polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਛਾਲੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਖਰੀਂਡ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਵਾਇਰਸ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤਕ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦਾ।
ਰੋਗੀ ਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਾਇਰਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੂਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤਕ ਫੈਲਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਰੀਂਡ ਬਣ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਵਾਇਰਸ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ।
ਭਾਵੇਂ ਵਾਇਰਸ ਓਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਛੋਟੀ ਮਾਤਾ ਵੇਲੇ ਇਹ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂਕਿ ਜਨੇਊ ਦੇ ਛਾਲਿਆਂ ਚੋਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦਾ।
ਇਹ ਰੋਗ ਇੱਕ ਵਾਇਰਸ ਕਰ ਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ- ‘ਵੀ.ਜੈੱਡ.ਵੀ.’ ਜਾਂ ‘ਵੇਰੀਸੈਲਾ ਜੋਸਟਰ ਵਾਇਰਸ’ ਆਮ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਦੇ ਰੋਗੀ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵੇਲੇ ਛੋਟੀ ਮਾਤਾ ਨਿਕਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਾਇਰਸ ਨੂੰ ਕਈਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸੁਖਮਨਾ ਨਾੜੀ ਜਿੱਥੋਂ ਉਗਣ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਨਾੜੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਵਾਇਰਸ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਪੋਸਟ ਮਾਰਟਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਵਾਇਰਸ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਨਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੌਰਾਨ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅਜੇ ਤਕ ਕੋਈ ਟੈਸਟ ਕਾਰਗਰ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵੱਡੀ ਉਮਰ ‘ਚ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਘਟਣ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਮਿਊਨੋ-ਸਪ੍ਰੈਸਿਵ ਇਲਾਜ, ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਦਬਾਅ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ‘ਵੇਰੀਸੈਲਾ ਜੋਸਟਰ ਵਾਇਰਸ’ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨੇਊ ਰੋਗ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਰੋਗੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਰਦ-ਨਿਵਾਰਕ ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਐਂਟੀ-ਬਾਇਓਟਿਕਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਣਿਆਂ ਜਾਂ ਛਾਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਕੈਲਾਮੀਨ ਲੋਸ਼ਨ, ਨੀਲੀ ਦਵਾਈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਅਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਐਂਟੀ-ਵਾਇਰਲ ਦਵਾਈਆਂ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਇਲਾਜਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ ਅਤੇ ਜ਼ੁਕਾਮ ਵਾਂਗ ਇਹ ਰੋਗ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਦਿਨ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਰੋਗੀ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨੇਊ ਰੋਗ ਚਮੜੀ ਦੀ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਮ ਹੈ- ‘ਹਰਪੀਜ਼ ਜੋਸਟਰ’ ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਸ਼ਿੰਗਲਸ’ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਇਰਸ ਦੀ ਇਹ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਸੁਖਮਣਾ ਨਾੜੀ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਆਮ ਕਰ ਕੇ ਪਸਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਪਹਿਲਾਂ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਜਾਂ ਪੱਟੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਣੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬਾਅਦ ‘ਚ ਛਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ‘ਚ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਦਿਮਾਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਪੁੱਜ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਹਾਂਗਗੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੋਰੀਆਈ ਰਾਜਾ ਚੇਜੋਂਗ ਮਹਾਨ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਤਸੀ ਹੇਠ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸੰਨ੍ਹ 1444ਈ. ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਬਣ ਕੇ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਉਸ ਵਕਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵਕਤ ਬਾਅਦ ਤਕ, ਕੋਰੀਅਨ ਲਿੱਖਣ ਲਈ ਚੀਨੀ ਅੱਖਰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਵਜਿਹ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ-ਲਿੱਖਣਾ ਸ਼ਾਹੀ ਉੱਚ ਜਮਾਤ ਤਕ ਮਹਿਦੂਦ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਚੇਜੋਂਗ ਕੋਰੀਆ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਲਿਪੀ ਦਾ ਚਾਹਵਾਨ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਸਿੱਖ ਸਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕੇ ਆਮ ਲੋਕ ਵੀ।
ਕੋਰੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਰਸਮੇ ਲਿਖਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਨੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਂਗਗੁਲ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਦਾਨਿਸ਼ਮੰਦ ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਲਿਪੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਿੱਖ ਸਕੇਗਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਪੈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਇਸ ਕਾਰਨ ਕੁਲੀਨ ਵਰਗ ਨੇ ਹਾਂਗਗੁਲ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚਣੀ ਸੀ ਕਿ ਪੜ੍ਹਨ-ਲਿੱਖਣ ਦੀ ਕਾਬਲਿਅਤ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਆਸ਼ਰੇ ਦੀ ਉੱਚ ਜਮਾਤ ਕੋਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹਿਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਵਕਤ ਕਈ ਕ਼ਦੀਮੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਉਸੂਲਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਹਾਂਗਗੁਲ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਰਫ਼ਾਂ ਦਾ ਤਲਫ਼ਜ਼ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਵਜਿਹ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਂਗਗੁਲ ਜਾਂ ਹਾਂਗੁਲ ਦੱਖਣੀ ਕੋਰੀਆ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕੋਰੀਆ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕੋਰੀਅਨ ਨੂੰ ਲਿੱਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲਿਪੀ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ।
17ਵੀਂ ਅਤੇ 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਸਮੇਂ ਇਹ ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਤੇ ਖੱਚਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਪਸਮੀਨਾ ਪਛਮ ਯਰਖੰਡ ਤੋਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸਾਲ ਕਾਰਖਾਨਿਆ ਲਈ ਭੇਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਧਾਰ ਹੋਇਆ।
ਅਤੇ 1846 ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸੰਧੀ ਮੁਤਾਬਕ ਬਰਤਾਨੀਆ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਟਰਾਂਸ ਹਿਮਾਲੀਅਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਸ਼ਲੀ ਸਟੇਟ ਜੰਮੂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਜਾ ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿਤਾ।
ਬਾਅਦ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਜੀਵਨ ਤੇ "ਰੀਤਪੂਜਾ, ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਅਤੇ ਟੈਬੂਆਂ" ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਸੀ, ਮੰਡੇਲਾ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੁਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਪਲਿਆ।
ਉਹ ਇੱਕ ਪਾਲੀ ਮੁੰਡੇ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਬਿਤਾਉਂਦਾ।
ਉਹਦੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸਨ, ਪਰ ਪੱਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਚੀਅਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਲਗਪਗ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਚ ਉਸਨੂੰ ਮੈਥੋਡਿਸਟ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਨੇ ਪਾਇਆ।
ਜਦੋਂ ਮੰਡੇਲਾ ਲਗਪਗ ਨੌਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪਿਉ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਕੁਨੂ ਆਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਆਪਣੀ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਣਮੱਤੀ ਤਬੀਅਤ ਅਤੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਸਿਰੜੀ ਅਹਿਸਾਸ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਸਨ।
ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਉਸਨੂੰ ਗਰੇਟ ਪੈਲੇਸ ਲੈ ਗਈ ਅਤੇ ਥੇਨਬੂ ਰੀਜੇਂਟ, ਚੀਫ਼ ਜੋਨਗਿਨਤਾਬਾ ਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਦੇ ਤਹਿਤ ਉਸਦੇ ਸਪੁਰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਿਆ, ਮੰਡੇਲਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋਨਗਿਨਤਾਬਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਕੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ।
ਮੰਡੇਲਾ ਆਪਣੇ ਅਭਿਭਾਵਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਗਿਰਜਾ ਘਰ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਖੋਸਾ, ਇਤਹਾਸ ਅਤੇ ਭੂਗੋਲ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਉਸਨੇ ਅਗਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਮੇਥੋਡਿਸਟ ਮਿਸ਼ਨ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ।
ਉਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਕੇ ਅਤੇ ਚੀਫ਼ ਜੋਈ ਦੇ ਸਾਮਰਾਜ-ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਸ਼ਣ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਅਫਰੀਕੀ ਦੇ ਇਤਹਾਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
16 ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹ, ਜਸਟਿਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਮੁੰਡੇ ਖ਼ਤਨਾ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਤਿਹਾਲ੍ਹਾੜਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਗਏ।
ਇਹ ਮੁੰਡਪੁਣੇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਆਦਮੀ ਬਣਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਲਸਨ ਰੋਲੀਹਲਾਹਲਾ ਮੰਡੇਲਾ ਦਾ ਜਨਮ ਮਬਾਸਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਡੇ ਈਸਟਰਨ ਕੇਪ ਆਫ ਸਾਊਥ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਮਵੇਜੋ ਵਿੱਚ 18 ਜੁਲਾਈ 1918 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਰੋਲੀਹਲਾਹਲਾ ਮਤਲਬ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਿਆਰਾ ਖਰੂਦੀ ਬੱਚਾ।
ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਾਸਕ ਪਰਿਵਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਯੂਰਪ ਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਗਾਡਲਾ ਹੈਨਰੀ ਨੂੰ 1915 ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨੂੰ ਗੋਰੇ ਮੈਜਿਸਰੇਟ ਨੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
1926, ਵਿੱਚ ਗਾਡਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਕੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਨੈਲਸਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗੋਰੇ ਮੈਜਿਸਰੇਟ ਦੀਆਂ ਨਾਵਾਜਬ ਮੰਗਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਗੁਆਉਣੀ ਪਈ।
ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਦੱਖਣ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਅਪਾਰਥੀਡ-ਵਿਰੋਧੀ ਜੁਝਾਰੂ ਆਗੂ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕੀ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵਿੰਗ ਉਮਖੋਂਤੋ ਸਿਜਵੇ ਦੇ ਬਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ 27 ਸਾਲ ਰਾਬੇਨ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੰਗਭੇਦ ਨੀਤੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਬਿਤਾਏ।
