polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଚିଓନ-ଇନର ବିଶାଳ ସଂଯୋଗମରେ ସେହି ସାଇଟକୁ ଶାମିଲ କରାଗଲା ଯେଉଁଠାରେ ହୋନେନ ନିଜ ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ସେହି ସାଇଟର ପ୍ରସାର କରିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମରିଯାଇଥିଲେ ।
ସର୍ବପ୍ରଥମେ, ଛାତର ହସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଟୋକାଗୁବା ପରିବାରର ଶିଖର ଷିତ ଖୋଦା ହୋଇଛି: ତିନି ହୋଲୀହକ ପତ୍ର ।
ଭାରତୀୟ ଜଙ୍ଗଲମାନଙ୍କରେ ବାଘସଂଖ୍ୟା ନିରୂପଣ କରିବା ପାଇଁ “ପାଦଚିହ୍ନ” ପଦ୍ଧତି ଅବଲମ୍ବନ କରାଯାଉଥିଲା ।
ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପରିବେଶ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଦ୍ଧତି ଅବଲମ୍ବନ କରୁଥିଲା ।
ନିରଂକୁଶ ଭାବେ ଚାଲିଥିବା ବାଘଙ୍କ ଅବୈଧ ଶିକାର ଓ ଭାରତୀୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ୧୯୭୩ରେ ତତ୍କାଳୀନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱର୍ଗତ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ “ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ୍ ଟାଇଗର୍”ର ଶୁଭାରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ପ୍ରତି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ବାଘମାନଙ୍କ ଗଣନା କରାଗଲା ।
ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ୍ ଟାଇଗର ସଭ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାରମ୍ପରିକ ଗଣନା ପ୍ରଣାଳୀର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ।
ପାଦଚିହ୍ନ ଗଣନା ପ୍ରଣାଳୀରେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ମିଳୁଥିବା ବାଘଙ୍କ ପାଦଚିହ୍ନର ମାପ ନିଆଯାଏ ।
ଏହି ପାଦଚିହ୍ନ ଉପରେ ପ୍ଲାଷ୍ଟର୍ ଅଫ୍ ପ୍ୟାରିସ୍ ଢ଼ାଳି ତାହାର ଏକ ଛାଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ରଖାଯାଏ ।
ତେଣୁ ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମାପର ୪ଟି ପାଦଚିହ୍ନ ମିଳିଲେ ୪ଟି ବାଘ ରହିଥିବାର ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
କେଉଁ କେଉଁ ସ୍ଥାନରେ କ୍ୟାମେରା ଲଗାଯିବ, କ୍ୟାମେରା ଲାଗିଥିବା ସ୍ଥାନ କେତୋଟି ବାଘଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହିଛି – ଏପରି ଅନେକ ତଥ୍ୟର ପରିସଂଖ୍ୟାନର ଅନୁଶୀଳନ ପରେ କ୍ୟାମେରା ଖଞ୍ଜାଯାଏ ।
ଦୁଇଟି ବାଘଙ୍କ ପାଦଚିହ୍ନ ଏକା ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ବାଘଙ୍କ ଦେହରେ ଥିବା ପଟା ପଟା ଦାଗ ପରସ୍ପରଠାରୁ ଭିନ୍ନ ।
ତେଣୁ କ୍ୟାମେରା ଟ୍ରାପର ସମସ୍ତ ଚିତ୍ରରୁ ସେହି ଅଞ୍ଚଳରେ ବାଘମାନଙ୍କ ଆନୁମାନିକ ଘନତା ନିରୂପଣ କରିହେବ ।
ଉଲ୍ଲାସ ଏପରି କେତେକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ପଦ୍ଧତି ର ବ୍ୟବହାର କରି ବାଘଗଣନା କରିବାରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି ।
ବୈଜ୍ଞାନିକ ପଦ୍ଧତିର ଅବଲମ୍ବନ କରି ଶିକାର ଏବଂ ଶିକାରୀ ଜନ୍ତୁଙ୍କ ଗଣନା କରିବା ସେମାନଙ୍କ ଓ ଜଙ୍ଗଲର ସଂରକ୍ଷଣରେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହେବ ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସ ମତପୋଷଣ କରିଆସିଛନ୍ତି ।
ଜୈବ ବିବିଧତାରେ ଅତୁଳନୀୟ ପଶ୍ଚିମଘାଟ ପର୍ବତଶ୍ରେଣୀରେ ସେ ମାନବିକ ହସ୍ତକ୍ଷେପର କାରଣ ଓ ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ସଂରକ୍ଷଣର ପନ୍ଥା ବିଷୟରେ ଅନୁଶୀଳନ କରିଥିଲେ ।
ନିଜ ତରୁଣାବସ୍ଥାରେ ଜୀବ ଓ ଉଦ୍ଭିଦଜଗତ ସମ୍ପର୍କରେ କରିଥିବା ଅନେକ ପରୀକ୍ଷଣର ଅନୁଭବ ତାଙ୍କର ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା ।
ଭ୍ରମଣକାରୀ ସ୍ମିଥ୍-ସୋନିଆନ୍ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହିତ ୧୯୮୩ ମସିହାରେ ହୋଇଥିବା ଏକ ବୈଠକ ପରେ ସେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୮୭ ମସିହାରେ ଆମେରିକୀୟ ଜାତୀୟ ଜୀବ ଉଦ୍ୟାନର ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସଂରକ୍ଷଣ ଓ ପ୍ରବନ୍ଧ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଲାଭ କଲାପରେ ୧୯୮୮ ମସିହାରେ ଫ୍ଲୋରିଡ଼ା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ପରିସ୍ଥିତି ବିଜ୍ଞାନରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଲାଭ କଲେ ।
ସେ ୧୯୯୩ ମସିହାରେ ମାଙ୍ଗାଲୋର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ପ୍ରଯୌଗିକ ଜୀବବିଜ୍ଞାନରେ ଡକ୍ଟରେଟ୍ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ।
ଭାରତରେ ଅତି କ୍ଷୀପ୍ର ଗତିରେ ବିଲୁପ୍ତ ହେଉଥିବା ମହାବଳ ବାଘମାନଙ୍କ ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ -ର ପ୍ରକଳ୍ପ ଉଲ୍ଲାସଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ପରିଚାଳିତ ।
ଏଥିପାଇଁ ସାରା ଭାରତରେ ବାଘମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଓ ସେମାନଙ୍କ ବାସସ୍ଥଳୀର ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଉପାଦାନ ନିରୂପଣ କରିବା ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ।
କର୍ଣ୍ଣାଟକର ନାଗାରହୋଳେ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିବାବେଳେ ଉଲ୍ଲାସ ମତ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ ଯେ ବାଘଭଳି ଶିକାରୀ ଜୀବଙ୍କ ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ହରିଣ ଇତ୍ୟାଦି ଶିକାରଜନ୍ତୁଙ୍କ ସଂରକ୍ଷଣ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ।
ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସଂରକ୍ଷଣ ଓ ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଦିଗରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅବଦାନ ପାଇଁ ୨୦୧୨ ମସିହା ଜାନୁଆରୀ ମାସରେ ଉଲ୍ଲାସଙ୍କୁ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଉଲ୍ଲାସ, କର୍ଣ୍ଣାଟକର ଜଣେ ଖ୍ୟାତନାମା ଲେଖକ ଶିବରାମ କାରନ୍ଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଟନ୍ତି ।
ଉଲ୍ଲାସ ନିଜ ତରୁଣାବସ୍ଥାରେ ପରିବେଶବିତମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଏସିଆ ମହାଦେଶରେ କରାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ବ୍ୟାଘ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ପଢ଼ି ଏହି ଦିଗରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହେଲେ ।
ତା’ପରେ ସେ ଅନେକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କର୍ଣ୍ଣାଟକରେ କୃଷିକାର୍ଯ୍ୟରେ ମନୋନିବେଶ କରିଥିଲେ ।
କର୍ଣ୍ଣାଟକର ଅଧିବାସୀ କୋଟା ଉଲ୍ଲାସ କାରନ୍ଥ ଜଣେ ସଂରକ୍ଷଣବାଦୀ ଜୀବବିଜ୍ଞାନୀ ଓ ବ୍ୟାଘ୍ରବିଶେଷଜ୍ଞ ।
ବ୍ୟାଘ୍ରଗଣନା କ୍ଷେତ୍ରରେ “କ୍ୟାମେରା ଟ୍ରାପ୍” ପରି ଆଧୁନିକ ଉପକରଣ ଓ ପନ୍ଥା ବ୍ୟବହାର କରିବା ଓ ଏହାର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାର କରି ସେ ସୁବିଦିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ଆମେରିକାର ନ୍ୟୁୟର୍କରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସଂରକ୍ଷଣ ସମାଜର ଜଣେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ଏହାର ବ୍ୟାଘ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରକଳ୍ପର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ।
କର୍ଣ୍ଣାଟକର ନାଗାରହୋଳେ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟ ସଂରକ୍ଷିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ସେ ଅନେକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଜୈବ ବିବିଧତାର ସୁରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଆସିଛନ୍ତି ।
ବାଘମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଅବସ୍ଥା ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘଙ୍କ ଶିକାରଯୋଗ୍ୟ ଜୀବଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ସମ୍ପର୍କରେ ତାଙ୍କ ଗବେଷଣା ଅନେକ ବିଜ୍ଞାନ ପୁସ୍ତକ ଓ ପ୍ରବନ୍ଧରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି ।
ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସଂରକ୍ଷଣ ସମାଜଦ୍ୱାରା ଆର୍ଥିକ ସହାୟତାପ୍ରାପ୍ତ ଅନେକ ସଂସ୍ଥାରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ବେଙ୍ଗାଳୁରୁର ଜାତୀୟ ପ୍ରାଣୀବିଜ୍ଞାନ ଓ ସଂରକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥାରେ ସ୍ନାତକ ପାଠ୍ୟକ୍ରମର ପରିଚାଳନାରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା
ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ଭାରତୀୟ ବନ ଉପଦେଷ୍ଟା ସମିତି, ଜାତୀୟ ବ୍ୟାଘ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥା ଓ କର୍ଣ୍ଣାଟକ ସରକାରଙ୍କ କର୍ଣ୍ଣାଟକ ବ୍ୟାଘ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ, ଟାଇଗର୍ ଷ୍ଟିଅରିଂ ସମିତି ଆଦିର ସକ୍ରିୟ ସଭ୍ୟ
ଓରିକ୍ସ୍ ଓ ପ୍ରଯୌଗିକ ଜୀବବିଜ୍ଞାନ ଜର୍ଣ୍ଣାଲର ସମ୍ପାଦକୀୟ ବୋର୍ଡର ସଭ୍ୟ, ଆଇ. ୟୁ. ସି. ଏନ୍. ସ୍ପିସିଜ୍ ସର୍ଭାଇଭାଲ୍ କମିଶନର ସଭ୍ୟ
ବାଘ ଓ ବୃହତ୍ ସ୍ତନପାୟୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପରିସ୍ଥିତି ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉନ୍ନତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଗବେଷଣା
ବନ୍ୟଜୀବନ ଶିକ୍ଷା କେନ୍ଦ୍ରର ସ୍ଥାପନା ଏବଂ କନ୍ନଡ଼, ଈଂରାଜୀରେ ୧୩୫ରୁ ଅଧିକ ଲେଖାର ପ୍ରକାଶନ
ଗୌରଚରଣ ୧୮୧୪ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ଭାଦ୍ରବ ମାସ ରାଧାଷ୍ଟମୀ ଦିନ ‌ ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲାର ଖୋର୍ଦ୍ଧା ସବଡିଭିଜନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲେହେଙ୍ଗା ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଦୀକ୍ଷାଗୁରୁ ସଦାନନ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ତାଙ୍କୁ ରଣପୁର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ପୁରୁଣାବସ୍ତ ଗ୍ରାମରେ ଅବସ୍ଥିର ନିଜ ମଠର ଅଧିକାରୀ ପଦ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଗୌରଚରଣ ଅତି କମ ବୟସରୁ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ଓ ଚୈତନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଗୀତ ଲେଖି ପାଠଶାଳାର ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ଶିଖାଉଥିଲେ ।
ପୁରୁଣାବସ୍ତ ମଠର ଅଧିକାରୀ ହେବା ପରେ ସେ କୃଷ୍ଣଲୀଳା ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କରି କୃଷ୍ଣଲୀଳା ଯାତ୍ରା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଓଡ଼ିଶା ବଙ୍ଗଳା ମିଶା ସଂକୀର୍ତ୍ତନ ପଦାବଳୀ ରଚନା କରି କୀର୍ତ୍ତନିଆମାନଙ୍କୁ ଦେଉଥିଲେ ।
କବି ହେବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଏକ ଉଚ୍ଚକୋଟିର ସାଧକ ଭାବେ ସେ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ ଓ ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ଅନେକ ଭକ୍ତି ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଚଉପଦୀ, ସଂକୀର୍ତ୍ତନ, ବୋଲି, ଚଉତିଶା ଓ ଗ୍ରନ୍ଥର ରଚୟିତା ଅଟନ୍ତି ।
ସେ କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥ ଓ କବିକଳହଂସ ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ସମସାମୟିକ ଥିଲେ ।
ଏଥିରେ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମ ଆଧାରିତ ଚଉପଦୀ ଓ ଭଜନ ଜଣାଣ ପ୍ରଭୃତି ଭକ୍ତିସଙ୍ଗୀତ ରହିଛି ।
କବି ଗୌରଚରଣ ୧୮୯୦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ମାର୍ଗଶୀର କୃଷ୍ଣ ଏକାଦଶୀ ଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ନାମ କହି ଇହଧାମ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀ ବୈଷ୍ଣବ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଅନୁଜାୟୀମାନେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଉପରେ ଅନେକ ଭକ୍ତି ମୂଳକ ବାକ୍ଷ୍ୟାନ ଲେଖିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏହାକୁ ସତ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ ।
ସେହି କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ ରାମାନୁଜ ଆଧୁନିକ ଚେନ୍ନାଇ ନିକଟସ୍ଥ ଏକ ଗ୍ରାମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ମତବାଦ ଅନୁସାରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଜଗତ ଓ ଜୀବାତ୍ମା ସବୁ ସତ୍ୟ ଓ ଏକ ଅଟନ୍ତି ।
ଏହି ମତବାଦ ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଭକ୍ତିଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ସମ୍ଭବ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ ।
ତାଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରଣୀତ ବିଶିଷ୍ଟାଦ୍ୱୈତବାଦ, ମାଧବାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱୈତବାଦ ଓ ଆଦି ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅଦ୍ୱୈତ ବେଦାନ୍ତ ସହ ଅନ୍ୟତମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାରତୀୟ ଦାର୍ଶନିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଅଟେ ।
ତାଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ଜୀବାତ୍ମା ଓ ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ ରହିଛି ଏବଂ ଜୀବାତ୍ମା ଓ ଜଗତ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ।
ମାତ୍ର ଜୀବାତ୍ମା ଏକ ଅଟେ ଓ ଏହା ମୋକ୍ଷଦ୍ୱାରା ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସହ ଏକ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ରାମାନୁଜଙ୍କ ଗୁରୁ ଯାଦବ ପ୍ରକାଶ ଅଦ୍ୱୈତ ବେଦାନ୍ତ ପରମ୍ପରାର ପଣ୍ଡିତ ଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀ ବୈଷ୍ଣବ ପରମ୍ପରା ମତାନୁସାରେ ରାମାନୁଜ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ଏକମତ ନହୋଇ ନାଥମୁନୀ ଓ ଯମୁନାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଲି ଅଲ୍ୱାର ସନ୍ଥମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ ।
ବିଶିଷ୍ଟାଦ୍ୱୈତବାଦ ବେଦାନ୍ତ ପରମ୍ପରାର ରାମାନୁଜ ସର୍ବପ୍ରଧାନ ବାଖ୍ୟାକାର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ।
ପ୍ରପନ୍ନାମୃତ ନାମକ ଏକ ଗ୍ରନ୍ଥ ଅନୁସାରେ ସେ ଶୈବ ଚୋଡଗଙ୍ଗ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଭାବିତ କରି ବୈଷ୍ଣବ କରାଇଥିଲେ ।
ବ୍ରହ୍ମଗିରିର ଅଲାରନାଥ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ ଅଲ୍ୱାର ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ରାମାନୁଜଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିବାର ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ ।
ରାମାନୁଜ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗମର ବରଦରାଜ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଓ ବେଦାନ୍ତ ଉପରେ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କଲେ ।
ସେ ନିର୍ଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ଉପାସନା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ଉପାସନା ମୋକ୍ଷର ମାର୍ଗ ବୋଲି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ।
ସେ ଶ୍ରୀରଙ୍ଗମ ମନ୍ଦିରର ବିଭିନ୍ନ ସଂସ୍କାର କରାଇଥିଲେ ଓ ଭାରତ ସାରା ବୁଲି ତାଙ୍କ ମତବାଦର ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ ।
ରାମାନୁଜ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଜଣେ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମବିତ, ଦାର୍ଶନିକ ଏବଂ ଶ୍ରୀବୈଷ୍ଣବ ପରମ୍ପରାର ସର୍ବପ୍ରଧାନ ବାଖ୍ୟାକାର ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବିବାହ ପରେ ସେ କାଞ୍ଚିପୁରମ୍ ଯାଇ ଯାଦବ ପ୍ରକାଶ ନାମକ ଏକ ଅଦ୍ୱୈତ ବେଦାନ୍ତୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ ।
ରାମାନୁଜ ଶ୍ରୀ ବୈଷ୍ଣବ ପରମ୍ପରାରେ ଦିକ୍ଷୀତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ଗୃହ ତ୍ୟାଗ କରି ସନ୍ନ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେସବୁ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ରଚନା ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର ଉପରେ ରଚିତ "ଶ୍ରୀ ଭାଷ୍ୟ", "ଭଗବତ ଗୀତା ଭାଷ୍ୟ" ଓ "ବେଦାର୍ଥସଂଗ୍ରହ" ।
କାମରାନ ଅକମଲ ଜଣେ ପାକିସ୍ଥାନୀ କ୍ରିକେଟ ଖେଳାଳୀ ଅଟନ୍ତି, ଯିଏ ପାକିସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଟେଷ୍ଟ କ୍ରିକେଟ, ଏକ ଦିବସିୟ ଅନ୍ତଃ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କ୍ରିକେଟ ଏବଂ 20-20 କ୍ରିକେଟରେ ବିକେଟ କିପର ଓ ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ ରୂପେ ଖେଳନ୍ତି ।
ସେ ନଭେମ୍ବର 2002 ମସିହାରେ ଅନ୍ତଃ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କ୍ୟାରିଅରର ଆରମ୍ଭ ଏକ ଟେଷ୍ଟ କ୍ରିକେଟ ସହିତ କରିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସେ ପାକିସ୍ତାନ ହରାରେ ସ୍ପୋଡ୍ସ କ୍ଳବରେ ମ୍ୟାଚ ଜିତିଥିଲେ ।
ପାକିସ୍ତାନ କ୍ରିକେଟ ଟିମର ଏହି ବିକେଟ କିପର ଏବଂ ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ କାମରାନ ଅକମଲଙ୍କ ଜନ୍ମ 23 ଜାନୁଆରୀ 1982 ମସିହାରେ ଲାହୋର, ପଞ୍ଜାବ ରେ ହୋଇଥିଲା ।
ଅକମଲଙ୍କ ଭାଈ "ଉମର ଅକମଲ" ଓ "ଅନ୍ଦନ ଅକମଲ" ମଧ୍ୟ କ୍ରିକେଟ ଖେଳାଳୀ ଅଟନ୍ତି, ତା'ସହିତ ବାବର ଆଜମ ଏବଂ ସଫୀର ଆଜମ ମଧ୍ୟ କ୍ରିକେଟର ଅଟନ୍ତି ।
ସେ ବିକୋନ ହାଉସ ସିଷ୍ଟମ, ଗାର୍ଡେନ ଟାଉନ, ଲାହୋରରେ ନିଜ ସ୍ନାତକ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିଥିଲେ ।
କାମରାନ ଅକମଲ ନିଜର କ୍ରିକେଟ କ୍ୟାରିଅରର ଆରମ୍ଭ 9 ନଭେମ୍ବର 2002 ମସିହାରେ ହରାରେର କ୍ରିକେଟ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡରେ ଜିମ୍ବାୱେ କ୍ରିକେଟ ଟିମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଟେଷ୍ଟ କ୍ରିକେଟ ମ୍ୟାଚ ଖେଳିଥିଲେ ଏବଂ ସେହି ଟେଷ୍ଟ ମ୍ୟାଚରେ ପାକିସ୍ତାନ କ୍ରିକେଟ ଟିମକୁ ଜିତାଇଥିଲେ ।
ସେ ନିଜ ଅନ୍ତିମ ଟେଷ୍ଟ ମ୍ୟାଚ 2010 ମସିହାରେ ଇଂଲଣ୍ଡ କ୍ରିକେଟ ଟିମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଖେଳିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ଅକମଲ ନିଜର ଏକ ଦିବସିୟ ଅନ୍ତଃ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କ୍ରିକେଟ କ୍ୟାରିଅରର ଆରମ୍ଭ 23 ନଭେମ୍ବର 2002 ମସିହାରେ ଜିମ୍ବାୱେ କ୍ରିକେଟ ଟିମ ବିରୁଦ୍ଧରେ କରିଥିଲେ ।
କ୍ରିକେଟର କାମରାନ ଅକମଲ ନିଜର ଘରୋଇ କ୍ରିକେଟ ମ୍ୟାଚ ଲାହୋର ଲାୟନ୍ସ ପାଇଁ ଖେଳିଥିଲେ ତା'ସହିତ ଇଣ୍ଡିଆନ ପ୍ରିମିଅର ଲିଗ ରେ 2008 ମସିହାର ସିଜିନରେ ରାଜସ୍ଥାନ ରୟାଲ ପାଇଁ ଖେଳିଥିଲେ ।
ଏହା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଓ ଶାସନତନ୍ତ୍ରର ନୈତିକତା, ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କର ସଠିକତା, ନ୍ୟାୟ ଓ ସତ୍ୟଶୀଳତା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱାରୋପ କରିଥିଲା ।
ପିଲା ବୟସରୁ ତାଙ୍କର ବହୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାର ଆଗ୍ରହ ଥିଲା ଏବଂ ସେ ପାରମ୍ପରିକ କର୍ମକାଣ୍ଡ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ବେଶ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ ।
ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧନ ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଥିଲେ ।
ସେ କହୁଥିଲେ ଯେ, ସମାଜରେ କେତେକ କଠୋର ନିୟମ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ସେସବୁ ପାଳନ କରିବା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ।
ସେ କହୁଥିଲେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ସମ୍ପର୍କ ସମ୍ଭବ ଏବଂ ଏହି ପ୍ରତ୍ୟକ ସମ୍ପର୍କର ନିଜର ନିୟମ ରହିଛି ।
ଏହି ସମ୍ପର୍କମାନଙ୍କରେ ନିମ୍ନୋକ୍ତ ଦୁଇଟି ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ଭବ ।
ସକ୍ରେଟିସଙ୍କ ପରି କନଫୁସିଅସ୍ ମଧ୍ୟ ଦାର୍ଶନିକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନିଜେ ଦେଉ ନଥିଲେ ।
ବରଂ ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ତଥା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ବିଶେଷ କରି ଇତିହାସରୁ ଶିଖିବାକୁ କହୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷମତା ପ୍ରଦାନ ପାଇଁ କୂଳ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଆଧାର ନହୋଇ ତାଙ୍କ ଗୁଣ ଓ ଦକ୍ଷତା ମଧ୍ୟ ବିଚାର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ଛୋଟବେଳେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଯିବାରୁ ତାଙ୍କ ମା' ତାଙ୍କୁ ପାଳନ କରିଥିଲେ ।
ଜଣେ ରାଜକର୍ମଚାରୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ବର୍ଷ କଟିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଜଣେ ଦାର୍ଶନିକ ଓ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ଅଧିକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ ।
କନଫୁସିଅସଙ୍କୁ ଇତିହାସରେ ଅନ୍ୟତମ ମୁଖ୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ଯାହାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା ବିପୁଳ ଭାବରେ ମାନବତାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି ।
ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଓ ଦର୍ଶନ ପୃଥିବୀସାରା ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଛି ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ସମାଜରେ ମଧ୍ୟ ବଳବତ୍ତର ରହିଛି ।
ଅତୀତରେ ପାଂଗୋଂଗ୍ ତ୍ସୋରୁ ଏକ ଜଳଧାରା ବାହାରି ଶ୍ୟୋକ୍ ନଦୀରେ ମିଶୁଥିଲା ଓ ଶ୍ୟୋକ୍ ନଦୀ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ଉପନଦୀ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଏକ ପ୍ରାକୃତିକ ବନ୍ଧ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଏହି ଜଳଧାରା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା ।
ଭାରତୀୟ ଭୂଭାଗରୁ ଦୁଇଟି ସ୍ରୋତ ଏହି ହ୍ରଦରେ ନିଷ୍କାସିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ମିଳନ ସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ସନ୍ତସନ୍ତିଆ ଭୂମି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ।
ବର୍ତ୍ତମାନର ହ୍ରଦରେ ପ୍ରାୟ ୫ ମିଟର୍ ବା ୧୬ ଫୁଟ୍ ମୋଟା ବାଲି, ମାଟି ଓ କାଦୁଅର ପରସ୍ତ ରହିଛି ।
କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ପଟରୁ ହ୍ରଦରେ ଆସି ମିଶୁଥିବା ସ୍ରୋତ ରେ ତିନୋଟି ପ୍ରଜାତିର ମାଛ (ଫଲ୍ସ୍ ଓସମାନ୍ - , ତିବ୍ୱତୀୟ ଷ୍ଟୋନ୍ ଲୋଚ୍ - ଟ୍ରିପ୍ଲୋଫାଇସା ଷ୍ଟୋନ୍ ଲୋଚ୍ - ) ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି ।
ଲୁଣିଆ ପାଣି ଓ ଜୀବନଧାରଣ ପାଇଁ କଠିନ ଜଳବାୟୁ ଯୋଗୁଁ ଏହି ହ୍ରଦରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ଜୈବ ବିବିଧତା ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ ବୋଲି କାରଣ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ।
ପାଂଗୋଂଗ୍ ତ୍ସୋ (ତିବ୍ୱତୀୟ ଭାଷାରେ: ྤ་ོ་ོ, ୱାଇଲି ଭାଷାରେ: ସ୍ପାଂଗ୍ ଗୋଂଗ୍ ମତ୍ସୋ; ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାରେ: ांों ्ो; ଚୀନୀ ଭାଷାରେ: ; ପିନ୍-ୟିନ୍ ଭାଷାରେ: ବାଂଗୋଂଗ୍ ଚୁଓ) ନାମର ତିବ୍ୱତୀୟ ଭାଷାରେ ଅର୍ଥ ହେଲା : ଉଚ୍ଚ ତୃଣଭୂମୀୟ ହ୍ରଦ ।
ସମୁଦ୍ରପତନରୁ ପ୍ରାୟ ୪୩୫୦ ମିଟର୍ ଉଚ୍ଚତାରେ ଓ ହିମାଳୟରେ କୋଳରେ ରହିଥିବା ଏକ ସ୍ଥଳଭାଗବଦ୍ଧ ହ୍ରଦ ।
ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ହ୍ରଦର ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରସ୍ଥ ୫ କିଲୋମିଟର୍ ବା ୩.୧ ମାଇଲ୍ ଅଟେ ।
ଏହି ହ୍ରଦର ପାଣି ଈଷତ୍ ଲୁଣିଆ ହୋଇଥିଲେ ହେଁ ଶୀତଦିନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଘନୀଭୂତ ହୋଇ ବରଫ ପାଲଟିଯାଏ ।
ଏହା ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ଉପତ୍ୟକାର ଅଂଶ ନୁହେଁ ଓ ଭୌଗୋଳିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥଳପରିମୀତ ନଦୀ ଉପତ୍ୟକାର ଅଂଶବିଶେଷ ।
ଲେହରୁ ମୋଟର ଗାଡିରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରି ଅସମତଳ ଓ ପାର୍ବତୀୟ ରାସ୍ତାରେ ପ୍ରାୟ ୫ ଘଣ୍ଟା ଯାତ୍ରା କଲାପରେ ପାଂଗୋଂଗ୍ ହ୍ରଦ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି ହେବ ।
ଏହି ରାସ୍ତାଟି ଶେୟ୍ ଓ ଗ୍ୟା ନାମକ ଗ୍ରାମ ଅତିକ୍ରମ କଲାପରେ ଚାଂଗ୍-ଲା ଗିରିପଥ ରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ।
ଚାଂଗ୍-ଲା ଗିରିପଥରୁ ତଳକୁ ଯାଇଥିବା ରାସ୍ତାଟି ତାଂଗ୍ସତେ ଗାଁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଛୋଟ ଗାଁ ଓ ପାଗଲ୍ ନାଲା କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲାପରେ ପାଂଗୋଂଗ୍ ତ୍ସୋ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚେ ।
ହ୍ରଦର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ମଇରୁ ସେପ୍ଟେମ୍ବର୍ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକୃଷ୍ଟ ସମୟ ।
ଭାରତ ଓ ଚୀନର ଅନ୍ତର୍ଯାତୀୟ ସୀମାରେଖା ଏହି ହ୍ରଦ ମଧ୍ୟଦେଇ ଯାଇଥିବାରୁ ଏଠାକୁ ଯିବାପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କୁ ଏକ ଅନ୍ତଃସୀମା ଅନୁମତି ପତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ହୁଏ ।
ଭାରତୀୟ ନାଗରିକମାନେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅନୁମତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କୁ ଦଳ ନିମିତ୍ତ ଅନୁମତି ପତ୍ର ମିଳେ ।
ଲେହରେ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟଟନ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରୁ ଖୁବ୍ କମ୍ ଦାମରେ ଏହି ଅନୁମତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିହେବ ।
ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷା କାରଣରୁ ଭାରତୀୟ ସରକାର ଓ ସେନା ଏହି ହ୍ରଦରେ ନିଷିଦ୍ଧ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି ।
ଏଠାକାର ଲୁଣମିଶା ପାଣିରେ ଖୁବ୍ କମ୍ କ୍ଷୁଦ୍ରପ୍ରାଣୀ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଗାଇଡ୍ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କ ସୂଚନାନୁସାରେ ଏହି ହ୍ରଦରେ କିଛି ଛୋଟ କ୍ରଷ୍ଟେସିୟାନ୍ ପ୍ରଜାତିର ଜୀବ ଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ କୌଣସି ମାଛ ବା ଅନ୍ୟ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ ରହନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ଏହି ହ୍ରଦକୂଳରେ ଓ ହ୍ରଦମଧ୍ୟରେ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ବତକ, ସିଗଲ୍ ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ପାଇବେ ।
ହ୍ରଦ ନିକଟସ୍ଥ ସନ୍ତସନ୍ତିଆ ଅଞ୍ଚଳରେ କେତେକ ଜଳଜ ଉଦ୍ଭିଦ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଅନେକ କିସମର ସ୍ଥାନୀୟ ପକ୍ଷୀ ଓ ବିଦେଶୀ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ହ୍ରଦ ଏକ ପ୍ରଜନନ କ୍ଷେତ୍ର ହୋଇଥିବାରୁ ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ।
ପାଂଗୋଂଗ୍ ତ୍ସୋରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମଋତୁରେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ବାର୍-ମୁଣ୍ଡିଆ ବତକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ବତକ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ହ୍ରଦ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଅଞ୍ଚଳରେ କିଆଂଗ୍ ଓ ମାର୍ମୋଟ୍ ଭଳି ଜୀବ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ରାମସର ଚୁକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଏହି ହ୍ରଦକୁ ଅନ୍ତର୍ଯାତିକ ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱ ବହନ କରୁଥିବା ଜଳୀୟଭୂମି ଭାବେ ଅଭିହିତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ଚାଲିଛି ।
ଏପରି ହେଲେ ଏହା ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ପ୍ରଥମ ସୀମାନ୍ତର ଜଳୀୟଭୂମି ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବ ।
ନିମୋଥୋରାକ୍ସ ନାମ ଦିଆଯାଏ ଯେତେବେଳେ ପ୍ଲୁରା ଅଭ୍ୟନ୍ତରରେ ଅସାଧାରଣ ବାୟୁ ସଂଗୃହିତ ହୋଇ ଛାତି କାନ୍ଥ ଓ ଫୁସଫୁସ ସଂଯୋଜନ ଦୂର ହୋଇଯାଏ ।
ଲକ୍ଷଣ: ହଠାତ୍ ଛାତିର ଏକ ପାଖରେ ତୀବ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ରୋଗୀ ଅଣନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇଯାଏ ।
ଅଳ୍ପ କେତେକ କେଶ୍‌ରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ତନ୍ତୁ ସ୍ଥାନରେ ଗୋଟିଏ ଏକ ପାଖିଆ ଭଲ୍‌ଭ ତିଆରି ହୋଇଯିବାଦ୍ୱାରା ଏକ ଅବସ୍ଥା ଉପୁଜେ ଯାହାକୁ ଟେନସନ ନିମୋଥୋରାକ୍ସ କୁହାଯାଏ ।
ଫୁସଫୁସର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଫଳରେ କ୍ରମାଗତ ଅମ୍ଳଜାନ ଅଭାବ ହୁଏ ଓ ନିମ୍ନ ରକ୍ତଚାପ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
ଏହି ରୋଗକୁ ସଂକୁଚିତ ଫୁସଫୁସ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ଯଦିଓ ଏହି ନାମ ଅନ୍ୟ ଏକ ରୋଗକୁ ବୁଝାଏ ଯାହାର ପ୍ରକୃତ ନାମ ଆଟେଲେକ୍ଟାସିସ ।
ସ୍ୱତଃ ତିଆରି ନିମୋଥୋରାକ୍ସ ବିନା ଚିକିତ୍ସାରେ ଆପେ ଆପେ ଉପଶମ ହୋଇଯାଏ, ତେଣୁ କେବଳ ତାହାକୁ ସମୟକ୍ରମେ ଅନୁଶୀଳନ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ ।
କୌଣସି ଫୁସଫୁସ ରୋଗ ନ ଥିବା ରୋଗୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏହି ଚିକିତ୍ସା ଯଥେଷ୍ଟ ହୁଏ ।
ନିମୋଥୋରାକ୍ସ ଆକାର ବଡ଼ ହୋଇଥିଲେ ବା ରୋଗୀ ଅଣନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇଥିଲେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ବାୟୁ କାଢ଼ିଦିଆଯାଏ ସିରିଞ୍ଜ ସାହାଯ୍ୟରେ ବା ଏକ ପଥ ଭଲ୍‌ଭ ଥିବା ଛାତି ନଳୀ ସାହାଯ୍ୟରେ ।
ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅପରେଶନ ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି; ଗୋଟିକରେ ପ୍ଲୁରାର ଉଭୟ ସ୍ତର ଲାଖିଯିବା ବନ୍ଦବୋସ୍ତ କରାଯାଏ, ଯାହାକୁ ପ୍ଲୁରୋଡେସିସ ଅପରେଶନ କୁହାଯାଏ, ଅନ୍ୟ ପନ୍ଥାରେ ପ୍ଲୁରାକୁ କାଢ଼ିଦିଆଯାଏ ।
କୌଣସି ଜ୍ଞାତବ୍ୟ କାରଣ ନ ଥିଲେ ଓ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଫୁସଫୁସ ରୋଗ ନ ଥାଇ ନିମୋଥୋରାକ୍ସ ରୋଗ ହେଲେ ତାହାକୁ ପ୍ରାଇମେରୀ ବା ପ୍ରାଥମିକ ନିମୋଥୋରାକ୍ସ କୁହାଯାଏ; କୌଣସି ଫୁସଫୁସ ରୋଗ ଥାଇ ନିମୋଥୋରାକ୍ସ ହେଲେ ତାହାକୁ ସେକେଣ୍ଡାରୀ ନିମୋଥୋରାକ୍ସ କୁହାଯାଏ ।
ଏହି ରୋଗ ସଙ୍କଟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ଧୂମ୍ରପାନ, ସିଓପିଡି, ଆଜ୍‌ମା ଓ ଯକ୍ଷ୍ମା ମୂଖ୍ୟ ଭୂମିକା ନିଅନ୍ତି ।
ଏହାର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାରଣ ମଧ୍ୟରେ ଛାତି ଆଘାତ ବିଶେଷତଃ ବିଷ୍ଫୋଟ ଆଘାତ ଓ ଚିକିତ୍ସା ଜନିତ ଜଟିଳତାରୁ ହୋଇପାରେ; ଏଣୁ ଏହି ଦଳକୁ ଆଘାତ ନିମୋଥୋରାକ୍ସ ବା ଟ୍ରମାଟିକ ନିମୋଥୋରାକ୍ସ କୁହାଯାଏ ।
ନିମୋଥୋରାକ୍ସ ଆକାରରେ ଛୋଟ ଥିଲେ ତାହାର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କେବଳ ଶାରୀରିକ ପରୀକ୍ଷାଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ ।
ଛାତି ଏକ୍ସ‌-ରେ , ସିଟି ସ୍କାନ ବା ଅଲଟ୍ରାସାଉଣ୍ଡ କରି ଏହାର ଉପସ୍ଥିତି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ସମ ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ରୋଗମାନଙ୍କ ନାମ: ହେମୋଥୋରାକ୍ସ , ପଲମୋନାରି ଏମ୍ବୋଲିଜ୍ମ ଓ ହୃଦ୍‌ଘାତ ।
ଅଧିକ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ସ୍ୱଳ୍ପ ରକ୍ତ କଣିକା , ଅଇ, ବିଦ୍ୟୁତ ବିଶ୍ଳେଷ୍ୟ ସମସ୍ୟା ଦେଖାଯାଏ ।
ସାଂଘାତିକ ସମସ୍ୟାରେ ଆଲର୍ଜି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଓ ଆଉ ଏକ କର୍କଟ ରୋଗ ସଙ୍କଟ ଆସିପାରେ ।
ଏହା ପ୍ଲାଟିନମ-ବେସ୍‌ଡ ଆଣ୍ଟିନିଓପ୍ଲାସ୍ଟିକ ଶ୍ରେଣୀର ଏକ ଔଷଧ ଯାହା ଡିଏନଏର ଦ୍ୱିତୀକରଣକୁ ବାଧାଦେଇ କାର୍ଯକ୍ଷମ ହୁଏ ।
କାର୍ବୋପ୍ଲାଟିନ ଏକ କେମୋଥେରାପି ଔଷଧ ଯାହା ଅନେକ ପ୍ରକାରର କର୍କଟ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସାରେ ଦିଆଯାଏ ।
ଏହି କର୍କଟ ରୋଗମାନଙ୍କର ନାମ ଯଥାକ୍ରମେ ଓଭାରିଆନ କର୍କଟ ( , ଫୁସଫୁସ କର୍କଟ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ବେକ କର୍କଟ, ମସ୍ତିଷ୍କ କର୍କଟ ଓ ନିଉରୋବ୍ଲାସ୍ଟୋମା ।
ଭାରତୀୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଶିକାର ଜନ୍ତୁମାନେ ହେଲେ – ଚିତଲ୍ ହରିଣ, ସମ୍ବର ହରିଣ, କୁଟୁରା, ମୂଷା ହରିଣ, ବାରଶିଙ୍ଘା, ବାରହା, ଗୌର୍ , ପାଣି ମଇଁଷି, ବାଣ୍ଟେଙ୍ଗ୍ ପ୍ରଜାତିର ଗାଈ, ଗୋରୁଗାଈ, ନୀଳଗାଈ, ଛେଳି, ଭାରତୀୟ ଠେକୁଆ, ହିମାଳୟ ମୂଷା ଓ ହନୁ ମାଙ୍କଡ଼ ।
ଉଲ୍ଲିଖିତ ଏକ ଘଟଣା ଅନୁସାରେ ଆସାମରେ ଏକ ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳ ଏକ ହାତୀ ଛୁଆ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ ।
ଅବଶ୍ୟ ମା’ ହାତୀର ପ୍ରତ୍ୟାକ୍ରମଣରେ ଦଳର ଅର୍ଦ୍ଧାଧିକ କୁକୁର ମୃତ୍ୟୁମୁଖରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ।
କାଶ୍ମୀର ଅଞ୍ଚଳରେ ମାରଖୋର୍ ଛେଳି, ବ୍ରହ୍ମଦେଶରେ ଥାମିନ୍ ହରିଣ , ମାଳୟରେ ଟାପିର୍, ସୁମାତ୍ରାରେ ସୁମାତ୍ରୀୟ ଥାର୍ ହରିଣ, ଜାଭାରେ ସୁଣ୍ଡା ସମ୍ବର ଆଦି ଜୀବ ବଳିଆ କୁକୁରଙ୍କ ଶିକାର ଭାବେ ପରିଗଣିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଥିଏନ୍-ସାନ୍ ଓ ଟାର୍ବାଗଟାଇ ପର୍ବତରେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ସାଇବେରୀୟ ଆଇବେକ୍ସ୍, ଅର୍ଖର, ରୋ ହରିଣ, ମାରାଲ୍, ବାରହା ଆଦି ଜନ୍ତୁର ଶିକାର କରନ୍ତି ।
ଅଲତାଇ ଓ ସାୟନ୍ ପର୍ବତାଞ୍ଚଳରେ ସେମାନେ କସ୍ତୁରୀ ମୃଗ ଓ ବଲ୍ଗା ହରିଣ ଶିକାର କରନ୍ତି ।
ପୂର୍ବ ସାଇବେରିଆରେ ରୋ ହରିଣ, ମଞ୍ଚୁରୀୟ ୱାପିତି, ବଣ ଘୁଷୁରି, କସ୍ତୁରୀ ମୃଗ, ବଲଗା ହରିଣ ଇତ୍ୟାଦି ବଳିଆ କୁକୁରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟଭାବେ ପରିଗଣିତ ହେବାବେଳେ ପ୍ରିମୋର୍ଯ୍ୟେରେ ସିକା ହରିଣ ଓ ଗୋରାଲ୍ ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ।
ମଂଗୋଲିଆରେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଅର୍ଗାଳି ଓ ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟରେ ସାଇବେରୀୟ ଆଇବେକ୍ସର ଶିକାର କରି ଖାଇଥାନ୍ତି ।
ଯେତେ ହିଂସ୍ର ଓ ବର୍ବର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବଳିଆ କୁକୁର ମଣିଷଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରେନାହିଁ ।
ଆଫ୍ରିକୀୟ ଜଙ୍ଗଲୀ କୁକୁରଙ୍କଠାରେ ଏପରି ପ୍ରକୃତି ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଗଧିଆମାନେ କେବେକେବେ ମଣିଷକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ଶିକାରୀ ଓ ଲେଖକ କେନ୍ନେଥ୍ ଆଣ୍ଡର୍ସନ୍ ଲେଖିଥିଲେ ଯେ କୁକୁର ଓ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କ ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ।
ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ଅନ୍ୟ କ୍ୟାନିଡମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଅନାୟାସରେ ଫଳ ଓ ପରିବା ମଧ୍ୟ ଖାଇପାରନ୍ତି ।
ପୋଷା ବଳିଆ କୁକୁର ଅସୁସ୍ଥତା ସମୟରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଘାସ, ପତ୍ର ଇତ୍ୟାଦି ଖାଆନ୍ତି ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମଋତୁରେ ଟିଏନ୍-ଶାନ୍ ପର୍ବତରେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ଏକ ରୁହବାର୍ବ୍ ନାମକ ଏକ ପାର୍ବତୀୟ ପତ୍ର ମଧ୍ୟ ବହୁ ପରିମାଣରେ ଖାଇଥାନ୍ତି ।
ସାଧାରଣତଃ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ଗୋରୁ, ଛେଳି ଓ ବାଛୁରୀ ଇତ୍ୟାଦି ଖାଇବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ୧୯୯୦ ମସିହାରେ ଭୁଟାନରେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କର ଗୃହପାଳିତ ପଶୁଙ୍କ ଶିକାର କରି ସେଠାକାର ବସବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ।
ଗାଁ ପାଖରେ ଚରୁଥିବା ଗୋରୁଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଜଙ୍ଗଲରେ ଚରୁଥିବା ଗୋରୁଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣର ଅଧିକ ସମ୍ଭାବନା ରହିଥାଏ ।
ବଳଦଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଗାଈଙ୍କୁ ଅଧିକ ସୁରକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଥିବାରୁ ସାଧାରଣତଃ ବଳଦଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥାଏ ।
ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କ ଦଳ ଗଧିଆମାନଙ୍କଠାରୁ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ସାମାଜିକ ଓ ଏମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଦୃଢ଼ ପଦାନୁକ୍ରମର ଶୃଙ୍ଖଳ ନଥାଏ ।
ଶିକାରର ସାମୟିକ ଅଭାବ ମଧ୍ୟ ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳର ଏପରି ସାମାଜିକ ପ୍ରବୃତ୍ତି ପାଇଁ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ ନାହିଁ ।
ଦଳପ୍ରତି ଏପରି ନିଷ୍ଠା ଆଫ୍ରିକୀୟ ଜଙ୍ଗଲୀ କୁକୁରଙ୍କ ସାମାଜିକ ବିନ୍ୟାସ ଓ ପ୍ରବୃତ୍ତି ସହ ତୁଳନୀୟ ।
ପ୍ରକୃତରେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ବଡ଼ ଦଳରେ ରହନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସେହି ବଡ଼ ଦଳ ଅନେକ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ।
ଜଙ୍ଗଲୀ ଭାଷାରେ ସବୁ ସଭ୍ୟମିଶି ଶିକାର କରୁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ “ଦଳ” ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରିବ ।
ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ସମୟରେ ୩-୫ ଜଣିଆ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି କାରଣ ଛୋଟ ଶିକାର ଧରିବା ପାଇଁ ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ ବିନ୍ୟାସ ।
ବିଶେଷ କରି ବସନ୍ତ ଋତୁ ବେଳକୁ ହରିଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଜନନ ଋତୁ ସମାପ୍ତ ହୋଇ ଅନେକ ଛୋଟ ହରିଣ ଜନ୍ମଲାଭ କରିଥିବାରୁ, ସେହି ସମୟରେ ଏପରି ଗୋଷ୍ଠୀବଦ୍ଧ ଶିକାର ଅଧିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଦଳ ଉପରେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ପ୍ରଭୁତ୍ୱର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁନଥିବାରୁ ଦଳର ସର୍ଦ୍ଦାର ବଳିଆ କୁକୁର ସହଜରେ ଚିହ୍ନଟ କରିହୁଏ ନାହିଁ ।
ତେବେ ସମସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀର କୁକୁରମାନଙ୍କ ସର୍ଦ୍ଦାର ପ୍ରତି ଆନୁଗତ୍ୟ ରହିଥାଏ ।
ସାଧାରଣତଃ ଗଧିଆମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନ୍ୟ ଦଳର ଗଧିଆମାନେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ସଂଘର୍ଷ ଦେଖାଦିଏ ।
ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ କ୍ଷେତ୍ର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମନୋଭାବ ନଥିବାରୁ କୁକୁରମାନେ ଗୋଟିଏ ଦଳରୁ ଅନ୍ୟ ଦଳରେ ସହଜରେ ମିଶିପାରନ୍ତି ।
ଭାରତୀୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋଷ୍ଠୀର ସଭ୍ୟଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ୫-୧୨ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ୪୦ ସଭ୍ୟବିଶିଷ୍ଟ ଗୋଷ୍ଠୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଛି ।
ଥାଇଲାଣ୍ଡର ଜଙ୍ଗଲରେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କ ଗୋଷ୍ଠୀ ହାରାହାରି ୩ ସଭ୍ୟବିଶିଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ ।
କ୍ୟାନିଡ୍ ପ୍ରଜାତିର ଅନ୍ୟ ପଶୁଙ୍କ ପରି ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ଗଛ, ବୁଦା ବା ନିୟମିତ ବ୍ୟବହୃତ ପଥରେ ମୂତ୍ର ସିଞ୍ଚନ କରି କ୍ଷେତ୍ର ନିରୂପଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ପଛପଟର ଗୋଟିଏ ବା ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ଟେକିଦେଇ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ମୂତ୍ରତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ।
ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରର ସୀମାରେ ନୁହେଁ ବରଂ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ନିରୂପଣ କରି ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ମଳତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ।
କ୍ଷେତ୍ର ନିରୂପଣ କରିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କ୍ୟାନିଡ୍ ପ୍ରଜାତୀୟ ଜୀବଙ୍କ ଭଳି ଏମାନେ ଭୂମିରେ ରାମ୍ପୁଡ଼ି ଦାଗ ବା ଚିହ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଋଷ୍, ମଙ୍ଗୋଲିଆ, କାଜାକସ୍ଥାନ, କିରଗିଜସ୍ଥାନ ଓ ତାଜିକିସ୍ଥାନରେ ବଳିଆ କୁକୁର ଦେଖିବା ଏକ ବିରଳ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଚୀନର ଜିଆନ୍-ଜି ଜିଲ୍ଲାରେ ବଳିଆ କୁକୁରଙ୍କ ଏକ ପ୍ରଜାତିର ଜୀବ ଧରାଯାଇଥିଲା ।
ଚୀନ, ପାକିସ୍ଥାନ, ତାଜିକିସ୍ଥାନ ଓ ଅଫଗାନିସ୍ଥାନର ସୀମା ନିକଟରେ ଜିଆନଜିଂଗ୍ ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ଅଞ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଜିଆନଜିଂଗ୍ ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ଅଞ୍ଚଳର ଦକ୍ଷିଣ ଓ ତିବ୍ୱତ ସୀମା ନିକଟରେସ୍ଥିତ ଆଲତିନ୍-ତାଘ୍ ପର୍ବତମାଳାରେ ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳମାନ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି ।
ଟିଏନ୍-ଶାନ୍ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆଉ ବଳିଆ କୁକୁର ରହିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ଜଣା ନଥିବା ବେଳେ, ଗାନସୁ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଅଳ୍ପ କେତେକ ବଳିଆ କୁକୁର ଜୀବିତ ରହିଥିବା ଜଣାପଡ଼ିଛି ।
ଏବେ ମଧ୍ୟ ତିବ୍ୱତ ଓ ଉତ୍ତର କୋରିଆରେ କିଛି ବଳିଆ କୁକୁର ରହିଥିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି ।
ଏକ ସମୟରେ ଏମାନେ ବରଫାବୃତ ପର୍ବତାଞ୍ଚଳରେ ତିବ୍ୱତରୁ ନେଇ କାଶ୍ମୀର ଓ ଲଦାଖ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିଲେ ।
ବଡ଼ ଶିକାରଟିଏ ଧରିବା ପରେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ତା’କୁ ଚାରିପଟୁ ଘେରିଯାଇ ତାହାର ନାକ, ପାର୍ଶ୍ୱଦେଶ, ପଶ୍ଚାତଦେଶକୁ ପାଟିରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ସିରୋ ହରିଣ ପରି ଜୀବର ମୋଟା ଚମଡ଼ା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଯୋଗୁଁ ସେମାନେ ବଳିଆ କୁକୁରଙ୍କ ଆକ୍ରମଣର କିଛି ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରନ୍ତି ଓ ବେଳେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ବହୁତ କ୍ଷତି ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚାନ୍ତି ।
ଆକ୍ରମଣ କଲାବେଳେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କ ଦଳ ଚାରିଦିଗରୁ ଶିକାରର ଦେହ ଚିରି ଓ ଏହାର ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଦିଅନ୍ତି ।
ଅନେକ ସମୟରେ ଶିକାର ଜୀବିତ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ତା’ର ପେଟ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଅଂଗପ୍ରତ୍ୟଂଗ ତାଡ଼ି ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ।
୫୦ କିଲୋରୁ କମ୍ ଓଜନର ଶିକାର ଏପରି ଆକ୍ରମଣରେ ୨-୩ ମିନିଟ୍ ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ପ୍ରାଣ ହରାନ୍ତି ଓ ବଡ଼ ଅଣ୍ଡିରା ହରିଣମାନେ ୧୫ ମିନିଟ୍ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି ।
ଶିକାର ମରିଗଲା ପରେ ତା’ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଚିରି ପକାଇ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ନିଜ ନିଜର ଭାଗ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ।
ଗଧିଆମାନଙ୍କ ଦଳରେ ସର୍ଦ୍ଦାର ଅଣ୍ଡିରା ଓ ମାଈ ଗଧିଆ ପ୍ରଥମେ ଖାଇବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି ।
ମୃତ ଶିକାରକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ଶାଗୁଣା, ବିଲୁଆ ପରି ଜୀବଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ କିଛିମାତ୍ରାରେ ସହିଷ୍ଣୁତା ମନୋଭାବ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥାନ୍ତି ।
ଗାତରେ ଜଗି ରହିଥିବା ମାଈ ବଳିଆ କୁକୁର ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଦଳର ଅନ୍ୟସବୁ ସଭ୍ୟ ଖାଇବା ଯୋଗାଇ ଦିଅନ୍ତି ।
ଭାରତରେ ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କ ମିଳନ ସମୟ ମଧ୍ୟ-ଅକ୍ଟୋବରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜାନୁଆରୀ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୋଇପାରେ ।
ମସ୍କୋର ଏକ ଚିଡ଼ିଆଘରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଥିବା ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କ ମିଳନ ଋତୁ ଫେବୃଆରି ମାସରେ ହେବାର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଛି ।
ଗଧିଆଦଳରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଜନନଶୀଳ ମାଈ ରହିଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବଳିଆ କୁକୁରଙ୍କ ଦଳରେ ଏପରି ଏକାଧିକ ମାଈ କୁକୁର ରହିପାରନ୍ତି ।
ଏକାଧିକ ମାଈ କୁକୁର ଗୋଟିଏ ଗାତ ବା ଗୁମ୍ଫାରେ ନିଜ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ରଖି ସେମାନଙ୍କ ପାଳନପୋଷଣ କରନ୍ତି ।
ଏହି ସମୟରେ ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳର ସମସ୍ତ ସଭ୍ୟ ମା’ ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କୁ ଗାତ ପାଖରେ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇ ଦିଅନ୍ତି ।
ଦଳର କିଛି ସଭ୍ୟ ଛୁଆମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରହନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ଛୁଆମାନେ ମାଂସ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଦଳର ସଦସ୍ୟମାନେ ଅଧା ଜୀର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ବାହାର କରି ଛୁଆଙ୍କୁ ଖୁଆଇଥାନ୍ତି ।
ଯନ୍ତାରେ ବନ୍ଦକରି ରଖିଲେ ଏମାନେ ସର୍ବାଧିକ ୧୫-୧୬ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବିତ ରହନ୍ତି ।
ବଳିଆ କୁକୁରର ଶରୀର ଧୁସରିଆ ଗଧିଆ ଓ ଲାଲ୍ ଶିଆଳର ମିଶ୍ରଣ ପରି ଲାଗେ ଓ ଏହାର ଲମ୍ବା ମେରୁଦଣ୍ଡ ଓ ପତଳା ଗୋଡ଼ପାଇଁ କେତେକାଂଶରେ ବିଲେଇର ଶରୀର ଗଠନର ମଧ୍ୟ ଝଲକ ମିଳେ ।
ଏହାର ଦନ୍ତଶିଖର ଓ ମାସେନେଟ୍ ମାଂସପେଶୀ କ୍ୟାନିସ୍ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଙ୍କଠାରୁ ବିକଶିତ ଏବଂ ଏହା ଯୋଗୁଁ ବଳିଆ କୁକୁରର ମୁହଁ ହେଟାବାଘମୁହଁ ପରି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ।
ଏମାନଙ୍କ ମୁଖାଗ୍ର ସାଧାରଣ କୁକୁର ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ୟାନିସ୍ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଙ୍କଠାରୁ ଛୋଟ ।
ଏମାନଙ୍କ ଉପର ଚର୍ବଣଦନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ, ଆକାରରେ ଗଧିଆମାନଙ୍କ ଏକ-ତୃତୀୟାଂଶରୁ ଏକ-ଦ୍ୱିତୀୟାଂଶ ଏବଂ କ୍ୟାନିସ୍ ପ୍ରଜାତି ପରି ୨ରୁ ୪ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଦନ୍ତାଗ୍ର ରହିଥାଏ ।
ଏପରି ଗଠନ ଶିକାର ଛଡ଼ାଇ ନେଉଥିବା ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ପ୍ରାପ୍ତ ବୟସ୍କ ବଳିଆ କୁକୁରର ଓଜନ ପ୍ରାୟ ୧୮ କିଲୋଗ୍ରାମ୍ ଏବଂ ମାଈ ବଳିଆ କୁକୁରଗୁଡ଼ିକ ଅଣ୍ଡିରାଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୪.୫ କିଲୋଗ୍ରାମ୍ କମ୍ ଓଜନର ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଅଳ୍ପ କେତେ ଜଙ୍ଗଲରେରେ ବଳିଆ କୁକୁର, ବାଘ, କଲରାପତରିଆ ବାଘ ଆଦି ଅନେକ ମାଂସଭୋଜି ପ୍ରାଣୀ ରହିପାରନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣତଃ ଏମାନଙ୍କ ଶିକାରଜନ୍ତୁ ସମାନ ହୋଇଥିବାରୁ ଖାଦ୍ୟଶୃଙ୍ଖଳରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଦେଖାଦିଏ ।
କଲରାପତରିଆ ବାଘ ଏକାକୀ ଶିକାର କରୁଥିବାରୁ ହାରାହାରି ୨୩.୪ କିଲୋଗ୍ରାମ୍ ଓ ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳବଦ୍ଧ ଭାବେ ଶିକାର କରୁଥିବାରୁ ହାରାହାରି ୩୫.୩ କିଲୋଗ୍ରାମ୍ ଓଜନର ଶିକାର କରନ୍ତି ।
ବଳିଆ କୁକୁରଙ୍କ ଶିକାର ବାଛିବା ଜନ୍ତୁର ଲିଙ୍ଗ, ଆକ୍ରାମକ ସ୍ୱଭାବ, ତା’ର ଖାଦ୍ୟ ଇତ୍ୟାଦି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ଅଣ୍ଡିରା ଚିତଲ୍ ହରିଣ ଶିକାର କରିବା ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏକ କଲରାପତରିଆ ବାଘ ଶିକାର ପାଇଁ ମାଈ ଓ ଅଣ୍ଡିରା ହରିଣ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ଦେଖେ ତାହାର ଶିକାର କରିପାରେ ।
ମହାବଳ ବାଘ ଓ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ହନୁ ମାଙ୍କଡ଼ମାନଙ୍କ ଶିକାର କରିବାର ଖୁବ୍ କମ୍ ଉଦାହରଣ ରହିଛି କିନ୍ତୁ କଲରାପତରିଆ ବାଘ ଅନେକ ସମୟରେ ମାଙ୍କଡ଼ ମାରି ଖାଇଥାଏ ।
ସେହିଭଳି କଲରାପତରିଆ ବାଘ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ବାରହା ପରି ଆକ୍ରାମକ ଜନ୍ତୁର ଶିକାର କରିବା ପସନ୍ଦ କରେନାହିଁ ।
ଶିକାର ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳର ସଭ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ମୁହଁ ଘଷାଘଷି ଓ ପରସ୍ପର ଉପରେ ଚଢ଼ିବାର ଓ ଖେଳିବାର ରୀତିନୀତି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ।
ବଳିଆ କୁକୁର ଦିବାଚର ଶିକାରୀ ଓ ପ୍ରାୟତଃ ଦିବାରମ୍ଭ ବା ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧରେ ଶିକାର କରିବାକୁ ବାହାରନ୍ତି ।
ଚନ୍ଦାଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ରାତି ଛଡ଼ା ସେମାନେ ରାତି ସମୟରେ ଶିକାର କରିବା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ ।
ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ ସେମାନେ ଶିକାର ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ଉପରେ ଅଧିକ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି ।
ଶିଆଳ ଓ ବିଲୁଆ ପରି ବଳିଆ କୁକୁରମାନଙ୍କର ଅଧିକ ବେଗ ନ ଥାଏ କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦଳବଦ୍ଧ ଭାବେ ଲମ୍ବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜର ଶିକାରକୁ ଗୋଡ଼ାଇ ପାରନ୍ତି ।
ଗୋଡ଼େଇବା ସମୟରେ କିଛି ବଳିଆ କୁକୁର ଶିକାର ଜନ୍ତୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ତା’ ଆଗରେ ଦଉଡ଼ୁଥାନ୍ତି ଓ କିଛି ବଳିଆ କୁକୁର ସମଗତିରେ ଶିକାର ପଛରେ ଦଉଡ଼ୁଥାନ୍ତି ଓ ତାକୁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିକ୍ଷୟ କରାଉଥାନ୍ତି।
ଆଗ ଓ ପଛରେ ଦଉଡ଼ୁଥିବା ଦୁଇଟି ଗୋଷ୍ଠୀ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିବା ବଳିଆ କୁକୁରଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରି ଶିକାର ବଜାୟ ରଖନ୍ତି ।
ଦ୍ରୁତଗତିର ଶିକାର ଜୀବଙ୍କୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଏମାନେ ନିଜର ବେଗ ୩୦ ମାଇଲ୍ ପ୍ରତି ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ାଇ ପାରନ୍ତି ।
ଶିକାର ଜନ୍ତୁକୁ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ବା ପୋଖରୀ ବା ନଦୀ ପରି ପାଣିଆ ଜାଗାକୁ ତଡ଼ିନେଲେ ତା’ର ଗତିର ଦିଗ ଓ ବେଗ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଶିକାର କରିବା ସହଜ ହୁଏ ।
ସରଳ ଢଙ୍ଗରେ ଭୂମିରେ ଖୋଳାଯାଇଥିବା ଓ ଗୋଟିଏ ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରବିଶିଷ୍ଟ ଗାତ ।
ହେଟାବାଘ ବା ଝିଙ୍କ ଆଗରୁ ରହୁଥିବା ଗାତକୁ ଟିକିଏ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରି ବଳିଆ କୁକୁର ନିଜ ଛୁଆଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାହାର ଉପଯୋଗ କରନ୍ତି ।
ପଥରଗଦା ମଧ୍ୟରେ ବା ପଥର ଗଦା ତଳେ ରହିଥିବା ଛୋଟମୁହାଁ ଗୁମ୍ଫା ଓ ଅନେକ ଗୁମ୍ଫା ଏବଂ ଗାତକୁ ସଂଯୋଗ କରୁଥିବା ଜଟିଳ ସଂରଚନା ବିଶିଷ୍ଟ ଗାତ ବା ଛୋଟଗୁମ୍ଫା ।
ଗାତକୁ ପଶିବା ଦ୍ୱାରଟି ପ୍ରାୟ ଆକାଶମୁହାଁ ଓ ୩-୪ ଫୁଟର ଗଭୀରତା ପରେ ପଥ ବୁଲିଯାଇଥାଏ ।
ଏହି ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରବେଶପଥଟି ଏକ ବଡ଼ କୋଠରୀକୁ ଖୋଲେ ଓ ବଡ଼ କୋଠରୀ ସହ ଅନେକ ଛୋଟ ଛୋଟ କୋଠରୀ ସଂଲଗ୍ନ ଥାଆନ୍ତି ।
୧୦୦ଫୁଟ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର କେତେକ ଗାତ ଆଖପାଖର ଗାତମାନଙ୍କ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ଥାଏ ଓ ଏପରି ଗାତର ୬ଟି ପ୍ରବେଶପଥ ରହିପାରେ ।
ଏପରି ଜଟିଳ ଓ ବଡ଼ ବାସର ନିର୍ମାଣ ଅନେକ ପିଢ଼ୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବା ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବପର ।
ମାଈ କୁକୁରମାନେ ଏକାଠି ସବୁ ଛୁଆଙ୍କର ଲାଳନପାଳନ ପାଇଁ ଏହି ବାସସ୍ଥଳୀର ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ।
ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ଡିଂଗୋ ଓ ଆଫ୍ରିକାର ଜଙ୍ଗଲୀ କୁକୁର ପରି ବଳିଆ କୁକୁର ମଧ୍ୟ ନିଜ ବାସସ୍ଥଳୀ ପାଖରେ ଶିକାର କରେନାହିଁ ।
କେତେକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳବଦ୍ଧ ହୋଇ ମହାବଳ ବାଘଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି ।
ବଳିଆ କୁକୁର ଦଳର ସାମନା ହେଲେ ବାଘମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ଲୁଚି କୌଣସି ପ୍ରକାରର ସଂଘର୍ଷ ଏଡ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ଅନେକ ସମୟରେ ଖସି ପଳାଉଥିବା ବାଘକୁ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ ଗୋଡ଼ାଇ ଗୋଡ଼ାଇ ଅତି ନିର୍ମମ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି ।
ମହାବଳ ବାଘର ପଞ୍ଝାର ଏକ ଶକ୍ତ ଚାପୁଡ଼ା ବଳିଆ କୁକୁର ପରି ଜୀବର ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଇପାରେ ।
ତେଣୁ ଏକୁଟିଆ ପାଇଲେ ମହାବଳ ବାଘ ଅପେକ୍ଷା କଲରାପତରିଆ ବାଘ ପକ୍ଷରେ ବଳିଆ କୁକୁର ପରି ଜୀବଙ୍କୁ ଶିକାର କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଧିକ ।
ଏହି କାରଣରୁ ବଳିଆ କୁକୁରମାନେ କଲରାପତରିଆ ବାଘଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧିକ ଆକ୍ରାମକ ମନୋଭାବ ରଖନ୍ତି ।