polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਜਦੋਂ ਮੈਂ 13 ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਮ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਲਗ ਸੀ।
1995 ਵਿੱਚ, ਟੈਬਲੌਇਡ ਪ੍ਰੈਸ ਦੁਆਰਾ ਲੈਸਬੀਅਨ ਹੋਣ ਦੇ ਕਈ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਮਰੀਕੀ ਗੇਅ ਮਾਸਿਕ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, ਦ ਐਡਵੋਕੇਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਵਰ ਸਟ੍ਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਡਬਲਯੂ. ਐਸ. ਸਵਾਮੀਨਾਥਨ: ਅਲਬਰਟ ਮਿਸ਼ਨ ਸਕੂਲ, ਮਲੂਗੁੜੀ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਦਸ ਸਾਲ ਦਾ ਇਕ ਮੁੰਡਾ।
ਮਨੀ: ਅਲਬਰਟ ਮਿਸ਼ਨ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਜਮਾਤੀ ਅਬੂ ਲੇਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ-ਪਰ-ਚੰਗੇ-ਲਈ-ਕੁਝ ਨਹੀਂ' ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਕਲੱਬ ਕੋਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿੱਝ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਐੱਮ. ਰਾਜਮ: ਅਲਬਰਟ ਮਿਸ਼ਨ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਜਮਾਤੀ, ਲਾਵਲੀ ਐਕਸਟੈਨਸ਼ਨ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮੂ: ਪਹਿਲੀ ਫ਼ਾਰਮ ਇਕ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ, ਕਬੀਰ ਸਟਰੀਟ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ "ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੰਕਰ: ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਹਮਜਮਾਤੀ ਪਹਿਲੇ ਫਾਰਮ ਵਿਚ ਇਕ ਸੈਕਸ਼ਨ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਮਿਆਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤਬਦੀਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਗੁਆਂਢੀ ਦੇ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਆਕਸਫੋਰਡ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਗ੍ਰਾਹਮ ਗਰੀਨ ਨਰਾਇਣ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਇਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਮ ਗ੍ਰੀਨ, ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਯਾਰ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਾ ਟੈਟ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਰਖਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਰੂਡਯਾਰਡ ਕਿਪਲਿੰਗ ਦੀ ਸਟਾਲਕੀ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਨਤਾ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਸੀ।
ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਯਾਰ , ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਵਲਕਾਰ ਆਰ.ਕੇ. ਨਾਰਾਇਣ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਨਾਵਲਾਂ ਦੀ ਤਿੱਕੜੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ ਹੈ।
ਨਰਾਇਣ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਕਿਤਾਬ, ਨਾਵਲ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿੱਤ ਇੱਕ ਕਾਲਪਨਿਕ ਕਸਬਾ ਮਾਲਗੁੜੀ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਤਿੱਕੜੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਬੈਚਲਰ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ ਅਤੇ ਦ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਟੀਚਰ ਹਨ।
ਗ੍ਰੀਨ ਨੇ ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਾਵਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਉਸ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਗ੍ਰੀਨ ਦੀ ਕਰਜ਼ਦਾਰੀ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਪੇਪਰ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਰਾਇਣ ਨੇ ਗ੍ਰੀਨ ਨੂੰ ਲਿਖਦੇ ਹੋਏ: "ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਸਵਾਮੀ ਹੁਣ ਟੇਮਜ਼ ਦੇ ਤਲ ਵਿਚ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਲਾਗੁੜੀ ਸਕੂਲਡੇਅਸ, ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਓਹਦੇ ਯਾਰ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੰਖੇਪ ਸੰਸਕਰਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਲਾਗੁੜੀ ਡੇਸ ਵਾਲੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਅੰਡਰ ਦਾ ਬਨਯਾਨ ਟ੍ਰੀ ਦੇ ਤਹਿਤ ਦੋ ਹੋਰ ਵਾਧੂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਸੁਰਤ ਸਿਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦਾ ਭਾਰ ਉਹਦੇ ਸਿਰ ਆਣ ਪਿਆ ਤੇ ਉਹਦੀਆਂ ਬਾਜ਼ੀ ਪਾਉਣ ਦੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਦੱਬੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਉਹ ਬੀ.ਐਸ.ਡੀ. ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਕੰਧਾਲਾਂ ਜੱਟਾਂ ’ਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡੋਂ ਇੱਕ ਮੀਲ ਦੂਰ ਹੈ।
ਹਰੀ ਚੰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨੇ 1971 ’ਚ ਦਸਵੀਂ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਮੂਨ ਵਿੱਚੋਂ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ’ਚ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਉਹਨੇ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ, ਪ੍ਰਾਂਤ ਤੇ ਦੇਸ ਸਭ ਥਾਈਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਪਿੰਡ ਘੋੜਾਵਾਹਾ ਦਾ ਜੰਮਪਲ਼ ਸੀ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ “ਪ੍ਰੰਪਰਾਗਤ ਖੇਡ ਵਿਰਸੇ” ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਾਜ਼ੀਗਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਣ ਬਦੌਲਤ ਹਰੀ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਰਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੋਰਟਸ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਦੌੜਦਾ ਸੀ।
ਉਹਦਾ ਦਾਦਾ ਕਮਾਲ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹਨੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਤੱਵਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੰਗ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਾਦਾ ਸੋਲਾਂ ਹੱਥ ’ਤੇ ਨੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ, ਫਿਰ ਲੰਮੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਟੱਪਦਾ।
ਪਿਤਾ ਉਹਨੂੰ ਪਹਿਲਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚਕੇ ਘੁਲਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਲੈਂਦਾ।
ਮਨ ਦੌੜਨ ਨੂੰ ਲੋਚਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰੋਂ 5-6 ਸੌ ਮੀਟਰ ਦੀ ਵਿੱਥ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਖੰਭਾ ਸੀ।
ਹਰੀ ਚੰਦ ਸਵੇਰੇ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠਦਿਆਂ ਹੀ ਖੰਭੇ ਤੱਕ ਸਿਰ-ਮੈਦਾਨ ਦੌੜਦਾ ਤੇ ਸਿਰ-ਮੈਦਾਨ ਦੌੜਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਖੰਭਾ ਤੱਕ ਦੀ ਦੌੜ ਉਹਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੀ।
ਜੁਲਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਰਤੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਗਸਤ ਤੋਂ 32 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਰੰਗਰੂਟੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਡੀ.ਆਈ.ਜੀ. ਨੇ ਭਰਤੀ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਝਾੜਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਪੈਸੇ ਲੈਕੇ ਮਾੜਾ ਮੁੰਡਾ ਭਰਤੀ ਕਰਾ ਲਿਆ।
ਦਰਅਸਲ ਕੋਰਸ ਦੌਰਾਨ ਹਰੀ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੌੜ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਿਆ।
ਦੌੜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਹਰੀ ਚੰਦ ਤੋਂ ਪੁਛਿਆ ਸੀ, “ਏਨਾ ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲਦਾਰ ਬਣਿਆ ਫਿਰਦੈਂ।
ਉਹਦੇ ਪਿੰਡ ਘੋੜਾਬਾਹੇ ਦੇ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਦੇ ਦੌੜਾਕ ਨਵਾਬ ਸਿੰਘ (ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਦਾ ਰੱਖਿਆ 800 ਮੀਟਰ ਤੇ 1500 ਮੀਟਰ ਦੌੜਾਂ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਪੰਜਾਬ ਪਲੀਸ ਦੇ ਦੌੜਾਕਾਂ ਲਈ ਦਹਾਕੇ ਤੱਕ ਚਣੌਤੀ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ।
ਪੂਰੇ ਅਰਾਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੌਰਾਨ ਉਹਦੀ ਨਬਜ਼ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 32 ਵਾਰ ਧੜਕਦੀ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਏਸ਼ੀਆ ਦਾ ਚੈਂਪੀਅਨ ਹੈ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਸਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨ ਸੀ: ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਈਰਖਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰੋਤ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਮਰੀਕੀ ਲੇਖਕ ਜੌਨ ਮੁਈਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਿਗਵੇਦ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਕ ਹੋਰ ਬਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਔਰਤ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬੁਢਾਪੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ।
ਡੇਵਿਡ ਕਿਨਸਲੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੁੱਢਲੇ ਪਾਠਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਸੁਤੰਤਰ ਚਰਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਨਾਲੋਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਅਕਸਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਛਾਇਆ ਹੇਠ ਹੈ।
ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਬਾਣੀ 10.68 ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਈਰਖਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਕ ਹੋਰ ਭਜਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੰਕਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸੇ ਬਾਣੀ ਵਿਚ, ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰਾ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ , ਸ਼ਚੀ ; ਨੂੰ ਇੰਦਰਾਨੀ , ਐਨਡ੍ਰਿਲਾ, ਮਹੇਂਦਰੀ, ਪੌਲੋਮਜਾ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਏਵੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੌਲਮਨ, ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖੀ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਹਨ।
ਸਰ ਮੋਨੀਅਰ ਮੋਨੀਅਰ-ਵਿਲੀਅਮਜ਼, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਨੇ ਸ਼ਬਦ "ਸ਼ਚੀ" ਨੂੰ ਭਾਸ਼ਣ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਵਾਕਭਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਬਦਲਵੇਂ ਅਰਥ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ, ਮਿਹਨਤ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਹਨ।
ਡੇਵਿਡ ਕਿਨਸਲੇ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਜੋ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਗਲੀ ਧਾਰਣਾ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਸਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਵਜੋਂ "ਬ੍ਰਹਮ ਕਿਰਪਾ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੈਦਿਕ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਮਾਦਾ ਸਾਥੀ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਲਈ ਰੋਲ ਮਾਡਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਜਾਂ ਇੰਦਰਾਨੀ ਸਪਤ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ-ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਸਪਤਮਾਤ੍ਰਿਸ ਹਨ।
ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ।
ਦੇਵੀ ਐਨਦਰਾਨੀ ਨੂੰ ਅਸ਼ਾਦਾ ਨਵਰਾਤਰੀ ਦੌਰਾਨ ਪੂਜਾ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਿਗ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇੱਕ ਭਜਣ ਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਲੋਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਸੇ ਭਜਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਚੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਵਾ ਦਵੇ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਕਾਬੁਲ ਤੋਂ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਚਪਨ ਮਜ਼ਾਰ-ਇ-ਸ਼ਰੀਫ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ. ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਖ਼ਤਾਰ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਲਈ।
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਾਬੁਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ 1965 ਵਿੱਚ ਹਬੀਬਿਆ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਦੱਸਵੀਂ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 1976 ਵਿੱਚ ਕੋਲੰਬੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
1996 ਵਿੱਚ ਬਖ਼ਤਾਰੀ, ਜੋ ਕਾਬੁਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂਰੀਆਜਾਨ ਨੂੰ ਤਾਲਿਬਾਨ ਦੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਕਾਰਨ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਨੂਰੀਆ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸੋਰੀਆ ਬਖ਼ਤਾਰੀ ਨਾਲ ਦੂਜਾ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਪਰੰਤੂ ਉਥੇ ਵੀ ਤਾਲਿਬਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਾਧਾ ਹੋਣ ਕਰਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਰਾਹ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਲਈ ਹਾਈ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ।
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਊ ਪੋਰਟ ਰਿਚੀ, ਫਲੋਰੀਡਾ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਵਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਾਸਫ ਬਖ਼ਤਾਰੀ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਆਧੁਨਿਕ ਫ਼ਾਰਸੀ ਕਵੀਆਂ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਉਹ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾਤਰ ਫ਼ਾਰਸੀ ਲੇਖਕਾਂ, ਕਵੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਿਤਕ ਨੇਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸ਼ੇਅਰ-ਏ ਨਿਮਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਫ਼ਾਰਸੀ ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ਾਰਸੀ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਕਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਰਾਹੀ ਮੋਆਏਰੀ, ਅਮੀਰੀ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਕੋਹੀ, ਅਤੇ ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਮਲੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੀ।
ਬਖਤਾਰੀ ਨੇ 15 ਸਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਮੰਤਰਾਲੇ ਲਈ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਪਾਠ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੇ ਕਾਬੁਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੂਜੇ ਫ਼ਾਰਸੀ ਲੇਖਕਾਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਾਸਫ਼ ਬਖ਼ਤਾਰੀ ਇੱਕ ਖੱਬੇਪੱਖੀ ਅਤੇ ਮਾਓਵਾਦੀ ਪਾਰਟੀ, ਸ਼ਾਲ੍ਹ-ਯੇ ਜਾਵਿਯਦ ਦੇ ਬਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਆਗੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ।
1978 ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਖਾਲਕੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸੱਤਾ ਸੰਭਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਂ ਫਲੋਰ-ਸੈਲੈਸਟੀਨ-ਥਰੀਸੇ-ਹੇਨਰੀਟ ਟ੍ਰੀਸਟਨ-ਮਾਸਕੋਕੋ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਰੀਆਨੋ ਟ੍ਰੀਸਟਨ ਯਾਨ ਮਾਰਕੀਸ, ਸਪੈਨਿਸ਼ ਨੇਵੀ ਦਾ ਇੱਕ ਕਰਨਲ ਸੀ, ਜੋ ਪੇਰੂ ਦੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਆਰੇਵਿਪਾ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੱਖਣੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ ਪਿਓ ਦੇ ਟ੍ਰੀਸਟਨ ਪੇਰੂ ਦਾ ਵਾਇਸਰਾਇ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਫਲੋਰਾ ਟ੍ਰੀਸਟਨ ਦੀ ਮਾਂ ਐਨੀ-ਪੀਏਰ੍ਰੇ ਲਾਇਨੇ, ਇੱਕ ਫਰੈਂਚ ਔਰਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬਿਲਬਾਓ, ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਸਨ।
ਫਲੋਰਾ ਟ੍ਰੀਸਟਨ , ਇੱਕ ਫਰੈਂਚ-ਪੇਰੂਵਿਅਨ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਕਾਰਕੁਨ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਰਗ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਲਿਖਤਾਂ ਰਚੀਆਂ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਰੇਗ੍ਰਿਨਾਸ਼ਨਸ ਆਫ਼ ਦ ਪਰਿਆਹ , ਪ੍ਰੋਮੇਨਾਡੇਸ ਇਨ ਲੰਡਨ , ਅਤੇ ਵਰਕਰਜ਼ ਯੂਨੀਅਨ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਉਸ ਪੰਜਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ 1807 ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਈ ਜਿਸ ਦਾ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਪਰ ਬਹੁਤ ਅਸਰ ਪਿਆ।
ਟ੍ਰੀਸਟਨ ਨੇ ਇੱਕ ਟਰੈਵਲ ਡਾਇਰੀ ਲਿੱਖੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ।
ਡਾਂਸ ਅਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੌਨ ਰੌਕਵੇਲ, ਆਪਣੇ ਬਰੂਨ ਦੇ ਸ਼ਰਧਾਜਲੀ ਵਿੱਚ, ਨੇ ਕਿਹਾ:ਮਿਸਟਰ ਬਰੂਨ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ ਅਭਿਲਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੈਨਕੂਓਓ ਟੈਕਨੀਸ਼ੀਅਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਦੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਲਈ ਹੋਰ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਹ ਕਬਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟੇ।
ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਵਿਕ ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਕਲਾਸਿਕ ਬੈਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਲਈ ਉਤਾਰਿਆ . ਮਿਖਾਇਲ ਬਿਰਸ਼ਨੀਕੋਵ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਡਾਂਸਰ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਹੈ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ. "
ਏਰਿਕ ਬਰੂਨ ਦਾ ਜਨਮ ਕੋਪਨਹੈਗਨ, ਡੈਨਮਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੌਥਾ ਬੱਚਾ ਅਤੇ ਏਲਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ , ਇੱਕ ਹੈਡਰਸਿੰਗ ਸੈਂਲੋਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਅਰਨਸਟ ਬਰੂਨ ਦਾ ਤੀਜਾ ਬੱਚਾ. ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਬਰੂਨ ਨੇ ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਰਾਇਲ ਡੈਨਿਸ਼ ਬੈਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 1946 ਵਿੱਚ ਕੋਪੇਨਹੇਗਨ ਦੇ ਰਾਇਲ ਓਪੇਰਾ ਹਾਊਸ ਦੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਣਅਧਿਕਾਰਤ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਜੋ ਹੈਰਲਡ ਲੈਂਡਰ ਦੇ ਬੈਲੇ ਥੋਰਵਾਡਸੇਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਨੀਜ਼ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨੂਰੇਏਵ 1961 ਵਿੱਚ ਵੈਸਟ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਰੂਨ ਰੂਡੋਲਫ ਨੂਰੇਏਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ. ਨੂਰੇਏਵ ਬਰੂਨ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਬੈਲੇ ਥੀਏਟਰ ਨਾਲ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਦੌਰੇ 'ਤੇ ਦਰਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਟਾਈਲਿਸਟਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋ ਡਾਂਸਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਖ ਵੱਖ।
ਬਰੂਨ ਨੂਰੇਏਵ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ 25 ਸਾਲ ਤਕ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਬਰੂਨ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾ ਹੋਈ।
ਪਰ ਪਿਅਰੇ-ਹੈਨਰੀ ਵਰਲਹਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਏਡਜ਼ ਤੋਂ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਕੋਪੇਨਹੇਗਨ ਦੇ ਇੱਕ ਉੱਤਰੀ ਉਪਨਗਰ , ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਮੈਰੀਬੇਜਰਗ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਣਚਾਹੇ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਦਫਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਏਰਿਕ ਬੇਲਟਨ ਈਵਰ ਬਰੂਨ ਇੱਕ ਡੈਨਮਾਰਕ ਡੈਨਸੇਰ, ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫਰ, ਕਲਾਤਮਕ ਡਾਇਰੈਕਟਰ, ਐਕਟਰ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਸਨ।
ਏਰਿਕ ਬਰੂਨ ਦੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਡੀਵੀਡੀ ਤੇ ਆਨ-ਲਾਈਨ ਉਪਲਬਧ ਹਨ:
ਨੀਤਾ ਦਲਾਲ ਮੁਕੇਸ਼ ਅੰਬਾਨੀ ਰਿਲਾਇੰਸ ਫਾਊਡੇਸ਼ਨ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਅਤੇ ਬਾਨੀ ਅਤੇ ਰਿਲਾਇੰਸ ਇੰਡਸਟਰੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਹੈ।
40 ਬਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਉਹ ਰਿਲਾਇੰਸ ਇੰਡਸਟਰੀਜ਼ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਅਤੇ ਮੈਨੇਜਿੰਗ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਮੁਕੇਸ਼ ਅੰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਉਹ ਇੱਕ ਆਰਟ ਕੁਲੈਕਟਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਮੁੰਬਈ ਇੰਡੀਅਨਜ਼ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ।
ਨੀਤਾ ਧੀਰੂਬਾਈ ਅੰਬਾਨੀ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਸਕੂਲ, ਮੁੰਬਈ ਦੀ ਬਾਨੀ ਅਤੇ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਵੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਦੇ ਮੁੰਬਈ ਇੰਡੀਅਨਜ਼ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਪਹਿਲਕਦਮੀ 'ਸਭ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ' ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਨੇ 100,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਛੜੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
1997 ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਅੰਬਾਨੀ ਜਾਮਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਿਲਾਇੰਸ ਦੀ ਰਿਫਾਇਨਰੀ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਟਾਊਨਸ਼ਿਪ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਇਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿੱਚ 17,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇੱਕ ਰੁੱਖ-ਕਤਾਰਬੱਧ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ-ਅਨੁਕੂਲ ਕਲੋਨੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
