polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ବଣ୍ଡ ଏବଂ ଷ୍ଟକ୍ ଉଭୟ ସିକ୍ୟୁରିଟି, କିନ୍ତୁ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ପାର୍ଥକ୍ୟ ହେଉଛି ଷ୍ଟକହୋଲ୍ଡରମାନଙ୍କର ଏକ କମ୍ପାନୀରେ ଏକ ଇକ୍ୱିଟି ଅଂଶଧନ ରହିଥାଏ , ଯେତେବେଳେ ବଣ୍ଡହୋଲ୍ଡରମାନଙ୍କର କମ୍ପାନୀରେ ଋଣଦାତା ଅଂଶଧନ ଅଛି ।
ବଣ୍ଡ ହେଉଛି ଆର୍ଥିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ପ୍ରକାର ସୁରକ୍ଷା ଯାହା ଅଧୀନରେ ପ୍ରଦାନକାରୀ ଧାରକ ଙ୍କୁ ଋଣ ଦିଅନ୍ତି ।
ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ, କ୍ରେଡିଟ୍ ଗୁଣବତ୍ତା ନିବେଶକମାନଙ୍କୁ କହିଥାଏ ଯେ ଋଣଗ୍ରହୀତା କେତେ ସମ୍ଭାବନାରେ ଡିଫଲ୍ଟ ହେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି ।
ଫ୍ଲୋଟିଂ ରେଟ୍ ନୋଟ୍ ପାଇଁ, କୁପନ୍ ବଣ୍ଡର ସମଗ୍ର ଜୀବନରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଏକ ମନି ମାର୍କେଟ୍ ରେଫରେନ୍ସ ହାରର ଗତିଉପରେ ଆଧାରିତ ।
ସେ ପିଲାଦିନରୁ ଲୋକଗୀତ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ଥିଲେ ଏବଂ ୧୪ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରଭାବ କଳାମନ୍ଦିରରେ ୧୫ ଟଙ୍କା ଦରମାରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ନାଟକରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ଦର୍ଶକମାନଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଥିଲା ।
ଏହି ନାଟକରେ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତମ ଗୀତ "ଗମଡୁ ମୁଜନେ ପ୍ୟାରେ ଗୋକୁଲ" ଗାଇଥିଲେ ।
ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ଚରଣ ସାହିତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଏବଂ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ ସହିତ ଲୋକଗୀତ ଗୁଡ଼ିକର ଗାନ ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
୧୯୫୫ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ୱାଙ୍କନେର ଡ୍ରାମା କମ୍ପାନୀ ଏବଂ ରାଜକୋଟର ଚୈତନ୍ୟ ଡ୍ରାମ କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରୁଥିଲେ ।
ଏଚ୍ ଏମ୍‌ଭିଦ୍ୱାରା ଶିବାଜୀ ନୁ ହଲରଦୁ, ଆମେ ମାହିଯାରାରେ, ମୋରବି ନି ବାନିଯାନ୍ ନାମକ କିଛି ଆଲବମ୍ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯାହାକି ଗୁଜରାଟରେ ସେହି ସମୟରେ ଅନେକ ଲୋକପ୍ରିୟତା ପାଇଥିଲା ।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ସେ ସତ୍ୟାବାଦୀ ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ପୃଥ୍ୱୀରାଜ ଚୌହାନ ଭଳି କିଛି ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୧୯୯୫ ମସିହାରେ ଗିଜୁଭାଇ ବ୍ୟାସ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତଭାଇ ଭଟ୍ଟ ହେମୁଙ୍କ ନାଟକ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଆକଶବାଣୀକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଆକାଶବାଣୀ ରାଜକୋଟରେ ଜଣେ ତାନପୁରା ବାଦକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେହି ସମୟରେ ସେ ଜବରଛନ୍ଦ ମେଘନି ଏବଂ ଦୁଲା ଭୟ କାଗ ଆଦି ଶିଖିଥିଲେ ଏବଂ ଲୋକଗୀତ ରେକର୍ଡ଼ କରି ଆକାଶବାଣୀରେ ପ୍ରସାରଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୨୯ ମସିହାର ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୪ ତରିଖରେ ଗୁଜରାଟର ସୁରେନ୍ଦ୍ରନଗର ଜିଲ୍ଲାର ସାୟଲାସ୍ଥିତ ଧଙ୍କଣିଆ ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ହେମୁ ଗଦାଭି ଜଣେ ଗୁଜରାଟି ଗାୟକ, ସଙ୍ଗୀତକାର, ଗୀତିକାର ଏବଂ ନାଟ୍ୟକାର ଥିଲେ ।
ପୁଷ୍ପଶ୍ରୀ ପଟ୍ଟନାୟକ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷାବିଦ୍, ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଜ୍ଞାନ ଲେଖିକା, ସାମାଜିକ କର୍ମୀ ଏବଂ ଅଭିଲେଖକାରୀ ।
ସେ ବିଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷା, ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଜ୍ଞାନ, ପରିବେଶବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅଭିଲେଖ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ଅବଦାନ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା ।
ସେ ନିଖିଳ ମୋହନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ମିଶି ସୃଜନିକା ନାମକ ଅଣଲାଭକାରୀ ସଂଗଠନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ସହିତ ବିଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ବିକାଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗବେଷଣା ଓ ଉଦ୍ଭାବନ କରିଆସିଛି ।
ପୁଷ୍ପଶ୍ରୀ ପଟ୍ଟନାୟକ ସୃଜନିକାଠାରେ ଶିଶୁ ଶିକ୍ଷା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ "ଇଣ୍ଟିଗ୍ରାଲ ଏଜୁକେସନ ସେଣ୍ଟର" ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ସହ ଅନୁଷ୍ଠାନର ପତ୍ରିକା ବିଜ୍ଞାନ ତରଙ୍ଗର ସହ-ସମ୍ପାଦନା କରିଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୯୭ ମସିହାରେ କାହିଁକି ଭାଇ କାହିଁକି ପାଇଁ ପ୍ରାଣକୃଷ୍ଣ ପରିଜା ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଜ୍ଞାନ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
ବିଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ବିକାଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗବେଷଣା ଓ ଉଦ୍ଭାବନ ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ସେ ୧୯୮୩ ମସିହାରେ ନିଖିଳ ମୋହନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ସହ ମିଶି ସୃଜନିକା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ସେ ସେଠାରେ "ଇଣ୍ଟିଗ୍ରାଲ ଚିଲ୍ଡ୍ରେ ନ ଏଜୁକେସନ୍ ସେଣ୍ଟର"ର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ, ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଜ୍ଞାନ ପତ୍ରିକା ବିଜ୍ଞାନ ତରଙ୍ଗର ସହ-ସମ୍ପାଦନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ସୃଜନିକାର ଶିକ୍ଷକ ଓ ଛାତ୍ର ନିୟୋଜନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ।
ବିପୁଳ ପରିମାଣର ପବ୍ଲିକ ଡୋମେନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁସ୍ତକ ସଂରକ୍ଷଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୋଷର ଡିଜିଟାଲ ସଂସ୍କରଣର ସମୀକ୍ଷା ଏବଂ ଅନଲାଇନ ପୋର୍ଟାଲ ଓଡ଼ିଆ ବିଭବ ନିମନ୍ତେ ପୁସ୍ତକ ଆୟୋଜନ କରିବା ସମେତ ସୃଜନିକାର ଅଭିଲେଖ କାର୍ଯ୍ୟର ତଦାରଖ କରିଥିଲେ ।
ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ଅଭାବ, ଆର୍ଥିକ ସମସ୍ୟା କିମ୍ବା ଦଳିତ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରୁ ହୋଇଥିବା ଭଳି ବିଭିନ୍ନ କାରଣରୁ ଶିକ୍ଷାଲାଭରେ ଅସୁବିଧା ଭୋଗୁଥିବା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ପଟ୍ଟନାୟକ ନିଜ ଘର ଏବଂ ବଗିଚାରେ ଇଣ୍ଟିଗ୍ରାଲ ଚିଲ୍ଡ୍ରେନ ଏଜୁକେସନ ସେଣ୍ଟର ସହ-ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ବିଦ୍ୟାଳୟଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଥିଲା ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ପିଲାମାନେ ରବିବାର ଅପରାହ୍ନରେ ଆସୁଥିଲେ ।
