polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମଙ୍ଗଳଯାନ ମିସନରେ ପାଖାପାଖି ୪୫୦ କୋଟି ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଥିଲା ।
ବିଶ୍ୱରେ ଏଯାବତ୍ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଅଭିମୁଖୀ ଅଭିଯାନ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ କମ୍ ବ୍ୟୟବହୁଳ ଅଭିଯାନ ଭାବେ ପରିଚିତ ।
ଏହି ଅଭିଯାନରେ ଓଡ଼ିଶାର ସିଟିଟିସି କିଛି ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଦରକାରୀ ଉପକରଣ ଯୋଗାଇଥିଲା ।
ସେଥିପାଇଁ ୨୦୧୨ ମସିହାରେ ସେ ଏକ ଯନ୍ତ୍ରର ଉଦ୍ଭାବନ କଲେ ଯାହାକି ଗ୍ରାମରେ ଗୋଟିଏ ବିଜୁଳିବତୀ ଏବଂ ପଙ୍ଖାକୁ କିଛି ଘଣ୍ଟା ଧରି ଚଲାଇପାରିଲା ।
ସାଇକେଲ ଚଲାଇବାଦ୍ୱାରା ଏହାର ପଛ ଚକାରେ ଖଞ୍ଜାଯାଇଥିବା ଦୁଇଟି ଡାଇନୋମାର ଘୁର୍ଣ୍ଣନ ଫଳରେ ପାଖାପାଖି ୧୫ ଭୋଲ୍ଟର ବିଦ୍ୟୁତ ଉତ୍ପନ ହୁଏ ଏବଂ ଏହି ୧୫ ଭୋଲ୍ଟର ବୈଦୁତିକ ଶକ୍ତି ବ୍ୟାଟେରୀ ଚାର୍ଜ କରାଇଥାଏ ।
ବ୍ୟାଟେରୀଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାର୍ଜିତ ହୋଇଗଲା ପରେ ସେଥିରେ ସଂଯୋଗ ହୋଇଥିବା ଅଟୋମେସନ ସାର୍କଟ୍‌ଟି ଏହାକୁ ଚାର୍ଜ ହେବାରୁ ବନ୍ଦ କରେ ।
ଥରେ ବ୍ୟାଟେରୀଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାର୍ଜିତ ହୋଇଗଲା ପରେ ଏହା ବତୀ ଏବଂ ପଙ୍ଖା ଚଳାଇବା ପାଇଁ ବିଦ୍ୟୁତ ଯୋଗାଇଥାଏ ।
ଏହି ଚୈକିଟି ଶ୍ୱାସପ୍ରଶ୍ୱାସ ସ‌ହିତ ଜଡ଼ିତ ଏକ ସେନସର ଯୋଗେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ।
ମଣିଷର ଶ୍ୱାସପ୍ରଶ୍ୱାସ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋମାଗ୍ନେଟିକ ଶକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୋଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସ‌ହ ଭାବର ଅଦାନ ପ୍ରଦାନରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ଏକଦା ସେ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଜଣେ ପାରାଲିସିସ୍ ରୋଗୀଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଯିଏକି ତାଙ୍କର ମନର କଥା ତାଙ୍କର ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ସଂଗ୍ରାମ କରୁଥିଲେ ।
ଏହାର ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ପାଖାପାଖି ୩ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ସେ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଟି ଉଦ୍ଭାବନ କଲେ ।
ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପଟି ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷକ ଅଜୟ ସାମନ୍ତରାୟ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ତାଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଖର୍ଚ୍ଚ ଯୋଗାଇଥଲେ ।
ଯେତେବେଳେ ସୁଶାନ୍ତ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ଏକ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେଠାକାର ବିଦ୍ୟୁତଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ସେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ।
ସେମାନେ ୧୦ଟଙ୍କା ଲେଖାଏଁ ଦେଇ ମୋବାଇଲ ଫୋନ ଚାର୍ଜ କରିବାକୁ ୭-୮ କିଲୋମିଟର ଚାଲିଚାଲି ଯାଉଥିଲେ ।
ସେତେବେଳେ ସ୍ୱଳ୍ପ ମୂଲ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତଶକ୍ତି ଉତ୍ପାଦନ କରିବାର ଚିନ୍ତା ସୁଶାନ୍ତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆସିଲା, ଯାହାକି ସେଠାକାର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଦ୍ୟୁତଶକ୍ତି ଯୋଗାଇଦେବ ।
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଜୁଳିବତୀ ଏବଂ ପଙ୍ଖାର ଦରକାରୀ ବିଦ୍ୟୁତଶକ୍ତି ଉତ୍ପାଦନ ହୋଇପାରିଲେ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ସାକାର ହୋଇଯିବ ବୋଲି ସେ ଭାବିଲେ ।
କ୍ଷୁଦ୍ର ହିଟର ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା, ଯାହାକି ଆତ୍ମସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ୟବ‌ହାର କରାଯାଏ ।
ଯଦି ଆକ୍ରମଣକାରୀ ଝିଅମାନଙ୍କର ହାତକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ଏହାଦ୍ୱାରା ତାରା ହାତ ଜଳିଯିବ ।
ଏପରିକି ସେ ଗ୍ଲୋବସ୍ ବ୍ୟବ‌ହାର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା'ର ହାତକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବ ନାହିଁ ।
ଏହା ୪ରୁ ୫ ସେକେଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ୧୦୦ ଡୀଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସରୁ ଅଧିକ ତାପମାତ୍ରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗରମ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଝିଅଟିର ହାତର କୌଣସି କ୍ଷତି ନ କରି ଅଧିକ ତାପମାତ୍ରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ିଚାଲେ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ଝିଅମାନଙ୍କୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ପ‌ହ‌ଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତି କରାଯାଇଥାଏ ।
ସୁଶାନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକ ଜଣେ ଉଦ୍ଭାବକ, ଉଦ୍ୟୋଗପତି ଏବଂ ଜଣେ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ବକ୍ତା ଯିଏକି ୬ଥର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ସେ ତାଙ୍କର କିଶୋର ଅବସ୍ଥାରେ ସର୍ବକନିଷ୍ଠ ବକ୍ତା ଭାବରେ ରେ ବକ୍ତୃତ ପ୍ରଦାନ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ ।
୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଯେତେବେଳେ ସ୍କୁଲର ନବମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଶାରିରୀକ ଅକ୍ଷମ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ’ ନାମକ ଗୋଟିଏ ଚକଥିବା ଚୈକି ଉଦ୍ଭାବନ କରିଥିଲେ ।
ଝିଅମାନଙ୍କୁ ବଳାତ୍କାରୀମାନଙ୍କଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଟିର ଉଦ୍ଭାବନ କରିଥିଲେ ସୁଶାନ୍ତ ।
ଏହା ହାତରେ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଥିବା ଏକ ଫିତା ସଦୃଶ, ଯାହାକି ଝିଅମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଯୋଗାଇଥାଏ ।
କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ।
ଗୋଟିଏ ହେଡଫୋନରେ ଶ୍ୱାସପ୍ରଶ୍ୱାସ ସ‌ହିତ ଜଡ଼ିତ ସେନସର ସଂଯୋଗ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଜଣେ ନିଜର ନିଃଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ଏହି ସେନସର ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ଚୈକିକୁ ଗତିଶୀଳ କରିପାରିବ, ବୈଦୁତିକ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ଆଦିକୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କରିପାରିବ ।
ହେଡଫୋନରେ ଲାଗିଥିବା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମୋବାଇଲ ଫୋନଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଫୋନ କଲ୍ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ।
୨୦୦୮ ମସିହାରେ ନବମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିବା ବେଳେ ସୁଶାନ୍ତ ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଶାରିରୀକ ଅକ୍ଷମ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଚକଲଗା ଚୈକିର ଉଦ୍ଭାବନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପାଇଁ ସେ ପ୍ରତିଭା ପାଟିଲଙ୍କଦ୍ୱାରା ଡଃ ଏ.ପି.ଜେ ଅବଦୁଲ କଲାମଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ସମ୍ମାନରେ ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ ।
କ୍ଷୁଦ୍ର ସେଲୁଲାର ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଗୋଟିଏ ବଟନ ଚିପିବାଦ୍ୱାରା ଆଖପାଖର ପୋଲିସ ଥାନାକୁ ଫୋନ ଲାଗିଯାଇଥାଏ ଏବଂ ଏହାର ସ୍ପିକର ମଧ୍ୟ ଚାଲୁହୋଇଯାଇଥାଏ ।
ପିଲାଦିନୁ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋଟିକ ଯନ୍ତ୍ରପାତିକୁ ଖୋଲିବ ଏବଂ ଯୋଡ଼ିବାରେ ତାଙ୍କର ବ‌ହୁତ ଆଗ୍ରହ ଥିଲା ।
ସୁପର ଫ୍ଲାସ୍ ବିମ୍ ଏହି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଫିତାଟିର ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁଣ, ଯହାକି ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ଏହି ଫ୍ଲାସ୍‌ର ଆଲୋକଗୁଚ୍ଛ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାନ୍ତି ଯେ, ଏହା ଆକ୍ରମଣକାରୀକୁ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅନ୍ଧ କରିଦେଇପାରେ ।
ଏହି ଫିତାଟି ଆକାରରେ ଛୋଟ, ଜଳରୋଧକ, ହାଲୁକା ଏବଂ ପରିଧାନ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ ବ୍ୟବ‌ହାର କରିବାରେ କୌଣସି ବାଧା ଉପୁଜେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଏହାକୁ ଧାରଣ କରି ଯିବାରେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନ ଥାଏ ।
ସୁପର ମାଇକ୍ରୋ ସାଇରନ୍ ଯାହାକି ଆଖପାଖରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ ଏବଂ ଆକ୍ରମଣକାରୀଟି ଧରାପଡ଼ିଯିବା ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିପଳାଇଥାଏ ।
ମାଇକ୍ରୋ ହାଇ ଆମ୍ପିୟର ବ୍ୟାଟେରୀ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଟିକୁ ଅଧିକ ସମୟ ଚାଲୁରଖିବାରେ ସକ୍ଷମ କରାଇଥାଏ ।
ଡେଜି ଶାହା ଜଣେ ଭାରତୀଯ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତ୍ରୀ, ମଡେଲ, ନର୍ତ୍ତକୀ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷିକା ।
୨୦୧୦ରେ ସେ ଏକ ମଲାୟଲମ୍ ଏବଂ ତାମିଲ ଦ୍ୱିଭାଷୀ କଥାଚିତ୍ର ବନ୍ଦେ ମାଆତରମରେ ଅତିଥି କଳାକାର ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ୨୦୧୧ରେ କନ୍ନଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବଡିଗାର୍ଡ଼ ଜରିଆରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ୨୦୧୪ରେ ଅଭିନେତା ସଲମାନ ଖାଁଙ୍କ ସ‌ହ ଜୟ ହୋ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜରିଆରେ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
କନ୍ନଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହର୍ଷ ଡେଜିଙ୍କୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ ।
୨୦୧୧ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା କନ୍ନଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବଡିଗାର୍ଡ଼ରେ ସେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
କନ୍ନଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବଚ୍ଚନ୍ ଏବଂ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବ୍ଲଡି ଇସ୍କରେ ସେ ଆଇଟମ୍ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତା ଶନି ଦେଓଲ ଏବଂ ତବୁଙ୍କ ଅଭିନୀତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଖୁଦା କସମ‌ରେ ସେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଆଇଟମ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଛୋଟବେଳୁ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ଡେଜି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପରେ ମଡେଲିଂରେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ଡେଜି ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିବା ବେଳେ ଏମ୍.ଏସ୍ ଡୋମ୍ବିଲୀ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମିସ୍ ଫଟୋଜେନିକ୍ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
୨୦୦୩ ମସିହାରେ ଡେଜି ନୃତ୍ୟଗୁରୁ ଗଣେଶ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସ‌ହ ଜମିନ୍ ଏବଂ ଖାକି ଭଳି ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ରରେ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀୟା ‌ଏସ୍.ଏସ୍. ମ୍ୟୁଜିକ୍‌ର ଭିଜେ ହଣ୍ଟ ଜିତିବା ପରେ ସେଠାରେ ସେ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଉପସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ ।
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଜରିଆରେ ସେ ଅନେକ ପ୍ରଶଂସା ସାଉଣ୍ଟିଥିଲେ ଏବଂ ଯୁବପିଢ଼ୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟପାତ୍ର ହୋଇପାରିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ଅଭିନୟ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଆଦୌ ଇଚ୍ଛା ନ ଥିଲା, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ବାପା ଶୋଇଥିବା ବେଳେ ସେ ସେହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ସ୍ୱାକ୍ଷର କରିଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ସେ ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସାମୁରାଇରେ ଅଭିନେତା ବିକ୍ରମଙ୍କର ସ‌ହ ଏକ ସ‌ହକାରୀ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ତେଲୁଗୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ‌ଆପ୍ପୁଡ଼ାପ୍ପୁଡ଼ୁ‌ ବ୍ୟବସାୟିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସଫଳ ହୋଇପାରିନଥିଲା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ମାଲାୟଲମ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତା ମାମୋନ୍ତି ଥିଲେ ନାୟକ, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରୀୟା ଜଣେ ତାମିଲ ଗାଉଁଲି ମହିଳା ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ତାଙ୍କର ସତସତିକା ରୂପଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଥିଲା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେ ଜଣେ ଧନୀ ଘରର ଝିଅ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ଯିଏକି ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଲୁଟିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
୨୦୦୫ରେ ତାଙ୍କର ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ ମାଲାୟଲମ୍ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ‌ଭରତଚନ୍ଦ୍ରନ୍ ଆଇ.ପି.ଏସ୍.‌ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯାହାକି ଅନେକ ସଫଳତା ପାଇଥିଲା ।
ଏହି ଭୂମିକା ପାଇଁ ସେ ସମୀକ୍ଷକଙ୍କଠାରୁ ବ‌ହୁତ ସାକାରାତ୍ମକ ମାତାମତ ପାଇବା ସ‌ହ ତାଙ୍କୁ ‌ବିଜୟାଶାନ୍ତି‌ଙ୍କ ସ‌ହ ତୁଳନା କରାଯାଇଥିଲା ।
୨୦୦୬ରେ ଶ୍ରୀୟାଙ୍କର ଚାରୋଟି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଇଟି ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଥିଲା ଏବଂ ଭଲ ସଫଳତା ମଧ୍ୟ ମିଳିଥିଲା ।
ଏଥି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ହେଉଛି, ‌ଥ୍ରିମୁରୁ‌, ଯାହାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ତୁରଣ ଗୋପୀ ଏବଂ ନାୟକ ଥିଲେ ବିଶାଲ୍ ।
ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ହେଉଛି ଏସ୍. ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରଯୋଜିତ ଏବଂ ବସନ୍ତ ବଲାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ‌ଭେୟିଲ୍‌ ।
୨୦୦୮ରେ ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର କାଞ୍ଚିଭରମରେ ଶ୍ରୀୟାଙ୍କ ଅଭିନୟ ପାଇଁ ସେ ଫିଲ୍ମ‌ଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ସୁଟିଂ ସାରିବା ପରେ ସେ ବିବାହ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରୁ ଦୂରେଇଯାଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବାପା ଭରତ ରେଡ୍ଡି ଜଣେ ପୂର୍ବତନ ଟେଷ୍ଟ କ୍ରିକେଟ ଖେଳାଳୀ ଏବଂ ଉଇକେଟ ରକ୍ଷକ ।
ସେ ତାଙ୍କର ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ଉଟିର ଗୁଡ୍ ସେଫାର୍ଡ ସ୍କୁଲରୁ ଶେଷ କରିଛନ୍ତି ।
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀୟା ଛୋଟ ହୋଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ରବି ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସନ୍ଦୀପ ପାଟିଲ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେମାନେ ଶ୍ରୀୟାଙ୍କର ସ୍ୱରର ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ।
ସେ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ସମୟରେ ମଡେଲିଂ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ, ମାତ୍ର ସେ ସେହିସବୁକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ପିତା ତାଙ୍କର ପାଠପଢ଼ା ପ୍ରଥମେ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ଯେତେବେଳେ ସେ ‌ଏସ୍.ଏସ୍. ମ୍ୟୁଜିକ୍‌ରେ ଅଡ଼ିସନ୍‌ର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ବୁଝେଇବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ ।
ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀୟା ଜଣେ ଦୂରଦର୍ଶନ ଉପସ୍ଥାପକ, ଏକ ମଞ୍ଚରେ ଉପସ୍ଥାପକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀୟାଙ୍କ ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ପୂର୍ବତନ ଟେଷ୍ଟ କ୍ରିକେଟ ଖେଳାଳୀ ଭରତ ରେଡ୍ଡି ।
ଶ୍ରୀୟା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆଗରୁ ‌ଏସ୍.ଏସ୍. ମ୍ୟୁଜିକ୍‌ରେ ଜଣେ ଉପସ୍ଥାପକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
୨୦୦୨ ମସିହାରେ ସେ ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ‌ସାମୁରାଇ‌ରେ ଜଣେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କଳାକାର ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସେ ତେଲୁଗୁ, ମାଲାୟଲମ୍ ଏବଂ ଇଂରାଜୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୮ରେ ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ‌କାଞ୍ଚିଭରମ‌ ପାଇଁ ଶ୍ରୀୟା ଫିଲ୍ମ ଫେୟାରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
ବିକ୍ରମ କ୍ରିଷ୍ଣା ପ୍ରାକ୍ତନ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରଯୋଜକ ଜି.କେ. ରେଡ୍ଡିଙ୍କର ପୁଅ ଏବଂ ବିଶାଲ କ୍ରିଷ୍ଣାଙ୍କର ଭାଇ ।
ଶ୍ରୀୟା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସ‌ହ ସ‌ହ-ପ୍ରଯୋଜକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିରେ ସେ ଜଣେ ରାଗୀ ଗାଉଁଲୀ ମହିଳା ଶାନ୍ତି ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୧୯୨୩ ମସିହାରେ ଜୟଦୟାଲ ଗୋଏଙ୍କା ଏବଂ ଘନଶ୍ୟାମ ଦାସ ଜାଲାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ସନାତନ ଧର୍ମର ନୀତି ରୀତିର ପ୍ରସାର ପାଇଁ ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଭାଇଜୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହନୁମାନ ପ୍ରସାଦ ପୋଦ୍ଦାର ଏହାର 'କଲ୍ୟାଣ "ନାମକ ପତ୍ରିକା ପ୍ରଥମ ଓ ଆଜୀବନ ସମ୍ପାଦକ ଥିଲେ ।
କଲ୍ୟାଣ ମାସିକ ଏକ ମାସିକ ମେଗାଜିନ ଯାହା ୧୯୨୭ ମସିହାରୁ ନିୟମିତ ଭାବରେ ପକାଶିତ ହେଇଆସୁଛି ।
ଏଥିରେ ଧର୍ମ ଆଧାରିତ ଅନେକ ଲେଖା ପ୍ରକାଶିତ ହେଇଥାଏ ଓ ଉତ୍ତମ ଭାବନା ତଥା ଜଣ କଲ୍ୟାଣ ମୂଳକ ବିଷୟ ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥାଏ ।
କଲ୍ୟାଣ -କଳ୍ପତରୁ କଲ୍ୟାଣ ମାସିକ ପରି ଏହା ଏକ ଧର୍ମ ଭାବନା ଓ ଚେତନା ମୂଳକ ଏକ ମାସିକ ପତ୍ରିକା ।
ଏହାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପରଠୁ ଗୀତା ପ୍ରେସଦ୍ୱାରା ୪୧୦ ମିଲିୟନ ଗୀତାର ବିଭିନ୍ନ ଭାଷା ସଂସ୍କରଣ ମୁଦ୍ରିତ ଓ ପ୍ରକାଶିତହେବା ସହ ୭୦ ମିଲିୟନ ରାମଚରିତ ମାନସ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି ।
ଗୀତା ପ୍ରେସର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ବହୁତ ରିହାତି ଦରରେ ଗ୍ରାହକମାନଙ୍କୁ ଉପଲବ୍ଧ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଗୀତା ପ୍ରେସ ତରଫରୁ ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଗୀତା ମାତ୍ର ୪ ଟଙ୍କା ମୂଲ୍ୟରେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ ହେଇଥାଏ ।
ଗୀତା ପ୍ରେସର ସମସ୍ତ ପୁସ୍ତକ ସଂସ୍କୃତ , ହିନ୍ଦୀ , ଇଂରାଜୀ , ଓଡ଼ିଆ , ତେଲୁଗୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭାରତୀୟ ଭାଷାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇଛି ।
ଡିସେମ୍ବର ୨୦୧୪ ରେ ମଜୁରି ଜନିତ ବିବାଦୀୟ ପରିସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଏହା ସାମୟିକ ଭାବରେ ବନ୍ଦ ହେଇଯାଇଥିଲା କିନ୍ତୁ ଅଳ୍ପ ଦିନ ପରେ ଏହା ପୁନର୍ବାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲା ।
ଦୋଳ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଗୋପାଳମାନେ ଏକାପରି ରଙ୍ଗର ବେଶରେ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଅଣ୍ଟାରେ କାଚ୍ଛଟା, ଘାଗୁଡି, ବଂଶୀ ବାନ୍ଧନ୍ତି ।
ଜଣେ ଜଣେ ଦଳପତିଙ୍କ ଅଧିନାୟକତ୍ୱରେ ଗୋପାଳମାନେ ଗୋଷ୍ଠୀଗତ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଲଉଡ଼ି ବାଡ଼ିର ତାଳେ ତାଳେ ନାଚି ଉଠନ୍ତି ।
ମଇଁଷିର ଶିଙ୍ଘ ବାଦ୍ୟର ତାଳେ ତାଳେ ବିଭିନ୍ନ ଶୈଳୀରେ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ମହାପ୍ରଭୁ ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦଙ୍କ ରଚିତ ‘ଗୋପାଳ ଓଗାଳ’ ଗାନ ସାଙ୍ଗକୁ ବାଦ୍ୟର ତାଳେ ତାଳେ ଗୋପାଳମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜର ଡାହାଣ ଓ ବାମ ପାଖରେ ଥିବା ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ବାଡି ସହିତ ନିଜ ବାଡିକୁ ପିଟି ଶବ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାନ୍ତି ।
ଏହି ନୃତ୍ୟରେ ଜୟ-ପରାଜୟ, ଥଟ୍ଟାପରିହାସ, ଦେବଦେବୀ ବନ୍ଦନା ଆଦି ମନୋରଂଜନର ଉପାଦାନ ପରିପୁଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ ।
ରାଧାକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାରମ୍ପରିକ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ଓ ଭୋଗ ଅର୍ପଣ ପରେ ମଦନ ମୋହନ ବେଶରେ ସୁସଜ୍ଜିତ କରି କାଗଜ, ସୋଲ, ପଳାସ ଫୁଲ ଓ ପାଟକନାରେ ସଜ୍ଜିତ ବିମାନ ହୁକୁମ୍ ଧାବଲ୍ ସ୍ୱରରେ ଢଳି ଢଳି ଗ୍ରାମ ପରିକ୍ରମା କରିଥାଏ ।
ବିମାନ ସାଙ୍ଗରେ ଅଢେଣୀ. ତରାସ, ଚାମର, ଧ୍ୱଜା, ସଂକୀର୍ତ୍ତନ ସହକାରେ ଗୋପାଳମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି ।
ତେଣୁ ଏହି ଦୋଳକୁ ଗୋପାଳମାନେ ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ବୋହିନିଅନ୍ତି ।
ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବସନ୍ତ ଉତ୍ସବର ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତା ନୂତନ ଶିକା, ନୂତନ ବାହୁଙ୍ଗି ଓ କଳସୀ ଭାରରେ ଗୋପାଳମାନେ ପାଣି ବହନ କରି ଗୋଠ କରିକ୍ରମା କରିଥାନ୍ତି ।
ରୋଷ ପଟୁଆର ରାଧାକୃଷ୍ଣ ମନ୍ଦିରରେ ପହଞ୍ଚବା ପରେ ଠାକୁରଙ୍କୁ ବନ୍ଦାପନା କରାଯାଏ ।
ଲଉଡି ଖେଳାଳି ଓ ବାହୁଙ୍ଗି ବାହକ ଗୋପାଳଙ୍କ ଓଗାଳ ବୋଲି ସାତ ଘେରା ବୁଲନ୍ତି ।
କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖେ ଦର୍ଶନ କଲେ ସର୍ବପାପ ହରଣ ହୋଇଥାଏ ।
ଉପସ୍ଥିତ ସେବାୟତମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ସମାପନ କରିବା ପରେ ଦୋଳିରେ ବିଜେ କରାନ୍ତି ।
ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ମଣ୍ଡପରେ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଝୁଲାଇ ଝୁଲାଇ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ଶତ୍ରୁତା ଓ ବିବାଦ ଭୁଲି ଭ୍ରାତୃତ୍ୱ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ସହଯୋଗର ବାର୍ତ୍ତା ବହନ କରି ଗୋପାଳ ଜାତି ଏକତ୍ର ହୋଇ ଏହି ବାସନ୍ତିକ ମହୋତ୍ସବକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି ।
ଗୋପାଳମାନେ ପାହାନ୍ତା ପ୍ରହରରୁ କ୍ଷୀର ଦୋହନ ସାରି ସେ କ୍ଷୀର, ଘରେ ଥିବା ଦହି, ସର, ଲମ୍ବା ଏଣ୍ଡୁରି, ଆରିସା ପିଠା ଓ କୁମ୍ଭ ଭାରକୁ ନେଇ ଦୋଳମଣ୍ଡପ ବନ୍ଦାଣ ଖୁଣ୍ଟକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣ ଗୋପାଳମାନଙ୍କର କୁଳ ଦେବତା ଗୋପାଳଙ୍କ ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତା ରାଧାକୃଷ୍ଣ ଯୁଗଳ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପଳାସ ଫୁଲରେ ସୁଶୋଭିତ କରାଯାଇ ବିମାନରେ ରାଧାକୃଷ୍ଣକୁ ନିଆଯାଏ ।
ଗୋପାଳ ସମାଜର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିବାର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କୁମ୍ଭଭାର ଏଠାକୁ ଆଣିଥାନ୍ତି ।
ସୁସ୍ୱାଦୁ ପିଠା ସହ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବଙ୍କ ଘରକୁ ଅବିର ପଠାଇବା ସେଦିନ ଗୋପାଳ ଘରର ଏକ ଚଳଣି ।
ସୁରକ୍ଷିତ ଜୀବନ ସହ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶିଷ ପାଇବା ପାଇଁ ଏହି ପୂଜା ବେଶ୍ ନିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ପାଳନ କରାଯାଏ ।
ଗୋପାଳମାନେ କୁମ୍ଭ ବୁଡାଇ ସେହି ପାଣିରେ ସେମାନଙ୍କ ଗୋ ବନ୍ଦନା କରିବା ସହ ଘର ବାଡିରେ ସିଞ୍ଚନ କରିଥାନ୍ତି ଓ ନିଜ ଘରେ ସେହି କଳସୀକୁ ରଖି ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି ।
ଓଡ଼ିଶାରେ ଲଉଡ଼ି ଖେଳ ଗୋପାଳ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ଉତ୍ସାହର ସହିତ ପାଳନ କରାଯାଏ।
ତୁରୀ, ଭେରି, ଘଣ୍ଟା, ଝାଞ୍ଜ, ଖୋଳ, ତାଳ, ସଂକୀର୍ତ୍ତନରେ ଗୋପାଳମାନେ ନଦୀ ବା ପୁଷ୍କରିଣୀକୁ ଯାଇ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରନ୍ତି ଓ କଳସୀଗୁଡିକୁ ପାଣି ଭରି ଘରକୁ ଆଣନ୍ତି ।
ଗୋପାଳମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରୁ ଆରିସା ପିଠା,କ୍ଷୀର,ଦହି,ଲବଣୀ,କଦଳୀ ନେଇ ଗୋଠକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ଗୋପାଳମାନେ ଗାଈଗୋରୁଙ୍କୁ ଗାଧୋଇ ସୋମାନଙ୍କ ମଥାରେ ହଳଦୀ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥାନ୍ତି ।
ଗଉଡ଼ ନାଚ ବା ବାଡ଼ିଖେଳ ବା ଲଉଡ଼ି ଖେଳ ଓଡ଼ିଶାର ଯାଦବ ସମ୍ପ୍ରଦାୟଙ୍କର ପାରମ୍ପରିକ ନୃତ୍ୟ।
କିପରି ଏକ ଭିନ୍ନ ସାମରିକ ଖେଳ ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା ଏବେ ବି ଏହାର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଅନେକଙ୍କୁ ଅଗୋଚର ।
ଗୋପାଳ ବା ଯାଦବ ପୁରୁଷମାନେ ନିଜର ଶକ୍ତି, ପରାକ୍ରମ ତଥା ବାଡିର ଅନନ୍ୟ କଳାକୈାଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନକୁ ବାଡ଼ିଖେଳ ବା ଲଉଡ଼ି ଖେଳ କୁହାଯାଏ ।
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଗୋପପୁରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ୍ନ ଓ ବଳରାମ ଅନ୍ୟ ଗୋପାଳ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ଗାଈ ଚରାଇବା ବେଳେ ଦୁଇ ହାତରେ ବାଡ଼ି ଧରି ବୀରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ ପୂର୍ବକ ବାଡ଼ି ଖେଳି ମନୋରଂଜନ କରୁଥିଲେ ।
ଗୋଟିଏ ଦଳ ବାଡ଼ିଧରି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟଦଳ ବିଭିନ୍ନ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ବାଡି ସାହାଯ୍ୟରେ ଆକ୍ରମଣକୁ ପ୍ରତିହତ କରୁଥିଲେ ।
ମହାପୁରୁଷ ଅଚ୍ୟୁତାନନ୍ଦଙ୍କ ରଚିତ 'ଗୋପାଳ ଓଗାଳ ଓ ଲଉଡ଼ି ଖେଳ' ନାମକ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଗୂଢ଼ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପ୍ରଶ୍ନର ସରଳ ଉତ୍ତର ରସମୟ ସଙ୍ଗୀତ ଛନ୍ଦରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଭୋଗ୍ୟ ।
ଏହି ରୋଗୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ମାଂସକୁ ଉତ୍ତମ ରୂପେ ସିଝେଇ ଖାଇବାକୁ ହୁଏ ।
ଖାଦ୍ୟ ଥର୍ମୋମିଟର ସାହାଯ୍ୟରେ ମାଂସ ଭିତରର ଉତ୍ତାପ ଯଥେଷ୍ଟ କି ନୁହେଁ ଜଣାଯାଇପାରେ ।
ଆଲବେଣ୍ଡାଜୋଲ ବା ମେବେଣ୍ଡାଜୋଲ ଭଳି ପରଜୀବୀ ବିରୋଧୀ ଔଷଧ ଦେଇ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ ।
ଶୀଘ୍ର ଚିକିତ୍ସା କଲେ ବୟଃପ୍ରାପ୍ତ ପରଜୀବୀ ମରିଯିବାଦ୍ୱାର ଲକ୍ଷଣ ଅଧିକ ଖରାପ ହେବାରୁ ରକ୍ଷା ମିଳେ ।
ଗର୍ଭାବସ୍ଥା ଓ ୨ ବର୍ଷ ବୟସରୁ କମ୍ ପିଲାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପ‌ଯୁକ୍ତ ଅନୁଶୀଳନ କରାଯାଇ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିରାପଦ ଜଣାଯାଆନ୍ତି ।
ଚିକିତ୍ସା ନ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ୩ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ରୋଗ ଲକ୍ଷଣମାନଙ୍କର ଉପଶମ ହେବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଘୁଷୁରୀ ମାଂସ ଓ ବେଳେ ବେଳେ ଭାଲୁ ଓ କୁକୁର ମାଂସ ଖାଇଲେ ଏହି ରୋଗ ହୁଏ ।
ଅନେକ ଟ୍ରିଚିନେଲା ସବଟାଇପ ଯେପରିକି ଟ୍ରିଚିନେଲା ସ୍ପାଇରାଲିସ ଯୋଗୁ ମଧ୍ୟ ରୋଗ ହୁଏ ।
ଏକ ସପ୍ତାହ ପରେ ଏମାନେ ଲାର୍ଭା ଛାଡ଼ନ୍ତି ଯାହା ସ୍ଥାନାନ୍ତର ହୋଇ ରେଖାକୃତ ମାଂସପେଶୀକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ସିସ୍ଟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ।
ଲକ୍ଷଣ ଦେଖି ରୋଗ ସନ୍ଦେହ କଲା ପରେ ସେରୋଲୋଜି ପରୀକ୍ଷାରୁ ବା ତନ୍ତୁ ବାୟୋପ୍ସି କରି ସେଥିରେ ଲାର୍ଭା ପାଇଲେ ସନ୍ଦେହ ନିଧାର୍ଯ୍ୟରେ ପରିଣତ ହୁଏ ।
ଟ୍ରିଚିନୋସିସ ଏକ ପରଜୀବୀ ରୋଗ ଯାହା ଟ୍ରିଚିନେଲା ପରଜୀବୀଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
ଅନ୍ତନଳୀରେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ସଂକ୍ରମଣ ସମୟରେ ତରଳ ଝାଡ଼ା, ପେଟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ବାନ୍ତି ହୁଏ ।
ସଂକ୍ରମଣ ହେବାର ଏକ ସପ୍ତାହ ପରେ ଏହାର ଲାର୍ଭା ସ୍ଥାନାନ୍ତର ହୋଇ ମାଂସପେଶୀକୁ ଗଲେ ମୁହଁ ଇଡିମା/ଫୁଲା, ଆଖିଧରା, ଜ୍ୱର, ମ୍ୟାଲଜିଆ/ମାଂସପେଶୀରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ରାସ ହୁଏ ।
ସଂକ୍ରମଣ ଜଟିଳ ହେଲେ ମାୟୋକାର୍ଡ଼ାଇଟିସ , କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ନାୟୁ ମଣ୍ଡଳରେ ସମସ୍ୟା ଓ ନିମୋନିଆ ହୁଏ ।
ନିକଟ ଅତୀତରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା, ଚୀନ, ଆର୍ଜେଣ୍ଟିନା ଓ ରୁଷିଆ ସମେତ ଅତି କମ୍‌ରେ ୫୫ଟି ଦେଶରେ ଏହି ରୋଗ ଥିବା ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଛି ।
ଏହି ରୋଗ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ପ୍ରଧାନ ଦେଶମାନଙ୍କରେ ସାଧାରଣ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେଶମାନଙ୍କରେ ଅଳ୍ପ ସଂଖ୍ୟକ ହୁଏ ।
ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ଏକ ସାହାଯ୍ୟର ନାମ ଯାହା ହଠାତ୍ ରୋଗ‌ଗ୍ରସ୍ତ ବା ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ଯେ କୌଣସି ଲୋକ‌କୁ ଦିଆଯାଏ, ଜୀବନ ବଞ୍ଚେଇବା ନିମନ୍ତେ, ଅବସ୍ଥା ଖରାପ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ଓ ପୁନଃ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଲାଭ ନିମନ୍ତେ ସାହାଯ୍ୟ କରାଯାଏ ।
ଜଟିଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଡାକ୍ତରୀ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରାଥମିକ ସେବା ଉପଲବ୍‌ଧ କରେଇବା ଯେପରିକି ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ-ଫୁସଫୁସ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରିବା ଓ ଛୋଟ ଅବସ୍ଥାରେ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଚିକିତ୍ସା କରିବା ଯେପରିକି କ୍ଷତ ଚିକିତ୍ସା ବା ହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ ପ୍ଲାଷ୍ଟର ଲଗେଇବା ଇତ୍ୟାଦି କରିବାକୁ ହୁଏ ।
ସାଧାରଣ ଲୋକ ବା ପ୍ରାଥମିକ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତ ବା ଅନୁଭବପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକ ଏହା କରନ୍ତି ।
ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ଏକ ନୂଆ ବିସ୍ତାର ଯାହା ମାନସିକ ରୋଗୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ କରାଯାଉଛି ।
ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍‌ର ମୌଳିକ ଲକ୍ଷକୁ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ 'ତିନୋଟି ପି' ପଏଣ୍ଟ ଲେଖାଯାଇପାରେ ।
ଜୀବନ ସୁରକ୍ଷା : ଏହାର ସର୍ବାଧିକ ଲକ୍ଷ ଜୀବନ ବଞ୍ଚେଇବା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ବିପଦକୁ କମେଇବା ।
ଅଧିକ କ୍ଷତି ପ୍ରତିରୋଧ : ଅଧିକ କ୍ଷତି ହେବା ବିପଦ ବା ଆଶଙ୍କାଠାରୁ ରୋଗୀକୁ ଦୂରରେ ରଖିବା ଓ ଅଧିକ କ୍ଷତି ନ ହେବ ନିମନ୍ତେ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଏହାର ଲକ୍ଷ ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୁପ ରକ୍ତ ସ୍ରାବର ବିପଦ ଜନ‌କ ସମ୍ଭାବନା ଏଡ଼େଇବାକୁ କ୍ଷତ ସ୍ଥାନରେ ଚାପ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ।
ଆରୋଗ୍ୟ ସ‌ହାୟତା : କ୍ଷତ ସ୍ଥାନରେ ଡ୍ରେସିଙ୍ଗ ଦେଇ ବା ହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ ଏକ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ପ୍ଲାଷ୍ଟର ଦେଇ ଆରୋଗ୍ୟ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଏହାର ଲକ୍ଷ ।
ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ଆବଶ୍ୟକତା ପରିସ୍ଥିତି ନିମନ୍ତେ ଅନେକ ଦେଶରେ କାନୁନ, ବିନିୟମ ଓ ମାର୍ଗ ଦର୍ଶକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ଥଳ ବିଶେଷରେ ସର୍ବନିମ୍ନ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ସ୍ତର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସମ୍ପନ୍ନ କରାଯାଇଛି ।
କର୍ମ ସ୍ଥଳୀରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶିକ୍ଷା ବା ଉପକରଣ ଉପଲବ୍‌ଧ କରାଯାଉଛି ଯେପରିକି ଅଟୋମେଟେଡ ବାହ୍ୟ ଡିଫିବ୍ରିଲେଟର , ଜନ ସମାବେଶ ସ୍ଥଳରେ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ବା ସ୍କୁଲରେ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ଶିକ୍ଷା ଇତ୍ୟାଦି ।
ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ନିମନ୍ତେ ସେମିତି କିଛି ବିଶେଷ ଉପକରଣ ଓ ପୂର୍ବ ଜ୍ଞାନର ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଅଣଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକ ଉପଲବ୍‌ଧ ଉପକରଣମାନଙ୍କରେ ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ଦେଇପାରିବ ।
ଯଦିଓ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ସାଥିରେ ରେଡ କ୍ରସ୍ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ତ‌ଥାପି ରେଡ କ୍ରସ ଚିହ୍ନ ରେଡ କ୍ରସ ସଂସ୍ଥାର ଏକ ଔପଚାରିକ ସଙ୍କେତ ।
ଜେନେଭା କନ୍‌ଭେନ୍‌ସନ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ କାନୁନ ଅନୁସାରେ ଏହାକୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ରେଡ କ୍ରସ୍ ଓ ରେଡ କ୍ରେସେଣ୍ଟଦ୍ୱାରା ସରକାରୀ ଏଜେନ୍ସି ବ୍ୟବ‌ହାର ନିମନ୍ତେ ରିଜର୍ଭ ରଖାଯାଇଥାଏ ଓ ଏହାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ତ‌ଥା ଡାକ୍ତରମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ସଙ୍କେତ ନିମନ୍ତେ ଦିଆଯାଏ ।
ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍ ଦିଆଯାଇପାରିବ କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧରେ କେବଳ ମାନବ ନିମନ୍ତେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ।
ଶାଗୁଆ ପୃଷ୍ଠରେ ଧଳା କ୍ରସ୍‌କୁ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ୍‌ର ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଚିହ୍ନ ଭାବରେ ସ୍ୱିକୃତି ଦିଆଯାଇଛି ।
ସଦାଶିବ ଅମ୍ରାପୁରକାର ୧୯୫୦ରେ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଅହମଦନଗରଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଛାତ୍ର ଜୀବନରୁ ହିଁ ସେ ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ କଳା ପ୍ରତି ଗଭୀର ଆଗ୍ରହ ଓ ନିଷ୍ଠାର ପ୍ରକଟ କରିଥିଲେ ।
ପୁନେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଇତିହାସରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର କଳା ପରେ ନାଟକ ଜଗତରେ ପୂର୍ଣ ଭାବରେ ମନୋନିବେଶ କାଲେ ।
ମଞ୍ଚ କଳାକାର ହିସାବରେ ସେ ଅନେକ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା ପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଗୋବିନ୍ଦ ନିହାଲାନିଙ୍କ ' ଅର୍ଦ୍ଧ ସତ୍ୟ ' ରେ ପ୍ରଥମ କରି ଫିଲ୍ମ ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
କେବଳ ବିବିଧତା ନୁହେ , ବହୁ ଅନନ୍ୟ ଭାଷାରେ ୩୦୦ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ଫିଲ୍ମରେ ଅଭିନୟ କରି ସଦାଶିବ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ ।
ସେ ହିନ୍ଦୀ ଛଡା , ନିଜ ଭାଷା ମାରାଠି , ବେଙ୍ଗଲି , ଓଡ଼ିଆ , ହାରିୟାନୀ, ତେଲେଗୁ ଏବଂ ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଖଳନାୟକ ଭୂମିକା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଭିନେତା ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିବା ସଦାଶିବ ହାସ୍ୟଭିନେତା ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରସ୍କାର ପାଇବା ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କଥା ।
ସେ ' ଆଖେ ' ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ପ୍ୟାରେ ମୋହନ ଭୂମିକା କରି ଦର୍ଶକଙ୍କ ବହୁଳ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ ପାଇଥିଲେ ।
ସଦାଶିବ ଜଣେ ସାମାଜିକ କର୍ମୀ ତଥା ଦାତବ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହରରେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ନରେନ୍ଦ୍ର ଧାବୋଲକର, ବାବା ଆଧବ , ଅଭିନେତା ଡାଃ ଶ୍ରୀରାମ ଲାଗୁ ଙ୍କ ସହ ମିଶି ସେ ସମାଜର ଦଳିତ ଶ୍ରେଣୀ ଲୋକଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ୫୦ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସଂଗ୍ରହ କରି ଏକ ଟ୍ରଷ୍ଟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ ।
'ସଡକ' ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖଳନାୟକ ଅଭିନୟ ନିମନ୍ତେ ସେ ୧୯୯୧ରେ ଫିଲ୍ମ ଫେୟାର ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ଖଳନାୟକ ଭୂମିକା ସହ , ଚରିତ୍ର ଅଭିନେତା , ହାସ୍ୟ ଅଭିନେତା ଭାବରେ ପାରଦର୍ଶିତାର ସହ ଅଭିନୟ ସବୁ କରି ପାରୁଥିଲେ ।
ମରାଠି ଓ ହିନ୍ଦୀର ଜଣେ ନିବିଡ ପାଠକ ଥିଲେ ଓ ନିଜେ ଅନେକ ପତ୍ରିକା ଓ ସଂବାଦପତ୍ରରେ ନିୟମିତ ଲେଖା ଦଉଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ରଚିତ ପୁସ୍ତକ ' କିମାଯାଗାର ' ଓ 'ସିକ୍ସ ଲେସନ ଇନ ଏକ୍ଟିଂ ' ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ।
ଅନ୍ଧତ୍ୱ ଦୂରୀକରଣ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ॰ଦଳିତ , ପତିତ ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଅହମଦନଗରରେ ସଂସ୍ଥା ଖୋଲି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ସହାୟତା ଯୋଗେଇଥିଲେ
ବିଶିଷ୍ଟ ସମାଜସେବିକା ମେଧା ପାଟକାରଙ୍କ "ନର୍ମଦା ବଞ୍ଚାଅ' ଆନ୍ଦୋଳନରେ ସେ ସକ୍ରିୟ ଭୂମିକା ନିଭେଇଥିଲେ ।
ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ପିଲାଙ୍କୁ ବିକ୍ରୀ କରିବାର ଅଧିକାର ମାଲିକମାନଙ୍କୁ ଇଂରେଜ ସରକାର ଦେଉଥିଲେ ।
ଗିରମାଟିଆ ଶ୍ରମିକ ସେମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରାୟଃ ଚାଳିସ ପ୍ରତିଶତ ସ୍ତ୍ରୀନେଇ ବିଦେଶ ଯାଉଥିଲେ ।
ଯୁବା ବୟସର ଗୋଲାମ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ମାଲିକମାନେ ରକ୍ଷିତା କରି ଖୁବ ଶୋଷଣ କଲାପରେ ଆକର୍ଷଣ କମ ହେଲା ପରେ ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦେଉଥିଲେ ଗିରମିଟ ଶ୍ରମିକ ମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମାଲିକ ମାନଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଇଂରେଜ ବାହାଦୁର ସେମାନଙ୍କୁ ସରକାରୀ ସତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
୧୮ଶହ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଇଂରେଜମାନେ ଭାରତରେ ବଳଶାଳୀ ହୋଇ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଜାର ଏପରି ଶୋଷଣ କଲେ ଯେ ସେମାନେ ଖାଦ୍ଯ ଅଭାବରୁ ପୋକମାଛି ଭଳି ମରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲେ ।
ପେଟପାଟଣା ପାଇଁ ଦେଶର କେତେକ ଗରିବ ଲୋକେ ଇଂରେଜ ମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ପ୍ରକାରର ବୁଝାମଣା ଦସ୍ତଖତ କଲେ ଯାହାକୁ ଗିରମିଟ କୁହାଗଲା ।
ହିନ୍ଦୀଭାଷୀ ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଚୁକ୍ତିପତ୍ରରେ ସ୍ୱାକ୍ଷର କରିଥିବା ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କୁ ଗିରିମିଟିୟା କହୁଥିଲେ ।
ଗିରମିଟିଆଙ୍କ ଚୁକ୍ତି ମୁତାବକ ସେମାନଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଯାଏଁ ଖଟିବାକୁ ହେଉଥିଲା ।
ଭାରତ ଫେରିଯିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ସମ୍ବଳ ନଥିବା ତଥା ଉପଯୁକ୍ତ ବୈଦେଶିକ ଜ୍ଞାନ ଅଭାବରୁ ସେମାନେ ଆଜୀବନ ବିଦେଶ ମାଟିରେ ଖଟି ଖଟି ମରିଯିବାକୁ ବାଧ୍ଯ ହେଉଥିଲେ ।
ସେଇ ମାଲିକ ପାଖରେ ପଡିରହି ଆଜୀବନ ଖଟିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ଯ ଗିରମିଟ ମାଲିକ ପାଖରେ କାମ କରିବା ।
ବିଶେଷତଃ ଫିଜି, ବ୍ରିଟିଶ ଗୁଆନା, ଡଚ ଗୁଆନା, ତ୍ରିନିଦାଦ ଟୋବେଗୋ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାକୁ ଅଧିକାଂଶ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରମିକ ରୂପକ ଦାସ ଭଳି
କାମ ନ କଲେ ବଳଦକୁ ଛାଟରେ ପିଟିଲା ଭଳି ଗିରମିଟିଆକୁ ସହିବାକୁ ହେଉଥିଲା ମାଲିକର ଅକଥନୀୟ ଅତ୍ଯାଚାର ।
ବିଦେଶ ମାଟିରେ ଅତ୍ଯାଚାର ସହି ନ ପାରି ଅନେକ ଶ୍ରମିକ ଅକାଳ ମୃତ୍ଯୁବରଣ କରୁଥିଲେ ।
ଇଂରେଜମାନେ ଭାରତର କିଛି ଦେଶୀ ଚାଟୁକାର ଲୋକଙ୍କୁ ପାଳି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏଇ ଧନ୍ଦା କରୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ସରକାରୀ କାଗଜପତ୍ରରେ ଏ ସବୁ ଧନ୍ଦାକୁ ମାନ୍ଯତା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏ ଧନ୍ଦା କରୁଥିବା ଚନ୍ଦାମାନେ ମଧ୍ଯ କମ୍ପାନୀ ସରକାରଙ୍କ ଛତ୍ରଛାୟା ତଳେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିପାରୁଥିଲେ ।
ବିଭିନ୍ନ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ସଂଗଠନ ମନଙ୍କ ପ୍ରବଳ ବିରୋଧ କାରଣରୁ ୧୯୧୭ରେ ଏହାକୁ ନିଷେଧ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା ।
ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାହାଣୀ " ହିର ରଞ୍ଝା "ର ଜୀବନ୍ତ ନାୟକ ମୁରାଦ ବକ୍ସ ଏଠାକୁ ଯୋଗୀ ସଂପ୍ରଦାଯଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେଇ ସେଥିରେ ଯୋଗଦାନ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ ।
ଶିକ୍ଷା ସଂପ୍ରଦାଯର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଗୁରୁ ନାନକ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ 40 ଦିନ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟ ଆକବର ଏଠାକୁ 2 ଥର ପରିଦର୍ଶନରେ ଆସି ଜଳକୁଣ୍ଡ ନିର୍ମାଣ କରେଇଥିଲେ ।
ପରେ ଆହମଦ ଶାହ ଅବ୍ଦଳି ଏଠାରେ ଆଶ୍ରମକୁ ଲୂଟକରିଥିଲେ . ପରେ ମହାରାଜ ରଣଜୀତ ସିଂହ ଏଠାକୁ ଆସି ଏଠାରେ ଏକ ବଡ ଜଳାଶୟ ନିର୍ମାଣର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ ।
ଗୁରୁ ନାନକ ଉପାସନା କରିଥିବା ପିଠାଠାରେ ନିର୍ମିତ ହେଇଥିବା ସ୍ମାରକୀ ଭଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ସଂପ୍ରଦାଯଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳୀ ଭାବରେ ଆଦୃତ ।
ବ୍ରିଟିଶ ଶାସନ କାଳରେ ଏଠାକୁ ରାସ୍ତା ନିର୍ମିତ ହେବା ସହ ପୁଷ୍କରିଣୀ ମଧ୍ୟ ଖୋଦିତ ହେଇଥିଲା ।
ଏଠାରେ ଗୁରୁ ଗୋରଖନାଥ ପ୍ରଥମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ମନ୍ଦିର ସ୍ଥାପନ କରିଥିବାର ଜଣାଯାଏ ।
ଏପରିକି ସେଇ ସ୍ଥାନର ନାମ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଜାବୀ ଭାଷାରେ 'ସନ୍ଥ ମାନଙ୍କ ପାହାଡ " ଅର୍ଥରେ ବୁଝା ଯାଇଥାଏ ।
ସେଠାରେ ପ୍ରଥମ କରି ମନ୍ଦିର କରି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଯୋଗୀ ସଂପ୍ରଦାଯଙ୍କୁ " କାନଫଟା " ଯୋଗୀ କୁହାଯାଉଥିଲା , କାରଣ ସେମାନେ କଣରେ କ୍ଷୀଦର କରି ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ଯୁଗରେ ସେଇଟା ଏକ ଅଭିନବ କଥା ଥିଲା ଯାହା ଆଜିକାଲି ଆଧୁନିକ ସମାଜରେ ଏକ ଷ୍ଟାଇଲରେ ପରିଣତ ।
ତେବେ " କାନଫଟା ଯୋଗୀ "ମାନେ ପରବର୍ତୀ କାଳରେ ଏକ ଯୋଗୀ ସଂପ୍ରଦାଯ ଭାବରେ ରହିଥିଲେ ।
ଏଠାରୁ 7 କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଥିବା "ରୋହଟାସ ଦୁର୍ଗ" କ୍ରମବର୍ଦ୍ଧିସ୍ତୁ ସହର "ଦିନା " ଏଠାରୁ ଦ୍ରୁଷ୍ଟି ଗୋଚର ହେଇଥାଏ ।
ତିଲ୍ଲା ଯୋଗିଆ ଠାରେ ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର 3ଟି ଗୃହ ଥିବା ସହ ଦୁଇଟି କ୍ଷୁଦ୍ର ବନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ରହିଛି ।
ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ରୋହଟାସ ଦୁର୍ଗ ପତରୁ ଆସିଲେ ବା ଝେଲମ ନଦୀ ନିକଟରୁ ସାଂଘି ପାଟରୁ ଆସିଲେ ପହଞ୍ଚି ହେବ ।
ତିଲ୍ଲା ଯୋଗିଆ , ପାକିସ୍ଥାନର ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ପର୍ବତମାଳା ଲବଣ ପର୍ବତରେ ରହିଥିବା ପ୍ରଥମ ଶତାବ୍ଦୀର ଏକ ପ୍ରଖ୍ଯାତ ହିନ୍ଦୁ ଓ ଶିକ୍ଷା ଧର୍ମସ୍ଥଳୀ ।
ତିଲ୍ଲା ଯୋଗିଆ ପର୍ବତ ଶିଖର ମାଣ୍ଡୀ ବାହାଉଦ୍ଦୀନ , ଗୁଜରାଟ , ଝେଲମ , ଓ ଚକବାଳଠାରୁ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଇଥାଏ ।
ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ ଉଭୟ ସ୍ୱିଡ଼େନ୍ ତଥା ନରୱେର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।
ଜୋନାଥନ, ଇଲିନଏରରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବାଲ୍ୟକାଳ ମିସୌରିର ସେଣ୍ଟ ଲୁଇସଠାରେ ବିତିଥିଲା ।
ସେ ସ୍ୱାର୍ଦମର କଲେଜରୁ ଜର୍ମାନ ଭାଷା ସାହିତ୍ୟରେ ସ୍ନାତକ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ସ୍ନାତକ କରୁଥିବା ବେଳେ ସେ ବୃତ୍ତି ପାଇ ଜର୍ମାନୀ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ଓ ସେଠାକାର ଏକ ଷ୍ଟେଟ ୟୁନିଭରସିଟି କିଛିଦିନ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମାଇକେଲ ଏ. ମାର୍ଟନ୍ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହୋଇଥିଲା ।
ମାର୍ଟନଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱରେ ସେ ଏଭଳି ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଉପନ୍ୟାସ "ଫ୍ରିଡମ"ରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଚରିତ୍ର ଭାବେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଥିଲେ ।
"ଫ୍ରିଡମ" ଉପନ୍ୟାସରେ ପାଠକମାନେ ଯେଉଁ ୱାର୍ଲଟର୍ ବର୍ଗୁଲାଣ୍ଡ ଚରିତ୍ରଙ୍କୁ ଭେଟନ୍ତି ସେ ଆଉ କେହି ନୁହନ୍ତି; ସେ ହେଉଛନ୍ତି ମାଇକେଲ ଏ. ମାର୍ଟନ୍ ।
ଗ୍ରାଜୁଏସନ୍ କରିବା ବେଳେ ସେ ବିବାହ କରିଥିଲେ ଓ ଜଣେ ଔପନାସିକ ଭାବରେ କ୍ୟାରିଅର କରିବା ପାଇଁ ବୋଷ୍ଟନ୍ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ।
"ଦି ଟ୍ୱେଣ୍ଟି-ସେଭେନ୍ ସିଟି" ହେଉଛି ଜୋନାଥନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଉପନ୍ୟାସ , ଯାହା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଉପାର୍ଜନର ସ୍ୱାଦ ଆଣିଦେଇଥିଲା ।
ସମସାମୟିକ ଆମେରିକୀୟ କଥା ସାହିତ୍ୟର ଏକ ଅତି ଜଣାଶୁଣା ନାମ ହେଉଛି ଜୋନାଥନ ଫ୍ରାନଜେନ ।
ଜୋନାଥନଙ୍କ ନାମ ସାହିତ୍ୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବା ମାତ୍ରେ ଆଖି ଆଗକୁ ଆସେ ତାଙ୍କର ବହୁ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଉପନ୍ୟାସ "ଦି କରେକସନ୍ସ" ।
୨୦୧୧ରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏହି ଉପନ୍ୟାସକୁ ଜୋନାଥନଙ୍କ ଜୀବନର ଏକ ମାଇଲ ଖୁଣ୍ଟ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ ।
ସମାଲୋଚକଙ୍କ ମତରେ ଏହି ଉପନ୍ୟାସ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱ ସାହିତ୍ୟକୁ ଜୋନାଥନଙ୍କର ଏକ ଅନବଦ୍ୟ ଉପହାର ।
ଏହି ଉପନ୍ୟାସ ପାଇଁ ଜୋନାଥନଙ୍କୁ ମିଳିଥିଲା ନ୍ୟାସନାଲ ବୁକ ଆୱାର୍ଡ, ପୁଲିଜର ପୁରସ୍କାର, ଜେମ୍ସ ଟେଟ ବ୍ଲାକ ମେମୋରିଆଲ ପ୍ରାଇଜ୍ ।
ଏହାବ୍ୟତିତ, ଏହି ପୁସ୍ତକ ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାସନାଲ ଇମ୍ପାକ ଡବଲୀନ ଲିଟେରାରୀ ଆୱାର୍ଡ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ତାଲିକାଭୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା ।
୨୦୧୦ରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏହି ଉପନ୍ୟାସ ସମ୍ପର୍କରେ 'ଟାଇମ ମାଗାଜିନ୍' କହିଥିବା କଥାଟି ହେଉଛି - " ର ବାର୍ତ୍ତା ଆଧୁନିକ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ଦିଗବାରେଣୀ ସଦୃଶ ।
'ଟାଇମ ମାଗାଜିନ୍' ପକ୍ଷରୁ ଜୋନାଥନଙ୍କୁ "ଗ୍ରେଟ ଆମେରିକାନ୍ ନୋଭେଲିଷ୍ଟ" ତାଲିକାଭୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଫରକ କେବଳ ଏତିକି ଯେ, ରୋଟିକୁ ତାୱାରେ ସେକିବା ପରେ ପୁନଶ୍ଚ ଜାଲି ଉପରେ ରଖାଯାଇ କିଛି ସମୟ ଫୁଲେଇ ବାକୁ ଦିଆଯାଏ କିନ୍ତୁ ପରଟାକୁ କେବଳ ତାୱା ଉପରେ ଘିଅ କିମ୍ବା ତେଲ ଦେଇ ସେକାଯାଏ ।
ଏହା ଉତ୍ତର ଭାରତରେ ଯେତେ ଲୋକପ୍ରିୟ, ପାଖାପାଖି ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ ସେତିକି ଲୋକପ୍ରିୟ ଅଟେ ।
ବାସ ଫରକ ଏତିକି ଯେ, ଉତ୍ତର ଭାରତରେ ଅଟାରେ ପରଟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣରେ ମଇଦାରେ ପରଟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରତିଦିନ ଉତ୍ତରୀ ଭାରତୀୟ ମହାଦ୍ୱୀପରେ ଲୋକମାନେ ସକାଳ ଭୋଜନରେ ପରଟା ହିଁ ଖାଇଥାନ୍ତି ।
ଉତ୍ତରରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ପଶ୍ଚିମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାକୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ।
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଏହା ଟିକେ ତୈଳ ଯୁକ୍ତ ଥିବା କାରଣରୁ ସୀମିତ ମାତ୍ରାରେ ଉପଭୋଗ କରାଯାଇ ପାରେ ।
ସାଧା ପରଟା ମଧ୍ୟ ବହୁପ୍ରକାର ହୋଇଥାଏ , ଯେପରି ଗୋଲ ପରଟା, ତ୍ରିକୋଣ ପରଟା, ଚତୁର୍ଭୁଜ ପରଟା ।
ବହୁ ଗୃହିଣୀ ବର୍ଷସାରା ମୌସମୀ ପରିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପଦାର୍ଥର ପରିବାରେ ଭରବା ପରଟା ତିଆରି କରିଥାନ୍ତି ।
ପରଟାକୁ ଭାରତୀୟ ଲୋକ ମାଲେସିଆ ଏବଂ ମାରିଶସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଇଥିଲେ , ଯେଉଁଠାରେ ଏହାକୁ ଫରାଟା ଏବଂ ସିଙ୍ଗାପୁରରେ ରୁଟି କନାଈ କିମ୍ବା ରୁଟି ପ୍ରାଟା କୁହାଯାଏ ।
ଦିଲ୍ଲୀର ଚାନ୍ଦିନୀ ଚୌକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୁଗଲ କାଳରୁ ଆଜାଦି ପ୍ରାପ୍ତ ନାନାବାଇର ଏକ ବଜାର ଏବେ ପରଟା ଗଳି ନାମରେ ନାମରେ ପ୍ରଚଳିତ ।
ଦିଲ୍ଲୀଦରବାର ବର୍ଷ ୧୯୧୧ରେ ଭାରତର ରାଜଧାନୀକୁ ତତ୍କାଳୀନ କଲିକତାରୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରି ଦିଲ୍ଲୀ ଆଣିବାର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଗଲା ।
ଏହି ଯୋଜନାକୁ ଗଭର୍ଣ୍ଣର ଜେନେରାଲଙ୍କ ମତକୁ ପ୍ରଧାନ ଏବଂ ଅତୀବ ବିଶେଷ ଦର୍ଜା ଦିଆଗଲା ।
ଏହାର ମୂଳ ଯୋଜନା ଅନୁସାରେ , କିଛି ଏପରି ତିଆରି କରିବାର ଥିଲା ଯାହା କି ପୂର୍ବ ଏବଂ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଶୈଳୀର ମିଶ୍ରଣ ଅଟେ ।
କିଛି ଲୋକଙ୍କ ରାୟରେ ଏହା ବହୁ ପରମ୍ପରା ଗତ ଶୈଳୀରେ ହେବାର ଥିଲା , ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଶାଳୀରେ ହେବାର ଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ଏହା ଭାରତରେ ସ୍ପଷ୍ଟତଃ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ ହୋଇଥାନ୍ତା , ଯାହା ଅମାନ୍ୟ ଥିଲା ।
ସେଇଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବହୁ ଲୋକଙ୍କର ମତ ଥିଲା କି , ଏହା ପୁର୍ନତଃ ଭାରତୀୟ ସ୍ଥାପତ୍ୟକଳାର ଅଟେ ।
ତା'ପରେ ବାଇଶରାୟ କହିଲେ ଯେ, ମହଲ ପରମ୍ପରା ଗତ ହେବ କିନ୍ତୁ ଭାରତୀୟ ମୋଟୀଫ ବିନା ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସ ଓ ବେକର, ଯାହାଙ୍କୁ ବାଇସରାୟ ହାଉସ ଏବଂ ସଚିବାଳୟର କାର୍ଯ୍ୟ ଭାର ଦିଆଗଲା , ସେମାନେ ଅରମ୍ଭରରେ ବହୁ ସହୃଦୟରେ କାମକଲେ ତା'ପରେ ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ ଝଗଡା କଲେ ।
ଆରମ୍ଭିକ ଯୋଜନା ଅନୁସାରେ ବାଇସରାୟ ହାଉସକୁ ରାଜ୍ୟସେନାର ପାହାଡି ଉପରେ ତିଆରି କରି ଦୁଇ ସଚିବାଳୟ ତଳେ ତିଆରି କରିବାର ଥିଲା ।
ପରେ ସଚିବାଳୟକୁ ୪୦୦ ଗଜ ପଛକୁ ଟାଣି ପାହାଡି ଉପରେ ତିଆରି କରିବା ଲାଗି ନିଷ୍ପତି ନିଆଗଲା ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସଙ୍କ ଯୋଜନା ଅନୁସାରେ ଭବନ ଏକାକୀ ଉଞ୍ଚାରେସ୍ଥିତ ହୋଇଥାନ୍ତା , ଯେପରି ସଚିବାଳୟ କାରଣରୁ ନିଜ ମୂଳ ଯୋଜନାରୁ ପଛକୁ ଖସିଯିବାକୁ ପଡିଲା , ତା'ସହ ଆଗରେ ଦୁଇ ସଚିବାଳୟଙ୍କୁ ଛିଡା ହେବାକୁ ପଡିଲା ।