polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଶୋନେନାଇରେ ବହୁ ସମୟରେ ସାହିତ୍ୟ, ଇତିହାସ, ବିଜ୍ଞାନ ତଥା ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ର ଆଦିର ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଥାଏ; ସୁଜୁକି ଏହି ଜିନରକୁ ପାଣ୍ଡିତ୍ଯ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବା ବୁଝିବାରେ କଷ୍ଟ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ "ଦାର୍ଶନିକ ତଥା ବିଶଦ ଭାବଯୁକ୍ତ ପ୍ରସଙ୍ଗ" ଦିଆଯାଇ ଥାଏ ଯାହା ତରୁଣ ପାଠକଙ୍କ ତରୁଣ ମନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରି ନଥାଏ ।
ଏକ ଉପଜିନର, ଯାହା କେବଳ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ପୂଜା କରିଥାଏ ଏବଂ ବୟସ୍କ ପୁରୁଷ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୁଅଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ପ୍ରଣୟୋନ୍ମାଦର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥାଏ ।
ଏହାକୁ ଗଳ୍ପୀୟ କଳାକୃତ୍ତିରେ ସମଲିଙ୍ଗୀୟତାର ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଉଥିଲା ।
ତାନ୍ବି କୃତିଗୁଡ଼ିକ ସେଥିରେ ଥିବା ପଦ୍ଯରୂପି ଗଳ୍ପ ତଥା ଅସାଧାରଣ କାଞ୍ଜିର ଉପସ୍ଥିତି ପାଇଁ ପରିଚିତ ।
ଏହି ମାଗାଜିନର କଳାକୃତିଗୁଡ଼ିକ ସଦୃଶ ମାଙ୍ଗାଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ତାନ୍ୱିର ବ୍ଯବହାର କରାଯାଉଥିଲା ।
ଏହାକୁ ପୁରୁଷ ସମଲିଙ୍ଗୀ ଦୋଜିନ୍ସିଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ମଧ୍ଯ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଉଥିଲା ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଯ ପ୍ରକାଶକମାନେ ପୁଅ ପ୍ରେମ ଜିନରରେ ସଫଳତା ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ, ଜୁନେ ଶବ୍ଦର ବ୍ଯବହାରରେ କୁଣ୍ଠା ବୋଧକଲେ କାରଣ ଜୁନେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରକାଶନ ସଂସ୍ଥାର ନାମ ମଧ୍ଯ ।
୧୯୭୦ରେ ୟାସୁକୋ ସାକାତା ଓ ଆକିକୋ ହାତ୍ସୁଙ୍କଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଶବ୍ଦ - "ୟାଓଇ", ହେଉଛି, 、、, ୟାମା ନାଶି, ଓଚି ନାଶି, ଇମି ନାଶି)ର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ରୂପ ଯାହାର ଅନୁବାଦ - "ଅନ୍ତ ନାହିଁ, ଲକ୍ଷ୍ଯ ନାହିଁ, ଅର୍ଥ ନାହିଁ" ପ୍ରାରମ୍ଭରେ, ସ୍ୱବ୍ଯଙ୍ଗାତ୍ମକ ତଥା ବିଡମ୍ବନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଯୋକ୍ତି ଭାବରେ କଳାକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ବ୍ଯବହାର କରାଯାଉଥିଲା ।
ଏହା ପ୍ରକାରାନ୍ତରେ ପୃଷ୍ଠପଟ୍ଟ ଓ ଚରିତ୍ରର ବିକାଶକୁ ଅଣଦେଖା କରି କେବଳ ଯୌନ ଉପରେ ଧ୍ଯାନ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିଥିବାରୁ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ୟାଓଇ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକର ହାସ୍ଯାସ୍ପଦ ନାମଥିଲା ।
ପ୍ରଥମେ ୧୯୯୧ରେ "ଇମେଜ" ମାଗାଜିନଦ୍ୱାରା ଏହି ଜିନରକୁ ସୁବ୍ଯବସ୍ଥିତ କରି ଏକ ପଦଭୁକ୍ତ କରିବା ଚେଷ୍ଟାରେ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଇଥିଲା ।
୧୯୯୪ ମସିହାରେ ଏହା "ପଫ ମାଗାଜିନ "ଦ୍ୱାରା ବ୍ଯବହାର ହେବା ପରେ ବହୁଳ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଗଲା ।
୨୦୧୦ ମସିହାର ଶେଷ ଭାଗରେ ୟାଓଇରେ ଗେ ମାଙ୍ଗା ପରି ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ପୌରୁଷ ଗୁଣଯୁକ୍ତ ଚରିତ୍ର ଆଦୃତ ହେଲା ।
ଏହିପରି ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣତଃ ଅଧିକ ପେଶୀଯୁକ୍ତ ଓ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ବୟସ୍କ ହୋଇଥାଏ ।
ୟାଓଇ ପ୍ରକାଶକ ଜୁନେ ମାଙ୍ଗାଦ୍ୱାରା ୨୦୧୭ରେ କରାଯାଇଥିବା ଅନୁସନ୍ଧାନ ଅନୁସାରେ ପୂର୍ବେ ୮୦ ପ୍ରତିଶତ ପାଠକ ବିଶୋନେଁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିବାବେଳେ ଏବେ ୬୫ ପ୍ରତିଶତ ଉଭୟ ବିଶୋନେଁ ଓ ପେଶୀୟ ଶରୀର ବିଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି ।
ସମାଲୋଚକ ଓ ସମୀକ୍ଷକଙ୍କ ମତରେ ୟାଓଇ ପାଠକଙ୍କ ପସନ୍ଦରେ ଏହି ବଦଳ ଏବଂ ତଦନୁସାରେ ୟାଓଇ ଓ ଗେ ମାଙ୍ଗା ସଦୃଶ୍ଯ ନୂତନ ମାଙ୍ଗାର ନିର୍ମାଣ ଧିରେ ଧିରେ ଉଭୟ ଜିନର ମଧ୍ଯରେ ଥିବା ସୀମାକୁ ଲିଭାଇବାରେ ଲାଗିଛି ।
ମାନବବିଜ୍ଞାନୀ ଥୋମାସ ବୌଡିନେତ୍ତେଙ୍କ ମତରେ ଜାପାନର ଗେ ଲୋକମାନେ "ନିଜର 'ଗେ ମିଡିଆ'ର ବ୍ଯବହାର ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ ଠାରୁ ବିଏଲକୁ ପୃଥକ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ୟାଓଇ ), ବୋଏଜ୍ ଲଭ୍ ବା ବୋଇଜ ରବୁ ବା ବିଏଲ , ହେଉଛି ଜାପାନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କାଳ୍ପନିକ ମିଡିଆର ଏକ ବର୍ଗ ଯେଉଁଥିରେ ପୁରୁଷ ଚରିତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ସମଲିଙ୍ଗୀ ସମ୍ବନ୍ଧର ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇ ଥାଏ ।
ଏହା ସମଲିଙ୍ଗୀ ଓ ଉଭୟଲିଙ୍ଗୀ ପୁରୁଷଙ୍କ ପ୍ରତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ମିଡିଆଠାରୁ ଭିନ୍ନ; ଯେପରିକି ବାରା ।
କିନ୍ତୁ ଏହାପ୍ରତି ପୁରୁଷ ପାଠକମାନେ ମଧ୍ଯ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ପାରନ୍ତି ଏବଂ ଏଗୁଡିକୁ ପୁରୁଷ ରଚତାମାନେ ମଧ୍ଯ ତିଆରି ପାରନ୍ତି ।
ଏହା ଅଧିନରେ ବହୁ ପ୍ରକାରର ମିଡିଆ ରହିଛି, ଯେପରିକି ମାଙ୍ଗା, ଆନିମେ, ଡ୍ରାମା ସିଡି, ଉପନ୍ୟାସ, ଖେଳ, ଫିଲ୍ମ ଏବଂ ଫାନ ପ୍ରଡକ୍ସନ ଆଦି ମିଡିଆ ରହିଛି ।
"ବୋଏଜ୍ ଲଭ୍" ଏବଂ ଏହାର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ରୂପ "ବିଏଲ", ଉଭୟ ଏହି ପ୍ରକାରର ମିଡିଆ ପାଇଁ ଜାତିଗତ ପଦ ରୂପେ ବ୍ଯବହୃତ ହୁଏ ।
ଏକ ୟାଓଇ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଥିବା ବ୍ଯକ୍ତି ଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ସେମେ ବା ଉକେ ବୋଲି ଡକାଯାଏ ।
ଏହି ପଦ ଦ୍ୱୟର ଉତ୍ପତ୍ତି ଯୁଦ୍ଧକଳାରୁ ହୋଇଛି: "ସେମେ", ଇଚିଦାଁ କ୍ରିୟା "ଆକ୍ରମଣ କରିବା"ରୁ ଏବଂ "ଉକେ", କ୍ରିୟା "ଗ୍ରହଣ କରିବା ବା ପ୍ରତିରକ୍ଷା କରିବା"ରୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଛି ।
ଏହାକୁ ଜାପାନୀ ସମଲିଙ୍ଗୀ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଶ୍ରୌଧୀୟ ଯୌନରେ ଉଦାସୀନ ସାଥୀ ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଏ ।
ଆଲ୍ଯାର୍ଦୋ ଜାଙ୍ଘେଲିନୀଙ୍କ ମତରେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧକଳାର ପଦଗୁଡ଼ିକ ଜାପାନୀ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ କାରଣ ପ୍ରାଚୀନ ଜାପାନରେ ସାମୁରାଇଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ସମଲିଙ୍ଗୀ ସମ୍ପର୍କ ଗଢିଉଠିଥିଲା ।
ସେମେ ଏବଂ ଉକେ ଦ୍ୱୟଙ୍କୁ ବିଶୋନେଁ ଷ୍ଟାଇଲରେ ତିଆରି କରାଯାଇ ଉଭୟଙ୍କଠାରେ ଉଭୟ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଗୁଣ ମିଶାଇ ଏକ ଆଦର୍ଶ ରୂପ ଦିଆଯାଇ ଥାଏ ।
ଯେମ୍ସ ୱେଲ୍କରଙ୍କ ମତରେ ୟାଓଇ ଏକ ଜାପାନୀ ବାକ୍ଯ - "ୟାମା ନାଶୀ, ଓଚି ନାଶୀ, ଇମି ନାଶୀ"ର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ରୂପ ।
ଏଥିରେ ଅଣବୃତ୍ତିଗତ ଅଣତାଲିମପ୍ରାପ୍ତ ମାଙ୍ଗା-ପ୍ରଶଂସକଙ୍କଦ୍ୱାରା ବହୁଳ ଆଦୃତ ମାଙ୍ଗା ତଥା ଅନ୍ଯାନ୍ଯ ମିଡିଆରୁ ପୁରୁଷ ଚରିତ୍ରକୁ ନେଇ ଏକ ହାସ୍ଯାନୁକୃତି କଳା ପ୍ରଦର୍ଶନ, ଯେଉଁଥିରେ ପୁରୁଷଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ସମଲିଙ୍ଗୀ ଯୌନୋତ୍ତେଜକ ସମ୍ବନ୍ଧ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥାଏ ।
ସୁଜୁକିଙ୍କ ମତରେ, "ନାରୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପୁଅ-ପୁଅ ପ୍ରେମକାହାଣୀର ସମସ୍ତ ଜିନର ତଥା ଉପଜିନରଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜାପାନୀ ପଦ ନାହିଁ ।
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟରେ ୟାଓଇ, ପୁଅ-ପୁଅ ସମ୍ବନ୍ଧ ଥିବା ଜାପାନୀ-ପ୍ରଭାବିତ ମାଙ୍ଗା ପାଇଁ ଏକ ଛତ୍ରପଦ ହୋଇଯାଇଥିବା, ତଥା ଆମେରିକୀୟ ମାଙ୍ଗା ପ୍ରକାଶକଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ଏହିପରି କୃତ୍ଯ ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର ହେଉଥିବା ବେଳେ,}} ଜାପାନରେ ଏହି ପଦଟିକୁ "ଦୌଜିନ୍ସି" କୃତି ତଥା ଯୌନ ଦୃଶ୍ଯ ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଏ ।
ଉଭୟ ପ୍ରକାରର ବ୍ଯବହାରରେ ୟାଓଇ ବା ବିଏଲରେ ବାରା ଜିନର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ନୁହେଁ ।
ୟାଓଇରେ ସାଧାରଣତଃ ଚରିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭୂମିକା ଆଧାରରେ "ସେମେ" ବା ଅନୁସରଣକାରୀ ଏବଂ "ଉକେ" ବା ଅନୁସରିତବ୍ଯକ୍ତି ।
ୟାଓଇର ସାଧାରଣ ଥିମ୍ ଗୁଡ଼ିକ ହେଲା; ନିଷିଦ୍ଧ ସମ୍ବନ୍ଧ, ଧର୍ଷଣର ପ୍ରଦର୍ଶନ, ଦୁର୍ଘଟଣା, ଦୁର୍ବିପାକ ତଥା ହାସ୍ଯ ।
ୟାଓଇ ଏବଂ ବିଏଲରେ ବିଭିନ୍ନ ଧରଣର କାହାଣୀର ରଚନା କରାଯାଏ: ଯେପରିକି ଉଚ୍ଚବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରେମ କମେଡି, ପ୍ରାଚୀନ ଯୁଗ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଡ୍ରାମା, ବୈଜ୍ଞାନିକ କଳ୍ପନା ଓ ଫାଣ୍ଟାସୀ, ଏବଂ ଜାସୂସୀ କଳ୍ପନା ଆଦି ।
ଗବେଷକମାନେ ଏହି ଉପଜିନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ପାର୍ଥକ୍ଯ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସରତ କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ଏଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପରର ପ୍ରତିଶବ୍ଦ ପରି ବ୍ଯବହୃତ ।
କାଜୁମି ନାଗାଇକେ ଓ ତୋମୋକୋ ଆଓୟାମାଙ୍କ ମତରେ, କଥିତ ମିଡିଆର ସାଧାରଣ ନାମ ବିଏଲ ଓ ୟାଓଇ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ଉପଜିନରଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଗୀକରଣ ଓ ସଜ୍ଞାଯୁକ୍ତ କରାଯାଏ ନାହିଁ ଏବଂ ପାର୍ଥକ୍ଯ କରାଗଲେ ମଧ୍ଯ ଶେଷରେ ଉପଜିନରଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ସହ ଛନ୍ଦାଛନ୍ଦି ହୋଇ ରହନ୍ତି ।
ୟାଓଇ କାହାଣୀର ମୁଖ୍ଯନାୟକମାନେ ସାଧାରଣତଃ ବିଶୋନେଁ ବା ଅତ୍ଯଧିକ ଆଦର୍ଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅତିସୁନ୍ଦର ପୁଅ ବା ଯୁବକମାନେ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ବିଶୋନେଁ ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ୟାଓଇରେ ସମୀତ ନ ହେଲେହେଁ, ସେଥିରେ ଏହାର ବିଶୋନେଁନତ୍ୱ ବା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟତାକୁ ଅଧିକ ସଶକ୍ତ କରାଯାଇଥାଏ ।
ୟାଓଇରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ସାଧାରଣ ଥିମଗୁଡ଼ିକ ହେଲା; ଉଭୟ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁରୁଷ ଗୁଣ ଥିବା ଅତି ସୁନ୍ଦର ପୁରୁଷ ବା ବିଶୋନେନ୍, ନାରୀ ଚରିତ୍ରମାନଙ୍କ ଖୁବ୍ କମ୍ ଉପସ୍ଥିତି, ସମଲିଙ୍ଗୀ ସାମାଜିକତା ଉପରେ ଜୋର ଦେଉଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନା, ସମଲିଙ୍ଗୀ ବିରୋଧୀ କଥାକୁ ଆକ୍ଷେପ କରିବା ଆଦି ।
ଜାପାନୀ ଓ ଜାପାନ-ଦ୍ୱାରା-ପ୍ରଭାବିତ ପୁଅ-ପୁଅ ପ୍ରଣୟ କଳ୍ପନା ପାଇଁ ଅନେକ ଶବ୍ଦ ରହିଛି ।
୨୦୧୫ରେ ହୋଇଥିବା ଜାପାନୀ ପୁଅ-ପୁଅ ପ୍ରେମୋନ୍ମାଦ ଗଳ୍ପର ଗାଳ୍ପିକମାନଙ୍କର ଗବେଷଣାରୁ ୟାଓଇର ପାଞ୍ଚଟି ଉପବର୍ଗ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା:
ଆୟୁ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଗୁଣମାନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ ପୁତ୍ର ବରରୂପେ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ।
ହୁଦ୍ନ କେବଳ ଆୟୁଙ୍କ ପୁଅର ଜନ୍ମକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା ​​କାରଣ ସେ ଭୟଭୀତ ଥିଲେ ଯେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ଅଭିଶାପ ସତ ହେବ ।
ତେଣୁ ଶିଶୁକୁ ହୁନ୍ଦ ଅପହରଣ କରି ନେଇଥିଲା ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନଙ୍କୁ ପିଲାଟିକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲା ।
ତେବେ, ଅନୁଚରମାନେ ପିଲାଟିକୁ ନ ମାରି ବଶିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଛାଡି ଆସିଥିଲେ ।
ନହୁଷ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଭାବରେ ବଢ଼ି ଜଣେ ଯୁବକ ହେବାପରେ ବଶିଷ୍ଠ ନହୁଷଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ପିତାମାତାଙ୍କ ପରିଚୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
ନହୁଷ ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ହାସଲ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ହୁନ୍ଦକୁ ହତ୍ୟା କରି ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଗଲେ ।
ଥରେ ପାର୍ବତୀ ଏବଂ ଶିବ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥିତ ନନ୍ଦନକାନନରେ ଭ୍ରମଣ କରୁକରୁ ପାର୍ବତୀ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ନିକଟରେ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରାପ୍ତିର ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ ।
କଳ୍ପବୃକ୍ଷଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା ଜାତ ହେଲେ ।
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ଯେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ବିବାହ ଆୟୁଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ହେବ ।
ତେବେ ଯେତେବେଳେ ହୁନ୍ଦ ଅସୁର ନନ୍ଦନକାନନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଲୋଭନୀୟ ହୋଇ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀର ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇ ବିବାହ କରିବା ଆଶାରେ ତାକୁ ଅପହରଣ କରିନେଇଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ କେବଳ ଆୟୁଙ୍କ ପୁଅକୁ ହିଁ ବିବାହ କରିବେ ।
ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ହୁନ୍ଦକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଆୟୁଙ୍କ ପୁଅ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବ ।
ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ତସୁରର ବଧ କରିବାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପରେ ଭାଗୀ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହି ମହାପାପ କାରଣରୁ ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡି କିଛି ଅଜ୍ଞାତ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲେ ।
ଫଳରେ ଖାଲି ରହିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରାସନ ପଦରେ ଦେବତାମାନେ ମର୍ତ୍ତ୍ୟର ଧର୍ମପ୍ରାଣ ରାଜା ନହୁଷଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦରେ ଆସୀନ କରାଇଲେ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ନହୁଷ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସାଧୁ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କଠାରୁ ଶକ୍ତି ପାଇ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ହଠାତ୍ ଦିନେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଧ୍ୱୀ ପତ୍ନୀ ଶଚୀଙ୍କ ଉପରେ ପଡିଗଲା ।
ଶଚୀଙ୍କ ରୂପ ଲାବଣ୍ୟକୁ ଦେଖି ସେ କାମାନ୍ଧ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।
ଏହିପରି ଶଚୀ ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଶେଷରେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ଏକ ପଦ୍ମନାଡରେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ନେଇ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆବିଷ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ଦେବଗୁରୁ ବୃହଷ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଥିଲେ ।
ଦେବ-ଗୁରୁ ବୃହଷ୍ପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାଇଁ ଦୋଷ ହଟାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରାଇଥିଲେ ।
ସେହି ଯଜ୍ଞଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗିଥିବା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଗଛ, ନଦୀ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟି ହୋଇଗଲା ।
ଯେତେବେଳେ ଶଚୀ ନହୁଷର ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି ପାରିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦେବ-ଗୁରୁ ବୃଷଷ୍ପତିଙ୍କ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳକୁ ଯାଇ ନହୁଷଙ୍କ କାମେଚ୍ଛା ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, "ହେ ଗୁରୁଦେବ ! ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ ହିଁ ମୋର ସତୀତ୍ୱର ସୁରକ୍ଷା କର ।
ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅ ନାହିଁ, ମୋ ସହିତ ଏଠାରେ ରହି ଆପଣ ସବୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି ।
ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ରାଜବଂଶର ପୂର୍ବଜ ପୁରୁରବା ପ୍ରୟାଗ ରାଜ ଶାସନ କରୁଥିଲେ ।
ରାଜପଦରୁ ଅବସର ନେବା ପରେ ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟଭାର ନିଜ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଇ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାପରେ ତାଙ୍କ ବଡ଼ପୁଅ ଆୟୁ ରାଜା ହେଲେ ।
ନହୁଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ରାଜା ପୁରୁରବାଙ୍କ ନାତି ତଥା ଯଯାତିଙ୍କ ପିତା ଥିଲେ ।
ପୁଣ୍ୟବଳରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୀଡ଼ା ଦେବାରୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଶାପରେ ସ୍ୱର୍ଗଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ସର୍ପ ଯୋନି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ।
ମାକାଉ ଚୀନର ଦକ୍ଷିଣ ଉପକୂଳରେ, ହଂକଂର ୬୦ କିଲୋମିଟର ପଶ୍ଚିମରେ, ପର୍ଲ୍ ନଦୀ କୂଳର ପଶ୍ଚିମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଏହା ପୂର୍ବ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣରେ ଦକ୍ଷିଣ ଚୀନ ସାଗରଦ୍ୱାରା ଘେରି ରହିଛି ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ଏବଂ ଉତ୍ତରରେ ଜୁଆହାଇର ଗୁଆଙ୍ଗଡଙ୍ଗ ସହରର ପଡୋଶୀ ଅଟେ ।
ପଡୋଶୀ ହେଙ୍ଗକିନ୍ ଦ୍ୱୀପରେ ୧ ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର ଜମି ଯାହା ଉପରେ ମାକାଉ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଅବସ୍ଥିତ ,ତାହା ମଧ୍ୟ ଆଞ୍ଚଳିକ ସରକାରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଛି।
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିନ୍ଦୁ ହେଉଛି କୋଲୋଏନ୍ ଆଲ୍ଟୋ, ଯାହାକି ସମୁଦ୍ର ପତ୍ତନଠାରୁ ୧୭୦.୬ ମିଟର ଉଚ୍ଚ ।
ଶୀତଦିନେ, ଉତ୍ତର ଦିଗର ସ୍ଥଳଭାଗରୁ ଶୁଷ୍କ ବାୟୁ ବହିଥାଏ ଏବଂ ଏହାଦ୍ୱାରା ବହୁତ କମ୍ ବର୍ଷା ହୁଏ ।
ମାକାଓ ବା ମାକାଉ ଦକ୍ଷିଣ ଚୀନ ସାଗରର ପଶ୍ଚିମ ପର୍ଲ୍ ନଦୀ ତ୍ରିକୋଣଭୁମିରେସ୍ଥିତ ଏକ ସହର ଏବଂ ଚୀନ ଅଧୀନସ୍ତ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଶାସନିକ ଅଞ୍ଚଳ ।
କୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବାନଙ୍କୁ ମଣିଟି ଫେରାଇବାକୁ କହିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଜାମ୍ବାବାନ ମନା କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ଜାମ୍ବବାନ୍ ଶେଷରେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି ରାମଙ୍କ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ।
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ କ୍ଷମା ମାଗିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ସହ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି କୃଷ୍ନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଅଭିଯୋଗକୁ ଭୁଲ ପ୍ରମାଣ କରି କୃଷ୍ଣ ରତ୍ନଭଣ୍ଡାରକୁ ମଣିଟି ଫେରାଇ ଦେଇଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସତ୍ରାଜିତ୍ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ କ୍ଷମା ମାଗିବା ଅବସରରେ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣିକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ ।
ତେଣୁ ସେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି ନେବାକୁ ମନା କରି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱାରକା ଗମନ କରିଥିଲେ ।
ଦିନେ ସତ୍ୟାଜିତ୍ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବୁଲୁଥିବା ବେଲେ ହଠାତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଉପହାର ଦେଉଛନ୍ତି ।
ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ମଣି ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ଉତ୍ତମ ଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ନିରାପତ୍ତା ଆଣିବ ଏବଂ ଏହି ମଣି ତାଙ୍କୁ ଧନବାନ କରାଇବ ।
ଏକଦା କୃଷ୍ଣ ଆଗ୍ରହ କଲେ ଯେ ସତ୍ୟାଜିତ୍‌ ସେହି ମଣିଟିକୁ କିଛିଦିନ ପାଇଁ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ।
କାରଣ ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଏବଂ ଅଭାବ ଅନାଟନରେ ବୁଡି ରହିଥିଲା ।
ଦିନେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଭାଇ ପ୍ରସେନଜିତ ସତ୍ୟାଜିତଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣିଟିକୁ ମାଗି ନେଇ ପିନ୍ଧି ଶିକାର ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ।
ତେବେ ଶିକାର ସମୟରେ ବନରେ ଏକ ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ମଣିଟିକୁ ପାଟିରେ ନେଇ ଏକ ଗୁମ୍ଫା ଭିତରକୁ ଗଲା ।
ଗୁମ୍ଫାଟି ରାମାୟଣରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଭାଲୁମାନଙ୍କର ଅମର ରାଜା ଜାମ୍ବବାନର ଥିଲା ।
ଅନେକ ଦିନ ବିତିଗଲା, ସତ୍ରାଜିତ୍ ସନ୍ଦେହ କଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସେହି ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି ପାଇଁ ହିଁ ନିହତ ହୋଇଥିବେ ।
କୃଷ୍ଣ ମାଗିବା ସେତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ମଣିଟି ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ନ ଥିବା ମନେ ପକାଇ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହିଁ ଚୋର ବୋଲି ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲେ ।
ନିଜର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷତା ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା କୃଷ୍ଣ ଏହି ମଣିର ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ସତ୍ରାଜିତ୍ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଷ୍ଟ ମହିଷୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପିତା ।
ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣରେ ଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁସାରେ ସତ୍ରାଜିତ୍ ଜଣେ ଯାଦବ ରାଜା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଜଣେ ମହାନ ଭକ୍ତ ।
ଡିସେମ୍ବର ୧୬, ୨୦୧୨: ପାରାମେଡିକାଲ୍ ଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ବଳାତ୍କାର ଓ ଯୌନ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା -ଏକ ଘରୋଇ ବସ୍‌ରେ ଛଅଜଣ ପୁରୁଷଙ୍କଦ୍ୱାରା ଜଣେ ପାରାମେଡିକାଲ୍ ଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ବଳାତ୍କାର ଓ ନିର୍ଯାତନା ଦେଇ ତାଙ୍କ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହ ଚଳନ୍ତା ଗାଡିରୁ ଫିଙ୍ଗି ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଡିସେମ୍ବର ୧୭: ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଦାବିରେ ବ୍ୟାପକ ବିରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନ ହୋଇଥିଲା ।
ପୋଲିସଦ୍ୱାରା ଅଭିଯୁକ୍ତକୁ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରିଲା-ସେମାନେ ହେଲେ ବସ୍ ଡ୍ରାଇଭର ରାମ ସିଂ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ମୁକେଶ, ବିନୟ ଶର୍ମା ଏବଂ ପୱନ ଗୁପ୍ତା।
ଡିସେମ୍ବର ୨୧: ଦିଲ୍ଲୀର ଆନନ୍ଦ ବିହାର ବସ୍ ଟର୍ମିନାଲରୁ ଦୁଷ୍କର୍ମକାରୀ ନାବାଳକ ଧରାପଡିଲା ।
ପୀଡ଼ିତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ମୁକେଶଙ୍କୁ ଅନ୍ୟତମ ଅପରାଧୀ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ।
ଷଷ୍ଠ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଅକ୍ଷୟ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଧରିବା ପାଇଁ ପୋଲିସ ହରିୟାଣା ଏବଂ ବିହାରରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଚଢାଉ କଲେ ।
ଡିସେମ୍ବର ୨୧-୨୨: ଅନ୍ୟତମ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଠାକୁରକୁ ବିହାରର ଅଉରଙ୍ଗାବାଦ ଜିଲ୍ଲାକୁ ଗିରଫ କରି ଦିଲ୍ଲୀ ଅଣାଗଲା ।
ପୀଡ଼ିତାଙ୍କ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଉପଖଣ୍ଡ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିବୃତ୍ତି ରେକର୍ଡ କରାଗଲା ।
ଡିସେମ୍ବର ୨୩: ବିକ୍ଷୋଭକାରୀମାନେ ନିଷେଧାଦେଶ ଆଦେଶକୁ ଅବମାନନା କରନ୍ତି, ବିରୋଧ ସହ ରାସ୍ତା ଅବରୋଧ କରନ୍ତି ।
ବିରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ପାଇଁ ଦିଲ୍ଲୀ ପୋଲିସ କନଷ୍ଟେବଳ ସୁଭାଷ ତୋମାର ଗୁରୁତର ଆହତ ହୋଇ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଥିଲେ।
ଡିସେମ୍ବର ୨୬: ହୃଦ୍‌ଘାତ ପରେ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ସିଙ୍ଗାପୁରର ମାଉଣ୍ଟ ଏଲିଜାବେଥ ହସ୍ପିଟାଲକୁ ପଠାଇ ଦିଆଯାଏ ।
ଜାନୁୟାରୀ ୨, ୨୦୧୩: ଉକ୍ତ ଘଟଣାର ଗମ୍ଭୀରତାକୁ ଅନୁଭବ କରି ଭାରତର ତତ୍‌କାଳୀନ ପ୍ରଧାନ ବିଚାରପତି ଅଲତମାସ କବୀର ଯୌନ ଅପରାଧ ମାମଲାରେ ଶୀଘ୍ର ବିଚାର ପାଇଁ ଫାଷ୍ଟ ଟ୍ରାକ୍ କୋର୍ଟ ର ଉଦଘାଟନ କରନ୍ତି ।
ଜାନୁଆରୀ ୩: ହତ୍ୟା,ଗଣ ବଳାତ୍କାର, ହତ୍ୟା ଉଦ୍ୟମ, ଅପହରଣ, ଅପ୍ରାକୃତିକ ଅପରାଧ ଏବଂ ଦକାୟତି ଅଭିଯୋଗରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ ପାଞ୍ଚଜଣ ବୟସ୍କଙ୍କ ବିରୋଧରେ ପୋଲିସ ଚାର୍ଜସିଟ୍ ଦାଖଲ କରନ୍ତି ।
ଜାନୁଆରୀ ୧୭: ପାଞ୍ଚଜଣ ବୟସ୍କ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଫାଷ୍ଟ ଟ୍ରାକ୍ କୋର୍ଟରେ ନ୍ୟାୟୀକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ।
ଜାନୁଆରୀ ୨୮: ଜୁଭେନାଇଲ ଜଷ୍ଟିସ୍ ବୋର୍ଡ କହନ୍ତି ଯେ ଅନ୍ୟ ଅଭିଯୁକ୍ତର ନାବାଳକତ୍ୱ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି ।
ଫେବୃଆରୀ ୨: ପାଞ୍ଚଜଣ ବୟସ୍କ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଫାଷ୍ଟ ଟ୍ରାକ କୋର୍ଟ ଚାର୍ଜ ଫ୍ରେମ୍ କରନ୍ତି ।
ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୨: ଦିଲ୍ଲୀ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଲୟ ଜାତୀୟ ଗଣମାଧ୍ୟମକୁ ତଳ କୋର୍ଟର ପ୍ରକ୍ରିୟା ରିପୋର୍ଟ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଏ ।
ଜୁଲାଇ ୮: ଫାଷ୍ଟ ଟ୍ରାକ କୋର୍ଟ ସମସ୍ତ ସାକ୍ଷୀଙ୍କ ବୟାନ ରେକର୍ଡିଂ ସମାପ୍ତ କରେ ।
ଜୁଲାଇ ୧୧: ଗଣବଳାତ୍କାରରେ ଭାଗନେବା ପୂର୍ବରୁ ଡିସେମ୍ବର ୧୬ ରାତିରେ ଜଣେ ତନ୍ତୀକୁ ବେଆଇନ ଭାବେ ବନ୍ଦ କରି ଲୁଟିବାରେ ଜେଜେବି ନାବାଳକଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରନ୍ତି ।
ଦିଲ୍ଲୀ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟ ତିନିଟି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସମ୍ବାଦ ଏଜେନ୍ସିକୁ ଏହି ମାମଲାର ଶୁଣାଣି କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତି ।
ଅଗଷ୍ଟ ୨୨: ଚାରିଜଣ ବୟସ୍କ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଶୁଣାଣିରେ ଫାଷ୍ଟଟ୍ରାକ ଅଦାଲତ ଅନ୍ତିମ ଯୁକ୍ତି ଶୁଣିବା ଆରମ୍ଭ କଲା ।
ଅଗଷ୍ଟ ୩୧: ଜେଜେବି ନାବାଳକକୁ ଗଣ ବଳାତ୍କାର ଏବଂ ହତ୍ୟା ମାମଲାରେ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କଲା ଏବଂ ଏକ ସୁଧାର ଗୃହରେ ତିନି ବର୍ଷ ରହିବା ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ କଲା ।
ସଂରକ୍ଷଣ ରାୟ - ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୦: ମୁକେଶ, ବିନୟ, ଅକ୍ଷୟ, ପୱନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦଫା ସହ ୧୩ଟି ଅପରାଧରେ ଗଣ ବଳାତ୍କାର, ଅପ୍ରାକୃତିକ ଅପରାଧ ଏବଂ ପୀଡ଼ିତାର ହତ୍ୟା ଏବଂ ପୀଡ଼ିତାର ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ଉଦ୍ୟମ ମାମଲାରେ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କଲେ ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୩: ସମସ୍ତ ୪ ଦୋଷୀଙ୍କୁ ଅଦାଲତ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୩: ଟ୍ରାଏଲ କୋର୍ଟଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦୋଷୀମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ସନ୍ଦର୍ଭ ଶୁଣାଣି ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ।
ଘଟଣା ଦିନ ପୀଡ଼ିତା ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦେଖି ତାଙ୍କ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁ ସହ ଏକ ବସରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଲ୍ଲୀର ମୁନିରକାଠାରୁ ଦ୍ୱାରକାସ୍ଥ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ ।
ସେହି ସମୟରେ ବସଟିରେ ସେହି ବସର କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ପ୍ରାୟ ଅନ୍ୟ କେହି ନ ଥିଲେ ।
ଏହାର ସୂଯୋଗ ନେଇ ଛଅଜଣ ଅପରାଧୀ ପୀଡ଼ିତା ସହ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏଥିରେ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁ ବିରୋଧ କରିବାରୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାଡ ମଧ୍ୟ ମାରିଥିଲେ ।
ଏପରିକି ଚଳନ୍ତା ବସରେ ସେମାନେ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ସାମୁହିକ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିବା ସହ ଶାରୀରିକ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ।
ପରିଶେଷରେ ସେମାନେ ପୀଡ଼ିତା ଏବଂ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଲ୍ଲୀସ୍ଥ ମହିପାଳପୁର ନିକଟସ୍ଥ ବସନ୍ତ ବିହାର ଅଞ୍ଚଳରେ ବସରୁ ତଳକୁ ଫୋପାଡିଦେଇ ଚାଲିଗଲେ ।
ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ଗମ୍ଭୀର ଅବସ୍ଥାରେ ଦିଲ୍ଲୀର ସଫଦରଜଙ୍ଗ ହାସପାତାଳରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଗଲା ।
ଘଟଣା ପ୍ରଘଟିତ ହେବା ମାତ୍ରେ ହିଁ ସାରା ଦେଶରେ ପ୍ରବଳ ବିରୋଧର ସ୍ୱର ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା ।
ତେବେ ପ୍ରଥମେ, ଅର୍ଥାତ ସୋମବାର ରାତି, ପୋଲିସ ସେହି ବସର ଡ୍ରାଇଭର କୁ ଧରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲା ।
ଏହି ଘଟଣାର ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଦିନ ପରେ ଦିଲ୍ଲୀ ପୋଲିସ କମିଶନର ଦେଇଥିବା ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଘଟଣାର ଚାରିଜଣ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଧରାପଡିଥିଲେ ।
ପୀଡ଼ିତାଙ୍କ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ବୟାନ ଆଧାରରେ "ଯାଦବ" ନାମକ ଏହି ବସକୁ ପୋଲିସ ଠାବ କରି ଉକ୍ତ ବସକୁ ଜବତ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥିଲା ।
ପୋଲିସ ହେଇଥିବା ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରମାଣ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅଭିଯୁକ୍ତମାନେ ଘଟଣା ପରେ ଉକ୍ତ ବସକୁ ଧୋଇଦେଇଥିଲେ ।
ମାମଲାର ଗମ୍ଭୀରତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଉକ୍ତ ମାମଲାର ବିଚାର ସକାଶେ ଗଠିତ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅଦାଲତ ୧୪ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୧୩ ଦିନ ଚାରିଜଣ ବୟସ୍କ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ କଲେ ।
ବୟସ୍କ ଅପରାଧୀମାନେ କରିଥିବା ଅପିଲ ତଥା ସଂପୃକ୍ତ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ସଂଦର୍ଭ ମାମଲା ର ଶୂଣାଣି କରି ଦିଲ୍ଲୀ ଉଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡକୁ କାଏମ ରଖିଥିଲେ ।
ପରେ ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଚାରି ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଆଦେଶ କାଏମ ରହିଲା ।
ତେବେ ଅନ୍ୟ ବାଳ ଅପରାଧୀ ବାଳ ଅପରାଧୀ ଆଇନ ପ୍ରକାରେ ତାର ସଜା ଭୋଗି ଜେଲରୁ ଖଲାସ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଉକ୍ତ ବାଳ ଅପରାଧୀର ଖଲାସକୁ ବିରୋଧ କରି ଉଚ୍ଚତମ ନ୍ୟାୟାଳୟରେ କରାଯାଇଥିବା ଅପିଲ ମଧ୍ୟ ଖାରଜ ହୋଇଯାଇଛି ।
୨୦୧୨ ମସିହାରେ ଘଟିତ ଏହି ଗଣ ବଳାତ୍କାର ମାମଲାରେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଜଣେ ୨୩ ବର୍ଷୀୟା ମହିଳାଙ୍କୁ ଅପରାଧିମାନେ ଗଣ ବଳାତ୍କାର ପରେ ମରଣାନ୍ତକ ଆକ୍ରମଣ କରି ମୁମୁର୍ଷୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅବସ୍ଥାରେ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କର ଚିକିତ୍ସାଧୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା ।
ସାରା ଦେଶ ଏହି ଘଟଣାର ଦୃଢ଼ ବିରୋଧ କରିବା ସହ ଅପରାଧୀମାନଙ୍କର ତୁରନ୍ତ ଗିରଫ ଦାବୀ କରିଥିଲେ ।
ଘଟଣାଟି ସେତେବେଳେ ସାରା ଦେଶରେ ହଇଚଇ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ସହ ଭାରତର ରାଜଧାନୀରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସୂରକ୍ଷା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୯: ନିର୍ଭୟା ଗଣବଳାତ୍କାର ଓ ହତ୍ୟା ସମୟରେ ସେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ନାହାଁନ୍ତି ବୋଲି ଦାବି କରି କରାଯାଇଥିବା ସମୀକ୍ଷା ଆବେଦନକୁ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି ।
ଏକ ନିମ୍ନ ଅଦାଲତ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ଆବେଦନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଛନ୍ତି ।
ଘଟଣାର ବିରୋଧରେ ଦେଶସାରା ବିଶେଷ କରି ଦିଲ୍ଲୀରେ ପ୍ରବଳ ବିରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ଅନ୍ୟ ଆରୋପୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ବାଳ ଅପରାଧୀ ମଧ୍ୟ ବିଚାରର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲା ।
ଡ୍ରାଇଭର ପୋଲିସ ଆଗରେ ଦୋଷ ସ୍ୱୀକାର କରିଗଲା ଏବଂ ତାହାର ବୟାନ ଆଧାରରେ ତାର ଭାଇ ମୁକେଶ, ବିନୟ ଗୁପ୍ତା, ପବନ ଗୁପ୍ତା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଅଭିଯୁକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଗଲା ।
୧୮ ଡିସେମ୍ବର, ମଙ୍ଗଳବାର ଦିନ ଭାରତର ସଂସଦରେ ଏହି ଘଟଣାର ତୀବ୍ର ନିନ୍ଦା ସହ ଅପରାଧୀମାନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବାପାଇଁ ଦାବୀ କରାଗଲା ।
ଦୁଃଖରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ଶିବ ପର୍ବତୀଙ୍କର ମୃତ ଶରୀର ଧରି ଆର୍ଯ୍ୟାବର୍ତ୍ତରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେହ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ଖସି ପଡ଼ିଥିଲା ।
ସେହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ ସତୀ ଦେବୀଙ୍କର କଟା ଦେହ ଖଣ୍ଡମାନ ପଡିଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେଉଁଠାରେ ଶିବ ସତ୍ୟଙ୍କର ମୃତ ଶରୀରକୁ ବହନ କରି ଦୁଃଖରେ ଆର୍ଯ୍ୟା ବର୍ତ୍ତରେ ବୁଲିଥିଲେ ।
ପୌରାଣିକ କାହାଣୀର ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ଓ ସତୀ ଦାହ ପୁରାତନ ସଂସ୍କୃତ ସାହିତ୍ୟ ଗଠନରେ ଓ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ଉପରେ ପ୍ରଭୂତ ପ୍ରଭାବ ପକେଇଥିଲା ।
ଏହା ଯୋଗୁ ଶକ୍ତିପୀଠ ଧାରଣାର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ଓ ଶକ୍ତିତ୍ୱକୁ ଶକ୍ତ କରିଥିଲା ।
ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ ଅନେକ କାହାଣୀ ଥିବା ଯୋଗୁ ଏହି ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଳ୍ପନା ଆସିଥିଲା ।
ଶୈବ ଧର୍ମରେ ଏହା ଏକ ଅନୁପମ ଘଟଣା ଯେଉଁଥିରେ ସତୀ ବଦଳରେ ପାର୍ବତୀ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମୀ ହେବାରୁ ଗଣପତି ଓ ସୁବ୍ରମନ୍ୟମ୍ ଜାତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସୁଗନ୍ଧା ଶକ୍ତିପୀଠ , ବାଙ୍ଗଲାଦେଶରେ ଥିବା ବରିଶାଲର ୧୦ ମାଇଲ ଉତ୍ତରକୁ ଶିଖରପୁର ଗ୍ରାମରେ ସୁନନ୍ଦା ଦେବୀଙ୍କର ଏକ ମନ୍ଦିର ଅଛି ।
ଉଦ୍‌ବେଗ ହେଉଛି ଏକ ମନର ଭାବ ଯାହାକି ମନରେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଅଶାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ, ବହୁ ସମୟରେ ଏଥିସହ ଘାବରେଇ ଯିବା ଭଳି ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ ଯଥା ଆଗ ପଛ ହେବା, ଦୈହିକ ଅଭିଯୋଗ ଓ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତାକରିବା ସ୍ଥତିରେ ରହିବ ଆଦି ହୋଇପାରେ ।
ଆଗକୁ ଘଟିବାକୁ ଥିବା ଘଟଣାଗୁଡିକ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାର ଏହା ଏକ ଖରାପ ଭାବନା, ଯଥା କେଉଁ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଇତ୍ୟାଦି ।
ଡର ହେଉଛି ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାର ଏକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା, କିନ୍ତୁ ଉଦ୍‌ବେଗ ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତରେ ଘଟିବାକୁ ଥିବା ଆଶଙ୍କିତ ଘଟଣା ।
ଉଦ୍‌ବେଗ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବନା ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହା ବାରମ୍ବାର ହେଉଛି ତେବେ ଏହା ଉଦ୍‌ବେଗ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ରୂପ ନେଇପାରେ ।
ଉଦ୍‌ବେଗକୁ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ଟିକେ ଅଧିକ ସମୟଧରି ଘଟୁଥିବା ଘଟଣାଗୁଡିକରୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଇ ପାରିବ ଯାହାକି ଜୀବନର ଗୁଣକୁ କମାଇଦେଇଥାଏ, ଯାହାକୁ କି କ୍ରନିକ ଉଦ୍‌ବେଗ କୁହାଯାଇଥଏ, ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ଛୋଟ ତୀବ୍ର ଚାପଯୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ ଯାହା ପ୍ୟାନିକ ଆଟାକର ରୂପ ନେଇପାରେ ଏହାକୁ ଆକ୍ୟୁଟ ଉଦ୍‌ବେଗ କୁହାଯାଇଥାଏ ।
ବ୍ୟକ୍ତିରୁ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଦ୍‌ବେଗ ଜନିତ ଲକ୍ଷଣ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଧରଣର ହୋଇଥାଏ, ଏହା କେତେଥର, ତୀବ୍ରତା ଆଦି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।
ପ୍ରାୟ ସଭିଏଁ ନିଜ ଜୀବନରେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ସମୟରେ ଉଦ୍‌ବେଗ କରିଥାନ୍ତି, ହେଲେ ଲମ୍ବା ଚାଲିଲାଭଳି ସମସ୍ୟା ସମସ୍ତେ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସ୍ନାୟବିକ ଯଥା, ମୁଣ୍ଡ ବିନ୍ଧା, ଛୁଞ୍ଚି ଫୋଡିହେଲାଭଳି ଲାଗିବା କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡ ବୁଲା
ପଚନାକାରୀ ଯଥା ତଳିପେଟ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ବାନ୍ତି ହେବା ବା ହେଲାଭଳି ଲାଗିବା, ତରଳ ଝାଡ଼ା, ବଦହଜମୀ କିମ୍ବା ଶୁଖିଲା ପାଟି
ୟର୍କ୍ସ-ଦଦଶନ ନିୟମ ହିସାବରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ମାତ୍ରାରେ ଉଦ୍‌ବେଗଦ୍ୱାରା ଜଣେ ଭଲ ଭାବରେ ପରୀକ୍ଷା, ପ୍ରଦର୍ଶନ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାମୂଳକ ଘଟଣା ସବୁ କରିପାରିବ ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ମାତ୍ରା ଯଦି ସେହି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଆବଶ୍ୟକତା ମୂଲ୍ୟରୁ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ ତେବେ ପ୍ରଦର୍ଶନରେ ଅବନ୍ତୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।
ଭିକ୍ଟର ଫ୍ରାଙ୍କଏଲ ତାଙ୍କର ବହିରେ ଲେଖିଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ନିଜର ମୃତ୍ୟୁର ବହୁତ ପାଖରୁ ଦେଖେ ସେତେବେଳେ ସେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ, ଜୀବିତ ରହିବାର ଅର୍ଥ ଖୋଜିଥାଏ ।
ଉଦ୍‌ବେଗ ବେଳେ ବେଳେ ଅବସାଦର ରୂପ ନେଇ ଆତ୍ମହତ୍ୟାର ମଧ୍ୟ ପରିଣତ ହୋଇପାରେ ।
ଏହି ପ୍ରକାର ଉଦ୍‌ବେଗରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାର ଏହି ଦୁନିଆର ଚାଲିଯିବାର ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କରିଥାଏ ।
ଟଲଷ୍ଟୟଙ୍କ ଜନ୍ମ ଋଷର ୟାସ୍ନାୟା ପୋଲ୍ୟାନ୍ୟା ନାମକ ସହରରେ, ଯାହାକି ମୋସ୍କୋଠାରୁ ୨୦୦ କି. ମି. ଦକ୍ଷିଣକୁ ଅବସ୍ଥିତ, ହୋଇଥିଲା ।
ପିତା କାଉଣ୍ଟ ନିକୋଲାଇ ଏବଂ ମାତା ମାରିୟା ଟଲଷ୍ଟୟଙ୍କର ସେ ଥିଲେ ଚତୁର୍ଥ ସନ୍ତାନ ।
ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଲାଲନ ପାଲନ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଲେ ତାଙ୍କ ଜଣେ ସମ୍ପର୍କୀୟ କାକି ତତ୍ୟାନା ।
ତେବେ ଉଚ୍ଚ ବର୍ଗର ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାଦୀକ୍ଷା ନିମିତ୍ତ ସୁଦକ୍ଷ ବିଦ୍ୱାନ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ।
ବାଲ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ପାଠ ସହ ଖେଳ କୁଦ, ଘୋଡାସବାରୀ, ଶିକାର, ନାଚଗାନା ଇତ୍ୟାଦି ବିଷୟରେ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
୧୮୪୪ ମସିହାରେ ସେ କାଯାନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଆଇନ ଓ ପ୍ରାଚ୍ୟ ଭାଷା ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ତେବେ ପାଠ ପଢ଼ା ଅଧାରୁ ଛାଡି ସେ ନିଜ ଜନ୍ମ ସ୍ଥାନ ୟାସ୍ନାୟା ପୋଲ୍ୟାନ୍ୟା ଫେରି ଆସିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ବିଳାସ ତଥା ଆଳସ୍ୟପୂର୍ଣ ଜୀବନ ବିତାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଜର ପ୍ରଥମ ଉପନ୍ୟାସ ସହ ନିଜ ଯୁବାବସ୍ଥାର କିଛି କାଳ୍ପନିକ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ନେଇ ରଚନା ମଧ୍ୟ ଲେଖିଥିଲେ ଯାହାକି ୧୮୫୨ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଲିଓ ଟଲଷ୍ଟୟ ଉନ୍ନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ସର୍ବାଧିକ ସମ୍ମାନିତ ଲେଖକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟତମ ।
ଋଷରେ ସେ ସୈନ୍ୟବାହିନୀରେ ଯୋଗ ଦେଇ ସେ କ୍ରିମିୟା ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଗନେଇଥିଲେ, ତେବେ ତତ ପରବର୍ଷ ସେ ସେନାବାହିନୀ ତ୍ୟାଗକରି ଫେରିଆସିଲେ ।
ସେନାବାହିନୀରେ ଯୋଗ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରତି ଋଚି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ରଚନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ତଥା ଆନ୍ନା କରେନୀନା ସାହିତ୍ୟ ଜଗତରେ କ୍ଳାସିକାଲ ରଚନା ଭାବେ ସ୍ୱୀକୃତ ହୋଇସାରିଛି ।
ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦୌଲତ ଏବଂ ସାହିତ୍ୟିକ ପ୍ରତିଭା ଟଲଷ୍ଟୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇ ପାରି ନ ଥିଲା ।
ନିଜର ପରିବାରକୁ ଛାଡି ସେ ଈଶ୍ୱର ତଥା ଗରୀବଙ୍କ ସେବା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବାହାରିପଡିଲେ ।
ପରିଶେଷରେ ସେ ୨୦ ନଭେମ୍ବର ୧୯୧୦ ଦିନ ଅଷ୍ତାପବା ନାମକ ଏକ ଛୋଟ ରେଳ ଷ୍ଟେସନରେ ଏହି ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଏକ ଗରୀବ, ନିରାଶ୍ରୟ, ରୋଗୀଣା ବୃଦ୍ଧ ଭାବେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ ।
ଭାଲୁଭାରଙ୍କ ଲିଖିତ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଉପନ୍ୟାସ ତିରୁକୁରାଲ ର ଏକ ଜର୍ମାନୀ ସଂସ୍କରଣ ପଢ଼ିବା ପରେ ସେ "ଅହିଂସା" ଶବ୍ଦଟି ତାଙ୍କ ମନରେ ଗଭୀର ରେଖାପାତ କରିଥିଲା ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ମହତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଲିଖିତ ଏକ ପତ୍ରରେ ସେ ଏହି ଭାବନାକୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
କହିବାକୁ ଗଲେ ଅହିଂସାର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କର ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ପଛରେ ପ୍ରେରଣା ଥିଲା ଟଲଷ୍ଟୟଙ୍କର ।
ଅଳ୍ପ ଉଚ୍ଚତାବିଶିଷ୍ଟ ଗଛର ମୋଟା ଡାଳରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଡାଙ୍ଗ ସହାୟତାରେ ନିଜ ବସା ବାନ୍ଧନ୍ତି ।
ତାମିଲନାଡ଼ୁରେ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ମୌସୁମୀ ପ୍ରବାହ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରେ ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରଜନନ ଋତୁ ଆସେ ।
ମାଈ ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଅଣ୍ଡିରାମାନେ ନିଜର ଖାଦ୍ୟ ଥଳୀକୁ ପ୍ରସାରିତ କରି ନିଜ ମୁଣ୍ଡକୁ ପ୍ରଥମେ ଉପର-ତଳ, ତା’ ପରେ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ହଲାଇ ଓ ଶେଷରେ ଟେକି ରଖି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ।
ଏପରି ପ୍ରଦର୍ଶନ ସମୟରେ ଉପର ଓ ତଳ ଥଣ୍ଟକୁ ତାଳି ମାରିବା ପରି ପିଟି ଏମାନେ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ।
ବିଭିନ୍ନ ଜଳଜୀବୀ ପକ୍ଷୀ; ବିଶେଷ କରି ଚିତ୍ରିତ କ୍ରୌଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ବସ୍ତି ଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ ଏମାନେ ନିଜର ବସା ବାନ୍ଧିଥାନ୍ତି ।
ପୋଷା ମନାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଦଦରାହଣା ଜନ୍ମ ହେବାର ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ପ୍ରଜନନ କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଦେଖାଯାଇଛି ।
ଅନ୍ୟ ପେଲିକାନ ଜାତୀୟ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପରି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ କଣ୍ଠ କୋଷିକାର କମ୍ପନ ଓ ଧଇଁସଇଁ ହେଲା ପରି କ୍ରିୟାଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶରୀରର ଉଷ୍ମତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ କରିଥାନ୍ତି ।
ଦଦରାହଣା ପେଲିକାନ୍‍ ପରିବାରର ପକ୍ଷୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛୋଟ କିନ୍ତୁ ତଥାପି ଆକାରରେ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ଼ ।
ଏହାର ରଙ୍ଗ ମୁଖ୍ୟତଃ ଧଳା, ଛାତି ତଥା ବେକର ପଛପଟର ରଙ୍ଗ ପାଉଁଶିଆ ଏବଂ ଲାଞ୍ଜର ରଙ୍ଗ ଖଇରିଆ ।
ବେକର ପଛ ପଟର ପରଗୁଡ଼ିକ କୁଞ୍ଚୁକୁଞ୍ଚିଆ ଓ ଏକ ପାଉଁଶିଆ ଚୂଳ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଥଣ୍ଟ ତଳର ଖାଦ୍ୟ ଥଳୀ ଗୋଲାପୀ ବା ବାଇଗଣୀ ପରି ରଙ୍ଗର ଏବଂ ଏଥିରେ ଅନେକ ଛିଟ ଦାଗ ରହିଥାଏ ।
ପ୍ରଜନନ କରୁଥିବା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଥଣ୍ଟ ମୂଳର ଚର୍ମ କଳା ରଙ୍ଗର ହୋଇଥିବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଉଡ଼ିବା ବେଳେ ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀ ପ୍ରାୟ ଡାଲମାସିଆନ୍ ପେଲିକାନ୍ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତୀୟକ ଓ ତୃତୀୟକ ପରର କଳା ରଙ୍ଗରୁ ଦଦରାହଣାଙ୍କୁ ଠଉରାଇ ହେବ ।
ଅନ୍ୟ ପେଲିକାନ୍ ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପରି ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀ ପାଣିରେ ପହଁରିବା ସମୟରେ ମାଛ ଧରି ନିଜ ଥଣ୍ଟ ନିମ୍ନସ୍ଥ ବଡ଼ ଥଳୀରେ ରଖିଥାଏ ।
ଧଳା ପେଲିକାନ୍ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଦଳରେ ଆହରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ ଏହି ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀ ଏକାକୀ ବା ଛୋଟ ଦଳରେ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି ।
ଦଳରେ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ବେଳେ ଏମାନେ ମିଳିତ ଭାବେ ମାଛମାନଙ୍କୁ ଅଗଭୀର ପାଣି ଆଡ଼କୁ ଘଉଡ଼ାଇ ସେମାନଙ୍କର ଶିକାର କରନ୍ତି ।
ନୀଡ଼କୁ ବା ଖାଦ୍ୟ ଆହରଣ ଜଳାଶୟକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଏମାନେ ଅବିରତ ଡେଣା ହଲାଇ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସଂରଚନାରେ ଦଳବଦ୍ଧ ଭାବେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଦିନର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଗରମ ସମୟରେ ଏମାନେ ଉତ୍ତପ୍ତ ପବନ ସ୍ରୋତକୁ ବ୍ୟବହାର କରି କେବଳ ଡେଣା ଖୋଲି ରଖି ଉଡ଼ିବା ଦେଖାଯାଏ ।
ବେଳେବେଳେ ଏମାନଙ୍କୁ ରାତିରେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଛି ।
ପରିବାସ କ୍ଷୟ ଓ ମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଯୋଗୁଁ ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କ୍ରମଶଃ ହ୍ରାସ ପାଇବାରେ ଲାଗିଛି ।
ଏପରିକି ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆର ଅନେକ ସ୍ଥାନର ଦଦରାହଣା ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇସାରିଲେଣି ।
ଏହାର ଜୀବବିଜ୍ଞାନ ନାମରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନର ନାମ ରହିଛି, ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆରମ୍ଭରେ ସେହି ଫିଲିପାଇନ୍ସରେ ବହୁ ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀ ରହିଥିଲେ ।
ସଂରକ୍ଷଣ ନିୟମ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଯୋଗାଇଦେବାରୁ ଏମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ୁଛି ଏବଂ ସଂସ୍ଥାର ତାଲିକାରେ ପୂର୍ବେ ଅତି ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ସ୍ଥିତିରେ ରହିଥିବା ଏହି ପ୍ରଜାତିକୁ ୨୦୦୭ ମସିହାରେ ଅଳ୍ପ ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ସ୍ଥିତିକୁ ଉନ୍ନୀତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆରେ ପାକିସ୍ତାନର ଦକ୍ଷିଣାଂଶରୁ ନେଇ ଭାରତ ଓ ପୂର୍ବରେ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଏହି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପ୍ରଜନନ ଓ ନିବାସ କ୍ଷେତ୍ର ।
ଉପକୂଳ ଓ ସ୍ଥଳଭାଗ ମଧ୍ୟସ୍ତ ବୃହତ ଜଳାଶୟମାନଙ୍କରେ ଏହି ପକ୍ଷୀ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଯଦିଓ ଆକାରରେ ସାମାନ୍ୟ ଛୋଟ, କିନ୍ତୁ ଦୂରରୁ ଏମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପେଲିକାନ୍ ପ୍ରଜାତିର ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ନିକଟରୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ଏମାନଙ୍କ ଥଣ୍ଟର ଛିଟଛିଟ ଚିହ୍ନ, ପାଉଁଶିଆ ଦେହରୁ ଏମାନଙ୍କୁ ସହଜରେ ଠଉରାଇ ହେବ ।
କିଛି ଅଞ୍ଚଳରେ ଜନବସତିରୁ ଅନତି ଦୂରରେ ଏହି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ବୃହତ ସମାଗମ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ ।
ଏମାନଙ୍କ ବସା ଆର୍ଦ୍ର ଭୂମି ନିକଟସ୍ଥ ବା ଜନବସତି ନିକଟସ୍ଥ ଅଳ୍ପ ଉଚ୍ଚତାବିଶିଷ୍ଟ ଗଛମାନଙ୍କରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥାଏ ।
ବିଭିନ୍ନ ଦଦରାହଣା ବସ୍ତି ଆବିଷ୍କାର ଓ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହେବାର ତଥ୍ୟ ଲିପିବଦ୍ଧ କରାଯାଇଛି ।
୧୯୦୬ ମସିହା ଜୁନ୍ ମାସରେ ସି ଇ ରେନିୟସ୍ ତିରୁନେଲୱେଲି ଜିଲ୍ଲାର କୁତାନକୁଳମରେ ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ବସ୍ତି ଦେଖିଥିଲେ ଓ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ମନରେ ଏହି ପକ୍ଷୀ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଧାରଣା ରହିଥିଲା ।
କେବଳ ଭାରତୀୟ ଉପଦ୍ୱୀପ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ଓ କାମ୍ବୋଡ଼ିଆରେ ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀ ପ୍ରଜନନ କରୁଥିବାର ତଥ୍ୟ ଲିପିବଦ୍ଧ କରାଯାଇଛି ।
କିଛି ଭାରତୀୟ ଦଦରାହଣା ଗାଙ୍ଗେୟ ଉପତ୍ୟକାରେ ଶୀତ ଦିନେ ପ୍ରବାସ କରିବା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ମାଳଦ୍ୱୀପ, ପାକିସ୍ତାନ ଓ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନରେ ଏମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ସନ୍ଦେହ ଘେରରେ ରହିଛି ।
ଦଦରାହଣା ପ୍ରବାସୀ ନୁହଁନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରବାସ କରିବା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ଓ ପ୍ରଜନନ ଋତୁ ନଥିବା ସମୟରେ ଏମାନେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ରହିଥାନ୍ତି ।
୧୯୦୨ ମସିହାରେ କଡ଼ପ୍ପା ଜିଲ୍ଲାର ବୁଚୁପାଲେରେ ଆଉ ଏକ ଦଦରାହଣା ବସ୍ତି ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା ।
ସେଠାରେ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସରେ ଚିତ୍ରିତ କ୍ରୌଞ୍ଚ ଓ ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀ ମିଶି ବସା ବାନ୍ଧୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ନିଜ ନୀଡ଼ ପାଖରେ ଥିବା ସମୟରେ ଏହି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ସୁ-ସୁ ଶବ୍ଦ କରିବା, ନିମ୍ନ ତୀବ୍ରତାରେ ଘୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ପରି ଶବ୍ଦ କରିବା ଓ ଥଣ୍ଟ ପିଟିବା ପରି ବ୍ୟବହାର ଦେଖିହେବ ।
ଅଳ୍ପ କିଛି ପ୍ରାଚୀନ ବିବରଣୀରେ ଦଦରାହଣା ବସ୍ତିମାନଙ୍କୁ ନୀରବ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିବା ବେଳେ ଅଧିକାଂଶ ବସ୍ତିକୁ କୋଳାହଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ।
ବ୍ରହ୍ମଦେଶର ସୀତାଙ୍ଗ ନଦୀରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଦଦରାହଣା ବାସ କରୁଥିବା ବିଷୟ ୟୁଜିନ୍ ୱିଲିୟମ୍ ଓଟ୍‍ସ୍ ୧୮୭୭ ମସିହାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ।