polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ. ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ 1972 ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਗ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡ 1990 ਸਿਡ੍ਨੀ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ. ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਓਲੰਪਿਕ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ, ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਯੁਵਾ ਖੇਡ ਦੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ. ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਏਡਿਨ੍ਬਰੋ ਅਤੇ ਬੈਨਡਿਗੋ ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਯੂਥ ਸਪੋਰਟਸ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਪੁਣੇ, 2008 ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਯੂਥ ਗੇਮਸ, ਉਹ ਅਥਲੈਟਿਕਸ, ਬਾਕਸਿੰਗ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖਿਡਾਰੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਵੇਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰੋਨਜ਼ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਿਆ. ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਯੂਥ ਗੇਮਸ 13 ਸਤੰਬਰ 2011 ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਦੂਜਾ ਦਿੱਖ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਨੂੰ 7 ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਇਲ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ 63 ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਖੇਤਰ 2011 ਦੇ ਇੱਕ ਸੀ. ਇਸ ਵਾਰ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼, 31 ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੋਈ ਵੀ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਹਰ ਉਮਰ ਦੇ ਹਰ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟਨਾ ਸਪੋਰਟਸ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡ ਸੰਘ ਦੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਧ ਨੂੰ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਓਲੰਪਿਕ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ 2011 ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਚਾਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਯੂਥ ਗੇਮਸ ਲਈ ਚਾਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਇੱਕ ਵਫਦ ਦੀ ਚੋਣ. ਕੇਵਲ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਗੇਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਉਥੇ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਬਕਸੇ ਸਨ. ਸਰਕਾਰੀ ਅਥਲੈਟਿਕਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪਪਿਆ ਰਾਣੀ ਸਿਰਫ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ੀ ਸਨ ਕੇਵਲ ਦੋ ਤੈਰਾਕ ਸੋਨੀਆ ਦੇ ਵਫਦ, ਹਰ ਦੋ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ.
ਪੰਮਾ ਤੀਹ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਦਮਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੀ ਕਮੀ ਹੈ।
ਉਹ 15 ਸਾਲਾਂ ਪਿਛਲੇ ਪੰਮੇ ਦੇ ਉਲਟ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਣ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾ ਭਾਲਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਹ ਜਨੂੰਨ ਵਾਲਾ ਭੰਗੜਾ ਡਾਂਸਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਦਾ ਸਟਾਰ ਪਰਫਾਰਮਰ ਸੀ।
ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਲਜ ਦੀ ਟੀਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਤੋੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਤ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਕ ਅਣਕਿਆਸੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਬੱਚਾ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਡਾਂਸ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਦੀ ਸਖਤ ਲੋੜ ਹੈ।
ਇਹ ਸਮੀਕਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਭੇ ਹੋਏ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੰਮੇ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਡੂੰਘੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਰ ਕਰ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਸਨ।
ਅਸ਼ਕੇ ਇੱਕ 2018 ਭਾਰਤੀ-ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਨਾਚ ਭੰਗੜਾ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਰਤਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਅਤੇ ਅੰਬਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰਿੰਦਰ ਗਿੱਲ, ਸੰਜ਼ੀਦਾ ਸ਼ੇਖ ਅਤੇ ਰੂਪੀ ਗਿੱਲ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ, ਹੋਬੀ ਧਾਲੀਵਾਲ, ਜਸਵਿੰਦਰ ਭੱਲਾ ਅਤੇ ਗੁਰਸ਼ਬਦ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ।
ਇਸਦਾ ਕੁੱਲ ਰਕਬਾ 16،400 ਮੁਰੱਬਾ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਹੈ, ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਆਬਪਾਸ਼ੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਾਇਜ਼ ਘੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਝੀਲ ਹੈ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਬਲਖਸ਼ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 66,000 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਦਯੋਗਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਖਨਨ, ਕੱਚੀ ਧਾਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਸੈਸਿੰਗ ਅਤੇ ਮਾਹੀਗੀਰੀ।
ਬਲਖਸ਼ ਝੀਲ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਕਜ਼ਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇਸ ਦੇ ਦੱਖਣਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੰਦ ਤਲਹਟੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਕਜ਼ਾਖਸਤਾਨ ਅਤੇ ਚੀਨ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਰਗਿਜ਼ਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ।
ਇਹ ਬੇਸਿਨ, ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਝੀਲ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਇਲੀ ਦਰਿਆ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਰਾਟਲ, ਦੋਵਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਹ ਅਤੇ ਸਤਹ ਹੇਠ ਪ੍ਰਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਲੀ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੀਨ ਦੇ ਜ਼ਿਨਜਿਆਂਗ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਬਰਫ਼ ਪਿਘਲਣ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
8ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਝੀਲ ਅਤੇ ਤਿਆਨ ਸ਼ਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੁਰਕ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਜੇਟਿਸੁ "ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ" ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਧਰਤੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਮੱਧ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਸਥਾਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਨਾਬਦੋਸ ਤੁਰਕਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗੋਲਾਂ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੋਇਆ।
ਚੀਨ ਦੇ ਕਿੰਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਝੀਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਹੱਦ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
1864 ਵਿੱਚ, ਝੀਲ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਨੇੜਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਗੁਚਕ ਸੰਧੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਮਪੀਰੀਅਲ ਰੂਸ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਝੀਲ ਦਾ ਆਕਾਰ ਵੱਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਮਾਰੂਥਲ ਬਣਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਕਾਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਝੀਲ ਦੇ ਭਰਦੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਹੈ।
ਝੀਲ ਦਾ ਵਰਤਮਾਨ ਨਾਮ ਤਤਾਰ, ਕਜਾਖ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਲਤਾਈ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ "ਬਲਕਸ" ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਇੱਕ ਦਲਦਲ ਦੀਆਂ ਧਲ੍ਹੀਆਂ" ਹੈ।
ਮੰਜੂਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਜਨਮ ਨੇਪਾਲ ਰਾਸਤਾ ਬੈਂਕ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਰਾਜਪਾਲ ਡਾ. ਬਹਿਕ ਬਹਾਦੁਰ ਥਾਪਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਸਿਹਤ ਮਾਹਰ ਡਾ. ਰੀਤਾ ਥਾਪਾ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ।
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਭਤੀਜੇ ਬਰੂਨ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾ, ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਸਵ: ਭਾਸਕਰ ਥਾਪਾ ਅਤੇ ਸੁਮੀਰਾ ਥਪਾ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹਨ।
ਉਸਨੇ ਰ੍ਹੋਡ ਆਈਲੈਂਡ ਸਕੂਲ ਆਫ ਡਿਜ਼ਾਈਨ 'ਤੇ ਫੋਟੋਗਰਾਫੀ' ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੀ.ਐੱਫ਼.ਏ. ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
2001 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਨਾਵਲ "ਟੂਟਰ ਆਫ਼ ਹਿਸਟਰੀ" ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਸੀਏਟਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾਤਮਕ ਲਿਖਤ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਐਮਐਫਏ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਐਮ ਐਫ ਏ ਥੀਸਿਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਫੁਲਬ੍ਰਾਈਟ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲਿਆ।
ਇੰਦਰਾ ਬਹਾਦੁਰ ਰਾਇ ਦੇ ਦੇਅਰ ਇਜ਼ ਏ ਕਾਰਨੀਵਲ ਟੂਡੇ ਦੇ ਉਸਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਨੇ 2017 ਪੈਨ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਹੀਮ ਟਰਾਂਸਲੇਸ਼ਨ ਗ੍ਰਾਂਟ ਜਿੱਤਿਆ।
ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਿਤਾਬ ਫਾਰਗੈੱਟ ਕਾਠਮੰਡੂ: ਐਨ ਐਲੀਜੀ ਫਾਰ ਡੈਮੋਕ੍ਰੇਸੀ , 1 ਫਰਵਰੀ 2005 ਨੂੰ ਨੇਪਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਰਾਜ ਪਲਟਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ।
ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥਾਪਾ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਾਨਾਸ਼ੲਹੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਲਿਖਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
2009 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਨੇਪਾਲੀ ਵਾਤਾਵਰਣਵਾਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਜੀਵਨੀ ਏ ਬੁਆਏ ਆਫ ਸਿਕਲਿਸ: ਦਿ ਲਾਈਫ ਐਂਡ ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਚੰਦਰਾ ਗੁਰੂੰਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ।
2011 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਕਾਲਪਨਿਕ ਇਕੱਤਰੀਕਰਨ, ਦ ਲਾਈਵਜ਼ ਵੀ ਹੋਸਟ ਲੌਸਟ: ਐਸੇਜ਼ ਐਂਡ ਓਪੀਨੀਅਨਜ਼ ਆਨ ਨੇਪਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕਿਤਾਬ, ਜੋ ਕਿ 2016 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਛਾਪੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਾਵਲ ਆਲ ਆਫ ਇਨ ਅਵਰ ਓਨ ਲਾਈਵਜ਼ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਨਿਊ ਯਾਰਕ ਟਾਈਮਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਓਪ-ਐਡ ਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਮੰਜੂਸ਼੍ਰੀ ਥਾਪਾ , ਕਠਮੰਡੂ, ਨੇਪਾਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਇੱਕ ਕਨੇਡੀਅਨ ਨਿਬੰਧਕਾਰ, ਕਥਾ ਲੇਖਿਕਾ, ਅਨੁਵਾਦਕ ਅਤੇ ਨੇਪਾਲੀ ਮੂਲ ਦੀ ਸੰਪਾਦਕ ਹੈ।
ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ, ਸਾਹਿਤ ਲਿਵਾਲੀਅਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕੈਰੋਲਿੰਗਿਯਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵੱਖਰੀਆਂ ਤਵਾਰੀਖਾਂ ਨਾਲ ਜਰਮਨ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤਕ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ, ਸੁਧਾਰ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਸੰਭਵ ਕਟ-ਆਫ ਪੁਆਇੰਟ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
11 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਪੁਰਾਣੇ ਹਾਈ ਜਰਮਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੰਮ ਹਨ ਹਿਲਡੇਬਰਡਸਿਲਾਈਡ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਮਹਾਂਕਾਵਣ ਜੋ ਕਿ ਹੈਲਿਏਂਡ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹ।
12 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਮਿਡਲ ਹਾਈ ਜਰਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ; ਮੁੱਖ ਕਿਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਓਸਵਾਲਡ ਵਾਨ ਵੋਲਕੇਸਟਾਈਨ ਅਤੇ ਜੋਹਨਜ਼ ਵੇਨ ਟੇਪਲ ਦੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ, ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਬਰੋਕ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਪਜਾਊ ਵਾਰ ਹੈ।
ਜਰਮਨ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਸਾਹਿੱਤ ਐਨੋਲਿਡੇਨ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ 1750-1770 ਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਗੈਥੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਡਾਇ ਲੇਡੀਨ ਡੇਨ ਜੰਗਨ ਵੇਰੇਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਇਆ।
ਸਟਾਰਮ ਅੰਡਰ ਡ੍ਰੈਂਗ ਅਤੇ ਵਾਈਮਰ ਕਲਾਸੀਜਿਸਮ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਜੋਹਨ ਵੋਲਫਗਾਂਗ ਵਾਨ ਗੈਥੇ ਅਤੇ ਫ੍ਰਿਡੇਰਿਕ ਸ਼ਿਲਰ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ. 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਅਤੇ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨ ਜਰਮਨ ਰੋਮਾਂਸਵਾਦ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਬੀਡਰਰਮਾਈਅਰ 1815 , ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਯੁੱਧਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ 1848, ਯੂਰਪੀਨ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਸਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ, ਸੰਗੀਤ, ਵਿਜ਼ੁਅਲ ਆਰਟਸ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਜ਼ੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਕੁਝ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਨਸਰਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਰਮਨ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਤੀਹ ਗੁਣਾ , ਜਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਫਰੈਂਚ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਥਾਮਸ ਮਾਨ, ਹਰਮਾਨ ਹੇਸ, ਅਤੇ ਗੁੰਟਰ ਗ੍ਰਾਸ।
ਸਮਕਾਲੀਨ ਇੱਕ ਸਹੀ ਵਿਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੇ ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਆਧੁਨਿਕ ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਦਹਾਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹਿਸ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਹਿਤਿਕ ਲਿਖਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਜਰਮਨ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨੀ, ਆਸਟਰੀਆ, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਦੇ ਜਰਮਨ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਬੈਲਜੀਅਮ, ਲੀਖਟਨਸ਼ਟਾਈਨ, ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਊਥ ਟਿਰੋਲ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਦੀ ਘੱਟ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸਾਹਿਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਰਮਨ ਸਾਹਿਤ ਜਿਆਦਾਤਤਰ ਸਟੈਂਡਰਡ ਜਰਮਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਾਹਿਤ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਤਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪ-ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਜਾਂ ਵੱਧ ਜਾਂ ਘੱਟ ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਸਾਨੀ ਜਾਂ ਵਾਹੀ ਦੇ ਰਿਵਾਇਤੀ ਢੰਗ ਵਲ ਗਹੁ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੋਕ ਕਿੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਦੇਖ-ਭਾਲ, ਹਲ ਚਲਾਉਣਾ, ਸੁਹਾਗੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਕਰਨਾ, ਕਰਾਹੇ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਨੀਵੀਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪੱਧਰਿਆ ਕਰਨਾ, ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਬਿਜਾਈ, ਕਟਾਈ ਤੇ ਸੰਭਾਲ, ਕਣਕ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤ, ਵਾਢੀ ਗੋਹਾਈ ਅਤੇ ਕਣਕ ਦਾ ਬੋਹਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਘਰ ਲਿਆਉਣਾ, ਤੂੜੀ ਦੇ ਕੁੱਪ ਜਾਂ ਮੁਸਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੇ ਮੁਹਾੜੇ ਲਾਉਣੇ।
ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਿਸਾਨ ਕਮਾਦ ਦੀ ਬਿਜਾਈ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੁੜ ਤੇ ਸ਼ੱਕਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤਕ ਕਈ ਸਟੇਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ।
ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਧੰਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਹੈ।
ਸੁਆਣੀਆਂ ਦਾ ਤੜਕੇ ਉੱਠਣਾ, ਹੱਥ ਦੀ ਚੱਕੀ ਰਾਹੀਂ ਆਟਾ ਪੀਹਣਾ, ਦੁੱਧ ਰਿੜਕਣਾ, ਮੱਝਾਂ ਗਾਈਆਂ ਚੋਣੀਆਂ, ਭੱਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ, ਕਪਾਹ ਚੁਗਣੀ, ਮਿਰਚਾਂ ਤੋੜਨੀਆਂ, ਕਪਾਹ ਵਲੇ ਕੇ ਰੂੰ ਕੱਢਣਾ, ਪੇਂਜੇ ਪਾਸੋਂ ਪਿੰਜਾ ਕੇ ਕਰਨ ਲਈ ਜੁਲਾਹੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨਾ ਜਦ ਘਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕੰਮ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵਿਹਲ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿੰਝਣ ਜਾਂ ਭੰਡਾਰ ਲਾ ਕੇ ਸੂਤ ਕੱਤਣ ਅਤੇ ਫੁਲਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਢਾਈ ਕਰਨਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧੰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦਿਹਾਤੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਧੰਦਿਆਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਉਪਰ ਸੰਕੇਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਧੰਦਿਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਏਗੀ, ਜਿਹੜੇ ਕਿੱਤਾਕਾਰ ਖੇਤੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰੰਤੂ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਤਾ-ਪ੍ਰਤਿ ਲੋੜਾਂ ਲਈ ਕਿਸਾਨਾਂ ਜਾਂ ਵਾਹੀਕਾਰਾਂ ਉਪਰ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿਸਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਬਣਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵਜੋਂ ਕਣਕ, ਮੱਕੀ, ਬਾਜਰਾ, ਛੋਲੇ, ਦਾਲਾਂ ਆਦਿ ਜਿਨਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਚੋਣੀਆਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਕੰਮੀ ਔਰਤਾਂ ਕਪਾਹ ਚੁਗ ਕੇ ਜਾਂ ਮਿਰਚਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਜਿਨਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਹਟਵਾਣੀਏ ਪਾਸੋਂ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਸਤਾਂ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦੀਆਂ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਕਿਸਾਨ ਆਪਣੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਾਹ ਬੀਜਦਾ, ਘਰ ਦੀ ਸੁਆਣੀ ਵੇਲਣ ਰਾਹੀਂ ਰੂੰ ਕੱਚਣੀ, ਰੂੰ ਨੂੰ ਪੇਜਾਂ ਜਾਂ ਜੁਲਾਹਾ ਪਿੰਡ ਦੇਂਦਾ, ਪਿੰਜੇ ਰੂੰ ਦੀਆਂ ਪੂਣੀਆਂ ਵੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪੂਣੀਆਂ ਤੋਂ ਚਰਖੇ ਉਪਰ ਸੂਤ ਨੂੰ ਅਟਰ ਕੇ ਜੁਲਾਹੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਰਹੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਧੰਦਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਢ, ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਾਰਥਿਕਤਾ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਜਾਇਜ਼ਾ ਲੈਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜੋ ਇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਸੀ ਲਕੜੀ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੰਦੂਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾਜ ਦਾ ਸ਼ਿਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਇਹੀ ਸੰਦੂਕ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਦਾਦੀ ਜਾਂ ਨਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਇਸ ਆਉਂਦਾ।
ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਪਸਾਰ, ਵਿਗਿਆਨਕ ਉਨਤੀ, ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ, ਮਸ਼ੀਨੀਕਰਨ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗੀਕਰਨ ਨੇ ਲੋਕ ਧੰਦਿਆਂ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨੂੰ ਲਗਪਗ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਧੰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰ ਜਾਂ ਧੰਦਾਕਾਰ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੀ ਨੁਹਾਰ ਹੀ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ।
ਜਿਹੜਾ ਝਿਊਰ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਘਰ ਘਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਢੋ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਘਰ ਘਰ ਨਲਕੇ ਲਗਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਇਸ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਵਪਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਹੁਣ ਜਦ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਹਸਪਤਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਹਨ, ਦਾਈਆਂ ਕੋਲ ਕੋਣ ਜਾਏਗਾ?
ਜਦ ਦਾਣੇ ਭੁੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੱਠੀਆਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਭੱਠੀਆਂ ਉੱਪਰ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਹਿਫਲਾਂ ਵੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
1947 ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਪਰਸਾਰ, ਵਿਕਾਸ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੇ ਯਤਨ ਅਤੇ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਨੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਲੈ ਆਂਦੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਮਿਲਣ ਤੱਕ ਲੋਕ ਧੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀਆਂ ਪੰਜ ਛੇ ਸਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਜਾਂ ਸਮਾਜਕ ਪੱਖ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਇਆ।
ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਲੇਖਕ ਅਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕ ਧੰਦਿਆਂ, ਸ਼ਿਲਪਕਾਰਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਧਰਿਤ ਸਾਮਗ੍ਰੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦਾਈ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਦਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦੀ।
ਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ-ਦਿਹਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੰਗਰਾਦ , ਮੱਸਿਆ, ਪੁੰਨਿਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੁੱਜ ਜਾਂਦਾ।
ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਟੇਵੇ ਲਾਉਣ ਤੇ ਜੋਤਸ਼ੀ-ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਕੇ ਕਹਿ ਦੇਂਦਾ ਕਿ “ਜ਼ਮੀਨ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਹੈ, ਫਿਲਹਾਲ ਇਸ ਉੱਪਰ ਹਲ ਨਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ”।
ਵਿਚਾਰੇ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਵੱਤਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਬਿਜਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਛਾੜ ਜਾਂਦਾ।
ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਪਾਧਾਂ ਸੂਰਜ-ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਅਗਲੇ-ਦਿਨ ਦਾਨ ਲੈਣ ਲਈ ਜਰੂਰ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਆਣੀਆਂ ਕਪੜੇ ਸੂਈ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਖੁਦ ਹੀ ਸੀਉਂ ਲੈਦੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਸੀਣ ਲਈ ਦਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ।
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗਾਹਕ ਨਾਲ ਘੱਟ ਨਾ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਚੁੰਝ ਚਰਚਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਜਰੂਰ ਬਣਿਆ; ਰਹਿੰਦਾ।
ਹਰ ਹਟਵਾਣੀਏ ਬਾਰੇ ਇਹ ਲੋਕੋਕਤੀ ਜੋੜ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਭੋਲੇ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਧੇਲੀ ਉਧਾਰ ਦੇ ਕੇ ਹਵੇਲੀ ਲਿਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਕਲੀਏ, ਭੰਡ ਜਾਂ ਮਰਾਸੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਪਰਚਾਵਾ ਕਰਦੇ।
ਭੰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸਰੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਥਾਨ ਤਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਚੂੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਦਰ ਦਰ ਹੋਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਣਜਾਰੇ ਦਾ ਧੰਦਾ ਵੀ ਵਰਣਨਯੋਗ ਹੈ।
ਸਾਧਾਰਨ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਕਿੱਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਉਪਯੋਗੀ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੁਨਰੀ ਕਾਰੀਗਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ।
ਧੋਬੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣਾ ਅਤੇ ਝਿਉਰ ਦਾ ਕਿੱਤਾ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਭਰਕੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਜੜੀ ਦਾ ਪੇਸ਼ਾ ਭੇਡਾਂ ਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੇ ਇੱਜੜ ਪਾਲਣਾ, ਭੇਡਾਂ ਦੀ ਉੱਨ ਵੇਚ ਕੇ ਅਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੇਚ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਾਈ ਤੇ ਨਾਇਣ ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਗਮਾਂ ਸਮੇਂ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਈ ਲਾਗੀ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗ਼ਮੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਜਾਂਦਾ।
ਨਾਇਣ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਆਂ ਬਹੂਆਂ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਤਾਂ ਤੇ ਮੀਢੀਆਂ ਕਰਦੀ।
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਛੁਟ ਨਾਇਣ ਦਾ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੂਜੀ ਥਾਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਮਕਾਣ ਵਿੱਚ ਅਲਾਹਣੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਨਾਈ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਨਹੂੰ ਲਾਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਸਮਾਗਮ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਲਾਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ।
ਨਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਵਰ ਲਭ ਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਪੱਕੇ ਕਰਾਉਣਾ ਵੀ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਹਿਰੀ ਆਪਣੇ ਝਿਊਰ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੂਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਭਰਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਤੋਂ ਵਹਿਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੱਠੀ ਉੱਪਰ ਦਾਣੇ ਭੁੰਨਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ।
ਦੂਸਰੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧੰਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਜਾਂ ਨਿਰਮਾਣ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਪ ਅਥਵਾ ਹੱਥ-ਕਿਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਧੰਦੇ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਰਖਾਣ, ਲੁਹਾਰ, ਘੁਮਿਆਰ, ਸੁਨਿਆਰ, ਠਠਿਆਰ, ਮੋਚੀ ਅਤੇ ਜੁਲਾਹੇ, ਆਦਿ ਦੇ ਕੰਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਧੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਿਆਣਪ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਅਥਵਾ ਕਾਰੀਗਰੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਉਹ ਮੰਜੇ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਤ ਵਰਤੋਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਸੰਬੰਧੀ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਬੇ, ਦਾਤੀਆਂ, ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ।
ਘੁਮਿਆਰ ਦਾ ਕੰਮ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਧੰਦਾ ਕਰਨਾ, ਮੋਚੀ ਜਾਂ ਚੁਮਾਰ ਚਮੜੇ ਤੋਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਠਠਿਆਰ ਪਿੱਤਲ, ਕਹਿੰ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਨਿੱਤ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਸਾਫ਼ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕਿੱਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਪਦਾਰਥਕ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੇ ਧੰਦਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਰੋਟੀ, ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਮਕਾਨ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਕਪਾਹ ਦੀਟਾਂ ਫੁੱਟਾਂ ਨੂੰ ਸੁਕਾਂ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੂੰ ਵੇਲਣੇ ਨਾਲ ਵੇਲ ਕੇ ਰੂੰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਾਰ-ਵਿਹਾਰ, ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖੀ ਅਥਵਾ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਤੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਲਦੇ ਆਏ ਹਨ।
ਲੋਕਯਾਨ ਜਾਂ ਲੋਕਧਾਰਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਧੰਦੇ ਜਾਂ ਲੋਕ ਕਿੱਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਦੇ ਬਾਕੀ ਰਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਪੰਜਾਬ ਵੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਧੰਦਿਆਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੈ।
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਲੋਕ ਸਿੱਧੇ ਜਾਂ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਥਵਾ ਕਿਸਾਨੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਲ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਭੂਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਜਿਮੀਂਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਜਾਗੀਰਦਾਰਾਂ ਪਾਸੋਂ ਠੇਕੇ ਜਾਂ ਹਿੱਸੇ ਉੱਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਕੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਧੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਦ ਬਰਤਨ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਪਰੰਤ ਭੱਠੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਘੜਿਆਂ, ਚਾਟੀਆਂ, ਮਿੱਟੀਆਂ, ਝੱਜਰਾਂ ਸੁਹਾਰੀਆਂ, ਕੁੱਜੇ, ਕਾੜ੍ਹਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੀਵਾਲੀ ਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਸਮੇਂ ਜਗਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਬਣਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਘੁਮਿਆਰ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਭਾਤ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹਲ, ਪੰਜਾਲੀ, ਸੁਹਾਗਾ, ਧਾਂਘਾ, ਗੱਡਾ ਆਦਿ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸੰਦ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਜੇ, ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਚਰਖੇ, ਰੂੰ ਵੇਲਣ ਵਾਲੇ ਵੇਲਣੇ ਬਣਾਉਣੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਦਾ ਧੰਦਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਲੜਕੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੌਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪਲੰਘ, ਪੀੜ੍ਹੀ, ਸ਼ਿੰਗਾਰ-ਪਟਾਰੀਆਂ, ਰੰਗੀਨ ਚਰਖੇ ਅਤੇ ਕੋਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੇ ਬਣਾਏ ਸੰਦੂਕ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਪਰੰਤੂ ਪਿਛਲੀ ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਾਲ ਲਕੜੀ ਦਾ ਧੰਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਵੱਟ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਰਪੁਰ ਅਤੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਲਕੜੀ ਦੇ ਸਾਜ਼ੋ ਸਮਾਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਣੇ ਭੁੰਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਝੁਰਮੁਟ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਭੱਠੀਆਂ ਦੁਆਲੇ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਜਿਸ ਦੇ ਦਾਣੇ ਭੁੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੜਾਹੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਸਮੇਂ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਦਾਣੇ ਭੁੰਨਣ ਵਾਲੀ ਕੁਝ ਦਾਣੇ ਕੱਢਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੰਗ ਕੱਢਣੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਾਣੇ ਭੁੰਨਣ ਸਮੇਂ ਕੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਤੀ ਫੇਰਨ ਵੇਲੇ ਜਿਨ੍ਹੇ ਦਾਣੇ ਕੜਾਹੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਭੱਠੀ ਵਾਲੀ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਕਈ ਵੇਰ ਰੋਟੀ ਦਾ ਮਸਲਾ ਵੀ ਦਾਣੇ ਚੱਬ ਕੇ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ
ਸੁਨਿਆਰ ਦਾ ਧੰਦਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਕਸਬਿਆਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਪਰ ਪੰਰਪਰਾਗਤ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਘਾੜਤ ਤੋਂ ਵਿਕਰੀ ਵਜੋਂ ਇਹ ਆਮ ਲੋਕਾਈ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਡਾ. ਤੇਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੋਜ ਕਾਰਜ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਢ ਤੇ ਵਿਕਾਸ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ, ਆਰਥਿਕ ਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮਹੱਤਵ ਅਤੇ ਵੰਨਗੀਆਂ ਦਾ ਵੇਰਵੇ ਸਾਹਿਤ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਕੁਆਰੀ ਕੰਨਿਆਂ, ਵਿਆਹੀ ਇਸਤਰੀ, ਵਿਧਵਾ ਔਰਤ ਅਤੇ ਮਰਦਾਵੇਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸੰਬੰਧੀ ਵੀ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਤਰਖਾਣ ਦੇ ਧੰਦੇ ਵਾਂਗ ਲੋਹੇ ਦਾ ਕਿੱਤਾ ਵੀ ਕਿਰਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤਰਖਾਣ ਲਕੜੀ ਤੋਂ ਹਲ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਹਲ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲਗਣ ਵਾਲਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਫਾਲਾ ਲੁਹਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਜੇ ਤਰਖਾਣ ਲਕੜੀ ਤੋਂ ਹਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਤੰਗਲੀ ਲੁਹਾਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ।
ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰੰਬੇ, ਦਾਤੀਆਂ, ਨੇਜ਼ੇ, ਤੀਰ, ਕੁਹਾੜੀ, ਹਥੌੜਾ, ਬਰਛਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਸੰਦ ਲੁਹਾਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਪਰੰਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਕੜੀ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤਰਖਾਣ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉਪਰ ਲੁਹਾਰ ਤੇ ਤਰਖਾਣ ਕਾਰਜ ਇੱਕੋ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰ ਵਲੋਂ ਨੇਪਰੇ ਚਾੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਮੋਚੀ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੀ ਗੰਢ ਤਰੁਪ ਵੀ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਬਕਾਇਦਾ ਮਾਪ ਲੈ ਕੇ ਨਵੀਂ ਜੁੱਤੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ।
ਇਹ ਚਮੜੇ ਦੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਉਪਰ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਕਿ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਾਹਕ ਦੀ ਪਸੰਦ ਤੇ ਲੋੜ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਭਾਂਤ-ਭਾਂਤ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਹੁਣ ਜਦ ਜੁੱਤੀਆਂ/ਬੂਟ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਖਾਨੇ ਲਗ ਗਏ ਹਨ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ।
ਬਾਜ਼ੀਗਰ ਲੋਕ ਬਾਜ਼ੀ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕਿੱਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਧੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੁੱਲੀ, ਗੁੱਲੀ ਤੇ ਜੁੱਲੀ ਲਈ ਕਿਸਾਨਾਂ ਉੱਪਰ ਨਿਰਭਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਹਲੂ ਪਹਿਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਰ੍ਹੋਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੇਲ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤੇਲੀ ਕੋਹਲੂ ਉਪਰ ਬਲਦ ਜਾਂ ਊਠ ਰਾਹੀਂ ਸਰਸੋਂ, ਤੋਰੀਆਂ, ਤਿਲਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰੇਮੀਰੇ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਤੋਂ ਤੇਲ ਕੱਢਦਾ ਸੀ।
ਤੇਲੀ ਇਸ ਕੋਹਲੂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਤੇਲ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਠਠਿਆਰ ਦੁਆਰਾ ਪਿੱਤਲ, ਤਾਂਬੇ, ਕਾਂਸੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਧੰਦਾ ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਕਸਬਿਆਂ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿੱਤ ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਲਈ ਦਾਜ ਵਜੋਂ ਬਤਰਨ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਠਠਿਆਰਾਂ ਉਪਰ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਪੈਂਦਾ।
ਭੱਠੀ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਕਿੱਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡਾਂਵਿਚ ਅੱਜ ਵੀ ਭੱਠੀਆਂ ਉੱਪਰ ਦਾਣੇ ਭੁੰਨਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਜਾਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣ ਭਕਸ਼ੀ ਸਕ੍ਰਿਮਗਿਓਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਦਲ ਵੱਜੋਂ ਪਾਇਸ ਥਿਕਨੈਸੇ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਬਿਲ ਵੀਸਲੀ ਅਤੇ ਫ਼ਲੇਅਰ ਡੈਲਾਕੌਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਅਤੇ ਗਿੰਨੀ ਵੀਸਲੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਦੇ ਹਨ ਜਦਕਿ ਜੌਰਜ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕਿੰਗਜ਼ਲੀ ਸ਼ੈਕਲਬੌਲਟ ਦਾ ਪਿਤਰ-ਦੇਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਹਮਲੇ ਦੀ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੈਰੀ, ਰੌਨ ਅਤੇ ਹਰਮਾਈਨੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਕੇ ਲੰਡਨ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਪਰ ਪ੍ਰਾਣ ਭਕਸ਼ੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਅਲੀ ਹੂਕਰਕਸ ਲੌਕੇਟ ਸੀਰੀਅਸ ਬਲੈਕ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦਾ ਹੈ।
