polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଏମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ୟୁକେ, ବେଲଜିଅମ, ନିଉଜିଲ୍ୟାଣ୍ଡ, ଭାରତ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାରେ ଥିଲେ ।
ଜୁଲାଇ ପ୍ରଥମ ସପ୍ତାହ ସୁଦ୍ଧା କେବଳ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାଠାରେ ୬୬ ଥର ବିକ୍ଷୋଭକାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଗାଡ଼ି ଚଳାଇ ଆହତ କରାଯାଇଛି ।
ପ୍ରାୟ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ୨୪ଜଣ ଚାଳକଙ୍କ ଉପରେ ମାମଲା ରୁଜୁ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଖର ମୁଜାଫରଗଡ଼ରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ସାମନ୍ତବାଦୀ ପରିବାରର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସଭ୍ୟ ଅଟନ୍ତି ।
ସେ ଲାହୋର ୟୁନିଭରସିଟିରେ ଓ ୟୁନଭରସିଟି ଅଫ ମାସାଚୁସେଟ ଆମହର୍ସ୍ଟରେ ବିଜନେସ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ପରେ ସନ ୨୦୦୨ରେ ପାକିସ୍ଥାନ ମୁସଲିମ ଲିଗ ତରଫରୁ ପାକିସ୍ଥାନ ନ୍ୟାସନାଲ ଆସେମ୍ବ୍ଲିର ସଦସ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ।
ପାକିସ୍ଥାନ ଅର୍ଥନୈତିକ ପଲିସି ବା ନୀତି ନିମନ୍ତେ ଉତ୍ତରଦାୟୀ ହୋଇ ମିନିଷ୍ଟର ଅଫ ସ୍ଟେଟରେ ଜୁନିଅର ମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ ଓ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ସଉକତ ଅଜିଜଙ୍କ ଅଧୀନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସନ ୨୦୦୯ରେ ସେ ଦଳ ବଦଳ କରି ପାକିସ୍ଥାନ ପିଓପ୍ଲ ପାର୍ଟିରେ ଯୋଗ ଦେଇ ରିଲେକସନରେ ଜିତିବା ପରେ ବିତ୍ତ ଓ ଅର୍ଥନୀତି ମାମଲାର ମନ୍ତ୍ରୀ ପଦବୀ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ ଓ ସେହି ବର୍ଷ ସେ ପ୍ରଥମ ମହିଳା ଭାବରେ ଜାତୀୟ ବଜେଟ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ତଦାନନ୍ତୀନ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ୟୁସୁଫ ରାଜା ଗିଲାନି ତାଙ୍କୁ ଜୁଲାଇ ୨୦୧୧ରେ ବିଦେଶ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାର ଦେଇଥିଲେ ଓ ସନ ୨୦୧୩ରେ ଜେନେରାଲ ଇଲେକସନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତି ସେହି ପଦବୀ ରହିବ ପରେ ସକ୍ରିୟ ରାଜନୀତିରୁ ଅବସର ନେଲେ ।
ମାତ୍ର ତେତିଶ ବର୍ଷ ବୟସର ସେ ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଥମ ମହିଳା ଭାବରେ ସେହି ପଦବୀକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ ।
ଲାହୋର ୟୁନିଭରସିଟି ଅଫ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ ବିଜ୍ଞାନର ) ସେ ସ୍ନାତକ ହୋଇଥିଲେ ଯେଉଁଠି ସେ ସନ ୧୯୯୯ରେ ଅର୍ଥନୀତିରେ ବିଏସସି କରି ସମ୍ମାନ ସ‌ହିତ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ।
ସନ ୨୦୦୨ରେ ସେ ୟୁନିଭରସିଟି ଅଫ ମାସାଚୁସେଟ , ଆମହରସ୍ଟରେ ବିଜନେସ ମ୍ୟାମେଜମେଣ୍ଟରେ ମାସ୍ଟର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ଜଣେ ଜାତୀୟ ରାଜନୀତିଜ୍ଞ ଥିଲେ ଓ ପାକିସ୍ଥାନ ଜାତୀୟ ଆସେମ୍ବ୍ଲିର ସଭ୍ୟ ଥିଲେ ।
ତଦାନନ୍ତୀନ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପଞ୍ଜାବର ଗଭର୍ଣ୍ଣର ଗୁଲାମ ମୁସ୍ତାଫା ଖରଙ୍କର ସେ ଝିଆରୀ ଥିଲେ ।
ସୁମନଙ୍କର ବିଉଟି ଉଇଥ୍ ଏ ପର୍‌ପୋସ୍ ପ୍ରକଳ୍ପ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ୧୦ଟି ପ୍ରକଳ୍ପ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପଟିର ନାମ ଥିଲା 'ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ପ୍ରଗତି', ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଆଦିବାସୀ ତଥା ଆଦିମ ଜନଜାତିର ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଆର୍ଥିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆତ୍ମନିର୍ଭଳଶୀଳ କରାଇବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଯୋଜନା କରିଥିଲେ ।
ଆଲୋବେରା ବା ଘିକୁଆଁରୀ ଏବଂ ଗୋଲାପରୁ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଉପକରଣ ଏବଂ ଜେଲ୍‌ଆଦି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାପାଇଁ ସେ ମେସିନ୍ କିଣିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ମହିଳାମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଗାଁମାନଙ୍କରେ ସହଜରେ ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷ ଆଦି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିପାରିବେ ।
ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପକୁ ପ୍ରିନ୍ସେସ୍ ଦିବ୍ୟା କୁମାରୀ ଫାଉଣ୍ଡେସନ୍ ତରଫରୁ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିଥିଳା, ଯାହାର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ ସେ ଏହି ଶିକ୍ଷାକେନ୍ଦ୍ର ଜରିଆରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ହସ୍ତତନ୍ତ, ଘର ସଜେଇବା ପାଇଁ ହସ୍ତଶିଳ୍ପ ଉପକରଣ ଏବଂ ଗହଣା ଅଳଙ୍କାର ଆଦି ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ ତାଲିମ ଦେଇପାରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପ ମାଧ୍ୟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଜୟପୁର ସିଟି ପାଲେସ୍‌ରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେବା ସହ ତାଙ୍କର ଅନ୍‌ଲାଇନ୍ ୱେବ୍‌ସାଇଟ୍‌ରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉଛି ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ଭାରତ ସେବାଶ୍ରମ ସଂଘ ସହ ମଧ୍ୟ ମିଶି ତାଙ୍କ ପ୍ରକଳ୍ପର ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବିକ୍ରୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଇଛନ୍ତି ।
ସୁମନ ରାଓ ୧୯୯୮ ମସିହାର ନଭେମ୍ବର ମାସ ୨୩ ତାରିଖରେ ରାଜସ୍ଥାନର ଉଦୟପୁର ଅଞ୍ଚଳର ଆଇଦାନା ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବାପା, ରତନ ସିଂହ ରାଓ, ଜଣେ ଗହଣା ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ବେପାରୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାଆ ସୁଶୀଳା କନୱର୍ ରାଓ ଜଣେ ଗୃହିଣୀ ।
ସୁମନାଙ୍କୁ ମାତ୍ର ୧ ବର୍ଷ ବୟସ ହୋଇଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ମୁମ୍ବାଇ ଆସିଯାଇଥିଲେ ।
ସେ ନବି ମୁମ୍ବାଇର ମହାତ୍ମା ସ୍କୁଲ ଅଫ୍ ଆକାଡେମିକ୍‌ସ୍ ଆଣ୍ଡ ସ୍ପୋର୍ଟସ୍ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ ।
