polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਪਛਾਣ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਵਿਨਾਇਕੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਇਕ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਭੇਡਾਘਾਟ, ਚੌਸਾਥ ਯੋਗਿਨੀ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਚਾਲੀਵਾਂ ਯੋਗੀਨੀ ਵਜੋਂ ਹੈ।
ਇੱਥੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਝੁਕੀ ਖੱਬੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਰ, ਸ਼ਾਇਦ ਗਣੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਥਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਆਈਕਨੋਗ੍ਰਾਫੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਹਿੰਦੂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਤਸਵੀਰਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਗੰਭੀਰ ਬਣੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ਸਹਾਇਤਾ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਅੰਤਿਮ ਸਸਕਾਰ ਸੋਮਵਾਰ, 15 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਬਾਂਗੰਗਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ, ਮਲਾਬਾਰ ਹਿੱਲ, ਮੁੰਬਈ ਵਿਖੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸ਼ਸ਼ੀ ਕਪੂਰ, ਭਤੀਜੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਪੂਰ, ਦਾਦਾ ਭਤੀਜਾ ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ, ਭਤੀਜੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਣਧੀਰ ਅਤੇ ਰਾਜੀਵ, ਰਣਧੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਬੀਤਾ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਕਰਿਸ਼ਮਾ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕਰੀਨਾ ਕਪੂਰ ਸਮੇਤ ਸਮੁੱਚੇ ਕਪੂਰ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਹਸਤੀਆਂ ਵਿਨੋਦ ਖੰਨਾ, ਸ਼ਤਰੂਘਨ ਸਿਨਹਾ, ਸੁਭਾਸ਼ ਘਈ, ਅਮਿਤਾਭ ਬੱਚਨ, ਰਮੇਸ਼ ਸਿੱਪੀ, ਡੈਨੀ ਡੇਨਜੋਂਗਪਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਚੋਪੜਾ, ਅਨਿਲ ਕਪੂਰ, ਸੈਫ ਅਲੀ ਖਾਨ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਆਮਿਰ ਖਾਨ, ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ, ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਖਾਨ, ਕਬੀਰ ਬੇਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਚੋਪੜਾ ਸ਼ਾਮਲ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਪੂਰ ਦੀ 1955 ਵਿੱਚ ਗੀਤਾ ਬਾਲੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਫਿਲਮ ਰੰਗੀਨ ਰਾਤੇਂ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਦਾਕਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕੈਮਿਓ ਨਿਭਾਈ।
ਚਾਰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਨੈਪੀਅਨ ਸਾਗਰ ਰੋਡ ਨੇੜੇ ਬੰਗੰਗਾ ਟੈਂਪਲਜ਼ ਵਿਖੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲੜਕਾ, ਆਦਿਤਿਆ ਰਾਜ ਕਪੂਰ, 1 ਜੁਲਾਈ 1956 ਨੂੰ, ਸ਼ਿਰੋਡਕਰ ਹਸਪਤਾਲ, ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨੋਰੰਜਕ ਮੁੱਖ ਅਦਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਿੰਦੀ ਸਿਨੇਮਾ ਨੇ ਹੁਣ ਤਕ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1953 ਵਿੱਚ ਫਿਲਮ ਜੀਵਨ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਤੁਮਸਾ ਨਾ ਦੇਖਾ, ਦਿਲ ਦੇਕੇ ਦੇਖੋ, ਸਿੰਗਾਪੁਰ, ਜੰਗਲੀ, ਕਾਲਜ ਗਰਲ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਚਾਈਨਾ ਟਾਊਨ, ਪਿਆਰ ਕੀਆ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਕਿਆ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਕੀ ਕਲੀ, ਜਾਨਵਰ, ਤੀਸਰੀ ਮੰਜਿਲ, ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਈਵਨਿੰਗ ਇੰਨ ਪੈਰਿਸ, ਬ੍ਰਮਚਾਰੀ, ਅੰਦਾਜ਼ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਹਿੱਟ ਫਿਲਮਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀ" ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਲਈ 1968 ਵਿੱਚ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਦਾ ਸਰਬੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ 1982 ਵਿੱਚ "ਵਿਧਾਤਾ" ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਸਹਾਇਕ ਅਦਾਕਾਰਾ ਦਾ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਸਾਲ 2011 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਮੁਮਤਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਚਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਏ ਸਨ।
ਮੁਮਤਾਜ਼ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਨਾਲ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਬੀਨਾ ਰਮਾਨੀ, ਇੱਕ ਉੱਘੀ ਸੋਸ਼ਲਾਇਟ ਦਾ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਮੁਮਤਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਤਕਰੀਬਨ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸੰਬੰਧ ਸਨ।
ਸ਼ੰਮੀ ਕਪੂਰ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਯੂਜ਼ਰਸ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਆਫ਼ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਬਾਨੀ ਅਤੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਸਨ।
ਉਸ ਨੇ ਨੈਤਿਕ ਹੈਕਰਜ਼ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਵਰਗੀਆਂ ਇੰਟਰਨੈਟ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ।
ਕਪੂਰ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਬਾਂਦਰਾ ਬੈਂਡਸਟੈਂਡ ਵਿਖੇ ਵਾਕ ਆਫ ਸਟਾਰਜ਼ ਵਿਖੇ ਉਦਘਾਟਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਕਾਮਰਸ ਕਾਲਜ ਜਿਹੜਾ ਦਿੱਲੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਦਿੱਲੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਕਾਲਜ ਨੂੰ ਕਾਮਰਸ ਦੇ ਕੋਰਸਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਦਿਲੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ 5 ਵਾਂ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਭੀੜ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਵਧ ਰਹੀ ਕਟੌਫ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਕਾਮਰਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1984 ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਕਾਮਰਸ ਕਾਲਜ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਪੀਤਮਪੁਰਾ ਟੀਵੀ ਟਾਵਰ ਦੇ ਕੋਲ ਰਣਨੀਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਇਸ ਕਾਲਜ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦਿੱਲੀ ਸਿੱਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਦ ਦੇ ਇੱਕ ਐਕਟ ਦੇ ਅਧੀਨ ਗਠਿਤ ਇੱਕ ਵਿਧਾਨਿਕ ਸੰਸਥਾ ਹੈ।
ਕਾਲਜ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸਵੇਂ ਗੁਰੂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕਾਮਰਸ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਡਰਗ੍ਰੈਜੁਏਟ ਅਤੇ ਪੋਸਟ ਗਰੈਜੂਏਟ ਡਿਗਰੀਆਂ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਬਿਜ਼ਨਸ ਇਕਨਾਮਿਕਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਡਾ ਜੇ ਬੀ ਸਿੰਘ ਹਨ ਅਤੇ ਸਟਾਫ ਲਗਭਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੁਦ ਦਿੱਲੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹਨ।
ਸੰਸਥਾ ਕਾਮਰਸ ਅਤੇ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਰਸ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਹਨ:
ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਿਸਟਮ ਆਮ ਤੌਰ ' ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਹਮਲਾ ਤੀਬਰਤਾ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਕਰਮ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸੰਗੀਨ ਜੁਰਮ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਇੰਗਲਡ ਅਤੇ ਵੇਲਜ਼ ਅਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਮ ਹਮਲਾ, ਅਸਲ ਸ਼ਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਵੀ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਸਿਸਟਮ ਹੈ: ਹਮਲਾ, ਹਮਲਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸੰਗੀਨ ਹਮਲਾ. ਵੱਖਰੇ ਦੋਸ਼ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿਨਸੀ ਹਮਲੇ, ਝਗੜੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਹਮਲਾ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਢਕਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ; ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਹਮਲਾ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਪਰਾਧ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਕਤਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਹਮਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸਾਜਿਸ਼ ਹੋਵੇ.
ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਆਮ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀਆਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੀ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਬੈਟਰੀ ਬੈਟਰੀ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿੰਨਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੈਟਰੀ ਅਸਲ ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਮਲਾ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਧਮਕੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੋਣ ਦਾ ਯਕੀਨ ਦਵਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਕੁਝ ਅਦਾਲਤੀ ਕੇਸਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਅਤੇ ਬੈਟਰੀ ਦੋਵੇਂ ਅਪਰਾਧ ਮਿਲਾਏ ਗਾਏ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ "ਹਮਲਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ. ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੈਟਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰੰਪਰਾਗਤ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ. ਸਿਵਲ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਸਕਾਟਸ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀਆਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬੈਟਰੀ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਹੈ.
ਇੱਕ ਹਮਲਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਅਣਚਾਹੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੁਝ ਖਾਸ ਕਨੂੰਨੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਧਮਕੀ ਜਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ. ਇਹ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਸੀਹਾ ਵੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਪਰਾਧੀ ਜਾਂ ਸਿਵਲ ਦੇਣਦਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਆਮ ਤੌਰ ' ਤੇ, ਆਮ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਪਰਾਧਿਕ ਕਾਨੂੰਨ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਪਰਾਧ ਲਈ ਇੱਕੋ ਹੈ.
ਪੁਲੀਸ ਅਫਸਰ ਅਤੇ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਕੋਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰੱਤਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਗਿਰਫਤਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ. ਇਸ ਲਈ, ਅਫ਼ਸਰ ਦੁਆਰਾ ਅਦਾਲਤੀ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਤੇ ਜੇਕਰ ਜੋਰ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ.
ਘਾਤਕ ਹਮਲਾ, ਕੁਝ ਅਧਿਕਾਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਮਲੇ ਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਮਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਘਾਤਕ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ. ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਘਾਤਕ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰੇਗਾ:
ਸੜਕ ਤੇ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਮੋਟਰ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ; ਅਕਸਰ ਇਸਨੂੰ ਵਾਹਨ ਚਾਲਕ ਹਮਲੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਮੋਟਰ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਘਾਤਕ ਹਮਲੇ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਨਤਕ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘਾਤਕ ਹਮਲਾ ਗਿਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ.
ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖੋ
ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਦਿਮਿਤਰੀ ਇਵਾਨੋਵਿਚ ਸਖਾਰੋਵ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਿਜੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ੌਕੀਆ ਪਿਆਨੋਵਾਦਕ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਮਾਸਕੋ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
ਆਂਦਰੇਈ ਦੇ ਦਾਦਾ ਇਵਾਨ ਰੂਸ ਦੇ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵਕੀਲ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਾਜਿਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਸਖਾਰੋਵ ਦੀ ਮਾਂ ਯੇਕੇਤੀਰਿਨਾ ਅਲੇਕਸੇਯੇਵਨਾ ਸਾਖਾਰੋਵਾ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਫੌਜੀ ਕਮਾਂਡਰ ਅਲੈਕਸੀ ਸੇਮੇਨੋਵਿਚ ਸੋਫੀਆਨੋ ਦੀ ਪੜਪੋਤੀ ਸੀ।
ਸਖਾਰੋਵ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਅਤੇ ਨਾਨੀ ਮਾਰੀਆ ਪੇਤਰੋਵਨਾ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕੀਤਾ।
ਉਸਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਦਾਦੀ ਚਰਚ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਔਰਤਾਂ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਆਂਦਰੇਈ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਰ, ਨਾਸਤਿਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਇੱਕ "ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਕ ਸਿਧਾਂਤ" ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਜੋ ਭੌਤਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
1941 ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਦੇਸ਼ ਭਗਤਕ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਜ ਦੇ ਤੁਰਕਮੇਨਸਤਾਨ ਵਿਚ, ਅਸ਼ਕਾਬਾਟ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਯਾਨੋਵਸਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ।
1943 ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਕਲਾਵਦੀਆ ਅਲੇਕਸੀਏਵਨਾ ਵਿਖੀਰੇਵਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੇਟਾ ਹੋਇਆ।
ਉਹ 1945 ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿਯਾਨ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਕ ਵਿਭਾਗ ਵਿਖੇ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਸਕੋ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਸੀ।
ਉਹ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਆਰਡੀਐਸ-37 ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨਰ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਥਰਮੋਨਿਊਕਲੀਅਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸੋਵੀਅਤ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਕੋਡਨਾਮ ਸੀ।
ਸਖਾਰੋਵ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਵਿੱਚ ਸਿਵਲ ਅਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦਾ ਵਕੀਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ; ਇਹਨਾਂ ਯਤਨਾਂ ਸਦਕਾ ਉਸਨੂੰ 1975 ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ।
ਸਖਾਰੋਵ ਇਨਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਲਈ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸੰਸਦ ਦੁਆਰਾ ਹਰ ਸਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਾਮਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਂਦਰੇਈ ਦਿਮਿਤਰੀਏਵਿਚ ਸਖਾਰੋਵ ਇੱਕ ਰੂਸੀ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਵਿਦਰੋਹੀ, ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦੀ, ਅਮਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ਸ਼ੀਲ ਕਾਰਕੁਨ ਸੀ।
ਦੇਵੀ ਅੰਬੇ ਸੁਸਵਾਨੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਸ੍ਰੀ ਸੇਠ ਸਤੀਦਾਸਜੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਸੁਗਨਕੰਵਰਜੀ ਦੁਆਰਾ ਨਾਗੌਰ ਵਿੱਚ 1219 ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ 10 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦੁਗਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਦਿਨ, ਨਾਗੌਰ ਦਾ ਨਵਾਬੀ ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ 'ਸੁਸਵਾਨੀ' ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਲੜਕੀ ਮਾਤਾ ਅੰਬੇ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬਖਸ਼ਣਾ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਵਿਚਾਲੇ ਵਿਆਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਵਾਬ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਮਾਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੇਠ ਸਤੀਦਾਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸਵਾਨੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਰਿਹੰਤ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨੀਂਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।
ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੰਦਰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਬੀਕਾਨੇਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਮੋਰਖਾਨਾ ਵਿਖੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਸਰਵੇਖਣ ਵਿਭਾਗ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਕਰਮ ਸੰਵੰਤ 1229 ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਮੰਦਰ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ 12ਵੀਂ ਸਦੀ ਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੰਤਕਥਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੱਥੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਚਿਮਟਾ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ ਜੋ ਮੌਜੂਦਾ ਕਰੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਵਿਕਰਮ ਸੰਮਤ 1573 ਵਿੱਚ ਸੁਰਾਨਾ ਹੇਮਾ ਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਨਾਥਨੀ ਜੈਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਸੁਰਾਣਾ, ਦੁੱਗਰ ਅਤੇ ਸਾਂਖਲਾ ਉਪ-ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਕਈ ਜੈਨ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੀ ਕੁਲਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜੈਨ, ਹਿੰਦੂ ਤੇ ਸ਼ਕਤ ਦੋਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਭਗਵਾ ਤਿਲਕ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਵਾਬ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਸੁਸਵਾਨੀ ਨੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੰਮਕੁੰਮ ਹੱਥ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਘਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਰਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪੈਦਲ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਨਵਾਬ ਘੋੜੇ 'ਤੇ 7 ਫੁੱਟ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚਾਨਣ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਸੁਸਵਾਨੀ ਨੂੰ ਨਵਾਬ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏਗੀ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸ਼ਰਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਸੀ ਕਿ, "ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ 7 ਫੁੱਟ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗਾ।
ਸੁਸਵਾਨੀ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਨੂੰ ਸੁਸਾਨੀ ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਸੁਸਵਾਨੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਖੇਤਰੀ ਜੈਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵੀ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੈਨ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮੋਰਖਾਨਾ ਵਿਖੇ ਮੁੱਖ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਦਿਰ ਨਾਗੌਰ , ਜੋਧਪੁਰ , ਰਾਜਰਹਟ , ਵਿੱਲੂਪੁਰਮ , ਐਟੀਬੇਲੇ , ਅੰਦਰਸੂਲ , ਕੰਵਲਿਆਸ ਵਿਖੇ ਹਨ।
ਇਕ ਦਿਨ ਜਗਦੀਸ਼ ਇੱਕ ਬੱਸ ਦੇ ਧਮਾਕੇ ਦਾ ਗਵਾਹ ਬਣਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ-ਦੋਸਤ ਬਾਲਾਜੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਹ ਬੰਬ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਫਰਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਉਸਨੂੰ ਹਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਗਦੀਸ਼ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਪਰਾਧੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੰਬ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਚਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ।
ਜਗਦੀਸ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਹਮਲਾਵਰ ਸਿਰਫ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਏਜੰਟ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕੋ ਭੂਮਿਕਾ ਬੰਬ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਇਸਲਾਮਿਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸਮੂਹ ਹਰਕਤ-ਉਲ-ਜੇਹਾਦ ਅਲ-ਇਸਲਾਮੀ, ਜਿਸਦਾ ਹਮਲਾਵਰ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਨੇ ਇੱਕ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਕਈ ਹਮਲਿਆਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਸਾਥੀ ਫੌਜ ਦੇ ਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਬਾਲਾਜੀ ਦੀ ਮਦਦ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ, ਜਗਦੀਸ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਸਲੀਪਰ ਏਜੰਟ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਅਤੇ 11 ਹੋਰ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਫੜੇ ਗਏ ਸਲੀਪਰ ਏਜੰਟ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਥੁਪੱਕੀ ਇੱਕ 2012 ਦੀ ਇੰਡੀਅਨ ਤਾਮਿਲ ਭਾਸ਼ਾਈ ਐਕਸ਼ਨ ਥ੍ਰਿਲਰ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ ਜੋ ਏ ਆਰ ਮੁਰੁਗਾਦੋਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਜੇ ਅਤੇ ਕਾਜਲ ਅਗਰਵਾਲ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਿਦੂਤ ਜਾਮਵਾਲ ਮੁੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਜੈਰਾਮ ਅਤੇ ਸਾਥੀਅਨ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਐਸ ਥਾਨੂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਿਤ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਪਿਛੋਕੜ ਦੇ ਅੰਕ ਅਤੇ ਹੈਰੀਸ ਜੈਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਤ ਸਿਨੇਮਾਗ੍ਰਾਫੀ ਸੰਤੋਸ਼ ਸਿਵਾਨ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਏ ਸ਼੍ਰੀਕਾਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੁੰਬਈ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸਮੂਹ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਧੀਨ ਸਲੀਪਰ ਸੈੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕਰਨ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬੰਬ ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਚ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।
ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੁਫੀਆ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਜਗਦੀਸ਼ ਧਨਪਾਲ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੋਂ ਮੁੰਬਈ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ ਹੈ।
ਉਸ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਲਾੜੀ ਵੇਖਣ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿਚ, ਜਗਦੀਸ਼ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਮਾਨੇ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਨਿਸ਼ਾ ਇੱਕ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪੱਧਰੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਹੈ।
ਜਗਦੀਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਕਸਿੰਗ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸਮੂਹ ਦਾ ਆਗੂ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਅਸਫਲ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਜਗਦੀਸ਼ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਜਗਦੀਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਜਗਾਦੀਸ਼ ਨੂੰ ਯੋਜਨਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸੰਜਨਾ ਨਾਲ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੇ ਪਾਲਤੂ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਅੱਤਵਾਦੀ ਦੇ ਲੁਕੇ ਘਰ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਪੀੜਤਾਂ ਅਤੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਲੀਪਰ ਏਜੰਟਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਕਮਾਂਡ ਆਸਿਫ ਅਲੀ ਨੂੰ ਜਗਦੀਸ਼ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਇਕ ਦਲੇਰ ਅਤੇ ਨੇਕ ਇੰਡੀਅਨ ਰੈਵੇਨਿਉ ਸਰਵਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਇਨਕਮ ਟੈਕਸ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਆਮਦਨ-ਕਰ ਛਾਪੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੈ. ਇਹ ਆਲੋਚਕਾਂ ਦੀ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ 16 ਮਾਰਚ 2018 ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਸੀ.
ਰੇਡ ਇਕ 2018 ਦੀ ਹਿੰਦੀ- ਭਾਸ਼ਾਈ ਐਕਸ਼ਨ ਅਪਰਾਧ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ ਰਿਤੇਸ਼ ਸ਼ਾਹ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰ ਗੁਪਤਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਹੈ।
ਇੱਕ "ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਸਥਿਤੀ" ਵਾਤਾਵਰਨ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਵੈ-ਇੱਛਤ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਭਰਾ ਦੇ ਲੋੜਾਂ, ਆਦਿ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਖਾਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੂਜੀ ਦੁਆਰਾ ਬਾਹਰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ "ਸ਼ਰਮ ਲਿਆਉਣ" ਦਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਤੌਰ' ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣਾ ਜਾਂ ਸੰਚਾਰ ਕਰਨਾ।
"ਉਜਾਗਰ" ਜਾਂ "ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਕਾਬ" ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਮੰਤਵ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ "ਸ਼ਰਮ!" ਜਾਂ "ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ!" ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, "ਸ਼ਰਮਨਾਕ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੰਜਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ "ਕੋਈ ਸ਼ਰਮਨਾਕ" ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਜਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਮੁਹਿੰਮ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਚਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕੀ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਇੱਕਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਾਥਨੀਏਲ ਹਘਰੌਨ ਦੀ ਸਕਾਰਲੇਟ ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹੇੈਸਰ ਪ੍ਰਿਨ।
ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ, ਅਲਫਰੇਡੋ ਲਿਮ ਨੇ ਮਨੀਲਾ ਦੇ ਮੇਅਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਅਜਿਹੇ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਕੀਤਾ।
1 ਜੁਲਾਈ 1997 ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ "ਸਪਰੇਅ ਪੇਂਟ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ" ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ 200 ਸੌ ਚਮਕਦਾਰ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕੀਲਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਛਿੜਕਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੂਸਰੀਆਂ ਮਿਊਨਿਸਪੈਲਟੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ "ਢੱਕਣਾ"; ਜਿਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ, ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਜਾਂ ਲਾਖਣਿਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਸ਼ਰਮਨਾਕਤਾ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਗਟਾਓ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨੀ ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ 'ਦ ਐਂਪਰੇਸ਼ਨ ਆਫ ਦ ਇਮੋਟੰਸ ਇਨ ਮੈਨ ਐਂਡ ਐਨੀਮਲਜ਼' ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਦੀ ਗੜਬੜ, ਨੀਲੀ ਧਾਰਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੁਸਤ ਟੁਕੜੇ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।
ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਆਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਖ਼ਤ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ "ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ" ਭਾਵ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ "ਚੇਤਨਾ" ਜਾਂ "ਇੱਕ ਰਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮ" ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕੋਰ / ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਸ਼ਰਮਾਈ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦੋ ਖੇਤਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਦ ਦੇ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾੜੇ ਅਤੇ ਸਵੈ ਵਜੋਂ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ।
ਲੋਕ "ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਭਾਵਨਾ" ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ, ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ, ਅਯੋਗਤਾ, ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ, ਜਾਂ ਖ਼ਾਰਸ਼ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ।
ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਇੱਕ ਦਰਦਨਾਕ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ". ਸਵੈ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਵੈ ਦੇ ਮਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ."।
ਪਰ ਆਦਰਸ਼ਕ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਦਰਭ ਦੇ ਮਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਖੁਦ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਿਰਿਆ ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਸਵੈ-ਸਨਬੰਧਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੋਈ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ: ਬਸ ਮੌਜੂਦ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਸਮਕਾਲੀਕਰਣ ਦੁਆਰਾ ਤੁਲਨਾ ਅਤੇ ਮਾਪਦੰਡ ਦੋਵੇਂ ਸਮਰੱਥ ਹਨ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਮਤੌਰ ਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ, ਸਮਝਣ, ਰਾਜ ਜਾਂ ਸਥਿਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ ਜਾਂ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ, ਚਤੁਰਾਈ, ਜਾਂ ਦਲਾਲ।
ਇਸ ਅਰਥ ਵਿਚ, "ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਉਦੇਸ਼ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ"।
ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਰੂਥ ਬੇਨੇਡਿਕਟ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧਾਂ 'ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਆਂਧਰਾ ਦੇ ਵੈਂਗੀ ਅਤੇ ਪੱਲਵਸ ਰਾਜਘਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ ।
ਦੰਦਕਥਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸਾਖਾ ਇੱਕੇ ਦਿਨ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹਿਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਨ।
ਅੱਠ ਮੁੱਖ ਗੋਪੀਆ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੋਪੀ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਾਕਾ ਸਖੀ ਹੈ।
ਉਹ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਹਰ ਗੋਪੀ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਹੈ।
ਸਥਾਨਕ ਵਸਨੀਕਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਆਂਧਰਾ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਇਕ ਹੋਰ ਥਿਊਰੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਹਾਤਮਾ ਬੁੱਧ ਦੀ ਚੇਲੀ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਨਾਂ ਹੇਠ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਉੱਤੇ 1765 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਬਜ਼ਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਤੁਬ ਸ਼ਾਹਿਸ, ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ , ਨਿਜ਼ਾਮ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਯੂਰਪੀਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰਕ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਫਰੈਂਚ ਸ਼ਾਸਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਥਾਨਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਲੌਸਨ ਦੀ ਖਾੜੀ ਤੇ ਰੁਕਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸਾਖਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਤ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹੇਠ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਾਂ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ ।
ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਨਾਂ ਹਨ, ਕੁਲੋਟੁੰਗਾਪਟਨਮ, ਇਕ ਚੋਲ ਰਾਜੇ ਦੁਆਰਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਨਾਂ ਹੈ, ਕੁਲੋਟੁਨਾ-ਆਈ; ਇਸ਼ਕਾਪਟਨਮ, ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਸੰਤ, ਸਯਦ ਅਲੀ ਮਦਨੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ,ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਜਾਗਾਪਾਟਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਵਾਲਟਅਰ ਇਕ ਹੋਰ ਅਜਿਹਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਨਾਮ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸਦਾ ਛੋਟਾ ਰੂਪ, ਵਿਜ਼ੈਗ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਲੰਮੇ ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸਨ।
ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀਜ਼ਾਗ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਰਤੀ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 6 ਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਈ.ਪੂ. ਪਾਣਿਨੀ ਅਤੇ ਕਾਤਿਆਇਨ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਿਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਲਿੰਗਾ ਖੇਤਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਯੁਗੀ ਸਮੇਂ ਇਸ ਤੇ ਵੈਂਗੀ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ ਅਤੇ ਪੱਲਵ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਗੰਗਾ ਰਾਜਕੁਲਾਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਸ਼ਹਿਰ 11 ਵੀਂ ਅਤੇ 12 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਚੌਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਕੁਲੋਤੁੰਗ ਚੋਲ ਪਹਿਲੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
15 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਵਿਜੈਨਗਰ ਸਾਮਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਤਕ ਇਹ ਤਮਿਲ਼ਨਾਡੂ ਦੇ ਚੋਲ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਡੀਸਾ ਦੇ ਗਜਪਤੀ ਰਾਜਘਰਾਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਟਕਦਾ ਰਿਹਾ ।
ਯੂਰਪੀਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰਕ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਫਰੈਂਚ ਸ਼ਾਸਨ ਹੇਠ ਆਇਆ।
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਬੰਦਰਗਾਹ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਤੱਟ 'ਤੇ ਇੱਕਮਾਤਰ ਕੁਦਰਤੀ ਬੰਦਰਗਾਹ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਪੋਰਟ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਪੰਜਵੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਾਰਗੋ ਬੰਦਰਗਾਹ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭਾਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫ਼ੌਜ ਪੂਰਬੀ ਕਮਾਨ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਕੋਸਟ ਰੇਲਵੇ ਜ਼ੋਨ ਦੇ ਹੈੱਡਕੁਆਰਟਰ ਹੈ ।
ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੈਰ ਸਪਾਟੇ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਬੀਚਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਨਾਂਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਦਰਭਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦ ਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਡਿਸਟਿਨੀ ਅਤੇ ਦ ਜੌਹਲ ਆਫ ਈਸਟ ਕੋਸਟ ।
ਇਹ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀਜ਼ ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਤਹਿਤ ਸਮਾਰਟ ਸਿਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਭਾਰਤੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 6 ਸਦੀ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਤਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇਸ ਨੂੰ ਕਲਿੰਗਾ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ , ਪੱਲਵ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਗੰਗਾ ਘਰਾਣਿਆ ਨੇ ਇਸ ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰਾਤੱਤਵ-ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਸ਼ਹਿਰ 11 ਵੀਂ ਅਤੇ 12 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਚੌਲਾ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਗਜਪਤੀ ਰਾਜ, ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਬਦਲਦੇ ਕਬਜੇ ਦੌਰਾਨ ਬਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ 15 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਵਿਜੈਨਗਰ ਸਾਮਰਾਜ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਕਬਜੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲਿਆ।
16 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੂਰਪੀਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵਪਾਰਿਕ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਇਹ ਫ੍ਰੈਂਚ ਰਾਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਿਆ. ਸੰਨ 1804 ਵਿੱਚ ਬਰਤਾਨਵੀ ਰਾਜ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਕੂਮਤ ਅਧੀਨ ਲਿਆਂਦਾ ਅਤੇ ਇਹ 1947 ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਜਾਦੀ ਤਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਰਾਜ ਅਧੀਨ ਰਿਹਾ।
ਹਿੰਦੂ ਪਾਠ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਵੀਂ ਸਦੀ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਖੇਤਰ ਕਲਿੰਗਾ ਖੇਤਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਖੇਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭੇ ਹੋਏ ਸਮਾਰਕ ਵੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਬੋਧੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਲਿੰਗ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਅਸ਼ੋਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਖ਼ੂਨ-ਖ਼ਰਾਬੇ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੋਕ ਨੇ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਪੁਰਾਣੇ ਬੌਧ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿਚ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਬੁੱਧ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ.
ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ (ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਜ਼ਾਗ ਅਤੇ ਵਲਟੇਇਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਰਾਜਧਾਨੀ ਹੈ।
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਸ਼ਾਖਾਪਟਨਮ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਭਾਰਤੀ ਤੱਟ ਰੱਖਿਅਕ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਫਤਰ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸਥਾਨ ਪੂਰਬੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਖਾੜੀ ਦੇ ਤਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਲੈਬ੍ਰੋਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ 16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਡਾਇਅਰ ਨਾਲ ਸਾਲ ਵਿੱਚ 30 ਦਿਨ ਇਸ ਫੈਸ਼ਨ ਲੇਬਲ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਰਸਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਵਰਾਂ ਅਤੇ ਫੈਸ਼ਨ ਫੈਲਾਅ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਆਈਲੀਨ ਫੋਰਡ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮਾਡਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਈ।
ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪੈਨਟੇਨ ਸ਼ੈਂਪੂ ਵਪਾਰਕ ਬੁਲਾਰੇ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ ਜਿਸਦੀ ਪੰਗਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਹਾਂ" ਇੱਕ ਪੌਪ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਧਾਰਨੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਅਭਿਨੇਤਾ ਅਤੇ ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਰਟਿਸਟ ਸਟੀਵਨ ਸੀਗਲ ਨੂੰ ਮਿਲੀ।
ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਲੈਬ੍ਰੋਕ ਨੇ "ਅਣਉਚਿਤ ਮਤਭੇਦ" ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਤਲਾਕ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕੈਲੀ ਲੈਬ੍ਰੋਕ ਦਾ ਜਨਮ 24 ਮਾਰਚ, 1960 ਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਲੰਡਨ ਦੇ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਕੇਨਸਿੰਗਟਨ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਲੈੈਬ੍ਰੋਕ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸਦੀ ਦਾਦੀ ਮੈਰੀ ਹੈਲਨ ਕੈਲੀ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਆਇਰਲੈਂਡ ਦੇ ਕਾਡੀ, ਅਰਮਾਘ, ਕਾਉਂਟੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਜੌਹਨ ਟ੍ਰੇਨੌਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਿ ਵੂਮੈਨ ਇਨ ਰੈਡ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਹਿ-ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਜੀਨ ਵਾਈਲਡਰ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਸਟੀਵਨ ਸੀਗਲ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋਹਨ ਹਿਜਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਫਿਲਮ ' ਵੇਅਰਡ ਸਾਇੰਸ' ਅਤੇ ਹਾਰਡ ਟੂ ਕਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਭਿਨੈ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਲੈਬ੍ਰੋਕ ਨੂੰ ਫਿਲਮਾਂ ਦਿ ਵੂਮੈਨ ਇਨ ਰੈਡ ਅਤੇ ਵੇਅਰਡ ਸਾਇੰਸ ਵਿੱਚ “ਸੰਪੂਰਣ” ਜਾਂ “ਕਲਪਨਾ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ 1980 ਵਿੱਚ ਹਾਲੀਵੁਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੈਕਸੀ ਮਹਿਲਾ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲੈਬ੍ਰੋਕ ਬੈਟਰਿਅਲ ਆਫ ਦਿ ਡਵ , ਟ੍ਰੈਕਸ ਆਫ ਏ ਕਿਲਰ , ਅਤੇ ਹਾਰਡ ਬਾਉਂਟੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਉਸ ਨੇ ਰੋੋਂਗਫੂੂਲੀ ਅਕਾਉਸਡ , ਦਿ ਜਾਦੂਗਰ ਅਪ੍ਰੈਂਟਿਸ , ਜ਼ੇਰੋਫਿਲਿਆ ਅਤੇ ਗੇਮਰਜ਼: ਦਿ ਮੂਵੀ ਵਿੱਚ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਸਨ।
19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ, ਮੁਰਾਦ ਉੱਤਰੀ ਇਰਾਕ ਦੇ ਸਿੰਜਰ ਦੇ ਕੋਕੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮਿਕ ਸਟੇਟ ਦੇ ਲੜਾਕਿਆਂ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਯਜੀਦੀ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 600 ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਗਏ - ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਦੀਆ ਦੇ ਛੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਮਤਰੇਏ ਭਰਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ - ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਗ਼ੁਲਾਮ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਉਸ ਸਾਲ, ਮੁਰਾਦ 6,700 ਤੋਂ ਵੱਧ ਯਜੀਦੀ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਰਾਕ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮਿਕ ਸਟੇਟ ਨੇ ਕੈਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੂੰ ਮੋਸੂਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗ਼ੁਲਾਮ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਸਿਗਰੇਟ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਅਗਵਾਕਾਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਘਰ ਦਾ ਤਾਲਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਫਰਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਮੁਰਾਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਇਸਲਾਮਿਕ ਸਟੇਟ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਜਿਸ ਸਦਕਾ ਉਸਨੇ ਉੱਤਰੀ ਇਰਾਕ ਦੇ ਦੁਹੋਕ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ।
ਉਹ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਨਵੰਬਰ 2014 ਵਿੱਚ ਆਈਐਸਆਈਐਸ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ ਸੀ।
2018 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਡੈਨੀਸ ਮੁਕਵੇਜ ਨੂੰ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਹਿੰਸਕ ਟਕਰਾਅ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਿਨਸੀ ਹਿੰਸਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ" ਲਈ ਨੋਬਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਾਦੀਆ ਮੁਰਾਦ ਬਾਸੀ ਤਹ ਇੱਕ ਇਰਾਕੀ ਯਾਜ਼ੀਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਾਰਕੁਨ ਹੈ ਜੋ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
2014 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਕਸਬੇ ਕੋਚੋ ਤੋਂ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮਿਕ ਸਟੇਟ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਮੁਰਾਦ, "ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ, ਸਮੂਹਕ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਤਸਕਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਰੀਂ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ" ਨਾਦੀਆ-ਪਹਿਲਕਦਮੀ ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਹੈ।