polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਟ ਪਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਾਰਨ ਕਿਆਸ ਲਗਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅਗਿਆਤ ਸਰੋਤਾਂ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਮਿਡਲਟਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜੁਲਾਈ 2007 ਵਿੱਚ ਵੇਂਬਲੇ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਡਾਇਨਾ ਦੇ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਵਿਲੀਅਮ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਕਈਂਂ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਖਬਾਰੀ ਸੂਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜੋੜ ਲਿਆ"।
ਮਿਡਲਟਨ ਨੇ 15 ਦਸੰਬਰ 2006 ਨੂੰ ਰਾਇਲ ਮਿਲਟਰੀ ਅਕੈਡਮੀ ਸੈਂਡਹਰਸਟ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਵਿਲੀਅਮ ਦੀ ਪਾਸਿੰਗ ਆਉਟ ਪਰੇਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਰਕਤ ਕੀਤੀ।
ਜਨਵਰੀ 2007 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ 25ਵੇਂ ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਆਫ ਵੇਲਜ਼, ਪ੍ਰਿੰਸ ਵਿਲੀਅਮ ਅਤੇ ਮਿਡਲਟਨ ਦੇ ਵਕੀਲਾਂ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦੋ ਅਖਬਾਰ ਸਮੂਹ, ਨਿਊਜ਼ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ, ਜੋ ਟਾਈਮਜ਼ ਅਤੇ ਦਿ ਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਾਰਡੀਅਨ ਮੀਡੀਆ ਸਮੂਹ, ਦਿ ਗਾਰਡੀਅਨ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ, ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੇਪਰੈਜ਼ੀ ਫੋਟੋਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਨੇ ਕੈਟਾਲਾਗ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਉਤਪਾਦਨ, ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਅਤੇ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਵਰੀ 2011 ਤੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਿਡਲਟਨ ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਚੇਲਸੀ 'ਚ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਮਤ £ 1-1.4 ਮਿਲੀਅਨ ਸੀ।
ਕੈਥਰੀਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਨਿਊਬਰੀ, ਬਰਕਸ਼ਾਇਰ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਚੈਪਲ ਰੋ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।
ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਟ ਐਂਡ੍ਰਿਊਜ਼ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਤੋਂ ਕਲਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ 2001 ਵਿੱਚ ਨੂੰ ਮਿਲੀ।
ਡੁਇਕ ਅਤੇ ਡੀਚੈਸਸ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਜਾਰਜ, ਪ੍ਰਿੰਸਸ ਚਾਰਲਟ ਅਤੇ ਕੈਮਬ੍ਰਿਜ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਲੂਇਸ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਲਈ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ ਅਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਹਨ।
ਕੈਥਰੀਨ, ਡੀਚੈਸਸ ਆਫ ਕੈਮਬ੍ਰਿਜ , ਬਰਤਾਨਵੀ ਸ਼ਾਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੈਂਬਰ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਿੰਸ ਵਿਲੀਅਮ, ਡਿਊਕ ਆਫ ਕੈਮਬ੍ਰਿਜ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਅਤੇ 15 ਹੋਰ ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਰੀਮਜ਼ ਦੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਬਣੇਗਾ ਅਤੇ ਕੈਥਰੀਨ ਸੰਭਾਵਤ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਰਾਣੀ ਕੰਸੋਰਟ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕੈਥਰੀਨ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੈਸ਼ਨ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਸਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ' ਤੇ "ਕੇਟ ਮਿਡਲਟਨ ਪ੍ਰਭਾਵ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪਾਈਰਲ ਪੌੜੀਆਂ, ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਭੌਤਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪ-ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਹੱਥਰੇਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਾਸੇ ਕੇਵਲ ਕੇਂਦਰੀ ਧਰੁਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸਕੁਏਰਡ ਸਪੈਰਲ ਦੀ ਪੌੜੀ ਇੱਕ ਵਰਗ ਸਟੇਅਰਵੈੱਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਰ ਅਤੇ ਰੇਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਸਮਾਨਤਾ ਦੇ ਕਦਮ ।
ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਰੇਖਾ ਇੱਕ ਸਰਕੂਲਰ ਸਟੇਅਰਵੈਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੈਂਡਰੇਲ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਟਰੂ-ਸਮਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਮੱਧ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਸਰ੍ਹਾਣੇ ਦੀ ਪੌੜੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ।
ਇਹਨਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੰਪਰਾਗਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਆਸਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਤਕ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ;
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਸਿੱਧੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਕਿਉਂਕਿ:
ਇੱਕ ਪੌੜੀ, ਜਾਂ ਪੌੜੀਆਂ, ਚੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਸਾਰੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਵੱਡੇ ਲੰਬਕਾਰੀ ਦੂਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਦੂਰੀ ਵਿੱਚ ਵੰਡਕੇ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਉਹ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ।
ਪੌੜੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਗੋਲ਼ ਜਾਂ ਕੋਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੁੜੇ ਦੋ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਧੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਪੈਸ਼ਲ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸਕੇਲੇਟਰ ਅਤੇ ਪੌੜੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਪੌੜੀਆਂ ਲਈ ਕੁੱਝ ਵਿਕਲਪ ਐਲੀਵੇਟਰ , ਸਟੇਅਰ ਲਿਫਟਸ ਅਤੇ ਤਿਲਕਣ ਵਾਲੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਰਸਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਟੇਸ਼ਨਰੀ ਡਿਲੈਂਡਡ ਸਾਈਡਵਾਕਜ਼ ਹਨ।
ਇਹ ਸੰਭਾਵੀ ਤੌਰ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ ਕਿ ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤਕ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ।
ਵੈਗਨਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਹਿਤਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਕਥਾ ਮੇਨ ਲੇਬੇਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਰਚਨਾ, ਓਪੇਰਾ ਅਤੇ ਡਰਾਮੇ ਨੂੰ 'ਸਿਧਾਂਤਕ ਪੁਸਤਕ' ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅਨੁਵਾਦਕ ਡਬਲਯੂ. ਐਸ਼ਟਨ ਐਲਿਸ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਹ 1849-50 ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਕਲਾ ਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀ" ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਦਰਸ਼ ਸਮਾਜ ਲਈ ਵਾਗਨੇਰ ਦੇ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਲਈ ਉਚਿਤ ਆਦਰਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; "ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀ" , ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਡਰਾਮਾ ਦੇ ਆਦਰਸ਼ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਣ; ਅਤੇ "ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀਅਤਾ" , ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰਕ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਦੱਬ ਕੇ ਨਿਖੇਧੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦ 1856 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਅਨੁਵਾਦ ਉਹ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਡਬਲਯੂ. ਐਸ਼ਟਨ ਐਲਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1893 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮੌਲਿਕ ਦੇ ਵਾਂਗ ਇਹ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਵਿਆਕਰਣ ਅਤੇ ਸੰਰਚਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਜ਼ਬ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਏਲਿਸ ਨੇ ਵੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੁਝ 'ਲੁਭਾਉਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ' ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਜੁੜਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਵਰਣਨ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ 1851 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਊਵਿਚ ਇਸਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ, ਥੀਓਡੋਰ ਉਹਲਿਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਤਕ ਇਕੱਤਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਏ।
ਇਸ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੌਧਿਕ ਰਸਾਲੇ ਮੋਨਾਟਸ਼੍ਰਿੱਫ ਵਿੱਚ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਲੇਖ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1851 ਵਿੱਚ ਲੀਪਜ਼ਿਗ ਵਿੱਚ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਸਕਰਣ 1868 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜੋ ਜਰਮਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਲੇਖਕ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨ ਫਰਾਂਟਜ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਓਪੇਰਾ ਅਤੇ ਡਰਾਮਾ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬੀ-ਲੰਬਾਈ ਦਾ ਲੇਖ ਹੈ ਜੋ ਰਿਚਰਡ ਵੈਗਨਰ ਨੇ 1851 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਲਾ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਓਪੇਰਾ ਦੀਆਂ ਆਦਰਸ਼ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਇਹ ਉਸ ਦੌਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੈਗਨਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਅਤੇ ਕਲਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਅਤੇ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਿਬਰੇਟੀ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਿੰਗ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਬਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੌਰ ਨੇ ਅਦਾਕਾਰਾ ਵਜੋਂ ਬਤੌਰ ਫ਼ਿਲਮੀ ਅਦਾਕਾਰਾ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮ, ਸ਼ਾਹਿਦ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਸਟਿੰਗ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ, ਮੁਕੇਸ਼ ਚਬੜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੌਰ ਦੇ ਇੱਕ ਮੰਚਨ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਲਈ ਅਲੋਚਨਾ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੀਆਂ ਦੋ ਫਿਲਮਾਂ, ਪੀਕੇ ਅਤੇ ਦੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ।
ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੈਮਰਸ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਮਿਲੇ ਸਨ।
2014 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੀਵ ਭਾਟੀਆ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਹਰਿਆਣਵੀ ਫਿਲਮ “ਪਗੜੀ: ਦਿ ਆਨਰ” ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਡਰਾਮਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਬ੍ਰਿਜੇਸ਼ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਵੀ ਫਿਲਮ ਵਿਚ ਨਾਇਕਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਸੀ।
ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਅਭਿਨੈ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਸਹਿਯੋਗੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਦਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫ਼ਿਲਮ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੁਆਰਾ ਮਾਨਤਾ ਵੀ ਮਿਲੀ।
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਧਾ ਕੌਂਗਰਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੀ ਦੋਭਾਸ਼ੀ ਫ਼ਿਲਮ, “ਸਾਲਾ ਖੜੂਸ ਵਿੱਚ ਚੇਨਈ ਦੇ ਸਲਮ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਾਰਦਵਾੜੀ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਾਮਿਲ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਦਾ ਫੋਨੈਟਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸੰਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਨੇ ਡੀ.ਏ.ਵੀ. ਕਾਲਜ, ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਵਿਖੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੌਰਾਨ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਿਖਾਈ ਅਤੇ 1994 ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਂਦੇ ਡਰਾਮੇ ਦੀ ਇੱਕ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਹਿਸਾਰ, ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਡਰਾਮਾ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਜੇਸ਼ ਸ਼ਰਮਾ ਨਾਲ 2000 ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਹਿਪਾਠੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਕੂਲ ਆਫ ਡਰਾਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਨਾਟਕ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਨਾਚ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਮਗਰੋਂ ਰੀਪੋਰਟਰੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੇ ਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰਿਆਣਵੀ, ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਤਮਿਲ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
‘ਸਿਟੀ’ ਲਾਤੀਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ‘ਸਿਵੀਟਾਸ’ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਨਾਗਰਿਕਤਾ।
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਕਾਫੀ ਕਠਿਨ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵਿਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਈ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਆਕਾਰ, ਘਣਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਨ-ਸੰਖਿਅਕ ਵਿਸ਼ੇਸਤਾਈਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਪਰੰਤੂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਪੱਖ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਬਰਜਲ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਠਿਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਜਨ-ਸੰਖਿਆ ਦੀ ਘਣਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਪਰ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਬਸਤੀਆਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵੀ ਘਣਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕਈ ਬਸਤੀਆਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਘਣਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਬਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਘਣਤਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਅਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਨਿਊਜੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰ ਅਜਿਹੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਘਣਤਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਘਣਤਾ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕੁ ਸ਼ਹਿਰੀ ਆਬਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਣਤਾ ਕੇਵਲ ਦਸ ਹੈਕਟੇਅਰ ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ 300-350 ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਹੈਕਟੇਅਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖੋਂ ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਦਾ ਸੂਚਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ, ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਨੀਦਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਲੀ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਬਸਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਡੈਨਮਾਰਕ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਢਾਈ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੀ ਬਸਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰੀ ਖੇਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਮਾਜ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਅਧਾਰਾਂ ਉੱਪਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਵਧੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਤੋਂ ਇਹ ਅਰਥ ਕੱਢ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਜੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਝ ਕੁ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰੰਤੂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਜਨ-ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਪੇਂਡੂ ਜਨ-ਸੰਖਿਆ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਪਰਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਵਸਨੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਕੋਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਛੋਟੀਆਂ ਸਮੁਦਾਵਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਮੁਦਾਵਾਂ ਵੱਲ ਪਰਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਮੁਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕ ਸਰਕਾਰ, ਵਪਾਰ, ਨਿਰਮਾਣ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕੰਮਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੱਟੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਦਯੋਗਕ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਪਿੱਛੋਂ ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੋਰ ਫੜ ਗਈ ਹੈ।
ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਖਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਏ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਤੇ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਤਾਜਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ - ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ, ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਸਮੂਹ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰਜੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੀਵਨ-ਜਾਂਚ।
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ, ਕਿੱਤੇ, ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜ, ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤੇ, ਪਹਿਰਾਵਾ, ਹਾਰ-ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਕੀਮਤਾਂ, ਮੰਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸਾਧਨ, ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਸਾਹਿਤ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤ ਉੱਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਹਮਲੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੱਕੇ ਵਸਨੀਕ ਬਣ ਜਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸਥਿਤੀ ਅਜਿਹੀ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼-ਦੁਆਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਕੇਂਦਰੀ ਪੱਖ ਹੋਰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।
ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਸੰਕਲਪ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰੰਤੂ ਫਿਰ ਵੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਕਰਨਾ ਵਧੇਰੇ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਕੁੱਲ ਜਨ-ਸੰਖਿਆ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਸਤਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰੀ ਸਮੁਦਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਵਿਕਾਸ ਤੋਂ ਭਾਵ ਸਮੁੱਚੀ ਸ਼ਹਿਰੀ ਜਨ-ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਸੰਪੂਰਣ ਆਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤਤਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਅਗਲੇਰਾ ਪੜਾਅ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਜਨ-ਸਧਾਰਨ ਦਾ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਰਾਜਸ਼ੀ, ਆਰਥਿਕ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਵਾਹ ਪਿਆ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਰੋਕਤ ਵਿਚਾਰ ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ, ਹਾਰ-ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਤਿੱਥਾ, ਸੰਗੀਤ, ਉੱਚੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਤੇਜ-ਵਿਖਾਵਾਂ ਲੋਕ ਗੀਤ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਰੰਗੀਲੀ ਤਸਵੀਰ ਉਲੀਕਦੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਅਮੀਰ ਵਿਰਸਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ:- ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਛੋਟੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਪਰੋਕਤ ਵਿਦਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ “ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਗਰਿਕ ਸਮੁਦਾਇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲਕਾਕਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਆਧਾਰ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਿੱਤਾ ਹੈ।
ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਿਤਾ-ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਜਿਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਮਾਤਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰੀ ਖੇਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲੇ-ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੇ ਭੂਗੋਲਿਕ ਕਾਰਨਾਂ ਸਦਕਾ ਹੋਈ।
ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੁਭਾਅ ਕਿਰਤ ਕਰਨ, ਵੰਡ ਕੇ ਛਕਣਾ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਉਭਰਵੇਂ ਲੱਛਣ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਮੀਰ ਵਿਰਸੇ, ਅਰਥਾਤ ਮੱਧਕਾਲ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਗਏ ਸਾਹਿਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਲੂਇਸ ਮਮਫੋਰਡ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹ ਕੇਂਦਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਮੁਦਾ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀਕਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਹਿਰੀਕਰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤਬਦੀਲੀ
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਛੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਪੰਦਰਾਂ ਭਗਤਾਂ,ਗਿਆਰਾਂ ਭੱਟਾਂ, ਚਾਰ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦਰਜ ਹੈ।
ਸਾਰੀ ਬਾਣੀ ਕਾਵਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਗ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਇਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ੩੧ ਰਾਗ ਹਨ।
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਚੇਤਨਾ: "ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਆਦਰਸ਼ ਜਾਂ ਮੁੱਲ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਕਿਸੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧ ਉੱਤੇ ਉਸਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਆਧਾਰ ਸਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ,ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੋਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਖੜੋਤ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਕੌਮਾਂ ਪਛੜਨ ਨਾਲ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵੀ ਪੱਛੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਕਾਰ ਗ੍ਰਸਤ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨਵੀਂ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਏ ਬਿਨਾਂ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਉਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਨਵੀਂ ਚੇਤਨਾ ਯੁੱਗ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਦੇਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮਾਰਗ ਤੇ ਪਾਉਣ ਦਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਰਾਲਾ ਜਨ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰਬਾਣੀ ਆਪਣੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਤੱਤਕਾਲੀਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿਭਿੰਨ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚਿੰਤਕ 'ਰੀਸ ਮੈਗੀ' ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ਼ ਸਹਿਮਤੀ ਪ੍ਰਗਟਾਉਂਦਿਆ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ:ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ: ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਉਹ ਅੰਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਰਥਾਤ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਹਾਰ ਨਿਯਮਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪ੍ਰਤੀ ਮਾਨਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਅੰਤਰਗਤ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ,ਸਤੀ ਪ੍ਰਥਾ, ਹਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ' ਵੇਸ ਭੂਸ਼ਾ, ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਨ, ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ, ਦਾਨ ਪੁੰਨ, ਨਿਮਾਜ਼, ਕਲਮਾਂ, ਸੁੰਨਤ, ਹੱਜ, ਕਾਜ਼ੀ, ਤੀਰਥ ਰਟਨ, ਸੰਸਕਾਰ, ਸੂਤਕ ਪਾਤਕ, ਸੁੱਚ ਭਿੱਟ ਅਤੇ ਚੌਕਾਕਰ ਆਦਿ ਸਬੰਧੀ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਅਨਿਵਾਰੀ ਹੈ:
ਨਿਰਸੰਦੇਹ, ਸਮਕਾਲੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀਆਂ ਵਿਭਿੰਨ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਗੋਚਰ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਸਿਰਜਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਭਰਪੂਰ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਦ ਦਰਜੇ ਦਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਪਦਾਰਥਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰ: ਸਮਕਾਲੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੁੱਲ ਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ ਮੱਧ ਕਾਲੀਨ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਰਵਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਸਮਝਦਿਆਂ ਨਿਰੰਤਰ ਮਨਮਾਨੀਆਂ,ਵਧੀਕੀਆਂ, ਆਪ ਹੁਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਟਾਂ ਖੋਹਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕੂੜ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਹਾਂ ਅਤੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਡੇ ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਇਹ ਗੁਰਵਾਕ ਕਿੰਨੀ ਕਠੋਰ ਸਚਾਈ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ:
ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਸਰਜ਼ਮੀ ਤੇ ਕੋਈ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਵਿਚਰਿਆ ਅਤੇ ਦੀਘਰ ਕਾਲ ਤੱਕ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਭੂਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਅਮਿਟ ਛਾਪ ਪੈਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਚੱਪੇ ਚੱਪੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਚਿਰਕਾਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਇਸ ਦੇ ਕਣ-ਕਣ ਨੂੰ ਸ਼ਰਸ਼ਰਾਣਾ ਇਸਦੇ ਵਣਾ ਪੰਖੇਰੂਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਨਾਲਿਆਂ, ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਅਤੇ ਟੋਇਆਂ ਟਿੱਬਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕਸਾਰ ਟੁੱਬਣਾ ਸੁਭਾਵਕ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਦਸ਼ਕ ਵੀ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜ਼ੱਰੇ ਜ਼ੱਰੇ ਅਤੇ ਜਨਮਾਨਸ ਵਿੱਚ ਅਨਾਦੀ ਸੁਰਾਂ ਗੁੰਜਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਾਰਨ ਹੀ 'ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ' ਜਿਹਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਕਵੀ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਿਆ:
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੰਕਲਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੁਰਬਾਣੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਫਲਸਫਿਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਾਯਾਬ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ,ਉੱਥੇ ਇਸ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਰਿਪੇਖ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਸੰਦੇਹ ਇਸ ਧੁਰਕੀ ਬਾਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਹਿਬਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭੂਤੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਸਰਲ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਸ ਦੀ ਅਭਿਵਿਅੰਜਨਾ ਸਮਕਾਲੀ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਰੂੜੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਰਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗੋਚਰ ਹੈ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਰਸਾਤਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਅਸਲੀਅਤ ਦੀ ਸੋਝੀ ਕਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਇਕਾਈਆਂ ਦੇ ਮੁਹਾਵਰੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤਿਅੰਤ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
"ਕਿਸੇ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਸਾਂਝੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਰੂਰੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਤੀਰਾ ਰਵੱਈਆ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਾਂਝੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੌਣ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਭਿਆਚਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ: ਗੁਰਬਾਣੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਅਨੁਭਵ ਅਤੇ ਬੋਧ ਨੂੰ ਕਾਵਿਕ ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਨ ਵੱਲ ਰੁਚਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਇਹ ਰਚਨਾ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉਸ ਦੌਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਨਵ ਜਾਗਰਤੀ ਦਾ ਦੌਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
"ਉੱਚੀ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯੋਗਦਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰਿਵਾਰ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਆਸਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਗੁਰੂ ਕਵੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਥ ਜੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਰੱਜ ਕੇ ਵਿਰੋਧਤਾ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਂ ਅੜਚਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਪਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਮਾਨਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।
ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਉੱਚਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਹਿਸਤ ਜੀਵਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ "
"'ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ: ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਹਰ ਦੇਸ਼ ਕੌਮ ਜਾਂ ਸਮਾਜ ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੇ ਗੌਰਵ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਉਸਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਖੇੜਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਹਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਨੋਖਾਪਨ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਦੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੱਜਤਾ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਰਮ ਕਰਮ ਰਵਾਇਤ ਜਾਂ ਮਜਬੂਰੀ ਬਸ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਪਰੰਪਰਾ ਸੀ।
ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਬਹੁਮੁੱਖੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਟੁੰਬਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਅਗਾਮੀ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਅੰਗਾਤਮਕ ਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਧੇਲਾ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਤਵੱਕੋ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾਤਾਰ ਦੀ ਖੂਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰਬਾਣੀ ਏਕਤਾ,ਸਮਾਨਤਾ, ਸੁਤੰਤਰਤਾ, ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਸਰਵ ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨਤਾ, ਅਧੀਨਗੀ, ਨਾ ਬਰਾਬਰੀ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀਵਾਦਤਾ ਦਾ ਸਖ਼ਤ ਖੰਡਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਇੱਕ ਅੱਲ੍ਹਾ ਦੇ ਨੂਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ, ਉੱਚੇ ਨੀਵੇਂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਰੰਕ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਬੱਜਰ ਭੁੱਲ ਹੈ ਸਾਡੇ ਸਾਧਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ:
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਸੰਪੰਨ ਹਾਕਮ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਈ ਉਸਾਰ ਨੂੰ ਵੰਗਾਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਰਾਹੀਂ ਨਿਤਾਣੇ ਅਤੇ ਦੱਬੇ ਕੁਚਲੇ ਵਰਗਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੋਕਾਰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।
ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਬਾਣੀ ਵਿਚਲੀਆਂ ਇਹ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਹਨ:
ਬਾਬਰ ਦੇ ਹਮਲੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਨੂੰ 'ਬਾਬਰ ਬਾਣੀ' ਸਿਰਲੇਖ ਹੇਠ ਅੰਕਿਤ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵੀ ਤੱਤਵੇਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਤੀ ਪ੍ਰਥਾ ਜਿਹੀ ਅਪਰਾਧਕ,ਭਿਅੰਕਰ,ਹੌਲਨਾਕ ਅਤੇ ਘਿਨਾਉਣੀ ਪ੍ਰਥਾ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁੱਲੜ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ:
ਜਿਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚੋ ਸਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਲੁਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਾਪ ਪਾਖੰਡ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਹੋਵੇ ਉੱਥੇ ਤੀਰਥ ਗਵਨ, ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨਅਤੇ ਪੁਰਬਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਲਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਦੁੱਖ ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ:
ਬੇਪ੍ਰਵਾਹ ਜੀਵਨ ਤੋਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਖਾਣ ਅਤੇ ਪੀਣ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ਾਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਖਾਣ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਪੇਟ ਵਧਾਉਣਾ ਨੂੰ ਫਿਟਕਾਰਦੀਆਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ ਬੜੇ ਸਜਿੰਦ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਕੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ:
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੁੱਤ ਪੂਜਾ ਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਓਜਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਇਸ ਇਕਾਈ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਲੋਚਾ ਵੱਸ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ ਕਿ:
"ਠਾਕੁਰ ਹਮਰਾ ਸਦ ਬੋਲਤਾ" ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸ ਮੂਰਤੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮਰਥਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਸਮਾਜ ਦੀ ਚੂਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਚੂਲ, ਘਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਧੁਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ਹੈ:
"ਕੂੜ ਰਾਜਾ ਕੂੜ ਪਰਜਾ"ਦਾ ਹੋਕਾ ਦੇਣਾ ਵੀ ਸਾਡੇ ਰੂਹਾਨੀ ਰਹਿਬਰਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਦਾਇਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਹਕ ਹੋਣ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ।
ਸਿੰਗਾਪੁਰ 'ਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ 7 ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਵਪਾਰ ਪੋਸਟ ਸੀ. 10 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤਕ ਤਾਮਿਲ ਚੋਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਆਇਆ. ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਖੇਤਰ 'ਚ 17 ਸਦੀ ਕਰਨ ਦਾ 14 ਤੱਕ, ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚਾਲੂ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ-ਬੋਧੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਫੇਡ. 19 ਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਦੇ ਸਮਝਿਆ ਲਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਤਾਮਿਲ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੁਆਰਾ ਮਜ਼ਦੂਰ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ.
ਪਹਿਲਾ ਮੰਦਰ, ਚਾਈਨਾਟਾਊਨ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਮਾਰੀਆਮਾਮ ਮੰਦਿਰ, ਸਰ ਸਟੈਮਫੋਰਡ ਰੈਫਲਸ ਦੇ ਕਲਰਕ ਨਰਾਇਣ ਪਿੱਲੇ ਦੁਆਰਾ 1827 ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਹ ਹਿੰਦੂ ਦੇਵਤਾ ਮਾਰੀਆਮੈਨ, ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮੰਦਿਰ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ. ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ 1823 ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ ਇਸ ਸਾਈਟ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਕੜੀ, ਪੰਚੜੀ ਝੌਂਪੜੀ ਬਣਾਈ. ਮੌਜੂਦਾ ਮੰਦਰ 1863 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ.
1797 ਵਿੱਚ, ਝਾੜੂਆਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਉਦੋਂ ਬਦਲ ਗਈ ਜਦੋਂ ਹੇਡਲੀ, ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਦੇ ਕਿਸਾਨ ਲੇਵੀ ਡਿਕਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇੱਕ ਝਾੜੂ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਚਰੀ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਓਹਦੀ ਕਾਢ ਵਧਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਡਿਕਨਸਨ ਦੇ ਝਾੜੂ ਦੀ ਮੰਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਝਾੜੂ ਦੇ ਬੂਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਪਰ ਆਖਿਰਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਬੂਰਮ ਵੱਖੋ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਡਿਕਨਸਨ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਕਾਢ ਕੱਢੀ ਜੋ ਬਿਹਤਰ ਝੀਂਗਾ ਬਣਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਸਕੇ।
ਜਾਦੂ-ਟੂਣੇ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ, ਬ੍ਰੂਮ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੀਸੋਮ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਰੂਮਸਟਿੱਕ ਉੱਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਾਣਿਆ ਹਵਾਲਾ 1453 ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪੁਰਸ਼ ਚੁਗਾਠ ਦੇ ਗੁਇਲੇਮ ਐਡਲੀਨ ਨੇ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਮਰਤਬਾਨ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ 1456 ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ।
ਓਕ੍ਲੇਹੋਮਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਝਾੜੂਆਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਝਾੜੂ ਦਾ ਮੱਕੀ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਥੇ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਓਕਲਾਹੋਮਾ ਬਰੂਮ ਕੌਰਨ ਕੰਪਨੀ ਨੇ 1906 ਵਿੱਚ ਏਲ ਰੇਨੋ ਦੀ ਫੈਕਟਰੀ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇ ਨਾਲ।
ਆਯਾਤ ਕੀਤੇ ਝਾੜੂ ਤੇ ਸਿੰਥੈਟਿਕ ਬ੍ਰਿਸ੍ਟਲ ਤੋਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਫਲਾਇੰਗ ਬਰੂਮ ਹੈਰੀ ਪੋਟਰ ਦੀ ਫੈਨਟਸੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕਵਿਡੀਚ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਏਅਰ ਗੇਮ ਖੇਡਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਇੰਗ ਬਰੂਮਜ਼, ਫਲਾਇੰਗ ਕਾਰਪੈਟ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੌਲ ਐਂਡਰਸਨ ਦੇ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਕੈਓਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜਾਈ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਹਨ।
ਇੱਕ ਝਾੜੂ ਇੱਕ ਸਫਾਈ ਵਾਲਾ ਸੰਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਠੋਰ ਫਾਈਬਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਿਲੰਡਰ ਹੈਂਡਲ, ਬਰੂਮਸਟਿਕ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਹੈਂਡਲ ਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਬੁਰਸ਼ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਮਲ ਝਾੜੂ ਸਫਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਮਕੜੀਆਂ ਲਈ ਵਰਤਨੇ ਸੌਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਵਾਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿਚ, 'ਬਰੂਮ ਸਟਿਕ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੀਆਂ ਸੋਟੀਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਬੰਡਲ ਹਨ।
ਵਾਮਨ ਦਾ ਗ੍ੰਥ 'ਕਾਵਿਆਲੰਕਾਰਸੂਤ੍ਿਵ੍ਤੀ' ਗ੍ੰਥ ਸੂਤ੍ ਸ਼ੈਲੀ (ਸੰਖੇਪ ਅਥਵਾ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸ਼ਬਦਾ ਵਿੱਚ ਮਨੋ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ) ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਮਨ ਦੀ ਪ੍ਸਿੱਧੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ੰਥ ਦੇ ਵਿਭਾਜਨ ਅਧਿਕਰਣਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਅਧਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਗ੍ੰਥ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ ਬਾਰਹ ਅਧਿਆਇ; ਪੰਜ ਅਧਿਕਰਣ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਉਨੀ ਸੂਤ੍ ਹਨ।
ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਮਨਨਸ਼ੀਲ ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਾਵਿ ਰਚਨਾ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਅਤੇ ਮੂਲਭੂਤ ਸਾਧਨਾਂ, ਕਾਰਣਾਂ ਜਾਂ ਤੱਤਾਂ ਲ 'ਕਾਵਿ-ਹੇਤੂ' ਪਦ ਦਾ ਪ੍ਯੋਗ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲ ਵਾਮਨ ਨੇ 'ਕਾਵਿ- ਅੰਗ' ਪਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਵਾਮਨ ਨੇ ਕਾਵਿ ਦੇ ਲੋਕ , ਵਿਦਿਆ , ਪ੍ਕੀਰਣ ( ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸ਼ਬਦ- ਅਰਥ ਦੀ ਉਚਿਤ ਚੋਣ, ਲਗਨ ਆਦਿ) ਤਿੰਨ ਅੰਗ ਮੰਨੇ ਹਨ।
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਨੇ ਪ੍ਸਿੱਧ ਗ੍ੰਥ 'ਕਾਵਿਆਲੰਕਾਰਸੂਤ੍ਿਵ੍ਰਤੀ' ਦੀ ਰਚਨਾ ਨੌਵੀਂ ਸਦੀ : ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ।
ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵਾਮਨ ਜਿਸ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਪ੍ਤੀਪਾਦਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਬੰਧ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤ ਨਾਲ ਹੈ।
ਵਾਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ੰਥ 'ਚ ਕਾਲੀਦਾਸ, ਬਾਣਭੱਟ, ਮਾਘ, ਭਵਭੂਤੀ ਆਦਿ ਅਨੇਕਾ ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਸਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਉਧਿ੍ਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪਰ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਚਾਰੀਆ ਮੰਮਟ ਤੋਂ ਵਾਮਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਵੀਹ ਗੁਣਾਂ- ਸ਼ੇਲਸ਼, ਪ੍ਰਸਾਦ, ਸਮਤਾ, ਮਾਧੁਰਯ, ਸੁਕੁਮਾਰਤਾ, ਅਰਥ-ਵਿਅਕਤੀ, ਉਦਾਰਤਾ, ਓਜ, ਕਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੋਂ ਅਰਥ ਗੁਣ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਗੁਣ ਦੋ-ਦੋ ਭੇਦ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ—
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਨੇ ਰੀਤੀ ਸੰਪ੍ਰਦਾਇ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਕਾਵਿ- ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦੇਣ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਕਾਵਿ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ 'ਚ ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਦਾ ਅਪਣਾ ਿੲਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਸੰਸਕਿ੍ਤ ਕਾਵਿ - ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੋਰ ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਂਙ ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਬਹੁਤੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
'ਰਾਜਤਰੰਗਿਣੀ' ਕਵਿ ਗ੍ੰਥ ਵਿੱਚ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਯਾਪੀੜ ਦੀ ਰਾਜਸਭਾ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਮਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ,"ਕਾਵਿ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਜਾਂ ਸੌਂਦਰਯ ਹੀ ਅਲੰਕਾਰ ਹੈ।
" ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਨੇ ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਸੰਖਿਆ ਇਕੱਤੀ ਮੰਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗੋਂ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਭੇਦ ਕੀਤੇ ਹਨ-
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋ ਪਹਿਲਾਂ 'ਗੁਣ ' ਦਾ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵਿਗਿ਼ਆਨਕ ਸਰੂਪ ਪੇਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਅਲੰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਭੇਦ ਦੱਸਿ਼ਆ ਹੈ।
ਵਾਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ," ਕਾਵਿ 'ਚ ਸ਼ੋਭਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮ 'ਗੁਣ' ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ੋਭਾ 'ਚ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਗੁਣ ' ਅਲੰਕਾਰ' ਹਨ।
ਵਾਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਚਾਲੀ ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਧੁਰਯ ਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ ਓਜ ਤੇ ਕਾਂਤਾ ਗੁਣ ਦੀ ਪ੍ਧਾਨਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰੀਆ ਵਾਮਨ ਉਸ ਰੀਤੀ ਨੂੰ ਵੈਦਰਭੀ ਰੀਤੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਗੁਣ ਹੋਣ।
ਲਰੈਨੰਜ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਾਰਕ ਵਿਚ 630 ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੀਆਂ ਸਪੀਸੀਆਂ ਹਨ (ਪਪੂਆ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਪੀਸੀਆਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਲਗਭਗ 95%) ਅਤੇ 123 ਥਣਧਾਰੀ ਸਪੀਸੀਆਂ ਦਰਜ ਹਨ।
ਛੇ ਪੰਛੀ ਸਪੀਸੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਫੀਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦਾ ਬਟੇਰ ਅਤੇ ਬਰਫ਼ੀਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦਾ ਰੋਬਿਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਬਰਫੀਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਆਦੀ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ 26 ਸਪੀਸੀਆਂ ਮੱਧ ਪਪੂਆਈ ਰੇਂਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦਕਿ ਤਿੰਨ ਦੱਖਣ ਪੂਪੂਆਈ ਨੀਵੇਂ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀਆਂ।
ਖਤਰੇ ਵਿੱਚਲਿਆਂ ਸਪੀਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਕਾਸੋਵੇਰੀ, ਦੱਖਣੀ ਤਾਜਧਾਰੀ ਕਬੂਤਰ, ਪੈਸਕਿਟ ਦਾ ਤੋਤਾ, ਸੈਲਵਾਡੋਰੀ ਦਾ ਟੀਲ ਅਤੇ ਮੈਕਗ੍ਰਾਗਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਦਖੋਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਦੀ ਬਾਇਓਡਾਇਵਰਿਵਿਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਉਦਾਹਰਨ, ਲੌਰੈਂਜ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪੱਖੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੰਨ ਸੁਵੰਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਇਹ ਏਸ਼ੀਆ-ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਖਿੱਤੇ ਵਿਚ ਇਕੋ-ਇਕ ਕੁਦਰਤ ਰੀਜਰਵ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਖੇਤਰ, ਮੈਂਗਰੂਵ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਜਵਾਰ ਅਤੇ ਜਲ ਭੰਡਾਰ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦਲਦਲਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਨੀਵੇਂ ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜੀ ਬਰਸਾਤੀ ਜੰਗਲ, ਐਲਪੀਨ ਟੁੰਡਰਾ, ਅਤੇ ਭੂਮੱਧ ਰੇਖਾ ਵਾਲੇ ਗਲੇਸ਼ੀਅਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਈਕੋ-ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
4884 ਮੀਟਰ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ, ਪਨਕਾਕ ਜਾਇਆ ਹਿਮਾਲਿਆ ਅਤੇ ਐਂਡੀਜ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਹੈ।
ਬਰਡਲਾਈਫ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਨੇ ਲੌਰੈਂਜ਼ ਪਾਰਕ ਨੂੰ "ਸ਼ਾਇਦ ਨਿਊ ਗਿੰਨੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਿਜ਼ਰਵ" ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਫੰਡ ਦੇ "ਗਲੋਬਲ 200" ਈਕੋਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ: ਦੱਖਣੀ ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਲੋਲੈਂਡ ਜੰਗਲਾਤ; ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਪਰਬਤੀ ਜੰਗਲਾਤ; ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਸੈਂਟਰਲ ਰੇਂਜ ਸਬਅਲਪਾਈਨ ਘਾਹ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ; ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਮੈਂਗਰੂਵ; ਅਤੇ ਨਿਊ ਗਿਨੀ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲੇ।
ਲੌਰੈਂਜ਼ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਨਮਿਣੇ, ਅਨਮਾਪੇ ਅਤੇ ਅਨਪੜਤਾਲੇ ਖੇਤਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਪੀਸੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਜੋ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਵਿਗਿਆਨ ਲਈ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਗਿਆਤ ਹਨ।
ਲੌਰੈਂਜ਼ ਬਾਇਓਟਾ ਦੀ ਸਥਾਨਕ ਸਮੁਦਾਇਆਂ ਦਾ ਐਥਨੋ-ਪੌਦ-ਵਿਗਿਆਨਿਕ ਅਤੇ ਐਥਨੋ-ਜੰਤੂ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਗਿਆਨ ਵੀ ਬਹੁਤ ਨਾਕਾਫੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਸਤਾਵੇਜਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲੌਰੈਂਜ਼ ਨੈਸ਼ਨਲ ਪਾਰਕ ਪਾਪੂਆ, ਇੰਡੋਨੇਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਰੀਅਨ ਜਯਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪਾਰਕ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈਂਡਰਿਕਸ ਐਲਬੇਰ ਲੌਰੈਂਜ਼ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਡਚ ਖੋਜਕਰਤਾ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ 1909-10 ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਸੀ।
ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ, ਵਿੱਦਿਅਕ ਜਾਂ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪ੍ਰੀਸਕੂਲ ਅਤੇ 13 ਸਾਲ ਦੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
5 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਮੁਢਲੀ ਸਕੂਲ ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਬੌਧਿਕ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਕੂਲ ਦੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲਾਂ ਦੇ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਮ ਦਰਜ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।