮ 'ਤੇ ਵੀ ਇੱਕ ਅਨੁਸਾਰੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਈ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਾਈਕਾਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨੈਂਜ ਦੇ ਰੇਗਨਾਈਡ ਮਿਕਲੇਬਸਟ ਨੇ ਸਰਦੀਆਂ ਪਾਰਾਲੰਪਿਕ ਗੇਮਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਮਗਾ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਤੋਂ ਪੈਰਾਲੰਪੀਅਨ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਨੇਰੋਲੀ ਫੇਅਰਹਾਲ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਪੈਰਾਪੈਂਪੀਅਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਪੈਰਾਲੰਪੀਅਨ ਸਨ।
ਲਾਸ ਏਂਜਲਸ ਵਿੱਚ 1984 ਦੇ ਓਲੰਪਿਕਸ ਉਸਨੇ ਓਲੰਪਿਕ ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਚੌਥੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਲਿੰਪਕ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ।
ਪੈਰਾਲਿੰਪਕ ਗੇਮਸ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਮਲਟੀ-ਸਪੋਰਟਸ ਸਮਾਗਮ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਭਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਪਾਹਜਤਾ ਵਾਲੇ ਅਥਲੀਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੈਰਾਪਿਜੀਆ ਅਤੇ ਕੁਡਰੀਪਲਜੀਆ, ਮਾਸੂਅਲ ਡਿਐਸਟ੍ਰੌਫੀ, ਪੋਸਟ ਪੋਲੀਓ ਸਿੰਡਰੋਮ, ਸਪਾਈਨਾ ਬਿਫਦਾ), ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਰੇਂਜ ਅੰਦੋਲਨ, ਅੰਗ ਦੀ ਘਾਟ , ਲੱਤ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਫਰਕ, ਛੋਟੇ ਕੱਦੂ, ਹਾਇਪਰਟਨਿਆ, ਐਟੈਕਸੀਆ, ਅਸਿਟੋਥਿਸ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਗਾੜ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਕਮਜ਼ੋਰੀ।
ਵਿੰਟਰ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਪੈਰਾਲਿੰਪਿਕ ਗੇਮਜ਼ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ 1988 ਦੇ ਸੋਲ, ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਸਮਾਰਕ ਗੇਮਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਗਭਗ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਰੇ ਪੈਰਾਲਿੰਪਕ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੈਰਾਲਿੰਪਕ ਕਮੇਟੀ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲੀ ਸਰਦੀਆਂ ਪਾਰਾਲੰਪਿਕ ਗੇਮਜ਼ 1976 ਵਿੱਚ ਓਰਨਸਕੋਡਵਿਸ਼ਵਿਕ, ਸਵੀਡਨ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਪੈਰਾਲਿੰਪਿਕਸ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਯੋਗ ਖਿਡਾਰੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਸਾਲ ਹੀ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਹਮਰੁਤਬਾ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਲੰਪਿਕਸ ਵੀ ਸਨ।
ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ 1993 ਵਿੱਚ ਅਲਬਰਟਿਲ, ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਤਕ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 1994 ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਵਿੰਟਰ ਪੈਰਾਲੰਪਿਕਸ ਅਤੇ ਵਿੰਟਰ ਓਲੰਪਿਕਸ ਵੀ ਸੰਖੇਪ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਲ ਗੇਮਜ਼ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪੈਰਾਲਿੰਪਕ ਖੇਡਾਂ ਨੇ ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਐਥਲਿਟਿਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਲਈ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਪਾਹਜਤਾ।
ਹਾਲੀਆ ਖੇਡਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਜੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੇਮਾਂ ਅਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਨਾ-ਅਪਾਹਜਤਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹਨ।
ਪੈਰਿਲਪਿਕਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਇਕੱਠ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ 21 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਖੇਡ ਆਯੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੈਰਾਲੰਪੀਆਂ ਗੈਰ-ਅਪਾਹਜ ਓਲੰਪਿਕ ਅਥਲੀਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਓਲੰਪਿਕ ਅਤੇ ਪੈਰਾਲਿੰਪਕ ਐਥਲੀਟਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫੰਡਿੰਗ ਦਾ ਫਰਕ ਹੈ।
ਪੈਰਾ-ਮੈਡੀਕਲ ਐਥਲੀਟਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਅਪਾਹਜਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਕਈ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਐਥਲੀਟ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।