polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਇਹ ਨਗਰ ਉਸੀ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਨੇਪਲਸ, ਮੈਡਰਿਡ, ਅਤੇ ਇਸਤਨਾਬੁਲ ਸਥਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਰੇਖਾ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਬੁਡਾਪੇਸਟ ਅਤੇ ਕਰਾਕੌਵ ਦੀ ਹੈ।
1991 ਵਿੱਚ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੀਰਾਨਾ ਵਿੱਚ ਅਭੂਤਪੂਰਵ ਜਨਸੰਖਿਆ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਆਏ।
ਇੱਥੇ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਹਵਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦਾ ਵਾਧਾ, ਜਿਸਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਅਨਿਅੰਤਰਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਆਵਾਜਾਈ।
ਅਲਬੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾਤਰ ਕਾਰਾਂ ਯੂਰਪੀ ਮਾਨਕਾਂ ਉੱਤੇ ਖਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦੀਆਂ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਰਸਿਡੀਸ ਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਡੀਜ਼ਲ ਚਾਲਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਅਲਬੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਕਣ ਵਾਲੇ ਬਾਲਣ ਵਿੱਚ ਗੰਧਕ ਅਤੇ ਸੀਸੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਬਾਕੀ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਹੈ।
ਜਨਸੰਖਿਆ ਦੀ ਵਾਧਾ ਇਸ ਦੇ 1920 ਵਿੱਚ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਨਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੋਈ ਜਿੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲੁਸ਼ੰਜੇ ਦੁਆਰਾ ਆਰਜੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਹਾਲ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਧਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਦੋ ਚਾਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਆਧਾਰਭੂਤ ਢਾਂਚਾ ਚਰਮਰਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਸੀਵਰ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੋਧਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਨਾਲ - 2 ਬਿਜਲੀ ਆਪੂਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਆਪੂਰਤੀ ਦੀ ਵੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।
ਤੀਰਾਨਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1614 ਵਿੱਚ ਆਟੋਮਨ ਜਨਰਲ ਸੁਲੇਜਮਾਨ ਪਾਸ਼ਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਸਜਦ, ਇੱਕ ਬੇਕਰੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੁਰਕ ਸਨਾਨਘਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਭਾਸ਼ਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੰਚਾਰ ਦੀਆਂ ਪੇਚੀਦਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦਾ ਵਿਕਾਸ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਅਤੇ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ; ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਕੋਈ ਖਾਸ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੀਸ ਵਿੱਚ ਗੋਰਗੀਜ਼ ਅਤੇ ਪਲੈਟੋ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੀ ਸ਼ਬਦ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਰੂਸੋ ਵਰਗੇ ਵਿਚਾਰਕਾਂ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ ਜਜ਼ਬੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ ਜਦਕਿ ਕਾਂਟ ਵਰਗੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਤਰਕਪੂਰਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰ ਵਿਟਜੇਂਨਸਟੀਨ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫੇਰਡੀਨੈਂਡ ਡੀ ਸੌੁਸੂਰ ਅਤੇ ਨੌਮ ਚੋਮਸਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਖ਼ਿੱਤੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਸਮੂਹਿਕ ਮਾਨਸਿਕ ਸਾਧਨਾ ਰਾਹੀਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸਗੋਂ ਲੋਕ-ਗੀਤਾਂ, ਬਾਤਾਂ ਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਕਿਰਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਜਨ-ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਬਦ ਅਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦੇ ਸਗੋਂ ਕਿਰਤ ਕਰਦੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ’ਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਵਿਚਲੇ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਬਿਰਹਾ ਤੇ ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਡੀਕਾਂ ਤੇ ਤਾਂਘਾਂ, ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚਲਾ ਪਿਆਰ, ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ-ਪੁੱਤਾਂ ਵਿਚਲਾ ਮੋਹ, ਦਾਦਿਆਂ/ਪਿਓਆਂ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਿਚਲੇ ਡੂੰਘੇ ਸਨੇਹ ਦੇ ਨਾਤੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਨੁਹਾਰ ਘੜਦੇ ਹਨ।
ਜ਼ੁਲਮ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ, ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤਾਂ-ਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਲਿਖਦੇ ਹਨ।
ਕਵੀ, ਢਾਡੀ, ਅਫ਼ਸਾਨਾਨਿਗਾਰ, ਨਾਵਲਕਾਰ, ਗ਼ਲਪ ਲੇਖਕ, ਨਾਟਕਕਾਰ, ਭਾਸ਼ਾ ਮਾਹਿਰ ਆਦਿ ਉਸ ਦੇ ਨੈਣ-ਨਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਵਲੋਂ ਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਦੇ ਭਾਸ਼ ਧਾਤੁ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਬੋਲਣਾ ਜਾਂ ਕਹਿਣਾ ਅਰਥਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ ਜਾਵੇ।
ਪਲੈਟੋ ਨੇ ਸੋਫਿਸਟ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਅੰਤਰ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੂਕ ਜਾਂ ਅਧੁਨੀਰੂਪ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ ਪਰ ਉਹੀ ਜਦੋਂ ਧੁਨੀਰੂਪ ਹੋਕੇ ਬੁਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸੰਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਵੀਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧੁਨੀਆਤਮਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।
ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਭਾਵ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਤੋਂ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਕੋਲ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਣਯੋਗ, ਸੁਣਨਯੋਗ ਅਤੇ ਛੋਹਯੋਗ।