ਕਰੀਚਰ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਇੱਕ ਐਲਫ਼ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਡਗਸ ਫ਼ਲੈਚਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਆਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਲਈਆਂ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਲੌਕੇਟ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ।
ਕਰੀਚਰ ਅਤੇ ਡੌਬੀ, ਫ਼ਲੈਚਰ ਨੂੰ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਲੌਕੇਟ ਡੋਲੋਰਿਸ ਅੰਬਰਿਜ ਕੋਲ ਹੈ।
ਕਾੜ੍ਹਾ ਪੀ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੇ ਮੰਤਰਾਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਲੌਕੇਟ ਨੂੂੰ ਅੰਬਰਿਜ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੌਕੇਟ ਉਸ ਤੋਂ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਰੌਨ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸੇ ਸ਼ਾਮ ਹੈਰੀ ਹਿਰਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਿਤਰਦੇਵ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਝੀਲ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਰੁੜਦਵਾਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਉਸੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਈ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈਰੀ ਝੀਲ ਦੀ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਉਸ ਅੰਦਰ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲੌਕੇਟ ਉਸਨੂੰ ਜਕੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇੱਕਦਮ ਰੌਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਪਿੱਛੋਂ ਹੈਰੀ ਲੌਕਟ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੌਨ ਉਸਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਸ ਲੌਕੇਟ ਨੁਮਾ ਹੂਕਰਕਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਰਮਾਈਨੀ ਅਤੇ ਰੌਨ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨੇ ਜ਼ੀਨੋਫ਼ਿਲਿਅਸ ਲਵਗੁਡ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂਕਿ ਉਹ ਹਰਮਾਈਨੀ ਨੂੰ ਡੰਬਲਡੋਰ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਰਹੱਸ ਜਾਣ ਸਕਣ।
ਲਵਗੁਡ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤਾਬ ਉੱਪਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿੰਨ੍ਹ ਡੈਥਲੀ ਹੈਲੋਜ਼ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਤਿੰਨ ਜਾਦੂਈ ਪਦਾਰਥ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਦੂਗਰ ਮੌਤ ਉੱਪਰ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਉੱਥੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਲਵਗੁਡ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੂਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਭਕਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਗਵਾਹ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹੈਰੀ, ਰੌਨ ਅਤੇ ਹਰਮਾਈਨੀ ਉੱਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਵਗੁਡ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੋਕਰਕਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅਸਫ਼ਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨੇ ਉਸ ਲੌਕਟ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿ ਉਸਦਾ ਅਸਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਉੱਪਰ ਨਾ ਪਵੇ।
ਹੈਰੀ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਛੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰੇਗੋਰੋਵਿਚ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਐਲਡਰ ਛੜੀ ਉਸਦੀ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਚੁਰਾ ਲਈ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਰੌਨ ਨੇ ਉਹ ਲੌਕੇਟ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਨਕਾਰਾਤਨਕ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੈਰੀ ਅਤੇ ਹਰਮਾਈਨੀ ਨਾਲ ਲੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਮਾਈਨੀ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗਰੁੜਦੁਆਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਹੂਕਰਕਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰੀ ਨਾਲ ਗੌਡਰਿਕ ਹੌਲੋ ਜਾਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਬਥਿਲਡਾ ਬੈਗਸ਼ੌਟ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗਰੁੜਦੁਆਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ।
ਬਥਿਲਡਾ ਹੈਰੀ ਅਤੇ ਹਰਮਾਈਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਗਰੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਗੀਨੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਕਿ ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅੰਦਰ ਹੈ।
ਹਰਮਾਈਨੀ ਅਤੇ ਹੈਰੀ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਹਰਮਾਈਨੀ ਨਗੀਨੀ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਵੇਲੇ ਹੈਰੀ ਦੀ ਛੜੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਰਮਾਈਨੀ ਉਸ ਪਿੱਛੋਂ ਹੈਰੀ ਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਆਏ ਰਹੱਸਮਈ ਚੋਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਗੈਲੈਰਟ ਗਰਿੰਡਰਵਾਲਡ ਹੈ।
ਉਜਾੜ ਅਣਜਾਣ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਿੰਨੋਂ ਇੱਕ ਕੈਂਪ ਲਾ ਲੈਂਦੈ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕਿ ਲੁਟੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬੈਲੇਟ੍ਰਿਕਸ ਲੈਸਰਾਂਜ ਹੈਰੀ ਅਤੇ ਰੌਨ ਨੂੰ ਲੂਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਓਲੀਵੈਂਡਰ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਫੂਕ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਗੌਬਲਿਨ ਹੈ, ਵੀ ਕੈਦ ਹਨ।
ਉਸ ਪਿੱਛੋਂ ਬੈਲੇਟ੍ਰਿਕਸ ਹਰਮਾਈਨੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜਦਵਾਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭਿਆ।
ਡੌਬੀ ਬੈਲੇਟ੍ਰਿਕਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਫ਼ਾਨੂਸ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਮਾਈਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਡੌਬੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉੱਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਬੈਲੇਟ੍ਰਿਕਸ ਆਪਣਾ ਚਾਕੂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਇੱਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਬੈਲੇਟ੍ਰਿਕਸ ਦਾ ਸੁੱਟਿਆ ਚਾਕੂ ਡੌਬੀ ਦੇ ਵੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹੈਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਡੌਬੀ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੌਨ ਅਤੇ ਹਰਮਾਈਨੀ ਇਹ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹਨ।
ਔਰਡਰ ਔਫ਼ ਦ ਫ਼ੀਨਿਕਸ ਸੰਗਠਨ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੁਕੋਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾੜ੍ਹਾ ਪਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਣੀ ਉਡਾਣ ਦੌਰਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਭਕਸ਼ੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਡ-ਆਈ ਮੂਡੀ ਅਤੇ ਹੈਡਵਿਗ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੌਰਜ ਵੀਸਲੀ ਅਤੇ ਹੈਗਰਿਡ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਛੜੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਓਲੀਵੈਂਡਰ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਸਕ੍ਰਿਮਗਿਓਰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਐਲਬਸ ਡੰਬਲਡੋਰ ਦੁਆਰਾ ਵਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤਿੰਨ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੌਨ ਨੂੰ ਡੰਬਲਡੋਰ ਆਪਣਾ ਡੀਇਲਿਊਮੀਨੇਟਰ , ਹਰਮਾਈਨੀ ਨੂੰ ਦ ਟੇਲਜ਼ ਔਫ਼ ਬੀਡਲ ਦ ਬਾਰਡ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਕਾਪੀ ਅਤੇ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਕੁਈਟਿਚ ਮੈਚ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਫ਼ੜੀ ਗਈ ਗੇਂਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਕ੍ਰਿਮਗਿਓਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜਦੁਆਰ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਮੰਤਰੀ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਲਵਾਰ ਡੰਬਲਡੋਰ ਦੀ ਵਸੀਅਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਜਾਦੂ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੀ ਮੰਤਰੀ ਰੂਫ਼ਸ ਸਕ੍ਰਮਗਿਓਰ ਨੇ ਜਾਦੂ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਾਦੂ ਮੰਤਰਾਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ ਭਾਵੇਂ ਲੌਰਡ ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤਾਕਤ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣ ਭਕਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਡੰਬਲਡੋਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਫ਼ਾਇਦਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਗਲੂਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਹੈਰੀ, ਰੌਨ ਅਤੇ ਹਰਮਾਈਨੀ ਡੰਬਲਡੋਰ ਦੁਆਰਾ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੂਕਰਕਸਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਸੈਵਰਸ ਸਨੇਪ ਲੌਰਡ ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਭਕਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੈਰੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਇਵੇਟ ਡਰਾਇਵ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਲੂਸ਼ੀਅਸ ਮੈਲਫ਼ੌਏ ਦੀ ਛੜੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂਈ ਛੜੀ ਹੈਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪਦਾਰਥ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।
ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਐਂਡ ਦ ਡੈਥਲੀ ਹੈਲੋਜ਼ – ਭਾਗ ਪਹਿਲਾ 2010 ਵਿੱਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਇੱਕ ਫ਼ੈਂਟੇਸੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਡੇਵਿਡ ਯੇਟਸ ਨੇ ਅਤੇ ਜਿਸਦੀ ਵੰਡ ਵਾਰਨਰ ਬ੍ਰਦਰਜ਼ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਇਹ ਜੇ. ਕੇ. ਰਾਓਲਿੰਗ ਦੇ ਨਾਵਲ ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਐਂਡ ਦ ਡੈਥਲੀ ਹੈਲੋਜ਼ ਉੱਪਰ ਬਣੀਆਂ ਦੋ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਕਿਰਦਾਰ ਹਨ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਸਟੀਵ ਕਲੋਵਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਡੇਵਿਡ ਹੇਅਮੈਨ, ਡੇਵਿਡ ਬੈਰਨ ਅਤੇ ਰਾਓਲਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਵਭਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਨੇ 330 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਲੜੀ ਦੀ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਤੀਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਫ਼ਿਲਮ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਜਤੱਕ ਬਣੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠਵੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸਨੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 960 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਕਾਦਮੀ ਅਵਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਦੋ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਰਟ ਡਾਇਰੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਜ਼ੂਅਲ ਇਫ਼ੈਕਟ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਨੂੰ ਡੰਬਲਡੋਰ ਦੁਆਰਾ ਲੌਰਡ ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਦੇ ਹੂਕਰਕਸ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਅਮਰ ਹੈ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਡੇਨੀਅਲ ਰੈੱਡਕਲਿਫ ਦੁਆਰਾ ਨਿਭਾਈ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਦੋਸਤਾਂ ਰੌਨ ਵੀਸਲੀ ਅਤੇ ਹਰਮਾਈਨੀ ਗਰੇਂਜਰ ਦਾ ਰੋਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੂਪਰਟ ਗਰਿੰਟ ਅਤੇ ਐਮਾ ਵਾਟਸਨ ਨੇ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ।
ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਐਂਡ ਦ ਹਾਫ਼ ਬਲੱਡ ਪਰਿੰਸ ਦਾ ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲਾ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਲੜੀ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਭਾਗ ਹੈਰੀ ਪੌਟਰ ਐਂਡ ਦ ਡੈਥਲੀ ਹੈਲੋਜ਼ - ਭਾਗ ਦੂਜਾ ਹੈ।
ਆਖ਼ਰੀ ਸੀਨ ਵਿੱਚ, ਵੌਲਡੇਮੌਰਟ ਡੰਬਲਡੋਰ ਦੀ ਕਬਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਲਡਰ ਛੜੀ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।