polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ଓ ସାଧାରଣ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିଲେ ଓ ପ୍ରଦୂଷିତ ପଦାର୍ଥ ବ୍ୟବ‌ହାର କରିବାଦ୍ୱାରା ଏହି ରୋଗ ବ୍ୟାପିଥାଏ ।
ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍କଟଦାୟୀ କାରଣମାନଙ୍କ ନାମ ଦୁର୍ବଳ ଇମ୍ମ୍ୟୁନ ସିସ୍ଟମ , ଆଟୋପିକ ଡର୍ମାଟାଇଟିସ ଓ ସଂଖ୍ୟାଧିକ ଲୋକଙ୍କ ଏକତ୍ର ବାସ କରିବା ଯୋଗୁ ହୁଏ ।
ମୋଲୁସ୍କମ କୋଣ୍ଟାଜିଓସମ ବା ଏମସି ଏକ ଭୁତାଣୁ ସଂକ୍ରମଣ ଯାହା ଚର୍ମରେ ହୁଏ ଓ ଏକ ଛୋଟ ପିଙ୍କ ରଙ୍ଗର ଫୁଲା ଦେଖାଯାଏ ଯାହା ମଝିରେ ଏକ ଛୋଟ ଗାତ ଥାଏ ।
ମୁଖ ମଣ୍ଡଳରେ ଏହା ସର୍ବାଧିକ ଦେଖାଯାଏ ଓ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଉଦର, ଗୋଡ଼, ବାହୁ, ବେକ, ଯୌନାଙ୍ଗମାନଙ୍କର ଚର୍ମରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ସାଧାରଣତଃ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଉପଶମ ହୋଇଯାଏ ଓ କୌଣସି ସ୍କାର ଦାଗ ଛାଡ଼ିଯାଏ ନାହିଁ ।
ପ୍ରତିଷେଧ ପାଳନରେ ହାତଧୁଆ ଓ ବ୍ୟକ୍ତଗତ ଜିନିଷ ନ ବାଣ୍ଟିବା ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଛି ।
ଏହି ଚର୍ମ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା ଏତେ ଆବଶ୍ୟକ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯିବାରୁ ଓ ବ୍ୟାପିବା ରୋକିବାକୁ ଅନେକ ରୋଗୀ ଏହାକୁ ବିଦାୟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ହୁଅନ୍ତି ।
କ୍ରାୟୋ ଥେରାପି ସାହାଯ୍ୟରେ, ଅପରେଶନ କରି ଏହାକୁ କୋରି ବାହାର କରିଦେବା ଓ ଲେଜର ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହାର ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଇପାରେ ।
ପାଟିରେ ସାଇମେଟିଡିନ ଓ ରୋଗ ଥିବା ସ୍ଥାନରେପୋଡୋଫାଇଲୋଟକ୍ସିନ କ୍ରିମ ବ୍ୟବ‌ହାର କରାଯାଏ ।
ସାରା ପୃଥିବୀରେ ବାର୍ଷିକ ପ୍ରାୟ ୧୨୨ ନିୟୁତ ଲୋକ ଏହି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଏହି ରୋଗ ହେବାଯୋଗୁ କୌଣସି ପିଲାକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସାଥୀରେ ମିଶିବାକୁ ନ ଦେବା ଅନୁଚିତ ।
ମ‍ନ୍ୟୁଷମାନେ ମରିସସ ଦ୍ୱୀପରେ ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଯାଏଁ ବସବାସ ଆରମ୍ଭ କରିନଥିଲେ ଯଦିଓ ଆରବ ସାମୁଦ୍ରିକ ବଣିକମାନେ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଗରେ ଯାଇଥିବା ଜଣାଅଛି ।
୧୫୯୮ ଡଚ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଏହି ଦ୍ୱୀପକୁ ନିଜ ଅକ୍ତିଆରକୁ ନେ‍ଇଥିଲା ଏବଂ ସେବେଠାରୁ ସେଠାରେ ମନ୍ୟୁଷ ବସତି ସ୍ଥାପନ ହୋଇଥିଲା ।
ସେତେବେଳେ ନାବିକମାନେ ଏହି ଉଡାଣହୀନ ପକ୍ଷୀମାନଂକୁ ମାରି ଖାଉଥିଲେ, ଯଦିଓ ତାହାର ମାଂସ ସେମାନଙ୍କୁ ବେଶି ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଲାଗୁନଥିଲା ।
ଏ ଚଢେ‍ଇଗୁଡ଼ିକ ମଣିଷକୁ ଆଦୌ ଭୟ କରୁନଥିଲେ, ତେଣୁ ଅତି ସହଜରେ ସେମାନେ ଧରା ପଡୁଥିଲେ ।
ଯେହେତୁ ଡୋଡୋର କୌଣସି ପୂର୍ଣ ନମୁନା ବା ପ୍ରତିରୂପ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହାର ଏହାର ରୂପ ଓ ଆକାର ବିବରଣୀ ପାଇଁ ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର କିଛି ଲେଖା ତଥା ଚିତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରାଯାଇଥାଏ ।
ସେସବୁରୁ ମିଳୁଥିବା ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏ ପକ୍ଷୀର ରଂଗ ଧୂସର ବା ମାଟିଆ ବର୍ଣ ଥିଲା ।
ଉଚ୍ଚତାରେ ଏହା ପ୍ରାୟ ୧ ମିଟର ଯାଁଏ ଓ ଓଜନରେ ପ୍ରାୟ ୨୧ କିଲୋଗ୍ରାମ ଯାଁଏ ବଢୁଥିବା ଆକଳନ ହୋଇଛି ।
ଅଣ୍ଡିରା ଚଢେ‍ଇଗୁଡ଼ିକ ମାଈ ଚଢେ‍ଇ ମାନଂକଠାରୁ ବଡ଼ ହେଉଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା ଥଣ୍ଟ ହେଉଥିଲା ।
ହେଲେ ସେମାନଂକ ସହ ଆସିଥିବା ଘୁଷୁରି, କୁକୁର, ବିଲେ‍ଈ, ମୂଷା ଓ ମାଂକଡମାନେ ଡୋଡୋ ମାନଂକର ଅଭୂତ କ୍ଷତି ଘଟାଇଲେ ।
ଡୋଡୋ ମାନଂକ ପାଇଁ ମିଳୁଥିବା ସୀମିତ ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥକୁ ଏହି ବାହାରର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଖାଇଲେ ।
ଏ ସବୁର ଫଳରେ କେଉଁ ଆଦିମ କାଳରୁ ମରିସସରେ ରହିଆସିଥିବା ଡୋଡୋମାନେ ନିୟମିତ ମଣିଷ ବସତି ସ୍ଥାପନର ୬୦-୭୦ ବର୍ଷ ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚିହ୍ଣ ହୋଇଗଲେ ।
ପ୍ରାଥମିକ ଜୀବ ବିଜ୍ଞାନୀମାନେ ଡୋଡୋକୁ ଓଟପକ୍ଷୀ ବା ଆଲବାଟ୍ରୋସ ବା ଶାଗୁଣା ଜାତୀୟ ପକ୍ଷୀ ବୋଲି ଧାରଣା କରୁଥିଲେ ।
ହେଲେ ୧୮୪୨ ମସିହାରେ ଡେନମାର୍କର ପ୍ରାକୃତିକ ବିଜ୍ଞାନ ମ୍ୟୁଜିୟମରେ ଥିବା ଏକ ଡୋଡୋର ଖପୁରି ହାଡ ଉପରେ ଅଧ୍ୟୟନ ପରେ ଜୀବ ବିଜ୍ଞାନୀ ଜୋହାନସ ଥିଓଡୋର ରାଇଂହାର୍ଡ ଏହାକୁ ପାରା / କପୋତ ଶ୍ରେଣୀୟ ପକ୍ଷୀ ବୋଲି ଅଭିହିତ କରିଥିଲେ ।
ଡୋଡୋ ସପ୍ତଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଥିବା ଏକ ପକ୍ଷୀ ଯାହା କେବଳ ଭାରତ ମହାସାଗରରେ ଥିବା ମରିସସ ଦ୍ୱୀପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଚିଲିକା ହ୍ରଦ: ଦୟା ନଦୀ ମୁହାଣରେ ଥିବା ଏହି ହ୍ରଦ ଏସିଆ ମହାଦେଶର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କ୍ଷାରା ହ୍ରଦ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଦ୍ୱିତୀୟ ବୃହତ୍ତମ କ୍ଷାରା ହ୍ରଦ ଏହା ଲକ୍ଷଲକ୍ଷ ପ୍ରବାସୀ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପକ୍ଷୀ ସଂରକ୍ଷଣ ସ୍ଥଳୀ ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ଏରାୱାଡ଼ି ଡ଼ଲଫିନ ପ୍ରଜାତିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁମାନେ କି କେବଳ ଭାରତର ଚିଲିକାରେ ହିଁ ମିଳିଥାନ୍ତି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଏହି ପ୍ରଜାତି ଦୁଇଟି ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ଦେଖାଯାନ୍ତି ଏବଂ ଚିଲିକା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ .
କାଞ୍ଜିଆ ହ୍ରଦ: ଏହି ହ୍ରଦ ନନ୍ଦନକାନନ ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ୟାନ ପ୍ରାଙ୍ଗଣମଧ୍ୟରେ ରହିଛି, ଯାହାକି ଡ଼ଙ୍ଗାଚଳା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ନିଜର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା .
ଅଂଶୁପା ହ୍ରଦ: ଏହା ମହାନଦୀର ବାମପଟ କୂଳରେ ଏକ ଘୋଡାନାଲ ଆକୃତିର ମଧୁର-ଜଳ ହ୍ରଦ ଅଂଶୁପା ହ୍ରଦ କଟକଠାରୁ ୪୦କି.ମି. ଦୂରରେ ବାଙ୍କୀଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯାହା ମଧ୍ୟ ଶୀତଋତୁରେ ପ୍ରବାସୀ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ
ପର୍ଯ୍ୟଟନ ଓଡ଼ିଶାର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏକ ପ୍ରଧାନ ସହାୟକ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି ୫୦୦ କି.ମି. ଲମ୍ବର ବିସ୍ତୃତ ସମୁଦ୍ରସୀମା, ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ, ଶାନ୍ତ ହ୍ରଦମାଳା ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳ ନଦୀମାନେ ଓଡ଼ିଶା ସମଗ୍ର ଭାରତର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ପର୍ଯ୍ୟଟନ କ୍ଷେତ୍ର, ଯାହାର ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସଂରକ୍ଷଣ ସ୍ଥାନ, ସମୁଦ୍ରତଟ, ମନ୍ଦିର, ଐତିହାସିକ ସ୍ମାରକୀ, କଳା ଏବଂ ପର୍ବପର୍ବାଣିମାନଙ୍କରେ ସାରା ବିଶ୍ୱରୁ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ରହିଥାଏ ଓଡ଼ିଶା ପର୍ଯ୍ୟଟନ ଉନ୍ନୟନ ନିଗମ, ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଏକ ସାର୍ବଜନୀନ ଉପକ୍ରମ, ଓଡ଼ିଶା ପର୍ଯ୍ୟଟନ ସ୍ଥଳୀମାନଙ୍କ ଉନ୍ନତି ନିମନ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି
ଓଡ଼ିଶାର ୫୦୦ କି.ମି. ଲମ୍ବର ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ସମୁଦ୍ରସୀମା ରହିଛି ଏବଂ ତହିଁରୁ ପୃଥିବୀର କିଛି ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ସମୁଦ୍ରତଟ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଜଣା ଓଡ଼ିଶାର ଏହି ଅନନ୍ୟ ସମୁଦ୍ରତଟଗୁଡିକୁ ଭାରତୀୟ ଜଳକ୍ରୀଡା ଉତ୍ସବ - ୨୦୧୪ ପାଇଁ ଚୟନ କର ଯାଇଥିଲା
ତାଙ୍କ ୨୦୦୮ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ବହି ଏ ନ୍ୟାସନାଲ ଫ୍ଲାଗ ଫର ଇଣ୍ଡିଆ ନିମନ୍ତେ ବିର୍ମାନୀ ଜଣାଶୁଣା ।
ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ରିଚୁଆଲ୍ସ, ନ୍ୟାସନାଲିଜିମ, ଆଣ୍ଡ ଦି ପଲିଟିକ୍ସ ଅଫ ସେଣ୍ଟିମେଣ୍ଟ୍‌ସ ବାବଦରେ ଖୁସବନ୍ତ ସିଂହ ଲେଖିଥିଲେ, "ସେ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟରେ ଟିକିନିଖି ଗବେଷଣା କରି ଭାରତୀୟ ଇତିହାସ ବାବଦରେ ପାଦଟୀକାରେ ଆସୁଥିବା ବିଷୟବସ୍ତୁରେ ଜୀବନଦାନ କରିଛନ୍ତି ।
ସେ ମାର୍ସିଲେର ଇକୋଲେ ଡେ ହଉଟେ ଏଟୁଡେ ଏନ ସାଇନ୍ ସୋସିଆଲେସରେ ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟାପନା କରନ୍ତି ।
ଗ୍ରନ୍ଥିକୁ ଆବୃତ୍ତ କରିରଖିଥିବା ଶୃଙ୍ଗାକୃତି ଶରୀରାଂଶ ଅନ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗାକୃତି ଶରୀରାଂଶମାନଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ ।
ଏହି ଶୃଙ୍ଗାକୃତି ଶରୀରାଂଶମାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣତଃ କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକ ଭାତୁଡ଼ି ନୁହନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଆକାରର, ସୁସ୍ଥ ପ୍ରାଣୀଙ୍କଠାରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ଏବଂ କୌଣସି ସଂକ୍ରମଣଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନଥାନ୍ତି ।
ବେଙ୍ଗମାନେ ପୋଖରୀ କିମ୍ବା ହ୍ରଦର ପ୍ରଜନନ ନିମିତ୍ତ ଅନୁଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରୁ ପ୍ରଜନନ ନିମିତ୍ତ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କୁ ଯାନ୍ତି ।
ବୋଗର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ ଯେ କାଠବେଙ୍ଗର ଡାକ ହିଁ ସେ ପୋଖରୀକୁ ଫେରିଆସିବାର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍କେତ ।
ଅନ୍ୟ ଉଭୟଚରଙ୍କ ପରି କାଠବେଙ୍ଗମାନେ ନିଜ ପ୍ରଜନନ ସ୍ଥାନ ପ୍ରତି ନିୟମିତତା ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆମେରିକୀୟ କାଠବେଙ୍ଗ ପ୍ରଜନନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ପାଇଁ ନିଜେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ପୋଖରୀକୁ ହିଁ ଫେରିଥାନ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ନିଜ ସହୋଦରମାନଙ୍କୁ ହିଁ ପ୍ରଜନନ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସହାୟକ ଭାବେ ଭେଟିଥାନ୍ତି ।
ଯଦିଓ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ସହୋଦରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜନନ କ୍ରିୟା ସମ୍ଭବ, ସହୋଦରମାନେ କଦାଚିତ ପ୍ରଜନନରେ ସଂଶ୍ଳିଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ।
କାଠବେଙ୍ଗମାନେ ନିଜ ଘନିଷ୍ଠ ପରିଜନମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରଜନନ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ପୁରୁଷବେଙ୍ଗଦ୍ୱାରା ସୂଚନାରୂପକ ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ୱର ସଂକେତ ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ଯଦ୍ୱାରା ମାଈବେଙ୍ଗ ନିଜ ପରିଜନକୁ ଚିହ୍ନିଥାଏ ।
ଏଣୁ ସମ୍ବନ୍ଧୀଙ୍କର ଚିହ୍ନଟିକରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜନନ ଏବଂ ତତପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଜନନ ଅବସାଦକୁ ଏଡାଇଥାଏ ।
କେନେଥ ଗ୍ରାହାମେଙ୍କର ଉପନ୍ୟାସ ରେ ମିଃ ତୋଡ ଗୋଟିଏ ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହାସ୍ୟଚରିତ୍ର, ଯଦିଓ ସ୍ୱାର୍ଥୀ ଓ ନିଜକୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ଚରିତ୍ର ।
ମିଃ ତୋଡ ପୁନଃ ସେହି ପୁସ୍ତକ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏ.ଏ.ମିଳନେଙ୍କଦ୍ୱାରା ରଚିତ ତୋଡ ଅଫ ତୋଡ ହଲ ନାଟକରେ ଦେଖାଦେଇଥିଲେ ।
ବୈଜ୍ଞାନିକ ବର୍ଗୀକରଣରେ କାଠବେଙ୍ଗ ଏବଂ ସାଧାରଣ ବେଙ୍ଗଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ସୂଚିତ କରାଯାଇନାହିଁ, ମାତ୍ର ଏହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସଂସ୍କୃତିମାନଙ୍କରେ ସାଧାରଣଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ , ଯେଉଁଥିରେ କାଠବେଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଶୁଷ୍କ ଚମଡା ଓ ଅଧିକତର ଭୂମିରେ ବସବାସଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ ।
କାଠବେଙ୍ଗ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କେତେକ ବେଙ୍ଗମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସାଧାରଣ ନାମ, ମୁଖ୍ୟତଃ କୁଳର, ଶୁଷ୍କ, ରୁକ୍ଷ ଚମଡା, ଛୋଟ ଗୋଡ ଏବଂ କୁ ଆବୃତ୍ତ କରିରଖିଥିବା ବଡ଼ ଶୃଙ୍ଗାକୃତି ଶରୀରାଂଶଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ସାଧାରଣ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ କାଲୁଆ ଅନୁଭବ , ଥକ୍କା ଅନୁଭବ, ଅଇ, ତରଳ ଝାଡ଼ା ଓ ସ୍ୱଳ୍ପ ରକ୍ତ କଣିକା ହେବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଓକ୍ସାଲିପ୍ଲାଟିନ ଏକ କର୍କଟ ଔଷଧ ଯାହା ବୃହଦନ୍ତ୍ର-ମଳାଶୟ କର୍କଟ ରୋଗ ଚିକିତ୍ସା ନିମନ୍ତେ ଦିଆଯାଏ ।
ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଅଧିକ ଆଗେଇ ଯାଇଥିବା କର୍କଟ ରୋଗରେ ଏହା ଫ୍ଲୋରୋୟୁରାସିଲ ଓ ଫୋଲିନିକ ଏସିଡ ସ‌ହିତ ଦିଆଯାଏ ।
ଜୟା ତାଙ୍କର ପାଠପଢ଼ା ସ‌ହିତ ରବିନ୍ଦ୍ର ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷାରେ ଡିପ୍ଲୋମା କରିବା ସ‌ହ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତର ଶିକ୍ଷା ନେଇଛନ୍ତି ।
ସେ ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକ ପଞ୍ଚମୀରେ ଅଭିନୟ କରିବା ପରେ ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ ପେଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ସେ ଏକ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡର ପାଇଁ ମଡେଲିଂ କରିବା ପରେ ଅଫଜଲ ହୁସେନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ ଏବଂ ଏକ ମୃଦୁ ପାନୀୟର ବିଜ୍ଞାପନ କରିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ମଡେଲିଂ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପାଠପଢ଼ାରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ସେ ସମ୍ବାଦପତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଇଚ୍ଛା ରଖିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଭୋରେର କାଗଜ ନାମକ ଏବଂ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଜାତୀୟ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ସଂସ୍ଥାରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ମୁଖ୍ୟତଃ ତାଙ୍କରି ବୟସର କାଳାକାରମାନେ ସେହି ସମୟରେ ଅଧିକ କାମ ପାଇନଥାନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶକ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୪ରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଗୋଟିଏ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଏକ ଅତିଥି କଳାକାର ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୦ରେ ଜୟା ମୁଖ୍ୟ ନାୟିକା ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସ‌ହ କେତୋଟି ଭାରତୀୟ ବଙ୍ଗଳା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ।
ଏହାପରେ ସେ କିଛି ବିଜ୍ଞାପନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ ମାନଙ୍କରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ ।
କଲରାପତରିଆ ବାଘ, ସମ୍ବର ହରିଣ, ଚତଲ୍ ହରିଣ, କୁଟୁରା, ନୀଳଗାଈ, ଚୌଶିଂଘା, ଚିଂକାରା, ବାର୍‍ହା, ଭାଲୁ, କୃଷ୍ଣସାର ମୃଗ, କୋକିଶିଆଳୀ, ଝିଙ୍କ, ଉଡ଼ନ୍ତା ଗୁଣ୍ଡୁଚି, କସ୍ତୁରୀ ମୃଗ ଓ ନେପାଳୀ ମୂଷା ପରି ପ୍ରାଣୀ ଏଠାକାର ଜଙ୍ଗଲରେ ବସବାସ କରନ୍ତି ।
ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୋଚିଲାଖାଇ, ମୟୂର ଇତ୍ୟାଦି ଅନ୍ୟତମ ।
ସତପୁଡ଼ା ଜଙ୍ଗଲରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଶାଳ, ଶାଗୁଆନ୍, କେନ୍ଦୁ, ମହୁଲି, ବେଲ, ବାଉଁଶ ଓ ଅଁଳା ପରି ଗଛ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ସତପୁଡ଼ା ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ହୋଶାଙ୍ଗାବାଦ ଜିଲ୍ଲାରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ସତପୁଡ଼ା ବା ସାତପୁରା ପାହାଡ଼ଶ୍ରେଣୀରୁ ଏହି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନର ନାମ ଉଦ୍ଧୃତ ।
ସତପୁଡ଼ା, ବୋରି ଓ ପଚମର୍ହି ବନ୍ୟଜୀବ ଅଭୟାରଣ୍ୟକୁ ମିଶାଇ ପ୍ରାୟ ୨୦୦୦ ବର୍ଗ କି.ମି.ର ସଂରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇପାରିଛି ।
ଏହି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ପଥୁରିଆ ଶିଖର, ପତଳା ଗଣ୍ଡ ଏବଂ ଘଞ୍ଚ ଅରଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ରାଜଧାନୀ ଭୋପାଳଠାରୁ ଏହି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନର ଦୂରତା ପ୍ରାୟ ୨୧୦ କି.ମି. ।
ପୂର୍ବେ ସତପୁଡ଼ା ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ମହାବଳ ବାଘ, ବଳିଆ କୁକୁର, ବନ୍ୟ ଗୟଳ, ବାରାଶିଂଘା ପରି ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ।
୧୯୭୫ରେ ସେ ଜର୍ମାନୀର ହାମବର୍ଗଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମହିଳା ଆଇନଜ୍ଞ ଫେଡେରେସନ୍ରେ ଭାରତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ ।
ସେ ମଧ୍ଧ୍ୟ ମହିଳାମୀନଙ୍କ ପ୍ରତି ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ଭେଦଭାବର ଦୂରୀକରଣ ଉପରେ ଜାତିସଂଘ ତରଫରୁ ହୋଇଥିବା ଯୁଗଳ ସେମିନାରରେ ଭାରତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ,ଯାହା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମହିଳା ଆଇନଜ୍ଞ ଫେଡେରେସନ୍ ଓ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ନ୍ୟାୟ ବୃତ୍ତିରେ ମହିଳାଙ୍କ ଫେଡ଼େରେସନ୍ ତରଫରୁ ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥିଲା ।
ସେ ମଧ୍ଧ୍ୟ ତ୍ରିଭେନ୍ଦ୍ରମସ୍ଥିତ ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ ସେବିକା ସମାଜମ୍ ନାମକ ଏକ ଅନାଥ ତଥା ପୀଡ଼ିତ ମହିଳାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସହ ଜଡ଼ିତ ଥିଲେ ।
ସେ ବାର୍ରୁ ଉଚ୍ଚନ୍ୟାୟାଳୟ ଯୋଗଦେଇ ପରେ ପ୍ରଧାନ ବିଚାରପତି ହେବାରେ ପ୍ରଥମ ମହିଳା ଥିଲେ ।
ବଙ୍ଗଳାଦେଶ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତର ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଜଣ ମହାନ ମୁଖ୍ୟ ନାୟିକାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅନ୍ୟତମ ।
ସେ ଏହି ୧୦ ବର୍ଷର ସମୟ ଅବଧି ମଧ୍ୟରେ ପାଖାପକାହି ଅର୍ଦ୍ଧ ଶତକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୩ରେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିବା ପରେ ସେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରୁ ସନ୍ୟାସ ନେବର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସେ ସେହି ଯୁଗର ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଆକ୍ସନ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିରେ ସେତେବେଳର ପ୍ରମୁଖ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ତାରକା ରୁବେଲ ଏବଂ ରେଆଜ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିରେ ସାହାରାଙ୍କର ଅଭିନୟ ତାଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ସ‌ହ ଅନେକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସାହାରା ତାଙ୍କର ମନର ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂରେଇ ଦେଇ ଅଭିନେତା ରୁବେଲଙ୍କ ସ‌ହ ଏକ କାମମୟ ଗୀତରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଗୀତଟି ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ସଫଳତା ଦେଇଥିଲା ଏବଂ ବଙ୍ଗଳା କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବାର ମାର୍ଗ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରି ଦେଇଥିଲା ।
ରୁଖେ ଦରାଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜରିଆରେ ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ବିଗତ ଦଶନ୍ଧିର ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଚାଲୁଥିବା ଆକ୍ସନ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସାହାରାଙ୍କର ଯୋଗଦାନ ଅନେକ ଥିଲା ।
ସେ ସେତେବେଳର ବଙ୍ଗଳାଦେଶ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଏକ ନୂଆ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଦେଇଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ପ୍ରଥମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ରୁଖେ ଦରାଓ ଆଶାଜନ‌କ ବ୍ୟବସାୟ କରିପାରିନଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ବିଫଳ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ସମୀକ୍ଷକମାନେ ମତ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକ ଚାପ ପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବା ସ‌ହ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କିଛି ଅଙ୍ଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ, ପୋଷାକ ପରିଧାନ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚେହେରା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ବେଶଭୁଷାରେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଆଶାନୁରୂପ ବଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସ୍ଥାନିତ କରିଥିଲା ।
ନିତିଦିନର ନିରୀକ୍ଷଣରେ ଫତେ ସିଂ କ୍ରମେ ବାଘଙ୍କ ପଞ୍ଝାଚିହ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ ।
ଲୋକମାନେ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ସମୟରେ ଏକ ଛୋଟା ମଇଁଷିକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ ।
ସେହି ପାଖରେ ଏକ ବାଘୁଣୀର ପଞ୍ଝାଚିହ୍ନ ଦେଖି ଫତେ ସିଂ ଭାବିଲେ ଯେ ବାଘୁଣୀଟି ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ମଇଁଷିର ଶିକାର କରିବ ।
କିଛିଦିନ ପରେ ମଇଁଷି ମରିବାର ଖବର ପାଇ ଉତ୍ସାହିତ ଫତେ ସିଂ ମଢ଼ର ପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଗଛ ଉପରେ ରହି ବାଘୁଣୀର ଆସିବାର ଅପେକ୍ଷା କଲେ ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ବାଘୁଣୀ ତା’ର ଛୁଆମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେଖାଦେଲା ଓ ମୃତ ମଇଁଷିକୁ ଖାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ବାଘୁଣୀଟି ଫତେ ସିଂଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ଜାଣିପାରି ନିଜ ବିରକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କଲା ।
ଫତେ ସିଂ ଏତେ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ ଯେ ଚିତ୍ର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ହାତ ସ୍ଥିର ରହୁ ନଥିଲା ।
ଏହି ବାଘୁଣୀକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପରେ ଅନେକ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା ଅବଶ୍ୟ ।
କ୍ରମେ ପଦ୍ମିନୀ ମଧ୍ୟ ଫତେ ସିଂଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ବିଚଳିତ ବା ବିରକ୍ତ ହେଲାନାହିଁ ।
୧୯୮୧ ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ ଗ୍ରାମ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣରେ ଜୀବିକା ହରାଇଥିବା କେତେକ ଲୋକ ଫତେ ସିଂଙ୍କୁ ମରଣାନ୍ତକ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଲୋକମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋରୁ ଚରାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଚାନ୍ଦା ଆଦାୟ କରୁଥିଲେ ।
ବାଘଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରୁ ତାଙ୍କୁ ନିବୃତ୍ତ କରିବା କାହାରି ପାଇଁ ସମ୍ଭବପର ନଥିଲା ।
୧୯୬୦ ମସିହାରେ ଦଳେ ସାଙ୍ଗ ମିଶି “ଟାଇଗର୍ ୱାଚ୍” ନାମକ ସ୍ୱୟଂସେବୀ ସଂସ୍ଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ ଓ ଫତେ ସିଂ ଏହି ସଂଗଠନର ଉପାଧ୍ୟକ୍ଷ ପଦରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହେଲେ ।
ପ୍ରଥମେ ଏହି ସଂସ୍ଥାକୁ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ପରିସରରେ ଗବେଷଣା କରିବା ପାଇଁ ରାଜସ୍ଥାନ ବନ ବିଭାଗଠାରୁ ଅନୁମତି ମିଳିଥିଲା ।
୨୦୦୩ ମସିହାରେ ଧର୍ମେନ୍ଦ୍ର ଖଣ୍ଡାଲ୍ ବୋଲି ଜଣେ ଯୁବ ବନ୍ୟଜୀବ ବିଜ୍ଞାନୀ ଏହି ସଂସ୍ଥା ପକ୍ଷରୁ ଗବେଷଣା କରୁଥିଲେ ।
ସେତେବେଳର ସରକାରୀ ଗଣନାରୁ ବାଘସଂଖ୍ୟା ୪୫ଟି ଥିବା କଥା ବନ ବିଭାଗ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା ।
ଧର୍ମେନ୍ଦ୍ର କ୍ୟାମେରା ଟ୍ରାପ୍ ବ୍ୟବହାର କରି ଉଠାଇଥିବା ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ ।
କିନ୍ତୁ ପାରମ୍ପରିକ ପଞ୍ଝାଚିହ୍ନ ପଦ୍ଧତି ବ୍ୟବହାର କରି ବନ ବିଭାଗ ଗଣନା କରୁଥିଲା ।
କ୍ୟାମେରା ଟ୍ରାପ୍ ପଦ୍ଧତି ପଞ୍ଝାଚିହ୍ନ ପଦ୍ଧତିଠାରୁ ଅଧିକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ସଠିକ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବନ ବିଭାଗ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ ନକରି ଟାଇଗର୍ ୱାଚ୍ ସଂସ୍ଥାକୁ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପରୀକ୍ଷଣ କରିବାର ଅନୁମତି ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିନେଇଥିଲା ।
ଏହାପରେ ଟାଇଗର୍ ୱାଚ୍ ସଂସ୍ଥା ଅବୈଧ ଶିକାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା ।
ପୁଲିସର ସହାୟତାରେ ଅନେକ ଅବୈଧ ଶିକାରୀ ଧରା ପଡ଼ିଲେ, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଜବତ କରାଗଲା ।
ଅବୈଧ ଶିକାରୀମାନଙ୍କର ବୟାନ ଲିପିବଦ୍ଧ କରାଗଲା, “ ” ନାମରେ ଏକ ଭିଡ଼ିଓ ରେକର୍ଡିଂ କରାଯାଇ ବନବିଭାଗ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଗଲା ।
ତଥାପି ବନ ବିଭାଗ ଟାଇଗର୍ ୱାଚ୍ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ ତଥ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କଲାନାହିଁ ।
ଫତେ ସିଂ ରାଜସ୍ଥାନର ଯୋଧପୁର ଜିଲ୍ଲାର ଚୋରାଡିଆ ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସିଂଙ୍କ ବଡ଼ପୁଅ ସଗତ ସିଂ ଜଣେ ପୁଲିସ ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ ଓ ନିଜ ଗାଁରେ ଜମିଘର କଥା ବୁଝାବୁଝି କରୁଥିଲେ ।
ଡେରାଡୁନର କର୍ଣ୍ଣେଲ୍ ବ୍ରାଉନ୍ କେମ୍ବ୍ରିଜ୍ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସେ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିଥିଲେ ।
କର୍ମ ଜୀବନରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ଜଣେ କିରାଣୀ ଓ ପରେ କୋଇଲା ବିକାଳୀ ଭାବେ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରିଥିଲେ ।
ଟାଇଗର୍ ୱାଚ୍ ସଂସ୍ଥାର ସଭ୍ୟମାନେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ “ମୋଗୟା” ଜାତିର ଯାଯାବର ଶିକାରୀମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଏପରି ଅବୈଧ ଶିକାରରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ।
ଅନ୍ୟ ଜୀବିକା ରହିଲେ ଅବୈଧ ଶିକାରରୁ ସେମାନେ ବିରତ ରହିବେ ବୋଲି ସାମାଜିକ ଜୀବନରେ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଥଇଥାନ ପାଇଁ ଟାଇଗର୍ ୱାଚ୍ ସଂସ୍ଥା ପ୍ରଯତ୍ନଶୀଳ ହେଲା ।
ଛୋଟପିଲାଙ୍କୁ ଛାତ୍ରାବାସରେ ରଖି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା, ଖାଦ୍ୟ, ଲୁଗାପଟାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଗଲା ।
ଏପରି ସୁବିଧା ପାଇବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ସାମନାରେ ଅବୈଧ ଶିକାର ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାର ସର୍ତ୍ତ ରଖାଗଲା ।
ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀଙ୍କଠାରୁ ମିଳୁଥିବା ଦାନରୁ ଏହି ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଛି ।
ଏହି ସଂସ୍ଥା “ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍ ସେବିକା” ଓ “ଫତେ ସର୍ବସାଧାରଣ ବିଦ୍ୟାଳୟ” ଆଦିର ସ୍ଥାପନା କରି ରନ୍ଥାମ୍ବୋରର ଅଧିବାସୀଙ୍କ ଜୀବନର ମାନ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଓ ସଂରକ୍ଷଣର ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାର କରିବାରେ ସହାୟତା କରୁଛି ।
ଫତେ ସିଂ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଦୈନନ୍ଦିନ ନିରୀକ୍ଷଣ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ତିଆରି କରାଇଥିଲେ ।
ସେ ହୃଦବୋଧ କରିପାରିଥିଲେ ଯେ ବାଘମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଭୟମୁକ୍ତ ପରିବେଶ ଆବଶ୍ୟକ ଓ ସେଥିପାଇଁ ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ବାହାରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର ହେବା ଜରୁରୀ ।
ଅନେକ ଚାତୁର୍ଯ୍ୟ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସହାୟତାରେ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜର ପୈତୃକ ଘରଛାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଯିବାପାଇଁ ସେ ମନାଇ ପାରିଲେ ।
ସମୟେ ସମୟେ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇ ଫତେ ସିଂ ଏହି ଲୋକଙ୍କ ମେଳରେ ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଭାଗୀ ହେବାର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ।
ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ଜଣେ ଯୁବଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ “ରାଖି ଭାଇ” ଭାବେ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ହୃଦବୋଧ କରାଇ ପାରିଲେ ଯେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ବାହାରି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ ଗାଁବାସୀଙ୍କୁ ଅନେକ ଲାଭ ମିଳିବ ।
ଗାଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ କ୍ଷତିପୂରଣ ଦିଆଗଲା ଓ କୈଳାସପୁରୀ ନାମକ ନୂଆ ଗ୍ରାମର ସ୍ଥାପନା କରାଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଥଇଥାନ କରାଗଲା ।
କୈଳାସପୁରୀରେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକେନ୍ଦ୍ର, ଏକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ସ୍ଥାପନା କରାଗଲା ଓ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ବାହାରେ ଚାଷୋପଯୋଗୀ ଭଲ ଜମି ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଗଲା ।
ଅଭୟାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା କୃତ୍ରିମ ପୋଖରୀକୁ ଶୁଖାଇ ଜଙ୍ଗଲ ଆଖପାଖର ଗ୍ରାମବାସୀ ସେଠାରେ କୃଷିକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଓ ସୀମାରେ ୧୬ଟି ଛୋଟ ଗାଁ ରହିଥିଲା ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରିବାପାଇଁ ସଡ଼କ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା ।
ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅଭାବ, ନିରକ୍ଷରତା ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନଯାପନ କରୁଥିଲେ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ରହିଥିଲେ ।
ବନ୍ୟଜୀବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ରାତି ସମୟରେ ବାହାରୁଥିଲେ ଓ ପ୍ରାୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉନଥିଲେ ।
ବାଘମାନଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀରେ ତାଙ୍କର ଅଶେଷ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗୁଁ ସେ “ଟାଇଗର ଗୁରୁ” ବା ବ୍ୟାଘ୍ର ବିଶାରଦ ବୋଲି ସର୍ବବିଦିତ ଥିଲେ ।
ବନ୍ୟଜୀବ ସଂରକ୍ଷଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ନିଜ ଜୀବନକାଳର ୫୦ ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ ।
ଫତେ ସିଂଙ୍କ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଯୋଗୁଁ ରନ୍ଥାମ୍ବୋରର ବାଘଙ୍କ ବିଷୟରେ ବିଶ୍ୱବାସୀଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ିଲା ଓ ଏହି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲା ।
ବନ ସେବାରେ କାମ କରି ସେ ଅତି ଖୁସି ଥିଲେ ଓ ସମୟକ୍ରମେ ସଂରକ୍ଷଣ ଦିଗରେ ମନ ବଳାଇଲେ ।
ପୂର୍ବେ ଜୟପୁର ରାଜପରିବାରଙ୍କ ଶିକାର ଅଭ୍ୟାସ ନିମନ୍ତେ ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ।
୧୯୬୯ରେ ଫତେ ସିଂ ଡେରାଡୁନସ୍ଥିତ ଭାରତୀୟ ବନ୍ୟଜୀବ ସଂସ୍ଥାନରେ ବନ ଅଧିକାରୀ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଲାଭ କଲେ ।
ପୁସ୍ତକୀୟ ଜ୍ଞାନ ଅପେକ୍ଷା ଗବେଷଣା, ନିରୀକ୍ଷଣ ଓ ଅନୁଭବରୁ ମିଳୁଥିବା ଜ୍ଞାନକୁ ସେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ ।
ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ବେଳେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସରୋଜ ରାଜ ଚୌଧୁରୀ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷମତା ବିଷୟରେ ଜାଣି ପାରିଥିଲେ ।
ନିରଙ୍କୁଶ ବାଘଶିକାର ଯୋଗୁଁ ଭାରତୀୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘସଂଖ୍ୟା ଦୟନୀୟ ସ୍ଥିତିରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲା ଓ ଏଥିରେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଭୂତପୂର୍ବ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀମତୀ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ ବ୍ୟାଘ୍ର ପରିଯୋଜନା )ର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ତା’ ପରଠାରୁ ଶିକାର ପ୍ରଥାକୁ ନିଷିଦ୍ଧ ଘୋଷିତ କରାଗଲା ଓ ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍ ସମେତ ୯ଟି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ବାଘସଂଖ୍ୟାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ସହକାରୀ କ୍ଷେତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବେ ଫତେ ସିଂ ରନ୍ଥାମ୍ବୋରରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ ଓ ଏହି ମହତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜ ଉପରିସ୍ଥ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ସମର୍ଥନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ।
ଫତେ ସିଂ “ଦ ଜେଫ୍ କୋର୍ୱିନ୍ ଏକ୍ସପିରିଏନ୍ସ୍” ନାମକ ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟାରୀର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇଥିଲେ ।
ଫତେ ସିଂଙ୍କ ମତ ଥିଲା ଯେ ଏତେ ବୃହତ୍ ଜନସଂଖ୍ୟାବିଶିଷ୍ଟ ଦେଶରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହାୟତାରେ ହିଁ ବ୍ୟାଘ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ ସମ୍ଭବ ଓ ତାଙ୍କ ଜନତା କୈନ୍ଦ୍ରିକ ପଦ୍ଧତି ସଫଳ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ।
ଫତେ ସିଂଙ୍କ ପରିବାରରେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଖେନ୍, ପୁତ୍ର ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ, ଦୁଇ ଝିଅ ପଦ୍ମିନୀ ଓ ଜୟା, ଚାରିଜଣ ଭାଇ, ଚାରୋଟି ଭଉଣୀ ଓ ଚାରିଜଣ ନାତିନାତୁଣୀ ଅଛନ୍ତି ।
ନିଜ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ପରାମର୍ଶକ୍ରମେ ଫତେ ସିଂ “ରାଜସ୍ଥାନ ବନ ସେବା”ରେ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
୧୯୬୧ରେ ରାଣୀ ଏଲିଜାବେଥ୍-୨ୟ ଓ ଏଡିନବରାର ନବାବଙ୍କ ଭାରତ ଭ୍ରମଣ ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ବାଘ ଶିକାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ବହନ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ବିଷୟ ମନେପକାଇ ଥରେ ସେ କହିଥିଲେ ଯେ “ସେତେବେଳେ ମୋର ବାଘମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ସ୍ନେହ ନଥିଲା ।
ବ୍ୟାଘ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ୧୯୯୩ର ଏକ ସାକ୍ଷାତକାରରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡେ ।
ଦୁର୍ଗାମାତା ନିଜେ ମଧ୍ୟ ବାହନ ବାଘର ଆରୋହଣ କରି ଅସୁରଙ୍କ ନାଶ କରନ୍ତିନି କି? ଏହି ମହାନ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ରଚନାକୁ ବିକୃତ କରିବାର ଅଧିକାର କୌଣସି ମାନବ ପାଖରେ ନାହିଁ ।
ଫତେ ସିଂ ବ୍ୟାଘ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ ଦିଗରେ ନିଜ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ପାଇଁ ଅନେକ ମହଲରୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
୧୯୮୨ – ଏଡିନବରାର ଶାସକ / ନବାବଙ୍କଠାରୁ ଫ୍ରେଡ୍ ଏମ୍. ପ୍ୟାକାର୍ଡ୍ ଅନ୍ତର୍ଯାତୀୟ ପାର୍କ୍ ମେରିଟ୍ ସମ୍ମାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ଶେଖର ଗୁପ୍ତା , ଯିଏକି ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀ, ଦାମିନୀ ସହ ପ୍ରଥମ ଦେଖାରେ ହିଁ ପ୍ରେମରେ ପଡିଯାଆନ୍ତି ।
ଘରେ କେହି ନ ଥିବା ବେଳେ ଶେଖରର ଛୋଟ ଭାଇ ରାକେଶ ଏବଂ ତାର କିଛି ଖଳ ପ୍ରକୃତିର ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଘରର ଚାକରାଣୀ ଉର୍ମୀକୁ ଧର୍ଷଣର ଶିକାର ହୁଏ ।
ହେଲେ ଶେଖର ଆସିବାରେ ଡେରି ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଇତିମଧ୍ୟରେ ଘଟଣା ପ୍ରଘଟ ହୋଇଯିବା ଭୟରେ ଧର୍ଷିତା ଉର୍ମୀକୁ ହତ୍ୟା କରିଦିଆଯାଏ ।
ଶେଖର ପରିବାର ଏକଥା ଜାଣିବା ପରେ ଲୋକ ଲଜ୍ଜ୍ୟା ତଥା ଆଇନ ଗତ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଭୟରେ ଘଟଣାକୁ ଲୁଚାଇବାପାଇଁ ଯତ୍‌ପରୋନାସ୍ତି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ବାପା ଓ ମାଆ ସାନ ପୁଅ ରାକେଶର କୁକର୍ମ ଘୋଡାଇବାପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାବେଳେ ଦାମିନୀ କିନ୍ତୁ ଉର୍ମୀର ଧର୍ଷଣ ତଥା ହତ୍ୟା କରିଥିବା ଦୋଷୀକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଇ ଉର୍ମୀକୁ ନ୍ୟାୟ ଦେବାକୁ ଅଡିବସେ ।
ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷରେ ବାପ, ମାଅଙ୍କ କଥା ରଖିବା ସହିତ ସାମାଜିକ ସମ୍ମାନ ହାନିକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ବେଳେ ସ୍ତ୍ରୀ ଦାମିନୀର ଅପ୍ରିୟ ସତ୍ୟକୁ ସାମନା କରିବାକୁ ସାହସ ଜୁଟାଇପାରେ ନି ।
ହେଲେ ଦାମିନୀ କିନ୍ତୁ ଶତ ବାଧା ବିଧ୍ନ ସତ୍ତ୍ୱେ ବି ଉର୍ମୀକୁ ନ୍ୟାୟ ଦେବାକୁ ଅଣ୍ଟା ଭିଡେ ।
ଦାମିନୀର ସଂଘର୍ଷ, ଶେଖର ଗୁପ୍ତାର ମାନସିକ ଦ୍ୱନ୍ଦ ତଥା ଅଦାଲତରେ ଦାମିନୀକୁ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରମାଣିତ କରିବା ପାଇଁ ଓକିଲଙ୍କ ପେଞ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ କାହାଣୀ ବହୁ ରୋମାଞ୍ଚକର ପରିସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟରେ ଗତି କରିଛି ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହେଉଛନ୍ତି ରାଜକୁମାର ସନ୍ତୋଷୀ ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ମୀନାକ୍ଷି ଶେଷାଦ୍ରୀ, ସନ୍ନି ଦେଓଲ, ଋଷି କପୁର, ରୋହିଣୀ ହତଙ୍ଗଡି, କୁଳଭୂଷଣ ଖରବନ୍ଦା, ଅମରୀଶ ପୁରୀ ଇତ୍ୟାଦି ।
ଏଲି ମୋରାନୀ, କରିମ ମୋରାନୀ ଓ ବଣ୍ଟି ସୁରମା ପ୍ରଯୋଜିତ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ତତ୍‌କାଳୀନ ସମୟର ଏକ ଜଣାଶୁଣା ନାରିକୈନ୍ଦ୍ରିକ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ ।
ସାମାଜିକ କୁସଂସ୍କାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକାକୀ ଲଢୁଥିବା ଜଣେ ନାରୀର ସଂଘର୍ଷ ଉପରେ କାହାଣିଟି ରଚିତ ।
ଶେଖର ମଧ୍ୟ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବୁଝିପାରି ଦାମିନୀର ପକ୍ଷ ନେଇଛି ଏବଂ ଉର୍ମୀର ଦୋଷୀକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଇବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇଛି ।
ଏହା ଛଡା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୌଣ ଚରିତ୍ରରେ ଅମିର ଖାଁ, ଟିନୁ ଆନନ୍ଦ ଇତ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ।
‌ପୂଜା ହେଗଡ଼େ‌ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତ୍ରୀ ଏବଂ ମଡେଲ, ଯିଏକି ତେଲୁଗୁ, ତାମିଲ ଏବଂ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
ଏହା ପରେ ସେ ତେଲୁଗୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅଭିନେତା ଅକ୍କିନେନି ନାଗାର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରଯୋଜିତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ‌ଓକ୍କା ଲୈଲା କୋସମ୍‌‌ରେ ଅକ୍କିନେନି ନାଗା ଚୈତନ୍ୟ ସ‌ହ ତେଲୁଗୁ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୬ରେ ପୂଜା ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ‌ମହେଞ୍ଜୋଦାରୋ‌ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନେତା ହ୍ରିତିକ ରୋଶନଙ୍କ ସ‌ହ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୯ରେ ମିସ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରେ ପୂଜା ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମରୁ ହିଁ କଟିଯାଇଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସେ ପୁଣିଥରେ ସେହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ଏବଂ ୩ୟ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିଲେ ।
ସେହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ କେଶ ପାଇଁ ତାକୁ ଏକ ଉପାଧି ମଧ୍ୟ ମିଳିଥିଲା ।
ଏହା ପରେ ସେ ୨୦୧୨ରେ ତାମିଲ କଥାଚିତ୍ର ‌ମୁଗାମୁଡ଼ି‌ ଜରିଆରେ ପ୍ରଥମ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ସେ ୨ୟ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାଗତା ନାୟିକା ଭାବରେ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
ପୂଜାଙ୍କର ପରିବାର କର୍ଣ୍ଣାଟକର ମାଙ୍ଗାଲୋରେ ନିବାସୀ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୁମ୍ବାଇରେ ଛୋଟରୁ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରାଞ୍ଜଳ ଭାବରେ ତୁଲୁ ଭାଷା, ଇଂରାଜୀ, କନ୍ନଡ଼ ଭାଷା ଏବଂ ହିନ୍ଦୀ କ‌ହିପାରନ୍ତି ।
ସେ ଛୋଟବେଳୁ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ମଡେଲିଂ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ କଲେଜରେ ପଢ଼ୁଥିବାବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ୨୦୧୪ରେ ପୂଜା ତେଲୁଗୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ‌ଓକ୍କା ଲୈଲା କୋସମ୍‌‌ରେ ଅଭିନେତା ନାଗା ଚୈତନ୍ୟଙ୍କ ସ‌ହ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ତେଲୁଗୁ ଭାଷାରେ ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଥମ ଅଭିନୀତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ସେ ୬୨ତମ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ଫିଲ୍ମ‌ଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟିକା ଭାବରେ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
୨୦୧୬ରେ ପୂଜା ଅଭିନେତା ହ୍ରିତିକ ରୋଶନଙ୍କ ସ‌ହ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ‌ମହେଞ୍ଜୋଦାର‌ ଜରିଆରେ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସ‌ହରରେ ଅଲ୍ଲୀଭାଇର ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ରେ ଅସୁବିଧା ହେବାରୁ ସେ ଦୁବାଇରୁ ହାଇଦ୍ରାବାଦ ଆସିଲା, ସେତେବେଳେ ତାକୁ ପୋଲିସ୍ ଗିରଫ କଲା ଏବଂ ତାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖାଗଲା ।
ମାତ୍ର ତା'ର ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ର ଲୋକମାନେ ପୋଲିସ୍ କମିଶନର୍‌ର ଝିଅକୁ ଅପ‌ହରଣ କରିନେବାରୁ ତା' ବଦଳରେ ଅଲ୍ଲୀ ଭାଇକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ।
ଏହାପରେ ଅଲ୍ଲୀ ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ରେ ଜଣେ ଅଣ୍ଡରକଭର୍ ପୋଲିସ୍ ଥିବା କଥା ଜଣିବାପରେ ସେ କ୍ରୀଷ୍ଣାର ବାପାକୁ ହତ୍ୟା କରିଦେଲା ।
ଅଲ୍ଲୀଭାଇ ଦେଶ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବା ଆଗରୁ କ୍ରୀଷ୍ଣା ତା'ର ସମସ୍ତ ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲା ଏବଂ ଅଲ୍ଲୀ ଭାଇକୁ ହତ୍ୟା କଲା ।
ହାଇଦ୍ରାବାଦରେ ଚାଲୁଥିବା ମାଫିଆରାଜ୍‌କୁ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ ଜଣେ ପୋଲିସ ଅଧିକାରୀ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଆଇ.ପି.ଏସ୍ ନିଯୁକ୍ତ ଯୁବକ‌ କ୍ରିଷ୍ଣା ମନୋହରକୁ କାମରେ ଲାଗାଇଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ସେ ସିଧାସଳଖ କାମ ନ କରି ନିଜେ ଜଣେ ଗୁଣ୍ଡା ଭାବରେ ଗୋଟିଏ ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ ସ‌ହ ମିଶି କାମ କରୁଥିଲା ।
ସେ ପ୍ରଥମେ ନାରାୟଣ ନାମକ ଜଣେ ଲୋକ ଅଧିନରେ କାମ କରୁଥିଲା, ମାତ୍ର ପରେ ଦୁଇବାରେ ରହି ଭାରତରେ ନିଜର କଳାକାରନାମା ଜାରି ରଖିଥିବା ଅଲ୍ଲୀ ଭାଇ ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ରେ ମିଶିଗଲା ।
ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ମହେଶ ବାବୁ ଓ ଇଲିଆନା ଡିକ୍ରୁଜ୍ ।
ପ୍ରକାଶ ରାଜ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦମ, ନସାର୍, ଆଶିଷ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ, ଶିବାଜୀ ସିନ୍ଧେ, ଅଜୟ, ଅଲ୍ଲୀ
ବେଶୁ ମାଧବ, ସତ୍ୟା ପ୍ରକାଶ, ଇସାଇ, ସୁବ୍ୱାରାଜୁ, ଜ୍ୟୋତି ରାଣା, ମାଷ୍ଟର ଭରତ, ମୁମାଇଥ୍ ଖାନ୍, ପୃଥୀରାଜ, ନରସିଂହ ଯାଦବ, ଜି.ଭି. ସୁଧାକର ନାଇଡ଼ୁ ଆଦି କଳାକାରମାନେ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ବିଭିନ୍ନ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ସେହି ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ରେ ମିଶି ଭଲ କାମ କଲା, ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ତା' ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ ମଧ ହେଉଥିଲା, ମାତ୍ର ସେ କିଏ ଆଉ କ'ଣ କରେ ବୋଲି କେହି ଜାଣିନଥିଲେ ।
ଶ୍ରୁତି ନାମକ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ତାକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲା, କାରଣ ସେ ତାକୁ ଜଣେ ବଦମାସ ପୋଲିସ କର୍ମଚାରୀଠାରୁ ବଞ୍ଚେଇଥିଲା ।
ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ପ୍ରଯୋଜନା କରିଥିଲେ ପୁରୀ ଜଗନ୍ନାଧ ଏବଂ ମଞ୍ଜୁଳା ଘଟ୍ଟମନେନି ।
ପୁରୀ ଜଗନ୍ନାଧ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର କାହାଣୀ ରଚନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ।
ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ମଣି ଶର୍ମା ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ସ୍ୱର ସଂଯୋଜନା କରିଥିଲେ ।
ତାମିଲରେ ବିଜୟ ଓ ଅସିନ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ହିନ୍ଦୀ ସଲମାନ ଖାଁ ଓ ଆୟେଶା ଟକିଆ ଏବଂ କନ୍ନଡ଼ରେ ଦର୍ଶନ ଓ ପ୍ରଣୀତା ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ପୁରାତନ ଗ୍ରୀସର ଅନେକ ଦେବାଦେବୀ ଲମ୍ବା ବାଳ ରଖି ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଆନ୍ତି, ଯେପରି ଜିଅସ, ଅକିଲିସ, ଆପୋଲୋ ଓ ପୋଜାଇଡନ ।
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବାଳର ଲମ୍ବ ବଡ଼ପଣିଆର ଲକ୍ଷଣ ଥିଲା ଓ ବାଳକୁ ବାରମ୍ବାର କୁଣ୍ଡେଇବା ଏକ ପ୍ରକାର ପ୍ରଦର୍ଶନାତ୍ମକ ଢଙ୍ଗ ଥିଲା ।
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୁହଁର ସାମନା ପଟେ ଚୁଟି ଛୋଟ ରଖୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ପଛପଟେ ଲମ୍ବା କରି ରଖୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଷଷ୍ଠ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ଗ୍ରୀକର ପୁରୁଷମାନେ ବାଳକୁ ଛୋଟ କରି ରଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଏହା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ରତା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ସଦାଚରଣ ଓ ଧନସମ୍ପତ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା ।
ଏହି ସମୟ ବେଳେ ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଲମ୍ବା ବାଳ ରଖିବା ମତ୍ତଗର୍ବର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଗୃହୀତ ହୋଇସାରିଥିଲା ।
ମଣିଷ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଓରାଙ୍ଗୁଟାନ ଭଳି କେତେକ ପ୍ରଜାତିରେ ମୁଣ୍ଡର ବାଳକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ବା କରି ରଖିବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ଶରୀରର ତାପମାତ୍ରା ଅତ୍ୟଧିକ ହେଉନଥିଲା ଓ ଫଳତଃ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଦଉଡ଼ି ବଣମଣିଷ ଆହୁରି ସହଜରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁଙ୍କ ଶିକାର କରିପାରୁଥିଲା ।
ଏହାର କାରଣ ହେଲା ଯେ ଏହି ଚୁଟି ମସ୍ତିଷ୍କକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ, ଅଲଟ୍ରାଭାୟୋଲେଟ କିରଣ ଓ ରେଡିଅସନରୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ ।
ନୃତତ୍ତ୍ୱ ଗବେଷକଙ୍କ ମତରେ ଲମ୍ବା ବାଳର କାରଣ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ହୋଇପାରେ ।
ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ନାଚୁରାଲ ସିଲେକ୍ସନ ଯୋଗୁଁ ଘଟିଥାଇପାରେ; ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଲୋମ ଝଡ଼ିପଡ଼ିବା ପରେ ଶିରର ବାଳ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାଇବାରେ ସହାୟକ ହୋଇପାରେ ।
ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଏକ ସମ୍ଭାବନା ଫିଶେରିଆନ ରନଆୱେ ସେକ୍ସୁଆଲ ସିଲେକ୍ସନରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ।
ଏହା ଅନୁଯାୟୀ ଲମ୍ବା ଓ ଚିକ୍କଣ ବାଳ ଏକ ସୁସ୍ଥ ସବଳ ବ୍ୟକ୍ତିର ଚିହ୍ନ ।
କେତେକ ପ୍ରଜାତି ବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ କିନ୍ତୁ ଅଳ୍ପ ବାଳ ବଛା ଟ୍ରେଟ ହୋଇପାରେ ।
ଲମ୍ବା ବାଳ ଏକ ପ୍ରକାର କେଶବିନ୍ୟାସ ଶୈଳୀ ଯେଉଁଥିରେ ମୁଣ୍ଡର ବାଳକୁ ଅନେକ ଲମ୍ବ ଯାଏଁ ବଢ଼ିବାକୁ ଦିଆଯାଇଥାଏ ।
ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ, କେତେଟି ସଭ୍ୟତାରେ ନାରୀଟିଏ ଥୋଡ଼ି ଯାଏଁ ବାଳ ରଖିଲେ ତାକୁ ଛୋଟ ବୋଲି ଧରାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଜଣେ ପୁରୁଷ ସେତିକି ବାଳ ରଖିଲେ ତାକୁ ଲମ୍ବା ବୋଲି ଧରାଯାଏ ।
ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ବାଳକୁ ଛୋଟ କରି ରଖିବା ସେମାନଙ୍କ ସମାଜର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଥିବାର ଗୋଟିଏ ଲକ୍ଷଣ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ ।
ଅଧିକାଂଶ ହିନ୍ଦୁ ଓ ସିଖ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ଲମ୍ବା ବାଳ ରଖିବା ସାଧୁସନ୍ଥଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ ମନେ କରନ୍ତି ।
ପୁରୁଣା କାଳରୁ ପୂର୍ବ ଏସିଆର ସଂସ୍କୃତିରେ ନାରୀର ମୁକୁଳା ବାଳକୁ ଯୌନ ପିପାସାର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଦେଖିଥାଆନ୍ତି ।
ଏହି ହେତୁରୁ ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ନାରୀମାନେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ବାଳକୁ ଖୋସା କରି କିମ୍ବା ବେଣୀ ପକାଇ ବାନ୍ଧି ରଖନ୍ତି ।
ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ମତରେ ଅତି ଲମ୍ବା ବାଳ ବଢ଼ାଇପାରୁଥିବା ଯୌନ ନିର୍ବାଚନର ଲକ୍ଷଣ ବୋଲି ମତ ଦିଅନ୍ତି ।
ଓଲ୍ଡ ଟେଷ୍ଟାମେଣ୍ଟ ଅନୁସାରେ ନାଜିରାଇଟମାନେ ଅନେକ ସମୟ ଯାଏଁ ବାଳକୁ ନ କାଟି ରଖୁଥିଲେ ।
ବିଶ୍ୱରେ ଟ୍ରାଇକୋଫିଲିଆ ସମଗ୍ର ଜନସଂଖ୍ୟାର ୭ ପ୍ରତିଶତରେ ପରିଦୃଷ୍ଟ ଓ ଲମ୍ବା ବାଳ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଆକର୍ଷଣ ଏହାର ଏକ ସାଧାରଣ ଲକ୍ଷଣ ।
ସାତରୁ ନଅ ମାସ ଭିତରେ ବାଳକମାନେ ବାଳ, କଣ୍ଠର ତୀବ୍ରତା ଓ ମୁହଁ ଦେଖି ଉଭୟ ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ।
ଶିମକଇଁଆ ବା ଗବୁରି ପ୍ରଶାନ୍ତ ମହାସାଗର ଉପକୂଳସ୍ଥ ମେକ୍ସିକୋ, କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଆମେରିକା, ଉତ୍ତର ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକା ଅଞ୍ଚଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏକ ସପୁଷ୍ପକ ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ଏହା ମଟର ଜାତୀୟ “ଫବାସିଏ” ପରିବାରର ଅଂଶବିଶେଷ ।
ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ବଣିକମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଏହାର ମଞ୍ଜି ଦୂର ଦୂରାନ୍ତକୁ ଯାଇ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଏହି ବୃକ୍ଷ ପଶ୍ଚିମ ଭାରତୀୟ ଦ୍ୱୀପପୁଞ୍ଜ, ଫ୍ଲୋରିଡ଼ା, ଗୁଆମ୍, ଭାରତ, ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ, ଫିଲିପାଇନ୍‍ସ୍ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାପ୍ତ ।
ହାୱାଇରେ ଏହାକୁ ଏକ ଅନୁପ୍ରବେଶକାରୀ (ଯେଉଁ ପ୍ରଜାତି ସ୍ଥାନୀୟ ନୁହଁନ୍ତି ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏମାନେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେବା ଫଳରେ ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ବିକାଶରେ ସମସ୍ୟା ଦେଖାଯାଉଛି) ପ୍ରଜାତିର ଉଦ୍ଭିଦ ଶ୍ରେଣୀରେ ଗଣନା କରାଯାଏ ।
ସାମୁଦ୍ରିକ ବାଣିଜ୍ୟରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନର ବଣିକଗୋଷ୍ଠୀ ଏହାକୁ ଫିଲିପାଇନ୍‍ସ୍‍ର ମାନିଲାରୁ ଆମଦାନୀ କରୁଥିଲେ ଏପରି ନାମର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଇପାରେ (ସେହିପରି ଆଉ ଏକ ପରିବା ହେଉଛି ଲଙ୍କା ମରିଚ ।