polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਨਿਕੋਲਾਈ ਡੋਲੋਖੋਵ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਡੋਲੋਖੋਵ ਨੂੰ ਸੋਨੀਆ, ਨਿਕੋਲਾਈ ਦੀ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਿਕੋਲਾਈ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਡੋਲੋਖੋਵ ਦੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਜ਼ ਡੋਲੋਖੋਵ ਤਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਕੋਲਾਈ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਕੋਲਾਈ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹਰ ਹੱਥ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ 43,000 ਰੂਬਲ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਗੰਭੀਰ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਨਿਕੋਲਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਵਾਰਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕੁਚਲੇ ਅਤੇ ਅਨਾਥ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ, ਦਾਜ-ਰਹਿਤ ਸੋਨੀਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪਲਾਟ ਰੂਸ ਦੀ ਸਾਬਕਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ਮਾਸਕੋ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਾਂਤਕ, ਵਧੇਰੇ ਰੂਸੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੇਂਟ ਪੀਟਰਸਬਰਗ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸਮਾਜ ਦੇ ਉਲਟ ਰੋਸਟੋਵ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਉਂਟ ਇਲਿਆ ਐਂਡਰੀਏਵਿਚ ਰੋਸਟੋਵ ਅਤੇ ਕਾਉਂਟੇਸ ਨਤਾਲਿਆ ਰੋਸਟੋਵਾ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਹਨ ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਵਿੱਤ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹਨ।
ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨਤਾਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੋਰਿਸ ਡ੍ਰੁਬੇਟਸਕੋਏ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਫਸਰ ਵਜੋਂ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬੋਰਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਅੰਨਾ ਮਿਖਾਇਲੋਵਨਾ ਡ੍ਰੁਬੇਟਸਕਾਯਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਉਂਟੇਸ ਨਤਾਲਿਆ ਰੋਸਟੋਵਾ ਦੀ ਬਚਪਨ ਦੀ ਦੋਸਤ ਹੈ।
ਵੀਹ ਸਾਲਾ ਨਿਕੋਲਾਈ ਇਲਿਚ ਸੋਨੀਆ , ਉਸ ਦੀ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ, ਇੱਕ ਅਨਾਥ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਸਟੋਵਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੱਚਾ, ਵੇਰਾ ਇਲੀਨਿਚਨਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੰਕਾਰੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਰੂਸੀ-ਜਰਮਨ ਅਫਸਰ, ਅਡੋਲਫ ਕਾਰਲੋਵਿਚ ਬਰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੰਭਾਵੀ ਵਿਆਹ ਹੈ।
ਪੇਟੀਆ ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਮਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿੰਸ ਨਿਕੋਲਾਈ ਐਂਡਰੀਚ ਬੋਲਕੋਨਸਕੀ: ਆਂਦਰੇਈ ਅਤੇ ਮਾਰੀਆ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਨਕੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਾਹਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੰਧਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਅਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ।
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਅਕਸਰ ਭਾਵਨਾ ਦੀ ਲੁਕਵੀਂ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਝੁਠਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਂਦਰੇਈ ਨਿਕੋਲੇਵਿਚ ਬੋਲਕੋਨਸਕੀ: ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਰ ਸੰਦੇਹਵਾਦੀ, ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਸਹਿਯੋਗੀ-ਡੀ-ਕੈਂਪ।
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਾਰੀਆ ਨਿਕੋਲਾਯੇਵਨਾ ਬੋਲਕੋਨਸਕਾਇਆ: ਪ੍ਰਿੰਸ ਐਂਡਰੀ ਦੀ ਭੈਣ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਾਰੀਆ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਉਸਦੇ ਸਾਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਅਕਸਰ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਅਕਸਰ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਾਰੀਆ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਨੈਤਿਕ ਮੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ।
ਕਾਉਂਟ ਇਲਿਆ ਐਂਡਰੀਏਵਿਚ ਰੋਸਟੋਵ: ਰੋਸਟੋਵ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ-ਪਰਿਵਾਰ; ਵਿੱਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼, ਰੋਸਟੋਵ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਦੇ ਵੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਨਕਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਾਉਂਟੇਸ ਨਤਾਲਿਆ ਰੋਸਟੋਵਾ: ਕਾਉਂਟ ਇਲਿਆ ਰੋਸਟੋਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਦ੍ਰਿੜ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਬੱਚੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫਲ ਹੋਣਗੇ।
ਕਾਉਂਟੇਸ ਨਤਾਲਿਆ ਇਲੀਨਿਚਨਾ "ਨਤਾਸ਼ਾ" ਰੋਸਟੋਵਾ: ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਪਾਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੋਮਾਂਟਿਕ, ਆਵੇਗਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ।
ਕਾਉਂਟ ਨਿਕੋਲਾਈ ਇਲੀਚ "ਨਿਕੋਲੇਂਕਾ" ਰੋਸਟੋਵ: ਇੱਕ ਹੁਸਾਰ, ਰੋਸਟੋਵ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ।
ਸੋਫੀਆ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰੋਵਨਾ "ਸੋਨੀਆ" ਰੋਸਟੋਵਾ: ਵੇਰਾ, ਨਿਕੋਲਾਈ, ਨਤਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪੇਟੀਆ ਰੋਸਟੋਵ ਦੀ ਅਨਾਥ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਨਿਕੋਲਾਈ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ।
ਕਾਉਂਟੇਸ ਵੇਰਾ ਇਲੀਨਿਚਨਾ ਰੋਸਟੋਵਾ: ਰੋਸਟੋਵ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਉਸਨੇ ਜਰਮਨ ਸਿਪਾਹੀ, ਬਰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਨਾਵਲ ਜੁਲਾਈ 1805 ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਪੀਟਰਸਬਰਗ ਵਿੱਚ, ਅੰਨਾ ਪਾਵਲੋਵਨਾ ਸ਼ੈਰਰ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਏ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਰਾਣੀ ਮਾਰੀਆ ਫੀਓਡੋਰੋਵਨਾ ਦੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਸੀ।
ਪੀਅਰੇ ਬੇਜ਼ੂਖੋਵ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਦੌਰਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਰਨ ਕਿਨਾਰੇ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਖਰਚੇ 'ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਪੀਅਰੇ ਦਿਆਲੂ ਹੈ ਪਰ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੀਟਰਸਬਰਗ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਇਹ ਪਾਰਟੀ 'ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਅਰੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਭ ਪੁਰਾਣੀ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਔਲਾਦ ਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪੀਅਰੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਕਾਉਂਟ ਬੇਜ਼ੂਖੋਵ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਆਦਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੀਅਰੇ ਉਸਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤੇ ਕੁਲੀਨ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਹੈ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਇਸ ਸੰਸਕਰਣ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਇਸਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ 1867 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੋਫੀਆ ਤਾਲਸਤਾਏ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੱਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਪੂਰਨ ਹੱਥ-ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਰੂਸੀ ਵੈਸਟਨਿਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਸਕਰਣ ਦਾ ਅੰਤ 1869 ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਅਤੇ ਅਮਨ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸੰਸਕਰਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਸੀ।
ਜਿਸ ਰੂਸੀ ਨੇ ਲੜੀਬੱਧ ਸੰਸਕਰਣ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਾਵਲ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਗਭਗ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵਿਕ ਗਿਆ।
ਨਾਵਲ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਕਈ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਪੀਅਰੇ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਂਦਰੇਈ ਨਿਕੋਲਾਏਵਿਚ ਬੋਲਕੋਨਸਕੀ, ਲੀਜ਼ ਦਾ ਪਤੀ, ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਕ ਸਮਾਜ ਦਾ ਮਨਪਸੰਦ ਹੈ।
ਉਹ ਪੀਟਰਸਬਰਗ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਸਤਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਪੀਅਰੇ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੀਅਰੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੀਅਰੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਚੁਣਨ ਲਈ ਸੇਂਟ ਪੀਟਰਸਬਰਗ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਬੇਚੈਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਂਦਰੇਈ ਪੀਅਰੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿੰਸ ਮਿਖਾਇਲ ਇਲਾਰੀਓਨੋਵਿਚ ਕੁਤੁਜ਼ੋਵ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ-ਡੀ-ਕੈਂਪ ਬਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਨੇ 1863 ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਅਤੇ ਅਮਨ ਲਿਖਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਸਾਲ ਉਸਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੈਟਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਸ ਸਾਲ ਦੇ ਸਤੰਬਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਬੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਬਰਸ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ, ਕੀ ਉਸਨੂੰ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਕਾਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸ, ਡਾਇਰੀਆਂ ਜਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਲਿਖਤੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਸੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਘਰੇਲੂ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਵਲ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਡਰਾਫਟ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਦੀ ਲਿਖਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੋਪੇਨਹਾਊਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰੇਰਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਨੇ ਅਫਨਾਸੀ ਫੇਟ ਨੂੰ ਲਿਖੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਜੰਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੋਪੇਨਹਾਊਰ ਨੇ ਦ ਵਰਲਡ ਵਿੱਚ ਵਿਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਨਾਵਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਦਰਭ 1805 ਵਿੱਚ ਲੁਈਸ ਐਂਟੋਇਨ, ਡਿਊਕ ਆਫ ਐਂਗੀਅਨ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਯੁੱਧਾਂ ਦੌਰਾਨ ਰੂਸ ਉੱਤੇ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਪਹਿਲੇ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਬੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਮੁੱਖ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਮ ਮੁਹਿੰਮ, ਔਸਟਰਲਿਟਜ਼ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਟਿਲਸਿਟ ਦੀਆਂ ਸੰਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਏਰਫਰਟ ਦੀ ਕਾਂਗਰਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਓਸਟ੍ਰੋਵਨੋ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੇਵਰਡੀਨੋ ਰੀਡਾਊਟ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਮਾਸਕੋ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਵਲ ਟਾਰੂਟਿਨੋ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਮਲੋਯਾਰੋਸਲਾਵਟਸ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਵਿਆਜ਼ਮਾ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਾਸਨੋਈ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅੰਤਮ ਲੜਾਈ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਬੇਰੇਜ਼ੀਨਾ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਤਰ ਮਾਸਕੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਨਾਵਲ ਤਾਲਸਤਾਏ ਤੋਂ 60 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ 1812 ਦੇ ਰੂਸ ਉੱਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਬਚ ਗਏ ਸਨ।
ਉਸਨੇ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਯੁੱਧਾਂ ਬਾਰੇ ਰੂਸੀ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਵਿੱਚ ਉਪਲਬਧ ਸਾਰੇ ਮਿਆਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਅਤੇ ਉਸ ਯੁੱਗ ਦੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ, ਰਸਾਲਿਆਂ, ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨੀਆਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ।
ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 160 ਅਸਲੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਪਾਠਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਾਵਲਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਮਿਆਰੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਫੌਜੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉਹ ਨਾਵਲ ਦੀ ਤੀਸਰੀ ਜਿਲਦ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਕਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਂਦਰੇਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਉਸਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਆਂਦਰੇਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਇਕ, ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਉਸਦਾ ਪਿਛਲਾ ਜੋਸ਼ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਹੁਣ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਉਸ ਉੱਚੇ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਦਿਆਲੂ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਨੇ ਆਸਟਰਲਿਟਜ਼ ਨੂੰ ਰੂਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪਰੀਖਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ, ਜੋ ਕਿ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਪਾਹੀ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਹਿਮਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅਪ੍ਰਸੰਗਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਲੜਦੇ ਸਨ ਜੋ ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, 1812 ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ ਬੋਰੋਡੀਨੋ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੀਆਂ।
ਦੂਜਾ ਭਾਗ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੂਸੀ-ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਂਗਰਾਬਰਨ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ 'ਤੇ, ਨਿਕੋਲਾਈ ਰੋਸਟੋਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲਿਆ ਹੈ।
ਬੋਰਿਸ ਡ੍ਰੁਬੇਟਸਕੋਏ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਂਦਰੇਈ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਾਈ, ਜਿਸਦੀ ਰੋਸਟੋਵ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਕੋਲਾਈ ਜੂਆ ਖੇਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਫਸਰ, ਵੈਸੀਲੀ ਦਮਿਤਰਿਚ ਡੇਨੀਸੋਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਫਿਓਡੋਰ ਇਵਾਨੋਵਿਚ ਡੋਲੋਖੋਵ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬੋਲਕੋਨਸਕੀ, ਰੋਸਟੋਵ ਅਤੇ ਡੇਨੀਸੋਵ ਆਸਟਰਲਿਟਜ਼ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਂਦਰੇਈ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਰੂਸੀ ਮਿਆਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਲਸਤਾਏ ਨੇ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ।
ਉਸ ਦੀ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਬਣਤਰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਲਈ ਨੋਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਾਤਰ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਹਿਜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀ ਵੇਰਵਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਕਸਰ ਸਿਨੇਮਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਹਿਤਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਪੈਨਿੰਗ, ਵਾਈਡ ਸ਼ਾਟਸ ਅਤੇ ਕਲੋਜ਼-ਅੱਪ ਵਰਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਯੰਤਰ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਤਾਲਸਤਾਏ ਲਈ ਨਿਵੇਕਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਨਾਵਲ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ ਜੋ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਾਲਸਤਾਏ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਹਿਰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿੰਸ ਵੈਸੀਲੀ ਸਰਗੇਏਵਿਚ ਕੁਰਗਿਨ: ਇੱਕ ਬੇਰਹਿਮ ਆਦਮੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਹੈ।
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਏਲੇਨਾ ਵੈਸੀਲੀਏਵਨਾ "ਹੇਲੇਨ" ਕੁਰਗਿਨ: ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਜਿਨਸੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਔਰਤ ਜਿਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਨੈਤਿਕ ਸੰਬੰਧ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਅਨਾਟੋਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿੰਸ ਐਨਾਟੋਲ ਵਸੀਲੀਵਿਚ ਕੁਰਗਿਨ: ਹੇਲੇਨ ਦਾ ਭਰਾ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਨੈਤਿਕ ਅਨੰਦ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਪਰ ਨਤਾਸ਼ਾ ਰੋਸਟੋਵਾ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿੰਸ ਇਪੋਲਿਟ ਵਸੀਲੀਵਿਚ ਕੁਰਗਿਨ: ਅਨਾਟੋਲ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁਰਾਗਿਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ।
ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਮਿਆਰੀ ਰੂਸੀ ਪਾਠ ਨੂੰ ਚਾਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਤਿਕਾ ਹੈ।
ਮੋਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਅੱਧ ਕਾਲਪਨਿਕ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅੰਤਿਕਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ, ਸ਼ਕਤੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਬਾਰੇ ਲੇਖ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ, ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਏ, ਇਹਨਾਂ ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਤਿਕਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜੰਗ ਤੇ ਅਮਨ ਵਿੱਚ ਰੂਸ ਉੱਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਜਾਰਸ਼ਾਹੀ ਸਮਾਜ ਉੱਤੇ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਦੌਰ ਦੇ ਅਸਰਾਂ ਨੂੰ, ਪੰਜ ਰੂਸੀ ਕੁਲੀਨ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਤੱਕ ਚਿਤਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਉਂਟ ਪਿਓਟਰ ਕਿਰੀਲੋਵਿਚ ਬੇਜ਼ੂਖੋਵ: ਕੇਂਦਰੀ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਜਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼।
ਪਿਅਰੇ ਕਾਉਂਟ ਕਿਰਿਲ ਵਲਾਦੀਮੀਰੋਵਿਚ ਬੇਜ਼ੂਖੋਵ ਦਾ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਰਜਨਾਂ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ, ਪਿਅਰੇ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੂਸ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ।
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਉਸਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਬਾਲਡ ਹਿਲਜ਼ ਵਿਖੇ, ਬੋਲਕੋਨਸਕੀਜ਼ ਦੀ ਕੰਟਰੀ ਅਸਟੇਟ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਂਦਰੇਈ ਯੁੱਧ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਗਰਭਵਤੀ ਪਤਨੀ ਲੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਨਕੀ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਿੰਸ ਨਿਕੋਲਾਈ ਐਂਡਰੀਏਵਿਚ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਪੂਰਵਕ ਧਾਰਮਿਕ ਭੈਣ ਮਾਰੀਆ ਨਿਕੋਲਾਯੇਵਨਾ ਬੋਲਕੋਨਸਕਾਯਾ ਨਾਲ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਕੁਲੀਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬੇਵਫ਼ਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜੰਗ ਤੇ ਅਮਨ ਰੂਸੀ ਲੇਖਕ ਲਿਉ ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1869 ਵਿੱਚ ਛਪਿਆ।
ਇਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਨੂੰ ਤਾਲਸਤਾਏ ਦੀ ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਅੰਨਾ ਕਾਰੇਨੀਨਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿੰਸ ਬੋਰਿਸ ਡਰੂਬੇਟਸਕੋਏ: ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਪਰ ਕੁਲੀਨ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ 'ਤੇ, ਜੋ ਪੈਸੇ ਲਈ ਜੂਲੀ ਕਾਰਾਗਿਨਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਫਵਾਹ ਸੀ ਕਿ ਹੇਲੇਨ ਬੇਜ਼ੂਖੋਵਾ ਨਾਲ ਅਫੇਅਰ ਸੀ।
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਅੰਨਾ ਮਿਹਾਲੋਵਨਾ ਡਰੁਬੇਟਸਕਾਯਾ: ਬੋਰਿਸ ਦੀ ਗਰੀਬ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਪੌੜੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗਲੇ 100 ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਰੂਸੀ ਰਈਸ ਲਈ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲਣਾ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਲੋੜ ਬਣ ਗਈ।
1805 ਦੀ ਖਰੜੇ ਨੂੰ 1893 ਵਿੱਚ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਜਰਮਨ, ਫਰਾਂਸੀਸੀ, ਸਪੈਨਿਸ਼, ਡੱਚ, ਸਵੀਡਿਸ਼, ਫਿਨਿਸ਼, ਅਲਬਾਨੀਅਨ, ਕੋਰੀਅਨ ਅਤੇ ਚੈੱਕ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਈ ਅਸਲ-ਜੀਵਨ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਾਤਰ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਨਾਵਲ ਪੰਜ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ- ਬੇਜ਼ੂਖੋਵਜ਼, ਬੋਲਕੋਨਸਕੀਜ਼, ਰੋਸਟੋਵਜ਼, ਕੁਰਾਗਿਨਸ ਅਤੇ ਡਰੂਬੇਟਸਕੋਇਸ।
ਜਿਲ੍ਹਾ ਸਾਹੀਵਾਲ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਜਮਾਨਾ ਕਦੀਮ ਤੋਂ ਆਬਾਦ ਚਲਈਆ ਆ ਰਿਹਾ ਏ ਤੇ ਹੜੱਪਾ ਦੇ ਕਦੀਮ ਆਸਾਰ ਵੀ ਉਥੇ ਈ ਲੱਭੇ ਨੇਂ ਜਿਹੜੇ ਕਿ 3 ਹਜ਼ਾਰ ਕਬਲ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਂ ।
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਏ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਚ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਰਹਿਤਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਈ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਏ ਤੇ ਇਹ ਇਲਾਕੇ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਇਬਤਦਾਈ ਰਹਿਤਲਾਂ ਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇਂ ।
1912ਈ. ਚ ਨਹਿਰ ਲੋਅਰ ਬਾਰੀ ਦੋਆਬ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਲਫ਼ਟੀਨੀਨਟ ਗਵਰਨਰ ਨੇ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਆਬਾਦ ਕਾਰੀ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਬਣਾਈਆ ਤੇ ਲੋਅਰ ਬਾਰੀ ਦੋਆਬ ਤੋਂ ਨਹਿਰਾਂ ਕਢ ਕੇ ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੁੱਖੋਂ ਬੇ ਆਬਾਦ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਆਬਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਨਵੇਂ ਪਿੰਡ ਆਬਾਦ ਕੀਤੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁਖ਼ਤਲਿਫ਼ ਜ਼ਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੇ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਬਾਦ ਕੀਤਾ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ
ਹੀ ਵਜ਼ੀਫ਼ਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ ਬਰਤਾਨਵੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਚੋਂ ਮੈਟਾ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ 'ਚ ਪੀ.ਐਚ.ਡੀ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਐਟਾਮਿਕ ਅਨਰਜੀ ਕਮਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੁਡ਼ ਗਏ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਹੂਟਾ ਲੈਬਾਰਟਰੀਜ਼ ਚ "ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਆਫ਼ ਸਾਇੰਸ ਆਫ਼ਿਸ" ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੀਆਂਵਾਲੀ 'ਚ ਚਸ਼ਮਾ ਐਟਮੀ ਪਾਵਰ ਪਲਾਂਟ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਹ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਤੇ ਤਰਬੀਅਤ ਲੇਨ ਚੇਨ ਗਏ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਚਸ਼ਮਾ 2 ਐਟਮੀ ਪਾਵਰ ਪਲਾਂਟ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧੋਥੜ ਜੱਟ ਚੁੱਕਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੁਅਤਬਿਰ ਟੱਬਰ ਨੇਂ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਬਤੋਂ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਮਾਰ ਹੁੰਦਾ ਏ ।
ਇਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੀ ਤਹਿਸੀਲ ਦਸੂਹਾ ਦੇ ਕਸਬੇ ਉਮਰ ਟਾਂਡਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦਰੀਆਏ ਬਿਆਸ ਦੇ ਕੰਡੇ ਵਾਕਿਅ ਪਿੰਡ ਨੱਥੂ ਪੁਰ ਦੇ ਰਹਿਣ ਆਲੇ ਸਨ , ਤੇ ਬਾਰ ਦੀ ਅਬਾਦਕਾਰੀ ਵੇਲੇ 1915ਈ. ਦੇ ਲਾਗੇ ਉਸ ਟੱਬਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ 44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤੇ ਸਨ 47ਈ. ਚ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਵੰਡਦੇ ਬਾਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੱਬਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬਦਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੂਜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲੀ ਸੀ ਪਰ ਇਹ ਓਥੇ ਨਈਂ ਗਏ ਤੇ ਚੁੱਕ 44 ਚ ਈ ਮੌਜੂਦ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਆਪਸ ਚ ਵੰਡ ਕੇ ਉਥੇ ਈ ਰਹਿ ਗਏ ।
ਚੁੱਕ 44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਤਹਿਸੀਲ ਚੀਚਾ ਵਤਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਿੰਡ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਚੀਚਾ ਵਤਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੱਖਣ ਚ ਵਾਕਿਅ ਏ ।
44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਦੇ ਲਹਿੰਦੇ ਪਾਸੇ ਲੋਅਰ ਬਾਰੀ ਦੋਆਬ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਆਲੀ ਨਹਿਰ 12 ਐਲ ਵਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਇਸੇ ਨਹਿਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ਼ ਸੇਰਾਬ ਹੁੰਦਿਆਂ ਨੇਂ ।
ਚੱਕ 44/12 ਐੱਲ ਜਾਂ ਚੱਕ ਚੁਤਾਲੀ/ਬਾਰਾਂ ਐੱਲ (ਭਾਵ ਕਿ ਨਹਿਰ ਲੋਅਰ ਬਾਰੀ ਦੋਆਬ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸਿਓ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ 12ਵੀਂ ਨਹਿਰ ’ਤੇ 44ਵਾਂ ਪਿੰਡ, ਇਸਨੂੰ 'ਪਾਹਰੀ' ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ) ਸਾਹੀਵਾਲ ਜਿਲ੍ਹਾ ਦੀ ਤਹਿਸੀਲ ਚੀਚਾ ਵਤਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਚੀਚਾ ਵਤਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ 8 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੱਖਣ ’ਚ ਨਹਿਰ 12 ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਕਿਆ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਨਾਂ ਪਹਾੜੀ ਬੰਗਲਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਨਹਿਰ 12 ਐੱਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਲੰਡੂ ਤੇ ਵਾਕਿਆ ਇੱਕ ਨਹਿਰੀ ਬੰਗਲੇ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨੰਬਰ 44ਵਾਂ ਹੈ।
ਚੱਕ 44/12 ਐੱਲ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬਹੁਤ ਉਪਜਾਊ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਪਾਰੋਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਦੇ-ਪੜਦਾਦੇ ਆਮ ਜੱਟ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ ਲੋਕ ਸਨ ਤੇ ਹੱਲ ਵਾਹ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਸਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਬੰਦਾ ਹੀ ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਾਪਣਾ ਨਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ 'ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਉੱਚ ਅਦਾਰਿਆਂ 'ਚ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚੁੱਕ 44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਦੀ ਕਮੀ ਕਢ ਕੇ ਸਾਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜੱਟਾਂ ਤੇ ਮੁਸ਼ਤਮਿਲ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਪਿੱਛੋਂ ਦੇਸ ਚ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੀਆਂ ਤਹਿਸੀਲਾਂ ਦਸੂਹਾ , ਗੜ੍ਹਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਤਹਿਸੀਲ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੇ ਮੁਖ਼ਤਲਿਫ਼ ਪਿੰਡਾਂ , ਨੱਥੂ ਪੁਰ , ਮਤੋਵਾਲ , ਝੱਜੀ ਪਿੰਡ , ਵਰਾਂ ਪੁਰ , ਡੁਮਾਣਾ ਵਗ਼ੈਰਾ ਦੇ ਰਹਿਣ ਆਲੇ ਸਨ ਤੇ ਸੰਨ 47ਈ. ਦੇ ਉਜਾੜਿਆਂ ਤੇ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲੋਂ 1910ਈ. ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਚ ਇਸ ਬਾਰ ਦੀ ਅਬਾਦਕਾਰੀ ਵੇਲੇ ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ ਸਨ ।
ਚੁੱਕ 44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਚ ਆਬਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੇ ਮੁਖ਼ਤਲਿਫ਼ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਰਹਿਣ ਆਲੇ ਜੱਟ ਸਨ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੱਬਰਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਈ ਰਹਈਆ ਤੇ ਅੱਧਾ ਉਥੇ ਆਬਾਦ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੰਨ 47ਈ. ਦੇ ਉਜਾੜਿਆਂ ਦੇ ਬਾਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਟੱਬਰਾਂ ਦੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵੱਜ ਰਹਿਣ ਆਲੇ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ਼ ਉਥੇ ਚੀਚਾ ਵਤਨੀ ਚ ਚੁੱਕ 44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਚ ਆ ਗਏ ।
ਇਥੇ ਜੱਟਾਂ ਦੀਆਂ ਗੋਤਾਂ : ਧੋਥੜ , ਵੀਨਸ , ਸੰਘੇੜਾ , ਗੱਲ , ਰਿਆੜ , ਨੀਲ ਤੇ ਭੁੱਲ ਵਗ਼ੈਰਾ ਨਾਲ਼ ਤਾਅਲੁੱਕ ਰੱਖਣ ਆਲੇ ਜੱਟ ਵਸਦੇ ਨੇਂ ।
ਤੇ ਵੀਨਸਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਬਤੋਂ ਵੱਧ ਏ , ਇਸੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਦੇ 44 ਬਾਰਾਂ ਐਲ ਵੀਨਸਾਂ ਵੀ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਡਾਕਟਰ ਮੁਹੰਮਦ ਅਫ਼ਜ਼ਲ 44/12 ਐੱਲ ਦੇ ਇੱਕ ਨਾਮੀ ਡਾਕਟਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਇੰਤਹਾਈ ਦਿਲ ਆਵੇਸ਼ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਤੇ ਅਹਲਾਕ ਦੇ ਮਾਲਿਕ ਹਨ ਅਤੇ ਲਹੌਰ ਵਿੱਚ ਨਵਾਜ਼ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਸੋਸ਼ਲ ਸਕੀਵਟੀ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੁਲਤਾਨ ਚੁੰਗੀ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਹਨ।
ਡਾਕਟਰ ਮੁਹੰਮਦ ਖ਼ਾਲਿਦ ਰਿਆੜ ਮੀਵ ਹਸਪਤਾਲ ਲਹੌਰ਌ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਅਬੇ ਦੇ ਸਰਬਰਾਹ ਹਨ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਪੈਸ਼ਲਾਜ਼ੀਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਬਲ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਡਾਕਟਰ ਹਨ।
ਡਾਕਟਰ ਖ਼ਾਲਿਦ ਰਫ਼ੀਕ ਮਹਿਕਾ ਜ਼ਰਾਇਤ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਉਹ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਜਿਲ੍ਹਾ ਖ਼ਾਨੇਵਾਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕਮਾ ਆਬਪਾਸ਼ੀ 'ਚ ਡੀ.ਡੀ.ਓ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਚੌਧਰੀ ਮੁਹੰਮਦ ਗੁਫ਼ਤਾਰ , ਮਹਿਕਮਾ ਵਾਪਡਾ 'ਚ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਇੰਜਨੀਅਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁੱਖ ਆਲੀ ਅਹੁਦੇ ਆਨ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਮੀਪਕੋ ਦੇ ਚੀਫ਼ ਹਨ।
ਚੌਧਰੀ ਨਿਸਾਰ ਅਹਿਮਦ, ਟੈਕਸ ਟਾਇਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ ਮਨੇਜਰ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੱਖ ਟੈਕਸ ਟਾਇਲ ਮੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖ਼ਿਦਮਾਤ ਸਰਅੰਜਾਮ ਦੇ ਜਕੇ ਹਨ।
ਡਾਕਟਰ ਮੁਹੰਮਦ ਅਫ਼ਜ਼ਲ ਧੋਥੜ, ਸਰਬਰਾਹ "ਚੈਸਟ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ" ਨਵਾਜ਼ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਸੋਸ਼ਲ ਸਕਿਊਰਟੀ ਹਸਪਤਾਲ, ਲਹੌਰ
ਚੌਧਰੀ ਫ਼ਿਦਾ ਅੱਬਾਸ ਧੋਥੜ, ਬੀ.ਐੱਸ.ਸੀ. ਫ਼ੂਡ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਜ਼ਰੱਈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਫ਼ੈਸਲਾਬਾਦ
ਚੌਧਰੀ ਗੁਫ਼ਤਾਰ ਅਹਿਮਦ ਵੀਨਸ ਚੀਫ਼ ਐਗਜ਼ੀਕੇਟਿਵ , ਮੁਲਤਾਨ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਸਪਲਾਈ ਕੰਪਨੀ
ਡਾਕਟਰ ਖ਼ਾਲਿਦ ਰਫ਼ੀਕ ਧੋਥੜ, ਐਗਰਾਨੋਮੀ ਜ਼ਰੱਈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਫ਼ੈਸਲਾਬਾਦ ਤੋਂ ਪੀ.ਐਚ.ਡੀ
ਡਾਕਟਰ ਸਾਬਰ ਅਲੀ ਧੋਥੜ, ਮੈਟਾ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੀ.ਐੱਚ.ਡੀ., ਬਰਤਾਨੀਆ ਤੋਂ
ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਨਵੀਂ ਕਵਿਤਾ ਤੇ ਕਾਵਿਕਤਾ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਿਆ ਰਿਹਾ।
ਉਸ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਯਥਾਰਥ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਮਾ ਪਹਿਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਗੀਤਕਤਾ, ਲੈਅ ਤੇ ਰਿਦਮ ਅਤੇ ਸਹਿਜ ਤੇ ਸੁਹਜ ਉਸ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹਨ।
ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕੁਰਸੀ ਦੇ ਨਿਰੋਲ ਆਪਣੀ ਮੌਲਿਕਤਾ ਦੇ ਬਲ ਸਦਕਾ ਆਪਣੇ ਪਾਠਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਕਵੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਗਤੀਵਾਦ, ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ੀਲ, ਨਕਸਲਬਾੜੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸੰਕਟ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਅੰਗ ਸੰਗ ਕਾਵਿ-ਸਫਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਬਹੁ-ਆਯਾਮੀ ਤੇ ਬਹੁ-ਪਾਸਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਨ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਾਠਕਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਚੇਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਕਹਿਕਸ਼ਾਂ ਕਾਵਿ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਇਨਾਮ ਨਾਲ਼ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਿਗਿਆਨ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਸਾਂਝ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੀ ਨੇੜਤਾ ਵਿੱਚ ਤੀਬਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਆਖਰਕਾਰ ਪਿਏਰੀ ਕਿਊਰੀ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਸਕਾਡੋਸਕਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਿਊਰੀ ਨੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੋਲੈਂਡ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਡਾ ਫਰੈਂਚ ਸਿਖਾਉਣਾ ਘੱਟ ਜਾਵੇ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, 1894 ਦੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਬਰੇਕ ਲਈ, ਸਕਾਡੋਸਕਾ ਵਾਰਸਾ ਵਾਪਸ ਪਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ।
ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੋਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੇਗੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਾਕਾਵ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ।
ਪਿਏਰੇ ਕਿਊਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਐਚ.ਡੀ. ਕਰਨ ਲਈ ਪੈਰਿਸ ਪਰਤਣ ਲਈ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਇਆ।
ਸਕਾਡੋਵਸਕਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ, ਕਿਊਰੀ ਨੇ "ਚੁੰਬਕੀਵਾਦ" ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਮਾਰਚ 1895 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡਾਕਟਰੇਟ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲੀ।
ਇੱਕ ਸਮਕਾਲੀ ਨੇ ,ਮਜ਼ਾਕਿਆ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਸਕਾਡੋਵਸਕਾ ਨੂੰ "ਪਿਏਰੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੋਜ" ਕਹਿਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਿਊਰੀ ਦਾ ਗਹਿਰੀ ਨੀਲਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਦੁਲਹਨ ਦੇ ਗਾਉਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪੋਸ਼ਾਕ ਸੀ, ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਮਨੋਰੰਜਕ ਕਾਰਜ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ: ਲੰਬੀ ਸਾਈਕਲ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਯਾਤਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਪਿਏਰੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪਿਆਰ, ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਤੇ ਉਹ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਸਕਾਡੋਵਸਕਾ ਨੇ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਟੀਲਜ਼ ਦੀਆਂ ਚੁੰਬਕੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਸਾਇਟੀ ਫਾਰ ਐੱਨਵਰੂਮੈਂਟ ਆਫ਼ ਨੈਸ਼ਨਲ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸੇ ਸਾਲ ਪਿਏਰੇ ਕਿਊਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਏਰੀ ਅਤੇ ਸਕਾਡੋਸਵਕਾ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪਿਏਰੇ ਕਿਊਰੀ "ਦ ਸਿਟੀ ਆਫ ਪੈਰਿਸ ਇੰਡਸਟਰੀਅਲ ਫਿਜਿਕਸ ਐਂਡ ਕੈਮਿਸਟਰੀ ਹਾਇਰ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨਲ ਇੰਸਟੀਟਿਊਸ਼ਨ" .) ਦਾ ਇੱਕ ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਲਿਸ਼ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਜੋਜ਼ੇਫ ਵਿਯਰੂਜ਼-ਕੌਵਲਸਕੀ ਦੁਆਰਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਮੈਰੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਵੀਰੂਜ਼-ਕੌਵਲਸਕੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪਿਏਰੇ ਕਿਊਰੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਊਰੀ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਕਾਡੋਵਸਕਾ ਲਈ ਕੁਝ ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਭਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਉਹ ਵਾਰਸਾ ਵਿਖੇ ਕਲਾਂਦੇਸਤੀਨ ਫਲੋਟਿੰਗ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਵਾਰਸਾ ਵਿਖੇ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
1891 ਵਿੱਚ 24 ਸਾਲਾਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਬ੍ਰੋਨਿਸਲਾਵਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਸਤੇ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵਸੀ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚ-ਸਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ 1903 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਿਏਰੇ ਕਿਉਰੀ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈਨਰੀ ਬਿਕਰਲ ਨਾਲ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ।
ਸਕਲੋਡੋਵਸਕਾ ਕਿਉਰੀ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਅੱਜ ਤੱਕ ਇੱਕਲੌਤੀ ਔਰਤ ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕਲੌਤੀ ਇਨਸਾਨ ਜਿਸਨੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਓਨੋਜ਼ਿੰਗ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਹਾਦਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਪਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਰੇਡੀਓ ਐਕਟਿਵ ਆਈਸੋਟੋਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟੈਸਟ ਟਿਊਬਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡੈਸਕ ਦੇ ਦਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਟੋਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਲੋਪ ਹੋ ਰਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਦਾਰਥ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਤੱਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਊਰੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਫੀਲਡ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਡੀਓਲੋਜਿਸਟ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਅਨਰਹਿਤ ਉਪਕਰਣਾਂ ਤੋਂ ਐਕਸ-ਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਵੀ ਪਿਆ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਐਕਸਪੋਜਰ ਦੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਜੋਖਮਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ, ਮਾਰੀਆ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਰਹਿਣ ਥਾਂ ਲੱਭਣ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਭਰਜਾਈ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਚਿਰ ਲਈ ਪਨਾਹ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਪੈਰਿਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਥੇ ਉਸਨੇ 1891 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ, ਰਸਾਇਣ, ਗਣਿਤ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੰਢ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਠੰਢ ਦੀ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਨਿੱਘ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ 'ਤੇ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂ ਇੰਨਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਖਾਣਾ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਪਿਏਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਕੌਕਸ ਦੇ ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਦਫਨਾਉਣ ਲਈ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਸੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, 1995 ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਿਸਨ, ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਰੇਡੀਓ ਐਕਟਿਵਿਟੀ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਬਾਰੀਕ ਲਾਈਨਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਪੰਥਨ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
1893 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਕ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਗੈਬਰੀਅਲ ਲਿਪਮੈਨ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਯੋਗਿਕ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰਿਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਫੈਲੋਸ਼ਿਪ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਉਹ 1894 ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਡਿਗਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ।
ਮੈਰੀ ਸਕਡੋਵਸਕਾ ਕਿਉਰੀ, ਇੱਕ ਪੋਲਿਸ਼-ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਰਸਾਇਣ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸੀ।
ਉਹ "ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਪੈਰਿਸ" ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸੀ, ਅਤੇ 1995 ਵਿੱਚ ਪੈਰਿਸ ਦੇ ਪੈਨੇਥਿਓਂ ਵਿਖੇ ਦਫਨਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਤੀਵੀਂ ਸੀ।
ਇੱਕ ਵਫਾਦਾਰ ਫ੍ਰਾਂਸੀਸੀ ਵਾਸੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੋਲਿਸ਼ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨਹੀਂ ਗਵਾਈ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੋਵਾਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪੋਲਿਸ਼ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿਖਾਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੋਲੈਂਡ ਵੀ ਲੈਕੇ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਖੋਜੇ ਗਏ ਪਹਿਲੇ ਧਾਤ ਦਾ ਨਾਂ ਅਜਾਦ ਪੋਲੈਂਡ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਮਾਰਿਆ ਸਕ੍ਲੋਡੋਵਸਕਾ ਦਾ ਜਨਮ ਓਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਸ ਦੇ ਵੰਡੇ ਪੋਲੈਂਡ ਵਿਖੇ 7 ਨਵੰਬਰ, 1867 ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਧਿਆਪਕ ਬ੍ਰੋਨੀਸਲਾਵਾ ਅਤੇ ਵਲਾਡੀਸਲਾਵ ਸਕ੍ਲੋਡੋਵਸਕੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ, ਓਹ ਪੰਜਵੀਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੰਤਾਨ ਸੀ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, 4 ਜੁਲਾਈ 1934 ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਪੈਸੀ, ਹੌਟ-ਸੇਵੋਈ ਦੇ ਸੈਂਸਲੇਮੋਲੋਜ਼ ਸੈਨਾਟੇਰੀਅਮ ਵਿਖੇ ਹੋਈ, ਅਪਲਾਸਟਿਕ ਅਨੀਮੀਆ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੇਡੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸੰਕਰਮਿਤ ਹੋਈ ਸੀ।
ਫੇਰ ਉਸਨੇ ਫ੍ਰਾਂਸ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਂਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਚੇਰੀ ਸਿਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।
ਮਾਰਿਆ ਦਾ ਦਾਦਾ ਜੋਜ਼ੇਫ ਸਕ੍ਲੋਡੋਵਸਕੀ ਲੁਬਲਿਨ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਸਟਰ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤਪਦਿਕ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਮਾਰਿਆ ਸਿਰਫ਼ 12 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਸੀ।
ਮੈਰੀ ਨੇ ਦੋ ਨਵੇਂ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ- ਪੋਲੋਨਿਅਮ ਅਤੇ ਰੇਡੀਅਮ, ਦੋਵੇਂ ਧਾਤ ਰੇਡਿਓਐਕਟਿਵ ਹਨ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਖੋਜੇ ਗਏ ਪਹਿਲੇ ਧਾਤ ਦਾ ਨਾਂ ਅਜਾਦ ਪੋਲੈਂਡ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਖਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਰੇਡਿਓਧਰਮਿਤਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋ ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ- ਪੋਲੋਨੀਅਮ ਅਤੇ ਰੇਡੀਅਮ।
ਆਪਣੀ ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਦਾ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਠ ਗਇਆ ਅਤੇ ਓਹ ਨਾਸਤਕ ਬਣ ਗਈ।
ਸਿਆਚਿਨ ਗਲੇਸ਼ੀਅਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੌਜੀ ਚੌਂਕੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫੌਜੀ ਝੜਪਾਂ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ।
1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਵਾਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧਦੇ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ 1998 ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਪ੍ਰੀਖਣਾਂ ਦੇ ਸੰਚਾਲਨ ਨੇ ਇੱਕ ਵਧਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਫਰਵਰੀ 1999 ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰ ਘੋਸ਼ਣਾ ਪੱਤਰ 'ਤੇ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਅਤੇ ਦੁਵੱਲਾ ਹੱਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ।
1998-1999 ਦੀਆਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਬਦਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਤੱਤ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਅਰਧ ਸੈਨਿਕ ਬਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮੁਜਾਹਿਦੀਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਰਹੇ ਸਨ।