ਦੱਖਣ ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੰਗਭੇਦ ਨੀਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਮੰਡੇਲਾ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਏ ਸਨ ਉਥੇ ਰੰਗਭੇਦ ਦੀ ਨੀਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਮੰਡੇਲਾ ਨੂੰ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਅਤੇ ਆਤੰਕਵਾਦੀ ਦੱਸਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਨਾਹਗਾਹ।
ਗਾਂਧੀ, ਕਿੰਗ, ਮੰਡੇਲਾ - ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਸਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਲੋਕ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਿੰਦਾ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।
1941 ਵਿੱਚ ਮੰਡੇਲਾ ਜੋਹਾਨਜਬਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਲਟਰ ਸਿਸੁਲੂ ਅਤੇ ਵਾਲਟਰ ਅਲਬਰਟਾਈਨ ਨਾਲ ਹੋਈ।
ਰੋਜੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਫਰਮ ਵਿੱਚ ਕਲਰਕ ਬਣ ਗਏ ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰੰਗ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਭੇਦਭਾਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ।
1944 ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਫਰੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਗਏ ਜਿਸ ਨੇ ਰੰਗਭੇਦ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅੰਦੋਲਨ ਚਲਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਸਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਫਰੀਕਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਯੂਥ ਲੀਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।
1961 ਵਿੱਚ ਮੰਡੇਲਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੁੱਝ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹ ਦਾ ਮੁਕੱਦਮਾ ਚਲਿਆ ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਨੇਡ ਬਲਾਕ ਨੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਮਾਨ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚ ਚੇਤਨਾ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਮਾਨ ਚੇਤਨਾ ਤਾਂ ਅੱਲੜ੍ਹ ਅਨੁਭਵ ਹੈ: ਇਹ ਚੱਲਦੇ, ਰੰਗਦਾਰ ਰੂਪ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਹਿਸਾਸ, ਜਜ਼ਬਾਤ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸਾਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਹਨ।
ਇਹ ਅੱਲੜ੍ਹ ਅਨੁਭਵ, ਵਿਵਹਾਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਅਸਰ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ ਤੇ ਕਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਚੇਤਨਾ' ਉਹ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਚੇਤਨਾ ਦੱਸਣ, ਤਰਕ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਦੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੂਚਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਪ੍ਰਤੱਖਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਚੇਤਨਾ ਹੈ; ਜਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੂਚਨਾ ਦਾ ਪੁਨਰ-ਪ੍ਰਤੱਖਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਪਹੁੰਚ ਚੇਤਨਾ ਹੈ; ਜਦ ਅਸੀਂ ਅਤੀਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਵਗ਼ੈਰਾ ਵਗ਼ੈਰਾ।
ਭਾਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇਨੇਤ ਵਰਗੇ ਕੁਝ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਫ਼ਰਕ ਦੀ ਵੈਧਤਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਡੇਵਿਡ ਚਾਮਰਜ ਦੀ ਦਲੀਲ ਹੈ ਕਿ ਪਹੁੰਚ-ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਿਧਾਂਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਕਾਨਕੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਮਾਨ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਕਿਤੇ ਵਧੇਰੇ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਹੈ: ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਔਖੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਇੱਕ ਏਕਾਤਮਿਕ ਸੰਕਲਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸਹਿਜ ਬਿਰਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਅਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੈ , ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਇੱਕ ਛੱਤਰੀ ਪਦ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਅੱਡ ਅੱਡ ਅਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਰਲ ਤੱਤ ਸਾਂਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਚੇਤਨਾ , ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਵਸਤ ਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਕੁਝ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਜਾਂ ਬੋਧ ਹੋਣ ਦੇ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨੀ, ਚੇਤਨਾ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁਲੰਕਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ।
ਚਕਿਤਸਾ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੇਤਨਾ ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜੋ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਆਵੇਗਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਡੈਂਟਲ ਸਾਇੰਸਜ਼ ਐਂਡ ਰਿਸਰਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਾਈ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਡੈਂਟਲ ਸਾਇੰਸਜ਼ ਐਂਡ ਹਸਪਤਾਲ, ਪਟਿਆਲਾ
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਰਾਮ ਦਾਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ ਹੈਲਥ ਸਾਇੰਸਜ਼ ਐਂਡ ਰਿਸਰਚ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਨਰਸਿੰਗ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਗ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਨਰਸਿੰਗ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤਰ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜਿਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪੇਸ਼ਾਵਰਾਂ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ 12ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮਹਾਂਨ ਸੂਫੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਤ ਬਾਬਾ ਫਰੀਦ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
2001 ਵਿਚ, ਇਸ ਸਕੂਲ ਆਫ ਨਰਸਿੰਗ ਨੂੰ ਬੀਸੀਐਸ ਨਰਸਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਚ 50 ਸੀਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਕਾਲਜ ਆਫ ਨਰਸਿੰਗ ਵਿਚ ਅਪਗ੍ਰੇਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਿਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਏਕੜ ਬੁਸ਼ ਫਾਰਮ ਖਰੀਦ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਰੁੱਖੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨੋ ਸ਼ੌਕਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰੇ।
ਜਿਹਨਾਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਨ ਉਹ ਜਲਦ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਲੈਸਿੰਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਚਪਨ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖਦੀ ਛਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਘੱਟ ਅਤੇ ਪੀੜਾਂ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੀ ਜਿਆਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਰ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਉੱਚਾਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸਗੋਂ ਸਵੈ-ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦੀ ਰਹੀ।
15 ਸਾਲ ਦੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਆਇਆ ਵਜੋਂ ਨੌਕਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਉਹਦੀ ਮਾਲਕਣ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸਾਸ਼ਤਰ ਬਾਰੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵੱਲ ਪੈ ਗਈ।
ਹੁਣੇ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਏ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣ ਅਨੁਸਾਰ - "ਦੁਖੀ ਬਚਪਨ ਫਿਕਸ਼ਨ ਦਾ ਜਨਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਆਨੇ ਠੀਕ ਹੈ।
ਇੱਥੇ 1939 ਵਿੱਚ ਫਰੈਂਕ ਵਿਜਡਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹੋਏ।
ਡੋਰਿਸ ਮੇ ਲੈਸਿੰਗ ) ਇੱਕ ਬਰਤਾਨਵੀ ਨਾਵਲਕਾਰ, ਕਵੀ, ਨਾਟਕਕਾਰ, ਕਥਾਕਾਰ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ 2007 ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਲਈ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਦਸ਼ਕ ਲੰਬੇ ਰਚਨਾਕਾਲ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨਾਰੀ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ ਜੋਬਨਕਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੇਖਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇ ਰਹੇ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ 'ਦੀ ਗੋਲਡਨ ਨੋਟ ਬੁੱਕ', 'ਮੀਮੋਇਰਜ਼ ਆਫ਼ ਏ ਸਰਵਾਈਵਰ' ਅਤੇ 'ਦੀ ਸਿਮਰ ਬੀਫ਼ੋਰ ਦੀ ਡਾਰਕ' ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਨ ਦੀ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਰਹਿ ਚੁੱਕੀ ਡੋਰਿਸ ਨੇ ਹੰਗਰੀ ਉੱਤੇ ਰੂਸੀ ਹਮਲੇ ਕਾਰਨ ਪਾਰਟੀ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਆਰੰਭਿਕ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਡਿਕਨਸ,ਵਾਲਟਰ ਸਕਾਟ, ਸਟੀਵਨਸਨ, ਰੁਦਾਰਡ ਕਿਪਲਿੰਗ, ਡੀ ਐਚ ਲਾਰੰਸ, ਸਟੇਨਥਾਲ,ਲਿਓ ਟਾਲਸਟਾਏ, ਦੋਸਤੋਵਸਕੀ ਆਦਿ ਨੂੰ ਜੀ ਭ­ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਆਪਣੀ ਲੇਖਕੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੀ ਸੁਣਾਈਆਂ ਪਰੀ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਡੋਰਿਸ ਨੇ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਪੰਗ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਸਿਮਰਤੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਰਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹੀਆਂ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਭੁਗੋਲਿਕ ਸਥਿਤੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਬੀਰਤਾ ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਬੀਰ-ਰਸੀ ਕਾਵਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਵੀਰ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ‘ਵਾਰਾਂ’ ਆਪ ਮੁਹਾਰੀ ਉਪਜ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਉਚੇਚੇ ਜਤਨ ਦਾ ਫਲ
ਰਾਜਸੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਜੁੱਧਾਂ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਹੀ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਸਮੁੱਚੇ ਭਾਰਤ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਪਰ ਵਧੇਰੇ ਜੁੱਧ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਇੱਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ
ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਿਤ 22 ਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ, ਸਮਾਜਿਕ ਤੇ ਗੁਰੂ ਮਹਿਮਾ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ 40 ਵਾਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਭਾਈ ਕਾਨ੍ਹ ਸਿੰਘ ਨਾਭਾ, ਡਾ. ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ, ਪ੍ਰੋ. ਸਾਹਿਬ ਸਿੰਘ ਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮੁੱਢ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿਧਾ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵਾਰ ਕਰਨਾ, ਹਲਾ ਕਰਨਾ, ਧਾਵਾ ਬੋਲਣਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਦਸਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਵਾਰ ਦੇ ਲਛਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰਖਦੇ ਹਨ ਪਰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਢੁਕਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਹਲੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ
ਵਾਰ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਬੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਅਤੇ ਉਪਮਾ ਕਰ ਕੇ ਬੀਰ ਰਸ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਂ ਜੁਲਮ
ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਖੋਜ ਆਸਬਰਗ, ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਡੇਨੀਅਲ ਹੋਫਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹੋਫਰ ਇੱਕ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਸੀ,ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਵਚ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਉਦਾਹਰਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ: 1536 ਦੀ ਇੱਕ ਢਾਲ ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਡਰਿਡ ਦੇ ਰੀਅਲ ਆਰਮੇਰਿਆ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਜੋ ਨਿਊਰੇਮਬਰਗ ਦੇ ਜਰਮਨੀਸ਼ੇਜ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਜਾਇਬ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਜਰਮਨ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਜਾਇਬ-ਘਰ, ਬਰਲਿਨ ਵਿੱਚ 1512 ਅਤੇ 1515 ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਦਾ ਇੱਕ ਆਗਸਬਰਗ ਘੋੜੇ ਦਾ ਕਵਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਹੋਫਰ ਦੀ ਐਚਿੰਗ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮਾਣ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਹੋਫਰ ਨੇ ਆਪ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਿੰਟ ਜਿਆਦਾਤਰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰਾਂ ਲਈ ਪੈਟਰੰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਲਈ ਸਵਿਚ ਸ਼ਾਇਦ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਐਚਿੰਗ ਛੇਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਮਾਧਿਅਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਐਨਗਰੇਵਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਬਣਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਇਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਫਾਇਦਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਐਨਗਰੇਵਿੰਗ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਾਤ ਉੱਤੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੌਸ਼ਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਚਿੰਗ ਡਰਾਇੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਕਿਸੇ ਕਲਾਕਾਰ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਸੌਖ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਕਲਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਪਲਾਸਟਿਕ ਕਾਰਡ, ਮੈਟ ਬੋਰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁੱਛਾ ਅਕਸਰ ਮੱਸ ਨੂੰ ਛਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਟੀਫ ਫੈਬਰਿਕ ਦੇ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਟਾਰਲਾਟੈਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਨਿਊਜਪ੍ਰਿੰਟ ਪੇਪਰ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਬਲੇਡ ਭਾਗ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅੰਤਮ ਸਫਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀ ਓਰਗੈਂਜਾ ਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਇੱਕ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਦਾ ਵੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਜੇਕਰ ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਜਸਤੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਲੇਟ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਪ੍ਰਿੰਟ ਵਿੱਚ ਸਫੇਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਸਟੀਲ ਪਲੇਟ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪਲੇਟ ਦੇ ਸੁਭਾਵਕ ਦੰਦ ਪ੍ਰਿੰਟ ਨੂੰ ਐਕੁਆਟਿੰਟਿੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਇੱਕ ਚੀਕਣੀ ਵਰਕੇ ਭੂਮੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸਟੀਲ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਐਕੁਆਟਿੰਟਿੰਗ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਡੁਬੋਏ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਪਲੇਟ ਦਾ ਕਰਮਿਕ ਐਕਸਪੋਜਰ ਉਹੀ ਨਤੀਜਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕਾਗਜ ਦਾ ਇੱਕ ਨਮ ਟੁਕੜਾ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁੱਧ ਤੌਰ ਤੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਾਤ ਦੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੋਮ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਢਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਜਾਬ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਕਲਾਕਾਰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੀ ਸੂਈ ਨਾਲ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤਿਆਰ ਪੀਸ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਨੰਗੀ ਧਾਤ ਉਭਰਕੇ ਆਏ।
ਇੱਕ ਤਿਰਛੇ ਅੰਡਕਾਰ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਔਜਾਰ, ਏਚਾਪ ਦਾ ਵੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਫੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਇੱਕ ਟਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਡੇਂਟ ਜਾਂ ਏਚੇਂਟ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਸਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਾਬ, ਧਾਤ ਦੇ ਪਰਗਟ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਮੁੱਚੀ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਸਿਆਹੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਮੱਸ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਸਿਆਹੀ ਬਚੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਐਕੁਆਟਿੰਟ ਵਿੱਚ ਟੋਨਲ ਇਫ਼ੈਕਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਜਾਬ - ਪ੍ਰਤੀਰੋਧੀ ਰੇਜਿਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਫਟ - ਗਰਾਉਂਡ ਐਚਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟਾਕਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੋਲਾ ਗਰਾਉਂਡ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲਾਕਾਰ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਾਗਜ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਲੀਫ ਪ੍ਰਿੰਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਫੇਦ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਲਿਖਾਵਟ ਅਤੇ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਮ ਆਧਾਰਿਤ ਫਾਰਮੂਲੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵੀਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਾਰਨਿਸ਼ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ, ਸਖ਼ਤ, ਨੁਸਖਾ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਸਨੇ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਡੂੰਘੇ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਲਾਇਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਦੀ ਉਮਰ ਵੱਧ ਗਈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ - ਕਟਾਈ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜਾਬ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਤਸਵੀਰ ਉੱਤੇ ਧੱਬੇ ਜਾਂ ਦਾਣੇ ਪੈ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਪਹਿਲਾਂ ਐਚਰ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ਰਾਬ - ਕਟਾਈ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ ਸਿੰਗਲ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕਟਾਈ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਤਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹੁਣ ਐਚਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੇਰਵੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਐੱਨਗਰੇਵਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਰੇਦਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕੈਲੋਟ ਨੇ ਨਵੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਐਕੁਆਟਿੰਟਿੰਗ ਲਈ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਅਕਸਰ ਲਗਪਗ ਇੱਕ ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸੇਂਟੀਮੀਟਰ ਚੌੜੇ ਧਾਤ ਦੇ ਇੱਕ ਟੈਸਟ ਸਟਰਿਪ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਟਰਿਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਮਿੰਟ ਜਾਂ ਸੈਕੰਡ ਤੱਕ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਧਾਤ ਦੀ ਇਸ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੱਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਗਰਾਉਂਡ ਵਿੱਚ ਢਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੱਟੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਫਿਰ ਦੋਹਰਾਈ ਜਾਵੇਗੀ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਪੱਟੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਮੱਸ ਪਾਈ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਨੂੰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਿਗਰੀਆਂ ਜਾਂ ਗਹਿਰਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਚੱਲ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਦੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਕਿਸਮ ਉੱਤੇ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਲਈ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਰਮ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਤ ਦੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਹਾ ਜਿਸਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲੇਟ ਗਰਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਪਿਘਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿਆਦਾ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਭਵ ਹੋ ਰੌਲਰ ਦੇ ਜਰੀਏ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਫੈਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਐਚਿੰਗ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਗਰਮ - ਪਲੇਟ ਕੋਲੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਐਚਿੰਗ ਸੂਈ ਜਾਂ ਏਪਕ ਨਾਲ ਡਿਜਾਈਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਚਪ ਪਵਾਇੰਟ, ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਟੈਂਪਰਡ ਸਟੀਲ ਦੀ ਐਚਿੰਗ ਸੂਈ ਨੂੰ 45 - 60 ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਕੋਣ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕਾਰਬਰੰਡਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਘਸਾਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਚਪ ਉਸੇ ਸਿੱਧਾਂਤ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਕਿ ਇੱਕ ਫਾਉਂਟੇਨ ਪੈੱਨ ਦੀ ਲਕੀਰ ਬਾਲਪਵਾਇੰਟ ਦੀ ਤੁਲਣਾ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਜਿਆਦਾ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਦੀ ਹੈ: ਸਵੇਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਅੰਤਰ ਹੱਥ ਦੀ ਸੁਭਾਵਕ ਹਰਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅੰਤਮ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਕੁਲ ਮਿਲਾਕੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸੂਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਾਬ ਅਤੇ ਸਾਲਵੈਂਟਸ ਦੇ ਸਿਹਤ ਸਬੰਧੀ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦੀ ਚਿੰਤਾ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਘੱਟ ਜਹਿਰੀਲੇ ਤਰੀਕੇ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਕੋਟਿੰਗ ਲਈ ਇੱਕ ਅਰੰਭ ਦਾ ਖੋਜ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫਲੋਰ ਵੈਕਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸੀ।
ਮਾਰਕ ਜੈਫਰੌਨ ਅਤੇ ਕੀਥ ਹਾਵਰਡ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਿੰਟਰਾਂ ਨੇ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਏਕਰਿਲਿਕ ਪਾਲੀਮਰ ਅਤੇ ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਫ਼ੈਰਿਕ ਕਲੋਰਾਈਡ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਪਾਲੀਮਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਲਵੈਂਟਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੋਡੀਅਮ ਕਾਰਬੋਨੇਟ ਨਾਲ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਫੇਰਿਕ ਕਲੋਰਾਈਡ ਤੇਜਾਬ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਖੋਰਨ ਵਾਲੀ ਗੈਸ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਐਚਿੰਗ ਦਾ ਦੂਜਾ ਖ਼ਤਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਘੋਲਣ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਪਰਦ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਤੋਂ ਹਟਾਣ ਲਈ ਚਿੜੀ ਦੇ ਖੰਭ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਸਮੇਂ - ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਟਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਬੁਲਬੁਲਾ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਕਟਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬੁਲਬੁਲਾ ਇਸਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੇ ਅਤੇ ਸਟੀਲ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜਸਤਾ ਕਿਤੇ ਜਿਆਦਾ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਬੁਲਬੁਲੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਕੀ ਵੇ ਇਫ਼ੈਕਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰੋਚਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਬੁਲਬੁਲੇ - ਵਰਗੇ ਚੱਕਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਪੇਪਰ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੀਟ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਾਈ - ਪ੍ਰੈੱਸ਼ਰ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਪ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੇਪਰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਤੋਂ ਸਿਆਹੀ ਨੂੰ ਸੋਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਲੇਟ ਦੁਆਰਾ ਘਸ ਜਾਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਈ ਸੌ ਛਾਪੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦੋਹਰਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਐਚਿੰਗ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਐਚਰਾਂ ਦੀ ਤੁਲਣਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਟਾਪਿੰਗਸ-ਆਉਟ ਦਾ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੀਨ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਸੰਪੂਰਣ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਹਲਕੇ ਜਿਹੇ ਤੇਜਾਬ ਕੱਟ ਦੇਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਸਟਾਪਿੰਗ-ਆਉਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਲਾਕਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਨਾਲ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹਲਕੇ ਟੋਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸਾਵਧਾਨੀਪੂਰਵਕ ਨਿਅੰਤਰਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਲਾਈਟ ਅਤੇ ਸ਼ੇਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਭੂਤਪੂਵ ਸੂਖਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪ੍ਰਿੰਟ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਛੋਟੇ ਸਨ - ਵਧੇਰੇ ਲੰਬੇ ਡਾਇਮੇਂਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਗਪਗ ਛੇ ਇੰਚ ਜਾਂ 15 ਸਮ ਤੱਕ, ਲੇਕਿਨ ਵੇਰਵੇ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਕ।
ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਧਾਤ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਿਜਾਇਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਧਾਤ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਰੱਖਿਆਹੀਣ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਲਈ ਤੇਜ ਤੇਜਾਬ ਜਾਂ ਮਾਰਡੇਂਟ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ (ਇਹ ਮੂਲ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਸੀ; ਆਧੁਨਿਕ ਨਿਰਮਾਣ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਮਗਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ)।
ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੰਟੈਗਲਿਉ ਢੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਕਸ਼ਾਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਸਟਰ ਪ੍ਰਿੰਟਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਕਨੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਇਸਦਾ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪਿਟ - ਬਾਇਟਿੰਗ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਪਲੇਟ ਦੇ ਕੁੱਝ ਖਾਸ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੁਰਸ਼ ਦੇ ਜਰੀਏ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਐਕੁਆਟਿੰਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿੱਧੇ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਤੇਜਾਬ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀ ਧਾਤ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੇ ਜਾਂ ਜਸਤੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਫੇਰਿਕ ਕਲੋਰਾਈਡ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਨਾਈਟਰਿਕ ਤੇਜਾਬ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਜਸਤੇ ਜਾਂ ਸਟੀਲ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਐਚਿੰਗ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਾਬ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਐਚਿੰਗ ਪਰਿਕਿਰਿਆ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਦੂਜਾ ਤਰੀਕਾ ਤਰਲ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੁਆਰਾ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਪੀਪੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬੁਰਸ਼ ਦੇ ਜਰੀਏ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਤੇਲ/ਤਾਰਕੋਲ ਆਧਾਰਿਤ ਏਸਫਾਫਾਲਟਮ ਜਾਂ ਬਿਟੁਮੇਨ ਦਾ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਿਟੁਮੇਨ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਅਕਸਰ ਸਟੀਲ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਪਲੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
17ਵੀਂ ਸਦੀ ਐਚਿੰਗ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੁੱਗ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰੈਮਬਰਾਂ, ਜਿਉਵਾਨੀ ਬੇਨੇਡੇਟੋ ਕਾਸਟਿਗਲਿਉਨ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਮਹਾਂਰਸ਼ੀ ਕਲਾਕਾਰ ਹੋਏ ਸਨ।
18ਵੀਂ ਪਾਇਰਾਨੇਸੀ ਵਿੱਚ ਤਾਈਪੋਲੋ ਅਤੇ ਡੇਨਿਅਲ ਚੋਡੋਵੀਕੀ ਚੰਗੇਰੇ ਐਚਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ।
19ਵੀਂ ਸਦੀ ਅਤੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਉਭਾਰ ਨੇ ਕੁੱਝ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਲੇਕਿਨ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਪਰਦ ਇੱਕ ਬੁਕਨੀਦਾਰ ਪਿਘਲੀ ਹੋਈ ਧਾਤ ਹੈ ਜੋ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਗਰੂਵਜ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਦੀ ਨੰਗੀ ਹੋਈ ਸਤਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਮਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪਰਦ ਨੂੰ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਹਟਾਣ ਦਾ ਦੂਜਾ ਤਰੀਕਾ ਪਲੇਟ ਦੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਤੇਜਾਬ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਲਾਸਟਿਸਿਨ ਗੇਂਦਾਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਇੱਕ ਕਮੀ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਦਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਤਕਾਲ ਹਟਾ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣਾ ਹੈ।
ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕਲਾਕਾਰ ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਮੋਮ ਵਾਲੇ ਟੇਪਰਾਂ ਨਾਲ ਫੂਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਲੌ ਪਲੇਟ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਕੇ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਕਾਲ਼ਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਦੀ ਪਲੇਟ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਭਾਗ ਪਰਗਟ ਹੈ।
ਧੂੰਆਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਾ ਕੇਵਲ ਪਲੇਟ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਸਗੋਂ ਮੋਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਲਾਕਾਰ ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੇ ਔਜਾਰ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਾਤ ਪਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਗਪਗ ਮਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਧਾਤ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬੰਦੂਕਾਂ, ਕਵਚ, ਕਪ ਅਤੇ ਪਲੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਨਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਤ - ਕਰਮਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਐਚਿੰਗ ਪ੍ਰਚੱਲਤ ਸੀ।
ਉਂਜ ਵੀ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਕਵਚ ਦੀ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸਜਾਵਟ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਲਾ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ - ਐਚਿੰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿੰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਟਲੀ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ।
ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਵੀ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸੁਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਖੁਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਨੂੰ ਸੁਖਾ ਲਏ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੁਦਰਕ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੁੱਝ ਸਾਮਗਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੱਤੇ, ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੱਥ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਟ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜਾਂ ਜੋ ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਵਿੱਚ ਛੇਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਪਲੇਟ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਐਕੁਆਟਿੰਟ, ਜੋ ਧੂੜਾ ਯੁਕਤ ਰੇਜਿਨ ਜਾਂ ਏਨਾਮੇਲ ਸਪਰੇ ਪੇਂਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਐਕਰੇਲਿਕ ਪਾਲੀਮਰ ਹਾਰਡ ਗਰਾਉਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਏਅਰ ਬੁਰਸ਼ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਲ ਹੀ, ਸੋਡਾ ਐਸ਼ ਘੋਲ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਲਵੈਂਟ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਏਅਰ ਬੁਰਸ਼ ਸਪਰੇ ਦੀਆਂ ਏਕਰਿਲਿਕ ਸਾਮਗਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਵੈਂਟੀਲੇਸ਼ਨ ਹੁਡ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਹਟਾਣ ਲਈ ਸਾਲਵੈਂਟਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਇਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਣੀ - ਆਧਾਰਿਤ ਰਿਲੀਫ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਸਿਆਹੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਆਹੀ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਸਾਫਟ ਗਰਾਉਂਡ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਫੇਰਿਕ ਕਲੋਰਾਇਡ ਐਚੈਂਟ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਸਨੂੰ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸੋਡਾ ਐਸ਼ ਘੋਲ ਜਾਂ ਅਮੋਨੀਆ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਲੋਰੇਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨੈਂਸੀ ਦੇ ਜੈਕ ਕੈਲੋਟ ਨੇ ਐਚਿੰਗ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤਕਨੀਕੀ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਅੰਤਮ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤਿਰਛੇ ਅੰਡਕਾਰ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਐਚਿੰਗ ਸੂਈ, ਐਚਪ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਨੱਕਾਸ਼ੀਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਲਕੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਐੱਨਗਰੇਵਰਜ ਲਈ ਸੰਭਵ ਸੀ।
ਪਲੇਟ ਨੂੰ ਤੇਜਾਬ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਜਾਬ ਨੂੰ ਹਟਾਣ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਪੀਨ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਮਿਥਾਇਲ ਯੁਕਤ ਸਪਿਰਿਟਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਪਲੇਟ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਰਪੀਨ ਚਿਕਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਆਹੀ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਅਤੇ ਪਲੇਟ ਦੀ ਪ੍ਰਿੰਟਿੰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।