polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਫਾਤਿਮਾ ਮਿਸੁਰ ਨੇ ਅਲ - ਜਾਦਿਦਾਹ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤਕ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਜਦੋਂ ਅਲਿਫ ਰਿਫਾਤ ਨੇ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤ ਕਲਾ ਦੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਿਲਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦੇ ਕਜ਼ਨ, ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਫਾਤਿਮਾ ਰਿਫਾਤ , ਬਿਹਤਰ ਜਾਣਿਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਮ ਦਾ ਨਾਮ ਅਲਿਫ ਰਿਫਾਤ , ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਲਮੀ ਨਾਮ ਅਲਿਫ ਰਿਫਾਤ , ਇੱਕ ਮਿਸਰ ਦੀ ਲੇਖਕ ਸੀ , ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵਿਵਾਦਾਸਪਦ ਨਿੱਕੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਰੀ ਦੀ ਕਾਮੁਕਤਾ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਮਿਸਰ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਹਾਨੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਵਾਦਾਸਪਦ ਮਜ਼ਮੂਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਸਮਾਂ, ਫਾਤਿਮਾ ਰਿਫਾਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪਾਤਰ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਕਰਮਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਾਰਮਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਰਹੇ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤ੍ਰਸੱਤਾਤਮਕ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਮਜੋਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਸਗੋਂ ਉਹ ਪਿਤ੍ਰਸੱਤਾਤਮਕ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਹਿਤ ਸਮਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਖ ਆਪਣੀ ਧਾਰਮਿਕ ਸਿਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਆਲੁ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਫਾਤਿਮਾ ਰਿਫਾਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਜ਼ਮੂਨਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਲਮੀ ਨਾਮ ਅਲਿਫਾ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ।
ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁੱਝ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮਿਸਰੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣ ਇੱਕ ਨਿਰੋਲ ਮਰਦਾਨਾ ਖੇਤਰ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਆਮ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਕਰੀਬਨ 14 ਸਾਲ ਦੇ ਇਸ ਸਾਹਿਤਕ ਮੌਨ ਦੌਰਾਨ ਅਲਿਫਾ ਰਿਫਾਤ ਨੇ ਸਾਹਿਤ, ਖਗੋਲ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਲਿਫ ਰਿਫਾਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤਕ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟਾਉਣ ਵਿਚ ਅਸਮਰੱਥ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੋਵਿੰਸ਼ੀਅਲ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਬਦਲੀ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਗਈ।
ਉਸਨੇ 1981 ਵਿਚ ਮੱਕੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਤੁਰਕੀ, ਜਰਮਨੀ, ਮੋਰੋਕੋ, ਅਤੇ ਆਸਟਰੀਆ ਸਮੇਤ ਕਈ ਯੂਰਪੀਅਨ ਅਤੇ ਅਰਬ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
1973 ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਲਿਫਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸਨੇ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਵਲ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਆਰੰਭ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ "ਮਾਈ ਵਰਲਡ ਆਫ ਦੀ ਅਨਨੋਨ" ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਫ਼ਿਲਮ ਨੇ "ਡੋਲਾ ਰੇ" ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਔਰਤ ਪਲੇਅਬੈਕ ਸਿੰਗਰ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫ਼ਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ "ਬੇਰੀ ਪੀਆ" ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਔਰਤ ਪਲੇਅਬੈਕ ਗਾਇਕਾ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਲਈ ਫ਼ਿਲਮਫੇਅਰ ਆਰ.ਡੀ.ਬਰਮਨ. ਅਵਾਰਡ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ।
"ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਆਖਰਕਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗਾਣੇ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਮੈਂ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਦੇਖੀ।
ਫਿਰ ਸੰਜੇ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਗਾਣਾ ਇੰਨਾ ਵਧੀਆ ਗਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ 'ਚ ਹੀ ਜਾ ਕੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹਿੰਦੀ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਉਸ ਨੇ ਅਸਾਮੀ, ਬੰਗਾਲੀ, ਕੰਨੜ, ਮਲਿਆਲਮ, ਮਰਾਠੀ, ਪੰਜਾਬੀ, ਤਮਿਲ ਅਤੇ ਤੇਲਗੂ ਆਦਿ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਾਣੇ ਗਾਏ ਹਨ।
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਪੁਰਸਕਾਰ, ਛੇ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲਾ ਪਲੇਅਬੈਕ ਗਾਇਕ, ਸਰਬੋਤਮ ਪਲੇਬੈਕ ਗਾਇਕਾ ਲਈ 9 ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਸਾਊਥ , ਤਿੰਨ ਕੇਰਲ ਸਟੇਟ ਫਿਲਮ ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਮਿਲਨਾਡੂ ਸਟੇਟ ਫਿਲਮ ਅਵਾਰਡ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਆ ਨੇ ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਰਾਵਤਭੱਟਾ ਦੇ ਅਟੌਮਿਕ ਅਨਰਜੀ ਸੈਂਟਰਲ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
1995 ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਸਬ ਜੂਨੀਅਰ ਪੱਧਰ ਵਿਚ ਲਾਈਟ ਵੋਕਲ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਸੰਗਮ ਕਲਾ ਗਰੁੱਪ ਦੁਆਰਾ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਆਯੋਜਿਤ ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਲਾਈਟ ਵੋਕਲ ਸੰਗੀਤ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਿਆ।
