polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଏମିତି ଚାଲିଥିବାବେଳେ ଥରେ ତାଙ୍କ ସ୍କୁଲକୁ ଠିକାରେ କିଛିଦିନ ପଢ଼ାଇବା ପରେ ଜଣେ ନୂଆ ଶିକ୍ଷକ, ରାମ ଶଙ୍କର ନିକୁମ୍ଭ ପିଲାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ ଶିଖାଇବାକୁ ଆସିଲେ ।
ସେ ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ପିଲାଙ୍କୁ ହସାଇ ଚିତ୍ର କରିବାକୁ କ‌ହିଲେ, ମାତ୍ର ଇଶାନ କିଛି ବି ଚିତ୍ର କଲାନି ।
ଏହାପରେ ସେ ପ୍ରାୟ ସବୁବେଳେ ଇଶାନ ଉପରେ ନ‌ଜର ରଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ରାଜନ୍‌ଠାରୁ ଇଶାନ ବିଷୟରେ ସବୁ ଜାଣିଲେ ।
ସେ ଇଶାନ୍‌ର ଖାତା ଦେଖିଲେ ଏବଂ ତା' ଭିତରେ ଥିବା ଅସୁବିଧା ବିଷୟରେ ଜାଣିପାରି ତା' ଘରକୁ ଗଲେ, ମାତ୍ର ତା' ବାପା ତାଙ୍କୁ ଗାଳି କରିବା ସ‌ହ ସବୁ ଦୋଷ ଇଶାନ ଉପରେ ଲଦିଦେଲେ ।
ଥରେ ଇଶାନର ବାପା ତା'ର ପରୀକ୍ଷା ଫଳ ଦେଖିବାପରେ ତାକୁ ଛାତ୍ରାବାସରେ ରହି ପାଠ ପଢ଼ିବାକୁ ପଠେଇଦେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ଇଶାନ ତା' ମାଆ ଆଉ ଭାଇକୁ ଛାଡ଼ିକି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲା ।
ମାତ୍ର ତା'ର ବାପାଙ୍କର ଜିଦ୍ ଆଗରେ ତା'ର ଅନିଚ୍ଛା ଶକ୍ତି ହାର ମାନିଲା ଏବଂ ତାକୁ ଛାତ୍ରବାସକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ।
ସେଠାର ଇଶାନ‌କୁ ଗୋଟିଏ ଶାରୀରୀକ ଅକ୍ଷମ ଥିବା ପିଲା ରାଜନ୍ ଦାମୋଦରନ୍‌ର ସଙ୍ଗତି ମିଳିଲା ।
କିନ୍ତୁ ନୂଆ ସ୍କୁଲରେ ବି ଇଶାନର କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇପାରିଲାନାହିଁ, ଶ୍ରେଣୀରେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଶିକ୍ଷକମାନେ ତାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲେ ।
ଇଶାନ୍ ନନ୍ଦକିଶୋର ଅବସ୍ତି, ଗୋଟିଏ ଆଠ ବର୍ଷର ବାଳକ, ଯିଏକି ସ୍କୁଲ ଯିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରେନି, ବାରମ୍ବାର ପରୀକ୍ଷାରେ ଫେଲ୍ ହୁଏ ।
ସବୁ ଶ୍ରେଣୀରେ ତାକୁ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଶ୍ରେଣୀଗୃହ ବାହାରେ ଛିଡ଼ା କରିଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ସେ ପାଖଆଖର ପିଲାମାନଙ୍କ ସ‌ହିତ ବ‌ହୁତ ସମୟରେ ଝଗଡ଼ା କରେ, ଫଳରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ତାକୁ ନେଇ ସବୁବେଳେ ଅସାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
ସେ ନିଜେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖେ, ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ର ତିଆରି କରେ ଆଉ ଏହି ଦୁନିଆକୁ ସେ ଗୋଟିଏ ରଙ୍ଗୀନ ନ‌ଜରରେ ଦେଖେ ।
ଅମିର ଖାଁ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ପ୍ରଯୋଜନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ।
ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ଶଙ୍କର ମହାଦେବନ୍, ଏହସାନ ନୂରାନି, ଲୋଏ ମେଣ୍ଡୋନ୍ସା, ଯାହଙ୍କୁ ଶଙ୍କର-ଏହସାନ-ଲୋଏ ଭାବରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ।
ଦର୍ଶୀଲ ସଫରାୟ, ଅମିର ଖାଁ, ତିସ୍କା ଚୋପ୍ରା, ବିପିନ ଶର୍ମା, ସଚ୍ଚେତ ଇଞ୍ଜିନିୟର୍, ଗିରିଜା ଓଏକ୍, ଏମ୍.କେ. ରାଇନା, ଲଳିତା ଲାଜ୍‌ମି ଆଦି କଳାକାରମାନେ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ବିଭିନ୍ନ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଇଶାନର ବାପା ନନ୍ଦକିଶୋର ଅବସ୍ତି ଜଣେ ଚାକିରୀଆ, ସେ ଅନେକ ସମୟରେ ଘର ବାହାରେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ତା'ର ମାଆ ଜଣେ ଗୃହିଣୀ, ଯିଏକି ସବୁବେଳେ ତା'ର ପୁଅର ପାଠପଢ଼ାରେ ଅସୁବିଧାକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ଥାଆନ୍ତି ।
ଅନୁରାଗ ପ୍ରଥମେ ଜଣେ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ କାହାଣୀକାର ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ କିଛି ସଫଳ ଏବଂ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଧାରାବାହିକର କାହାଣୀ ରଚନା କରିବା ପରେ ୧୯୯୮ ମସିହାରେ ରାମ ଗୋପାଳ ବର୍ମାଙ୍କ ହତ୍ୟାଭିତ୍ତକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସତ୍ୟାର ସ‌ହ-ଲେଖକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ପାଞ୍ଚ୍ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ, ମାତ୍ର ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିରେ ଥିବା ମାତ୍ରାଧିକ ଆପତ୍ତିଜନ‌କ ଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ କାହାଣୀ ପାଇଁ ଭାରତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିୟନ୍ତ୍ରକ ସଂଘ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିବାର ଅନୁମତି ଦେଇନଥିଲେ ।
୨୦୦୭ ମସିହାରେ ଅନୁରାଗଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ପ୍ରଥମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବ୍ଲାକ୍ ଫ୍ରାଇଡେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କଲା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିର ୧୯୯୩ର ବମ୍ବେ ବୋମା ବିସ୍ଫୋରଣ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହୁସେନ ଜାଇଦିଙ୍କ ପୁସ୍ତକର କାହାଣୀକୁ ନେଇ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିବାବେଳେ ପୁଣିଥରେ ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରମାଣପତ୍ରପାଇଁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା ।
ସେତେବେଳକୁ ୧୯୯୩ ବୋମା ବିସ୍ଫୋରଣର ମକୋଦ୍ଦମା ଚାଲିଥିଲା, ତେଣୁ ଏହାର କାହାଣୀ ଉପରେ ରୋକ ଲଗାଯାଇଥିଲା ।
ମାତ୍ର ମକୋଦ୍ଦମା ଶେଷ ହେବା ଆଗରୁ ୨୦୦୭ରେ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତିଲାଭ ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରକୁ ନେଇ ସର୍ବସାଧାରଣରେ ଜାଗିଥିବା ଲୋକପ୍ରିୟତା ପାଇଁ ଏହାକୁ ମୁକ୍ତିଲାଭର ଅନୁମତି ମିଳିଥିଲା ।
ଏହାପରେ ୨୦୦୭ରେ ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନୋ ସ୍ମୋକିଙ୍ଗ୍ ସମୀକ୍ଷକଙ୍କଠାରୁ ନାକାରାତ୍ମକ ପ୍ରତିକ୍ରୟା ପାଇଥିବାବେଳେ ବ୍ୟବସାୟରେ ବ‌ହୁତ ଖରାପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା ।
ଏହାପରେ ୨୦୦୯ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦେଭ୍.ଡିଙ୍କୁ ସମୀକ୍ଷକ ଓ ଦର୍ଶକ ପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ବ୍ୟବସାୟିକ ସଫଳ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ।
୨୦୧୨ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ଅପରାଧ ଭିତ୍ତିକ ନାଟକ ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ସ୍ ଅଫ୍ ୱାସେପୁରର ଦୁଇଟି ଭାଗ ଅନୁରାଗଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା ଥିଲା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ଫିଲ୍ମ‌ଫେୟାରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ କିଛି ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲା ।
ଅନୁରାଗ କଶ୍ୟପ , ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ, କାହାଣୀକାର, ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରଯୋଜକ ଏବଂ ଅଭିନେତା ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅନୁରାଗଙ୍କର ଅବଦାନ ପାଇଁ ଫ୍ରାନ୍ସ ସରକାର ତାଙ୍କୁ ୨୦୧୩ ମସିହାରେ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦୁନିଆରେ କାମ କରିବା ବ୍ୟତୀତ ଅନୁରାଗ ମୁମ୍ବାଇର ଏକ ବେସରକାରୀ ସଂସ୍ଥା ଆଙ୍ଗନ୍‌ର ସଦସ୍ୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ।
ଅନୁରାଗ କଶ୍ୟପ ନାମକ ତାଙ୍କର ନିଜର ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ ସଂସ୍ଥା ଅଛି ।
ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଲେ – ପଶ୍ଚିମ ପଟର କ୍ରାନ୍ତୀୟ ଆର୍ଦ୍ର ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ, କେନ୍ଦ୍ରୀୟ କ୍ରାନ୍ତୀୟ ଶୁଷ୍କ ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଓ ଦକ୍ଷିଣ କ୍ରାନ୍ତୀୟ ଶୁଷ୍କ କଣ୍ଟକମୟ ଜଙ୍ଗଲ ।
ପଶ୍ଚିମ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଅଧିକ ବୃଷ୍ଟିପାତ ହେଉଥିବାରୁ ଏଠାକାର ଜଙ୍ଗଲ ଆର୍ଦ୍ର ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ।
ଏହାଛଡ଼ା ମୁଦୁମଲାଇର ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ ଠାଏ ଠାଏ କ୍ରାନ୍ତୀୟ ସ୍ୱଳ୍ପ-ଚିରହରିତ୍ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଏହି ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ବଣ ଅଦା, ହଳଦୀ, ଡାଲଚିନି, ପିଜୁଳି, ଆମ୍ବ, ଗୋଲମରିଚ, ବଣ ଚାଉଳ ପରି ଅନେକ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ।
ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଜଙ୍ଗଲର ଗଛ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ପତ୍ରଝଡ଼ା ଦିଅନ୍ତି ଓ ମୌସୁମୀର ସ୍ପର୍ଶରେ ପୁଣି ସବୁଜିମା ଲାଭ କରନ୍ତି ।
ଆର୍ଦ୍ର ମୃତ୍ତିକା ଓ ସନ୍ତସନ୍ତିଆ ଅଞ୍ଚଳରେ ବାଉଁଶ ବୁଦାବଣ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ ।
ବନ୍ୟଜୀବମାନେ ଘଞ୍ଚ ଅରଣ୍ୟରେ ଖାଦ୍ୟାରହଣ ଓ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ।
୨୦୦୭ ମସିହା ଅପ୍ରେଲ୍ ମାସରେ ତାମିଲନାଡ଼ୁ ରଜ୍ୟ ସରକାର ମୁଦୁମଲାଇକୁ ଏକ ବ୍ୟାଘ୍ର ଅଭୟାରଣ୍ୟ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ।
ବନ୍ୟଜୀବ ସଂରକ୍ଷଣ ନିୟମ-୧୯୭୨ର ପର୍ଯ୍ୟାୟ ୩୮ ଅନୁସାରେ ଦେଶରେ ହ୍ରାସ ପାଥିବା ବାଘଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଇଥିଲା ।
ତେଣୁ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନର କୋର୍ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା ୩୫୦ଟି ପରିବାରଙ୍କୁ ୧୦ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଲେଖାଏଁ କ୍ଷତିପୂରଣ ଦିଆଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ୟାନରୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନର ୫ କି.ମି. ପାରିପାର୍ଶ୍ୱିକ ଅଣ-କୋର୍ ଅଞ୍ଚଳର ନିବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହେବା ଆଶା କରୁଥିଲେ, ତେବେ ଏପରି କରାଯାଇନାହିଁ ।
ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ବନ୍ୟଜୀବ ସଂରକ୍ଷଣ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦିଆଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଟ୍ରାକର୍ ବା ଗାଇଡ୍ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେବାର ଯୋଜନା ରହିଥିଲା ଯାହା କି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହରେ ସହାୟକ ହୋଇପାରିବ ।
ଭାରତରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ୧୫ଟି ବଡ଼ ଛୋଟ ବିରାଡ଼ି ପ୍ରଜାତିରୁ ୪ଟି ମୁଦୁମଲାଇ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ବସବାସ କରନ୍ତି ।
ପରସ୍ପର ସହିତ ଲାଗି ରହିଥିବା ମୁଦୁମଲାଇ-ନାଗାରହୋଳେ-ୱାୟନାଡ଼୍ ଏହି ତିନି ଅଭୟାରଣ୍ୟକୁ ମିଶାଇ ଦେଖିଲେ ଏଠାରେ ବାଘଙ୍କ ଘନତା ଭାରତର ଅନ୍ୟ ସବୁ ସ୍ଥାନ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଓ ମୁଦୁମଲାଇ ଜଙ୍ଗଲ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ଏହି ଶ୍ରେୟର ଭାଗୀଦାର ।
ଏଠାକାର ବାଘ ପଶ୍ଚିମଘାଟ ପର୍ବତର ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବାଘଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାବୃଦ୍ଧିର ଏକ କାରଣ ମଧ୍ୟ ।
ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଅରଣ୍ୟରେ ଶିକାର ଜୀବ ବହୁଳ ସଂଖ୍ୟାରେ ରହିଥିବାରୁ ବାଘଙ୍କ ଘନତା ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି ।
ବଳିଆ କୁକୁର, ହେଟା ବାଘ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଆଳ ଓ ଭାଲୁ ହେଉଛନ୍ତି ଏଠାକାର ଅନ୍ୟ ମାଂସାସୀ ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀ ।
ହନୁ ମାଙ୍କଡ଼, ବୋନ୍ନେଟ୍ ମାଙ୍କଡ଼ ଏପରି ତିନୋଟି ପ୍ରଜାତିର ଆଦିବାନର ମୁଦୁମଲାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସବାସ କରନ୍ତି ।
ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶିକାର ଜୀବ ଯଥା ବନ୍ୟ ଗୟଳ, ସମ୍ବର ହରିଣ, ଚିତଲ୍ ହରିଣ, କୁଟୁରା, ଖୁରାଣ୍ଟି, ବାର୍‍ହା ମଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ନେପାଳୀ ମୂଷା ଓ ଲାଲ୍ ଉଡ଼ନ୍ତା ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମୂଷା ପରି ପ୍ରଜାତି ମଧ୍ୟ ମୁଦୁମଲାଇ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ବସବାସ କରନ୍ତି ।
ମୁଦୁମଲାଇ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ବା ମୁଦୁମଲାଇ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ନୀଳଗିରି ପର୍ବତମାଳାର ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ତାମିଲନାଡ଼ୁର କୋଏମ୍ବତୁର୍ ସହରରୁ ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ୧୫୦ କି.ମି. ଦୂରତାରେ ଏହି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଅବସ୍ଥିତ ।
ମୁଦୁମଲାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ସଙ୍କଟାପନ୍ନ କଳା-କମଳା ଫ୍ଲାଇକ୍ୟାଚର୍ ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ମାଲାବାର୍ ଟ୍ରୋଗୋନ୍ ଓ ମାଲାବାର୍ ଧୁସରିଆ କୋଚିଲାଖାଇ ଏହି ଜଙ୍ଗଲର ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରଜାତି ।
ଶ୍ୱେତକଣ୍ଠ ଚିଲ ପରି ବିରଳ ପ୍ରଜାତିର ଶିକାରୀ ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ମୁଦୁମଲାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଏଠାରେ ବେଳେବେଳେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅନ୍ୟ ଶିକାରୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ହେଲେ – ଚୂଳିଆ ଚିଲ, ସାପଖିଆ ଚୂଳିଆ ଚିଲ, କଳା ଗରୁଡ଼ ଚିଲ, କ୍ରେଷ୍ଟେଡ଼୍ ହନି ବଜାର୍ଡ଼୍, ଜେର୍ଡୋନ୍ ବାଜପକ୍ଷୀ, ବୋନେଲି ଚିଲ, କ୍ରେଷ୍ଟେଡ଼୍ ଗୋଶ୍‍ହକ୍, ଚଟିଆଖିଆ ବେସରା ଚିଲ, ପେଚା ଇତ୍ୟାଦି ।
ଅନେକ ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ଓ ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ବିରଳ ବନ୍ୟଜୀବ ଏହି ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ରହିଛନ୍ତି ।
ହାତୀ, ମହାବଳ ବାଘ, ବନ୍ୟ ଗୟଳ, କଲରାପତରିଆ ବାଘ ଇତ୍ୟାଦି ଏଠାକାର ମୁଖ୍ୟ ବନ୍ୟଜୀବ ।
ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଲୋପ ପାଇବା ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ପ୍ରଜାତି ଯଥା ବଙ୍ଗଳା ଶାଗୁଣା , ଭାରତୀୟ ଶାଗୁଣା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଶୁଷ୍କ ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଓ ଶୁଷ୍କ କଣ୍ଟକମୟ ଅରଣ୍ୟରେ ସ୍ତନ୍ୟପାୟୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ବିବିଧତା ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ।
ଭାରତର ସମସ୍ତ ସ୍ତନ୍ୟପାୟୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ୧୩% ଜୀବ ମୁଦୁମଲାଇ ଅଭୟାରଣ୍ୟରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ଭାରତରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀ ପ୍ରଜାତିର ୮% ମୁଦୁମଲାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରନ୍ତି ।
ପଶ୍ଚିମଘାଟ ପର୍ବତମାଳାର ନୀଳଗିରି ଅଞ୍ଚଳ ୬୦୦୦ ବର୍ଗ କି.ମି. ଅଞ୍ଚଳରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ମୁଦୁମଲାଇ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ସମେତ ଏହି ଜୈବଗୋଲକର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶକୁ ଏକ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ସ୍ଥଳ ଭାବେ ଘୋଷଣା କରାଯିବା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଛି ।
ଏଠାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ସରୀସୃପଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଜଗର ସାପ, ନାଗ ସାପ, ଚିଟି ସାପ, ବୋଡ଼ା ସାପ, ଉଡ଼ନ୍ତା ଚମ୍ପେଇନେଉଳ ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରଜାତି ।
ମୁଦୁମଲାଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ଗୋଧିଙ୍କ ଗତିବିଧି ଓ ସଂଖ୍ୟା ସବୁବେଳେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରାଯାଇଥାଏ ।
୨୦୧୦ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୬ ତାରିଖରେ ବ୍ୟାଘ୍ର ପ୍ରକଳ୍ପର ପ୍ରସାର ପାଇଁ ମୁଦୁମଲାଇ ବ୍ୟାଘ୍ର ଅଭୟାରଣ୍ୟ ପାଇଁ ଜାତୀୟ ବାଘ ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରାଧିକରଣଦ୍ୱାରା ୪ କୋଟି ଟଙ୍କାର ବ୍ୟୟ ବରାଦ କରାଯାଇଥିଲା ।
ନୀଳଗିରି ଜୈବଗୋଲକରେ ସମୁଦାୟ ୪୮ଟି ମହାବଳ ବାଘ ରହିଛନ୍ତି ଓ ଏଠାକାର ଜଙ୍ଗଲମାନଙ୍କରେ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି ।
ବୁଡ଼ିଯିବା କୁହାଯାଏ ଯେତେବେଳେ ତରଳ ପଦାର୍ଥ ଭିତରେ ରହି ଶ୍ୱାସରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ ।
ଏହା ନିରବରେ ସଂଘଟିତ ହୁଏ, କେବଳ ଅଳ୍ପ କେତେକ ଲୋକ ଉପରକୁ ହାତ ଉଠେଇ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି ।
ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଲୋକଟିଏ ଅଚେତ ଅବସ୍ଥାରେ ମିଳେ, ଉଦ୍ଧାର କଲାପରେ ବାନ୍ତି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ, ଚେତାଶୁନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାର ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଇପାରେ ।
ଏହା ଜଟିଳ ହୋଇ ଅଳ୍ପ ଶାରୀରିକ ଉତ୍ତାପ , ଫୁସଫୁସ ଭିତରକୁ ବାନ୍ତି ପଦାର୍ଥ ଶୋଷି ହୋଇଯାଏ ବା ଆକ୍ୟୁଟ ରେସ୍ପିରେଟରି ଡିସ୍ଟ୍ରେସ ସିଣ୍ଡ୍ରମୋ ହୋଇଯାଏ ।
ଏହା ଫଳରେ ସେହି ବର୍ଷ ଅନିଚ୍ଛାକୃତ ଆଘାତ ଯୋଗୁ ପ୍ରାୟ ୩୨୪,୦୦୦ ଲୋକଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା ଯାହା ପତନ ଓ ମଟର ଭେହିକ୍ଲ ଧକ୍କା ପରେ ତୃତୀୟ ସର୍ବାଧିକ ମୃତ୍ୟୁ ସଂଖ୍ୟାର କାରଣ ବିବେଚିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଆଘାତ ଜନିତ ମୃତ୍ୟୁ ସଂଖ୍ୟାର ଏହା ପ୍ରାୟ ୭% ଓ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୯୦% ବିକାଶଶୀଳ ଦେଶରେ ହୋଇଥିଲା ।
ବୁଡ଼ିନ‌ଯିବା ପାଇଁ ପିଲାଙ୍କୁ ପ‌ହଁରା ଶିକ୍ଷା ଦେବା, ଡଙ୍ଗା ଚଲା ଶିକ୍ଷା ଓ ଜଳାଶୟକୁ ସ‌ହଜରେ ନ‌ଯିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର ।
ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ନହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଶ୍ୱାସନଳୀରୁ ତରଳ ପଦାର୍ଥ କାଢ଼ିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ ।
ପାଣି ଭିତରେ ଏକ ଘଣ୍ଟାରୁ କମ୍ ସମୟ ବୁଡ଼ିରହିଥିବା ଓ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ବନ୍ଦଥିବା ଲୋକର କାର୍ଡ଼ିଓପଲମୋନାରୀ ରିସସିଟେସନ କରିବାକୁ ସୁପାରିସ କରାଯାଏ ।
ବଞ୍ଚିଯାଇଥିବା ପିଲାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୭.୫% କେଶ୍‌ରେ ଫଳାଫଳ ବିଶେଧ ଉତ୍ସାହଜନ‌କ ରହେନାହିଁ ।
ଜଳାଶୟ ପାଖରେ ଥିଲେ ଓ ପାଗ ଉଷୁମ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଧିକ ବୁଡ଼ିଯିବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଆଲକ‌ହଲ ବ୍ୟବ‌ହାର, ଅପସ୍ମାର ବାତ, ନିମ୍ନ ସାମାଜିକ-ଅର୍ଥନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତି ଇତ୍ୟାଦି ଥିଲେ ଏହି ସଙ୍କଟ ଅଧିକ ରହେ ।
ସ୍ୱିମିଙ୍ଗ ପୁଲ, ଗାଧୁଆ ଟବ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଏହି ଭଳି ଘଟଣା ଘଟେ ।
ବୁଡ଼ିଗଲା ବେଳେ ଲୋକ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ରୋକନ୍ତି ଓ ତାହାପରେ ଲାରିଙ୍କସ ସ୍ପାଜମ ହୋଇ ଦେହରେ ଅମ୍ଳଜାନ ସ୍ତର କମିଯାଏ ।
ମଣି ରତ୍ନମ୍‌ଙ୍କ ପରିବାର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତ ସ‌ହ ପୂର୍ବରୁ ଜଡ଼ିତ ଥିଲା, ମାତ୍ର କଳାକାର ପରିବାରରୁ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ପିଲାବେଳେକ ମଣିଙ୍କୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆକୃଷ୍ଟ ନଥିଲା ।
ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ ଶିକ୍ଷାରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ପରେ ସେ ଜଣେ ପରାମର୍ଶଦାତା ଭାବେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ପରେ ସେ ୧୯୮୩ ମସିହାରେ ଏକ କନ୍ନଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପଲ୍ଲବୀ ଆନୁ ପଲ୍ଲବୀ ଜରିଆରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ତାଙ୍କର କିଛି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ବିଫଳତା ପରେ ସେ କିଛି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ୫ମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମୌନ ରାଗମ୍ ୧୯୮୬ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ଏବଂ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ତାଙ୍କୁ ତାମିଲ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଜଣେ ଅଗ୍ରଣୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାତା ଭାବରେ ପ୍ରିତିଷ୍ଠିତ କରାଇଥିଲା ।
ମଣି ରତ୍ନମ୍‌ଙ୍କର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ରୋଜା , ବମ୍ବେ ଓ ଦିଲ୍ ସେ. ଆତଙ୍କବାଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଥିଲା ।
କନ୍ନଡ଼ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ମଣି ରତ୍ନମ୍ ତାମିଲ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତ ବ୍ୟତୀତ ତେଲୁଗୁ, ମାଲାୟଲମ ଏବଂ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କିଛି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି ।
୧୯୮୯ ମସିହାରେ ଅକ୍କିନେନୀ ନାଗାର୍ଜୁନଙ୍କୁ ନେଇ ମଣି ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ତେଲୁଗୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଗୀତାଞ୍ଜଳୀ ଅନେକ ସଫଳତା ପାଇଥିଲା ।
ସେହିଭଳି ସେ ୨୦୧୦ରେ ତାମିଲରେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ରାବଣମ୍ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରକୁ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାରେ ନିର୍ମାଣ କରି ସଫଳତା ସାଉଁଣ୍ଟିଥିଲେ ।
କାହାଣୀ, ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ଓ ସଂଳାପ ରଚନା ବ୍ୟତୀତ ମଣୀ ରତ୍ନମ୍ ୨୦୧୫ ମସିହାରେ ତାମିଲ କଥାଚିତ୍ର ଓକେ କମ୍‌ମନୀର ଗୀତ ମଧ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ତାମିଲ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତର କିଛି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ତ‌ଥା ନାମକରା ନାୟକମାନଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ମଣି ରତ୍ନମ୍, ଯେଉଁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ସେମାନେ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଅର୍ଜନା କରିଥିଲେ ।
ମଣି ରତ୍ନମ୍ ୧୯୮୮ ମସିହାରେ ତାମିଲ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତ୍ରୀ ସୁବାଶିନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ସୁବାଶିନୀ ମୁଖ୍ୟତଃ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
ମଣି ରତ୍ନମ୍ ଅନେକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ପାଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ୬ଟି ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର, ୬ଟି ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ଫିଲ୍ମ‌ଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ୩ଟି ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତର ଫିଲ୍ମ‌ଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ।
ମଣି ରତ୍ନମ୍ , ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ, ପ୍ରଯୋଜକ ଏବଂ ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ଲେଖକ, ଯିଏକି ମୁଖ୍ୟତଃ ତାମିଲ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
କଥାଚିତ୍ର ଜଗତ ପାଇଁ ମଣିଙ୍କର ଅବଦାନ ଯୋଗୁଁ ୨୦୦୨ ମସିହାରେ ଭାରତ ସରକାର ତାଙ୍କୁ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନୀତ କରିଥିଲେ ।
ଅଷ୍ଟାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ମରାଠା ରାଜା ଛତ୍ରପତି ଶାହୁଜୀ ଏକ ନୂଆ ପେଶୱା ନିଯୁକ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ।
ଶ୍ରୀପଦ ରାଓ ନିଜେ ଏହି ପଦବୀ ନିମିତ୍ତ ଏକ ଦାବେଦାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅମ୍ବାଜି ପନ୍ତ ବାଜିରାଓ ନାମକ ଆଉ ଏକ ଯୁବକଙ୍କ ନାମ ଏଥିପାଇଁ ମନୋନୀତ କଲେ ।
ତେବେ ପଦବୀ ମଣ୍ଡିତ କରିବା ଆଗରୁ ଏହି ଯୁବକର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ତଥା ଯୁଦ୍ଧ ପଟୁତା ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଜରୁରୀ ଥିଲା ।
ଶ୍ରୀପଦ ଏହି ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଆଳରେ ତାକୁ ଧନୁ ଶରଦ୍ୱାରା ଏକ ମୟୂରର ପକ୍ଷିକୁ ଦୁଇଫାଳ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେବାମାତ୍ରେ ସେ ତାହା କରି ଦେଖାଇଲେ ।
ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପେଶୱା ପଦବୀରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଗଲା ।
ନିଜକୁ ମସ୍ତାନୀ ପରିଚୟ ଦେଇ ସେ ବୁନ୍ଦେଲଖଣ୍ଡ ସୀମାରୁ ଆକ୍ରମଣକାରୀଙ୍କୁ ତଡିବାରେ ବାଜିରାଓଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଭିକ୍ଷା କଲେ ।
ଜଣେ ହିନ୍ଦୁ ରାଜପୁତ ରାଜା ଛତ୍ରଶାଳଙ୍କ ଝିଅ ବୋଲି ପରିଚୟ ହେଉଥିବା ଏହି ଝିଅର ଯୁଦ୍ଧ ପଟୁତାରେ ବାଜିରାଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରୀତ ହୋଇ ନିଜର ସୈନ୍ୟ ସାମନ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ବୁନ୍ଦେଲଖଣ୍ଡର ସହାୟତା କରି ସୀମାରୁ ଆକ୍ରମଣ କାରୀଙ୍କୁ ତଡିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ ।
ଘଟଣା ଚକ୍ରରେ ବାଜିରାଓ ଏବଂ ମସ୍ତାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରେମର ରୁପ ନେଲା ।
ବାଜିରାଓ ମସ୍ତାନୀ ହେଉଛି ୨୦୧୫ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ଏକ ଐତିହାସିକ କଥାବସ୍ତୁ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବସିତ ତଥା ପ୍ରେମ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଯୁକ୍ତ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହେଉଛନ୍ତି ସଞ୍ଜୟ ଲୀଲା ଭଂସାଲୀ ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ରଣବୀର ସିଂ, ଦୀପିକା ପାଦୁକୋନ, ପ୍ରିୟଙ୍କା ଚୋପ୍ରା, ତନ୍ୱି ଆଜମି ଇତ୍ୟାଦି ।
ସଞ୍ଜୟ ଲୀଲା ଭଂସାଲୀ ଏବଂ କିଶୋର ଲୁଲ୍ଲାଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରଯୋଜିତ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ଭଂସାଲୀ ପ୍ରଡକସନସ୍ ବ୍ୟାନରରେ ନିର୍ମିତ ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ପ୍ରମୁଖ ଅଂଶ ମୁମ୍ବାଇର ଫିଲ୍ମସିଟି ଷ୍ଟୁଡିଓରେ ଶୁଟିଂ ହୋଇଛି ।