ଏବେ ସେ ମୁମ୍ବାଇ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଚାଟାର୍ଡ୍ ଆକାଉଣ୍ଟାଣ୍ଟ ପଢ଼ୁଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କର ମାତୃଭାଷା ମେୱାରୀ ଏବଂ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ସେ ହିନ୍ଦୀ ଏବଂ ଇଂରାଜୀରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି ।
ଏହାପରେ ସେ ୨୦୧୯ ମସିହାର ଫେମିନା ମିସ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ରାଜସ୍ଥାନ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଜିତିଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ୨୦୧୯ ମସିହାର ଫେମିନା ମିସ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସେ ରାଜସ୍ଥାନରୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ ।
ମୁମ୍ବାଇର ସର୍ଦାର ବଲ୍ଲଭ ଭାଇ ପଟେଲ ଇଣ୍ଡୋର୍ ଷ୍ଟାଡିଅମ୍‌ରେ ତାଙ୍କୁ ଫେମିନା ମିସ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ୱାଲ୍ଡ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧାଇଥିଲେ ପୂର୍ବ ବର୍ଷର ବିଜୟୀନି ଅନୁକ୍ରୀତି ବାସ ।
ସୁମନ ରାଓ ୬୯ତମ ମିସ୍ ୱାଲ୍ଡ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାରତକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ୨୭ ଜଣ ପ୍ରତିଯୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ୩ୟ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିଲେ ।
ପିଏର୍ସ ମୋର୍ଗାନଙ୍କ ଅଧିନରେ ବିଚାର କରାଯାଉଥିବା ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ହେଡ୍-ଟୁ-ହେଡ୍ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ୍‌ର ପ୍ରଥମ ଭାଗ ସେ ଜିତିଥିଲେ ।
ବାଂଲାଦେଶ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିବା ତାଙ୍କର ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସେ ବିଜୟୀନି ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ୪୦ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସୁମନ ରତନ ସିଂହ ରାଓ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ମଡେଲ ଏବଂ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ବିଜୟୀନି ଅଟନ୍ତି ।
୨୦୧୯ ମସିହାର ଭାରତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଫେମିନା ମିସ୍ ଇଣ୍ଡିଆର ସେ ବିଜେତା ଥିଲେ ।
୨୦୧୯ ମସିହାର ଯୁକ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଏକ୍ସେଲ୍ ଲଣ୍ଡନରେ ହୋଇଥିବା ମିସ୍ ୱାଲ୍ଡ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ୩ୟ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିଲେ ।
ଗାଙ୍ଗେୟ ସମତଳ ଭୂମିର ଜଳମଗ୍ନ ଉଚ୍ଚ ତୃଣଭୂମିରେ ରହିବାରେ ଏମାନେ ସମର୍ଥ ।
ଏହି ଉପପ୍ରଜାତି ଶାଳବଣରେ ରହିଥିବା ତୃଣଭୂମି ଓ କଠିନ ଭୂମିରେ ବିଚରଣ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ।
ଏହି ଉପପ୍ରଜାତି ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ କେବଳ କାହ୍ନା ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ।
୧୯୩୦ ଦଶନ୍ଧିରୁ ନେଇ ୧୯୬୦ ଦଶନ୍ଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଶିକାର ତଥା ତୃଣଭୂମିମାନଙ୍କୁ କୃଷିକ୍ଷେତ୍ରରେ ପରିଣତ କରାଯିବାରୁ ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଏବଂ ପରିବାସ କ୍ଷେତ୍ର ଯଥେଷ୍ଟ ମାତ୍ରାରେ ହ୍ରାସ ପାଇବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଏହି ହରିଣ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶର କାହ୍ନା ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ, ଆସାମର ଦୁଇଟି ଅଞ୍ଚଳ , ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର ୬ଟି ଅଞ୍ଚଳରେ ସୀମିତ ।
ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶ ରାଜ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଥିବାର ଅନୁମାନ କରାଯାଉଛି ।
୨୦୦୫ ମସିହାରେ ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟର ହରିଦ୍ୱାର ଜିଲ୍ଲାରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ପୂର୍ବ ତଟରେ ରହିଥିବା ଝିଲ୍‍ମିଲ୍ ହ୍ରଦ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରାୟ ୩୨୦ଟି ବାରଶିଂଘାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଏହାକୁ ବାରଶିଂଘା ହରିଣଙ୍କ ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବାସର ଉତ୍ତରତମ ସୀମା କୁହାଯାଇପାରିବ ।
ଏହାର ଲୋମ ମୋଟା, ଉପର ପଟେ ଏହାର ଛାଲର ରଙ୍ଗ ହଳଦିମିଶା ମାଟିଆ ଏବଂ ତଳ ପଟେ ଛାଲର ରଙ୍ଗ ଫିକା ।
ଏମାନଙ୍କ ଶିଂଘର ୭୬ ସେଣ୍ଟିମିଟର୍ ଲମ୍ବା ଓ ଶିଂଘ ମଝି ଅଂଶରେ ବିମ୍ ନିକଟରେ ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥ ପ୍ରାୟ ୧୩ ସେଣ୍ଟିମିଟର୍ ହୋଇଥାଏ ।
ମାଂସ ଓ ଶିଂଘ ବିକ୍ରି ଲୋଭରେ ବାରଶିଂଘାଙ୍କ ଅବୈଧ ଶିକାର କରାଯାଏ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ବଜାରରେ ବେଆଇନ ଭାବେ ବିକ୍ରି କରାଯାଏ ।
ସଂରକ୍ଷଣ କ୍ଷେତ୍ର ବାହାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଏକ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାଉଥିବା ବାରଶିଂଘା ଦଳଙ୍କ ପ୍ରତି ଏଥିଯୋଗୁଁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ବିପଦ ରହିଥାଏ ।
ଅନେକ ଆର୍ଦ୍ରଭୂମି କୃଷିକ୍ଷେତ୍ର ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ବସବାସ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପରିଣତ ହେବାରୁ ବାରଶିଂଘାଙ୍କ ପରିବାସ ବହୁ ମାତ୍ରାରେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଛି ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଏସବୁ ପରିବାସ ଅଳ୍ପ ଅଞ୍ଚଳରେ ସୀମିତ ଓ ଖଣ୍ଡ-ବିଖଣ୍ଡିତ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ସଂରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳ ଘୋଷିତ ହୋଇଥିବା ଅନେକ ବାରଶିଂଘା ପରିବାସ ନଦୀଶଯ୍ୟା ପରିବର୍ତ୍ତନ, ନଦୀ ପ୍ରବାହରେ ହ୍ରାସ, ନଦୀରେ ଅଧିକ ବାଲି ଚରିଯିବା, ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ଗଛ ଓ ଘାସ କଟାଯିବା, ଜାଳେଣୀ ସଂଗ୍ରହ, ଏବଂ ସରକାରୀ ଜମିରେ ବେଆଇନ୍ କୃଷିକାର୍ଯ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ବିପଦୋନ୍ମୁଖୀ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ଜର୍ଜ୍ ଶାଲର୍‍ଙ୍କ ଲେଖାନୁସାରେ ବଞ୍ଚି ରହିଥିବା ଜୀବମାନେ ଶୀଘ୍ର ଲୋପ ପାଇଯିବାର ଆଶଙ୍କା ରହିଛି ।
ବାରଶିଂଘା ବା ବାରଶିଂଗା ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶର ଉତ୍ତର ଭାରତ, କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଭାରତ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ନେପାଳରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସର୍ଭିଡାଏ ପରିବାରର ଏକ ହରିଣ ପ୍ରଜାତି ।
