polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ପୂର୍ବ ସମୟରେ ଏମାନଙ୍କ ଭୌଗୋଳିକ ବ୍ୟାପ୍ତିର ମାତ୍ର ୨% ଅଂଶରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ପ୍ରଜାତିର କୁମ୍ଭୀର ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଛନ୍ତି ।
ନେପାଳର ଚିତ୍ତବନ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଇ ପ୍ରବାହିତ ନାରାୟଣୀ-ରାପ୍ତି ନଦୀ ଓ ବର୍ଡିଆ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଇ ପ୍ରବାହିତ କର୍ଣ୍ଣାଳୀ-ବର୍ବଇ ନଦୀ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଳ୍ପ କିଛି ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ବସବାସ କରନ୍ତି ।
ଭାରତରେ ଚମ୍ବଲ୍ ଜାତୀୟ ଅଭୟାରଣ୍ୟ, କତର୍ଣ୍ଣିଆଘାଟ ବନ୍ୟଜୀବ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ତଥା ସୋନ୍ ନଦୀ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ବସବାସ କରନ୍ତି ।
ଓଡ଼ିଶାରେ ମହାନଦୀସ୍ଥିତ ସାତକୋଶିଆ ଗଣ୍ଡ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ବସବାସ କରନ୍ତି ।
୨୦୧୦ ମସିହାରେ ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀ ଉପରେ ନିର୍ମିତ ତ୍ରିବେଣୀ ବ୍ୟାରେଜ୍‍ର ତଳ ପଟକୁ କିଛି ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ରହିଥିବା ଜଣା ପଡ଼ିଥିଲା (ଏହି କୁମ୍ଭୀର ବସବାସ କରୁଥିବା ଅଞ୍ଚଳ ସୋହାଗି ବର୍ୱା ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଓ ବାଲ୍ମିକୀ ବ୍ୟାଘ୍ର ଅଭୟାରଣ୍ୟ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ) ।
୨୦୧୦ ମସିହା ଡିସେମ୍ବର ମାସରେ ରୋମୁଲସ୍ ହ୍ୱିଟେକର୍‍ଙ୍କ ସହିତ ଭାରତର ତତ୍କାଳୀନ ପରିବେଶ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମନ୍ତ୍ରୀ ଜୟରାମ ରମେଶ ମାନ୍ଦ୍ରାଜ୍ କୁମ୍ଭୀର ବ୍ୟାଂକ୍ ପରିଦର୍ଶନରେ ଯାଇଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ସେ ଜାତୀୟ ତ୍ରି-ରାଜ୍ୟ ଚମ୍ବଲ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ପରିଚାଳନା ଓ ସହଯୋଗ ସମିତିର ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ।
ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶ, ରାଜସ୍ଥାନ ଓ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶରେ ପ୍ରବାହିତ ଚମ୍ବଲ ନଦୀର ୧୬୦୦ ବର୍ଗ କି.ମି. ଅଞ୍ଚଳରେ ଓ ଜାତୀୟ ଚମ୍ବଲ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ସଂରକ୍ଷଣ ଏହାର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ।
ଏହି ସମିତିରେ ତିନି ରାଜ୍ୟର ଜଳସମ୍ବଳ ମନ୍ତ୍ରାଳୟର ପ୍ରତିନିଧି, ଜଳସେଚନ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ବିଭାଗର ପ୍ରତିନିଧି, ଭାରତୀୟ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ସଂସ୍ଥାର ପ୍ରତିନିଧି, ମାନ୍ଦ୍ରାଜ୍ କୁମ୍ଭୀର ବ୍ୟାଂକ୍‍ର ପ୍ରତିନିଧି, ଘଡ଼ିଆଳ ସଂରକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥା, ୱଲ୍ଡୱାଇଡ୍ ଫଣ୍ଡ୍ ଫର୍ ନେଚର୍ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବନବିଭାଗ ଅଧିକାରୀ ସଦସ୍ୟ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି ।
ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ତଥା ସେମାନଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନର ସୁରକ୍ଷା, ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ପରିସ୍ଥିତିକ ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଗବେଷଣା ଓ ନଦୀକୂଳିଆ ଚାଷୀ, ମାଛଧରାଳୀଙ୍କ ଜୀବିକା ଓ ଆୟ ଇତ୍ୟାଦି ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଜନା ତିଆରି କରାଗଲା ।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପ ପାଇଁ ‘ ’ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ଯୋଜନା ଭିତ୍ତିରେ ୫-୮ କୋଟି ବ୍ୟୟବରାଦ କରାଯିବା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ପରି ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ମଧ୍ୟ ଏକ ଶୀତଳ-ରକ୍ତବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ।
ତେଣୁ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଥଣ୍ଡା ରଖିବା ପାଇଁ ପାଣିରେ ବୁଡ଼ି ରହେ ଓ ଉଷ୍ମ ରଖିବା ପାଇଁ ସ୍ଥଳଭାଗକୁ ଉଠିଆସି ଖରା ପୋଇଁଥାଏ ।
ସ୍ଥଳ ଭାଗରେ ଭଲଭାବେ ନ ଚାଲି ପାରିଲେ ମଧ୍ୟ ଖରା ପଡ଼ୁଥିଲେ ନଦୀ କୂଳରେ ପଥର ନଥିବା ବାଲିଆ ସ୍ଥାନକୁ ଏହି କୁମ୍ଭୀର ପ୍ରତିଦିନ ଖରା ପୋଇଁବା ପାଇଁ ଉଠି ଆସନ୍ତି ।
କେତେକ ଅଞ୍ଚଳର ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ଗୋମୁହାଁ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଖରା ପୋଇଁବା ଦେଖାଯାଇଛି ।
ଅନ୍ୟ କେହି ଖରା ପୋଇଁବା ସ୍ଥାନ ଅକ୍ତିଆର କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଦୁଇ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘର୍ଷ ହୋଇପାରେ ।
ଶୀତ ଋତୁରେ ପାଣି ବାହାର ତାପମାତ୍ରା ୧୮ ଡିଗ୍ରୀ ସେଲ୍‍ସିୟସ୍ ଓ ପାଣି ଭିତରେ ତାପମାତ୍ରା ୧୭ ଡିଗ୍ରୀ ସେଲ୍‍ସିୟସ୍ ହୋଇଯାଏ ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ବାହାରର ତାପମାତ୍ରା ୩୫ ଓ ପାଣି ଭିତରର ତାପମାତ୍ରା ୨୫ ଡିଗ୍ରୀ ସେଲ୍‍ସିୟସ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୁଏ ।
ଏପରି ସମୟରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନେ ଅଧିକ ସମୟ ପାଣିରେ ରହନ୍ତି ଓ ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟ ପାଇଁ ଖରାକୁ ବାହାରନ୍ତି ।
ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନେ ଗୋମୁହାଁ କୁମ୍ଭୀର ରହୁଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାନ୍ତି ଓ ପୂର୍ବେ ଈରାବତୀ ନଦୀର ତ୍ରିକୋଣଭୂମିରେ ଏମାନେ ବଉଳା କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସମ ଅଧିବାସରେ ରହୁଥିଲେ ।
୧୯୭୭ ମସିହାରେ ଗିର୍‍ୱା ନଦୀର କଟର୍ଣ୍ଣିଆଘାଟ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ଚାରିଟି ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ବସା ଠାବ କରାଯାଇଥିଲା ।
୨୦୦୬ ମସିହାରେ ୨୦ଟି ବସା ଠାବ ହୋଇଥିଲା ୩୦ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଓ ଅର୍ଥବ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ ଏହି ବୃଦ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ନୈରାଶ୍ୟଜନକ ।
ସେଠାରେ ଗବେଷଣାରତ ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ମତରେ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ଆଉ କୁମ୍ଭୀର ରଖିବାର ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ପ୍ରଜନନକ୍ଷମ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କମ୍ ଓ ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରାକୃତିକ ସଂଖ୍ୟାବୃଦ୍ଧିର ହାର ନୈରାଶ୍ୟଜନକ ରହିଛି ।
ନବଜାତ କୁମ୍ଭୀରମାନେ ବର୍ଷାଋତୁରେ ହେଉଥିବା ବନ୍ୟାରେ ଭାସି ଅଭୟାରଣ୍ୟରୁ ବହୁ ଦୂରକୁ ଚାଲି ଯାଆନ୍ତି ।
ସାଧାରଣତଃ ଡିସେମ୍ବର ଓ ଜାନୁଆରୀ ମାସ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ମିଳନ ସମୟ ।
ମାର୍ଚ୍ଚ୍ ଓ ଅପ୍ରେଲ୍ ମାସ ବେଳକୁ ଜଳବାୟୁ ଶୁଷ୍କ ଥାଏ ଓ ଏହି ସମୟରେ ମାଈ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନେ ପାଣିରୁ ବାହାରି ନଦୀକୂଳରେ ପାଣିରୁ ପ୍ରାୟ ୧-୫ ମିଟର୍ ଦୂରରେ ବାଲି ଖୋଳି ବସା ତିଆରି କରନ୍ତି ।
ନିଜ ପଛ ଗୋଡ଼ ସହାୟତାରେ ସେମାନେ ଗାତ ଖୋଳିପାରନ୍ତି ଓ ନିଜ ଗାତରେ ୨୦ରୁ ୯୫ଟି ଅଣ୍ଡା ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ଅଣ୍ଡା ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ଅଣ୍ଡା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବବୃହତ ।
୭୧ରୁ ୯୩ ଦିନ ଅଣ୍ଡା ଉଷୁମାଇବା ପରେ ମୌସୁମୀ ପ୍ରବାହର କିଛି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଶାବକ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନେ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତି ।
ଅନ୍ୟ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ପରି ଅଣ୍ଡା ଉଷୁମାଇବା ବେଳର ତାପମାତ୍ରା ନବଜାତ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ ।
ମାଈ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ଶାବକମାନଙ୍କୁ ପାଣି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବାରେ କୌଣସି ସାହାଯ୍ୟ କରେନାହିଁ ।
ଅଳ୍ପ କିଛି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଈ କୁମ୍ଭୀର ବସାରେ ଥିବା ଶାବକମାନଙ୍କୁ ଜଗି ରହେ ।
୨୦ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ପିଠି ପଟ ଚମଡ଼ାର ରଙ୍ଗ ପାଉଁଶିଆ, କଳା ହୋଇଯାଏ ।
ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ଗୋଡ଼ର ଆଙ୍ଗୁଠି ବହୁତ୍ ଛୋଟ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠି ବା ନଖଗୁଡ଼ିକ ଏକ ପରଦା ସଦୃଶ ପତଳା ମାଂସଦ୍ୱାରା ସଂଯୋଜିତ ।
ଯୌନ ପରିପକ୍ୱତା ହାସଲ କରିବା ପରେ ଅଣ୍ଡିରା ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ଥଣ୍ଟ ଅଗରେ ଏକ ଗୋଲ ପିଣ୍ଡୁଳା ବିକଶିତ ହୁଏ ।
ଏହି ପିଣ୍ଡୁଳା ହାଣ୍ଡି ପରି ହୋଇଥିବାରୁ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରକୁ ଘଡ଼ିଆଳ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ଥଣ୍ଟ ଅଗର ପିଣ୍ଡୁଳାର ପ୍ରକୃତ ଉପଯୋଗୀତା କଣ ଜଣାନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ଲିଙ୍ଗ ନିରୂପିତ କରିବା, ଧ୍ୱନି ସୃଷ୍ଟି କରିବା କିମ୍ବା ମାଈମାନଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଉଛି ।
ଏହା ପରେ ସେମାନଙ୍କ ଥଣ୍ଟ ଅଗରେ ରହିଥିବା ମାଂସ ପିଣ୍ଡୁଳାର ଆକାର କ୍ରମଶଃ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗେ ।
ନିଜ ଇଲାକାରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରିବା ସମୟରେ ନିଜ ଥଣ୍ଟାଗ୍ର ପିଣ୍ଡୁଳା ଦେଖାଇ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଶବ୍ଦ କରି ମାଈ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ନିଜ ଇଲାକାରେ ରହିଥିବା ମାଈ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଅଣ୍ଡିରା କୁମ୍ଭୀରଙ୍କଠାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ବା ଦୂରେଇ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ନିଜ ଥଣ୍ଟକୁ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଟେକି ରଖି ମାଈ କୁମ୍ଭୀର ମିଳନ ପାଇଁ ନିଜ ସହମତି ପ୍ରଦାନ କରେ ।
ମିଳନ ଋତୁ ପୂର୍ବରୁ ଉଭୟ ଅଣ୍ଡିରା ଓ ମାଈ କୁମ୍ଭୀରମାନେ ନିଜ ନୂତନ ସଙ୍ଗୀ ବା ସଙ୍ଗିନୀକୁ ଖୋଜି ବୁଲୁଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରାକ୍-ମିଳନ ସମୟରେ ଥଣ୍ଟ ଘସାଘସି ହୋଇ ଓ ପରସ୍ପର ଉପରକୁ ଚଢ଼ି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ସାଥୀ ଆଗରେ ମନର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି ।
ସଂରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଉଛି ଓ ପ୍ରଜନନ କେନ୍ଦ୍ରରୁ କୁମ୍ଭୀର ଆଣି ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଛଡ଼ାଯାଉଛି ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଜନନ କେନ୍ଦ୍ରରୁ କୁମ୍ଭୀରଆଣି ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶରେ ଛାଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାରେ ବିଶେଷ ବୃଦ୍ଧି ହେଉନାହିଁ ।
ଯୁବ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କୁ ନୂତନ ଓ କଷ୍ଟମୟ ପରିବେଶରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ବି କୌଣସି ଲାଭ ମିଳିଲା ନାହିଁ ।
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଯୋଗୁଁ ଏହି ସବୁ ପଦକ୍ଷେପ ସଫଳ ହୋଇପାରୁନାହିଁ ।
ଘଡ଼ିଆଳ ରହିଲେ ନଦୀରେ ମାଛ କମ୍ ହୋଇଯିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଜୀବିକାରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବାରୁ ସେମାନଙ୍କ ତରଫରୁ ଆଶାନୁରୂପ ସମର୍ଥନ ମିଳେନାହିଁ ।
ଏହା ଛଡ଼ା ଏମାନଙ୍କ ରହିବା ସ୍ଥାନର ନିରୀକ୍ଷଣ ତଥା ଏମାନଙ୍କ ଖାପ ଖୁଆଇବା ପ୍ରବୃତ୍ତି, ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ଇତ୍ୟାଦି ବିଷୟରେ ସବିଶେଷ ଗବେଷଣା ହେଉନାହିଁ ।
ନିଜର ଲମ୍ବା ଥଣ୍ଟ ଯୋଗୁଁ ଏମାନେ ସହଜରେ ମାଛ ଧରି ପାରନ୍ତି ଓ ଏମାନଙ୍କ ଥଣ୍ଟ ପରି ପାଟିରେ ରହିଥିବା ତୀକ୍ଷଣ ଦାନ୍ତ କବଳରୁ ମାଛ ଖସି ପଳାଇବାର ସମ୍ଭାବନା ଖୁବ୍ କମ୍ ।
ଶାବକ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରମାନେ କୀଟପତଙ୍ଗ, ଛୋଟ ମାଛ, ବେଙ୍ଗ ଇତ୍ୟାଦି ଖାଆନ୍ତି ।
ପରିପକ୍ୱ ବା ବୟସ୍କ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ବଡ଼ ମାଛ, ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ଇତ୍ୟାଦି ଖାଆନ୍ତି ।
ପାଣିରେ ଏମାନେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଥାନ୍ତି ଓ ମାଛମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପାଖରୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଯିବାର ସୁଯୋଗ ଦିଅନ୍ତି ।
ମାଛ ପାଖରୁ ଗଲେ ଏକ ଅକସ୍ମାତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ମାଛକୁ ନିଜ ଲମ୍ବା ଥଣ୍ଟରେ ମାଡ଼ି ବସନ୍ତି ।
ଶିକାର ବେଳେ ମାଛଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ କରିବା ବା ଥଣ୍ଟକୁ ବନ୍ଦ କରି ଏକ ତାଳି ପରି ଶବ୍ଦ କରି ମାଛକୁ ଭୟଭୀତ କରାଇବା ପରି ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ ।
ଏହି କୁମ୍ଭୀରକୁ କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଗାଭିଆଲ୍, ମାଛଖିଆ କୁମ୍ଭୀର ଓ ଏପରି ଅନେକ ନାମ ଦିଆଯାଇଛି ।
ଏହି କୁମ୍ଭୀର ମୁଖ୍ୟତଃ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦ୍ୱୀପର ଉତ୍ତରରେ ରହିଥିବା ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦରେ ପ୍ରଥମେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା ।
ବିଶ୍ୱର ସର୍ବମୋଟ ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ନଦୀନାଳରେ ରହୁଥିବା ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବର୍ତ୍ତମାନ କେବଳ ୨୩୫ ।
ମାଛ ଜାଲରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ପ୍ରାଣ ଯିବା, ନଦୀରେ ମାଛସଂଖ୍ୟା କମିବା ଓ ଅଧିବାସ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେବା ଏହି କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାହ୍ରାସର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ ।
ଗତ ୭୦ ବର୍ଷରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅତିମାତ୍ରାରେ ହ୍ରାସ ପାଇଥିବାରୁ ତାଲିକାରେ ଏହାକୁ ଜୀବ ଭାବେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ ।
ଅନ୍ୟ କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ଶରୀରର ଦୈର୍ଘ୍ୟ ଅଧିକ ।
୧୧୦ଟି ଗୋଜିଆ ଓ ପରସ୍ପରକୁ ଲାଗି ରହିଥିବା ଦାନ୍ତ ତଥା ଲମ୍ବା ଥଣ୍ଟ ପରି ମୁଖାଗ୍ର ଯୋଗୁଁ ଏମାନଙ୍କୁ ମାଛ ଧରିବାରେ ସୁବିଧା ହୁଏ ।
ଅଣ୍ଡିରା ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ଥଣ୍ଟ ଆଗରେ ଏକ ପିଣ୍ଡୁଳା ରହିଥାଏ ଯାହା ଏକ ଛୋଟ ମାଟିପାତ୍ର ବା ହାଣ୍ଡି ପରି ଦେଖାଯାଏ ।
ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଯାଇଥିବା ସବୁଠାରୁ ଲମ୍ବା କିଛି ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଲା - ୧୯୨୦ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ ଫୈଜାବାଦ୍ ନିକଟସ୍ଥ ଘର୍ଘର ନଦୀରୁ ଶିକାର କରାଯାଇଥିବା ୬.୫ ମିଟର୍ ଦୈର୍ଘ୍ୟବିଶିଷ୍ଟ ଏକ କୁମ୍ଭୀର ।
୧୯୨୪ ମସିହା ଜାନୁଆରୀ ମାସରେ ଉତ୍ତର ବିହାରର କୋଶୀ ନଦୀରୁ ୭ ମିଟର୍ ଲମ୍ବା ଏକ ବିରାଟ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ଶିକାର କରାଯାଇଥିଲା ।
ଯଦିଓ କିଛି ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ୬ ମିଟର୍‍ରୁ ଅଧିକ ଲମ୍ବା ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ଅନେକ ସଂଖ୍ୟାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ, ତେବେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏପରି ଲମ୍ବା ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ଆଉ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହାନ୍ତି ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ପରିଲକ୍ଷିତ ସର୍ବବୃହତ୍ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ଲମ୍ବ ୬.୨୫ ମିଟର୍ ଓ ପରିଲକ୍ଷିତ ସର୍ବାଧିକ ଓଜନ ୯୭୭ କି.ଗ୍ରା. ।
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଉପନୀତ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ୧୮ ମାସରେ ୧ ମିଟର୍ ଲମ୍ବା ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଠାରେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଅଧିକ ଜଳଚର ପ୍ରବୃତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।
ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର କୁମ୍ଭୀର ଶରୀରକୁ ଭୂମିଠାରୁ ଟିକେ ଉଠାଇ ସ୍ଥଳଭାଗରେ ଚାଲନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ପକ୍ୱ ବୟସରେ ଉପନୀତ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ମଧ୍ୟ ଏପରି ଚାଲି ପାରେ ନାହିଁ ବରଂ ଭୂମିରେ ଘୁସୁରି ହୋଇ ଚାଲେ ।
ଯେଉଁ ପ୍ରବହମାନ ନଦୀରେ ଉପକୂଳ ବାଲିଆ, ପାଣିରେ ଅଧିକ ମାଛ ଓ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ଗଭୀର ଗର୍ତ୍ତ ରହିଥାଏ ସେହି ନଦୀମାନଙ୍କରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ବସବାସ କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ।
୨୦୦୭ ଡିସେମ୍ବର୍ ମାସରେ ଚମ୍ବଲ ନଦୀରେ ଅନେକ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ମରି ପଡ଼ି ରହିଥିବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ।
ପ୍ରାଥମିକ ତଦନ୍ତରେ ମାଛ ଧରାଳୀଙ୍କ ଜାଲରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ଏମାନେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିବେ ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଉଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ମୃତ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ଶବ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦରୁ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀରର କୋଷରେ ସୀସା ଓ କ୍ୟାଡ୍‍ମିୟମ୍ ପରି ଗୁରୁ ଧାତୁ ଅତ୍ୟଧିକ ପରିମାଣରେ ରହିଥିବା ଜଣା ପଡ଼ିଲା ।
ଏହି ଗୁରୁ ଧାତବ ମୌଳିକ ସେମାନଙ୍କ ପେଟରେ ଅଲ୍‍ସର୍, ଜୀବାଣୁ ଏବଂ ରୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଫଳରେ ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ ।
ଏକଦା ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ପୂର୍ବ ପଟେ ବ୍ରହ୍ମଦେଶର ଈରାବତୀ ନଦୀଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପଶ୍ଚିମରେ ପାକିସ୍ତାନର ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମଗ୍ର ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ବାଲି ପଠା ରହିଥିବା ନଦୀରେ ଖରା ପୋଇଁବାରେ ସୁବିଧା ହେଉଥିବାରୁ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ନଦୀର ବାଲି କୂଳିଆ ସ୍ଥାନରେ ବସବାସ କରନ୍ତି ।
ଶୀତଋତୁରେ ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମିଳନ ସମୟ ଓ ମୌସୁମୀ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଶାବକମାନେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ।
କୁମ୍ଭୀରମାନଙ୍କ ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ୀ ମଧ୍ୟରେ ଓ ମାତ୍ର ୯ ବର୍ଷରେ କୁମ୍ଭୀର ସଂଖ୍ୟାରେ ଏପରି ଦ୍ରୁତ ହ୍ରାସ ଘଟିଥିବାରୁ ସଂସ୍ଥା ଏହି ପ୍ରଜାତିକୁ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ କରିଛି ।
ଶାବକ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ଅଗଭୀର ପାଣିରେ ରହନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଆକାର ବଢ଼ିଲେ ସେମାନେ ଗଭୀର ପାଣିରେ ଚଳପ୍ରଚଳ ହୁଅନ୍ତି ।
ପରିପକ୍ୱ ବୟସର ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ୪ ମିଟର୍‍ରୁ ଅଧିକ ଗଭୀର ପାଣିରେ ଚଳପ୍ରଚଳ ହୁଅନ୍ତି ।
କୁମ୍ଭୀର ସଂଖ୍ୟାରେ ୯୮% ହ୍ରାସ ସଂରକ୍ଷଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଘୋର ଅବହେଳା ଓ ବୈମାତୃକ ମନୋଭାବ ଦର୍ଶାଏ ।
ତେଣୁ ଭାରତ ସରକାର ୧୯୭୨ର ବନ୍ୟଜୀବ ସଂରକ୍ଷଣ କାନୁନ୍‍ରେ ଏହି କୁମ୍ଭୀର ପ୍ରଜାତିର ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ କଡ଼ାକଡ଼ି ନିୟମ ପ୍ରଣୟନ କରିଥିଲେ ।
ପୂର୍ବେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରଙ୍କ ପେଟରୁ ଧାତୁଖଣ୍ଡ ବା ଅଳଙ୍କାର ଇତ୍ୟାଦି ମିଳିବା ଘଟଣାରୁ ବୋଧହୁଏ ଏମାନଙ୍କ ନରଭକ୍ଷୀ ହୋଇଥିବା ଲୋକକଥାର ଜନ୍ମ ହୋଇଛି ।
କୌଣସି ପ୍ରଲୋଭନରେ ବା ପଚନରେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଏମାନେ ଧାତୁ ଖଣ୍ଡ ଖାଇଥାଇ ପାରନ୍ତି ।
ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ସୁବିକଶିତ ଲାଞ୍ଜ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠିମାନଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ୁଥିବା ପତଳା ପରଦା ପରି ମାଂସ ଏମାନଙ୍କୁ ପାଣିରେ ପହଁରିବାରେ ଓ ଅଚିରେ ଦିଗ ବଦଳାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ମାଢ଼ି ବା ଥଣ୍ଟ ପତଳା ଓ ଲମ୍ବା ଓ ମାଛ ଧରି ଖାଇବା ପାଇଁ ବେଶ୍ ସହାୟକ ।
ବିଭିନ୍ନ ଭାଷାରେ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀରର ଗାଭିଆଲ୍ ଡେଲ୍ ଗ୍ୟାଞ୍ଜେସ୍, ଲମ୍ବା ନାକ କୁମ୍ଭୀର, ବାହଶୁଳିଆ, ଚିମ୍ପ୍‍ଟା, ଲାମ୍‍ଥୋରା, ମାଛ କୁମ୍ଭୀର, ନାକା, ନକର ଇତ୍ୟାଦି ବିଭିନ୍ନ ନାମ ରହିଛି ।
ବଉଳା କୁମ୍ଭୀର, ଗୋମୁହାଁ କୁମ୍ଭୀର ଓ ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ଭାରତରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ତିନି ପ୍ରକାରର କୁମ୍ଭୀର ପ୍ରଜାତି ।
ଥଣ୍ଟିଆ କୁମ୍ଭୀର ବା ଘଡ଼ିଆଳ ପ୍ରଥମ ଅନୁଚ୍ଛେଦର ଜୀବଭାବେ ପରିଗଣିତ ହୁଏ ।
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶା ନିର୍ବାଚନରେ ସୁରମା ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟିର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବରେ ରଣପୁର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିଥିଲେ ।
ଏହି ନିର୍ବାଚନରେ ସେ ବିଜୟୀ ହୋଇ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାର ୧୩ଶ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ।
ସୁରମା ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କର ୨ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳରେ ସେ ଜଣେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିରେ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟି ରାଜନୈତିକ ଦଳ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ଅଛନ୍ତି ।
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ସେ ରଣପୁର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ୧୩ଶ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାରେ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳରେ ସେ ଜଣେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଗୃହ ବିଜ୍ଞାନରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର କରିଥିଲେ ଏବଂ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଓକିଲାତି ପଢ଼ିଥିଲେ ।
ଗ୍ରୁପ ଷ୍ଟେଜ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ମ୍ୟାଚଗୁଡିକ ରାଉଣ୍ଡ ରବିନ ଆକାରରେ ଖେଳାଯିବ, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳ ଅନ୍ୟ ଦଳ ସହିତ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ମ୍ୟାଚ ଖେଳିବେ ।
ଏହାର ଅର୍ଥ ପ୍ରତି ଦଳ ବିଶ୍ୱକପରେ ଅତି କମରେ ନଅଟି ମ୍ୟାଚ ଖେଳିବ ଏବଂ ମୋଟ ୪୫ଟି ମ୍ୟାଚ ଏହି ଗ୍ରୁପରେ ହେବ ।
ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରୁପରେ ଦଶଟି ଦଳ ରହିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳ ବାକି ନଅଟି ଦଳ ସହ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ମ୍ୟାଚ ଖେଳିଥିଲେ ।
ପଏଣ୍ଟ ସାରଣୀର ପୁରା ଉପରେ ଥିବା ଚାରୋଟି ଦଳ ନକ ଆଉଟ ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ଏହା ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱକପ ଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସବୁ ଟେଷ୍ଟ ଖେଳୁଥିବା ଦଳ ସ୍ଥାନ ପାଇନଥିଲେ ।
ତାହାଛଡ଼ା କୌଣସି ସହଯୋଗୀ ଦଳକୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଶ୍ୱକପରେ ଖେଳିବାକୁ ସ୍ଥାନ ମିଳିନଥିଲା ।
ଆୟୋଜନକାରୀ ଇଂଲଣ୍ଡ ଏବଂ ଆଇସିସି ରେ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୧୭ ସୁଦ୍ଧା ଥିବା ପ୍ରଥମ ସାତୋଟି ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଦଳଗୁଡ଼ିକୁ ସିଧାସଳଖ ଯୋଗ୍ୟତା ମିଳିଯାଇଥିଲାବେଳେ, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଦଳ ଯୋଗ୍ୟତା ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଖେଳଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିର କରାଯାଇଥିଲା ।
ନକଆଉଟ ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ଯାଇଥିବା ଚାରୋଟି ଦଳ ହେଲେ - ଭାରତ, ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ, ନ୍ୟୁଜିଲାଣ୍ଡ ଏବଂ ଇଂଲଣ୍ଡ ।
ଇଂଲଣ୍ଡ ଏବଂ ନ୍ୟୁଜିଲାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଫାଇନାଲ ମ୍ୟାଚ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା ।
୫୦ ଓଭର ମ୍ୟାଚ ଟାଇ ହେବାପରେ, ସୁପର ଓଭର ମଧ୍ୟ ଟାଇ ହେବା ଯୋଗୁଁ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟକ ବାଉଣ୍ଡ୍ରି ମାରିଥିବାରୁ ଇଂଲଣ୍ଡ ଦଳକୁ ୨୦୧୯ ପୁରୁଷ କ୍ରିକେଟ ବିଶ୍ୱକପ ବିଜୟୀ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା ।
ପ୍ରତି ଖେଳରେ ନିମ୍ନୋକ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣ ମ୍ୟାଚଟିକୁ ନିରପେକ୍ଷ ଭାବରେ ତୁଲାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ।
ଇଆନ ଗଲ୍ଡ ଏହି ବିଶ୍ୱକପ ପରେ ଅମ୍ପାୟାରିଂରୁ ଅବସର ନେଇଯିବେ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୫ ବିଶ୍ୱକପ ଭଳି ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାପାଇଁ ମୋଟ $୧ କୋଟି ପୁରସ୍କାର ରାଶି ଆଇସିସି ତରଫରୁ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଯୋଗ୍ୟତା ପର୍ଯ୍ୟାୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାଟିରେ ଆଫଗାନିସ୍ଥାନ, ୱେଷ୍ଟଇଣ୍ଡିଜକୁ ହରାଇଥିଲା ।
ୱେଷ୍ଟ ନାଇଲ ଫିଭର ଏକ ଭୂତାଣୁ ଜନିତ ସଂକ୍ରମଣ ଯାହା ମଶାଙ୍କଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପିଥାଏ ।
ସଂକ୍ରମଣ ପରେ ପ୍ରାୟ ୭୫% ଲୋକଙ୍କର ସାମାନ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ ଓ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କର ଆଦୌ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ ।
ପ୍ରାୟ ୨୦% ଲୋକଙ୍କର ଜ୍ୱର, ମୁଣ୍ଡ ବିନ୍ଧା, ବାନ୍ତି, ରାସ୍ ଇତ୍ୟାଦି ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ ।
ଏକ ଶତାଂଶରୁ କମ ଲୋକଙ୍କର ରୋଗ ଜଟିଳ ହୋଇ ଏନସେଫାଲାଇଟିସ ଓ ମେନିଞ୍ଜାଇଟିସ୍ ଆଦି ରୋଗ ହୁଏ ଯେଉଁଥିରେ ଅନମନୀୟ ବେକ, ମାନସିକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହୁଏ ଓ ବାତ ମାରେ ।
ସ୍ନାୟୁ ମଣ୍ଡଳ ପ୍ରଭାବିତ ରୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୧୦% ଲୋକଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସଙ୍କଟ ରହେ ।
ଏହି ରୋଗରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ମଶା କାମୁଡ଼ାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ଉପାୟ ସାଧନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥିର ଜଳ ଥିଲେ, ଯେପରିକି ପୁରୁଣା ଗାଡ଼ି ଟାୟାର, ବାଲ୍ଟି, ନାଳ ଓ ସ୍ୱିମିଙ୍ଗ ପୁଲ, ତାହାକୁ ବାହାର କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ ।
ମଶା ତଡ଼ିବା ଔଷଧ , ଝରକା ପରଦା , ମଶାରୀ ବ୍ୟବ‌ହାର କରାଯାଏ ଓ ଅଧିକ ମଶା ଥିବା ସ୍ଥାନ ନ ଯିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ ।
ଏହାର କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଔଷଧ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନିବାରକ ଔଷଧ ଦିଆଯାଏ ।
ଏହି ରୋଗ ରକ୍ତାଧାନ , ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତିରୋପଣ, ଗର୍ଭାବସ୍ଥାରେ ମାତାଠାରୁ ଶିଶୁ, ପ୍ରସବ ବା ସ୍ତନ୍ୟପାନ ଇତ୍ୟାଦି ମାଧ୍ୟମରେ ବ୍ୟାପେନାହିଁ ।
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସମସ୍ୟା ଥିଲେ ବା ୬୦ ବର୍ଷ ବୟସରୁ ଅଧିକ ହୋଇଥିଲେ ରୋଗ ସାଂଘାତିକ ହୁଏ ।
୨୦୦୬ ମସିହାରେ ଶୁଭ ନାମରେ ଅନ୍ୟ ଏକ କଥାଚିତ୍ର ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦିଲାରା ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଜଣେ ମୂକ ଝିଅ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ହନିଫ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାଙ୍କୁ ତିନିଥର ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ମିଳିଥିଲା ।
ବଙ୍ଗଳା କଥାଚିତ୍ର ଏ ଜୀବନ ତୁମର ଆମର ଜରିଆରେ ସେ ବଙ୍ଗଳା କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ୨୦୦୩ ମସିହାରେ ରିଆଜଙ୍କ ସ‌ହ ମନର ମଝେ ତୁମି ବଙ୍ଗଳା କଥାଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଚାଷୀ ନ‌ଜ୍‌ରୁଲ୍ ଇସ୍‌ଲାମଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବାର କାହାଣୀକୁ ନେଇ ନିର୍ମିତ କଥାଚିତ୍ର ମେଘର ପର ମେଘରେ ଦିଲାରା ହନିଫ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ୨୦୦୪ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ।
ଦିଲାରା ହାନିଫ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଜଣେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ସେ ମୁଖ୍ୟତଃ ବଙ୍ଗଳା କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
ସେ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରିବା ବ୍ୟତୀତ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ଦୂରଦର୍ଶନରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ।
ଏହାପରେ ସେ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁରଙ୍କ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ସୁବାଶିନୀ ଉପରେ ନିର୍ମିତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଶୁଭରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ସେ ସୁବାଶିନୀ ଗଳ୍ପ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଶାସ୍ତିରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ସମୀକ୍ଷକମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣିମାଙ୍କର ରେଖା ହନିଫ ଏବଂ ଦିଲ୍‌ରୁବା ହନିଫ ନାମରେ ଦୁଇଜଣ ଭଉଣୀ ଅଛନ୍ତି ।
ସେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସ ରାଜନୈତିକ ଦଳର ଜଣେ କର୍ମକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିରେ ସକ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି ।
ବିଜୟଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବରେ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାକୁ ଥରେ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୯୫ ମସିହାରେ ହୋଇଥିବା ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ସେ କଟକ ସଦର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ବିଜୟୀ ହୋଇ ୧୧ଶ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହି ବିଧାନ ସଭାରେ ସେ ଜାନକୀ ବଲ୍ଲଭ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳରେ ଜଣେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଗିରିଧର ଗମାଙ୍ଗ ଓ ହେମାନନ୍ଦ ବିଶ୍ୱାଳଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପୂର୍ବରୁ ସେ ୧୯୬୪ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ବିଜୁ-ବିରେନ ସରକାରକଙ୍କ ଦୁର୍ନିତି ଉପରେ ହୋଇଥିବା ନିଖିଳ ଉତ୍କଳ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ।
୧୯୬୪ ମସିହାରେ ବିଜୁ-ବିରେନଙ୍କର ଦୁର୍ନିତିଗ୍ରସ୍ତ ସରକାରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ହୋଇଥିବା ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନରେ ସେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ।
୧୯୬୮ ମସିହାରେ ସେ ଶୈଳବାଳା ମହିଳା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଛାତ୍ର ସଂସଦର ସଭାପତି ଭାବରେ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ବିଜୟଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ୧୯୮୮ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶା କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ମଧ୍ୟମ ଉଦ୍ୟୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା ଉଦ୍ୟୋଗୀ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନୀତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଋଗ୍ୱେଦ ଅନୁଶାରେ ବୃହସ୍ପତିକୁ ଅଙ୍ଗିରସ ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଏବଂ "ଶିବ ପୁରାଣ" ଅନୁଶାରେ ତାଙ୍କୁ ସୁରୁପର ପୁତ୍ର ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ପ୍ରଥମ ପତ୍ନୀ "ଶୁଭା", ସେ ସାତଜଣ ପୁତ୍ରୀ (ଭାନୁମତି, ରାକା, ଆର୍ଚିସ୍ମତି, ମହାମତି, ମହିଷ୍ମତି, ସିନିବଳୀ ଏବଂ ହବିଷ୍ମତିଙ୍କୁ) ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀ "ତାରା", ଯାହାଙ୍କର ସାତଜଣ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଜଣେ ପୁତ୍ରୀ ଅଛନ୍ତି ତଥା ତୃତୀୟ ପତ୍ନୀ "ମମତା"ଙ୍କଠାରୁ କଚ ଓ ଭରଦ୍ୱାଜ ନାମରେ ଦୁଇଜଣ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ ।
ବୃହସ୍ପତି, ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥର ତଟ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର ଅଖଣ୍ଡ ତପସ୍ୟା କରି ଦେବଗୁରୁର ପଦବୀ ପାଇଥିଲେ ।
ସେତିକିବେଳେ ଭଗବାନ ଶିବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ "ନବଗ୍ରହ"ରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ଭରଦ୍ୱାଜ ଗୋତ୍ରର ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ବଂଶଜ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ଜ୍ୟୋତିଷ ଅନୁଶାରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନବ ଗ୍ରହର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଏବଂ ନବଗ୍ରହରେ ଗଣାଯାଏ ।
ବୃହସ୍ପତି ଗ୍ରହ ରେ ଉଚ୍ଚ ଭାବରେ ରହିଥାନ୍ତି ଏବଂ ରେ ନିଚ୍ଚ ଭାବେ ରହିଥାନ୍ତି ।
ସୂର୍ଯ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଇଁମିତ୍ର ଗ୍ରହ ଅଟନ୍ତି ।
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ତିନି ନକ୍ଷତ୍ର "ପୁନର୍ବସୁ", ବିଶାଖା ଓ "ପୂର୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ" ରହିଛନ୍ତି ।
ବୃହସ୍ପତି ହିନ୍ଦୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଅଟନ୍ତି ଏବଂ ଦୈତ୍ୟ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କଠୋର ବିରୋଧୀ ରହିଛନ୍ତି ।
ସେ ନବଗ୍ରହ ସମୂହର ନାୟକ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଗଣପତି ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ତାଙ୍କର ବର୍ଣ୍ଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ହଳଦିଆ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖେ ଦଣ୍ଡ, କମଳ ଏବଂ ଜପମାଳା ରହିଥାଏ ।
ବୃହସ୍ପତି ଯାହାଙ୍କୁ "ପ୍ରାର୍ଥନା କିମ୍ବା ଭକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ" ରୂପେ ପୂଜାକରାଯାଏ, ଏବଂ "ବ୍ରହ୍ମମନସ୍ପତି" ତଥା ଦେବଗୁରୁ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମର ଅବତାର ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବତା ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କରିଥାନ୍ତି ।
ଖେମର ସାମ୍ରାଜ୍ୟର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିବା କାରଣରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମନ ଏକ ପ୍ରାଦେଶିକ ଅଞ୍ଚଳରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ରାଜା ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମନଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଶିଳାଲେଖରେ ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କ୍ଷତିନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ୟ ରୂପ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ନରେନ୍ଦ୍ରଲକ୍ଷ୍ମୀ ରୂପେ ସୂଚିବଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି ।
ଜଣେ ଯୁବ ରାଜକୁମାର ହିସାବରେ ସେ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ମୋହଗ୍ରସ୍ତ ଥିଲେ ଏବଂ ସିଂହାସନ ଉପରେ ନିଜର ଦାବି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ଅନ୍ୟ ଏକ ଶିଳାଲେଖ ଅନୁସାରେ ସେ ତାଙ୍କର ବିଦ୍ୟା ଆହରଶ ଶେଷ ପରେ ତାଙ୍କର ରାଜକୀୟ ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ପରମ୍ପରାକୁ ଉଦ୍ଜୀବିତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ରାଜ ପରିବାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ପ୍ରତିପାଦନ କରିଥିଲେ ।
ହର୍ଷବର୍ମନ ୩, ସମ୍ଭବତଃ ନୃପତିବର୍ମନ ଯିଏକି ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ୟର ଶାସନ‌କୁ ଅନେକାଂଶରେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭାଇ ଧରଣନ୍ଦ୍ରବର୍ମନଙ୍କୁ ବୟସ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ରାଜା ଭାବରେ ଏହି ବିଜୟୀ ଅଞ୍ଚଳ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଏକ ଶିଳାଲେଖ ଅନୁସାରେ ସେ ତାଙ୍କର ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ସ‌ହ ମହାସାଗର କୂଳରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ସାମ୍ନା କରିଥିଲେ ।
ଗରୁଡ଼ ଯେମିତି ପାହାଡ଼ ଶିଖରେ ଥିବା ସର୍ପର ହତ୍ୟା କରେ, ସେହିପରି ସେ ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ହାତୀଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରି ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ଏହି ଘଟଣାକୁ ଅନେକ ବିଦ୍ୱାନ ସତ ବୋଲି ମାନନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଦାକ୍ଷିଣ ଅଞ୍ଜଳର ରାଜା ଧରଣବର୍ମନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ସେପରି କୌଣସି ଇତିହାସ ନାହିଁ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମନ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ଚୋଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ଧରି ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ ମାତ୍ର ପରେ ସେ ଚୋଳ ରାଜା କୁଳଥୁଙ୍ଗା ଚୋଳ ୧ଙ୍କ ସ‌ହ ୧୧୧୪ରେ ସନ୍ଧି କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବ‌ହୁମୂଲ୍ୟ ପଥର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମନ ୨ ଯିଏକି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପରମ‌ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ଭାବରେ ନାମିତ ହୋଇଥିଲେ, ଜଣେ ଖେମର ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଥିଲେ ।
ଅଙ୍ଗୋକର ବାଟ ହେଉଛି ଦୁନିଆର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଧାର୍ମିକ ପୀଠ ଯାହାକୁ ସେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମର୍ପିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଶାସନକାଳରେ ବିଶାଳ ବାସ୍ତୁକଳା, ଅସାଧ୍ୟ ସୈନ୍ୟଚାଳନା ତ‌ଥା ବଳିଷ୍ଠ ଏବଂ ସୁଶାସନ ପାଇଁ ସେ ଇତିହାସ ଫର୍ଦ୍ଦରେ ଖେମର ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଭାବରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛନ୍ତି ।
ରାଜାଙ୍କର ମାଆଙ୍କର ଭାଇର ପୁଅ, ମାମୁଁ ପୁଅ ଭାଇ, ଧରଣିନ୍ଦ୍ରବର୍ମନ ୨ ରାଜାଙ୍କ ପରେ ରାଜଗାଦୀ ସମ୍ଭାଳିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ଦୁର୍ବଳ ରାଜନୀତି ଏବଂ ଶାଶନର ଆରମ୍ଭ ହେଲେ ଆଉ ସଭିଏଁ ବିବାଦୀୟ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ ।
ଅଙ୍ଗକୋର ବତରେ ଥିବା ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଅଦାଲତ ଏକ ଅବିକଳ ରୂପରେଖ ସିଏମ୍ ରିପ୍ ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଛି, ଯାହାକୁ ସେହି ବିମାନ ବନ୍ଦର ଦେଇ ଯାଉଥିବା ଯାତ୍ରୀମାନେ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ ।
ଏହି ରୂପରେଖ ୯ ଶତାବ୍ଦୀ ତଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମନ ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ଅଙ୍ଗକୋର ବତର ଅବିକଳ ନ‌କଲ ଭଳି ହିଁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁପରେ ତାଙ୍କର ନାମ ପରମ‌ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ବୈକୁଣ୍ଠପୁର ବିଜେ କରିଥିଲେ ବୋଲି ଅନେକ ମାନନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ଅଙ୍ଗକୋର ବତର ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମେସିନ ଯେଉଁ ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରିବ ତାହାକୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବର୍ଗରେ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ କରିବା କଷ୍ଟ ।
ହେଲେ ଯଦି ଆମେ ପଚାରିବା "ଭୁବନେଶ୍ୱର-ପୁରୀ ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଥିବା ଜମିର ମୂଲ୍ୟ ୫୦,୦୦,୦୦୦ ଉପରେ ନା ତଳେ ? " ଏଠାରେ ଆମେ ଆଶାକରାଯାଉଥିବା ଫଳକୁ ବର୍ଗୀକରଣ କରିଛୁ ତେଣୁ ଏହା କ୍ଲାସିଫିକେସନ୍ ସମସ୍ୟା ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶ୍ନଟି ରିଗ୍ରେସନ୍ ସମସ୍ୟା ଅଟେ ।
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଏକ ଜିନିଷ ଉପରେ ମତାମତନେଇ ସେଥିରୁ ଭାବ ଉଦ୍ଧାରଣ କରିବା, ଯେପରିକି ଭଲ, ଅତି ଭଲ, ଚଳିବ, ଖରାପ ଏବଂ ଅତି ଖରାପ ।
ରିଗ୍ରେସନ୍ ବା ପ୍ରତିପଗମନ ହେଉଛି ସେହି ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ଯାହାକୁ ଆମେ ଏକ ପୂର୍ବନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଶ୍ରେଣୀମାନଙ୍କରେ ବର୍ଗୀକରଣ କରିପାରିବାନି ।
ସୁପରଭାଇଜଡ ଲର୍ଣ୍ଣିଙ୍ଗ୍ରେ ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଜାଣିବା ପୂର୍ବରୁ ମନୁଷ୍ୟର ଦୁଇଟି ମୁଖ୍ୟ ସମସ୍ୟା ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ଜରୁରୀ ।
ମୁଖ୍ୟ ମାନବ ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକୁ ମୌଳିକରୂପେ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରାହୋଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲା କ୍ଲାସିଫିକେସନ ଏବଂ ରିଗ୍ରେସନ ।
କ୍ଲାସିଫିକେସନ୍ ଅର୍ଥାତ ବର୍ଗୀକରଣ ହେଉଛି ସେହି ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ଯାହାକୁ ଆମେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ପ୍ରକାରର ଶ୍ରେଣୀରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଇପାରୁ ।
ଏହା ହେଉଛି ଏକ ମେସିନ ଲର୍ଣ୍ଣିଙ୍ଗ୍ ଆଲଗୋରିଦମ ଯେଉଁଥିରେ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଇନପୁଟ ଏବଂ ଆଉଟପୁଟ ଯୋଡ଼ି ହିସାବରେ ଏହା ଦିଆଯାଇଥିବା ଇନପୁଟର ଆଉଟପୁଟ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ ।
ଗୁଲଶାନ ଆରା ଅଖତାର ଜଣେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଏବଂ ମଡେଲ, ଯିଏକି ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଏବଂ ଦୂରଦର୍ଶନରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
ଚମ୍ପା ୧୯୮୧ ମସିହାରେ ଏକ ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକ ଜରିଆରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହାପରେ ୧୯୮୬ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଚନ୍ଦା ପ୍ରଯୋଜିତ କଥାଚିତ୍ର ତିନ୍ କଣା ଜରିଆରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଚମ୍ପାଙ୍କୁ ୫ଥର ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ମିଳିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ତିନିଥର ମୁଖ୍ୟ ନାୟିକା ଏବଂ ଦୁଇଥର ସ‌ହ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ ପୁରସ୍କାର ମିଳିଛି ।
ଚମ୍ପା ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିବାପରେ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କାମ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୮୬ ମସିହାରେ ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ପ୍ରଥମ କଥାଚିତ୍ର ଥିଲା ତିନ୍ କଣା, ଯାହାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ଶିବଲି ସଦିକ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଚନ୍ଦା ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ପ୍ରଯୋଜନା କରିଥିଲେ ।
ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିରେ ସେମାନେ ତିନି ଭଉଣୀଯାକ ସୁଚନ୍ଦା, ବବିତା ଏବଂ ଚମ୍ପା ଏକ ଦୃଶ୍ୟରେ ଏକାଠି ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଚମ୍ପା ଜନେ ପୋଲିସ ଇନିନ୍‌ପେକ୍ଟର ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ସାହାବଜାଦିର କାଲା ନକାବ, ଆକାଶ ବାରିୟେ ଦାଓ, ଖୋଲା ଦରଜା, ଏକତି ଜାଦୁ ଅନୋ ଏକତି ମେୟେ, ଆପୟୋ, ଏଖନେ ନଗର ଭଳି ଅନେକ ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବିବାହ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଜଣେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଶହିଦୁଲ ଇସ୍‌ଲାମ ଖାନ୍‌ଙ୍କ ସ‌ହ ହୋଇଥିଲା ।
ଚମ୍ପାଙ୍କର ସମ୍ପର୍କୀୟ ଉମାର ଶନି, ମୌସୁମୀ, ରିଆଜ ସମସ୍ତେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରୁଛନ୍ତି ।
ଚମ୍ପା ୫ ଜାନୁଆରୀ ୧୯୬୫ରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଖୁଲ୍‌ନା ଡିଭିଜନ୍‌ର ଜେସୋର ଜିଲ୍ଲାର ବିଜୟ ନଗରଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବାପା ଏ.ଏସ୍.ଏମ୍. ନିଜାମୁଦ୍ଦୀନ ଅୟୁବ ଏବଂ ମାଆ ବେଗମ ଜହ୍ନା ଆରା ।
ର ମୁଖ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ କୋଇଶିରୋ ମାତ୍ସୁରା ଇସ୍‍ଲାମୀୟ ସଙ୍ଗଠନର ୫୪ଟି ସଦସ୍ୟ ଦେଶର ରାଜଦୂତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସଭାର ଆୟୋଜନ କରାଇଥିଲେ ।
ତାଲିବାନ୍ ସରକାରକୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ତିନି ରାଷ୍ଟ୍ର ଆରବ ଏମିରେଟ୍ସ, ପାକିସ୍ତାନ ଓ ସାଉଦି ଆରବଙ୍କ ସମେତ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇସ୍‍ଲାମୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ର ମଧ୍ୟ କଳାକୃତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାର ବିରୋଧ ତଥା ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ ।
ମୂର୍ତ୍ତି ଧ୍ୱଂସ କରାଯିବା ପରେ ସାଉଦି ଆରବ ଓ ଆରବ ଏମିରେଟ୍ସ ଏହାକୁ ଏକ "ବର୍ବରୋଚିତ" କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ବୋଲି ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ ।
ଭାରତ ସରକାର ଆଫଗାନିସ୍ତାନର ତାଲିବାନ୍ ସରକାରକୁ ମାନୁନଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ କଳାକୃତିକୁ ସଂରକ୍ଷିତ ଓ ନିରାପଦରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଆଫଗାନିସ୍ତାନରେ ରହିଥିବା ସମସ୍ତ ଅଣ-ଇସ୍‍ଲାମୀୟ କଳାକୃତିକୁ ଭାରତ ପଠାଇଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ ।
ତତ୍କାଳୀନ ପାକିସ୍ତାନୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ପରଭେଜ ମୁଶରଫ୍ ମୋଇନୁଦ୍ଦିନ୍ ହାଇଦରଙ୍କୁ ଦୂତ ଭାବେ କାବୁଲ୍ ପଠାଇଥିଲେ ଓ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି ନଷ୍ଟ କରିବାର ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଣ-ଇସ୍‍ଲାମୀୟ ବୋଲି କହି ରୋକିବାର ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ।
ମୂର୍ତ୍ତି ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ବିରୋଧ କରି ତାଲିବାନ୍ ସରକାରଙ୍କୁ ୩୬ ଥର ଲେଖିଥିବା ବିଷୟ ତାଲିବାନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ଅବଦୁଲ୍ ସଲାମ୍ ଜୈଫ୍ କହିଥିଲେ ।
ଚୀନ, ଜାପାନ ଓ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ପରି ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ରାଷ୍ଟ୍ରମାନେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ କହିଆସୁଥିଲେ ।
ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଘୋଡ଼ାଇ ଦେବା, ଜାପାନକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା, ଆଫଗାନିସ୍ତାନକୁ ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ଦେବା ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରସ୍ତାବ ଜାପାନ ଦେଇଥିଲା ବୋଲି ସେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
ତୁର୍କିସ୍ତାନ ଇସ୍‍ଲାମୀୟ ପାର୍ଟିର ପତ୍ରିକା "ଇସ୍‍ଲାମିକ୍ ତୁର୍କିସ୍ତାନ"ର ଦ୍ୱିତୀୟ ସଂସ୍କରଣରେ ବୌଦ୍ଧଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଏକ ଲେଖା ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
ଏଥିରେ ଜାପାନର ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୂର୍ତ୍ତି ନଷ୍ଟ କରାଯିବା ଘଟଣାକୁ ନିନ୍ଦା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅବଦୁଲ୍ ୱହିଦ୍ ନାମକ ଜଣେ ତାଲିବାନ୍ ସେନାଧ୍ୟକ୍ଷ ବାମିୟାନ୍ ଉପତ୍ୟକା ଅଞ୍ଚଳର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ ।
ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଅଧିକାର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ୧୯୯୭ ମସିହାରେ ଅବଦୁଲ୍ ୱହିଦ୍ ବାମିୟାନ୍ ବୁଦ୍ଧ ପ୍ରତିମାଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ବିଷୟ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ।
୧୯୯୮ ମସିହାରେ ୱହିଦ୍ ହିଜ୍‍ବ୍-ଇ-ୱହାଦତ୍ ବିଦ୍ରୋହୀ ଦଳର ଦମନ କରି ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଅଧିକାର କରିନେଲେ ।
ତାହାପରେ ବାମିୟାନ୍ ବୁଦ୍ଧମୂର୍ତ୍ତିର ମୁଣ୍ଡରେ ବିସ୍ଫୋରକ ଖଞ୍ଜିବା ପାଇଁ ଗାତମାନ କରାଗଲା ।
ଏପରି ନ କରିବାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଗଭର୍ଣ୍ଣର ଓ ମହମ୍ମଦ ଓମାର୍‍ଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ସତ୍ତ୍ୱେ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଟାୟାର୍ ଜଳାଗଲା ।
୧୯୯୯ ମସିହା ଜୁଲାଇ ମାସରେ ମୁଲ୍ଲା ମହମ୍ମଦ ଓମାର୍ ଏକ ନିୟମ ପ୍ରଚଳନ କଲେ ଯାହା ଅନୁସାରେ ବାମିୟାନ୍ ବୁଦ୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ସଂରକ୍ଷଣକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଆଫଗାନିସ୍ତାନରେ ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କମିଯାଇଥିବାରୁ ଓ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଆଉ ପୂଜିତ ହେଉନଥିବାରୁ ଏହାର ସଂରକ୍ଷଣ ଜରୁରୀ ଥିଲା ।
ବାମିୟାନ୍ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ବିଦେଶୀ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବାରୁ ଆଫଗାନିସ୍ତାନ ପାଇଁ ଖଜଣାର ଉତ୍ସ ହୋଇପାରିବ, ତେଣୁ ଏମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ ନୁହଁ ବରଂ ସଂରକ୍ଷିତ କରି ରଖାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ସେ ମତ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ ।
ବୁଦ୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତିର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରହିଥିବା ଜଳ ନିଷ୍କାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ମରାମତି ପାଇଁ ୨୦୦୦ ମସିହାର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧରେ ତାଲିବାନ୍ ମିଳିତ ଜାତିସଂଘକୁ ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ମାଗିଥିଲା ।
୨୦୦୧ ମସିହା ମାର୍ଚ୍ଚ ୨ ତାରିଖରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଅନେକ ସପ୍ତାହ ଧରି ଚାଲିଥିବା ଏହି ଧ୍ୱଂସଲୀଳାରେ ବୁଦ୍ଧ ମୂର୍ତ୍ତିଟି ବାରମ୍ବାର ଡାଇନାମାଇଟ୍ ବିସ୍ଫୋରଣର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲା ।
ପ୍ରଥମ ସୋପାନରେ ଉଡ଼ାଯାହାଜ ପ୍ରତିରୋଧକ ତୋପ ଓ ଟ୍ୟାଂକ୍ ଇତ୍ୟାଦି ବ୍ୟବହାର କରି ମୂର୍ତ୍ତି ଉପରକୁ ଗୋଳାବର୍ଷଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହା ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରବଳ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇଥିଲା କିନ୍ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିନଥିଲା ।
ଧ୍ୱଂସ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ "ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଅତି ସହଜ ବୋଲି ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ରହିଥିବା ଧାରଣା ଭୁଲ, କାରଣ ଏଗୁଡ଼ିକ ପାହାଡ଼ ଗର୍ତ୍ତରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସଂଲଗ୍ନ ହୋଇ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛନ୍ତି" ବୋଲି ମନ୍ତ୍ରୀ କୁଦ୍ରତୁଲ୍ଲା ଜମାଲ୍ କହିଥିଲେ ।
ଟ୍ୟାଂକ୍ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭୂତଳ ବୋମା ଖଞ୍ଜାଯାଇ ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଇଥିଲା ।
ପରେ ପାହାଡ଼ ଉପରୁ ତାଲିବାନର ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ଆରୋହଣକାରୀ ଦଉଡ଼ି ମାଧ୍ୟମରେ ମୂର୍ତ୍ତି ଉପରକୁ ଅବତରଣ କରି ତାହାର ବିଭିନ୍ନ ଅଙ୍ଗରେ ବୋମା ଖଞ୍ଜିଥିଲେ ।
ଏତେ ବିସ୍ଫୋରଣ ପରେ ମଧ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିର ମୁହଁ ନଷ୍ଟ ନ ହେବାରୁ ଏକ ପ୍ରକ୍ଷେପାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ମୂର୍ତ୍ତିର ମୁଣ୍ଡଟିକୁ କଣା କରିଦିଆଗଲା ।
ବାମିୟାନ୍‍ର ଦୁଇଟି ବିଶାଳ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବୁଦ୍ଧଙ୍କର ବୌରୋଚ଼ନ ଓ ଶାକ୍ୟମୁନି ରୂପର ପ୍ରତୀକ ।
୫୩ ମିଟର୍ ଲମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତିଟି ସାଲ୍ସାଲ୍ ଓ ୩୫ ମିଟର୍ ଲମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତିଟି ଶାଃମାମା ନାମରେ ଖ୍ୟାତ ଥିଲା ।
୨୦୦୧ ମସିହାର ଧ୍ୱଂସ କାଣ୍ଡ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱୟ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଓ ପର୍ବତରେ ଖୋଦିତ ବୁଦ୍ଧ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ରୂପେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।