4 ਜੂਨ 2016 ਨੂੰ, ਅੰਬਾਨੀ ਸਵਿਸ-ਅਧਾਰਤ ਪੈਨਲ ਦੁਆਰਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੱਠ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।
ਨੀਤਾ ਅੰਬਾਨੀ ਦਾ ਜਨਮ 1 ਨਵੰਬਰ, 1963 ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੱਧ-ਕਲਾਸ ਗੁਜਰਾਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁੰਬਈ ਵਿਖੇ ਰਵਿੰਦਰਭ ਭਾਈ ਦਲਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦਲਾਲ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਨਰਸੀ ਮੋਨੀਜੀ ਕਾਲਜ ਆਫ ਕਾਮਰਸ ਐਂਡ ਇਕਨੋਮਿਕਸ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਬੈਚਲਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਉਸਨੇ ਭਰਤ ਭਰਤਨਾਟਿਅਮ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅੰਬਾਨੀ 2016 ਵਿੱਚ ਫੋਰਬਜ਼ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਏਸ਼ੀਆ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਲੀਡਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਡੀਆ ਟੂਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੰਜਾਹ ਉੱਚ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਭਾਰਤੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਸਮੇਤ ਕਈ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਉਹ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਨਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਹੈ।
ਅੰਬਾਨੀ ਨੇ ਰਿਲਾਇੰਸ ਫਾਊਡੇਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਨੀ ਅਤੇ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੰਬਈ ਇੰਡੀਅਨਜ਼ ਦੇ ਮਾਲਕਣ ਵੀ ਹੈ।
ਰਿਲਾਇੰਸ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨੀਤਾ ਅੰਬਾਨੀ ਦੁਆਰਾ 2010 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਅੰਬਾਨੀ ਧੀਰੂਭਾਈ ਅੰਬਾਨੀ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਸਕੂਲ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ
ਰਿਲਾਇੰਸ ਇੰਡਸਟਰੀਜ਼ ਨੇ 4 ਮਾਰਚ 2022 ਨੂੰ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਬਾਂਦਰਾ ਕੁਰਲਾ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਜੀਓ ਵਰਲਡ ਸੈਂਟਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅੰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਮੇਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ, ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰਲਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਜਨਮ 9 ਅਗਸਤ 1904 ਨੂੰ ਬਾਲਿਕੁਦਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾਰਿਲੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬੰਗਾਲ ਪ੍ਰੈਜੀਡੈਂਸੀ ਦੇ ਉੜੀਸਾ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀਵਾਨ ਬਾਸੂਦੇਵ ਕਾਨੂਨਗੋ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਾਲਮਕੁੰਦ ਕਾਨੂਨਗੋ, ਇੱਕ ਡਿਪਟੀ ਕਲੈਕਟਰ, ਵਲੋਂ ਗੋਦ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸਰਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁਢਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਾਂਕੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਮਾ ਤਤਕਾਲੀ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਚਾਚੇ ਨੇ ਘਰੇਲੂ ਟਿਊਟਰ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲਈਆਂ।
ਸਰਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਬੰਗਾਲੀ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਓਡੀਆ ਅਤੇ ਮੁਢਲੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੜ੍ਹੀ।
ਬਾਂਕੀ ਵਿਚ, ਸਰਲਾ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ, ਸੁਕਾ ਦੇਵੀ, ਬਾਂਕੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਲੜੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਓਡੀਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫੇਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰਲਾ ਖੁਦ 1921 ਦੌਰਾਨ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ।
ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ, ਜਵਾਹਰ ਲਾਲ ਨਹਿਰੂ, ਦੁਰਗਾਬਾਈ ਦੇਸ਼ਮੁਖ, ਅਚਾਰੀਆ ਕ੍ਰਿਪਲਾਨੀ, ਕਮਲਦੇਵ ਚੱਟੋਪਾਧਿਆਏ ਅਤੇ ਸਰੋਜਨੀ ਨਾਇਡੂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸੀ।
ਸਰਲਾ ਦੇਵੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਾਰਕੁਨ, ਨਾਰੀਵਾਦੀ, ਸਮਾਜਿਕ ਕਾਰਕੁਨ, ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਸੀ।
ਉਹ ਉੜੀਸਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਸਪੀਕਰ ਸੀ, ਕੱਟਕ ਕੋ-ਆਪਰੇਟਿਵ ਬੈਂਕ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਡਾਇਰੈਕਟਰ, ਉਤਕਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਸੈਨੇਟ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਇੰਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉੜੀਆ ਮਹਿਲਾ ਡੈਲੀਗੇਟ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਡਾ. ਐਸ ਰਾਧਾਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਕਮਿਸ਼ਨ ਲਈ ਉੜੀਸਾ ਵਲੋਂ ਇਕੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੀ।
ਸਭਿਆਚਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖਦਾ,ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਮੂਹਿਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਰਨ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭਿਆਚਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।
ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ ਉਹ ਇੱਕ ਖਾਸ ਖਿੱਤੇ ਜਾਂ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੂਜੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਤੇ ਲਾਗੂ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਹੂ-ਬੂ-ਹੂ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਕੂਲ ਢਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦਾ ਦੂਜੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਵੀ ਵਾਹਕ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ,ਖਾਣ-ਪੀਣ,ਪਹਿਰਾਵਾ,ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜ,ਵਹਿਮ-ਭਰਮ,ਤਿਉਹਾਰ ਸਭ ਸੂਖਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਏਥੇ ਤੰਗ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ,ਪਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਰਲਾਅ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਏਥੋਂ ਦੇ ਭੂਗੋਲਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਆਈ।
ਜੇਕਰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ।
ਜਿਸ ਮੁਤਾਬਿਕ ਕਿਸੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ।
"ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਲਗਾਤਾਰ ਤਜ਼ਰਬੇ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
" ਜੌਹਨ ਡਿਊਵੀ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਬੰਧੀ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਤਜ਼ਰਬੇ ਹੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉੱਪਰ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅੰਦਰ ਛੁਪੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਿੱਖਿਆ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਗਤੀ ਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਕਾਬਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
" ਪਲੈਟੋ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚਾਤ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਸਿੱਖਿਆ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੁਮੇਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਬਾਹਰ ਲੈ ਕਿ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਿੱਖਿਆ ਬਾਹਰੀ ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ।
"ਬਾਹਰੀ ਜਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ,ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮੂਹਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸਭਿਆਚਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਿਰਸਕੋਵਿਤਸ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਲੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ,"ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਜਿਆ ਭਾਗ ਹੈ।
" ਇਸ ਪਰਿਭਾਸ਼ਆ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਚੋਂ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ,ਉਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਉਸ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰਜਿਆ ਸਭਿਆਚਾਰ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਰਕੇ ਲੈਣਾ ਜਾਂ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅੰਸ਼ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਚੀਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ,ਪਹਿਲੀ ਤਕਨੀਕ ਤੇ ਦੂਜੀ ਚਿੰਤਕ।
ਜਿਵੇਂ ਭਾਰਤ ਵਰਗੇ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਦਾ ਆਉਣਾ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਅਤ ਵਰਤਾਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਵਿਹਾਰ ਵਜੋ ਵੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਰਨ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ,ਸਮਾਜ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਿਹਾਰ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਸਮਾਜਕ ਚੌਗਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਰਚਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਪੱਛਮੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਤੋਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਹਾਰਕ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਸਿਧਾਂਤਕ।
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀਆਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਪੱਛਮੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਜੀਨ ਜੈਕੁਨਿਸ ਰੂਸੋ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਫ਼ਲਸਫੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ,ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਫ਼ਲਸਫੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਂ ਉਹ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭੌਤਿਕ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਵਸਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਕ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਲ ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਸਦਕਾ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਉੱਤਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰਕਸ ਦੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਸਿਧਾਂਤ ਦੂਜੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਰਸਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਰਸਾ ਜਨਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਕਿ,"ਸਿੱਖਿਆ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਭੁੱਖ,ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਗੈਰ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਲੋੜਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੈਸਟਾਲੋਜੀ ਅਤੇ ਫਰੋਬਲ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ ਬੰਦ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਜੋ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਦੁਆਰਾ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੋੜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿੱਤੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੇਉਕੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਧੂ ਸੰਪਰਕ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਨਾ-ਲਾਇਕ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੇਉਕੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਨਿਕ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਧਾਰਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਦਿਉਕੀ ਨਾਲ ਕਾਮ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਦਸਤਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਉਕੀਆਂ ਉੱਤਰਜੀਵੀ ਕਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਤਰਜੀਵੀ ਕਾਮ, ਵੇਸਵਾਗਮਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦਾ ਮੂਲ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਵਰਗੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੇਪਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦੇਉਕੀ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
1990 ਦੇ ਨੇਪਾਲ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਤਸਕਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਕਿ ਦੇਉਕੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਅਸਲ ਗਿਣਤੀ ਲੜਾਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਹੀ ਅੰਕੜੇ ਉਪਲੱਬਧ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਕੁੜੀਆਂ ਦੇਉਕੀ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਉਮੀਦ ਲੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੱਬ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੋਂ ਅਹੁਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧਿਆਨ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਜੇਕਰ ਨੇਪਾਲੀ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੇਉਕੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੀ ਵੀ ਨੇਪਾਲ ਦੀ ਨਾਗਰਿਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਜਿਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣ 'ਤੇ, ਕਈ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇਉਕੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ 2006 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਧਾਨਿਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨੇ ਦੇਉਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਲੈਣ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਤਾ ਨੇਪਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਟਰੀਲੀਨੀਅਲ ਪੂਰਵਜ ਬੇਪਛਾਣ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਵਾਇਤੀ, ਦੇਉਕੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਪੰਜ ਜਾਂ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ–ਜਦਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ "ਸ਼ੁੱਧ" ਸਨ– ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਦੀ ਗੁਲਾਮ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਨ੍ਰਿਤਕੀਆਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਲਈ ਕਈ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੱਕ ਉਹ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਜਿਨਸੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਦੇਉਕੀ ਨੇਪਾਲ ਦੇ ਦੂਰ ਪੱਛਮੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਤੀਰੁਮਾਵਲਵਨ, ਤੋਲਕਾੱਪਿਅਨ ਅਤੇ ਪੇਰਿਆਮਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਔਲਾਦ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਤਮਿਲਨਾਡੁ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਅਰਿਆਲੁਰ ਜਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਅੰਗਨੂਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਅਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਅਣਪੜ੍ਹ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਭੈਣ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾ ਹਨ, ਲੇਕਿਨ ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਉਹ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਇੱਕਮਾਤਰ ਮੈਂਬਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਪਰਾਧ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟ ਗ੍ਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਮਦਰਾਸ ਲਾਅ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਸਹਾਇਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਫੋਰੈਂਸਿਕ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿਚ 1999 ਵਿਚ ਚੋਣਾਂ ਲੜਨ ਲਈ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ 2004 ਵਿਚ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਵਿਚ ਡੀ ਐਮ ਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਠਜੋੜ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਧਾਇਕ ਬਣਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੇ 2004 ਵਿਚ ਡੀਐਮਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਮਤਭੇਦ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਤਮਿਲ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
1988 ਵਿੱਚ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਮਦੁਰਾਏ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਫੋਰੇਂਸਿਕ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਲਿਤ ਪੈਂਥਰਸ ਆਫ ਇੰਡੀਆ , ਦਲਿਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਤਮਿਲਨਾਡੁ ਰਾਜ ਸੰਯੋਜਕ ਮਲੈਚਾਮੀ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਮਲੈਚਾਮੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਥਿਰੁਮਾਵਲਵਨ ਨੂੰ ਡੀਪੀਆਈ ਦਾ ਨੇਤਾ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਦੁਰਾਏ ਖੇਤਰ ਦੇ ਦਲਿਤ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਲਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਆ ਰਹੀ ਸਮਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਵੱਧਦੀ ਦਲਿਤ ਮੁਖਰਤਾ ਦੀ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਮਿਲਨਾਡੁ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਲਿਤ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਦੇ ਜਨ ਸਮਰਥਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਖ਼ਾਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਤਮਿਲਨਾਡੁ ਦੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਜਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ।
1997 ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਮੁਅੱਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
1999 ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਆਮ ਚੋਣਾਂ ਵਿਚ ਚੋਣ ਲੜਨ ਲਈ ਉਸਨੇ ਰਸਮੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਥਿਰੂਮਾਵਲਵਨ ਜਾਂ ਥੋਲ. ਥਿਰੂਮਾਵਲਵਨ , ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਅਤੇ ਤਾਮਿਲ ਕਾਰਕੁਨ, 15ਵੀਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦਾ ਮੈਂਬਰ, ਇੱਕ ਦਲਿਤ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪਾਰਟੀ, ਵਿੜੂਦਲਾਈ ਚਿਰੁਤੈਗਲ ਕੱਚੀ ਦਾ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਦਲਿਤਾਂ ਦੇ ਜਾਤੀ ਆਧਾਰਿਤ ਉਤਪੀੜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਤਮਿਲ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ ਨੂੰ ਸੁਰਜੀਤ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਣ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਰੀਲੰਕਾ ਸਹਿਤ ਹੋਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਮਿਲ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨਾਂ ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਲਈ ਸਮਰਥਨ ਵੀ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪਟਾਲੀ ਮੱਕਲ ਕੱਚੀ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਆਗੂ ਰਾਮਦਾਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਦਲਿਤ ਅਤੇ ਵਨਿਆਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਝੜਪਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹਿੰਸਾ ਭੜਕਾਉਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸੀਨੀਅਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਐਨ.ਆਰ.ਆਈਜ਼. ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹਾਲ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ’ਤੇ ਕੋਈ 10 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਕੂਲ ਪਰਵਾਸੀ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਰਵਾਸੀ ਬਲਾਕ, ਕੰਪਿਊਟਰ ਰੂਮ ਉਸਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਹਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਰਾੜ ਲੰਡੇ ਦੀ ਧੀ ਪਾਮੇਲਾ ਪਿੰਡ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਕੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀ ਐੱਚ.ਡੀ. ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪੰਚ ਨਿਰੰਜਨ ਬਰਾੜ ਦੀ ਨੂੰਹ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਵਿਚ ਰੇਲਵੇ ਟਰੇਨਰ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਸ ਦੇ ਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ ਲਾਲ ਫੌਜ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ 1917 ਦੇ ਰੂਸ ਦੇ ਇਨਕਲਾਬ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫਰੀਦਕੋਟ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਪਿੰਡ ਪਿਪਲੀ ਇਸ ਬੁਧੂਆਣਾ ਸਮਾਧ ਕੋਲੋਂ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਿਪਲੀ ਦੇ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਵਿਸਾਖ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੋਈ 15 -20 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਕਿਸਾਨ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠੋਂ ਪਿੰਡ ਵਸਣ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਤਨ ਵਸਤਾਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੀ ਧੀ ਬਲਬੀਰ ਕੌਰ ਡੀ.ਸੀ.ਐਮ.ਐਸ 1979 ਵਿਚ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸਿਹਤ ਵਿਭਾਗ ਪੰਜਾਬ ਰਹੇ।
ਡਾ.ਬਲਬੀਰ ਕੌਰ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲ ਬਣਵਾਉਣ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ।
ਡਾ. ਬਲਵੀਰ ਦੇ ਭਰਾ ਸ. ਹਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ ਲੰਡੇ 1980 ਵਿਚ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਭਾਗ ਪੰਜਾਬ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਸਦਕਾ ਹੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਬਣਿਆ ਸੀ।