ਬਲਾਕ ਅਤੇ ਟਰੇਗਰ - ਭਾਸ਼ਾ ਅਟਕਲੀ ਭਾਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦਾ ਤੰਤਰ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ ਸਮੂਹ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਤਰੁਤਵਾ – ਭਾਸ਼ਾ ਅਟਕਲੀ ਭਾਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦਾ ਤੰਤਰ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸਹਿਯੋਗ ਅਤੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨਸਾਇਕਲੋਪੀਡਿਆ ਬਰਿਟੈਨਿਕਾ - ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਯਾਦ੍ਰੱਛਿਕ ਭਾਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦਾ ਤੰਤਰ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣਿ ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਅਤੇ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤੀਕ ਸਾਝੀਦਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਾਜਕ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਸੰਪਰਕ ਅਤੇ ਮੁਰਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਹੈਰਿਸ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਸ਼ਾ ਖਿਆਲਾਂ ਤੇ ਮਨੋਭਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਉਣ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧੁਨੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਿਸਟਮ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਦ੍ਰੱਛਿਕ ਵਾਚਕ ਆਵਾਜ - ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਉਹ ਪੱਧਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਲੈਣਾ - ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪੱਧਤੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਇੱਕ ਸੁਸੰਬੱਧ ਅਤੇ ਸੁਵਯਵਸਿਥਤ ਯੋਜਨਾ ਜਾਂ ਏਕਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ, ਕਰਮ, ਕਰਿਆ, ਆਦਿ ਵਿਵਸਥਿਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਭਾਸ਼ਾ ਸੰਕੇਤਾਤਕਮਕ ਹੈ ਅਰਥਾਤ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਵਨੀਆਂ ਉੱਚਾਰੀਆ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਕਾਰਜ ਵਲੋਂ ਸੰਬੰਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਵਾਚਕ ਆਵਾਜ - ਸੰਕੇਤ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਵਾਗਿੰਦਰਿਅ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਵਲੋਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹੈ।
ਯਾਦ੍ਰੱਛਿਕ ਵਲੋਂ ਮੰਤਵ ਹੈ - ਐੱਛਿਕ, ਅਰਥਾਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਵਾਜ ਦਾ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਤਲੱਬ ਵਲੋਂ ਮੌਲਕ ਅਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਕ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਹਰ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਵਾਜ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਤਲੱਬ ਦਾ ਵਾਚਕ ‘ਮਾਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ’ ਹੈ।
ਕਹਿਣ ਦਾ ਮਤਲੱਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰੰਪਰਾਨੁਸਾਰ ਉਸੀ ਮਤਲੱਬ ਦਾ ਵਾਚਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੀ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਪੂਰਣ ਸੰਸਾਰ - ਸ੍ਰਸ਼ਟਿ ਤੱਕ ਹੈ।
ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾ ਵਲੋਂ ਅਰਜਿਤ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੰਯੋਜਕ ਹੈ: ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ - ਇੱਕ ਉਹ ਜੋ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਉਹ ਜਿਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਜੀ ਸੰਕੇਤੀਤ ਚੀਜ਼ ਅਤੇ ਚੌਥੀ - ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੰਵਾਹਕ ਜੋ ਸੰਕੇਤੀਤ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਵੱਲ ਪ੍ਰਤਿਨਿੱਧੀ ਭੰਗਿਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਿੰਨੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨਮਾਨੇ ਭੇਦ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਦਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਅੱਗੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਆਧਾਰਿਤ ਦੁਜੈਲੇ ਮਾਧਿਅਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੋਡਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮਿਸਾਲ ਲਈ ਅੱਖਰੀ ਲੇਖਣੀ, ਬਰੇਲ ਅਤੇ ਸੀਟੀਆਂ
ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਦੁਆਰੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਪੰਨ ਕਰਣ ਲਈ ਜਿਸ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਭਾਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਭਾਸ਼ਾ ਸੰਪੂਰਣ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ - ਸਮੁਦਾਏ ਦੁਆਰਾ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਮੱਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਨਜ਼ਰ ਵਲੋਂ ਸੰਪੂਰਣ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭਨੀ ਥਾਂਈਂ ਇਸ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹੀ ਨਹੀਂ ਇੱਕ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰਗੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ ਬੋਲਣ ਦਾ ਢੰਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚਾਪਣ - ਪਰਿਕ੍ਰੀਆ, ਸ਼ਬਦ - ਭੰਡਾਰ, ਵਾਕ - ਵਿਨਿਆਸ ਆਦਿ ਵੱਖ - ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ ਵਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਫਰਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾਂ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰਸ਼ਾਸਿਤ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋਂ ਲਈ ਹਿੰਦੀ ਦੇ ਇਲਾਵਾ 21 ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਰਾਜਭਾਸ਼ਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜਾਂ ਦੀਆਂਵਿਧਾਨਸਭਾਵਾਂਬਹੁਮਤ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਚਾਹੀਆਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਲੋਂ ਜਿਆਦਾਭਾਸ਼ਾਵਾਂਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਭਾਸ਼ਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹੀ ਨਹੀਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੇ ਉਸਾਰੀ, ਵਿਕਾਸ, ਸਾਡੀ ਅਸਮਿਤਾ, ਸਮਾਜਕ - ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤਕ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਵੀ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਰਵਥਾ ਅਪੂਰਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਤਹਾਸ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੰਦ ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਲੀਦਾਸ ਸ਼ਕਲੋ ਸੂਰਤ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸਨ ਅਤੇ ਵਿਕਰਮਾਦਿੱਤ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਨੌਂ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਨ।
ਲੇਕਿਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਰੰਭਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਦਾਸ ਅਣਪੜ੍ਹ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਸਨ।
ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਰਥ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਉਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗੀ।
ਜਦੋਂ ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਰਥ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਅਪਮਾਨ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਕੁੱਝ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਰਥ ਕਰਾਇਆ।
ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਚੁੱਪ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਗੂੜ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਾਲੀਦਾਸ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ।
ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਗੂੜ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਗੂੜ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ।
ਉਦਾਹਰਣ ਲਈ ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੱਥ ਵਖਾਇਆ ਤਾਂ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕਿ ਇਹ ਥੱਪੜ ਮਾਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਘਸੁੰਨ ਵਖਾਇਆ ਤਾਂ ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕਿ ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜੋਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਭਲੇ ਹੀ ਵੱਖ ਹੋਣ, ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਲਿਤ ਹਨ।
ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਅਤੇ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੱਦ ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਅਣਪੜ੍ਹ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੂੰ ਧਿਰਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕਰ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੱਚੇ ਪੰਡਤ ਬਣੇ ਬਿਨਾਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਣਾ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਗਏ ।
ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਪਰਤੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜਾ 'ਖੜਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ - ਕਪਾਟੰ ਉਦਘਾਟਿਅ ਸੁੰਦਰੀ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਵਿਦਯੋੱਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਥ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਕ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਇਸ ਵਾਕ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਵ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕੁਮਾਰਸੰਭਵੰ ਦਾ ਅਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਅਸਤਿਉੱਤਰਸਿਆੰ ਦਿਸ਼ਿ… ਨਾਲ, ਮੇਘਦੂਤਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ - ਕਸ਼ਚਿਤਕਾਂਤਾ… , ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਵਾਗਾਰਥਵਿਵ… ਨਾਲ ।
ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਅਗਨੀਮਿਤਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਾਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਦਸਤਾਵੇਜਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਜੀਵਨਕਾਲ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਤੋਂ ਤੀਜੀ ਸਦੀ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਦੂਸਰਾ ਸ਼ੁੰਗ ਸ਼ਾਸਕ ਅਗਨੀਮਿਤਰ ਨੂੰ ਨਾਇਕ ਬਣਾਕੇ ਮਾਲਵਿਕਾਗਨਿਮਿਤਰਮ ਡਰਾਮਾ ਲਿਖਿਆ।
ਅਗਨੀਮਿਤਰ ਨੇ ੧੭੦ ਈਸਾਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਜੀਵਨਕਾਲ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਦਾਸ ਅਤੇ ਵਿਕਰਮਾਦਿਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਸ਼ਾਸਕ ਚੰਦਰਗੁਪਤ ਵਿਕਰਮਾਦਿੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਕੁਮਾਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਾਲ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਦਰਗੁਪਤ ਦੂਸਰਾ ਨੇ ਵਿਕਰਮਾਦਿੱਤ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਲਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਾਲ ਨੂੰ ਸਵਰਨ ਯੁੱਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇਹ ਉਲੇਖਣੀ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਸ਼ੁੰਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਚਰਚਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਸੱਚਾਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਆਪਣੇ ਡਰਾਮੇ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਰਮੋਰਵਸ਼ੀਯਮ ਰੱਖਿਆ।
ਵਿਕਰਮਾਦਿੱਤ ਨਾਮ ਦੇ ਕਈ ਸ਼ਾਸਕ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਬਹੁਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਸ਼ੁੰਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਾਲ ੧੦੦ ਸਦੀ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਸੀ।
ਅਭਿਗਿਆਨ ਸ਼ਾੰਕੁਤਲਮ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਗਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ।
ਇਸ ਡਰਾਮੇ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਹੈ ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਦੁਸ਼ਪਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰਿਤਿਅਕਤ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁਤਰੀ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ।
ਹਾਲਤ ਤੱਦ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚਲਾ ਕਿ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ ।
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਲੱਖ ਗਿੜਗਿੜਾਈ ਲੇਕਿਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਛੇਰੇ ਨੇ ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਵਿਖਾਈ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁੱਝ ਯਾਦ ਆਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਿਆ ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਾਵਿਏਸ਼ੁ ਨਾਟਕਂ ਰੰਮਿਅਂ ਤਤਰ ਰੰਮਆ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ( ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਡਰਾਮਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨਾਟਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਨੁਪਮ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਹੈ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਹਜ ਦੇ ਪਲ , ਸਾਹਸਿਕ ਘਟਨਾਵਾਂ , ਤਿਆਗ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਦੀ ਨਿਤ - ਨਿਤ ਬਦਲਦੀਆਂ ਮਨੋ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਰਾਖਵਾਂ ਹਨ ।
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ - ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਤਿਤਵ ਦੀਆਂ ਸੰਕੀਰਣ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹਾਂ ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਆਪਣੇ ਮੋਹਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋਕੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਉਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਸ਼ - ਕਾਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਜੋ ਅਜਨਮਾ , ਚਰਮ ਅਤੇ ਕਾਲ ਅਤੀਤ ਹੈ ।
ਅਸੀਂ ਇਸਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ , ਇਸਦੀ ਵਰਗਾਂ , ਆਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੇ ਜਨਮਸਥਾਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਵਾਦ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਉੱਜੈਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਜੈਨ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਕਵੀ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਜਨਮ ਉਤਰਾਖੰਡ ਦੇ ਰੁਦਰਪ੍ਰਯਾਗ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕਵਿਲਠਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਅਰੰਭਕ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਘਦੂਤ, ਕੁਮਾਰਸੰਭਵ ਅਤੇ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਵਰਗੇ ਮਹਾਂਕਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਗੁਪਤਕਾਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਕਾਲੀਮਠ ਸਿੱਧਪੀਠ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਮਠ ਮੰਦਿਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਅੱਗੇ ਕਵਿਲਠਾ ਪਿੰਡ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਕਵਿਲਠਾ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਇੱਕ ਸਭਾਸਦਨ ਦੀ ਵੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰਵਾਈ ਹੈ।
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸਾਲ ਜੂਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਸਭਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ . . ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਕੇ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਦੁੱਤੀ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈਆਂ ਬੇਮਿਸਾਲ।
ਸੰਗੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅੰਗ ਹੈ ਅਤੇ ਰਸ ਦਾ ਸਿਰਜਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਰੀਸ ਨਹੀਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਰਸ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਹਿਤਕ ਸੁਹਜ ਦੇ ਨਾਲ - ਨਾਲ ਆਦਰਸ਼ਵਾਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਮੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸਮੁਚਿਤ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਅਮਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਵਾਲਮੀਕ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਜੋ ਗੱਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣੀ ਲੇਖਣੀ ਦੀ ਛੋਹ ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਮਨਭਾਉਂਦੇ ਵਰਣਨ ਦੇ ਉਪਰਾਂਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਪਾਂਦੇ ।
ਘੱਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾ ਭਾਵ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰ ਦੇਣ ਅਤੇ ਕਥਨ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਲਈ ਕਾਲੀਦਾਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ - ਚਿੱਤਰ ਸੁਹਜਮਈ ਅਤੇ ਸਰਵਾਂਗੀ ਸੰਪੂਰਣ ਹਨ , ਜਿਵੇਂ – ਇੱਕ ਸਾਰਾ ਗਤੀਮਾਨ ਰਾਜਸੀ ਰੱਥ , ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਮਿਰਗ - ਸ਼ਾਵਕ , ਉਰਵਸ਼ੀ ਦਾ ਫੁੱਟ – ਫੁੱਟ ਕੇ ਹੰਝੂ ਬਹਾਉਣਾ , ਚਲਾਇਮਾਨ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਦਾ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋਣਾ , ਉਪਮਾ ਅਤੇ ਰੂਪਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਰਵੋਪਰ ਹੈ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾ - ਚੀਜ਼ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤਕ ਵਿਰਾਸਤ ਤੋਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਢਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਤਪੋਵਨ ਦੀ ਕੰਨਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਸਫੁਟਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੁਦਾਈ , ਕੁੰਠਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਦਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸਮਗਰਤਾ ਤੱਕ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ।
ਉਹ ਜੋ ਚਰਮ ਸੱਚ ਹੈ ਸਾਰੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਵਿਭਾਜਨ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਬ੍ਰਹਮਾ , ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ – ਕਰਤਾ , ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਸੰਹਾਰਕ ।
ਇਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਪਦ ਵਾਲੇ ਹਨ ਆਮ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਦਾਸ ਸ਼ਿਵਤੰਤਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ ।
ਤਿੰਨਾਂ 1 . ਯਾਦ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ , 1 . 17 ਨਾਟਕਾਂ – ਯਾਦ ਸ਼ਾਕੁਂਤਲ , ਵਿਕਰਮੋਰਵਸ਼ੀ , ਮਾਲਵਿਕਾਗਨਿਮਿਤਰ – ਦੀਆਂ ਆਰੰਭਿਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਾਹਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਸ਼ਿਵ - ਸੇਵਕ ਸਨ ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰੂਰਵਾ ਦੇਵਲੋਕ ਦੀ ਅਪਸਰਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ।
ਪੁਰੂਰਵਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ।
ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਚ ਕਰਨ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਉੱਥੇ ਅੱਛਾ ਸ਼ੋ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡਾ ਵਰਤਮਾਨ ਜੀਵਨ ਪੂਰਵ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ ਉਂਜ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਸ਼ਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਸੁਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਜੇਕਰ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੁਖਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਸਾਮੰਜਸ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲੀਨਤਾ ਦੇ ਅਖੀਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ ।
ਰਾਜਾ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪਿਤਾ ਹੈ , ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ , ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਜੀਵਿਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ - ਪਿਤਾ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਜਨਮ ਦੇ ਹੇਤੁ ਹੈ ।
ਰਾਜਾ ਅਜ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹੀ ਮਾਨਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਈਸਵਰ ਦੇ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ ਤਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੰਕੀਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਹਮਦਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਭੈੜੇ ਹਠ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂਧਤਾ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੈ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਈ ਛਿਟਪੁਟ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , ਲੇਕਿਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦਾ ਮਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹੋਰ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨਾਟਕਕਾਰ ਅਤੇ ਕਵੀ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਾਲੀਦਾਸ ਜੋਤਿਸ਼ ਦੇ ਵੀ ਮਾਹਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।
ਜਵਾਬ ਕਾਲਾਮ੍ਰਤੰ ਨਾਮਕ ਜੋਤਿਸ਼ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਪੁੰਨ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।
ਅਜਿਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤਿਸ਼ ਦਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ ਦਾ ਨਿਰਾਕਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਿੰਦੂ ਮਨ ਨੇ ਗਿਆਨ - ਧਿਆਨ ਉੱਤੇ ਜਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖ - ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਅਵਹੇਲਨਾ ਕੀਤੀ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਦੁਖਾਂ , ਇੱਛਾਵਾਂ , ਵਕਤੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਤਹੀਨ ਆਸਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ ।
ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤਕ ਵਿਰਾਸਤ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀ ਆਮਿਰ ਅਤੇ ਉੱਜਲ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ , ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਾਉਣ ਦੇ ਲਈ , ਪ੍ਰੇਮ - ਵਾਸਨਾ , ਇੱਛਾ ਆਕਾਂਖਿਆ , ਆਸ - ਸਵਪਨ , ਸਫਲਤਾ ਅਸਫਲਤਾ ਆਦਿ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ।
ਭਾਰਤ ਨੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਗਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਖੰਡਨ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਦੰਦ ਕਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਗਿਆਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੁਖ - ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਸਨ ।
ਤਤਕਾਲੀਨ ਗਿਆਨ - ਵਿਗਿਆਨ , ਢੰਗ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ - ਤੰਤਰ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਆਨ ਸੀ ।
ਅਭਿਗਿਆਨ ਸ਼ਾੰਕੁਤਲਮ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਵੀ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ : ‘ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਸਤਰ ਤਰਸਤ ਅਤੇ ਪੀੜੀਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈਆਂ ਹਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਨਿਰਦੋਸ਼ੋਂ ਉੱਤੇ ਚੋਟ ਦੇ ਲਈ ।
’ ਦੁਸ਼ਿਅੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਭਰਤ , ਜਿਸਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਭਾਰਤ ਪਿਆ ਹੈ , ਸਰਵਦਮਨ ਵੀ ਕਹਾਂਦਾ ਹੈ – ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੇਵਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੁਆਂ ਉੱਤੇ ਜੇਤੂ ਪਾਈ ਅਪਿਤੁ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਸੰਯਮ ਵੀ ਸੀ ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੀ ਉਪਦੇਸ਼ਾਤਮਕ ਸ਼ੈਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਗੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾ ਪਤਨੀ ਦੀ ਨਿਮਰ ਬੇਨਤੀ ਜਿਹੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ।
’ ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਕਰਨ ਨਾਲ ਕਲਾਕਾਰ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਨਾਉਣ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ।
ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਪਾਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਚਾਲ ਚਲਣ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਸਾ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਿਹ ਦਾਨ ਲਈ ਕੀਤਾ , ਸੱਚ ਲਈ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ , ਫਤਹਿ ਦੀ ਆਕਾਂਕਸ਼ਾ ਜਸ ਲਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਪੁਤਰੇਸ਼ਣਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ।
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ , ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖਭੋਗ , ਬੁਢੇਪਾ ਵਿੱਚ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕੀਤਾ ।
ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਉਤਕਰਸ਼ ਅਗਨੀਮਿਤਰ ਦੇ ਬਾਅਦ ਅਤੇ 634 ਈ ਪੂ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਐਹੋਲ ਦੇ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਇਸ ਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਮਾਂਡਾ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਜਾਂ 473 ਈ ਪੂ ਦੇ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਚਰਚਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਲ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਮਾਲਵਿਕਾਗਨਿਮਿਤਰ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਅਗਨੀਮਿਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਗਨੀਮਿਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਵਿਕਾ ਨੂੰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੁਟਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ।
ਮੇਘਦੂਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਰਹ – ਪੀੜਿਤ ਨਿਰਵਾਸਤ ਯਕਸ਼ ਇੱਕ ਮੇਘ ਨੂੰ ਅਨੁਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਅਲਕਾਪੁਰੀ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇ , ਅਤੇ ਮੇਘ ਨੂੰ ਰਿਝਾਣ ਲਈ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਅਨੁਪਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ।
ਰਿਤੁਸੰਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਲ ਈਸਾ ਤੋਂ ਦੋ ਸ਼ਤਾਬਦੀ ਪੂਰਵ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਿਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸੀ।
ਉਹ ਧਰਮ , ਅਰਥ , ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ – ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਮੰਜਸ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ।
ਅਰਥ ਉੱਤੇ , ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਕਲਾ ਵੀ ਸਮਿੱਲਤ ਹੈ ਧਰਮ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ।
ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕਰ ਉਸ ਆਂਤਰਿਕ ਨੈਤਿਕ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ।
ਇਤਹਾਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨੈਤਿਕ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀਯਾਂ ਅਜਾਦੀ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣ ਹਨ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਤੋਂ ਕੰਨਿਆਕੁਮਾਰੀ ਤੱਕ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਹਾਲਤ ਵਲੋਂ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਕਫ਼ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ।
ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਚਿਤਰਾਂਕਨ ਜਿਵੇਂ ਟੀਕਾ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੀਆਂ ਕਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਤਰਣ ਅਜਿਹੇ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਨਜ਼ਦੀਕ ਦੀ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ ।
ਇਹ ਜੋ ਪਤਲੀ ਕੰਨਿਆ ਹੈ , ਇਸਨੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਵਲਕਲ - ਬਸਤਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਟਕਾਂ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਂਕਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਗੀਤੀਕਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ।
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਣ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਾਥਾਵਾਂ ਹਨ , ਤਾਂ ਕੁਮਾਰਸੰਭਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ - ਪਾਰਬਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਕਥਾ ਅਤੇ ਕਾਰਤੀਕੇ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ।
ਅਜਿਹੀ ਮਾਨਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਗੁਪਤ ਕਾਲ ਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਚੰਦਰਗੁਪਤ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਰਮਾਦਿੱਤ’ ਦੀ ਪਦਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ, ਉਹ 345 ਈ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 414 ਈ ਤੱਕ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ।
ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤਾਰੀਖ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਜ਼ ਅਨੁਮਾਨ ਮਾਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਾਲੀਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕਿਹਾ ਹੈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੱਕਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਆਮ ਸਹਿਮਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਹਨ - :
ਅਸ਼ਵਘੋਸ਼ ਦੇ ਬੁੱਧਚਰਿਤ ਅਤੇ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਹਨ।
ਜੇਕਰ ਅਸ਼ਵਘੋਸ਼ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੇ ਕਰਜਦਾਰ ਹਨ ਤਾਂ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਕਾਲ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਈ ਤੋਂ ਪੂਰਵ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਕਾਲੀਦਾਸ ਅਸ਼ਵਘੋਸ਼ ਦੇ ਕਰਜਦਾਰ ਹਨ ਤਾਂ ਕਾਲੀਦਾਸ ਦਾ ਕਾਲ ਈਸਾ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਦੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਠਹਿਰੇਗਾ।
ਕਾਲੀਦਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਡਰਾਮੇ ਹਨ - ਮਾਲਵਿਕਾਗਨਿਮਿਤਰ , ਵਿਕਰਮੋਰਵਸ਼ੀ , ਅਤੇ ਅਭਿਗਿਆਨਸ਼ਕੁੰਤਲਮ ।
ਕਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਦਵੰਦਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵਿਭਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਮਗਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ।
ਕੁਮਾਰਸੰਭਵ : ਸਤਾਰਾਂ ਸਰਗਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਬਤੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ।
ਮੇਘਦੂਤਮ : ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯਕਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੇਘ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।
ਅਭਿਗਿਆਨਸ਼ਾਕੁੰਤਲਮ : ਸੱਤ ਅੰਕਾਂ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਿਅੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।
ਵਿਕਰਮੋਰਵਸ਼ੀ : ਪੰਜ ਅੰਕਾਂ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਰਵਾ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।
