polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ମାତ୍ର ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟି ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିବାକୁ ସେନ୍‌ସର୍ ବୋର୍ଡ଼ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦନ ମିଳିନଥିଲା ।
ତେଣୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିପାରିନଥିଲା ଫଳରେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଭଲବଶା ସୀମାହୀନ ୧୩ ଫେବୃଆରୀ ୨୦୧୫ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ।
ଏହାପରେ ସେ ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକମାନଙ୍କରେ ଅଭିନୟ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ପରଦାରେ ଅଭିନୟ ଜାରି ରଖିଥିଲେ ।
ପରିଙ୍କ ଅନୁସାରେ, "ମୁଁ ଭଲବଶା ସୀମାହୀନ କଥାଚିତ୍ର ଜରିଆରେ ବଡ଼ ପରଦାରେ ପାଦ ଦେଇଛି ଏବଂ ମୋର ଆଶା ଅନୁସାରେ ଲୋକମାନେ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିକୁ ପସନ୍ଦ କରିବେ ।
" ଜାୟେଦ ଖାନ, ଅନିସୁର ରହମାନ ମିଲନ ଆଦି କଳାକାରମାନେ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ପେଶା ମଡେଲିଂରୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ପରେ ଦୂରଦର୍ଶନରେ ପ୍ରସାରିତ ନାଟକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୫ ମସିହାରେ ସେ ବଙ୍ଗଳଦେଶର କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପୂର୍ବରୁ ସେ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା ରାଣା ପ୍ଲାଜା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ସ‌ହ ସାଇମନ ସଦ୍ଦିକ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ନାଜ୍‌ରୁଲ ଇସଲାମ ଖାନ୍ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ, ମାତ୍ର ଏଥିରେ ଥିବା ନାକାରାତ୍ମକ ଭାବ ଏବଂ କିଛି ଦୃଶ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ସେନ୍‌ସର ବୋର୍ଡ଼ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ମୁକ୍ତିଲାଭ ଉପରେ ରୋକ ଲଗାଇଥିଲେ ।
ରାଶ୍ୱନ ଆର୍. ନିପାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ସରକାରୀ ଅନୁଦାନରେ ନିର୍ମିତ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମହୁଆ ସୁନ୍ଦରୀର ସେ ସ‌ହ-ପ୍ରଯୋଜିକା ଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ପାଗଳ ଦିୱାନା, ଲଭର୍ ନଂ ୱାନ୍, ନଗର ମସ୍ତାନ, ମହୁଆ ସୁନ୍ଦରୀ, ଅମର ମନ ଜୁରେ ତୁଇ, ଇନୋସେଣ୍ଟ ଲଭ୍, ସର୍‌ପ୍ରାଇଜ୍, ପ୍ରାବାସୀ ଡନ୍, ଭଲବସାର ଅନେକ ଜ୍ୱାଳ, ରକ୍ତ, ଧୁମକେତୁ, କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ କେତେ ଆଶା, ଶୋନା ବନ୍ଧୁ ଆଦି କଥାଚିତ୍ରରେ ସେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏତଦ୍‌ ବ୍ୟତୀତ ସେ ପ୍ରେମ ଅମର ପ୍ରିୟା କଥାଚିତ୍ରରେ ଜଣେ ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ଗାୟିକା ଭାବରେ କଣ୍ଠଦାନ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଉକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଗୁପ୍ତ ବଂଶ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳର ଏକ ପ୍ରସ୍ତର ମନ୍ଦିର ଥିବାର ପ୍ରମାଣ ମିଳୁଛି ।
ସେଠାରେ ପ୍ରସ୍ତର ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଓ ଖୋଦେଇ କଳା ଥିବା ଦେଖାଯାଏ ଯାହା ମଧ୍ୟ ଯୁଗର ଜଣାଯାଏ ।
ଏକ ପ୍ରସ୍ତରନିର୍ମିତ ଚତୁର୍ଭୁଜ ମହିଳା ମୂର୍ତ୍ତି ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି ଓ ପଥର କଟା ହୋଇ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗଣେଶ ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ଗୁମ୍ଫା ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଆହୋମ ରାଜାବଂଶର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଗଦାଧର ସିଂହଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ବାର ଫୁକାନ ଗଢଗଣ୍ୟ ହାଣ୍ଡିକ ସେହି ଇଟା ନିର୍ମିତ ଉମାନନ୍ଦ ମନ୍ଦିର ୧୬୯୪ ମସିହାରେ ତିଆରି କରେଇଥିଲେ ।
ଏହାକୁ ଜଣେ ଧନୀ ସୌଦାଗର ପୁନର୍ନିମାଣ କରିଥିଲେ ଓ ଶିବ ମନ୍ଦିର କାନ୍ଥରେ ବୈଷ୍ଣବ ଶ୍ଳୋଗାନ ଖୋଦେଇ କରିଥିଲେ ।
କାଳିକା ପୁରାଣ ଲେଖା ଅନୁସାରେ ଶିବ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଭସ୍ମ ବିଞ୍ଚି ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରିଥିଲେ ।
ସେହି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଶିବ ଧ୍ୟାନମଗ୍ନ ଥିବା ସମୟରେ କାମଦେବ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଭଗ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାରୁ କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନି ଜାତ ହୋଇ କାମଦେବ ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
କାଳିକା ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ ସେଠାରେ ଏକ ଉର୍ବଶୀ କୁଣ୍ଡ ଅଛି ଓ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଉର୍ବଶୀ ବାସ କରନ୍ତି ।
କାମାକ୍ଷା ଦେବୀଙ୍କ ମନୋରଂଜନ ନିମନ୍ତେ ଉର୍ବଶୀ ସେଠାକୁ ଅମୃତ ଆଣିଥିବାରୁ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଉର୍ବଶୀ ଦ୍ୱୀପ କୁହାଯାଏ ।
ଉମାନନ୍ଦ ଦେବାଳୟ ଏକ ଶିବ ମନ୍ଦିର ଯାହା ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନଦୀ ମଝିରେ ଥିବା ଉମାନନ୍ଦ ଦ୍ୱୀପରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନଦୀ କୂଳରୁ ଡଙ୍ଗାରେ ଆଗନ୍ତୁକମାନେ ନଦୀ ପାର ହୋଇ ଭସ୍ମକଳା ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା ମନ୍ଦିର ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ମନ୍ଦିରର ପାରିପାର୍ଶ୍ୱିକ ଅବସ୍ଥା ଓ ଦ୍ୱୀପର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରେମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ।
ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ପୂଜା କଲେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳେ ବୋଲି ଲୋକଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ।
ପ୍ରସ୍ତର କଟା ହୋଇ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଥିବା ମୂର୍ତ୍ତି ଆସାମ ସ୍ଥାପତ୍ୟର ନିଦର୍ଶନ ଦର୍ଶାଏ ।
ସେହି ସ୍ଥାନ ଏକ ପୂଜା ସ୍ଥାନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଲଗା ବାତାବରଣ ଥିବା ଦେଖାଯାଏ ।
କୌଣସି ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ଶୈଳୀ ନଥାଇ ଗୋଟିଏ ଶାନ୍ତ ବାତାବରଣରେ ଘଡ଼ିଏ ବସି ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ।
୧୯୪୭ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୬ରେ ସୁନାରାମ ସୋରେନ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ମହାରାଜା ପ୍ରତାପଚନ୍ଦ୍ର ଭଂଜଦେଓଙ୍କୁ ଲେଖିଥିଲେ, "ମୟୂରଭଂଜ ବଂଶଗତ, ଅର୍ଥନୈତିକ, ସାଂସ୍କୃତିକ ଏବଂ ଭୌଗୋଳିକ ଭାବରେ ଛୋଟନାଗପୁର ସହ ସମାନ ।
ତେଣୁ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ ସହିତ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟର ମିଶ୍ରଣର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।
ତେବେ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ ସହିତ ମିଶ୍ରଣ ହେଲେ ଆଦିବାସୀ ବହୁଳ ପ୍ରସ୍ତାବିତ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ସହିତ ମିଶ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ହେବ ଏହା ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା" ।
ଭଂଜଦେଓ ପରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପରିଷଦର ମୋଟ ୫୧ ଜଣ ସଭ୍ୟଙ୍କ ଭିତରୁ ସୁନାରାମ ସୋରେନଙ୍କ ସମେତ ୧୨ ଜଣ ଆଦିବାସୀ ନେତାଙ୍କୁ ମନୋନୟନ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ବୈଠକର ସଭାପତି ଭାବେ ସୁନାରାମ ସୋରେନ ମିଶ୍ରଣ ଏକ ଜନମତଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହେବ ବୋଲି ଦାବି କରିଥିଲେ ।
ସେ ଯୁକ୍ତି କରିଥିଲେ ଯେ ଓଡ଼ିଶା ଅଧୀନରେ ମୟୂରଭଞ୍ଜର କୌଣସି ବିକାଶ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବନାହିଁ କାରଣ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟର ବାର୍ଷିକ ଆୟ ୪୫ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସମଗ୍ର ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବ ଏବଂ ମୟୂରଭଞ୍ଜବାସୀଙ୍କ ଘର ଜାଳେଣି କାଠ, ନିର୍ମାଣ ସାମଗ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ହେବ, ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଶୋଷିତ ହେବ, ମୟୂରଭଞ୍ଜର ଜମି ଚଢ଼ା ଦରରେ ବାହାର ଲୋକ କିଣିବେ ତଥା କୋରାପୁଟ ଓ ଅନୁଗୋଳ ଭଳି ସରକାରୀ ଅଫିସର ରାଜା ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରିବେ ।
ତାଙ୍କର ରାଜନୈତିକ ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରଥମେ ବିହାର ସହ ମିଶ୍ରଣ ଓ ପରେ ଆଦିବାସୀ ରାଜ୍ୟ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ଗଠନ ସପକ୍ଷରେ ଥିଲା ।
ଆଦିବାସୀ ନେତାଗଣ ବଲ୍ଲଭଭାଇ ପଟେଲ ଓ ଭି. କେ. ମେନନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆଗତ ଓଡ଼ିଶା ସହ ମିଶ୍ରଣ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ଅସହମତ ଥିଲେ ଓ ଦିଲ୍ଲୀଠାରେ ହୋଇଥିବା ଏକ ଆଲୋଚନାରେ ନିଜ ବିରୋଧ ମତ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହା ଅମଳ ଋତୁ ଥିବାରୁ ସୁନାରାମଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଥିଲା, "ପ୍ରଥମେ ଦେଶ ଏବଂ ପରଏ ଅମଳ" ।
୬ ଦିନ ଧରି ଦିନରାତି ସାରା ସୋରେନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦିବାସୀ ନେତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାଇରଙ୍ଗପୁର ନିକଟସ୍ଥ ଗୁଣ୍ଡୁରିଆଠାରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କର ସାଂସ୍କୃତିକ ଚିହ୍ନସ୍ୱରୂପ ମାଦଳ ବାଦନ ଓ ଧନୁ-ତୀର-ବର୍ଚ୍ଛା ସହ ବିରାଟ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ସହିତ ଏହି ସଭା ଚାଲିଥିଲା ।
ରାଇରଙ୍ଗପୁରର ତତ୍କାଳୀନ ସବଡିଭିଜନାଲ ଅଫିସର ଅମର ସିଂହ ଏହାକୁ ବଳପୂର୍ବକ ଦମନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଗୁଳି ଚଳାଇବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ।
ସେ ଗାଁରୁ ଗାକୁ ପାଦରେ ଚାଲିଚାଲି ଗିରା ଡାକଦ୍ୱାରା ସଦର ସବଡିଭିଜନର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦିବାସୀ ନେତାଙ୍କ ସହ ମିଶି ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କୁ ଏକଜୁଟ କରାଇଥିଲେ ।
ହରେକୃଷ୍ଣ ମହତାବ ବାରିପଦା ଯାଇ ଜେଲରେ ଥିବା ଆଦିବାସୀ ନେତାମାନଙ୍କ ଚତୁରତାର ସହ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ ।
ଆଦିବାସୀମାନେ ଆନ୍ଦୋଳନ ବନ୍ଦ କଲେ ଗିରଫ ହୋଇଥିବା ନେତାମାନଙ୍କୁ ଜେଲରୁ ମୁକୁଳାଇ ଦିଆଯିବ ବୋଲି ପ୍ରଲୋଭନ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଇଥିଲେ ।
ଆଦିବାସୀ ମହାସଭାର ମୁଖିଆମାନେ ଗିରଫ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟ ବାଟ ନ ପାଇ ସୁନାରାମ ସୋରେନ, ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମାଝି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦିବାସୀ ନେତା ମହତାବଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ରାଜି ହୋଇଥିଲେ ଓ ଜେଲରୁ ଖଲାସ ହୋଇଥିଲେ ।
ଗଡ଼ଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭାରତର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦେଶମାନଙ୍କ ଭିତରେ ମିଶାଇବା ପାଇଁ ବଲ୍ଲଭଭାଇ ପଟେଲଙ୍କ ସହ ଓଡ଼ିଶାର ତତ୍କାଳୀନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହରେକୃଷ୍ଣ ମହତାବ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
ସୁନାରାମ ସୋରେନ ବିଭିନ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଏହି ମିଶ୍ରଣକୁ ବିରୋଧ କରି ଆନ୍ଦୋଳନ କରିବା ସହ ଅନ୍ତିମ ମିଶ୍ରଣରେ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦାବୀ ଉପସ୍ଥାପନ କରି କିଛି ପରିମାଣରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ ।
ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ସେ ୧୯୩୯ ମସିହାରେ ରାଇରଙ୍ଗପୁର ନିକଟସ୍ଥ ବଡ଼ମଟାଳିଆଠାରେ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଏକ ସଭାର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରିଟିଶ ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସତ୍ତ୍ୱେ ମୟୂରଭଞ୍ଜର ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରୁ ୫,୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ଆଦିବାସୀ ଏଥିରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ ।
"ଜନ୍ମମାଟିର ରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଜମି ଛାଡ଼ି ଏକଜୁଟ ହୁଅ ଓ ରାସ୍ତାକୁ ଆସ" ବୋଲି ସେ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଭାଷଣ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସଚେତନତା ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
ଜଣେ ଆଦିବାସୀ ନେତା ଭାବରେ ସୁନାରାମ ସୋରେନ ଜଣାଶୁଣା ରାଜନୈତିକ କର୍ମୀ ଯଶପାଳ ସିଂଙ୍କ ରାଜନୈତିକ ଦର୍ଶନରୁ ବହୁଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ୧୯୪୬ ମସିହାରେ "ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଆଦିବାସୀ ମହାସଭା" ଗଠନ କରି ରାଇରଙ୍ଗପୁରକୁ ତାହାର ମୁଖ୍ୟାଳୟ ଭାବେ ବାଛିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ସହିତ ଏଥିରେ ମହେନ୍ଦ୍ରନାଥ ମୁର୍ମୁ ଉପସଭାପତି, ଶ୍ୟାମ ଚରଣ ମୁର୍ମୁ ସାଧାରଣ ସମ୍ପାଦକ ଓ ସୁନ୍ଦର ମୋହନ ହାଁସଦା କାଉନସିଲର ଏବଂ ଘସିରାମ ସାଣ୍ଡିଲ ମୁଖ୍ୟ କମାଣ୍ଡର ଭାବେ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆଦିବାସୀ ଅଧ୍ୟୁଷିତ ଅଞ୍ଚଳମାନଙ୍କରେ ମହାସଭା ସବଡିଭିଜନାଲ ଏବଂ ଗ୍ରାମ ୟୁନିଟ ଗଠନ କରିଥିଲା ଏବଂ ଜାତି, ଧର୍ମ ଓ ଲିଙ୍ଗ ନିର୍ବିଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସଦସ୍ୟତା ଖୋଲିଥିଲା ।
କାଳକ୍ରମରେ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଆଦିବାସୀ ମହାସଭା ପ୍ରଜାମଣ୍ଡଳ ପରି ଏକ ରାଜନୈତିକ ଦଳ ଭାବରେ ଉଭା ହୋଇଥିଲା ।
ସୁନରାମ ସୋରେନ ଆଦିବାସୀ ଗ୍ରାମବାସୀମାନଙ୍କୁ ଏକଯୁଟ କରିବା ପାଇଁ ଗାଁରୁ ଗାଁକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ପ୍ରମୋଦ ଘୋଷ, ନୀଳମଣି ତ୍ରିପାଠୀ ଏବଂ ଜୟନାରାୟଣ ସିଂବାବୁ ଆଦି ଅଣ-ଆଦିବାସୀ ନେତାଗଣ ମଧ୍ୟ ସୋରେନଙ୍କ ଆଦିବାସୀ ଆନ୍ଦୋଳନଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ିବା ସମୟରେ ସେ ଅଲ ଚିକି ଲିପିର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ରଘୁନାଥ ମୁର୍ମୁଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସହକର୍ମୀ ଭୀମ ଚରଣ ଟୁଡୁଙ୍କ ସହ ମିଶି ସେ ଅଲ ଚିକିର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
୧୯୪୬ ମସିହାରେ ରଘୁନାଥ ମୁର୍ମୁ ଏବଂ ସାଉନା ମୁର୍ମୁଙ୍କ ସହ ମିଶି ସେ ସାନ୍ତାଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଆଦିବାସୀ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓଲ ଚିକି ଲିପିର ପ୍ରଚଳନ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ପାଇଁ ବାରିପଦା ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ମୟୂରଭଞ୍ଜର ମହାରାଜାଙ୍କୁ ଭେଟିଥିଲେ ।
ଏହି ଆଲୋଚନାର ପ୍ରଭାବସ୍ୱରୂପ ସାନ୍ତାଳୀ ଭାଷା ଓ ଅଲ ଚିକିର ପ୍ରଚଳନ ପାଇଁ ମହାରାଜା ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ବ୍ରିଟିଶ ଭାରତ ସରକାର ଅଧୀନରେ ପୋଲିସ ବିଭାଗରେ ଜଣେ ଲେଖକ ଥିଲେ ଓ ନିଜେ ସାକ୍ଷର ଏବଂ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବରେ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବାରୁ ପୁଅ ସୁନାରାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁବିଧାସୁଯୋଗ ଯୋଗାଇ ଦେଇଥିଲେ ।
ସୁନାରାମ ଯଥାକ୍ରମେ ଲଜରା, ବହଳଦା ଏବଂ ବାରିପଦାଠାରେରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଥମିକ, ମାଧ୍ୟମିକ ଏବଂ ହାଇସ୍କଲ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ କଟକର ରେଭେନ୍ସା କଲେଜରେ କଳାରେ ତାଙ୍କର ଇଣ୍ଟରମିଡ଼ିଏଟ ଏବଂ ଡିଗ୍ରୀ ଅଧ୍ୟୟନ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ମଧୁସୂଦନ ଆଇନ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ବ୍ୟାଚେଲର ଅଫ୍ ଲ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ଭଞ୍ଜ ବୀର ସୁନାରାମ ସୋରେନ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ରାଜନେତା, ଆଦିବାସୀ ରାଜନୈତିକ କର୍ମୀ ଓ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ଥିଲେ ।
ସେ ଓଡ଼ିଶାର ବହଳଦା ରୁ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାକୁ ବିଧାୟକ ଭାବେ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇ ପରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର କେତେକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ସାନ୍ତାଳୀ ରଚନାବଳୀ ମଧ୍ୟରେ "ଭଞ୍ଜ କଙ୍କା କୁଙ୍କି", "ଆଦିବାସୀର ଆନ୍ଦର", "ସିବିଲ ସେରେଞ୍ଜ" ଓ "ଯାତ୍ରା ପଟ ବାଗି ଗିରା" ଆଦି ଅନ୍ୟତମ ।
ସୁନାରାମ ସୋରେନ ୧୯୧୮ ମସିହା ଫେବୃଆରୀ ୪ ତାରିଖରେ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟସ୍ଥିତ ବହଳଦା ନିକଟସ୍ଥ ହେସଳା ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମିତ ଓ ପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଦୁର୍ଗୀ ସୋରେନ ଓ ବାପାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚମ୍ପାଇ ସୋରେନ ।
ସାନ୍ତାଳ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ସାମାଜିକ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ନାମ ତାଙ୍କ ଜେଜେବାପା ସୁନାରାମ ସୋରେନଙ୍କ ନାମ ଅନୁସାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ସାତ ପୁଅ ଏବଂ ଚାରି ଝିଅଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଜୈଷ୍ଠତମ ଥିଲେ ।
ଲେଖକ ଜୟରାମ ଟୁଡ଼ୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନୀ ଉପରେ ସାନ୍ତାଳୀରେ ଏକ ଆତ୍ମଜୀବନୀମୂଳକ ପୁସ୍ତକ "ଭଞ୍ଜ କୁଲ୍‌ ଭୁର୍‌କା: ଇପିଲ ସୁନାରାମ ସୋରେନ" ରଚନା କରି ୨୦୨୦ ମସିହାରେ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଅକାଦେମି ବାଳ ସାହିତ୍ୟ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
ବର୍ତ୍ତମାନର ସିରିଆ ଅଞ୍ଚଳ , ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ଦଶମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ନବ-ଆସିରିୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଅଧୀନରେ ଏକୀଭୂତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ରାଜଧାନୀ ଥିଲା ଆସ୍ସର ସହର ।
ସିରିଆ ସରକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ଚାର୍ଟର୍ ସ୍ୱାକ୍ଷର ହେବା ପରେ ୨୪ ଅକ୍ଟୋବର ୧୯୪୫ରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସିରିଆ ଏକ ସ୍ୱାଧୀନ ଦେଶ ଭାବରେ ଅସ୍ତିତ୍ବକୁ ଆସିଥିଲା ।
୧୯୬୧ ମସିହାରେ ସିରିୟା ଏଥିରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନତା ପୁନର୍ବାର ପାଇଥିଲା।
1963 ପରଠାରୁ, ସିରିଆ ଆସାଦ୍ ପରିବାରଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ବାଥ୍ ପାର୍ଟିଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହୋଇଆସୁଛି ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସିରିଆରେ ଏକ ବହୁପାକ୍ଷିକ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ହେତୁ ସିରିଆ ବିକ୍ଷୁବଧ ସ୍ଥିତିରେ ଅଛି।
ଏହର ପଶ୍ଚିମରେ ଭୂମଧ୍ୟସାଗର, ଉତ୍ତରରେ ତୁର୍କୀ, ପୂର୍ବରେ ଇରାକ, ଦକ୍ଷିଣରେ ଜୋର୍ଡାନ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମରେ ଇସ୍ରାଏଲ୍ ଅବସ୍ଥିତ ।
ସିରିଆରେ ବିଭିନ୍ନ ଜାତି ଏବଂ ଧାର୍ମିକ ଗୋଷ୍ଠୀ ବାସ କରନ୍ତି, ଯେପରିକି ସିରିଆ ଆରବ, କୁର୍ଦ୍ଦ, ତୁର୍କମେନ, ଆସିରୀୟ, ଆର୍ମେନିଆ, ସର୍କାସିଆନ୍, ମାଣ୍ଡିଆନ୍ ଏବଂ ଗ୍ରୀକ୍ ।
ସିରିଆ ହେଉଛି ଏକ ଐକିକ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଯାହାକି ୧୪ଟି ରାଜ୍ୟକୁ ନେଇ ଗଠିତ ଏବଂ ଏହା ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ଦେଶ ଯିଏ ବାଥ-ପନ୍ଥକୁ ସମର୍ଥନ କରେ।
ଏହା ନଭେମ୍ବର ୨୦୧୧ରେ ଆରବ ଲିଗରୁ ନିଲମ୍ବିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଇସଲାମିକ୍ ସହଯୋଗ ସଂଗଠନ ଏବଂ ଭୂମଧ୍ୟସାଗରୀୟ ସଂଘରୁ ଆତ୍ମ-ନିଲମ୍ବିତ ହୋଇଥିଲା।
୨୦୧୨ରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିବା ସିରିଆର ବର୍ତ୍ତମାନର ସମ୍ବିଧାନ ଏହାକୁ ଏକ ଅର୍ଦ୍ଧ-ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ପ୍ରଧାନ ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ପରିଣତ କରିଛି।
ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ହେଉଛନ୍ତି ରାଜ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେଉଛନ୍ତି ସରକାରୀ ମୁଖ୍ୟ।
ଏହାର ସଂସଦର ନାମ ହେଉଛି "ପିପୁଲ୍ସ କାଉନସିଲ୍" ହେଉଛି ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ, ସରକାରୀ ଅର୍ଥ ଆବଣ୍ଟନ ଅନୁମୋଦନ ଏବଂ ସରକାରୀ ନୀତି ବିତର୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ ।
ମହାଭିଯୋଗ ପ୍ରସ୍ତାବ ସାଧାରଣ ସଂଖ୍ୟାଗରିଷ୍ଠତାଦ୍ୱାରା ସଂସଦରେ ଗୃହିତ ହେଲେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କୁ ଇସ୍ତଫାପତ୍ର ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ସିରିଆ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଗଠିତ ଦୁଇଟି ବିକଳ୍ପ ସରକାର, ସିରିଆର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀକାଳୀନ ସରକାର ଏବଂ ସିରିଆ ସାଲଭେସନ୍ ସରକାର ଦେଶର ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଭାଗକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଏହାର ଜଳବାୟୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର, ଯଥା -: ଆର୍ଦ୍ର ଭୂମଧ୍ୟସାଗରୀୟ ଉପକୁଳାଞ୍ଚଳ, ଅର୍ଧ୍ଧ ଶୁଷ୍କ ଷ୍ଟେପ୍ ତୃଣ ଭୁମି , ପୂର୍ବରେ ଶୁଷ୍କ ମରୁଭୂମି ।
ତଥାକଥିତ "ସଭ୍ୟତାର ଏନ୍ତୁଡିଶାଳ" ଭାବେ ପରିଚିତ ପନ୍ଦରଟି ଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ସିରିଆ ଅନ୍ୟତମ।
ରାମ ବନବାସକୁ ଯିବା ପରେ ଦଶରଥ କ୍ରନ୍ଦନରତା କୌଶଲ୍ୟା ସହିତ ତାଙ୍କ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇଛନ୍ତି ।
ସେ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ କିପରି ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ସେ ଶ୍ରବଣ କୁମାର ନାମକ ଜଣେ ବାଳକକୁ ଶୀକାର ବୋଲି ଭାବି ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
ସେ ଶବ୍ଦର ଦିଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି ଶିକାର କରିବାରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଥିଲେ ଏବଂ ଏକ ପଶୁ ଜଲପାନ କରିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଥିଲେ ।
ବାସ୍ତବରେ ଶ୍ରବଣ କୁମାର ନାମକ ଏକ ବାଳକ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପିତା ମାତାଙ୍କ ପାଇଁ ନଦୀରୁ ଜଳ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲା ।
ସେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟର କ୍ରନ୍ଦନ ଶୁଣି ଦଶରଥ ସେଠାରେ ପହଂଚି ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କରି ତିର ଆଘାତରେ ନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ବାଳକ ମରି ପଡିଛି ।
ଅଜାଣତରେ ଏଭଳି ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିବାରୁ ପିଲାଟି ଦଶରଥଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରି ଛାତି ଭିତରୁ ତୀର ବାହାର କରିବାକୁ ଗୁହାରୀ କଲା ।
ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲା ଯେ ତାଙ୍କ ଜଳ ପାତ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ଅନ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ, କାରଣ ସେମାନେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବେ ।
ଦଶରଥ ଅନ୍ଧ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କ ପୁଅର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଜନକ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ ।
ପିତାମାତା, ଦୁଃଖରେ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇ ରାଜକୁମାରଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦିଅନ୍ତି: "ଯେପରି ଆମର ପ୍ରିୟ ପୁଅଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଆମେ ମରୁଛୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସମ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ "।
ଶେଷ ସମୟରେ ଏହା ମନେ ପକାଇ ଦଶରଥ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଅଭିଶାପ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୋଇଛି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶେଷ ପାଖେଇ ଆସିଛି ।
ବିବାହର ବହୁବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁତ୍ରରୂପୀ କୌଣସି ବଂଶଜ ନ ଥିବାରୁ ରାଜାଙ୍କର ବଡଦୁଃଖ ଥିଲା ଯେ ତାଙ୍କର ମହାନ ଇକ୍ଷାକୁ କୁଳରେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବାକୁ କେହି ନାହାନ୍ତି ।
କୁଳଗୁରୁ ବଶିଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ନିମନ୍ତେ ଋଷିଶୃଙ୍ଗଙ୍କଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ରେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ।
ରାଜା କୁଳଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ମହାନ୍ ଋଷି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ।
ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ରେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ ସମାପନ ପରେ ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡରୁ ଆବିର୍ଭୁତ ହୋଇ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଏକ ଚରୁଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରି ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ସେବନ କରିବାକୁ କହିଲେ ।
ରାମ ବନବାସ ଗମନ କରିବାର କିଛି କାଳ ପରେ ପ୍ରିୟପୁତ୍ର ରାମଙ୍କର ବନବାସ ଜନିତ ବିଚ୍ଛେଦ ଦୁଃଖ ସହ୍ୟ କରି ନ ପାରି ରାଜା ଦଶରଥ ଅଚିରେ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ ।
ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣ ବାଲ୍ମିକୀ କୃତ ରାମାୟଣର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁସାରେ ଦଶରଥ ଥିଲେ ତ୍ରେତୟା ଯୁଗରେ ଅଯୋଧ୍ୟାର ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀୟ ରାଜା ତଥା ପ୍ରଭୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପିତା ।
ଦଶରଥଙ୍କ ପିତା ଥିଲେ ରାଜା ଅଜ ଏବଂ ମାତା ଥିଲେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅପ୍‌ସରା ଇନ୍ଦୁମତୀ ।
ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କୁ ଜଣେ ଆଦର୍ଶ ମହାରାଜା, ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ଏକ ପିତା ତଥା ନିଜ ବଚନ ପ୍ରତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବେ ଚିତ୍ରିତ କରାଯାଇଛି ।
ଏକ ପୌରାଣିକ ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ରାଜା ରୋମପାଦଙ୍କ ପୋଷ୍ୟକନ୍ୟା ତଥା ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଶାନ୍ତା ବାସ୍ତବରେ ଦଶରଥଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ।
ଅଧିକାଂଶ ଏକକ ଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟ ଭାବରେ କରାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଏହା ଫୁସଫୁସ, ଯକୃତ କିମ୍ବା ବୃକ୍‌କ ପ୍ରତିରୋପଣ ସହିତ କରାଯାଇପାରେ ।
ହୃଦୟ ଉଦ୍ଧାର ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଦାତାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ହେପାରିନ୍ ଦିଆହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଏକ ଇନସୁଲେଟେଡ୍ ଅଙ୍ଗ ପରିବହନ ବାକ୍ସରେ ଥଣ୍ଡା ସାଲାଇନରେ ରଖାଯାଏ ।
ଅଧିକ ସାଧାରଣ ପଦ୍ଧତି ହେଉଛି ଦ୍ୱି-କ୍ୟାଭାଲ୍ ପଦ୍ଧତି ଯାହା ଏକ ପ୍ରକାର ଅର୍ଥୋଟୋପିକ୍ ପ୍ରଣାଳୀ ଯେଉଁଥିରେ ଦାତାର ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ, ଗ୍ରହିତାର ପୂର୍ବ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସମାନ ସ୍ଥାନରେ ରଖାଯାଇଥାଏ ।
ଏଥିରେ ଦାତାର ବାମ ଅଳିନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତକର୍ତ୍ତାର ଆଟ୍ରିଆଲ୍ କଫ୍ ସହିତ ଯୋଗ କରିଦେବା, ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ଯୋଗଗୁଡିକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ କ୍ରସ୍-କ୍ଲମ୍ପ ମୁକ୍ତ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଫୁସଫୁଲା ଧମନୀ ଏବଂ ଆର୍ଟାକୁ ମଡେଲିଂ କରାଯାଏ ।
ହୃଦୟ ପ୍ରତିରୋପଣ ଜୀବନର ଗୁଣ ଏବଂ ଅବଧିରେ ଉନ୍ନତି ଆଣିପାରେ, ବିଶେଷତ ଛୋଟ ପ୍ରାପ୍ତକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କଠାରେ ।
ରୋଗୀର ଯଦି ଉଚ୍ଚ ଧରଣର ଫୁସଫୁସ ରକ୍ତ ପ୍ରତିରୋଧ ଥାଏ କିମ୍ବା ସକ୍ରିୟ କର୍କଟ ଥାଏ ତେବେ ଏହି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ନିରାପଦ ନୁହେଁ ।
ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ନକରିବାର ଅନ୍ୟ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ସକ୍ରିୟ ସଂକ୍ରମଣ, ଗୁରୁତର ବୃକ୍‌କ କିମ୍ବା ଯକୃତ ବିଫଳତା, ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଫୁସଫୁସ ଏମ୍ବୋଲିଜ୍ମ, ଫୁସଫୁସ ରୋଗ କିମ୍ବା ଜଟିଳତା ସହିତ ମଧୁମେହ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁରୁତର ରୋଗ, ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଷ୍ଟ୍ରୋକ୍, ଡ୍ରଗ୍ ଏବଂ ମଦ୍ୟପାନର ଅପବ୍ୟବହାର କିମ୍ବା ମୋଟାପଣ ମଧ୍ୟ ବିପଦକୁ ବରଣ କରିପାରେ ।
କେତେକ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କେବଳ ୬୦ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ଲୋକଙ୍କଠାରେ କରାଯାଇଥାଏ।
ଏହା ଜଟିଳ ହେଲେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଏବଂ ଆଲୋଗ୍ରାଫ୍ଟ ଭାସ୍କୁଲୋପାଥି ହୋଇପାରେ ।
ପ୍ରତିରୋପଣର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲେ ସଂକ୍ରମଣର ଆଶଙ୍କା ରହିପାରେ, ବିଶେଷକରି ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାରର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ ପରେ ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ୟା ଯେପରିକି ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ, ଉଚ୍ଚ କୋଲେଷ୍ଟେରଲ ଏବଂ କର୍କଟ ବିଶେଷତଃ ଚର୍ମ କର୍କଟ ହୋଇପାରେ ।
ଯଦି ଦାତାର ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ୪ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ରୋପଣ କରାଯାଏ ଏବଂ ଯଦି ପ୍ରାପ୍ତକର୍ତ୍ତା ଅଳ୍ପ ବୟସ୍କ ହୋଇଥାଆନ୍ତି ତେବେ ଭଲ ଫଳାଫଳ ହାସଲ ହୁଏ ।
ପ୍ରାପ୍ତକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧାରୁ ଅଧିକ ଅଣ-ଇସକେମିକ୍ କାର୍ଡିଓମାୟୋପାଥି, ଏକ ତୃତୀୟାଂଶ କରୋନାରୀ ଧମନୀ ରୋଗ ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶରେ ଭାଲ୍ଭୁଲାର୍ ହୃଦ୍ ରୋଗ, ଜନ୍ମଗତ ହୃଦ ରୋଗ ଏବଂ ପୁନଃ-ପ୍ରତିରୋପଣ ରହିଥାଏ ।
ହୃଦ୍‌ପାତ ଗ୍ରହୀତାମାନଙ୍କର ସାଧାରଣତଃ ଶାରୀରିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଘୋର ସୀମିତ ଥାଏ ରହିଥାଏ ଓ ଉପଲବ୍ଧ ଉତ୍ତମ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଇଥାଏ, ଯେପରିକି କାର୍ଡ଼ିଆକ ରିସିଙ୍କ୍ରୋନାଇଜେସନ ଥେରାପି ଏବଂ ଏକ ପ୍ରତିରୋପଣ ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଡିଓଭର-ଡିଫିବ୍ରିଲେଟର ଦିଆଯାଇ ସାରିଥାଏ ।
ଏକ ପ୍ରାପ୍ତକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଉପଯୁକ୍ତତାକୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ସ୍କୋରିଂ ସିଷ୍ଟମ୍ ଅଛି ।
ସାଧାରଣତଃ ଦାତାମାନଙ୍କର ମସ୍ତିଷ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥାଏ; ଯଦିଓ ଅଳ୍ପ କେତେକ କେନ୍ଦ୍ରରେ ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାଳକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ମୃତ୍ୟୁ ବା ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ଚାଲୁନଥିବା ଦାତାର ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।
ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ପ୍ରତିରୋପଣ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଗୁରୁତର ରୋଗୀର ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡକୁ ବାହାର କରିଦେଇ ତା' ସ୍ଥାନରେ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ସୁସ୍ଥ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ରୋପଣ କରାଯାଏ ।
ଏହା କରାଯାଏ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚିକିତ୍ସା ସତ୍ତ୍ୱେ ରକ୍ତକୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାବରେ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ପମ୍ପ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୁଏ ଯେପରିକି ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଥିବା ହୃଦ୍‌ପାତ କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର କରୋନାରୀ ଧମନୀ ରୋଗ ।
ସାଧାରଣତଃ ଅଣ-ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନକାରୀ ହୃଦଘାତ ଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ବିକଳ୍ପ, ଯାହାର ଆୟୁଷ ୬ ମାସରୁ କମ୍ ଥାଏ ।
ଆଧୁନିକ ଭାରତୀୟ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଆନ୍ଦୋଳନର ଅଗ୍ରଣୀ ‘ଶ୍ରୀସ ଚନ୍ଦ୍ର ଚାଟାର୍ଜି’ ଏହି ମନ୍ଦିରର ସ୍ଥପତି ଥିଲେ ।
ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ସ୍ୱଦେଶୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ନୀତି ଏହି ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣରେ ପ୍ରଭାବ ପକେଇଥିଲା ।
ହିନ୍ଦୁ ସ୍ଥାପତ୍ୟର ନାଗର ବିଦ୍ୟା ଅନୁସାରେ ଏହି ତିନି ମହଲା ବିଶିଷ୍ଟ ମନ୍ଦିର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ।
ସମୁଦାୟ ମନ୍ଦିରରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ଯୁଗର କାହାଣୀ ମନ୍ଦିର ଗାତ୍ରରେ ଖୋଦିତ ହୋଇଛି ।
ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବିଶ୍ୱନାଥ ଶାସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ବାରାଣସୀରୁ ଶତାଧିକ ଦକ୍ଷ ଓ କୁଶଳୀ କାରିଗର ଆସି ମନ୍ଦିରର ବିଗ୍ରହମାନଙ୍କୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ଜୟପୁରରୁ ଶଙ୍ଖ ମର୍ମର, ଆଗ୍ରା କୋଟାର ମକରନରୁ କୋଟା ପ୍ରସ୍ତର ଅଣାହୋଇ ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥିଲା ।
କୃତ୍ରିମ ଦୃଶ୍ୟରାଜି ଓ ପତନମୁଖୀ ଝରଣା ଏହାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବହୁଗୁଣର ବୃଦ୍ଧି କରୁଛି ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ ମନ୍ଦିର, ବିରଳା ମନ୍ଦିର ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା, ଭାରତର ଦିଲ୍ଲୀ ନଗରୀରେ ଥିବା ଏକ ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ହୋଇଛି ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ କହିଲେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବୁଝାଏ, ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ପାଳନକର୍ତ୍ତା ଅଟନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସାଥିରେ ଥିଲେ ନାରାୟଣ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ଶିବ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଗୌତମ ବୁଦ୍ଧଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ମନ୍ଦିର ଅଛି ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଏହି ମନ୍ଦିର ୧୯୩୩ ମସିହାରେ ବିରଳା ପରିବାରର ଉଦ୍ୟୋଗପତି ଓ ଦାତା ‘ବଳଦେଓ ଦାସ ବିରଳା’ ଓ ତାଙ୍କ ସୁପୁତ୍ର ‘ଯୁଗଳ କିଶୋର ବିରଳା’ ତିଆରି କରେଇଥିବାରୁ ମନ୍ଦିରକୁ ବିରଳା ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ପଣ୍ଡିତ ବିଶ୍ୱନାଥ ଶାସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଦିଲ୍ଲୀରେ ଗଠିତ ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ମନ୍ଦିରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ପ୍ରଥମ ବଡ଼ ମନ୍ଦିର ଥିଲା ।
ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଛୋଟ ମନ୍ଦିର, ଜଳ ଫୁଆରା ଓ ଏକ ବଡ଼ ବଗିଚା ଅଛି ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ହିନ୍ଦୁ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଅଛି ।
ଏହା ଏକ ବିରାଟ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ଆକର୍ଷଣର କେନ୍ଦ୍ର ହୋଇଛି ଓ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ତଥା ଦିୱାଲୀ ପର୍ବତମାନଙ୍କରେ ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ଭକ୍ତ ଆସନ୍ତି ।
ଭାରତର ଅନେକ ସହରରେ ବିରଳା ତିଆରି କରିଥିବା ମନ୍ଦିରମାଳା ମଧ୍ୟରୁ ଦିଲ୍ଲୀର ଏହି ମନ୍ଦିର ପ୍ରଥମ ଥିଲା ।
ସେ ୧୯୭୦ ଦଶକରେ ଭାରତୀୟ ସମାଜବିଜ୍ଞାନର ଜଣେ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟସ୍ରୋତ ସମାଜବିଜ୍ଞାନରେ ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନର ଚିନ୍ତାଧାରାର ଦାଇତେ ଗରାହଣ କରିଥିଲେ ।
୧୯୮୦ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ସେତେବେଳେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ ଗ୍ରାମୀଣ ପରିଚାଳନା ବିଭାଗର ଅଗ୍ରଣୀ ତଥା ବରିଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାପକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ।
ତତ୍କାଳୀନ ନୂତନ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନରେ ତାଙ୍କର ଏକ ଅଧ୍ୟୟନ ଏହାକୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମାନଚିତ୍ରରେ ସ୍ଥାନିତ କରିଥିଲା ।
ରେ ସେ ୧୯୮୦ ମସିହାରେ ପ୍ରଥମ ବ୍ୟାଚ୍ ପାଇଁ ଏକ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ "ଗ୍ରାମୀଣ ପରିବେଶ" କୁହାଯାଉଥିଲା ।
ଏକ ଫାଉଣ୍ଡେସନ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଯାହାକି ଏକ "ବ୍ୟବସାୟ ପରିଚାଳନା କୌଶଳ ପ୍ରୋଗ୍ରାମ ଡିଜାଇନ୍"କୁ ଗ୍ରାମ ସମାଜ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା ।
ଏହା "ଗ୍ରାମ କ୍ଷେତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ବିଭାଗ" ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଭାବରେ ଡିଜାଇନ୍ କରାଯାଇଥିଲା ।
ବ୍ୟବସାୟ ବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଉଦ୍ଭାବନ ଥିଲା ଯାହା ସେ ବୋଧହୁଏ ନିଜର ସମାଜବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭୂତିରୁ ଅଗ୍ରଗତି କରିଥିଲେ ।
ଏହି ପାଠ୍ୟକ୍ରମକୁ ଆହୁରି ବିକଶିତ ଏବଂ ବିଭାଜନ କରାଯାଇଛି; ୨୦୧୨ ମସିହାରେ, ଏହାକୁ "ଗ୍ରାମୀଣ ସମାଜ ଏବଂ ନୀତି", "ଗ୍ରାମୀଣ ଜୀବିକା ପ୍ରଣାଳୀ" ଏବଂ "ଗ୍ରାମୀଣ ଅନୁସନ୍ଧାନ ପ୍ରଣାଳୀ" କୁହାଯାଉଥିବା ତିନିଟି କ୍ରେଡିଟ୍ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଭାବରେ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା କ୍ଷେତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଭାବରେ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମ ସେମିଷ୍ଟାର ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଭାବରେ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ ।
୧୯୮୪ ମସିହାର ବିଶ୍ୱ ସମାଜବିଜ୍ଞାନ କଂଗ୍ରେସରେ ମହିଳା କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ତଥା ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କମିଟି 32 ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଲୀଲା ଦୁବେ ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା ଆନ୍ଥ୍ରୋପୋଲୋଜିଷ୍ଟ ତଥା ନାରୀବାଦୀ ପଣ୍ଡିତ ଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଅନେକେ ଲୋକ ଲୀଲାଦି ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ ।
ସେ ଆନ୍ଥ୍ରୋପୋଲୋଜିଷ୍ଟ ତଥା ସମାଜବିଜ୍ଞାନୀ ଶ୍ୟାମ ଚରଣ ଦୁବେଙ୍କ ବିଧବା ସ୍ତ୍ରୀ ତଥା ସ୍ୱର୍ଗତ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଗାୟକ ସୁମତି ମୁତାଟକରଙ୍କ ସାନ ଭଉଣୀ ଥିଲେ ।
ସେ ମ୍ୟାଟ୍ରିଲିନି ଏବଂ ଇସଲାମ ଉପରେ ଅନେକ ପୁସ୍ତକ ଲେଖିଥିଲେ: ଲାକାଡିଭ୍ସରେ ଧର୍ମ ଏବଂ ସମାଜ ଓ ମହିଳା ଏବଂ ସମ୍ପର୍କ: ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ତୁଳନାତ୍ମକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ।
ସେ ପୂର୍ବରୁ ଓସମାନିଆରେ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ସାଗର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଦୁବେଙ୍କ ଏକାଡେମିକ୍ କ୍ୟାରିଅର୍ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ସେ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ମହିଳା ସ୍ଥିତିର କମିଟି ର "ଟାୱାର୍ଡ୍ ସମାନତା" ରିପୋର୍ଟ ଗଠନ କରିବାରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ବିଷୟରେ ଭାରତ ସଂସଦରେ ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଭାରତୀୟ ଏକାଡେମୀରେ ଏବଂ ର ସହାୟତାରେ କେନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ଆଣିଥିଲେ ।
ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଲୀଲା ଦୁବେ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ କାଉନସିଲ୍ ଅଫ୍ ସୋସିଆଲ୍ ସାଇନ୍ସ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଏବଂ ନେହେରୁ ମେମୋରିଆଲ୍ ମ୍ୟୁଜିୟମ୍ ଏବଂ ଲାଇବ୍ରେରୀ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ଥିଲେ।
ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ସେ ବିଶ୍ୱର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅଧ୍ୟାପିକା ପରିଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଇଷ୍ଟ ଇଣ୍ଡିଆ କମ୍ପାନୀର ଜଣେ ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଶେଷରେ କ୍ଷମତାରୁ ବହିଷ୍କୃତ କରାଯାଇ ସିଂହାସନରେ ତାଙ୍କ ପୋଷ୍ୟପୁତ୍ର ଜାନକୋଜି ରାଓ ସ୍କିନ୍ଦିଆ ଦ୍ୱିତୀୟଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ବାଇଜା ବାଇ ଯୌବନାବସ୍ଥାରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ବ୍ରିଟିଶ ବିରୋଧୀ ଆଭିମୁଖ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଜଣାପଡିଛି ।
ବ୍ରିଟିଶ ଅଭିଯାନ ସମୟରେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡାରିସ ବିରୋଧରେ ପେଶୱା ବାଜି ରାଓ ଦ୍ୱିତୀୟଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ ।
ଯେତେବେଳେ ଦୌଲତ ରାଓ ବ୍ରିଟିଶର ଦାବି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୋଷାରୋପ କରିଥିଲେ ।
ସ୍କିନ୍ଦିଆ ଅଜମେରଙ୍କୁ ବ୍ରିଟିଶ ନିକଟରେ ସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଦୃଢ଼ ବିରୋଧ କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କ ସହିତ ମରାଠା ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଅସାୟେ ଯୁଦ୍ଧରେ ୱେଲିଙ୍ଗଟନ ଭବିଷ୍ୟତର ରାଜକୁମାର "ଅର୍ଥର ୱେଲେସ୍ଲି"ଙ୍କ ସହ ଲଢିଥିଲେ ।
ପ୍ରଶାସନିକ ତଥା ରାଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହାୟତା କରିବାକୁ ଦୌଲତ ରାଓ ବାଇଜା ବାଇଙ୍କୁ ପ୍ରଶାସନରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ସଖାରାମ ଘାଟଗେ ଏବଂ ମାତା ସୁନ୍ଦେରାବାଇ କୋଲହାପୁରର ଭୋନ୍ସଲେ ଶାସକମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ ।
ବାଇଜା ବାଇଙ୍କ ଚାଣକ୍ୟ ତଥା କଳା ଏବଂ ଧର୍ମ ସମର୍ଥନର ଅନେକ ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶ ରହିଛି ।
ସେ ଜଣେ ରାଣୀ ଏବଂ ଯୁଗଳ ଭାବରେ ସେ ସ୍କିନ୍ଦିଆ ଡୋମେନ ତଥା ଉତ୍ତର ଭାରତର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ ମନ୍ଦିର ଏବଂ ପୂଜାପାଠ କରିଛନ୍ତି ।
ଯମୁନା ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ଏକ ପବିତ୍ର ନଦୀର ନାମ ଯାହା ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ମୂଖ୍ୟ ଉପନଦୀ ।
କେତେକ ପୂର୍ବତନ ପୋଥିରେ ଯମୁନାଙ୍କୁ ଯମି ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମରେ ଲେଖାଯାଇଛି ।
ହିନ୍ଦୁ ପୋଥି ଅନୁସାରେ ଯମୁନାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାତାଙ୍କ ନାମ ସଞ୍ଜନା ଥିଲା ।
ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଯମୁନା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ ନିଜର ଅର୍ଜିତ ସମସ୍ତ ପାପ ଧ୍ରୌତ ହୋଇଯାଏ ।
କେତେକ ପୁରାଣ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯମୁନାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କେତେକ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସରଣ୍ୟୁ ବା ସଞ୍ଜନାଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ ଲିଖିତ ଅଛି ।
ତାଙ୍କର ଭାଇମାନଙ୍କର ନାମ ଯଥାକ୍ରମେ ପ୍ରଥମ ବ୍ୟବସ୍ୱତ ମନୁ , ଅଶ୍ୱିନୀ ଯମଜ ଭ୍ରାତା ଓ ଶନି ।
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବରେ ତାଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟତନୟା, ସୂର୍ଯ୍ୟଜା ଓ ରବିନନ୍ଦିନୀ ନାମମାନ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ।
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସଞ୍ଜନା ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଉତ୍ତାପ ସହ୍ୟ କରିନପାରି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱୟ ବନ୍ଦ କରିଦେବାରୁ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, “ତୁମର ସନ୍ତାନ କଳା ରଙ୍ଗର ହେବ ଓ ତାଙ୍କୁ ଯମ କୁହାଯିବ ।
” ତା’ପରେ ସଞ୍ଜନା ତାଙ୍କୁ ଖୋଲା ଆଖିରେ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲାବେଳେ ଆଖି ମିଟି ମିଟି ହୋଇଗଲା ।
” ଖୋଲା ଆଖି ରଖିଥିବାରୁ ଯମୁନା ସଦାସର୍ବଦା ଦେବୀ ରୂପରେ ଚିରକାଳ ପୂଜ୍ୟ ହୋଇ ରହିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ।
ଗୁପ୍ତ ବଂଶର ରାଜତ୍ୱ କାଳରୁ ମନ୍ଦିର କବାଟରେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଅଗ୍ନି ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ ଯମୁନାଙ୍କର ଦେହ ରଙ୍ଗ କଳା, ତାଙ୍କର ବାହନ ହେଉଛି କଚ୍ଛପ ଓ ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଜଳ ପାତ୍ର ଧରିଥାଆନ୍ତି ।
ଗୋଟିଏ ପୁରାତନ ଚିତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଗୋରା ରଙ୍ଗ ବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳା ଭାବରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ।
ନୁସରତ ଫତେ ଅଲି ଖାନ ଜଣେ ପାକିସ୍ଥାନୀ ଗାୟକ, ସଙ୍ଗୀତକାର, ସୁରକାର, ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଓ ବିଶେଷତଃ ସୁଫି ଭକ୍ତି ସଙ୍ଗୀତ କବାଲିର ଗାୟକ ଥିଲେ ।
ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ମତରେ ସେ ହିନ୍ଦୀ, ପଞ୍ଜାବୀ ଓ ଉର୍ଦ୍ଦୁ ଭାଷାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଫି ଗାୟକ ଥିଲେ ଓ ଇତିହାସ ପୃଷ୍ଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବାଲି ଗାୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ; ଯାହାଙ୍କୁ କବାଲିର ଶାହ-ଏନ-ଶାହ କୁହାଯାଉଥିଲା ।
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ ଓ କିଛି ଘଣ୍ଟା ନିମନ୍ତେ ଗାଇପାରୁଥିଲା ।
ଦିଲ୍ଲୀ ଘରାନାର କବାଲ ବଚ୍ଚୋଁ ଘରାନାର ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ ଓ ପରିବାରର ପରମ୍ପରାକୁ ୬୦୦ ବର୍ଷ ଧରି ଉଜ୍ଜିବିତ କରି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ମଧ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଲ୍ୟାଲ୍ଲପୁର ରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି ମାତ୍ର ୧୫ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଚେଲମରେ ଚେଲମ ଜନ ସାଧାରଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
୧୯୮୦ ମସିହାର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଇଂଲଣ୍ଡର ବିର୍ମିଙ୍ଗ‌ହାମରେ ଥିବା ଓରିଏଣ୍ଟାଲ ସ୍ଟାର ଏଜେନ୍ସିଦ୍ୱାରା ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ ।
ୟୁରୋପ, ଭାରତ, ପାକିସ୍ଥାନ ଓ ଆମେରିକାରେ ସେ ଅନେକ ଆଲବମ ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ ।
କବାଲିକୁ ଜନପ୍ରିୟ କରିବା ସାଥେ ସାଥେ ସେ ପାକିସ୍ଥାନ ପ‌ପ୍, ଭାରତୀୟ ଓ ବଲିଉଡ ସଙ୍ଗୀତ ଭଳି ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ପ‌ପୁଲାର ମ୍ୟୁଜିକରେ ପ୍ରଭାବ ପକେଇଥିଲେ ।
ଲଣ୍ଡନର ୧୯୮୫ ମସିହାର ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ୱର୍ଲଡ ଅଫ ମ୍ୟୁଜିକ, ଆର୍ଟ ଓ ଡାନ୍ସ ଉତ୍ସବରେ ଖାନ ତାଙ୍କର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
୧୯୮୭ ମସିହାରେ ସେ ଜାପାନ ଫାଉଣ୍ଡେସନର ନିମନ୍ତ୍ରଣ କ୍ରମେ ଜାପାନ ଯାଇ ସେଠାରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଜାପାନର ପଞ୍ଚମ ଏସିଆନ ଟ୍ରାଡିସନାଲ ପରଫର୍ମିଙ୍ଗ ଆର୍ଟ ଫେଷ୍ଟିଭାଲରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
ଜୀବନ ବ୍ୟାପି ତାଙ୍କର ପେଷାରେ ଖାନ ଅନେକ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ଗାୟକ ଯେପରିକି ଆଲାମ ଲୋହାର, ନୁରଜାହାନ, ଏ ଆର ରେହମାନ, ଆଶା ଭୋସଲେ, ଜାଭେଦ ଅଖତର ଓ ଲତା ମଙ୍ଗେସକରଙ୍କ ସ‌ହିତ ସୁସମ୍ପର୍କ ରଖିଥିଲେ ।
ରାଣା ନେପାଳର ପୋଖରାର ବାତୁଲଚୌର ସ୍ଥାନରେ ବଢ଼ିଥିଲେ ଓ ସେଠାରେ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ବାଗବଜାରର ପଦ୍ମ କନ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ନାମ ଲେଖାଇ ୧୯୬୫ ମସିହାରେ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ବଙ୍ଗଳାଦେଶରେ ଥିବା ମାଇମେନସିଂର ଭାରତେଶ୍ୱରୀ ହୋମସରୁ ସେ ୧୯୬୭-୬୮ରେ ଗୃହ ବିଜ୍ଞାନରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ଓ ୧୯୭୦ ମସିହାରେ ନେପାଳର ତ୍ରିଭୂବନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳ‌ୟରୁ ଇଣ୍ଟରମିଡିଏଟ ସ୍ତରର ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୭୭ ମସିହାରେ ସେ ଭାରତର ବରୋଦାସ୍ଥିତ ମହାରାଜା ସୟାଜିରାଓ ବିଶ୍ୱ ବିଦ୍ୟାଳୟର ସଙ୍ଗୀତ କଲେଜରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଇଥିଲେ ।
ଭାରତର ଆଲ୍ଲାହାବାଦସ୍ଥିତ ପ୍ରୟାଗ ସଙ୍ଗୀତ ସମିତିରୁ ରାଣା ସିନିଅର ସ୍ତରର ଡିପ୍ଲୋମା ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରେ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ରେଡିଓ ନେପାଳ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଏଫଏମ ଚାନେଲ, ନେପାଳ ଟେଲିଭିଜନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଟିଭି ଚାନେକରେ ରାଣାଙ୍କର ଗାଇଥବା ଗୀତ ବିଗତ ୪୦ ବର୍ଷ ଧରି ନିୟମିତ ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା ।
ଦଶଟିରୁ ଅଧିକ ନେପାଳୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେ ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ଗାୟିକ ଭାବରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ ।
ବିଭିନ୍ନ ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ସାହିତ୍ୟିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପ୍ର‌ଯୋଜିତ ଅନେକ ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରେ ସେ ବିଚାରପତି ଭାବରେ ଯୋଗଦାନ କରିଥିଲେ ।
ବଙ୍ଗଳା ଦେଶରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ପ୍ରଥମ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆ ଆସୋସିଏସନ ଫର ରିଜିଓନାଲ କୋଅପରେଶନ ସଂସ୍ଥାରେ ସେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ ଓ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଭାରତ, ଚୀନ, ଦକ୍ଷିଣ କୋରିଆ, ଜାପାନ, ସିଙ୍ଗାପୁର, ଥାଇଲାଣ୍ଡ ଓ ରୁଷିଆରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଅନେକ ସାଂସ୍କୃତିକ ଉତ୍ସବରେ ଯୋଗଦାନ କରିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ପିତା ଧର୍ମରାଜ ଥାପା ବିଖ୍ୟାତ ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଯାୟକ ଥିଲେ ଓ ସେତେବେଳର ନେପାଳର ଏକମାତ୍ର ରେଡିଓ ଷ୍ଟେସନର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରୋଗ୍ରାମରେ ଭାଗ ନେଉଥିଲେ ।
ପ‌ପ୍ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଆଧୁନିକ ଗୀତ ଗାଇବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରାଣା ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇବାରେ ମଧ୍ୟ ବିଶେଷତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ନେପାଳୀ, ହିନ୍ଦୀ ଓ ଉର୍ଦ୍ଦୁ ଭାଷାରେ ଓ ନେପାଳର ଭୋଜପୁରୀ, ମୈଥିଳୀ ଓ ନେୱାରୀ ଭାଷାରେ ୨୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ଗୀତ ରେକର୍ଡ଼ କରେଇଛନ୍ତି ।
ଏହି ଗୀତମାନଙ୍କରେ ଆଧୁନିକ, କ୍ଲାସିକାଲ, ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ, ଭଜନ ଓ ଗଜଲ ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକ ଭିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ଗାଇଛନ୍ତି ।
ରାଣା ଖ୍ୟାତନାମା ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଗାୟକ ଓ କବି 'ଧର୍ମରାଜ ଥାପାଙ୍କର ଝିଅ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ରେଡିଓ ନେପାଳରେ କାମ କରୁଥିଲେ ଓ ପରେ ନେପାଳ ସରକାରଙ୍କ ଅନୁଷ୍ଠାନ ନେପାଳ ଏକାଡେମୀରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ନେପାଳୀ ସଂସ୍କୃତିର ବିକାଶ ଓ ଉନ୍ନତି ନିମନ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ମାତା ଥିଲେ ଧର୍ମରାଜ ସାବିତ୍ରୀ ଏକ ସଂସ୍ଥାର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ବିକାଶ ନିମନ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉଥିଲା ।