polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਸ਼ਾਇਰਾਂ, ਅਦੀਬਾਂ, ਆਲੋਚਕਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਅੱਡਾ ਸੀ ਜੋ ਸਕਾਫ਼ਤੀ, ਅਦਬੀ ਮਹਿਫਲਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਅਦੀਬਾਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਘਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਜੁਦਾਈ ਗਵਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਿਲ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋਫਾ ਲਗਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਮੇਜ਼ ਸੀ।
ਨਾਸਿਰ ਕਾਜ਼ਮੀ, ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਹੁਸੈਨ, ਸੱਜਾਦ ਬਾਕਿਰ ਰਿਜ਼ਵੀ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਯਦ ਸੱਜਾਦ ਬਾਕਿਰ ਰਿਜ਼ਵੀ, ਕਯੂਮ ਨਜ਼ਰ, ਸ਼ੌਹਰਤ ਬੁਖ਼ਾਰੀ, ਅੰਜੁਮ ਰੂਮਾਨੀ, ਅਮਜਦ ਅਲਤਾਫ਼ ਅਮਜਦ, ਅਹਮਦ ਮੁਸ਼ਤਾਕ, ਮੁਬਾਰਕ ਅਹਿਮਦ ਵਗ਼ੈਰਾ ਦੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵਕ਼ਤ ਇਸ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਏ ਹਮੀਦ, ਅਨਵਰ ਜਲਾਲ, ਅੱਬਾਸ ਅਹਿਮਦ ਅੱਬਾਸੀ, ਹੀਰੋ ਹਬੀਬ, ਸੱਲੂ, ਸ਼ੁਜਾਅ, ਡਾਕਟਰ ਜਿਆ ਵਗ਼ੈਰਾ ਕ਼ੈਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਲੰਮੀ ਮੇਜ਼ ਅਤੇ ਸੋਫਾ ਵਿਛਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉੱਥੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਸਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਡਾਕਟਰ ਇਬਾਦਤ ਬਰੇਲਵੀ ਅਤੇ ਸਯਦ ਵਕਾਰ ਅਜ਼ੀਮ ਵੀ ਵਕ਼ਤ ਕੱਢ ਕੇ ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਹਰ ਮਕਤਬਾ ਫ਼ਿਕਰ ਦੇ ਅਦੀਬ, ਸ਼ਾਇਰ, ਨੱਕਾਦ ਅਤੇ ਦਾਨਿਸ਼ਵਰ ਆਪਣੀ ਵੱਖ ਮਹਿਫ਼ਲ ਵੀ ਸਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਇੰਡੀਆ ਟੀ ਹਾਊਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਇਹ ਚਾਹਖ਼ਾਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਚਾਹ ਖਾਨਾ ਉੱਤੇ ਦੋ ਸਿੱਖ ਭਰਾ ਸਰਤੇਜ ਸਿੰਘ ਭਲਾ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਸਿੰਘ ਭੱਲਾ ਜੋ ਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਦੋ ਸਿੱਖ ਭਰਾ ਭਾਈ ਸਿਰਤੇਜ ਸਿੰਘ ਭੱਲਾ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਸਟੂਡੈਂਟ ਸਨ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਚਾਹ ਪੀਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
1940 ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਭਰਾ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜ ਲਾਹੌਰ ਤੋਂ ਗਰੈਜ਼ੂਏਸ਼ਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਦੇ ਮੁਤਾੱਲਿਕ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਰੋਜ ਉਸ ਚਾਹਖ਼ਾਨੇ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਿਕ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਗੱਲ ਚੱਲ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹ ਚਾਹ ਖਾਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਟੀ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਅਦੀਬਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੇ ਬਾਕ਼ੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਆਮਦਨੀ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਿਸੇ ਅਦਬੀ ਪਰਚੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗ਼ਜ਼ਲ, ਨਜ਼ਮ ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਫ਼ਸਾਨਾ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਵੀਹ ਰੁਪਏ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਲੇਕਿਨ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਲਬ ਉੱਤੇ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਵਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਜੇਬ ਖ਼ਾਲੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਟੀ ਹਾਊਸ ਦੀ ਚਾਹ ਅਤੇ ਸਿਗਰਟਾਂ ਤੋਂ ਮਹਿਰੂਮ ਰਹੇ।
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਉਹ ਕੱਢ ਕੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਜੇਬ ਖ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਅਲੀਮ ਉੱਦੀਨ ਸਾਹਿਬ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫਰਾਖ-ਦਿੱਲੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਉਸ ਵਕ਼ਤ ਦੇ ਅਦੀਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕੋਈ ਅਦੀਬ ਹੋਵੇ ਜਿਸਨੇ ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਦੀ ਚਾਹ ਦਾ ਜ਼ਾਇਕਾ ਨਾ ਚੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਹ ਮੁਕਾਮ ਦਰਅਸਲ ਨਾ ਸਿਰਫ ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ ਸੀ ਸਗੋਂ ਇਹ ਚਾਹਖ਼ਾਨਾ ਲਾਹੌਰ ਅਤੇ ਮੁਲਕ ਭਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕ਼ਾਤ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਵੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬਿਨਾ ਸ਼ੱਕ ਇਹ ਮੁਕਾਮ ਇੱਕ ਚੌਪਾਲ ਦੀ ਹੈਸੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਅਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾੱਲੁਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਨੁਕਤਾ ਨਜ਼ਰ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਤਸ਼ਰੀਫ ਲਿਆਂਦੇ ਸਨ।
ਇੱਥੇ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਦਰਅਸਲ ਇਸ ਮੁਕਾਮ ਦੀ ਖ਼ੂਬੀ ਸੀ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਨਜ਼ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਗ਼ਰਜ਼ ਨਾਲ ਬਹਿਸ-ਮੁਬਾਹਿਸਿਆਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਹੀ ਇੱਥੇ ਦਾ ਕਨੂੰਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਹਿਜਰਤ ਕਰਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਣ ਦਿੱਤੀ।
ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਗੜ੍ਹ ਮਕਸਤਰ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਇਸ਼ਫਾਕ ਅਹਿਮਦ ਹੈ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਦੀਬਾਂ ਦਾ ਰਚਨਾਤਮਿਕ ਕੰਮ ਉਸੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ।
ਟੀ ਹਾਊਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਨੇ ਵਾਲੇ ਕਾਊਂਟਰ ਉੱਤੇ ਅਲੀਮ ਉੱਦੀਨ ਦਾ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਂਵਲਾ ਚਿਹਰਾ ਉਭਰਦਾ ਅਤੇ ਬਿਲ ਕੱਟਦੇ ਵਕ਼ਤ ਪਿੱਛੇ ਕਿਤੇ ਧੀਮੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਡੀਓ ਵਜ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਟੀ ਹਾਊਸ ਦੀ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕੈਪਸਟਨ ਸਿਗਰਟ ਅਤੇ ਸਿਗਾਰ ਦਾ ਵਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਧੂੰਆਂ ਗਰਦਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਟੀ ਹਾਊਸ ਦੀ ਸੁਨਹਰੀ ਚਾਹ, ਕਾਹਵਾ ਅਤੇ ਫ਼ਰੂਟ ਕੇਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸਆਦਤ ਹਸਨ ਮੰਟੋ, ਏ ਹਮੀਦ, ਫ਼ੈਜ਼ ਅਹਿਮਦ ਫ਼ੈਜ਼, ਇਬਨ-ਏ-ਇੰਸ਼ਾ, ਅਹਮਦ ਫ਼ਰਾਜ਼, ਮੁਨੀਰ ਨਿਆਜ਼ੀ, ਮੇਰਾਜੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ-ਚੰਦਰ, ਕਮਾਲ ਅਹਮਦ ਰਿਜ਼ਵੀ, ਨਾਸਿਰ ਕਾਜ਼ਮੀ, ਸੱਜਾਦ ਬਾਕਿਰ ਰਿਜ਼ਵੀ, ਉਸਤਾਦ ਅਮਾਨਤ ਅਲੀ ਖ਼ਾਨ, ਡਾਕਟਰ ਮੁਹੰਮਦ ਬਾਕਿਰ, ਇੰਤੀਜ਼ਾਰ ਹੁਸੈਨ, ਇਸ਼ਫਾਕ ਅਹਿਮਦ, ਕਇਯੂਮ ਨਜ਼ਰ, ਸ਼ੌਹਰਤ ਬੁਖ਼ਾਰੀ, ਅੰਜੁਮ ਰੂਮਾਨੀ, ਅਮਜਦ ਅਲਤਾਫ਼ ਅਮਜਦ, ਅਹਮਦ ਮੁਸ਼ਤਾਕ, ਮੁਬਾਰਕ ਅਹਿਮਦ, ਅਨਵਰ ਜਲਾਲ, ਅੱਬਾਸ ਅਹਿਮਦ ਅੱਬਾਸੀ, ਹੀਰੋ ਹਬੀਬ, ਸੱਲੂ, ਸ਼ੁਜਾਅ, ਡਾਕਟਰ ਜਿਆ, ਡਾਕਟਰ ਇਬਾਦਤ ਬਰੇਲਵੀ, ਸਇਯਦ ਵਕਾਰ ਅਜ਼ੀਮ ਵਗ਼ੈਰਾ ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਦੀ ਜਾਨ ਸਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਅਦਬੀ ਸੰਗਠਨ, ਹਲਕਾ ਅਰਬਾਬ ਜ਼ੌਕ ਅਤੇ ਅੰਜੁਮਨ ਤਰੱਕੀਪਸੰਦ ਮੁਸੰਨਿਫ਼ੀਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਾਤ ਤੱਕ ਅਦਬੀ ਮਹਿਫਲਾਂ ਜਮੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ ਇੱਥੇ ਮੁਲਕ ਭਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕ਼ਾਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਸਨ ਇਤਵਾਰ ਨੂੰ ਟੀ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਤੀਲ ਧਰਨੇ ਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਜੋ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਕੁਰਸੀ ਨਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਦਿਲਕਸ਼ ਮਾਹੌਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਨਾਇਲੋਨ ਵਾਲਾ ਚਮਕੀਲਾ ਫ਼ਰਸ਼, ਚੁਕੋਰ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਮੇਜਾਂ, ਦੀਵਾਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਕਾਇਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਦੀ ਤਸਵੀਰ, ਗੈਲਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਪੌੜੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੇ ਰੁਖ਼ ਲੱਗੀਆਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇਦਾਰ ਲੰਮੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਜੋ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਧੁੱਪ ਪੈਂਦੀ ਤਾਂ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਵਲੋਂ ਗੁਲਾਬੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਅਕਾਦਮਿਕ ਅਤੇ ਖੱਬੇ-ਪੱਖੀ ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਆਈ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਵਰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਲਹੌਰ, ਪੰਜਾਬ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਤੇ ਲਿਖਾਰੀਆਂ ਦਾ 81 ਵਰ੍ਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਇੱਕ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਅਤੇ ਮਿਲਣ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ।
ਨਾਸਿਰ ਕਾਜ਼ਮੀ ਸਿਗਰਟ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਬਾਈ, ਸਿਗਰਟ ਵਾਲਾ ਹੱਥ ਮੂੰਹ ਦੇ ਜ਼ਰਾ ਕ਼ਰੀਬ ਰੱਖੇ ਟੀ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਿਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ਼ਫਾਕ ਅਹਿਮਦ ਸਾਈਕਲ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਪਾਕ ਟੀ ਹਾਊਸ ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਅਨਾਰਕਲੀ ਤੇ ਨੀਲਾ ਗੁੰਬਦ ਕੋਲ਼ ਮਾਲ ਰੋਡ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ਾਂਤ ਸਿੰਘ ਰਾਜਪੂਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਨਿਤੀ ਚੋਪੜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਕਾਮੇਡੀ ਸ਼ੁੱਧ ਦੇਸੀ ਰੋਮਾਂਸ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਡੀਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਲਿਵ-ਇਨ ਰਿਲੇਸ਼ਨਸ਼ਿਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਲੋਚਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਫੀਡਬੈਕ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਲੜਕੀ, ਤਾਰਾ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਈ।
ਕੋਇਮੋਈ ਦੇ ਮੋਹਰ ਬਾਸੂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਕਪੂਰ ਇੱਕ ਸੁਹਣਾਤਮਕ ਡੈਬਿਊਨੇਟ ਸੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਇੰਡੀਆ ਦੀ ਮਧੁਰਿਤਾ ਮੁਖਰਜੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ "ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਪਰਦਾ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
" ਸ਼ੁੱਧ ਦੇਸੀ ਰੋਮਾਂਸ ਨੇ ਘਰੇਲੂ ਬਾਕਸ-ਆਫਿਸ 'ਤੇ 46 ਕਰੋੜ ਡਾਲਰ ਕਮਾਏ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਸਫਲਤਾ ਵਜੋਂ ਉਭਰੇ।
59ਵੇਂ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਪੂਰ ਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਮਹਿਲਾ ਡੈਬਿਊ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਾਲ 2016 ਵਿੱਚ ਕਪੂਰ ਆਦਿੱਤਿਆ ਚੋਪੜਾ ਦੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਡਰਾਮੇ "ਬੇਫਿਕਰੇ" ਵਿੱਚ ਰਣਵੀਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆਈ ਸੀ।
ਇਸ ਨੂੰ ਆਲੋਚਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ 'ਤੇ ਔਸਤਨ ਗ੍ਰੋਸਰ ਬਣ ਗਈ।
ਦਿ ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭਰਾ ਗੁਪਤਾ ਨੇ ਵਾਣੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ "ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਅੱਕੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬਿਹਤਰ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਪੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਗੇਅਰ ਬਦਲ ਰਹੀ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੀ ਮੋਹਰੀ ਔਰਤ ਬਣ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਕਪੂਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਫਰਨੀਚਰ ਨਿਰਯਾਤ ਉਦਮੀ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਇੱਕ ਅਧਿਆਪਕਾ ਸੀ ਜੋ ਬਜ਼ਾਰ ਮਾਰਕੀਟ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਬਣੀ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਅਸ਼ੋਕ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਜੈ ਕੌਰ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਕੀਤੀ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਓਪਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ, ਸੈਰ ਸਪਾਟਾ ਅਧਿਐਨ 'ਚ ਬੈਚਲਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਜੈਪੁਰ ਦੇ ਓਬਰਾਏ ਹੋਟਲ ਅਤੇ ਰਿਜੋਰਟਸ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪ ਲਈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਈ.ਟੀ.ਸੀ. ਹੋਟਲ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਨੂੰ ਏਲੀਟ ਮਾਡਲ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਦੁਆਰਾ ਮਾਡਲਿੰਗ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਲਈ ਸਾਈਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੇ ਬਰੇਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਿਤਿਕ ਰੋਸ਼ਨ ਅਤੇ ਟਾਈਗਰ ਸ਼ਰਾਫ ਦੇ ਨਾਲ, 2019 ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਫ਼ਿਲਮ, "ਵਾਰ", ਇੱਕ ਐਕਸ਼ਨ ਥ੍ਰਿਲਰ ਫ਼ਿਲਮ. ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਸਿਧਾਰਥ ਆਨੰਦ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਰਾਜ ਫਿਲਮਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੋਡਿਊਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਾਰ ਨੇ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫ਼ਿਲਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਲੈਸ਼ਨ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ।
ਹੁਣ ਤੱਕ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਫ਼ਲ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 2013 ਦੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਕਾਮੇਡੀ ਸ਼ੁੱਧ ਦੇਸੀ ਰੋਮਾਂਸ, ਇੱਕ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਸਫਲਤਾ, ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਮਹਿਲਾ ਡੈਬਿਊ ਲਈ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤਾਮਿਲ ਫ਼ਿਲਮ ਆਹਾ ਕਲਿਆਣਮ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਕਪੂਰ ਦੀ ਅਗਲੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਤਾਮਿਲ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਕਾਮੇਡੀ ਆਹਾ ਕਲਿਆਣਮ ਸੀ, ਜੋ 2010 ਦੀ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ "ਬੈਂਡ ਬਾਜਾ ਬਾਰਾਤ" 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਰੀਮੇਕ ਸੀ।
ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕਪੂਰ ਨੇ ਮੁੱਖ ਔਰਤ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਗੁਰ ਨੂੰ ਅਜਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸਿਰਾਜ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜਨੀਤਿਕ-ਫੌਜੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਖਿਲਾਫ ਸਾਜ਼ਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਕਥਿਤ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਤੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੂਚਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਫੋਰਟ ਵਿਲੀਅਮ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ; ਦੂਜਾ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁਗ਼ਲ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਪਾਰਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕਸਟਮ ਡਿਊਟੀ ਦਾ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਅਨਸਰਾਂ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਬੰਗਾਲ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਸਨ।
ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਰਾਜਬਾਲਾਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਦਾਸ, ਜੋ ਸਰਕਾਰੀ ਫੰਡਾਂ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਢਾਕਾ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸਨ।
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਕਲਕੱਤਾ ਵਿੱਚ ਫੋਰਟ ਵਿਲੀਅਮ ਵਿਖੇ ਫੌਜੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਕਦਮ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਏਤਾਂ ਸਿਰਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਸੀਰਜ-ਉਦਦਾਲਾਹ ਨੇ ਜੂਨ 1756 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਤੋਂ ਕੋਲਕਾਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਵਾਬ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਫੋਰਟ ਵਿਲੀਅਮ ਕਬਜ਼ਾ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਕਮਾਂਡਰ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ਤੇ ਬਣੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਬਣੇ ਸੈੱਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਤੇ ਦਮ ਘੁੱਟਣ ਨਾਲ ਕੰਪਨੀ ਅਨੁਸਾਰ 64 ਵਿਚੋਂ 43 ਕੈਦੀ ਮਰ ਗਏ।
ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਖਾਤਾ ਵਧਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਸੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਉਪ-ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੋੜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਬਰਤਾਨਵੀ ਹਕੂਮਤ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਸਿਰਾਜ-ਉਦ-ਦੌਲਾ ਦੀ ਕਲਕੱਤਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਮਦਰਾਸ ਤੋਂ ਤਾਜ਼ੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਭੇਜੀਆਂ।
ਰਾਜਧਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਾਜ-ਉਦ-ਦੌਲਾ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਲਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ।
23 ਜੂਨ 1757 ਨੂੰ ਸੀਰਜ-ਉਦ-ਦੌਲਾਹ ਨੇ ਮੀਰ ਜਾਫਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੀਰ ਮਾਰਦਾਨ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਫ਼ੌਤ ਹੋ ਜਾਂ ਤੇ ਉਦਾਸ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਾਜ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਸਨ।
ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਨਵਾਬ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਪਣੇ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਿਰਾਜ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਉਲਝ ਗਈ ਅਤੇ ਲੜਨ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਸੋਚ ਸਕੀ।
ਜਗਤ ਸੇਠ, ਮੀਰ ਜਾਫਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੰਦਰਾ, ਓਮਿਕੰਦ ਆਦਿ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਧੋਖਾਧੜੀ ਨਾਲ ਉਹ ਲੜਾਈ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ।
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਰਸ਼ਿਦਾਬਾਦ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਟਨਾ ਤਾਈਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਖਿਰਕਾਰ ਮੀਰ ਜਾਫਰ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ.
ਨਵਾਬ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਧੜਿਆਂ ਨੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਖਿਲਾਫ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਉਲੀਕੀ।
ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਵਪਾਰੀ,ਸੇਠ, ਸੀਰਾਜ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਅਧੀਨ ਆਪਣੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਕਾ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਲੀਵਰਦੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਉਲਟ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਰ ਲੂਤਫ ਖਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਅੱਗੇ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਮਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਢਾਲ ਬਣ ਸਕੇ।
ਸਿਰਾਜ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਕੰਪਨੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਵਿਲੀਅਮ ਵਾਟਸ ਨੇ ਕਲਾਈਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਉਲਟਾਉਣ ਲਈ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੀਰ ਜਾਫਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਤਨਖ਼ਾਹ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਰਾਇ ਦੁਰਲਭ, ਯਾਰ ਲੂਤਫ ਖ਼ਾਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਵਪਾਰੀ ਓਮਿਕੰਦ ਅਤੇ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਫ਼ਸਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਮੀਰ ਜਾਫਰ ਨੇ ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਕਲਾਈਵ ਨੇ 1 ਮਈ ਨੂੰ ਕਲਕੱਤੇ ਦੀ ਚੋਣ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਮੀਰ ਜਫਰ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਬ ਦੀ ਗੱਦੀ ਲਈ ਅਤੇ ਕਲਕੱਤੇ 'ਤੇ ਹਮਲੇ ਲਈ ਮੁਆਵਜ਼ੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਦੀ ਅਦਾਇਗੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ।
2 ਮਈ ਨੂੰ, ਕਲਾਈਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੈਂਪ ਤੋੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਧੀਆਂ ਫ਼ੌਜਾਂ ਕਲਕੱਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਨੂੰ ਚੰਦਰਨਗਰ ਨੂੰ ਭੇਜੀਆਂ।
ਰਾਜ ਕਾਜ , ਸਿਰਾਜ ਉਦ ਅਤੇ ਨਵਾਬੀ ਲਈ ਸਿਰਾਜ-ਉਦ-ਦੌਲਾਹ ਦੀ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਘਸੀਤੀ ਬੇਗਮ , ਮੀਰ ਜਾਫਰ ਅਤੇ ਸ਼ੌਕਤ ਜੰਗ ਦੀ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਘਸੀਤੀ ਬੇਗਮ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ।
ਉਸ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਰਾਜ ਉਦ-ਦੌਲਾ ਨੇ ਮੋਤੀਝੀਲ ਪੈਲੇਸ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜ਼ਬਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਨਵਾਬ ਨੇ ਉੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਅਹੁਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਮੋਹਨ ਲਾਲ ਨੂੰ ਦੀਵਾਨ ਖਾਨਾ ਦੇ ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ।
ਆਖਿਰਕਾਰ ਸਿਰਾਜ ਨੇ ਪੂਰਨਿਆ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਸ਼ੌਕਤ ਜੰਗ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਉਸ ਦਾ ਬਰਤਾਨਵੀ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਪਰਤ ਆਈ ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਠਜੋੜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।
ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਅਹਮਦ ਸ਼ਾਹ ਦੁੱਰਾਨੀ ਦੇ ਅਫ਼ਗਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਨਵਾਬ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਨਵਾਬ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਬੇਭਰੋਸਗੀ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਸੀਰਾਜ ਨੇ ਜ਼ੌਨ ਲਾਅ, ਕੋਸਿਮਮਬਾਰ ਦੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਫੈਕਟਰੀ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਡੀ ਬੂਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਗੱਲਬਾਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਨਵਾਬ ਨੇ ਰਾਇ ਦਰਲਭ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆਪਣੀ ਫ਼ੌਜ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਖੇਪ ਪਲਾਸੀ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਮੁਰਸੀਦਾਬਾਦ ਤੋਂ 30 ਮੀਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਕੋਸਿਮਬਰਗ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਸੀ।
ਮੀਰ ਜਫਰ ਅਤੇ ਸੇਠ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਨੂੰ ਓਮਚੁੰਦ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧ ਕੇ 30 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦੋ ਲਿਖਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ - ਸਫੇਦ ਪੇਪਰ ਉੱਤੇ ਅਸਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਓਮੀਕੰਦ ਦਾ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਲਾਲ ਪੇਪਰ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਓਮਿਕੰਦ ਦੀ ਲੋੜੀਦੀ ਸ਼ਰਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ।
ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਐਡਮਿਰਲ ਵਾਟਸਨ ਨੇ ਸਿਰਫ ਅਸਲੀ ਹੀ ਹਸਤਾਖਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਸਤਖਤ ਨੂੰ ਫਰਜ਼ੀ ਜਿਹੇ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਦੋਨੋਂ ਸੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖਰੇ ਲੇਖ, 4 ਜੂਨ ਨੂੰ ਮੀਰ ਜਾਫਰ ਵੱਲੋਂ ਨਵੀਂ ਸਕੁਐਡਰਨ ਅਤੇ ਕਮੇਟੀ ਉੱਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਿਰਾਜ ਦਾ ਜਨਮ 1733 ਵਿੱਚ ਜ਼ੈਨ ਉਦ-ਦੀਨ ਅਹਿਮਦ ਖ਼ਾਨ ਅਤੇ ਅਮੀਨਾ ਬੇਗਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਿਰਾਜ ਦੇ ਨਾਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਿਹਾਰ ਦਾ ਡਿਪਟੀ ਗਵਰਨਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਵਾਬ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਢੁਕਵੀਂ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਹੋਈਆ।
ਨੌਜਵਾਨ ਸਿਰਾਜ ਨੇ ਅਲੀਵਰਦੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ 1746 ਵਿੱਚ ਮਰਾਠਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫ਼ੌਜੀ ਉੱਦਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ।
ਸਰ ਵਿਲੀਅਮ ਮੈਰੀਡੀਥ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰੌਬਰਟ ਕਲਾਈਵ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟਰੀ ਜਾਂਚ ਦੌਰਾਨ, ਬਲੈਕ ਹੋਲ ਘਟਨਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚਾਰਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਜ ਉਦ-ਦੌਲਾਹ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ: ਇੱਕ ਸਿਫਰ ਸੀਰਾਜ ਉਦ-ਦੋਹਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਦਾਰਤਾਪੂਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਣਗੌਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਨਵਾਬ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਘੜੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਾਬ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮਹਿਰੂਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਿਰਜ਼ਾ ਮੁਹੰਮਦ ਸਿਰਾਜ-ਉਦ-ਦੌਲਾ, ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਨਾਮ ਸਿਰਾਜੂਦੌਲਾ ਬੰਗਾਲ, ਬਿਹਾਰ ਅਤੇ ਉੜੀਸਾ ਦਾ ਸੰਯੁਕਤ ਨਵਾਬ, ਮੁਗ਼ਲ ਸਲਤਨਤ ਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਬਰਤਾਨਵੀ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਆਰੰਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅੰਗਰੇਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਠੀਕ ਨਾ ਬੋਲ ਪਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਰ ਰੋਜਰ ਡਾਵਲੇਟ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਰੌਬਰਟ ਕਲਾਈਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬੰਗਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਆਧੁਨਿਕ ਭਾਰਤ, ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸੀਰਾਜ ਉਦ-ਦੌਲਾ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਘੁਲਾਟੀਏ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੀਮਾ-ਉਦ-ਦੌਲਾ ਨੂੰ 2 ਜੁਲਾਈ 1757 ਨੂੰ ਮਮਰੀ ਅਲੀ ਬੇਗ ਨੇ ਮੀਰ ਜਾਫਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਣ ਪਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇਕ-ਮੰਜ਼ਲਾ ਮਕਬਰਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
2015 ਵਿੱਚ ਮਧੂ ਬੀ. ਅਤੇ ਐਨ.ਵੀ. ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਕਸ਼ਨ ਫ਼ਿਲਮ "ਟਾਈਗਰ" ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਸਾਈਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਵਾਰਾਨਸੀ ਦੀ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਣੀ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਸੁਨਦੀਪ ਕਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਹੁਲ ਰਵਿੰਦਰਨ ਨੇ ਵੀ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀ ਅਗਲੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਸੁਮੰਥ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਰ. ਸ਼ਮਲਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਕਾਮੇਡੀ, ਕੋਲੰਬਸ, ਅਸ਼ਵਨੀ ਕੁਮਾਰ ਸਹਿਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਰਹੂਮ ਵਿਨੀਤ ਕਪੂਰ ਇੱਕ ਹੋਟਲ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੀਨਾ ਸਿਹੋਤਾ ਕਪੂਰ ਏਅਰ ਇੰਡੀਆ ਵਿੱਚ ਏਅਰ ਹੋਸਟੇਸ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਵਰੁਨ ਕਪੂਰ ਸਿਡਨੀ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਦੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਆਰਟ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੈ ਅਤੇ ਫ੍ਰੀਲਾਂਸ ਗ੍ਰਾਫਿਕ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਡਾਂਸ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਨੇ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫਰ; ਐਸ਼ਲੇ ਲੋਬੋ, ਦਿ ਡਾਂਸਵਰਕਸ, ਮੁੰਬਈ ਲਈ 16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਕਪੂਰ ਨੇ ਰੌਕਸਟਾਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਕਪੂਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਪੋਡਰ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਸਕੂਲ, ਸੈਂਟਾ ਕਰੂਜ਼ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡੀ-ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਲਜ, ਬਾਂਦਰਾ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰੀ-ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕੋਰਸ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਕਮਿਊਨੀਕੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬੈਚਲਰ ਆਫ਼ ਆਰਟਸ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਲਈ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਾਰਨ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਰਾਕਸਟਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਰਿਓਗ੍ਰਾਫ਼ੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ਿਲਮੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਾਕਾਰੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 2014 ਵਿੱਚ ਤੇਲਗੂ ਫ਼ਿਲਮ ਰਨ ਰਾਜਾ ਰਨ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਮਾਡਲਿੰਗ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਦਾਦਾ ਦੀ ਸੰਸਥਾ, ਰੋਸ਼ਨ ਤਨੇਜਾ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਐਕਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸੀ।
ਅਕਤੂਬਰ 2017 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਕੂਨੇਨੀ ਨਾਗਾਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ "ਰਾਜੂ ਗੜੀ ਗਧੀ 2" ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਵੀ ਤੇਜਾ ਅਤੇ ਆਲੂ ਸਿਰੀਸ਼ ਦੇ ਓੱਕਾ ਕਸ਼ਾਨਮ ਦੇ ਨਾਲ ਟੱਚ ਚੈਸੀ ਚੁੱਡੂ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਪੂਰ ਨੇ ਕਈ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਲ, ਇੰਗੇਜ ਕੋਲੋਗਜ ਸਪ੍ਰੇਸ, ਮਹਿੰਦਰਾ ਗਾਸੋ ਅਤੇ ਇੰਟੈਕਸ ਫਰਹਾਨ ਅਖ਼ਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਕਪੂਰ ਨੇ 2014 ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੁਜੀਤ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ, ਸ਼ਰਵਾਨੰਦ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਲੋਕ-ਕਹਾਣੀਆਂ ਡਾ:ਸੋਹਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵਣਜਾਰਾ ਬੇਦੀ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਪੁਸਤਕ ਹੈ।
ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਨਹੋਣੀਆਂ ਸੁਫ਼ਨਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਵਾਸਤਵਿਕ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਭਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ,ਸਗੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੱਕ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਹਜ ਸਵਾਦਾਂ ਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਰੁਚੀਆਂ ਖਿਆਲਾਂ,ਰਵਾਇਤਾਂ,ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਸਮਕਾਲੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਛੇਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜਿਹੜੀ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀ ਅੱਜ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸੁਣੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਇਹ ਉਸ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲੋਂ ਵਖਰੀ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵਡੇਰੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪੁਰਾਣੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਵਡਮੁੱਲੀ ਤੇ ਬਹੁ-ਰੰਗੀ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅੰਗ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਣਜਾਰਾ ਬੇਦੀ ਨੇ ਮਹੱਤਵ ਭਰਿਆ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਣਜਾਰਾ ਬੇਦੀ ਨੇ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿਚਲੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਤਿਅੰਤ ਨੇੜੇ ਦੀਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤਾਂ ਤੇ ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਉਘਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬਹੁਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਨਾਣ ਭਰਜਾਈਆਂ ਦੇ ਵੈਰ ਵਿਰੋਧ,ਭੈਣ ਦੀ ਵੀਰ ਲਈ ਸਾਧਨਾ ਆਦਿ ਸਮਾਜਕ ਭਾਈਚਾਰਕ ਤੇ ਇਖ਼ਾਲਕ ਵਿਸ਼ੇ ਹਨ।
ਇਹਨਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ ਉਚ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਰਾਜੇ,ਵਜੀਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਾਧਾਰਨ ਇਸਤਰੀ-ਮਰਦ,ਪਸ਼ੂ-ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਨ।
ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਾਂ ਤੋ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਣਜਾਰਾ ਬੇਦੀ ਨੇ ਵੱਖ -ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਪੱਛਮੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਕਾਠੋ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਦਾ ਪੱਛਮੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਮਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਉਲੰਘਣ ਤੇ ਮਰਦ ਦਾ ਔਰਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਕੋਹੜੀ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੀ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣਾ ਪਤਨੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਕੋਹੜੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਬਿਰਤਾਂਤ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਕੋਹੜ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੋਹੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਛੰਬ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੋਹੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨੂੰਹ ਦਾ ਸੱਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਮਾੜਾ ਵਿਵਹਾਰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਖੱਤਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਪਾਰਬਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖੱਤਰੀ ਦੀ ਸੱਸ ਈਰਖਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਪਾਰਬਤੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਭੀਖਮਾਂ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਬਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਰੰਗਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੱਧਕਾਲੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਰਾਣੀ ਰਾਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਰਾਹੀ ਮਰਦ ਦੀ ਸੋਚ ਭਾਵ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਭਰਾ ਹੰਸ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਮੋਨ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜੇ ਦੇ ਤਸੀਹੇ ਸਹਿੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਧੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ।
ਭਾਵ ਮਰਦ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਧੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਸਮਝਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਨਾਣ ਭਰਜਾਈ ਦੀ ਬਣਦੀ ਨਹੀਂ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਸਤ ਭਾਬੀਆਂ ਹਨ।
ਜਿਹੜੀ ਭਾਬੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਲੂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਸਾਲੂ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਾਠੋ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਵੀ ਭੰਡਾਰੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵਾਸਤੇ ਕੁਝ ਭੇਜੇ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅਨਾਥ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦੇ ਮਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਰੀਕੇ ਦੇ ਲੋਕ ਅਨਾਥ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਸ਼ੂ, ਜਨੌਰ ਜਾਂ ਮੋਏ ਬੰਦੇ ਕੀਤੀ ਜਾਣਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਉਪਕਾਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਅਕ,ਉਪਕਾਰੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਉਸਦੀ ਸੁਘੜ ਸਿਆਣੀ ਰਾਣੀ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦਾ ਘਮੰਡ ਤੋੜਦੀ ਹੈ।
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਿੱਧਾ ਸਦਾ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਮੌਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮੋਕੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ - ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਿਆਹ,ਲੜਕੀ ਦੇ ਵਿਆਹ,ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਛਟੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਮੰਗਣਾ।
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਗਿੱਧੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਘਰ ਦਾ ਖੁੱਲਾ ਵਿਹੜਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਗਿੱਧੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ,ਜਵਾਨ, ਬੁੱਢੀਆਂ, ਵਿਆਹੀਆਂ, ਕੁਆਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਲੜੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬੋਲੀਆਂ ਕਿਸੇ ਸਾਧਾਰਨ ਪੇਂਡੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਹਿਲੂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮਾਂ ਬਦਲਣ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਗਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ।
ਇਹ ਦਾਵਾ ਕਰਨਾ ਭਾਵੇਂ ਅਤਿਕਥਨੀ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਮੁਢ ਨਾਚ- ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਬਝਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਨਾਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਭੂਗੋਲਿਕ ਖਿੱਤੇ ਵਿੱਚ ਉਥੋਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅਨਿੱਖੜਵਾ ਅੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਗਿੱਧਾ ਨਾਚ ਅਜਿਹਾ ਨਾਚ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਰਾਹੀं ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਝਲਕ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਰਭਜਨ ਕੌਰ ਢਿਲੋਂ ਨੇ ਬੜਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਜ ਨੇਪਰੇ ਚਾੜਿਆ ਹੈ ਪੁਸਤਕ ਗਿੱਧਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਨੇ ਗਿੱਧੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਦਾ ਬਰੀਕੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਕਬਾਲ ਸਿੰਘ ਢਿਲੋਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਧੁਰਾ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਆਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਚ ਗਿੱਧਾ ਦੀ ਸਥਾਪਤੀ ਤੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਸਾਬਿਤ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਅਜਿਹੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜਿਹਨਾ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਰੂਪ ਦੇ ਕੇ ਗਿੱਧੇ ਦੀ ਸਫਲ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਨਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਿੱਧਾ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆਂ ਕਿਵੇ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਵੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਹਨ।
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਧਾ ਨਾਚ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਸਹਿਤ ਸਟੇਜ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਗਿੱਧਾ ਜਦੋਂ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਾ ਗਿੱਧਾ ਬਣ ਗਿਆ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਦਿਖ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਅੰਤਰ ਆ ਗਿਆ।
ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਬਾਦ ਲੋਕ ਨਾਚ ਗਿੱਧਾ ਸਟੇਜਾਂ ਉਤੇ ਆਮ ਜਨਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਵੇਂ ਸੰਦਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਜਰੂਰਤਾਂ,ਬੰਦੂਕਾਂ ਤੇ ਸਹੂਲਤਾਂ ਸਦਕਾ ਗਿੱਧੇ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਆਈ।
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਹਰਭਜਨ ਕੌਰ ਢਿਲੋਂ ਨੇ ਜਨਤਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਗਿੱਧੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਧੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਬਾਰੇ ਤੇ ਟੀਮਾਂ ਦੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਲੋਂ ਯੂਥ ਫੈਸਟੀਵਲ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿੱਧੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਿੱਧਾ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਪਿਛੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਣੇ ਸਬੰਧੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਹਰਭਜਨ ਕੌਰ ਢਿਲੋਂ ਨੇ ਗਿੱਧੇ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤਿਆਰ ਕਰਾਉਣ ਸਬੰਧੀ ਜਰੂਰੀ ਨੁਕਤੇ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਪੂਨੇ ਦੀ ਉਪਨਗਰੀਏ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਦੋ ਮੁੱਖ ਰੂਟਾਂ ਤੇ ਹੋਇਆ, ਜੋਕਿ ਪੂਨੇ ਜੰਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਲੋਨਾਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੂਨੇ ਜੰਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਤੇਲੰਗਾਓ ਸਨ ਕੇਵਲ ਤਿੰਨ ਟਰੇਨਾਂਪੂਨੇ–ਤੇਲੰਗਾਓ ਰੂਟ ਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਪੂਨੇ–ਲੋਨਾਵਾਲਾ ਰੂਟ ਤੇ 15 ਟਰੇਨਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਸਨ ਇਸ ਰੂਟ ਦੇ ਖਾਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸਨ – ਸ਼ਿਵਾ ਜੀ ਨਗਰ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਖੜੱਕੀ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਪਿਮਪਰੀ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਚਿੰਚਵਾਡ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਅਕੁੜੀ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਦੇਹੂ ਰੋਡ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਤੇਲੰਗਾਓਸਟੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਲੋਨਾਵਾਲਾਸਟੇਸ਼ਨ ਪੂਨੇ ਜੰਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦਉਂਡ ਸੈਕਸ਼ਨ ਵਿਚਕਾਰ 8 ਪੈਸੰਜਰ ਟਰੇਨਾਂ ਹਨ ਇਹ ਟਰੇਨਾਂ ਇਸ ਰੂਟ ਤੇ ਉਪਨਗਰੀਏ ਟਰੇਨਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਨੇ ਤੋਂ ਦਉਂਡ ਸੈਕਸ਼ਨਉਪਨਗਰੀਏਟਰੇਨਾਂ ਲਈ ਤੀਸਰਾ ਰੂਟ ਬਣੇਆ ਇਸ ਰੂਟ ਤੇ ਖਾਸ ਠਹਿਾਓ ਹਨ – ਲੋਨੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਰੇਲੀ ਸਟੇਸ਼ਨ ਪੂਨੇ - ਦਉਂਡ ਸੈਕਸ਼ਨ ਤੇ ਬਿਜਲੀਕਰਣ ਦਾ ਕੰਮ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਇਸ ਰੂਟ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਉਪਨਗਰੀਏ ਟਰੇਨਾਂ ਦੇ ਦੌੜਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪ੍ਸ਼ਾਸਨ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਪੂਨੇ ਜੰਕਸ਼ਨ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ, ਪੂਨੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਰੇਲਵੇ ਹੱਬ ਹੈ ਇਹ ਰੇਲਵੇ ਜੰਕਸ਼ਨ ਮੁਮਬਈ – ਚੇਨਈ ਰੇਲਵੇਰ ਲਾਇਨ ਤੇ ਹੈ ਇਹ ਪੂਨੇ– ਬੈਂਗਲੁਰੂ ਰੇਲਵੇਲਾਇਨ ਦਾ ਮੂਲ ਵੀ ਹੈ ਸਾਰੀ ਰੇਲਗਾਡੀਆਂ ਭਾਰਤੀਯ ਰੇਲਵੇ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪੂਨੇ ਜੰਕਸ਼ਨ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਉਹਨਾਂ ਦਖੱਣ ਬੱਧ ਟ੍ਰੇਨਾਂ ਲਈ ਠਹਿਰਾਓ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਵਾ ਪ੍ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁਮਬਈ, ਗੁਜਰਾਤ, ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਭਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਆਉਦੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਂਉਦੀਆਂ ਹਨ ਪੂਨੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ ਹੈ ਪੂਨੇ ਤੋਂ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ ਤੱਕ ਬੂਲੇਟ ਟਰੇ੍ਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤ ਇਥੇ ਹੋਵੇਗੀ ਇਹ ਪੂਨੇ ਲਈ ਮਾਲ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਹੈ ਹਰ ਸਾਲ 1 ਜੂਨ ਨੂੰ, ਇਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਡੈਕਨ ਕਉਇਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਟ੍ਰੇਨ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਇਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਦੋ ਪੈਦਲ ਪੁੱਲ ਹਨ ਇਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਕਲਾਸ ਮਿਆਰੀ ਅਪਦੇ ਸਤਰ ਤੱਕ ਅਪਗ੍ਰੇਡ ਕਰਕੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਮੁਮਬਈ – ਪੂਨੇ ਰੇਲਵੇ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਸਾਲ 1856 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੂਨੇ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੋਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪੂਨੇ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਟਰੇਨ ਚਲਾਈ ਗਈ ਸੀ ਪੂਨੇ– ਮਿਰਾਜ਼ ਲਾਈਨ ਸਾਲ 1886 ਵਿੱਚ ਮੁਕੰਮਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪੂਨੇ – ਮਿਰਾਜ਼ ਲਾਈਨ ਮੀਟਰ ਗੇਜ ਟਰੈਕ ਸੀ ਪਹਿਲੀ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ ਟਰੇਨ ਸਾਲ 1928 ਵਿੱਚ ਮੁਮਬਈ – ਪੂਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾਈ ਗਈ
ਬਾਬ ਡਿਲਨ ਦਾ ਜਨਮ ਰਾਬਰਟ ਐਲਨ ਜ਼ਿੱਮਰਮੈਨ ) ਵਜੋਂ ਦੁਲੁਤ, ਮਿਨੀਸੋਟਾ ਦੇ ਸਟ੍ਰੀਟ ਮਰੀਅਮ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ 24 ਮਈ 1941 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੇਕ ਸੁਪੀਰੀਅਰ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮੇਸਾਬੀ ਰੇਂਜ ਤੇ ਹਿਬਿੰਗ, ਮਿਨੀਸੋਟਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ।
ਡਿਲਨ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ, ਜ਼ਿਗਮੈਨ ਅਤੇ ਅੰਨਾ ਜ਼ਿੱਮਰਮੈਨ, 1905 ਦੇ ਯਹੂਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਘਲੂਘਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਓਡੇਸਾ, ਰੂਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਤੋਂ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।
ਉਸ ਦੇ ਨਾਨਾ-ਨਾਨੀ, ਬੇਨ ਅਤੇ ਫਲਾਰੇਨਸ ਸਟੋਨ, ਲਿਥੁਆਨੀ ਯਹੂਦੀ ਸਨ, ਜੋ 1902 ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ।
ਆਪਣੀ ਆਤਮਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਡਿਲਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਕਿਰਗੀਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਤਰਪੂਰਬੀ ਤੁਰਕੀ ਦੇ ਕਾਰਸ ਸੂਬੇ ਦੇ ਇੱਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਸੀ।
ਡਿਲਨ ਦੀ ਗੀਤਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤਕ, ਸਮਾਜਿਕ, ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਅੰਸ਼ ਉੱਘੜਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਪਫਪ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਉਂਟਰ ਕਲਚਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਲਿਟਲ ਰਿਚਰਡ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵੂਡੀ ਗੁਥਰੀ, ਰੌਬਰਟ ਜੌਨਸਨ ਤੇ ਹੈਂਕ ਵਿਲਿਅਮਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਗੀਤਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕਸੰਗੀਤ, ਬਲੂਜ਼, ਕੰਟਰੀ ਸੰਗੀਤ, ਗਾਸਪੇਲ ਸੰਗੀਤ, ਸਕਾਟਿਸ਼, ਆਇਰਿਸ਼ ਲੋਕਸੰਗੀਤ, ਜੈਜ਼ ਅਤੇਗ੍ਰੇਟ ਅਮਰੀਕੀ ਗੀਤ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸੇਧ ਦਿੱਤੀ।
ਉਹ ਬੇਸ਼ੱਕ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਾਇਕ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੀ ਗੀਤਕਾਰੀ ਹੀ ਉਸਦਾ ਅਸਲ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ।
1994 ਤੋਂ ਡਿਲਨ ਦੀਆਂ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀਆਂ ਛੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਆ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਨੁਮਾਇਸ਼ਾਂ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।