polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਅਕਾਦਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਅਸੰਭਵ ਵੀ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ 1967 ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਰ ਆਰਥਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਆਦਿ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਹਕੀਕੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾ ਬਣ ਸਕੀ।
ਲਛਮਣ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਣੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾ ਬਣਾ ਸਕੀਆਂ।
ਹੁਣ ਬਹੁ-ਕੌਮੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਪਾਰ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
1991 ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਂ ਅਮਰੀਕੀ ਨਵ-ਸਮਰਾਜ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰਾ ਤਾਣ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ ਹੈ।
ਅਜੋਕੇ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਹੋਣ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਓਨੀ ਦੇਰ ਹੀ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਇਹ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੇ ਬਲਕਿ ਸਹਾਇਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰੇ।
ਇਸ ਲਈ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਾਸਾਰ ਕੇਵਲ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਾਸਾਰ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਨਵ-ਸਾਮਰਾਜਵਾਦ ਦਾ ਪਾਸਾਰ ਵੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਆਰਥਿਕ, ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਨਵ-ਸਾਮਰਾਜਵਾਦ ਨਾਲ ਨੇੜਿਉਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰ ਕੇ ਇਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਵ-ਸਾਮਰਾਜਵਾਦੀ ਦਾਬੇ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਉੱਪਰ ਥੋਪਣ ਲਈ ਭਰਪੂਰ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾਬੇ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਸਾਹਿਤ, ਕਲਾ, ਫ਼ਿਲਮਾਂ, ਮੀਡੀਆ ਆਦਿ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਹੇਠ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਲੁੱਟ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਦਰਤ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਵੀ ਲੁੱਟ ਹੈ।
ਇਸ ਨੇ ਜਿਥੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸਾਡੀ ਜ਼ਬਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਖੋਹ ਲਏ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਹ 'ਖਾਓ-ਪੀਓ ਐਸ਼ ਕਰੋ' ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਖਪਤਵਾਦੀ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਜੋਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਲਿਖਣਕਾਰ, ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਾ ਮਾਹਿਰ, ਅਕਾਦਮਿਕ ਮਾਹਿਰ ਆਦਿ ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਨਪ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਖਪਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਅਕਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਨੇ ਸੱਤਾ ਉੱਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ 'ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬੇ' ਲਈ ਕਈ ਮੋਰਚੇ ਲਗਾਏ ਪਰ ਵਿਡੰਬਨਾ ਇਹ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਤੋਂ ਪਿਛਾਂਹ ਹਟਣ ਲੱਗੀ।
ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ 'ਹਰੇ ਇਨਕਲਾਬ' ਦੀ ਆਮਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਅਮੀਰ ਕਿਸਾਨੀ ਵੀ ਕੌਮੀ ਅਤੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੰਡੀ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਸੀ।
ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਹਰੇ-ਇਨਕਲਾਬ ਦਾ ਲਾਭ ਅਮੀਰ ਜੱਟ ਕਿਸਾਨੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜਾਉਣ ਦਾ ਰੁਖ਼ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮਾਧਿਆਮ ਸਕੂਲਾਂ ਵੱਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਸ ਦੀ ਦੇਖਾ-ਦੇਖੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਦਰਮਿਆਨੀ ਕਿਸਾਨੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮਾਧਿਆਮ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਣੇ ਅਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ 'ਦੁਕਾਨਦਾਰੀ' ਅਰੰਭ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਛੋਟੀ ਕਿਸਾਨੀ ਅਤੇ ਦਲਿਤ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੇ ਇਨਕਲਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਵਰਗ ਵੰਡ ਤਿੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ ਤਿਉਂ-ਤਿਉਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਕੂਲ ਤੇ ਬੋਰਡ ਵੀ ਵੰਡੇ ਗਏ।
ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਧਿਆਮ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਸਕੂਲ ਸਿੱਖਿਆ ਬੋਰਡ, ਮੁਹਾਲੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਗਰੀਬ, ਦਲਿਤ ਅਤੇ ਪਰਵਾਸੀ ਮਜ਼ਦੂਰ ਤਬਕਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਤਾਲੀਮ ਦਿਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹੋ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਭੋਂਇ ਵਿੱਚ ਨਿਗੂਣਾ ਹੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਡਵਿਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਬਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਥਿਏਟਰ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਤੱਥ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਕੇਪ ਟਾਊਨ ਦੇ ਸਪੇਸ ਥਿਏਟਰ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਦੱਖਣੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਥਿਏਟਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਡਚੇਸ ਆਫ਼ ਮਾਲਫੀ ਅਤੇ ਸਟੀਫਨ ਪੋਲੀਆਕੌਫ ਦੇ ਹਿੱਟਿੰਗ ਟਾਊਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ।
'ਵਾਈਟ-ਔਨਲੀ' ਵਾਲੇ ਥਿਏਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਦੱਖਣੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸੀਮਤ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ 21 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਲੰਡਨ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਇਲ ਕੋਰਟ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਥਿਏਟਰ, ਰਾਇਲ ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਕੰਪਨੀ ਅਤੇ ਚੀਕ ਬਾਈ ਜੌਲ, ਲੇਡੀ ਮੈਕਬੈਥ, ਜ਼ਲਾਮੀਆ ਦੇ ਮੇਅਰ ਵਿੱਚ ਇਸੋਬਲ, ਚੇਖੋਵ ਦੀ "ਥ੍ਰੀ ਸਿਸਟਰਜ਼" ਵਿੱਚ ਮਾਸ਼ਾ, ਏ ਡੌਲਜ਼ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਨੋਰਾ ਵਰਗੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਏ।
ਬੀ.ਬੀ.ਸੀ. ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਿ ਮਰਚੈਂਟ ਆਫ਼ ਵੇਨਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੇ ਸਾਵਯੋਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੂਰਪੀ ਯਹੂਦੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਲਿਥੁਆਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਤਕਰੀਬਨ ਨੌਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਗਲੇ ਦਸ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ।
ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਧਾਰਮਿਕ ਯਹੂਦੀ ਸਨ, ਪਰ ਲਗਭਗ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਚਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ “ਮੈਂ ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਉਹਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਫਿਲਮ ਤੇ ਵੈਸਟ ਇਜ਼ ਵੈਸਟ ਅਤੇ ਈਸਟ ਇਜ਼ ਈਸਟ ਬਣਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਤੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਲੈਸਲੀ ਅਡਵਿਨ ਨੂੰ ਹੇਠ ਦਿੱਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਮਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ:
ਮੁਕੇਸ਼ ਖੰਨਾ ਬਤੌਰ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ/ਪੰਡਤ ਗੰਗਾਧਰ ਵਿੱਦਿਆਧਰ ਮਾਇਆਧਰ ਓਂਕਾਰਨਾਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ/ਮੇਜਰ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ/ਸ਼੍ਰੀ ਸੱਤਿਯ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਕਿੱਟੂ ਗਿਡਵਾਨੀ ਨੇ ਨਿਭਾਇਆ ਸੀ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਮਹੰਤ ਨੇ ਨਿਭਾਇਆ।
ਸੁਨੀਲ ਕਰਮਬੇਲਕਰ ਬਤੌਰ ਰਾਣੀ ਮਾਇਆਦਰੀ/ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕੀਸ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਾਸ਼ਾ
ਸ਼ਰਦ ਸਮਾਰਟ ਬਤੌਰ ਸੱਤਿਆਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਿਰਾਲਾ, ਆਜ ਕੀ ਆਵਾਜ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸੰਪਾਦਕ
ਰਾਜੂ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਤਵ ਬਤੌਰ ਦੁਰੰਧਰ ਸਿੰਘ, ਆਜ ਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸੰਪਾਦਕ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਗਲਪੀ ਸੂਪਰਹੀਰੋ ਟੀਵੀ ਲੜੀਵਾਰ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰੋਡਿਊਸਰ ਮੁਕੇਸ਼ ਖੰਨਾ ਅਤੇ ਹਦਾਇਤਕਾਰ ਦਿਨਕਰ ਜਾਨੀ ਹਨ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖਦਿਆਂ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਛੁੱਟੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ 12 ਵਜੇ ਹੋਇਆ।
ਇਹ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪੋਗੋ ਉੜੀਆ ਵਿੱਚ ਤਰੰਗ ਅਤੇ ਤਮਿਲ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੀ ਟੀਵੀ ਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸਾਰਤ ਹੋਇਆ।
ਮੁਕੇਸ਼ ਖ਼ੰਨਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਏ: ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਅਤੇ ਪੰਡਤ ਗੰਗਾਧਰ ਵਿੱਦਿਆਧਰ ਮਾਇਆਧਰ ਓਂਕਾਰਨਾਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ।
ਫ਼ਿਲਮੀ ਅਦਾਕਾਰ ਮੁਕੇਸ਼ ਖੰਨਾ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਦੁਬਾਰਾ ਨਵੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।
ਧਿਆਨ ਚੰਦ ਅਵਾਰਡ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਵਾਰਡ ਹੈ ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿਡਾਰੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪੁਰਸਕਾਰ ਯੁਵਾ ਮਾਮਲੇ ਅਤੇ ਖੇਡ ਮੰਤਰਾਲੇ, ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਅਵਾਰਡ ਦਾ ਨਾਂ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਟਿਮ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਖਿਡਾਰੀ ਧਿਆਨ ਚੰਦ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਅਗਸਤ 2013 ਵਿੱਚ, 4 ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਇਸ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਸਯੱਦ ਅਲੀ , ਮੈਰੀ ਡਿਸੂਜ਼ਾ , ਅਨਿਲ ਮਾਨ , ਗਿਰੀਰਾਜ ਸਿੰਘ।
ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀ ਕਲਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਸਮਗਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤੇ ਕੰਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਹੀ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਲੱਕੜੀ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਕਲਾ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਲਗਪਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚਮਕੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪੇਂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਕੋਪਨਹੈਗਨ, ਡੈਨਮਾਰਕ ਵਿੱਚ ਨਾਈ ਕਾਰਲਸਬਰਗ ਗਲਾਈਪੋਟੈਕ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਨੇ ਮੂਲ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਮੂਰਤੀਕਲਾ ਜਾਂ ਬੁੱਤ-ਤਰਾਸ਼ੀ ਤਿੰਨ ਪਸਾਰੀ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਅਤੀਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦਿੱਖ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਖਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਖ਼ਤ ਜਾਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਮਵਾਦ, ਆਵਾਜ਼, ਤਹਿਰੀਰ, ਰੌਸ਼ਨੀ, ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੱਥਰ , ਧਾਤ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਜਾਂ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਾਸ ਢਾਲ ਕੇ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਉਪਮਹਾਦੀਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀਆਂ ਗਿਆਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਿੰਧ ਘਾਟੀ ਸਭਿਅਤਾ , ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੋਹਿੰਜੋਦੜੋ ਅਤੇ ਹੜੱਪਾ ਅਜੋਕੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦ ਖ਼ਲੀਲ-ਉਰ-ਰਹਿਮਾਨ ਕ਼ਮਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਦਬ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਪਛਾਣਿਆ ਨਾਂ ਹੈ।
ਉਹ ਦੁਖਾਂਤਕ ਡਰਾਮਿਆਂ ਕਰਕੇ ਚਰਚਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਡਰਾਮਾ ਵੀ ਕੁਝ ਇਸੇ ਪਰਵਿਰਤੀ ਦਾ ਹੈ।
ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਇੱਕ ਅਫਜਲ ਨਾਂ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖੇਡਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਜੂਏ ਵਜੋਂ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਅਫਜਲ ਸੁਧਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੱਲੇ ਦੇ ਹੀ ਇੱਕ ਅਮੀਰਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੇਖ ਇਬਰਾਹਿਮ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਬੰਧ ਹੋਣ ਕਾਰਣ ਅਫਜਲ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿੱਲ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਹੀ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਕਾਰਣ ਉਸਦੀ ਨੌਕਰੀ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਨੇ ਨੂੰ ਸ਼ੇਖ ਇਬਰਾਹਿਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ ਫਰਾਹ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਉੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਲਈ ਉਹ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਲੁਬਨਾ ਅਤੇ ਫਰਾਹ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸਕੀਮ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਫਜਲ ਨੂੰ ਵੀ ਰਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕੇ ਉਹ ਮਹਿਤਾਬ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾ ਸਕਦੀ ਕਿਓਕੀ ਉਹ ਅਫਜਲ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਫਰਾਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਘਰਦੇ ਅਫਜਲ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਹਿਤਾਬ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ੇਖ ਇਬ੍ਰਾਹਿਮ ਅਫਜਲ ਨੂੰ ਆਪਨੇ ਘਰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਫਜਲ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਿਰ ਜਵਾਬੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਸਨੂੰ ਫਰਾਹ ਸਮਝਣ ਨੂੰ ਦੇਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਅਫਜਲ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਫਜਲ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਲਿਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਜ਼ਰਿਮਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਹਬਰ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਯਾਸਮੀਨ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਹੱਬਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅਫਜਲ ਦਾ ਦਿਲ ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਜਦੋਂ ਅਫਜਲ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪਤਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਯਾਸਮੀਨ ਨਾਲ ਮੰਗਣੀ ਕਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਫਜਲ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਫਰਾਹ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੱਟ ਵੱਜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੰਨ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਅਫਜਲ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਿਸ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕੇ ਅਫਜਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਛੱਡੇ ਕਿਓਂਕੀ ਅਫਜਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਆਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਰਾਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਫਰਾਹ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕੇ ਉਸਨੇ ਅਫਜਲ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮ ਪੱਤਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਪੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਹਾਲੇ ਅਫਜਲ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਅਫ਼ਜ਼ਲ" ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਪਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਇੱਕ ਗੋਲੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜੋ ਖ਼ਲੀਲ-ਉਰ-ਰਹਿਮਾਨ ਕਮਰ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਨਦੀਮ ਬੇਗ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚ ਏਨਾ ਮਕਬੂਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦੀ ਆਖਰੀ ਕਿਸ਼ਤ ਨੂੰ ਸਿਨੇਮਾ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪੀਜੀਆਈਐਮਈਆਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਕੰਟਰੋਲ ਬੋਰਡ ਵਲੋਂ 2008 ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਖੋਜ ਅਧਿਐਨ ਮੁਤਾਬਕ ਬੁੱਢੇ ਨਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ, ਮੈਗਨੇਸੀਅਮ, ਫਲੋਰਾਈਡ, ਪਾਰਾ, ਬੀਟਾ-ਐਂਡੋਸਲਫਾਨ ਅਤੇ ਹੈਪਟਾਕਲੋਰ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਟੈਪ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਨ।
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ , ਅਮੋਨੀਆ, ਫ਼ਾਸਫ਼ੇਟ, ਕਲੋਰਾਈਡ, ਕ੍ਰੋਮੀਅਮ, ਆਰਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਕਲੋਰਪਿਰੀਫੋਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਹੁਤਾਤ ਸੀ।
ਜ਼ਮੀਨੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਿਕਲ ਅਤੇ ਸਿਲੇਨੀਅਮ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਟੂਟੀਆਨ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਕਾ, ਨਿਕਲ ਅਤੇ ਕੈਡਮੀਅਮ ਦੀ ਉੱਚ ਇਕਾਗਰਤਾ ਸੀ।
ਪੰਜਾਬ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਕੰਟਰੋਲ ਬੋਰਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਲੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਟ੍ਰੀਟਮੈਂਟ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 150 ਮਿਲੀਅਨ ਗੈਲਨ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਸੀਵਰੇਜ ਟ੍ਰੀਟਮੈਂਟ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਜਮਾਲਪੁਰ, ਨੱਲੋਕੇ ਅਤੇ ਭੱਟੀਆਂ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀਵਰੇਜ ਟ੍ਰੀਟਮੈਂਟ ਪਲਾਂਟਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਮਰੱਥਾ 311 ਮਿਲੀਅਨ ਲੀਟਰਪ੍ ਰਤੀ ਦਿਨ ਹੈ।
ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਉਦਯੋਗੀਕਰਨ ਵਧਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਰਖਾਨਿਆਂ ਦੀ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ, ਡਾਈ ਉਦਯੋਗਾਂ ਦੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਪਲੇਟਿੰਗ ਪਲਾਂਟਾਂ ਦਾ ਧਾਤ-ਯੁਕਤ ਪਾਣੀ, ਡੇਅਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੀਟਿੰਗ ਟਰੀਟਮੈਂਟ ਦੇ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਪਦਾਰਥ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅੱਜ ਇਹ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ, ਮੁੱਖ ਸਤਲੁਜ ਨਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੱਖਣੀ-ਪੱਛਮੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਸਿੰਚਾਈ ਦੇ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਨਹਿਰੀ ਪਾਣੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ ਅਤੇ ਬੁੱਢੇ ਨਾਲੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਰੀਕੇ ਵਾਟਰਵਰਕਸ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲੋਟ, ਜ਼ੀਰਾ, ਲੰਬੀ ਤੱਕ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸਰਹਿੰਦ ਫੀਡਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦੇ ਖੇਤਰ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜੂਨ 2009 ਵਿੱਚ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਨੱਲਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਫ਼ਾ 144 ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੂੜਾ ਕਰਕਟ ਸੁੱਟਣ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਬੁਲੰਦ ਜਨਤਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ 50 ਕ੍ਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੀ ਅਲਾਟਮੈਂਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ, ਮਿਉਂਸਪਲ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਬਜ਼ੇ ਹਟਾਏ ਗਏ।
ਬੁੱਢਾ ਨਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਲਵਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਤਲੁਜ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਇੱਕ ਮੌਸਮੀ ਨਦੀ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਇਹ ਸਿੰਧ ਨਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਨਦੀ, ਸਤਲੁਜ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਤੋਰ ਇੱਕ ਭਾਫ਼ ਇੰਜਣ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ 17 ਕੋਚ ਸੀ. ਇਹ ਸਮਾਲਕੋਟ ਅਤੇ ਰਾਜਾਮੁੰਦਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਣੀ ਅਧਿਕਤਮ ਗਤੀ 50 ਕਿਲੋਮੀਟਰ / ਘੰਟੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ. ਇੱਕ ਸਲਿੱਪ ਸੇਵਾ 1975 ਦੌਰਾਨ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਗੱਡੀ ਕਕੀਨਾਦਾ ਤੱਕ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਪੰਜ ਹੋਰ ਕੋਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਰੈਕ ਸ਼ੇਅਰਿੰਗ ਸਮਝੌਤੇ ਤੇ ਆਰ ਏ ਐਸ ਸਮਰਿਧੀ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋਕਿ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾਮੁੰਦਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਸੀ. ਪਰ, 1980 ਵਿਚ, ਸਲਿੱਪ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਆਰ ਏ ਐਸ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਰਿਧੀ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਨੂੰ ਭੀਮਵਾਰਾ ਤੱਕ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਕੀਨਾਦਾ - ਸੇਕੂੰਦੇਰਾਬਾਦ ਗੋਤਮੀ ਐਕਸਪ੍ਰੈੱਸ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ . ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਇਸ ਦੇ 5 ਨਿਊ ਕੋਚ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋ ਅੰਤ ਤੱਕ ਡੀਜ਼ਲ ਇੰਜਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ.
1 ਫਰਵਰੀ 1974 'ਨੂੰ, ਭਾਰਤੀ ਰੇਲਵੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਅਤੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਿਲੇ ਰੇਲਵੇ ਸੇਵਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋਕਿ ਵਾਲਟਰ - ਹੈਦਰਾਬਾਦ ' ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਦੇ ਨਾ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ. ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ 5:30 ਵਜੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਤੋ ਚਲਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ 6:45 ਵਜੇ 'ਤੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦ' ਚ ਪਹੁੰਚਣੀ ਸੀ. ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ 5:15 ਵਜੇ 'ਤੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦ' ਤੋ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ 6:45 ਵਜੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੀ. ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬੀਆਬਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੌ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਕਰਨ ਲਈ ਰੇਲ ਸੰਪਰਕ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ .
ਇਹ ਢੋਲਕਪੁਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸਨੇ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੀ ਧੋਤੀ ਪਹਿਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਖਾਸ ਸਮਾਗਮ ਦੌਰਾਨ ਕਰੀਮ ਰੰਗ ਦਾ ਕੁੜਤਾ-ਪਜਾਮਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇਖ ਹਰ ਪਲ ਸੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨੀਚਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦੈ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਭੀਮ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਕਾਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਢੋਲਕਪੁਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਡਾਕੂਆਂ, ਚੋਰਾਂ, ਪਖੰਡੀ ਸਾਧਾਂ, ਚਲਾਕ ਜਾਦੂਗਰਾਂ, ਆਦਿ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਕੋਲੋ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਐਨੀਮੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਢੋਲਕਪੁਰ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਰਾਜ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਢਾਣੀ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਵਿੱਚ ਭੀਮ, ਰਾਜੂ, ਚੁਟਕੀ, ਜੱਗੂ, ਕਾਲੀਆ ਅਤੇ ਢੋਲੂ-ਭੋਲੂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਬੱਚੇ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਢੋਲਕਪੁਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਨਾਲ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਰਾਜ 'ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕੀ ਭੀਮ ਦੀ ਢਾਣੀ ਮਿਲ ਕੇ ਹੱਲ ਕੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜ ਵੀ ਅਰਾਜਕਤਾ ਫਿਲਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਭੀਮ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਕਾਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ-ਦੋ ਵਾਲ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਪਿਤਾ ਢੋਲਕਪੁਰ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਅਰਜੁਨ ਵਾਂਗ ਬਿਹਤਰੀਨ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਹ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਨਿੱਕਰ ਪਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸੇ ਸਮਾਗਮ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਵੀ ਕੁੜਤਾ-ਪਜਾਮਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਭੀਮ, ਰਾਜੂ, ਚੁਟਕੀ, ਜੱਗੂ ਬਾਂਦਰ, ਕਾਲੀਆ, ਢੋਲੂ, ਭੋਲੂ ਮੁੱਖ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਹਰ ਐਪੀਸੋਡ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਈ ਹੋਰ ਕਿਰਦਾਰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਇੰਦਰਵਰਮਨ, ਟੁਨ-ਟੁਨ ਮਾਸੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਇੰਦਰਵਤੀ ਆਦਿ ਹਨ।
ਇਹ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਾ ਹੈ ਪਰ ਰਾਜ ਦੇ ਹਰ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਹਰ ਵਾਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਹ ਹਾਕੀ ਦਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਹਾਕੀ ਖੇਡਣਾ ਵੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ 16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਲਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਕਇ ਪਹਿਲਵਾਨਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਲਕਾਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਕੁ ਸਾਥੀਆਂ, ਚਿਪਰੂ, ਮੰਨਾ, ਬਿਰਜੂ, ਮੋਟੂ, ਆਦਿ, ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਚੁਟਕੀ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਸੁਆਦ ਲੱਡੂ ਬਣਾਉਣ ਕਾਰਨ ਪੂਰੇ ਢੋਲਕਪੁਰ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਭੀਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤ ਇਸਦੇ ਬਣਾਏ ਲੱਡੂਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਭੀਮ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲੱਡੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਲਣੇ ਨਾਲ ਡਰਾਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਹਰ ਪਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੀਮ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਭੀਮ ਵਿਰੁੱਧ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਢੋਲੂ-ਭੋਲੂ ਇਸਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਭੀਮ ਅਤੇ ਰਾਜੂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਰੰਗ ਗੋਰਾ, ਦੋ ਗੁੱਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਲਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਪਹਿਲਵਾਨਪੁਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਢਾਬਾ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ 'ਸ਼ਿਵਾਨੀ ਦਾ ਢਾਬਾ' ਹੈ।
ਇਹ ਕੁਝ ਕੁ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰੋਃ ਧੂਮਕੇਤੂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿੰਨ 0.8 ਤੋਂ 1.2 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਲੰਬੇ ਛਾਪੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਿੱਟੇ, ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਹਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕੈਲੀਕੈਕਸ ਦੰਦ ਅਸਮਾਨ ਹਨ।
ਤਿੰਨ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਰੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਰੋਲਾ ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ 3 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਲੰਬੀ ਤੱਕ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿੰਨ ਕੋਰੋਲਾ ਲੋਬਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ 1.0 ਤੋਂ 1.5 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਾਲੇ ਨਰਮ ਸਪਸ਼ਟ ਉੱਚੇ ਉਪਰਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜਦਕਿ ਔਸਤ ਕੋਰੀਲਾ ਲੋਬ ਦੋ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਦਾਇਰੇ ਦਾ ਕੇਵਲ ਮੱਧਮ ਸਮਰੱਥਾ ਉਪਜਾਊ ਹੈ ਧੂੜ ਦੇ ਬੈਗ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਉਤਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸਟੈਮੈਨਸ ਸਟੈਮਮੌਂਡਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਹਰੀ ਸਟੈਮਮੌਡਜ਼ ਲੇਬਲਮੁਮ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਲੇਬਲਮੁਮ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਰਿਬਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ 1.2 ਤੋਂ 2.0 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਤਿੰਨ ਕਾਰਪਲਾਂ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ, ਤ੍ਰਿਭੁਜਦਾਰ ਅੰਡਾਸ਼ਯ ਪੱਖੋ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿੱਘੇ ਹਨ।
ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੁੰਜਿਆ, ਸੰਤਰੀ ਪੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਲੰਡਰ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਰਾਇਜ਼ੋਮ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੱਖਣ ਏਸ਼ੀਅਨ ਅਤੇ ਮੱਧ ਪੂਰਬੀ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਸਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫ਼ਾਰਸੀ ਬਰਤਨ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਲਦਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਈ ਈਰਾਨੀ ਖੋਰੇਸ਼ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਤੇਲ ਅਤੇ ਹਲਦੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਪਿਆਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੋਰੋਕਿਨ ਦੇ ਮਿਕਸ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਰਾਸ ਅਲ ਹਾਨਹਾਟ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਲਦੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਹਲਦੀ ਤਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਹਲਦੀ ਦੀਆਂ ਗੰਢੀਆਂ 30-45 ਮਿੰਟ ਲਈ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਰਮ ਭਠੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਸੰਤਰੀ-ਪੀਲੇ ਪਾਊਡਰ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੰਗ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲਾ ਏਜੰਟ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ, ਇਰਾਨ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪਕਵਾਨਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਰਕੀਆਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰੰਗਾਈ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਲਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸੁਆਦੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹਨੂੰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੇਕ ਸੁਫੌਫ਼. ਆਦਿ।
ਭਾਰਤ ਵਿਚ, ਹਲਦੀ ਪਲਾਂਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨਾਂ, ਪੈਟੋਲੀ, ਪਨੀਰ ਤੇ ਚੌਲ ਆਟੇ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ-ਗੁਗਲ ਮਿਸ਼ਰਣ ਲੇਅਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਹਲੀ ਸਟੀਮਰ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਲਦੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬੇਯਕੀਨੀ ਹੈ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਡਲ ਇੰਗਲਿਸ਼ / ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਆਧੁਨਿਕ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟਰਰਮਰੀ ਜਾਂ ਟਰਰਮਰੇਟ।
ਬ੍ਰੈਕਟਾਂ ਹਲਕੇ, ਹਰੇ ਅਤੇ ਓਵੇਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ 3 ਤੋਂ 5 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਸੀਦ ਉੱਪਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਤਾਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸੁੱਕੇ, ਪਾਊਡਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਰਕ।
ਇਸਦੀ ਪੂਰਤੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟੁਕਾਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਹਲਦੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਜ਼ੀ ਗੰਢੀ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਦੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਰਵਾਇਤੀ ਦਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲੀਨਿਕਲ ਖੋਜ ਤੋਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਹੂਡਲ ਵਿੱਚ ਚਿਕਿਤਸਕ ਗੁਣ ਹਨ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਵੱਖ ਵੱਖ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਦਵਾਈ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹਲਦੀ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਥੈਰੇਪੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸਦੇ ਲਈ ਹਲਦੀ ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਮੁੱਖ ਸੰਘਟਕ, ਕ੍ਰੀਕਿਊਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲੀ ਕਲੀਨਿਕਲ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਨੇਪਾਲ ਵਿਚ, ਹਲਦੀ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਧੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮੀਟ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਰੰਗ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੇਪਾਲ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਦਵਾਈ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਮੁੱਲ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਹਲਦੀ ਨੂੰ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਿੱਧ ਦਵਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰੰਗਤ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਚਿਕਿਤਸਕ ਸੰਪਤੀਆਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰੰਗਿੰਗ ਏਜੰਟ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ਿਆਈ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਮੁੱਲ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਦੱਖਣੀ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿਚ, ਉਬਾਲੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੰਗ ਦੇਣ ਲਈ ਹਲਦੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਵੱਲ ਟਲਾਵੰਗ ਦਰਿਆ ਘਾਟੀ ਅਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਟੂਅਰੀਅਲ ਦਰਿਆ ਘਾਟੀ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਦੇਖਣਯੋਗ ਸਥਾਨ ਬਾਰਾ ਬਜ਼ਾਰ, ਮਿਜ਼ੋਰਮ ਪ੍ਰਾਂਤ ਅਜਾਇਬਘਰ, ਰੇਆਈਕ ਰਿਜ਼ੋਰਟ, ਦੁਰਤਲੰਗ ਪਹਾੜੀ, ਆਈਜ਼ੋਲ ਕਾਲਜ਼, ਸੋਲੋਮੋਨ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਕਿਦਰੋਨ ਘਾਟੀ ਚਾਵਲਹੰਨ ਮੰਦਰ, ਖੌਂਗਚੇਰਾ ਪੁਕ ਸਰੁੰਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਿਸ 'ਚ 39 ਪਤਨੀਆਂ, 94 ਪੁੱਤਰ, 14 ਨੂਹਾਂ, 33 ਪੋਤੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਬਕਤਾਵੰਗ ਪਿੰਡ, ਆਦਿ ਹਨ।
ਆਬਾਦੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਅਰਥ-ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਹੈ।
ਬੁੱਚੇ ਨੰਗਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਔਸਤ ਲਿੰਗ ਅਨੁਪਾਤ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹੇਠਲੇ ਸਾਖਰਤਾ ਦਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਗਿਆ ਹੈ, 846।
ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪੰਚਾਆਤੀ ਰਾਜ ਐਕਟ ਦੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਬੁੱਚੇ ਨੰਗਲ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਚੁਣੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸਰਪੰਚ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬੁੱਚੇ ਨੰਗਲ ਪੰਜਾਬ ਰਾਜ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਜ਼ਿਲੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਤੱਕ ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ ਬੁੱਚੇ ਨੰਗਲ ਹੋਰ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਦੂਰੀ 201,8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਹੈ।
ਇਹ ਨਾਮ ਇੱਕ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਪਿਆ ਕਿਓਂਕਿ ਓਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦਾ ਕੰਨ ਵੱਡਿਆ ਗਿਆ।
ਜਿਸ ਤੋ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁਚਾ ਨੰਗਲ ਪੈ ਗਿਆ , ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਕੇ ਬੁੱਚੇ ਨੰਗਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਸ ਬਿਲ ਮੁਤਾਬਕ ਜਿਸ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਜਾਂ ਜਾਇਦਾਦ ਸਬੰਧੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰਨ ‘ਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਕਰਾਰ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਝਗੜੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਿੱਖ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਵੱਲੋ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਤੇ ਇਸ ‘ਤੇ ਬਿਲ ਸਿਲੈਕਟ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਤਾ ਗਿਆ।
ਕਮੇਟੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੋਟ ਲਿਖਵਾਇਆ ਕਿ ‘ਸਿੱਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿਥੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ ਨਾਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਸਰਕਾਰੀ ਕਮਿਸ਼ਨ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੇ।
ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੋਰਡ, ਸਿੱਖ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਖ਼ਰਚ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਫ਼ੰਡ ‘ਚੋਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
23 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1921 ਨੂੰ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਸੱਦੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਵਿੱਚ ਲਾਲਾ ਗਨਪਤ ਰਾਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨਰਿੰਦਰ ਨਾਥ ਮਹੰਤਾਂ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਕੀਲਾਂ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਇਸ ਬਿਲ ਸਬੰਧੀ ਜੋ ਵੀ ਖਰੜਾ ਬਣਦਾ ਸੀ, ਲਾਹੌਰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਅਕਾਲੀ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਕੋਈ ਵੀ 50 ਸਿੱਖ, ਕਿਸੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਨੂੰ ਇਸ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਮਤਾ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਇਸ ਐਕਟ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖ਼ੂਬੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਸਿੱਖ ਬੀਬੀਆਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦਾ ਹੱਕ ਹਾਸਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਐਕਟ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਖੁਲ੍ਹ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸੈਂਟਰਲ ਬੋਰਡ ਚਾਹਵੇ ਤਾਂ ਅਪਣਾ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਾਲੀ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨਾਂ ਹੀ ਰਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
20 ਫ਼ਰਵਰੀ, 1921 ਨੂੰ, ਨਨਕਾਣਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਰਤਾਨੀਆ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਬਣਾਉਣ ਸਬੰਧੀ 14 ਮਾਰਚ, 1921 ਨੂੰ ਮੀਆਂ ਫ਼ਜ਼ਲੀ ਹੁਸੈਨ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਕੌਂਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਤਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸੂਬੇ ਦੇ ਧਰਮ ਅਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਆਰਡੀਨੈਂਸ ਜਾਰੀ ਕਰੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ ਅਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਕੌਂਸਲ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਇਸ ਬਿੱਲ ਸਬੰਧੀ 26 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮੀਟਿੰਗ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਹੰਤਾਂ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨੇ 1920 ਵਾਲੀ ਮਰਿਆਦਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੋਰਡ ਦੇ ਦੋ-ਤਿਹਾਈ ਮੈਂਬਰ ਸਿੱਖ ਤੇ ਬਾਕੀ ਦੂਜੇ ਧਰਮਾਂ ‘ਚੋਂ ਹੋਣ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਿੱਖ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਬਿਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜਿਸ ‘ਚੋਂ ਚਾਰ ਨੇ ਨਾਵਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਤੇ ਪੰਜਵੇਂ, ਹਰਦਿਤ ਸਿੰਘ ਬੇਦੀ, ਨੇ 5 ਨਵੰਬਰ, 1922 ਨੂੰ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇ ਦਿਤਾ ਸੀ।
ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਐਕਟ ਬਣਾਉਣ ਦੀ 25 ਨਵੰਬਰ, 1924 ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਸਿੱਖ ਮੈਂਬਰਾਂ: ਜੋਧ ਸਿੰਘ, ਨਾਰਾਇਣ ਸਿੰਘ ਵਕੀਲ, ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਮੋਗਾ, ਮੰਗਲ ਸਿੰਘ ਤੇ ਗੁਰਬਖ਼ਸ਼ ਸਿੰਘ ਅੰਬਾਲਾ ਦੀ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਡਿਪਟੀ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਐਕਟ ਬਣਾਵੇ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਦੋ ਕਾਨੂੰਨਦਾਨ ਕੰਵਰ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਬੈਰਿਸਟਰ ਤੇ ਮਿਸਟਰ ਬੀਜ਼ਲੇ ਦਿਤੇ ਗਏ।
ਇਸ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਕਿੰਨਾ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦੇਣਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਐਕਟ 1925 ਬਰਤਾਨੀਆ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆ ਦੀ ਸਾਭ ਸੰਭਾਲ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਐਕਟ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਰਾਹੀ ਸਾਰੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕਮੇਟੀ ਸੰਭਾਲੇਗੀ।
ਐਸ਼ ਦੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਪਿਕਾਚੂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਗ੍ਰੀਨਿੰਜਾ, ਟੈਲਨਫਲੇਮ, ਹਾਲੂਚਾ, ਨੋਏਵਰਨ।
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਬਾਸੌਰ, ਕਿੰਗਲਰ, ਮੱਕ, 30 ਟੌਰਸ, ਸਨੋਰਲੈਕਸ, ਹੈਰਾਕ੍ਰੌਸ, ਬੇਲੀਫ਼, ਕੁਈਲਾਵਾ, ਟੋਟੋਡਾਈਲ, ਨੌਕਟਾਊਲ, ਡੌਨਫੈਨ, ਸਵੈਲ਼ੋ, ਸੈਪਟਾਈਲ, ਕੌਰਫ਼ਿਸ਼, ਟੌਰਕੋਲ, ਗਲੇਲਾਈ, ਸਟਾਰੈਪਟਰ, ਟੌਰਟੈਰਾ, ਇੱਨਫ਼ਰਨੇਪ, ਬਲੂਜ਼ਲ, ਗਲਾਈਸਕੌਰ, ਗਿਬਲ, ਚਾਰੀਜਾਡ ਆਦਿ।
ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਐਸ਼ ਦਾ ਸਕੁਏਰਟਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਈਮੇਪ ਕਿਸੇ ਖੁਫੀਆ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ 'ਤੇ ਹਨ।
ਐਸ਼ ਕੋਲ ਇੱਕ ਏਪਮ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਉਸਨੇ ਡੌਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫ਼ਿਰ ਉਹ ਐਂਬੀਪੌਮ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਐਸ਼ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬਟਰਫ੍ਰੀ, ਪਿਜੀਓਟ, ਲੈਪਰੱਸ ਅਤੇ ਗੂਡਰਾ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।
ਐਸ਼ ਨੇ ਜੋਟੋ, ਕਾਂਟੋ, ਹੋਈਨ, ਸਿਨੋਹ ਅਤੇ ਯੂਨੋਵਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜਿੰਮ ਬੈਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਕਾਂਟੋ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਓਰੇਂਜ ਲੀਗ ਚੈਂਪੀਅਨ ਅਤੇ ਆਲ ਸੈਵਨ ਫਰੰਟੀਅਰ ਬ੍ਰੇਨਜ਼ ਦਾ ਵੀ ਵਿਜੇਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪੋਕੀਮੌਨ ਦ ਮੂਵੀ: ਬਲੈਕ–ਵਿਕਟਿਨੀ ਐਂਡ ਰੈਸ਼ੀਰਮ ਐਂਡ ਵਾਈਟ–ਵਿਕਟਿਨੀ ਐਂਡ ਜੈਕੋਰੌਮ
ਇਸਦਾ ਨਾਂਅ ਪੋਕੀਮੌਨ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਪੋਕਿੱਟ ਮੌਨਸਟਰਜ਼ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ।
ਇਹੀ ਪੋਕੀਮੌਨ ਸ਼ਬਦ ਇਸਦੀ ਆਪਣੀ ਫ੍ਰੈਨਚਾਇਜ਼ੀ ਅਤੇ 721 ਫਿਕਸ਼ਨਲ ਜਾਤੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਪੋਕੀਮੌਨ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪੋਕੀਮੌਨ ਐਕਸ ਅਤੇ ਵਾਈ ਤੱਕ ਦਿਖ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਇੱਕ-ਵਚਨ ਅਤੇ ਬਹੁ-ਵਚਨ ਇਕੱਠਿਆ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਕਾਚੂ ਹੋਣ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਕਾਚੂਆਂ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਪਿਕਾਚੂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਹ ਪੋਕੀਮੌਨ ਮਾਸਟਰ ਬਣਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਪੋਕੀਮੌਨ ਪਿਕਾਚੂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਂਝ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਕਾਚੂ ਦੀ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬਣਦੀ ਹੈ ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਐਸ਼ ਆਪਣੇ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਆਸ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜਿੱਤ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਐਸ਼ ਭੁੱਖੜ ਕਿਸਮ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਲੇਟਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਲਗਪਗ 17 ਸੀਜ਼ਨ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲੜੀਵਾਰ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਐਸ਼ ਕੈਚਮ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਕਾਂਟੋ ਦੇ ਪੈਲਟ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੋਕੀਮੌਨ ਪਿਕਾਚੂ ਦੋਂਵੇ ਇਕੱਠੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸੈਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪੋਕੀਮੌਨ ਮਾਸਟਰ ਬਣਨ ਲਈ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਸ ਸਫ਼ਰ 'ਚ ਕਈ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲੜੀਵਾਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਐਸ਼ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਰੌਕ ਅਤੇ ਮਿਸਟੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਗੈਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਐਸ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਤੀਬੰਧੀ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਐਸ਼ ਉਸਦੇ ਜਿੰਮ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅਫ਼ਸਰ ਜੈਨੀ ਅਤੇ ਨਰਸ ਜੌਏ ਬਾਰੇ ਮੁਕੰਮਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ।
ਮਿਸਟੀ – ਮਿਸਟੀ ਪੋਕੀਮੌਨ ਦੀ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਸੀਜ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਇਹ ਭੂਗੋਲਕ ਵੰਡ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵਖਰੇਵਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਉਪਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਬਣਤਰਾਤਮਕ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਵੇਖਿਆਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਖਿੱਤੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਖਿੱਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਤੇ ਵਖਰੇਵੇਂ ਹਨ।
ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਦੂਜੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚਲੇ ਵਖਰੇਵਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਆਦਿ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਾਰਨ ਦੋ ਖਿੱਤਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਸਪਰ ਸਾਂਝ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾਈ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਵਖਰੇਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਖਿੱਤੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਦੂਜੇ ਖਿੱਤੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਅਤੇ ਵਖਰੇਵੇਂ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਆਕਰਨ ਸਿਰਫ ਲਿਖਤੀ ਅਤੇ ਟਕਸਾਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਤੱਥ ਗਲਤ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ।