polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਉਸ ਨੂੰ 2014 ਵਿੱਚ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਸਰਵਉਚ ਨਾਗਰਿਕ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਇੱਕ ਸਹਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦਰੋਣਾਚਾਰੀਆ ਸਰਕਾਰੀ ਪੋਸਟ-ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਕਾਲਜ, ਗੁੜਗਾਉਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਮੁਖੀ ਹੈ।
ਉਸਨੂੰ 1996 ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਨਚੇਸਟਰ ਰਾਸ਼ਟਰਮੰਡਲ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤਗਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਏਸ਼ੀਆਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਹੋਰ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਤਮਗੇ ਵੀ ਜਿੱਤੇ ਸਨ।
ਉਹ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਟੀਮ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਚੀਨ ਦੇ ਚੇਂਗਦੁ ਵਿਖੇ 1995 ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਟੀਮ ਦਾ ਸੋਨ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਇਸੇ ਟ੍ਰੈਪ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਮੁਰਾਦ ਅਲੀ ਖਾਨ, ਮਨਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਾਨਵਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਏਸ਼ੀਅਨ ਰਿਕਾਰਡ ਬਣਾਇਆ।
1995 ਵਿਚ ਸਾਈਪ੍ਰਸ ਦੇ ਨਿਕੋਸ਼ੀਆ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਮਨਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ ਵੀ ਸੀ।
ਉਹ ਭਾਰਤ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਦੋਵਾਂ ਟਰੈਪ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਡਬਲ ਟਰੈਪ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਵਿਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਮਗੇ ਜਿੱਤੇ ਹਨ।
ਮੁਰਾਦ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਯਾਤ ਨੀਤੀ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੀ.ਡਬਲਯੂ.ਜੀ. ਦੇ ਸੋਨ ਤਮਗਾ ਜੇਤੂ ਮੁਰਾਦ ਅਲੀ ਖਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ - “ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ. ਅਸੀਂ ਬੈਂਚ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਜਾਣਾ ਪਏਗਾ।
ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ੀ ਇੱਕ ਗਤੀਸ਼ੀਲ ਖੇਡ ਹੈ ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਚੈਂਪੀਅਨ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨੌਜਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਨੇ ਮਨਪਸੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
” ਖਾਨ ਨੇ "ਖਵਾਬ" ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਪੋਰਟਸ ਡਰਾਮਾ ਰੋਮਾਂਸ ਫਿਲਮ ਵੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਉਸਦੇ ਬੇਟੇ ਜ਼ੈਦ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮੁਰਾਦ ਅਲੀ ਖਾਨ ਇਕ ਭਾਰਤੀ ਖੇਡ ਨਿਸ਼ਾਨੇਬਾਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ 'ਤੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ' ਤੇ ਸਿਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸੱਯਦ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ "ਕਿੰਗ ਮੇਕਰਜ਼" ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਕਿੰਗਮੇਕਰਾਂ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੁਜ਼ੱਫਰਨਗਰ ਵਿੱਚ ਜਨਸਥ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਖਾਨ ਨੇ 25 ਸਾਲ ਵੱਖ ਵੱਖ ਅਹੁਦਿਆਂ 'ਤੇ ਟਾਟਾ ਸਟੀਲ ਅਤੇ ਟਾਟਾ ਟੈਲੀ ਸਰਵਿਸਿਜ਼ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੇ 31 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 2006 ਵਿੱਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਮੈਂਬਰ, ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸਭਾ, ਸਪੋਰਟਸ ਅਥਾਰਟੀ ਆਫ ਇੰਡੀਆ ਮੈਂਬਰ, ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸਭਾ, ਨੈਸ਼ਨਲ ਡੋਪ ਟੈਸਟਿੰਗ ਲੈਬਾਰਟਰੀ
ਉਸਨੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਲਾਤਮਕ ਕੈਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਤਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, "ਵਿਲੀਅਮ ਦਿ ਵਿਜੇਤਾ" ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੌਰ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਿਥੇ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਾਂਸਟੇਂਟਿਨੋਪਲ ਦੇ ਥੀਏਟਰ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, 1879 ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਅਰਮੀਨੀਅਨ ਥੀਏਟਰ ਬੋਰਡ ਆਫ ਟਿਫਲਿਸ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਦਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੌਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਾਕੇਸਸ ਵਿੱਚ ਅਰੰਭ ਹੋਇਆ।
