polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਮੁੱਚੀ ਆਬਾਦੀ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗ੍ਰਾਮੀਣ, ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਤਕਰੀਬਨ 100 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਟਾਵਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੇਬਲ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਜਾਂ ਡੀ.ਟੀ.ਐਚ. ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਗਏ।
8 ਮੀਟਰ ਉੱਚਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਖੜਾ ਇਹ ਟਾਵਰ, ਜੋ ਰਮੇਸ਼ਵਰਾਮ ਟੀਵੀ ਟਾਵਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਿਰਮਾਣ ਵਾਲਾ ਟਾਵਰ ਹੈ, ਲਗਭਗ 1060 ਫੁੱਟ ਲੰਬਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਇੱਕ "ਸਫੈਦ ਹਾਥੀ" ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਲੰਧਰ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਕੇਂਦਰ ਦੀ ਤਰਜ਼ 'ਤੇ ਰੀਲੇਅ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਤੌਰ' ਤੇ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਸਿਗਨਲਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਟਾਵਰ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਚੈਨਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਟਾਵਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਜ਼-ਸਾਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਫਾਜਿਲਕਾ ਟੀਵੀ ਟਾਵਰ, 100 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟੀ.ਵੀ. ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੈ।
ਉੱਚੇ ਟਾਵਰ ਨੂੰ "ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਆਈਫਲ ਟਾਵਰ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਅਸਲ ਆਈਫਲ ਟਾਵਰ ਨਾਲ ਇਸਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਤਮਕ ਹੈ।
ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਟੀਵੀ ਟਾਵਰ, ਰਾਮੇਸ਼ਵਰਾਮ ਟੀਵੀ ਟਾਵਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਨਵ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਢਾਂਚਾ ਹੈ।
ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਟੀਵੀ ਟਾਵਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਐਫ਼ਿਲ ਟਾਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫ਼ਾਜ਼ਿਲਕਾ, ਪੰਜਾਬ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ 304.8 ਮੀਟਰ ਲੰਬਾ ਭਾਰਤੀ ਢਲਾਣ ਵਾਲਾ ਟਾਵਰ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਐਫ.ਐਮ.-/ਟੀਵੀ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਟਾਵਰ ਦੁਨੀਆ ਦਾ 44ਵਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਾਨਵ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਢਾਂਚਾ ਹੈ।
ਉਚੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ (ਪੋਸਟ-ਸੈਕੰਡਰੀ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ, ਤੀਸਰੇ ਪੱਧਰ ਜਾਂ ਤੀਜੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਵਿੱਦਿਅਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਅਖੀਰਲਾ ਪੜਾਅ ਹੈ ਜੋ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕਸਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ, ਅਕਾਦਮੀਆਂ, ਕਾਲਜਾਂ, ਸੈਮੀਨਰੀਆਂ, ਕਨਜ਼ਰਵੇਟਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਕੁਝ ਕਾਲਜ-ਪੱਧਰ ਦੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿੱਤਾਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ, ਵਪਾਰਕ ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੈਰੀਅਰ ਕਾਲਜ ਹਨ ਜੋ ਅਕਾਦਮਿਕ ਡਿਗਰੀ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਵਰ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੈਰ-ਡਿਗਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਤੀਸਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਕ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
1966 ਦੇ ਆਰਥਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨੇਮ, 13 ਵੀਂ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ, ਹਰੇਕ ਢੁਕਵੇਂ ਸਾਧਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਪਹਿਚਾਣ ਦੁਆਰਾ ਮੁਫ਼ਤ ਸਿੱਖਿਆ " ਯੂਰੋਪ ਵਿਚ, 1950 ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਯੂਰੋਪੀ ਕਨਵੈਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲ ਦਾ ਆਰਟੀਕਲ 2, ਸਾਰੇ ਸਿੱਖਿਅਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਚੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕਈ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਬਹੁਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹੀ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂਕਿ 30 ਫੀਸਦੀ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਯੋਗ ਆਧਿਆਪਕ ਪੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਬਹੁਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਕੇਵਲ ਡਿਗਰੀਆਂ ਹੀ ਵੰਡ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਦੂਸਰਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮਸਲਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਉਚੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਉਪਰ ਖ਼ਰਚ ਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਨਾਲੋਂ ਅੱਖਰੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਉਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਵਿਕਸਿਤ ਦੇਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਅਤੇ ਅਮਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਉਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਨਹੀ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਅਪਨਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ, "ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁਝ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ' ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ, ਖੋਜ, ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਕਾਰਜਾਂ , ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਅੰਡਰ-ਗਰੈਜੂਏਟ ਪੱਧਰ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਪੱਧਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਰੈਜੂਏਟ ਸਕੂਲ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਵਿੱਚ।
ਉਚੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰਕਾਰੀ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਆਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੜਤਾਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਜਾਂ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਹੈ।
ਉਚੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਾੜੇ ਸਿਲੇਬਸ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਣਾ, ਰਾਜਨੀਤਕ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ, ਨਵੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਆਦਿ ਅਨੇਕਾਂ ਸਮਸਿਆਵਾਂ ਹਨ।
ਉਚੇਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰ ਕਰਨ, ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਖ਼ਰੀ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਨਾ ਭੁੱਲੋ ਕਿ ਮੈਂ ਰੱਬ ਹਾਂ।
" ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਬਰਸੀ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤਥੀ ਕਿਹਾ।
ਮੇਹਰਬਾਬ ਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਮਹੇਰਾਬਾਦ ਵਿਖੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਗੁਲਾਬ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬਰਫ ਨਾਲ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਅੰਤਮ ਦਫ਼ਨਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਇਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਜਨਤਾ ਲਈ ਉਪਲੱਬਧ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਹਰ ਬਾਬਾ ਨੇ ਪੂਨਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀਆਂ ਵਿਆਪਕ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ ਸਨ।
ਉਸਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ "ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ" ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਰਕਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਯੁੰਕਤ ਰਾਜ, ਯੂਰਪ, ਅਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਤੋਂ ਆਏ ਸੈਂਕੜੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਮੇਹਰ ਬਾਬੇ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਸਿਖਾਉਣ ਦੇ ਪੁਨਰ ਜਨਮ ਅਤੇ ਇਹ ਹੈ ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਭਰਮ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਕਲਪਨਾ ਹੈ, ਕਿ ਰੱਬ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਰੂਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਲਈ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸਨੇ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵਿਹਾਰਕ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਰੱਬ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਪਰਫੈਕਟ ਮਾਸਟਰਜ਼, ਅਵਤਾਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੂਹਾਨੀ ਮਾਰਗ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਪੜਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਇਨਵੋਲੈਂਸ ਕਿਹਾ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਿਤਾਬਾਂ ਡਿਸਕੋਰਸਜ਼ ਐਂਡ ਗੌਡ ਸਪੀਕਸ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹਨ।
ਦੋ ਗੰਭੀਰ ਵਾਹਨ ਹਾਦਸਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਯਾਤਰੀ ਦੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ 1952 ਵਿਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿਚ ਅਤੇ ਇਕ ਭਾਰਤ ਵਿਚ 1956 ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਮਤ ਹੋ ਗਈ।
1962 ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਛਮੀ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ "ਦਿ ਈਸਟ – ਵੈਸਟ ਗਰੇਡਿੰਗ" ਨਾਮਕ ਇਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਭਾਰਤ ਬੁਲਾਇਆ।
1966 ਵਿਚ ਐਲਐਸਡੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਨਸਿਕ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਵੱਧਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ, ਬਾਬੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਲ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਵਿਗੜਦੀ ਸਿਹਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ "ਯੂਨੀਵਰਸਲ ਵਰਕ" ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, 31 ਜਨਵਰੀ 1969 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤਕ।
ਮੇਹਰਾਬਾਦ, ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਸਮਾਧੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
1931 ਵਿਚ, ਮੇਹਰ ਬਾਬਾ ਨੇ ਪੱਛਮ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕੀਤਾ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ 1940 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਹਰ ਬਾਬੇ ਨੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਸਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਧਿਆਤਮਕ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫਸ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹਨ।
1949 ਵਿਚ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਮੰਡਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਇਕ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਅਵਧੀ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਬਾਰੇ ਗੁਮਨਾਮ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ " ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ " ਕਿਹਾ।
10 ਜੁਲਾਈ 1925 ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਮੇਹਰ ਬਾਬਾ ਨੇ ਚੁੱਪ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ, ਇਕ ਵਰਣਮਾਲਾ ਬੋਰਡ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਜਾਂ ਹੱਥ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਪਣੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਲੰਬੇ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਬਿਤਾਇਆ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਅਕਸਰ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਵਿਆਪਕ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਜਨਤਕ ਇਕੱਠਾਂ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕੋੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹੇ।
ਮੇਰਵਾਨ ਸ਼ੀਅਰ ਈਰਾਨੀ ਦਾ ਜਨਮ 1894 ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁਣੇ ਵਿਚ ਈਰਾਨੀ ਜ਼ੋਰਾਸਟ੍ਰੀਅਨ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਰੂਹਾਨੀ ਤਬਦੀਲੀ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਹ 19 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚਲਿਆ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਅਤੇ 27 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ 1922 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ।
ਉਸਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਮੇਹਰ ਬਾਬਾ ਚੈਰੀਟੇਬਲ ਟਰੱਸਟ ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੌਪ-ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ “ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ” ਵਰਗੇ ਸਾਂਝੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਮੇਹਰ ਬਾਬਾ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਧਿਆਤਮਕ ਗੁਰੂ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ, ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸੀ।
ਤਿਰੂਚਿਰੱਪੱਲੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤਿਰੂਚਿਰੱਪੱਲੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਮੁਸਾਫਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦਾ 31 ਵਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਅਸਤ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਹੈ, ਕੁੱਲ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਇਹ 33 ਵਾਂ ਵਿਅਸਤ ਹੈ।
ਇਹ ਚੇਨਈ ਅਤੇ ਕੋਇੰਬਟੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਕੁੱਲ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਹੈ।
ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੋ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ 3 ਘਰੇਲੂ ਅਤੇ 5 ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਥਾਨਾਂ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਸੰਪਰਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਦੋ ਟਰਮੀਨਲ ਹਨ. ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਯਾਤਰੀ ਟਰਮੀਨਲ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਹਵਾਈ ਆਵਾਜਾਈ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇ ਟਰਮੀਨਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਰਗੋ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੁਡੁਕੋਟਾਈ-ਤ੍ਰਿਚੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਹਾਈਵੇਅ 336 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਬੱਸ ਅੱਡਿਆਂ, ਸੈਂਟਰਲ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਅਤੇ ਚਤਰਮ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਟੀ ਬੱਸਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰੂਰ, ਥੰਜਾਵਰ ਅਤੇ ਸੈਂਟਰਲ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੱਸਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਮਾਜ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਜਗ੍ਹਾਂ ਬਣਾ ਲਈ ਹੈ।
ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਆਬੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮੀਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਪਰਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਰ ਹੁਣ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ ਹਨ।
ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਕਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕਮਾਈ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਪਰਤਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੀ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਾਇਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ " ਬਾਰ੍ਹੀ ਬਰਸੀਂ ਖੱਟਣ ਗਿਆ, ਖੱਟ ਖੱਟ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ।
" ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਜਿਸ ਅਨੁਸਾਰ ਅਸੀਂ ਖੱਟਣ ਗਏ ਨੂੰ ਪਰਵਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇਈਏ।
ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਕਤ ਵੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੰਦਾ ਦੂਸਰੇ ਦੇਸ਼ ਚੱਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸੀਮਤਪਣ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਸਮਾਜਿਕ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ ਤੇ ਖੇਤਰੀ ਘੱਟ ਸੀ।
ਆਦਮੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਉਸਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਵਾਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਸਾਰੇ ਹੀ ਪਰਵਾਸੀ ਆਪਣੀ ਜੰਮਣ ਭੋਇੰ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਜੰਮਣ ਭੋਇੰ ਤੋਂ ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਸੰਤਾਪ ਹੰਢਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਜੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਹ ਉਪਰੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਬੇਗਾਨਗੀ ਹੰਢਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆਪਣੀ ਭੋਇੰ, ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਆਪਣਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਭਾਸ਼ਾ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਉਦਰੇਵਾਂ, ਹੇਰਵਾ, ਪਿਆਰ ਆਦਿ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਉਪਰੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਬੇਗਾਨਗੀ ਤੇ ਅਜਨਬੀਅਤ ਦੇ ਸੰਤਾਪ ਨੂੰ ਹੰਢਾਉਂਦਿਆ ਨਾਲੋ-ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਕਾਰਨ ਨਵੇਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਅਪਣਾਉਦੇ ਹਨ।
ਪਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਹੈ।
ਜੋ ਨਿਰੰਤਰ ਪੱਛਮੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੁੱਲ-ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਟਕਰਾਓ ਵਿੱਚ ਨਸਲੀ, ਧਾਰਮਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਮੁੱਲ - ਪ੍ਰਬੰਧਾਂ ਦਾ ਟਕਰਾਓ ਵੀ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਆਧਾਰ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਮਰਦ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਾਗੀਰੂ ਸੋਚ ਬਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਕੇਂਦਰ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਮਰਦ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੋਚ ਅਨੁਸਾਰ ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ ਉਸਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਮੰਨਣੀ ਉਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਪੱਛਮੀਂ ਬੁਰਜੂਆ ਉਦਾਰ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਬਹੁਤਿਆਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਮਰਦ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਚਰਦੀ ਹੈ।
ਪਰਵਾਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਮੱਸਿਆ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਟੁੱਟਣਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ।
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸੰਸਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਇਮ ਸੀ ਸਗੋਂ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਪੰਜਾਬੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੀ।
ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਪੱਛਮੀਂ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਪਰਿਵਾਰ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਸੰਸਥਾ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।
ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਤੱਕੜੇ ਜਿਸਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਹਾਜ਼ਮਾ ਵੀ ਬੜਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਅਨੇਕਾਂ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੰਘਾਪੁਰ, ਮਲਾਇਆ, ਕੈਨੇਡਾ ਅਮਰੀਕਾ ਗਏ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੇਖੋ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਝਲਕਾਰਾ ਇੱਕਦਮ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਡਾ. ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ ਅਨੁਸਾਰ" ਪ੍ਰਵਾਸ ਤੇ ਪਰਵਾਸ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮਾਰਫੀਮ ਖੰਡ ਹਨ: ਪ੍ਰ+ਵਾਸ ਅਤੇ ਪਰ+ਵਾਸ।
"ਪ੍ਰ" ਅਤੇ "ਪਰ" ਦੋਵੇਂ ਅਗੇਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਅਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
"ਪ੍ਰ"ਅਗੇਤਰ ਦੇ ਆਮ ਅਰਥ: ਜੁਦਾ ਹੋਣਾ ਵਿਯੋਗ ਹਨ,"ਪਰ" ਅਗੇਤਰ ਦੇ ਅਰਥ:।
ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸੌਖੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਧਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਿਖੇੜ ਕੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਅਜੋਕੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਏਧਰ ਬੈਠੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਉਹਨੇ ਹੀ ਫਿਕਰਮੰਦ ਹਨ ਜਿੰਨੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਮਸਾਏ।
ਇਸੇ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲਿਖਾਰੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਇੱਕ ਕਵੀ ਦਰਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸ.ਸ.ਮੀਸ਼ਾ ਦੀ ਨਜ਼ਮ ਦੀ ਇਸ ਸਤਰ ਨੂੰ ਤਰਹ ਮਿਸਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ:
ਸਮਕਾਲੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸੀ ਤੇ ਪਰਵਾਸ ਸਾਡੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਹਨ।
ਭਾਵੇਂ ਵਲਾਇਤ ਲੋਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੱਧ ਪੂਰਵ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਤੇ ਅਸਰ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਪਰਵਾਸੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜੀ ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬਾਹਰ ਬੈਠੇ ਪੰਜਾਬੀ ਓਪਰੇ ਮਾਹੌਲ ਕਾਰਨ ਪੈਂਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖੈਰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਬਾਬੂ ਫ਼ੀਰੋਜ਼ਦੀਨ ਸ਼ਰਫ ਦੀ ਇਹ ਸਤਰ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਗੁਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ:
ਭੂਮਿਕਲ ਊਰਜਾ ਥਰਮਲ ਊਰਜਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਟੋਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਥਰਮਲ ਊਰਜਾ ਉਹ ਊਰਜਾ ਹੈ ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਧਰਤੀ ਦੇ ਛਾਲੇ ਦੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਊਰਜਾ ਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਅਸਲ ਗਠਨ ਅਤੇ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਰੇਡੀਓ ਐਕਟਿਵ ਸੜਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਿਓਥਰਮਲ ਗਰੇਡੀਐਂਟ, ਜੋ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਤਹ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਹੈ, ਕੋਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਤਹ ਤਕ ਗਰਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਥਰਮਲ ਊਰਜਾ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਉਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ.।
ਯੂਨਾਨੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਭੂਮਿਕਲ ਦਾ ਮੁੱਢ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ , ਗਰਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ।
ਜਿਓਥਰਮਲ ਪਾਵਰ ਲਾਗਤ-ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਭਰੋਸੇਮੰਦ, ਟਿਕਾਊ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਪਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਟੈਕਟੋਨਿਕ ਪਲੇਟ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੈ।
ਹਾਲੀਆ ਤਕਨੀਕੀ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਵਿਹਾਰਕ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਸੀਮਾ ਅਤੇ ਅਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਟਕੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਘਰ ਹੀਟਿੰਗ, ਵਿਆਪਕ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਹੈ।
ਜਿਓਥਰਮਲ ਖੂਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫਸੀਆਂ ਗ੍ਰੀਨਹਾਉਸ ਗੈਸਾਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਨਿਕਾਸ ਜੈਵਿਕ ਇੰਧਨ ਨਾਲੋਂ ਪ੍ਰਤੀ ਊਰਜਾ ਇਕਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹਨ।
ਗਰਮ ਚਸ਼ਮੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਭੂ-ਪਥਰਜੀ ਊਰਜਾ ਪੁਰਾਣੀ ਰੋਮਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲੀਓਲਿਥਿਕ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹਾਉਣ ਅਤੇ ਪੁਲਾੜ ਗਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਬਿਜਲੀ ਉਤਪਾਦਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਲ 2010 ਤੱਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਗਰਮ, ਸਪੇਸ ਹੀਟਿੰਗ, ਸਪਾ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਡੀਸੀਲੀਨੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਸਿੱਧੀ ਜਿਓਥਰਮਲ ਹੀਟਿੰਗ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਧੂ 28 ਗੀਗਾਵਾਟ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਧਰਤੀ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਰਮੀ ਰੇਡੀਓ ਐਕਟਿਵ ਸੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਣਨ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਗਰਮੀ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਥਰਮਲ ਊਰਜਾ ਹੈ।
ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ, ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਖੇ ਦਾਖਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਸੰਸਥਾ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਪੱਖੀ ਵਿਸਥਾਰ ਉਪਾਵਾਂ ਨੇ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਨੂੰ ਮੈਡੀਕਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਡੀਕਲ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੋਜ ਦੇ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪੰ. ਬੀ.ਡੀ.ਸ਼ਰਮਾ, ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਐਮ.ਐਸ., ਰੋਹਤਕ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 240 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਹਿਸਾਰ-ਸਿਰਸਾ-ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਨੈਸ਼ਨਲ ਹਾਈਵੇ 'ਤੇ ਲਗਭਗ 70 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ' ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਇਹ ਮੈਡੀਕਲ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੋਜ ਲਈ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੰਸਥਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਹਰਿਆਣਾ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਬਲਕਿ ਪੰਜਾਬ, ਰਾਜਸਥਾਨ, ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਯੂ.ਪੀ. ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿਹਤ ਦੇਖਭਾਲ ਸੇਵਾਵਾਂ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਤੀਸਰੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇਂਦਰ ਹੈ।
ਪੰਡਿਤ ਭਾਗਵਤ ਦਿਆਲ ਸ਼ਰਮਾ ਪੋਸਟ ਗਰੈਜੂਏਟ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਮੈਡੀਕਲ ਸਾਇੰਸਜ ਜਾਂ ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.ਐਮ.ਐਸ. ਰੋਹਤਕ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰੋਹਤਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਮੈਡੀਕਲ ਸੰਸਥਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪੰਡਿਤ ਭਾਗਵਤ ਦਿਆਲ ਸ਼ਰਮਾ ਸਿਹਤ ਵਿਗਿਆਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੰਡਿਤ ਭਾਗਵਤ ਦਿਆਲ ਸ਼ਰਮਾ ਸਿਹਤ ਵਿਗਿਆਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਸ ਨੂੰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ 'ਰਿਟਰਨ ਆਫ ਸਰਦਾਰਜੀ' ਦੀ ਸੀਕਵਲ ' ਦਿ ਰਿਟਰਨ ਆਫ ਸਰਦਾਰਜੀ"' ਲਈ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਦਿਲਜੀਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਭੜਕਾਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਦੇ ਏਅਰਪੋਰਟ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ਼ੂਟ ਦੌਰਾਨ ਦਿਲਜੀਤ ਨੇ ਸੋਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਟ 'ਤੇ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਹਾਦਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਦਿਲਜੀਤ ਨੂੰ ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਟ੍ਰੇਨਰ ਪ੍ਰਦੀਪ ਭਾਟੀਆ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ 'ਤੇ ਰੱਖਦਿਆਂ 6 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਸਰੀਰਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣੀ ਪਈ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਲਜੀਤ ਦੁਸਾਂਝ, ਮੋਨਿਕਾ ਗਿੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨਮ ਬਾਜਵਾ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਤੇ, ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਕੁਏਲ ਦੇ ਉਲਟ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਫ਼ਿਲਮ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰੀਕੁਅਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕਮਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਾਕਸ-ਆਫਿਸ 'ਤੇ ਸਧਾਰਨ ਫ਼ਿਲਮ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਟਾਈਟਲ ਟਰੈਕ ਸਰਦਾਰਜੀ" ਦੀ ਵੀਡੀਓ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਦੋ ਦਿਨ ਸ਼ੂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਪੱਗਾਂ ਪਹਿਨੇ 2500 ਸਰਦਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ 1200 ਦਿਲਜੀਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਹਨ ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਲਈ ਆਏ ਸਨ।
ਸਾਉਂਡ ਟ੍ਰੈਕ ਸਰਦਾਰਜੀ 2 ਦਾ ਸਾਉਂਡ ਟ੍ਰੈਕ ਜਤਿੰਦਰ ਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਨਿਕ ਧੰਮੂ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਬੋਲ ਵੀਤ ਬਲਜੀਤ ਅਤੇ ਰਣਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲਿਖੇ ਸਨ।
ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡ, 2017 ਵਿੱਚ ਛੇ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ।
ਫੂਡ ਐਂਡ ਕੁੱਕਿੰਗ ਦੀ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ ਵਿਚ ਪੀਜ਼ਾ ਪਨੀਰ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ "ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣੇ ਮੋਜ਼ਰੇਲਾ ਵਰਗਾ ਨਰਮ ਕਤਾ-ਦਹੀਂ ਪਨੀਰ ." ਜੋ ਕਿ ". ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੀਜ਼ਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਮੋਜ਼ੇਰੇਲਾ ਨਾਲੋਂ ਕੁਝ ਘੱਟ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 95 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਮੋਜ਼ੇਰੇਲਾ, ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਨਮੀ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਦੀ ਘਣਤਾ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਫ੍ਰੋਜ਼ਨ ਪੀਜ਼ਾ ਲਈ ਪਨੀਰ ਇਕਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਨੀਰ ਨੂੰ ਮਿੰਟ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਨੀਰ ਨੂੰ ਬਲਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਤਪਾਦ ਨੂੰ ਪੀਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪੀਜ਼ਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖਾਣਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਕੱਟੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪੀਜ਼ਾ ਪਨੀਰ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਦੋ ਜਾਂ ਦੋ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਘੱਟ-ਨਮੀ ਵਾਲੀ ਮੋਜ਼ੇਰੇਲਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰੋਵੋਲੀਨ।
ਘੱਟ ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਮੋਜ਼ੇਰੇਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਧ ਪੱਛਮੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਡੇਅਰੀ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ "ਪੀਜ਼ਾ ਪਨੀਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪੀਜ਼ਾ ਪਨੀਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਪਨੀਰ ਅਤੇ ਡੇਅਰੀ ਉਤਪਾਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੀਜ਼ਾ ' ਤੇ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਸੈਸਡ ਅਤੇ ਸੋਧੇ ਹੋਏ ਪਨੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੌਜ਼ਰੇਲਾ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰੋਸੈਸਡ ਪਨੀਰ ਅਤੇ ਮੌਜ਼ਰੇਲਾ ਵੇਰੀਐਂਟ।
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੀਜ਼ਾ 'ਤੇ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਨੀਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਰਸਮੀ ਲਾਤੀਨੀ ਸਾਹਿਤ 240 ਈਪੂ ਵਿੱਚ ਅਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਰੋਮਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯੂਨਾਨੀ ਨਾਟਕ ਦਾ ਲਾਤੀਨੀ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।
ਅਡੈਪਟਰ ਲਿਵੀਅਸ ਐਂਡਰੋਨਿਕਸ ਸੀ, ਜੋ ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਮ ਵਿੱਚ 272 ਈਪੂ ਵਿੱਚ ਜੰਗੀ ਕੈਦੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਐਂਡਰੋਨਿਕਸ ਨੇ ਹੋਮਰ ਦੇ ਯੂਨਾਨੀ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਓਡੀਸੀ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲਾਤੀਨੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤੂਰੀਅਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰੋਮਨ ਥੀਮ ਤੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਲਾਤੀਨੀ ਕਵੀ ਤੀਜੀ ਸਦੀ ਈਪੂ ਦੌਰਾਨ ਹੋਇਆ ਨਾਇਊਸ ਨਾਇਵਿਊਸ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਪਹਿਲੇ ਪੁਨਿਕ ਯੁੱਧ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪ ਲੜਿਆ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਮਹਾਂਕਾਵਿਕ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਇਵਿਊਸ ਦੇ ਨਾਟਕ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਮੂਲ ਦੇ ਨਾਟਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂਤਰ ਸਨ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਰੋਮਨ ਮਿਥਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਦੁਖਾਂਤ ਨਾਟਕ ਵੀ ਲਿਖੇ।
ਲਾਤੀਨੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮਨਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਪੱਛਮੀ ਯੂਰਪ ਦੀ ਲੈਂਗੁਆ ਫ੍ਰਾਂਕਾ ਵੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਲਾਤੀਨੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿਚ ਨਾ ਸਿਰਫ ਸਿਸੇਰੋ, ਵਰਜਿਲ, ਓਵਿਡ ਅਤੇ ਹੋਰੇਸ ਵਰਗੇ ਰੋਮਨ ਲੇਖਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਬਲਕਿ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯੂਰਪੀਅਨ ਲੇਖਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਐਕਿਨਸ ਵਰਗੇ ਧਾਰਮਿਕ ਲੇਖਕਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਬੇਕਨ , ਬਾਰੂਕ ਸਪਿਨੋਜ਼ਾ , ਅਤੇ ਆਈਜ਼ਕ ਨਿਊਟਨ ਵਰਗੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਲੇਖਕਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਲਾਤੀਨੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿਚ ਲੇਖ, ਇਤਿਹਾਸ, ਕਵਿਤਾਵਾਂ, ਨਾਟਕ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਰ ਲਿਖਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਲਾਤੀਨੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 240 ਬੀ.ਸੀ. ਤੋਂ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰੋਮ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਮੰਚ ਨਾਟਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਲਾਤੀਨੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਯੁੱਗ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਦੌਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਅਰੰਭਕ ਲਾਤੀਨੀ ਸਾਹਿਤ, ਗੋਲਡਨ ਏਜ, ਦਿ ਇੰਪੀਰੀਅਲ ਪੀਰੀਅਡ ਅਤੇ ਦੇਰ ਪੁਰਾਤਨਤਾ .
ਫ਼ਿਲਮ ਨੇ ਆਲੋਚਕਾਂ ਦੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ, ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਰਕ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਉਭਾਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਨੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੀ ਅਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਹੁਣ ਤਕ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੇਂ ਸਥਾਨ ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ 2018 ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ।
ਫ਼ਿਲਮ ਨੇ 9 ਵੇਂ ਪੀਟੀਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਅਵਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਬੋਤਮ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਪੀਟੀਸੀ ਅਵਾਰਡਜ਼ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟ ਏਸ਼ੀਆ ਫ਼ਿਲਮ ਅਵਾਰਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਰਬੋਤਮ ਫ਼ਿਲਮ ਅਵਾਰਡ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਸਮਤ ਇੱਕ 2018 ਦੀ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਨਾਟਕ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਦੀਪ ਸਿੱਧੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀ ਨਰੋਤਮ ਜੀ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਿਤ, ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਐਮੀ ਵਿਰਕ ਅਤੇ ਸਰਗੁਣ ਮਹਿਤਾ, ਗੁੱਗੂ ਗਿੱਲ, ਤਾਨੀਆ ਅਤੇ ਹਾਰਬੀ ਸੰਘਾ ਸਹਾਇਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ 2017 ਵਿੱਚ ਆਏ ਇਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਗਾਣੇ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਐਮੀ ਵਿਰਕ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਮਹਿਤਾ ਅਭਿਨੇਤਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੋਣਾ ਨੀਯਤ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨੀਆ ਅਮਨਦੀਪ ਕੌਰ 'ਅਮਨ' ਵਜੋਂ, ਅਨਮੋਲ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਜੀਤ ਦੀ ਮੰਗੇਤਰ ਹੈ
ਕਿਸਮਤ 21 ਸਤੰਬਰ 2018 ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਿੱਲ ਸਟੂਡੀਓ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂ ਭਾਰਤ, ਕਨੇਡਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਿਛਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਐਮੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨਿੱਕਾ ਜ਼ੈਲਦਾਰ ਅਤੇ ਨਿੱਕਾ ਜ਼ੈਲਦਾਰ 2 ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹਿੱਟ ਸਨ।
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਪਹਿਲੀ ਦਿੱਖ ਨੂੰ 14 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਬੀ ਪ੍ਰਾਕ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ "ਕੌਣ ਹੋਇਗਾ" ਗਾਣਾ 24 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਟ੍ਰੇਲਰ 30 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਸਪੀਡ ਰਿਕਾਰਡਸ ਦੁਆਰਾ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਗਾਣੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਿੱਧੂ ਨੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਈ 2019 ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਇਸ ਸੀਕਵਲ ਲਈ ਸਿੱਧੂ, ਵਿਰਕ, ਮਹਿਤਾ, ਜਾਨੀ, ਅਤੇ ਬੀ ਪ੍ਰਾਕ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੰਸਟ੍ਰਕਟਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਪੋਜ਼ ਦੇ ਸੂਚਕਾਂਕ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਸਰੀਰਕ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਮਾਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।
“ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਨਤੀ ਛੋਟੀਆਂ ਸਲੇਟਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਪੈਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਿੰਗ-ਬੁੱਕ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਲੋ ਬਲਾਸਿਸ ਇੱਕ ਇਤਾਲਵੀ ਡਾਂਸਰ, ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫਰ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਸਿਪਾਹੀ ਨੈਪਲੱਸ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖਤ ਨਾਚ ਕਲਾਸਾਂ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਨਾਚ ਚਾਰ ਘੰਟੇ ਲੰਮਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਬਲਾਸਿਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਾਚ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਸਿੱਖਣ।
ਉਸਨੇ ਐਨਰਿਕੋ ਸੇਚੇਟੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਵਿੱਚ ਬਲੇਸਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀਚੇਚੇਟੀ ਨੂੰ ਬੈਲੇ ਦੀ ਸੇਚੇਟੀ ਵਿਧੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ 1820 ਵਿੱਚ ਬੈਰੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟ੍ਰੈਟੀ ਐਲਟਮੈਂਟੇਅਰ, ਥੋਰਿਕ, ਏਟ ਪ੍ਰੀਕਿਕ ਡੀ ਲਾਰਟ ਡੇ ਲਾਂਸ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਹ ਜਿਓਵਨੀ ਦਾ ਬੋਲੋਗਨਾ ਦੁਆਰਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮੂਰਤੀ "ਅਵੱਸ਼" ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲਾਸਿਸ ਨੇ ਗਣਿਤ ਦੀਆਂ ਜਿਓਮੈਟਰੀ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਡਾਂਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਬਣਾਇਆ।
ਉਸਨੇ ਇੱਕ "ਅੰਦੋਲਨ ਧੁਰੇ" ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ - ਇੱਕ ਖੜੀ ਰੇਖਾ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਲੰਬਕਾਰੀ ਲਾਈਨ, ਫਰਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਧੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੰਤੁਲਨ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਗ਼/, /ਜ਼/ ਆਦਿ ਦਾ ਵੱਖਰੇਵਾਂ ਮਲਵਈ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ਿਹਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰਥਿਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ: ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਨਾਜ, ਅਖੰਡ ਨੂੰ ਖੰਡ, ਅਦਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਦਾਲਤਾਂ, ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਨੰਦ, ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਲਾਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕੇਰਾਂ ਆਦਿ
ਨੂੰ ਸ਼ੈਕਲ, ਸ਼ਤਾਨ ਨੂੰ ਛਤਾਨ, ਸਰਦੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਦੀ, ਛਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂ, ਸੜਕ ਨੂੰ ਸ਼ੜਕ, ਛਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਿੱਤਰ ਆਮ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਆਕਰਨ ਪੱਖੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤੀ ਵੱਖਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਭੇਦ ਉੱਚਾਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੜਨਾਂਵ ਨੂੰ ਧਿਆਡਾ, ਧਿਆਡੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੀ ਥਾਂ ਧਿਆਨੂੰ ਜਾਂ ਤਿਆਨੂੰ ਉੱਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ: ਵਾਂਢੇ, ਸਲੂਣਾ, ਰੁਮਾਨ, ਖੜਨਾ, ਭਾਊ, ਭਾ, ਛਾਹਵੇਲਾ, ਲੌਢਾ ਵੇਲਾ , ਗਾੜੀ , ਝਬਦੇ , ਕੂਣਾ ,
ਇਨ ਕਿਹਾ, ਹੱਥੀਂ ਕੀਤਾ, ਅੱਖੀਂ ਡਿੱਠਾ, ਗੱਡੀਓ ਲੱਥਾ/ ਆਦਿ ਸੰਜੋਗਾਤਮਿਕ ਬਣਤਰਾਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਰੁਚੀ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ 'ਪੜ੍ਹ' ਤੋਂ 'ਪੜ੍ਹਿਆ, 'ਕਰ' ਤੋਂ 'ਕਰਿਆ ਆਦਿ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਕਟ-ਤਤਸਮੀ ਰੂਪ /ਕੀਤਾ, ਸੀਤਾ/ਵੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਆਉਦਾ ਹੈ।
ਵਿੱਚ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪ ਪਰਚੱਲਿਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡਿੱਠਾ, ਰਿੱਧਾ, ਧੋਤਾ, ਗੁੱਧਾ ਆਦਿ।
ਦੰਤੀ /ਲ/ ਅਤੇ ਉਲਟ ਜੀਭੀ /ਲ਼/ ਦੋਵੇਂ ਵਿਅੰਜਨ ਧੁਨੀਆਂ ਧੁਨੀਆਤਮਿਕ ਪੱਖੋਂ ਸਾਰਥਿਕ ਅਤੇ ਨਖੇੜੂ ਹਨ।
ਵਿੱਚ /ਵ/ ਅਤੇ /ਬ/ ਧੁਨੀਆਂ ਅੰਤਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵ 'ਵਿੱਚ' ਅਤੇ 'ਬਿੱਚ' ਦੋਵੇ ਬੋਲੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਜਾਂ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਨਾਸਿਕਤਾ-ਸਹਿਤ /ਵ/ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਮਲਵਈ ਵਿੱਚ /ਮ/ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਮੇਂ, ਕਿਮੇਂ, ਤਿਮੇਂ ਆਦਿ,
ਦੁਆਬੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧਵਰਤੀ ਜਾਂ ਅੰਤਰ /ਰ/ ਨੂੰ ਲੋਪ ਕਰਨ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਹੈ।
ਸੁਰਾੀਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨਾਦੀ-ਮਹਾਂਪ੍ਰਾਣ ਧੁਨੀਆਂ /ਘ,ਝ,ਢ,ਧ,ਭ/ ਅਤੇ ਸੁਰਯੰਤਰੀ ਧੁਨੀ /ਹ/ ਆਦਿ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਥਿਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ
ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਮਲਵਈ ਵਿੱਚ /ਹ/ ਦਾ ਵਿਅੰਜਨੀ ਸਰੂਪ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੌਲੀ ਨੂੰ ਕੋਲੀ, ਚੌਲ ਨੂੰ ਚੋਲ, ਪੌੜੀ ਨੂੰ ਪੋੜੀ ਅਤੇ ਤੌੜੀ ਨੂੰ ਤੋੜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਕਰਾਉਣਾ, ਸੁਣਾਉਣਾ ਆਦਿ ਨਿਰਸੰਧੀ ਉੱਚਾਰਨ ਮਾਝੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਮਲਵਈ ਵਿੱਚ
ਨਾਸਕੀ ਵਿਅੰਜਨ ਤਿੰਨ ਹੀ ਉੱਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਝੀ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ /ਙ/ ਤੇ /ਞ/ ਦੀ ਹੋਂਦ ਵੀ ਹੈ।
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਬਠਿੰਡਾ, ਸੰਗਰੂਰ, ਫ਼ਰੀਦਕੋਟ, ਮੁਕਤਸਰ, ਮੋਗਾ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰੋਜ਼ਪੁਰ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ।
ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ ਵਾਲੇ ਗੁੱਠ ਤੋਂ ਪਾਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਕੁਝ ਸਿੱਖ-ਹਿੰਦੂ ਵਸੋਂ ਮਲਵਈ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।
ਮਲਵਈ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਣ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਅਗਾਂਹ ਕੁਝ ਲਘੂ-ਬੋਲੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਆਕਰਨ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਮਲਵਈ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਆਰਾਪਨ ਇਸ ਦੇ ਨਿਰਾਲੇ ਪੜਨਾਵ ਹਨ।
ਮਾਝੀ ਹੁਣ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਆਰਪਾਰ ਦੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰੇ ਜ਼ਿਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਤਰਨ-ਤਾਰਨ, ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਹਿਸੀਲਾਂ-ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਅਤੇ ਬਟਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
'ਮਾਝਾ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਹੈ ਮੱਧ, ਭਾਵ ਕੇਂਦਰ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਜਾਂ ਦਰਮਿਆਨਾ ਹੈ।
ਹਾਜ਼ਰੀ ਰੋਟੀ, ਤਿੱਖੜ ਦੁਪੈਹਰਾ, ਆਥਣ-ਉੱਗਣ, ਵੱਡੇ ਤੜਕੇ, ਨੇਂ ਜਾਣੀਏ, ਬਲਾਂਈ, ਜਮਾ ਈ, ਖਬਣੀ, ਕੇਰਾਂ, ਐਮੇ, ਊਂਈ, ਐਰਕੀ ਜਾਂ ਤੋਕੀ
ਬਗ ਗਿਐ, ਕਾਸ ਨੂੰ ਜਾਨੈਗਾ, ਮੂਹਰੇ, ਜਿੱਦਣ, ਕਿੱਦਣ, ਲੌਣੇ, ਲਵੇ, ਥਾਈਂ, ਖੋਲਾ, ਜਾਣੇ ਖਾਣਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ ਵੱਢੀਏ, ਡੁਬੜੀਏ,
ਜੰਡਾਲੀਜੰਡਾਲੀ ਬੋਲੀ"' ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਇੱਕ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।
ਕਿਰਿਆ ਰੂਪੀ ਸ਼ਬਦ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਊਂ, ਖਾਊਂ, ਕਰੂੰ ਆਦਿ ਵੀ ਟਕਸਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬੀ ਲਹਿਜੇ ਸਾਂਝੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ਼-ਨਾਲ਼ ਪਾਕਿਸਤਾਨ-ਭਾਰਤ ਦੇ ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਆਂ ਉੱਪਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਸ਼ਾ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਭਾਗ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਆਂ ਹੇਠਲੀਆਂ 28 ਉਪਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ:
ਮੀਰਾ ਸ਼ੌਰ ਦੇ ਮਾਪੇ ਇਲੀਆ ਅਤੇ ਰੀਸੀਆ ਸ਼ੌਰ ਪੋਲਿਸ਼ ਮੂਲ ਦੇ ਸਨ ਜੋ 1941 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਆ ਗਏ ਸਨ।
ਮੀਰਾ ਸ਼ੌਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਨੋਓਮੀ ਸ਼ੌਰ , ਫ੍ਰੈਂਚ ਲਿਟਰੇਚਰ ਅਤੇ ਨਾਰੀਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਦਵਾਨ ਵੱਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਲੈਸੀ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਦੇ ਨਿਊ ਯਾਰਕ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।