ଘଟଣାର ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ଥରେ ବାଜିରାଓଙ୍କ ପତ୍ନୀ କାଶୀବାଇଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ତାଙ୍କ ପିଲାଦିନର ସାଥୀ ଭାନୁ ଆସିଥିଲେ ।
ଏଠାରେ କହିରଖେ ଯେ ଭାନୁର ସ୍ୱାମୀ ରାଜ୍ୟ-ବିରୋଧୀ ଗୁପ୍ତଚର ଗତିବିଧୀ ପାଇଁ ବାଜିରାଓଙ୍କ ଆଦେଶ କ୍ରମେ ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହି ଦେଖା ସାକ୍ଷାତ ବେଳେ ଭାନୁ କୁହନ୍ତି ଯେ ଆଜି ସେ ଯେପରି ତାଙ୍କ ପରଲୋକଗତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ବିଳାପ କରୁଛନ୍ତି, ଦିନ ଆସିବେ କାଶିବାଇ ମଧ୍ୟ ବାଜିରାଓଙ୍କ ପାଇଁ ବିଳାପ କରିବ ।
ଜୀବଦ୍ଦଶାରେ ବାଜିରାଓ ଏବଂ ମସ୍ତାନୀ ପରସ୍ପରଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ କାହାଣି ଶେଷରେ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଅନ୍ତରେ ଦୁହେଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ।
ଏହା ଛଡା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୌଣ ଚରିତ୍ରରେ ଇର୍ଫାନ ଖାନ, ଆଦିତ୍ୟ ପାଞ୍ଚୋଲି ଇତ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ।
ସେ ପ୍ରାୟ ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକ ଏବଂ ଧାରାବାହିକ ଗୁଡ଼ିକରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ପ୍ରଥମ ନାଟକ ଥିଲା ନୟା ରିକ୍ସା, ଯାହାକି ଇଦ୍-ଉଲ୍-ଫିତର୍ ସମୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହାପରେ ସେ କିଛି ନାଟକର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲ ଏବଂ ୨୦୧୬ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କଥାଚିତ୍ର କ୍ରିଷ୍ଣପକ୍କୋ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯାହାର ନାଟ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ହୁମାୟୁନ ଅହମ୍ମଦ ।
ଏଥି ସହିତ ମାସରଙ୍ଗ ଟିଭି ପାଇଁ ମେହେର ମେଘେ ଡାକ ତା'ର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଉପସ୍ଥାପିକା ଭାବରେ ମେହେର କାମ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ମେହେର ହୁମାୟୁନ ଅହମ୍ମଦଙ୍କର କଥାଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସମସ୍ତ କଥାଚିତ୍ରର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ହୁମାୟୁନ ଅହମ୍ମଦ, ଯାହାକୁ ସେ ବିବାହ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୩ ମସିହାରେ ମେହେରଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରାକଥା ପାଇଁ ମେରିଲ ପ୍ରଥମ ଆଲୋ ଆୱାର୍ଡ଼ରେ ସମୀକ୍ଷକଙ୍କ ପସନ୍ଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଭିନେତ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ମିଳିଥିଲା ।
ମେହେର ୧୯୯୯ ମସିହାରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଏକ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା ଆଜ୍ ରବିବାର ।
ହୁମାୟୁନ ଅହମ୍ମଦଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କଥାଚିତ୍ର ଶ୍ରାବଣ ମେଘର୍ ଦିନ୍ ଜରିଆରେ ସେ ବଡ଼ ପରଦାରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ କୁସୁମ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ମେହେର ଅଫରୋଜ ଶାଓନ ଜଣେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା, ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ଗାୟିକା ଏବଂ ବାସ୍ତୁକାର ।
୨୦୧୬ ମସିହାରେ ମେହେର ଅଫରୋଜ ଶାଓନ କ୍ରିଷ୍ଣାପକ୍କୋ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
ସେ ବଙ୍ଗଳା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନାଟ୍ୟକାର ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହୁମାୟୁନ ଅହମ୍ମଦଙ୍କର ପତ୍ନୀ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ଦ ଇଉନିଭରସିଟି ଅଫ ଏସିଆ ପେସିଫିକରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ୨୦୦୮ ମସିହାରେ ବାସ୍ତୁଶାସ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାତକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବାପା ମହମ୍ମଦ ଅଲ୍ଲୀ ଜଣେ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଏବଂ ମାଆ ତାହୁରା ଅଲ୍ଲୀ ।
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗବେଷକ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ମତ ରଖିଲେ ଯେ ସରିସ୍କା ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବି ମହାବଳ ବାଘ ନାହାନ୍ତି ।
ଏପରିକି ଜଙ୍ଗଲରେ ବାଘର ପଞ୍ଝାଦାଗ, ଗଛରେ ରାମ୍ପୁଡ଼ା ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲା ।
ତେଣୁ ବାଘ ରହିଥିବାର କୌଣସି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ବା ପରୋକ୍ଷ ପ୍ରମାଣ ନ ମିଳିବାରୁ ତତ୍କାଳୀନ ରାଜସ୍ଥାନ ବନ ବିଭାଗ ବେପରୁଆ ଭାବେ ମତ ରଖିଲା ଯେ ଶୁଷ୍କ ଋତୁରେ ବାଘମାନେ ସାମୟିକ ଭାବେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ପୁଣି ଅଭୟାରଣ୍ୟକୁ ଫେରି ଆସିବେ ।
୨୦୦୫ ମସିହାରେ ଜୟ ମଜୁମ୍‍ଦାର୍ ନାମକ ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ ସରିସ୍କାରେ ଗୋଟିଏ ବି ବାଘ ନଥିବା ଚାଞ୍ଚଲ୍ୟକର ତଥ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ରାଜସ୍ଥାନ ବନ ବିଭାଗ ଓ ବ୍ୟାଘ୍ର ପ୍ରକଳ୍ପର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ତୁରନ୍ତ ସରିସ୍କାରେ ଏକ ଆପାତକାଳୀନ ବ୍ୟାଘ୍ର ଗଣନା କରାଇଲେ ।
ଦୁଇ ମାସର ତଦନ୍ତ ପରେ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ଯେ ପ୍ରକୃତରେ ସରିସ୍କା ଜଙ୍ଗଲରେ ଆଉ ମହାବଳ ବାଘ ନଥିଲେ ।
ସରିସ୍କାରେ ପୁଣି ବାଘ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରୁ ୩ଟି ବାଘଙ୍କୁ ଆଣି ଏଠାରେ ଛଡ଼ାଗଲା ।
୨୦୦୫ ମସିହାରେ ରାଜସ୍ଥାନ ସରକାର, ଭାରତ ସରକାର ଓ ଭାରତୀୟ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଅନୁଷ୍ଠାନଙ୍କ ମିଳିତ ଉଦ୍ୟମରେ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ଗ୍ରାମମାନଙ୍କ ଥଇଥାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନ୍ୟସ୍ଥାନରୁ ବାଘମାନଙ୍କୁ ଆଣି ରଖିବା ପାଇଁ ଯୋଜନା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଦେଇ ଯାଇଥିବା ସଡ଼କରୁ ଏକ ବାଇପାସ୍ ସଡ଼କ ନିର୍ମାଣ କରାଇବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଜନା କରାଗଲା ।
ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରୁ ଗୋଟିଏ ବାଘ ଓ ଦୁଇଟି ବାଘୁଣୀ ଆଣି ସରିସ୍କା ଜଙ୍ଗଲରେ ଛଡ଼ାଯିବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର କରାଗଲା ।
ଭାରତୀୟ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ରାଜସ୍ଥାନ ସରକାର ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ବାଘଙ୍କୁ ଠାବ କରିବା ପାଇଁ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଗତିବିଧି ଉପରେ ନଜର ରଖିବା ପାଇଁ ଭାରତୀୟ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ସାଟେଲାଇଟ୍ ଓ ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନର ସହାୟତା ଲୋଡ଼ିଥିଲେ ।
୨୦୦୮ ମସିହା ଜୁନ୍ ୨୮ ତାରିଖରେ ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍‍ରୁ ସରିସ୍କାକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ପ୍ରଥମ ମହାବଳ ବାଘ ‘’ଦାରା’’କୁ ଆକାଶମାର୍ଗରୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରାଗଲା ।
ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନାର ୱିଂଗ୍ କମାଣ୍ଡର୍ ବିମଳ ରାଜ ଏମ୍. ଆଇ. – ୧୭ ହେଲିକପ୍ଟର୍ ଉଡ଼ାଇ ଏହି ନିରୀକ୍ଷଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପରିଚାଳନା କରିଥିଲେ ।
ସରିସ୍କା ବ୍ୟାଘ୍ର ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଭାରତର ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ ଓ ରାଜସ୍ଥାନର ଅଲୱର୍ ଜିଲ୍ଲାରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
୮୬୬ ବର୍ଗ କି.ମି. ପରିମିତ ଏହି ସଂରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳର ଜଙ୍ଗଲ ମୁଖ୍ୟତଃ କଣ୍ଟକମୟ ଓ ବୁଦାଳିଆ, ଭୂମି ପଥୁରିଆ, ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଶୁଷ୍କ ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଶ୍ରେଣୀର ।
ବ୍ୟାଘ୍ର ପ୍ରକଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହେବାପରେ ୧୯୭୮ ମସିହାରେ ଏହା ଏକ ବ୍ୟାଘ୍ର ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଭାବେ ପରିଗଣିତ ହେଲା ।
ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ବାଘଙ୍କ ପୁନର୍ବିକାଶ ଓ ବଂଶବୃଦ୍ଧିରେ ସଫଳ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କରିଥିବା ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଥମ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ହେଉଛି ସରିସ୍କା ।
ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ମତ ପୋଷଣ କଲେ ଯେ ଅଭୟାରଣ୍ୟର ୪ଟିରୁ କେବଳ ଦୁଇଟି ଗାଁର ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ଜରୁରୀ ଥିଲା ।
ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମେ ଭଗାନି ଗ୍ରାମ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହେଲା ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗ୍ରାମ କଙ୍କୱାଡ଼ି ବାଘମାନଙ୍କୁ ଅଣାଯିବାର ବହୁ ସମୟ ପରେ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହୋଇଥିଲା ।
ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ଭଗାନି ଗ୍ରାମରେ ଯେଉଁ ବାଘୁଣୀ ଛଡ଼ାଗଲା ତାକୁ ଭଗାନି ବୋଲି ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା (ଏହି ବାଘୁଣୀ ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍‍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଣୀ ବାଘୁଣୀ ମଛଲିର ଝିଅ ଓ ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍‍ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଏହାକୁ ଟି-୧୮ ବା ଅଠାରା ବୋଲି ନାମିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ରାଜ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ବିଭାଗଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କଙ୍କୱାଡ଼ି ଦୁର୍ଗର ମରାମତି ଓ ପୁନରୁଦ୍ଧାର କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳରେ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ସଂରକ୍ଷଣ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଂଘନ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ।
ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଦେଇ ଯାଇଥିବା ସଡ଼କ ବିସ୍ଥାପିତ ହୋଇପାରିନଥିବାରୁ ବନ୍ୟଜୀବଙ୍କ ଜୀବନ ପ୍ରତି ବିପଦ କମିନାହିଁ ।
ଏମାନଙ୍କୁ ମିଶାଇ ଅଭୟାରଣ୍ୟର ବାଘସଂଖ୍ୟା ସେତେବେଳକୁ ଥିଲା ୫ଟି ବୟସ୍କ ବାଘ ଓ ଦୁଇଟି ଶାବକ ।
ବାଘସଂଖ୍ୟାରେ ବୃଦ୍ଧି ବନ୍ୟଜୀବ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଓ ପରିବେଶବିତ୍‍ମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛି ।
ଭୌଗୋଳିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଆରାବଳୀ ପର୍ବତଶ୍ରେଣୀର ଏବଂ କାଥିଆୱାଡ୍-ଗିର୍ ପର୍ଣ୍ଣମୋଚୀ ଜଙ୍ଗଲର ଅଂଶ ।
୧୯୯୧ ମସିହାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟଙ୍କଦ୍ୱାରା ଖଣି ପାଇଁ ଖନନ, ବିସ୍ଫୋରଣ ଇତ୍ୟାଦି ଉପରେ ଲାଗୁ କରାଯାଇଥିବା ନିଷିଦ୍ଧାଦେଶ ସତ୍ତ୍ୱେ ଏଠାରେ ମାର୍ବଲ୍ ପଥର ଖନନ ଚାଲିଛି ଯାହା ଏଠାକାର ପରିବେଶ ପ୍ରତି ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ।
ମହାବଳ ବାଘ ଛଡ଼ା ସରିସ୍କା ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅନ୍ୟ କେତେକ ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ହେଲେ କଲରାପତରିଆ ବାଘ, କଟାସ, ବଣଭୁଆ, ହେଟା ବାଘ, କୋକିଶିଆଳୀ, ଚିତଲ୍ ହରିଣ, ସମ୍ବର ହରିଣ, ନୀଳଗାଈ, ଚିଂକାରା ହରିଣ, ଚଉଶିଂଘା ହରିଣ, ବାର୍‍ହା, ଠେକୁଆ, ହନୁ ମାଙ୍କଡ଼, ପାତି ମାଙ୍କଡ଼ ଇତ୍ୟାଦି ।
ସରିସ୍କା ଜଙ୍ଗଲରେ ମାଟିଆ ରଙ୍ଗର ଚକୋର, ମାଛରଙ୍କା, ମୟୂର, ବୁଦା ବଟେର୍, ଟ୍ରିପାଇ, କାଠହଣା, ସାପଖିଆ ଚିଲ ଓ ଭାରତୀୟ ଚିଲ-ପେଚା ପରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ନଭେମ୍ବର ମାସରେ ରନ୍ଥାମ୍ବୋର୍‍ରୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ବାଘ -୧ର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା ।
ଏକ ମୃତ ଶିକାରର ଶବରେ ବିଷ ମିଶାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଓ ବାଘଟି ଏହାକୁ ଖାଇ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲା ।
ପାଣ୍ଡୁପୋଲ ହନୁମାନଜୀ ମନ୍ଦିର – ଅଭୟାରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏହି ମନ୍ଦିର ଅବସ୍ଥିତ ।
ଏହି ତୀର୍ଥସ୍ଥଳକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଗାଡ଼ି ମଟର ଇତ୍ୟାଦି ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ଯାହା ବନ୍ୟଜୀବଙ୍କ ପ୍ରତି ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରେ ।
ଏହା ଛଡ଼ା ସାଳଇ, ବରଗଛ, ବାଉଁଶ, ବରକୋଳି ଗଛ, ଖଇର ଗଛ, ଅର୍ଜୁନ, ଗୁଗ୍‌ଗୁଳ ଆଦି ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର ଗଛ ମଧ୍ୟ ରହିଛି ।
ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ପ୍ରଥମ ତିନି ବାଘ-ବାଘୁଣୀଙ୍କ ପିତା ସମାନ ଓ ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ବାଘୁଣୀଙ୍କ ମା ଏକ ।
ସମ୍ପର୍କୀୟ ବାଘ-ବାଘୁଣୀଙ୍କ ଅନ୍ତଃ-ପ୍ରଜନନରୁ ଜାତ ଶାବକଙ୍କଠାରେ ଜେନେଟିକ୍ ଦୁର୍ବଳତା ଦେଖାଯାଏ ଓ ଏହା ବାଘଙ୍କ ବଂଶବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏକ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ।
ସରିସ୍କା ଏଷ୍ଟ୍ରୋପୋର୍ଟ୍ – ଭାରତର ପ୍ରଥମ ଓ ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦୀଷ୍ଟ ଏକମାତ୍ର ମହାକାଶ ବିଜ୍ଞାନ ଗବେଷଣା କେନ୍ଦ୍ର
ଶମିତା ୨୦୦୦ ମସିହାରେ ୟଶ୍ ରାଜ୍ ଫିଲ୍ମ‌ସ୍‌ର ସଫଳତମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ‌ମୋହବତେଁ‌ ଜରିଆରେ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଆଦିତ୍ୟ ଚୋପ୍ରା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ଶମିତାଙ୍କୁ ୨୦୦୧ର ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାଗତା ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
ଶମିତାଙ୍କର ବାପା ସୁରେନ୍ଦ୍ର ସେଟ୍ଟି ଏବଂ ମାଆ ସୁନନ୍ଦା ସେଟ୍ଟି, ଉଭୟଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ବ୍ୟବସାୟ ଅଛି ।
ସୁନନ୍ଦା ଜଣେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରଯୋଜିକା ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ।
‌ଶମିତା ସେଟ୍ଟି‌ ଜଣେ ଇଣ୍ଟେରିଅର ଡିଜାଇନର୍ ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ତନ ଭାରତୀୟ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତ୍ରୀ, ମଡେଲ ।
ଆଦିତ୍ୟ ଚୋପ୍ରାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ‌ମୋହବତେଁ‌ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରୁ ଅଭିନୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ଶମିତା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ସେ ୨୦୦୧ରେ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଭାରତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାଗତା ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କର ବାହାଘର ପାଇଁ ସେ ବିଗ୍‌ବସ୍‌ରେ ୬ ସପ୍ତାହ ରହିବା ପରେ ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରୁ ଓହରି ଯାଇଥିଲେ ।
ଅଲିଶା ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ବ୍ୟବସାୟୀ ଦମ୍ପତି ମୋନିର୍ ପ୍ରଧାନ ଏବଂ ହୋସନ୍ ପ୍ରଧାନଙ୍କର କନ୍ୟା ।
ତାଙ୍କ ବାପା ଜଣେ ଉଦ୍ୟୋଗପତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାଆ ଜଣେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରଯୋଜିକା ।
ଅଲିଶା ତାଙ୍କର ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ଢାକାର ଫ୍ଲୋରା ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ଯେହେତୁ ସେ ଛୋଟବେଳୁ ଇଂରାଜୀ ମାଧ୍ୟମ ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ପଢ଼ିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବଙ୍ଗଳା ଶିକ୍ଷା କରିବା କଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା ।
ଚାଶି ନ‌ଜରୁଲ ଇସଲାମଙ୍କର ତ‌ତ୍ୱାବଧାନରେ ସେ ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଙ୍ଗଳା ଶିକ୍ଷକ ଶ୍ରୀ ମୁଖାର୍ଜୀଙ୍କଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ୮ ମାସ ଧରି ବଙ୍ଗଳା ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ଅଲିଶା ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ସାଲ୍‌ସା ନୃତ୍ୟରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଇଛନ୍ତି ।
ସେ ତାଙ୍କର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଫାଇଟିଂ ଦୃଶ୍ୟ ପାଇଁ ସାମରିକ କଳା, ଗାଡ଼ି ଚାଳନା, ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ିବା ଆଦିରେ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଇଛନ୍ତି ।
ସେ କିଛି ବଛାବଛା ବକୃତା ସଭାରେ ଉପସ୍ଥାପିକା ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକି ତାଙ୍କୁ ଏକ ବଡ଼ ସଫଳତା ଦେଇଛି ।
୨୦୧୩ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ପ୍ରିମିୟର ଲିଗ୍ ର ଖେଳାଳୀ ମନୋନୟନ ବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେ ଉପସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ ।
ଏଇତ ଭଲବାଶ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେ ଜଣେ ଅତିଥି କଳାକାର ଭାବରେ ୨୦୧୩ରେ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୫ରେ ସେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜରିଆରେ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନବାଗତା ଭାବରେ ମନୋନିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅଲିଶା ପ୍ରଧାନ ଜଣେ ଦୂରଦର୍ଶନ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ ଅଭିନୟ ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।
1 ଡେଟ୍ ଧାରାବାହିକରେ ତାଙ୍କର ଅଦିତି ମାଡାମ ଭୂମିକାଟି ତାଙ୍କୁ ଦୂରଦର୍ଶନ ଦୁନିଆରେ ଅଧିକ ଲୋକପ୍ରିୟ କରାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଧାରାବାହିକରେ ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ ମଧ୍ୟ ସେତେବେଳେ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
୨୦୦୯ରେ ଅଲିଶା ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ ସ୍ୱପ୍ନ‌ଚୁର ଜରିଆରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ମୋହନ‌ଗର, ଫାର୍ଷ୍ଟ ଡେଟ୍, ଲାଇଫ୍, ଅ‌ହଙ୍କାର, ମୋଙ୍କୋରା, ତିନି ବୁଝତେ ପାରଲେନ ଆତା ପ୍ରେମ ନୋଇ, ଅଲ୍ ରାଉଣ୍ଡର୍, ମେଣ୍ଟାଲ ଫ୍ରେଣ୍ଡସ୍, ଆଇ ଖୁକୁ ଆଇ ଆଦି ଧାରାବାହିକରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଅଲିଶା ପ୍ରଧାନ ଜଣେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶି ଅଭିନେତ୍ରୀ, ମଡେଲ, ଦୂରଦର୍ଶନ ଉପସ୍ଥାପିକା ଏବଂ ଉଦ୍ୟୋଗପତି ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଡିମ୍ବାଶୟ ଧଳାରଙ୍ଗର ଏବଂ ଗର୍ଭାଶୟ ଭିତ୍ତି ନିକଟସ୍ଥ ଓଭାରିଆନ ଫୋସା ନାମକ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଥାଏ ।
ମୂତ୍ରନଳୀ ଏବଂ ଅନ୍ତଃ ଶ୍ରୋଣୀଫଳକୀୟ ଧମନୀ ସାମ୍ନାରେ ତଥା ବାହ୍ୟ ଶ୍ରୋଣୀଫଳକୀୟ ଧମନୀଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଓଭାରିଆନ ଫୋସା କୁହାଯାଏ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଡିମ୍ବାଶୟ ଏକ କଠିନ ଆବରଣଦ୍ୱାରା ଆବୃତ୍ତ ହୋଇରହିଥାଏ ଏବଂ ବାହ୍ୟ ଆବରଣ ରୂପେ କର୍ଟେକ୍ସ ଏବଂ ଭିତର ଆବରଣ ରୂପେ ମେଡୁଲା ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ ।
ଡିମ୍ବାଶୟର ଗୋଟିଏ ପାର୍ଶ୍ୱ ଇନଫନଣ୍ଡିବୁଲୋ-ପେଲଭିକ ଲିଗାମେଣ୍ଟଦ୍ୱାରା ଡିମ୍ବବାହୀ ନଳୀ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ଡିମ୍ବବାହୀ ତନ୍ତୁମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭାଶୟ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଡିମ୍ବାଶୟ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଜନନ ବିଭାଗରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଡିମ୍ବାଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ଏକ ଅଙ୍ଗ ଅଟେ ।
ଏହାର ଇଂରାଜୀ ଅନୁବାଦିତ ଶବ୍ଦ ଲାଟିନ ଶବ୍ଦ ରୁ ଆନୀତ, ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଅଣ୍ଡା ବା ମଞ୍ଜି ।
ଡିମ୍ବାଶୟ ମଧ୍ୟ ଋତୁସ୍ରାବ ଏବଂ ପ୍ରଜନନକ୍ଷମତାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଥିବା କେତେକ ଜୀବରସ ମଧ୍ୟ କ୍ଷରଣ କରିଥାଏ ।
କ୍ଷରଣ କରୁଥିବା ଜୀବରସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଅନ୍ତଃସ୍ରାବୀ ଗ୍ରନ୍ଥି ରୂପେ ଜଣା ।
ପ୍ରସବପୂର୍ବ ସମୟଠାରୁ ରଜୋନିବୃତ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡିମ୍ବାଶୟଦ୍ୱୟ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତର ଦେଇ ବିକଶିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଡିମ୍ବାଶୟ ଯୋଡିଏ ଗର୍ଭାଶୟର ଉଭୟପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ଓଭାରିଆନ ଲିଗାମେଣ୍ଟଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭାଶୟ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ଉଦର ଗହ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଅନାବୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାନ୍ତି, ଗର୍ଭାଶୟର ଏକ ଚଉଡ଼ା ଲିଗାମେଣ୍ଟର ସସପେନ୍ସାରୀ ଲିଗାମେଣ୍ଟ ନାମକ ଏକ ଅଂଶଦ୍ୱାରା ଶାରୀରିକ ଭିତ୍ତି ସହିତ ଲାଗିରହିଥାନ୍ତି ।
ଡିମ୍ବବାହୀ ନଳୀ, ଓଭାରିଆନ ଲିଗାମେଣ୍ଟ ଏବଂ ଡିମ୍ବବାହୀ ରକ୍ତ କୈଶିକ ନଳୀମାନେ ଡିମ୍ବାଶୟକୁ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଡ଼ିଥାନ୍ତି ।
ତରୁଣାବସ୍ଥା ଉପକ୍ରାନ୍ତେ ଡିମ୍ବାଶୟ ଅଧିକ ମାତ୍ରାରେ ଜୀବରସ କ୍ଷରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥାଏ ।
ତାହାର ପ୍ରଭାବରେ ସହାୟକ ଯୌନ ଲକ୍ଷଣମାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ଏବଂ ଡିମ୍ବାଶୟର ଆକୃତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥାଏ ।
ଡିମ୍ବାଶୟର ବାହ୍ୟପାର୍ଶ୍ୱ ମେଜୋଥେଲିଅମର ସରଳ ସମଘନରୁ ସ୍ତମ୍ଭାକାର ଟିସୁମାନଙ୍କର ଏକକ ପରସ୍ତଦ୍ୱାରା ଘୋଡାଇ ହୋଇ ରହିଥାଏ ।
କ୍ରନିକ ରୋଗର ଚିକିତ୍ସାରେ ହେମୋଡାଏଲିସିସ , ପେରିଟୋନିଆଲ ଡାଏଲିସିସ , ବୃକ୍‌କ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ଇତ୍ୟାଦି କରାଯାଏ ।
ରକ୍ତକୁ ଫିଲଟର କରି ବିଶୁଦ୍ଧ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଶରୀର ବାହାରେ ହେମୋଡାଏଲିସିସ ଯନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବ‌ହାର କରାଯାଏ ।
ପେରିଟୋନିଆଲ ଡାଏଲିସିସ ପଦ୍ଧତିରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକାରର ତରଳ ପଦାର୍ଥ ଉଦର ଗ‌ହ୍ୱର ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେଇ ଦେବା ପରେ ନିଷ୍କାସିତ କରିଦିଆଯାଏ ଓ ଏହି ପଦ୍ଧତିର ଦିନରେ ଅନେକ ଥର ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିବାକୁ ପଡ଼େ ।
ବୃକ୍‌କ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦାତାଠାରୁ ଏକ ବୃକ୍‌କ ଆଣି ପ୍ରତିସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ ଓ ରିଜେକସନ ନହେବା ନିମନ୍ତେ ଇମ୍ମ୍ୟୁନୋସପ୍ରେସାଣ୍ଟ ଦିଆଯାଏ ।
କ୍ରନିକ କେଶ୍‌ରେ ଖାଦ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ସକ୍ରିୟ ରହିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ ।
ବୃକ୍‌କ ବିଫଳତା ଏକ ବେମାରୀ ଯେଉଁଥିରେ ବୃକ୍‌କ ବା କିଡନି ତାର କାମ କରିବାକୁ ଅକ୍ଷମ ହୋଇଯାଏ ।
ଏହାକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଏ ଯଥା:- ଆକ୍ୟୁଟ କିଡନି ଫେଲ୍ୟୁର ଯାହା ବ‌ହୁତ ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଓ କ୍ରନିକ କିଡନି ଫେଲ୍ୟୁର ଯେଉଁଥିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ରୋଗ ରହେ ।
ପାଦ ଇଡିମା , ଥକ୍କା ଅନୁଭବ, ଅରୁଚି, ବାନ୍ତି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଇତ୍ୟାଦି ଲକ୍ଷଣ ଏହି ରୋଗରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ଆକ୍ୟୁଟ କେଶ୍ ଜଟିଳ ହେଲେ ଆକ୍ୟୁଟ: ଯୁରିମିଆ , ଅଧିକ ରକ୍ତ ପୋଟାସିଅମ , ଭଲ୍ୟୁମ ଓଭରଲୋଡ ଜାତ ହୁଏଓ କ୍ରନିକ କେଶ୍ ଜଟିଳ ହେଲେ ହୃଦରକ୍ତନାଳୀ ରୋଗ, ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ ବା ଆନିମିଆ ଜାତ ହୁଏ ।
ଆକ୍ୟୁଟ ରୋଗର କାରଣ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନ ରକ୍ତଚାପ , ମୂତ୍ର ପଥ ଅବରୋଧ, କେତେକ ଔଷଧ, ରାବଡୋମାୟୋଲାଇସିସ ଓ ହେମୋଲାଇଟିକ ୟୁରେମିକ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ ରୋଗମାନଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ।
କ୍ରନିକ କେଶ୍‌ରେ ମଧୁମେହ, ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ, , ପଲିସିସ୍ଟିକ କିଡନି ଡିଜିଜ ନାମ ନିଆଯାଏ ।
ଓଲିଗୁରିଆ ଓ ଅଧିକ ସେରମ କ୍ରିଏଟିନିନ ଥିଲେ ଆକ୍ୟୁଟ ବୃକ୍‌କ ବିଫଳତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ଜିଏଫଆର ୧୫ରୁ କମ୍ ଥିଲେ ଓ ରେନାଲ ରିପ୍ଲେସମେଣ୍ଟ ଥେରାପିର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲେ କ୍ରନିକ ବୃକ୍‌କ ବିଫଳତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ଏହି ମନ୍ଦିରଟିର ନିର୍ମାଣରେ ସମୁଦାୟ ୩୦ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଥିବାର ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ବଙ୍ଗଳାଦେଶରେ ଏବେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ମନ୍ଦିରଟି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୟ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ ।
ଏହାର ନିର୍ମାଣ ଶୈଳୀ ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟମାନ କୀର୍ତ୍ତି ରାଶି ଗୁଡ଼ିକ ଏହି ମନ୍ଦିରକୁ ଏକ ବିଶେଷ ପରିଚୟ ଦେଇଛି ।
ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଭାରତୀୟ ହୋମ ରୁଲ ଆନ୍ଦୋଳନ ପାଇଁ ହେଉଥିବା ସାଧାରଣ ସଭା ତଥା ଶୋଭାଯତ୍ରାରେ ଯୋଗ ଦେଉଥାନ୍ତି ।