polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଏହି ସମୟରେ ଜ୍ଞାନଦାନନ୍ଦିନୀଙ୍କ ଭିଣେଇ ହେମେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋର ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ଦାଇତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ବ୍ରହ୍ମୋ ଶିକ୍ଷାବିତ୍ ଅଯୋଧ୍ୟା ନାଥ ପାକ୍ରାଶୀ ମଧ୍ୟ ସଂକ୍ଷେପରେ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରିଥିଲେ ।
୧୮୬୪ ମସିହାରେ ସତ୍ତ୍ୱେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଇଂଲଣ୍ଡରୁ ସିଭିଲ ସର୍ଭିସର ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ ସଦସ୍ୟ ଭାବରେ ଫେରିବା ପରେ ଜ୍ଞାନଦାନନ୍ଦିନୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ବମ୍ବେ ରହିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ଜ୍ଞାନଦାନନ୍ଦିନୀ ଟାଗୋର ଜଣେ ସାମାଜିକ ସଂସ୍କାରକ ଯିଏକି ବିଭିନ୍ନ ସାଂସ୍କୃତିକ ଉଦ୍ଭାବନକୁ ଅଗ୍ରଗତି କରିଥିଲେ ଏବଂ ଉନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବଙ୍ଗଳାରେ ମହିଳା ସଶକ୍ତିକରଣର ପ୍ରାଥମିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲେ ।
ସେ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ ସତ୍ୟେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ବମ୍ବେରେ ଥିବାବେଳେ ଜ୍ଞାନଦାନନ୍ଦିନୀ ୟୁରୋପୀୟ ସର୍କଲରେ ସାମାଜିକ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଆଂଶିକ ଇଂରାଜୀ ରୀତିନୀତି ସହିତ ଅନୁକୂଳ ହୋଇଥିଲେ ।
ସାମାଜିକ ଭୂମିକାରେ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ତାଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବାର ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିପାଇଁ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧିବାର ପାରମ୍ପାରିକ ବଙ୍ଗଳା ଶଳୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ହୋଇଥିଲା ।
ସେ ଏକାଦଶ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିବା ବେଳେ ଘର ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ପିଲମାନଙ୍କୁ ଟିଉସନ୍ କରି ନିଜର ପାଠପଢ଼ା ଖର୍ଚ୍ଚ ତୁଲାଇଥିଲେ ।
କଟକ ଯାଇ ସେ ରେଭେନ୍ସା କଲେଜରେ ପଢ଼ିବା ସମୟରେ ସେଠାରେ ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ତବଲା ବାଦନ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ସେ ନ୍ୟାସନାଲ୍ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଆସୋସିଏସନ୍‌ରୁ କଥକ ଏବଂ ହିନ୍ଦୁସ୍ତାନୀ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ମାତ୍ର ଏହି ଶିକ୍ଷା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିନଥିଲେ ।
ସେ କଳାବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ବାବୁଲାଲ ଦୋଶୀଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଥିଲେ, ଯିଏକି ଏହି ସଂସ୍ଥାର ପ୍ରଥମ ନୃତ୍ୟ ଗୁରୁ ଥିଲେ ।
ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ କେବଳ ଅଭିନୟଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଥିଲା ।
ତାଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରଣୀତ ଏହି ପାଠ୍ୟ ଖସଡ଼ାରେ ଚାରି ବର୍ଷର ପାଠ ପଢ଼ା, ଯାହାର ନାମ ରଖାଯାଇଥିଲା 'ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ' ।
ସେ ମାୟାଧର ରାଉତ ଓ କେଳୁଚରଣ ମହାପାତ୍ରଙ୍କୁ କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଗୁରୁ ଭାବରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଆଣିଥିଲେ ।
୧୯୫୮ ମସିହାରେ ସେ ଜଣାଶୁଣା ନୃତ୍ୟଗୁରୁମାନଙ୍କୁ ନେଇ 'ଜୟନ୍ତିକା' ନାମକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗଢ଼ିଥିଲେ, ଯାହାର ପ୍ରଥମ ସାଧାରଣ ସମ୍ପାଦକ ଭାବରେ ସେ ନିଜ କାମ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସଂସ୍ଥାର ଗବେଷଣା ଫଳରେ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟର ୨ ବର୍ଷିୟା ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଏବଂ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ସର୍ବଭାରତୀୟ ସ୍ତରରେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ମାନ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲା ।
ଦୟାନିଧି ଦାସ ଜଣେ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟଗୁରୁ ଥିଲେ, ଯିଏକି କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଥମ ନୃତ୍ୟଗୁରୁ ଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୬୨ ମସିହାର ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମୀରେ ଜଣେ ହାସ୍ୟ ଅଭିନେତା ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରିବା ସହିତ ନୃତ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରୟାଗ ସଙ୍ଗୀତ ସମିତିର ଓଡ଼ିଶୀ ପାଠ୍ୟ ଖସଡ଼ା ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ ଯାହାକି ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବହାର ହୋଇ ଆସୁଛି ।
ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଭାଗକୁ ନାମ ମଙ୍ଗଳାଚରଣ ଭାବରେ ସେ ନାମିତ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଆହ୍ଲାବାଦସ୍ଥିତ ପ୍ରୟାଗ ସଙ୍ଗୀତ ସମିତିରୁ କଥକରେ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରଭାକର ଏବଂ ଓଡ଼ିଶୀରେ ବିଶାରଦ କରିଥିଲେ ।
ସେ ବାଙ୍ଗାଲୋରର ମାଲେଶ୍ୱରମ ସହରର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓଡ଼ିଆ କୋଙ୍କଣୀ ସାରସ୍ୱତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ପଣ୍ଡିତ ରାମରାଓ ନାୟକ, ଉସ୍ତାଦ୍ ଫାୟାଜ ଖାନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ ଏବଂ ଆଗ୍ରା ଘରାନାର କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ଥିଲେ ।
ସେ ବାଙ୍ଗାଲୋରର ବେନସନ ଟାଉନଠାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପରିଚାଳନା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତ ଶୈଳୀ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଯଥା ଶୀଘ୍ର, ତାଙ୍କ ସାନ ଭଉଣୀ ଉମା ଏବଂ ଚିତ୍ରା ଯଥାକ୍ରମେ ଛ ବର୍ଷ ଏବଂ ଚାରି ବର୍ଷ ବୟସ ବ୍ୟବଧାନରେ ଗୁରୁ ସୋହନଲାଲଙ୍କ ଅଧୀନରେ କଥକ ଶିଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମାୟା ବାର ବର୍ଷ ବୟସରେ କଥକଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ବୃଦ୍ଧ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା ।
ଶେଷରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ୧୯୪୨ ମସିହାରେ କଥକ ତାଲିମ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ କିନ୍ତୁ ବୃତ୍ତିଗତ କିମ୍ବା ମଞ୍ଚରେ କେବେ ନାଚିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରତିଶୃତି ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଭାଙ୍ଗି ପଡିଥିଲେ ।
ଅବଶ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ସେ ୧୯୪୪ ମସିହାରେ ସାରସ୍ୱତ ସମାଜ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ଟାଉନ ହଲରେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ତ' ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପିତା ଏଥିରେ ଆପତ୍ତି କରିନଥିଲେ ।
ସେ ଆଗାମୀ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପାଇଁ ମହାରାଣୀ ଗାୟତ୍ରୀ ଦେବୀ ବାଳିକା ପବ୍ଲିକ୍ ସ୍କୁଲରେ ଇଂରାଜୀ ଶିକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସେ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ଯାଇ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀ ଚିତ୍ରାସେନାଙ୍କ ସହ କାଣ୍ଡିଆ ନୃତ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ୧୯୫୫ ମସିହାରେ ସେ ଭାରତର ସମ୍ମାନଜନକ ସରକାର ଛାତ୍ରବୃତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ଭାରତ କଳା କେନ୍ଦ୍ରରେ ଲକ୍ଷ୍ନୌ ଘରାନାର ବିଶିଷ୍ଟ ଗୁରୁ ଶମ୍ଭୁ ମହାରାଜଙ୍କ ଅଧୀନରେ ତାଲିମ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ାର ପ୍ରଥମ ଛାତ୍ର ଏବଂ ପିଟି ଶମ୍ଭୁ ମହାରାଜ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ ଥିଲେ ।
୧୯୬୦ ରେ, ସେ କୋରିଓଗ୍ରାଫିରେ ୟୁଏସଆର ସାଂସ୍କୃତିକ ସ୍କଲାରସିପ୍ ପାଇଁ କୋରିଓଗ୍ରାଫିରେ ମାଷ୍ଟରରେ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୬୪ ମସିହାରେ ଋଷିଆରୁ ଫେରିବା ପରେ ସଂଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡେମୀର ତତ୍କାଳୀନ ଉପାଧ୍ୟକ୍ଷ କମଳାଦେବୀ ଚଟ୍ଟୋପାଧ୍ୟାୟଙ୍କ ସହାୟତାରେ ସେ ଭାରତ ନାଟ୍ୟ ସଂଗଠନର ଅଧୀନରେ ଦିଲ୍ଲୀର ନାଟ୍ୟ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ କୋରିଓଗ୍ରାଫି ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ, ସେ ୧୨ ବର୍ଷ ବୟସରେ ୧୯୮୭ରେ ଖୋଲାଯାଇଥିବା ତତ୍କାଳୀନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ରାମକୃଷ୍ଣ ହେଗଡେଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କ୍ରମେ ବାଙ୍ଗାଲୋରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ କର୍ଣ୍ଣାଟକର ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଏକାଡେମୀର ଚେୟାରମ୍ୟାନ୍ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୮୭ରୁ ୧୯୯୦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସୋମାନାଥପୁରା, ପଟ୍ଟାଡାକାଲ ଏବଂ ହାଲେବିଡୁ ପରି ରାଜ୍ୟର ଐତିହ୍ୟ ସ୍ମାରକୀରେ ଜାତୀୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଳା ମହୋତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
୧୯୮୯ ମସିହାରେ ଭାରତର ନ୍ୟାସନାଲ୍ ଏକାଡେମୀ ଅଫ୍ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଆଣ୍ଡ ଡ୍ୟାନ୍ସଦ୍ୱାରା କ୍ରିଏଟିଭ୍ ଡ୍ୟାନ୍ସ / କୋରିଓଗ୍ରାଫି ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସଂଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
୨୦୧୩ ରେ, ସେ ସଂଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡେମୀକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା 'ଟାଗୋର ରତ୍ନ' ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେହି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟ ସେ ଏପିକ୍ ମହିଳା ସମ୍ମିଳନୀରେ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ କୋରିଓଗ୍ରାଫିରେ ଅବଦାନ ପାଇଁ ଆଜୀବନ ସଫଳତା ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
ମାୟା ରାଓ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀ, କୋରିଓଗ୍ରାଫର ଏବଂ କଥକ ନୃତ୍ୟରେ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ।
ସେ କଥକ କୋରିଓଗ୍ରାଫିରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ନୃତ୍ୟନାଟିକାରେ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ରଗାମୀ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା ଏବଂ ଉତ୍ତର ଭାରତୀୟ ଶୈଳୀରେ କଥକ ନୃତ୍ୟକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତକୁ ଆଣିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ୧୯୮୭ ମସିହାରେ ବାଙ୍ଗାଲୋରର ମାଲେଶ୍ୱରମରେ "ନାଟ୍ୟ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ କଥକ ଆଣ୍ଡ କୋରିଓଗ୍ରାଫି" ଡ୍ୟାନ୍ସ ସ୍କୁଲ ଖୋଲିଥିଲେ ।
ସେ ବାଙ୍ଗାଲୋରରେ ଅବସ୍ଥିତ ନିଜ ନୃତ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ "ନାଟ୍ୟ ଆଜ୍ଞଡ ଷ୍ଟିମ ଡ୍ୟାନ୍ସ କମ୍ପାନୀ"ର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ଯାହା ଏବଂ ଡ୍ୟାନ୍ସ କମ୍ପାନୀର ମିଶ୍ରଣ ଅଟେ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ତାଲିମ ପରେ ସେ ଦିଲ୍ଲୀର "ନ୍ୟାସନାଲ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ କଥକ ଡ୍ୟାନ୍ସ"ରେ ଜୟପୁର ଘାରାର ଗୁରୁ ସୋହାନଲାଲ, ଜୟପୁର ଘରାନାର ଗୁରୁ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରସାଦ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ନୌ ଘରାନାର ଗୁରୁ ଶମ୍ଭୁ ମହାରାଜଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଇଥିଲେ ।
ପାଠପଢା ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ ସେ ୧୯୪୫ ମସିହାରେ ବାଙ୍ଗାଲୋରର ସେଣ୍ଟ୍ରାଲ କଲେଜରେ ବି.ଏ ଇଂରାଜୀରେ ଏବଂ ପରେ ବାଙ୍ଗାଲୋରର ମହାରାଣୀ କଲେଜରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ ।
ଏଠାରେ ସେ ନାଚିବା ପାଇଁ ଏକ କ୍ଲବ୍ ଗଠନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ-ନାଟକ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରଦର୍ଶନ, ୧୯୪୭ ମସିହାରେ ମହାରାଣୀ କଲେଜର ଗରିବ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ନୃତ୍ୟନାଟକ "ସୀତା ହରଣ" ପାଇଁ ଏହା ଏକ ପଥ ପରିଷ୍କାର କରିଥିଲା ।
ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ୧୯୪୬ ମସିହାରେ ବ୍ୟବସାୟରେ ପ୍ରତାରଣା ହେବା ସହ ବହୁ କ୍ଷତି ସହିବା ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ ।
ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଘରକୁ ନିଲାମ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଗୋଟିଏ କୋଠରୀ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ମନୋହରଙ୍କ ସହିତ ଘରର ଦାୟିତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ସେ ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ନିଜ ପରିବାରକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
୧୯୮୯ରେ ସଂଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ଡ୍ରାମା ପାଇଁ ଜାତୀୟ ଏକାଡେମୀଦ୍ୱାରା ସଂଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
୨୦୧୧ ମସିହାରେ, ଏକାଡେମୀ ତାଙ୍କୁ ସଂଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡେମୀ ଟାଗୋର ରତ୍ନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ୧୫୦ ତମ ଜନ୍ମ ବାର୍ଷିକୀ ପାଳନରେ କଳା ପ୍ରଦର୍ଶନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କର ଅବଦାନ ପାଇଁ ଭାରତର ୧୦୦ କଳାକାରଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ପଦ୍ମଭୂଷଣ ହେଉଛି ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ତୃତୀୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବେସାମରିକ ସମ୍ମାନ, ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଭାରତ ରତ୍ନ ଏବଂ ପଦ୍ମବିଭୂଷଣ ଏବଂ ଏହା ପରେ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ।
"ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ସେବା ପାଇଁ, ଜାତି, ବୃତ୍ତି, ସ୍ଥିତି କିମ୍ବା ଲିଙ୍ଗର ଭେଦଭାବ ବିନା ଏହି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ ।
ଏହି ପୁରସ୍କାର ମାନଦଣ୍ଡରେ ଡାକ୍ତର ଏବଂ ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ସମେତ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ସେବା ସମେତ ଯେକୌଣସି କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେବା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ରାଷ୍ଟ୍ରାୟତ୍ତ ଉଦ୍ୟୋଗସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବାଦ୍ ଦିଆଯାଇଛି।
ପ୍ରତିବର୍ଷ ଜାନୁଆରୀ ୨୬, ଭାରତର ସାଧାରଣତନ୍ତ୍ର ଦିବସରେ ପଦ୍ମଭୂଷଣ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତକାରୀଙ୍କ ନାମ ଘୋଷଣା କରାଯାଏ ଏବଂ ଭାରତର ଗେଜେଟ‌ରେ ପଞ୍ଜୀକୃତ କରାଯାଏ ।
ଗେଜେଟ୍ ହେଉଛି ନଗର ଉନ୍ନୟନ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟର ପ୍ରକାଶନ ବିଭାଗଦ୍ୱାରା ସାପ୍ତାହିକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏକ ପ୍ରକାଶନ ଯାହା ସରକାରୀ ନୋଟିସ୍ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ।
ଏହି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ ଗେଜେଟରେ ପ୍ରକାଶିତ ନ ହେଲେ ସରକାରୀ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ ନାହିଁ ।
ଯେଉଁ ମାନଙ୍କର ପୁରସ୍କାର ରଦ୍ଦ କିମ୍ବା ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରାଯାଇଛି, ଉଭୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ଅଧିକାର ଆବଶ୍ୟକ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗେଜେଟରେ ପଞ୍ଜୀକୃତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ରେଜିଷ୍ଟରରୁ ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଆସିବାପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପଦକ ସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ପଡିବ ।
ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିବର୍ଷ ପଦ୍ମ ପୁରସ୍କାର କମିଟି ଗଠନ କରାଯାଏ ଏବଂ ଏହି ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ସୁପାରିସ ମଇ ୧ରୁ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୫ ମଧ୍ୟରେ ଦାଖଲ କରାଯାଏ ।
ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରଶାସିତ ଅଞ୍ଚଳ ସରକାରଙ୍କଠାରୁ, ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ, ଭାରତ ରତ୍ନ ଏବଂ ପଦ୍ମବିଭୂଷଣ ପୁରସ୍କାରପ୍ରାପ୍ତ, ଉତ୍କର୍ଷ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର ରାଜ୍ୟପାଳ, ସଂସଦ ସଦସ୍ୟ ଏବଂ ବେସରକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କଠାରୁ ଏହି ସୁପାରିସ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ ।
ଜାନୁଆରୀ ୨୬, ଭାରତର ସାଧାରଣତନ୍ତ୍ର ଦିବସରେ ଏହି ପୁରସ୍କାର ବିଜେତାଙ୍କ ନାମ ଘୋଷଣା କରାଯାଏ ।
ଏହି ପୁରସ୍କାର ଜାତି, ବୃତ୍ତି, ସ୍ଥିତି କିମ୍ବା ଲିଙ୍ଗର ଭେଦଭାବ ବିନା ଏକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତରର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ସେବା ପାଇଁ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ ।
ପ୍ରତିବର୍ଷ ମଇ ୧ରୁ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୫ ମଧ୍ୟରେ ମିଳିଥିବା ସୁପାରିସଗୁଡ଼ିକ ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ଡକାଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ ପୁରସ୍କାର କମିଟି ନିକଟରେ ଦାଖଲ କରାଯାଏ ।
ଏହି ପୁରସ୍କାର ସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବେସାମରିକ ସମ୍ମାନ ଇତିହାସରେ ଦୁଇ ଥର ସ୍ଥଗିତ ରଖାଯାଇଥିଲା।
୧୯୭୭ ମସିହା ଜୁଲାଇ ମାସରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ମୋରାରଜୀ ଦେଶାଇ ଭାରତର ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ଶପଥ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ପକ୍ଷୀ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଜାତି ଗ୍ୟାଲିକ୍ରେକ୍ସ ଭାବେ ଗଣା ଓ ନିଜ ପ୍ରଜାତିର ଏହା ଏକମାତ୍ର ପକ୍ଷୀ ।
ପୂର୍ବେ ଏମାନଙ୍କୁ ମାଣ୍ଡିଆ ଖାଇ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କୀୟ ବୋଲି ଭୁଲ ଧାରଣା ରହିଥିଲା ।
ପରିପକ୍ୱ ବୟସର ଅଣ୍ଡିରା ହୁଟୁମା ଅନେକାଂଶରେ ମାଣ୍ଡିଆ ଖାଇ ପକ୍ଷୀ ପରି ଦେଖାଯାଇଥାଏ ।
ପରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଏନିଗ୍ମେଟୋଲିମ୍ନାସ୍, ଆମୌରୋର୍ଣ୍ଣିସ୍, ହିମାଣ୍ଟୋର୍ଣ୍ଣିସ୍ ଏବଂ ମେଗାକ୍ରେକ୍ସ ଏସୀୟ ପକ୍ଷୀ ପ୍ରଜାତିଙ୍କ ସହିତ ମିଶାଇ ଏକ ଭିନ୍ନ ଶ୍ରେଣୀରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଗଲା ।
ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ଭାରତ, ପାକିସ୍ତାନ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରୁ ନେଇ ଉତ୍ତରକୁ ଚୀନର ଦକ୍ଷିଣାଂଶ, କୋରିଆ, ଜାପାନ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବକୁ ଫିଲିପାଇନ୍ସ ଏବଂ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ପ୍ରଭୃତି ଦେଶର ସନ୍ତସନ୍ତିଆ ଅଞ୍ଚଳ ଏହି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ପରିବାସ ଓ ପ୍ରଜନନ କ୍ଷେତ୍ର ।
ସନ୍ତସନ୍ତିଆ ଭୂମିରେ ଜାତ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଶୁଷ୍କ ସ୍ଥାନ ଖୋଜି ହୁଟୁମା ପକ୍ଷୀ ବସା ବାନ୍ଧେ ଓ ସେଥିରେ ୩-୬ଟି ଅଣ୍ଡା ଦେଇଥାଏ ।
ଏହି ପକ୍ଷୀମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ମୂଳ ନିବାସୀ ପକ୍ଷୀ ଓ ପ୍ରାୟତଃ ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ପ୍ରବାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅଣ୍ଡିରା ପକ୍ଷୀର ଦେହ କଳା ଓ ପାଉଁଶିଆ ମିଶା ରଙ୍ଗର ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଥଣ୍ଟର ମୂଳ, ମୁଣ୍ଡର ଚୂଳ ଆଦି ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ହୋଇଥାଏ ।
କିଶୋରାବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଅଣ୍ଡିରା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ରଙ୍ଗ ଖଇରିଆ ଓ ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ ଶରୀରର ରଙ୍ଗ କ୍ରମଶଃ କଳା ହୁଏ ।
ମାଈ ପକ୍ଷୀର ଶରୀରର ଉପରାଂଶ ଗାଢ଼ ମାଟିଆ ଓ ନିମ୍ନାଂଶ ଫିକା ମାଟିଆ ରଙ୍ଗର ହୋଇଥାଏ ।
ଅଗଭୀର ପାଣି, ପଙ୍କ ଓ କାଦୁଅରେ ଏହି ପକ୍ଷୀ ଥଣ୍ଟରେ ଖୋଜି ଖୋଜି ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବାହାର କରନ୍ତି ।
ଏହି ପକ୍ଷୀର ଶରୀରର ଗଠନ ଏପରି ଯେ ଏହାର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଧିକ ବାହାରି ନଥାଏ ଓ ତେଣୁ ଏହା ସହଜରେ ଜଳଜ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଘାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି ଯାଇପାରେ ।
୧୯୮୭ ମସିହା ନଭେମ୍ବର ୨୫ ତାରିଖରେ ମେଜର ରାମାସ୍ୱାମୀ ପରମେଶ୍ୱରନ୍ ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ ସର୍ଚ୍ଚ ଅପରେସନ୍ ସାରି ଫେରୁଥିବା ବେଳେ ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତମ୍ଭ ଉପରେ ୫ଟି ରାଇଫଲ୍ ଥିବା କିଛି ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।
ଶୀତଳ ମାନସିକ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସେ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନଙ୍କୁ ପଛପଟୁ ଘେରି ସେମାନଙ୍କ ଉପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲା।
ହାତମୁହାଁ ମୁକାବିଲା ବେଳେ ଜଣେ ଆତଙ୍କବାଦୀ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଗୁଳି ମାଡ଼ କରିଥିଲେ।
ଏଥିରେ ମେଜର ପରମେଶ୍ୱରନ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କଠାରୁ ରାଇଫଲ ଛଡ଼ାଇ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଗୁଳି କରି ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଗୁରୁତର ଆହତ ହୋଇ ସେ ଆଦେଶ ଦେବା ଜାରି ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲେ ।
ଏଥିରେ ୫ ଜଣ ଆତଙ୍କବାଦୀ ନିହତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ୩ଟି ରାଇଫଲ ଓ ୨ଟି ରକେଟ୍ ଲଞ୍ଚର ଜବତ କରାଯିବା ସହ ଆକ୍ରମଣକୁ ନିପାତ କରାଯାଇଛି।
ଏମଭିସି ହେଉଛି ମହାବୀର ଚକ୍ର, ଯାହା ଭାରତର ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମରିକ ସମ୍ମାନ ।
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେଠାରେ ଠିଆ ହେଲି, ମୋ ମନକୁ ଆସିଲା ଯେ ପଥରରେ ଲେଖାଥିବା ଅନ୍ୟ ୧୨୦୦ ସୈନିକଙ୍କ ନାମ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ସବୁ ଠିକ୍ ଥିଲା ତାହାର କୌଣସି ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି ନାହିଁ ।
ସ୍ୱାଧୀନତା ପରଠାରୁ ମାତ୍ର ୨୧ ଜଣ ଭାରତୀୟଙ୍କ ନାମରେ ପିଭିସି ଚିହ୍ନ ଥିବାର ଗୌରବ ମିଳିଛି।
ପରମେଶ୍ୱରନ ହେଉଛନ୍ତି ଏକମାତ୍ର ଆଇପିକେଏଫ ସୈନିକ ଯିଏ କି ଏହି ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ ।
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଏକମାତ୍ର ମହାର ରେଜିମେଣ୍ଟ ସୈନିକ ଯିଏ କି ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମରିକ ସମ୍ମାନ ପିଭିସିରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ମେଜର ରାମାସ୍ୱାମୀ ପରମେଶ୍ୱରନ, ପିଭିସି , ପେରି ତାଙ୍କ ସହକର୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭାରତୀୟ ସେନାର ଜଣେ ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ, ଯିଏ କି ତାଙ୍କ ସାହସିକତା ପାଇଁ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମରିକ ସମ୍ମାନ ପରମବୀର ଚକ୍ରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୫ ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୧୨ରେ, ଦ ହିନ୍ଦୁର କଲମ୍ବୋ ପ୍ରତିନିଧି ଆର.କେ ରାଧାକ୍ରିଷ୍ଣନ ଆଇପିକେଏଫ ଟ୍ରାନ୍ସକ୍ରିପସନରେ ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରୁଟି ବିଷୟରେ ରିପୋର୍ଟ କରିଥିଲେ:
ଭାରତୀୟ ସେନାର ଅଫିସିଆଲ ୱେବସାଇଟରେ ପରମବୀର ଚକ୍ର ପ୍ରଶଂସାପତ୍ରରେ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଲେଖାଯାଇଛି:
ମିତ୍ର ଚପାଇ ନବାଗଞ୍ଜ ଜିଲ୍ଲାର ବୃହତ ରାଜଶାହୀ ଅଞ୍ଚଳର କୃଷକ ତଥା ସାନ୍ତାଳୀମାନଙ୍କର ଜଣେ ନେତା ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାୟତଃ ରାଣୀ ମା' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଉଥିଲା ।
ସେ ୫ ଜାନୁୟାରୀ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ଚପାଇ ନବାବଗଞ୍ଜର ନାଚୋଲ ଉପଜିଲ୍ଲାରେ ଏକ କୃଷକ-ସାନ୍ତାଳୀ ବିଦ୍ରୋହର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୋଲିସ ଏବଂ ଅନସର ବାହିନୀ ଏହି ବିଦ୍ରୋହକୁ ଖଣ୍ଡନ କରିଥିଲେ ।
ସେହି ସ୍ଥାନରୁ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାବେଳେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ପୋଲିସ ଗିରଫ କରିଥିଲା ।
ତାଙ୍କୁ ନାଚୋଲ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନରେ ଚାରି ଦିନ ପାଇଁ ଅଟକ ରଖାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଗଣଦୁଷ୍କର୍ମ ଓ ନିର୍ଯାତନା ଦିଆଯାଉଥିଲା ।
ଏହା ପରେ ତାଙ୍କୁ ୨୧ ଜାନୁୟାରୀ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ରାଜଶାହୀ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଜେଲକୁ ପଠାଯାଇଥିଲା ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବିଦ୍ରୋହରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ମନା କରିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଯାତନା ଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ ହୋଇଥିଲା ।
ଦେଶଦ୍ରୋହ ମାମଲାରେ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଆଜୀବନ କାରାଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
୧୯୫୪ ମସିହାରେ ପାକିସ୍ତାନର ୟୁନାଇଟେଡ ଫ୍ରଣ୍ଟ ସରକାର ତାଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ କୋଲକାତା ପଠାଇଥିଲେ ।
ସେ ଜଣେ ହିନ୍ଦୁ ଏବଂ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ହୋଇଥିବାରୁ ନିର୍ଯ୍ୟାତନାକୁ ଏଡାଇବା ପାଇଁ ସେ ପାକିସ୍ତାନକୁ ଯାଇ ନଥିଲେ ଏବଂ ସାରା ଜୀବନ ଭାରତରେ ରହିଥିଲେ ।
୧୯୭୧ ମସିହାରର ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ମୁକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସେ ଜନମତ ତଥା ସମର୍ଥନ ସଂଗ୍ରହରେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ ।
ମିତ୍ରଙ୍କ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଝେନାଇଡାହ ଜିଲ୍ଲାର ବାଗୁଟିଆ ଗ୍ରାମରେ ରହୁଥିଲେ ।
ଇଲା ମିତ୍ର ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶର ବିଶେଷ ଭାବରେ ପୂର୍ବ ବଙ୍ଗଳାର ଜଣେ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ତଥା କୃଷକ ଆନ୍ଦୋଳନର ସଂଗଠକ ଥିଲେ ।
୧୯୭୧ ମସିହା ଭାରତ-ପାକିସ୍ତାନ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସେ ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନାର ୧୮ ନମ୍ବର ସ୍କ୍ୱାଡ୍ରନ୍ 'ଦ ଫ୍ଲାଇଂ ବୁଲେଟ୍ସ'ରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରୀନଗରସ୍ଥିତ ଫଲାଣ୍ଡ ଗ୍ନାଟ୍ ଲଢ଼ୁଆ ବିମାନ ଉଡ଼ାଉଥିଲେ।
ପ୍ରଥମ ବିମାନ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଶେଖୋଁ ଦୁଇ ଗ୍ନାଟ୍ ଫର୍ମସନରେ ୨ ନମ୍ବର ସ୍ଥାନରେ ଉଡ଼ାଣ ଭରିବା ପାଇଁ ଓହ୍ଲାଇଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ବୋମା ରନୱେ ଉପରେ ଖସି ପଡ଼ିଥିଲା।
ପୂର୍ବ ଗ୍ନାଟ‌ଦ୍ୱାରା ଧୂଳି ପଡ଼ିବା କାରଣରୁ ବିଳମ୍ବିତ ହୋଇଥିବା ଶେଖୋଁ ପ୍ରଥମ ସାବ୍ରେ ଯୋଡ଼ିକୁ ବାହାର କରିବାରେ ସମୟ ହରାଇନଥିଲେ, ଯାହା ବୋମା ମାଡ଼ ପରେ ପୁନର୍ବାର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା।
ଗ୍ନାଟ୍ ଲିଡର୍ ଲେଫ୍ଟନାଣ୍ଟ ଘୁମ୍ମାନ୍ ଉଡ଼ାଣ ଭରିବାର ଠିକ୍ ପରେ ନିଜ ୱିଙ୍ଗମ୍ୟାନ‌ଙ୍କ ସହ ଦୃଶ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ ଏବଂ ଶେଖୋଁଙ୍କୁ ନିଜେ ଏହି ବିଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ସମ୍ଭାଳିବା ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷରୁ ଦୂରେଇ ରହିଥିଲେ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ବାୟୁଯୁଦ୍ଧରେ ଶେଖୋଁ ଜଣେ ସାବ୍ରେଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ମାଡ଼ ମାରିବା ସହ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ଦେଇଥିଲେ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ଧୂଆଁ କରି ରାଜୌରୀ ଅଭିମୁଖେ ଯାଉଥିବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା।
ତେବେ ଶେଖୋଁକୁ କୌଣସି ବିମାନ କ୍ଷୟକ୍ଷତି ହୋଇଥିବା କଥାକୁ ପାକିସ୍ତାନୀ ରେକର୍ଡ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛି।
ଦାଖାର ରୁର୍କା ଇସେୱାଲ ଗାଁର ଜଣେ ବାସିନ୍ଦା ୧୯୭୧ ମସିହା ଭାରତ-ପାକ୍ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ବଳିଦାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ନିର୍ମଳ ଜିତ ସିଂହ ଶେଖୋଁ ପାକିସ୍ତାନୀ ବିମାନ ଆକ୍ରମଣରୁ ଉପତ୍ୟକାର ବାୟୁ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶ୍ରୀନଗରସ୍ଥିତ ଏକ ଗ୍ନାଟ୍ ଡିଟେଚ୍ମେଣ୍ଟର ପାଇଲଟ୍ ଥିଲେ।
ଶତ୍ରୁତାର ପ୍ରକୋପରୁ ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଗ୍ନାଟ୍ ବିମାନର ଉଚ୍ଚ ଖ୍ୟାତି ବଜାୟ ରଖି ବୀରତ୍ୱ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ସହିତ ପାକିସ୍ତାନୀ ବିମାନକୁ କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ମୁକାବିଲା କରିଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ୬ଟି ବିମାନ ଉପରକୁ ଓଲଟି ପଡ଼ିବାରୁ ସେମାନେ ଏୟାରଫିଲ୍ଡକୁ ବୋମାମାଡ଼ କରିବା ସହ ଘେରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।
ଆକ୍ରମଣ ସମୟରେ ଉଡ଼ାଣ ଭରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାର ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ସତ୍ତ୍ୱେ ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ଶେଖୋଁ ଉଡ଼ାଣ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆକ୍ରମଣକାରୀ ସାବ୍ରେସ୍ଙ୍କୁ ନିୟୋଜିତ କରିଥିଲେ।
ଏହାପରେ ହୋଇଥିବା ସଂଘର୍ଷରେ ସେ ଗୋଟିଏ ବିମାନକୁ ଧକ୍କା ଦେବା ସହ ଅନ୍ୟ ବିମାନକୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇଥିଲେ।
ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ସାବ୍ରେ ବିମାନଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ କଠିନ ଚାପରେ ଥିବା ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ଶେଖୋଁଙ୍କ ଗ୍ନାଟ୍ ପୁଣି ଥରେ ଅଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲା, ଏଥର ଚାରିରୁ ଗୋଟିଏ।
ଧକ୍କା ହେବା ପରେ ଶେଖୋଁଙ୍କୁ ଏଟିସି ସ୍କ୍ୱାଡ୍ରନ୍ ଲିଡର ବୀରେନ୍ଦ୍ର ସିଂହ ପଠାନିଆ ଭିଆରସି, ଭିଏମ୍ ବେସକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
କୁହାଯାଏ ଯେ ସେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସିଧା, ପଙ୍ଖା ସ୍ତରରେ ଉଡ଼ିଥିଲେ, ତା'ପରେ ଓଲଟା ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ତଳକୁ ଖସି ଯାଇଥିଲେ, ବୋଧହୁଏ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବିଫଳତା କାରଣରୁ ।
ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଇଜେକ୍ସନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ଯାହା ସଫଳ ହୋଇପାରିନଥିଲା, କାରଣ ତାଙ୍କ କ୍ୟାନୋପି ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା।
ଶ୍ରୀନଗର ସହରରୁ ଘାଟିକୁ ଆସୁଥିବା ରାସ୍ତା ନିକଟରେ ଥିବା ଏକ ଘାଟିରୁ ଗ୍ନାଟ‌ର ଭଗ୍ନାବଶେଷ ମିଳିଥିଲା।
ସେନା ଓ ବାୟୁସେନାର ଅନେକ ଖୋଜାଖୋଜି ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କ ଲଢ଼ୁଆ ବିମାନ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ିଆ ଅଞ୍ଚଳରେ ଖସିପଡ଼ିଥିଲା, ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ମୃତଦେହ ମିଳିନଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ପରିବାରକୁ ନିରାଶ କରିଥିଲା।
ଏକୁଟିଆ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ଶେଖୋଁ ଶତ୍ରୁକୁ ଅସମାନ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିୟୋଜିତ କରିଥିଲେ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲଢ଼େଇରେ, ଟ୍ରି ଟପ୍ ଉଚ୍ଚତାରେ, ସେ ପ୍ରାୟ ନିଜକୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସଂଖ୍ୟାର ଅତ୍ୟଧିକ ଭାରରେ ପରାସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଜଣେ ସାବ୍ରେସ୍ଙ୍କ ଗୁଳିରେ ତାଙ୍କ ବିମାନକୁ ଖସାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସେ ନିହତ ହୋଇଥିଲେ।
ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁ ସାମ୍ନାରେ ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ଶେଖୋଁ ଯେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୀରତ୍ୱ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାହସିକତା, ଉଡ଼ାଣ କୌଶଳ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଆହ୍ୱାନ ବାହାରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ତାହା ବାୟୁସେନା ପରମ୍ପରାରେ ନୂଆ ଉଚ୍ଚତା ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ନିର୍ମଳଜୀତ ସିଂହ ଶେଖୋଁ, ପିଭିସି ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନାର ଜଣେ ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ ।
୧୯୭୧ ମସିହା ଭାରତ-ପାକିସ୍ତାନ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ପାକିସ୍ତାନ ବାୟୁସେନା ଏୟାର ଷ୍ଟ୍ରାଇକ୍ ବିରୋଧରେ ଶ୍ରୀନଗର ଏୟାରବେସ‌ର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ମରଣୋତ୍ତର ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମରିକ ସମ୍ମାନ ପରମବୀର ଚକ୍ର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନାର ଏକମାତ୍ର ସଦସ୍ୟ ଯିଏ ପରମବୀର ଚକ୍ରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ପ୍ରୟାସର ଏକ ବିସ୍ତୃତ କାହାଣୀ ଏୟାର ସିଡ୍ରେ କୈସର ତୁଫେଲଙ୍କଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ।
ପରେ ତାଙ୍କୁ ଗୁଳି କରି ହତ୍ୟା କରିଥିବା ପାଇଲଟ୍ ସଲିମ ବେଗ ମିର୍ଜାଙ୍କ ଏକ ଲେଖାରେ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ଶେଖୋଁଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ସାହସିକତା, ଉଡ଼ାଣ ଦକ୍ଷତା ଏବଂ ସଂକଳ୍ପ, ୧:୬ର ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କୁ ସାହସିକତା ପାଇଁ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧକାଳୀନ ପଦକ ପରମବୀର ଚକ୍ର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲା ।
ପତାକା ଖୁଣ୍ଟ ପାଖରେ ଥିବା ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଲୁଧିଆନାର ଜିଲ୍ଲା ଅଦାଲତ ରେ ନିର୍ମଳ ଜିତ ସିଂହ ଶେଖୋଁଙ୍କ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳିରେ ଏକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା।
ନିଲମ୍ବିତ ଫଲାଣ୍ଡ ଗ୍ନାଟ୍ ଯୋଦ୍ଧା ସ୍ମାରକୀର ଏକ ଅଂଶ ଏବଂ ଗେଟ୍ ଅଭିଭାବକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ନିର୍ମଳଜୀତ ସିଂହ ଶେଖୋଁ ବ୍ରିଟିଶ ଭାରତର ପଞ୍ଜାବ ପ୍ରଦେଶର ଲୁଧିଆନାର ଇସେୱାଲ ଗ୍ରାମରେ ୧୭ ଜୁଲାଇ ୧୯୪୩ରେ ଏକ ଶିଖ ଜାଟ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ ଏମ.ଡବ୍ଲୁ.ଓ ତରଲୋକ ସିଂହ ଶେଖୋଁ ଓ ମାତାଙ୍କ ନାମ ହରବଂଶ କୌର ।
ନିର୍ମଳଜୀତ ସିଂହ ଶେଖୋଁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବୀରତା ପାଇଁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ ଏବଂ ପଞ୍ଜାବର ଅନେକ ସହରରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ମଧ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି ।
ପାଲାମସ୍ଥିତ ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନା ସଂଗ୍ରହାଳୟରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ସହ ଏକ ଅଚଳ ଫୋଲାଣ୍ଡ ଗ୍ନାଟ୍ ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନ ରଖାଯାଇଛି।
୧୯୮୫ମସିହାରେ ନିର୍ମିତ ଏକ ସାମୁଦ୍ରିକ ଟ୍ୟାଙ୍କରର ନାମ ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ନିର୍ମଳଜୀତ ସିଂହ ଶେଖୋଁ, ପିଭିସି ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଫ୍ଲାଇଂ ଅଫିସର ଶେଖୋଁଙ୍କ ମୃତଦେହ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବିମାନର ଦୁର୍ଘଟଣା ସ୍ଥଳର ପ୍ରକୃତ ସ୍ଥାନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଣାପଡ଼ିନାହିଁ।
ଶିବ ମହାପୁରାଣ ଅନୁସାରେ ଏକଦା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ତର୍କ ଲାଗିଥିଲା ।
ଶିବ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଭାବରେ ଆବିର୍ଭୂତ ହେଲେ ଓ ବ୍ରହ୍ମା କୌଣସିଠାରେ ପୂଜା ନ ପାଇବାକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବଦା ପୂଜା ପାଇବାକୁ କହିଲେ ।
ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ମନ୍ଦିରରେ ଶିବ ଆଲୋକର ଏକ ଅଗ୍ନି ସ୍ତମ୍ଭ ହୋଇ ପୂଜା ପାଇଲେ ।
ଶିବଙ୍କର ୬୪ ଆକାର ଅଛି ଓ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗକୁ ତାହା ସାଥିରେ ରଖିବା ଦ୍ୱନ୍ଦ ନାହିଁ ।
ବାରଟି ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ସେଠାରେ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ନାମାନୁସାରେ ଥାଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ଆକାର ଅଲଗା ଥାଏ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରାଥମିକ ଭାବରେ ଲିଙ୍ଗ ଥାଏ ଯେଉଁ ସ୍ତମ୍ଭର ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥାଏ ଓ ତାହା ଶିବଙ୍କର ଅସୀମ ଗୁଣ ଦେଖାଏ ।
ବାରଟି ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗଙ୍କ ନାମ ଯଥାକ୍ରମେ:- ଗୁଜରାଟର ସୋମନାଥ ମନ୍ଦିର, ଆନ୍ଧରରେ ଥିବା ଶ୍ରୀଶୈଳମର ମଲ୍ଲିକାର୍ଜୁନ, ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶରେ ଥିବା ଉଜ୍ଜୟନୀର ମହାକାଳେଶ୍ୱର, ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ଓଁକାରେଶ୍ୱର, ହିମାଳୟର କେଦାରନାଥ, ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଭୀମାଶଙ୍କର, ବାରାଣସିର ବିଶ୍ୱନାଥ, ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ତ୍ର୍ୟମ୍ବକେଶ୍ୱର, ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ବୈଦ୍ୟନାଥ, ଦ୍ୱାରକାର ନାଗେଶ୍ୱର, ରାମେଶ୍ୱରମର ରାମନାଥସ୍ୱାମୀ ମନ୍ଦିର, ଓ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଭ୍ରୂଷଣେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର ।
ଭୀମାଶଙ୍କର ମନ୍ଦିର ଏକ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗ ମନ୍ଦିର ଯାହା ଭାରତର ମହାରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରଦେଶରେ ଥିବା ପୁଣେଠାରୁ ୫୦ କିମି ଦୂର ଖେଡ଼ା ତାଲୁକାର ଅବସ୍ଥିତ ।
ପୁଣେର ଶିବାଜୀନଗରରୁ ୧୨୭ କିମି ଦୂରରେ ପଶ୍ଚିମ ଘାଟ ପର୍ବତମାଳାର ସହ୍ୟାଦ୍ରି ପର୍ବତରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଏହି ନଦୀ ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ରାୟଚୁରଠାରେ କ୍ରୀଷ୍ଣା ନଦୀର ମିଶିଯାଇଛି ।
ସେ ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲା ସ୍କୁଲରୁ ମାଟ୍ରିକ ପରେ ରେଭେନ୍ସା କଲେଜରୁ କଳାରେ ସ୍ନାତକ କରିଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୧୮ ମସିହାରେ କଲିକତା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସଂସ୍କୃତରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର କରିଥିଲେ ।
କଲିକତା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ତାଙ୍କ ପାଠପଢ଼ା ପାଇଁ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ ତାଙ୍କୁ ମାସିକ ୩୦ ଟଙ୍କା ଲେଖାଏଁ ପଠାଉଥିଲେ ।
ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ପରେ ତାଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଶା-ବିହାର ସଂସ୍କୃତ ସମାଜ ତରଫରୁ ଚାକିରୀର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ୧୯୨୧ ମସିହାରେ ସେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ଅନୁରୋଧ କ୍ରମେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଜାତୀୟ ସ୍କୁଲରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ଲିଙ୍ଗରାଜ ମିଶ୍ର ସ୍ୱାଧୀନତା ପୂର୍ବରୁ ଓ ପରେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସରେ ସକ୍ରିୟ ଥିଲେ ।
୧୯୪୬ ମସିହାରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ପୂର୍ବରୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ଗଠନ କରାଯାଇଥିବା ୨ୟ ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସ ଦଳର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବରେ ଉତ୍ତର ପୁରୀ ସଦର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏହି ବିଧାନ ସଭାରେ ସେ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ସ୍ୱାୟତ୍ତ ଶାସନ ବିଭାଗର ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଦୈନିକ ଓଡ଼ିଆ ଖବର କାଗଜ ସମାଜର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ତଥା ପ୍ରଥମ ସମ୍ପାଦକ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ୧୯୩୦ ମସିହାରୁ ୧୯୪୫ ଯାଏଁ ଏହାର ସମ୍ପାଦକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଦେଶର ଦାବି, ଜନ ଶକ୍ତି, ଜନନାୟକ, ଶିବାଜୀ, ଗୁରୁ ଗୋବିନ୍ଦ ସିଂହ, ଏ ଯୁଗର ନାରୀ ଆଦି ପୁସ୍ତକର ରଚନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ବାଲ୍ମିକୀ ରାମାୟଣର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଡ଼ିଆ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ ।
ଲିଙ୍ଗରାଜ ମିଶ୍ର ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ, ରାଜନୀତିଜ୍ଞ, ସାହିତ୍ୟିକ ଓ ସାମ୍ବାଦିକ ଥିଲେ ।
ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ସେ ୧ମ ଲୋକ ସଭାକୁ ଓ ପରେ ରାଜ୍ୟ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୩୦ ମସିହାରେ ସେ ଲବଣ ସତ୍ୟାଗ୍ରହରେ ଯୋଗ ଦେଇ ବ୍ରିଟିଶ ସରକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗରିଫ ହୋଇ କାରାବରଣ କରିଥିଲେ ।
ଜେଲରୁ ମୁକୁଳିବା ପରେ ସେ ସମାଜ ଖବରକାଗଜ ଜରିଆରେ ସତ୍ୟାଗ୍ରହ ଜାରି ରଖିଥିଲେ, ଫଳରେ ୧୯୩୨ ମସିହାରେ ପୁଣିଥରେ ଗିରଫ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୩୪ ମସିହାରେ ସେ ଜେଲରୁ ମୁକୁଳିବା ପରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର ଦିଗରେ କାମ କରିଥିଲେ ।
୧୯୪୦ ମସିହାରେ ସେ ବାଣୀ ସତ୍ୟାଗ୍ରହ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିବାରୁ ପୁଣିଥରେ ଗିରଫ ହୋଇଥିଲେ ।
ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇ ସେ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ମୁଦଗଳ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ, ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଶୟନ କରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିରୁ ଜାତ ଏକ କମଳ ଉପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଉପଦେଶନ କରି ସୃଷ୍ଟି ରଚନା କରୁଥିବା ସମୟରେ ମଧୁ କୈଟବ ନାମକ ଦୁଇ ଅସୁର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କାନରୁ ଜାତ ହୋଇ ସୃଷ୍ଟି ରଚନାକୁ ଅଶାନ୍ତ କଲେ ।
ସେହି ଦୁଇ ଅସୁରଙ୍କ ସାଥିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିପାରିଲେନି ।
ଏହାର କାରଣ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାରୁ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଗଣେଶଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧି ନିମନ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ପୂଜା ନକରିଥିବାରୁ ଏହି ସମସ୍ୟା ଜାତ ହେଉଥିବା କହିଲେ ।
ତେଣୁ ସିଦ୍ଧଟେକରେ ବିଷ୍ଣୁ “ଓଁ ଶ୍ରୀ ଗଣେଶାୟ ନମଃ” ଜପ କରିବାରୁ ଗଣେଶ ପ୍ରୀତ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ ।
ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁସାରେ ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ଥୋଡପାହାଡ଼ ଥିବା ଗଣେଶ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ ।
ଏହା ଏକ ମାତ୍ର ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ଥୋଡପାହାଡ଼ ଥିବା ଗଣେଶ ବିଶଷ୍ଟ ଅଷ୍ଟବିନାୟକ ମନ୍ଦିର ।
ଆହମଦନଗର ଜିଲ୍ଲାର କାର୍ଯାତ ତାଲୁକାରେ ଥିବା ଭୀମ ନଦୀର ଉତ୍ତର ଦିଗ କୂଳରେ ଏହି ମନ୍ଦିର ଅବସ୍ଥିତ ।
ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ ଥିବା ପୁଣେ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଛୋଟ ଶିରପୁର ଗ୍ରାମରୁ ଡଙ୍ଗାରେ ବା ନୂତନ ନିର୍ମିତ ପୋଲ ଉପରେ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ ହୁଏ ।
ସିଦ୍ଧଟେକ ଗ୍ରାମଠାରୁ ଏକ କିମି ଦୂରରେ ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପତ୍ର ବହୁଳ ବାବୁଲ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଗହଳରେ ଏହି ମନ୍ଦିର ଅବସ୍ଥିତ ।
ଗଣେଶଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ୭ ଥର କଣ୍ଟା ବୁଦା ବହୁଳ ପଥରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରନ୍ତି ।
ସିଦ୍ଧି ବିନାୟକ ମନ୍ଦିର ଏକ ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର ଯାହା ସିଦ୍ଧଟେକରେ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେବତା ଗଣେଶଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ।
ଅଷ୍ଟବିନାୟକ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରୁ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଅହମଦନଗର ଜିଲ୍ଲାରେ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ମନ୍ଦିର ।
ଅଷ୍ଟବିନାୟକ ମଧ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧଟେକ ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ଓ ଭକ୍ତମାନେ ଏହି ସହଜ ରାସ୍ତାରେ ଯିବା ଆସିବା କରନ୍ତି ।
୧୯୮୨ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ଆଲବମ୍ ବୁମ୍ ବୁମ୍ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯାହାକି ସେହି ବର୍ଷ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଷ୍ଟାର୍‌ରେ ସ୍ଥାନିତ ହୋଇଥିଲା ।
ୟଙ୍ଗ୍ ତରଙ୍ଗ ଆଲବମ୍‌ର ଗୀତ "ଦମ୍ ଦମ୍ ଦେଦେ" ୨୦୧୨ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ଭାରତୀୟ କଥାଚିତ୍ର ମିସ୍ ଲଭ୍‌ଲିରେ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୯୨ ମସିହାରେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଆଲବମ୍ କ୍ୟାମେରା କ୍ୟାମେରା ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯାହାକି ଡ୍ରଗ୍ସ ବିରୋଧରେ ଚାଲିଥିବା ଅଭିଯାନର ଏକ ଅଂଶ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସହ ସେ ଅନେକ ଦୂରଦର୍ଶନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଶୋଏବ ମନସୁର୍‌ଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ପ୍ରଥମ ପପ୍-ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଷ୍ଟେଜ୍ ସୋ, ମ୍ୟୁଜିକ୍ '89ର ଉପସ୍ଥାପିକା ଭାବରେ ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଏହି ସଫଳତା ପାକିସ୍ତାନୀ ପପ୍ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା ।
ସେ ଗାଇଥିବା "ଆପ୍ ଜୈସା କୋଇ" ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ମାତ୍ର ୧୫ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଫିଲ୍ମଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ଗାୟିକା ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
ଏହି ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିବା ପ୍ରଥମ ପାକିସ୍ତାନୀ କଳାକାର ଏବଂ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସର୍ବ କନିଷ୍ଠ କଳାକାର ସେ ।
୧୯୮୧ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମା ଅଲବମ୍ ଡିସ୍କୋ ଦିୱାନା ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯାହାକି ବିଶ୍ୱସ୍ତରରେ ୧୪ଟି ଦେଶରେ ବିକ୍ରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ସର୍ବାଧିକ ବିକ୍ରି ହୋଇଥିବା ଏସୀୟ ପପ୍ ରେକର୍ଡ଼ ଥିଲା ।
୧୫ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ତାଙ୍କ ଗାୟିକା ଜୀବନରେ ସେ ପାକିସ୍ତାନର ଅନ୍ୟତମ ଲୋକପ୍ରିୟ କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ଥିଲେ ।
ଗୀତ ଗାଇବା ବ୍ୟତୀତ ସେ ସମାଜସେବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ନିୟୋଜିତ ଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୯୧ ମସିହାରେ ୟୁନିସେଫ‌ଦ୍ୱାରା ସାଂସ୍କୃତିକ ରାଷ୍ଟ୍ରଦୂତ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି ହୋଇଥିଲେ ।
ଦକ୍ଷିଣ ଏସୀୟ ପପ୍ କୁଇନ୍ ଭାବରେ ପରିଚିତା ଥିବା ନାଜିଆ ଏହି ଉପମହାଦେଶର ଅନ୍ୟତମ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗାୟିକା ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ମନ୍ଦିର, ଅନ୍ୟ ନାମ ଅମ୍ବାବାଈ ମନ୍ଦିର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର ଯାହା ଦେବୀ ଆଦିପରାଶକ୍ତି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ହୋଇଛି ।
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଗଣଙ୍କ ମାତା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବରେ ପୂଜା ପାଆନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅମ୍ବାବାଈ ନାମରେ ପୂଜା କରନ୍ତି ।
ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବୀଲକ୍ଷ୍ମୀ ସେହି ଦେବୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଙ୍କର ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ଜନନୀ ହେଲେ ମାଁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ।
ପ୍ରଚଳିତ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ ହିନ୍ଦୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀମାନେ ତିରୁମାଲା ଭେଙ୍କଟେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର, କୋହ୍ଳାପୁର ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ମନ୍ଦିର ଓ ପଦ୍ମାବତୀ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ ପୂଜା ଅର୍ଚ୍ଚନା କରନ୍ତି ।
ଏହି ସମସ୍ତ ମନ୍ଦିରକୁ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କଲେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ହେଉଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ଏକଦା ମହର୍ଷି ଭୃଗୁ କିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ତାହା ଜାଣିବାପାଇଁ ତ୍ରିଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ।
ଏଥିରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମାଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ମର୍ତ୍ତ୍ୟଲୋକକୁ ଆସି ନିଜ ମାଁ ଆଦିପରାଶକ୍ତି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଶରୀରରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲେ।
ଏବଂ ଦେବୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତିରୁପତିଠାରେ ବାସ କଲେ।
ଦେବୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମାଁ ଆଦିପରାଶକ୍ତି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଏଇ ବିଗ୍ରହରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଥିବା କାରଣରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ତିରୁପତି ବାଲାଜୀଙ୍କଠାରୁ ମାଁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶଙ୍ଖା ସିନ୍ଦୂର ଶାଢ଼ୀ ଉପହାର ରୂପେ ଆସେ, ଏହି ଉପହାର ମାଁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥାଏ।
ଏହି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ହିଁ ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଦୁର୍ଗା ସପ୍ତଶତୀ ଚଣ୍ଡୀର ମୂଳ ଓ ପ୍ରମୁଖ ଦେବୀ
ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ଶ୍ରୀ ଦୁର୍ଗା ସପ୍ତଶତୀ ଚଣ୍ଡୀର ପ୍ରାଧାନିକ ରହସ୍ୟମ୍ ଓ ବୈକୃତିକ ରହସ୍ୟମ‌ରେ ରହିଛି।
ଶ୍ରୀ ଦୁର୍ଗା ସପ୍ତଶତୀ ଚଣ୍ଡୀର ଆଦ୍ୟଦେବୀ ହେଲେ ଏହି ମୂଳଚଣ୍ଡିକା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ।
ଦେବୀ ଚତୁର୍ଭୁଜା, ନିଜ ଚାରିହାତରେ ଗଦା, ଢାଲ, ଟଭାଲେମ୍ବୁ ଓ ପାନପାତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଏକ ପ୍ରସ୍ତର ମଞ୍ଚ ଉପରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଖଚିତ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି ଯାହାର ଓଜନ ପ୍ରାୟ ୪୦ କିଲୋଗ୍ରାମ ।
ଗୁପ୍ତା ପେନସିଲଭାନିଆ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ ଆଣ୍ଡ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରେ ଜେରୋମ ଫିସର ପ୍ରୋଗ୍ରାମରେ ସ୍ନାତକ କରିଥିଲେ ।
ସେ ୨୦୦୫ ମସିହାରେ ପେନସିଲଭାନିଆ ୟୁନିଭରସିଟିରେ ଥିବା ସ୍କୁଲ ଅଫ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଏବଂ ଆପ୍ଲାଏଡ ସାଇନ୍ସରୁ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସାଇନ୍ସରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପେନସିଲଭାନିଆ ୟୁନିଭରସିଟି - ହାର୍ଟଟନ ସ୍କୁଲରୁ ଅର୍ଥନୀତିରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ସେ ସୁମ୍ମା କମ ଲାଉଡରେ ସ୍ନାତକ ଉପାଧି ପାଇଥିଲେ - ଯେଉଁ ଛାତ୍ରର ଗ୍ରେଡ ପଏଣ୍ଟ ହାରାହାରି ୩.୮୦ରୁ ୪.୦୦ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ ।
ସେ ଏଡେଲୱିସ ଆସେଟ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ ଲିମିଟେଡର ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ ଅଧିକାରୀ ଅଟନ୍ତି ।