ପାକିସ୍ତାନ ଓ ବଙ୍ଗଳାଦେଶରେ ଏହି ମୃଗ ପ୍ରଜାତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଏହି ହରିଣର ଜୀବବୈଜ୍ଞାନିକ ନାମ ଫରାସୀ ପରିବେଶବିଜ୍ଞାନୀ ଆଲଫ୍ରେଡ଼୍ ଡୁଫୋସେଙ୍କ ନାମାନୁସାରେ ରଖାଯାଇଛି ।
ଶିଂଘର ଆକାର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ବାରଶିଂଘା ଭାରତର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ହରିଣ ପ୍ରଜାତିଠାରୁ ଭିନ୍ନ ।
“ଦୋଲ୍” ଶବ୍ଦଟି ଏଠାରେ ଗାଡ଼ିଆ ଇତ୍ୟାଦିରେ ରହିଥିବା ଦଳ ବା ପଙ୍କକୁ ଏବଂ “ହୋରିନ୍” ଶବ୍ଦ ହରିଣକୁ ବୁଝାଇଥାଏ ।
କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଭାରତରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବାରଶିଂଘା ଦଳରେ ୮-୨୦ଟି ପ୍ରାଣୀ ରହୁଥିବା ଦେଖାଯାଇଛି ।
ମିଳନ ଋତୁରେ ଯୌନ ପରିପକ୍ୱ ହରିଣମାନେ ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି ।
କାହ୍ନା ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ଓ ଅକ୍ଟୋବର ମାସରେ ସର୍ବାଧିକ ମିଳନ ହେଉଥିବାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି ।
ଏମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଆହାର ହେଲା - କାଶତଣ୍ଡି , ଦର୍ଭ , ପୋଟଖଳ ବା ନଳ ଜାତୀୟ ଘାସ , ନାଲି ବଣୁଆ ଧାନ ଗଛ , ନୀବାର ବା ବାଳୁଙ୍ଗା ଧାନ ଓ ବୋରଝାଞ୍ଜି ଜାତୀୟ ଶୈବାଳ ଇତ୍ୟାଦି ।
ଏମାନେ ସାରା ଦିନ ଚରି ବୁଲୁଥାନ୍ତି; ସକାଳ ଓ ଅପରାହ୍ନର ଶେଷରୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏମାନେ ସର୍ବାଧିକ ସକ୍ରିୟ ଥାଆନ୍ତି ।
ଶୀତ ଓ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଏମାନେ ୧-୨ ଥର ଓ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ୩ ବା ତତୋଧିକ ଥର ପାଣି ପିଇବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଉନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବାରଶିଂଘା ହିମାଳୟ ପର୍ବତଶ୍ରେଣୀର ପାଦଦେଶରେ ଆସାମ ରାଜ୍ୟର ଉପରାଂଶରୁ ନେଇ ସମଗ୍ର ଆସାମ ରାଜ୍ୟ, ପୂର୍ବରେ ସୁନ୍ଦରବନରୁ ନେଇ ସମଗ୍ର ଗାଙ୍ଗେୟ ସମତଳ ଭୂମି ଓ ଯମୁନା ନଦୀ ଉପତ୍ୟକା ପ୍ରଭୃତି ଅଞ୍ଚଳରେ ତଥା ପଶ୍ଚିମରେ ପାକିସ୍ତାନର ସିନ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ ।
ଭାରତରେ ଦକ୍ଷିଣ ପଟେ ଗୋଦାବରୀ ନଦୀ ଉପତ୍ୟକା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ଭାରତରେ ପ୍ରଣୀତ ୧୯୭୨ ମସିହାର ବନ୍ୟଜୀବ ସଂରକ୍ଷଣ ନିୟମର ପ୍ରଥମ ଅନୁସୂଚୀରେ ବାରଶିଂଘା ସ୍ଥାନିତ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସୁଦ୍ଧା ବାରଶିଂଘାଙ୍କର ୩ ଗୋଟି ଉପପ୍ରଜାତି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରିଛି :
ଲକ୍ଷ୍ନୌର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପରିବାରରେ ମଞ୍ଜରୀ ଚତୁର୍ବେଦୀ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଜେଜେବାପା ଜଷ୍ଟିସ ହରି ଶଙ୍କର ହାଇକୋର୍ଟର ଲକ୍ଷ୍ନୌ ବେଞ୍ଚରେ ବିଚାରପତି ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ରବି ଶଙ୍କର ଜଣେ ଭୂରତ୍ତବିଦ୍ ଥିଲେ ଓ ଆଇଆଇଟି ରୁର୍କିରେ ଜେଓଫିଜିକ୍ସ ଡିପାର୍ଟମେଣ୍ଟରେ ପ୍ରଫେସର ଓ ସମ୍ମାନନୀୟ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଥିଲେ ଯିଏ ଲକ୍ଷ୍ନୌରେ ରିମୋଟ ସେନ୍ସିଙ୍ଗ ଆପ୍ଲିକେସନ କେନ୍ଦ୍ରର ସ୍ଥାପୟିତା ଥିଲେ ଓ ଗ୍ରାମୀଣ ବିକାଶ ନିମନ୍ତେ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ଟେକନୋଲୋଜିରେ ଏକ ଦୂରଦ୍ରଷ୍ଟା ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମାତା ଜଣେ ଶିକ୍ଷିତା, ଶକ୍ତ ଓ ନମନୀୟ ମହିଳା ଥିଲେ ଯିଏ ତାଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚକୋଟିର ସଂସ୍କାର ଦେଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପିଲାଦିନ ଲକ୍ଷ୍ନୌରେ କଟିଥିଲା ଓ ତାଙ୍କ କର୍ମମୟ ଜୀବନରେ ଏହି ସ‌ହରର ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଥିଲା ।
କାର୍ମେଲ ଓ ହୋଏର୍ନେର ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷା ପରେ ଲକ୍ଷ୍ନୌ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଲକ୍ଷ୍ନୌ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସେ ପରିବେଶ ବିଜ୍ଞାନରେ ଏମଏସସି ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର ସଙ୍ଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡେମୀରେ ସେ କଥକ ନୃତ୍ୟର ବ୍ୟବସାୟୀକ ବିଭାଗରେ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଏକ କଥକ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ଭାବରେ ମଞ୍ଜରୀ ତାଙ୍କର କର୍ମମୟ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ରାଜସ୍ଥାନ, କାଶ୍ମିର, ଅୱଧ, ପଞ୍ଜାବ, ତୁର୍କମେନିସ୍ଥାନ, ଇରାନ ଓ କ୍ରିଗିସ୍ଥାନ ଆଦି ଦେଶମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତକୁ ନେଇ ଏକ ଏକ୍ୟତାନ କରିବାକୁ ସେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ।
ସୁଫୀ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ନାଚରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିବା ଶରୀର ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖେଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ।
ଲକ୍ଷ୍ନୌ ଘରାନାରେ ପ୍ରଥମେ ସେ ଅର୍ଜୁନ ମିଶ୍ରାଙ୍କର ତ‌ତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରତିମା ବେଦୀଙ୍କର ନୃତ୍ୟଗ୍ରାମରେ ସେ କଳାନିଧି ନାରାୟଣଙ୍କଠାରୁ ଅଭିନୟ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ପଞ୍ଜାବୀ ସୁଫି ପରମ୍ପରାକୁ ବାବା ବୁଲ୍ଲେହ ଶାହଙ୍କ ଅବଦାନ‌କୁ ସେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଅନୁଶୀଳନ କରିଥିଲେ ।
କଥା ବା କାହାଣୀରୁ କଥକ ଶବ୍ଦ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ଓ ମଞ୍ଜରୀ ସେହି କଥକ ନୃତ୍ୟର ସାର ମର୍ମରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରିଛନ୍ତି ।
ନୃତ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦଶନା ଅନୁସାରେ ଶାରୀରିକ ଭାଷାର ପ୍ରୟୋଗ ନ କରି ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ କଥାକାର ଭାବରେ ଗଢ଼ି ତୋଳନ୍ତି ।
ବାଦୁଡ଼ି ସାଧାରଣତଃ ଦୁଇ ସମୂହରେ ବିଭାଜିତ କରାଯାଇଛି, ପ୍ରଥମ ସମୂହ ଫଳ ଭକ୍ଷୀ ବଡ଼ ବାଦୁଡ଼ି ;ଯିଏ ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଙ୍ଘିକରି ନିଜ ଭୋଜନ ଖୋଜିଥାନ୍ତୁ ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ସମୂହ କୀଟ ଭକ୍ଷୀ ଛୋଟ ବାଦୁଡ଼ି ଅଟନ୍ତି; ଯିଏ ପ୍ରତିଧ୍ୱନୀଦ୍ୱାରା ସ୍ଥିତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ବିଧିଦ୍ୱାରା ନିଜ ଭୋଜନ ଖୋଜିଥାନ୍ତି ।
ଏହା ଏପରି ଏକ ସ୍ତନଧାରୀ ପ୍ରାଣୀ ଅଟନ୍ତି ଯିଏ ଉଡିପାରେ ତଥା ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଉଡିପାରେ ।
ଏହାର ଅଗ୍ରବାହୁ ପରରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥାଏ ଯାହା ଦେଖିବାରେ କୋଷାବରଣ ପେଟାଜିୟମ) ସମାନ ଲାଗିଥାଏ ।
ତ୍ୱଚାର ଏହି କୋଷାବରଣ ବେକରୁ ନେଇ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠି ତଥା ଶରୀରର ପାର୍ଶ୍ୱ ଭାଗରୁ ହୋଇ ଲାଞ୍ଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇଥାଏ ଏବଂ ପରର ନିର୍ମାଣ କରିଥାଏ ।
ୟୁରୋପ, ପଶ୍ଚିମ ଏସିଆ ଓ ଉତ୍ତର ଆଫ୍ରିକାରେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଏମାନେ ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ଶିକାର କରନ୍ତି ।
ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାର ବାଦୁଡ଼ି ପାଣିରେ ବହୁ ଅଳ୍ପ ଡିଆଁ ମାରନ୍ତି ଓ ନିଜ ଛୋଟ ପଞ୍ଝା ସାହାଯ୍ୟରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ମାଛ ଧରନ୍ତି ।
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିଶାଳ ସୁନା ମୁକୁଟ ଧାରୀ ଉଡୁଥିବା ବାଦୁଡିର ପର 1.5 ମିଟର ଅଟେ ଏବଂ ଏହାର ଓଜନ ପାଖାପାଖି 1.2 କିଲୋଗ୍ରାମ ଅଟେ ।
କ୍ରିସମସ ଆଇସଲ୍ୟାଣ୍ଡ ପିପିଷ୍ଟ୍ରେଲ ଏକ ବାଦୁଡି ଅଟେ ଯାହାର ବିଲୁପ୍ତ ଆୟନ ତିଥୀ ଜ୍ଞାତ ନାହିଁ ।
ବାଦୁଡ଼ି ଓଲଟା ଝୁଲିବାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ, ଓଲଟା ଝୁଲିବାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବହୁ ସହଜରେ ଉଡାଣ ଶିଖିବା ସହିତ ଅଧିକ ବାଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଡି ପାରିବେ ।
ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ଚଟାଣରୁ ନିଜ ଉଡ଼ି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ , କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ପର ଭରପୂର ଉଠାଣ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ , ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପଛ ଗୋଡ଼ ଏତେ ଛୋଟ ହୋଇଥାଏ ଯଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦୌଡ଼ି ଗତିକୁ ଧରି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ବାଦୁଡ଼ି ସାଧାରଣତଃ ଅନ୍ଧାର ଗୁମ୍ଫା ମଧ୍ୟରେ ଦିନଯାକ ଆରାମ କରିଥାନ୍ତି, ରାତିରେ ବାହାରନ୍ତି ।
ଏମାନେ ଓଲଟା ଶୋଇବା ସମୟରେ ଏଥିପାଇଁ ପଡନ୍ତିନି କାରଣ: ବାଦୁଡିର ପାଦ ଶିରା ଏହିପରି ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଯଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଓଜନ ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ପଞ୍ଝାକୁ ମଜବୁଦ ସହିତ ଧରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ ।
ବାଦୁଡ଼ି ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଏକ ସ୍ତନପାୟୀ ପ୍ରାଣୀ ଅଟେ, ଯିଏ ନିଜର 1000ରୁ ଅଧିକ ପ୍ରଜାତି ସହିତ ସ୍ତନଧାରୀ ଭାବେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କୂଳର ନିର୍ମାଣ କରିଥାଏ ।
ଏମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ନିଶାଚର ହୋଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଗଛମାନଙ୍କର ଡାଳ ଅଥବା ଅନ୍ଧାର ଗୁମ୍ଫା ଭିତରେ ଓଲଟା ଓହଳି ରହିଥାନ୍ତି ।
ଏହାର ଅର୍ଥ ସମସ୍ତ ଜୀବିତ ସ୍ତନପାୟୀ ପ୍ରଜାତୀମାନଙ୍କଠାରୁ 20% - ପାଞ୍ଚରୁ ଗୋଟିଏ ବାଦୁଡ଼ି ଅଟନ୍ତି ।
ୟୁନାଇଟେଡ କିଙ୍ଗଡମରେ ସମସ୍ତ ବାଦୁଡ଼ିମାନଙ୍କୁ ଆଇନିଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ କରାଯାଏ , ଏବଂ ବାଦୁଡ଼ି ମାନଙ୍କୁ ହଇରାଣ କରିବା ପାଇଁ ଭାରି ଜୋରିମାନାରେ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଏ ।
ଅଷ୍ଟ୍ରିନ, ଟେକ୍ସନ, ଉତ୍ତର ଆମେରିକାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗ୍ରୀଷ୍ମ କାଳୀନ ବାଦୁଡ଼ି ଅଟନ୍ତି ।
ଭଞ୍ଜ କିଶୋର କଟକ ଜିଲ୍ଲାର ସାଲେପୁର ବ୍ଲକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଛାଣିପୁରଗ୍ରାମରେ ୧୯୨୨ ମସିହା ନଭେମ୍ବର ୧୩ ତାରିଖରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଜନ୍ମିତ ପିତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଦୁର୍ଗାଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକ ଓ ମାତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ସତ୍ୟଭାମା ।
ତାଙ୍କୁ ୯ମାସ ବୟସ ହୋଇଥିବାବେଳେ ହଇଜା ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କର ନିଧନ ଘଟିଥିଲା ।
ଏହା ପରେ ଅପୁତ୍ରିକ ସେ ସାଧୁଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କଦ୍ୱାରା ପାଳିତ ହୋଇଥିବାରୁ, ସାଧୁଚରଣ ହିଁ ତାଙ୍କର ପିତାଭାବରେ ପରିଚିତ ।
୧୯୩୯ ମସିହାରେ ଭଞ୍ଜ କିଶୋର ପଢୁଥିବା ମହାରାଜା ହାଇସ୍କୁଲରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ନାଟକ ଝଡ଼ରାତି ମଞ୍ଚସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୪୦ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମ ଛାଣିପୁରର "ଭୀଷ୍ମ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ"ରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ନାଟକ "ପ୍ରେମପୁଷ୍ପ" ମଞ୍ଚସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା ।
ସେହି ଭୀଷ୍ମ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାଟକ ମଧ୍ୟ ମଞ୍ଚସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା ।
କଟକରେ ଚାକିରୀ କରିବା ସମୟରେ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ ଏ ଓ ବି ତଥା "ଜନତା" ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ନାଟକ ମଞ୍ଚସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା ।
ସ୍ୱାଧୀନତା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ଓଡ଼ିଶାର ଜଣେ ଅଗ୍ରଣୀ ନାଟ୍ୟକାର ଥିଲେ ।
ସେ ୩୫ଟି ନାଟକ, ୮ଟି ଏକାଙ୍କିକା, ୪ଟି କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ପୁସ୍ତକ, କବିତା ଓ "ମରୁପଥୀକ" ନାମରେ ଏକ ଉପନ୍ୟାସ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
"ଅଗ୍ନି-ପରୀକ୍ଷା" ନାଟକ ପାଇଁ ସେ ୧୯୫୮ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
କିଟୋଜେନିକ ଖାଦ୍ୟ କ‌ହିଲେ ଅଧିକ ସ୍ନେହସାର , ଯଥେଷ୍ଟ ପୁଷ୍ଟିସାର, ସ୍ୱଳ୍ପ ଶ୍ୱେତସାର ଖାଦ୍ୟକୁ ବୁଝାଏ ଯାହା ପ୍ରାଥମିକ ଭାବରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଅପସ୍ମାର ବାତ ହେଉଥିବା ଶିଶୁର ଚିକିତ୍ସାରେ ଦିଆଯାଏ ।
ସାଧାରଣତଃ ଖାଦ୍ୟରେ ଥିବା ଶ୍ୱେତସାର ଦେହରେ ଗ୍ଲୁକୋଜରେ ରୁପାନ୍ତରିତ ହୋଇ ସାରା ଶରୀରକୁ ବିଶେଷତଃ ମସ୍ତିଷ୍କ‌କୁ ସରବରାହ ଓ ସେଠାରେ ତାହାର ମେଟାବୋଲିଜ୍ମ ହୁଏ ।
ଖାଦ୍ୟରେ କିଛି ପରିମାଣର ଶ୍ୱେତସାର ରହିଯାଇଥିଲେ ଟ୍ରାଇଏସିଲଗ୍ଲିସେରଲ ଯକୃତରେ ଫ୍ୟାଟି ଏସିଡରେ ପରିଣତ ହୁଏ ଓ ତା'ପରେ କିଟୋନ ବଡିରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ ।
ଏହି କିଟୋନ ବଡି ରକ୍ତରେ ମସ୍ତିଷ୍କ‌କୁ ଯାଇ ଗ୍ଲୁକୋଜ ବଦଳରେ ଶକ୍ତି ଉତ୍ସ ରୂପେ କାମ କରେ ଯାହାକୁ କିଟୋସିସ କୁହାଯାଏ ଓ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଯୋଗୁ ଅପସ୍ମାର ବାତର ଆବୃତ୍ତି କମିଯାଏ ।
ଏହି ଖାଦ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟରେ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ସଂଖ୍ୟକ ଶିଶୁ ଓ ଯୁବକମାନଙ୍କର ବାତ ମାରିବା ସଂଖ୍ୟା ଅଧା ହୋଇଯାଏ ଯାହାର ପ୍ରଭାବ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ବନ୍ଦ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ରହେ ।
କେତେକ ପ୍ରମାଣରୁ ଜଣାଯାଏ, ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଆଟକିନ ଖାଦ୍ୟ ଯାହା ଏହାଠାରୁ କମ୍ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଉପକାର ମିଳେ ।
ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ କୋଷ୍ଠକାଠିନ୍ୟ, ହାଇପରକୋଲେସ୍ଟେରୋଲେମିଆ , ଧୀର ଶରୀର ବିକାଶ, ଏସିଡୋସିସ ଓ ବୃକ୍‌କ ପଥର ରୋଗ ଇତ୍ୟାଦି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହୋଇପାରେ ।
ମୌଳିକ ଡାକ୍ତରୀ ଅପସ୍ମାର ଶିଶୁ ଖାଦ୍ୟରେ ଶରୀରର ବୃଦ୍ଧି ଓ ମରାମତ ନିମନ୍ତେ ଆବଶ୍ୟକ ଯଥେଷ୍ଟ ପୁଷ୍ଟିସାର ଓ କ୍ୟାଲୋରି ଥାଏ ଯାହା ବୟସ ଅନୁପାତରେ ସଠିକ ଓଜନ ଓ ଉଚ୍ଚତା ବଜାୟ ରଖେ ।
ଡାକ୍ତରୀ କିଟୋଜେନିକ ଖାଦ୍ୟ ଶିଶୁ ଉପସ୍ମାର ରୋଗ ଚିକିତ୍ସା ନିମନ୍ତେ ସନ ୧୯୨ରେ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ୧୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବ‌ହୃଟ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହାର ଲୋକପ୍ରିୟତା କମିଗଲା ଯେତେବେଳେ ଆଣ୍ଟିକନଭଲସାଣ୍ଟ ଔଷଧ ଦେବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟରେ ୪:୧ ଅନୁପାତରେ ଚର୍ବି ଓ ପୁଷ୍ଟିସାର ତ‌ଥା ଶ୍ୱେତସାର ମିଶ୍ରଣ ଥାଏ ।
ଅଧିକ ଶ୍ୱେତସାର ଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଯେପରିକି ପାଉଁରୁଟି, ପାସ୍ତା, ଶସ୍ୟ, ଚିନି ଓ ସ୍ଟାର୍ଚ୍ଚ ଖାଦ୍ୟ ବିଦାୟ ଦେଇ ଚର୍ବି ଜାତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ଯେପରିକି କ୍ରିମ, ଲହୁଣୀ ଓ ଅଖରୋଟ ଇତ୍ୟାଦି ଖାଇବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ ।
ଅଧିକାଂଶ ଡାଏଟାରି ଖାଦ୍ୟରେ ଲମ୍ବା ଚେନ‌ଯୁକ୍ତ ଟ୍ରାଇଗ୍ଲିସେରାଇଡ ଥାଏ ।
ଛୋଟ କାର୍ବନ ଚେନ ବିଶିଷ୍ଟ ଫ୍ୟାଟି ଏସିଡରୁ ତିଆରି ମିଡିଅମ-ଚେନ ଟ୍ରାଇଗ୍ଲିସେରାଇଡ ଅଧିକ କିଟୋଜେନିକ ହୁଏ ।
ଆଉ ଏକ ପ୍ରକାର କ୍ଲାସିକ ଡାଏଟରେ ଅଧିକ ଏମସିଟି ଥିବା ନଡ଼ିଆ ତେଲ ଥାଏ ଯାହା ପ୍ରାୟ ଅଧା କ୍ୟାଲୋରି ଦିଏ ଓ ଏହାକୁ ଏମସିଟି କିଟୋଜେନିକ ଖାଦ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ଅଧିକ ଶ୍ୱେତସାର ଓ ପୁଷ୍ଟିସାର ଖାଇବା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ।
ଯଶରାଜ, ୧୯୩୦ ମସିହା ଜାନୁଆରୀ ୨୮ ତାରିଖରେ ହରିୟାଣାର ହିସାର ଜିଲ୍ଲାର ପିଲି ମାଣ୍ଡୋରିରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
୧୯୩୪ ମସିହାରେ ପିତା ମୋତିରାମଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ସମୟରେ, ଯଶରାଜଙ୍କୁ ଚାରି ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା ।
ଯଶରାଜଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ, ପଣ୍ଡୀତ ପ୍ରତାପ ନାରାୟଣ, ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଂଗୀତଜ୍ଞ ଥିଲେ ।
ପ୍ରତାପ ନାରାୟଣଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଯତୀନ-ଲଳିତ ଯୋଡି ଭାବରେ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା କରନ୍ତି ।
୧୯୬୨ ମସିହାରେ, ଯଶରାଜ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭି ଶାନ୍ତାରାମଙ୍କ ଝିଅ ମଧୁରା ଶାନ୍ତାରାମଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ସେମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ସନ୍ତାନ ଥିଲେ, ପୁଅ ଶାରଙ୍ଗ ଦେବ ପଣ୍ଡିତ ଏବଂ ଝିଅ ଦୁର୍ଗା ଜସରାଜ ।
ମଧୁରା ୨୦୦୯ ମସିହାରେ " ସଙ୍ଗୀତ ମର୍ତନ୍ଦ ପଣ୍ଡିତ ଯଶରାଜ" ନାମକ ଏକ ମରାଠି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ।
ଗାୟକମାନଙ୍କ ସହିତ ବଜାଉଥିବା ବାଦକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସେ ସମୟରେ କରାଯାଉଥିବା ବ୍ୟବହାରରେ ବ୍ୟଥିତ ହୋଇ, ଯଶରାଜ ୧୪ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତବଲା ବଜେଇବା ଛାଡି ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷାରେ ମନୋନିବେଶ କରିଥିଲେ ।
ଗାୟକ ଭାବରେ ୧୯୫୨ ମସିହାରେ, ୨୨ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ମଞ୍ଚପ୍ରବେଶ ହୋଇଥିଲା କାଠମାଣ୍ଡୁରେ ନେପାଳର ରାଜା ତ୍ରିଭୂଭାନ୍ ବିର୍ ବିକ୍ରମ ଶାହାଙ୍କ ଦରବାରରେ ।
ଗାୟକ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଯଶରାଜ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ରେଡିଓରେ ଅଭିନୟ କଳାକାର ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ପରେ ସେ ତବଲା ବାଦନ ଶିଖି ନିଜ ବଡ଼ ଭାଇ ପଣ୍ଡିତ ପ୍ରତାପ ନାରାୟଣଙ୍କ ସହ ବଜାଉଥିଲେ ।
ସେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷାପାଇଁ ସେ କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ବେଗମ୍ ଅଖତରଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିବା ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ ।
ଗୁଜରାଟର ସାଣନ୍ଦଠାରେ ସେ ସେଠାକାର 'ଠାକୁର ସାହାବ' ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ଜୟୱନ୍ତ ସିଂ ବାଘେଲାଙ୍କଠାରୁ ମେବାତି ଘରାନାର ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
୧୯୪୬ ମସିହାରେ, ଯଶରାଜ କଲିକତାକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ସେ ରେଡିଓ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ପଣ୍ଡିତ ଯଶରାଜ ଜଣେ ମେବାତି ଘରାନାର ଭାରତୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ଥିଲେ ।
୮୦ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟଧରି ସେ ସଙ୍ଗୀତ ସାଧନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରମୁଖ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଭାରତ, କାନାଡ଼ା ଏବଂ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରଥମେ ପଣ୍ଡିତ ମଣିରାମଙ୍କଠାରୁ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷାରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ପରେ ମେବାତି ଘରାନାର ଜୟବନ୍ତ ସିଂ ବାଘେଲା ଏବଂ ଗୁଲାମ କାଦିର ଖାନଙ୍କଠାରୁ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ସେ ଆଗ୍ରା ଘରାନାର ସ୍ୱାମୀ ବଲ୍ଲଭଦାସ ଦାମୁଲଜୀଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ୧୯୩୫ ମସିହାରେ କଳାହାଣ୍ଡି ଜିଲ୍ଲାର ଧର୍ମଗଡ଼ ସବଡିଭିଜନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଖୁଟୁଲୁଗୁଡାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ବାଲ୍ୟ ଜୀବନରୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ନିଜ ଗାଁ ମାଟି, ମା’ ମାଣିକେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଛତର ଯାତ୍ରା, ରାମନବମୀ ଓ ଚଇତି ପର୍ବର ଲାଳିକା, ନବରଙ୍ଗ ସହିତ ଗାଁ ସୁଆଙ୍ଗ ଆଉ ରାମଲୀଳା ଦେଖ୍ ଦେଖ୍ ଏବଂ ୧୯୪୪ ବେଳକୁ ମହାରାଜ ପ୍ରତାପ କେଶରୀ ଦେଓଙ୍କ ପୃଷ୍ଠପୋଷକତାରେ ଉଦୟ ନାଟ୍ୟସଂଘର ମଞ୍ଚସ୍ଥ ଅନେକ ନାଟକ ଓ ୧୯୫୫ରେ ଭବାନୀପାଟଣା ଗସ୍ତରେ ଆସିଥିବା ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ‘ଏ’ ଗୁପର ନାଟକ ସମୂହ ଦେଖି ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ।
କିଛି ଓଡ଼ିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେ କାହାଣୀ, ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ଓ ସଂଳାପ ରଚନା ସହିତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ମଧ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ଦୁଃଖିନୀ ନାଟକ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଲିଖିତ ନାଟକ କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ମଞ୍ଚସ୍ଥ ନାଟକ ଥିଲା ରାଜମାଳା, ଯାହା ୧୯୫୬ରେ ଭବାନୀପାଟଣାର ବିଜୟ କୁବଦ୍ୱାରା ମଞ୍ଚସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା ।
ଅସୀତ ପତି ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତା, ପ୍ରଯୋଜକ, ଲେଖକ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ।
ସେ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଚିହ୍ନା ଅଚିହ୍ନା ଜରିଆରେ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କିଛି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ପ୍ରଯୋଜନା କରିଥିଲେ, ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ତ‌ଥା କାହାଣୀ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ଅସୀତ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଭିନେତା ଓ ଖଳନାୟକ ଭୂମିକାରେ ଅଧିକାଂଶ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
କଥାଚିତ୍ର ଦୁନିଆ ବ୍ୟତୀତ ଅସୀତ ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୀତିରେ ମଧ୍ୟ ସକ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି ।
ଅସୀତ ପତି ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ୧୯୭୯ ମସିହାରେ ଚିହ୍ନା ଅଚିହ୍ନା କଥାଚିତ୍ର ଜରିଆରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ମାନିନୀ, ଟିକେ ହସ ଟିକେ ଲୁହ, ରାମ ରହିମ, ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀତ, ଜଗା ହାତରେ ପଘା, ସତ କେବେ ଲୁଚି ରହେନା, ହାକିମ ବାବୁ, ଏଇ ଆମ ସଂସାର, ଯୋ'ର ଯାର ମୁଲକ ତା'ର, ଜୟଦେବ, ଚକାଆଖି ସବୁ ଦେଖୁଛି ଆଦି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏଯାବତ ସେ ୪୦ରୁ ଅଧିକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଭିନେତା ତ‌ଥା ଖଳନାୟକ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିସାରିଲେଣି ।
ଅସୀତ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ ବ୍ୟତୀତ ମାଆ କାନ୍ଦେ ଆଜି ପୁଅଟେ ପାଇଁ, କଥା ରହିଗଲା କାଳ କାଳକୁ, ଗୋପରେ ବଢ଼ୁଛି କଳା କହ୍ନେଇ, ରିଭେଞ୍ଜ ଆଦି ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ରର ପ୍ରଯୋଜନା କରିଥିଲେ ।
ଏଥିସ‌ହିତ ସେ ମାଆ କାନ୍ଦେ ଆଜି ପୁଅଟେ ପାଇଁ, କଥା ରହିଗଲା କାଳ କାଳକୁ ଆଦି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ।
ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅସୀତ ପତି ନବୀନ ନିବାସରେ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳରେ ଅଭିନେତା ଉତ୍ତମ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ସ‌ହ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ଅସୀତ ପତି ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ସମୟରେ ଉତ୍କଳ କଂଗ୍ରେସର ଜଣେ କର୍ମକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଫଳରେ ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ପାରାଦ୍ୱୀପ ବନ୍ଦରରେ ଏକ ଚାକିରୀ ଦେଇଥିଲେ ।
ବୟସ୍କ ଓ ପିଲାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ସର୍ଦ୍ଦି ରୋଗ ମଧ୍ୟରୁ କରୋନାଭୂତାଣୁର ଏକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅଂଶ ଥାଏ ।
ସାଧାରଣତଃ ଶୀତ ଋତୁରେ ଏହି ରୋଗ ଯୋଗୁ ଜ୍ୱର ହୁଏ ଓ ଗଳାର ଆଡେନଏଡ ଫୁଲିଯାଏ ।
କରୋନାଭୂତାଣୁ‌ ଯୋଗୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ନିମୋନିଆ ବା ଜୀବାଣୁଜନିତ ପରୋକ୍ଷ ନିମୋନିଆ ହୋଇପାରେ; ସେହିଭଳି ଏହା ଯୋଗୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଶ୍ୱାସନଳୀ ପ୍ରଦାହ ବା ଜୀବାଣୁ ଯୋଗୁ ପରୋକ୍ଷ ଶ୍ୱାସନଳୀ ପ୍ରଦାହ ହୋଇପାରେ ।
ଏସଏଆରଏସ କରୋନାଭୂତାଣୁ‌ ଯୋଗୁ ତୀବ୍ର ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ ବା ସିଭିଅର ଆକ୍ୟୁଟ ରେସପିରେଟରି ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ ) ହୁଏ ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ନିଦାନ ଯୋଗୁ ଉଭୟ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଓ ନିମ୍ନ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ସଂକ୍ରମଣ ହୋଇପାରେ ।
ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟ ରେସପିରେଟରି ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ , ଆଗରୁ ନଭେଲ କରୋନାଭାଇରସ ୨୦୧୨ ଓ - ବୋଲି ଜଣା ।
ନୂତନ କରୋନାଭୂତାଣୁ‌ , ଅନ୍ୟ ନାମ: ଉହାନ ନିମୋନିଆ ବା ଉହାନ କରୋନାଭୂତାଣୁ‌ ('' ବା ନୂତନ ଏକ ପ୍ଲେସ‌ହୋଲ୍ଡର ନାମ ଯାହା ନୂଆ ନାମ ଅଟେ ।
ଏହି ଭୂତାଣୁ କରୋନାଭିରିଡି ପରିବାର, ଅର୍ଥୋକରୋନାଭିରିନି ଉପପରିବାର ଓ ନିଡୋଭିରେଲ ଅର୍ଡ଼ରର ଭୂତାଣୁ ଅଟେ ।
ଏହା ଏକ ପ୍ରକାର ଆବୃତ ଭୁତାଣୁ ଯେଉଁଥିରେ ପଜିଟିଭ ସେନ୍ସ ସିଙ୍ଗଲ-ସ୍ଟ୍ରାଣ୍ଡେଡ ଆରଏନଏ ଜେନୋମ ଓ ହେଲିକାଲ ସିମେଟ୍ରି ଥିବ ନ୍ୟୁକ୍ଲିଓକାପସିଡ ଥାଏ ।
କରୋନାଭୂତାଣୁ ପକ୍ଷୀ ଓ ସ୍ତନ୍ୟପାୟୀ ଜୀବଙ୍କ ଦେହରେ ରୋଗ କରାଉଥିବା ଏକ ପ୍ରକାର ଭୂତାଣୁ ଦଳ ଯଥା: ଗାଈ ଓ ଘୁଷୁରୀଙ୍କୁ ହେଉଥିବା ତରଳ ଝାଡ଼ା ଓ କୁକୁଡ଼ାଙ୍କର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ରୋଗ ।
ମାନବ ଦେହରେ ଏହି ଭୂତାଣୁ ପ୍ରାୟତଃ ସାମାନ୍ୟ ଧରଣର ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ସଂକ୍ରମଣ କରାଏ କିନ୍ତୁ ତାହା କ୍ୱଚିତ ଘାତକ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ ।
ଏହି ଭୂତାଣୁର ଚିକିତ୍ସା ବା ପ୍ରତିଷେଧକ ନିମନ୍ତେ କୌଣସି ଟୀକା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇନାହିଁ ।
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତ ବା ଧଲିଉଡ୍‌ରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ପ୍ରଥମ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଥିଲା ରଙ୍ଗ୍ ନମ୍ବର ।
ମତିନ୍ ରହମାନ୍‌ଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ୨୫ ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୦୪ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ରିଆଜ୍, ତୁଷାର ଖାନ୍‌ଙ୍କ ଭଳି କଳାକାରଙ୍କ ସହ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ୨୦୦୭ ମସିହାରେ ଆବୁ ସୟିଦଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ବାଂଲାଦେଶୀ ଫିଲ୍ମ ବଂଶୀରେ ସେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ମାମୁନୁଲ୍ ହକ୍‌ଙ୍କ ସହ ସେ ଏହି କଥାଚିତ୍ରରେ ଶୈଳ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୪ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ କ୍ଷୁଦ୍ର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦ ସିଙ୍ଗିଙ୍ଗ୍ ଟିଚର୍ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ।
ଇନ୍‌ଶ୍ରା ରୁସେଲ୍‌ଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଏହି ୧୩ ମିନିଟ୍ ଅବଧିର କଥାଚିତ୍ରଟି ୧୯ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୧୪ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଶିରି ଭୂମିକା ନିଭେଇଥିବା ସୁଇଟି ତାହରିମ୍ ଚୌଧୁରୀ, ମକ୍‌ସୁଦ୍ ହକ୍, ଶତାବ୍ଦୀ ୱାଦୁଦ୍‌ଙ୍କ ସହ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୯ ମସିହାରେ ସୁଇଟିଙ୍କ ଅଭିନୀତ କଥାଚିତ୍ର ଦ ଡିରେକ୍ଟର ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯାହାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ କମରୁଜ୍ଜମନ କମୁ ।
୨୦୧୯ ମସିହାର ଜୁନ ୫ ତାରିଖରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରଥିବା ଏହି ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ରଟିରେ ସୁଇଟି ଫିରୋଜ ଚୌଧୁରୀ, ନଫିଜା ଜାହାଁ, କମରୁଜ୍ଜମନ କମୁ, ମୋଶରଫ୍ କରିମ, ସଫିସା ଚୌଧୁରୀ ଭଳି କଳାକାରଙ୍କ ସହ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ମୁଖ୍ୟତଃ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଦୂରଦର୍ଶନ, ମଞ୍ଚ ଏବଂ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରିଥାନ୍ତି ।
୧୯୯୧ ମସିହାରେ ମଡେଲିଂ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ସୁଇଟି ମେରାଜ ଫକିର ମା, ପେୟର୍ ଆୱାଜ ପାୱା ଜାୟେ, ସ୍ପୋର୍ଦ୍ଧା, ତୋମରାଇ, ଏଖୋନ କ୍ରିତଦାସ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଭଳି ମଞ୍ଚ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିବା ସହ ସୁନ୍ଦରି, ଛୋଟ ଛୋଟ ଢେଉ, ଜମିଲା, ଡାକନିର ବୋଉ, ହରଧନେର୍ ନାଟ୍-ଜମାଇ, ରୁପାଲି ନଦୀର ଢେଉ ଭଳି ଧରାବାହିକ ସମେତ ୨୦୦୫ ସୁଦ୍ଧା ଶହେରୁ ଅଧିକ ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ "ମେରାଜ ଫକିର ମା", "ପେୟର୍ ଆୱାଜ ପାୱା ଜାୟେ", "ସ୍ପୋର୍ଦ୍ଧା", "ତୋମରାଇ", "ଏଖୋନ କ୍ରିତଦାସ" ଏବଂ " ମୁକ୍ତି" ସମେତ ଅନେକ ମଞ୍ଚ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ।
ସେ "ସୁନ୍ଦରି", "ଛୋଟ ଛୋଟ ଢେଉ", "ଜମିଲା", "ଡାକନିର ବୋଉ", "ହରଧନେର୍ ନାଟ୍-ଜମାଇ" ଏବଂ "ରୁପାଲି ନଦୀର ଢେଉ"ରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସୁଇଟି ଦୂରଦର୍ଶନରେ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିବା ସହିତ ଦୂରଦର୍ଶନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ପ୍ରଯୋଜିକା ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଧାରାବାହିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରାୟ ତ୍ରୟୋଦଶରୁ ପଞ୍ଚଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତ ମହାସାଗର ବାଣିଜ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଆରବ ବ୍ୟବସାୟୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ରାମ୍ବୁଟାନର ପ୍ରସାର ହୋଇଥିଲା।
ସେମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଆଫ୍ରିକାର ଜାଞ୍ଜିବର ଏବଂ ପେମ୍ବାରେ ରାମ୍ବୁଟାନ୍ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା ।
ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ, ଡଚ୍ ଔପନିବେଶିକମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ପୂର୍ବ ଏସିଆରରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାର ସୁରିନାମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାମ୍ବୁଟାନ୍ ପରିଚିତ କରାଇଲେ ।
ସମୟକ୍ରମେ ଏହା କ୍ରାନ୍ତୀୟ ଆମେରିକାରେ ଯଥା କଲମ୍ବିଆ, ଇକ୍ୟୁଏଡର୍, ହୋନ୍ଡୁରାସ, କୋଷ୍ଟାରିକା, ତ୍ରିନିଦାଦ ଏବଂ କ୍ୟୁବାର ଉପକୂଳ ନିମ୍ନଭୂମିରେ ବ୍ୟାପିଗଲା ।
ରାମ୍ବୁଟାନ୍ ସାପିଣ୍ଡେସିଆ ପରିବାରର ଏକ ମଧ୍ୟମ ଆକାରର କ୍ରାନ୍ତୀୟ ଉଦ୍ଭିଦ ।
ଏହା ଲିଚୁ, ଲଙ୍ଗାନ୍, ପୁଲାସାନ୍, ଏବଂ ମାମୋନସିଲୋ ପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ କ୍ରାନ୍ତୀୟ ଫଳର ସମ୍ପର୍କିୟ ।
ଏହା ସେଠାରୁ ଏସିଆ, ଆଫ୍ରିକା, ଓସେନିଆ ଏବଂ ମଧ୍ୟ ଆମେରିକାର କିଛି ଅଂଶକୁ ବ୍ୟାପିଛି ।
"ରାମ୍ବୁଟାନ୍" ନାମ ମାଳୟ ଶବ୍ଦ ରାମବୁଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି "କେଶ"।
ଡଃ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ର ୧୯୭୪ ମସିହାରୁ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ବିଭାଗରେ କାର୍ଯ୍ୟାରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ନିଜ କର୍ମ ଜୀବନରେ ସେ ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ମହାହିଦ୍ୟାଳୟ ଯଥା – ରାଜେନ୍ଦ୍ର କଲେଜ, ବଲାଙ୍ଗୀର, ଭଦ୍ରଖ କଲେଜ, ସମ୍ବଲପୁରର ଗଙ୍ଗାଧର ମେହେର ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, କଟକର ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, ପୁରୀର ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, ଭୁବନେଶ୍ୱରର ବକ୍ସି ଜଗବନ୍ଧୁ ବିଦ୍ୟାଧର ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ କେନ୍ଦୁଝରର ସରକାରୀ ମହିଳା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରଭୁତିରେ ଅଧ୍ୟାପକ, ପ୍ରାଧ୍ୟାପକ ତଥା ଅଧ୍ୟକ୍ଷର ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇ ଆସିଛନ୍ତି ।
ସରକାରୀ ଚାକିରୀର ଶେଷ ବେଳକୁ ସେ ରେଭେନ୍‍ସା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅର୍ଥନୀତି ବିଭାଗର ପ୍ରାଧ୍ୟାପକ ତଥା ବିଭାଗୀୟ ମୁଖ୍ୟର ପଦଭାର ବହନ କରୁଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ର ଓଡ଼ିଆ ଓ ଈଂରାଜୀ ଭାଷାର ଜଣେ ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ତଥା ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ଅର୍ଥନୀତି ପ୍ରାଧ୍ୟାପକ ।
ତାଙ୍କର ଗବେଷଣାତ୍ମକ ରଚନା ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରର କଳା ଓ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ପୁସ୍ତକ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ୨୦୧୨ ମସିହାର ପ୍ରବନ୍ଧ ଓ ସମାଲୋଚନା ବର୍ଗରେ “ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର” ପାଇଁ ମନୋନୀତ କରାଯାଇଥିଲା ।
୨୦୧୫ ମସିହା ନଭେମ୍ବର ୨୦ ତାରିଖ ଦିନ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ରବୀନ୍ଦ୍ର ମଣ୍ଡପରେ ଆୟୋଜିତ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ ସମାରୋହରେ ସେ ଏହି ପୁରସ୍କାରଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଚାକିରୀ ଜୀବନରୁ ଅବସର ନେବା ପରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ଉପରେ ଉଚ୍ଚତର ଗବେଷଣା କରୁଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଡଃ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟା ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ପୁରୀର ସରକାରୀ ମହିଳା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରାକ୍ତନ ଅଧ୍ୟକ୍ଷା ତଥା ଜଣେ ଲେଖିକା ।
ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ଅଧ୍ୟାପକ ଜୟକୃଷ୍ଣ ମିଶ୍ରଙ୍କ ଲିଖିତ ଏକ ପ୍ରବନ୍ଧ ପଢ଼ି ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଉକ୍ତ ପ୍ରବନ୍ଧଟି ଭୁବନେଶ୍ୱରର ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦିରମାନଙ୍କ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବସିତ ଥିଲା ।
ନିଜର କିଛି ସହପାଠୀଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ସେ “କୋଣାର୍କ” ନାମକ ଏକ ହାତଲେଖା ପତ୍ରିକା ବାହାର କରାଇଥିଲେ ।
୧୯୯୦ ମସିହାରେ ବମ୍ବେସ୍ଥିତ ହିମାଳୟ ପବ୍ଲିଶିଂ ହାଉସଦ୍ୱାରା ଡଃ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ରଙ୍କ ଭୂମି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଏକ ଗବେଷଣାତ୍ମକ ପୁସ୍ତକ (ଲ୍ୟାଣ୍ଡ୍ ସିଷ୍ଟମ୍‍ସ୍ ଏଣ୍ଡ୍ ଲ୍ୟାଣ୍ଡ୍ ରିଫର୍ମ୍ସ୍ – ଭୂବ୍ୟବସ୍ଥା ଓ ଭୂସଂସ୍କାର) ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଲିଖିତ ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ଭୂମି ସମ୍ପର୍କିତ ନିୟମ, ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯୋଗୁଁ ଓଡ଼ିଶାର ଗରୀବ କୃଷକମାନେ କିପରି ଦୁଃଖଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି ଓ କେଉଁ ପ୍ରକାରର ସୁଧାରଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ତଥା ଅର୍ଥନୈତିକ ନ୍ୟାୟ ମିଳିପାରିବ, ତାହା ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବସିତ ଥିଲା ।
ଅବସର ପରେ ସେ “ମହୋଦଧି” ନାମକ ଏକ ଦ୍ୱିମାସିକ ସାହିତ୍ୟ ପତ୍ରିକାର ପରିଚାଳନା ସମ୍ପାଦକ ଭାବେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଡଃ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟା ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ପତ୍ରିକାର ସମ୍ପାଦିକା ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
୧୯୭୩ ମସିହାରେ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ରୁ ଅର୍ଥନୀତିରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ନାରୀବାଦୀ ଦାର୍ଶନିକମାନେ ପାରମ୍ପାରିକ ନୈତିକତା ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ବେଶୀ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେବାବେଳେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ପ୍ରତି ଅଳ୍ପ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାଏ ବୋଲି ସମାଲୋଚନା କରିଥାନ୍ତି ।
ଘରୋଇ ଜୀବନ ଏବଂ ପାରିବାରିକ ଦାୟିତ୍ୱର ଯତ୍ନଶୀଳତା ଏବଂ ନୈତିକ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ପାରମ୍ପାରିକ ଭାବରେ ଗୌଣ ବିଷୟ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା ।
ସାଧାରଣତଃ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ନୈତିକତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅପରିପକ୍ୱ ଏବଂ ଉପରଠାଉରିଆ ଭାବରେ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଏ ।
ପାରମ୍ପାରିକ ନୈତିକତା "ସ୍ୱାଧୀନତା, ସ୍ୱୟଂଚଳତା, ବୁଦ୍ଧି, ଇଚ୍ଛା, ପ୍ରସ୍ତୁତତା, କ୍ରମ, ଶାସନ, ସଂସ୍କୃତି, ଅତିଭୌତିକତା, ଉତ୍ପାଦ, ସଂଯମ, ଯୁଦ୍ଧ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ" ଆଦି ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ ଗୁଣକୁ ପୁରସ୍କୃତ କରିଥାଏ ଏବଂ ଏବଂ ପାରମ୍ପାରିକ ଭାବରେ ନାରୀସୁଲଭ ଗୁଣ ଯଥା "ଅନ୍ତନିର୍ଭରଶୀଳତା, ସମ୍ପ୍ରଦାୟ, ସଂଯୋଗ, ବାଣ୍ଟିବା, ଭାବପ୍ରବଣତା, ଶରୀର, ବିଶ୍ୱାସ, ଅନୁକ୍ରମର ଅନୁପସ୍ଥିତି, ପ୍ରକୃତି, ଅନ୍ତର୍ଗତି, ଆନନ୍ଦ, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଜୀବନ" ଆଦିକୁ କମ ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ ।
ମହିଳାମାନେ ଯେ କୌଣସି ପାରମ୍ପାରିକ ପୁରୁଷ ପ୍ରଧାନ ପାରମ୍ପାରିକ ଗୁଣକୁ ଆଦରିବା/ବ୍ୟବହାର କରିବା ସେମାନେ ପୁରୁଷ ପରି ଅଧିକ ହେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଧରାଯାଇଥାଏ ।