polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਇਹ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਐਰੋਮੋਨਾਂਸ ਹਾਇਡਰੋਫਿਲਾ ਅਤੇ ਸਿਉਡੋਮੋਨਾਸ ਫਲੁਰਿਸੇਂਸ ਨਾਮਕ ਜੀਵਾਣੂ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫੋੜੇ ਅਤੇ ਫੈਲਾਅ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਜ਼ਖਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੈ ਜੋ ਚਮੜੀ ਅਤੇ ਮਾਸ ਪੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਨੁਕਸਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖੰਭਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ਖਮ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਨੂੰ ਸੜ ਕੇ ਗਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਏਡਵਰਡਸਿਲਾ ਟਾਰਡਾ ਨਾਮਕ ਜੀਵਾਣੂ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮੱਛੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਪਰਲੀ ਪਰਤ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੈਸ ਨਾਲ ਫੋੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਖਰਾਬ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਦਬੋ ਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਤੀਕੂਲ ਵਾਤਾਵਾਰਣ ਵਿੱਚ ਰੋਗਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਫਿਰ ਵੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਰੋਗ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰ੍ਰਥ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਲਾਬ ਵਿੱਚ ਮੇਲਾਥਿਆਨ 0.25 ਪੀ.ਪੀ.ਐਮ. ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਛਿੜਕੋ।
ਮਾਇਕਰੋਸਪਾਰੀਡਿਏਸਿਸ ਰੋਗ ਛੋਟੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੰਤੂਮਈ ਕ੍ਰਿਮੀਕੋਸ਼ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਊਤਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਿਕਸੋਸਪੋਰੀਡਿਏਸਿਸ ਰੋਗ ਮੱਛੀ ਦੇ ਗਲਫੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਸੰਕ੍ਰਮਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਫਲੇਕਸੀਬੈਕਟਰ ਕਾਂਲਮਨੇਰਿਸ ਨਾਮਕ ਜੀਵਾਣੂ ਦੇ ਸੰਕਰਮਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਗਲਫੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮ ਹੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਜੀਵਾਣੂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਊਤਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜ਼ਖਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਕੋਈ ਔਸ਼ਧੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ ਰੋਗ ਗ੍ਰਸਤ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੱਛੀ ਬੀਜ ਇਕੱਤਰੀਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੂਨਾ, ਬਲੀਚਿੰਗ ਪਾਊਡਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਗਾਣੂਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦੇ ਘੋਲ ਵਿੱਚ ਸੰਕ੍ਰਮਿਤ ਮੱਛੀ ਨੂੰ 1-2 ਮਿੰਟ ਡੁਬਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਰੋਗ ਇਕਥਿਓਥਰਿਸ ਪ੍ਰੋਟੋਜੋਨ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੱਛੀ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਖੰਭ ਅਤੇ ਗਲਫੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਛੋਟੇ ਸਫੈਦ ਧੱਬੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਮੱਛੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਡੂੰਘੇ ਜ਼ਖਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਫਫੂੰਦ ਅਤੇ ਜੀਵਾਣੂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਮਰਨ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਲਾਬਾਂ ਵਿੱਚ 2-3 ਪੀ.ਪੀ.ਐਮ. ਪੋਟਾਸ਼ੀਅਮ ਪਰਮੇਗਨੇਟ ਦਾ ਘੋਲ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਟ-ਵਿਧਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਗਾਅਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਰਚਨਾਕਾਰ ਦਾ ਇਕਾਂਗੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ,
ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੇਠੀ:-ਪੰਜਾਬੀ ਅਦਬ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਹੁ-ਵਿਧਾਈ ਲੇਖਕ, ਆਲੋਚਕ, ਫਿਲਮ-ਨਿਰਮਾਤਾ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰੰਘ ਸੇਠੀ ਨੇ ਵੀ ਇਕਾਂਗੀ-ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਬਿੱਧ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕਾਂਗੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਹਨ,
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਕਬੂਲ ਇਕਾਂਗੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕਾਂਗੀ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ,
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕਾਂਗੀ ਪੇਂਡੂ ਧਰਾਤਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ,
ਰਜਿੰਦਰ ਲਾਲ ਸਾਹਨੀ: ਈਸ਼ਵਰ ਚੰਦਰ ਨੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਜਿੰਦਰ ਲਾਲ ਸਾਹਨੀ ਨੇ ਵੀ ਇਕਾਂਗੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਇਕਾਂਗੀ ਜੋ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ,
ਗਾਰਗੀ ਦੀਆਂ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਵਿੱਢ ਪਾਉਦੀਆਂ ਇਕਾਂਗੀਆਂ-ਰਚਨਾਂਵਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹਨ,
ਹਉਕੇ , ਪੈਸਾ , ਕਣਕ ਦਾ ਬੋਲ , ਡੋਲਦੀ ਲਾਟ , ਜੀਵਨ ਹਲੂਣੇ , ਬੇਬਸੀ ਜੋ ਹੁਣ ਨਹੀਂ , ਨਵੀਂ ਜੋਤ , ਰਾਤ ਕਟ ਗਈ , ਕਹਿਣੀ ਤੇ ਕਰਨੀ , ਕਿੱਧਰ ਜਾਵਾਂ?
ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਜਲਾਲ ਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਡੁੱਲ੍ਹੀ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਦਕਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦਾ ਚਹੇਤਾ ਗਾਇਕ ਬਣ ਗਿਆਾ।
ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੇਲਿਆਂ ਤਖਤੂਪੁਰੇ, ਮਾਘੀ ਮੁਕਤਸਰ, ਛਪਾਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਥਾਨਕ ਮੇਲਿਆਂ, ਪਸ਼ੂ ਮੰਡੀਆਂ, ਦੁਸਹਿਰੇ ਆਦਿ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ’ਤੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਲੱਗਦੇ ਰਹੇ।
ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਸੱਤਵੇਂ-ਅੱਠਵੇਂ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਢੱਡ ਸਾਰੰਗੀ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਨਵੇਂ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸਟੇਜੀ ਅਖਾੜਿਆਂ ਨੇ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤਰੀਕੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤੇ।
ਉਸਨੇ ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਨਰਿੰਦਰ ਬੀਬਾ, ਸਵਰਨ ਲਤਾ, ਰਾਜਿੰਦਰ ਰਾਜਨ ਗਾਇਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕੀਤੇ।
ਇਸੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ 1974 ਵਿੱਚ ਮੁਹੰਮਦ ਸਦੀਕ, ਕਰਮਜੀਤ ਧੂਰੀ ਅਤੇ ਕੁਲਦੀਪ ਮਾਣਕ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਇੱਕ ਸੁਪਰ ਸੈਵਨ ਤਵਾ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੀੜੇ ਖਾਂ ਦੇ ਦੋ ਗੀਤ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਪਹਿਲਾ ‘ਗੱਡੀ ਵਾਲਿਆ ਵੇ ਅੜਬ ਤਖਾਣਾ', ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਲੈਣ ਦੇ’ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ‘ਸਰਪੈਂਚੀ’ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਗੁਰਪੁਰਬਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਧਾਰਮਿਕ ਦਿਵਸਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ’ਤੇ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕੀੜੇ ਖਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪਟਨਾ ਸਾਹਿਬ, ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ ਆਦਿ ਸਥਾਨਾਂ ’ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕੀਤੇ।
ਕੀੜੇ ਖਾਂ ਦਾ ਜਨਮ 1935 ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤਖ਼ਤ ਮਲਾਣਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਜੰਗ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਮਾਤਾ ਰਜ਼ੀਆ ਬੇਗ਼ਮ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ।
ਉਸਦਾ ਨਿਕਾਹ ਪਿੰਡ ਚੱਕ ਸ਼ੇਰੇਵਾਲਾ ਦੇ ਚਿਰਾਗਦੀਨ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕ ਗਾਇਕ ਸਾਬਰ ਹੁਸੈਨ ਸਾਬਰ ਦੀ ਭੈਣ ਨਜ਼ੀਰ ਬੀਬੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਦਿਲਸ਼ਾਦ ਅਖ਼ਤਰ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਅਖ਼ਤਰ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਹੈ।
ਕੀੜੇ ਖਾਂ ਸ਼ੌਕੀਨ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਅੱਧ ਦਾ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰਾ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਪਰੰਪਰਿਕ ਢੱਡ ਸਾਰੰਗੀ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਟੇਜੀ ਗਾਇਕੀ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਧਾਰਮਿਕ ਗਾਇਕੀ ਤਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ।
1925 ਵਿੱਚ ਜ਼ੁਬੈਦਾ ਦੀਆਂ ਨੌਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੋਂ "ਕਾਲਾ ਚੋਰ", "ਦੇਵਦਾਸੀ" ਅਤੇ "ਦੇਸ਼ ਕਾ ਦੁਸ਼ਮਨ" ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ।
ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ, ਬੁਲਬੁਲ-ਏ-ਪਰਿਸਟਨ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ।
1927 ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਫ਼ਿਲਮਾਂ "ਲੈਲਾ ਮਜਨੂੰ", ਨਨੰਦ ਭੋਜਾਈ ਅਤੇ ਨਵਲ ਗਾਂਧੀ ਦੇ "ਸੈਕਰੀਫਾਈਸ" ਨਾਲ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਸਫ਼ਲ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਸਨ।
ਇਹ ਰਬਿੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੀ 'ਬਲੀਦਾਨ' 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ, ਸੁਲੋਚਨਾ ਦੇਵੀ, ਮਾਸਟਰ ਵਿਥਲ ਅਤੇ ਜਲ ਖਮਬੱਤਾ ਨੇ ਵੀ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਸ ਨੇ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਕੁਝ ਕਾਲੀ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇਣ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਸਿਨੇਮਾਟੋਗ੍ਰਾਫ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ "ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਿਲਮ" ਦੁਆਰਾ ਸੁੱਰਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਦੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਲਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ।
ਜੁਬੈਦਾ ਸਿਰਦ 12 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ "ਕੋਹਿਨੂਰ" ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਸੁਲਤਾਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਦੇ 'ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਭਾਰਤੀ ਸਿਨੇਮਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ੁਬੈਦਾ ਦੇ ਪਹਿਲੀ ਬਲਾਕਬਸਟਰ "ਵੀਰ ਅਭਿਮਨਿਊ" ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਫ਼ਾਤਿਮਾ ਬੇਗਮ ਵੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ।
'30 ਵਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ '40 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਉ ਸਨੇ ਜਲ ਮਰਚੈਂਟ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਿੱਟ ਟੀਮ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਉੱਤਰਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਰਗੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਕਈ ਸਫ਼ਲ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਹ ਅਜ਼ਰਾ ਮੀਰ ਦੀ ਜ਼ਰੀਨਾ ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਫਲ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸ 'ਚ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ, ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਵਾਲੀ ਸਰਕਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸੈਂਸਰਸ਼ਿਪ 'ਤੇ ਗਰਮ ਬਹਿਸ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਜ਼ੁਬੈਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੁੱਪੀ ਦੇ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਟਾਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਤਬਦੀਲੀ ਕੀਤੀ।
ਜ਼ੁਬਾਦਾ ਮੁਸਲਿਮ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਜਨਮ ਪੱਛਮੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਗੁਜਰਾਤ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸੂਰਤ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।
ਉਹ ਸਚਿਨ ਰਾਜ ਦੇ ਨਵਾਬ ਸਿਦੀ ਇਬਰਾਹੀਮ ਮੁਹੰਮਦ ਯਾਕੁਤ ਖਾਨ ਅਤੇ ਫਾਤਿਮਾ ਬੇਗਮ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਕੁ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਅੱਲ੍ਹੜ ਉਮਰ ਦੌਰਾਨ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਿਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
"ਆਲਮ ਆਰਾ" ਉਸ ਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੋੜ ਸਾਬਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ੁਬੈਦਾ ਨੇ ਸਾਈਲੈਂਟ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਿੱਟ ਰਹੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੰਗ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਰੰਭਿਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿਚੋਂ 'ਦੇਵਦਾਸ' , ਅਤੇ ਸਾਗਰ ਮੂਵੀਟੋਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਫ਼ਿਲਮ, 'ਮੇਰੀ ਜਾਨ' ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
1934 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਨਨੂਭਾਈ ਵਕੀਲ ਨਾਲ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਮੂਵੀਟੋਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਗੁਲ-ਏ-ਸੋਨੋਬਾਰ ਅਤੇ ਰਸਿਕ-ਏ-ਲੈਲਾ ਵਿੱਚ ਬਾਕਸ-ਆਫਿਸ ਦਾ ਬੋਨਸ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ।
ਜ਼ੁਬੈਦਾ ਨੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨਰਸਿੰਗੀਰ ਧਨਰਾਜਗੀਰ ਗਿਆਨ ਬਹਾਦਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।
ਕਰਾਕਲਪਾਕ ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਇੱਜੜ ਚਾਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 16ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਖੇਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਨੂੰ 1936 ਵਿੱਚ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਭਾਵੇਂ ਅਰਾਲ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨੇ ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਨੂੰ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਹ ਖੇਤਰ ਹੁਣ ਔੜ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਵੀ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਸਿਰ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਅਮੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਰੁਖ਼ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਫ਼ਸਲਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ 48000 ਲੋਕ ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੀਣਯੋਗ ਪਾਣੀ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਦਾ ਗਣਰਾਜ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਿਰਮੌਰ ਰਾਜ ਹੈ ਅਤੇ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਲਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਕੋਲ ਵੀਟੋ ਪਾਵਰ ਵੀ ਹੈ।
ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਅਤੇ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੱਤਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲ੍ਹਾ-ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਸਾਥ ਛੱਡਣ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀ ਵੀਟੋ ਪਾਵਰ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾ 74, ਅਧਿਆਏ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ: ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਦੇ ਗਣਰਾਜ ਨੂੰ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਗਣਤੰਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਕੌਮੀ ਲੋਕਮਤ ਜਾਂ ਰੈਫ਼ਰੈਂਡਮ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਮੂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਡੈਲਟਾ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਨੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਿੰਜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾਇਆ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋਈ ਪੌਣਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਤੇ 20 ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਦਖ਼ਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਰਾਲ ਸਾਗਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮੋੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਗਰਮੀਆਂ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਤੱਕ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਘਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨੀਮੀਆ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਕਰਾਕਲਪਾਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕਾਲਾ ਟੋਪ ਹੈ, ਪਰ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਯਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਲੱਗਭਗ ਲੁਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਾਲੇ ਟੋਪ ਦਾ ਮਤਲਬ ਅਗਿਆਤ ਹੈ।
ਕਰਾਕਲਪਾਕ ਭਾਸ਼ਾ ਕਜ਼ਾਖ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਉਜ਼ਬੇਕ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤੀ ਨੇੜੇ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਭਾਸ਼ਾ ਸੋਵੀਅਤ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਸਿਰਿਲਿਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ 1966 ਤੋਂ ਇਸ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲਾਤੀਨੀ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹੈ।
ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਦਾ ਗਣਰਾਜ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਗਣਰਾਜ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੇ ਖ਼ਵਾਰਜ਼ਮ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕਾਤ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਰਾਕਲਪਕਸਤਾਨ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸਾ ਮਾਰੂਥਲ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਾਲ ਸਾਗਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪੱਛਮੀ ਉਜ਼ਬੇਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਰਾਲ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚੋਂ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੁਆਰਾ ਅਮੂ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਬਣਵਾਇਆ ਗਿਆ ਪਣ-ਬਿਜਲੀ ਪਲਾਂਟ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੁਕੁਸ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ, ਕਰਾਕਲਪਾਕ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਨ: ਖ਼ੋਜੇਲੀ , ਸ਼ਿੰਬਾਈ , ਕੋਨੀਰਤ ਅਤੇ ਮੋਏਨਾਕ , ਜਿਹੜਾ ਅਰਾਲ ਸਾਗਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬੰਦਰਗਾਹ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਨਾਸਾ ਦੇੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੋਟੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਆਣਪ,ਚਤੁਰਾਈ,ਮਿਲਵਰਤਨ,ਏਕਤਾ,ਦੋਸਤੀ,ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਬਰਾਬਰਤਾ,ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜੀ ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ੀ ਆਦਿ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਣ ਇਹ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਵਰਤਨ ਜਾਤ,ਬਰਾਦਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਖ ਤੋਂ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ,ਸਗੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀਧਰਮ,ਜਾਤ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰੀ ਦੇ ਭੇਦਭਾਵ ਤੋਂ ਮਿਲਵਰਤਨ ਹੋਣਾ ਉੱਚ ਨੈਤਿਕ ਗੁਣ ਹੈ।
ਰਿਸ਼ਤਾ ਇਕ ਧਿਰ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਭਾ ਮੰਗਦਾਕਹਾਣੀਨੰਬਰ3ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਕਾਂ ਹੈ ਜੋ ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਔਗੁਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 4ਮੂਰਖ ਮਗਰਮੱਛ ਕਮਜੋਰ ਧਿਰ ਵੱਲੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਨੂੰ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਕ ਹੋਰ ਪੱਖ ਵੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਘੜਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 5ਲੂਮੜੀ ਤੇ ਗਿੱਦੜ ਕਿਸੇ ਦੁਆਰਾ ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਉਤੇ ਚਲਾਕੀ ਕਬਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਹੈ ।
ਇਕ ਮਿਹਨਤੀ ਤੇ ਕਾਮਾ ਧਿਰ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਉਤੇ ਐਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਗੀਰੂ ਧਿਰ 'ਤੇ ਵਿਅੰਗਹੈਕਹਾਣੀਨੰਬਰ6ਗੁਸਤਾਖ ਮੋਰ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਅਣਖ,ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਦੋ ਗੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ।
ਕਹਾਣੀਨੰਬਰ7ਡਰਾਕਲ ਸ਼ੇਰ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸਿਆਣਪ ਦੀਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 8'ਨਾ ਇਸ ਪਾਸੇ ਨਾ ਉਸ ਪਾਸੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਨਾ ਰਹਿਣਾ।
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੋਗਲੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 9 ਸੁਘੜ ਕਬੂਤਰ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਪੇਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਬੁੱਢੇ ਤੇਅਨੁਭਵੀ ਕਬੂਤਰ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਕਾਰਨ ਸੀ।
ਇਹ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਲਈ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਤੀਖਣਤਾ ਨਾਲ ਸਹੀ ਫੈਸਲੇ ਲੈ ਕੇ ਸੁਲਝਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 10 ਢੋਲ ਢਮੱਕਾ ਲੇਲੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣਿਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਹਾਣੀ ਇਹ ਵੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਕਸਿਆਣਪ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸਾਬਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 12ਕੋਇਲਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਦਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾ ਰਲਦਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 13ਸੌਦਾਗਰ ਬੀਜੋ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਜਨੌਰ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਫਿਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜੋ ਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਸੋਦੇਬਾਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 14ਚਲਾਕ ਲੂੰਮੜ ਵਿੱਚ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਲੂੰਮੜ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 15 ਦੂਜਿਆਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਖੁਦ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 16 ਗਾਲੜੀ ਤੇ ਬੁੱਢੀ ਮਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਿਰ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੋਰ ਪੇਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸਗੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਹੱਥੋਂ ਮੂਰਖ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 17ਚਿੜੀ ਵਿਚਾਰੀ ਕੀਕਣ ਜੀਵੇ ਵਿੱਚ ਚਿੜੀ ਜੋ ਕਿ ਕਮਜੋਰ ਧਿਰ ਹੈ।
ਅੰਤ ਸਫਲਤਾ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 18ਕੁੱਕੜ ਤੇ ਬਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੋਖਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 19 ਮੈਂ ਜੀਵਤਾ ਮੈਂ ਜਾਗਤਾ ਵਿੱਚ ਜਿਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜੋ ਮੂਲ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਪੇਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕਹਾਣੀ ਨੰਬਰ 20ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦੁਆਰਾ ਅਸਲ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਪੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਪੇਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਭਾਵ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠਾ ਦਿਖਾਵਾ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਤਾਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹਾਲ ਵੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਮਾਇਤੀ ਸਮਝਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਜਨੌਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ 21 ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਦੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਥਿਕਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਰ ਵਰਗ ਉਮਰ ਦੇ ਪਾਠਕ ਲਈ ਹਨ।
ਨਵੀਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖੀ ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਅਤੇ ਪਲਾਂਟਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਵਰਤੀਨਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ 250,000 ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਲਰ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ, ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੰਪਿਊਟਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ, ਲਿਕਟਰ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਤਿਲਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਤਕਨੀਕੀ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨੂੰ ਬਾਲਣ, ਬੀਜ ਜਾਂ ਖਾਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ ਅਤੇ ਘੱਟ ਬੇਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਡਰਾਈਵਰ-ਰਹਿਤ ਟ੍ਰੈਕਟਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਤਪਾਦਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਪੀਐਸ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਿਕ ਸੰਵੇਦਕ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।
ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਲਈ ਬਿਜਲੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਜਾਂ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਭਾਫ਼ ਪਾਵਰ ਦੀ ਕਾਢ ਪੋਰਟੇਬਲ ਇੰਜਣ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਟਰੈਫਿਕ ਇੰਜਣ, ਇੱਕ ਬਹੁ-ਮੰਤਵੀ, ਮੋਬਾਈਲ ਊਰਜਾ ਸਰੋਤ ਜੋ ਭਾਫ਼ ਲੋਕੋਮੋਟਰ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀ-ਰੋਲਿੰਗ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਸੀ।
ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਭਾਫ਼ ਇੰਜਣਾਂ ਨੇ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਖਿੱਚ ਦਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੜਿੱਕੀ ਨਾਲ ਲੈਸ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਲੰਬੇ ਬੈਲਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਰਾਹੀਂ ਸਟੇਸ਼ਨਰੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਅੱਜ ਦੇ ਸਟੈਂਡਰਡਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭਾਫ਼-ਪਾਵਰ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਘੱਟ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਲੇਕਿਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੱਟ ਗੇਅਰ ਅਨੁਪਾਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਡ੍ਰੌਅਰ ਖਿੜਕੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੌਲੀ ਰਫਤਾਰ ਨੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਟਰੈਕਟਰ ਦੇ ਦੋ ਸਪੀਡ ਹਨ: "ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ।
ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਿਸਮ ਦੇ ਬੀਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲੰਟਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਆਮ ਕਰਕੇ ਦੋ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਫੁੱਟ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਫਸਲਾਂ ਡ੍ਰੱਲਸ ਦੁਆਰਾ ਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪੈਮਾਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ।
ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟਰਾਂ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਕੀਆਂ ਦੇ ਟੋਟੇ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਸਟਿਕ ਮਲਚ, ਪਲਾਸਟਿਕ ਮਲਚ ਲੇਅਰਜ਼, ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟਰ ਅਤੇ ਸੀਡਰ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਹੀ ਪਲਾਂਟ ਲਗਾਓ।
ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਲਨ ਇੰਜਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਟਰੋਲ ਇੰਜਨ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਡੀਜ਼ਲ ਇੰਜਣ; ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਹ ਇੰਜਣਾਂ ਨੇ ਸਵੈ-ਚਲਾਇਆ, ਸੰਯੁਕਤ ਵਾਢੀ ਅਤੇ ਥਰੈਸ਼ਰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ, ਜਾਂ ਹਾਰਵੈਸਟਰ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ।
ਅਨਾਜ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਖਰਗੋਸ਼ ਮਸ਼ੀਨ 'ਤੇ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਖੇਤ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰੰਤਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਟ ਕੱਟ, ਥਰੈਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਟਿਲਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਪਾਅ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬੂਟੀ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪੌਦੇ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਿਆ ਹਲ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਮਲ ਜੋ 1838 ਵਿੱਚ ਜੌਨ ਡੀਅਰ ਦੁਆਰਾ ਅਪਗ੍ਰੇਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹਲਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਯੂ ਐਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਘੁਮਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਫਸੈਟ ਡਿਸਕਸ ਅਤੇ ਨਮੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਹੈਂਡ ਟੂਲਸ ਅਤੇ ਪਾਵਰ ਟੂਲ ਤੋਂ ਟ੍ਰੈਕਟਰ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫਾਰਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨ ਹਨ।
ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਐਰੇ ਨੂੰ ਜੈਵਿਕ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਜੈਵਿਕ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਕੈਨਕੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਇਸ ਦਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਉਦਯੋਗਿਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲ, ਖੇਤੀ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਲੀਪ ਅੱਗੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਇੱਕ ਤਿੱਖੇ ਬਲੇਡ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕਟਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪਹੀਏਦਾਰ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪਸ਼ਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਦੀ ਬਜਾਇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਟਿਕਸ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ, ਖਰਚਾ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਬੀਜ ਵੱਖ ਕੀਤੇ. 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਟਰੈਕਟਰ ਆਇਆ।
ਬੀਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਉਪਕਰਣਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਖਾਦ ਅਤੇ ਕੀੜੇਮਾਰ ਦਵਾਈਆਂ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪਰਾਗ ਬਾੱਲਰਸ ਨੂੰ ਘਾਹ ਜਾਂ ਐਲਫਾਲਫਾ ਨੂੰ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਕੇਜ ਦੇਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇੰਜਣਾਂ, ਪੰਪਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਟ ਗੀਅਰਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉੱਚ ਅਨਾਜ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਖਾਦਾਂ ਅਤੇ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਲਈ ਸਮਾਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਟਰੈਕਟਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਗੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਟਰੱਕਾਂ, ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਢੋਆ-ਢੁਆਈ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਮੋਬਾਈਲ ਬਣਾਉਣ, ਏਰੀਅਲ ਸਪਰੇਅਿੰਗ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੰਬਾਈਨਾਂ ਨੇ ਵਾਢੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਨੂੰ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਲਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਟਰੈਕਟਰ ਅਜੇ ਵੀ ਆਧੁਨਿਕ ਫਾਰਮ 'ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤਕ ਪਲਾਟ ਬੀਜਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਕਰਣ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਖਜੁਰਾਹੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਇਸ ਮੰਦਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇ ਦੋ ਉਪ-ਮੰਦਿਰ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਹਨ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਉਪ-ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ, ਮੁੱਖ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤਖ਼ਤੀ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅਰਧ-ਆਰਬੋਰ, ਮੰਡਪ, ਅੰਤਰਾਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰ੍ਰਦਕਸ਼ਿਨਪਾਥ ਹਨ।
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ. ਤਿਕੋਣ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰੈ-ਪਸਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਮਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਨਿਫਫਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲੜਨ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਹੱਪਣਾਂ ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੈ।
ਇਸ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੂਜੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਦੇ ਨਾਂਅ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਮਾਰਚ 1680 ਵਿੱਚ, ਯਲੰਗਤੋਸ਼ ਖਾਨ ਬਹਾਦੁਰ ਨੂੰ ਔਰੰਗਾਬਾਦੀ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜ਼ੇਬ-ਉਨ-ਨਿਸ਼ਾ ਬੇਗਮ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਅਜਮੇਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਈ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਮੁਹੰਮਦ ਆਜ਼ਮ ਸ਼ਾਹ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੁਆਰਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਫਰਵਰੀ 1681 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਮੁਹੰਮਦ ਅਕਬਰ ਮਿਰਜ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਔਰੰਗਾਬਾਦੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਲੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਕਬਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਲੀਮਾ ਬਾਨੋ ਬੇਗਮ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਸੁਲੇਮਾਨ ਸ਼ਿਕੋਹ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਔਰੰਗਾਬਾਦੀ ਮਹਿਲ ਜਾਂ ਤਾਂ ਔਰੰਗਾਬਾਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਔਰੰਗਾਬਾਦ ਦੇ ਔਰੰਗਾਬਾਦ ਹਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਸਨ।
ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਜਾਰਜੀਅਨ ਸੀ ਜਾਂ ਸਰਸਸੀਅਨ ਮੂਲ ਤੋਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅਕਬਰ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਹੀ ਹਰਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਉਪਕਰਣ ਦੁਆਰਾ ਨਾਮਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੌਤ ਬੁਬੋਨੀ ਪਲੇਗ ਨਾਲ ਅਕਤੂਬਰ ਜਾਂ ਨਵੰਬਰ, 1688 ਵਿੱਚ ਬੀਜਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਖੇ ਹੋਈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇ ਔਰੰਗਜੇਬ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਵਸੀਅਤ, ਉਦੇਪੁਰ ਮਹਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਔਰੰਗਾਬਾਦੀ ਮਹਲ ਸਾਹਿਬਾ , ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਔਰੰਗਜੇਬ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ ਔਰੰਗਾਬਾਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਔਰੰਗਜੇਬ ਦੇ ਹਰਮ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰਾਜ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਔਰੰਗਾਬਾਦੀ ਮਹਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇਜ਼ਾਦ ਬਖਸ਼ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦਾ ਮੁਰਾਦ ਬਖਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਬੈਲੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫ੍ਰੈਂਕਾ ਨੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਦਾ ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।
1950 ਵਿੱਚ, ਟੋਰਾਂਟੋ ਬੈਲੇਟੋਮੈਨਜ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਕਲਾਸੀਕਲ ਕੰਪਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ 10 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਈਟਾਨ ਦੇ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਸਟੋਰ ਵਿੱਚ ਫਾਈਲ ਕਲਰਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਡਾਂਸਰਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਕੁਝ ਪ੍ਰੋਮਨੇਡ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਵਾਏ, ਇੱਕ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਲਾਤਮਕ ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਮਾਨ ਪਰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਵੀਂ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ 12 ਨਵੰਬਰ 1951 ਨੂੰ ਉਦਘਾਟਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਨੇ ਅਤੇ ਬੈਟੀ ਓਲੀਫਾਂਟ ਨੇ 1959 ਵਿੱਚ "ਨੈਸ਼ਨਲ ਬੈਲੇ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਕਨੇਡਾ" ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਡਾਂਸਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ।
ਸੰਨ 1947 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਬੈਲੇ ਵਿੱਚ ਸੋਲਿਇਸਟ ਅਤੇ ਬੈਲੇ ਦੀ ਮਿਸਟਰੈਸ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ।
ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲਈ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫੀ ਕਰਨੀ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਬੈਲੇ ਬਣਾਏ - ਸੇਵ ਐਗਨੇਸ ਦੀ ਹੱਵਾਹ ਅਤੇ ਡਾਂਸ ਆਫ਼ ਸੈਲੋਮੀ - ਬੀ.ਬੀ.ਸੀ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਉਹ 4 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗਿਲਹਾਲ ਸਕੂਲ ਆਫ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਇਲ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ ਡਾਂਸ ਦੀ ਵੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ 14 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਓਟਾਵਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ "ਦਿ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਡਾਂਸ" ਦੀ ਸਹਿ-ਕਲਾਤਮਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਸੀ, ਯੌਰਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਅਤੇ ਕਨੈਡਾ ਕੌਂਸਲ ਦੇ ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਡਾਇਰੈਕਟਰਜ਼ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ "ਕਨੇਡਾ ਡਾਂਸ ਫੈਸਟੀਵਲ ਸੁਸਾਇਟੀ" ਦੇ "ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਡਾਇਰੈਕਟਰਜ਼" ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਅ ਰਹੀ ਸੀ।
ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਨੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਬੈਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਾਂਝ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਕੰਪਨੀ ਲਈ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਧ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਆਫ਼ਨਬਚ ਇਨ ਦ ਅੰਡਰਵਰਲਡ" ਅਤੇ "ਦ ਨਟਕਰੈਕਰ" ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਉਹ ਟੋਰਾਂਟੋ ਦੇ ਓਕੀਫ ਸੈਂਟਰ ਵਿਖੇ 35ਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਗਾਲਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਕੰਪਨੀ 'ਚ ਵਾਪਸ ਗਈ।
1979 ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਕਾ ਮੈਰੀਲੀ ਹੋਜਗਿਨਸ ਅਤੇ ਜੋਇਸ ਸ਼ੀਟਜ਼ ਨੂੰ ਓਟਵਾ ਦੇ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਡਾਂਸ ਵਿੱਚ ਸਹਿ-ਕਲਾਤਮਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਗੈਰ-ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਸੰਗਠਨ ਜੋ ਡਾਂਸ ਲਈ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
1994 ਵਿੱਚ, ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਨੂੰ ਲਾਈਫਟਾਈਮ ਕਲਾਤਮਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਦਾ ਪਰਫਾਰਮਿੰਗ ਆਰਟਸ ਅਵਾਰਡ ਮਿਲਿਆ।
ਸੇਲਿਆ ਫ੍ਰਾਂਕਾ, ਸੀਸੀ ਓਅੰਟ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਬੈਲੇਟ ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ 24 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸਦੀ ਕਲਾਤਮਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰਹੀ।
1994 - "ਜੈਜ਼-ਪੌਪ" ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਵਾਰਡਲੋਵਕ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗ੍ਰੈੰਡ ਪ੍ਰਿਕ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ.
1996 - ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਇਕਾਂ "ਯੈਂਟ - ਮਾਸਕੋ" ਟ੍ਰਾਂਜਿਟ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇਨਾਮ ਮਿਲਿਆ.
2000 - ਬੁਲਗਾਰੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਏ "ਡਿਸਕਵਰੀ" ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਂਡ ਪ੍ਰਿਕਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਹਾਜ਼ਰੀਨ ਦੀ ਚੋਣ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ.
2000 - ਕਲਾ ਦਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਿਉਹਾਰ "ਸਲਵਾਨਸਕੀ ਬਾਜ਼ਾਰ" ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ
1993 - ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਵਾਲਿਰੀ ਬ੍ਰਿਓਵੋਵ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਈ
ਵਰਦੁਹੀ ਵਰਧਨਿਆਨ ਅਰਮੀਆਨੀ ਗਾਇਕ ਸੀ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਗੀਤ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁਰਸਕਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ. ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਮੇਨੀਆ ਦੇ ਵਧੀਆ ਗਾਇਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਹ 15 ਅਕਤੂਬਰ, 2006 ਨੂੰ ਸੇਵਨ - ਮਾਰਟਨੀ ਹਾਈਵੇਅ ਉੱਤੇ ਕਾਰ ਹਾਦਸੇ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਈ.
1986 ਵਿੱਚ ਵਰਧਨਿਆਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਨਾਇਰਾ ਗਿਉਰ੍ਜਿਨਯਾਨ ਦੇ ਗੌਰਮਿਕ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ. ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਅਲੇਕਜੇਂਡਰ ਸਪੈਂਡੀਅਏਰਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸੰਗੀਤ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ. ਇਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੰਗੀਤ ਰਚਿਆ. ਉਸ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵਿਟਨੀ ਹਿਊਸਟਨ ਨਾਲ ਗਾਣਾ ਸੀ.
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਗਾਣਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਗਾਉਣ ਲਈ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫ਼ੋਨ ਵਰਗੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ. ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਵੈ-ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵਿਲੱਖਣ ਢੰਗ ਬਣ ਗਿਆ. ਉਸ ਕੋਲ 96 ਸਫ਼ਿਆਂ ਦੀ ਕਾਪੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪਾਇਨੀਅਰ ਗਾਣੇ ਸਨ.
1983 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਗੀਤ ਸਮੂਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਕਲਾਸਾਂ ਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਸਮੂਹ ਦਾ ਨਾਂ ਅਸ਼ੋਤ ਬਿਜ਼ਨਤੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.
ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖਿੱਤੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੜਾਅ ਉੱਤੇ ਅਪਣਾਇਆ ਗਿਆ ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਕਲਪ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਤਰਗਤ ਕਿਸੇ ਜਨਸਮੂਹ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚਲੀਆਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜਾਂ ਨਾਲੋਂ ਨਿਖੇੜਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਅੰਸ਼ ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਿਰਜਣਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਆਏ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਖਾਲਸ ਸਰੂਪ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਅੰਸ਼ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੂਸਰੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਰਲਦੇ ਮਿਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਆਏ ਅੰਸ਼ ਸਥਾਨਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਸੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤਾ ਅੰਗ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਿਕੰਦਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਚੰਦਰਗੁਪਤ ਮੌਰੀਆ ਪਹਿਲਾ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਾਸਕ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਬੰਗਾਲ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਲੇਖਕ ਚਾਣਕਿਆ ਇਸੇ ਕਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨਮੰਤਰੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਬਿਖਰ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਰਤ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ।
ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਬੁੱਤ ਅਚਕਨ ਅਤੇ ਪਜਾਮੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ ਪੁਸ਼ਾਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
8ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਰਸੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ 9ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਮੁਗ਼ਲ ਰਾਜ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੀਕ ਉੱਤਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਪੂਤਾਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਿਹਾ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਅਲਬਰੂਨੀ ਦੀ ਕਿਰਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਮੱਧਕਾਲ ਦੇ ਉੱਥਾਣ ਨਾਲ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਮੁਸਲਿਮ ਹਮਲਾਵਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੁੱਟ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਆਏ ਤੇ ਵਾਪਿਸ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਕੁਝ ਦੀ ਮੰਸ਼ਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਰਹੀ।
ਕੁੱਤਬਦੀਨ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਸਲਤਨਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ।
ਮੁਸਲਮਾਨ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸਨ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਈ ਵਿਆਹ ਆਦਿ ਰਚਾਏ ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਜੰਗੀ ਕੈਦੀ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਮੁਸਲਿਮ ਧਰਮ ਧਾਰਿਆ।
ਮੁਸਲਮਾਨੀ ਆਮਦ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਕਲਾ, ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰੀ, ਸਮਾਜਕ ਅਤੇ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤਕ ਪੱਖੋਂ, ਇਮਾਰਤਸਾਜ਼ੀ ਆਦਿ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਫ਼ੀ ਫ਼ਕੀਰ ਆਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਮਲਾਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਜਾਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦਾ ਅੰਗ ਬਣ ਗਈ।
ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਭਾਵ ਉਸ ਵੱਡੇ ਭੂ-ਖਿੱਤੇ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੋਂ ਕੰਨਿਆ ਕੁਮਾਰੀ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ, ਧਰਮਾਂ, ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੰਨ-ਸੁਵੰਨੀਆਂ ਭੂਗੌਲਿਕ ਹੱਦਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਆਪਣਾ ਜੱਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਸਾ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ, ਗੌਰਵਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰੰਤੂ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਮਲ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੌਮਾਂ ਜਾਂ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਅਪਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਨਣ ਲਈ ਇਸਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਿ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਏ ਗਏ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰੀਆ ਲੋਕ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੌਮਾਂ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀਨ ਕੌਮਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਆਰੀਆ ਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਵਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ਾ ਨੇ ਉਪਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਈ ਦੇਖਿਆ।