polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ନକୁଳ ଚାହୁଁଥିଲେ କି ଦ୍ରୁପଦ ପାଣ୍ଡବ ସେନାର ସେନାପତି ହୁଅନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ସେନାପତି ଭାବେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ବାଛିଥିଲେ ।
ସେ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ଝିଅକୁ ମଧ୍ୟ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ନିରମିତ୍ର ନାମକ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ ।
ଯୁଦ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ନକୁଳ ଦୁଃଶାସନଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରି ତଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଏଇଥିପାଇଁ ଯେ ଦୁଃଶାସନଙ୍କୁ ବଧ କରି ଭୀମ ତାଙ୍କ ଶପଥ ପୂରଣ କରିପାରିବେ ।
ଏକାଦଶ ଦିନରେ ନକୁଳ ଶଲ୍ୟଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରି ତାଙ୍କ ରଥକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ।
ମୁଖ୍ୟତଃ ଦିନରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଇମ୍ପାଲା ସାମାଜିକ ପ୍ରାଣୀ ବା ଭୌଗଳିକ ତ‌ଥା ଜଳବାୟୁ ସଙ୍ଗତି ନେଇ ନିଜର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହନ୍ତି ।
ତିନୋଟି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସାମାଜିକ ଦଳରେ ରହୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ ଯଥା:- କ୍ଷେତ୍ରୀୟ ଅଣ୍ଡିରା, ମାଈ ଦଳ ଓ ବାଚେଲର ଦଳ ।
ଇମ୍ପାଲା ଦୁଇ ପ୍ରକାର କୁଦା ମାରିବା ଦେଖାଯାଏ ଯାହା ହିଂସ୍ର ଜନ୍ତୁ-ବିରୁଦ୍ଧ ରଣନୀତି ହୋଇପାରେ ।
ମାଈ ସଙ୍ଗମ ନିମନ୍ତେ ଅଣ୍ଡିରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲଢ଼େଇ ହୁଏ ଓ ଯିଏ ଯିତେ ସେ ସଙ୍ଗମେଚ୍ଛୁ ମାଈ ସ‌ହିତ ସଙ୍ଗମ କରେ ।
ଗର୍ଭ ଧାରଣ ୬-୭ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବା ପରେ ଗୋଟିଏ ଛୁଆ ଜନ୍ମ ହେବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତାକୁ ଲୁଚେଇ ଦିଆଯାଏ ।
ବାଛୁରୀଗୁଡ଼ିକ ୪-୬ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତା କ୍ଷୀର ପିଅନ୍ତି ଓ ତା ପରେ ଅଣ୍ଡିରା ଛୁଆଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଅଣ୍ଡିରାଙ୍କ ସାଥିରେ ରହିବାକୁ ତଡ଼ିଦିଆଯାଏ ଓ ମାଈ ଛୁଆ ରହିଯାଏ ।
ଇମ୍ପାଲା ) ମଧ୍ୟମ ଆକାରର ଏକ ପ୍ରକାର ହରିଣ ଯାହା ପୂର୍ବ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାରେ ମିଳନ୍ତି ।
ସନ ୧୮୧୨ରେ ଜର୍ମାନୀ ପ୍ରାଣୀବିଜ୍ଞାନୀ ହିନରିଚ ଲାଇଟେନସ୍ଟେନ ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ୟୁରୋପ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଇମ୍ପାଲାର ବୈଜ୍ଞାନିକ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ଯିଏ ଏପିସେରସ ପ୍ରଜାତିର ମୋନୋଟାଇପ ସ୍ପେସିର ଏକ ମାତ୍ର ସଭ୍ୟ ।
ଏହାର ଦୁଇଟି ଉପ‌ପ୍ରଜାତି ଅଛନ୍ତି, କୃଷ୍ଣକାୟ ବଡ଼ଟି କଳା ମୁହାଁ ଇମ୍ପାଲା ।
ଏହାର ବୈଜ୍ଞାନିକ ନାମକରଣ ଏପିସେରୋସ ) କରାଯାଇଛି ଓ ଏହି ନାମଟି ପୂରାତନ ଗ୍ରୀକ ଭାଷାରୁ ନିଆଯାଇଛି + ); ନିର୍ଦ୍ଦଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ବିଜ୍ଞାନ ନାମ ମେଲାମ୍ପସ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରୀକ ଭାଷାରୁ ନିଆଯାଇଛି ଯାହାର ସାହିତ୍ୟିକ ଅର୍ଥ କଳା ପାଦ + ) ।
ବୋଭିଡି ପରିବାର ଓ ଏପିସେରୋସ ଜେନସର ଇମ୍ପାଲା ଏକମାତ୍ର ଏପିସେଓସ ସଭ୍ୟ ହୋଇ ବଞ୍ଚିରହିଛି ।
ମଲିକା ପୁଖରାଜ ପାକିସ୍ଥାନର ଜଣେ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରେଣୀର ଗଜଲ ଓ ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଗାୟିକା ଥିଲେ ।
ହଫିଜ ଜଳନ୍ଧରୀଙ୍କର କବିତା 'ଅଭି ତୋ ମୈଁ ଜ‌ୱାନ ହୁଁ' ଗୀତଟି ଗାଇ କେବଳ ପାକିସ୍ଥାନ ନୁହେଁ ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ କୋଟି କୋଟି ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲେ ।
ଉର୍ଦ୍ଦୁ ଭାଷାରେ ଗାଇଥିବା ଗୀତ 'ଲୋ ଫିର ବସନ୍ତ ଆଇ', କୁଲି କୁତୁବଙ୍କର ଲିଖିତ 'ପିୟା ବାଜ ପିୟା ଜାୟେ ନା' ଓ ଫଇଜ ଅହମଦ ଫଇଜଙ୍କ ଲିଖିତ 'ମେରେ କାତିଲ ମେରେ ଦିଲଦାର ମେରେ ପାସ ରହୋ' ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକ ଅତି ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୪୦ ଦଶକରେ ସେ ଭାରତରେ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗାୟିକା ଭାବରେ ପରିଚିତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ୧୯୪୭ ମସିହାରେ ବ୍ରିଟିଶ ଭାରତର ବିଭାଜନ ପରେ ସେ ପାକିସ୍ଥାନର ଲାହୋରକୁ ଚାଲିଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ଲାହୋରର ରେଡିଓ ପାକିସ୍ଥାନରେ କାଲେ ଖାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା 'ରେଡିଓ ପାକିସ୍ଥାନ'ରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଆହୁରି ଅଧିକ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ମାତ୍ର କୋମଳ ୯ ବର୍ଷ ବୟସ ହୋଇଥିଲା ବେଳେ ସେ ଜାମ୍ମୁ ଗସ୍ତ କରି ସେଠାରେ ମହାରାଜ ହରି ସିଂଙ୍କର ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଉତ୍ସବରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରଦର୍ଶନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ରାଜ ଦରବାରର ଗାୟିକା ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ହମିରପୁରର ଏକ ବ୍ୟବସାୟୀକ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ପରିବାରରେ ମଲିକା ପୁଖରାଜ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଅଖନୁର ଇଲାକାର ଜଣେ ଧାର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି 'ବାବା ରୋଟି ରାମ ମଜ‌ଜୁବ' ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ନାମ ମଲିକା ନାମକରଣ କରିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସାୟୀକ ଗାୟିକା ଓ ନର୍ତ୍ତକୀ ମାଇଁ ତାଙ୍କର ପୁଖରାଜ ନାମକରଣ କରିଥିଲେ ।
ଉସ୍ତାଦ ଅଲି ବକ୍ସି କସୁରିଙ୍କଠାରୁ ମଲିକା ପୁଖରାଜ ପାରମ୍ପରିକ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ସେହି ଗୁରୁଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବିଖ୍ୟାତ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଗାୟକ ବଡ଼େ ଗୁଲାମ ଅଲି ଖାନ ।
ପ୍ରଣତି ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ିବାବେଳଠୁ ଦୌଡ଼କୁଦ, କବାଡ଼ି, ଖୋଖୋ ଆଦି ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ ।
ଭାରତୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରାଧିକରଣର କଟକ ଶାଖାରେ ସେ ଦୌଡ଼କୁଦ ଖେଳର ବିଧିବଦ୍ଧ କୋଚିଂ ନେବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଣତିଙ୍କ ସହିତ ଏହି ରିଲେ ଦୌଡ଼ରେ ପି.ଟି. ଉଷା, କୁଟ୍ଟୀ ସାରମ୍ମା ଓ ଶାନ୍ତିମଲ ଫିଲିପ୍ସ ଦୌଡ଼ିଥିଲେ ।
ପ୍ରଣତି ବର୍ତ୍ତମାନ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଭାରତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରାଧିକରଣ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ।
ଅକିତା କାନ୍ତୋ ଏକ ଜାପାନୀ ପର୍ବ ଭଲ ଫସଲ ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ଯାହା ଅଗଷ୍ଟ ୩-୭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅକିତା ସ‌ହରରେ ପାଳନ କରାଯାଏ ।
ଏହି ପର୍ବ ସେଣ୍ଡାଇର ତନାବତ ପର୍ବ, ଆମୋରି ନେବୁତା ମାତସୁରି ପର୍ବ ଓ ୟମଗତର ୟମଗତ ହନ‌ଗସ ପର୍ବ ସ‌ହିତ ଟୋହୋକୁର ଏକ ମୂଖ୍ୟ ପର୍ବ ଭାବରେ ପାଳନ କରାଯାଏ ।
ଏହି ପର୍ବକୁ ଇମ୍ପୋର୍ଟାଣ୍ଟ ଟାଞ୍ଜିବ୍ଲ କଲଚରାଲ ପ୍ରପର୍ଟି ଅଫ ଜାପାନ ଭାବରେ ୧୯୮୦ ମସିହାରେ ନାମକରଣ କରାଯାଇଥିଲେ ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମ କାଳରେ ରୋଗ ଓ ବୈରଭାବ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ନେବୁରି ନ‌ଗାସି ପର୍ବରୁ ଏହି ଅକିତା କାନ୍ତୋ ପର୍ବ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ।
ଏଡୋ ଯୁଗର ମଧ୍ୟ ଭାଗରରେ ଥିବା ହୋରେକି କାଳରୁ ଏହି ପର୍ବ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ ରହିଛି ।
୧୭୮୯ ମସିହାରେ ସୋଅନ ସୁମୁରା ଲିଖିତ ସର୍ବ ପୁରାତନ ୟୁକି ନୋ ହୁରୁ ମିସି ପୁସ୍ତକରେ ନେବୁରି ନ‌ଗାସି ବିଷୟ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ।
ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ନେବୁରି ନ‌ଗାସି ଚାନ୍ଦର ମାସ ୬ ଜୁଲାଇରେ ପାଳନ ହେଉଥିଲା ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଅକିତା ଏହିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ନେବୁରି ନ‌ଗାସି ପାଳନ କରାଯାଉଥିଲା ଏକ ବାର୍ଷିକ ଉତ୍ସବ ଭାବରେ ଭଳ ଫସଲ ପାଇବା ପାଇଁ ଓ କଳାତ୍ମକ ଅଭିବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ।
ଅକିତା ସ‌ହରରେ ଲୋକମାନେ ନେବୁରି ନ‌ଗାସି ସମୟରେ ଗଛ ଓ ବାଉଁଶ ଘାସ ସାହାଯ୍ୟରେ କାଗଜ ଉପରେ ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ ।
୧୮୮୧ ମସିହାର ପ୍ରଥମେ ସରକାରୀ ସ୍ତରରେ ଏହି ପର୍ବକୁ ଟେଟସୁସାକୁ ଓକୁବୋ ପାଳନ କରିଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ଅକିତାକୁ ଆସୁଥିବା ସେ ସମ୍ରାଟ ମେଇଜିଙ୍କୁ କାନ୍ତୋଙ୍କ ମନୋରଞ୍ଜନ ନିମନ୍ତେ କାନ୍ତୋ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ ।
ମୂଳ ପ୍ରଜାତି ହାଇଦ୍ରାବାଦର ଦକ୍ଷିଣକୁ ଭାରତୀୟ ଉପଦ୍ୱୀପର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ମରୁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ହାଣ୍ଡି ଚଞ୍ଛାର ରଙ୍ଗ ଅଧିକ ଫିକା ଯାହାଙ୍କ ଉପପ୍ରଜାତିକୁ ପେଲିଡା ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇଥାଏ ।
ପୂର୍ବ ଘାଟ ପର୍ବତମାଳାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଙ୍ଗର ଉପପ୍ରଜାତିକୁ ୱେର୍ଣ୍ଣାଇ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଘାଟ ପର୍ବତମାଳାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସାମାନ୍ୟ ଛୋଟ ଆକାରର ଉପପ୍ରଜାତିକୁ ପାର୍ଭୁଲା ବୋଲି ନାମିତ କରାଯାଇଛି ।
ଆଫଗାନିସ୍ତାନ ଓ ପାକିସ୍ତାନରେ ବ୍ରିଷ୍ଟୋଲି ଉପପ୍ରଜାତି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ପରିଲକ୍ଷିତ ହାଣ୍ଡିଚଞ୍ଛା ଉପପ୍ରଜାତିର ନାମ ସାଚୁରେଟିଅର୍ ।
ଏଡ୍ୱାର୍ଡ୍ ଚାର୍ଲସ୍ ଷ୍ଟୁଆର୍ଟ୍ ବେକର୍‍ ଉପର ଚିଣ୍ଡ୍ୱିନରୁ ଚିନ ଉଚ୍ଚଭୂମି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥିବା ଉପପ୍ରଜାତିକୁ ସ୍କ୍ଲାଟେରି ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ-ବ୍ରହ୍ମଦେଶ ଓ ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡର ଉପପ୍ରଜାତିକୁ କିନ୍ନ୍ୟାରି ବୋଲି ନାମିତ କରିଥିଲେ ।
ପୂର୍ବ ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ ଓ ଇଣ୍ଡୋଚୀନର ଉପପ୍ରଜାତିକୁ ସାକେରାଟେନ୍ସିସ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଗଛର ଫଳ, ଶିମିଳି ଗଛର ମହୁ), ମଞ୍ଜି, ବିଭିନ୍ନ ଅମେରୁଦଣ୍ଡୀ ଜୀବ, ସାନ ସରୀସୃପ ଓ ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ ଶାବକଙ୍କୁ ଆହରଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ବେଳେବେଳେ ଏମାନେ କଜଳପାତି ଓ କୁଣ୍ଡାଖିଆ ଚଢ଼େଇଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଖାଇବା ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି ।
ସମ୍ବର ହରିଣମାନେ ନିଜ ଦେହର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ତାହା ଉପରେ ବସି କୀଟପୋକ ଆଦି ଖାଇବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରିତ କରିଥାନ୍ତି ।
ଅନ୍ୟ କର୍ଭିଡ୍ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପରି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଗଚ୍ଛିତ କରି ରଖିପାରନ୍ତି ।
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବୃକ୍ଷନାଶକ କୀଟଙ୍କୁ ଆହରଣ କରୁଥିବାରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ତାଳ ତୋଟା ମାଲିକଙ୍କ ପାଇଁ ଏମାନେ ଅତି ଉପକାରୀ ।
ହାଣ୍ଡି ଚଞ୍ଛା ପକ୍ଷୀ ଶଲରା ଗଛର ଫଳ ଖାଆନ୍ତି ଯାହା ଅନ୍ୟ ସ୍ତନ୍ୟପାୟୀ ଜୀବଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷାକ୍ତ ହୋଇପାରେ ।
ହାଣ୍ଡି ଚଞ୍ଛା ପକ୍ଷୀ ବା ଟଙ୍କା ଚୋରଣୀ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶ ଓ ତତ୍-ସଂଲଗ୍ନ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସୀୟ ଦେଶମାନଙ୍କରେ ପରିଲକ୍ଷିତ ଏକ ପକ୍ଷୀ ।
ଲମ୍ବା ଲାଞ୍ଜବିଶିଷ୍ଟ ଏହି ପକ୍ଷୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ରାବି ନିଜ ଉପସ୍ଥିତି ଜଣାଇଥାଏ ।
ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ, ବୁଦାଳିଆ ଜଙ୍ଗଲ, କୃଷିକ୍ଷେତ୍ର, ତୋଟା ଓ ନଗରର ଉଦ୍ୟାନମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ନିଜ ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପରି ଏମାନେ ସର୍ବଭକ୍ଷୀ, ସୁବିଧାବାଦୀ ଖାଦକ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଉତ୍ତମ ରୂପେ ଖାପ ଖୁଆଇ ଚଳିପାରନ୍ତି ।
ହିମାଳୟ ହାଣ୍ଡିଚଞ୍ଛା ଦେଖିବାକୁ ସାଧାରଣ ହାଣ୍ଡିଚଞ୍ଛା ପରି କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ରଙ୍ଗ ଟିକେ ପାଉଁଶିଆ ଓ ସାଧାରଣ ହାଣ୍ଡିଚଞ୍ଛା ପରି ନାଲିମିଶା ମାଟିଆ ନୁହେଁ ।
ଏହି ପକ୍ଷୀ ଦେହରେ ବିଭିନ୍ନ ପରଜୀବୀ ବାସ କରିବା ବୈଜ୍ଞାନିକ ଅନୁଶୀଳନରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ।
ଟ୍ରାଇପାନୋସୋମା କୋର୍ଭି ଓ ବାବେସିଆ ପରି ପରଭକ୍ଷୀ ହାଣ୍ଡି ଚଞ୍ଛାମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ଅନ୍ତନାଳିରେ ଟ୍ରେମାଟୋଡ୍ ଓ ହାପ୍ଲୋର୍କିସ୍ ଭାଗାବଣ୍ଡି ପରି ପରଜୀବୀ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି ।
ସେଣ୍ଟ୍ରୋରିଂକସ୍ ଲାନ୍ସିଆ ନାମକ ଆଉ ଏକ ପାରାସାଇଟ୍ ମଧ୍ୟ ଏହି ପକ୍ଷୀର ଦେହରେ ରହିପାରେ ।
ହାଣ୍ଡି ଚଞ୍ଛାର ପରରେ ସିରିଞ୍ଜୋଫାଇଲୋଇଡସ୍ ଡେଣ୍ଡ୍ରୋସିଟ୍ଟାଏ ନାମକ ଏକ ପରଜୀବୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।
ଏହି ପକ୍ଷୀ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକ ଦିଏ ଯାହା ବବ୍-ଓ-ଲିଂକ୍ ବା ଗୋ-ଟ୍ରି ପରି ଶୁଣାଯାଏ ।
ଗୋଟ୍‍ରି ଗୋଟ୍‍ରି ଡାକ ଦେଉଥିବାରୁ ଏହି ପକ୍ଷୀକୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଭାବେ କୁଟୁରା, କୁଟୁରି ବା କୋଟ୍‍ରି ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଡକାଯାଏ ।
ହାଣ୍ଡିରୁ ଚଞ୍ଛା ହେବା କଳା ପରି ଏହାର ରଙ୍ଗ ହୋଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ ହାଣ୍ଡି ଚଞ୍ଛା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ହିମାଳୟ ସମେତ ସମଗ୍ର ଭାରତ ଭୂଖଣ୍ଡ, ପାକିସ୍ତାନ, ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ବ୍ରହ୍ମଦେଶ, ଲାଓସ ଓ ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ ପ୍ରଭୃତି ଦେଶରେ ବଣ, ବୁଦାଳିଆ ଜଙ୍ଗଲ, ତୋଟା ଓ ଉଦ୍ୟାନମାନଙ୍କରେ ଏହି ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ହିମାଳୟ ପର୍ବତମାଳାରେ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଏମାନେ ସମୁଦ୍ର ପତନରୁ ଅଳ୍ପ ବା ଅଧିକ ଉଚ୍ଚତାରେ ବିଚରଣ କରିବା ଦେଖାଯାଇଛି ।
ଭାରତରେ ଅପ୍ରେଲ୍‍ରୁ ନେଇ ଜୁନ୍ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ମିଳନ ଋତୁ ।
ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗରେ ଅପ୍ରେଲ୍ ଓ ମଇ ମାସରେ ପିନିୟଲ୍ ଗ୍ରନ୍ଥି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଓ ସେରୋଟୋନିନ୍ କ୍ଷରଣରେ ବୃଦ୍ଧି ଘଟିଥାଏ ।
ରାଜା ରାମଙ୍କ ଶାସନ କାଳରେ, ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାଂଶ ସ୍ଥାନରେ ଶାନ୍ତି ବିରାଜମାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଲବଣାସୁର ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ନିରୀହମାନଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ଜାରି ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଅନେକ ବ୍ୟାଘାତ ସୃଷ୍ଟି କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଉପାୟରେ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ ।
ତେଣୁ ଦିନେ ଋଷି ଚ୍ୟବନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନେକ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ପାଇଁ ମଧୁବନରୁ ଆସିଥିଲେ ।
ସେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ବନ୍ଧୁତା କଲେ ଫଳରେ ଅସୁର ଏବଂ ସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ଏହି ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଯୋଗୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେ ଏତେ ପ୍ରିୟପାତ୍ର ଥିଲେ ଯେ, ଏକ ସମୟରେ ଭଗବାନ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଆତ୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜର ତ୍ରିଶୂଳର ଏକ ବିସ୍ତାରିତ ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ ।
ଲବଣାସୁରକୁ ବଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ରାମ ନିଜର ଇଛା ପ୍ରକଟ କରିବା ବେଲେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ ଶତ୍ରୁଘନ ଲବଣାସୁର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ।
ଭରତ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅବସରରେ ରାମଙ୍କ ସେବା କରିବା ଆଳରେ ଲବଣାସୁର ସହ ଲଢିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
ରାମଙ୍କ ସେବା କରିବାର ଏକ ସୁଯୋଗ ଚାହୁଁଥିବା ଶତୃଘ୍ନ ଲବଣାସୁର ସହିତ ଲଢିବାର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରି କହିଥିଲେ ଯେ ଅତୀତରେ ଭାଇ ଭରତ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କର ଅନେକ ସେବା କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଏ ସୂଯୋଗ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉ ।
ବଡ଼ ଭାଇ ଭରତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାଇ ଏଭଳି କରିଥିବାରୁ ସେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷମା ମାଗିଥିଲେ, ଏବଂ ତା’ପରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ରାମ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ବରାହ ଦେବଙ୍କ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଭଗବାନ କପିଳ ଋଷିଙ୍କ ମାନସରୁ ଜାତ ପାଇଥିଲା ।
ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ରାମ ରାବଣଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା ।
ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମାନ୍ଧାତା ନାମକ ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ ଯିଏ ସାରା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନିଜର ଆଧିପତ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
ତେଣୁ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇ କହିଲେ ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ବଶ୍ୟତା ସ୍ୱୀକାର ପୂର୍ବକ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗ ରାଜ୍ୟ ହସ୍ତାନ୍ତର କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ ।
ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଛନ୍ତି, ଯଦି ସେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିଦିଏ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଦେବେ ।
ହେଲେ, ଏହି ଅବସରରେ ଲବଣାସୁର ସହ ଯୁଦ୍ଧ ବେଲେ ଲବଣାସୁର ଶିବ ପ୍ରଦତ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ସହାୟତାରେ ସସନ୍ୟ ମାନ୍ଧାତଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କଲେ ।
ଏସବୁ ଶୁଣି ପ୍ରଭୁ ରାମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ଯେ ସେ ଦେବତା ତଥା ସାଧୁଙ୍କ ସହାୟତା କରିବା ଅବସରରେ ମଧୁପୁରୀ ରାଜ୍ୟକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବେ ଏବଂ ଲବଣାସୁରକୁ ବଦ୍ଧ କରିବେ ।
ଲବଣାସୁର ମଧୁରାକ୍ଷସର ଔରସରେ କୁମ୍ଭୀନସୀ ରାକ୍ଷସୀର ଗର୍ଭରୁ ଜାତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶିବଦତ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ତହିଁ ବଳରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ହୋଇ ଉଠିଲା ଏବଂ ଉକ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ସହାୟତାରେ ମହାବୀର ମାନ୍ଧାତାଙ୍କୁ ସସୈନ୍ୟ ନଷ୍ଟ କଲା ।
ଏହାର ଦୌରାତ୍ମ୍ୟ କ୍ରମଶଃ ଅସହ୍ୟ ହେବାରୁ ଯମୁନାକୂଳବାସୀ ଚ୍ୟବନାଦି ମୁନିମାନେ ରାଚମନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣାପନ୍ନ ହେଲେ ।
ମଧୁ—କୈଟଭ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବ୍ୟବହୃତ ଶରମାନ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ଦେଇ ଏହାକୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ ।
ଏହି ଲବଣରାକ୍ଷସ ମଧୁପୂରୀ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା, ପରେ ତାହା ମଥୁରା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା ।
ପିତା ମଧୁ ତାଙ୍କର ସାଧୁ ପ୍ରକୃତି ହେତୁ ଏସବୁ ସହି ନପାରି ଲଜ୍ଜା ହେତୁ ପ୍ରଭୁ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରଦତ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ସମେତ ପୁଅକୁ ସବୁକିଛି ଦେଇ ନିଜକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ସମାଧି ଦେଇଥିଲେ ।
ଲବଣାସୁର ହେଉଛି ରାମାୟଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଯିଏକି ଶତୃଘ୍ନଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିହତ ହୋଇଥିଲା ।
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଯୋଗୀଶ୍ୱର ସିଦ୍ଧଙ୍କର ଜଣେ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଦେବଦାସୀ ମହାରାଜ।
ଥରେ ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଦେବଦାସୀ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଆସନ ଦେଖାଇ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ବସିବାକୁ କହିଥିଲେ, "ମୁଁ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏହି ସିଟରେ ବସିବ।
ଶ୍ରୀ ରାମଦାସୀ ଲଗାତାର ଆଠ ଦିନ ସେହି ଆସନରେ ବସିଥିଲେ, କିଛି ଖାଇ ନଥିଲେ କିମ୍ବା ମଳିନ ମଧ୍ୟ କରିନଥିଲେ।
ଗୁରୁଦେବ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ଫେରିବା ପରେ ଶ୍ରୀ ରାମଦାସଜୀ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ଆଗରେ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲେ।
ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମାନିବା ପ୍ରତି ଏହି ଭକ୍ତି ଏବଂ ନିଷ୍ଠା ଗୁରୁଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଥିଲେ, ଏହିପରି ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ଚାରି ବର୍ଷ ବୟସରେ ଗାଁର ପରମହଂସ ଭକ୍ତ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ରାମଙ୍କ ନାମ ଜପ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଯେତେବେଳେ ସାଧୁଜୀ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ମାଗିଲେ, କାଟିଆ ବାବାଜୀ ମହାରାଜ ତାଙ୍କୁ ଘରୁ ବହୁ ପରିମାଣର ମଇଦା, ଚିନି, ଘି ଇତ୍ୟାଦି ଆଣିଥିଲେ।
ସେଠାରେ ସେ ବ୍ୟାକରଣ, ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ର, ଶାସ୍ତ୍ର, ସ୍ମୃତି, ବିଷ୍ଣୁ ସାହସ୍ରନାମା, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭବଦ୍ ଗୀତା ଇତ୍ୟାଦି ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ ଏହି ସମସ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରୀମଦ୍-ଭଗବତମ୍ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ଗୁରୁଗୁରୁରୁ ଫେରି ସେ ଗାଁର ଏକ ବାଉଁଶ ଗଛ ତଳେ ବସି ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ପାଇବା ପାଇଁ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ସେ ଗାୟତ୍ରୀରେ ସିଦ୍ଧ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ନିଆଁରେ ଶେଷ ପଚିଶ ହଜାର ଜପ ଶେଷ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ସେ ପ୍ରାୟ ଦୁଇଶହ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ପଞ୍ଜାବର ଲୋନାଚାମାରି ଗାଁରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଂଶର ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଜନ୍ମ ଏବଂ ବର୍ଷ ଜଣା ନାହିଁ, ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ 108 ସାନ୍ତାଦାସ କାଥିଆବାବା ମହାରାଜ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଗୁରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଅର୍ଥାତ୍ ଆସାଦୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ଶ୍ରୀ କାଥିଆ ବାବାଜୀ ମହାରାଜ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ।
ରାମଦାସ କାଟିଆବାବା ହିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱିଦାଦୱାଇତାଭାଡି ନିମ୍ବର୍କା ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଜଣେ ହିନ୍ଦୁ ସାଧୁ ଥିଲେ।
ପୂର୍ବମୁଖା ହୋଇ ରହିଥିବା ଏହି ମନ୍ଦିରଟି ଚତଃପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏକ ପ୍ରାଚୀରଦ୍ୱାରା ଆବଦ୍ଧ ହୋଇରହିଛି ।
କୋଣ୍ଡାଲାଇଟ ପଥରଗୁଡ଼ିକୁ ଚୂନଦ୍ୱାରା ଯୋଡ଼ାଯାଇ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦିରର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ରେଖା ବିମାନ, ପିଢ଼ା ଜଗମୋହନ, ପିଢ଼ା ନାଟମଣ୍ଡପ, ସମତଳ ଛାତ ବିଶିଷ୍ଟ ଭୋଗମଣ୍ଡପ ।
ଏହାର ବିମାନ ଓ ଜଗମୋହନ ପଞ୍ଚରଥ ଶୈଳୀରେ ଏବଂ ନାଟମଣ୍ଡପ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗବାଡ ଶୈଳୀରେ ନିର୍ମିତ ।
ଏହା ଏକ ଜୀବନ୍ତ ମନ୍ଦିର ଓ ଗୋଲାକାର ଯୋନୀପୀଠ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପାତାଳଫୁଟା ଶିବଲିଙ୍ଗ ରହିଛନ୍ତି ।
ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି ମନ୍ଦିର ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦିରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟତମ ।
ଏହି ମନ୍ଦିରଟି ବାଣପୁର-ବାଲୁଗାଁ ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାର ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ୧୬ ନଂ ଜାତୀୟ ରାଜପଥଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୫ କିମି ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଉକ୍ତ ମନ୍ଦିରରେ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତି ଶିବଙ୍କ ରୂପରେ 'ଦକ୍ଷେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପୂଜା ପାଆନ୍ତି ।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ମନ୍ଦିର ପରିସରରେ ବୁଢ଼ୀ ଠାକୁରାଣୀ ମନ୍ଦିର ରହିଛି ଯେଉଁଥିରେ ଚୈତ୍ୟ ଆକୃତିର ଯାନ, କାରୁକାର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଗମ୍ବୁଜ ଆଦି ଅନେକ ପଥରଖୋଦେଇ କାମ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବାମୁଖା ହୋଇରହିଥିବା ମହାବୀର ମନ୍ଦିରରେ ହନୁମାନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ରହିଛି ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ପଥରଖୋଦେଇ ଅଳଙ୍କାରମାନ ଦେଖାଯାଏ ।
ମନ୍ଦିରର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ କଳସ, ମସ୍ତକ, ଲକ୍ଷ୍ମୀନୃସିଂହ, ଅବଲୋକିତେଶ୍ୱର, ହରିହରଙ୍କ ପ୍ରତିମା ରହିଛି ।
ଏହି ମନ୍ଦିରଟି ଏକ ଶୈବ ମନ୍ଦିର ହୋଇଥିଲେ ବି ବୌଦ୍ଧ ଏବଂ ଜୈନ ଧର୍ମର ଛାପ ଏହାର ପରିସର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ମନ୍ଦିରର ଚାରିପାଖରେ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବଦେବୀ ଯଥା ଗଣେଶ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ବିଗ୍ରହ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବଦେବୀଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ପଦ୍ମାସନରେ ଆସୀନ ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଅଷ୍ଟଦିଗପାଳ ଏହାର ଖଖରାମୁଣ୍ଡିରେ, ଦଶାବତାର, ସପ୍ତମାତୃକା ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଶୈଳୋଦ୍ଭବ ରାଜବଂଶର ରାଜଧାନୀ ଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଶୈବ ଓ ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ ।
ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ଯେ ପୂର୍ବ ଗଙ୍ଗ ବଂଶୀୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ସମୟରେ ଏହି ମନ୍ଦିରଟି ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହାର ବିମାନ ଏବଂ ଜଗମୋହନ ମୂଳ କଳାକୃତିର ଅଂଶବିଶେଷ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ହରିଚନ୍ଦନ ରାଜବଂଶଦ୍ୱାରା ୧୭ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା ।
୨୦୧୧ ମସିହାରେ ସେ ମହିଳା ଯୁବ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିୟାନସିପରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
୨୦୨୨ ମସିହାରେ ଗୌହାଟିଠାରେ ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାରତ ଓପନ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବକ୍ସିଂ ଚାମ୍ପିୟନସିପରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଜରୀନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ମହମ୍ମଦ ଜମୀଲ ଅହମ୍ମଦ ବକ୍ସିଂ ଖେଳ ସହ ପରିଚିତ କରାଇଥିଲେ ।
୨୦୦୯ ମସିହାରୁ ସେ ବିଶାଖାପାଟଣାର ଭାରତୀୟ ଖେଳ ପ୍ରାଧିକରଣରେ ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ମାନପ୍ରାପ୍ତ ବକ୍ସିଂ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ଆଇ ଭି ରାଓଙ୍କ ଅଧିନରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୦ ମସିହାରେ ଜାତୀୟ ବକ୍ସିଂ ଚାମ୍ପିୟନସିପରେ ଇରୋଡ଼ଠାରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣୀମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ସର ଘୋଷିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ ମହମ୍ମଦ ଜମୀଲ ଅହମ୍ମଦ ଓ ମାତାଙ୍କ ନାମ ପରବୀନ ସୁଲତାନା ।
ସ୍କୁଲ ପରେ ସେ ହାଇଦ୍ରାବାଦର ଏ ଭି କଲେଜରେ କଳାରେ ସ୍ନାତକ ଶିକ୍ଷାଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି ।
ଜରୀନ, ଟର୍କୀରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ୨୦୧୧ ବିଶ୍ୱ ଯୁବ ବକ୍ସିଂ ଚାମ୍ପିୟନସିପରେ ଫ୍ଲାଏୱେଟ ବିଭାଗରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୫ରେ ଆସାମରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଜାତୀୟ ସିନିୟର ମହିଳା ବକ୍ସିଂ ଚାମ୍ପିୟନସିପରେ ଜରୀନ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୪ ମସିହାରେ ବୁଲଗେରିଆଠାରେ ବିଶ୍ୱ ଯୁବ ବକ୍ସିଂ ଚାମ୍ପିୟନସିପରେ ଜରୀନ ରୌପ୍ୟପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ବ୍ୟାଙ୍କକରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରେ ଜରୀନ ରୌପ୍ୟପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଏଥିପାଇଁ ସେମାନେ ନୟାଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ଓଡ଼ଗାଁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ଜମି ବାଛିଥିଲେ ।
କିଟନାଷକ ଓ ରାସାୟନିକ ସାର ପ୍ରୟୋଗ ବିନା କେବଳ ଜୈବିକ ସାର ପ୍ରୟୋଗ କରି ଏହି ଜମିକୁ ସେମାନେ ଚାଷ ଅନୁକୂଳ କରି ପାରିଥିଲେ ।
ଏକଦା ଚାଷ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁପଯୁକ୍ତ ୩୬ ହେକ୍ଟର ପରିମିତ ସେ ଜମିରେ ବାପଝିଅ ମିଶି ଦୁର୍ଲଭ କିସମର କ୍ଲୋଭ ବିନ, ଜ୍ୟାକ ବିନ, ସୋର୍ଡ଼ ବିନ, କଳା ଚାଉଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପନିପରିବା ଚାଷ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଇଥିଲେ ।
ସବୁ ଜଳବାୟୁରେ ବଞ୍ଚିପାରୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ବିହନର ସଂଗ୍ରହ ଓ ସଂରକ୍ଷଣ ସମ୍ଭବଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥାଏ ।
"ଆଡପ୍ଟ ଏ ସିଡ଼" କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ଉଧେଇ ପାରୁଥିବା ଉନ୍ନତ ବିହନ ମାଗେଣାରେ ଯୋଗେଇ ଦିଆଯାଇଥାଏ ଓ ସେହି ବିହନର ପୃଷ୍ଠପୋଷକ ହେବାକୁ ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରାଯାଏ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ଚାଷୀମାନେ ସେହି ବିହନର ଉପଯୋଗ, ସଂରକ୍ଷଣ ଓ ବ୍ୟାପକ ପ୍ରଚାର ଦିଗରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ବୃତ୍ତିରେ ସେ ଜଣେ ଅଧ୍ୟାପକ ଥିଲେ ଓ ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରି ୨୦୦୧ ମସିହାରେ ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ ଅବସର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ବ୍ୟତିତ ସେ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ବିଜ୍ଞାନ, ସୂଚନା ଓ ପରିବେଶ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଯୁବ ସେବ ଏବଂ ଗ୍ରାମ୍ୟ ଉନ୍ନୟନ ଆଦି ବିଭାଗରେ ବିଭିନ୍ନ ପଦବୀରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ରାଜ୍ୟ ଯୋଜନା ବୋର୍ଡ଼ର ସଦସ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ ଜଳଛାୟା ମିଶନର ଉପଦେଷ୍ଟା କମିଟି ସଦସ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଟାସ୍କଫୋର୍ସର ସଦସ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ପରାମର୍ଶଦାତା କମିଟିର ସଦସ୍ୟ, ଏନ୍‌ଏସ୍ଏସ୍‌ ପରାମର୍ଶଦାତା, ଯୁଗ୍ମ ଜଙ୍ଗଲ ପରିଚାଳନା ଷ୍ଟିୟରିଂ କମିଟିର ସଦସ୍ୟ, କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଏନ୍ଏସ୍ଏସ୍‌ ପରିବେଶ କମିଟିର ସଦସ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ ପ୍ରଦୂଷଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବୋର୍ଡ଼ର ସଦସ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ ପ୍ରୌଢ଼ଶିକ୍ଷା ସାଧନ କେନ୍ଦ୍ର ଗଭର୍ଣିଂ ବଡ଼ିର ସଦସ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ ସାଧନ କେନ୍ଦ୍ରର ଉପଦେଷ୍ଟା, ହାଇଦ୍ରାବାଦସ୍ଥିତ ସେଣ୍ଟର ଫର ୱର୍ଲ୍‌ଡ ସଲିଡାରିଟିର ଉପଦେଷ୍ଟା, ଗୌହାଟୀସ୍ଥିତ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଗ୍ରାମୀଣ ବିକାଶ ନିଧିର ଉପଦେଷ୍ଟା ଓ ଆକାଶବାଣୀର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପରାମର୍ଶଦାତା କମିଟିର ସଦସ୍ୟ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଓଡ଼ଗାଁରେ ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷା ଓ ପୁରୀର ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଅର୍ଥନୀତି ସମ୍ମାନ ସହ ସ୍ନାତକ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
୧୯୬୫ ମସିହାରେ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସେ ଆପ୍ଲାଏଡ୍‌ ଇକନୋମିକ୍ସରେ ସ୍ନାତକତ୍ତୋର ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ରାଧାମୋହନ ଜଣେ ଗାନ୍ଧୀବାଦୀ ସମାଜସେବୀ, ପରିବେଶବିତ ଓ ଜୈବିକ କୃଷି ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ କର୍ମୀ ଥିଲେ ।
ଜୈବିକ କୃଷି ପଦ୍ଧତିର ପ୍ରସାର ପାଇଁ ସେ ୧୯୯୦ ମସିହାରେ ସମ୍ଭବ ନାମକ ଏକ ଏନଜିଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସଂରକ୍ଷଣ ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବାରୁ ୨୦୨୦ ମସିହାରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ସାବରମତୀଙ୍କୁ ଯୁଗ୍ମଭାବରେ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନୀତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅଭୟ ସିଂହ ୧୯୫୩ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶାର କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ଜିଲ୍ଲାର ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣପୁରଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ଉର୍ମି ଅମୃତା ନାମରେ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଦୂରରେ ରହୁଥିଲେ ।
ସେ "ଜୀବନ" ନାମକ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗଢ଼ି ବୃକ୍ଷରୋପଣ ସହ ଔଷଧୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ସୃଷ୍ଟିକରିବା ନିମନ୍ତେ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
"ରାଜକିଶୋର ନାୟକ ଜାତୀୟ ସ୍ମାରକୀ ଟ୍ରଷ୍ଟ" ନାମକ ଏକ ଅଣଲାଭକାରୀ ସଂଗଠନ ସହ ସେ ମଧ୍ୟ ସେ ଜଡ଼ିତ ଥିଲେ ।
ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଆନ୍ଦୋଳନ ଏବଂ ଜୈବିକ କୃଷିର ବିସ୍ତାର ଲାଗି ଉଦ୍ୟମ କରିବା ସହ ସର୍ବୋଦୟ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ।
ସେ ବକ୍ସି ଜଗବନ୍ଧୁ ବିଦ୍ୟାଧର ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ରିଜିଓନାଲ୍‌ କଲେଜ୍‌ ଅଫ୍‌ ଏଜୁକେସନରୁ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ଶିକ୍ଷାଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
କଲେଜରେ ପଢ଼ିବା ବେଳେ ସେ ସେଠାରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାଗୁଡ଼ିକରେ କୃତିତ୍ୱ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଅଭୟ ସିଂହ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଓଡ଼ିଆ-ଭାଷୀ ଲେଖକ, ସମ୍ପାଦକ, ତଥା ସର୍ବୋଦୟ ଆନ୍ଦୋଳନ କର୍ମୀ ଥିଲେ ।
ସେ ସମବାୟ ବିଭାଗରେ ସେ ଚାକିରିରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ ଓ ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟ ପରେ ତାହା ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ ।
ମାଟିଆ ରଙ୍ଗର ଏହି ଭୂମିଚର ପକ୍ଷୀର ଆଖି ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର, ବଡ଼ ଓ ପ୍ରାୟ ୪୧ ସେଣ୍ଟିମିଟର୍ ଲମ୍ବା ।
ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ତୁଳନାରେ ମୁଣ୍ଡଟି ଅପେକ୍ଷାକୃତ ବଡ଼ ଓ ଆଖିର ଚାରିପଟେ ଧଳା ବା ହଳଦି ରଙ୍ଗର ପଟି ରହିଥାଏ ।
ଆଖି ପାଖର ଦାଗ ସବୁ ଧଳା-ହଳଦି ଚଷମା ପରି ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବାରୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ଏହି ପକ୍ଷୀର ସ୍ଥାନୀୟ ନାମ ‘ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀ’ ।
ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀର ଗୋଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ସବଳ ଓ ଏହାର ଆଣ୍ଠୁଟି ମୋଟା ହୋଇଥାଏ ।
ଉଡ଼ନ୍ତା ଅବସ୍ଥାରେ ଏହି ପକ୍ଷୀର ଡେଣାର ଧଳା ଦାଗ ଓ ପଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ ।
ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆର ସମତଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ପକ୍ଷୀ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଏହାର ଦେହ ମାଟିଆ ଓ ଫିକା ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ହୋଇଥିବାରୁ ମାଟି ଓ ପଥର ପ୍ରଚ୍ଛଦରେ ଅପୂର୍ବ ଛଳାବରଣ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଏହି ପକ୍ଷୀକୁ ଠାବ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର ହୋଇଥାଏ ।
ଓଡ଼ିଶାରେ ଲୋକେ ଏହି ପକ୍ଷୀକୁ ରାମା ଚଢ଼େଇ ଓ ବରସିରି ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଡାକିଥାନ୍ତି ।
ମାର୍ଚ୍ଚ ଓ ଅପ୍ରେଲ୍ ମାସ ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଜନନ ସମୟ ।
ଖୋଲା ଭୂମିରେ ନିର୍ମିତ ଖାଲୁଆ ବସାରେ ବା ବୁଦା ମୂଳରେ ଏମାନେ ୨ରୁ ୩ଟି ଅଣ୍ଡା ଦିଅନ୍ତି ।
ମାଈ ଚଢ଼େଇ ମୁଖ୍ୟତଃ ଅଣ୍ଡା ଉଷୁମାଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଏ ଏବଂ ଅଣ୍ଡିରା ଚଢ଼େଇ ପାଖରେ ଅଣ୍ଡାମାନଙ୍କୁ ଜଗି ରହିଥାଏ ।
ଅଣ୍ଡା ଫୁଟି ଛୁଆ ବାହାରିବା ପରେ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ପିତାମାତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି ବୁଲିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥାନ୍ତି ।
ବିପଦ ସଙ୍କେତ ମିଳିଲେ ଛୁଆମାନେ ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଯାନ୍ତି ବା ଭୂମିରେ ବସି ପଡ଼ନ୍ତି ।
ଭାରତୀୟ ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀକୁ ପ୍ରଥମେ ୟୁରେସୀୟ ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀର ଏକ ଉପପ୍ରଜାତି ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଭାରତୀୟ ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀର ଦେହର ରଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ।
ପୁଣି ଭାରତୀୟ ଚଷମା ଆଖି ପ୍ରବାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ ଓ ନିଜ ଅଧିବାସ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ଏହି ସବୁ ତଥ୍ୟକୁ ଭିତ୍ତି କରି ୨୦୦୫ ମସିହାରେ ପାମେଲା ରାସ୍ମୁସେନ୍ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶର ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀକୁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଜାତି ରୂପେ ପରିଗଣନା କରିଥିଲେ ।
ତୀବ୍ର ସ୍ୱରର ପିକ୍-ପିକ୍-ପିକ୍-ପିକ୍ ଡାକ ବେଳେବେଳେ ପିକ୍-ୱିକ୍, ପିକ୍-ୱିକ୍ ଡାକରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ ।
ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀର ଭାରତୀୟ ପ୍ରଜାତି ମୁଖ୍ୟତଃ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ଭୁଟାନ, କାମ୍ବୋଡ଼ିଆ, ଭାରତ, ଲାଓସ୍, ବ୍ରହ୍ମଦେଶ, ନେପାଳ, ପାକିସ୍ତାନ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କା, ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ୍ ଓ ଭିଏତ୍‍ନାମ ଇତ୍ୟାଦି ଦେଶରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଶୁଷ୍କ ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଅରଣ୍ୟ, ବୁଦାଳିଆ ଜଙ୍ଗଲ, ପଥୁରିଆ ପାହାଡ଼ କଡ଼ ପରି ସ୍ଥାନ ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଅଧିବାସ ।
ଶୁଷ୍କ ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଅରଣ୍ୟ, କଣ୍ଟାବୁଦା ଜଙ୍ଗଲ, ବୁଦାଳିଆ ନଦୀଶଯ୍ୟା, ତୋଟା ଓ ବଗିଚା ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନ ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ରହିବା ସ୍ଥାନ ।
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କୀଟପତଙ୍ଗ, ଜିଆ, କେଞ୍ଚୁଆ, କ୍ଷୁଦ୍ର ସରୀସୃପ ଓ ଭୂପତିତ ବିଭିନ୍ନ ଫଳର ମଞ୍ଜି ଇତ୍ୟାଦି ଚଷମା ଆଖି ପକ୍ଷୀର ପ୍ରମୁଖ ଆହାର ।
ସେ ତାଙ୍କର ୧୫ ବର୍ଷର ଗାୟିକା ଜୀବନରେ ୫୦୦୦ ଗୀତ ରେକର୍ଡ଼ କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆୟକାରୀ ନେପାଳୀ ଗାୟିକା ଭାବରେ ପରିଚିତା ହୋଇଛନ୍ତି, ଓ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 'ସିତଲ ଦିନେ ପିପଲ ସମି ଚ୍ଛା', 'ଡ୍ରାଇଭର ଦାଇ ମନ ପର୍ୟୋ ମଲାଇ' 'ଲାଲୁପତେ ନୁଘ୍ୟୋ', 'ପୁର୍ବାକୋ ମେଛି ନି ହମରାଇ ହୋ', 'ପଶ୍ଚିମ ମହାକାଳୀ ନି ହମରାଇ ହୋ' ଓ 'ରୁମାଲ ହଲାଇ ହଲାଇ' ମୂଖ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ନେପାଳୀ ଲୋକ ଗୀତ "ସାଲକୋ ପତ ତାପାରି ହୁନି" ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ୨୦୨୦ ସୁଦ୍ଧା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଂଖ୍ୟକ ଦର୍ଶକ ଦେଖିଥିଲେ ।
ହିସାବରୁ ଜଣାଯାଏ, ମାଝୀ ୫୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ଓ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକର ନାମ ଯଥାକ୍ରମେ "କସଲାଅଇ ସୋଧନେ ହୋଲା", "ସିତଲ ଦିନେ ପିପଲ ସମି ଚା", "ଡ୍ରାଇଭର ଦାଇ ମନ ପର୍ୟୋ ମଲାଇ", "ଲାଲୁପତେ ନୁଘ୍ୟୋ ଭୁଇନ୍ତର", "ମାଇ ଚୋରୀ ସଲାଲା", "ନା ଜାଉ ହାଏ ସାନୁ ପନ୍ଧେରିମା", "ତ୍ୟୋ ମନ ରୁନ୍ନା ହୋଲା ରା?", "ପୂର୍ବକୋ ମେଚି ନି ହାମରାଇ ହୋ ପଶ୍ଚିମ ମହାକାଳି ନି ହମରାଇ ହୋ", "ଘମଲେ ନି ପଲଡିୟୋ, ଜୁନଲେ ନି ଜାଦୋ ଭୋ", "ହରେ ଶିବ ରାମ", "ରୁମାଲ ହଲାଇ ହଲାଇ" ଓ "ଭେତାଇ ହୁନ୍ନା ହୋଲା ରା" ।
ସ୍ୟାଙ୍ଗଜା ଗ୍ରାମର ଗୋଟିଏ ଗରିବ ପରିବାରରେ ସେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ପଞ୍ଚମ ଗ୍ରେଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଠ ପଢ଼ିଥିଲେ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ୧୩ ବର୍ଷ ବୟସେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସୁନ୍ଦରମଣୀଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ କାଠମାଣ୍ଡୁରେ ପ୍ରାୟ ୨୦୦୪ ମସିହାରୁ ସେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଖ୍ୟାତିର ଶିର୍ଷକୁ ଉଠିଥିଲେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ସୁନ୍ଦରମଣୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ସାରା ପେଷାଦାର ଜୀବନରେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ବିତଉଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟ ବା ଅନୁବନ୍ଧ, ସଞ୍ଚାର ଓ ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତି ।
ପିତା ତାରା ବାହାଦୂର ମାଝୀ ଓ ମାତା ଧର୍ମ କୁମାରୀଙ୍କ ଔରଷରୁ ବିଷ୍ଣ ମାଝୀ, ୨୬ ଜୁନ ୧୯୮୬ ମସିହାରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସ୍ଥାନ ନେପାଳର ସିଙ୍ଗଜା ଜିଲ୍ଲାରେ ରତନପୁର ଗ୍ରାମରେ ଥଲା ।
ଗୋଟିଏ ଗରିବ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା କେବଳ ୫ମ ଗ୍ରେଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ଥିଲା ।
ହିନ୍ଦୁ ମହାକାବ୍ୟ ମହାଭାରତରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ପଞ୍ଚୁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସହଦେବ ହେଉଛନ୍ତି କନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବ ।
ସେମାନଙ୍କର ପିତାମାତା - ପାଣ୍ଡୁ ଏବଂ ମାଦ୍ରି ଶୀଘ୍ର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ଫଳରେ, ଦୁଇ ଯାଆଁଳା ଶିଶୁ ସେମାନଙ୍କ ସାବତ ମା କୁନ୍ତୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମା କୁନ୍ତୀ ଲାକ୍ଷାଗୃହ ଦାହ ଘଟଣା ପରେ ଗୋପନରେ ରହିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଭାଇ ମାନଙ୍କ ସହ ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ସହଦେବଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରଜ୍ଞା ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ଅହଂକାର ବ୍ୟତୀତ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନମ୍ର, ଧୈର୍ଯ୍ୟବାନ ଏବଂ ଗୁଣବାନ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ମାତା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତିନି ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେବା ପାଇଁ ଋଷି ଦୁର୍ବାସା ଦେଇଥିବା ବର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପଡିଲା ।
ସହଦେବ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ହସ୍ତିନାପୁର ଯାଇଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦ୍ରୋଣ ଏବଂ କୃପ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ।
ସେ ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତ୍ତିଙ୍କଠାରୁ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଦ୍ରୌପଦୀ ଏବଂ ସହଦେବଙ୍କ ଔରସରୁ ସହଦେବଙ୍କ ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ ଶ୍ରୁତସେନା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀ ବିଜୟଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଔରସରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ସୁହୋତ୍ରା ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ରାଣୀ ବିଜୟା ଏବଂ ସହଦେବଙ୍କ ପୁଅ ସୁହୋତ୍ରା ହିଁ ଥିଲେ ଏକମାତ୍ର ଜୀବନ୍ତ ଉତ୍ତ୍ରାଧିକାରୀ ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ସହଦେବ ମାଦ୍ର ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମାଦ୍ର ରାଜ୍ୟର ରାଜକୁମାର ଭାବରେ ମାନ୍ୟତା ମିଳିଥିଲା ।
ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ନିଜର ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର ନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସହଦେବ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ।
ଏହା ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ସହଦେବ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଏକ ଅବତାର ଥିଲେ ।
ମେଜର ସନ୍ଦୀପ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦଳ ଆସନ୍ତା ୧୫ ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୋଟେଲରୁ ବନ୍ଧକମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ଜାରି ରଖିଥିଲେ ।
ନଭେମ୍ବର ୨୭ରେ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ମେଜର ସନ୍ଦୀପ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦଳ ଉପରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ହୋଟେଲର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସିଡ଼ିର ରାସ୍ତା ନେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ, ଯାହା ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହା ଏକ ବଡ ବିପଦ, କାରଣ ସେମାନେ ହୋଟେଲର ସମସ୍ତ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଗୁଳିର ଶିକାରରେ ଫଶିଯାଇ ପାରନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ବିପଦ ଥିଲା ଯାହା ସେମାନେ ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ, କାରଣ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଏବଂ ହୋଟେଲ ଭିତରେ ଫସି ରହିଥିବା ଅଧିକ ବନ୍ଧକଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବାର ଏହା ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ଥିଲା ।
ଯେଉଁଭଳି ଆଶା କରାଯାଉଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନେ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସିଡ଼ି ଦେଇ କମାଣ୍ଡୋ ଆସୁଥିବାର ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ମହଲାରୁ ଏନଏସଜି ଦଳକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କମାଣ୍ଡୋ ସୁନୀଲ କୁମାର ଯୋଧା ଗୁରୁତର ଆହତ ହୋଇଥିଲେ ।
ମେଜର ସନ୍ଦୀପ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନଙ୍କୁ ଗୁଳିଗୋଳାରେ ନିୟୋଜିତ କରିବା ଜାରି ରଖିଥିଲେ ।
ତା'ପରେ ସେ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନଙ୍କୁ ଏକୁଟିଆ ଗୋଡ଼ାଇବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମହଲାକୁ ଖସିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ହୋଇଥିବା ଏନକାଉଣ୍ଟରରେ, ସେ ତାଜମହଲ ହୋଟେଲର ଉତ୍ତର ପ୍ରାନ୍ତରେ ଥିବା ବଲରୁମକୁ ଚାରିଜଣ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କୁ ଘେରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ, ଏକାକୀ କିନ୍ତୁ ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ନିଜ ଜୀବନ ବଳିଦାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ପରେ ଏନଏସଜି କମାଣ୍ଡୋମାନେ ମୁମ୍ବାଇ ତାଜ ହୋଟେଲର ବଲରୁମ ଏବଂ ୱାସାବି ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟରେ ଫସି ରହିଥିବା ଚାରି ଜଣ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଥିଲେ ।
ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ମିଲିଟାରୀ ଏକାଡେମୀ ରେ, ଦେହରାଡୁନ୍, ସେ ୧୦୪ତମ ନିୟମିତ କୋର୍ସର ଅଂଶ ଥିଲେ ।
୧୨ ଜୁନ୍ ୧୯୯୯ରେ, ସେ ସ୍ନାତକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ସେନାର ବିହାର ରେଜିମେଣ୍ଟର ସପ୍ତମ ବାଟାଲିୟନରେ ଲେଫ୍ଟନାଣ୍ଟ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଜୁଲାଇ ୧୯୯୯ରେ ଅପରେସନ୍ ବିଜୟ ସମୟରେ, ପାକିସ୍ତାନୀ ସୈନ୍ୟବାହିନୀଦ୍ୱାରା ଭାରୀ ଆର୍ଟିଲିରି ଓ ଛୋଟ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଗୁଳି ଚଳାଇବା ସମୟରେ ସେ ଫରୱାର୍ଡ ପୋଷ୍ଟରେ ସାହାସୀକତାର ସହିତ ମୁକାବିଲା କରିଥିଲେ ।
ଡିସେମ୍ବର ୧୯୯୯ର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ସନ୍ଦୀପ ଛ' ଜଣ ସୈନିକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ୨୦୦ ମିଟର ଦୂରରେ ଏକ ପୋଷ୍ଟ ଅକ୍ତିଆର କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ ।
ଷଷ୍ଠ ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ମହଲାରେ ବନ୍ଧକମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ପରେ, ଦଳ ପାହାଚରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ପରେ, ସେମାନେ ଚତୁର୍ଥ ମହଲାରେ ଥିବା ଏକ କୋଠରୀରେ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଭିତରୁ ବନ୍ଦ ଥିଲା ।
କମାଣ୍ଡୋମାନେ କବାଟ ଭାଙ୍ଗିବା ବେଳେ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗୁଳିର ରାଉଣ୍ଡ କମାଣ୍ଡୋ ସୁନୀଲ କୁମାର ଯାଦବଙ୍କୁ ଉଭୟ ଗୋଡରେ ଆଘାତ ଦେଇଥିଲା ।
ମେଜର ସନ୍ଦୀପ ଯାଦବଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ଏବଂ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୋଠରୀ ଭିତରେ ଏକ ଗ୍ରେନେଡ୍ ବିସ୍ଫୋରଣ କରିବା ପରେ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କୁ ଗୁଲମର୍ଗର ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚତା ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମଧ୍ୟ ତାଲିମ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ସିଆଚେନ୍, ଜାମ୍ମୁ କାଶ୍ମୀର, ଗୁଜରାଟ , ହାଇଦ୍ରାବାଦ ଏବଂ ରାଜସ୍ଥାନ ସମେତ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ସେବା କରିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷା କର୍ମୀ ଭାବରେ ଯୋଗଦେବାକୁ ମନୋନୀତ କରାଯାଇଥିଲା।
ତାଲିମ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ଜାନୁଆରୀ ୨୦୦୭ରେ ର ୫୧ ସ୍ପେଶାଲ୍ ଆକ୍ସନ୍ ଗ୍ରୁପ୍ ର ଟ୍ରେନିଂ ଅଫିସର ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ର ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ ।
ବନ୍ଧକ ଥିବା କୋଠାମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ୧୦୦ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ତାଜମହଲ ପ୍ୟାଲେସ୍ ହୋଟେଲ ।