ਮਾਲਵਿਕਾਗਨਿਮਿਤਰਮ : ਪੰਜ ਅੰਕਾਂ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਲਿਵਿਕਾ ਅਤੇ ਅਗਨੀਮਿਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।
ਰਘੂਵੰਸ਼ : ਉਂਨ੍ਹੀ ਸਰਗਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਚਰਿੱਤਰ ਹਨ।
ਦਵੀਤੀਏ ਵਿਸ਼ਵਿਉੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਪੱਛਮ ਵਾਲਾ ਯੂਰੋਪ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਮਾਹੌਲ ਬਨਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਿਨੂੰ ਲੋਕ ਅਤਿ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦ, ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਉਪਜੇ ਪਰੀਸਥਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਲਾਇਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਯੂਰੋਪ ਦੇ ਏਕੀਕਰਣ ਦਾ ਸਭਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸਫਲ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ੧੯੫੧ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਯੂਰੋਪ ਦੇ ਕੋਲੇ ਅਤੇ ਸਟੀਲ ਉਦਯੋਗ ਲਾਬੀ ਨੇ ਲਾਮਬੰਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਇਹ ਮੁੱਖਤਆ ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ, ਖਾਸਕਰ ਫ਼ਰਾਂਸ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵਾਲਾ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਕੋਲਾ ਅਤੇ ਇਸਪਾਤ ਉਦਯੋਗੋਂ ਨੂੰ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ।
ਅਜਿਹਾ ਖਾਸਕਰ ਇਸਲਈ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂਕਿ ਇਸ ਦੋ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਹਾਲਤ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ।
ਇਸ ਲਾਬੀ ਦੇ ਕਰਦੇ ਧਰਦਾ ਨੇ ਉਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਯੂਰੋਪ ਦੀ ਪਰਕਲਪਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਦੇ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾਪਕ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਵਿੱਚ ਬੇਲਜਿਅਮ, ਇਟਲੀ, ਲਕਜਮਬਰਗ, ਅਤੇ ਨੀਦਰਲੈਂਡ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ।
੧੯੯੭ ਵਿੱਚ ਮਸਤਰਿਖ ਸੁਲਾਹ ਦਾ ਸਥਾਨ ਏੰਸਟਰਡਮ ਸੁਲਾਹ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਦੇਸ਼ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਸਬੰਧੀ ਨੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤਬਦੀਲੀ ਹੋਏ।
ਏੰਸਟਰਡਮ ਦੇ ਬਾਦ ੨੦੦੧ ਵਿੱਚ ਨੀਸ ਦੀ ਸੁਲਾਹ ਆਈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਰੋਮ ਅਤੇ ਮਿਸਤਰਿਖ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸੰਧ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦਾ ਰਸਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸਤ ਹੋਇਆ।
੨੦੦੪ ਵਿੱਚ ਦਸ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਦਾ ਇਸਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜੁੜਾਵ ਹੋਇਆ ਜੋ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪੂਰਵੀ ਯੂਰੋਪ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਸਨ।
੨੦੦੭ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਨਿਆ ਅਤੇ ਬੁਲਗਾਰਿਆ ਨੇ ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਦੀ ਮੈਂਬਰੀ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਲੋਵਾਨਿਆ ਨੇ ਯੂਰੋ ਨੂੰ ਅਪਨਾਇਆ ।
ਯੂਰਪੀ ਸੰਘ ਮੁੱਖ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ 27 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਕ ਅਤੇ ਅਤੇ ਆਰਥਕ ਰੰਗ-ਮੰਚ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨੀ ਸਾਂਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਘ ਦੇ ਕਈ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਸਥਾਪਨਾ 1957 ਵਿੱਚ, ਰੋਮ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਯੂਰਪੀ ਆਰਥਿਕ ਪਰਿਸ਼ਦ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਦੁਆਰਾ ਛੇ ਯੂਰਪੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂਬਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਨੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਵਿੱਚ ੨੭ ਸੰਪ੍ਰਭੁ ਰਾਸ਼ਟਰ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਦੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ: - ਆਸਟਰਿਆ, ਬੇਲਜਿਅਮ, ਬੁਲਗਾਰਿਆ, ਸਾਇਪ੍ਰਸ, ਚੇਕ ਲੋਕ-ਰਾਜ, ਡੇਨਮਾਰਕ, ਏਸਤੋਨਿਆ, ਫਿਨਲੈਂਡ, ਫ਼ਰਾਂਸ, ਜਰਮਨੀ, ਗਰੀਸ, ਹੰਗਰੀ, ਆਇਰਲੈਂਡ, ਈਟਲੀ, ਲਾਤੀਵਿਆ, ਲਿਥੁਆਨਿਆ , ਲਕਜਮਬਰਗ, ਮਾਲਟਾ, ਨੀਦਰਲੈਂਡ, ਪੋਲੈਂਡ, ਪੁਰਤਗਾਲ, ਰੋਮਾਨਿਆ, ਸਲੋਵਾਕਿਆ, ਸਲੋਵਾਨਿਆ, ਸਪੇਨ, ਸਵੀਡਨ, ਅਤੇ ਯੁਨਾਇਟੇਡ ਕਿੰਗਡਮ. ਇਸ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਰਾਸ਼ਟਰ ਆਧਿਕਾਰਿਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਸਦੀ ਮੈਂਬਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਕਰੋਏਸ਼ਿਆ, ਮਕਦੂਨਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰਕੀ; ਪੱਛਮ ਵਾਲਾ ਬਾਲਕਨ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅਲਬਾਨਿਆ, ਬੋਸਨਿਆ ਹਰਜੋਗੋਵਿਨਾ, ਮਾਂਟੀਨੀਗਰੋ ਅਤੇ ਸਰਬਿਆ ਆਧਿਕਾਰਿਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੰਭਾਵਿਕ ਮੈਂਬਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਯੂਰਪੀ ਸੰਘ ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਨੂੰ ਏਕਲ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਕਨੂੰਨ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਸਵਤੰਤਰਤਾਵਾਂਸੁਨਿਸਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: - ਲੋਕਾਂ, ਸਾਮਾਨ, ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੂਂਜੀ ਦਾ ਆਜਾਦ ਲੈਣਾ-ਪ੍ਰਦਾਨ. ਸੰਘ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਲਈ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਪਾਰ, ਮਤਸਿਅ , ਖੇਤਰੀ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਨੀਤੀ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ੧੯੯੯ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪ ਸੰਘ ਨੇ ਸਾਝੀ ਮੁਦਰਾ ਯੂਰੋ ਦੀ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਦੀ ਜਿਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਮੈਂਬਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਅਪਨਾਇਆ।
ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲੇਗਨ ਸੁਲਾਹ ਦੇ ਤਹਿਤ ਪਾਸਪੋਰਟ ਕਾਬੂ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਦੇ ਗਠਨ ਲਈ ੨੦੦੪ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਲਾਹ ਉੱਤੇ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜਿਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੇ ਸਾਰੇ ਸੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕਰ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਕਰ ਏਕਲ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਣਾ ਸੀ।
ਲੇਕਿਨ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ ਸਕਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਕਰਾਏ ਗਏ ਜਨਮਤ ਸਰਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਫਰਾਂਸਿਸੀ ਅਤੇ ਡਚ ਮਤਦਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
੨੦੦੭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਲਿਸਬਨ ਸਮੱਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛਲੀ ਸੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਨਕਾਰੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਇਸ ਸੁਲਾਹ ਦੀ ਪਰਭਾਵੀ ਤਾਰੀਖ ਜਨਵਰੀ ੨੦੦੯ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਸੁਲਾਹ ਦੇ ਪ੍ਰਾਵਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਸਮੂਹ ਅੱਠ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰਸੰਘ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਪਾਰ ਸੰਗਠਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੈਂਬਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਰੋਪੀ ਕਮੀਸ਼ਨ, ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਸਦ, ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਪਰਿਸ਼ਦ, ਯੂਰੋਪੀ ਨਿਆਇਲਏ ਅਤੇ ਯੂਰੋਪੀ ਸੇਂਟਰਲ ਬੈਂਕ ਇਤਆਦਿ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਾਂ।
ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਹਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੰਸਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਮੈਬਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ।
੧੯੮੫ ਵਿੱਚ ਸ਼ਲੇਗੇਨ ਸੁਲਾਹ ਸੰਪੰਨ ਹੋਈ ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂਬਰ ਰਾਸ਼ਟਰੋਂ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ-ਦੂੱਜੇ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੇ ਆਣੇ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
੧੯੮੬ ਵਿੱਚ ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਘ ਦੇ ਮੈਬਰਾਂ ਨੇ ਸਿੰਗਲ ਯੂਰੋਪੀ ਏਕਟ ਉੱਤੇ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸੰਘ ਦਾ ਝੰਡਾ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਇਸ ਸਾਂਗਠਨਿਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਾਅਦ ੧੯੫੭ ਵਿੱਚ ਦੋਸੰਸਥਾਵਾਂਗੰਢਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯੂਰੋਪੀ ਇਕਾਨਾਮਿਕ ਕੰਮਿਊਨਿਟੀ ਅਤੇ ਯੂਰੋਪੀ ਪਰਮਾਣੁ ਉਰਜਾ ਕੰਮਿਊਨਿਟੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ।
ਇਸ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਭੀਕਿਅ ਉਰਜਾ ਅਤੇ ਆਰਥਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਣਾ ਸੀ।
੧੯੬੭ ਵਿੱਚ ਉਪਰੋਕਤ ਤਿੰਨਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਲਾ ਹੋਕੇ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਉਸਾਰੀ ਹੋਇਆ ਜਿਨੂੰ ਯੂਰੋਪੀ ਕੰਮਿਊਨਿਟੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਜਾਣਾ ਗਿਆ।
੧੯੭੩ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸਮੁਦਾਏ ਵਿੱਚ ਡੇਨਮਾਰਕ, ਆਇਰਲੈਂਡ ਅਤੇ ਬਰੀਟੇਨ ਦਾ ਪਦਾਰਪ੍ਰਣ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਵੇ ਵੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਇਸਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਲੇਕਿਨ ਜਨਮਤ ਸੰਗ੍ਰਿਹ ਦੇ ਵਿਪਰਿਤ ਨਤੀਜੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਮੈਂਬਰੀ ਵਲੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿਨਾ ਪਿਆ।
੧੯੭੯ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯੂਰੋਪੀ ਸੰਸਦ ਦਾ ਗਠਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਸਵਿੱਚ ਲੋਕੰਤਰਿਕ ਪੱਧਤੀ ਵਲੋਂ ਮੈਂਬਰ ਚੁਣੇ ਗਏ।
ਮਸਤਰਿਖ ਦੀ ਸੁਲਾਹ ਦੇ ਬਾਅਦ ਯੂਰੋਪੀ ਕੰਮਿਊਨਿਟਿਜ ਹੁਣ ਆਧਿਕਾਰਿਕ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਯੂਰੋਪੀ ਕੰਮਿਊਨਿਟੀ ਬੰਨ ਗਿਆ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਨਿਤੀ, ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਨੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਮਸਲੋ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਜੈਜੀ ਨੀਤੀਆਂ ਬਨਣ ਲੱਗੀ।
ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿਗਿਆਨ ਜੀਵ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਹੌਲ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਕਾਲੋਜੀ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਇਸ ਸਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੀਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪਰਿਆਵਰਣ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਸੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੰਰਚਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਨਸੰਖਿਆ, ਸਮੁਦਾਇਆਂ ਅਤੇ ਈਕੋਸਿਸਟਮ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਈਕੋਲਾਜੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗ 1866 ਵਿੱਚ ਜੈਮਨ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਰਨੇਸਟ ਹੈਕਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਜਨਰੇਲ ਮੋਰਪੋਲਾਜੀ ਦੇਰ ਆਰਗੈਨਿਜਮੇਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਹੌਲ ਬੇਹੱਦ ਜਟਿਲ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਖੋਜਕਾਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਬੂਟਿਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ ਮਾਨਵਜਾਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਨਸਪਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅਸਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖ ਬਨਸਪਤੀ ਦਾ ਕੁੱਝ ਭਾਗ ਸੇਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਭਾਗ ਬਿਲਕੁੱਲ ਹੀ ਅਣਗੌਲਿਆ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਮਲਾਂ ਦਾ ਅਸਰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ‘ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਵਾਤਾਵਰਨ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਡੂੰਘੇ ਅਸਰ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਇਆ।