polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਕਮਿਸ਼ਨਡ ਅਫਸਰਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੈਂਕਸ ਹੇਠਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ; ਅਮਰੀਕਾ ਰੈਂਕ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਰੈਂਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹਨ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜੀ" ਦੇ ਉਲਟ "ਜਲਵਾਯੂ" ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨੇਵੀ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜੀ / ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਤੱਟ ਰੱਖਿਅਕ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਕਪਤਾਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੀਨੀਅਰ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੋਤਸਵੈਨ ਦੀ ਕਾਲ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਕੇ ਜਹਾਜ਼ 'ਤੇ "ਪਾਈਪ" ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਜਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਰੈਂਕ ਦੇ ਦੋ ਸੈੱਟ ਹੋਣਗੇ, ਸੂਚੀਬੱਧ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਤੇ ਅਫਸਰ ਲਈ
ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ, ਫਸਟ ਨੇਵੀ ਜੈਕ ਇੱਕ ਝੰਡਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਫਲੈਗ ਤੇ "ਡੌਟ ਟਰੇਡ ਆਨ ਮੀ" ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮਰਫੀ "ਬਰਫੀ" ਜੌਹਨਸਨ ਇੱਕ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ, ਗਲੀ-ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ ਜੋ ਦਾਜਲਿੰਗ 'ਚ ਇੱਕ ਨੇਪਾਲੀ ਜੋੜਾ' ਚ ਬੋਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ੌਪਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਬਰਫੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ- ਉਹ ਲੈਂਪਪੌਸਟਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮਿਕ ਚੁਟਕਲੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਧੰਸ਼ੁ ਦੱਤਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰ ਹੈ।
ਬਾਰਫਿਰੀ ਸ਼ਰੂਤੀ ਘੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣੇ ਹੀ ਦਾਰਜਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ; ਉਹ ਰਣਜੀਤ ਸੇਨੂੰਗੁਤਾ ਨਾਲ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਰਫੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਰੂਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਬਰਫ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਅਪਾਹਜਤਾ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੂਤੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਰਫੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਕੋਲਕਾਤਾ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਬਰਫੀ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਰਫੀ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਲਈ ਪੈਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਬੈਂਕ ਨੂੰ ਲੁੱਟਣ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਝਿਲਮਿਲ ਚੈਟਰਜੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਬਰਫ਼ੀ ਦੇ ਆਟੀਚਿਅਲ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦਾਦਾ ਦੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਮੀਰ ਵਿਰਾਸਤ - ਰਿਹਾਈ ਲਈ।
ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਬਾਰਫੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਗ਼ਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਵੈਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਝਿਲਮਿਲ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛਾ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅਪਾਰਟਮੇਂਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਬਰਫ਼ੀ ਰਿਹਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਪਰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਿਰਾਸ਼, ਬਰਫੀ ਆਪਣੇ ਦੇਖਭਾਲਕਰਤਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਝੀਲਮਿਲ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਕੋਲਕਾਤਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਬਰਫੀ ਝਿਲਮਿਲ ਦੀ ਜ਼ੁੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਛੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਫੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰੂਤੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਸ਼ਰੂਤੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਨਾਖੁਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਤੇ ਬਰਫੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੋਸਤੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਵਾਨ ਝਿਲਮਿਲ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੂਤੀ ਨੇ ਝਿਲਮਿਲ ਲਈ ਗੁਆਚੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਫਾਈਲ ਕੀਤੀ ਦਾਰਜੀਲਿੰਗ ਪੁਲਸ ਰਿਪੋਰਟ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਬਰਫ਼ੀ ਦੀ ਭਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਝਿਲਮਿਲ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਐਕਸਚੇਂਜ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸਿੱਟਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਬਰਿਲ ਨੂੰ ਝਿਲਮੀਲ ਦੇ ਕਤਲ ਲਈ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪੁਲਸੀਮਨ ਸੁਧੰਸ਼ੂ ਦੱਤਾ ਨੇ ਬਾਰੂ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਆਪਣੇ ਘਿਨਾਉਣੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰੂਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ।
ਉਹ ਸਹਿਮਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਝਿਲਮਿਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਬਰਫੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਬਰਫੀ ਦਾ ਝਿਲਮਿਲ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਰੂਤੀ ਅਨਫੂਲਿੰਗ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਹ ਝਿਲਮਿਲ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਰੂਤੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਝਿਲਮਿਲ ਅਜੇ ਜਿਊਂਦੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਝਿਲਮਿਲ ਦੇ ਟਰੱਸਟ ਫੰਡ ਤੋਂ ਪੈਸਾ ਕਮਾ ਸਕੇ।
ਦੂਜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ, ਦੂਜੀ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੇਅਰ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕੇ।
ਬਰਫੀ ਦਾ ਝਿਲਮਿਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਿਹ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸ਼ਰੁਤੀ ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਦਿਨ ਇਕੱਲੇ ਬਿਤਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਬਰਫੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜ਼ੁਦਾ ਦਾਨ ਨੂੰ ਅਫਸੋਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਇੱਕ 2012 ਭਾਰਤੀ ਕਾਮੇਡੀ ਫ਼ਿਲਮ ਡਰਾਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੁਰਾਗ ਬਾਸੂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੇ ਮਰਫ਼ੀ "ਬਾਰਫੀ" ਜੌਨਸਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਦੋ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਰੂਤੀ ਅਤੇ ਝਿਲਮਿਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ, ਪ੍ਰਿਯੰਕਾ ਚੋਪੜਾ ਅਤੇ ਆਈਲੇਨਾ ਡੀ 'ਕ੍ਰੂਜ਼ ਨੇ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌਰਭ ਸ਼ੁਕਲਾ, ਅਸ਼ੀਸ਼ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਊਸੂ ਸੇਨਗੁਪਤਾ ਅਤੇ ਰੂਪ ਗਾਂਗੁਲੀ ਨੇ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ।
ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ 85 ਵੀਂ ਅਕਾਦਮੀ ਅਵਾਰਡ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਰਵ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਲਈ ਭਾਰਤ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਕ ਦਾਖਲੇ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਰਫੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਜਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਐਵਾਰਡ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।
58 ਵੀਂ ਫ਼ਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡ 'ਤੇ, ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਸਮੇਤ 13 ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫ਼ਿਲਮ, ਕਪੂਰ ਲਈ ਬਿਹਤਰੀਨ ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਬੈਸਟ ਸੰਗੀਤ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸਮੇਤ ਸੱਤ ਨੇ ਜਿੱਤੇ।
ਕਈ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਰਫੀ ਇੱਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।
ਝੀਲਮਿਲ ਆਉਣ ਤੇ ਬਰਫੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਰੂਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ।
ਫ਼ਿਲਮ ਬਰਫੀ ਅਤੇ ਝਿਲਮਿਲ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਰੋਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਬਾਕਸ ਆਫਿਸ 'ਤੇ ਸਫਲ ਰਹੀ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ 2012 ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਈ. ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ 1.75 ਅਰਬ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ।
ਵਿਆਹ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਹੋਟਲ ਓਬਰਾਏ ਗ੍ਰਾਂਡ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੀਲਾਂਸ ਨੌਕਰੀ ਕੀਤੀ- ਕੋਲਕਾਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਡੈਕੋਰੇਟਰ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਆਰਟ ਸਕੂਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ 'ਰੇਕਾਹੇ ਚੋਂਦੇ' ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਰਟ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਡਾਂਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਮੇਲ ਨੂੰ "ਰੇਕਾਹੇ" ਅਤੇ "ਚੋਂਦੇ" "ਡਾਂਸ ਲਈ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਇੱਕ "ਡਾਂਸ ਡਰਾਮਾ ਗਰੁਪ" ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ "ਰੂਪਕਥਾ" ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੋਹੁਆ ਮੁਖਰਜੀ ਗਰੂਦਿਆ ਨ੍ਰਿਤਿਆ ਤੋਂ ਭਾਰਤੀ ਕਲਾਸੀਕਲ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕਈ ਪ੍ਰਾਜੈਕਟਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਮਜਿਕ ਕਾਰਜ ਯੂਨੀਸੈਫ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਦਿਅਕ, ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸੰਗਠਨ, ਡਬਲਿਊਆਈਐਲਡੀ, ਏਆਈਆਈਪੀਐਚ, ਵਿਸ਼ਵ ਸਿਹਤ ਸੰਗਠਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ-ਕੈਨੇਡਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਸਹੂਲਤ ਨਾਲ ਜੁੜਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ "ਸੰਯੋਗ ਔਡੀਓ ਵਿਜ਼ੁਅਲ ਐਂਡ ਵੈਲਫੇਅਰ ਸੋਸਾਇਟੀ" ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਕਸੱਦ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਦਿਹਾਤੀ ਖੇਤਰ ਦੇ ਬੇਘਰੇ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਸੰਬੰਧੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਕਬਾਇਲੀ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਬੰਗਾਲ ਅਤੇ ਨੇੜੇ-ਤੇੜੇ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਜਾਤੀ ਦੇ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਡਾ. ਮੋਹੁਆ ਮੁਖਰਜੀ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਕਾਰਕੁਨ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਲਕਾਤਾ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਲੇਖਿਕਾ ਸੀ।
ਉਸਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜਿਕ ਸਰਗਰਮੀ, ਲਿਖਤਾਂ, ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਬਨਾਉਣਾ, ਕਲਾ, ਥੀਏਟਰ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ-ਆਰਥਿਕ ਖੋਜ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ।
ਉਹ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਗਠਨ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ "ਸੰਯੋਗ ਔਡੀਓ ਵਿਜ਼ੁਅਲ ਐਂਡ ਵੈਲਫੇਅਰ ਸੋਸਾਇਟੀ" ਦੀ ਬਾਨੀ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ "ਉਲਟੋ ਰਾਠ", "ਸ਼ਾਨੋਂਦਾ", "ਆਨੰਦਾਬਾਜ਼ਾਰ ਪਤ੍ਰਿਕਾ", "ਬਰਤਾਮਨ" ਅਤੇ "ਆਜਕੱਲ" ਵਰਗੇ ਅਖਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੈਗਜ਼ੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਿੱਖਿਆ ਸੀ।
ਮੁਖਰਜੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਾਲ ਮਾਟੀ ਸ਼ਾਲ ਬੋਨ, ਗੋਹੀਨ ਮਨੂਸ਼ ਹੇ, ਚੰਦੋਈ ਬਿਰਹੌਰ ਅਤੇ ਬਿਰਹੋਰ ਟੂਵਰਡਸ ਨੈਕਸਟ ਮਿਲਿਨੀਅਮ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ।
ਰੋਨਾਲਡ ਕੋਸੇ, ਹਰਬਰਟ ਏ. ਸਿਮੋਨ ਅਤੇ ਰਿਚਰਡ ਸਾਇਰਟ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਉਹ ਟ੍ਰਾਂਜੈਕਸ਼ਨ ਲਾਗਤ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੀਅਮਸਨ ਸੁਪੀਰੀਅਰ, ਵਿਸਕਾਨਸਿਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਟਰਲ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ 1988 ਤੋਂ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਬਰਕਲੀ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੈਸ ਸਕੂਲ ਆਫ ਬਿਜਨਸ ਵਿੱਚ ਐਡਗਰ ਐਫ. ਕਾਇਸਰ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਐਮਰੀਟਸ ਹੈ।
ਫੁਲਬ੍ਰਾਈਟ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਚੇਅਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, 1999 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸਿਏਨਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
ਟ੍ਰਾਂਜੈਕਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਰਚਿਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫ਼ੋਕਸ ਵਿਲੀਅਮਸਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੇਸ-ਦਰ-ਕੇਸ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੰਬੰਧ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਕਰਾਰਨਾਮੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਕਰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਪੌਟ ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਕੋਲੇ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਕੇਸ-ਦਰ-ਕੇਸ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰੇਗੀ।
ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਪਯੋਗਤਾ ਇੱਕ ਖਾਸ ਪੂਰਤੀਕਰਤਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਬੰਧ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਅਰਥਚਾਰਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖ ਹੋਵੇਗੇ, ਉਸਦੀ ਦਲੀਲ ਹੈ।
ਸੋਸ਼ਲ ਸਾਇੰਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 2009 ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ "ਆਰਥਿਕ ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਫਰਮ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ" ਲਈ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਇਨਾਮ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਏਲੀਨੋਰ ਓਸਟ੍ਰੋਮ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਬਾਜ਼ਾਰ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣ, ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਉੱਚ ਸਿਧਾਂਤਕ ਪੱਧਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵਿਲੀਅਮਸਨ ਨੇ 1980 ਅਤੇ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹਿਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਿਹਾ।
ਓਲੀਵਰ ਈਟਨ ਵਿਲੀਅਮਸਨ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਬਰਕਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ 2009 ਦਾ ਨੋਬਲ ਮੈਮੋਰੀਅਲ ਇਨਾਮ ਅਲਿਨੋਰ ਓਸਟਰੋਮ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
1897 ਵਿੱਚ, ਹੇਗਸਿੱਪ ਲੇਗਿਟੀਮਸ, ਪਹਿਲਾ ਮੂਲਵਾਸੀ ਗੁਆਡੇਲੂਪਨ ਗੁਆਡੇਲੂਪ ਦੀ ਜਨਰਲ ਕੌਂਸਲ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਚੁਣ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ਵਾਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬਦਲਾਖੋਰੀ ਦਾ ਏਜੰਡਾ ਆਪਣਾ ਲਿਆ।
ਲੇਗੇਰ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ 1899 ਵਿੱਚ ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਫਰਾਂਸ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਓ ਵਿੱਚ ਸੈਟਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨੌਜਵਾਨ ਅਲੈਕਸਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮਾਂ ਹਾਈਕਿੰਗ, ਫੈਂਸਿੰਗ, ਘੋੜ ਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਤੀਤ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਕਾਲੌਹਿਆ ਪਾਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੋਰਦੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ 1907 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿੱਤ ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤਣਾਅ ਕਾਰਨ ਲੇਗੇਰ ਨੇ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸ ਨੇ 1910 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
1914 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਫਰੈਂਚ ਡਿਪਲੋਮੈਟਿਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲ ਸਪੇਨ, ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ।
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਉਹ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਸ ਕੌਰਪਸ ਅਟੈਚੀ ਸੀ।
1921 ਵਿੱਚ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵ ਨਿਸਸਤਰੀਕਰਨ ਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਅਰਿਸਟਾਈਡ ਬਰਾਇਂਡ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਭਰਤੀ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪੈਰਿਸ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਬੌਧਿਕ ਕਵੀ ਵਲੇਰੀ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੇ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ ਲੇਗੇਰ ਦੀ ਲਿਖੀ ਕਵਿਤਾ ਐਨਾਬਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਨੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਕਲੱਬਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਾਲ ਕਲੌਡੇਲ, ਓਡੀਲਨ ਰੇਡੋਂ, ਵਾਲੇਰੀ ਲਰਬਾਊਡ ਅਤੇ ਆਂਡਰੇ ਜੀਦ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ।
ਉਸਨੇ ਰੋਬਿਨਸਨ ਕਰੂਸੋ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਛੋਟੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਰ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਉਸਨੂੰ "ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਬੁਲੰਦ ਉਡਾਰੀ ਅਤੇ ਭਾਵ-ਉਤੇਜਕ ਬਿੰਬਾਵਲੀ ਲਈ," 1960 ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਲਈ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਲੇਕਸੀ ਲੇਜੇਰ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈੱਸਰ ਐਂਟਿਲਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਵਾਰਡ ਟਾਪੂ-ਸਮੂਹ 'ਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਕੈਰੀਬਿਆਈ ਟਾਪੂ, ਗੁਆਡਲੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਵੀ ਵਕੀਲ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸਿਟੀ ਕੌਂਸਲ ਦਾ ਵੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ।
ਨਾਗਰਕਰ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਘੇ ਨਾਵਲ ਲਿਖਣ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੇਖਕ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਵਲ, 'ਸਤ ਸੱਕਮ ਤ੍ਰੈਚਾਲੀਸ' (ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ 'ਸੈਵਨ ਸਿਕਸਜ਼ ਫਾਰਟੀ ਥ੍ਰੀ 'ਵਜੋਂ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ) ਨੂੰ ਮਰਾਠੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਰਚਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਦਾ ਨਾਵਲ ਰਾਵਣ ਐਂਡ ਐਡੀ, ਮਰਾਠੀ ਵਿੱਚ ਅਰੰਭ ਹੋਇਆ ਪਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ 1994 ਤਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਾਵਣ ਐਂਡ ਐਡੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾਗਰਕਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨਾਵਲ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹਨ।
ਇਸ ਦਾ ਕਈ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਸਮਕਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਨਾਵਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਗਲਾ ਨਾਵਲ 'ਗੌਡ'ਜ ਲਿਟਲ ਸੋਲਡਰ' ਲਿਖਣ ਲਈ ਨੌਂ ਸਾਲ ਲਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਕੱਟੜਵਾਦ ਨਾਲ ਇੱਕ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਲੜਕੇ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਇਹ ਨਾਵਲ 2006 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਰਲੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸਮੀਖਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
2012 ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਐਂਡ ਐਡੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸੀਕੁਐਲ 'ਦ ਐਕਟਰਾਸ' ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਐਡੀ ਦੇ ਐਕਟਰਾ ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਬਾਲਗ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
"ਰਾਵਣ ਐਂਡ ਐਡੀ " ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਕਿਤਾਬ 2015 ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, "ਰੈਸਟ ਇੰਨ ਪੀਸ" ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਨਾਵਲ ਤ੍ਰਿਵੈਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
1978 ਵਿੱਚ, ਨਾਗਰਕਰ ਨੇ ਨਾਟਕ ਬੈੱਡਟਾਈਮ ਸਟੋਰੀ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਅਧਾਰ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਕੁੱਝ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ 17 ਸਾਲ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਾਹਰੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਰੱਖੀ ਸੀ।
ਨਾਗਰਕਰ ਦੇ ਥੀਏਟਰ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਕਬੀਰਾਚੇ ਕੇ ਕਰਾਏਚੇ ਅਤੇ 'ਸਟਰੇਂਜਰ ਅਮੰਗਸਟ ਅਸ' ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਕ੍ਰੀਨਪਲੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ 'ਬਰੋਕਨ ਸਰਕਲ', 'ਦ ਵਿਡੋ ਐਂਡ ਹਰ ਫ੍ਰੈਂਡਜ਼', ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਫ਼ਿਲਮ 'ਦ ਐਲੀਫ਼ੈਂਟ ਆਨ ਦ ਮਾਊਸ' ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਨਾਗਰਕਰ ਨੇ 'ਮੂਵੀ ਸਪਲਿਟ ਵਾਈਡ ਓਪਨ' ਵਿੱਚ ਭਰਾ ਬੋਨੋ ਦਾ ਰੋਲ ਨਿਭਾਇਆ।
ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮੋਵਾਦ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਖਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਮਾਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਵੱਲ ਪੱਛਮ-ਮੁਖੀ ਰਵੱਈਆ ਚਲਿਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਦਾਦੇ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਗੋ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ 1893 ਵਾਲੀ ਸੰਸਦ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਸੀ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸ਼ੱਕਮ ਤ੍ਰਿਚਾਲੀਸ , ਰਾਵਣ ਐਂਡ ਐਡੀ , ਅਤੇ ਮਹਾਂਕਾਵਿਕ ਨਾਵਲ, ਕੈਕੋਲਡ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 2001 ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਅਕਾਦਮੀ ਐਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਰਣ ਨਗਰਕਰ ਮਰਾਠੀ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੋਨਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਨਾਵਲਕਾਰ, ਨਾਟਕਕਾਰ, ਫਿਲਮ ਅਤੇ ਡਰਾਮਾ ਆਲੋਚਕ ਅਤੇ ਪਟਕਥਾ ਲੇਖਕ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਕਿਰਣ ਨਗਰਕਰ ਨੂੰ ਫੈਡਰਲ ਰਿਪਬਲਿਕ ਆਫ਼ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਆਰਡਰ ਆਫ ਮੈਰਿਟ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜੂਨ ਤੋਂ ਨਵੰਬਰ 2011 ਤੱਕ ਉਹ ਲਿਟਰਿਸਟਰੌਸ ਜੂਰਿਚ ਅਤੇ ਜ਼ੂਰੀਚ ਵਿੱਚ ਪੀਡਬਲਯੂਜੀ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿੱਚ 'ਨਿਵਾਸੀ ਲਿਖਾਰੀ' ਸੀ।
ਨਗਰਕਰ ਨੇ ਪੁਣੇ ਦੇ ਫਰਗੂਸਨ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਮੁੰਬਈ ਦੇ ਐਸ ਆਈ ਈ ਐਸ. ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਪੈੱਟਰਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਢਲਾ ਬਚਪਨ ਫਲੋਰੈਂਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇਨਸੀਸਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ।
ਉਸਨੇ ਆਵੀਗਨਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਕਾਰਪੈਂਟਰਾਸ ਵਿਖੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪੋਪ ਕਲੇਮੈਂਟ ਪੰਜਵੇਂ ਦੀ ਪੈਰੋਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੋ 1309 ਵਿੱਚ ਅਵੀਗਨਨ ਪੋਪਗਿਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਮੌਂਟਪੈਲੀਅਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਬੋਲੋਗਨਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਜੀਵਨ-ਭਰ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗੀਡੋ ਸੈਟ ਨਾਲ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ ਕਿ ਪੈੱਟਰਾਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ।
ਪੈੱਟਰਾਰਕ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਇਹ ਸੱਤ ਸਾਲ ਐਵੇਂ ਗੁਆ ਲਏ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਸਨੇ ਐਲਾਨੀਆ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਫਲੋਰੈਂਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਜਗੀਰਦਾਰੀ ਲੁੱਟ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲਈ ਉਸਦੀ ਨਾਪਸੰਦੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸਨੇ ਰੋਸ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਮੀਰ ਦਾ ਸੌਦਾ ਕਰਨਾ ਬਰਦਾਸਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ," ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਵੇਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਫਰਾਂਸੇਸਕੋ ਪੈੱਟਰਾਰਕਾ , ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੈੱਟਰਾਰਕ , ਪੁਨਰਜਾਗਰਨ ਕਾਲ ਦੀ ਇਟਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਕਵੀ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਮਾਨਵਵਾਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।
ਸਿਸੀਰੋ ਦੇ ਪੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਦਾ ਅਕਸਰ 14 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪੁਨਰਜਾਗਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਅਕਸਰ ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
16 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ, ਪੀਟਰੋ ਬੇਮਬੋ ਨੇ ਪੈਟਰਾਰਕ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਜਿਓਵਾਨੀ ਬੋਕਾਸੀਓ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਘੱਟ ਹੱਦ ਤਕ, ਦਾਂਤੇ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ ਮਾਡਲ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕੀਤੀ।
ਅਕਾਦਮੀਆ ਡੇਲਾ ਕ੍ਰੱਸਕਾ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਤਾਲਵੀ ਸਟਾਈਲ ਦੇ ਮਾਡਲ ਲਈ ਪੈਟਰਾਰਕ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦੇਣੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਨਾਂ ਫ੍ਰਾਂਸੈਸਕੋ ਪੈੱਟਰਾਕੋ ਸੀ. ਨਾਮ ਪੈੱਟਰਾਰਕਾ ਉਸਦਾ ਲਾਤੀਨੀਕਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਮੁੱਚੇ ਸਾਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਪੈਟਰਾਰਕ ਦੇ ਸੋਨੇਟਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਗੀਤਕ ਕਵਿਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਡਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉਹ “ਡਾਰਕ ਯੁਗ” ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਸਮਝ ਸਾਂਝੀਆਂ ਸਰਗਰਮੀਆਂ, ਸਰੀਰਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਫੋਕਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਦੋਸਤੀਆਂ ਖੇਡਣ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਜਮ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੱਚੇ ਸ਼ੇਅਰਿੰਗ ਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਸ਼ੇਅਰ ਕਰਨ ਵੱਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘੱਟ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਮੱਧਲੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ ਤੋਂ ਉਹ ਹਾਣੀਆਂ ਵਲੋਂ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦੋਸਤੀਆਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚਮਿਚ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਲਾਭਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਕੋਚਿੰਗ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਈਲੀਨ ਕੈਨੇਡੀ-ਮੂਰ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਨ, ਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਾਂਝੇ ਮਜ਼ੇ . ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਾਜਕ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖੇ ਹੁੰਦੇ।
ਰਾਬਰਟ ਸੇਲਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਖੋਜ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਕੈਨੇਡੀ-ਮੂਰ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਨਾ ਵਿਕਾਸ ਪੱਧਰਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਰੇਖਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ: "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ", "ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਹੈ", "ਨੇਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ", " ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ੇਅਰਿੰਗ ", ਅਤੇ " ਔਖੀਆਂ ਸੌਖੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ।
ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, 75% ਪ੍ਰੀ-ਸਕੂਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਸੀ।
ਇਹ ਅੰਕੜਾ ਪੰਜਵੇਂ ਗਰੇਡ ਤੱਕ 78% ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਹਿ-ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਵਜੋਂ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ 55% ਦਾ ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰੀਨ ਮਿੱਤਰ ਸੀ।
247 ਤਕਰੀਬਨ 15% ਬੱਚੇ ਅਜਿਹੇ ਮਿਲੇ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਦੋਸਤ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਸਾ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਤਕਰੀਬਨ 15% ਬੱਚੇ ਅਜਿਹੇ ਮਿਲੇ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਦੋਸਤ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਸਾ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਨਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਸਨੇਹ; ਨਰਮਦਿਲੀ, ਪਿਆਰ, ਸਦਭਾਵਨਾ, ਹਮਦਰਦੀ, ਲਗਾਉ, ਈਮਾਨਦਾਰੀ, ਨਿਰਸੁਆਰਥ ਸੇਵਾਭਾਵ, ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ, ਆਪਸੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਅਤੇ ਦਇਆ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦਾ ਅਨੰਦ, ਯਕੀਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਨਿਰਣੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਨਾ।
ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਅਕਾਦਮਿਕ ਖੇਤਰਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਚਾਰ, ਸਮਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸਮਾਜਿਕ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ, ਮਾਨਵ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਸ਼ਲ ਐਕਸਚੇਂਜ ਥਿਊਰੀ, ਇਕੁਇਟੀ ਥਿਊਰੀ, ਰਿਲੇਸ਼ਨਲ ਡਾਇਲੈਟਿਕਸ ਅਤੇ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਸਟਾਈਲ ਸਮੇਤ, ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਕਈ ਅਕਾਦਮਿਕ ਸਿਧਾਂਤ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
1939 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ "ਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਸਾਨੀ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਜਿਸ ਕਮਾਲ ਕਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ" ਲਈ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਲਈ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ ਗਿਆ।
ਇਨਾਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਫਿਨਲੈਂਡ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਵਿਚਾਲੇ ਗੱਲਬਾਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਵਿੰਟਰ ਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਲੰਪਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਫੰਡ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤਮਗਾ ਪਿਘਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਲੰਪਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੇਮੇਨੇਕਿਰੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਸਿਲੰਪਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਸਟੂਡੈਂਟ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਤਕਾਰ ਹੈਨਿਕ ਲਿਜੀਰੂਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਡਾਕਟਰੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ 1908 ਵਿੱਚ ਹੇਲਸਿੰਕੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲਾ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਫ਼ਰੰਸ ਏਮੀਲ ਸਿਲੰਪਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਫ਼ਿਨਲੈਂਡੀ ਲੇਖਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ 1939 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਫ਼ਿਨਲੈਂਡੀ ਲੇਖਕ ਬਣ ਗਈ।
"ਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਸਾਨੀ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਜਿਸ ਕਮਾਲ ਕਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ" ਉਸਦੇ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਲਈ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੰਜ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, 1913 ਵਿੱਚ ਸਿਲੰਪਾ ਹੇਲਸਿੰਕੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿੰਡ ਚਲੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਲਈ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਿਲੰਪਾ ਨੇ ਸਿਲਾਨਪੈਨ ਮਾਰਸਿਲਾਉਲੂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਗੀਤ ਲਿਖੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸ਼ਬਦਾਂ ਹੌਸਲੇ ਬੁਲੰਦ ਕਰਨਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਏਸਕੋ ਕਾਰੇਲੀਅਨ ਇਸਥਮਸ ਵਿਖੇ ਮਿਲਟਰੀ ਅਭਿਆਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਲੰਪਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਕਟਰੀ ਅੰਨਾ ਵੌਨ ਹਰਟਜੈਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਟਾਕਹੋਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਸਿਧਾਂਤਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਸਿਲੰਪਾ ਹਿੰਸਾ ਦੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਆਸ਼ਾਵਾਦ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਆਪਣੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਨਾਵਲ ਫਿਨਲੈਂਡ ਸਿਵਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਾਹਰਮੁੱਤਾ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਸੀ।
ਭੂਮੀ-ਵਿਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸਮਾਜਕ-ਆਰਥਿਕ ਕਲਾਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ "ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ" ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਮਤਲਬਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡੀਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਡਿਨਰ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਰਕਿੰਗ ਕਲਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮਿਡਲੈਂਡਜ਼, ਨਾਰਥ ਇੰਗਲੈਂਡ ਅਤੇ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਬੈਲਟ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖਾਣੇ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਖਾਣੇ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਭੋਜਨ ਐਤਵਾਰ ਜਾਂ ਛੁੱਟੀ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਡਿਨਰ ਜਾਂ ਥੈਂਕਸਗਿਵਿੰਗ ਡਿਨਰ ਅਜਿਹੇ ਡਿਨਰ 'ਤੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ' ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸੂਪ ਜਾਂ ਸਲਾਦ ਜਿਹੇ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅਪਰੇਟਾਈਜ਼ਰ, ਮੁੱਖ ਕੋਰਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਪੁਰਾਣੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਲੈਟਿਨ ਡੀ- ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗਲੋ-ਰੋਮਾਂਸ ਦਾਸੁਰੁਰੇ ਤੋਂ ਡੀਨ, ਭਾਵ "ਭੋਜਨ", + ਦੇਰ ਲਾਤੀਨੀ ਯਾਨੀਅਰ , ਲਾਤੀਨੀ ਅਰਥੁਨੇਸ ਤੋਂ ਰੋਮਾਨੀਆਈ ਸ਼ਬਦ ਡੀਜੁਨ ਅਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਡੀਜੂਨਰ ਇਸ ਵਿਅੰਜਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਅਰਥ ਰੱਖਦੇ ਹਨ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਪਰ ਸਿਰਫ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ) ਆਖਰਕਾਰ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਦਿਨ ਦੇ ਭਾਰੀ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣ ਵੱਲ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਡਿਨਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸ਼ਬਦ "ਡਿਨਰ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਖਾਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸਨੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਹੈ ਪੱਛਮੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਡਿਨਰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੂਰੋਪ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ​​ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਫੈਸ਼ਨੇਬਲ ਘੰਟਾ ਵਧਦੀ ਹੋਈ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੌਰਾਨ ਦੁਪਹਿਰ ਦੋ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਫਰਸਟ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਗਰੇਜੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ "ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ" ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸੱਤ ਵੱਜਣ 'ਵਾਂਗ ਹੈ।
1700 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਡਿਨਰ, ਕੰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਵਿੱਤੀ ਹਾਲਤ, ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਬਦਲਾਵ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਆਮ ਬਣ ਗਏ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਧੁਨਿਕ ਉਪਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ​​ਦਾ ਭੋਜਨ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੁਣ ਅਕਸਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੋਜਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਰਥ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਾਸ਼ਤਾ, ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਚਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਆਸਟਰੇਲਿਆਈ ਵਾਈਨਮੇਕਰ, ਜੈਕਬ'ਸ ਕ੍ਰੀਕ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਸਰਵੇਖਣ ਨੇ ਯੂ.ਕੇ. ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਦੇ 7:47 ਵਜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਔਸਤ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਪੁਤਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਪੁਤਾਨਾ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਲਾਭ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਵਰਤਨਵਾਨ ਅਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
10 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਫ਼ਲੇ ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ , 21 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਫਤਿਹਪੁਰ ਸੀਕਰੀ ਵਿੱਚ ਸਲੀਮ ਚਿਸ਼ਤੀ ਦੀ ਕਬਰ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ।
ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਮਦਦ ਮੀਹਰਾਬ ਖ਼ਾਨ ਨੂੰ ਜੋਧਪੁਰ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਲੈਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਜੈ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਬਿਜਾਏ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਝਗੜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਖੇਤਰ ਮੁਗਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਂ ਬਦਲ ਕੇ ਇਸਲਾਮਾਬਾਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਜੈ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਅਤੇ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਜ਼ਬਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਭਰਾ ਆਜ਼ਮ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਉਤੱਰਾਅਧਕਾਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਬਿਜਾਈ ਸਿੰਘ ਨੂੰ 30 ਅਪ੍ਰੈਲ 1708 ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਦਾ ਗਵਰਨਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
1670 ਵਿੱਚ, ਮੁਆਫਾਮ ਨੇ ਔਰੰਗਜੇਬ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ।
ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੀ ਤਾੜਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੁਆਫਮ ਦੇ ਆਪਣੇ ਝੁਕਾਅ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੇਜਾਂ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਨੇ ਇਸ ਪਲਾਟ ਬਾਰੇ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਮੁਆਫਜ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਬੇਗਮ ਨਵਾਬ ਬਾਇ ਨੂੰ ਵਿਦਰੋਹ ਤੋਂ ਮੁਆਫਮ ਨੂੰ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਨਵਾਬ ਬਾਈ ਨੇ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਮੁਗ਼ਲ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅਗਲੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਔਰੰਗਜੇਬ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਪਰ, 16 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਰਾਜਪੂਤ ਮੁਖੀਆਂ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਮੁਆਫਾਮ ਨੇ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਨੀਤੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਕਿ ਮੁਸਲਮ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਧ ਚੌਕਸੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖਿਆ।
ਇਕ ਉਤੱਰਾਅਧਕਾਰੀ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, 1707 ਵਿੱਚ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਮੁਆਜ਼ਮ ਕਾਬੁਲ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਧੇ ਭਰਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਡੈਕਨ ਅਤੇ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਸਨ।
ਸਾਰੇ ਤਿੰਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤਾਜ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਬਖਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਸਿੱਕੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ।
ਆਜ਼ਮ ਨੇ ਆਗਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਚ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤਾੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਐਲਾਨਿਆ, ਪਰ ਜੂਨ 1707 ਵਿੱਚ ਜਜਾਊ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੁਆਮਜ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਹ ਮੁਗਲ ਸਮਰਾਟ ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦਾ ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਉਖਾੜ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚੀ ਸੀ।
ਉਹ ਆਗਰਾ, ਕਾਬੁਲ ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਗਵਰਨਰ ਵੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਬਗਾਵਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
ਉਸ ਨੇ ਮਰਾਠਿਆਂ ਦੇ ਕੈਦੀ ਵਜੋਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ. ਸ਼ਾਹਜਹਾਂ ਦੀ ਆਗਰਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਿੰਸ ਮੁਆਜਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਆਗਰਾ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁਅਜ਼ਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਤਾਜ ਮਹੱਲ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਦਾਦੀ ਮੁਮਤਾਜ ਮਾਹਲ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਹੰਮਦ ਆਜ਼ਮ ਸ਼ਾਹ, ਉਸਦੀ ਮੁੱਖ ਪਤਨੀ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਜੌ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਾਹ ਦੁਆਰਾ ਤਖਤਾ ਪਲਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ, ਜੋਧਪੁਰ ਅਤੇ ਅੰਬਰ ਦੀਆਂ ਰਾਜਪੂਤ ਰਿਆਸਤਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਵੀ ਅਲੀ ਨੂੰ ਵਲੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਖੁਤਬਾ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮੀ ਵਿਵਾਦ ਛੇੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਕਈ ਬਗਾਵਤਾਂ, ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਿੱਖਾਂ, ਦੁਰਗਾਦਾਸ ਰਾਠੌਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਮੁਗਲ ਕਾਮ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਕਾਬੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੁੱਦਾ ਸ਼ਿਵਾਜੀ ਦੇ ਉਤਰਾ ਚੜਾਅ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ 'ਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੂਬੇ ਨੂੰ ਉੱਕਰਿਆ ਸੀ।
ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਹ 14 ਅਕਤੂਬਰ 1643 ਨੂੰ ਬੁਰਹਾਨਪੁਰ ਵਿਖੇ ਛੇਵੇਂ ਮੁਗਲ ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨਵਾਬ ਬਾਈ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
"ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ 'ਏਲਾ ਫੰਟ' ਨਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।