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଯୋଜନା କିମ୍ବା ପାଠ ଖସଡ଼ା ବଦଳରେ ସେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସୃଜନିକା ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀମାନେ ଜ୍ୟାମିତି ଏବଂ ବିଜ୍ଞାନ ବିଷୟ ପଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ହାତ ତିଆରି ଶିକ୍ଷଣ ଉପକରଣ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ ।
ପଟ୍ଟନାୟକ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ଏକ ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଜ୍ଞାନ ପତ୍ରିକା ବିଜ୍ଞାନ ତରଙ୍ଗର ସହ-ସମ୍ପାଦନା କରିଥିଲେ ।
ପଟ୍ଟନାୟକ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଜୀବବିଜ୍ଞାନରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ସ୍ନାତକ ଲାଭକରିଥିଲେ ।
ବିଜ୍ଞାନଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କ୍ରୀଡ଼ା, ପରିସଂଖ୍ୟାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଆଗ୍ରହ ଭିନ୍ନ ଥିଲା।
ସେ ଦେଶର ପ୍ରଥମ ବଜାର ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା ଅପରେସନ୍ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଗ୍ରୁପ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
ଅହମ୍ମଦାବାଦର ନେହେରୁ ଫାଉଣ୍ଡେସନ ଫର୍ ଡେଭଲପମେଣ୍ଟ, ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ ଅହମ୍ମଦାବାଦ , ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଟେକ୍ସଟାଇଲ୍ ଇଣ୍ଡଷ୍ଟ୍ରିର ରିସର୍ଚ୍ଚ ଆସୋସିଏସନ୍ ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାରେ ସେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ପତ୍ନୀ ମୃଣାଳିନୀ ସାରାଭାଇଙ୍କ ସହ ମିଶି ସେ ଦର୍ପଣ ଏକାଡେମୀ ଅଫ୍ ପର୍ଫର୍ମିଂ ଆର୍ଟସ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ସେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା କିମ୍ବା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକଳ୍ପ ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ କଲପକ୍କମରେ ଫାଷ୍ଟ ବ୍ରିଡର ଟେଷ୍ଟ ରିଏକ୍ଟର , କଲିକତାରେ ଭେରିଏବଲ୍ ଏନର୍ଜି ସାଇକ୍ଲୋଟ୍ରୋନ୍ ପ୍ରକଳ୍ପ, ହାଇଦ୍ରାବାଦର ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ସ କର୍ପୋରେସନ୍ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ଲିମିଟେଡ୍ ଏବଂ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ଯଦୁଗୁଡ଼ାସ୍ଥିତ ୟୁରେନିୟମ କର୍ପୋରେସନ୍ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ଲିମିଟେଡ୍ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ।
ସାରାଭାଇ ଏକ ଭାରତୀୟ ଉପଗ୍ରହ ନିର୍ମାଣ ଏବଂ ଉତକ୍ଷେପଣ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରକଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଫଳରେ ୧୯୭୫ ମସିହାରେ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ ଉପଗ୍ରହ ଆର୍ଯ୍ୟଭଟ୍ଟକୁ ରୁଷିଆର ଏକ ମହାକାଶଚାରୀରୁ କକ୍ଷପଥରେ ସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଥିଲା।
ଅମ୍ବାଲାଲ ସାରାଭାଇଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସେ ଭାରତର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସାରାଭାଇ ପରିବାରରୁ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନରେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିବଦ୍ଧ ପ୍ରମୁଖ ଶିଳ୍ପପତି ଥିଲେ ।
ବିକ୍ରମ ସାରାଭାଇ ୧୯୪୨ ମସିହାରେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀ ମୃଣାଳିନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଝିଅ ମଲ୍ଲିକା ଜଣେ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଏବଂ ସାମାଜିକ କର୍ମୀ ଭାବରେ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ମଧ୍ୟ ବିଜ୍ଞାନରେ ଜଣେ ସକ୍ରିୟ ବ୍ୟକ୍ତି ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ଅହମ୍ମଦାବାଦର ଗୁଜରାଟ କଲେଜରେ ପଢ଼ିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ଇଂଲଣ୍ଡର କେମ୍ବ୍ରିଜ୍ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଚାଲିଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ୧୯୪୦ ମସିହାରେ ପ୍ରାକୃତିକ ବିଜ୍ଞାନରେ ତାଙ୍କର ଟ୍ରିପୋ ନେଇଥିଲେ ।
୧୧ ନଭେମ୍ବର ୧୯୪୭ରେ ଅହମ୍ମଦାବାଦର ଏମଜି ସାଇନ୍ସ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟରେ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଫାଉଣ୍ଡେସନ ଏବଂ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଏଜୁକେସନ ସୋସାଇଟିର ସହାୟତାରେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା ।
ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଧ୍ୟାନ ମହାଜାଗତିକ ରଶ୍ମି ଏବଂ ଉପର ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ଗୁଣ ଉପରେ ଗବେଷଣା ଥିଲା ।
ପରମାଣୁ ଶକ୍ତି ଆୟୋଗଙ୍କ ଅନୁଦାନରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ରେଡିଓ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଗବେଷଣା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସମ୍ପ୍ରସାରଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
କଥାବାର୍ତ୍ତାର ଏକ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ତ୍ରିଭେନ୍ଦ୍ରମ ରେ ହୃଦ୍ଘାତରେ ୫୨ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସାରାଭାଇଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା।
ଉପରାଷ୍ଟ୍ରପତି, 'ପରମାଣୁ ଶକ୍ତିର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବହାର' ଉପରେ ଚତୁର୍ଥ ଜାତିସଂଘ ସମ୍ମିଳନୀ
ଭାରତରେ ମହାକାଶ ବିଜ୍ଞାନର ପାହାଚ ଭାବେ ପରିଚିତ ଭୌତିକ ଗବେଷଣା ପରୀକ୍ଷାଗାର ୧୯୪୭ ମସିହାରେ ବିକ୍ରମ ସାରାଭାଇଙ୍କଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା ।
ପିଆରଏଲର ମହାଜାଗତିକ ରଶ୍ମି ଉପରେ ଗବେଷଣା ସହିତ ତାଙ୍କ ବାସଭବନ "ରିଟ୍ରିଟ୍"ରେ ଏକ ସାମାନ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ବିକ୍ରମ ଅମ୍ବାଲାଲ ସାରାଭାଇ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ ଯିଏ ଭାରତରେ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତରେ ପରମାଣୁ ଶକ୍ତି ବିକାଶରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଧର୍ମପାଳଙ୍କ ଅନୁସରଣକାରୀ ଯୁବକମାନେ ନିଜକୁ "ୟୁଥ୍ ଲିଗ" ଭାବେ ସଂଗଠିତ କରି ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଏବଂ ନ୍ୟାୟ ଦାବୀରେ ଆନ୍ଦୋଳନ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲେ ।
ତେବେ ଧର୍ମପାଳଙ୍କ ୟୁଥ୍ ଲିଗ୍ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଜାଫନାର ତାମିଲ ଯୁବକମାନେ ହିଁ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରିଟିସ ଉପନିବେଶ ସକାରକୁ ବିରୋଧ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
୧୯୨୪ ମସିହାରେ "ଜାଫ୍ନା ଛାତ୍ର କଂଗ୍ରେସ" ନାମରେ ନାମିତ ହୋଇ ଜାଫ୍ନା ଯୁବ କଂଗ୍ରେସ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେଲା ।
ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ଏହା ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷ ଥିଲା ଏବଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱରାଜ ଦାବୀ କରୋଇବା ସହ ଜାତୀୟ ଏକତା ବଜାୟ ରହିବା ସହ ଜାତିଦ୍ୱାରା ଲଗାଯାଇଥିବା ଅସମାନତାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିବଦ୍ଧ ଥିଲା ।
୧୯୨୭ ମସିହାରେ, ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନର ନେତା ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଜାଫ୍ନା ପରିଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲା ।
୧୯୩୧ ମସିହାରେ ଜାଫନାରେ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଥମ ରାଜ୍ୟ ପରିଷଦ ନିର୍ବାଚନକୁ ବହିଷ୍କାର କରିବା ସହ ଯୁକ୍ତି ବାଢିଥିଲା ​​ଯେ ଡୋନୋମୋରେ କମିଶନଙ୍କ ସଂସ୍କାର ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭାବେ ସ୍ୱୟଂ ଶାସନ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ ନୁହେଁ ।
ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନ ଏକ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜନୈତିକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଥିଲା ଯାହା ବ୍ରିଟିଶ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରୁ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନତା ତଥା ଆତ୍ମ-ଶାସନ ହାସଲ କରିବାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖିଥିଲା ।
୪୦୦ ବର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଥିବା ବ୍ରିଟିଶ ପ୍ରଶାସନରୁ ସିଲୋନ୍ ପ୍ରତିନିଧୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷମତାର ହସ୍ତାନ୍ତର ଏକ୍ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶକ୍ତି ହସ୍ତାନ୍ତର ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲା ।
ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ମୁଖ୍ୟତ ଶିକ୍ଷିତ ମଧ୍ୟବିତ୍ତଙ୍କଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହା ସଫଳ ହେବା ସହ ୪ ଫେବୃଆରୀ ୧୯୪୮ ରେ, ସିଲୋନ୍‌କୁ "ଡୋମିନିଅନ୍ ଅଫ୍ ସିଲୋନ୍" ଭାବରେ ଡୋମିନିୟମ ସ୍ଥିତି ସହ ସ୍ୱାଧୀନତା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ବ୍ରିଟିଶ କମନୱେଲଥ ମଧ୍ୟରେ ଏହାର ଡୋମିନିଅନ ସ୍ଥିତି ପରବର୍ତ୍ତୀ ୨୪ ବର୍ଷ ପାଇଁ ୨୨ ମେ ୧୯୭୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ୟା ପରେ ଏହା ଏକ ଗଣତନ୍ତ୍ର ହୋଇଗଲା ଏବଂ ଏହାର ନାମ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ଗଣତନ୍ତ୍ର ବା ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ହେଲା ।
କିନ୍ତୁ ଏହା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ଅର୍ଥନୈତିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏହାର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଚା’ର ଯୁଗରେ ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରହିଥିଲା, ଯାହା ୧୮୮୦ ପରଠାରୁ ବ୍ୟାପକ ପରିମାଣରେ ପ୍ରଚଳିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଚା ପାଇଁ ଅଧିକ ପୁଞ୍ଜି ନିବେଶ ଆବଶ୍ୟକ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣ ପାଇଁ ଅଧିକ ପରିମାଣର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ନିବେଶର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା ।
ଫଳରେ ଏଠାକାର ମାଲିକମାନେ ପୁଞ୍ଜି ଯୋଗାଡ କରିବା ନିମିତ୍ତ ଲଣ୍ଡନ କିମ୍ବା କଲମ୍ବୋ ରେ ଅବସ୍ଥିତ ବୃହତ ଇଂରାଜୀ ଏକତ୍ରିତ କମ୍ପାନୀର ସହାୟତା ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ।
ଏହିପରି ଭାବରେ ଚା ଶିଳ୍ପରେ ଏକଚାଟିଆ ବ୍ୟବସାୟ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ଅର୍ଥନୀତିକୁ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ କରି କୃଷକ ସମାଜ ପାଇଁ ବିପଦର କାରଣ ବନିଯାଇଥିଲା ।
ଆର୍ମିଷ୍ଟାଇସ୍ ଦିବସ ରେ ପପି (ଦେଶପାଇଁ ଶହୀଦ ହୋଇଥିବା ସୈନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମାନାର୍ଥେ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଉଥିବା ଏକପ୍ରକାର ଫୁଲ) ବିକ୍ରିର ଆୟକୁ ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ପୂର୍ବତନ ସୈନ୍ୟଙ୍କ ସୁବିଧାକୁ ଆଖିବୁଜିଦେଇ ବ୍ରିଟିଶ ପୂର୍ବତନ ସୈନ୍ୟଙ୍କ ସୁବିଧା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିବାରୁ ଏହାର ଜୋରଦାର ବିରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ଅବସରରେ ଏଲିଆନ୍ ପେରେରା, ବ୍ରିଟିଶ ଅଧିକୃତ ସିଲୋନର ଅନ୍ୟତମ ପୂର୍ବତନ ସାମରିକ କର୍ମଚାରୀ, ଏହାକୁ ବିରିଧ ପୂର୍ବକ ଏହି ଦିନ ସୁରିଆ ଫୁଲ ବିକ୍ରୀ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଆୟ ସିଲୋନର ପୂର୍ବତନ ଅଭାବୀ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ହୋଇଥିଲା ।
୧୮୪୮ର ମାତାଲେ ବିଦ୍ରୋହର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ପାରନାଗାମା ନିଲାମେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପାଳୀ ପାରନାଗାମା କୁମାରିହାମୀ , ସୁରିୟାବନ୍ଦରା ନିଲାମ , ଗୋଙ୍ଗାଲେଗୋଡା ବୃନ୍ଦା, ଡାଇନସ୍, ଡିଙ୍ଗି ରାଲା ଏବଂ ମାତାଲେର ଗାଁ ମୁଖିଆମାନେ ।
ମୁଖ୍ୟତଃ ଏହା ବ୍ରିଟିସ କଲୋନିଅଲ ସରକାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ସିଲୋନ କୃଷକମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ ଥିଲା ।
ନେତୃତ୍ୱ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କାଣ୍ଡିଆନ୍ ପ୍ରଦେଶରେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ହାତକୁ ଗଲା ।
ଦକ୍ଷ ନେତୃତ୍ୱର ଅଭାବରେ ସଂଗ୍ରାମକୁ ଆଗେଇ ନେବା ଏବଂ ଏହାକୁ କ୍ଷମତାକୁ ଆଣିବାରେ ସକ୍ଷମ ଏହି ବିଦ୍ରୋହ ସକ୍ଷମ ହୋଇପାରିନା ନାହିଁ ।
ଅର୍ଥନୀତି ତଥା ବୈଦେଶିକ ମୁଦ୍ରା ପାଇଁ ରାଜସ୍ୱର ମୁଖ୍ୟ ଉତ୍ସ ଥିଲା କୃଷି ।
ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ କୃଷି ଉତ୍ପନ୍ନକାରୀ ଏହି ଭୂମି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ଏହା ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧର କାରଣ ହୋଇଛି ।
୧୮୩୦ ଦଶକରେ ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ କଫିଚାଷ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, କୃଷକ ମାନଙ୍କଠାରୁ ନିଆଯାଇଥିବା ଉଚ୍ଚଭୂମିରେ ଏହି ଫସଲ ଭଲ ଅମଳ ଦେଇଥିଲା ।
ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ ପୁଞ୍ଜିବାଦ ପାଇଁ ଅନୁକୁଳ ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି ହେବାର ଏକ ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ଥିଲା ୱେଷ୍ଟଇଣ୍ଡିଜରେ ଦାସତ୍ୱ ପ୍ରଥା ରଦ୍ଦ ହେବା ପରେ ସେଠାରେ କଫି ଉତ୍ପାଦନରେ ହ୍ରାସ ।
ଏଥିରେ ପ୍ରାୟ କୋଟିଏ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ ବାମପନ୍ଥୀ ଆଦର୍ଶଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ବ୍ରିଟେନରୁ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରି ଫେରି ଆସିଥିଲେ ।
ସିଲୋନ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦେଶପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦାବି କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷମତା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ବ୍ରିଟିଶ କଲୋନୀ ସରକାରଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରି ଏକ ସ୍ମାରକ ପତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ତେବେ ୟୁଥ୍ ଲିଗ୍ଦ୍ୱାରା ଜୋରଦାର ବିରୋଧ ଅଭିଯାନ ପରେ ସେମାନେ ଏହି ସ୍ମାରକପତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୧୫ ମସିହାରେ କଲମ୍ବୋରେ ମୁସଲମାନମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବାଣିଜ୍ୟିକ-ଜାତିଗତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱିତା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନଙ୍କ ସହ ବୌଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ ବିରୋଧ ହୋଇଥିବାରୁ ବ୍ରିଟିଶମାନେ ତୀବ୍ର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
ଧର୍ମପାଳଙ୍କ ଗୋଡ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ସେ ଜାଫନାରେ ଗୃହବନ୍ଦୀ ଭାବେ ରହିଲେ; ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୧୫ର ଏହି ଦଙ୍ଗା ସମୟରେ ବ୍ରିଟିଶ ଉପନିବେଶ ସରକାରଦ୍ୱାରା ଶହ ଶହ ସିଂହଳି ତଥା ବୌଦ୍ଧଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅବଶ୍ୟ, ବିତାଡିତ କୃଷକମାନେ କଫି ଚାଷରେ ନିୟୋଜିତ ହୋଇନଥିଲେ: କାଣ୍ଡିଆନ୍ ସିଂହଳୀ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପାରମ୍ପାରିକ ଜମି ଛାଡି ସେଭଳି କଠିନ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମୁଲିଆ ଭାବେ କାମ କରିବାକୁ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ ।
ତେଣୁ ବ୍ରିଟିଶମାନେ ଭାରତରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ କଫିଶିଳ୍ପ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରୁ ଶହ ଶହ ତାମିଲ 'କୁଲି'କୁ ଶ୍ରୀଲଙ୍କାକୁ ପରିବହନ କରି ଚୁକ୍ତିଭିତ୍ତିକ ଶ୍ରମର ଏକ କୁଖ୍ୟାତ ପ୍ରଣାଳୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଏବଂ ବୃକ୍ଷରୋପଣରେ ଶହ ଶହ ତାମିଲ ଶ୍ରମିକ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ ।
ଆସେୟି ଯୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟର ୱାଟରଲୁ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ବ୍ରିଟିଶ ରାଜ ଏସିଆରେ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲା ।
ଭାରତ, ଆଫଗାନିସ୍ତାନ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାରେ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଯୋଗୁଁ ଏହାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କେବଳ କିଛିମାତ୍ରାରେ ହ୍ରାସ ପାଇଲା ।
ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ ଶାସନ ସମୟରେ ବ୍ରିଟିଶମାନେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ସ୍ଥାୟୀ ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର କରିପାରିଥିଲେ ।
ଅଙ୍ଗାରିକା ଧର୍ମପାଳ ପରି ବୌଦ୍ଧ ପୁନରୁତ୍‌ଥାନବାଦୀ ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମକୁ ସଂହଳୀ ଚେତନା ସହିତ ଯୋଡିବା ଆରମ୍ଭ କରି ଏକ ସିଂହଳି-ବୌଦ୍ଧ ଚେତନା ସୃଷ୍ଟି କରି ଏକ ସାମାଜିକ ଆନ୍ଦୋଳନ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହା ବିଶେଷ ଭାବରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ବ୍ୟବସାୟୀ ଏବଂ ଚାଷୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନର ବ୍ରିଟିଶ ଶାସକମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ମୁଦାଲିୟର ନାମକ ନୂତନ ଗୋଷ୍ଠୀ ବିରୋଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
୧୮୧୭ ମସିହାରେ ଉଭା ୱେଲେସା ବିଦ୍ରୋହ ସହିତ ବ୍ରିଟିଶ କଲୋନୀ ଶକ୍ତି ବିରୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ମୁକ୍ତି ସଂଗ୍ରାମ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ଅନ୍ୟ ଏକ ଘଟଣାକ୍ରମରେ ବ୍ରିଟିଶ ସରକାର ୧୮୪୦ର କ୍ରାଉନ୍ ଲ୍ୟାଣ୍ଡସ୍ ଅର୍ଡିନାନ୍ସ ସଂଖ୍ୟା ୧୨ଦ୍ୱାରା କାଣ୍ଡି ଏବଂ ସଂହଳୀ କୃଷକମାନଙ୍କର ଜମି ଛଡ଼ାଇ ନେଇଥିଲେ ।
୧୯୧୯ ମସିହାରେ ଅଧିକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦାବୀ ପୂର୍ବକ ଆନ୍ଦୋଳନ ପାଇଁ ସିଲୋନ୍ ନ୍ୟାସନାଲ କଂଗ୍ରେସ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହା ମୁଖ୍ୟତଃ ଧର୍ମପାଳଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା କମ୍ପ୍ରାଡୋର ଅଭିଜିତଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲା ।
ତେବେ ଏହି ସିଲୋନ୍ ନ୍ୟାସନାଲ କଂଗ୍ରେସ ଡୋନୋମୋର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଆୟୋଗଦ୍ୱାରା "ସାର୍ବଜନୀନ ମତାଧିକାର" ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଜୋରଦାର ବିରୋଧ କରିଥିଲେ ।
ସାଉଥ୍ କଲମ୍ବୋ ୟୁଥ୍ ଲିଗ୍ ୱେଲାୱାଟ୍ ସ୍ପିନିଂ ଏବଂ ବୁଣାକାର ମିଲରେ ଏକ ଧର୍ମଘଟରେ ଜଡ଼ିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତିରିଶ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜଣେ ସ୍ୱାଧୀନ ଗବେଷକ ରହିଛନ୍ତି ।
ସେ ନିଜର ପ୍ରକୃତ ନାମ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶନ ପାଇଁ , ସେ ଅମ୍ବାଇର କଲମ ନାମ ବ୍ୟବହାର କରି ହିନ୍ଦୁ ଏବଂ ଦି ଟାଇମ୍ସ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ ଭଳି ଖବରକାଗଜରେ ତଥା ଅର୍ଥନୈତିକ ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ସାପ୍ତାହିକ ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
୧୯୯୨ ମସିହାରେ, ସେ ଚିକାଗୋ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ଚେତନା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଜଣେ ଭ୍ରମଣକାରୀ ସାଥୀ ଥିଲେ ।
ସେ ରୋଜା ମୁଥିଆ ଚେତିଆରଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ସାମଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିବାକୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇ ରୋଜା ମୁଥିଆ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଲାଇବ୍ରେରୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଭାରତୀୟ ଇତିହାସ ଅନୁସନ୍ଧାନ ପରିଷଦରେ ଜଣେ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଅଧିକାରୀ ଏବଂ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀରେ ଜଣେ କଲେଜ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କର ରଚନା ସେଭେନ ସୀ ଏବଂ ସେଭେନ ମାଉଣ୍ଟେନର ଦୁଇଟି ଭଲ୍ୟୁମ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି ।
ପ୍ରଥମ ଭଲ୍ୟୁମ୍, ସିଙ୍ଗର ଆଣ୍ଡ ଦି ସଙ୍ଗ୍ , ମହିଳା ସଂଗୀତଜ୍ଞମାନଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତକାରର ସଂଗ୍ରହ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭଲ୍ୟୁମ୍, ମୀରର୍ ଆଣ୍ଡ ଗେଷ୍ଚର , ମହିଳା ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତକାରର ସଂଗ୍ରହ ଅଟେ ।
୧୯୮୮ ମସିହାରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମହିଳା ଲେଖକ ଏବଂ କଳାକାରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦଲିଲ ଏବଂ ଅଭିଲେଖାଗାର ପାଇଁ ଏକ ସ୍ପାରୋ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ସ୍ପାରୋ ମହିଳା କଳାକାର ଏବଂ ଲେଖକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅନେକ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି ।
୨୦୦୯ ସୁଦ୍ଧା, ସେ ସଂଗଠନର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ତଥା ଏହାର ଟ୍ରଷ୍ଟି ବୋର୍ଡର ସଦସ୍ୟ ଭାବରେ ଅବ୍ୟାହତ ରହିଛନ୍ତି ।
ସେ ମିଚିଗାନ୍ ୟୁନିଭରସିଟିର ଗ୍ଲୋବାଲ୍ ଫେମିନିଜିମ୍ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର ବର୍ତ୍ତମାନର ସଦସ୍ୟ ଅଟନ୍ତି ।
ସେ ନିଜକୁ ଜଣେ "ନାରୀବାଦୀ ଯିଏ ଆପୋଷ ବୁଝାମଣା ବିନା ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି" ଭାବରେ ବିବେଚନା କରନ୍ତି ।
1962 ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ସେ କିଶୋର ଥିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ ନନ୍ଦିମଲାଇ ଚାରାଲାଲା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
ସାହିତ୍ୟ ପତ୍ରିକା କାନାୟାଜିରେ ପ୍ରକାଶିତ କ୍ଷୁଦ୍ର କାହାଣୀ ସିରାଗୁକାଲ ମୁରିୟମ୍ ପାଇଁ ସେ ସମାଲୋଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହି କାହାଣୀ ପରେ ୧୯୭୬ ମସିହାରେ ସମାନ ନାମରେ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ସଂଗ୍ରହର ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ପୁସ୍ତକ ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
ସେହି ବର୍ଷ ତାମିଲ ମହିଳା ଲେଖକଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇ ବର୍ଷର ଫେଲୋସିପ୍ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ଗବେଷଣା କାର୍ଯ୍ୟ ୧୯୮୪ ମସିହାରେ ଦି ଫେସ୍ ବିହାଈଣ୍ଡ ଦି ମାସ୍କ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୮୮ ମସିହାରେ, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ତାମିଲ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ସଂଗ୍ରହ ଭେତିନ୍ ମୁଲାଇଏଲ୍ ଅରୁ ସମାୟାଲାଇ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହା ଏକ ପ୍ରମୁଖ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ଲେଖକ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା ​​।
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ନାରୀବାଦ, ସବିଶେଷ ଆଖି ଏବଂ ବିଡ଼ମ୍ବନାଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ତାଙ୍କର କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ - ଏ ପର୍ପଲ ସୀ ଏବଂ ଇନ୍ ଏ ଫରେଷ୍ଟ, ଏ ଡୀଅର - ଲକ୍ଷ୍ମୀ ହୋଲମଷ୍ଟ୍ରୋମଙ୍କଦ୍ୱାରା ଇଂରାଜୀରେ ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଥିଲା ।
ତାମିଲ ସାହିତ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅବଦାନ ପାଇଁ ସେ କାନାଡା ଭିତ୍ତିକ ତାମିଲ ସାହିତ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନଦ୍ୱାରା ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇଥିବା ୨୦୦୮ ମସିହାର ଆଇୟାଲ ବିରୁଧୁ ପାଇଥିଲେ ।
୨୦୨୧ ମସିହାରେ ସେ ସିଭାପୁକ୍ କାଜୁଟୁ ଟାନ୍ ଓରୁ ପାକ୍କାଇପ୍ ପରଭା କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ ସଂଗ୍ରହ ପାଇଁ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାହିତ୍ୟିକ ସମ୍ମାନ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
ସେ ବାଙ୍ଗାଲୋର ୟୁନିଭରସିଟିରୁ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର, ମାଡ୍ରାସ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ କଲେଜରୁ ମାଷ୍ଟର ଅଫ୍ ଆର୍ଟ ଏବଂ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ପିଏଚଡି ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ।
ସେ ତାଙ୍କ ମା’ଙ୍କଠାରୁ ଅନେକ ପ୍ରେରଣା ଆଣିଛନ୍ତି ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଚେନ୍ନାଇରେ ପଢିବାକୁ କହିଥିଲେ ।
୧୯୫୬ ମସିହାର ବିଫଳ ବିପ୍ଳବ ହେତୁ ହଙ୍ଗେରୀରୁ ପଳାୟନ କରୁଥିବା ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ସନ୍ଦର୍ଭ ଥିଲା ।
ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ ସେ ତାମିଲନାଡୁରେ ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ କଲେଜ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାତା ବିଷ୍ଣୁ ମଥୁରଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେ ମୁମ୍ବାଇରେ ରୁହନ୍ତି ।
ସି. ଏସ. ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ନାରୀବାଦୀ ଲେଖକ ଏବଂ ଭାରତରୁ ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଗବେଷକ ଅଟନ୍ତି ।
ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ସାଙ୍ଗଲି ଜିଲ୍ଲାର ଦେବରାଷ୍ଟ୍ରେ ନାମକ ଏକ ଛୋଟ ଗାଁରେ ରହୁଥିବା କୁରଲେକର ପରିବାରରେ ଯମୁନା କୁରଲେକର ନାମରେ ୨୫ ଜାନୁୟାରୀ ୧୮୬୨ ମସିହାରେ ରାମବାଇ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଯେହେତୁ ସେତେବେଳେ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଏକ ନିଷେଧ ଥିଲା, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦାନ କରେଇନଥିଲେ ।
୧୮୭୩ ମସିହାରେ, ୧୧ ବର୍ଷ ବୟସରେ, ସେ ଜଷ୍ଟିସ ମହାଦେବ ଗୋବିନ୍ଦ ରାନାଡେଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କଠାରୁ କୋଡି଼ଏ ବର୍ଷ ବଡ଼ ଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତର ସାମାଜିକ ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନର ଅଗ୍ରଦୂତ ଥିଲେ ।
ସେ ଘରେ ଥିବା ମହିଳାଙ୍କ ବିରୋଧର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ସମୟ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ତଥା ଶିକ୍ଷାଗତ ସଂସ୍କାରରେ ଯୋଗ୍ୟ ସହାୟକ ହେବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ସମର୍ଥନ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ବାଣ୍ଟିବା ସହିତ ରମାବାଈ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ସାରା ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସ୍ୱାଧୀନ କରିବାରେ ବିତାଇଲେ ।
ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀ ସମ୍ମାନ ସହିତ ବମ୍ବେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ସ୍ନାତକ ଥିଲେ ।
ସେ କେବଳ ବମ୍ବେର ଏଲଫାଇନଷ୍ଟୋନ କଲେଜରେ ଇଂରାଜୀ ଏବଂ ଅର୍ଥନୀତିର ପ୍ରଫେସର ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାଁନ୍ତି, ବରଂ ଜଣେ ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ଅନୁବାଦକ ତଥା ସାମାଜିକ ସଂସ୍କାରକ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟତା, ବାଲ୍ୟ ବିବାହ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ନିଜେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଏକ ସନ୍ତାନକୁ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବାଲ୍ୟବିବାହ କରାଇଥିଲେ ।
ସେ ସାର୍ବଜନୀକ ସଭାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ସାମାଜିକ ବିକାଶ ପାଇଁ ଅନେକ ଆନ୍ଦୋଳନର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଦୁରଦୃଷ୍ଟି ସମ୍ପନ୍ନ ଚିନ୍ତାଧାରା, ଗତିଶୀଳ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ, ଉତ୍ସାହୀ ଏବଂ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ସାମାଜିକ ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ରମାବାଈଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲା ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତର ସାମାଜିକ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପଥକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା ।
ରମାବାଈ ମୁଖ୍ୟ ଅତିଥି ଭାବରେ ନାଶିକ ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରଥମେ ସର୍ବସାଧାରଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଉଭୟ ଇଂରାଜୀ ଏବଂ ମରାଠୀରେ ସର୍ବସାଧାରଣ ଭାଷାର କୌଶଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ବମ୍ବେରେ ହିନ୍ଦୁ ଲେଡିଜ୍ ସାମାଜିକ ଏବଂ ସାହିତ୍ୟ କ୍ଲବ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ଏବଂ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଭାଷା, ସାଧାରଣ ଜ୍ଞାନ, ଟେଲରିଂ ଏବଂ ହସ୍ତତନ୍ତରେ ତାଲିମ ଦେବା ପାଇଁ ଅନେକ ଶ୍ରେଣୀ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ନିଜକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ରମାବାଈ ଏହାକୁ ଏକ ମିଶନ କରିଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଫଳରେ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସକ୍ରିୟ ଜୀବନରେ ସମାନ ଅଂଶୀଦାର ହୋଇପାରିବେ ।
ତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପ୍ରସାରିତ ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କଠାରୁ ବାଧା ଏବଂ ଶତ୍ରୁତାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ ।
ଜଷ୍ଟିସ୍ ରାନାଡେ ରମାବାଈଙ୍କୁ ମରାଠୀ, ଇତିହାସ, ଭୂଗୋଳ, ଗଣିତ ଏବଂ ଇଂରାଜୀ ଲେଖିବା ଏବଂ ପଢି଼ବାରେ ନିୟମିତ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଖବରକାଗଜ ପଢି଼ବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ସାମ୍ପ୍ରତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠାପର ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କର ସଚିବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ହୋଇଗଲେ ।
ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇ ରମାବାଈ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବସାଧାରଣ ବିକାଶ ପାଇଁ ମୁମ୍ବାଇରେ 'ହିନ୍ଦୁ ଲେଡିଜ୍ ସୋସିଆଲ୍ କ୍ଲବ୍' ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରମାବାଈ ତାଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନକୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ମୁମ୍ବାଇ ଏବଂ ପୁଣେରେ 'ସେବା ସଦନ ସୋସାଇଟି' ମାଧ୍ୟମରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲେ ।
ସେ ପୁନା "ସେବା ସଦନ"ର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ତଥା ସଭାପତି ଥିଲେ, ଯାହାକି ସମସ୍ତ ଭାରତୀୟ ମହିଳା ଅନୁଷ୍ଠାନ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ସଫଳତମ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଥିଲା ।
ରମାବାଈ, ବିବାହର ପରେ ମହାଦେବ ଗୋବିନ୍ଦ ରାନାଡେଙ୍କ ଦୃଢ ସମର୍ଥନ ଏବଂ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ପାଇ ପଢିବା ଏବଂ ଲେଖିବା ଶିଖିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମାତୃଭାଷା ମରାଠୀରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସେ ଇଂରାଜୀ ଶିକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କଲେ ।
୧୮୮୪ ମସିହାରେ, ରମାବାଈ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସହକର୍ମୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁଣେରେ ପ୍ରଥମ ବାଳିକା ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟ ହୁଜୁରପାଗାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ରମାବାଈ ରାନାଡେ‌ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ସାମାଜିକ କର୍ମୀ ଏବଂ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ପ୍ରଥମ ମହିଳା ଅଧିକାର କର୍ମୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ ।
୧୧ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଜଷ୍ଟିସ ମହାଦେବ ଗୋବିନ୍ଦ ରାନାଡେଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଯିଏକି ଜଣେ ବିଶିଷ୍ଟ ଭାରତୀୟ ପଣ୍ଡିତ ତଥା ସାମାଜିକ ସଂସ୍କାରକ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ସମ୍ମାନାର୍ଥେ ଇଣ୍ଡୋ-ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିୟା ପୋଷ୍ଟ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ମହାନ ଅବଦାନ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଶତବାର୍ଷିକୀ ବର୍ଷରେ ୧୪ ଅଗଷ୍ଟ ୧୯୬୨ରେ ରମାବାଈ ଚିତ୍ରିତ ଏକ ଡାକଟିକଟ ଜାରି କରିଥିଲା ।
ଇଂରାଜୀ ଭାଷା ତ୍ରୁଟି ପାଇଁ ଟଚ୍ ସମାଲୋଚିତ ହୋଇଥିଲା, ଯଦିଓ ଏହାର ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜିଂ ଥିମଗୁଡିକ "ଆକର୍ଷଣୀୟ" ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପୁରାଣ ଏବଂ ପତ୍ରିକା ଯଥା: ଆନ୍ଥୋଲୋଜି ଅଫ୍ କଣ୍ଟେମ୍ପାର୍ଟାରୀ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ କବିତା, ଲିଟିଲ୍ ମାଗାଜିନ୍, କାଭ୍ୟା ଭାରତୀ, ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟ, କବିତା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ୱେବ୍, ମ୍ୟୁଜ୍ ଇଣ୍ଡିଆ, ତ୍ରୟମାସିକ ସାହିତ୍ୟ ସମୀକ୍ଷା, ଆଉଟଲୁକ୍, ତେହେଲ୍କା ଏବଂ ଦି ନ୍ୟୁ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଏକ୍ସପ୍ରେସ‌ରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି ।
ତାଙ୍କୁ ୨୦୦୯ରେ ଆଇୱା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଲେଖା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଭାଗ ନେବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ସେ ପିଟ୍ସବର୍ଗରେ ଆୟୋଜିତ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଜାଜ୍ କବିତା କନ୍ସର୍ଟର ୧୪ତମ କବିତା ଆଫ୍ରିକା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମହୋତ୍ସବ , ଡର୍ବାନ୍ ଏବଂ ଡିଏସସି ଜୟପୁର ସାହିତ୍ୟ ମହୋତ୍ସବ ର ଜଣେ ବିଶିଷ୍ଟ କବି ଥିଲେ ।
ଜାନୁୟାରୀ ୨୦୧୩ ରୁ, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଅଣ-କାଳ୍ପନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କାଷ୍ଟ ଏବଂ ସିଟି ଅଫ୍ ନାଇନ୍ ଗେଟ୍ସ ନାମକ ଏକ ପୁସ୍ତକ ଉପରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଜଣେ ଲେଖକ ଭାବରେ ମୀନାଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ମୁଖ୍ୟତଃ ଜାତି ବିନାଶ, ନାରୀବାଦ ଏବଂ ଭାଷା ପରିଚୟ ଉପରେ ଥିଲା ।
ସେ କୁହନ୍ତି, "କବିତା ବୃହତ ସଂରଚନା ମଧ୍ୟରେ ଧରାଯାଏ ନାହିଁ ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଭ୍ୟାସ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚାପ ଦେଇଥାଏ ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କର ଧାରଣାକୁ ଏକାଡେମିକ୍ ଭାଷା ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି" ଏବଂ ଏହିପରି, ଏହାକୁ ସକ୍ରିୟତା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ସଂଗ୍ରହ ମଧ୍ୟରୁ ଟଚ୍ ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୦୬ ମସିହାରେ "କମଳା ଦାସ"ଙ୍କ ଏକ ଅଗ୍ରଭାଗ ସହିତ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ସେ ହିନ୍ଦୁ ଏବଂ ତାମିଲ ପୁରାଣକୁ ପୁନଃ ବିକ୍ରୟ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଜାତି ବିରୋଧୀ ଏବଂ ନାରୀବାଦୀ ଲେନ୍ସ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି ।
ମାସ୍କାରା ଏବଂ ମାଇଁ ଲଭର ସ୍ପିକ୍ସ ଅଫ ରେଫ ପରି ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଭାରତ କବିତା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପ୍ରଥମ ପୁରସ୍କାର ଜିତାଇଥିଲା ।
ଇଲାଭେନିଲ ମୀନା କନ୍ଦାସାମୀ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କବି, ଗଳ୍ପ ଲେଖକ, ଅନୁବାଦକ ତଥା ତାମିଲନାଡୁ, ଚେନ୍ନାଇର ଜଣେ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଅଟନ୍ତି ।
ସେ ଆଇଓ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଲେଖା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଆଉଟଲୁକ ଇଣ୍ଡିଆ ଏବଂ ଦି ହିନ୍ଦୁ ଭଳି ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ପାଇଁ ସ୍ତମ୍ଭ ଲେଖିଛନ୍ତି ।
ସେ ୧୯୮୪ ମସିହାରେ ତାମିଲ ପିତାମାତା ଯିଏ ଉଭୟ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରଫେସର ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ କୋଳରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଚେନ୍ନାଇର ଆନ୍ନା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସାମାଜିକ-ଭାଷା ବିଜ୍ଞାନରେ ଡକ୍ଟରେଟ୍ ଅଫ୍ ଦର୍ଶନ ସମାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ସେ ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ କବିତା ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଦଳିତ ଲେଖକ ଏବଂ ନେତାଙ୍କ ପୁସ୍ତକକୁ ଇଂରାଜୀରେ ଅନୁବାଦ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ନିର୍ମିତ ଛଅଟି ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ଗୋଟିଏ ।
ଗଢଡ଼ାର ଦାଦା ଖଚରଙ୍କର କୋର୍ଟ ଏହି ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ନିମନ୍ତେ ଜାଗା ଦାନ କରିଥିଲେ ।
ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣଙ୍କ ତଦାରଖରେ ମନ୍ଦିରର ଯୋଜନା ଓ ନିର୍ମାଣ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା ଓ ସେ ନିଜେ ପଥର ଓ ସିମେଣ୍ଟ ବୋହିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ଗୋଟିଏ ଉଚ୍ଚ ଓ ବଡ଼ ମେଜିଆ/ପ୍ଲିନ୍ଥ ଉପରେ ମନ୍ଦିର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ଗୋଟିଏ ବଡ ସମ୍ମିଳନୀ କକ୍ଷ ଓ ସାଧୁ ଓ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମଶାଳା ସହିତ ରୋଷେଇ ଘର ଥିଲା ।
ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣ ୯ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮୨୮ ମସିହାରେ ଅନେକ ବିଗ୍ରହ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ଯଥା: ‘ଗୋପୀନାଥ’ , ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ରାଧା ଓ ହରିକୃଷ୍ଣ ବିଗ୍ରହ ମନ୍ଦିର କେନ୍ଦ୍ରରେ ପୂଜା କରାଯାଏ ।
ପଶ୍ଚିମ ପାଖରେ ଧର୍ମଦେବ, ଭକ୍ତିମାତା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପିତା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣଙ୍କ ସମାଧିକୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀବାଡ଼ି କୁହାଯାଏ ଯାହା ଟାଉନଠାରୁ କିଛି ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ତାଙ୍କର ମର ଶରୀରର କ୍ରିୟା କର୍ମ କରାଯାଇଥିବା ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଗୋଟିକିଆ ଗମ୍ବୁଜ ଥିବା ମନ୍ଦିର ତିଆରି ହୋଇଛି ।
କିଛି ଦୂରରେ ଏକ ଚାନ୍ଦୁଆ ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣ ବସି ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ ଓ ଆଉ କିଛି ଦୂରରେ ନିଷ୍କୁଳାନନ୍ଦ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଏକ କୋଠରୀ ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ଶେଷ ଯାତ୍ରା କରିଥିବା ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣଙ୍କ ପାଲିଙ୍କି ଥୁଆ ହୋଇଛି ।
ସେଠାରେ ଏକ ନିମ ଗଛ ଅଛି ଓ ତାହାର ପଶ୍ଚିମ ପାଖରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଚାନ୍ଦୁଆ ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ସେ ‘ଶରଦୋତ୍ସବ’ ପାଳନ କରୁଥିଲେ ।
ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣ ମନ୍ଦିର, ଗଢଡ଼ା ଦେବନାଗରୀ , ଅନ୍ୟ ନାମ ଗୋପୀନାଥ ଦେବ ମନ୍ଦିର ଏକ ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର ଯାହା ଭାରତର ଗୁଜରାଟ ପ୍ରଦେଶରେ ଥିବା ଗଢଡ଼ା ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଛଅଟି ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ଗୋଟିଏ ଯାହାକୁ ଏହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ସ୍ୱାମୀନାରାୟଣ ତୋଳେଇଥିଲେ ।
ଦୀନେଶ ନନ୍ଦିନୀ ଡାଲମିଆ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କବି, କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ଲେଖକ ଏବଂ ହିନ୍ଦୀ ସାହିତ୍ୟର ଔପନ୍ୟାସିକ ଥିଲେ ।
ସେ ଡାଲମିଆ ଗ୍ରୁପର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ରାମକୃଷ୍ଣ ଡାଲମିଆଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପତ୍ନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣ ଜୀବିତ ଥିଲେ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚମ ପତ୍ନୀ ହୋଇଥିଲେ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ ଲିଙ୍ଗଗତ ଭେଦଭାବ ଏବଂ ପରଦା ପ୍ରଥା ପ୍ରଣାଳୀକୁ ବିରୋଧ କରି ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମହିଳା ମୁକ୍ତି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କବିତା, ଗଦ୍ୟ କବିତା, କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ଏବଂ ଉପନ୍ୟାସ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
"ଶବନମ୍, ନିରାଶ ଆଶା, ମୁଜେ ମାଫ୍ କରନା ଏବଂ ୟେ ଭୀ ଝୁଠ ହେ", ତାଙ୍କର କିଛି ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଟେ ।
ସାହିତ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅବଦାନ ପାଇଁ ଭାରତ ସରକାର ତାଙ୍କୁ ୨୦୦୬ ମସିହାରେ ପଦ୍ମ ଭୂଷଣର ତୃତୀୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଗରିକ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୯ ମସିହାରେ, ଇଣ୍ଡିଆ ପୋଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ସ୍ମରଣୀୟ ଷ୍ଟାମ୍ପ୍ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା ​​।
ତାଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଗଦ୍ୟ କବିତା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରେ "ନୀରାଶ ଆଶା"ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କବିତା ଲେଖିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରକାଶିତ ପୁସ୍ତକ ଥିଲା "ଶବନମ" ଯାହା ତାଙ୍କୁ ସେକ୍ସରିଆ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରେଇଥିଲା ​​।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ ଏବଂ ଉପନ୍ୟାସ ଲେଖିଥିଲେ ଏବଂ ଅନେକ କବିତା ପୁରାଣ ବ୍ୟତୀତ ସେଥିରୁ ତାଙ୍କର ୩୫ଟି ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
ସମାନ ନାମର କାମ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଏକ ଡକ୍ୟୁମେଣ୍ଟାରୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର "ଫୁଲ୍ କା ଦର୍ଦ" ତିଆରି କରାଯାଇଛି ।
ସେ ଇଣ୍ଡୋ-ଚାଇନା ଫ୍ରେଣ୍ଡସିପ୍ ସୋସାଇଟି, ଲେଖିକା ସଙ୍ଘ ଏବଂ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ କମ୍ପେୟରେଟିଭ ରିଲିଜିଅନ ଏବଂ ଲିଟ୍ରେଚର ର ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ ଏବଂ ଆଇ.ସି.ଆର.ଏଲର ସଭାପତି ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ସାହିତ୍ୟ ପତ୍ରିକାର ରିଚା ପ୍ରତିଷ୍ଠାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ ଏବଂ ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପାଦକ ଥିଲେ।
ସେ ୧୩ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତାଙ୍କର ସାହିତ୍ୟିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ୧୯୪୬ ମସିହାରେ ୧୮ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଡାଲମିଆ ଗ୍ରୁପ୍‌ର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ରାମକୃଷ୍ଣ ଡାଲମିଆଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ସେ ନିଜର ଅଧ୍ୟୟନ ଜାରି ରଖିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ରାଜସ୍ଥାନର ପ୍ରଥମ ମାଷ୍ଟର ଡିଗ୍ରୀଧାରୀ ମହିଳା ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ୨୦୦୧ ମସିହାରେ ହିନ୍ଦୀ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀର ମହିଳା ସଶକ୍ତିକରଣ ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ରାଣୀ ଦୁର୍ଗାବତୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ତାଙ୍କୁ ୨୦୦୫ ମସିହାରେ ଡକ୍ଟରେଟ୍ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷ ଭାରତ ସରକାର ତାଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଭୂଷଣର ନାଗରିକ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଜ୍ଞାନଦାନନ୍ଦିନୀ ଦେବୀବଙ୍ଗଳା ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି, ଜେସୋରର ନରେନ୍ଦ୍ରପୁର ଗ୍ରାମରେ ପିତା ଅଭୟଚରଣ ମୁଖୋପାଧ୍ୟାୟ ଏବଂ ମାତା ନିସ୍ତାରିଣୀ ଦେବୀଙ୍କଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
କୁଲିନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଭୟଚରଣ, ଏକ ପିରାଲୀ ପରିବାରରେ ବିବାହ କରି ନିଜ ପିତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହୋଇଥିଲେ ।
ପ୍ରଚଳିତ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ, ଜ୍ଞାନଦାନନ୍ଦିନୀ ସାତ କିମ୍ବା ଆଠ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଦେବେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ସତ୍ୟେନ୍ଦ୍ରନାଥଙ୍କୁ ୧୮୫୭ ମସିହାରେ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ଜେସୋରରେ ଥିବା ନିଜ ଅବ୍ୟବହୃତ ଜୀବନର ବିପରୀତରେ, ସେ ଟାଗୋର ପରିବାରର କଠୋର ପରଦା ପଛରେ ନିଜକୁ ସୀମିତ ରଖିଥିବାର ଦେଖିଲେ ।
୧୮୬୨ ମସିହାରେ, ଭାରତୀୟ ସିଭିଲ ସର୍ଭିସ ପାଇଁ ନିଜର ଟ୍ରେନିଂ ନେଉଥିବାବେଳେ ସତ୍ୟେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଜ୍ଞାନଦାନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହ ଇଂଲଣ୍ଡରେ ଯୋଗଦେବାକୁ କହିଥିଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କ ପିତା ଏଥିରେ ସହମତ ନଥିଲେ ।