polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਡਾ. ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰਾਹੀ ਆਪਣੇ ਲੇਖ ‘ਕੋਠੇ ਖੜਕ ਸਿੰਘ’ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਾਵਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਰਚਨਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਾਵਲ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਚਿਤ੍ਰਣ ਅਤੇ ਨਾਵਲ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਸਰੂਪ ਅਣਖੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਵਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਡੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਦੁਖਾਂਤ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਮੁਖ਼ਤਲਿਫ਼ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਕਿਰਸਾਣੀ, ਸਿਆਸਤ, ਸ਼ਾਹੂਕਾਰੇ, ਕਰਾਂਤੀ, ਧਾਰਮਿਕ ਡੇਰਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਵਰਗ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਪਾਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿਰਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੱਲਣ ਦਾ ਬਿਰਧ ਫੌਜੀ ਪਿਤਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਮੱਲਣ ਪਿਓ ਦੇ ਮਰਨੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਖ਼ਰ ਜੀਤੋ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਹੋਰ ਰਹਿੰਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਝੰਡੇ ਕੋਲ ਗਹਿਣੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੋਠੇ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਲਵੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਰਾਮ ਸਰੂਪ ਅਣਖੀ ਦਾ ਕਥਨ ਹੈ: "ਕੋਠੇ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਪਿੰਡ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਵਸਾਇਐ।
ਨਾਵਲ ਲਿਖਣ ਵੇਲੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਚ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੀ ਗਲੀ-ਗਲੀ ਗਾਹੀ ਤੇ ਆਲਾ-ਦੁਆਲਾ ਵੀ।
ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਤਖਤੂਪੁਰਾ, ਸਲਾਬਤਪੁਰਾ, ਫੂਲ, ਮਹਿਰਾਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਸਾਇਕਲ ਤੇ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕੋਠੇ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਵਲ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਮਾਜਿਕ-ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਾਜ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭਾਰਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਮਾਜਕ-ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਲੇਖਣੀ ਸ਼ੈਲੀ ਰੂਸੀ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਗਲਪ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਪਲਬਧ ਸਨ।
ਗਿੰਦਰ, ਹਰਨਾਮੀ, ਅਰਜਨ, ਚਰਨਦਾਸ, ਨੰਦ ਕੁਰ, ਮੀਤੋ, ਜੀਤੋ, ਮੱਲਣ, ਸੱਜਣ,ਹਰਦਿੱਤ ਸਿੰਘ, ਪੁਸ਼ਪਿੰਦਰ, ਮੁਕੰਦ, ਜਲ ਕੁਰ, ਗ੍ਹੀਰਾ, ਹਰਿੰਦਰ, ਨਸੀਬ ।
ਉਸਨੇ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ 'ਐਸ-ਹੇਰਟੋਜਨਬੌਸਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦੀ ਅਤੇ ਅਚੰਭਾਜੰਕ ਸ਼ੈਲੀ ਨੇ 16 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਉੱਤਰੀ ਕਲਾ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ, ਪੀਟਰ ਬਰੂਗੇਲ ਏਲਡਰ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੈਰੋਕਾਰ ਸੀ।
ਅੱਜ ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਡਰਾਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਅੰਤਰ-ਸੂਝ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪੇਂਟਰ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦਾ ਨਿਰਣਾ ਕਰਨਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਸਿਰਫ ਲਗਪਗ 25 ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅੱਧੀ ਦਰਜਨ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਸਿਰਜੀਆਂ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਟ੍ਰਿਪਟਾਈਚ ਆਲਟਰ-ਪੀਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਨਿਆਵੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਬਾਗ਼ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਉਹ ਅਰੰਭਕ ਨੀਦਰਲੈਂਡਿਸ਼ ਪੇਂਟਿੰਗ ਸਕੂਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨੁਮਾਇੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹਨ।
ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼, ਆਸਟਰੀਆ ਅਤੇ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਪਕ ਨਕਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਤੇ ਝੇਰੋਨੀਮਸ ਬੌਸ਼ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ।
ਹਾਇਰੋਨੀਮਸ ਬੌਸ਼ ਇੱਕ ਡਚ ਪੇਂਟਰ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿੱਤਰ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਿੰਬਾਵਲੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਇਸ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜਾਇਬਘਰ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦੇਸੀ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਚਿੱਤਰ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੋਥਿਕ ਕਲਾ, ਪੰਦਰਵੀਂ ਅਤੇ ਸਤਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਪੇਨਟੀਗਸ, ਸੋਲਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵੇਲੀਨੀਸਿਆਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਜੋਮੇ ਮੇਤੋ , ਵਿਸੇੰਤੇ ਜੁਆਂ ਮਾਸਿਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜੁਆਂ, ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਦੇ ਚਿਤਰਕਾਰ ਦੋਨਾਤੇਲੋ ਦੀਆਂ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤਾਂ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ, ਲੋਕ ਗੀਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਨਾਚ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਹਨ।
ਇਹ ਲੋਕ ਕਥਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ 1846 ਵਿਚ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਲੀਅਮ ਥੌਮਸ ਦੁਆਰਾ "ਅਨਜਾਣ ਵਰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ" ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅੱਧ ਸਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋਹਾਨ ਗੋਟਫ੍ਰਾਈਡ ਹਰਡਰ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਰੋਮਾਂਟਿਕਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੰਗੀਤ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਗਏ "ਸਮੁੱਚੇ ਲੋਕ" ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਜਰਮਨ ਸਮੀਕਰਨ ਵਲਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲੁਭਾ. ਸਮਝਦੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ. ਇੱਕ ਅਰਥ ਜੋ ਅਕਸਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ "ਪੁਰਾਣੇ ਗਾਣੇ, ਕੋਈ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕੰਪੋਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ", ਦੂਜਾ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ "ਮੌਖਿਕ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ . ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਫੈਸ਼ਨਿੰਗ ਅਤੇ ਰੀ-ਫੈਸ਼ਨਿੰਗ. ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਲੋਕ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇਵੇ ".
ਦੂਸਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਲੋਕ-ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਤੀ ਦੀ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ, ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਅਰਥ ਲਿਆਇਆ: ਨਵੇਂ ਰਚਿਤ ਗਾਣੇ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੀ।
ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਰੂਪ. "ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ" ਰਿਕਾਰਡਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ 1959 ਦੇ ਗ੍ਰੈਮੀ ਅਵਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ "ਲੋਕ" ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ: 1970 ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ "ਸਰਬੋਤਮ ਨਸਲੀ ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ " ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ 1987 ਲਿਆਇਆ "ਸਰਬੋਤਮ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ" ਅਤੇ "ਸਰਬੋਤਮ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ" ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ. ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ "ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ" ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸੀ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ. ਸ਼ਬਦ "ਲੋਕ" 21 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤਕ, ਗਾਇਕ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੇ ਡੋਨੋਵਾਨ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਬੌਬ ਡਾਈਲਨ, ਜੋ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ. ਇਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਿੱਥੇ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ" ਦਾ ਅਰਥ ਸਿਰਫ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਇਕ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਤੋਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਇਆ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਇਕ ਜ਼ੈਨੀਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ. ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਜਾਂ ਲੋਕ ਪੁਨਰ-ਸੁਰਜੀਤੀ ਸੰਗੀਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ. ਛੋਟੇ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੇਦਾਰੀ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਵਾਪਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਰਾਂਧੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਰਚੇ ਨਵੇਂ ਸੰਗੀਤ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕ ਰਾਕ, ਲੋਕ ਧਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਇਹ ਇਕੋ ਨਾਮ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਸੰਗੀਤ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਧਾਰਮਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਆਰਥਿਕ ਉਤਪਾਦਨ ਦਾ ਕੰਮ ਅਕਸਰ ਹੱਥੀਂ ਅਤੇ ਫਿਰਕੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਹੱਥੀਂ ਕਿਰਤ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਵਰਕਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਵਿਹਾਰਕ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਬੋਰ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਨੇ ਸਿੰਕ੍ਰੋਨਾਈਜ਼ਡ ਧੱਕਾ ਅਤੇ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਤਾਲ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਾਈ, ਬੂਟੀ, ਕਟਾਈ, ਝਾੜ, ਬੁਣਾਈ ਅਤੇ ਮਿਲਿੰਗ. ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਾਉਣਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਣ ਦੇ ਆਮ ਕਿਸਮ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਅੱਜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਆਮ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸਾਖਰਤਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ.
ਸਕੋਲਜ਼, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੇਸਲ ਸ਼ਾਰਪ ਅਤੇ ਬਾਲਾ ਬਾਰਟੋਕ ਲਈ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ. ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੀ, ". ਹੁਣ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ (ਜਾਂ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ)", ਖਾਸ ਕਰਕੇ "ਕਲਾ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਦੁਆਰਾ ਅਣਜਾਣ ਇੱਕ ਕਮਿ ਨਿਟੀ" ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਟਿਡ ਗਾਣੇ ਦੁਆਰਾ. ਲੋਇਡ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਸਧਾਰਣ ਅੰਤਰ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਅਸਲ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ, ਚਾਰਲਸ ਸੀਗਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸਮਾਜਕ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ “ਇੱਕ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ” ਸਨ।
ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ "ਚਾਰ ਸੰਗੀਤਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਕੀਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: 'ਆਦਿਮਿਕ' ਜਾਂ 'ਕਬਾਇਲੀ'; 'ਕੁਲੀਨ' ਜਾਂ 'ਕਲਾ'; 'ਲੋਕ'; ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਸਿੱਧ'।
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ "ਲੋਕ-ਕਥਾ", ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਲੋਕ-ਗਾਣੇ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਸੁਰਜੀਤੀਵਾਦੀ ਸਨ।
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ" ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਣੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਢਿੱਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ - ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਸਟੀਫਨ ਫੋਸਟਰ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ "ਲੋਕ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੰਗੀਤ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ . "ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਲਿਖਤ ਰਹਿਣੀ ਰਹਿਣੀ ਰਵਾਇਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਗਾਣੇ, ਨ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਧੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਤਿਆਰ ਰੈਡੀਮੇਡ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. "
ਕੰਮ ਦੇ ਗਾਣੇ ਅਕਸਰ ਕਾਲ ਅਤੇ ਰਿਸਪਾਂਸ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰੱਥ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਿਰੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਅਮਰੀਕੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਇਕ ਜੀਵਨੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਜੋਡੀ ਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰਚ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਲਾਹ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ. ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ, ਅਕਸਰ ਦੁਖਦਾਈ ਜਾਂ ਅਫਸੋਸ ਭਰੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਨਰਸਰੀ ਰਾਇਸ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਬਕਵਾਸ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵੀ ਰਵਾਇਤੀ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਅਕਸਰ ਵਿਸ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੈਲਡ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤਕ ਰੁਚੀ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਥੌਮਸ ਪਰਸੀ ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਵਰਡਸਵਰਥ ਦੀ ਹੈ. ਇੰਗਲਿਸ਼ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥਨ ਅਤੇ ਸਟੂਅਰਟ ਕੰਪੋਸਰਾਂ ਨੇ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਲੋਕ ਥੀਮਾਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੂਟ ਸਟਾਈਲਾਈਡ ਲੋਕ-ਨਾਚਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋਸਫ਼ ਹੇਡਨ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕ ਧੁਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੋਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਪਰ "ਲੋਕ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਉਭਾਰ ਇਕ "ਸਾਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕੋਪ" ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯੂਰਪ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ' ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਮੱਧ ਯੂਰਪ, ਰੂਸ, ਸਕੈਂਡੇਨੇਵੀਆ, ਸਪੇਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਉੱਭਰੇ: ਡਵੋਵਕ, ਸਮੇਟਾਨਾ, ਗਰੈਗ, ਰਿੰਸਕੀ-ਕੋਰਸਕੋਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਜ਼, ਲੀਜ਼ਟ, ਡੀ ਫੱਲਾ, ਵੈਗਨੇਰ, ਸਿਬਲੀਅਸ, ਵੌਗਨ ਵਿਲੀਅਮਜ਼, ਬਾਰਟੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧੁਨ ਹਨ।
ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ" ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਡਲਿਅਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਇੱਕ ਚੌੜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਤਾਰੀਖ ਲਗਭਗ 1900 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਇਰਿਸ਼ ਜਾਪਦੀ ਹੈ. 1958 ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਾਣਾ ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ।
ਅਬਰਡੀਨ ਤੋਂ ਆਈ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਯਾਤਰੀ ਜੇਨੀ ਰੌਬਰਟਸਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਗਲਾ ਰਿਕਾਰਡ 1961 ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ, "ਜੌਕ ਸਟੀਵਰਟ" ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਆਇਰਿਸ਼ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ. 1976 ਵਿਚ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਕਲਾਕਾਰ ਆਰਚੀ ਫਿਸ਼ਰ ਨੇ ਜਾਣੇ ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਕ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਗੋਲੀ ਲੱਗਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਗਾਣੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ. 1985 ਵਿਚ ਪੋਗੂਜ਼ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਇਰਿਸ਼ ਹਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਲਿਆ.
ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਗਾਏ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਲੋਕ ਸਾਧਨ ਸੰਗੀਤ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਡਾਂਸ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਬਿਰਤਾਂਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਹੈ. ਇਹ ਰਵਾਇਤੀ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਕਵਿਤਾ ਵਰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਰਥ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ. ਕਈ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਪੀਸੋਡਿਕ ਢਾਂਚੇ, ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਮੀਡੀਏ ਰੈਜ਼ ਪਲਾਟ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਕਸਰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ. ਰਵਾਇਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਆਇਤ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਲੜਾਈਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਜਾਂ ਦੁਖਾਂਤ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫ਼ਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਲਾ ਸੰਗੀਤ ਵਜੋਂ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮੂੰਹ ਸੰਚਾਰ ਨਾਲ ਵਿਗਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਸਮਾਜ ਦੇ ਉਸ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਅਭਿਆਸ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਕੰਨ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੋਟਬੰਦੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਇਕ ਪਾਸੇ "ਲੋਕ" ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ "ਕਲਾ" ਅਤੇ "ਅਦਾਲਤ" ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡ ਬਾਰੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ "ਵਿਸ਼ਵ ਸੰਗੀਤ" ਜਾਂ "ਰੂਟਸ ਸੰਗੀਤ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਭੁੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਬਾਰਬਾਰਾ ਐਲੇਨ" ਦੇ ਤੌਰ' ਤੇ ਇੱਕ ਗਾਣੇ ਦਾ ਸਿੰਗਲ "ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ" ਰੂਪ ਹੈ. ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਦੇ ਫੀਲਡ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗਾਣੇ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਸਕਰਣ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਕੋਈ ਵੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਲੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ "ਅਸਲ" ਸੰਸਕਰਣ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਉਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਰਣ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ.
ਸੰਗੀਤ ਅਕਸਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਇਹ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੀ; ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ. ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਜਿਕ ਏਕਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਪਹਿਲੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ, ਸੋਮਾਲੀ ਅਮਰੀਕਨ, ਪੰਜਾਬੀ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਤਭੇਦਾਂ' ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਦੇ ਦੇਸਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
ਉਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਸਾਲ ਦੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਦਿਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ, ਈਸਟਰ ਅਤੇ ਮਈ ਦਿਵਸ ਵਰਗੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਗਾਣੇ ਸਾਲਾਨਾ ਚੱਕਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਜਨਮਦਿਨ, ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਗਾਣਿਆਂ, ਨਾਚਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਾਲ ਨੋਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਧਾਰਮਿਕ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਲੋਰ ਸੰਗੀਤ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੰਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੁਹਜ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ.
ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਿਧਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਲੋਕ ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਵਣ ਦੌਰਾਨ ਉੱਭਰੀ ਹੈ. ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਸੰਗੀਤ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੌਖਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਣਜਾਣ ਕੰਪੋਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਸਟਮ ਦੁਆਰਾ ਸੰਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਵਪਾਰਕ ਅਤੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੈ. ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧਦਾ ਹੈ.
ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਚਕ ਸੇਸਿਲ ਸ਼ਾਰਪ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਦੇ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾਤਮਕ ਰੂਪ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਕੁਦਰਤੀ ਚੋਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਗੇ: ਸਿਰਫ ਉਹ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਜੋ ਸਧਾਰਣ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਹੋਣਗੇ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਹਰ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਸੁਹਜ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬਣਨਗੇ - ਇਹ ਸਮੂਹਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.
ਅਜਿਹੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਸੰਖੇਪ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ " ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ." ਉੱਤੇ, "ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮੌਖਿਕ ਸੰਚਾਰ . ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪੱਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਦੂਸਰਾ ਪੱਖ ਨਾ ਸਿਰਫ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜਗੀਰੂ, ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੂਰਬੀ ਸਮਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ, ਪਰ 'ਆਦਿਮੱਤੀ' ਸਮਾਜਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ' ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ". ਇਕ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ".
ਕਈ ਵਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਈਬਲੀਕਲ ਬੁੱਕ ਆਫ਼ ਜੱਜਜ਼ ਵਿਚ ਪਾਏ ਗਏ ਦਬੋਰਾਹ ਦੇ ਜੇਤੂ ਗੀਤ ਵਿਚ, ਇਹ ਗਾਣੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਗੁੰਮੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਲਈ ਪਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੀਆਂ ਜਾਨਾਂ, ਕਈ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ; ਇਹ ਵਿਰਲਾਪ ਉਸ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਗਈ ਸੀ. ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣਿਆਂ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਨਾਇਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜੌਨ ਹੈਨਰੀ ਜਾਂ ਰਾਬਿਨ ਹੁੱਡ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਰਵਾਇਤੀ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਅਲੌਕਿਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਰਹੱਸਮਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਇਹ ਮੌਖਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਮ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗਾਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ. ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਮੀਡੀਆ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ. ਗਾਇਕ ਬ੍ਰੌਡਸ਼ੀਟ ਜਾਂ ਗਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਭੰਡਾਰ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸੁਧਾਰ ਉਸੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ.
ਭਜਨ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਅਕਸਰ ਰਵਾਇਤੀ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਪੱਛਮੀ ਸੰਗੀਤਕ ਸੰਕੇਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਗੋਰੀਅਨ ਜਾਪ ਦੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਠਵਾਦੀ ਫਿਰਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੌਖਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਵਜੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗ੍ਰੀਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਕੈਰੋਲ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲਗੋਜ਼ੇ ਬੰਸਰੀ ਬੀਨ ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨੀਅਮ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਜ਼ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੋ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਬਰੀਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਰੈਜ਼ੋਨੇਟਰ ਰਾਹੀਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।
ਰੈਜ਼ੋਨੇਟਰ ਸਾਜ ਦੇ ਉਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬਰੀਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਗੜ੍ਹਕਉਂਦਾ ਹੈ ।
ਇਸ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਚਲੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਰਫ ਵਰਣਨ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਧਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ. ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਗ੍ਰੈਮੀ ਅਵਾਰਡ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਲਈ "ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ" ਅਤੇ "ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ" ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਦੇਸੀ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ, ਇਕ ਧੁਨ ਇਕ ਛੋਟਾ ਸਾਧਨ ਵਾਲਾ ਟੁਕੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਧੁਨੀ, ਅਕਸਰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਕਈ ਵਾਰ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਢਾਂਚਾਗਤ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧੁਨਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਇੱਕ ਟਿ -ਨ-ਫੈਮਿਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਮਿਊਜ਼ੀਕਲ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਰੂਪ ਏਏਬੀਬੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਈਨਰੀ ਫਾਰਮ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ".
ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਨ: ਕਿਉਂਕਿ ਸਭਿਆਚਾਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਵਿਭਿੰਨ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਕਰਣ, ਟਿਊਨਿੰਗਜ਼, ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਫੋਕਸਿੰਗ, ਵਿਸ਼ਾ ਵਸਤੂ, ਅਤੇ ਇੱਥੋ ਤਕ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਢੰਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ.
ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਰਿਤ ਸੰਗੀਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਸ਼ਬਦ-ਲਈ-ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਨੋਟ-ਲਈ-ਨੋਟ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ. ਦਰਅਸਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਇਕ ਕਾਫ਼ੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਣਬੁਝ ਕੇ ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸੋਧਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ.
ਗੀਤਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਪੀਰਾਈਟ ਨਹੀਂ ਹੈ. 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੈ ਪਰੰਤੂ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ ਇਸ ਹੱਦ ਤਕ ਜਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਰਵਾਇਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਇਹ 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਅੱਜ, ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਲਗਭਗ ਹਰੇਕ ਲੋਕ ਗੀਤ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਇੱਕ ਅਰੇਂਜਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਸਤੂਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਰੈਜ਼ੋਨੇਟਰ ਇੱਕ ਪਾਸਿਓਂ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਓਂ ਬਰੀਕ ਖੱਲ ਨਾਲ ਕੱਜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਰੀਕ ਤਾਰ ਵਾਲੀ ਕੰਬਣੀ ਕੱਦੂ ਦੇ ਬਣਾਏ ਰੈਜ਼ੋਨੇਟਰ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰਬਾ, ਦੋ ਤਾਰਾ ,ਸਾਰੰਗੀ ਤੇ ਬੁਗਤੂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ।
ਗਾਣੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ.
ਇੱਕ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇਠਲੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ:
ਕੁਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਧੁਨ ਮੇਡਲੇਜ ਜਾਂ "ਸੈਟ" ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ.
ਭਾਈ ਬਾਲਾ ਜਨਮਸਾਖੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਉਦਾਸੀ ਦੌਰਾਨ ਲੂਣ ਦੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਇਹ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਿਤਾ ਸੀ।
ਇੰਨਾ ਨੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਵਨਾਭ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਸਫੇ ਬਾਰੇ ਦਸਿਆ।
ਭਾਈ ਸੋਂਦੇ ਸ਼ਾਹ, ਲੁਬਾਣਾ ਸਿੱਖ ਜੋ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦਾ ਪਦਾਰਥ ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ।
ਬਾਬਾ ਦਾਸਾ ਲੁਬਾਣਾ, ਮਖਨ ਸ਼ਾਹ ਲੁਬਾਣੇ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਨ ਅਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਨਿਯੁਕਤ ਮਸੰਦ ਸਨ ਜੋ ਅਫਰੀਕੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਬਾਬਾ ਹਸਨਾ ਲੁਬਾਣਾ, ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਲੰਗਰ ਦੇ ਲਈ ਰਸਦ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ।
ਭਾਈ ਬੱਲੂ, ਭਾਈ ਨਥੀਆ, ਭਾਈ ਦੋਸਾ ਅਤੇ ਭਾਈ ਸੁਹੇਲਾ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ ਅਤੇ ਜੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਭਾਈ ਕੁਰਮ ਜੀ ਲੁਬਾਣਾ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਸਿੱਖ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅਜੀਤਗੜ੍ਹ ਵਿਖੇ ਗੁਰੂ ਹਰ ਰਾਏ ਜੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਬਾਬਾ ਮੱਖਣ ਸ਼ਾਹ ਲੁਬਾਣਾ ਕਬੀਲੇ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਪਾਰੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ।
ਲਖੀ ਸ਼ਾਹ ਵਣਜਾਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੁਬਾਣੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਜੀ ਦੇ ਧੜ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕੁਸ਼ਲ ਸਿੰਘ, ਜਵਾਹਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਹੇਮ ਸਿੰਘ, ਲੁਬਾਣੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਮਕੌਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਜਾਮ ਪੀਤਾ।
ਪੰਥ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਦੋਂ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਤਦੋਂ ਲੁਬਾਣਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਟਾਂਡੇ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਨਹੀਂ ਖਰਚ ਅਬ ਹਮਰੇ ਪਾਸ. ਆਵੇ ਖਰਚ ਯੋ ਕਰੀ ਅਰਦਾਸ. ਆਏ ਲੁਬਾਣੇ ਲਗ ਗਈ ਲਾਰ. ਦਯੋ ਦਸਵੰਧ ਉਨ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ. ਸੋਊ ਬੰਦੇ ਆਈ ਅਗੇ ਧਰਯੋ. ਕਰੇ ਅਰਦਾਸ ਬੰਦੇ ਹੇਠ ਫ਼ਰਯੋ.
ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ ਲਾਹੋਰ, ਸਿੰਧ, ਗੁਜਰਾਨਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਝੰਗ ਦੇ ਲਬਾਣੇ, ਦੀਵਾਨ ਸਾਵਨ ਮਾਲ ਦੇ ਹੇਠ ਕਿਰਸਾਨੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਗੁਰਮਤਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮੁਤਾਬਕ ਲੁਬਾਣਾ 'ਲੋਹ' ਅਤੇ 'ਬਾਣਾ' ਦੇ ਮੇਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਭਾਵ ਫ਼ੌਜੀ ਵਰਦੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ।
ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਹਰਗੋਬਿੰਦ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੁਬਾਣੇ ਅਖਵਾਏ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਆਪਣੇ ਗੁਰਮਤਿ ਪਰਚਾਰ ਦੌਰੇ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੁਬਾਣੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਮਾਰਗ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰਮਤਿ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਨੇ ਲੁਬਾਣੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਸਦਕਾ ਉਹ ਸਿੱਖ ਬਣ ਗਏ।
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੁਬਾਣੇ, ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ-ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਲੁਬਾਣਾ ਸਿੱਖ, ਲਬਾਣਾ ਬਿਰਾਦਰੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅਪਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅਪਣਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਲੋਕ-ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਲਬਾਣਾ ਨੂੰ ਲੁਬਾਣਾ, ਲੋਬਾਣਾ, ਲਵਾਣਾ ਅਤੇ ਲੋਹਾਨਾ ਆਦਿ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਿਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਬਾਣਾ ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਦਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਵਣ: ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਲੂਣ ਅਤੇ ਵਣਿਜ: ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਵਪਾਰ।
ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਲਬਾਣੇ ਮਾਲ ਦੀ ਢੋਆ-ਢੁਆਈ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਸਮਾਂ ਪੈਂਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੁਬਾਣਿਆਂ ਨੇ ਕਿਰਸਾਨੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ ਬਣ ਗਏ।
ਇਸਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਿਰਮਾਣ ਗੋਥਿਕ ਅਤੇ ਪੁਨਰਜਾਗਰਣ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਜੁਆਂ ਗੁਆਸ , ਬਰੁਸੇਲਸ ਦੇ ਹਨੇਕੁਇਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੇਕੁਇਨ ਦੇ ਕੁਏਲਾਰ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਸਪੇਨਦੇ, ਕਾਸਤੀਲੇ ਅਤੇ ਲੇਓਨ ਦੇ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰ ਸਮੁਦਾਇ, ਦੇ ਸੇਗੋਵੀਆ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਬੋਲੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦਿਆ ਹੋਇਆਂ ਜੰਝ ਛੁਡਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਇਸ ਰਵਾਇਤ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੰਤਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ ਨੇ ਕਿੱਸਾ ਲਿਖਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਕਿੱਸਾ ਸਾਹਿਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।
ਜੇਕਰ ਪਿੰਡ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਉੱਘੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਪੀ.ਡੀ. ਮਹਿੰਦਰਾ ਦਾ ਨਾਮ ਮੂਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉੱਘੇ ਅਦਾਕਾਰ ਧਰਮਿੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਮੁਢਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਇਸੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਲਦੇਵ ਲਲਤੋਂ ਨੇ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਿੰਦੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਲਲਤੋਂ ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਕਲਮਖੁਦ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਨੌਰਥ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਸਿੰਘ ਨੌਰਥ ਵਰਗੇ ਚੰਗੇ ਗੀਤਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਰੰਜਣ ਸਿੰਘ ਨੰਜੀ ਦੀ ਛਪਾਰ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਚੜ੍ਹਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲੀਆਂ ਪਾਉਣੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੂੰਹ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਜੋੜਨੀਆਂ ਪੜ੍ਹਿਆਂ-ਲਿਖਿਆਂ ਦੇ ਵਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਅਨਪੜ੍ਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬੋਲੀਆਂ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸੀ।
ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਵਲਕਾਰ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਦਿਲਬਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਝੋਲੀ 13 ਨਾਵਲ ਅਤੇ 9 ਕਹਾਣੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪਾਏ ਹਨ।
ਉਜਾਗਰ ਲਲਤੋਂ ਨੇ ਵੀ ਦੋ ਨਾਵਲ ਤੇ ਕੁਝ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਈਆਂ ਹਨ।
ਬਹਾਦਰ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ "ਲਲਤੋਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ" ਵਿੱਚ ਕਲਮਬੰਦ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰਦੀਪ ਗਰੇਵਾਲ ਦਾ ‘ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਬੋਲ’ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪਾਠਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਬਕਲਮਖੁਦ ਨੇ ਵੀ ‘ਨਜ਼ਮ ਜੋ ਹਾਲੇ ਲਿਖਣੀ ਹੈ’ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਇਆ।
ਉਸ ਨੂੰ ‘ਛੱਡ ਕੇ ਸਕੂਲ ਮੈਨੂੰ ਆ’ ਨਾਮੀ ਪੁਸਤਕ ਲਈ ਬਾਲ ਸਾਹਿਤ ਪੁਰਸਕਾਰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ।
ਭਜਨ ਸਿੰਘ ਮਸਤਾਨਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਮੋਹਣੀ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੇ ਤਵੇ ਮੋਗੇ ਦੀ ਰੀਗਲ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਕਰਮਜੀਤ ਗਰੇਵਾਲ, ਸਰਬਣ ਸਿੰਘ ਨੌਰਥ ਅਤੇ ਜੱਗਾ ਲਲਤੋਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ’ਚ ਜ਼ੋਰ ਅਜ਼ਮਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਮੈਡੀਕਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੇ ਡਾ. ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ ਦਾ ਨਾਮ ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ’ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਬਾਹਰੋਂ ਹਮਲਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਡੇਰੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਗਾਰਾ ਵਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਕਈ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਮੀਨਾਕਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ ਰੂਹ ਨਸ਼ਿਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰੇ ਟਿੱਬੇ ਲੁਧਿਆਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਛੱਪੜ ਅਤੇ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਖਪ ਗਏ।
ਹੁਣ ਟਿੱਬਿਆਂ ਦੀ ਪੱਧਰ ਕੀਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਗੁਰਬਚਨ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਹਸਪਤਾਲ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹਸਪਤਾਲ, ਦਾਣਾ ਮੰਡੀ, ਪੁਲੀਸ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦਫ਼ਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਉਦਯੋਗ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਲਲਤੋਂ ਕਲਾਂ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਬਲਾਕ ਲੁਧਿਆਣਾ-1 ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਲਲਤੋਂ ਕਲਾਂ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ, ਲੇਖਕਾਂ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਤੇ ਕਿੱਸਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਭਰਾ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਬਾਘਾ, ਰੂਪ ਚੰਦ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਗ ਸਨ।
ਤਿੰਨ ਭਰਾ ਬਾਘਾ, ਰੂਪ ਚੰਦ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਲਲਤੋਂ ਖੁਰਦ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ’ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੱਤੀਆਂ ਅੱਜ ਵੀ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਸਾਂਝੀ ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ, ਖੁਰਾਕ, ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ, ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਉੱਪਰ ਬਹੁਪੱਖੀ 'ਤੇ ਬਹੁ ਪਾਸਾਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ ਹੈ ਤੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੱਭਆਚਾਰ ਤੋਂ ਭਾਵ ਇੱਕ ਸਮੁੱਚੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਤੋਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਉਪਰ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦਾ ਪਛਾਣਨ ਯੋਗ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।
ਇੰਟਰਨੈਟ, ਕੰਪਿਊਟਰ ਫੈਕਸ, ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸੰਚਾਰ ਸਹੂਲਤਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਦਿੱਖ ਦੀ ਪੱਧਰ ਉੱਪਰ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਇਸ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ ਪੱਖੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਗਹਿਨ ਜਾਂ ਭੱਤ ਦੀ ਪੱਧਰ ਉੱਪਰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੇ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਚਾਲੇ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਾਮਰਾਜੀ ਤਾਕਤਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਅਜਿਹਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਹਮਲਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਮੁੱਚੇ ਭਾਰਤੀ ਸਭਿਆਚਾਰ, ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ, ਵਿਰਸੇ ਅਤੇ ਰਹਿਣੀ ਬਹਿਣੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸੁਆਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕੇਬਲ ਟੀ ਵੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਭਲੀ ਜਮਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਇੱਕ ਘਰ ਬੁਰਜ਼ੂਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕਲਾਸ ਰੂਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਫਜ਼ੂਲ ਖਰਚੀ ਵਾਲੇ ਖਪਤ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸੂਚਨਾ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਜਿਸ ਉੱਪਰ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦਾ ਸਮੁੱਚਾ ਦਾਰੋ-ਸਦਾਰ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਦਾ ਸਮਾਜ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਗੌਲਣਯੋਗ ਹੈ।
ਵਸਤੂ ਸਥਿਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅਰਬ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ 14 ਲੱਖ ਇੰਟਰਨੈਟ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਧੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸਰਕਾਰੀ ਹਨ।
ਮੁਲਕ ਦੀ ਅੱਥੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਟੈਲੀਫੋਨ ਦੀ ਛੋਹ ਤੱਕ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਦੁਨੀਆ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ - ਇੱਕ ਉਹ ਨੇ ਜੋ ਈ-ਮੇਲ ਭੇਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਦੂਸਰੇ ਉਹ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਇੰਟਰਨੈਟ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਪੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਹੋਰ ਘੱਟ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।