1997 ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭਾਬਾ ਪਰਮਾਣੂ ਖੋਜ ਕੇਂਦਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮੁੰਬਈ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਕੀ ਨਗਰ ਦੇ ਅਟੌਮਿਕ ਅਨਰਜੀ ਸੈਂਟਰਲ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਟੌਮਿਕ ਅਨਰਜੀ ਜੂਨੀਅਰ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ।
ਉਸਨੇ ਜੂਨੀਅਰ ਕਾਲਜ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਐਸ.ਆਈ.ਈ.ਐੱਸ. ਕਾਲਜ, ਆਰਟਸ, ਸਾਇੰਸ, ਅਤੇ ਕਾਮਰਸ ਵਿਖੇ ਦਾਖਲਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਜੋਂ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਰਟਸ ਲਈ।
ਸੰਨ 2000 ਵਿੱਚ, ਭੰਸਾਲੀ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਇਸਮਾਈਲ ਦਰਬਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ "ਦੇਵਦਾਸ" ਦੀ ਮੁੱਖ ਔਰਤ ਪਾਤਰ ਪਾਰੋ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਐਸ਼ਵਰਿਆ ਰਾਏ ਨੇ ਨਿਭਾਈ ਸੀ।
ਘੋਸ਼ਾਲ ਨੇ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਮੂਰਤੀ, ਉਦਿਤ ਨਾਰਾਇਣ, ਵਿਨੋਦ ਰਾਠੌੜ, ਕੇਕੇ, ਅਤੇ ਜਸਪਿੰਦਰ ਨਰੂਲਾ ਵਰਗੇ ਸਥਾਪਤ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, "ਸਿਲਸਿਲਾ ਯੇ ਚਾਹਤ ਕਾ", "ਬੇਰੀ ਪਿਆ", "ਚਲਕ ਚਲਕ", "ਮੋਰੇ ਪਿਆ", ਅਤੇ "ਡੋਲਾ ਰੇ ਡੋਲਾ" ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਪੰਜ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਦਿਤ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਫ਼ਿਲਮ "ਬੈਰੀ ਪਿਆ" ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗਾਣਾ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਸੈਕੰਡਰੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੇੜੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਨੋਟਬੁੱਕ ਸਟੂਡੀਓ ਦੇ ਡਾਊਨਟਾਈਮ ਦੌਰਾਨ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੇਆ ਦੀ ਮਾਂ ਉਸਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਖੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਬੰਗਾਲੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੇਆ ਨੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰਸਮੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ ਸਵਰਗੀ ਕਲਿਆਣਜੀ ਭਾਈ ਤੋਂ 18 ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗਵਾਸੀ ਮੁਕਤ ਭੀਦੇ ਨਾਲ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਸਟੇਜ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਇੱਕ ਕਲੱਬ ਦੇ ਸਾਲਾਨਾ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਨੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਸਿੱਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
2000 ਵਿੱਚ, ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਹਿੱਸਾ ਜ਼ੀ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਰਿਐਲਿਟੀ ਸ਼ੋਅ ਸਾ ਰੇ ਗਾ ਮਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਿੱਤਆ।
ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਰਸਮੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਨਾਲ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਗਾਇਕ ਰਿਐਲਿਟੀ ਸ਼ੋਅ ਸਾ ਰੇ ਗਾ ਮਾ ਪਾ ਜਿੱਤ ਗਈ ਉਹ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸੰਜੇ ਲੀਲਾ ਬੰਸਾਲੀ ਦੀਆਂ ਨਜਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਭੰਸਾਲੀ ਦੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਡਰਾਮਾ ਫਿਲਮ ਦੇਵਦਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਪਲੇਬੈਕ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਅਵਾਰਡ, ਬੈਸਟ ਫੈਮਲੀ ਪਲੇਅਬੈਕ ਗਾਇਕ ਲਈ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡ ਅਤੇ ਨਿਊ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਟੈਲੈਂਟ ਲਈ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਆਰਡੀ ਬਰਮਨ ਅਵਾਰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪਲੇਬੈਕ ਗਾਉਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਘੋਸ਼ਾਲ ਕਈ ਟੀਵੀ ਰਿਐਲਿਟੀ ਸ਼ੋਆਂ ਦੇ ਜੱਜ ਵਜੋਂ ਵਜੋਂ ਵੀ ਆਈ ਹੈ।
ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤਕ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕੀ ਰਾਜ ਓਹੀਓ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਟੈਡ ਸ੍ਰਿਕਲੈਂਡ ਨੇ 26 ਜੂਨ 2010 ਨੂੰ "ਸ਼੍ਰੇਆ ਘੋਸ਼ਾਲ ਦਿਵਸ" ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਪ੍ਰੈਲ 2013 ਵਿੱਚ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਦੇ ਹਾਊਸ ਆਫ ਕਾਮਨਜ਼ ਦੇ ਚੁਣੇ ਗਏ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ 100 ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਸਤੀਆਂ ਦੀ ਫੋਰਬਜ਼ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਵਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
2017 ਵਿੱਚ, ਘੋਸ਼ਾਲ ਮੈਡਮ ਤੁਸਾਦ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਵਿੱਚ ਮੋਮ ਚਿੱਤਰ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਰਤੀ ਗਾਇਕ ਬਣ ਗਈ।
ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਗੀਤ "ਗਨਰਾਜ ਰੰਗੀ ਨਾਚਾਤੋ" ਸੀ ਜੋ ਮਰਾਠੀ ਦੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਦਾ ਕਵਰ ਵਰਜ਼ਨ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਐਲਬਮਾਂ "ਓ ਤੋਤਾ ਪਾਖੀ ਰੇ", ਏਕਤੀ ਕਥਾ , ਅਤੇ "ਮੁਖੋਰ ਪਰਾਗ" ਹਨ।
ਘੋਸ਼ਾਲ ਨੇ "ਬਨੋਮਾਲੀ ਰੇ" , ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬੀਨਾ ਅਚੇ ਕੇ ਵਰਗੇ ਐਲਬਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ।
ਸ਼੍ਰੇਆ ਘੋਸ਼ਾਲ ਦਾ ਜਨਮ 12 ਮਾਰਚ 1984 ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਮੁਰਸ਼ਿਦਾਬਾਦ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਮੁਰਸ਼ਿਦਾਬਾਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੰਗਾਲੀ ਹਿੰਦੂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਹ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਕੋਟਾ ਨੇੜੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸਬੇ ਰਾਵਤਭਾਤਾ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਬਿਸ਼ਨਜੀਤ ਘੋਸ਼ਾਲ ਇੱਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਨਿਊਕਲੀਅਰ ਪਾਵਰ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਸਰਮਿਸਤਾ ਘੋਸ਼ਾਲ ਇੱਕ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਪੋਸਟ-ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੈ।
