polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ਉਹ ਸਟਾਰਕ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚੋਂ ਸਟੋਨ ਲਿਆ ਕੇ ਜੋ ਥੈਨੋਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟਾ ਸਕਣ।
ਸਟਾਰਕ, ਰੌਕਿਟ, ਅਤੇ ਬੈਨਰ ਰਲ਼ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬੈਨਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਤੀਤ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤਮਾਨ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਅਲਟਰਨੇਟ ਰਿਐਲੀਟੀਜ਼ ਹੀ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਐਸਗਾਰਡੀਅਨ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਐਸਗਾਰਡ 'ਤੇ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਮੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਗਮਗੀਨ ਥੌਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ਼ ਰਲ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ‌।
ਬੈਨਰ, ਲੈਂਗ, ਰੌਜਰਜ਼, ਅਤੇ ਸਟਾਰਕ ਨਿਊ ਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ 2012 ਵਿੱਚ ਲੋਕੀ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੈਂਕਟੰਮ ਸੈਂਕਟੋਰਮ ਵਿਖੇ, ਬੈਨਰ ਏਂਸ਼ੀਐਂਟ ਵਨ ਨੂੰ ਟਾਈਮ ਸਟੋਨ ਦੇਣ ਲਈ ਮਨਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਟੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਥਾਂ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ।
ਸਟਾਰਕ ਟਾਵਰ ਵਿਖੇ, ਰੌਜਰਜ਼ ਹਾਈਡਰਾ ਦੇ ਏਜੰਟਾਂ ਤੋਂ ਮਾਇੰਡ ਸਟੋਨ ਹੱਥਿਆ ਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਟਾਰਕ ਅਤੇ ਲੈਂਗ ਸਪੇਸ ਸਟੋਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਣ 2012 ਦਾ ਲੋਕੀ ਉੱਥੋਂ ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੌਜਰਜ਼ ਅਤੇ ਸਟਾਰਕ 1970 ਦੇ ਕੈਂਪ ਲੇਹਾਈ ਵਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹ, ਜਿਥੋਂ ਸਟਾਰਕ ਸਪੇਸ ਸਟੋਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਹੌਵਰਡ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰੌਜਰਜ਼ ਹੈਂਕ ਪਿਮ ਕੋਲੋਂ ਪਿਮ ਪਾਰਟੀਕਲਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰ, ਪੈੱਗੀ ਕਾਰਟਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
2018 ਵਿੱਚ, ਥੈਨੋਸ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਅੱਧੀ ਅਬਾਦੀ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ 23 ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਕੈਰਲ ਡੈਨਵਰਜ਼ ਟੋਨੀ ਸਟਾਰਕ ਅਤੇ ਨੈਬਿਊਲਾ ਨੂੰ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਵੈਂਜਰਜ਼—ਬਰੂਸ ਬੈਨਰ, ਸਟੀਵ ਰੌਜਰਜ਼, ਥੌਰ, ਨਟੈਸ਼ਾ ਰੋਮੈਨੌਫ, ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਰ੍ਹੋਡਸ—ਅਤੇ ਰੌਕਿਟ ਨਾਲ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਥੈਨੋਸ ਇੱਕ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਡੇ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਕੀਮ ਘੜਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇਨਫਿਨਿਟੀ ਸਟੋਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਜੋ ਥੈਨੈਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਉਲਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਥੈਨੋਸ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ 'ਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਨਫਿਨਿਟੀ ਸਟੋਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਨਾ ਸਕੇ।
ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਇਸਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ, ਅਦਾਕਾਰੀ, ਸੰਗੀਤ, ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਾਰਣ ਬਹੁਤ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਸਟਾਰਕ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥੌਰ ਵੈਲਕਰੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਐਸਗਾਰਡ ਦੀ ਨਵੀਂ ਹੁਕਮਰਾਨ ਐਲਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਗਾਰਡੀਅਨਜ਼ ਔਫ ਦ ਗਲੈਕਸੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੌਜਰਜ਼ ਸਾਰੇ ਸਟੋਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਹੀ ਵੇਲੇ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੈੱਗੀ ਕਾਰਟਰ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਹੰਢਾਉਣ ਲਈ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਸਿਆਣਾ ਸਟੀਵ ਰੌਜਰਜ਼ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਸੈਮ ਵਿਲਸਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜੋਤੀਮਨੀ ਦਾ ਜਨਮ 9 ਅਗਸਤ 1975 ਨੂੰ ਪੇਰੀਆ ਥਿਰੂਮੰਗਲਮ, ਅਰਾਵਾਕੁਰੀਚੀ, ਕਰੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਵਿਖੇ ਸੇਨੀਮਲਾਈ ਅਤੇ ਮੁਥੁਲਕਸ਼ਮੀ ਕੋਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਮੁਥੁਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਜੀ.ਵੀ.ਜੀ ਵਿਸਲਕਸ਼ੀ ਕਾਲਜ ਫਾਰ ਵੁਮੈਨ ਤੋਂ ਗਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਕਾਲਜ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਚੇਅਰਮੈਨ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਹ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਐਨਐਸਐਸ ਕੈਂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਭਾਗੀਦਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਇੰਡੀਅਨ ਯੂਥ ਕਾਂਗਰਸ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕੋਆਰਡੀਨੇਟਰ- ਕੇਰਲਾ - 2008 (ਨੌਜਵਾਨ ਕਾਂਗਰਸੀ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜ ਪੱਧਰੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਭਾਲ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੁਕਤ)
ਉਸ ਨੇ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਫੋਰਮਾਂ ਤੇ ਇੰਡੀਅਨ ਯੂਥ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਮਰੀਕੀ ਕੌਂਸਲ ਫਾਰ ਯੰਗ ਪੋਲੀਟੀਕਲ ਲੀਡਰ, ਜੋ ਕਿ 2006 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਯੰਗ ਲੀਡਰਜ਼ ਸੰਮੇਲਨ 2009 ਵਿੱਚ ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ ਨੂੰ ਏਸ਼ੀਆ-ਏਸ਼ੀਅਨ ਮਹਿਲਾ ਲੀਡਰਜ਼ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ -2010-ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਵੀਟਲ-ਵਾਇਸ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜੋਤੀਮਨੀ ਸੇਨੀਮਲਾਈ ਭਾਰਤ ਦੇ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰੂਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਦ ਦੀ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਗਈ ਮੈਂਬਰ ਹੈ।
ਉਹ ਤਾਮਿਲ, ਮਲਿਆਲਮ, ਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤਜ਼ਰਬੇਕਾਰ ਹੋਣ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਇੰਡੀਅਨ ਯੂਥ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਵਰਕਰ ਸੀ ਅਤੇ ਇੰਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਕਰੀਬੀ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ, ਦਾਈਪੁਣੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਕਿੱਤੇ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਬੇਰਸ ਪਾਪਯੁਰਸ ਦੁਆਰਾ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ 1900 ਤੋਂ 1550 ਬੀ.ਸੀ.ਈ. ਤੱਕ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਇਸ ਪਾਪਯੁਰਸ ਦੇ ਪੰਜ ਕਾਲਮ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਅਤੇ ਗਾਇਨੀਕੋਲੋਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਨਵ-ਜੰਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਸੀ।
1700 ਈ. ਪੂ. ਦੀ ਲਿਖੀ ਵੈਸਟਕਾਰ ਪਪਾਇਰਸ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਦੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਅਤੇ ਜਣਨ ਕੁਰਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਸਟਾਈਲ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੁਕਸਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਜਨਮ ਦੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਸ ਸੁੱਖਾਂ ਵੀ ਇਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਈਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
2013 ਕੋਚਰੇਨ ਰਿਵਿਊ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਕਿ "ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਾਈਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਦੇ ਸਿਹਤ ਦੇ ਮਾਡਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਕਲਪ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤੀ ਜਟਿਲਤਾ ਵਾਲੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਸ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
" ਸਮੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਦਾਈਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਦੇਖਭਾਲ ਐਪੀਡੁਰਲਜ਼ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸੀ, ਘੱਟ ਐਪੀਸੀਓਟੋਮੀਜ਼ ਜਾਂ ਯੰਤਰ-ਜਨਮਾਂ, ਅਤੇ 24 ਹਫਤਿਆਂ ਦੇ ਗਰਭ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਘੱਟ ਖ਼ਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਦਾਈਪੁਣੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਈਪੁਣਾ, ਸਿਹਤ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਪੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਗਰਭ, ਜਣੇਪੇ, ਅਤੇ ਛਿਲਾ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜਿਨਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਸਿਹਤ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਦਾ ਹੈ।
ਕਈ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਾਈਪੁਣਾ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਕਿੱਤਾ (ਇਹ ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਡੀਕਲ ਮੁਹਾਰਤ ਨਾਲ ਉਲਝਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਆਮ ਸਿਖਲਾਈ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੀਬ 200,000 ਬੀ.ਸੀ. ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਿਡਲ ਪੈਲੇਓਲੀਥਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਫਲੈਗ ਕਿਨਾਰੇ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਲੇਡ ਬਣਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਛੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਗੱਮ ਜਾਂ ਰਾਈਸ ਦੁਆਰਾ ਬਰਛੇ ਸ਼ਾਫਟ ਵਿਚ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਫ਼ਰਕ ਕਰਨ ਲਈ ਡਿਜਾਇਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬਰਛੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਅੰਤਰ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਹੱਥ-ਤੋੜ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਗਦਲੇਨੀਅਨ ਕਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਅਟਲਾਟ ਵਰਗੇ ਬਰਛੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਸਨ।
ਭਾਲਾ ਇੱਕ ਖੰਭੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਫਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਦਾ, ਇੱਕ ਸਿਰਲੇਖ ਸਿਰ ਨਾਲ. ਸਿਰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੀਟ ਦਾ ਤਿੱਖੇ ਸਿਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਖਤ ਬਰਛੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਸ਼ੀਟ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੁੰਝ, ਓਬੀਡੀਡੀਅਨ, ਲੋਹੇ, ਸਟੀਲ ਜਾਂ ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੱਕਾ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਦੇ ਬਰਛੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਨੇ ਇੱਕ ਧਾਤੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਤਿਕੋਣ, ਲੋਜ਼ੈਂਜ, ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਵਰਗਾ ਆਕਾਰ ਹੈ।
ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਲੇ ਬਰਛੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਰਬਸ ਜਾਂ ਸੇਰਲੇਡ ਕਿਨਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਰਛੇ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਫੜਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਹਾੜੀ, ਚਾਕੂ ਅਤੇ ਕਲੱਬ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਇਹ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿਚ ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ।
ਭਾਲਾ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਵਰਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਹ ਪੱਛਮੀ ਚਿੰਪਾਜ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਦੌਗੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਿੰਪੇਂਜੀ, ਸੈਨੇਗਾਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਅੰਗਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਾ ਅੰਤ ਸ਼ਾਰਖਾਹ ਦੁਆਰਾ ਬਰਛੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬਰਛੇ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰਾਟੋ-ਜਰਨੀਅਨ ਸਪਰਿ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਾਟੋ-ਇੰਡੋ-ਯੂਰੋਪੀਅਨ ਰੂਟ * - "ਬਰਛੇ, ਖੰਭੇ" ਤੋਂ, ਪੁਰਾਣੀ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਣ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ।
ਸਪੀਅਰਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵਿਆਪਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਧੜਵਾਉਣ ਅਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।
ਤਸਮਾਨੀਆ ਸੰਸਦ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਬ੍ਰਾਉਨ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਸਫ਼ਲਤਾਪੂਰਵਕ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ।
ਅਕਤੂਬਰ 2003 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਉਨ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜਾਰਜ ਡਬਲਯੂ ਬੁਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸੰਬੋਧਨ ਦੌਰਾਨ ਸੰਸਦ ਤੋਂ ਇੰਟਰਐਕਸ਼ਨ ਲਈ ਮੁਅੱਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰੋਬਰਟ ਜੇਮਜ਼ ਬ੍ਰਾਊਨ ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਸਿਆਸਤਦਾਨ, ਮੈਡੀਕਲ ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਬਕਾ ਸੈਨੇਟਰ ਅਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਗ੍ਰੀਨਜ਼ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸੰਸਦੀ ਆਗੂ ਵੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਉਨ ਤਸਮਾਨੀਆ ਗਰੀਨਜ਼ ਦੀ ਟਿਕਟ 'ਤੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਸੈਨੇਟ ਲਈ ਚੁਣੇ ਗਏ ਅਤੇ 1996 ਦੀਆਂ ਸੰਘੀ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ ਗ੍ਰੀਨਜ਼ ਸੈਨੇਟਰਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਮੂਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਗ੍ਰੀਨਜ਼ ਪੱਛਮੀ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਦੇ ਸੈਨੇਟਰ ਡੀ ਮਾਰਗੇਟਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਏ।
ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਦੀ ਸੰਸਦ ਦੇ ਗੇਅ ਮੈਂਬਰ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਸਟਰੇਲਿਆਈ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਗੇਅ ਆਗੂ ਵੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਨ ਨੇ ਵਾਈਲਡ ਰਿਵਰਸ , ਲੇਕ ਪੇਡਰ , ਟਾਰਕਿਨ ਟ੍ਰੇਲਜ਼ , ਦਿ ਗ੍ਰੀਨਜ਼ , ਮੈਮੋ ਫਾਰ ਏ ਸੇਨਰ ਵਰਲਡ , ਵੈਲੀ ਆਫ਼ ਦਿ ਦ ਗਯੈਂਟਸ ਸਮੇਤ ਕਈ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸਮਾਨੀਆ ਦੀ ਰੀਚਾਰੀ ਬੇ , ਅਰਥ , ਬਾਲਫੌਰ ਸਟ੍ਰੀਟ ਅਤੇ ਆਸ਼ਾਵਾਦੀ: ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ . ਉਸਨੇ ਜੀਓਫ ਲਾਅ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗੀ, ਜਾਂ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਹੈ. 2004 ਵਿੱਚ ਜੇਮਜ਼ ਨਾਰਮਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾ .ਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਜੀਵਨੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਬੌਬ ਬ੍ਰਾ .ਨ: ਏ ਕੋਮਲ ਇਨਕਲਾਬੀ ਹੈ।
ਬੀ.ਬੀ.ਸੀ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਨੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ 'ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਇਕ ਸਿਆਸਤਦਾਨ'
13 ਅਪ੍ਰੈਲ 2012 ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਉਨ ਨੇ ਗ੍ਰੀਨਜ਼ ਦੇ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਸੈਨੇਟ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ।
ਉਹ ਦੇਖਣ 'ਚ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਹ ਅਕਸਰ ਗੰਧਰਵ ਦੀ ਪਤਨੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਸਨ।
ਉਹ ਗੰਧਰਵਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਗੀਤ 'ਤੇ ਨਾਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਤੇ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉੱਡਣ ਲਈ ਜਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦੂਤ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਰਿਗਵੇਦ ਵਿਚ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਗੰਧਾਰਵ ਦੀ ਇਕ ਪਤਨੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਰਿਗਵੇਦ ਵੀ ਇਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਪਸਾਰਾ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਭਜਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਪੁਰਵਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੋਲਚਾਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।
ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਪਸਾਰਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਕੜੀਆਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਨ੍ਰਿਤਕਾਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਅਤੇ ਜੂਏ ਦੀ ਭਾਗਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਕਈ ਵਾਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੂਨਾਨ ਦੀਆਂ ਮੂਜ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ 26 ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਪਹਿਲੂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਪਸਰਸ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਵਾ ਦੇ ਕਈ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸੈਲੇਂਦਰ ਖਾਨਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਾਜਪਾਹੀਤ ਸਾਮਰਾਜ ਤਕ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਸਾਰਾ ਸਵਰਗੀ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵਟੀ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬੇਸ-ਰਾਹਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬੋਰੋਬੁਦੂਰ, ਮੈਂਡੱਟ, ਪ੍ਰਮਬਨਾਨ, ਪਲੋਸਨ ਅਤੇ ਪੇਨਾਟਾਰਨ 'ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪਸਰਾਂ ਨੂੰ ਖਮੇਰ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆ ਧਾਰੀ ਜਾਂ ਤੱਪ ਅਪਸਰ , ਅਚਾਰਾ ਜਾਂ ਬੂ ਸਾ ਤੂ , ਬਿਦਾਦਰੀ , ਬਿਰਦਾਦਲੀ , ਹਾਪਾਸਰੀ / ਅਪਸਰੀ ਜਾਂ ਵਿਦਾਦਾਰੀ / ਵਿਧਿਆਦਾਰੀ ਅਤੇ ਆਪਸਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
"ਅਪਸਰਾ" ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ "ਨਿੰਫ", "ਫੇਰੀ", "ਸੇਲਿਸਟੀਅਲ ਨਿੰਫ" ਅਤੇ "ਸੇਲਿਸਟੀਅਲ ਮੈਡੇਨ" ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਪਸਰਾ ਸਹਿਯੋਗੀ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸੂਚੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੂਚੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕੇ ਇਸਦੇ ਇੱਕ ਵਰਣਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗੀ ਨਾਚਕਾਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵਸਨੀਕਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਮਜ਼ਦ ਇਕਵਚਨ ਰੂਪ ਅਪਸਰਾਸ ਅਪਸਰਸ, ਜਾਂ ਅਪਸਰਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਕੱਲੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਹਿੰਦੀ ਵਿਚ ਅਪਸਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ 'ਅਪਸਰਾ' ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਟਯ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਨਾਟਕ ਲਈ ਨਾਟਕੀ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜ, ਹੇਠ ਦਿੱਤੇ ਅਪਸਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:ਮੰਜੂਕੇਸੀ, ਸੁਕੇਸੀ, ਮਿਸਰਾਕੇਸੀ, ਸੁਲੋਚਨਾ, ਸੌਦਾਮਿਨੀ, ਦੇਵਦੱਤ, ਦੇਵਸੇਨਾ, ਮਨੋਰਮਾ, ਸੁਦਾਤੀ, ਸੁੰਦਰੀ, ਵਿਗਾਗਧਾ, ਬੁੱਧਾ, ਸੁਮਾਲਾ, ਸੰਤੀਤੀ, ਸੁਨੰਦਾ, ਸੁਮੁਖੀ, ਮਗਧੀ, ਅਰਜੁਨੀ, ਸਰਾਲਾ, ਕੇਰਲ, ਧਰਤੀ, ਨੰਦਾ, ਸੁਪੁਸਕਲਾ, ਸੁਪੁਸਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕਾਲਭਾ।
ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ, ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਾਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਉਹ ਕਈ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਨਾਚ, ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਅਪਸਰਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਲੌਕਿਕ , ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੌਂਤੀਸ ਖ਼ਾਸ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੈਵਿਕ , ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਨ।
ਉਰਵਸੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤੱਮਾ ਅਤੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।
ਵਧੇਰੇ ਤਸਕਰੀ ਉਦੋਂ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵਪਾਰਕ ਵਪਾਰੀ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਟੈਕਸ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਸੇਵਾ ਦੀ ਮੰਗ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸਮਗਲਿੰਗ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ , ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਤਸਕਰੀ, ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਤੰਬਾਕੂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੜਾਵਾਂ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।
ਜਿਵੇਂ ਤਸਕਰ ਨੂੰ ਸਿਵਲ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਜ਼ੁਰਮਾਨੇ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਬੇਧਿਆਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਤਸਕਰਾਂ ਤਸਕਰੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੀਮਤ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਸਮਗਲਿੰਗ ਸਾਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਮੁਨਾਫੇ ਵਿਆਪਕ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਜਾਪਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ੁਦਾ ਦੇ ਆਇਰਨ ਨਿਯਮ ਨੇ ਇਹ ਤਜਵੀਜ਼ ਰੱਖੀ ਹੈ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨਤੀਜੇ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ, ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ-ਵਪਾਰ ਦਾ ਵਪਾਰ, ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਇਮੀਗਰੇਸ਼ਨ ਜਾਂ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਵਾਸ, ਟੈਕਸ ਚੋਰੀ, ਜੇਲ੍ਹ ਦੇ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਬੰਧਤ, ਜਾਂ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ।
ਗ਼ੈਰ-ਵਿੱਤੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਚੌਕ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਆਫਿਸ ਤੋਂ ਕਲਾਸੀਫਾਈਡ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਬੰਦੀਸ਼ੁਦਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਚ, ਗ਼ੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਈਗਰੇਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਨੈਤਿਕ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਕਸੀਕੋ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਰਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਦਾਜ਼ਨ 90% ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਰੂਸ ਦੀ ਸਰਹੱਦ 'ਤੇ ਫਿਨਲੈਂਡ ਤੋਂ ਤਸਕਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਝੜਪ, 1853, ਵਸੀਲੀ ਹਦੀਕੋਵ ਦੀ ਤਸਵੀਰ।
ਸਮਗਲਿੰਗ ਜਾਂ ਤਸਕਰੀ, ਪਦਾਰਥਾਂ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਘਰ ਜਾਂ ਇਮਾਰਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇੱਕ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਰਹੱਦ ਤੇ, ਲਾਗੂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਵਿੱਚ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਆਵਾਜਾਈ ਹੈ।
ਬਿਲਟਨ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ ਅਤੇ 90 ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਉਸਨੇ ਵਿੱਦਿਆ, ਕੁਦਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਕਲਪਨਾ, ਰਹੱਸ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤਾਂ ਸਮੇਤ ਕਈ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਅੱਜ ਉਸਦੀ ਨੋਡੀ, ਫੇਮਸ ਫਾਈਵ ਅਤੇ ਸੀਕਰੇਟ ਸੈਵਨ ਸੀਰੀਜ਼ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯਾਦ ਹੈ।
1950 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬਿਲਟਨ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਖ਼ਾਸਕਰ ਨੋਡੀ ਲੜੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਹਿਤਕ ਆਲੋਚਕਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ।
ਕੁਝ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਕ, ਲਿੰਗਵਾਦੀ, ਜਾਤੀਵਾਦੀ, ਜ਼ੈਨੋਫੋਬਿਕ ਹੋਣ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਉਭਰੇ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੋਂ ਓਪਰੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਆਲੋਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਾਵਲਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਡਵੈਂਡਰਿੰਗ ਆਫ ਦਿ ਵਿਸ਼ਿੰਗ-ਚੇਅਰ ਅਤੇ ਦਿ ਐਂਚੈਂਟ ਵੁੱਡ ਦੀ ਵਪਾਰਕ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਬਿਲਟਨ ਨੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਬਾਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਰਸਾਲਿਆਂ ਤੇ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵੀ ਲਿਖ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਲਿਖਦੀ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੋਮਾ ਉਸ ਦੇ ਅਵਚੇਤਨ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ।
ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਤੀਬਰ ਗਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਇਹ ਅਫਵਾਹ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਫੌਜ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਲਿਖਦੇ ਸੀ।
ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ ਕਬੀਰ 'ਬਨੀ' ਥਾਪਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਨੈਣਾ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈ ਜਾਂਦਾ।
ਦੀਪਿਕਾ ਪਾਦੁਕੋਣ ਨੈਨਾ ਤਲਵਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਟਾਪਰ ਜੋ ਬਨੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਦਿੱਤਯਾ ਰਾਏ ਕਪੂਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ 'ਅਵੀ' ਅਰੋੜਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹੱਸਮੁੱਖ ਲੜਕਾ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਡ੍ਰਿੰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਬਨੀ ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਕਲਕੀ ਕੋਚਲਿਨ, ਅਦਿੱਤੀ ਮਹਿਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਟੋਮਬਏ ਅਤੇ ਬਚਕਾਨਾ ਲੜਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਿਪੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੁਨਾਲ ਰਾਏ ਕਪੂਰ, ਤਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪਤੀ ਜੋ ਅਜੀਬ ਹੈ ਪਰ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਐਵਲਿਨ ਸ਼ਰਮਾ ਲਾਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਨੀ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਫਲਰਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਫਾਰੂਕ ਸ਼ੇਖ, ਬਨੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਨੀ ਵਿਚ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਬਨੀ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਬਨੀ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਰਬਤ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨੈਨਾ ਲਈ ਉਸਦਾ ਪਿਆਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰਨਾ ਜਗਨਾਥਨ ਇੱਕ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਰਿਆਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਹਿ-ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਅਤੇ ਬਨੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਦੋਸਤ. ਉਹ ਬਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ, ਇੱਕ ਟਰੈਵਲ ਸ਼ੋਅ ਹੋਸਟ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਰਾਣਾ ਡੱਗਗੁਬਤੀ ਵਿਕਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੈਮਿਓ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫਰ. ਉਹ ਨੈਨਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਦੇ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਨੇਹੇ ਭੇਜ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਫਲਰਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਮਰ ਯਾਦਵ ਨਾਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਨਾਲੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਕੈਂਪਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ
ਯੇ ਜਵਾਨੀ ਹੈ ਦੀਵਾਨੀ ਇੱਕ 2013 ਦੀ ਭਾਰਤੀ ਹਿੰਦੀ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਕਾਮੇਡੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ, ਜੋ ਅਯਾਨ ਮੁਕੇਰਜੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ, ਮੁਕੇਰਜੀ ਅਤੇ ਹੁਸੈਨ ਦਲਾਲ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਕਰਨ ਜੌਹਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਮਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਮਾਧੁਰੀ ਦੀਕਸ਼ਿਤ ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਆਈਟਮ ਨੰਬਰ ਵਿਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
59 ਵੇਂ ਫ਼ਿਲਮਫੇਅਰ ਅਵਾਰਡਾਂ ਵਿਚ, ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵਉੱਤਮ ਫ਼ਿਲਮ, ਰਣਬੀਰ ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਅਭਿਨੇਤਾ, ਅਯਾਨ ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ, ਆਦਿੱਤਯਾ ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਸਹਾਇਕ ਅਦਾਕਾਰ, ਕਲਕੀ ਲਈ ਸਰਬੋਤਮ ਸਹਾਇਕ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਯੇ ਜਵਾਨੀ ਹੈ ਦੀਵਾਨੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਸਵੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਫ਼ਿਲਮ ਸੀ।
ਰਣਬੀਰ ਕਪੂਰ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿਚ ਸਾਈਨ ਇਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਵੇਕ ਅਪ ਸਿਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਅਯਾਨ ਮੁਕਰਜੀ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਵਿਚ ਰਹਾ ਸੀ।
ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਅਟਕਲਾਂ ਸਨ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਲੀਡ ਕੌਣ ਖੇਡੇਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੈਟਰੀਨਾ ਕੈਫ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਕਾ ਸ਼ਰਮਾ ਦੀ ਚੋਣ ਸੀ।
ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਦੀਪਿਕਾ ਪਾਦੁਕੋਣ ਨੂੰ ਸਤੰਬਰ, 2011 ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਣਬੀਰ ਅਤੇ ਅਯਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ ਬਿਨਾਂ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਆਦਿਤਿਆ ਰਾਏ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕਲਕੀ ਕੋਚਲਿਨ ਨੂੰ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਲਈ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਐਵਲਿਨ ਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਘ੍ਰਿਣਾਯੋਗ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਏਗੀ।
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਹਿਜੜਾ ਬਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਚੁਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਨਦਾਨੀ ਦੁਪੱਟਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾੜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖਾਨਦਾਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿਣਾ, ਤਾੜੀ ਵਜਾਉਣਾ ਮਿੱਠਾ ਆਦਿ।
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿੰਗ ਛੇਦ ਭਾਵ ਲਿੰਗ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਰਵਾਣ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ।
ਹਿਜੜੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੇੜਖਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦਿੰਦੇ।
ਨਿਰਵਾਣ ਭਾਵ ਪੂਰਨ ਹਿਜੜਾ ਬਣਨਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਲਦੀ-ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹਲਦੀ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਉਤਾਰਨ ਲਈ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਬਿੰਦੀ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉਪਰੋਂ ਪੈਸੇ ਵਾਰ ਕੇ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਉਪਰੰਤ ਆਪਣਾ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆਂ ਲਿੰਗ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਕਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਹਰੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਇਹ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਜੜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੁੱਤੀਆਂ ਮਾਰਨਾ, ਰਾਤ ਸਮੇਂ ਜਨਾਜੇ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣਾ ਆਦਿ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤਫਹਿਮੀਆਂ ਹਨ।
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਿਜੜਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਮਨਫ਼ੀ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਿਜੜੇ ਸਧਾਰਨ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਹਿਜੜਾ ਬਰਾਦਰੀ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਜੈਂਡਰ ਦੀ ਥਾਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮਨਫ਼ੀ ਹੈ।
ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਹਿਜੜੇ ਹਨ ਜੋ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਘਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਿੰਨਰ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਕਸਬਿਆਂ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਸਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਕਠੋਰ ਹੈ।
ਔਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਆਪਣੀ ਜੈਂਡਰ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਦਬਾਅ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮਜ਼ਬੂਰਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਛੱਡਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਜਿਹੇ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਦੋਹਰੇ ਜੈਂਡਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹਨ ਭਾਵ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਰਦ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਕਿੰਨਰ/ਹਿਜੜਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਟ੍ਰੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਰਲ ਹੈ, ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਣੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਲੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਦ ਕੋਈ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਸੈਕਸ ਵਰਕਰ ਬਣਨ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰਗ ਹਿਜੜਿਆਂ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਰਿਵਾਰ, ਖ਼ਾਨਦਾਨ, ਸਾਂਝ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਔਲਾਦ ਹੋਂਦ ਤੇ ਪਛਾਣ ਸਭ ਕੁਝ ਮਨਫ਼ੀ ਹੈ।
ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਧਰ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਤੇ ਪਛਾਣ ਲਈ ਤਾਂਘ ਅਤੇ ਤੜਪ ਹੈ।
21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਾਲ 2014 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ‘ਤੀਸਰਾ ਲਿੰਗ’ ਹੋਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਸਰਕਾਰੀ ਦਸ਼ਤਾਵੇਜ਼ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਅਤੇ ਸਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹਿਜੜਿਆਂ ਜਾਂ ਕਿੰਨਰਾਂ ਲਈ ‘ਤੀਸਰਾ ਲਿੰਗ’ ਦਾ ਕਾਲਮ ਵੀ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇ।
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਪੱਛੜੇ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਰਾਖਵਾਂਕਰਨ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਾਨਸਿਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ।
ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਤੋਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਔਰਤ ਮੰਨਣ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਖੀਰ ਉਹ ਹਿਜੜਾ ਬਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਿਜੜੇ ਸੱਤ ਵੱਡੇ ਖਾਨਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਭਿੰਡੀ ਬਜ਼ਾਰ, ਬੂਲਾਕ, ਲਾਲਨ ਲਖਨਊ, ਪੂਨਾ, ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਹਾਦਿਰ ਇਬਰਾਹਿਮ ਇਹ ਖਾਨਦਾਨ ਆਦਿ।
ਹਰ ਖਾਨਦਾਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਲੱਗ ਨਿਯਮ/ਕਾਨੂੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯਮ ਤੋੜੇ ਗਏ ਕਿਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਆਦਿ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਰ ਇੱਕ ਖਿੱਤੇ ਦਾ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਸਤਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਲਗਭਗ ਹਰ ਸਤਿਆਚਾਰ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਅਧਾਰਿਤ ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਭਾਵ ਔਰਤ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੋ ਲਿੰਗ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ‘ਤੀਜਾ ਲਿੰਗ ਵੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸਰਿਆਂ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਘਰ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਵਧਾਈ ਮੰਗਣਾ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਹੋਏ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਵਧਾਈ ਮੰਗਣਾ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਚ-ਗਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਜੜੇ ਲੋਕ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਧਾਈ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਹਿਜੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਤਾੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਹਰ ਇੱਕ ਹਿਜੜੇ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਮੰਗਣ ਦਾ ਢੰਗ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਾਸ਼ੀਏ ਤੋਂ ਪਾਰ ਵਿਚਰ ਰਹੀ ਇਸ ਧਿਰ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਯਥਾਰਥ ਬਹੁਤ ਕਰੂਰ ਹੈ।
ਸਮਾਜ ਦੀ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਨੱਚ-ਗਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਬਸਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸ ਧਿਰ ਸਬੰਧੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਚਿੰਤਕ ਸ਼ਾਇਰ ਸ਼ੁਸ਼ੀਲ ਦੁਸਾਂਝ ਲਿਖਦਾ ਹੈ “ਭਾਰਤ ਦੀ ਸਾਹਿਤਕ ਰਵਾਇਤ ਹਾਸ਼ੀਏ ਤੇ ਬੈਠੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਤੌਰ ਦੇਣ ਦੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪਰ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜ਼ੇ ਤੇ ਵਿਚਰ ਰਹੇ ਕਿੰਨਰ ਸਮਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਰਤੀ ਲੇਖਕ ਵੀ ਅਵੇਸਲਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਲਿੰਗਕ ਅਪਾਹਜਤਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਭੇਦ ਭਾਵ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਦੀਵੀਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਨਰਕ ਬਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਰਗ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਅਛੂਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਨਰ ਸਮਾਜ ਹੀ ਹੈ।
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਨੇ ਬਾਕੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਮਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜਿਹਾ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜਨੀਤੀ ਸਾਂਝੀਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਜਰੂਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਇਸ ਕਾਰਨ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦਾ ਲਿੰਗ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜਾਰਾ ਚੰਗਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਇਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੂ ਹਿਜੜਿਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਕੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਣੇ।
ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ ਰਾਜਸਾਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿੰਨਰ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਰਾਂ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਨੱਚਣ ਗਾਉਣ, ਭੀਖ ਮੰਗਣਾ ਅਤੇ ਦੇਹ ਵਿਉਪਾਰ ਆਦਿ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੇ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਅਤੇ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ।
ਬਰਤਾਨੀਆਂ ਦੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਧੇਰੇ ਮਾੜੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਰ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ/ਅਸੱਭਿਅਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਾਰਤੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੀ ਧਾਰਾ 320 ਅਨੁਸਾਰ ਦੂਸਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਕੱਟਣਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਜ਼ੁਰਮ ਹੈ।
ਹਿਜੜਾ ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਗਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜਿਆਦਾਤਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਜੜਾ ਔਰਤ-ਮਰਦ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਸੁਤੰਤਰ ਸਮਾਜ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਮਹਾਨ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਹਿਜੜਾ’ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਨਕ ਤੋਂ ਭਾਵ ਲਿੰਗ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਇਸਤਰੀ ਬਣਿਆ ਹਿਜੜਾ।
ਹਿਜੜਾ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਰਥ ‘ਹਿਜ’ ਭਾਵ ‘ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ’ ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ ਉਹ ਹਿਜੜਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਿਜੜਾ ਸਮਾਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਰਦੂ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਹਿਜੜਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਨਾਲ ਹੀ ਉਰਦੂ ਵਿੰਚ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਖ਼ਵਾਜਾਸਰਾ’ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਊ ਰਾਓ ਦਾ ਜਨਮ ਮਹਾਰ ਜਾਤੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਪਾਪ ਸਮਝਦੇ ਸੀ।
ਸਕੂਲ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ 'ਭਾਵਇਆ ਕਿਸਨ ਮਹਾਰ' ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਬੈਠਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਾਊ ਰਾਓ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਾਲ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸਲੇਟ ਰੱਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਵੱਲ ਨੂੰ ਖਿਸਕਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਭਾਊ ਰਾਓ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਜੀ ਗਾਇਕਵਾੜ' ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
1919 ਵਿੱਚ ਭਾਊਰਾਓ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਦੇ ਬਾਅਦ ਭਾਊਰਾਓ ਨੇ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ਿਕ ਦੇ ਐਕਸਾਈਜ ਡਿਪਾਰਟਮੇਂਟ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਰਾਸ ਨਹੀਂ ਆਈ।
1920 ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜ-ਸ਼ੋਭਾ ਛਤਰਪਤੀ ਸ਼ਾਹੂ ਬੋਰਡਿੰਗ ਨਾਸ਼ਿਕ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਨਵਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਸੀ ਭਾਊ ਰਾਓ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਭਾਊ ਰਾਓ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਜੀ ਗਾਇਕਵਾੜ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਾਦਾ ਸਾਹੇਬ ਗਾਇਕਵਾੜ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵਕ ਸੀ।
ਉਹ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਬਾਣੀ ਮੈਂਬਰ ਸੀ ਅਤੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਦ ਮੈਂਬਰ ਰਿਹਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਪਿਤ ਸੇਵਾ ਲਈ 1968 ਵਿੱਚ ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੰਨ 1926 ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਸਾਹੇਬ ਡਾ. ਅੰਬੇਡਕਰ ਕੋਰਟ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਾਸ਼ਿਕ ਆਏ ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜ-ਸ੍ਰੀ ਛਤਰਪਤੀ ਸ਼ਾਹੂ ਬੋਰਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਸਨ।
ਉਹ ਬਾਬਾ ਸਾਹੇਬ ਨੂੰ ਆਹਮੋ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਤਿਅੰਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਭਾਊ ਰਾਓ ਨੇ ਚੌਥੀ ਜਮਾਤ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਕੂਲ ਤੋਂ 8 ਜਮਾਤ ਪਾਸ ਕੀਤੀ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਪਲੇਗ ਦੀ ਮਹਾਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਭਾਊਰਾਓ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਰੁਕ ਗਈ।
ਤਕਰੀਬਨ ਇੱਕ ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕ ਸਾਲਾਨਾ ਖੇਡ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੁਣ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਤੋਂ ਕਿਲਾ ਰਾਏਪੁਰ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿ ਹਰ ਫਰਵਰੀ ਵਿੱਚ 4,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਰਮ ਮਸ਼ੀਨਰੀ, ਬਲਦ ਰਥ ਰੇਸਿੰਗ, ਘੋੜ-ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਐਕਰੋਬੈਟਿਕਸ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਮੇਲਾ ਪੀਰ ਬਾਬਾ ਮੋਹਕਮਦੀਨ ਦੀ ਮਜ਼ਾਰ 'ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।