polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਇਸ 'ਤੇ ਮੀਰਾਂਕੋਟ ਦਾ ਭਾਈ ਮਹਿਤਾਬ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਾੜੀ ਕੰਬੋ ਕੀ ਦਾ ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੁਲ੍ਹੇਆਮ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੱਸੇ ਨੂੰ ਸੋਧਾ ਲਾਉਣਗੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਪਾ ਜਾਣਗੇ ਪਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ।
ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ੧੧ ਅਗਸਤ ੧੭੪੦ ਨੂੰ ਦੋਨੋਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਲਈ ਚੱਲ ਪਏ ਤੇ ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਲਈ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੱਟੀ ਦੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਣ ਪਠਾਣੀ ਭੇਸ ਧਾਰ ਲਏ ਤੇ ਠੀਕਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬਗਲੀਆਂ ਭਰ ਲਈਆਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕੋਲ ਮੋਹਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਕੇ ਹੋਣ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਿਪਾਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਮਲਾ ਤਾਰਨ ਆਏ ਜਗੀਰਦਾਰ ਸਮਝ ਲੈਣ।
ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬੇਰੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕਰੀਆਂ ਖੜਕਾ ਕੇ ਮਾਮਲਾ ਤਾਰਨ ਲਈ ਮੱਸੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੱਸੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੁੱਕਾ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸਰਾਬੋਰ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਧ ਨਗਨ ਲੜਕੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦੋਨਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸਬਰ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਂਦਿਆਂ ਮੱਸੇ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਗੁੱਝਾ ਭੇਤ ਦੱਸਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਿਸਤੇ ਮੱਸਾ ਰੰਘੜ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਗੱਲੀ ਬਾਤੀਂ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮਹਿਤਾਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅੱਖ ਦੇ ਫੋਰ 'ਚ ਮੱਸੇ ਦਾ ਸਿਰ ਕਲਮ ਕਰਕੇ ਠੀਕਰੀਆਂ ਉੱਥੇ ਢੇਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਮੱਸੇ ਦਾ ਸਿਰ ਬਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਦੋਨੋਂ ਸਿੰਘ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਲੈ ਕੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਭਾਈ ਮਹਿਤਾਬ ਸਿੰਘ ਤੇ ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਮੱੱਸਾ ਰੰਘੜ, ਦਾ ਅਸਲੀ ਨਾਂ ਮੀਰ ਮਸਾਲ ਉਲਦੀਨ ਸੀ ਅੰੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ੮ ਕਿ.ਮੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੰੰਡਿਆਲਾ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਸੀ।
ਇਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਜਾਤੀ ਰੰਘੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸਨੂੰ ਇਸਦੇ ਅਸਲੀ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਉਪ ਨਾਮ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸਨ– ਚੌਧਰੀ ‘ਮੱਸਾ ਰੰਘੜ’।
੧੭੪੦ ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਸੂਬੇਦਾਰ ਜ਼ਕਰੀਆ ਖ਼ਾਨ ਨੇੇ ਕਾਜ਼ੀ ਅਬਦੁਲ ਰਹਿਮਾਨ ਦੇ ਮਾਰੇੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਕੋਤਵਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਸਨੇੇ ਸਿੱੱਖਾਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਸਥਾਨ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਉੱੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਵੇਸਵਾ ਦਾ ਨਾਚ ਦੇਖਦਾ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਤੰਬਾਕੂ ਪੀਦਾਂ ਸੀ।
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਲੂੰਧਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ।
ਦੋਨੋਂ ਸਿੰਘ ਮੱਸੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਆਏ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਬੀਕਾਨੇਰ ਵਿਖੇ ਮੱਸੇ ਰੰਘੜ ਦਾ ਸਿਰ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਜਾਰਜ ਕਲੂਨੀ ਨੇ ਯੂਲਿਸਸ ਐਵਰਟ ਮੈਕਗਿੱਲ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਇੱਕ ਬਖਤਰਬੰਦ ਟਰੱਕ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਹਸੀ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਚੇਨ ਗਿਰੋਹ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ, ਗਿਰੋਹ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੂਜੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ - ਸਾਇਰਨਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਤਿਕੜੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀ ਬਾਈਬਲ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ।
ਲੌਰੇਟਸ ਅਤੇ ਐਂਟੀਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੇਨੇਲੋਪ ਦਾ ਪਤੀ, ਅਤੇ ਟੇਲੀਮੈਕਸ ਅਤੇ ਏਸੀਸੀਲਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਓਡੀਸੀਅਸ ਆਪਣੀ ਬੌਧਿਕ ਹੁਸ਼ਿਆਰੀ, ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਬਹੁਪੱਖੀਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਓਡੀਸੀਅਸ ਕਨਿੰਗ ਨਾਮਕ ਉਪਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੋਟਾਂ, ਜਾਂ "ਘਰ ਵਾਪਸੀ" ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਹਾਕੇ ਲੰਬੇ ਟ੍ਰੋਜਨ ਯੁੱਧ ਦੇ 10 ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਆ।
ਫੀਚਰ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਓਡੀਸੀਅਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਟਾਲੀਅਨ ਯੂਲੀਸ ਵਿੱਚ ਕਿਰਕ ਡਗਲਸ, ਦਿ ਟ੍ਰੋਜਨ ਹਾਰਸ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਡ੍ਰਯੂ ਬੈਰੀਮੋਰ, ਦਿ ਫਿਊਰੀ ਆਫ਼ ਐਚੀਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਿਯੋ ਲੂਲੀ, ਅਤੇ ਟ੍ਰੌਯ ਵਿੱਚ ਸੀਨ ਬੀਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਓਡੀਸੀਅਸ ਇਥਕਾ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੂਨਾਨੀ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹੋਮਰ ਦੀ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਕਵਿਤਾ ਓਡੀਸੀ ਦਾ ਨਾਇਕ ਹੈ।
ਓਡੀਸੀਅਸ ਵੀ ਇਸੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੋਮਰ ਦੇ ਇਲਿਆਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਟੀਵੀ ਮਿਨੀਜਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਿਕਮ ਫੇਹਮੀਯੂ ਦੁਆਰਾ ਲਡਿਸਸੀਆ , ਓਡੀਸੀ ਵਿੱਚ ਅਰਮੰਦ ਅਸਾਂਟ, ਅਤੇ ਟ੍ਰੋਈ ਵਿੱਚ ਜੋਸੇਫ ਮਾਉਲ ਦੁਆਰਾ ਖੇਡੀ ਗਈ ਸੀ: ਫਾਲ ਆਫ ਏ ਸਿਟੀ
ਯੂਲੀਸੈਸ 31 ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ-ਜਾਪਾਨੀ ਐਨੀਮੇਟਡ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਲੜੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਓਡੀਸੀਅਸ ਦੀ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਨੂੰ 31 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਅਪਡੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਗੁਜਰਾਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਬੀ.ਏ. ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲੜਕਿਆਂ ਦੇ ਸੇਂਟ ਜ਼ੇਵੀਅਰਜ਼ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1965 ਵਿੱਚ ਬੰਬੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਐਮ.ਏ. ਕੀਤੀ।
1970 ਵਿਚ, ਉਹ ਫੁਲਬ੍ਰਾਇਟ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ ਅਧੀਨ ਅਮਰੀਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੰਡੀਆਨਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਸੁਹਜ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਐਮਏ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ. ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ 1975 ਵਿੱਚ ਪੀਐਚਡੀ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਫੋਰਡ ਪੱਛਮੀ ਯੂਰਪੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਹੈ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਗੁਜਰਾਤੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਓਜ਼ੈਨ ਇਓਨੈਸਕੋ ਦੇ ਮੈਕਬੈੱਟ ਅਤੇ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਦੇ ਮੈਕਬੈਥ ਦਾ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੇ ਰਾਮਪ੍ਰਸਾਦ ਬਖਸ਼ੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁੰਬਈ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ 1977 ਵਿੱਚ ਪੀਐਚਡੀ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸੀਤਾਂਸ਼ੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਰਾਜਕੋਟ ਦੇ ਉਪ ਕੁਲਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।
ਉਸਨੇ ਸੋਰਬਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਲੋਯੋਲਾ ਮੈਰੀਮਾਉਂਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਜਾਦਵਪੁਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਜ਼ਟਿੰਗ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।
ਉਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਗ੍ਰਾਂਟ ਕਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਮਰੀਟਸ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਲੈਕਚਰਾਰ ਸੀ।
ਉਹ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ, ਦਿੱਲੀ ਦੁਆਰਾ 1977 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਭਾਰਤੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿਸ਼ਵਕੋਸ਼ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੰਪਾਦਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਜਰਾਤੀ ਲਈ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ, ਭਾਰਤ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਟਾਯੁ ਲਈ 1987 ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ 2006 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚੌਥਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾਗਰਿਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸੀਤਾਂਸ਼ੂ ਯਸ਼ਚੰਦਰ ਮਹਿਤਾ , ਆਮ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾਂਸ਼ੂ ਯਸ਼ਚੰਦਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਇੱਕ ਗੁਜਰਾਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕਵੀ, ਨਾਟਕਕਾਰ, ਅਨੁਵਾਦਕ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਅਕਾਦਮਿਕ ਹੈ।
ਉਸੇ ਸਾਲ, ਉਸਨੇ ਕਰਾਚੀ ਦੇ ਡੀ ਜੇ ਸਿੰਘ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1947 ਵਿੱਚ ਸਰਦਾਰ ਪਟੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਵੱਲਭ ਵਿਦਿਆਨਗਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
1951 ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੈਕਚਰਾਰ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 'ਤੇ ਗੁਜਰਾਤੀ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਤੌਰ ਬੜੌਦਾ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸਯਾਜੀਰਾਓ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਵਡੋਦਰਾ ਵਿਖੇ 1981 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਰਹੇ।
ਉਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੋਨਗੜ ਵਿਖੇ ਬਤੀਤ ਹੋਈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ।
ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਬਲਜੀਵਨ ਰਸਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਮਨੀਸ਼ਾ, ਸ਼ਿਤਿਜ, ਏਤਾਦ ਅਤੇ ਉਹਾਪੋਹ ਰਸਾਲੇ ਦਾ ਸੰਪਾਦਨ ਕੀਤਾ।
ਸੁਰੇਸ਼ ਹਰੀਪ੍ਰਸਾਦ ਜੋਸ਼ੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਨਾਵਲਕਾਰ, ਛੋਟੀ-ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਲੇਖਕ, ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕ, ਕਵੀ, ਅਨੁਵਾਦਕ, ਸੰਪਾਦਕ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਕਾਦਮਿਕ ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਨ ਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਗੁਜਰਾਤੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕਵਾਦੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਹ ਬਹੁਤ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਲੇਖਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਹੋਰੇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਰਬੇਰਸ ਨੇ ਸਰਬੇਰਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੱਪ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੇਸੀਓਡ ਦੇ ਥਿਓਨੀ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸੇਰਬੇਰਸ ਦੀ ਮਾਂ ਅੱਧੀ-ਸੱਪ ਐਕਿਡਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੱਪ-ਮੁਖੀ ਟਾਈਫਨ ਹੈ।
ਕਲਾ ਵਿਚ ਸਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਅੰਗ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਕੁਰਿੰਥਿਅਨ ਕੱਪ ਵਿਚ ਸੱਪ ਸੇਰਬੇਰਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਛੇਵੀਂ ਸਦੀ ਬੀ.ਸੀ. ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਲੈਕੋਨੀਅਨ ਕੱਪ ਨੇ ਸਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਪੂਛ ਲਈ ਸੱਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਾਹਿਤਕ ਰਿਕਾਰਡ ਨੂੰ ਵਿੱਚ, ਸੇਰਬੇਰਸ ਸਰਪੇਂਟਿਨ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਤਰਕਸੰਗਤ ਖਾਤੇ ਤੱਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੇਰਬੇਰਸ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਲੈਟੋ ਨੇ ਸਰਬੇਰਸ ਦੇ ਸੰਯੁਕਤ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੈਲਸੀਸ ਦੇ ਯੂਫੋਰਿਅਨ ਨੇ ਸਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਕਈ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਪੂਛਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਸੇਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅਤੀਸ ਪੌਦੇ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ।
ਵਰਜੀਲ ਦੇ ਸੇਰਬੇਰਸ ਦੇ ਗਰਦਨ ਦੁਆਲੇ ਸੱਪ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, ਓਵਿਡ ਦੇ ਸਰਬੇਰਸ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਮੂੰਹ, ਗਰਦਨ “ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ” ਹੈ, ਅਤੇ “ਧਮਕੀ ਭਰੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਵਾਲਾਂ”, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੇਨੇਕਾ ਨੇ ਸੇਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਮੇਨ ਅਤੇ ਇਕ ਸੱਪ ਦੀ ਪੂਛ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸੇਰਬੇਰਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਹੇਸੀਓਡਜ਼ ਥੀਓਗਨੀ , ਸੇਰਬੇਰਸ ਦੇ ਪੰਜਾਹ ਸਿਰ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਿੰਡਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਸਿਰ ਦਿੱਤੇ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕ ਲਗਭਗ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮੁਖੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਅਪਵਾਦ ਹੈ ਲਾਤੀਨੀ ਕਵੀ ਹੋਰਸ ਦਾ ਸੇਰਬੇਰਸ ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੌ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਹਨ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹਨਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਅਪੋਲੋਡੋਰਸ ਦੇ ਸੇਰਬੇਰਸ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਸਿਰ ਅਤੇ "ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸੱਪ" ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਾਈਜੈਂਟਾਈਨ ਕਵੀ ਜੋਹਨ ਟੇਜ਼ਟਜ਼ ਨੇ ਸਰਬਰਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਹ ਸਿਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਸਿਰ ਸਨ, ਬਾਕੀ “ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ” ਸਨ।
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਮਲਟੀ ਸੱਪ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਾ ਟਾਈਫਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਰਬੇਰਸ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਬਹੁ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਬਹੁ-ਸੱਪ ਵਾਲਾ, ਲੈਰਨ ਹਾਈਡਰਾ; ਆਰਥਰਸ, ਦੋ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਕੁੱਤਾ ਜਿਸਨੇ ਗੈਰਯੋਨ ਦੀ ਕੈਟਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਚੀਮੇਰਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਸਨ: ਉਹ ਸ਼ੇਰ, ਬੱਕਰੀ ਅਤੇ ਸੱਪ ਸੀ।
ਅਤੇ, ਇਹਨਾਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰਬੇਰਸ, ਸਿਰਫ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਵਾਲਾ ਅਪਵਾਦ, ਬਹੁ-ਮੁਖੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿਚ ਯੂਨਾਨੀ ਮਿਥਿਹਾਸ, ਸੇਰਬੇਰਸ , ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ “ਹਾਊਂਡ ਆਫ਼ ਹੇਡਜ਼” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਬਹੁ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਕੁੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਅੰਡਰਵਰਲਡ ਦੇ ਫਾਟਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੇਰਬੇਰਸ ਇਕਚਿਨਾ ਅਤੇ ਟਾਈਫਨ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ, ਇੱਕ ਪੂਛ ਲਈ ਸੱਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਫੈਲਦੇ ਸੱਪ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੇਰਬੇਰਸ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਹੇਰਾਕਲਸ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਕੈਪਚਰ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾ ਵਿਚ ਸਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , ਕਦੇ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਿਰਫ ਇਕੋ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰਗੇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਕੁਰਿੰਥਿਅਨ ਪਿਆਲਾ , ਹੁਣ ਗੁੰਮ ਗਿਆ, ਦੋ ਮੁਢਲੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉੱਤੇ, ਹੁਣ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੇਰਬੇਰਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ ਸਿੰਗਲ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਕੁੱਤਾ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਿੰਨ-ਸਿਰਲੇ ਸਰਬੇਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਿੱਖ ਅੱਧ-ਛੇਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਬੀਸੀ ਲੈਕੋਨੀਅਨ ਕੱਪ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੂਰਿਪੀਡਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰਬਰਸ ਦੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਸਨ, ਬਲਕਿ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਰਜੀਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪਿੱਠਾਂ ਸਨ।
ਸੇਰਬੇਰਸ ਨੇ ਕੱਚਾ ਮਾਸ ਖਾਧਾ, ਅੱਖਾਂ ਸਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀਆਂ ਸਨ , ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ , ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਣਵਾਈ ।
ਕਾਰਾਵਾਗੀਓ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੀਹਵੇਂ ਦੇ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੇਂਟਰ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿੰਸਕ, ਛੋਹਣ ਅਤੇ ਭੜਕਾਊ ਆਦਮੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਨਾਮ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ।
ਇੱਕ ਝਗੜੇ ਕਾਰਨ ਕਤਲ ਦੇ ਲਈ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨੇਪਲਜ਼ ਭੱਜਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਇਟਲੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
1609 ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੇਪਲਜ਼ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਿੰਸਕ ਝੜਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੂਪੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਉਸਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਸਦੀ ਗ਼ਲਤ ਅਤੇ ਵਿਅੰਗਮਈ ਵਿਵਹਾਰ ਤੋਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ।
ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਪਰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹ ਲੀਡ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਸੀ।
ਕਾਰਾਵਾਗੀਗੀਓ ਨੇ ਚਾਇਰੋਸਕੁਰੋ ਦੀ ਨਾਟਕੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓਂ ਸਰੀਰਕ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਕਿ ਟੈਨਿਬ੍ਰਿਜਮ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਤਕਨੀਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੈਲੀਵਾਦੀ ਤੱਤ ਬਣਾਇਆ, ਪਰਛਾਵੇਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ।
ਕਾਰਾਵਾਗੀਓ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਪਲਾਂ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ, ਅਕਸਰ ਹਿੰਸਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ, ਤਸੀਹੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਲਾਈਵ ਮਾਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਡਰਾਇੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਕੈਨਵਸ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤਾ।
ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਜਾਂ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੀਟਰ ਪਾਲ ਰੁਬੇਨਜ਼, ਜੁਸੇਪ ਡੀ ਰਿਬੇਰਾ, ਗਿਆਨ ਲੋਰੇਂਜ਼ੋ ਬਰਨੀਨੀ, ਅਤੇ ਰੇਮਬ੍ਰਾਂਡਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ "ਕਾਰਾਵਗਗਿਸਟੀ" ਜਾਂ "ਕੈਰੇਵਜੈਕਿਸਕ" ਜਾਂ ਟੀਨੇਬ੍ਰਿਸਟਸ ਜਾਂ ਟੇਨੇਬਰੋਸੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਾਵਾਗੀਓ ਦੀਆਂ ਕਾਢਾਂ ਨੇ ਬਾਰੋਕ ਪੇਂਟਿੰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬਾਰੋਕ ਨੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਆਪਣੇ ਚਾਇਰੋਸਕੁਰੋ ਦੇ ਨਾਟਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਫੈਸ਼ਨ ਬਦਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਾਰਾਵਾਗੀਓ ਪੱਖ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਏ।
20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਕਲਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਕਲਾ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਆਂਡਰੇ ਬਰਨੇ-ਜੋਫਰੋਏ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਾਰਾਵਾਗੀਓ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਧਾਰਣ, ਆਧੁਨਿਕ ਪੇਂਟਿੰਗ ਹੈ।
ਉਸਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਸ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਕ ਯਥਾਰਥਵਾਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਨਾਟਕੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਾਰੋਕ ਪੇਂਟਿੰਗ 'ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ।
ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ ਜਿਮਨਾਸਟ ਅਸ਼ੀਸ਼ ਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਆਖਰੀ ਮਿਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾੱਕੂ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮਨਾਸਟਿਕ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਭੇਜੀ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਰ ਨਾਲ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਸੰਭਵ ਸੀ ਪਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨ ਯੋਗ ਸੀ.ਐਚ.ਐਫ. 1,250 ਦੇ ਜੁਰਮਾਨੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 2006 ਦੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਆਰਟਿਸਟਿਕ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕਸ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਜੋ ਸੂਰਤ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਫਲੋਰ ਅਭਿਆਸ 'ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀਰੀਆ ਦੇ ਜਿਮਨਾਸਟ ਫਾਡੀ ਬਹਲਾਵਾਨ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਰਿਹਾ।
ਕਲਾਤਮਕ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਮਗਾ ਸੀ।
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ 'ਤੇ 18 ਵੇਂ ਸਥਾਨ' ਤੇ ਰਿਹਾ, ਇਕੋ ਇੱਕ ਫਾਈਨਲ ਜਿਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਕੀਤਾ।
ਸਾਲ 2010 ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਫਲੋਰ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਾਲਟ ਉੱਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਥੇ ਸੋਨਾ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਲੂਕ ਫੋਲਵੈਲ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਇਆਨ ਗੈਲਵਾਨ ਨੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ।
2017 ਤੱਕ, ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਤਮਗਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ਼ੀਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਅਲਾਹਾਬਾਦ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਜਿਮਨਾਸਟ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਅਕਤੂਬਰ 2010 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਫਲ ਭਾਰਤੀ ਜਿਮਨਾਸਟ ਬਣ ਕੇ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਢਾਕਾ ਵਿੱਚ ਦਸੰਬਰ, 2011 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਕੇਂਦਰੀ ਏਸ਼ੀਅਨ ਜਿਮਨਾਸਟਿਕ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ, ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਫਲੋਰ ਕਸਰਤ, ਵਾਲਟ ਅਤੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤੇ।
ਪਰਮੇਥਰੀਨ , ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਨਿਕਸ ਬ੍ਰਾਂਡ ਨਾਮ ਹੇਠ ਵਿਕਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕ ਹੈ।
ਦਵਾਈ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਖਾਰਸ਼ ਅਤੇ ਜੂਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੀਟਨਾਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਜਾਂ ਮੱਛਰ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਸਿਹਤ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਿਹਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਰੂਰੀ ਦਵਾਈਆਂ ਵਿਚੋਂ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧੱਫੜ ਅਤੇ ਜਲਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਇਹ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣ ਲਈ ਮਨਜੂਰ ਹੈ।
ਇਹ ਜੂਆਂ ਅਤੇ ਖੁਰਕ ਦੇਕਣ ਦੇ ਜੀਵਣ ਦੇ ਨਿਯੂਰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ, ਡਬਲਯੂ.ਐਚ.ਓ., ਆਈ.ਐਚ.ਆਰ. ਅਤੇ ਆਈ.ਸੀ.ਏ.ਓ. ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ, ਕਿ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰਵਾਨਗੀ, ਉਤਰਨ ਜਾਂ ਉਤਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਡਿਸਇੰਸੈਕਟਡ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਉੱਨ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਟੈਕਸਟਾਈਲ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਲੈਕਟਰਾ ਮਾਈਸੇਨੇ ਤੋਂ ਗ਼ੈਰਹਾਜ਼ਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ ਅਗਾਮੇਮਨ, ਟਰੋਜਨ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਏ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯੁੱਧ ਦਾ ਇਨਾਮ, ਟ੍ਰੋਜਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਕਾਸੈਂਡਰਾ ਲੈ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਸਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਅਗਾਮੇਮਨ ਅਤੇ ਕੈਸੈਂਡਰਾ ਦਾ ਕਤਲ, ਖੁਦ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕਲੇਮਨੇਨੇਸਟਰਾ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਐਜੀਸਟੁਸ ਜਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਲੇਮਨੇਨੇਸਟਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਇਹ ਝਗੜਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਇਫਿਜੀਨੀਆ ਨੂੰ ਅਰਤਿਮਿਸ ਲਈ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਟਰੋਜਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲਈ ਭੇਜ ਸਕੇ।
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਕੁਝ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਵਿਚ, ਇਫੀਗੇਨੀਆ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪਲ ਬਚਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਦੋ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਦੁਖਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਸੋਫੋਕਲਸ ਦੁਆਰਾ ਇਲੈਕਟਰਾ ਅਤੇ ਯੂਰੀਪਾਈਡਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਇਲੈਕਟਰਾ।
ਉਹ ਏਸੀਕਲੁਸ, ਅਲਫੀਰੀ, ਵੋਲਟਾਇਰ, ਹੋਫਮੈਨਸਟਲ ਅਤੇ ਯੂਜੀਨ ਓਨਿਲ ਦੁਆਰਾ ਨਾਟਕਾਂ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵੀ ਹੈ।
ਉਸਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਰੂਹ ਵਜੋਂ ਦੱਸੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈਡ ਕਲੇਮਨੇਨੇਸਟਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇਲੈਕਟਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰੇਸਟੀਜ਼ ਨਾਲ ਐਥਨਜ਼ ਤੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਿੰਡਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਓਰੇਸਟੇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਨਰਸ ਜਾਂ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਨਾਸੁਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫਨੋਟ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਗ ਸਟ੍ਰੋਫਿਯੁਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਜਭਾਰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਜਦੋਂ ਓਰੇਸਟੀਸ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਓਲਕਲ ਦੇ ਡੇਲਫੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਇਲੈਕਟ੍ਰਾ ਦੇ ਮਾਪੇ ਰਾਜਾ ਅਗਾਮੇਮਨ ਅਤੇ ਮਹਾਰਾਣੀ ਕਲੇਮੇਨੇਨੇਸਟਰਾ ਸਨ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਇਫਿਜੀਨੀਆ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟੋਥੈਮਿਸ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਓਰੇਸਟੀਸ ਸੀ।
ਇਲੀਅਡ ਵਿਚ, ਹੋਮਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ "ਲਾਓਡਿਸ" ਨੂੰ ਅਗਾਮੇਮਨਨ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਰਨਜ਼ ਦਾ ਜਨਮ ਲੰਡਨ ਬੋਰੋ ਆਫ ਰੈਡਬ੍ਰਿਜ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨਚੇਸਟਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ 1975 ਵਿੱਚ ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਾਇੰਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ 1977 ਵਿੱਚ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸਿਟੀ ਆਈ.ਟੀ. ਸਲਾਹਕਾਰ ਅਤੇ ਟੋਰੀ ਐਕਟੀਵਿਸਟ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਲਈ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜ਼ਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
1995 ਵਿੱਚ ਬਰਨਜ਼ ਵਧੇਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਟੋਰੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਕੋਲ ਆਈ।
ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਟੈਬਲਾਈਡਜ਼ ਨੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ "ਬਹੁਤ ਆਮ" ਸੀ।
ਇਸ ਯੁੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਟਰਾਂਸ ਕਾਰਕੁੰਨ ਵਜੋਂ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਨਾ ਬਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ: "ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ 1997 ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਟਰਾਂਸ ਔਰਤ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਰੂੜ੍ਹੀਵਾਦੀ ਹੋਣਾ ਮੰਨਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹੈ।
ਕ੍ਰਿਸਟਿਨ ਬਰਨਜ਼ ਐੱਮ.ਬੀ.ਈ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜਨੀਤਕ ਕਾਰਕੁੰਨ ਹੈ ਜੋ 'ਪ੍ਰੈਸ ਫਾਰ ਚੇਂਜ' ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਿਹਤ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਬਰਨਜ਼ ਨੂੰ 2005 ਵਿੱਚ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਕਰਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਐਮ.ਈ.ਈ. ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
2011 ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੇਸਬੀਅਨ, ਗੇ, ਬਾਇਸੈਕਸੁਅਲ ਅਤੇ ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਡੇ ਸਲਾਨਾ ਪਿੰਕ ਲਿਸਟ 'ਚ ਸੁਤੰਤਰਤ 35 ਵੇਂ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸੀ।
ਕੇਂਦਰੀ ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1870 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਹਿੱਤਾਂ ਅਤੇ ਓਹੀਓ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪੱਛਮੀ ਆਰਡੀਨੈਂਸ, ਅਤੇ ਮਿਆਮੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੁਆਰਾ ਚਾਰਟਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਿਪਬਲੀਕਨ ਗਵਰਨਰ ਰਦਰਫ਼ਰਡ ਬੀ ਹੇਅਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1870 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਓਰਿਓ ਐਗਰੀਕਲਚਰਲ ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ ਕਾਲਜ ਵਜੋਂ 1862 ਮੋਰਿਲ ਐਕਟ ਦੇ ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਲੈਂਡ-ਗਰਾਂਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਸਕੂਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਲੰਬਸ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਕਿ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਰੁਚੀਆਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਨਵੀਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਕਰਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕਰੇਗੀ, ਹੇਜ਼ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬੋਰਡ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਮਿਸ਼ਨ ਲਈ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕੀਤੀ।
1878 ਵਿੱਚ ਵੀ, ਓਹੀਓ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਨੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ "ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ" ਰੱਖ ਕੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ , ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੋਲੰਬਸ, ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਨਤਕ ਖੋਜ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਹੈ।
1870 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੈਂਡ-ਗਰਾਂਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ 1862 ਦੇ ਮੋਰਿਲ ਐਕਟ ਨਾਲ ਓਹੀਓ ਵਿੱਚ ਨੌਵੀਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਓਹੀਓ ਐਗਰੀਕਲਚਰਲ ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ ਕਾਲਜ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਕਾਲਜ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਰਦਰਫੋਰਡ ਬੀ ਹੇਅਸ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਹੇਠ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ ਅਤੇ 1878 ਵਿੱਚ ਓਹੀਓ ਜਨਰਲ ਅਸੈਂਬਲੀ ਨੇ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਬਦਲ ਕੇ "ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ" ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਓਹੀਓ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕੈਂਪਸ ਕੋਲੰਬਸ ਵਿਖੇ ਹੈ ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਤੀਜੀ-ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕੈਂਪਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਲੀਮਾ, ਮੈਨਸਫਿਲਡ, ਮੈਰੀਅਨ, ਨੇਵਾਰਕ ਅਤੇ ਵੂਸਟਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੇਤਰੀ ਕੈਂਪਸ ਹਨ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 1,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੰਗਠਨਾ, ਇੰਟਰਕੋਲਜੀਏਟ, ਕਲੱਬ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸੰਬੰਧੀ ਖੇਡ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਮੀਡੀਆ ਸੰਗਠਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਸੰਘ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਹਨ।
ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਦੀਆਂ ਐਥਲੈਟਿਕ ਟੀਮਾਂ ਐਨਸੀਏਏ ਦੇ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਪਹਿਲੇ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਓਹੀਓ ਸਟੇਟ ਬੁਕੇਜ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਸਨੇ ਇਸ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਦਾਖਲਾ ਪ੍ਰੀਖਿਆ 1922 ਵਿੱਚ ਪਾਸ ਕੀਤੀ. ਉਸਨੇ 1928 ਵਿੱਚ ਬੰਗਾਬਾਸੀ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਆਈਸੀਐਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਿਪਨ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨੰਬਰ ਲੈ ਕੇ ਬੀ.ਏ. ਕੀਤੀ।
ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਵਿਕਟਰ ਹਿਊਗੋ ਦੇ ਨਾਵਲਾਂ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ ਪੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਾਹਿਤ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਿੱਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬੀ.ਏ. ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਕਲਕੱਤਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਐਮ.ਏ. ਕੀਤੀ ਪਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਸਾਲ ਅਨੰਦ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ, ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ, ਕਵੀਆਂ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉੱਘੇ ਪੱਤਰਕਾਰ, ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਸਤੇਂਦਰਨਾਥ ਮਜੂਮਦਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਸੰਬੰਧ ਸਨ।
ਅਰੁਣ ਮਿੱਤਰ ਅਖਬਾਰ ਆਨੰਦ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਮਾਰਕਸਵਾਦ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ।
ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਬੰਗਾਲ ਪ੍ਰੋਗਰੈਸਿਵ ਰਾਈਟਰਜ਼ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਸਿਵਲ ਸੁਸਾਇਟੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਅਨੰਦ ਬਾਜ਼ਾਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਤਿੰਦਰਨਾਥ ਮਜੂਮਦਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ 'ਅਰਾਨੀ' ਪੇਪਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਫਰਾਂਸ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸੱਦੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ ਲੈ ਕੇ ਖੋਜ ਲਈ ਫਰਾਂਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੈਰਿਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਖੋਜ ਕਾਰਜ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਲਈ ਡਾਕਟਰੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਫਰੈਂਚ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਫਰੈਂਚ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਬਣਨ ਲਈ 1952 ਵਿੱਚ ਅਲਾਹਾਬਾਦ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਫ੍ਰੈਂਚ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਖੋਜ ਲਈ 2002 ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ‘ਲੀਜਨ ਆਫ਼ ਆਨਰ’ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਬੰਗਾਲੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਤੇ ਫਰੈਂਚ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦਕ ਸੀ।
ਧਾਰਵਾੜ ਤੋਂ ਪੁਣੇ-ਬੰਗਲੌਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ ਮੁੰਮੀਗੱਟੀ ਨੇੜੇ ਕੇ.ਆਈ.ਏ.ਡੀ.ਬੀ. ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ 500 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਈਆਈਟੀ ਕੈਂਪਸ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸੌਦਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਾਰਨ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਾਜ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਨੇ ਧਾਰਵਾੜ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਮਮੀਗੱਹੱਟੀ ਉਦਯੋਗਿਕ ਖੇਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਕੇਲਾਗੇਰੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ 470 ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਅਲਾਟ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾਟਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਕਰਨਾਟਕ ਵਿਗਿਆਨ, ਆਰਟਸ ਐਂਡ ਕਾਮਰਸ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਗਿਆਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਐਸ.ਡੀ.ਐਮ.ਸੀ.ਈ.ਟੀ., ਲਾਅ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਰਗੇ ਵਿਦਿਅਕ ਅਦਾਰੇ ਵੀ ਹਨ।
ਨਾਲ ਹੀ, ਆਈਆਈਆਈਟੀ ਧਾਰਵਾੜ ਵਰਗੇ ਨਵੇਂ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟਸ ਹੁੱਬਲੀ-ਧਾਰਵਾੜ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧਾਰਵਾੜ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਐਨ.ਟੀ.ਟੀ.ਐਫ. ਟੂਲ ਅਤੇ ਡਾਈ ਮੇਕਿੰਗ ਵਿਦਿਅਕ ਸੰਸਥਾ ਵੀ ਹੈ।
ਇੰਡੀਅਨ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਧਾਰਵਾੜ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਰਨਾਟਕ, ਧਾਰਵਾੜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਸੰਸਥਾ ਹੈ।
ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਧਾਰਵਾੜ ਨੇ ਜੁਲਾਈ 2016 ਤੋਂ ਧਰਮਵੜ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ, ਬੇਲੂਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਾਟਰ ਐਂਡ ਲੈਂਡ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਦੇ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਕੈਂਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁਲਾਈ 2016 ਤੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਗੋਕੂਲ ਰੋਡ, ਹੱਬਬਾਲੀ, ਜੋ ਕਿ ਧਾਰਵਾੜ ਦਾ ਜੁੜਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਹੈ।
ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਅਹਿਮਦਾਬਾਦ, ਬੰਗਲੁਰੂ, ਚੇਨਈ, ਗੋਆ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ, ਮੁੰਬਈ ਅਤੇ ਕੋਚੀ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਈ ਸੇਵਾਵਾਂ ਹਨ।
ਧਾਰਵਾੜ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਬੈਂਗਲੁਰੂ ਤੋਂ ਗੋਆ ਲਈ ਰੇਲ ਗੱਡੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹੁੱਬਲੀ ਜੰਕਸ਼ਨ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੇਲਵੇ ਜੰਕਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਚੂਵੇਲੀ, ਬੰਗਲੁਰੂ, ਮੁੰਬਈ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਹਾਵੜਾ, ਚੇਨਈ, ਹਜ਼ਰਤ ਨਿਜ਼ਾਮੂਦੀਨ, ਕੋਲਹਾਪੁਰ, ਸੋਲਾਪੁਰ, ਵਿਜੇਵਾੜਾ ਅਤੇ ਵਾਸਕੋ ਵਿੱਚ ਰੇਲ ਸੰਪਰਕ ਹੈ।
ਹੁਬਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਭਾਰਤੀ ਰੇਲਵੇ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਪੱਛਮੀ ਰੇਲਵੇ ਜ਼ੋਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਹੈ।
ਮਰਹੂਮ ਕੇਂਦਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੋਤ ਵਿਕਾਸ ਮੰਤਰੀ ਐਸ.ਆਰ. ਬੋੱਮਈ ਨੇ 1990ਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰਵਾਡ ਵਿੱਚ ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
1998 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਇਸਰੋ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਅਤੇ ਸਪੇਸ ਵਿਗਿਆਨੀ ਉਡੁਪੀ ਰਾਮਚੰਦਰ ਰਾਓ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਪੇਸ਼ ਧਰਵਾੜ 2015-16 ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਬਜਟ ਵਿੱਚ, ਕਰਨਾਟਕ ਰਾਜ ਲਈ ਇੱਕ ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੁਕਤ ਉੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਾਰਵਾੜ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ।
ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਗਰਿਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰਵਾੜ ਦੇ ਕੁਝ ਸਾਬਕਾ ਐਨ.ਆਰ.ਆਈਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਨੇ ਇਸ ਵੱਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਧਾਰਵਾੜ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕਾਫ਼ੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸੀ।
ਸਲਾਹਕਾਰ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਬੰਬੇ ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਧਾਰਵਾੜ ਲਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸੰਸਥਾ ਹੈ।
ਐਚ.ਆਰ.ਡੀ. ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਬੰਬੇ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਆਈਆਈਟੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਸੈੱਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਆਈਆਈਟੀ ਧਾਰਵਾੜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਡਿਊਟੀ ‘ਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਧਾਰਵਾੜ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾਟਕ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ ਬੈਂਚ ਨੇੜੇ ਧਾਰਵਾੜ ਵਿੱਚ ਵਾਟਰ ਐਂਡ ਲੈਂਡ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਦੇ ਕੈਂਪਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕੁਟੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਰਾਰ ਦਾ ਜਨਮ 14 ਜੂਨ 1900 ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੇਰਲਾ ਰਾਜ ਦੇ ਪਾਲੱਕੜ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕਰੀਕੱਟ ਮਰਾਤੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਾਰਾਰ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀਕੁੱਟੀ ਮਰਾਸਿਆਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੁਢਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਡਰਾਇੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਪਰਕਸ਼ਨ, ਜੋ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੇਸ਼ਾ ਸੀ, ਸਿੱਖਿਆ, ਪਰੰਤੂ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਦੋਂ ਬਦਲ ਗਈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੀਲਕੰਤਾ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਕਾਲਜ ਪੱਤੰਬੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਪੁੰਨਸਰੀ ਨੰਬੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਸ਼ਰਮਾ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਸਾਹਿਤ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕੇਰਲਾ ਕਲਾਮੰਡਲਮ ਵਿਖੇ ਸਾਹਿਤ ਆਚਾਰੀਆ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਜਿਥੇ ਉਸਨੇ 15 ਸਾਲ ਵਲਾਤੋਲ ਨਾਰਾਇਣ ਮੈਨਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕਰਿਕੱਟ ਮਾਰਾਤੂ ਕੁਟੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਰਾਰ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਨਿਬੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਮਲਿਆਲਮ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕ ਸੀ।
ਉਹ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਆਲੋਚਕ ਅਧਿਐਨ ਭਰਤਪ੍ਰਿਯਦਨਮ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਲਿਆਲਮ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਸਨ।
ਮਰਾਰ ਦਾ ਵਿਆਹ 1924 ਵਿੱਚ ਕਿੜਾਕਮਰਤ ਨਾਰਾਇਣਕੁਟੀ ਮਰਸਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਜੋੜੇ ਦੇ ਸੱਤ ਬੱਚੇ, ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਸਨ।
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮਗਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇਰੇ ਝੁਕਾਅ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਹੀ, ਕਰਨਲ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਸਨ; ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਸਰਬੋਤਮਤਾ ਦੇ ਪੱਕੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਦਾ ਮੈਟ੍ਰਿਕਸ - ਸੰਸਾਰਪੁਰ ਵਿਖੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਜੀਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਜਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟਾਰਡਮ ਵਿਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਏ।
ਉਦਘਾਟਨ ਸਮੇਂ ਕਰਨਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਸਵੈ-ਜੀਵਨੀ, ਸੰਸਾਰਪੁਰ ਤੋਂ ਲੰਡਨ ਓਲੰਪਿਕਸ ਤੱਕ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸੁਹਿਰਦ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ।
ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਖਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲਿੱਪਾਂ, ਅਧਿਕਾਰਤ ਪੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਸਮੀ ਅਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਨਿਮਰਤਾਪੂਰਵਕ ਯਤਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ, ਹਾਕੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਹਾਕੀ ਦੇ ਅਫੇਕਨਾਡੋ ਨੂੰ ਹੈ।
ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਛੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਵਿਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਹੀ ਹੈ।
ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜਨਮ ਜਲੰਧਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਸੰਸਾਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਬ ਰਾਜ, ਭਾਰਤੀ ਰੇਲਵੇ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੀਆਂ ਹਾਕੀ ਟੀਮਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ।
ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਮੋਹਨ ਬਾਗਾਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਲਈ ਵੀ ਖੇਡਿਆ।
ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸ਼ ਹਾਕੀ ਟੀਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੇਡ 1963 ਵਿਚ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਲਿਓਨਜ਼ ਵਿਖੇ ਖੇਡੀ।
ਉਸਨੇ ਭਾਰਤੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਿਆ ਅਤੇ ਬੈਲਜੀਅਮ, ਪੂਰਬੀ ਅਫਰੀਕਾ, ਪੂਰਬੀ ਜਰਮਨੀ, ਇੰਗਲੈਂਡ, ਨੀਦਰਲੈਂਡਜ਼, ਇਟਲੀ, ਕੀਨੀਆ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਜਰਮਨੀ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ. ਉਹ ਉਸ ਭਾਰਤੀ ਟੀਮ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਸੀ ਜਿਸਨੇ 1966 ਵਿਚ ਏਸ਼ੀਅਨ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਗੋਲਡ ਅਤੇ 1968 ਵਿਚ ਓਲੰਪਿਕ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਕੁਲਾਰ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਫੀਲਡ ਹਾਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਆਖਰੀ ਨਾਮ ਦੇ ਵਿਕਲਪਿਕ ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਲਾਰ ਅਤੇ ਖੁੱਲਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਕਾਵਿ ਸਾ਼ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਾਣਕਯ ਨੇ 400 ਈਸਵੀ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ "ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ" ਵਿਚ ਰਾਜਕੀ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧ,ਪਰਿਪੂਰਣਤਾ,ਮਾਧੁਰਣ,ਔਦਾਰਯ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਆਦਿ ਛੇ ਗੁਣ ਹੋਣੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਨੇ ਹਨ।