ਉਹ ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਾਟਕ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਦੇ ਸੁਰੀਲੇ ਫਿਲਮਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਗਾ।
1880, ਜਦ ਓਤੋਮਾਨੀ ਤੁਰਕ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ 'ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ' ਚ ਕੌਮੀ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਹੋਈ "ਵਿੱਚ, ਐਡਮਿਆ ਇੱਕ ਕਲਾਤਮਕ ਦੌਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਵਿੱਚ ਦੋਨੋਂ ਕੰਮ ਅਰਮੀਨੀਆਈ ਅਤੇ ਫਰੈਂਚ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।
1887 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੂਸੀ ਥੀਏਟਰਿਕ ਆਲੋਚਕ ਨੇ "ਓਡੇਸਕੀ ਵੇਸਟਨਿਕ" ਵਿੱਚ ਐਡਮਿਅਨ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ।
"ਸਾਲਵੀਨੀ ਨਹੀਂ, ਰੋਸੀ ਨਹੀਂ, ਪੋਸਾਰਟ ਨਹੀਂ, ਬਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਭਿਨੇਤਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈਮਲੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਪੀ. ਐਡਮਿਅਨ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
" 1888 ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ. ਉਸ ਮਿਆਦ ਦੇ ਉਸਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ: ਕਿੰਗ ਲੀਅਰ, ਅਰਬੇਨਿਨ , ਖਿਲਸਟਾਕੋਵ , ਮਿਕੈਲ , ਆਦਿ. ਇੱਕ "ਮਹਾਨ ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਐਕਟਰ" ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ ਨਾਟਕਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਮੀਨੀਆਈ ਵਿਗਿਆਨੀ ਖੋਜਕਰਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸਨੇ 1879 ਵਿੱਚ "ਸ਼ੇਕਸਪੀਅਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਹੈਮਲੇਟ ਦੇ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ" ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੇ ਸ਼ੈਕਸਪੀਅਰ, ਵਿਕਟਰ ਹਿਗੋ, ਸੇਮੀਅਨ ਨਡਸਨ ਅਤੇ ਨਿਕੋਲਾਈ ਨੇਕਰਾਸੋਵ ਤੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਵੀ ਕੀਤੇ।
ਰੂਸੀ ਆਲੋਚਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੈਮਲੇਟ ਅਤੇ ਓਥੇਲੋ ਦੀਆਂ ਉਸਦੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਨੇ ਐਡਮਿਅਨ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੁਖਾਂਤਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ।
ਐਡਮਿਅਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗਲੇ ਦੇ ਕੈਂਸਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਸਿਰਾਨੁਸ਼, ਹੋਵਨੇਸ ਅਬੇਲਿਅਨ, ਵਾਹਰਾਮ ਪਪਾਜ਼ੀਅਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਰਮੀਨੀਆਈ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਐਡਮਿਅਨ ਦੀ ਨਾਟਕ ਰਵਾਇਤ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।
ਅਰਮੀਨੀਆਈ ਡਰਾਮਾ ਥੀਏਟਰ ਟਬਾਇਲੀਸੀ ਐਡਮਿਅਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਹਿਦ ਅਜ਼ਮੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਵਕੀਲ ਸੀ ਜੋ ਅੱਤਵਾਦ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਗ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਸਹੀ ਸਬੂਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਾਂ ਹੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਬਾਲਗ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਵਾਰ ਫਿਰ ਅੱਤਵਾਦੀ ਅਤੇ ਵਿਘਨਕਾਰੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਐਕਟ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਰਾਜ ਵਿਰੁੱਧ ਸਾਜਿਸ਼ ਰਚਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਲਈ ਸੀ।
2003 ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧਿਕ ਬਚਾਅ ਪੱਖ ਦੇ ਵਕੀਲ ਵਜੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਚਾਚਾ ਜੀ, ਅਬੂ ਆਜ਼ਮੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਨੇਤਾ ਸਨ।
ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਨਿਪਟਾਰੇ ਗਏ ਕੇਸ ਲਗਭਗ ਸਿਰਫ ਅੱਤਵਾਦ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਸਨ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਿਗ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਤਾਹੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾਇਆ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਥੋੜਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਟਾਈਮਜ਼ ਆਫ ਇੰਡੀਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਵੇਖੇ ਸਨ।
” ਦਸੰਬਰ 1994 ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਤਵਾਦੀ ਅਤੇ ਵਿਘਨਕਾਰੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਐਕਟ ਦੇ ਤਹਿਤ, ਕੁਝ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਬਾਲ ਠਾਕਰੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸੇ ਸਾਲ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਾਈਕੋਰਟ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਤਵਾਦ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਕੰਟਰੋਲ ਔਰਗੇਨਾਈਜ਼ਡ ਕ੍ਰਾਈਮ ਐਕਟ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਫਰਵਰੀ 2008 ਵਿਚ, ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਤਿੰਨ ਮੁਕੱਦਮਿਆਂ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਜੁਲਾਈ 2008 ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਮੀ ਨੇ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾਇਰ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਸੀ ਕਿ 7/11 ਦੇ ਮੁੰਬਈ ਧਮਾਕਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ, ਤਦ ਆਰਥਰ ਰੋਡ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ, ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਟੀਸ਼ਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਿਆਂ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਸਹੀ ਪਾਏ ਗਏ।
ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੰਖੇਪ ਕੈਰੀਅਰ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ 17 ਬਰੀ ਕਰਵਾਏ।
ਆਪਣੀ ਡਿਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ 2003 ਵਿੱਚ ਵਕੀਲ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕੈਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਵਕੀਲ ਮਜੀਦ ਮੇਮਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਅੱਤਵਾਦ ਰੋਕੂ ਐਕਟ, 2002 ਤਹਿਤ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚੁੱਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਜਮਾਤ-ਏ-ਉਲੇਮਾ-ਏ-ਹਿੰਦ ਵਰਗੀਆਂ ਐਨ.ਜੀ.ਓਜ਼ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੇਸਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਪੂਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਚਾਅ ਪੱਖ ਦੇ ਵਕੀਲ ਵਜੋਂ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ 2002 ਦੇ ਘਾਟਕੋਪਰ ਬੱਸ ਬੰਬ ਕਾਂਡ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਅੱਤਵਾਦ ਰੋਕੂ ਐਕਟ ਤਹਿਤ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੋਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਗਏ ਆਰਿਫ ਪਨਵਾਲਾ ਨੂੰ ਅੱਠ ਹੋਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਬੂਤਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ; ਇਸ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਕਾਨੂੰਨ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਜੂਨ 2010 ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਜ਼ਮੀ ਦਾ ਚਪੜਾਸੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਤਲ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਧਮਕੀ ਭਰੀ ਫੋਨ ਮਿਲਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਿਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਰਜ ਕਰਵਾਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲਿਆ ਗਿਆ।
20 ਜਨਵਰੀ, 2011 ਨੂੰ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਕੰਟਰੋਲ ਆੱਰਗੇਨਾਈਜ਼ਡ ਕ੍ਰਾਈਮ ਐਕਟ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਚਾਰਜਸ਼ੀਟ ਵਿੱਚ ਮੁਲਜ਼ਮਾਂ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲਗਾਏ ਗਏ ਐਮਸੀਓਸੀਏ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ “ਅਪਰਾਧ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਲਾਭ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਮਕੋਕਾ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਪਹਿਲੂ ਹੈ।
ਫਰਵਰੀ 2010 ਵਿਚ, ਭਾਰਤ ਨੇਪਾਲੀ ਗਿਰੋਹ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਦੇਵੇਂਦਰ ਬਾਬੂ ਜਗਤਾਪ ਉਰਫ ਜੇ.ਡੀ., ਪਿੰਟੂ ਦਿਓਰਮ ਡਗਾਲੇ, ਵਿਨੋਦ ਯਸ਼ਵੰਤ ਵੀਚਾਰੇ ਅਤੇ ਹਸਮੁਖ ਸੋਲੰਕੀ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਕੰਟਰੋਲ ਆੱਰਗੇਨਾਈਜ਼ਡ ਕ੍ਰਾਈਮ ਐਕਟ ਤਹਿਤ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕਤਲ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਫੋਰੈਂਸਿਕ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੁਲਜ਼ਮ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ ਨਾਲ ਕਤਲ ਨੂੰ “ਹੱਲ” ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਜ਼ਮੀ ਦਾ ਜਨਮ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਦੀਨਾਰ ਉਪਨਗਰ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਆਜ਼ਮਗੜ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਹਿਦ ਆਜ਼ਮੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਆਸਾਮੀ ਵੰਸ਼ਜ ਦੀ ਮਰਿਯਮ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਤਲਾਕ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਹ 11 ਫਰਵਰੀ 2010 ਨੂੰ ਕੁਰਲਾ ਵਿਖੇ ਟੈਕਸੀ ਮੈਨ ਕਲੋਨੀ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਬੰਦੂਕਧਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੋ ਗੋਲੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਟਕੋਪਰ ਦੇ ਰਾਜਾਵਦੀ ਹਸਪਤਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਐਲਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।