polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਨਾ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਲਾਇਆ ਨਾ ਕੰਘੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਗਰਦ ਗੁਬਾਰ ਵਿੱਚ ਅਟ ਲਿਆ।
ਆਖਿਰ ਉਮਰ ਨੇ ਮਾਰਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਗਾ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਸ ਮੁੱਦਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਮਾਰਵੀ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਅਸਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਤਾਂ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਹ ਤਾਂ ਬਸ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਹਿਰਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਗੇਤਰ ਖੇਤ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਜਾਵੇ।
ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਮਰ ਉਸਦਾ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਹਠੀ ਮੋਹ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਮਲੀਰ ਛੱਡ ਆਇਆ।
ਉਮਰ ਮਾਰਵੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਾਰਵੀ ਸਿੰਧ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਮਲੇਰ ਦੀ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਥਾਰੀ ਲੜਕੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਮਰਕੋਟ ਦੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਹਾਕਮ, ਉਮਰ ਨੇ ਉਧਾਲ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਵਲੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਇਤਿਹਾਸਕ ਊਮਰਕੋਟ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਈ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ, ਮਾਰਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ਾਹ ਜੋ ਰਿਸਾਲੋ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੰਧ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸੱਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਰੋਮਾਂਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਹੋਰ ਛੇ ਕਿੱਸੇ ਹਨ ਸੱਸੀ ਪੁੰਨੂੰ, ਸੋਹਣੀ ਮਹੀਂਵਾਲ, ਲੇਲਾ ਚੇਨੇਸਰ, ਨੂਰੀ ਜਾਮ ਤਾਮਾਚੀ, ਸੋਰਠ ਰਾਏ ਦਿਆਚ ਅਤੇ ਮੋਮਲ ਰਾਣੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਰਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਸ਼ਾਹ ਅਬਦੁਲ ਲਤੀਫ ਭੱਟਾਈ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਮਰ ਮਾਰਵੀ ਜਾਂ ਮਾਰੂਈ , , ਸਿੰਧ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਲੜਕੀ ਮਾਰਵੀ ਮਾਰਾਈਚ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਲੋਕਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਲੋਭ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਧਾਰਨ ਪੇਂਡੂ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੁੰਜ ਉਤਪਾਦਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੈਂਡਗੰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦਫ਼ਤਰ ਦਾ ਬੈਜ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਵਾਂਗ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੀਮਿਤ ਸਹੂਲਤ ਸੀ ਅਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਲੰਬੇ ਤੋਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਹਿੰਗਾ ਸੀ, ਹੈਂਡਗਨ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਪਰ, 1836 ਵਿਚ, ਸੈਮੂਅਲ ਕੁਲੱਟ ਨੇ ਪੋਟਰਸਿਨ ਨੂੰ ਪੇਟੈਂਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਲੀ ਪੁੰਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰਿਵਾਲਵਰ ਸੀ।
ਇਹ ਤੇਜ਼ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ 5 ਸ਼ਾਟ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਰਮਨਪਿਆਰਾ ਰੱਖਿਆਤਮਕ ਹਥਿਆਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ "ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਬਸਤਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਇਆ।
" ਅੱਜ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੈਂਡਗੰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਕਰਕੇ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਅਫਸਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵੈ-ਰੱਖਿਆ ਹਥਿਆਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪਰ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਹੈਂਡਗੰਨ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੈ-ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੱਥ ਤੋਪ ਵਿੱਚ ਯੈਸ਼ੀ ਜਾਂ ਬਾਰੂਦ ਪਾਊਡਰ ਚੈਂਬਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਾਸੇਲ ਪ੍ਰੈਜੰਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਮਾਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਹੀਲੋਂਗਜਿਜ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਗੰਨ ਦੇ ਪਾਊਡਰ ਚੈਂਬਰ ਦਾ ਵਿਆਸ 6.6 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਹੈ।
ਪਾਊਡਰ ਚੈਂਬਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਗਨਪਾਊਡਰ ਦੇ ਵਿਸਫੋਟਕ ਦਬਾਅ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੱਲਣ ਲਈ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੋਟੇ ਹਨ।
ਪਾਊਡਰ ਚੈਂਬਰ ਕੋਲ ਇੱਕ ਟੱਚ ਮੋਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਊਜ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਮੋਰੀ ਹੈ ਜੋ ਗੰਨ-ਪਾਊਡਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੰਨ ਪਾਊਡਰ ਚੈਂਬਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਤੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਤੂਰ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਤੋਪ ਦਾ ਹੱਥ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਧਾਰ ਦੇ ਬੁਲਬਲੇਦਾਰ ਆਕਾਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਤੋਪਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਦਾਨ ਦੀ ਤਰਾਂ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ ਦਿੱਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਮਿੱਥਲਗ੍ਰਾਫਿਕ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀਆਂ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਬੱਲਬ ਅਧਾਰ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਹਿਲਾਂ ਅਨਾਥ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗਨਪਾਊਡਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹੈਂਡਗੰਨ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਬੰਨ੍ਹੀ ਗੋਲੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਮ ਹੈਂਡਗੰਨ ਸਬ-ਟਾਈਪ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਰਿਵਾਲਵਰ ਅਤੇ ਅਰਧ-ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਪਿਸਟਲ.
ਪੁਆਧੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ‘ਪੁਆਧ’ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ‘ਪੂਰਵਾਰਧ’ ਤੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਰਥਾਤ ਪੂਰਬ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਪੁਆਧ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ‘ਪੁਆਧੀਏ’ ਅਤੇ ਪੁਆਧ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ‘ਪੁਆਧੀ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਡਾ. ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ ਅਨੁਸਾਰ ‘ਪੁਆਧ ਸੰਗਿਆਵਾਚਕ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਆਧ ਵਿਸ਼ੇਸਈ ਬਿਰਤੀ ਦਾ ਲਖਾਇਕ ਹੈ।
ਪੁਆਧ ਦਾ ਖੇਤਰ ਘੱਗਰ ਦਰਿਆ, ਸੰਗਰੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕਸਬੇ ਭਵਾਨੀਗੜ੍ਹ,ਰੋਪੜ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਭਾਗ ਅਤੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
’ ਜਸਬੀਰ ਕੌਰ ਅਨੁਸਾਰ, “ ਪੁਆਧ ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸਬਦ ‘ਪੁਰਵ ਅਰਧ’ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਪੂਰਬੀ ਅੱਧ ਹੈ।
ਇਹ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ ਜੋ ਦੁਆਬੇ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਤਲੁਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੱਢੇ-ਕੱਢੇ ਲੁਧਿਆਣੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕੁਝ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅੰਬਾਲੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਘੱਗਰ ਤੱਕ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਟਿਆਲੇ ਵਿੱਚੋ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।
ਪੁਆਧ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੁਆਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੁੱਲੇ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕ-ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੁੱਝ ਗੀਤ ਪੁਆਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਔਰਤ ਦੇ ਧਾਰਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਤੱਕ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰੀਰਕ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਉ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁੱਝ ਗੀਤ ਜਨਮ ਪੀੜਾਂ ਅਤੇ ਦਾਈ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ “ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਪਰੰਪਰਾ ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਰਿਣ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਸੋ ਇਹ ਘੜੀ ਸੁਭਾਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਆਧੀ ਵਿੱਚ ਨੀਵੀਂ ਸੁਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮਾਝੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੁਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮਲਵਈ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ।
ਮਲਵਈ ਵਾਂਗ ਕਈ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਆਧੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅੰਤਲਾ /ਹ/ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਅੰਜਨੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਓ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਵ/ਦਾ ਬ/ਤੇ ਮ/ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਨ ਮਲਵਈ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਵੇਲਣਾ , ਦਸਵਾਂ , ਸਵੇਰਾ , ਜਵਾਈ ਆਦਿ।
ਤਾਲਵੀਂ ਸੰਘਰਸ਼ੀ ਵਿਅੰਜਨ /ਸ/ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਸਿਰਫ ਦੰਤੀ/ਸ/ਹੈ ਨਾਦੀ ਮਹਾਪ੍ਰਾਣ ਵਿਅੰਜਨਾਂ/ਘ/ਝ/ਢ/ਪ/ਭ/ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਮਾਝੀ ਅਤੇ ਮਲਵਈ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ਬਦਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜੇ ਕੋਈ ਦੀਰਘ ਸਵਰ ਆਵੇ ਤਾਂ ਨਾਦੀ ਮਹਾਪ੍ਰਾਣ ਲੱਛਣ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਖੰਘਾਰ, ਕਢਾਈ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਆਦਿਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ।
ਪੁਆਧੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧਕ ਵੀ ਖ਼ਾਸ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਕੀ ਪੰਜਾਬੀ ਉਪਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗੈਲ, , ਬਿਚਮਾ , ਲਵੇ , ਆਦਿ।
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਰੂਪ, ਸਾਨੂੰ, ਤੈਨੂੰ, ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਮਾਨੂੰ, ਮਾਨੂੰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਬੋਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪੜਨਾਂਵ ਵੀ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਹਮ/ਹਮੇਂ , ਮ੍ਹਾਰੇ , ਹਮਾਨੂੰ ਇਯੋ , ਸਾਤੋਂ ਆਦਿ।
ਪੁਆਧੀ ਪੂਰਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਰੋਪੜ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾਂ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਇਲਾਕੇ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਬਾਲਾ ਦੀ ਨਰਾਇਣਗੜ੍ਹ ਤਹਿਸੀਲ ਦਾ ਵਧੇਰੇ ਹਿੱਸਾ, ਕਾਲਕਾ ਇਲਾਕਾ ਜਿਲ੍ਹਾ ਕਰਨਾਲ ਦੇ ਜੀਂਦ ਦੇ ਕੁੱਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਸਤਲੁਜ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਗੁੱਠ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੇ ਰੋਪੜ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਪੁਆਭੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ।
ਪੁਆਧੀ ਵਿਚ ਭੂਤਕਾਲੀ ਸਹਾਇਕ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਪੁਲਿੰਗ ਲਈ ਸੀ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤਾ/ਥਾਂ, 'ਸਨ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੀਆ/ਥੀਆ' ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ: 'ਹੁਣ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਇਬ' 'ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਕੀਤਰ' 'ਤਦ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੋਗਲ', 'ਜਦੋਂ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਜੋਗਲ', 'ਅੱਗੇ' ਦੀ ਥਾਂ 'ਗਾਹਾ' ਆਦਿ
ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਬਨਾਮ ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ: ਪਿੰਡ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਸੇਬੇ ਮੌਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਖੇੜਾ ਪੀਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਰਿਕ ਵਾਧੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਰਖਵਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਐਤਵਾਰ ਸਵੇਰੇ ਕੱਚੀ ਲੱਸੀ ਨਾਲ ਨਹਾਉਣਾ, ਸ਼ਾਮੀ ਦੀਵੇ ਬਾਲਣਾ, ਕਣਕ ਦੇ ਦਲੀਏ, ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪਤਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਨਾ, ਇਥੋਂ ਦੇ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਪ੍ਰਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪੁਆਧ ਕੇ ਖਿੱਤੇ ਕਾ ਬੜਾਂ ਕੰਮ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਈ ਤਾ, ਖੇਤੀ ਕੇ ਕੰਮ ਗੈਲ ਡੰਗਰ, ਬੱਛਾ ਲੁਹਾਗ, ਤਰਖਾਣਾਂ, ਚਮਾਰਾਂ, ਝੂਰਾਂ, ਨਾਈਆਂ, ਪੰਡਿਤਾਂ, ਅਰ ਸ਼ਾਹਾ ਦਾ ਹੋਣਾ ਬੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤਾ, ਸਾਰੇ ਖਿੱਤੇ ਮਾ ਪਾਣੀ ਕੀ ਬੜੀ ਕਿੱਲਤ ਰਹੈ ਤੀ।
ਐਧਰ ਰੋਪੜ ਆਲੇ ਪਾਸੇ ਸਤਲੁਜ ਕੇ ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਤਾਂ ਫ਼ਸਲ ਬਾੜੀ ਅਰ ਡੰਗਰ ਬੱਛੇ ਨੂੰ ਕੁਸ ਫੈਦਾ ਤਾ, ਅੰਬਾਲੇ ਆਲੇ ਪਾਸੇ ਘੱਗਰ ਨਦੀ ਬੀ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਚੀਣੋ ਕੇ ਚੌਲਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗ ਲਾ ਜਹੇ ਤੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਸਰਹੱਦੀ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮਲਵਈ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ ਦੂਜੇ ਪਾਸਿਓਂ ਬਾਂਗਰੂ ਅਸਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੈ।
ਪੁਆਧ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਇਲਾਕਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਜੇ ਬਾਂਗਰੂ ਬੋਲੀ ਮੁਕਦੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਮਲਵਈ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਹੋ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਆਧੀ ਵਿਚਲੇ ਕਿਰਿਆ ਰੂਪ ਮਲਵਈ, ਮਾਝੀ ਤੇ ਦੁਆਬੀ ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਜਿੱਥੇ ਸਟੈਂਡਰਡ ਬੋਲੀ ਵਿਚ 'ਖਾਂਦਾ' ਹੈ', 'ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ', 'ਜਾਂਦਾ ਹੈ' ਆਦਿ ਕਿਰਿਆ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਰੂਪ ਪੁਆਧੀ ਵਿਚ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਮਨਾ ਨਗਰ ਜਗਾਧਰੀ, ਕਰਨਾਲ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦਰਿਆ ਸਤਲੁਜ ਤੱਕ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸ਼ਿਵਾਲਿਕ ਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੀ ਕੰਢੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਨਾਭਾ, ਪਟਿਆਲਾ ਤੇ ਕਲਸੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਤੇ ਅੰਬਾਲਾ ਜਿਲਾ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਇਲਾਕਾ 'ਪੁਆਧ' ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਥਿਕ ਵਿਵਸਥਾ: ਰਵਾਇਤੀ ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਲੂ, ਮਿਰਚ, ਪਿਆਜ਼ ਦੀ ਖੇਤੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ਮੀਨੀ ਮਲਕੀਅਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਸਦਕਾ ਹੀ ਮਿਹਨਤੀ ਅਤੇ ਉੱਦਮੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅੰਬਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਲਾਉਣ 'ਚ ਵੀ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ਨਮ ਅਸਟਮੀ, ਅੱਠਿਉਂ , ਗੁੱਗਾ ਨੌਮੀ, ਰਾਮ ਨੌਵੀ, ਬਾਲਮੀਕ ਜਯੰਤੀ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜਨਮ ਦਿਨ, ਗੁਰੂ ਅਰਜ਼ਨ ਦੇਵ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦਿਵਸ, ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਹੀਦੀ, ਦਿਵਸ, ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜਨਮ ਦਿਨ, ਸ਼ਿਵ ਰਾਤਰੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦਿਵਸ, ਪਰਸੂਰਾਮ ਜਯੰਤੀ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਅਗਰਸੈਨ ਜਯੰਤੀ ਆਦਿ।
ਪੁਆਧ ਦੀ ਧਰਤੀ ਗੁਰੂਆਂ, ਪੀਰਾਂ,ਸੰਤਾਂ,ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਵਸਾਈ ਧਰਤੀ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਹ ਉਹ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ।
ਇੱਥੇ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਤਿੱਥ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:
ਢਾਡੂ, ਪਲ੍ਹਹ, ਗੋਲ, ਪਛੇਲਾ, ਓੜਕੂ, ਮੁਤਾੜੀ, ਨਿਆਣਾ, ਮੱਲਮਕਾਲ, ਰਮੈਣ, ਕੀਸਾ, ਪਚੂੰਗੜੇ, ਕੱਥਾ, ਡਿਓਟ, ਬਾਹੇ, ਪਿਸੂ, ਝਗੰਡੇ, ਰਾਂਫਾ, ਈਕਣ, ਜਿਕਣ, ਖਾਹਾ, ਆਵਤ, ਗੂਣਾ, ਕੀਹੜ, ਅਣਦਾ, ਗਡਮਾਣਾ, ਆਦਿ ਪੁਆਧੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਘਰ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਸੱਸ ਨਨਾਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਰੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਬੋਲੀ: “ਕਾਕਾ ਤੌਂਹ ਕਿਆ ਜਾਣੈ, ਇਹਨਾਂ ਬਾਰੇ, ਯੋਹ ਬੇਦੀ ਬੁੱਦੀ ਨੀਂ ਹੈ, ਯੌਹ ਤਾਂ ਬਸ, ਚਾਤੁਰ ਹੈ, ਬਿਆਸ ਨੀ ਬੇਆਸ ਹੈ, ਦਿਆਲਪੁਰ ਪੁਆਧ 'ਚ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਠੇਠ ਪੁਆਧੀ ਬੋਲਦਾ ਪਿੰਡ ਹੈ।
ਪੁਆਧੀ ਵਿੱਚ ਬਾਂਗਰੂ ਦੇ ਅਮਰ ਹੇਠ ਕੁੱਝ ਸ਼ਬਦਾਂ ਮੁੱਢ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਮਣ ਸਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਰਘਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ- ਖੂਣੋ , ਝੂਅ ਊਹਾਂ, ਈਹਾਂ ।
ਘੁਮਿਆਰਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ: ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਘੜੇ-ਘੜੋਲੀਆਂ, ਕੁੱਜੇ-ਮਾਸਲੇ, ਕੰਡੀਰੇ, ਕਸੋਰੇ, ਕੁੱਜੀਆਂ, ਦਿਊਸੇ, ਕਰੂਏ, ਝੱਕਰੀਆਂ, ਤੌੜੀਆਂ, ਚਾਟੀਆਂ, ਜੱਗ ਆਦਿ
ਪਹਿਰਾਵਾ: ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗ ਤੇੜ ਲੰਗੋਟ, ਉਪਰੋਂ ਦੀ ਚਾਦਰਾਂ ਲਾਉਂਦੇ, ਜਨਾਨੀਆਂ ਲੱਠੇ, ਬੋਸਕੀ ਛੀਟ ਦੀ ਕਮੀਜ਼, ਸੂਫੇ, ਲੱਠੇ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪਹਿਨਦੀਆਂ।
ਖਾਣ ਪੀਣ: ਗਰਮੀਆਂ 'ਚ ਬੇਰੜ, ਆਟੇ ਦੀ ਮਿੱਸੀ ਰੋਟੀ, ਲੱਸੀ, ਮੱਖਣ, ਘਿਓ, ਗੰਢਾ, ਅੰਬ ਦਾ ਆਚਾਰ ਤੇ ਸਿਆਲ ਵਿਚ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ, ਸਰੋਂ ਦਾ ਸਾਗ।
ਖੇਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ) : ਗੱਡੇ, ਗੱਡੀਆਂ, ਦਾਤੀਆਂ, ਕਹੀਆਂ, ਸੁਹਾਗਾ, ਘਿਰਲਾ, ਖੁਰਪੇ, ਹੱਲ, ਪੱਖਾ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਫ਼ਾਲੀ, ਕਹੀ, ਖੁਰਪੇ, ਆਦਿ।
ਮੁੱਖ ਫਸਲਾਂ: ਕਣਕ, ਛੋਲੇ, ਮਕਈ, ਮਾਂਹ, ਮੂੰਗੀ, ਮਸਰੀ-ਮੋਠ, ਚੀਣਾ, ਸੱਠੀ, ਚੌਲ, ਕਪਾਹ, ਅਤੇ ਗੰਨਾ ਆਦਿ.
ਮੰਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸਾਧਨ: ਪੁਆਧੀ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਨਚਾਰਾਂ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਿਥਿਹਾਸਿਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤਿਉਹਾਰ : ਕਰਵਾ ਚੌਥ, ਝੱਕਰੀਆਂ, ਦੁਸ਼ਹਿਰਾ, ਦੀਵਾਲੀ,ਹੌਲੀ ਆਦਿ
ਮਹਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਗੁਰੂਆਂ, ਪੀਰਾਂ ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦਿਵਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤਿਉਹਾਰ:-
ਬਨੂੜੀਏ, ਬਾਟੇ, ਜੰਗ, ਗੰਗੂ, ਨੰਦ ਸਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ੈਲਦਾਰ ਆਦਿ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਬਾਗ ਹਨ।
ਫਾਸ਼ੀਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਾ, ਉਹ ਜ਼ਾਰੀ ਹਨ, "ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਨਤਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆਂ ਸਬੂਤ ਸਨ ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
"ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਹੋਣਗੇ" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਮ ਮੂਲ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਦੇ ਪੁਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਏ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਰੰਗ, ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਦਾ ਆਕਾਰ, ਸਾਡੇ ਵਾਲਾ ਦੀ ਬਣਤਰ।
"ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦੀ ਦੌੜ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਨ-ਭਰਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਹੈ।
ਬੈਨੇਡਿਕਟ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਪੈਟਰਨਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਹ ਦਿਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਨੇਤਿਕ ਅਸਹਿਮਤੀ ਹਨ।
ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਗਲਤ ਸੀ ਉਸਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਾਰਨ ਲਈ ਉਹ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਰਥ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਸਾਨੂੰ ਇੱਕਲੇ ਆਪਣੇ ਮਾਨਕਾ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨੈਤਿਕਤਾ ਉਹ ਦਲੀਲਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ।
ਬੈਨੇਡਿਕਟਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਅਮਰੀਕੀ ਫੋਕੈਲੋਰ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਸਨ।
ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਕਸਿਤ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੇਤਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀਤਮਕ ਸੰਦਰਭ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਾਨਵਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਕਥਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਰਵਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਦੀ ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੇਜਦੀ ਹੈ।
ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਉਸਨੇ ਸ਼ਖ਼ਸ਼ੀਅਤ , ਕਲਾ, ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿਚਲੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕਲੇ ਜਾਂ ਇੱਕਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਅਮਰੀਕਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਅਮਰੀਕੀਆ ਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਕੈਂਦੀਆਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸਮਝਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਉਂ-ਏਸ਼ੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਬਸਤੀਵਾਦ ਤੋਂ ਜਾਪਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਿਖਰ ਤੇ ਜਾਪਾਨੀ ਸੀ।
ਉਸਦਾ ਮਨਪਸੰਦ ਲੇਖਕ ਜੀਨ ਇੰਗਲੋ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਰੀਡਿੰਗ ਏ ਦੀ ਲਿਜੈਡ ਆਫ਼ ਬ੍ਰੇਗਿਨ ਅਤੇ ਦ ਜਡੇਸ ਟਰੀ ਸੀ।
ਲਿਖਾਰੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਲਿਖਣਾ ਉਸਦਾ ਆਊਟਲੈੱਟ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਦੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਸਾਲ ਉਸਨੇ "ਲਲੂ ਦੀ ਵੇਡਿੰਗ " ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਲਿਖਿਆ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੜਕੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਰੋਮਾਂਚ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਸਨੇ ਸੱਚੀ, ਅਨਮੋਲਕ, ਵਿਵਸਥਿਤ ਵਿਆਹ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿ ਲਲੂ ਨੇ ਲੰਘਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ।
ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਨੇਡਿਕ ਨੇ ਅੰਨਾ ਹੌਰਡ ਸ਼ੌ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਲੈਕਚਰਸ਼ਿਪ ਲਈ ਬ੍ਰੀਨ ਮੌਰ ਕਾਲਜ ਵਿਖੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤੇ।
ਫਿਰ ਵੀ ਡਬਲਿਯੂ ਡਬਲਯੂ ਡਬਲਯੂ ਆਈ ਨੇ ਨੇਤਰਤਵ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਲੜਾਈ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਕ੍ਰਿਸਮੈਟੇਮਸ ਐਂਡ ਦਿ ਤਲਵਾਰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਾਲਮੇਲ ਦੀ ਭਾਸ਼ਣ ਲਈ ਉਸਦਾ ਅਸਲੀ ਨੋਟ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਰੂਥ ਫੁਲਟਨ ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਲੇਖਕ ਸਨ।
ਨਿਊ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਸੋਸ਼ਲ ਰਿਵਰਸੈਂਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਏਲਸੀ ਕਲੇਵਜ਼ ਪਾਰਸੌਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਸਲੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ 1921 ਵਿੱਚ ਕੋਲੰਬੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਮਾਰਗਰੇਟ ਮੀਡ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਸਿਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਰਵਿਨ ੳਪਲਰ, ਉਸਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਖ਼ਸ਼ੀਅਤ ਸਕੂਲ ਦੇ ਹੋਰ ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਰਗਰੇਟ ਮੀਡ ਨੇ ਸਮੋਆ ਵਿੱਚ ਉਮਰ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀਮ ਸੋਸਾਇਟੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਕਸ ਐਂਡ ਡੈਮੋਰੇਟਿਡ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਫਰਾਂਜ਼ ਬੋਸ ਦੇ ਇੱਕ ਸੀਨੀਅਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਮੇਡ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ।
ਏਬਰਾਮ ਕਾਰਡਨਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ "ਮਾਡਲ ਸ਼ਖ਼ਸ਼ੀਅਤ" ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਪੈਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਰੂਥ ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਸ਼ੂਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਇਹ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੌਰਾਨ ਮੌਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਪੈਟਰਨਜ਼ ਆਫ਼ ਕਲਚਰ ਵਿੱਚ ਬੈਨੇਡਿਕਟਨੇ ਪੂਏਬਲ ਕਲਚਰ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੋਗ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਜਿੱਠਿਆ।
ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸੋਗ, ਨਾਲ ਵੱਖੋਂ-ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸੋਸਾਇਟੀਜ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁੱਝ ਮੌਤਾਂ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੋਗ ਜਦ ਕਿ ਦੂਜੇ ਸਮਾਜਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਪੈਟਰਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਿਚਾਰ ਮਾਰਗਰਟ ਮੇਡ ਦੇ ਮੁਖਬੰਧ ਅਨੁਸਾਰ, "ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾ ਦੇ ਉਸਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ 'ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ' ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
" ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਅ ਹੈ, "ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋਰ ਹੈ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਘੱਟ ਅਨਰੂਪ ਪੈਟਰਨ" ।
ਉਹ ਹਰ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ "ਮਨੁੱਖ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਚੱਕਰ" ਤੋਂ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਖ਼ਸ਼ੀਅਤ ਹੈ।
ਇਹ ਗੁਣ ਹਰ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਦੇ ਸੁਨਿਆਰੇ ਅਤੇ ਮੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਲੱਖਣ ਗਰੈਸਟਟ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਹੋਰ ਜਾਪਾਨੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰਗਰੇਟ ਮੀਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕੰਮ ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਹੈ ਨੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਸਹੀ ਪਰ ਕੁੱਝ "ਨੈਤਿਕ" ਕਿਹਾ।
ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਟੋਕੳ ਡੋਈਟੋਕੳ ਡੋਈ ਦੀ ਪੁਸਤਕ, ਦਿ ਐਨਾਟੋਮੀ ਆਫ ਡਿਪੈਂਡੈਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੋਈ ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਹੈ ਕਿ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ "ਸਰਮਨਾਕ" ਸਭਿਆਚਾਰ ਹੈ।
ਜਿਸਦਾ ਜ਼ੋਰ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ 'ਅਪਰਾਧ' ਸਭਿਆਚਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜ਼ਮੀਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਡੋਈ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ੱਟ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਗਲੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਹੈ।
ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਐਨਥੋਪੋਲੋਜੀ ਨੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਹਿਰੋਹਿਤੋ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਾਜ਼ੀ ਜਰਮਨੀ ਜਾਂ ਜਾਪਾਨ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਮਾਨਵ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਰੀ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਆਸ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਕਿ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਜਾਂ ਮਿਟਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਸਾਧਨ।
ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ "ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਖ਼ਸ਼ੀਅਤ" ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਸਹਿਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਐਬਸਟਰੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਧਾਰਵੀਕਰਨ ਡਿਗਰੀ ਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕੁੱਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਲੀਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨੂਸਖੀਆ ਉਹ ਲੱਭੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਿਸਾਲ ਲਈ, ਡੇਵਿਡ ਫਰੈਅਡ ਅਬਰਲੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਏਬਲੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਤ, ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਦੂਜੇ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕੀ, ਜਵਾਬੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਅਮਰੀਕੀ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਪੁਏਬਲੋ ਸਭਿਆਚਾਰਾ ਵਿੱਚ ਸੰਜਮ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰੇਟ ਪਲੇਨਸ ਦੇ ਮੂਲ ਅਮਰੀਕੀ ਸਭਿਆਚਾਰਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੂਲ ਅਮਰੀਕਨ ਸਭਿਆਚਾਰਾ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾ ਲਈ "ਅਪੋਲੋਨੀਅਨ" ਅਤੇ "ਡਾਇਨੀਸ਼ੀਅਨ" ਦੇ ਨਿਆਟਮਕ ਸ਼ੋਨਾ ਪੋਪੋਰਟਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਵਿੱਚ ਅਪੋਲੋ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਸ਼ਨਾਂ ਤੇ ਹੁਕਮਾਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ।
ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਪੈਸੀਫਿਕ ਨਾਰਥਵੈਸਟ, ਨਿਊ ਮੈਕਸੀਕੋ ਦੇ ਪੂਏਬਲੋ, ਗ੍ਰੇਟ ਪਲੇਨਸ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਨਿਊ ਗੁਇਨੀਆ ਦੇ ਡੋਬੂ ਕਕਲਚਰ ਬਾਰੇ ਉਸਨੇ ਸਬੂਤ ਦਿੱਤੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਆਪਣੇ-ਆਪ ਦੇ ਸੁਝੇ ਸੰਬੰਘਿਤ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਸਨੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਪਾਨੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਦਲੀਲ ਵੀ ਬਣਾਈ।
^ ਤੋੜੋ: ਏ ਬੀ ਬੇਨੇਡਿਕਟ 1959: 118-155. "ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਘਿਰਣਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੇਰੀ ਕੜਵਾਹਟ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਜ਼ਾਲਮ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੇਰਹਿਮ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ." ਮੈਂ ਦਰਦ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੀ, ਨਾ ਦੁਖੀ. ਪਰ ਇਹ ਇਕੱਲਤਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ, ਇਹ ਖਾਲੀਪਣ - ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ "
ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਦੇ ਘੱਟ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਪਲਟ "ਦਿ ਰੇਸਜ਼ ਆਫ਼ ਮੈਨਕਾਈਡ" ਸੀ।
ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਕੋਲੰਬੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੇ ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਭਾਗ ਜੀਨ ਵੈਲਟਫਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਪੈਂਪਲੈਟ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਕਾਰਟੂਨ ਵਿਵਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਧਾਰਣ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜਾਤੀਵਾਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਕੇਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਵਾਈਨ ਦੇ ਡਾਇਨੀਅਸੱਸ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਨੇ ਮੂਲਵਾਸੀ ਅਮਰੀਕਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲੀਪਣ, ਤਿਆਗਣਾ, ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਜ਼ੌਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਭਿੰਨ ਸਭਿਟਾਚਾਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਤਰਜੀਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਇੱਕ "ਸ਼ਖ਼ਸ਼ੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਪੈਟਰਨਸ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਬਲਕਿ ਉਸਦੀ ਬਾਅਦ ਦੀ ਕਿਤਾਬ, ਦ ਕ੍ਰਿਸਟੇਨਮਮ ਐਂਡ ਦਿ ਤਲਵਾਰ, ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸੁਸਾਇਟੀ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ 1946 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਜੰਗ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਖੋਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਨੇ ਜਾਪਾਨੀ ਲੋਕ ਪ੍ਸਿੱਧ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸਮਰਾਟ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਫਰੈਕਲਿਨ ਡੀ. ਰੂਜ਼ਵੈਲਟ ਨੂੰ ਸਿਫਾਰਿਸ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜ਼ਤ ਆਖਰੀ ਸਰੈਡਰ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।
1936 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਲੰਬੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਐਸੋਸੀਏਟ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਰਗਰੇਟ ਮੀਡ ਅਤੇ ਰੂਥ ਲੈਡਜ਼ ਸਮੇਤ ਨੈਸ਼ਨੋ ਦੇ ਕਈ ਕੋਲੰਬੀਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਖਲਾਈ ਅਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਆਫ ਕਲਚਰ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਿਗਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਰੀਕੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਲ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਮਾਨਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਕੌਰਸ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਮਿਆਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਫੈਨਜ਼ ਬੋਸ, ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਮਾਨਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਬੈਨੇਡਿਕਟਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸਪਸ਼ੱਟ ਹਨ।
ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੁੱਧ ਸੰਬੰਧੀ ਖੋਜ ਅਤੇ ਸਲਾਹ ਲਈ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
"ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਗੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, " ਬੈਨੇਡਿਕਟ ਅਤੇ ਵੈਨਫਿਸ਼ਸ਼" ਚਤੁਰ ਚਾਰ ਰਾਸ਼ਟਰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਕਾਰਨ ਵਿੱਚ ਇਕਮੁੱਠ ਹਨ।
ਪੀਨਵਰਮ ਦੀ ਲਾਗ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਮੁੱਖ ਲੱਛਣ ਪ੍ਰਰੀਟਸ ਐਨੀ ਅਤੇ ਪੈਰੀਨੀਅਲ ਪ੍ਰਰੀਟਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ, ਗੁਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਦੁਆਲੇ ਅਤੇ ਪਰੀਨਿਅਮ ਦੁਆਲੇ ਖਾਰਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਖ਼ਾਰਸ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੁਦੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਆਂਡੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਮਾਦਾ ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਵਾਜਾਈ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਜੂਲੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਗਾਰ ਪ੍ਰੇਰਿਟਸ ਕਾਰਨ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਵਿਧੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਖ਼ਾਰਸ਼ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ, ਰੇਸ਼ਮ ਦਾ ਜੂਲਾ, ਜਾਂ ਤੀਬਰ ਦਰਦ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਖਾਰਸ਼ ਕਾਰਨ ਗੁਦਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਖੁਰਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੈਕਟੀਰੀਅਲ ਡਰਮੇਟਾਇਟਸ ਅਤੇ ਫਾਲਿਕੁਲਾਈਟਿਸ ਸਮੇਤ ਸੈਕੰਡਰੀ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਦੀਆਂ ਲਾਗਾਂ ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਜਟਿਲਤਾ ਫਟਣ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਆਮ ਲੱਛਣ ਹਨ ਅਨਸਿੰਨਿਆ ਅਤੇ ਬੇਚੈਨੀ. ਭੁੱਖ, ਭਾਰ ਘਟਣਾ, ਚਿੜਚਿੜਾਪਨ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਸਥਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਣੂਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ।
ਪਿਨਵਰਮ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟਿਸ਼ੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਈਗਰੇਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹੰ।
ਪਰ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯੋਨੀ ਅਤੇ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਰੱਭਾਸ਼ਯ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਛੱਤਰੀ ਵੱਲ ਅਤੇ ਗਰੱਭਾਸ਼ਯ ਕੈਵੀਟੀ, ਫੈਲੋਪਿਅਨ ਟਿਊਬਾਂ, ਅੰਡਕੋਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਪਰਿਟੋਨੋਨੀਅਲ ਗੁਣਾ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ ਵਲਵੋਜੈਨਿਟਸ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੋਲੇ ਅਤੇ ਯੋਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸੋਜਸ਼।
ਇਹ ਯੋਨੀ ਡਿਸਚਾਰਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਟਸ ਵਲਵਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਲਵਾਦੀ ਖਾਰਸ।
ਇਹਦੇ ਕੀੜੇ ਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਂਤੜੀਆਂ ਦੇ ਬੈਕਟੀਰੀਆ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਲੂਣੇ ਆਂਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੈਲਦੇ ਹੈ ਅੰਡੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਗੁਦਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤਕ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਹੱਥਾਂ, ਖਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੋਖਮ ਵਾਲੇ ਉਹ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਹਤ ਸੰਭਾਲ ਸੰਸਥਾ ਜਾਂ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਡਾਇਗਨੋਸਿਸ ਇੱਕ ਕੀਟਾਣੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਮਾਈਕਰੋਸਕੋਪ ਦੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸੈਟੀਮੀਟਰ ਜਾਂ ਅੰਡੇ ਹਨ।
ਇਲਾਜ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਮੇਬੇਨਡੇਜ਼ੋਲ, ਪਾਈਰੇਟਲ ਪਮੋਏਟ, ਜਾਂ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਲਬੇਮੇਡੇਜੋਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਖ਼ੁਰਾਕਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਾਗ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਇਲਾਜ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਹਰੇਕ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਵਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਹੱਥ ਧੋਣਾ, ਸਵੇਰੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਹਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਪੜੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਰੀਇਨਫੈਟੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਚਲੂਣੇ, ਜੋ ਕਿ ਐਂਟੈਰੋਬਿਆਸਿਸ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਜੀਵੀ ਕਾਰਨ ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਦਾ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਆਂਡਿਆਂ ਦੀ ਦਿੱਖ ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ 4 ਤੋਂ 8 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੀ ਸੂਪ ਪੋਲਿਸ਼, ਸਲੋਵਾਕ ਅਤੇ ਯੂਕਰੇਨੀ ਰਸੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਇਸਨੂੰ ਪੋਲਿਸ਼ ਵਿੱਚ "ਕਾਪੂਸਨੀਯਕ" ਜਾਂ "ਕਵਾਸਨੀਕਾ", ਸਲੋਵਾਕ ਵਿੱਚ "ਕਾਪਾਸਟਨੀਕਾ" ਅਤੇ ਯੂਕਰੇਨੀ ਵਿੱਚ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਚੈੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ , ਜਰਮਨ , ਫ੍ਰੈਂਚ ਰਸੋਈ ਅਤੇ ਸਵੀਡਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਵੀਡੀਸ਼ ਗੋਭੀ ਸੂਪ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫੈਦ ਗੋਭੀ ਤੋਂ ਬਣਾਈਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਬਾਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਉਬਾਲੇ ਮੀਟਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ , ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਪੋਰਕ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੀਟ ਦੇ ਲਗਭਗ ਨਰਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕਿਲਬਾਸਾ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਲੂਣ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਆਲੂਆਂ ਅਤੇ ਗਾਜਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਬਾਲ ਕੇ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੱਤਾ ਗੋਭੀ ਸੂਪ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਪੱਤ ਗੋਭੀ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸੂਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਰਸੋਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਗੋਭੀ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਡੌਕ, ਪਾਲਕ ਜਾਂ ਨੈੱਟਲ' ਤੋਂ ਵੀ ਬਣੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
"ਲੂਈਸ ਡਿ ਫੁਨਿਸ" , ਫ੍ਰਾਂਸੀਸੀ ਫਿਲਮ "ਗੋਭੀ ਸੂਪ", "ਲਾ ਸੁਓਪ ਔਕਸ ਚੌਕਸ" ਦਾ ਨਾਇਕ ਸੀ।
ਕਪੂਸਨੀਯਕ ਨੂੰ ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੱਟੀ ਕਰੀਮ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਕੱਟੇ ਪਾਰਸਲੇ ਅਤੇ ਡਿਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਗਰਮ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਬੋਰ ਤੋਂ ਪੈਨਚੇਵੋ-ਗਲੋਗੋਂਜ ਦੁਆਰਾ ਸਜ਼ੇਂਤਕਰਿਆਲੀਜ਼ਾਬਾਦਜਾ ਨੂੰ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਜਬਰੀ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ 31 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖੀ।
ਨਵੰਬਰ 1944 ਵਿਚ, ਹੰਗਰੀ ਗਾਰਡਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ 20 ਹੋਰ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕੰਮਲ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਥਕਾਵਟ ਕਰਨ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ 6 ਤੋਂ 10 ਨਵੰਬਰ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਿਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
2009 ਹੰਗਰੀਅਨ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ ਸਾਇੰਸਜ਼ ਦੀ ਵੇਰਵੇਯੁਕਤ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ 4 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਾਦਨੋਤੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸਹਿਤ ਕੇਰੇਪੇਸੀ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਦਫਨਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
2013 ਵਿੱਚ ਅਬਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਮਿਕਲੋਸ਼ ਗਲੈਤਰ ਬੁਦਾਪੈਸਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਵਪਾਰ ਕੰਪਨੀ ਬਰਿਕ ਐਂਡ ਗ੍ਰੋਜ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਕਰੇਤਾ ਦਾ ਬੇਟਾ ਸੀ।
ਮਿਕਸੋ ਗਲਾਟਰ ਬੂਡੈਪੇਸਟ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਵਪਾਰ ਕੰਪਨੀ ਬਰਿਕ ਐਂਡ ਗ੍ਰੋਜ਼ ਦੇ ਵਿਕਰੇਤਾ ਦਾ ਬੇਟਾ ਸੀ. ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਆਸਟਰੀਆ-ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਰੋਇਲ ਹੰਗਰੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ 13 ਵੇਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਕੁਆਰਟਰ ਫਿਨਲਿਪਟੋਵਰਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਉਸਦਾ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਮ੍ਰਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਜਿਸ ਦਾ ਪਤੀ ਡੇਜ਼ਸੋ ਗਰੋਸਜ਼ ਉਸ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮਾਲਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ 1921 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
1934 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਡਾਕਟਰਲ ਥੀਸਸ, 'ਮਾਰਗਟ ਕਫਕਾ ਦੇ ਕਲਾਤਮਕ ਵਿਕਾਸ' ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੇ ਜਨਮ ਅਸਥਾਨ ਰਾਦਨੋਵਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਬਦਲ ਕੇ ਰੋਡਨੋਤੀ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਅਗਸਤ 1935 ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਗਿਆਰਮਟੀ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਹਾਊਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਧੀ, ਉਸਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਫੈਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਮੰਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬੇਔਲਾਦ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਾਲ 1935-36 ਦੇ ਸਕੂਲੀ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਬੁਦਾਪੈਸਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਗਮੋਂਦ ਕੈਮਨੀ ਜਿਮਨੇਜੀਅਮ ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਅਨੁਭਵ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਮਈ 1944 ਵਿਚ, ਰਾਡੌਨੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਮਿਲਟਰੀ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਟਾਲੀਅਨ ਨੂੰ ਸਰਬੀਆ ਵਿੱਚ ਬੋਰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
1943 ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੰਗਰੀ-ਯਹੂਦੀ ਬੇਗਾਰ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਬੋਰ ਦੀਆਂ ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਯੁੱਧ ਉਦਯੋਗ ਦੇ 50% ਲੋੜ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਰੋਡਨੋਤੀ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਸਥਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਅਤੇ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ 1927-28 ਤੱਕ ਲਿਬਰਿਕ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਉਦਯੋਗ ਦੇ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਅੰਕਲ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਲਾਹ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਫਿਰ ਉਸਨੇ 1930 ਤੱਕ ਜਾਣੀ ਪਛਾਣੀ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਵਪਾਰਕ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਰੋਡਨੋਤੀ ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਾਂਘ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਅਤੇ ਸਜ਼ੇਜਦ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਲਸਫ਼ਾ, ਹੰਗਰੀਅਨ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।