ਘੋਸ਼ਾਲ ਨੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸੰਜੇ ਲੀਲਾ ਭੰਸਾਲੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਦੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾ ਰੇ ਗਾ ਮਾ ਦੇ 75ਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਐਪੀਸੋਡ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਭੰਸਾਲੀ ਦੀ ਮਾਂ ਇਸ ਸ਼ੋਅ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਭੰਸਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਆ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਭੰਸਾਲੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਦਾਸ ਵਿੱਚ ਪਾਰੋ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਲਈ ਘੋਸ਼ਾਲ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ।
ਘੋਸ਼ਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
2013 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਸਬੇਨ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਸੈਂਟਰ, ਮੈਲਬੌਰਨ ਵਿਚ ਡੱਲਾਸ ਬਰੁਕਸ ਸੈਂਟਰ, ਸਿਡਨੀ ਓਪੇਰਾ ਹਾਊਸ ਅਤੇ ਆਕਲੈਂਡ ਵਿਚ ਵੋਡਾਫੋਨ ਈਵੈਂਟਸ ਸੈਂਟਰ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸੇ ਸਾਲ, ਉਸਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਅਰਬ ਅਮੀਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ਾਰਜਾਹ ਕ੍ਰਿਕਟ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
5 ਫਰਵਰੀ 2015 ਨੂੰ, ਸ਼੍ਰੇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਸ਼ੀਲਾਦਿੱਤਿਆ ਮੁਖੋਪਾਧਿਆਏ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੰਗਾਲੀ ਰਸਮਾਂ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੇਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਗਾਇਕਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ।
2006 ਵਿੱਚ, ਸੋਨੂੰ ਨਿਗਮ, ਸੁਨੀਧੀ ਚੌਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਆਮਕ ਦਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਘੋਸ਼ਾਲ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ, 2010 ਦੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਥੀਮ ਗਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਹੇਠਲੀਆਂ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫਿਲਮੀ ਕੈਰੀਅਰ ਫਿਲਮ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਜਯਾ ਭਾਦੁੜੀ ਲਈ ਇੱਕ ਸਲੋਕ ਗਾਇਆ ਹੈ।
ਅਨੁਰਾਧਾ ਨੇ ਕਈ ਸੁਪਰ ਹਿਟ ਕੰਨੜ ਫਿਲਮ ਗਾਣੇ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਭਗਤੀ ਗੀਤ ਗਾਏ ਹਨ।
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੰਨੜ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਅਨੁਰਾਧਾ ਨੇ ਮੈਸੂਰ ਦਾਸਾਰਾ, ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਗਾਇਨ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਕਾਰੀ ਮੰਚ ਹੈ, ਵਿਖੇ ਆਪਣਾ ਲਾਇਵ ਪਰੋਗਰਾਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲੜਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਦਿੱਤਿਆ ਪੌਡਵਾਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਕਵਿਤਾ ਪੌਡਵਾਲ ਹੈ ਜੋ ਪੇਸ਼ੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਾਇਕਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ "ਇਨ ਗੁੱਡ ਓਲਡ ਡੇਅਜ਼" ਅਤੇ "ਮਾਈ ਸੋਲਜਰ ਲੇਡੀ", ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਫਲ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਓਲਡ ਸਟ੍ਰੀਟ ਦੇ ਸਰ ਜੌਹਨ ਫਾਲਸਟਾਫ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਬੁਕਿੰਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਗਾਥਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਗਾਈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸਟੇਜੀ ਨਾਮ "ਬੇਲਾ ਡਲਮੇਰੇ" ਚੁਣਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕੀਤੇ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਸਫਲ ਰਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੇ ਗਾਣੇ ਗਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਜਿਹਾ ਅਭਿਆਸ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਧਮਕੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ।
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ; ਉਸ ਅਕਤੂਬਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਆਈਲਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਕੋਲਿਨਜ਼ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੈਕਸਟਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡ੍ਰੂਰੀ ਲੇਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੈਮਰਸਮਿਥ ਟੈਂਪਲ ਅਤੇ ਮਿਡਲਸੇਕਸ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਵਿਖੇ ਰੁਝੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਫਰਵਰੀ 1886 ਨੂੰ, ਉਹ ਬੈਥਨਲ ਗ੍ਰੀਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੇਬਰਬਾਈਟ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਜਾਰਜ ਵੇਅਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ।
ਵੇਅਰ ਉਸ ਦੀ ਏਜੰਟ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ, ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਖਰੀਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਵੇਅਰ ਦੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਬਦਲਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
"ਮੈਰੀ" ਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ "ਪੋਸ਼" ਅਤੇ "ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਫ੍ਰੈਂਚ" ਆਵਾਜ਼ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ "ਲੋਇਡ" ਨੂੰ ਲੋਇਡ ਦੇ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਸਕਰਣ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਜਾਨ ਵੁਡ , ਇੱਕ ਬਨਾਉਟੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸੰਯੋਜਕ ਅਤੇ ਵੇਟਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾਟਿਲਡਾ ਮੈਰੀ ਕੈਰੋਲੀਨ, ਮੁੱਢੋਂ ਆਰਚਰ , ਇੱਕ ਡਰੈਸਮੇਕਰ ਅਤੇ ਕਾਸਟਿਊਮ ਡਿਜਾਇਨਰ ਸੀ।
ਲੋਇਡ ਨੌਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪਰਵਾਰਿਕ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਟਿੱਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਲੋਇਡ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਰਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਤ ਸੀ।
ਲੋਇਡ ਨੇ ਲੰਦਨ ਵਿੱਚ ਬਾਥ ਸਟਰੀਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਲੇਕਿਨ ਰਸਮੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਸੀ; ਦੋਨੋਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਇਸਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ-ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ੍ਰਭਾਵੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੋਰੰਜਨ, ਸਵੱਛ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਏਲਿਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਵੈਂਟਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੁਡ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਘਰ ਹੀ ਪਰਫ਼ਾਰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਅਤੇ 1879 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੰਸਟਰਲ ਐਕਟ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫੇਅਰੀ ਬੇਲ ਮੰਡਲੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਲੋਇਡ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਵਾਂ ਨਾਮ 22 ਜੂਨ 1886 ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਫਾਲਸਟਾਫ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ "ਦਿ ਬੁਆਏ ਆਈ ਲਵ ਇਜ਼ ਅਪ ਇਨ ਦ ਗੈਲਰੀ" ਗਾਣੇ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਲੋਇਡ ਦੇ ਏਜੰਟ ਜੋਰਜ ਵੇਅਰ ਦੁਆਰਾ ਨੇਲੀ ਪਾਵਰ ਲਈ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ) ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
1887 ਤੱਕ, ਉਸ ਦੇ ਗਾਣੇ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਇੰਨੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਦੇ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਵਿੱਚ, ਆਕਸਫੋਰਡ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਕਰਟ ਡਾਂਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
ਫਲੈਸਟਾਫ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਰਜ ਬੈਲਮੋਂਟ ਨੇ ਬਰਮਨਡਸੀ ਦੇ ਸਟਾਰ ਪੈਲੇਸ ਆਫ਼ ਵੈਰਿਟੀਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਕਰਵਾ ਲਈ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਖੁਦ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਉਹ ਹੁਨਰ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ।
ਉਸ ਨੇ 1886 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਆਇਰਲੈਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਰ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ £ 10 ਦੀ ਕਮਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸੇਬਰਬਾਈਟ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ, ਬੈਥਨਲ ਗ੍ਰੀਨ, ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰਬੀ ਲੰਡਨ ਵਾਪਸ ਪਰਤੀ।
ਲੰਦਨ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ, ਮੈਰੀ ਲਾਇਡ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਹੋਕਸਟਨ ਵਿੱਚ ਈਗਲ ਟਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਕੇਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
1884 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਲਾ ਡੇਲਮੇਅਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਕੀਤੀ; ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਟੇਜੀ ਨਾਮ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਮੇਰੀ ਲਾਇਡ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
1885 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਗੀਤ ਦ ਬੁਆਏ ਆਈ ਲਵ ਇਜ ਅਪ ਇਨ ਦ ਗੈਲਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਲੰਦਨ ਦੇ ਵੇਸਟ ਐਂਡ ਵਿੱਚ ਵੱਕਾਰੀ ਥਿਏਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਬਿਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਇਸ ਥਿਏਟਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਆਂਲਿਟਿਲ ਬੋ ਪੀਪੀ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ।
ਮਾਈਲ ਐਂਡ ਦੇ ਫੋਰਸਟਰ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਪਰਸੀ ਚਾਰਲਸ ਕੋਰਟਨਈ, ਲੰਦਨ ਦੇ ਸਟਰੈਥਮ, ਤੋਂ ਟਿਕਟ ਟਾਊਟ, ਨਾਲ ਹੋਈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਡੇਟ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਾਖੁਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਰਟੇਨੈ, ਲੋਇਡ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾਪਸੰਦ ਸੀ।
ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੌਰਟੇਨੈ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ 13 ਸਾਲਾ ਅਦਾਕਾਰਾ ਬੇਲਾ ਬਰਗੇ ਨਾਲ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਇਡ ਨੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਰਾ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਗੁਸ ਏਲੇਨ, ਡੈਨ ਲੇਨੋ ਅਤੇ ਯੂਜੀਨ ਸਟ੍ਰੈਟਨ ਸਮੇਤ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਪੇਸ਼ੇ ਦੇ ਸਾਥੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਪਾਰਟੀਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲਾਇਡ ਦਾ ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ ਬੜਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਜੋ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰੇਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਸੀ: ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਦੋ ਵਾਰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਬਾਅਦ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿਊਜਿਕ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਮੰਗ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ 1919 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਾਈ ਓਲਡ ਮੈਨ ਦੀ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਰ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਿਜੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਆਸ਼ਰੇ ਦਿਨ ਕੱਟਣ ਲੱਗੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਰਫਾਰਮਿੰਗ ਕੈਰਿਅਰ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ।
1922 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਅਲਹੰਬਰਾ ਥਿਏਟਰ, ਲੰਦਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅੰਤਮ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਰੰਗ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਉਹ ਹੁਣ ਸਥਾਪਤ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਹਾਲ ਕੰਪੋਸਰਾਂ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਗਾਣੇ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਹੈਰੀ ਏ ਸੋਲਜਰ", "ਸ਼ੀ ਹੈਜ਼ ਏ ਸੇਲਰ ਆਫ਼ ਲਵਰ", ਅਤੇ "ਹੇ ਯਿਰਮਿਅਨ, ਡੌਨ ਯੂ ਗੋ ਟੂ ਸੀ" ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸੰਨ 1887 ਤੱਕ, ਲੋਇਡ ਨੇ ਵਿਗਿਆਪਨ ਲਿਬ ਲਈ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।
ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ "ਵੈਕੀ-ਵੈਕ" ਅਤੇ "ਵੈਨ ਯੂ ਵਿੰਕ ਦ ਅਦਰ ਆਈ" ਗਾਇਆ, ਇੱਕ ਗੀਤ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਿੰਕ ਦੇ ਰੁਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਦੇ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਦੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਲਟ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਟੇ ਹਾਸੇ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ "ਬਲੂ" ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਸਿਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
1894 ਅਤੇ 1900 ਦੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਫਲਤਾ ਬੰਨ ਗਈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਫ਼ਰਾਂਸ, ਅਮਰੀਕਾ, ਆਸਟਰੇਲਿਆ ਅਤੇ ਬੇਲਜੀਅਮ ਦਾ ਆਪਣੇ ਏਕਲ ਸੰਗੀਤ ਹਾਲ ਏਕਟ ਦੇ ਨਾਲ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ।
1907 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਿਊਜਿਕ ਹਾਲ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਰ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਤਨਖਾਹ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀਆਂ ਲਈ ਥਿਏਟਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ।
ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਹੋਰ ਮਿਊਜਿਕ ਹਾਲ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸ਼ਸਤਰਬੰਦ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ, ਮਨੋਬਲ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਕ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ।
1915 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਏਕਲ ਯੁੱਧਕਾਲੀਨ ਗੀਤ ਨਾਓ ਯੂਹਵ ਗਾਟ ਯੂਅਰ ਖ਼ਾਕੀ ਆਨ ਪਰਫਾਰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਫਰੰਟ ਲਾਈਨ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਸੰਦੀਦਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮੈਤਾਇਲਡਾ ਆਲਿਸ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਵੁਡ, , ਕਿੱਤੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਰੀ ਲੋਇਡ /ˈਐਮː/; ਦੇਰ ਉਂਨੀਵੀਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸੰਗੀਤ ਹਾਲ ਗਾਇਕ, ਹਾਸ ਐਕਟਰ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਥਿਏਟਰ ਐਕਟਰੈਸ ਸੀ।
ਉਹ ਦ ਬਾਏ ਆਈ ਲਵ ਇਜ ਅਪ ਇਸ ਦ ਗੈਲਰੀ, ਮਾਏ ਓਲਡ ਮੈਨ ਅਤੇ ਓਹ ਮਿਸਟਰ ਪੋਰਟਰ ਵਹਾਟ ਸ਼ਲ ਆਈ ਡੂ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਗਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਲਈ ਬਿਹਤਰ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਭਿਨੈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇਨੁਏੰਡੋ ਅਤੇ ਡਬਲ ਏੰਟੇਂਡਰ ਦੇ ਇਸਤੇਮਾਲ ਲਈ ਆਲੋਚਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੋਨਾਂ ਮਿਲੀ, ਲੇਕਿਨ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਬਖ਼ਤਾਵਰ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵਲੋਂ ਮਿਊਜਿਕ ਹਾਲ ਦੀ ਰਾਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
2009 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਝੇ ਮਿੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਮੌਜੂਦਾ ਨਿਰਮਾਤਾ ਸਾਥੀ ਸੰਜੇ ਭੱਟਾਚਾਰਜੀ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੋਈ।
ਇਹ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਕਾਰੋਬਾਰ, ਵੰਡ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਮਾਰਕੇਟਿੰਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਂਝੇ ਟੀਚੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਆਰੀਅਨ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜੂਨ 2009 ਵਿੱਚ, ਆਰੀਅਨ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਦੇ ਫੰਡ ਨਾਲ, ਰੈਡੀ ਅਤੇ ਭੱਟਾਚਾਰਜੀ ਨੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕੰਪਨੀ ਸੇਵਨ ਆਈਲੈਂਡ ਸਟੂਡੀਓਜ਼ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਲਿਮਟਿਡ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
ਉਹ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ-ਨੈਸ਼ਨਲ ਰੋਮਿੰਗ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਕਾਮਿਕ-ਕੈਪਰ, ਦ ਸਟੈਂਪ ਕੁਲੈਕਟਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਪ੍ਰਿਆ ਆਇੰਗਰ ਦੀ ਛੋਟੀ ਕਹਾਣੀ 'ਨੋ ਲੈਟਰ ਫ੍ਰਾਮ ਮਦਰ' 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਿੱਬਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਕੂਲੀ ਅਧਿਐਨ ਬੰਬਈ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਸਕੂਲ, ਮਾਹਿਮ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੁਏਸ਼ਨ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਮਿਠੀਬਾਈ ਕਾਲਜ, ਮੁੰਬਈ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਇਸਨੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਕੋਰਸ ਐਨਵਾਈਐਫਏ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਕੀਤਾ।
ਇਸਦੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸਮੀਰਾ ਰੇੱਡੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ਮਾ ਦੀ ਭੈਣ ਮੇਘਨਾ ਨੇ ਸੁਸ਼ਮਾ ਨੂੰ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ।
ਇਸਨੇ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਵਪਾਰਕ ਮਸ਼ਹੂਰੀਆਂ ਲਿਮਕਾ, ਫੇਅਰ ਐਂਡ ਲਵਲੀ, ਲਿਬਰਟੀ, ਗੋਦਰੇਜ, ਬਲੇਂਡਰ'ਸ ਪ੍ਰਾਈਡ, ਫੋਰਡ ਆਈਕਾਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੀ ਵੀ ਵਪਾਰਕ ਥਮਜ਼ ਅਪ ਵਿੱਚ ਸਲਮਾਨ ਖਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਰੇੱਡੀ ਨੇ ਦਿਵਾਕਰ ਪੁੰਡੀਰ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਵੀਡੀਓ ਸੋਨੂੰ ਨਿਗਮ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀਵਾਨਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸੁਸ਼ਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਕੰਪਨੀ, ਨਿੱਕੀ ਰੇਡੀ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲਾਈਫਸਟਾਈਲ ਚੈਨਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟੀਐਲਸੀ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੋਅ ਲਈ ਸਮਗਰੀ ਵਿਕਸਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਟੀਐਲਸੀ 'ਤੇ ਗੋ ਇੰਡੀਆ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਅ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਐਂਕਰਿੰਗ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਦਸੰਬਰ 2012 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਸ਼ਮਾ ਨੇ 2005 ਵਿੱਚ ਵਿਵੇਕ ਅਗਨੀਹੋਤਰੀ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਚਾਕਲੇਟ: ਡੀਪ ਡਾਰਕ ਸਿਕ੍ਰੇਟਸ ਵਿੱਚ ਅਨਿਲ ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਡੋਨ: ਦਾ ਚੇਸ ਬਿਗਿੰਸ ਅਗੇਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੁਪ ਚੁਪ ਕੇ, ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹਿਦ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕਰੀਨਾ ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
2008 ਵਿੱਚ, ਸੁਸ਼ਮਾ ਰਜਤ ਕਪੂਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟ ਆਰੈਕਟਐਂਗਲ ਲਵ ਸਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ ਰਹੀ।
ਚੈਨਲ ਵੀ ਦੇ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਜਲਦ ਬਾਅਦ ਹੀ, ਇਸਨੇ ਦੋ ਸਾਲ ਲਈ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਚੈਨਲ ਵਿੱਚ 2 ਸਾਲ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ
ਫਰੇਜਰ ਦੀ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸਦੀ ਈਸਾਈਅਤ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੀ ਗੋਲਡਨ ਬੋ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਲੋਚਨਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨਾਸਤਿਕ ਵਜੋਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗੋਲਡਨ ਬੋ ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਧਰਮਾਂ, ਰੀਤਾਂ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਥਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹੈ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਆਧੁਨਿਕ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਦੁਆਰਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਮਾਨਵ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਈ.ਬੀ. ਟਾਇਲਰ ਦੀ ਪਰਿਮਿਟਿਵ ਕਲਚਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਬਣੀ।
ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵਿਲੀਅਮ ਰੌਬਰਟਸਨ ਸਮਿਥ ਨੇ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਓਲਡ ਟੇਸਟਾਮੈਂਟ ਦੇ ਤੱਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਇਬਰਾਨੀ ਲੋਕਧਾਰਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਰ ਜੇਮਜ਼ ਜਾਰਜ ਫਰੇਜ਼ਰ ਇੱਕ ਸਕੌਟਿਸ਼ ਸਮਾਜਿਕ ਮਾਨਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਗਿਆਨੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਤੇ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਧਰਮ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਚਿੰਤਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਮਾਨਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਸਥਾਪਿਤ ਪਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਪੁਰਾਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਸਨ ਪੱਤਰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਮਿਸਨਰੀਆ ਅਤੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ।
ਫਰੇਜ਼ਰ ਪਹਿਲਾ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਸਬੰਧਾਂ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੰਮ 'ਦ ਗੋਲਡਨ ਬੋਫ' ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਫਰੇਜ਼ਰ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਿਆ ਹੈ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਦੂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ।
ਫਰੇਜ਼ਰ ਨੇ ਸਪੋਰਟਿੰਗ ਅਕੈਡਮੀ ਅਤੇ ਹੇਲਨਸਬਰਗ ਵਿੱਚ ਲਾਰਚਫ੍ਰਿਡ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿਖੇ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਗਲਾਸਗੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਕੈਲੀਬ੍ਰਿਜ ਦੇ ਟਰਿਨਿਟੀ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਸਕੌਟਲੈਂਡ ਦੇ ਗਲਾਸਗੋ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕੈਮਿਸਟ ਡੈਨੀਏਲ ਫਰੈਂਕਜ਼ ਫਰੇਜ਼ਰ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੈਥਰੀਨ ਬਰਾਊਨ ਸੀ।
ਫਰੇਜ਼ਰ ਪਹਿਲਾ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਤੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਦਰਮਿਆਨ ਸੰਬੰਧਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕੌਸਮੋਗਨੀ ਨੂੰ ਕੌਸਮੌਲੌਜੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਇਸਦੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੌਰ ਤੇ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸਦੇ ਮੁੱਢਾਂ ਦੇ ਸੋਮੇ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਰੱਬ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਸੰਦ੍ਰਭ ਵਿੱਚ ਥੀਔਲੌਜੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਤਰਕ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਰਚਨਾ ਸਬੰਧੀ ਇੱਕ ਅਪੀਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ, ਕੌਸਮੌਲੌਜੀਕਲ ਅਤੇ ਕੌਸਮੋਗੋਨੀਕਲ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭੌਤਿਕੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਗਿਆਨ ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਣ ਤੌਰ ਤੇ ਲੱਛਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਭ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਅਜਿਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਸਵਾਲ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫਾਲਤੂ-ਵਿਗਿਆਨਾਤਮਿਕ ਹੁੰਦੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ , ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੋਂ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਥਿਊਰੀਆਂ ਦਾ ਗੈਰ-ਪਰਖੀਆਂ ਵਿਅਵਸਥਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਲਾਸਫੀਕਲ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਚਾਰ।
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਕਮਿਊਨੀਕੇਟਰ ਸੀਨ ਐੱਮ. ਕੈਰਲ ਸਿੰਗੁਲਰਟੀ ਦੇ ਮੁੱਢਾਂ ਵਾਸਤੇ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਮੀਦਵਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸਹਿਮਤੀ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕੌਸਮੋਗਨੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਾਂ ਹੋਂਦ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਰਚਨਾਤਮਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿਰਸਥਾਈ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ: ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਸਿੰਗੁਲਰਟੀ ਰੱਖੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਕਿਸੇ ਪੂਰਵ ਅਵਸਥਾ (ਪੂਰਵ ਅਵਸਥਾ ਖਾਲੀ ਸਪੇਸ ਸੀ, ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਵਸਥਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਉੱਕਾ ਹੀ ਸਪੇਸ ਨਾ ਪੁਕਾਰੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ)।
ਦੂਜਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ, ਜੋ ਸਟੀਫਨ ਹਾਕਿੰਗ ਵਰਗੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਸਦਕਾ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਖੁਦ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ (ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ)।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ੈਅ, ਸਪੇਸ, ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਮੇਲ ਸਿੰਗੁਲਰਟੀ ਅਤੇ ਇਸ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਕੌਸਮੋਗਨਿਸਟਾਂ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀਆਂ ਅਰੰਭਿਕ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਸਿਰਫ ਕੰਮ ਚਲਾਊ ਥਿਊਰੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।
ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਵਗੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨੇ ਬਿੱਗ-ਬੈਂਗ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਬਾਦ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਊਰਜਾ ਲੈਵਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਵਰਤਾਓ ਪ੍ਰਤਿ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਯੋਗਿਕ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਜਰੂਰਤ ਜਿੰਨੇ ਮੁੱਲ ਦੀਆਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਖੋਜੀਆਂ ਹਨ।
ਹੋਰ ਅੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਗੋਲੀ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮੁੱਢ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸਿੰਗੁਲਰਟੀ, ਇਸਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਊਰਜਾ ਲੈਵਲ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਬਿੱਗ ਬੈਂਗ ਥਿਊਰੀ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਮਾਨਿਤ ਅਨੰਤ ਊਰਜਾ ਲੈਵਲ ਰਾਹੀਂ ਧੁੰਦਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸਲਈ, ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤਕਨੀਕੀ ਅਤੇ ਧਾਰਨਾਤਮਿਕ ਵਿਕਾਸਾਂ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਕੌਸਮੋਗਨਾਤਮਿਕ ਥਿਊਰੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਪਰਖ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।
ਬਿੱਗ ਬੈਂਗ ਥਿਊਰੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਮਾਡਲ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਸਾਂਝਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਨਜ਼ਰੀਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਗਰੈਵੀਟੇਸ਼ਨਲ ਸਿੰਗੁਲਰਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਗਰਮ ਅਤੇ ਸੰਘਣੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਅੱਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਫੇਰ ਵੀ, ਜਦੋਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸਾਅ ਬਿੱਗ ਬੈਂਗ ਥਿਊਰੀ ਦੁਆਰਾ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਮਾਡਲਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਫੇਰ ਵੀ ਸਿੰਗੁਲਰਟੀ ਦਾ ਮੁੱਢ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅੰਦਰ ਅਣਸੁਲਝੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਨਾ ਵਿਗਿਆਨ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਸਿਧਾਂਤਕ ਮਾਡਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕੁਆਂਟਮ ਗਰੈਵਿਟੀ ਦੀ ਕਿਸੇ ਪਰਖਯੋਗ ਥਿਊਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕਮੀ ਕਾਰਨ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਅਰੰਭਿਕ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਟਰਿੰਗ ਥਿਊਰੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਲੂਪ ਕੁਆਂਟਮ ਕੌਸਮੌਲੌਜੀ ਦੇ ਰਿਸਰਚਰਾਂ ਨੇ ਹੁਣੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹੱਲ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕੋਇਨੇ ਗ੍ਰੀਕ ਅਤੇ / ਦੀ ਜੜ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ. ਖਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨ ਅੰਦਰ, ਕੌਸਮੋਗਨੀ ਖਾਸ ਖਗੋਲ-ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਤਮਿਕ ਵਸਤੂਆਂ ਜਾਂ ਸਿਸਟਮਾਂ ਦੇ ਮੁੱਢ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ, ਸੋਲਰ ਸਿਸਟਮ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਮੁੱਢ ਵੱਲ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਣ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਸਲਾ, ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਥਿਊਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਚਣ ਲਈ, ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਮਹਿੰਗੇ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਕਸਿਤ ਕਣ ਪ੍ਰਵੇਗੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਮੈਂਬ੍ਰੇਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ)।
ਕੌਸਮੋਗਿਨੀ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਮਾਡਲ ਹੈ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕੌਸਮੋਸ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮੁੱਢ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਵੇ।
ਕੋਈ ਸੰਪੂਰਣ ਸਿਧਾਂਤਿਕ ਮਾਡਲ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨਾ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਫਿਲਾਸਫੀ ਅਤੇ ਗਿਆਮ ਸਿਧਾਂਤ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਾਅ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜਸਵੰਤ ਰਾਏ ਸ਼ਰਮਾ , ਉਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਨਾਂ ਸੀ, ਵੈਸੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਲਮੀ ਨਾਂ ਨਕਸ਼ ਲਾਇਲਪੁਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਗੀਤ ਹਨ - ਰਸਮ-ਏ-ਉਲਫ਼ਤ ਕੋ ਨਿਭਾਏਂ ਤੋ ਨਿਭਾਏਂ ਕੈਸੇ, ਲਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 1973 ’ਚ ਆਈ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਦਿਲ ਕੀ ਰਾਹੇਂ’ ਦਾ ਗੀਤ); ਉਲਫ਼ਤ ਮੇਂ ਜ਼ਮਾਨੇ ਕੀ ਹਰ ਰਸਮ ਕੋ ਠੁਕਰਾਓ ; ਮੁਝੇ ਪਿਆਰ ਤੁਮਸੇ ਨਹੀਂ ਹੈ… ; ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਆ ਹੂਆ ਜੋ ਤੁਝ ਕੋ ਛੂ ਲੀਆ, ਲਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 1981 ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਦਰਦ’ ਦੀ ਗੀਤ) ਆਦਿ।
ਨਕਸ਼ ਲਾਇਲਪੁਰੀ ਦੇ ਲਿਖੇ ਗੀਤ ਮੁਹੰਮਦ ਰਫ਼ੀ, ਲਤਾ ਮੰਗੇਸ਼ਕਰ, ਮੁਕੇਸ਼, ਆਸ਼ਾ ਭੋਂਸਲੇ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕੁਮਾਰ ਵਰਗੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਗਾਏ ਹਨ ਤੇ ਮਦਨ ਮੋਹਨ, ਨੌਸ਼ਾਦ, ਜੈ ਦੇਵ, ਸਪਨ-ਜਗਮੋਹਨ, ਰਵਿੰਦਰ ਜੈਨ, ਹੰਸ ਰਾਜ ਬਹਿਲ, ਹੁਸਨ ਲਾਲ-ਭਗਤ ਰਾਮ ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤਬੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਸਟੇਜ ਨਾਟਕ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਰਾਮ ਮੋਹਨ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਭੇਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਅਭਿਨੇਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਜਗਦੀਸ਼ ਸੇਠੀ ਸਹਾਇਕ ਸੀ।
ਮੋਹਨ ਨੇ ਲਾਇਲਪੁਰੀ ਨੂੰ ਸੇਠੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਫਿਲਮ ਲਈ ਗੀਤ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
‘ਜੱਗੂ’ ਦੇ ਆਸ਼ਾ ਭੋਂਸਲੇ ਦੇ ਗਾਏ ਅਤੇ ਹੰਸਰਾਜ ਬਹਲ ਦੇ ਕੰਪੋਜ ਕੀਤੇ ਗੀਤ ‘ਅਗਰ ਤੇਰੀ ਆਂਖੋਂ ਸੇ ਆਂਖੇਂ ਮਿਲਾ ਦੂੰ…” ਰਾਹੀਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਦਾਖ਼ਲਾ ਹੋਇਆ।
ਲਾਇਲਪੁਰੀ 1951 ਵਿੱਚ ਮੁੰਬਈ ਚਲੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਇੰਡੀਆ ਵਿੱਚਇਕ ਪ੍ਰੋਫਰੀਡਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਨੇ ਕਮਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬੇਟੇ, ਬਾਪਨ, ਰਾਜੇਂਦਰ ਅਤੇ ਸੁਨੀਤ ਹੋਏ।
ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਲਾਇਲਪੁਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਖੱਲਸ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਪਣਾ ਲਿਆ।
ਲਾਇਲਪੁਰੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ "ਤਾਕਤ ਦਾ ਥੰਮ੍ਹ" ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅਸਫਲ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਡੱਟ ਕੇ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਇੱਕ ਮਕੈਨਿਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜਸਵੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਚੇਚਕ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵਿਗੜ ਗਿਆ।
1946 ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਘਰ ਹੀਰੋ ਪਬਲੀਕੇਸ਼ਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਲਾਹੌਰ ਚਲੇ ਗਿਆ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਲਮੀ ਨਾਮ "ਨੱਕਸ਼" ਆਪਣਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਰਦੂ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ "ਲਾਇਲਪੁਰੀ" ਦਾ ਵਾਧਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਹ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੋਰੇ ਫਿਰੰਗੀਆਂ ਹੱਥੋਂ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਤੇ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਦੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ।
29 ਸਤੰਬਰ 1914 ਨੂੰ ਕਲਕੱਤੇ ਨੇੜੇ ਬਜ-ਬਜ ਘਾਟ ਉੱਤੇ ਵੈਨਕੂਵਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜਨ ਸਮੇਂ ਪੁਲੀਸ ਵੱਲੋਂ ਗੋਲੀ ਚਲਾਈ ਗਈ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੌੜ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕੇ ਤੇ ਆਖ਼ਰ 25 ਜੂਨ 1915 ਨੂੰ ਆਪ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰੀ ਬਾਗ਼ ਤੇ ਵੈਲੂਰ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ ਘੰਟਾ ਘਰ ਵਾਲੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸਰਕਾਰ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬਗ਼ਾਵਤ ਕਰਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਹੇਠ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸਜ਼ਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ’ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਤਾਂ ਆਪਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸੰਗਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਪ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਤੇ ਦੀਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨਕਲਾਬੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ।