polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଭୀଷ୍ମଙ୍କଦ୍ୱାରା ପରାଜୟର ଅପମାନରେ ଜର୍ଜରିତ ରାଜା ଶାଲ୍ୱ କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଫେରି ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଆର୍ଯ୍ୟ! ତୁମେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ଆଣିଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ମୋତେ ବିବାହ କର ।
" ବିବାହ ନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବଦ୍ଧ ହେତୁ ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ ।
ଅମ୍ବା ଏଥିରେ ମର୍ମାହତ ତଥା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଅପମାନର କାରଣ ହେତୁ ସେ ହିଁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବେ ।
କ୍ରୋଧରେ ଜର୍ଜରିତ ଅମ୍ବା ଏହାପରେ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ନ ଯାଇ ସେ ପର୍ଶୁରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା ବିଷୟରେ କହିବା ସହ ତାଙ୍କୁ ଏଥି ନିମିତ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଥିଲେ ।
ପର୍ଶୁରାମ ଅମ୍ବାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅ ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କରାଇବି ।
" ଏଥିପାଇଁ ପର୍ଶୁରାମ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଡକାଇଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ନଥିଲେ ।
ଏଥିରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ପରଶୁରାମ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଇ ବୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ଉଭୟ ଅଦ୍ଭୁତପୂର୍ବ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, ତେଣୁ ବିଜୟ ଏବଂ ପରାଜୟ ସ୍ଥିର ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ ।
ସର୍ବଶେଷରେ, ନାରଦ ମୁନି ତଥା ଦେବତାମାନେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରି ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ସମାପ୍ତ କଲେ ।
ନିରାଶ ହୋଇ ଅମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନୁତାପ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ତ କରିବାକୁ ଘୋର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ ସେ ହିଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟାଇବେ ବୋଲି ବର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ବରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଅମ୍ବା ଆତ୍ମ ଦାହ କରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜୀବନରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଘରେ ଶିଖଣ୍ଡୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ମହାଭାରତର ଅଧିକାଂଶ ସଂସ୍କରଣରେ, ଶିଖଣ୍ଡୀ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ କାଶୀରାଜାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠା କନ୍ୟା ଅମ୍ବା ହୋଇଥିବାର କାହାଣୀ ଅଛି ।
ମହାଭାରତର 'ଆଦି ପର୍ବ'ରେ ଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁସାରେ କାଶୀରାଜା ନିଜର ତିନି କନ୍ୟାର ବିବାହ ନିମନ୍ତେ ଏକ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ ।
ତେବେ ଭୀଷ୍ମ ଏହି ତିନି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାବତ ଭାଇ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବରକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଭୀଷ୍ମ ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କୁ ସାଥିରେ ନେଇଯିବାର ଇଚ୍ଛା ଘୋଷଣା କରନ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟା ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ଭୀଷ୍ମ ରାଜକୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରଥରେ ବାଧ୍ୟ କରି ବସାଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଆସିଲେ ।
ଶାଲ୍ୱ ରାଜକୁମାର ଏବଂ ଅମ୍ବା ଗୁପ୍ତରେ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଅମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ ।
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହ ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା ସେଥିରେ ଅମ୍ବାଙ୍କ ଭାବୀ ପତି ଶାଲ୍ୱ ରାଜକୁମାର ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି ପରାସ୍ତ ତଥା ଆହତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଅମ୍ବାଙ୍କ ନିଜ ଅଭିଳାଷ ବିଷୟରେ ଜାଣି ନ ଥିବାରୁ ଭୀଷ୍ମ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଇ ମାତା ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ତିନି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ ।
ଅମ୍ବା ଭୀଷ୍ମ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିଷଦ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଯେ ସେ ଏବଂ ଶାଲ୍ୱ ପରସ୍ପରକୁ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ବାଛିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ।
ଭୀଷ୍ମ ଏକଥା ଜାଣିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ଶାଲ୍ୱଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଦେଇ ଅମ୍ବିକା ଏବଂ ଅମ୍ବାଳିକାଙ୍କୁ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରାଇଥିଲେ ।
ସି. ରାଜାଗୋପାଲାଚାରୀଙ୍କ ଏକ ଲେଖା ଅନୁଯାୟୀ ଅମ୍ବା ପ୍ରଭୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ନିକଟରେ ତପ କରି ନୀଳ କମଳର ଏକ ପୁଷ୍ପ ହାର ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ।
ଦୈବିବାଣି ଅନୁସାରେ ସେହି ପୁଷ୍ପମାଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଲୋକ ହିଁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବ ।
ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ଜଣାଶୁଣା ରାଜ୍ୟ ପାଞ୍ଚାଲକୁ ସେ ଗଲେ ସିନା, ତଥାପି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ବୀରତ୍ୱରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କେହି ବି ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ଏ ଦିଗରେ କୌଣସି ସାହାଯ୍ୟ କଲେ ନାହି ।
ଅମ୍ବା କ୍ରୋଧରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଫାଟକରେ ଫୁଲମାଳ ଟାଙ୍ଗିଦେଇ ମନଦୁଃଖରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଶିବ ଆରାଧନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
କିନ୍ତୁ, କୌଣସି ସାମରିକ ବଳ ନଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ହୋଇ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି କରିବେ ତାହା ପଚାରିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଉତ୍ତରରେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଅମ୍ବାଙ୍କ ଅବତାରରେ ହିଁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ହେବ ।
ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ବଶତଃ, ଅମ୍ବା ଆତ୍ମଦାହ କଲେ ଏବଂ ପରଜନ୍ମରେ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ ଶିଖଣ୍ଡୀନି ଭାବରେ ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ ।
ଶିଖଣ୍ଡୀ ପ୍ରଥମେ ପାଞ୍ଚାଳ ନରେଶ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଘରେ ଏକ କନ୍ୟା ଭାବରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଏକ ଦୈବୀବାଣୀ ହେଲା ​​ଯେ ତାଙ୍କ ଲାଲନପାଲନ ଏକ ଝିଅରୂପରେ ନୁହେଁ ବରଂ ଏକ ପୁଅ ରୂପରେ ହେବା ଉଚିତ ।
ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟାର ତାଲିମ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପରେ ସେ ବିବାହ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଚିନ୍ତା କରି ଅପମାନିତ ଶିଖଣ୍ଡୀ ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶରୁ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ ।
ତା’ପରେ ଜଣେ ଯକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ ଏବଂ ଲିଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପୁରୁଷତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କଲେ ।
ଏହିପରି ଶିଖଣ୍ଡୀ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ପାଞ୍ଚାଳକୁ ଫେରି ନିଜ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁଖୀ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନ ବିତାଇଲେ ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମ ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଅମ୍ବାଙ୍କର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଥିଲେ ଏବଂ ଜଣେ ନାରୀ ସହିତ ଲଢିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ନ କରି ଅସ୍ତ୍ରତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ ।
ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧର ଦଶମ ଦିନରେ କୌରବ ସେନାର ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଆହତ କରିଥିଲେ ଏବଂ କେତେକ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅଟକାଇଥିଲେ ।
ଏଠାରେ ଶିଖଣ୍ଡୀ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ବିରୋଧରେ ନିଜର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ।
ଶିଖଣ୍ଡୀ ଜନ୍ମରୁ ଜଣେ ମହିଳା ହୋଇଥିବା ଜାଣି ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇବାକୁ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତେଣୁ ଅର୍ଜୁନ ଶିଖଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଢାଲ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପରକୁ ଅଜସ୍ର ତୀର ମାରିଥିଲେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା ।
ଏହିପରି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଶିଖଣ୍ଡୀ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣ ମହାଭାରତର ଏକ ଚରିତ୍ର ଶିଖଣ୍ଡୀ ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଘରେ କନ୍ୟା ରୂପେ ଜନ୍ମିଥିଲେ ।
ମହାଭାରତର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁସାରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ କାଶୀ ରାଜକନ୍ୟା ଅମ୍ବା ହିଁ ପରଜନ୍ମରେ ରାଜା ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଘରେ ଶିଖଣ୍ଡିନୀ ନାମରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପ୍ରତିଶୋଧ ଭାବେ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଲେ ।
ହରପନ୍ ସଭ୍ୟତାର ସଂସ୍କୃତିରେ ଏହାର ମୂଳ ମୂଳ ରହିଛି ଯେପରିକି ମେହେରଗଡର ପ୍ରାୟ 6000 ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବରେ ।
ମୋହେଞ୍ଜୋ-ଡାରୋ ଏବଂ ହରପ୍ପା ନାମକ ଦୁଇଟି ମହାନ ସହର ପ୍ରାୟ ୨୬୦୦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ମସିହାରେ ପଞ୍ଜାବ ଏବଂ ସିନ୍ଧର ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ଉପତ୍ୟକା ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ।
ଏକ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଲେଖା ପ୍ରଣାଳୀ, ସହରାଞ୍ଚଳ କେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ବିବିଧ ସାମାଜିକ ତଥା ଅର୍ଥନୈତିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ଏହି ସଭ୍ୟତା ୧୯୨୦ ଦଶକରେ ଲାର୍କାନା ନିକଟ ସିନ୍ଧର ମୋହେଞ୍ଜୋ-ଦାରୋ ଏବଂ ଲାହୋରର ପଶ୍ଚିମ ପଞ୍ଜାବର ହରପ୍ପା ଖନନ ପରେ ପୁନଃ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ପୂର୍ବ ପଞ୍ଜାବର ହିମାଳୟ ପାଦଦେଶରୁ, ଉତ୍ତରରେ ଭାରତ, ଦକ୍ଷିଣ ଏବଂ ପୂର୍ବରେ ଗୁଜରାଟ ଏବଂ ପଶ୍ଚିମରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ବାଲୁଚିସ୍ତାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଅନେକ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଆବିଷ୍କୃତ ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ କରାଯାଇଛି।
ଯଦିଓ ୧୮୫୭ ମସିହାରେ ହରପ୍ପାଠାରେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ଥାନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଲାହୋର ନିର୍ମାଣ କରୁଥିବା ଇଞ୍ଜିନିୟରମାନେ - ମୁଲ୍ଟାନ ରେଲୱେ ଟ୍ରାକ ବାଲାଷ୍ଟ ପାଇଁ ହରପ୍ପା ଧ୍ୱଂସାବଶେଷରୁ ଇଟା ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ, ତଥାପି ବହୁ କଳାକୃତି ମିଳିଲା ।
ଆବିଷ୍କୃତ ଇଟାଗୁଡ଼ିକ ଲାଲ୍ ବାଲି, ମାଟି, ପଥରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଅତି ଉଚ୍ଚ ତାପମାତ୍ରାରେ ଗରମ କରାଯାଇଥିଲା ।
୧୮୨୬ ମସିହାରୁ ପଶ୍ଚିମ ପଞ୍ଜାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ହରପ୍ପା ଦିନା ରାମ ସାହନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ହରପ୍ପାଙ୍କ ପ୍ରାଥମିକ ଖନନ ପାଇଁ ଶ୍ରେୟ ପାଇଥିଲେ।
ଶେଷ ଆଡକୁ ହରପ୍ପନ ସଭ୍ୟତା ଲେଖା ଏବଂ ହାଇଡ୍ରୋଲିକ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଭଳି ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ହରାଇଲା ।
ଫଳସ୍ୱରୂପ, ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଉପତ୍ୟକା ବସ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ସହରଗୁଡ଼ିକ ବିକଶିତ ହେଲା ।
ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ସିନ୍ଧୁର ଉପତ୍ୟକା ସଭ୍ୟତାର ଓଜନ ଏବଂ ମାପଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚ ମାନକ ଥିଲା ଏବଂ ଏକ ଗ୍ରେଡ୍ ସହିତ ଅନୁରୂପ ଥିଲା ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରୟୋଗଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସିଲ୍ ବୋଧହୁଏ ସମ୍ପତ୍ତି ଚିହ୍ନଟ ଏବଂ ସାମଗ୍ରୀ ପଠାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା ।
ଯଦିଓ ତମ୍ବା ଏବଂ ପିତ୍ତଳ ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିଲା, ଲୁହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିୟୋଜିତ ହୋଇନଥିଲା ।
"ପୋଷାକ ପାଇଁ ସୂତା ବୁଣା ଯାଇ ରଙ୍ଗ କରାଯାଇଥିଲା; ଗହମ, ଚାଉଳ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପନିପରିବା ଏବଂ ଫଳ ଚାଷ କରାଯାଉଥିଲା ; କୁଜଥିବା ଷଣ୍ଢ ସହିତ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଗୃହପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ," ଏବଂ " ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପକ୍ଷୀ "।
ଚକ ନିର୍ମିତ କୁମ୍ଭାର - ଏହାର କିଛି ପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ଜ୍ୟାମିତିକ ମୋଟିଫ୍ ସହିତ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇଛି - ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଇଣ୍ଡସ୍ ସାଇଟଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସହର ପାଇଁ ଏକ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ ପ୍ରଶାସନ, ଯଦିଓ ସମଗ୍ର ସଭ୍ୟତା ନୁହେଁ, ପ୍ରକାଶିତ ସାଂସ୍କୃତିକ ସମାନତାଠାରୁ ଅନୁମାନ କରାଯାଇଛି; ଅବଶ୍ୟ, ଏହା ଏକ ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ ଯେ ପ୍ରାଧିକରଣ ଏକ ବ୍ୟବସାୟିକ ଅଲିିଗାର୍କି ସହିତ ଅଛି କି?
ହରପାନ୍ସର ସିନ୍ଧୁର ନଦୀ କୂଳରେ ଅନେକ ବାଣିଜ୍ୟ ମାର୍ଗ ଥିଲା ଯାହା ପାରସ୍ୟ ଉପସାଗର, ମେସୋପୋଟାମିଆ ଏବଂ ଇଜିପ୍ଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇଥିଲା ।
ବାଣିଜ୍ୟ ହୋଇଥିବା କେତେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ହେଲା କାର୍ନେଲିଆନ୍ ଏବଂ ଲାପିସ୍ ଲାଜୁଲି ।
ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିବା ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଏବଂ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଳାକୃତି ହେଉଛି ଛୋଟ, ବର୍ଗ ଷ୍ଟାଟାଇଟ୍ ସିଲ୍ ମାନବ କିମ୍ବା ପଶୁ ମୋଟିଫ୍ଦ୍ୱାରା ଖୋଦିତ ।
ମୋହେଞ୍ଜୋ-ଡାରୋ ଏବଂ ହରପ୍ପା ପରି ସାଇଟରେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ସିଲ୍ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି ।
ଅନେକେ ପିକ୍ଟୋଗ୍ରାଫିକ୍ ଲେଖା ଧାରଣ କରନ୍ତି ସାଧାରଣତଃ ଲେଖା କିମ୍ବା ସ୍କ୍ରିପ୍ଟର ଏକ ରୂପ ।
ଉଦ୍ଧୃତ ବିଶ୍ୱର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ଫିଲୋଲୋଜିଷ୍ଟଙ୍କ ଉଦ୍ୟମ ସତ୍ତ୍ୱେ ଏବଂ ଆଧୁନିକ କ୍ରିପ୍ଟୋଗ୍ରାଫିକ୍ ବିଶ୍ଳେଷଣର ବ୍ୟବହାର ସତ୍ତ୍ୱେ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ।
ଯଦି ସେମାନେ ପ୍ରୋଟୋ- ଦ୍ରାବିଡ଼ିଆନ୍ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଣ-ବୈଦିକ ଭାଷା ପ୍ରତିଫଳିତ କରନ୍ତି ତେବେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଜଣା ନାହିଁ ।
ଐତିହାସିକ ଜଣାଶୁଣା ସଂସ୍କୃତିରେ ଇଣ୍ଡସ୍ ଭ୍ୟାଲି ସଭ୍ୟତା ଆଇକନୋଗ୍ରାଫି ଏବଂ ଏପିଗ୍ରାଫିର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ୟାଜନକ ଅଟେ, ଏହାର ଏକ ଅଂଶ ହେଉଛି ଏହିପରି ଦାବିଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ପ୍ରମାଣ, ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଦକ୍ଷିଣ ଏସୀୟ ରାଜନୈତିକ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ରେକର୍ଡ ଉପରେ ।
ଉଭୟ ପାକିସ୍ତାନ- ଏବଂ ଭାରତ ଭିତ୍ତିକ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଇଥିବା ପରି ହରପ୍ପାନ୍ ବସ୍ତୁ ସଂସ୍କୃତିର ମୂଳ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ବ୍ୟାଖ୍ୟାରେ ଏହା ବିଶେଷ ଭାବରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି ।
ଏଥିରୁ କ’ଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି ଯେ ହରପ୍ପନ୍ ସମାଜ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ନଥିଲା, ମାନବ କଙ୍କାଳର ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ପୂର୍ବ ଇତିହାସରେ ମିଳିଥିବା ଆଘାତର ସର୍ବାଧିକ ହାର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା।
ପାଲିଓପାଥୋଲୋଜିକାଲ୍ ବିଶ୍ଳେଷଣରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ ହରପ୍ପାଠାରେ କୁଷ୍ଠରୋଗ ଏବଂ ଯକ୍ଷ୍ମା ରୋଗ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଉଭୟ ରୋଗ ଏବଂ ଆଘାତର ସର୍ବାଧିକ ସ୍ଥାନ ଏରିଆ ଜିରୁ କଙ୍କାଳରେ ରହିଥିଲା ।
ଅଧିକନ୍ତୁ, କ୍ରାନିଓ-ଫେସିଆଲ୍ ଆଘାତ ଏବଂ ସଂକ୍ରମଣର ହାର ସମୟ ସହିତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା ଯେ ଅସୁସ୍ଥତା ଏବଂ ଆଘାତ ମଧ୍ୟରେ ସଭ୍ୟତା ଭୁଶୁଡି ପଡିଲା ।
ମୃତଦେହକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିବା ଜୈବ ପ୍ରତ୍ନତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ମାନେ ମତ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ଏବଂ ଏପିଡେମୋଲୋଜିରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ପାଇଁ ମିଳିତ ପ୍ରମାଣ ସୂଚାଇଥାଏ ଯେ ହରପ୍ପାରେ କିଛି ବ୍ୟକ୍ତି ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ନିରାପତ୍ତା ଭଳି ମୌଳିକ ସମ୍ବଳକୁ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ହାଇରାର୍କିକାଲ୍ ସୋସାଇଟିର ଏକ ମୌଳିକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ଭାବରେ ବାଦ ଦିଆଯାଇଛି।
ସିନ୍ଧୁର ଉପତ୍ୟକା ସଭ୍ୟତା ମୁଖ୍ୟତଃ ଏକ ସହରୀ ସଂସ୍କୃତି ଥିଲା ଯାହାକି ଅତିରିକ୍ତ କୃଷି ଉତ୍ପାଦନ ଏବଂ ବାଣିଜ୍ୟଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହୋଇଥିଲା, ଶେଷଟି ଦକ୍ଷିଣ ମେସୋପୋଟାମିଆରେ ଏଲମ୍ ଏବଂ ସୁମର ସହିତ ବାଣିଜ୍ୟକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲା ।
ଉଭୟ ମୋହେଞ୍ଜୋ-ଦାରୋ ଏବଂ ହରପ୍ପା ସାଧାରଣତ “ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ବାସଗୃହ, ଫ୍ଲାଟ ଛାତ ବିଶିଷ୍ଟ ଇଟା ଘର ଏବଂ ସୁଦୃଢ଼ ପ୍ରଶାସନିକ କିମ୍ବା ଧାର୍ମିକ କେନ୍ଦ୍ର ” ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ।
ଯଦିଓ ଏହିପରି ସମାନତା ସହରୀ ଲେଆଉଟ୍ ଏବଂ ଯୋଜନାର ଏକ ମାନକ ପ୍ରଣାଳୀର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ପାଇଁ ଯୁକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ସମାନତା ମୁଖ୍ୟତଃ ଏକ ଅର୍ଦ୍ଧ-ଅର୍ବୋଗୋନାଲ୍ ପ୍ରକାରର ନାଗରିକ ଲେଆଉଟ୍ ଉପସ୍ଥିତି ଏବଂ ମୋହେଞ୍ଜୋ-ଡାରୋ ଏବଂ ଲେଆଉଟ୍ ତୁଳନାତ୍ମକ କାରଣରୁ ହୋଇଥାଏ ।
ଭାରତୀୟ ଏପିଗ୍ରାଫିଷ୍ଟ ଇରାଭାଥମ୍ ମହାଦେବନ୍ ପୋଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ଚାରୋଟି ଚିହ୍ନ ଇଣ୍ଡସ୍ ସ୍କ୍ରିପ୍ଟରେ ଅଛି ଏବଂ ଏହି ସନ୍ଧାନକୁ ତାମିଲନାଡୁର ଏକ ଶତାବ୍ଦୀର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ଆବିଷ୍କାର ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ଏହି ପ୍ରମାଣ ଉପରେ ଆଧାର କରି ସେ ପରାମର୍ଶ ଦେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ଯେ ସିନ୍ଧୁର ଉପତ୍ୟକାରେ ବ୍ୟବହୃତ ଭାଷା ଦ୍ରାବିଡ଼ ମୂଳରୁ ଆସିଛି।
ଅବଶ୍ୟ, ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଯୁଗର ଅନୁପସ୍ଥିତି, ସିନ୍ଧୁର ଉପତ୍ୟକା ସଂସ୍କୃତିରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ତିଆରି କୌଶଳର ଜ୍ଞାନର ବିପରୀତ, ଏହି ଅନୁମାନର ବୈଧତା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ।
ହରପ୍ପା ପ୍ରତ୍ନତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁସନ୍ଧାନ ପ୍ରକଳ୍ପର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହାର୍ଭାର୍ଡ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଡଃ ରିଚାର୍ଡ ମେଡୋ କହିଛନ୍ତି, “ଏହା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ, ଯାହାକୁ ଆମେ ପ୍ରକୃତ ଲେଖା ପାଇଲୁ ବୋଲି କହିପାରିବା, କିନ୍ତୁ ଆମେ ପ୍ରତୀକ ପାଇଲୁ, ଯାହା ଇଣ୍ଡସ୍ ସ୍କ୍ରିପ୍ଟରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି।
ଏହି ଆଦିମ ଲେଖା ୩୧୦୦ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ତାରିଖର ମେସୋପୋଟାମିଆର ସୁମେରୀୟମାନଙ୍କ ଆଦିମ ଲେଖା ଅପେକ୍ଷା ଟିକିଏ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥାନିତ ହୋଇଛି ।
ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକର ସମାନତା ଅଛି ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଇଣ୍ଡସ୍ ସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ହୋଇଗଲା ।
ପ୍ରାଚୀନ ସହରର ସ୍ଥାନଟି ଏକ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ଯୁଗର ଦୁର୍ଗିତ ସହରର ଧ୍ୱଂସାବଶେଷ ଧାରଣ କରିଛି, ଯାହାକି ସିନ୍ଧ ଏବଂ ପଞ୍ଜାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ସିନ୍ଧୁର ଉପତ୍ୟକା ସଭ୍ୟତାର ଅଂଶ, ଏବଂ ପରେ ଶ୍ମଶାନ ହ ସଂସ୍କୃତି ।
ଏହି ସହରରେ ପ୍ରାୟ ୨୩,୫୦୦ ବାସିନ୍ଦା ରହିଥିବାର ଏବଂ ପରିପକ୍ୱ ହରପନ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ମାଟିରେ ଇଟା ଘର ସହିତ ପ୍ରାୟ ଦଖଲ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହାର ପ୍ରଥମ ଖନନ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଅଜ୍ଞାତ ସଭ୍ୟତାର ନାମକରଣର ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଇଣ୍ଡସ୍ ଉପତ୍ୟକା ସଭ୍ୟତାକୁ ହରପ୍ପନ୍ ସଭ୍ୟତା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ବ୍ରିଟିଶ ଶାସନ ଅଧୀନରେ ହରପ୍ପା ସହରର ବହୁ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଧ୍ୱଂସାବଶେଷରୁ ଇଟା ଲାହୋର - ମୁଲତାନ ରେଳ ନିର୍ମାଣରେ ଟ୍ରାକ ବାଲାଷ୍ଟ ଭାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା।
୨୦୦୫ରେ, ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ନିର୍ମାଣକାରୀମାନେ ବହୁ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ କଳାକୃତି ଖନନ କରିବା ସମୟରେ ଉକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ବିବାଦୀୟ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାର୍କ ଯୋଜନା ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିଲା ।
ପାକିସ୍ତାନୀ ପ୍ରତ୍ନତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ ମୋହିତ ପ୍ରେମ କୁମାରଙ୍କ ସଂସ୍କୃତି ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟକୁ ଦେଇଥିବା ଏକ ନିବେଦନଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥାନଟିର ପୁନଃନିର୍ମାଣ ହୋଇଥିଲା।
ହରପ୍ପା ପାକିସ୍ତାନର ପଞ୍ଜାବର ଏକ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ଥାନ, ସାହିୱାଲର ପ୍ରାୟ ପଶ୍ଚିମରେ ଏହି ସାଇଟ୍ ରବି ନଦୀର ପୂର୍ବ ପଥ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ହରପ୍ପାର ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ଥାନଟି ବର୍ତ୍ତମାନର ହରପ୍ପା ଗାଁରୁ ରୁ କମ୍ ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଯଦିଓ ଆଧୁନିକ ହରପ୍ପା ବ୍ରିଟିଶ ରାଜ ସମୟରୁ ଏକ ପୁରୁଣା ରେଳ ଷ୍ଟେସନ ଅଛି, ଏହା ଆଜି ୧୫,୦୦୦ ଲୋକଙ୍କ ଏକ ଛୋଟ ଛକ ସହର ଅଟେ ।
ହରପାନ୍ମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ମେସୋପୋଟାମିଆ, ବିଶେଷ କରି ଏଲମ୍ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସାୟ କରିଥିଲେ ।
ସୂତା ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ କୃଷିଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାଥମିକ ବାଣିଜ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଥିଲା ।
ହରପ୍ପାନ୍ ବଣିକମାନଙ୍କର ମେସୋପୋଟାମିଆରେ କ୍ରୟ କଲୋନୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଯାହାକି ବାଣିଜ୍ୟ କେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା ।
ବିଳମ୍ବିତ ହରପ୍ପାନ୍ ଅଞ୍ଚଳର ଆଫଗାନିସ୍ତାନର ଡାଏମାବାଦ, ମହାରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ବାଦକଶନ ଅଞ୍ଚଳ ରହିଥିଲା ।
ଏହି ସଭ୍ୟତାଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଅଞ୍ଚଳ ପ୍ରାୟ ୧୫୦୦ ମାଇଲ ଦୂରତା ସହିତ ବହୁତ ବଡ଼ ହୋଇଥାନ୍ତା ।
ଖୋଦିତ ସ୍ଥାନରୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ କ୍ରମାନୁସାରେ ହରପ୍ପାରେ ବୃତ୍ତି ପ୍ରସ୍ତାବିତ କରାଯାଇଛି:
ବୁର୍ଜାମ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ଥଳ, ଶ୍ରୀ ନଗରର ପୁରତାତ୍ୱିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାଶ୍ମୀରିର ପ୍ରମୁଖ ଐତିହାସିକ ସ୍ଥଳ ଅଟେ ।
କାଶ୍ମୀରିରେ ପ୍ରାଗୌତିହାସିକ ମାନବ ଗତିବିଧିର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବାକୁ ଯାଇ ସ୍ତରୀକୃତ ସାଂସ୍କୃତିକ ଜମାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଥିବା ନିଷ୍କର୍ଷ, ବିସ୍ତୃତ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହୋଇଥାଏ ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ପନିପରିବା ଓ ଜୀବମାନଙ୍କ ସହିତ ଘଟଣା ସ୍ଥଳର ଭୌତିକ ପ୍ରମାଣ ପତ୍ରକୁ କବର କରିଥାଏ ।
ବୁର୍ଜାମ ସ୍ଥାନ ଶ୍ରୀ ନଗର ଜିଲ୍ଲାରେ ଏହି ନାମର ଗ୍ରାମରେ ଏକ ପ୍ରାଗୌତିହାସିକ ବସ୍ତି ଅଟେ ।
ଏହା ନସିମ-ଶାଲୀମାର ମାର୍ଗରେ ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଛି ।
ପୂରାତନତା ରୁ ସଙ୍କେତ ମିଳିଥାଏ ଯେ, ବୁର୍ଜାମର ପ୍ରାଗୌତିହାସିକ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏସିଆ ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ଏସିଆ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିଲେ ।
ସ୍ଥାନୀୟ ଓ ବିଦେଶୀ ପ୍ରଭାବର କଥାବାର୍ତ୍ତା କଳା, ବସ୍ତୁକଳା, ପ୍ରଥା, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ଭାଷାଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରାଯାଇଥାଏ ଯାହା ମାଟିର ପାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ କଳାକୃତିରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥାଏ ।
1936 ମସିହାରେ ବୁର୍ଜାମ ସ୍ଥଳରେ ପ୍ରଥମ ଖନନ ଏକ ସୀମିତ ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା, ଯେପରି ଅଭିଯାନ " " ଓ ". "ଙ୍କ ଅଧ୍ୟକ୍ଷତାରେ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଆଫ୍ରିକାର ତାଞ୍ଜାନିଆ ଦେଶ ନିକଟରେ ଥିବା ଜାଞ୍ଜିବର ତ୍ରିକୋଣଭୂମିସ୍ଥିତ ଦ୍ୱୀପପୁଞ୍ଜର ଉଙ୍ଗୁଜା ଦ୍ୱୀପରେ ଏହି ଜୀବ ଦେଖାଯାଏ ।
ଏହି କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘ ଉଙ୍ଗୁଜା ଦ୍ୱୀପର ସର୍ବବୃହତ ମାଂସଭୋଜୀ ଜୀବ ଏବଂ ଖାଦ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳର ଶୀର୍ଷତମ ଜୀବ ।
ସ୍ଥାନୀୟ ଶିକାରୀମାନଙ୍କ ଉପଦ୍ରବ ଯୋଗୁଁ ୨୦୦୮ ମସିହା ବେଳକୁ ଏହି ଜୀବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଲୋପ ପାଇଯାଇଥିଲା ବୋଲି ଆଶଙ୍କା କରାଯାଉଥିଲା ।
ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ସହରୀକରଣ ଫଳରେ ମନୁଷ୍ୟ ଓ କଲରାପତରିଆ ବାଘ ଅନେକ ସମୟରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବା ଭଳି ପରିସ୍ଥିତି ଉପୁଜୁଥିଲା ଓ ଏହି ଜୀବଙ୍କୁ ହିଂସ୍ର ଓ କ୍ରୁର ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଇ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଶିକାର କରାଗଲା ।
୧୯୯୦ ଦଶନ୍ଧିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏହି ପ୍ରଜାତିର ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରକଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା କିନ୍ତୁ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଗବେଷକମାନେ ଏହି କଲରାପତ୍ରିଆ ଉପ-ପ୍ରଜାତିର ପୁନରୁଦ୍ଧାରକୁ ନେଇ ବିଶେଷ ଆଶାବାଦୀ ନଥିବାରୁ ପ୍ରକଳ୍ପକୁ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଗଲା ।
କିନ୍ତୁ ୨୦୧୮ ମସିହାରେ କ୍ୟାମେରା ଟ୍ରାପ୍‍ର ବ୍ୟବହାର କରି କରାଯାଇଥିବା ଏକ ସର୍ବେକ୍ଷଣରେ ସମାନ ପ୍ରକାରର ଏକ କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘର ଚିତ୍ର ଦେଖାଯାଇଥିବାରୁ ଏହି କଲରାପତରିଆ ବାଘର ସ୍ଥିତି ଓ ସଂରକ୍ଷଣକୁ ନେଇ ନୂଆ ଆଶା ଜାଗି ଉଠିଥିଲା, ତେବେ ଏହି ଉପ-ପ୍ରଜାତି ବିଷୟରେ କୌଣସି ବିଶେଷ ତଥ୍ୟ ହସ୍ତଗତ ହୋଇପାରିନାହିଁ ।
ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ କ୍ରମଶଃ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିବା ଜନସଂଖ୍ୟା ଓ କୃଷିକ୍ଷେତ୍ର ଏହି ଜୀବଙ୍କ ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବାସ ନଷ୍ଟ କରଦେଲା, ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରାକୃତିକ ଶିକାରଜୀବଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ହ୍ରାସ ପାଇଲା ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେବାର ସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ।
ମନୁଷ୍ୟ ଓ କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘର୍ଷ ବଢ଼ିବାରୁ ଏମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିଦେବା ପାଇଁ ଏଠାକାର ଲୋକେ ଯୋଜନା କଲେ ।
ଯଦିଓ ଏପରି ଯୋଜନା ସ୍ଥାନୀୟ ଭାବେ କାଁଭାଁ ଗ୍ରାମରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ୧୯୬୪ ମସିହା ବେଳକୁ ଏହି ଅସନ୍ତୋଷ ସମଗ୍ର ଦ୍ୱୀପବ୍ୟାପୀ ଜାଞ୍ଜିବର ଆନ୍ଦୋଳନ ବୋଲାଇଲା ।
ତେଣୁ ଗୁଣିଆମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କଲରାପତ୍ରିଆଙ୍କୁ ମାରିବାର ଏକ ପ୍ରୟାସ ଚାଲିଲା ।
ବହୁ ସମୟ ଧରି ଚାଲିଥିବା ଏହି ଦମନ ଲୀଳା ଯୋଗୁଁ ବହୁ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘ ମଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥିତି ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଗଲା ।
ଏନିମଲ୍ ପ୍ଲାନେଟ୍ ଟିଭି ଚ୍ୟାନେଲ୍ ୨୦୧୮ ମସିହାରେ ଏକ୍ସଟିଂକ୍ଟ୍ ଅର୍ ଏଲାଇଭ୍ ନାମକ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ପ୍ରଯୋଜନା କରିଥିଲେ ।
ରେକର୍ଡ୍ କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଭିଡ଼ିଓ ଚିତ୍ରରେ କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘଟିଏ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ।
ଏହି କଲରାପତ୍ରିଆ ଆଫ୍ରିକୀୟ ମୂଳ ଭୂଭାଗର କଲରାପତରିଆ ବାଘଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଆକାରରେ ଛୋଟ ଓ ଏହାର କଲରାପତ୍ର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ବୋଲି ଭଡ଼ିଓରେ ରେକର୍ଡ ହୋଇଛି ।
ଏହି ଜୀବଟି ପ୍ରକୃତରେ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘ ନା ନୁହଁ ଓ ଏମାନଙ୍କ ସଂରକ୍ଷଣର ସମ୍ଭାବ୍ୟତା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆହୁରି ସର୍ବେକ୍ଷଣ କରାଯିବାର ଯୋଜନା କରାଯାଉଛି ।
ଡାହାଣୀମାନେ ଏହି କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘଙ୍କୁ ପୋଷି ରଖିଥାନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇବା ବା ହଇରାଣ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ବୋଲି ରହିଥିବା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ ଗୁଜବ ଗ୍ରାମୀଣ ଜାଞ୍ଜିବର ଲୋକକଥାରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଆସୁଛି ।
ତାହା ସହିତ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ କିପରି ଡାହାଣୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପୋଷାଯାନ୍ତି, ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଲାଭ କରନ୍ତି, ରୂପ ବଦଳାନ୍ତି ଓ ନିଜ ଦୁରାଚାରୀ ମାଲିକର ଆଦେଶ ପାଳନ ପାଇଁ କିପରି ପ୍ରେରିତ ହୁଅନ୍ତି ଇତ୍ୟାଦିକୁ ନେଇ ଅନେକ କାଳ୍ପନିକ ବିଶ୍ୱାସ ତଥା ଲୋକକଥା ରହିଛି ।
ନିଜର ଅଲଗା ପ୍ରକାରର ରୂପ ପାଇଁ ଓ ଚାଷଜମି ଆଖପାଖରେ ବିଚରଣ କରି ଏହି ଜୀବମାନେ ସ୍ଥାନୀୟ ଚାଷୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ଆକ୍ରୋଶର ଶିକାର ହୁଅନ୍ତି ।
ଜାଞ୍ଜିବର ସର୍ଭେଲାଇନ୍ ଗେନେଟ୍, ଜାଞ୍ଜିବର ଲାଲ୍ କୋଲୋବସ୍ ପରି ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ବିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘର ବିବର୍ତ୍ତନ ଇତିହାସ ପ୍ରାୟ ସମାନ୍ତରାଳ ।
ହିମଯୁଗର ଶେଷ ବେଳକୁ ସମୁଦ୍ରପତନ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା ଓ ଉଙ୍ଗୁଜା ଦ୍ୱୀପ ଆଫ୍ରିକାର ମୂଳ ଭୂପୃଷ୍ଠରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା ।
ସେହି ସମୟରେ ଏହି ଜୀବମାନେ ଆଫ୍ରିକାର ସମାନ ପ୍ରକାରର ପ୍ରଜାତିଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଓ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ବିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ସ୍ଥାନୀୟ ପରିବେଶରେ ଖାପଖୁଆଇବା ପାଇଁ ଏହି ଜୀବର ଆକାର ଅନ୍ୟ କଲରାପତରିଆଙ୍କଠାରୁ ଛୋଟ ଓ ଏହାର କଲରାପତ୍ର ଦାଗ ମଧ୍ୟ ଚିତାବାଘର ଦାଗ ପରି ହୋଇଗଲା ।
୧୯୯୦ ଦଶନ୍ଧିର ମଧ୍ୟଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଆଯାଇନଥିଲା ।
ସେ ସମୟ ବେଳକୁ କିଛି ଅଧିକାରୀ ଓ ଗବେଷକ ଏହି ପ୍ରାଣୀକୁ ଲୁପ୍ତ ମାନ୍ୟତା ଦେବାକୁ ମତ ରଖିଥିଲେ ।
କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘଙ୍କ ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ସଂସ୍ଥାର ଆର୍ଥିକ ସହାୟତାରେ ଜୋଜାନି-ଚ୍ୱାକା ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରକଳ୍ପର ଆରମ୍ଭ କରାଗଲା ।
କିନ୍ତୁ ଜୋଜାନି ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘର ଉପସ୍ଥିତି ନେଇ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ନମିଳିବାରୁ ଏହି ଜୀବର ଭବିଷ୍ୟତ ନେଇ ସନ୍ଦେହ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ଓ ୧୯୯୭ ମସିହାରେ ପ୍ରକଳ୍ପଟିକୁ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଗଲା ।
ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘର ପରିସ୍ଥିତିକ ବ୍ୟବହାର ସମ୍ପର୍କରେ ବହୁତ କମ୍ ତଥ୍ୟ ଜଣାଯାଇପାରିଛି ।
ଜଙ୍ଗଲରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ ରହୁଥିବା ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅଦ୍ୟାବଧି କୌଣସି ବଡ଼ ଧରଣର ଗବେଷଣା କରାଯାଇ ପାରିନାହିଁ ।
୧୯୮୦ ଦଶନ୍ଧିର ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘକୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି କାରଣରୁ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଲୁପ୍ତ ବା ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ବୋଲି ଅଧିକାଂଶ ଜୀବବିଜ୍ଞାନୀ ମତ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ ।
ଲଣ୍ଡନର ପ୍ରାକୃତିକ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହାଳୟ ଓ ଜାଞ୍ଜିବର ସଂଗ୍ରହାଳୟରେ ଦୁଇଟି ନମୁନା ରହିଛି ।
ତେବେ ଜାଞ୍ଜିବର ସରକାରଙ୍କ ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଅନୁଯାୟୀ ୧୯୯୦ ଦଶନ୍ଧିର ମଧ୍ୟଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜୀବଙ୍କର ଶିକାର କରାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଏହି ଜୀବଟି ଗୃହପାଳିତ ପଶୁଙ୍କ ଶିକାର କରୁଥିବାର ଅଭିଯୋଗ ଉଙ୍ଗୁଜା ଦ୍ୱୀପର ଅଧିବାସୀମାନେ କରିଆସୁଛନ୍ତି ।
ତେବେ ସ୍ଥାନୀୟ ବନ୍ୟଜୀବ ଅଧିକାରୀ ଏହି ଜୀବ ବଞ୍ଚିଥିବାକୁ ନେଇ ଦୃଢ଼ ଆଶାବାଦୀ ଥିଲେ ।
କିଛି ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆଙ୍କୁ ପୋଷା ମନାଇ ରଖିଥିବାର ଗୁଜବ ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି ଓ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କଠାରୁ ପଇସା ନେଇ ସେମାନଙ୍କୁ କଲରାପତ୍ରିଆ ଦେଖାଇଦେବାର ମିଛ ଦାବୀ କରନ୍ତି ।
ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ପୋଷା ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘର ଦର୍ଶନ ହୋଇନାହିଁ ।
ରେଜିନାଲ୍ଡ୍ ଇନ୍ନେସ୍ ପୋକକ୍ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘକୁ କଲରାପତରିଆର ଏକ ଉପ-ପ୍ରଜାତି ବୋଲି ଗଣନା କରି ଏହାକୁ ୧୯୩୨ ମସିହାରେ ପ୍ୟାନ୍ଥେରା ପାର୍ଡସ୍ ଆଡେର୍ସି ବୋଲି ନାମିତ କରିଥିଲେ ।
୧୯୯୬ ମସିହାରେ ଏହି ଜୀବକୁ ପୁଣି ପ୍ୟାନ୍ଥେରା ପାର୍ଡସ୍ ପାର୍ଡସ୍ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅବସ୍ଥାପିତ କରାଗଲା ।
ତେଣୁ ଜାଞ୍ଜିବର କଲରାପତ୍ରିଆ ବାଘ ବିଷୟରେ ପରସ୍ପର ବିରୋଧୀ ବିଭିନ୍ନ ତଥ୍ୟ ମିଳୁଥିବାରୁ ଗବେଷକମାନେ ଏହାର ସଂରକ୍ଷଣ ସ୍ଥିତିକୁ ନେଇ ଏବେ ବି ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି ।
ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରଥମ ଅନୁକ୍ରମ ସ୍ୱିଜରଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ କାଜଲ ଏବଂ ଶାହାରୁଖ ଖାଁଙ୍କ ସହିତ "ହୋ ଗେୟା ହେ ତୁଝ କୋ ତୋ ପ୍ୟାର ସଜନା" ଗୀତରେ ନିଆଯାଇଥିଲା ।
ୟୁରୋପୀୟ ଯାତ୍ରା ଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଗୀତର ମୁଖ୍ୟ ରୂପେ ସନେନ, ମୋଣ୍ଟବୋବନ, ଗସ୍ତଦ ପରି ଦୃଶ୍ୟ ସ୍ୱିଜରଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଟ୍ରାଫଲଗର ସ୍କୋୟାର, ଲଣ୍ଡନ କିଙ୍ଗ କ୍ରସ ରେଲୱେ ଷ୍ଟେସନ ଏବଂ ଏଞ୍ଜେଲ ଟ୍ୟୁବ ଷ୍ଟେସନ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟର ସୁଟିଂ ଇଂଲଣ୍ଡରେ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ସିନେମେଟୋଗ୍ରାଫର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ମାନମୋହବ ସିଂ , ଚୋପ୍ରାଙ୍କ ସହିତ "ତୁଝେ ଦେଖା ତୋ ୟେ" ସଙ୍ଗୀତର ସୁଟିଂ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଗୀତକୁ ଦିଲ୍ଲୀର ଗୁରୁଗ୍ରାମର ବାହାର ଅଞ୍ଚଳରେ ଶାହାରୁଖ ଏବଂ କାଜଲଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଏକ ବିରାଟ ସୋରିଷ କ୍ଷେତରେ ସୁଟିଂ କରିଥିଲେ ।
ଅନ୍ତିମ ଦୃଶ୍ୟକୁ ନିର୍ମାଣ କରିବା ସମୟରେ କଳାକାରମାନଙ୍କୁ ବହୁ ଅସୁବିଧାର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା , ଯେଉଁଥିରେ କାଜଲଙ୍କୁ ଚାଲୁଥିବା ଟ୍ରେନଟିକୁ ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଧରିବାର ଥିଲା ।
ଅଧିକ ଗରମରେ ସୁଟିଂ କରିବା ବହୁ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହେଉଥିଲା , ଯଦି ଟ୍ରେନ ପାଖେ କିଛି ସୁଟିଂରେ ଅସୁବିଧା ହେଉଥିଲା ତେବେ ପୁନଶ୍ଚ ଟ୍ରେନକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ୨୦ ମିନିଟ ଲାଗୁଥିଲା ।
ଦିଲୱାଲେ ଦୁଲହନୀୟା ଲେ ଜାଏଙ୍ଗେ ୧୯୯୫ ମସିହାରେ ତିଆରି ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅଟେ, ଯାହା ଡିଡିଏଲ୍‌ଜେ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାତା ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ୟସ ଚୋପ୍ରାଙ୍କ ପୁତ୍ର "ଆଦିତ୍ୟ ଚୋପ୍ରା" କରିଥିଲେ ।
ଶାହାରୁଖ ଖାଁ, କାଜଲ ଏବଂ ଅମରେଶ ପୁରୀ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ପ୍ରମୁଖ କଳାକାର ଥିଲେ ।
ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୦୯ ମସିହାରେ ଏହା ମୁମ୍ବାଇର ମରାଠା ମନ୍ଦିରରେ ୭୦୦ ସପ୍ତାହ ରେକର୍ଡ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଏହି ରେକର୍ଡ "ଶୋଲେ" ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନାମରେ ଥିଲା ଯାହା ପ୍ରାୟ ସାଢ଼େ ୫ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ସେନେମା ଘରେ ଚାଲିଥିଲା ।
ଇଣ୍ଡିଆ ଟାଇମ୍ସ ମୁଭି ପତ୍ରିକା, ଏହାକୁ ଭାରତର ୨୫ତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସାମିଲ କରିଥିଲା ।
ଦିଲୱାଲେ ଦୁଲହନୀୟା ଲେ ଜାଏଙ୍ଗେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସାତୋଟି ଗୀତ ରହିଛି ଯାହାକୁ ଯତୀନ-ଲଳିତ ଦେଇଥିଲେ ।
ଯେତେବେଳେ ଆଶା ଭୋସଲେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବା ପରେ ୟସ ଚୋପ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ କରିଥିଲେ , ଯାହା ଫଳରେ ଯତୀନ-ଲଳିତଙ୍କୁ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସଙ୍ଗୀତ ଦେବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା ।
ସଙ୍ଗୀତ, ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅନେକ ସଫଳତା ଦେବାରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା ।
ପୌରାଣିକ କାହାଣୀ ଅନୁଯାୟୀ,ଋଷି ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କୁ ଏକଦା କଠୋର ତପ କରିବା ଦେହି, ଦେବତାଗଣ, ବିଶେଷକରି ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରମାଦ ଗଣିଲେ ।
ତେଣୁ ଋଷିଙ୍କ ତପ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପସରା ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ ।
ସୁନ୍ଦରୀ ଉର୍ବଶୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ବିଭାଣ୍ଡକ ତାଙ୍କ ସହ ସହବାସ କଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ତାଙ୍କର ଏକ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଜାତ ହେଲା ।
ତେବେ, ତାଙ୍କ ନାମ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ଯେ ତାଙ୍କ କପାଳରେ ଶିଙ୍ଗ ଥିବାରୁ ସେ ଶୃଙ୍ଗୀ ନାମ ପାଇଥିଲେ ।
ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯିବାରୁ ସେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରତାରିତ କରିବା ପରେ ଋଷି ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କର ନାରୀ ଜାତି ପ୍ରତି ଭୀଷଣ ଘୃଣାଭାବ ଜାତ ହେଲା ।
ଏହି ପ୍ରତାରଣାଦ୍ୱାରା ବିଭାଣ୍ଡକ ଏତେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ଯେ ସେ ସମସ୍ତ ମହିଳା ଜାତିଙ୍କୁ ଘୃଣା କଲେ ଏବଂ ପୁଅ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ଜୀବନରେ ମହିଳାଙ୍କ ଛାଇ ମଧ୍ୟ ନ ପଡିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ ।
ଋଷିଙ୍କର କ୍ରୋଧର କାରଣରୁ ସୀମାନ୍ତବର୍ତ୍ତୀ ଅଙ୍ଗରାଜ୍ୟରେ ଘୋର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଦେଖାଦେଇଥିଲା ।
ଅଙ୍ଗରାଜା ରୋମପାଦ ସାଧୁ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପରାମର୍ଶ କରି ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଯେ ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗ ଦେଶକୁ ଅଣାଯାଏ, ତେବେ ଏହି ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଦୂର ହେବ ।
ଅତଏବ, ରାଜା ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ନିମନ୍ରଣ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ଦେବଦାସୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ, କାରଣ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଜନ୍ମ ନେବା ପରଠାରୁ କେବେ ବି ମହିଳାଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସି ନଥିଲେ ।
ସତକୁ ସତ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଆଗ୍ରହର ସହ ଦବଦାସୀଙ୍କ ସହ ଆସିବାକୁ ରାଜି ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଅଙ୍ଗ ଦେଶରେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ପିତା ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରୋମାପଡ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଶାନ୍ତାକୁ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ସହ ବିବାହ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ କରିଦେଇଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ନିମିତ୍ତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ତଥା ପୁତ୍ରକାମେଷ୍ଟୀ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ ।
ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଶୃଙ୍ଗୀ ଋଷି ହେଉଛନ୍ତି ବାଲ୍ମିକୀ ରାମାୟଣର ଜଣେ ଚରିତ୍ର ଯାହାଙ୍କଦ୍ୱାରା ରାଜା ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ଲାଭ କରିବା ନିମନ୍ତେ ପୁତ୍ରକାମେଷ୍ଟି ତଥା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇଥିଲେ ।
ସେ ଅଙ୍ଗଦେଶର ରାଜା ରୋମପାଦଙ୍କ ପୋଷ୍ୟ କନ୍ୟା ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ପ୍ରକୃତରେ ଦଶରଥଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ।
‘‘ସେଜାରା ମେଲାୟୁ’’ ନାମକ ଏକ ମାଳୟ ଲେଖାରେ ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ଏହି କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଏହି କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ କଳିଙ୍ଗର ରାଜା ଶୁଲାନ ନିଜ ପୁତ୍ର ରାଜା ଚୁଲାନଙ୍କ ସହ ଚୀନ ପ୍ରତି ବିଜୟ ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
କିଛି ବିଶେଷଜ୍ଞ ରାଜା ଚୁଲାନଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଚୋଳ ବୋଲି ମତ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ପେନାଂଗର ଚୁଳିଆ ସାହି ନାମରେ ରହିଥିବା ଚୁଳିଆ ଶବ୍ଦ ଚୋଳରୁ ଉଦ୍ଧୃତ ହୋଇଥିବାର ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ସେଜାରା ମେଲାୟୁରେ ଆଉ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବେନୁଆ କେଲିଂଗର ହାଂଗ୍ ନଦିମ ଓ ହାଂଗ୍ ତୁଆଙ୍କ ସମୁଦ୍ର ଯାତ୍ରା ବିଷୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।
ତେବେ ଏହି କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦ ଏକ ସମୟରେ କେବଳ କଳିଙ୍ଗ ପ୍ରାନ୍ତର ଲୋକ ନୁହେଁ ବରଂ ସମସ୍ତ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦ୍ୱୀପର ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଉଥିଲା ବୋଲି କହିହେବ ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଔପନିବେଶିକ କାଳରେ ଇଣ୍ଡୋନେସୀୟ ରାମାୟଣର ମୁଖ୍ୟ ଚରିତ୍ରଙ୍କୁ ‘‘ରାମ କେଲିଂଗ୍’’ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା ।
ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଇସଲାମ ଧର୍ମର ପ୍ରସାର ପରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ତାମିଲ ଓ ତେଲୁଗୁ ଭାଷାଭାଷୀ ଲୋକଙ୍କୁ କେଲିଂଗ୍ କୁହାଗଲା ଏବଂ ଗୁଜରାଟୀ ତଥା ପାକିସ୍ତାନୀ ଲୋକଙ୍କମ ପାର୍ସି ବୋଲି କୁହାଗଲା ।
୧୫୨୮ରୁ ୧୫୩୮ ମସିହା ସମୟରେ ମାଲାକାରେ କେଲିଂଗ୍ ନାମକ ଏକ ବଣିକ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଲୋକେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ ବୋଲି ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପର୍ତ୍ତୁଗୀଜ ପରିବ୍ରାଜକ କାଷ୍ଟାନେଡ଼ା କହିଛନ୍ତି ।
ପୂର୍ବେ କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦ କେବଳ ଭାରତୀୟ ବଂଶୋଦ୍ଭବମାନଙ୍କୁ ସୂଚାଉଥିଲା ଏବଂ ଏକ ସାମାନ୍ୟ ଶବ୍ଦ ରୂପେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଘଟିଥିବା ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ କାରଣରୁ କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦକୁ ଏକ ଅପମାନ ସୂଚକ ବା ଗାଳି ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟ ଭାଗରୁ ବିଭିନ୍ନ ଜାତି-ସମ୍ପ୍ରଦାୟସୂଚକ ଶବ୍ଦକୁ ଲେକଙ୍କ ପ୍ରବାସୀ ସ୍ଥିତି ଦର୍ଶାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଗଲା ଓ ଏକ ଆପତ୍ତିଜନକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଏହି ସାମାନ୍ୟ ଶବ୍ଦର ନିରପେକ୍ଷତା କ୍ଷୁଣ୍ଣ କରିଥିଲା ।
୧୯୬୩ ମସିହାର ଚେରିତା ଜେନାକା ବହିରେ ଓରାଂଗ୍ କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର ରାଜନୈତିକ ସଂଯମତାର ସହିତ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ।
କେଲିଂଗ୍ ବା କ୍ଲିଂଗ୍ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ବ୍ୟବହୃତ ଏକ ଶବ୍ଦ ଯାହା ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଇଥାଏ ।
ଉଭୟ ପ୍ରବାସୀ ଭାରତୀୟ କିମ୍ବା ଭାରତରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ।
ଏହି ଶବ୍ଦର ପ୍ରୟୋଗ ଶୁଦ୍ଧ ଭାଷାରେ ନୁହେଁ ବରଂ କେବଳ ବ୍ୟବହାରିକ ଓ କଥିତ ଭାଷାରେ ରହିଛି ।
ମାଳୟ ଦ୍ୱୀପପୁଞ୍ଜରେସ୍ଥିତ ମାଲେସିଆ, ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ, ସିଙ୍ଗାପୁର ଓ ବ୍ରୁନେଇ ଆଦି ଦେଶରେ ଏହି ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାରରେ ରହିଛି ।
ପୂର୍ବ-ଭାରତର କଳିଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଔପନିବେଶିକ ପ୍ରସାର କାଳରେ ଏହି ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାରିକ ଅର୍ଥ ନିରପେକ୍ଷ ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଭାରତୀୟ ବଂଶୋଦ୍ଭବଙ୍କୁ ଗାଳି ଦେବା ପରି, ଜାତିସୂଚକ ବା ଅପମାନଜନକ ଅର୍ଥରେ ଏହି ଶବ୍ଦକୁ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
କଳିଙ୍ଗ ଶବ୍ଦର ଅନୁକରଣରେ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆର ଜାଭାରେ କଳିଙ୍ଗ ନାମକ ଏକ ରାଜ୍ୟର ନାମ ମଧ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ତେଣୁ ଶବ୍ଦର ପ୍ରଚଳନ ସମୟରେ ପ୍ରାଚୀନ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଏହି ଶବ୍ଦ କଳିଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟକୁ ସୂଚାଉଥିଲା ।
ପରେ ସମଗ୍ର ଭାରତ ଓ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦ୍ୱୀପରୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହା ପ୍ରୟୋଗ କରାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା ।
କାମ୍ବୋଡ଼ିଆର କ୍ଷ୍ମେର୍ ଭାଷାରେ କ୍ଲେଂଗ୍ ବୋଲି ଏକ ଶବ୍ଦ ରହିଛି ଯାହାର ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ କଳିଙ୍ଗ ଶବ୍ଦରୁ ।
ଭାରତର ଇଂରାଜୀ ନାମ "ଇଣ୍ଡିଆ"ର ବହୁଳ ବ୍ୟବହାର ପୂର୍ବରୁ ମାଳୟ ଭାଷାରେ ଭାରତକୁ ସୂଚାଇବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ‘‘କେଲିଂଗ୍’’ ଓ ‘‘ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ’’ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶକୁ ସୂଚୀତ କରିବା ପାଇଁ ‘‘ବେନୁଆ କେଲିଂଗ୍’’ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ।
ଇଣ୍ଡୋନେସିଆର ଜାଭାରେ ୬ଷ୍ଠ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିବା ଥିବା କଳିଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟ ଭାରତର କଳିଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ଅନୁସରଣ କରି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଏହି ଶବ୍ଦରୁ କେଲିଂଗ୍‍ର ସୃଷ୍ଟି ।
ଏହି କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦର କିଛି ବ୍ୟବହାର ଜାହାଜ ଅର୍ଥରେ ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଥାଏ ଯାହାର ଉତ୍ସ ଓଲନ୍ଦାଜ ହୋଇପାରେ ।
ଆଧୁନିକ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆରେ ବ୍ୟାବହାରିକ ଭାଷାରେ କୃଷ୍ଣକାୟ ବା ଅପେକ୍ଷାକୃତ କୃଷ୍ଣକାୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ଯାହା ବର୍ଣ୍ଣ ବୈଷମ୍ୟତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅପମାନଜନକ ।
ଓଲନ୍ଦାଜମାନେ ମଧ୍ୟ ମାଲାକାରେ ଥିବା ପ୍ରବାସୀ ଭାରତୀୟଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ‘‘କ୍ଲିଂଗ୍’’ ବା ‘‘କ୍ଲିଂଗର୍‍ସ୍’’ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ।
ଔପନିବେଶିକ କାଳର ବ୍ରିଟିଶ୍ ଲେଖାମାନଙ୍କରେ ମାନ୍ଦ୍ରାଜ୍ ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି ବା କରମଣ୍ଡଳ ଉପକୂଳର ପ୍ରବାସୀମାନଙ୍କୁ ‘‘କ୍ଲିଂଗ୍’’ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ।
ଜନ୍ କ୍ରଫର୍ଡ୍ ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନର ଲୋକଙ୍କୁ ଓ ଭାରତକୁ ମାଳୟ ଓ ଜାଭାର ଲୋକେ କ୍ଲିଂଗ୍ ନାମରେ ଡାକୁଥିବା ବିଷୟ ନିଜ ଲେଖାରେ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି ।
ମାଳୟମାନେ ଭାରତୀୟ, ତାମିଲ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ଭାରତୀୟଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରି ଆସିଛନ୍ତି ।
କାପିତାନ କେଲିଂଗ୍ ଶବ୍ଦଟି ଏହି କେଲିଂଗ୍ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଜଣେ ପ୍ରତିନିଧିଙ୍କୁ ସୂଚାଇଥାଏ ।