polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਆਇਰਨ ਧਾਤੂ ਗੋਆ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖਣਿਜ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇ ਗੋਆ ਦੇ ਕਸਬੇ ਨੇੜੇ ਮੰਡੋਵੀ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਟਾਪੂ - ਦੀਵਾਰ, ਚੋਰੀਓ ਅਤੇ ਵੈਂਕਸ਼ੀਮ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਚੋਰੀਓ ਟਾਪੂ ਸਲੀਮ ਅਲੀ ਪੰਛੀ ਸੈੰਚੂਰੀ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਛੀ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸਲੀਮ ਅਲੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਕਿਸ਼ਤੀ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਭੂਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਬੇਲਾਗਾਵੀ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਘਾਟ ਦੇ ਭੀਮਗੜ ਵਿਖੇ 30 ਝਰਨੇ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਗਦੀ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਨਿਯਮਤ ਪਾਣੀ, ਦੁਧਸਾਗਰ ਝਰਨੇ ਅਤੇ ਵਾਰਾਪੋਹਾ ਝਰਨੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਗੋਮਤੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੰਡੋਵੀ, ਜ਼ੁਆਰੀ ਨਾਲ ਕੈਬੋ ਅਗੁਆਡਾ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਆਮ ਨਦੀ 'ਤੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਰਮੁਗਾਓ ਬੰਦਰਗਾਹ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਪਾਨਾਜੀ, ਗੋਆ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਗੋਆ, ਗੋਆ ਦੀ ਸਾਬਕਾ ਰਾਜਧਾਨੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮੰਡੋਵੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹਨ।
ਮੰਡੋਵੀ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਸੱਤਾਰੀ ਤਾਲੁਕ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਉੱਤਰਾ ਕੰਨੜ ਜ਼ਿਲੇ ਤੋਂ ਕੈਸਲ ਰਾਕ ਰਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੋਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਮੰਡੋਵੀ ਬੇਲਗਾਵੀ, ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਉੱਤਰਾ ਕੰਨੜ ਅਤੇ ਗੋਆ ਦੇ ਕੁੰਬਰਜੁਆ, ਦਿਵਾਰ ਅਤੇ ਚੋਰੀਓ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਅਰਬ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ।
ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਉੱਭਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਕਿਸਾਨ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ 500 ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਤਤਕਾਲੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਗੋਪੀ ਚੰਦ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੁਜ਼ਾਰਾ ਐਕਟ ਵਿੱਚ ਸੋਧ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਸਨੇ ਹਰਿਆਣਾ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ।
ਉਹ ਜਨਤਾ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਟਿਕਟ 'ਤੇ ਚੁਣੇ ਗਏ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ ।
ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਅਤੇ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ ਵਿਰੋਧ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ-ਏ-ਹਰਿਆਣਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
ਉਸਨੇ ਲੋਕ ਦਲ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਹਰਿਆਣਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਸੰਮਤੀ ਦੇ ਬੈਨਰ ਹੇਠ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਨਤਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
1989 ਦੀਆਂ ਸੰਸਦੀ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਸੀਕਰ, ਰਾਜਸਥਾਨ ਅਤੇ ਰੋਹਤਕ, ਹਰਿਆਣਾ ਤੋਂ ਚੁਣੇ ਗਏ ਸਨ।
ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਸਖਤ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਅਤੇ 8 ਅਕਤੂਬਰ 1930 ਨੂੰ ਹਿਸਾਰ ਜੇਲ੍ਹ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਮਾਰਚ 1938 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਟਿਕਟ 'ਤੇ ਉਪ-ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਨਵਰੀ 1940 ਵਿੱਚ, ਸਾਹਿਬ ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸੱਤਿਆਗ੍ਰਹੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੂੰ ਅਕਤੂਬਰ 1943 ਵਿੱਚ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਲਈ ਪੈਰੋਲ ਲਈ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ, ਲਾਜਪਤ ਰਾਏ ਅਲਖਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਹਿਬ ਰਾਮ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਂਗਰਸ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਯੂਨੀਅਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ, ਸਮਰਪਿਤ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਸੈਨਾਨੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਜੱਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਹਨ ਜਿੱਥੋਂ ਉਸਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਤੇਜਾਰਾਮ ਆਏ ਸਨ।
ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਗਾ ਦੇ "ਦੇਵ ਸਮਾਜ ਪਬਲਿਕ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਮੋਗਾ "ਚ ਦਸਵੀਂ ਕਲਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ ਜਦੋਂ 1930 ਵਿੱਚ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ 'ਤੋਂ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ, ਓਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਚੌਟਾਲਾ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਜਗਦੀਸ਼ ਚੰਦਰ ਸਨ।
ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ 1960 ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੋਕ ਦਲ ਦਾ ਵਿਧਾਇਕ ਸੀ।
ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਦਾ ਜਨਮ ਅਜੋਕੇ ਹਰਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਸਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਤੇਜਾ ਖੇੜਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੇਟਾ ਓਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਚੌਟਾਲਾ ਵੀ ਚਾਰ ਵਾਰ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਚੌਧਰੀ ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜਨੇਤਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਵੀਪੀ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਚੰਦਰ ਸ਼ੇਖਰ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ 1989-91 ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਦੇ 6 ਵੇਂ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।
ਚੌਧਰੀ ਦੇਵੀ ਲਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਦਾ ਪੈਰੋਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸਾਹਿਬ ਰਾਮ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਅਧੂਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਉਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ।
1996 ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਨਾਟਕ ਅਕਾਦਮੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਅਕੈਡਮੀ ਆਫ ਮਿਊਜ਼ਿਕ, ਡਾਂਸ ਐਂਡ ਡਰਾਮਾ, ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਭਾਰਤੀ ਸਨਮਾਨ, ਦੁਆਰਾ ਸੰਗੀਤ ਨਾਟਕ ਅਕਾਦਮੀ ਅਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ 2010 ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਸਭਾ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ 2009 ਵਿੱਚ ਕਰਨਾਟਕ ਰਾਜ ਓਪਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਆਨਰੇਰੀ ਡੀ. ਲਿਟ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਬੀ ਜੈਸ਼੍ਰੀ ਇੱਕ ਅਨੁਭਵੀ ਭਾਰਤੀ ਥੀਏਟਰ ਅਭਿਨੇਤਰੀ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਫਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਡਬਿੰਗ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸਪੰਦਨਾ ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹੈ, ਬੰਗਲੌਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਸ਼ੁਕੀਨ ਥੀਏਟਰ ਕੰਪਨੀ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1976 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਥੀਏਟਰ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀ ਵੀ ਕਰੰਥ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਉਸ ਨੇ ਕੰਨੜ ਫਿਲਮਾਂ ਜਿਵੇਂ ਨਾਗਮੰਡਲ , ਦੇਵੀਰੀ ਅਤੇ ਕੇਅਰ ਆਫ ਫੁੱਪਾਥ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੈਸੂਰ ਦੀ ਥੀਏਟਰ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ, ਰੰਗੇਆਨਾ ਦੀ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵੀ, ਗਾਇਤਰੀ, ਜਯਾ ਪ੍ਰਦਾ, ਅੰਬਿਕਾ, ਸੁਮੁਲਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕਲਾਕਾਰ ਸੀ।
ਇੱਕ ਪਲੇਬੈਕ ਗਾਇਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੰਨੜ ਸਿਨੇਮਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੰਨੜ ਫਿਲਮ, ਨਾਨਾ ਪ੍ਰਿਥੀਯਾ ਹੁਡੂਗੀ ਲਈ ਹਿੱਟ ਨੰਬਰ "ਕਾਰ ਕਾਰ" ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਉਹ ਬੰਗਲੌਰ ਵਿੱਚ ਜੀ.ਵੀ. ਮਲਥੰਮਾ ਕੋਲ ਜਨਮੀ ਸੀ ਜੋ ਗੁੱਬੀ ਵੀਰਾਨਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਕੂਲ ਆਫ ਡਰਾਮਾ, ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ 1973 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥੀਏਟਰ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਇਬਰਾਹੀਮ ਅਲਕਾਜ਼ੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸੀ।
2013 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ, ਚੌਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਗਰਿਕ ਸਨਮਾਨ, ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਦਾਦੇ ਨੇ ਥੀਏਟਰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ, ਗੁੱਬੀ ਵੀਰਾਨਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਬੀ ਵੀਰਾਨਾ ਨਾਟਕ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਕੇ. ਅਨੰਦ ਰਾਜੂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੋੜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਲਿਆ।
ਫ਼ਿਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਨ ਤੁਗਲਕ ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਂਸੀ ਨੂੰ ਹਿਸਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਭੂਮੀਗਤ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ 1937 ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਸਰਵੇਖਣ, ਮੌਜੂਦਾ ਏਐਸਆਈ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਮਾਰਕ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
1982 ਵਿੱਚ ਹਾਂਸੀ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੁੱਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਗੁਪਤਾ ਕਾਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ 7 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ 1037 ਸਾ.ਯੁ. ਵਿਚ ਗਜ਼ਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਸੂਦ ਪਹਿਲੇ ਦੇ ਗਜ਼ਨੀ ਦੇ ਮਹਿਮੂਦ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਹੇਠ ਦੱਬੇ ਗਏ ਸਨ।
ਮਸੂਦ ਨੇ ਹਾਂਸੀ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗਜ਼ਨੀ ਵਿਖੇ ਵੇਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੀ 1705 ਵਿਚ ਹਾਂਸੀ ਆਏ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਲਮ ਮੁਗਲ ਸ਼ਾਸਨ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ ਨੇ 1780 ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਾਂਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਦੇ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ - ਦਿੱਲੀ ਗੇਟ , ਹਿਸਾਰ ਗੇਟ , ਗੋਸਾਈ ਗੇਟ , ਬਾਰਸੀ ਗੇਟ ਅਤੇ ਉਮਰਾ ਗੇਟ ।
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸਦੀ ਉਚਾਈ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮੁੱਢ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਮ ਅਤੇ "ਮਜਕੁਰਾ ਹੰਸੀ" ਵਰਗੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਰਾਜ ਚੌਹਾਨ ਦੀ ਬੀਮਾਰ ਧੀ ਹੰਸਾਵਤੀ / ਅੰਬਵਤੀ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੂਸਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੋ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਅਨੰਗਪਾਲ ਵਿਹੰਗਪਾਲ ਤੋਮਰ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ " ਹੰਸਾਕਰ " ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
1192 ਵਿੱਚ, ਮੁਹੰਮਦ ਗੌਰੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਰਾਜ ਚੌਹਾਨ ਦੀ ਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਂਸੀ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ ਰਾਜ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਹਾਂਸੀ ਆਪਣੀ ਮਹੱਤਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫੇਰ ਦਿੱਲੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਜਾਰਜ ਥਾਮਸ, ਇਕ ਆਇਰਲੈਂਡ ਦਾ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਅਤੇ ਰੇਡਰ ਜੋ ਇਕ ਸਧਾਰਣ ਮਲਾਹ ਤੋਂ ਜਾਗੀਰਦਾਰ ਬਣਨ ਲਈ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਹਾਂਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਅਨੰਗਪਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੂਪੜ ਨੇ ਇਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਫੈਕਟਰੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ " ਅਸੀਗੜ " ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
1915 ਵਿਚ ਕਾਜ਼ੀ ਸ਼ਰੀਫ ਹੁਸੈਨ ਦੁਆਰਾ ਤਾਲੀਫ਼-ਏ-ਤਾਜਕਾਰ-ਏ-ਹਾਂਸੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਲਗਭਗ 80 ਕਿਲ੍ਹੇ ਇਸ ਕੇਂਦਰ "ਅਸੀਗੜ" ਤੋਂ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਹਾਂਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਸਾਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਦੇ ਹਰਿਆਣਾ ਵਿੱਚ 26 ਕਿ.ਮੀ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਹਾਂਸੀ ਹਿਸਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ, ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੀ।
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਮਾਰਤਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਹਾਂਸੀ ਆਏ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਿੰਦੂ ਸੰਤ ਜਗਨਨਾਥ ਪੁਰੀ ਸਮਾਧ ਹਾਂਸੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਹਾਂਸੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਹਿੰਦੂਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹਾਂਸੀ ਕੋਲ ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੈਨ ਸਨ ਜੋ ਇਸ ਮੁਗਲ ਸ਼ਾਸਨ ਦੌਰਾਨ ਹਾਂਸੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸਨ।
ਹਾਂਸੀ ਕਰਨਲ ਜੇਮਜ਼ ਸਕਿਨਰ ਸੀਬੀ ਦਾ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਕੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹਾਂਸੀ ਵਿੱਚ ਸੜਕ ਦਾ ਵੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ।
1947 ਵਿਚ ਜਦ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਭਾਰਤ ਦਾ ਬਟਵਾਰਾ ਹੋਇਆ ਤਾ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਹਾਂਸੀ ਤੋ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਚਲੇ ਗਏ ਸੀ।
ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖਿਡਾਰੀ ਇੰਜ਼ਮਾਮ-ਉਲ-ਹੱਕ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬਟਵਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਾਂਸੀ ਤੋਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ।
ਇਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਸ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸਾਲ 2016 ਵਿੱਚ, ਹਰਿਆਣਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹਿਸਾਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਵੇਂ ਹਾਂਸੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਪੰਜ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪੋਲੋ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸੰਸਕਰਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸੁਧਾਰੀ ਚੰਦਰ ਮੋਡੀਲ 75 ਘੰਟਿਆਂ ਤਕ ਰੁਕਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਭਰੀ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ ਲਿਜਾਏਗਾ।
ਅਸਲ ਯੋਜਨਾ ਵਿਚ, ਅਪੋਲੋ 15 ਗੈਰ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤਮ, ਸੈਂਸਰਿਨਸ ਖੱਡੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨਾ ਸੀ।
ਪਰ ਬਜਟ ਵਿੱਚ ਕਟੌਤੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵਿਚ, ਨਾਸਾ ਨੇ ਸਤੰਬਰ 1970 ਤਕ ਤਿੰਨ ਲੈਂਡਿੰਗ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪੋਲੋ 15 ਤਿੰਨ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੇ ਜੇ ਮਿਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਸਾਈਟ ਨੂੰ ਹੈਡਲੀ ਰੀਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਪੋਲੋ 19 ਲਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਅਪੋਲੋ 15 ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਅਪੋਲੋ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਨੌਵਾਂ ਸਮੂਹ ਦਾ ਮਿਸ਼ਨ ਸੀ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਉਤਰੇਗਾ ਸੀ।
ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਜੇ ਸੀ ਮਿਸ਼ਨ ਸੀ ਜੋ ਚੰਦਰਮਾ 'ਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ' ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਸ਼ਨ ਸੀ।
ਕਮਾਂਡਰ ਡੇਵਿਡ ਸਕਾਟ ਅਤੇ ਚੂਨਰ ਮੋਡੀਊਲ ਪਾਇਲਟ ਜੇਮਸ ਇਰਵਿਨ ਹੈਡਲੀ ਰੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਰੋਵਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਸਥਾਨਕ ਖੇਤਰ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਰ ਮੋਡੀਊਲ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਮਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪਬਲੀਸਿਟੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਕਿ ਚਾਲਕ ਦਲ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਅਣਅਧਿਕਾਰਤ ਡਾਕ ਕਵਰ ਲਿਜਾਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਪੱਛਮੀ ਜਰਮਨ ਦੇ ਸਟੈਂਪ ਡੀਲਰ ਦੁਆਰਾ ਵੇਚੇ ਗਏ ਸਨ. ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲਈ ਝਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਭੱਜਿਆ।
ਅਪੋਲੋ 15 ਵੀ ਉਤਪਤ ਚੱਟਾਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੌਲੀਲੀਓ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਕਾਟ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਹਥੌੜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖੰਭ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ, ਜੋ ਕਿ ਗੈਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਬਜੈਕਟ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਕੋ ਦਰ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀਊਲ ਪਾਇਲਟ ਐਲਫਰੇਡ ਵਰਡੇਨ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਸਰਵਿਸ ਮੋਡੀਊਲ ਦੇ ਸਿਮ ਬੇਅ ਵਿੱਚ ਸੈਂਸਰਾਂ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕੀਤਾ।
ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸੂਟ ਨੇ ਚੰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਉੱਤੇ ਪੈਨੋਰਾਮਿਕ ਕੈਮਰਾ, ਇੱਕ ਗਾਮਾ-ਰੇ ਸਪੈਕਟ੍ਰੋਮੀਟਰ, ਇੱਕ ਮੈਪਿੰਗ ਕੈਮਰਾ, ਇੱਕ ਲੇਜ਼ਰ ਅਲਟਾਈਮਟਰ, ਇੱਕ ਪੁੰਜ ਸਪੈਕਟ੍ਰੋਮੀਟਰ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਇੱਕ ਚੰਦਰ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਡਾਟਾ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਚੰਦਰ ਮੋਡੀਊਲ ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀਊਲ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ ਅਤੇ, ਅਪੋਲੋ 15 ਦੇ 74 ਵੇਂ ਚੰਦਰ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇੰਜਨ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਸਾਲ 2002 ਵਿਚ ਇਕ ਰੋਜ਼ਾ ਮੈਚਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ 2003 ਦੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਰੁਕਾਵਟ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਹ 2003 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਸੀਮਤ ਓਵਰਾਂ ਦੇ ਮੈਚਾਂ ਲਈ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅੱਧੇ ਮੈਚਾਂ ਵਿਚ ਖਿਡਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਇਕ ਟੈਸਟ ਮੈਚ ਵੀ ਖੇਡਿਆ ਸੀ।
2004 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਤਿੰਨ ਟੈਸਟ ਮੈਚ ਖੇਡੇ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਪਿੰਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਟੈਸਟ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਮੈਨ-ਆਫ਼-ਮੈਚ-ਪੁਰਸਕਾਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੋ ਮੈਚਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
2005 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਵਨਡੇ ਟੀਮ ਦਾ ਨਿਯਮਤ ਮੈਂਬਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਨੇ ਇਕ ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਕ ਵਿਕਲਪ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਾਰਤਿਕ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
2007 ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਵਨਡੇ ਟੀਮ ਵਿਚ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਖਿਲਾਫ ਇਕ ਜਿੱਤ ਵਿਚ 6/27 ਲੈ ਲਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਫੌਰਮ ਚੋ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਘਰੇਲੂ ਕ੍ਰਿਕਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਇੰਡੀਅਨ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਰਾਇਲ ਚੈਲੇਂਜਰਜ਼ ਬੈਂਗਲੁਰੂ ਲਈ ਖੇਡਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਖਿਡਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਕਾਊਂਟੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੈਨਕੇਸ਼ਾਇਰ, ਮਿਡਲਸੇਕਸ, ਸਮਰਸੈਟ ਅਤੇ ਸਰੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿੱਲੀ ਜੂਨੀਅਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਰੇਲਵੇ ਵਿੱਚ ਉਮਰ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਡਰ -19 ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਟੀਮ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਾਲ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕ੍ਰਿਕਟ ਅਕਾਦਮੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਨਵੇਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਪਤਾਨ ਸੌਰਵ ਗਾਂਗੁਲੀ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪਣ ਤੋਂ ਝਿਜਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਾਂਗੁਲੀ ਨੇ ਆਫ ਸਪਿਨਰ ਹਰਭਜਨ ਨੂੰ 2001 ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜੀ ਜਿੱਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਨੇ ਆਫ ਸਪਿੰਨਰ ਨੂੰ ਟੀਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਹਰ ਹੌਲੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਆਰਥੋਡਾਕਸ ਗੇਂਦਬਾਜ਼ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਲੂਪੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਸਪਿਨ ਅਤੇ ਬਾਊਂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਅਨਿਲ ਕੁੰਬਲੇ ਅਤੇ ਹਰਭਜਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੁਆਰਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚੋਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਹ ਇਕ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦਾ ਬੱਲੇਬਾਜ਼ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੇ 19 ਕਲਾਸ ਵਿਚ ਅਰਧ ਸੈਂਕੜੇ ਲਗਾ ਕੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਬੱਲੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਦੇ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਮੌਤ ਤਕ ਸਿੱਖਣਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ, ਨਿਯੁਰੋਸਾਈਕੋਲੋਜੀ, ਪ੍ਰਯੋਗਾਤਮਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਸਿਖਲਾਈ ਆਬਾਦੀ, ਜਾਂ ਟਕਸਾਲੀ ਕੰਡੀਸ਼ਨਿੰਗ, ਆਪਰੇਟ ਕੰਡੀਸ਼ਨਿੰਗ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਖੇਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਹੱਦ ਤਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਜਾਣਦਿਆਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁੱਭ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਟਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਲਾਚਾਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਵਹਾਰ ਸੰਬੰਧੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਬੂਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਦੇ 32 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅਰੰਭਕ ਤੌਰ ਤੇ ਆਦਤ ਵੇਖੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਂਦਰੀ ਦਿਮਾਗੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੰਤੋਸ਼ਜਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਲਗਦੀ ਹੈ।
ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਸਿਖਲਾਈ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪਹਿਲੂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਅਜਿਹਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਮੁਹਾਰਤ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਸਿਖਲਾਈ ਸਿੱਖਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਝ ਨੂੰ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੈਟਾ-ਗਿਆਨਵਾਦੀ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਟਾਕੋਗਨੀਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਧਿਐਨਾਂ ਨੇ ਸਰਗਰਮ ਸਿੱਖਣ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸਿੱਖਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਧਰ' ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਿੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਬਲਕਿ ਉਹ ਜੋ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੀ ਨਿਯੰਤਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ-ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਨਿਸ਼ਕਿਰਿਆ ਸਿੱਖਣਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਹਿਦਾਇਤ ਅਧਿਆਪਕ-ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਸਿਖਲਾਈ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ।
ਸਿੱਖਣਾ ਨਵਾਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਮੌਜੂਦਾ, ਗਿਆਨ, ਵਿਹਾਰ, ਹੁਨਰ, ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਜਾਂ ਪਸੰਦ ਨੂੰ ਸੋਧਣਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ ; ਕੁਝ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸਬੂਤ ਹਨ।
ਕੁਝ ਸਿੱਖਣਾ ਤੁਰੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ , ਪਰੰਤੂ ਬਹੁਤ ਹੁਨਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਿੱਖਣ ਦੁਆਰਾ ਆਈਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਅਕਸਰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਖੇਡ ਨੂੰ ਕਈ ਸਿਧਾਂਤਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬੱਚੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਿਯਮ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਦੁਆਰਾ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣਾ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ।
ਲੇਵ ਵੀਗੋਤਸਕੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ ਕਿ ਖੇਡ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿੱਦਿਅਕ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਨੂੰ ਅਰਥ ਭਰਪੂਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਂਡਰਜ਼ ਦਾ ਜਨਮ ਡੁਸਸਲਡੋਰਫ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਕੈਥੋਲਿਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਹੇਨਿਰਿਕ ਵੈਂਡਰਸ, ਇੱਕ ਸਰਜਨ ਸੀ. ਡੱਚ ਨਾਮ "ਵਿਮ" ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਨਾਮ "ਵਿਲਹੇਲਮ / ਵਿਲੇਮ" ਦਾ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਇੱਕ ਲੜਕੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਹ ਰਿਜੱਕਸਮੂਸਿਅਮ ਵੇਖਣ ਲਈ ਐਮਸਟਰਡਮ ਦੇ ਸੈਰ-ਸਪਾਟੇ ਲਏ ਸਨ।
ਉਸ ਨੇ ਰੂਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਓਰਬਰਜੈਨ ਦੇ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਫਰੀਬਰਗ ਅਤੇ ਡੁਸਸਲਡੋਰਫ ਵਿੱਚ ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ 1 9 66 ਨੂੰ ਪੇਂਟਰ ਬਣ ਕੇ ਪੇਂਟਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵੇਡੇਜ਼ ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਕੌਮੀ ਫਿਲਮ ਸਕੂਲੀ ਆਈਡੀਐਚਈਸੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਐਂਟਰੀ ਟੈਸਟ ਵਿੱਚ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਾਂਟਪਾਰਨੇਸੇਸ ਵਿੱਚ ਜੌਨੀ ਫ੍ਰੀਡੇਲੈਂਡਰ ਦੇ ਸਟੂਡਿਓ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉਗਣਕ ਬਣ ਗਏ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਵੈਂਡਰਜ਼ ਸਿਨੇਮਾ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਫਿਲਮ ਥਿਏਟਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਉਸ ਦੇ ਜਨੂੰਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਲਗਾਉਣਾ, ਵੈਂਡਰਸ 1 9 67 ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਆਰਟਿਸਟਸ ਦੇ ਡੁਸਲ੍ਡੇਬਰਫ ਦੇ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜਰਮਨੀ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਏ।
ਇਹ ਪਤਝੜ, ਉਹ "ਹੋਚਸਚੁਲੀ ਫਰ ਫਰੈਂਸਸੇਨ ਐਂਡ ਫਿਲਮ ਮੂਨਚੇਨ" ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
1967 ਅਤੇ 1970 ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ "ਐੱਚ ਐੱਫ ਐੱਫ" ਵਿੱਚ, ਵੈਂਡਰਸ ਨੇ ਫਿਲਮਕ੍ਰਿਤੀਕ ਲਈ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਦੇ ਆਲੋਚਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਮ੍ਯੂਨਿਚ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਸੂਡਡੇਸ਼ਸ਼ੇ ਜ਼ੀਟੂੰਗ, ਟਵਿਨ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, ਅਤੇ ਡੇਰ ਸਪਾਈਜਲ।
ਅਰਨਸਟ ਵਿਲਹੈਲਮ "ਵਿਮ" ਵੇੰਡਰਜ਼ ; ਜਨਮ 14 ਅਗਸਤ 1945) ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਨਾਟਕਕਾਰ, ਲੇਖਕ, ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਅਤੇ ਨਿਊ ਜਰਮਨ ਸਿਨੇਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਨਰਜ਼ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਨਾ ਵਿਸਤਾ ਸੋਸਿਲ ਕਲੱਬ ਲਈ ਅਕੈਡਮੀ ਅਵਾਰਡ ਲਈ ਤਿੰਨ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਯੂਬਨ ਸੰਗੀਤ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਪੀਨਾ , ਸਮਕਾਲੀਨ ਡਾਂਸ ਕੋਰਿਓਗ੍ਰਾਫਰ ਪੀਨਾ ਬਾਊਸ਼, ਅਤੇ ਸੋਲਟ ਆਫ ਦੀ ਧਰਤੀ , ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲਿਅਨ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਸੇਬਾਸਟੀਆਓ ਸਲਗਾਡੋ ਬਾਰੇ।
ਵਿਡਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਸਨਮਾਨ ਉਸ ਦੇ ਵਰਨਨ ਨਾਟਕ ਪੈਰਿਸ, ਟੈਕਸਸ ਲਈ ਬਿਹਤਰੀਨ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਲਈ ਬਾੱਫਟਾ ਐਵਾਰਡ ਲਈ ਜਿੱਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ 1984 ਕਨੇਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ 'ਤੇ ਪਾਮ ਡੇ ਡਾਈਰ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਫਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਕੈਨ੍ਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿੰਗਜ਼ ਆਫ ਡਿਵਾਈਅਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਵੈਂਡਰਸ 1987 ਦੇ ਕਨੇਸ ਫਿਲਮ ਫੈਸਟੀਵਲ ਵਿੱਚ ਬੇਸਟ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤੇ ਹਨ।
ਬਰਤਾਨੀਆ 1996 ਤੋਂ ਬਰਲਿਨ ਵਿੱਚ ਯੂਰਪੀ ਫਿਲਮ ਅਕਾਦਮੀ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ ਸਰਗਰਮ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ਼ਰ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਜਾੜ ਭੂਮੀ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ 2006 ਦੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗਲੇਸਟਨਬਰੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੈਡਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸੀਨੀਅਰ ਕਲੱਬ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ ਸਿਰਫ 15 ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕੈਚ ਅਤੇ 15 ਦੌੜਾਂ ਦੇ ਕੇ ਵਿਕਟ ਕੀਪਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਸਮਰਸੈੱਟ ਦੂਜੀ ਇਲੈਵਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਾਈ, ਦੂਜੀ ਪਾਰੀ ਵਿੱਚ 71 ਦੌੜਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਨਾਟਿੰਘਮਸ਼ਾਇਰ ਦੂਜੀ ਇਲੈਵਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਛੇ ਕੈਚ ਲਏ।
ਅਗਲੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਵੈਸਟ ਆਫ ਇੰਗਲੈਂਡ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਗਲਾਸਟਨਬਰੀ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ ਤੇ ਖੇਡਿਆ, ਅਤੇ ਸਮਰਸੈੱਟ ਅੰਡਰ -17 ਦੇ ਲਈ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਦੋ ਸੈਂਕੜੇ ਲਗਾਏ; ਸਰੀ ਅੰਡਰ -17 ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੋ ਰੋਜ਼ਾ ਮੈਚ ਦੌਰਾਨ ਅਜੇਤੂ 119 ਦੌੜਾਂ, ਅਤੇ ਸਸੇਕਸ ਅੰਡਰ 17 ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ 110 ਬਣਾਏ।
ਜੋਸਫ ਚਾਰਲਸ ਬਟਲਰ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕ੍ਰਿਕਟਰ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸੀਮਤ ਓਵਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਦਾ ਉਪ-ਕਪਤਾਨ ਹੈ।
ਉਹ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦਾ ਬੱਲੇਬਾਜ਼, ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਕਟ ਕੀਪਰ ਦੇ ਤੌਰ' ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਟੈਸਟ, ਇਕ ਦਿਨਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਟੀ -20 ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਟੀਮ ਦੇ ਉਪ ਕਪਤਾਨ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ ਜਿਸਨੇ 2019 ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਜਿੱਤਿਆ, ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਿਆ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮਰਸੈੱਟ ਲਈ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਘਰੇਲੂ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਲੈਂਕਾਸ਼ਾਇਰ ਲਈ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਇੰਡੀਅਨ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਲੀਗ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸਥਾਨ ਰਾਇਲਜ਼ ਲਈ ਵੀ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਬਟਲਰ ਕੋਲ ਇੱਕ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਵਨਡੇ ਸੈਂਕੜਾ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਕਟ ਕੀਪਰ ਬੱਲੇਬਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਟਲਰ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮਾਂ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀਆਂ ਪਲੇਸਮੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ "360-ਡਿਗਰੀ" ਕ੍ਰਿਕਟਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੇਬਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਰਿਕਾਰਡ ਤੋੜ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿੰਗਜ਼ ਕਾਲਜ, ਟੌਨਟਨ, 2008 ਵਿੱਚ ਬਟਲਰ ਨੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਕਟ ਰਿਕਾਰਡ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਅਗਲੇ ਸੀਜ਼ਨ ਵਿਚ, ਉਸਦੀ ਸਕੂਲ ਉਸਦੀ ਕਪਤਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਸਤਾਰਾਂ ਮੈਚਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ 2010 ਦਾ ਯੰਗ ਵਿਜ਼ਡਨ ਸਕੂਲ ਕ੍ਰਿਕਟਰ ਆਫ਼ ਦਿ ਈਅਰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਉਸਨੇ ਕਾਉਂਟੀ ਲਈ ਉਮਰ-ਸਮੂਹ ਕ੍ਰਿਕਟ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 2009 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰਸੈਟ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਟੀਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
8 ਸਤੰਬਰ 1990 ਨੂੰ ਸੋਮਰਸੇਟ ਟੌਨਟਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਟਲਰ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਿੰਗਜ਼ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ।
ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਬਗਲਾ ਨਦੀ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਸਤਪੁਡਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸੱਗਬਾਰਾ ਤਾਲਕਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਅੱਕਲਕੁਵਾ ਤਾਲੁਕਾ ਦਾ ਦਾਬ ਪਿੰਡ, ਯਾਹਮੋਗੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਹਨ।
ਦੇਵਮੋਗਰਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਚੰਦਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਸੀ, ਚੰਦਰਮੌਲੀ ਦਾ ਘਰ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਦਿਵਾਸੀ ਮਕਾਨ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਣ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਮੰਦਰ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਛੱਤ ਢਲਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਾਹਮੋਗੀ, ਦੇਵਮੋਗਰਾ ਅਤੇ ਯੇਹ ਪੰਡੋਰੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਤਿਕਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਮਹਾਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿਚ ਫਰਵਰੀ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਵਾਇਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਦਰਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਬ, ਸਤਪੁੱਡਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਯਾਹਮੋਗੀ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ-ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸਤਪੁਡਾ ਵਿਧੀਆ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਕਬੀਲੇ ਦੀ ਇਕਲੌਤੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਪਰ ਕਬਾਇਲੀ ਸਮਾਜ ਵਿਚ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਇਕੋ ਇਕ ਧਾਰਣਾ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਤਣੇ ਰੱਬ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅੱਜ ਵੀ, ਸੱਤਪੁਡਾ ਦੇ ਕਬਾਇਲੀ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤ ਦੇ ਗੁਜਰਾਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਗਬਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਮਹਾਂ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਦੇਵ ਮੋਗ੍ਰਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਖਿਆ ਸੀ.
ਮੰਦਰ 'ਚ ਫਰਵਰੀ ਤੋਂ ਮਾਰਚ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲਾਨਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਾਜ਼ਨ 5 ਤੋਂ 7 ਲੱਖ ਲੋਕ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵ ਮੋਗ੍ਰਾ ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਮਵਰ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਪੁਦਾ ਪਹਾੜੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਇਆ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਝੰਡਾ ਸੇਂਟ ਜੋਰਜ ਕਰਾਸ ਸੀ ਜੋਨ ਕੈਬੋਟ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ 1497 ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਫਾਉਂਡਲੈਂਡ ਪਹੁੰਚਿਆ।
1534 ਵਿਚ, ਜੈਕ ਕਾਰਟੀਅਰ ਨੇ ਫਾਸਟਰ-ਡੀ-ਲੀਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਫ੍ਰੈਂਚ ਦੇ ਸ਼ਾਹੀ ਕੋਟ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੈਸਪੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰਾਸ ਲਗਾਇਆ।
ਉਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕਰਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲਾਲ ਝੰਡਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਝੰਡਾ, ਲਹਿਰਾਇਆ।
ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਦੇ ਡੀ ਜੂਅਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ, ਯੂਨੀਅਨ ਫਲੈਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਨੈਡਾ ਦੇ ਨੋਵਾ ਸਕੋਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ 1621 ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
1964 ਵਿਚ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਲੈਸਟਰ ਬੀ. ਪੀਅਰਸਨ ਨੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਝੰਡੇ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਗਠਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਯੂਨੀਅਨ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਬਹਿਸ ਛੇੜੀ।
ਤਿੰਨ ਵਿਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੌਰਜ ਸਟੈਨਲੇ ਦੁਆਰਾ ਮੈਪਲ ਪੱਤਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਰਾਇਲ ਮਿਲਟਰੀ ਕਾਲਜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਝੰਡਾ 15 ਫਰਵਰੀ, 1965 ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ਦਿਵਸ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਇਲ ਯੂਨੀਅਨ ਫਲੈਗ ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰਤ ਝੰਡਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਸੰਮੇਲਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਏ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਉਪਰੋਕਤ ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੋਰ ਝੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਨੇਡਾ ਦਾ ਝੰਡਾ ਅਕਸਰ ਅਣਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਪਲ ਲੀਫ ਅਤੇ ' ਵਜੋਂ ' ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਰੰਗ ਲਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ 1: 2:1 ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਵਰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਟਾਇਲਿਸ਼ 11 ਕੋਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੇਪਲ ਪੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਲਈ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਹਿਲਾ ਝੰਡਾ ਹੈ।
ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ, ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਗਠਨਾਂ ਅਤੇ ਫੌਜੀ ਬਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਖਰੇ ਝੰਡੇ ਕੁਝ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਪਲ ਪੱਤਾ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਛਾਉਣੀ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਝੰਡਾ ਲਗਾ ਕੇ ਜਾਂ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਿੱਚ ਮੇਪਲ ਪੱਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਗੋਆ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਦਾ ਕੇਸ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀਤਾ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਦਲੀਲ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ 'ਤੇ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਪਈ।
ਭਾਰਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੋਂ ਹਮਦਰਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਭਾਰਤੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਅਲਾਟਮੈਂਟ ਦੀ ਵੈਧਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿੱਤੇ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਲਾਗੂਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਿਛੋਕੜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਵਿਚ, ਪੁਰਤਗਾਲ ਨੇ 1974 ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਇਸ ਕਬਜ਼ੇ ਨੂੰ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਚਾਰਟਰ ਦੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੈਰਨ ਕੋਰਮੈਨ ਦਾ ਤਰਕ ਹੈ ਕਿ ਸਵੈ-ਨਿਰਣਾ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਨਵੀਂ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਮੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਅਸਲ ਕਬਜ਼ੇ ਦੇ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕੇਗਾ।
ਗੋਆ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਜਾਂ ਹਮਲਾ , ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿਚ ਗਣਤੰਤਰ ਭਾਰਤ ਨੇ, ਦਸੰਬਰ 1961 ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਗੋਆ, ਦਮਨ ਅਤੇ ਦਿਉ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਉੱਪਰ ਆਪਣਾ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
1961 ਵਿਚ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੋਆ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਕਨ੍ਹਿਮਰਨ ਪਲਟ ਕੈਂਡਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਉਪ ਰਾਜਪਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
8 ਜੂਨ 1962 ਨੂੰ, ਫੌਜੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਵਲੀਅਨ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਪ ਰਾਜਪਾਲ ਨੇ 29 ਨਾਮਜ਼ਦ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਕੌਂਸਲ ਨੂੰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ।
ਭਾਰਤੀ ਆਰਮਡ ਫੋਰਸਿਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ "ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਕਾਰਵਾਈ" ਦਾ ਕੋਡ ਨਾਮ "ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਵਿਜੇ" ਸੀ।
ਇਸ ਵਿਚ 36 ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਵਾਈ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਮਲੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਭਾਰਤ ਲਈ ਇਕ ਫੈਸਲਾਕੁੰਨ ਜਿੱਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੁਰਤਗਾਲ ਦੁਆਰਾ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਬਾਕੀ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜਗਾਵਾਂ ਉੱਪਰ 451 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ।
ਭਾਰਤ ਵਿਚ, ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂਕਿ ਪੁਰਤਗਾਲ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਹਮਲੇ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ।
ਇਸਨੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਏਕਤਾ 'ਤੇ ਸਰਬੋਤਮ ਫੀਚਰ ਫਿਲਮ ਦਾ 1970 ਨਾਰਗਿਸ ਦੱਤ ਅਵਾਰਡ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਕੈਫੀ ਆਜ਼ਮੀ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਏਕੀਕਰਣ ਪੁਰਸਕਾਰ ਤੇ ਸਰਬੋਤਮ ਫਿਲਮ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਬੋਲ-ਲੇਖਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿਤਿਆ।
"ਤ੍ਰਿਕਾਲ", ਸ਼ਿਆਮ ਬੇਨੇਗਲ ਅਤੇ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਇਕ ਫਿਲਮ ਵਿਚ 1960 ਦੇ ਗੋਆ ਦੇ ਪਿਛੋਕੜ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਨਨ ਅਧਿਕਾਰ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੱਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਤੇ ਜਣਨ ਸਿਹਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।