polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਹਾਰਵਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੌਰਾਨ, ਵੇਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ "ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਟੌਪੀ ਅਸਲੀ ਮੋਹਰੇ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਠੀਕ ਹੈ ਸਰ, ਇਹ ਅਸਲ ਵਾਲ ਹੈ।
ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਮੇਡੀਅਨ ਐਲਫੋਨਜ਼ੋ ਈ. ਬੈਲ, ਜੂਨੀਅਰ ਦਾ ਵੇਨਸ ਦਾ ਇੱਕ ਕਰੀਬੀ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ, "ਡਿਊਕ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਅਤੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਬਹੁਤ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਕ੍ਰੀਨ 'ਤੇ ਦੇਖੇ ਗਏ ਸਨ. ਇੱਕ ਤਖ਼ਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰੀ ਹੋਈ ਸੀ: 'ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੁ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ।
" ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦੇ ਵਿਚਾਰ' ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ . ਸਾਨੂੰ ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਫੈਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਗੰਦਾ, ਗੰਦੀ ਹੋਣਾ।
ਉਸ ਦਾ ਤੂਫਨਾਕ ਤਲਾਕ ਐਸਪਾਰੈਂੰਜ ਬੌਰ ਤੋਂ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਮੈਕਸੀਕਨ ਅਦਾਕਾਰਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਵੇਨ ਅਤੇ ਸਹਿ-ਸਟਾਰ ਗੇਲ ਰਸਲ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਮਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਵੇਨ ਅਤੇ ਰਸਲ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਰਾਤ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮ ਏਂਜਲ ਅਤੇ ਬਾਡਮਨ ਨੇ ਲਪੇਟਿਆ, ਕਾਟ ਅਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਲਈ ਆਮ ਪਾਰਟੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੇਨ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਘਰ ਆਇਆ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਐਸਪੀਰੈਂਜ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਫਰੰਟ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਿਆ ਸੀ।
ਵੇਨ ਦਾ ਕੈਰੀਅਰ 1939 ਵਿੱਚ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੌਨ ਫੋਰਡ ਦੇ ਸਟੈਜਕੋਚ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿਤਾਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜੀਵਨੀਪਤੀ ਰੋਨਾਲਡ ਡੇਵਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੌਨ ਵੇਨ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਕੌਮ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਮੂਰਤ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਊਂਬੂਜ਼, ਘੋੜ ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਗਣਤੰਤਰ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਮਿਥ ਤੋਂ ਖੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੇਨਰ ਹਨ।
ਵੇਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ-ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਾਮਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਲੀਨ ਡੀਟ੍ਰੀਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤਕ ਚੱਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੇਲ ਮਰਲੇ ਓਬੇਨਨ ਨਾਲ ਸੀ ਜੋ 1938 ਤੋਂ 1947 ਤਕ ਚੱਲੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ 1983 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਸੀ "ਡਿਊਕ: ਏ ਲਵ ਸਟੋਰੀ"।
ਮੈਰੀਅਨ ਮਿਚੇਲ ਮੋਰੀਸਨ , ਜੋ ਕਿ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਤੌਰ ਤੇ ਜੌਨ ਵੇਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਡਿਊਕ ਓਹਨਾ ਦਾ ਉਪਨਾਮ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਭਿਨੇਤਾ ਅਤੇ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸੀ।
ਟਰੂ ਗ੍ਰਿਟ ਲਈ ਇੱਕ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ-ਜੇਤੂ, ਵੇਨ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਲਈ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਵੇਨ ਦੇ ਕਈ ਬੱਚੇ ਫਿਲਮ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਵੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਏਥਨ ਨੂੰ ਕੁਝ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਏਥਨ ਵੇਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਐਡਮ -16 ਦੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲੜੀ ਦੇ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਗਵਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗ੍ਰੈਵਟੀਟੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਸਾਲ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਗਿਆਨ ਕਲਾਸਰੂਮ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਟੈਸਟ ਦੇ ਅੰਕ ਵਧਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਜੋ ਉਹ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਹਨ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਅਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ (ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੋ ਕਿ ਸਬਟਾਮੋਮਿਕ ਕਣਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ) ਲਈ ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਕੁਦਰਤੀ ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਤੋਂ (ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪਸੰਦੀਦਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਕਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਚੱਖਣਾ) ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਿੰਨ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕਲੇ ਸੁਤੰਤਰ ਵੇਰੀਏਬਲ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਵੇਰੀਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਕੰਟਰੋਲ ਮਾਪਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਪਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਲਨਾ ਦੁਆਰਾ।
ਆਦਰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਵੇਰੀਏਬਲ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਬੇਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਜਿਹੇ ਤਜ਼ੁਰਬੇ ਵਿਚ, ਜੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ ਕੰਮ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਣਾ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪ੍ਰਯੋਗ ਉਸ ਦੇ ਮਕਸਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਪ੍ਰੀਖਣਡ ਵੇਰੀਏਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਇੱਕ ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਸਮਰਥਨ, ਜਾਂ ਨਕਾਰਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਇਹ ਦੱਸ ਕੇ ਕਾਰਨ-ਅਤੇ-ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸੂਝ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕਾਰਕ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੇ ਟੀਚੇ ਅਤੇ ਪੈਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਬਦਲਾਅ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਹਰਾਉਣਯੋਗ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ੀਕਲ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਾਨਕਾਂ ਅਤੇ ਮਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਪਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ 'ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਯੋਗ' ਸਮਾਜਿਕ ਖੋਜ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵੇਰੀਏਬਲ ਹਨ।
ਸੁਤੰਤਰ ਵੇਰੀਏਬਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਯੋਗੀ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਰਭਰ ਵੇਰੀਏਬਲ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਹਰੇਕ ਬਰਾਂਚ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਹਨ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਖੋਜ ਅਕਸਰ ਰਲਵੇਂ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਦਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ), ਜਦਕਿ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਅਰਥ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਕਸਰ ਇਲਾਜ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਬੇਤਰਤੀਬ ਸੇਵਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਥਾਇਰਾਇਡ ਮਨੁੱਖੀ ਵਰਤਾਓ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਟੈਸਟਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਗਿਆਨਕ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਤਜਰਬਾ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾੱਡਲਾਂ ਜਾਂ ਅੰਤਿਮ ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਰਬਿਟਰੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਹਾਇਪੋਸਟਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਇੱਕ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਪ੍ਰਯੋਗ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਨਮੂਨਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਯੰਤਰਨ ਦੇ ਨਮੂਨਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਹਿਲੂ ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਨਮੂਨੇ ਦੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
1947—ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਿਹਾਂ ਲਈ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਘਰੇਲੂ ਮੰਤਰਾਲਾ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
1969—ਅਸਲੀ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਬਿਲਡਿੰਗ ਨੂੰ "ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਜਾਇਦਾਦ" ਨਾਮਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
2001—ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦਾ ਨਾਮ "ਸੁਤੰਤਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਦਾਰਾ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ" ਦਾ "ਨਾਰਾ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ" ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
2005—ਕਾਈਸ਼ੂ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਆਈਏਆਈ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
2007—ਆਈਏਆਈ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਸੁਤੰਤਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟੋਕੀਓ ਅਤੇ ਨਾਰਾ ਵਿਖੇ ਕੌਮੀ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਕੌਮੀ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਜਾਇਬਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਲਈ ਕੌਮੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਹਨ।
ਅਸਲ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਬਿਲਡਿੰਗ ਦੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਕਾਟਯਾਮਾ ਟੋਕੁਮਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਇਪੀਰਿਅਲ ਘਰੇਲੂ ਏਜੰਸੀ ਦੇ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਸਨ।
ਇਹ ਇਮਾਰਤ 1894 ਵਿੱਚ ਮੁਕੰਮਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਫ੍ਰਾਂਸੀਸੀ ਰਿਨੇਸੰਸ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੈ।
ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੱਛਮੀ ਦਾਖਲੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਸਜਾਵਟੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਇਹ ਮੱਧ ਪੂਰਬੀ ਯੂਰਪੀਅਨ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ।
1969 ਵਿੱਚ ਕੌਮੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਹਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਜਾਇਦਾਦ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾ ਨੈਸ਼ਨਲ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ 1889 ਵਿੱਚ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਨਾਰਾ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
1874 ਵਿਚ, ਅਰਧ-ਸਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦੀ ਨਾਰਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਕੰਪਨੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਰਾ ਗਵਰਨਰ ਫੂਜੀ ਛੀਹਰੋ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਕਟਾਯਾਮਾ ਟੋਕੁਮਾ ਨੇ ਅਸਲੀ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਮੀਜੀ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਪੱਛਮੀ-ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਨਾਮਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਬੌਧ ਕਲਾ ਦੀ ਉਸ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਿਹ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਸਵੀਰਾਂ, ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਲੇਖ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਨਾਰਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਲਾ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਸੂਨੋਨ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਰ ਸਾਲ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਜਾਇਬ-ਘਰ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉੱਘੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਲਾ ਅਜਾਇਬ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਅੱਜ ਦੇ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਇੱਕ ਵਿਕਸਿਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰਹੀ ਹੈ:
ਹੀਬਾ ਨਵਾਬ—ਇਲਾਈਚੀ ਬੰਸਲ, ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਰਤੀ, ਜ਼ਿੱਦੀ, ਪਰ ਮਜ਼ਾ-ਪਸੰਦ ਲੜਕੀ ਹੈ।
ਉਹ ਇੱਕ ਸੂਝਵਾਨ ਲੜਕੀ ਹੈ ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਹ 11 ਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਫੇਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜਵੇਂ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪੰਚਮ ਉਰਫ਼ ਜੀਜਾਜੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਪੈਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਕੱਢ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਨੀਤਾ ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ 'ਸੁੰਨੂ' ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕੋਡਨਾਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਚਮ ਅਤੇ ਪਿੰਟੂ ਲਈ ਹਾਈਡਰੋਜਨ ਅਤੇ ਨਾਈਟਰੋਜਨ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਮੀਥੇਨ ਅਤੇ ਈਥੇਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਬਰਸਾਤੀ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਏ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਲਾਈਚੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਇਲਾਈਚੀ ਲਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਪਿੰਟੂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ।
ਅਨੂਪ ਉਪਾਧਿਆਇ—ਮੁਰਾਰੀ ਬੰਸਲ, ਇੱਕ ਚਾਂਦਨੀ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਲਹਿੰਗਾ ਦੁਕਾਨ ਮਲਿਕ ਅਤੇ ਇਲਾਈਚੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਦੁਖੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਛਟੰਕੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਭਰਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਲੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਤਿਜੌਰੀ 'ਚੋਂ ਨਕਦ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਤਾਕੀਆ-ਕਲਾਮ "ਮੇਰੇ ਤੋ ਭਾਗ ਹੀ ਫੂਟ ਗਏ", ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਰੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਮੁਰਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਕਾਰਨ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਚਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਲਾਇਚੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਦੋਸਤ ਸੁਨੀਤਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਸੁਨੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ।
ਉਹ ਅਕਸਰ "ਹਾਂ ਹਾਂ, ਲੇਲੋ ਲੇਲੋ" ਕਹਿ ਕੇ ਸੁਨੀਤਾ ਦੀ ਸੈਲਫ਼ੀ ਲੈਣ ਦੀ ਸੁਲਾਹ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਹਰ ਵਕਤ ਇਲਾਇਚੀ ਨਾਲ ਸੈਲਫ਼ੀਆਂ ਲੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਈਲੂ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਗੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਪਾਠੀ -- ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਨਾਈ ਛੋਟਾ ਲਾਲ, ਜੋ ਇੱਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਹੱਲੇ ਦਾ ਗਪੌੜੀ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਸੈਲੂਨ ਦਾ ਨਾਮ "ਮੰਦਾਕਨੀ ਹੇਅਰ ਰਿਮੂਵਰ ਸਲੂਨ" ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਹੈ।
ਮੁਰਾਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਮਸਾਜ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਸੈਲੂਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਸਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਮੁਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਝਗੜੇ ਖੜੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੁਰਾਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਸੇਠਜੀ, ਬਗਲ ਕੇ ਬਨਾ ਦੂੰ?" .
ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਵੀਨ ਬਾਵਾ -- ਦਰੋਗਾ ਪਿੰਕੀ ਤ੍ਰਿਪਾਠੀ, ਜੋ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮ: ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ, ਕਢਾਈ, ਬੁਣਾਈ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇੱਕ ਆਲਸੀ ਪੁਲਿਸ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇੱਕ ਵੀ ਕੇਸ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
"ਪਿੰਕੀਜੀ ਪੂਛ ਰਹੇ ਹੈਂ" ਅਤੇ "ਬਚਪਨ ਸੇ ਦਿੱਲੀ ਮੇਂ ਰਹਿ ਰੀਆ ਹੂੰ" ਜਿਹੇ ਉਸਦੇ ਤਕੀਏ-ਕਲਾਮ ਹਨ।
ਪੰਚਮ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪੰਚਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇਲਾਇਚੀ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪੰਚਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਿੰਟੂ ਹੈ।
ਸਾਹੇਬ ਦਾਸ ਮਾਨਿਕਪੁਰੀ -- ਮੰਗੀ ਲਾਲ, ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕਾਂਸਟੇਬਲ ਜੋ ਦਰੋਗਾ ਪਿੰਕੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਪਿੰਕੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਚਿੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੋੜ ਉਦੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੁਰਾਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ / ਬਰਸਾਤੀ ਪੰਚਮ , ਆਗਰਾ ਤੋਂ 24 ਸਾਲ ਦੇ ਇੱਕ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਮੁਰਾਰੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੁਆਰੇ ਨੂੰ 'ਬਰਸਾਤੀ' ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਨਾ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਇਸ ਕਾਰਨ ਪੰਚਮ ਨੂੰ ਵਿਆਹੁਤਾ ਹੋਣ ਦਾ ਝੂਠਾ ਨਾਟਕ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਪੰਚਮ ਦੇ ਨਰਮ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੁਭਾਅ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜੀਜਾਜੀ ਛੱਤ ਪਰ ਹੈਂ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਹਿੰਦੀ ਭਾਸ਼ੀ ਸਿਟਕਾਮ ਟੀਵੀ ਸੀਰੀਅਲ ਹੈ ਜੋ ਕਿ 9 ਜਨਵਰੀ 2018 ਨੂੰ ਸਬ ਟੀ.ਵੀ. 'ਤੇ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਸ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਮੁਰਾਰੀ , ਜਿਹੜਾ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਲਾਈਚੀ , ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਇੱਕ ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਲੜਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰਾ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਪੰਚਮ , ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣਨ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ ਹੈ, ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਮੁਰਾਰੀ ਲਾਲ ਬੰਸਲ ਚਾਂਦਨੀ ਚੌਕ, ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਹਿੰਗੇ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕਰੂਣਾ ਅਤੇ ਧੀ ਇਲਾਈਚੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅੱਧਾ ਚਾਂਦਨੀ ਚੌਕ ਇਲਾਈਚੀ ਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ।
ਬਗਾਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਇਲਾਈਚੀ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਢਵਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਢੰਗ ਵਰਤਣਾ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਉਹ 21 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਹਰ ਸਾਲ 11ਵੀਂ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਫੇਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਜਿਊਣ ਤੋਂ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ।
ਇੱਥੋਂ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ: ਇੱਧਰ ਪੰਚਮ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਣਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਧਰ ਇਲਾਈਚੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪੰਚਮ ਨਾਲ ਫਲਰਟ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਟਕਲਿਆਂ ਅਤੇ ਡਰਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਮੁਰਾਰੀ ਆਪਣੀ ਬੇਟੀ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀਆਂ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਪ੍ਰਾਸ ਦਾ ਅਰਥ ਉਤਪੱਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ ਰਸ ਆਦਿ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣਾ।
ਸ੍ਵਰਾਂ ਦੇ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਅਨੁਪ੍ਰਾਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਪ੍ਰਾਸ ਅਲੰਕਾਰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਅਲੰਕਾਰ ਹੈ ਇਸ ਅਲੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਧੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨਾਲ ਕਾਵਿ ਉਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਨੋਖਾ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਵਿਅੰਜਨਾ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਰਸ ਆਦਿ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਧੇਰੇ ਫਰਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚਮਤਕਾਰ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਅਨੁਪ੍ਰਾਸ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਬਦ ਅਲੰਕਾਰ ਅਤੇ ਅਰਥ ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਭੇਦ, ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਣ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਜਾਂ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਣ ਨੂੰ ਨਾ ਸਹਿਣ ਦੇ ਉਪਰ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਵਿ ਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਣ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਮਾਨ ਅਰਥੀ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਰੱਖ ਦੇਣ ਤੇ, ਉਹ ਅਲੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਅਲੰਕਾਰ ਦੀ ਹੋਂਦ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੀ ਸੀ।
ਇਸ ਤਰਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਣ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਅਲੰਕਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਰਗੀਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਲੰਕਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਅਰਥ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਅਰਥ ਦੋਵੇਂ ਹਨ।
ਜਿਹੜੇ ਅਲੰਕਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਉੱਪਰ ਹੀ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹੇ ਅਲੰਕਾਰ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਸਮ ਦੇ ਚੁਣੀਦਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਉਪਰ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਉਸੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਯਮਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਉਹਨਾ ਦੇ ਅਰਥ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਰਥ ਭਿੰਨ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਜਿਥੇ ਨਿਰਾਰਥਕ ਅੱਖਰਾਂ ਜਾਂ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਅਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਰਥਕ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਦੁਹਰਾਉ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਯਮਕ ਅਲੰਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲੀ ਕਾਵਿ ਉਕਤੀ ਵਿੱਚ ‘ਦ’ ਧੁਨੀ ਦੇ ਦੁਹਰਾਉ ਨਾਲ ਅਨੋਖਾ ਕਾਵਿਕ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਰਨਣ ਯੋਘ ਹੈ ਕਿ ਕਾਵਿ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਫ ਦੁਹਰਾਉ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਸਗੋਂ ਇਹ ਦੁਹਰਾਉ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਬਿਕਰਮਪੁਰ, ਢਾਕਾ ਦੇ ਕਮਾਰਖੰਡ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਮੁਲਤਾ, ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਉੱਪਰ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਨਾਨਾ, ਬਿਹਾਰੀ ਲਾਲ ਗੁਪਤਾ, ਆਈ.ਸੀ.ਐਸ, ਸਨ, ਜੋ ਬਰੋਦਾ ਦੇ ਦੀਵਾਨ ਬਣੇ ਸਨ।
ਉਸਦੇ ਮਮੇਰੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਪਹਿਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਣਜੀਤ ਗੁਪਤਾ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਮੁੱਖ ਸਕੱਤਰ ਆਈਸੀਐਸ, ਅਤੇ ਇੰਦਰਜੀਤ ਗੁਪਤਾ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟਰੀ ਸਨ।
ਇਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਪੀ.ਕੇ. ਸੇਨ ਗੁਪਤਾ, ਸਾਬਕਾ ਇੰਨਕਮ ਟੈਕਸ ਕਮਿਸ਼ਨਰ ਸੀ, ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਆਮਦਨ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਦੂਜਾ ਭਰਾ, ਕੇ. ਪੀ. ਸੇਨ, ਜਿਸਦਾ ਪੋਸਟ ਮਾਸਟਰ ਜਨਰਲ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਸੀ, ਭਾਰਤੀ ਡਾਕ ਸੇਵਾ, ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਲਾਡਲੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸਨੇਹਲਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਟੈਗੋਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਤਰਜਮਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਕਿਤਾਬ ਜੁਗਲਾਂਜਲੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੜੀਸਾ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਰਗਰਮੀਆਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਸੀ।
ਚੌਧਰੀ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਅਨਾਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ, ਹੋ ਹੁਣ ਉੜੀਸਾ ਦੇ ਜਗਤਸਿੰਘਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਗੰਨੇ ਦੀ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਕਰਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ।
ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੂਣ ਸੱਤਿਆਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਅਭਿਆਨ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੁੱਦ ਪਏ।
ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਵਜੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਤਿਆਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਮਾਹੌਲ ਸਿਰਜਣ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ।
ਕੈਦੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸੰਗੀ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਗਾਇਨ ਗਾਉਣ ਨੂੰ ਆਯੋਜਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗਾਂਧੀ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਸਨ।
ਮਾਲਤੀ ਚੌਧਰੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਭਾਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਅਪਨਾ ਲਈ ਸੀ।
'ਰਿਮਿਨੀਸੈਂਸਿਸ ਆਫ ਸਾਂਤੀਨਿਕੇਤਨ' ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, "ਮਾਲਤੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਵੀ ਸੀ।
ਗੁਰਦੇਵ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੇਸ਼ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਦਰਸ਼ਵਾਦ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਹ ਬੈਰਿਸਟਰ ਕੁਮੁਦ ਨਾਥ ਸੇਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਢਾਈ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਖੋ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਨੇਹਲਤਾ ਸੇਨ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਵੱਡੀ ਕੀਤਾ, ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਹੋਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਾਰਕੁੰਨ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਲਾ ਦੇਵੀ, ਰਾਮਾਦੇਵੀ ਚੌਧਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਫਰਵਰੀ 1933 ਵਿੱਚ, ਚੌਧਰੀਆਂ ਨੇ ਉਤਕਲ ਕਾਂਗਰਸ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਕਰਮੀ ਸੰਘ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਕਾਂਗਰਸ ਸੋਸ਼ਿਆਲਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਉੜੀਸਾ ਪ੍ਰਾਂਤਕ ਬ੍ਰਾਂਚ ਬਣੀ, ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਲੰਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋ ਪਹਿਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ 'ਸ਼ੀਲਾ' ਸੀ।
1947 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਵੰਡ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ, ਮੁਸਲਿਮ ਕਲਾਕਾਰ ਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਤੇ ਸਿੱਖ ਕਲਾਕਾਰ ਬੰਬਈ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।
1950 ਈ. ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਯਤਨਾਂ ਸਦਕਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮੇ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ 'ਪੋਸਤੀ, 'ਦੋ ਲੱਛੀਆਂ ਅਤੇ 'ਭੰਗੜਾ ਆਦਿ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1964 ਈ. ਵਿੱਚ 'ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ 1969 ਈ. ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਧਾਰਮਿਕ ਫ਼ਿਲਮ 'ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਜਹਾਜ਼ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸਫ਼ਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਬਣਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਪਹਿਲੀ ਪਰੰਪਰਾ ਇਸ਼ਕ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੀ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਫਿਲਮਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਦੂਜੀ ਪਰੰਪਰਾ ‘ਜੱਟ’ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੀਜੀ ਪਰੰਪਰਾ ‘ਸਾਹਿਤਕ ਰਚਨਾਵਾਂ’ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੇ ਚੌਥੀ ਪਰੰਪਰਾ ‘ਧਾਰਮਿਕ ਫ਼ਿਲਮਾਂ’ ਦੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾ ਵਾਰੋ-ਵਾਰੀ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੱਧਮ ਹੁੰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਸਮੇਂ 'ਜੀ ਆਇਆ ਨੂੰ' ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾਈ ਸੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਹੌਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਰਹਿਣ ਵਾਸਤੇ ਰਿਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਫ਼ਿਲਮ 'ਜੀ ਆਇਆ ਨੂੰ'ਦੇ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਕੈਨੇਡਾ ਰਹਿੰਦੀ ਕੁੜੀ ਸਿਮਰ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਇੰਦਰ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪੰਜਾਬ ਜ਼ਗ੍ਹਾ ਵੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਣਥੱਕ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਲਗਨ ਸਦਕਾ ਮਹਿਲ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਲਏ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾਪਣ ਹੈ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਇਹ ਦੁਖਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਸ਼ੱਕ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖੋਹ ਲਿਆ ਹੈ।
ਪਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ-ਪਲੀ ਉਧਰ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਢਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮੁਲਕ ਮੰਨਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਘਰ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪੰਦਰਾਂ ਗਜ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।
ਕੁੜੀ ਵੱਲ ਅੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ ਜੇਕਰ ਹੁੰਦਾ ਵੀ ਸੀ ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੋਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿਣਾ ਹੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਾਸੀ ਕਹਿਣ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕੁੜੀ ਦਾ ਘਰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਦੋ ਜਮਾਤਾਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਰਾਤ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਬੰਦੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤੇ ਬਰਾਤ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਚਾਰ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਕੁੜੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਰਾਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਏ।
ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨਾ ਲੋਚਦੇ ਹਨ।
ਇਸੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਕਾਰਨ ਪੰਜਾਬੀ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵੀ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਵਿਆਹ ਕੇ ਗਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਾਜ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਮੁੰਡੇ ਜਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਤਣਾਓ ਦਾ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀਆ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਵਿਆਹ ਕੇ ਗਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਜੀਵਨ 'ਜੀ ਆਇਆ ਨੂੰ 'ਫਿਲਮ ਦੀ ਪਾਤਰ ਜੱਸੀ ਦਾ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਆਰਥਿਕ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਚਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਵਾਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਰਹਿਣੀ-ਬਹਿਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਪਰਵਾਸ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀ, ਵਤਨ ਦੀ ਯਾਦ ਤੇ ਵਤਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਆਦਿ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
'ਰਾਂਝਾ ਰਫਿਊਜ਼ੀ' ਫਿਲਮ 1947 ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਫਲੈਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਆਏ ਇੱਕ ਰਿਫਿਊਜੀ ਦੇ ਲੜਕੇ ਰਾਂਝੇ ਨੂੰ ਲੋਕ 'ਰਾਂਝਾ ਰਫਿਊਜੀ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨ ਪ੍ਰਿੰਸ ਦੁਆਰਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਫੌਜੀ ਦਾ ਰੋਲ ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਫੌਜੀ ਦਾ ਰੋਲ ਮੁਸਲਮਾਨੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਫ਼ਿਲਮ ਇੱਕ ਕਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਢੰਗਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ; ਚਿੱਤਰਕਲਾ, ਮੂਰਤੀਕਲਾ, ਇਮਾਰਤ ਕਲਾ, ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ਼ੀ, ਸੰਗੀਤ, ਨ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਨਾਟਕ ਆਦਿ।
ਫ਼ਿਲਮ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੀ ਫ਼ਿਲਮ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਤੁਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਵਰਗ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅਸਰ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਪਲੀ ਹੋਈ ਪੰਜਾਬੀ ਔਰਤ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਦੋਸਤ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦੁਆਰਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਜੋ ਕਿ ਪਿੱਛੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਾਹੌਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਬਚਪਨ ਹਨ।
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਲੜਕਾ ਕੈਨੇਡਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੁਲਕ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਬਾਰੇ ਮਾੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।
ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਦਾ ਲੜਕਾ ਜੋ ਕੇਵਲ ਅੱਠ-ਨੌਂ ਸਾਲ ਦਾ ਹੀ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤ ਗੋਰੀ ਲੜਕੀ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਫਰੈਂਡ-ਫਰੂੰਡ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ ਪਰ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਤਾਂ ਜੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਕ ਫਿਲਮ ਦੋ ਸੱਕੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਘਰ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਪਿਆਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਪੰਜਾਬੀ ਰਹਿਣੀ-ਬਹਿਣੀ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਬੰਦਾ ਜਿਉਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਕਸਰ ਹੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੇਵਲ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਤੱਕ ਹੀ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਫਿਲਮਕਾਰ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਿੱਤੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੇ ਰਹਿਣੀ-ਬਹਿਣੀ ਆਦਿ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਉਸ ਖਿੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜੱਟ ਦਾ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਰਾ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੂਸਰਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਮੋਜਾਂ ਲਈਆਂ ਹਨ,ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵੱਧ ਹੱਕ ਸਮਝ ਦਾ ਹੈ।
ਪਰਵਾਸੀ ਕਾਮੇ ਡਾਲਰਾਂ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ੀਨ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਓਵਰਟਾਈਮ ਕਰਕੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਬੱਚੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਏ।
'ਲਵ ਪੰਜਾਬ'ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।
ਸੇਬਿਨ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਰੋਮ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦ ਦੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਰੋਮੁਲਸ ਨੇ ਪਲਾਟਾਈਨ ਹਿਲ ਵਿੱਚ ਸੈਟਲਮੈਂਟ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੁਰਸ਼ ਅਨੁਭਵੀ ਸਨ।
ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਸਬਨ ਦੇ ਗੁਆਂਢੀ ਕਬੀਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ ਰੋਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਾਬੇਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਤੇ ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਸੇਬੀਨ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸੇਬੀਨ ਦੇ ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲੜੀ।
ਰੋਮਨ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਾਰਾਜ਼ ਅਗਵਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਰੋਮੁਲਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰੋਮੁਲਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤ ਚੋਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਵਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਦੇ ਹੱਕ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤਿਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਾਤੀਨੀ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ "ਲਿੰਗੀ ਉਲੰਘਣਾ" ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅਰਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਲੁੱਟਣ, ਅਨੰਦ ਲੈਣ, ਰੈਪਟਰ, ਭਿਆਣਕ ਅਤੇ ਲਾਲਚੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਕਸਬੇ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲੁੱਟ, ਤਬਾਹੀ, ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਆਮ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਨੈਨਕਿੰਗ ਦਾ ਬਲਾਤਕਾਰ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਆਕਸਫ਼ੋਰਡ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਬਰਨ ਅਗਵਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਆਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੇਓਲੀਥਿਕ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ, ਆਸਪਾਰਨ-ਸ਼ਲੇਟਜ਼, ਆਸਟਰੀਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨੀਅਰ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਖੁਦਾਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਲਗ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਪਰ ਨੁਮਾਇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਛਾਪਾ ਮਾਰਨਾ ਕਬਾਇਲੀ ਸਮਾਜਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਮ ਅਭਿਆਸ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁਵੱਕਿਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਹਿਊਮਨ ਮਿਟੋਚੋਨਡ੍ਰਿਯਲ ਡੀਐਨਏ ਹੈਪਲੋਗਰੂਪਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਮਾਨਵ ਹਿਊਮਨ ਯਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮ ਡੀਐਨਏ ਹੈਪਲੋਗਰੂਪਸ ਦੀ ਵੱਧ ਸਥਿਰਤਾ ਤੋਂ ਝਲਕਦਾ ਹੈ।
ਅਗਵਾਕਰਨ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਤੀਨੀ ਮਿਆਦ ਹੈ, ਭਾਵ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਲਈ ਅਗਵਾ ਕਰਨਾ।
ਮੂਲ ਰੂਪ 'ਚ ਜਰਮਨ ਤੋਂ ਫਰੁਏਨਰਾਊਬ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ, ਕਲਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਾੜੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਨਾ ਰਾਪਟੀਓ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਦੂਜੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ 1986 ਵਿੱਚ ਬਰਕਸ਼ਾਇਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਐਂਡਰਿਊਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਬਰਕਸ਼ਾਇਰ ਵਿੱਚ ਪੈਨਬੋਰਨ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸਕੂਲ ਸੀ।
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਐਂਡਰਿਊਜ਼ ਵਿਖੇ ਪਾਰਟ-ਵੀਕਲੀ ਬਾਰਡਿੰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਹ ਮਾਰਲਬਰੋ ਕਾਲਜ, ਵਿਲਟਸ਼ਾਇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਹਿ-ਵਿਦਿਅਕ ਸੁਤੰਤਰ ਬੋਰਡਿੰਗ ਸਕੂਲ,ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੋਰਡਰ ਸੀ ਅਤੇ 2005 ਵਿੱਚ ਫੌਟ, ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੇ ਸੈਂਟ ਐਂਡਰਿਊਜ਼ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਲਾ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਈ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਗੈਪ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਰੈਲੀ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਚਿੱਲੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਦੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਫਲੋਰੈਂਸ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕੈਥਰੀਨ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਮਿਡਲਟਨ ਦਾ ਜਨਮ 9 ਜਨਵਰੀ 1982 ਨੂੰ ਰਾਇਲ ਬਰਕਸ਼ਾਇਰ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਮੱਧ-ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਹ ਮਾਈਕਲ ਮਿਡਲਟਨ , ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਰੋਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਫਲਾਈਟ ਡਿਸਪੈਸਰ ਅਤੇ ਫਲਾਈਟ ਅਟੈਂਡੈਂਟ, ਜਿਸ ਨੇ 1987 ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਪੀਸਜ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਮੇਲ ਆਰਡਰ ਕੰਪਨੀ, ਜੋ ਲਗਭਗ 30 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਸਪਲਾਈ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਵੇਚਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੁਲੀਨਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 100 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਟਰੱਸਟ ਫੰਡਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਤੀ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
2001 ਵਿੱਚ, ਮਿਡਲਟਨ ਦੀ ਪ੍ਰਿੰਸ ਵਿਲੀਅਮ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੈਂਟ ਸਾਲਵੇਟਰ ਹਾਲ ਵਿਖੇ ਸੈਂਟ ਐਂਡਰਿਇਜ਼ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿਖੇ ਰੈਜੀਦਡੈਂਸ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ।
ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ 2002 ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਚੈਰਿਟੀ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋਅ 'ਚ ਵਿਲੀਅਮ ਡਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੇਸ ਡਰੈਸ ਪਹਿਨੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਮਿਡਲਟਨ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਫਲੈਟ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ।
ਅਕਤੂਬਰ 2005 ਨੂੰ, ਮਿਡਲਟਨ ਨੇ ਮੀਡੀਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਕੀਲ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਪਬਲੀਸਿਟੀ ਲਈ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਜੋੜੇ ਨੇ ਜ਼ਰਮੈਟ ਦੇ ਸਵਿਸ ਰਿਜੋਰਟ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।