polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଏମାନେ ଅତି ଢାଲୁଆ ଭୂମି ଓ ଉଚ୍ଚ ଘାସ ଥିବା ତୃଣଭୂମି ଅଞ୍ଚଳଠାରୁ ଦୂରରେ ରହନ୍ତି ।
ଏହି ଜୀବ ସବୁ ପ୍ରକାରର ପରିବାସରେ ଖାପଖୁଆଇ ରହିପାରେ କିନ୍ତୁ ଅଳ୍ପ ଶୁଷ୍କ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଘାସଯୁକ୍ତ ତୃଣଭୂମିରେ ରହିବା ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରିଥାଏ ।
ଭାରତୀୟ କୋକିଶିଆଳ ବା ଭାରତୀୟ କୋକିଶିଆଳୀ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସ୍ଥାନୀୟ କୋକିଶିଆଳ ପ୍ରଜାତି ।
ଏହି ପ୍ରଜାତି ଉତ୍ତରରେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତମାଳା ପାଦଦେଶସ୍ଥ ନେପାଳର ତେରାଇ ଅଞ୍ଚଳରୁ ନେଇ ଦକ୍ଷିଣ-ଭାରତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଓ ପଶ୍ଚିମରେ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ତାନରୁ ପୂର୍ବ-ଭାରତ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
କୋକିଶିଆଳମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଡାକଦ୍ୱାରା ଯୋଗାଯୋଗ ଓ ବାର୍ତ୍ତା ବିନିମୟ କରିଥାନ୍ତି ।
ଦବା ଗଳାରେ ଗର୍ଜନ କରିବା, ଦବାଗଳାରେ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ରୋଦନ କରିବା ଏବଂ ଭୁକିବା ଇତ୍ୟାଦି ।
ଅନ୍ୟ କିଛି ଶ୍ୱାନ ଜାତୀୟ ଜୀବଙ୍କ ପରି କୋକିଶିଆଳ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଳତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶରେ କପାଳର ଆକାରର ଭିନ୍ନତା ଯୋଗୁଁ ଭଲପେସ୍ ପ୍ରଜାତି, କ୍ୟାନିସ୍ ଓ ଚୁଅନ୍ ପ୍ରଜାତିଠାରୁ ସହଜରେ ବାରି ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି ।
କୋକିଶିଆଳମାନଙ୍କ ଗୋଜିଆ ମୁଖାଗ୍ର ହାଡ଼ ଅବତଳ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟ କ୍ୟାନିଡ୍ ଶ୍ୱାନ ପ୍ରଜାତିର ଜୀବଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ହାଡ଼ଟି ଉତ୍ତଳ ।
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୂଷା, ସରୀସୃପ, କଙ୍କଡ଼ା, ଊଈ, କୀଟପତଙ୍ଗ, ଛୋଟ ପକ୍ଷୀ ଓ ଫଳ ଇତ୍ୟାଦି ଭାରତୀୟ କୋକିଶିଆଳର ମୁଖ୍ୟ ଆହାର ।
ଶାବକମାନଙ୍କ ବର୍ଯ୍ୟବସ୍ତୁର ବିଶ୍ଳେଷଣରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ ଏମାନେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ମୂଷାମାନଙ୍କୁ ମାରି ଖାଇଥାନ୍ତି ।
ଏହାର ପତ୍ର ବୈକଳ୍ପିକ, ସରଳ, ୩ରୁ ୫ ସେମୀ ଚୌଡା ଓ ପାଞ୍ଚ ପାଲମେଟ ଲୋବ ଏକ କରତ ଦାନ୍ତିଆ ଯୁକ୍ତ ମାର୍ଜିନ ସହିତ ଲମ୍ବା ହୋଇଥାଏ ।
ଫୁଲର ଉତ୍ପାଦନ ୮ ସେଣ୍ଟିମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ "ଷ୍ଟ୍ରିଗ୍ସ" ଋପେ ଜଣାଯାଏ ; ଏଥିରେ ପ୍ରାୟତଃ ଦଶରୁ କୋଡିଏ ଫୁଲ ରହିଥାଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକର ବ୍ୟାସ ୮ ମିମି ହୋଇଥାଏ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଫୁଲରେ ହଳଦିଆ ଗ୍ରନ୍ଥି ସହିତ ଏକ କେଶବହୁଳ କ୍ୟାଲେକ୍ସ ରହିଥାଏ, ଯେଉଁଥିରୁ ପାଞ୍ଚୋଟି ଲୋବ ଅଗୋଚର ଫୁଲ ପାଖୁଡାର ତୁଳନାରେ ଲମ୍ବା ହୋଇଥାଏ ।
କଳଙ୍କ, ଶୈଳୀ ଏବଂ ଫ୍ୟୁଜ କାର୍ପେଲ ପାଖାପାଖି ପାଞ୍ଚୋଟି ଫୁଳର ଫୁକେଶର ରହିଥାଏ ।
ଷ୍ଟ୍ରିଗର ଆଧାରରେ ଏହାର ଫୁଲ ଖୋଲିଥାଏ ଓ ଅଧିକତର କୀଟ ପରାଗଣ ହୋଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ କିଛି ପରାଗ ପବନଦ୍ୱାରା ବିତରିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଏହାର ବ୍ୟବହାର ଜେଲି, ଆଇସକ୍ରିମ ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ଓ ଏହାର ରସ ବଜାର ପାଇଁ ବ୍ୟବସାୟୀକ ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।
ଏହି ଫଳର ବ୍ୟବହାର ମାଦକ ଦ୍ରବ୍ୟର ତିଆରିରେ କରାଯାଏ ଓ ଫଳ ଏବଂ ପତ୍ରକୁ ପାରମ୍ପରିକ ଚିକିତ୍ସାରେ ଉପଯୋଗ କରାଯାଏ ।
ଏହା ସାଧାରଣତଃ ମଠର ବଗିଚାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଥାଏ ଏବଂ ବସ୍ତି ମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର କୃଷି-କର୍ମ କରାଯାଏ ।
ୟୁରୋପରେ ଏହାର କୃଷି-କର୍ମ ୧୭ବିଂ ଶତାବ୍ଦୀର ଅନ୍ତିମ ଦଶକରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ପତ୍ର, ଛାଲ ଏବଂ ମୂଳର ମିଶ୍ରଣକୁ ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ଉପଚାର ଋପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।
ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଉପେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିବେଦୀଙ୍କ ସହ ଗୁଜରାଟୀ କଥାଚିତ୍ରରେ ୪୦ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ରାମାନନ୍ଦ ସାଗରଙ୍କ ଲୋକପ୍ରିୟ ଧାରାବାହିକ ରାମାୟଣରେ ରାବଣ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିବା ପରେ ଘରେ ଘରେ ପରିଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟିର ପ୍ରାଥୀ ଭାବରେ ଭାରତୀୟ ସଂସଦର ତଳ ସଦନ ଲୋକ ସଭାକୁ ଗୁଜରାଟର ସବରକଣ୍ଠରୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ରାମାନନ୍ଦ ସାଗରଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ ରାମାୟଣରେ ସେ ଲଙ୍କେଶ ରାବଣ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ତାଙ୍କର ଲୋକପ୍ରିୟତା ବଢ଼ାଇଥିଲା ।
ସେ ଅନ୍ୟତମ ଲୋକପ୍ରିୟ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ ବିକ୍ରମ୍ ଔର୍ ବେତାଳରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଦେଶ୍ରେ ଜୋୟା ଦାଦା ପ୍ରଦେଶ ଜୋୟା ନାମକ ଏକ ଗୁଜରାଟୀ କଥାଚିତ୍ରରେ ଦାଦାଜୀ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ଅନେକ ସଫଳତା ପାଇବା ସହିତ ଏବେ ବି ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣୀୟ କରି ରଖିଛି ।
ତାଙ୍କ ଭାଇ ଉପେନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିବେଦୀ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଗୁଜରାଟୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅଭିନେତା ଥିଲେ।
୧୯୯୧ ମସିହାରେ ଅରବିନ୍ଦ ତ୍ରିବେଦୀ ଗୁଜରାଟ ରାଜ୍ୟର ସବରକଣ୍ଠ ଲୋକ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟିର ପ୍ରାର୍ଥୀ ଭବାରେ ଭାରତୀୟ ସଂସଦର ତଳ ସଦନ ଲୋକ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ୧୯୯୬ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ଶେଷ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୨ ମସିହାରେ ସେ ସେଣ୍ଟାଲ୍ ବୋର୍ଡ଼ ଫର୍ ଫିଲ୍ମ ସାର୍ଟିଫିକେସନ୍‌ର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ହିନ୍ଦୀ ଏବଂ ଗୁଜରାଟୀ ଭାଷାରେ ପ୍ରାୟ ୩୦୦ରୁ ଉଦ୍ଧ୍ୱ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ମୁଖ୍ୟତଃ ସାମାଜିକ ଚେତନାଧର୍ମୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ତଥା ପୌରାଣିକ କଥାଚିତ୍ରରେ କାମ କରିଛନ୍ତି ।
ଗୁଜରାଟୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସେ ୭ ଥର ଗୁଜରାଟ ରାଜ୍ୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପୁର୍ବରୁ ବ‌ହୁତ ସ୍ୱଳ୍ପ ସଳଖ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ ମିଳୁଥିଲା, ଅଳ୍ପ ଜଳବାୟୁର ହେଉଥିବାରୁ ପ୍ରୋକ୍ସି ଭାରିଏବଲରେ ନନ-ବାୟୋଟିକ ପ୍ରମାଣ ଯେପରିକି ହ୍ରଦ ଶ‌ଯ୍ୟା, ଓ ବରଫ କୋରରେ ମିଳୁଥିବା ସେଡିମେଣ୍ଟର ପ୍ରୋକ୍ସି ଭାରିଏବଲରୁ ପାଲିଓକ୍ଲାଇମେଟ ଅନୁମାନ କରାଯାଉଥିଲା ଓ ଡେଣ୍ଡ୍ରୋକ୍ରୋନୋଲୋଜି ବା ବୃକ୍ଷ ମୁଦ୍ରିକା ତ‌ଥା କୋରାଲରୁ ବାୟୋଟିକ ପ୍ରମାଣ ମିଳୁଥିଲା ।
ତେଣୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏଲିଭେସନ ଯୋଗୁ ଉପରକୁ ଓ ଦ୍ରାଘିମା ଯୋଗୁ ମେରୁ ଦିଗକୁ ଗତି କରନ୍ତି ।
ବିଭିନ୍ନ ହାରାହାରି ଅବକ୍ଷେପନ ବା ପ୍ରେସିପିଟେସନ ତ‌ଥା ଉତ୍ତାପ ଓ ସ୍ୱାଭାବିକ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳତାର ପରିସୀମାକୁ ନେଇ ଜଳବାୟୁର ବର୍ଗୀକରଣ କରାଯାଏ ।
ସାଧାରଣରେ ବ୍ୟବ‌ହୃତ ବର୍ଗୀକରଣ ସ୍କିମକୁ କୋପାନ କ୍ଲାଇମେଟ କ୍ଲାସିଫିକେସନ କୁହାଯାଏ ।
ଯାହା ସନ ୧୯୪୮ରୁ ବ୍ୟବ‌ହାର ହେଉଥିବା ଏଭାପୋଟ୍ରାନ୍ସପିରେସନ ସ‌ହିତ ଯେଉଁଥିରେ ଉତ୍ତାପ ଓ ପ୍ରେସିପିଟେସନ ଖବର ନିଆଯାଇ ବାୟୋଲୋଜିକାଲ ଡାଇଭରସିଟି ଓ କିପରି ଜଳବାୟୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଛି, ତାହା ଅନୁଶୀଳନ କରାଯାଏ ।
ବର୍ଗେରନ ଓ ସ୍ପାସିଆଲ ସିନୋପ୍ଟିକ କ୍ଲାସିଫିକେସନ ସିସ୍ଟମରେ ବାୟୁ ପିଣ୍ଡର ମୂଳ ଉତ୍ସ ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୁତ କରାଯାଇ ବର୍ଗୀକରଣ କରାଯାଏ ।
ଜଳବାୟୁ କ‌ହିଲେ ଦୀର୍ଘ ୩୦ ବର୍ଷର ସ୍ୱାଭାବିକ ପାଣିପାଗର ହାରାହାରି ପରିସଂଖ୍ୟାନ‌କୁ ବୁଝାଏ ।
ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ଚାପ, ଆର୍ଦ୍ରତା, ଉତ୍ତାପ, ଆର୍ଦ୍ରତା, ପବନ ଓ ପ୍ରେସିପିଟେସନ‌କୁ ହିସାବକୁ ନେଇ ଏହି ଜଳବାୟୁ ବିଷୟରେ ପୁର୍ବାନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ବ୍ୟାପକ ଅର୍ଥରେ ସମୁଦ୍ର ଓ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ବରଫକୁ ଜଳବାୟୁ ମଣ୍ଡଳର ଅଂଶ ଭାବରେ ହିସାବକୁ ନେଲେ ଯାହା ବୁଝାଏ ତାହାକୁ ଜଳବାୟୁ କୁହାଯାଏ ।
କୌଣସି ସ୍ଥାନର ଜଳବାୟୁ ତାହାର ଦ୍ରାଘିମା, ଇଲାକା , ଉଚ୍ଚତା , ଜଳ ଭଣ୍ଡାର ଓ ତାହାର ସ୍ରୋତ ଅନୁସାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ।
ସାଧାରଣ ଭାବରେ କୌଣସି ସ୍ଥାନର ଜଳବାୟୁର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ କ‌ହିଲେ ଉକ୍ତ ସମୟରେ ସେଠାକାର ଜଳବାୟୁ ସିସ୍ଟମର ଅବସ୍ଥାକୁ ବୁଝାଏ ।
ଷ୍ପାମର୍‍ମାନଙ୍କୁ ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ଇ-ମେଲ୍ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବା ପାଇଁ ଅଧିକ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବାକୁ ପଡ଼ିନଥାଏ ।
ଷ୍ପାମର୍‍ମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଏହି ଇ-ମେଲ୍ ସନ୍ଦେଶର ବାହକ-ବିତରକ ସଂସ୍ଥା ଓ ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ସନ୍ଦେଶରେ ଆଗ୍ରହ ରଖିଥିବା ଗ୍ରାହକ ଅଧିକାଂଶ ବ୍ୟୟ ବହନ କରିଥାନ୍ତି ।
ତେଣୁ ଷ୍ପାମର୍‍ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ଷ୍ପାମ୍ ଇ-ମେଲ୍ ପଠାଇବା ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ସୁଚିନ୍ତିତ ଯୋଜନା ।
୧ ଲକ୍ଷ ଲୋକରେ ଜଣେ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହି ଷ୍ପାମ୍ ବିଜ୍ଞାପନଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ଜିନିଷ କ୍ରୟ କଲେ ତାହାକୁ ଉକ୍ତ ଷ୍ପାମ୍ ଯୋଜନାର ସଫଳତା ବୋଲି କୁହାଯିବ ।
ପ୍ରକ୍ସି ସର୍ଭର୍‍ମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର କରି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ ହେଉଥିବାରୁ ଏପରି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆୟର ଉତ୍ସ ଠାବ କରିବା କଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ ସତ; କିନ୍ତୁ ଲାଭଦାୟକ ବେପାର ନ ହୋଇଥିଲେ ଲୋକ ଏତେ ଷ୍ପାମ୍ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ନିରୁତ୍ସାହିତ ହୋଇଥାନ୍ତେ ।
ଇ-ମେଲ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଲୋକପ୍ରିୟତା କାରଣରୁ ଷ୍ପାମର୍‍ମାନେ ଏହାର ଉପଯୋଗ କରି ଉପଭୋକ୍ତାଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ଆକର୍ଷଣ କରିଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏଥିପାଇଁ ଷ୍ପାମର୍‍ମାନେ ଉପଯୁକ୍ତ ମୂଲ୍ୟ , ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ କହିଲେ ସେମାନେ ଅତି ଶସ୍ତାରେ ଉପଭୋକ୍ତାମାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରିପାରନ୍ତି ।
"ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତି"ରେ ଜଣେ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଗ୍ରାହକର ଧ୍ୟାନ ବା ଆଗ୍ରହକୁ ସମ୍ବଳ ରୂପେ ପରିଗଣିତ କରାଯାଏ ।
ପାରମ୍ପରିକ ବିଜ୍ଞାପନ ମଡେଲ୍ ଅନୁସାରେ ଉପଭୋକ୍ତାମାନେ ଏକ ରୈଖିକ ପ୍ରଣାଳୀ ଅ-ଆ-ଇ-କା ରେ ଗତି କରନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଏହି ରୈଖିକ ପ୍ରଣାଳୀ ହେଲା - ଅଭିନିବେଶ, ଆଗ୍ରହ, ଇଚ୍ଛା ଓ କାର୍ଯ୍ୟକାରିତା ।
ଜଣେ ଅଣ-ଉପଭୋକ୍ତାଙ୍କୁ ଉପଭୋକ୍ତାରେ ପରିଣତ କରାଇବାର ପ୍ରଧାନ ଓ ପ୍ରଥମ ସୋପାନ ହେଉଛି ଅଭିନିବେଶ ।
ଇଣ୍ଟରନେଟ୍‍ର ବ୍ୟାପକତା ଯୋଗୁଁ ଉପଭୋକ୍ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବିଜ୍ଞାପନ ପହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଅଧିକ ଖର୍ଚ୍ଚାନ୍ତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିନଥାଏ କିନ୍ତୁ ଉପଭୋକ୍ତାର ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରିବା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ବିଷୟ ।
ଆଲେକ୍‍ଜାଣ୍ଡାର୍ ଡୋଲଜିନ୍‍ଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ତଥ୍ୟ ଓ ସୂଚନା ପ୍ରସାର ଓ ପ୍ରଚାରର ସୁବିଧା ଯୋଗୁଁ ଉପଭୋକ୍ତାମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗୀ ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ତୁଳନା କରିବାରେ ଅନେକ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରନ୍ତି ।
ତେଣୁ ଉପଭୋକ୍ତାର ଧ୍ୟାନ ଅଧିକ ସମୟ ପାଇଁ ଆକର୍ଷିତ କରି ରଖିବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ ହୋଇପଡ଼େ ।
ସାଇବର୍ ସଂସ୍କୃତିର ବିଶେଷଜ୍ଞ କେଭିନ୍ କେଲି କୁହନ୍ତି ଯେ ଆଧୁନିକ ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତିରେ ପଣ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ କୁ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ କମ୍ ବ୍ୟୟ ହୋଇଥାଏ ଓ ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ମନୋବାଞ୍ଛା ହେଲା ତାକୁ ଅନେକ ଅଦୃଷ୍ଟ ବା ଅଗୋଚର ଲାଭ ଦରକାର ଯାହା ତା’ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ।
ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବ ସୃଷ୍ଟି କରିବା – ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇଚ୍ଛା ଅନୁମାନ କରି ଓ ବଛାବାଛି କରି ତଥ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରିବା
ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତି ଏକ ଜନ ସମୂହ ବା ସମାଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ହୋଇପାରେ ।
ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ସମାଜର ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହ ହେଉଥିବା ବାର୍ତ୍ତା ଓ ଭାବ ବିନିମୟରୁ ଏକ ଦୀର୍ଘ କାଳୀନ ଅଭିନିବେଶ ପାଇବାର ଯୋଜନା କରାଯାଇପାରିବ ।
କିନ୍ତୁ ସାମାଜିକ ବିନିମୟକୁ ଅଧିକ ବିଶ୍ଳେଷଣ କଲେ ବିନିମୟ ସମ୍ପର୍କୀୟ ତଥ୍ୟର ଆଧିକ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଥାଏ ।
ଡିଜିଟାଲ୍ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଓ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଯୋଗୁଁ ଏହି ପ୍ରକାରର ଅର୍ଥନୀତି ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ପରିସରକୁ ଆଣିପାରେ ତଥା ଏକ ସମୟରେ ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ ମଧ୍ୟ କରିହୁଏ ।
ସାଧାରଣ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନିଜେ ଯେକୌଣସି ବିଷୟବସ୍ତୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ବିଷୟବସ୍ତୁର ତର୍ଜମା, ସମାଲୋଚନା ଆଦି କରି ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି ।
ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ଆଖି ଆଗରେ ରଖି ଅଧିକାଂଶ ସଫ୍ଟୱେର୍ ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ନିଜର ୟୁଜର୍ ଇଣ୍ଟର୍ଫେସ୍‍ର ସଂରଚନା କରିଥାନ୍ତି ।
ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କୁ ଏକ ସଫ୍ଟୱେର୍ ବା ୱେବ୍‍ସାଇଟରେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ତଥ୍ୟ ବା ବସ୍ତୁ ଖୋଜିବାକୁ ଅଧିକ ସମୟ ଲାଗୁଥିଲେ ସେମାନେ ଉକ୍ତ ସଫ୍ଟୱେର୍ ବା ୱେବ୍‍ସାଇଟ୍ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ତଥ୍ୟ ବା ବସ୍ତୁ ଖୋଜିଥାନ୍ତି ।
ତେଣୁ ପ୍ରଥମ ସନ୍ଧାନରେ ହିଁ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ, ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣକାରୀ ଓ ଜନପ୍ରିୟ ବା ଏକା ପ୍ରକାରର ଜନଗୋଷ୍ଠୀର ବହୁ ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିବା ତଥ୍ୟ ଓ ବସ୍ତୁ ବାଛି ବାଛି ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଅଭିନିବେଶ ଆଧାରିତ ବିଜ୍ଞାପନରେ କେତେ ଜଣ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆଖି ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଜ୍ଞାପନକୁ ଦେଖିଛି ତାହା ଗଣନା କରାଯାଇଥାଏ ।
ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ଯେହେତୁ ଉପଲବ୍ଧ ତଥ୍ୟର ଆକାର ବହୁ ପରିମାଣରେ ବଢ଼ି ଯାଇଛି ଓ ଏହି ତଥ୍ୟ ସୁଲଭ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ତଥ୍ୟର ଉପଭୋଗ/ଗ୍ରହଣ କ୍ଷମତା ହ୍ରାସ ପାଇଛି ବା ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ମନୁଷ୍ୟର ଅଭିନିବେଶ ସମୟ ସୀମିତ ବା ଦୁର୍ଲଭ ହୋଇଯାଇଛି ।
ପ୍ରଥମତଃ, ମନୁଷ୍ୟ ମସ୍ତିଷ୍କର ମାନସିକ କ୍ଷମତା ସୀମିତ, ତେଣୁ ଏକ ବିଶାଳ ତଥ୍ୟାଗାରରୁ ସମସ୍ତ ଉପଲବ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ସୂଚନା ବା ତଥ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ମନୁଷ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
ଡିଜିଟାଲ୍ ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ତଥ୍ୟାଗାରରୁ ମନୁଷ୍ୟର ଆଗ୍ରହ କେବଳ କିଛି ବଛା ତଥ୍ୟ ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ ହୋଇଥାଏ ଓ ଏଥିରେ ମନୁଷ୍ୟର ଅଭିନିବେଶ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ ।
ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତି ଅର୍ଥନୀତିର ଏକ ଶାଖା ଯେଉଁଥିରେ ମନୁଷ୍ୟର ଧ୍ୟାନ ବା ଆଗ୍ରହକୁ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ସମ୍ବଳ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଇଥାଏ ଓ ତାହାକୁ ପଣ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ବିଚାର କରି ବିଭିନ୍ନ ଅର୍ଥନୈତିକ ନିୟମ ଓ ପନ୍ଥାଦ୍ୱାରା ତଥ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ୟାମାନଙ୍କର ସମାଧାନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ମ୍ୟାଥ୍ୟୁ କ୍ରଫୋର୍ଡ୍ ଏହାକୁ ସରଳ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ : “ମନୁଷ୍ୟର ଧ୍ୟାନ ବା ଆଗ୍ରହ ଏକ ସମ୍ବଳ – କାରଣ, ଏହା ଅଧିକ ସମୟ ପାଇଁ ବା ଅଧିକ ମାତ୍ରାରେ ଉପଲବ୍ଧ ନୁହଁ” ।
ତାଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ସୂଚନାଭିତ୍ତିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବିନ୍ୟାସରେ “ଅଭିନିବେଶର ଅଭାବ”କୁ ଉପେକ୍ଷା କରି “ସୂଚନାର ଅଭାବ”କୁ ପ୍ରଧାନ ସମସ୍ୟା ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଭୁଲ ।
ତେଣୁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ସୂଚନା ଓ ତଥ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଏହା ହେବା କଥା ଯେ କିପରି ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ତଥ୍ୟକୁ ବାଛି ଦର୍ଶକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯିବ ।
ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଥୋମାସ୍ ହେସ୍ ଡାଭେନପୋର୍ଟ୍ ଓ ଜେ. ସି. ବେକ୍ ଅଭିନିବେଶର ସଂଜ୍ଞା ନିରୂପଣ କରି କହିଛନ୍ତି :
ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ ବା ତଥ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବାକୁ ଅଭିନିବେଶ ବୋଲି କୁହାଯିବ ।
ଏହି ବସ୍ତୁ ବା ତଥ୍ୟ ଆମ ଜ୍ଞାତସାରରେ ଆସିବା ପରେ ଆମେ ତାହାର ସ୍ୱାଦ ଉପଭୋଗ କରୁ ଓ ତାହା ପରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରୁ ଯେ ଏହାକୁ ନେଇ କଣ କରିବା ।
ତଥ୍ୟ-ବହୁଳ ଦୁନିଆରେ ତଥ୍ୟର ଆଧିକ୍ୟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଏକ ବସ୍ତୁର ଅଭାବ ମଧ୍ୟ ସୂଚାଇଥାଏ ଓ ତାହା ହେଲା ଏହି ତଥ୍ୟ ତିଷ୍ଠି ରହିବା ପାଇଁ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ।
ତେଣୁ ତଥ୍ୟର ବହୁଳତା ଯୋଗୁଁ ଅଭିନିବେଶର ସ୍ୱଳ୍ପତା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ତଥ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏହି ସୀମିତ ଅଭିନିବେଶ ହିଁ ଉପଲବ୍ଧ ଥାଏ ।
କିଛି ଲେଖକ ଅନୁମାନ କରନ୍ତି ଯେ ଆମ ଅର୍ଥନୈତିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଧ୍ୟାନ ମୁଦ୍ରା ବିନିମୟରୁ ହ୍ରାସ ପାଇ କ୍ରମଶଃ ଅଭିନିବେଶ ବିନିମୟ ଦିଗରେ ବଢ଼ିବ ।
ଫ୍ରାଂକ୍ ) ସୂଚନା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଗବେଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଓ ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସ୍ୱତ୍ତ୍ୱାଧିକାରକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଇ ନୂତନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାରତ ।
ନିକଟ ଅତୀତରେ ସିମୋନ୍‍ଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ଏହି “ତଥ୍ୟବାହୁଲ୍ୟ” ସମସ୍ୟାକୁ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଗଲା ଓ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଖୁବ୍ ଲୋକପ୍ରିୟ ହେଲା ।
ଥୋମାସ୍ ଡାଭେନପୋର୍ଟ୍ ଓ ମାଇକେଲ୍ ଗୋଲ୍ଡହାବର୍‍ଙ୍କ ପରି ବ୍ୟବସାୟିକ ଯୋଜନା ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ “ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତି” ଶବ୍ଦର ପ୍ରଚଳନ କରାଇଥିଲେ ।
କିପରି ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗ ସମୂହ ଦର୍ଶନରୁ କ୍ରମଶଃ ସମାଜରେ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିଯାଏ ଓ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିପାରେ ତାହାକୁ ସାମାଜିକ ଅଭିନିବେଶ ବୋଲି କୁହାଯିବ ।
ଆମେରିକୀୟ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞ ହର୍ବର୍ଟ୍ ଆଲେକ୍‍ଜାଣ୍ଡାର୍ ସିମୋନ୍ ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ଅଭିନିବେଶ ଅର୍ଥନୀତି ତତ୍ତ୍ୱ ସମ୍ପର୍କରେ ନିଜ ଲେଖା ମାଧ୍ୟମରେ ଜଣାଇଥିଲେ ।
ଦେଶର ଦକ୍ଷିଣ ସୀମା ସଂଯୁକ୍ତ ଆରବ ଏମିରେଟ୍ସ ଏବଂ ଓମାନ ମଧ୍ୟରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇ ନାହିଁ ।
ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମଦିଗରେସ୍ଥିତ ଆସୀର ପ୍ରଦେଶ ବ୍ୟତୀତ ସାଉଦି ଆରବ ଏକ ମରୁଭୂମି ଜଳବାୟୁ ।
ବର୍ତ୍ତମାନର ସାଉଦି ଆରବ ଅଞ୍ଚଳଟି ବହୁ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ସଭ୍ୟତାର ସ୍ଥାନ ଥିଲା ।
ସପ୍ତମ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ମହପୁରୁଷ ମହମ୍ମଦ , ଆରବର ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ଏକତ୍ର କରି ଇସଲାମୀୟ ଧାର୍ମିକ ନୀତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
୬୩୨ ମସିହାରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ତାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଇସଲାମ ଧର୍ମ ବହୁ ଦଶନ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟର ଆଇବରିଆନ୍ ଉପଦ୍ୱୀପଠାରୁ ପୂର୍ବର ଆଧୁନିକ ପାକିସ୍ଥାନ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲା ।
ଆଧୁନିକ ସାଉଦି ଆରବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଆରବ ରାଜବଂଶ ରସିଦୁନ୍ , ଉମାୟାଦ , ଅବ୍ବାସିଦ୍ ଏବଂ ଫାତିମିଡ୍ ଖଲିଫା ଏବଂ ଏସିଆ, ଆଫ୍ରିକା ଏବଂ ୟୁରୋପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜବଂଶ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ସାଉଦି ଆରବ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବରେ ସାଉଦି ଆରବର ରାଜତନ୍ତ୍ର, ପଶ୍ଚିମ ଏସିଆର ଏକ ଦେଶ ଯାହାକି ଆରବ ଉପଦ୍ୱୀପର ଏକ ଅଂଶ ଅଟେ।
ସାଉଦି ଆରବର ଉତ୍ତରରେ ଜୋର୍ଡାନ ଏବଂ ଇରାକ, ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବରେ କୁଏତ, କାତାର, ବାହାରିନ ଏବଂ ପୂର୍ବରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଆରବ ଏମିରେଟ୍ସ, ଦକ୍ଷିଣରେ ଓମାନ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣରେ ୟେମେନ ଅବସ୍ଥିତ।
୧୯୯୨ର ରାଜକୀୟ ବିଚାରାଦେଶଦ୍ୱାରା ସାଉଦି ଆରବର ମୋୖଳିକ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ରାଜା ଶାରିଆ ଏବଂ କୋରାନ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ କୁରାନ ଏବଂ ସୁନ୍ନା କୁ ଦେଶର ସମ୍ବିଧାନ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯାଇଛି ।
ପରମ୍ପରାଗତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସାବାଳକ ପୁରୁଷ ପାରମ୍ପରିକ ଜନଜାତି ସଭା ମାଧ୍ୟମରେ ସିଧାସଳଖ ରାଜାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବାର ଅଧିକାର ପାଇଛନ୍ତି।
ପାକିସ୍ଥାନ ପଞ୍ଜାବର ଓକାରା ଜିଲ୍ଲାରେ ଥିବା ହବେଲି ଲାଖ ନିକଟରେ ଥିବା ଲୁଲେମଙ୍କି ଗ୍ରାମରେ ଏକ ଚାଷୀ ପରିବାରର ଛୋଟ ପୁଅ ଭାବରେ ସେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଶୁଣାଯାଏ, ସେ ମାତ୍ର ୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଗୀତ ଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ସେହି ବୟସରେ ସେ ଗୋଟିଏ ହାତ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁଫି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ‌କୁ ଆସିବା ପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଡାକୁଥିଲା ।
ସିନ୍ଧର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଭ୍ରମଣ କଲା ସମୟରେ ଗୀତ ଗାଇ ପେଟ ପୋଷିବା ପାଇଁ କିଛି ରୋଜଗାର କରୁଥିଲା ।
ଦକ୍ଷିଣ ପଞ୍ଜାବର ଏକ ଛୋଟ ସୁଫି ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଗଲାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେପରି କେହି ହାତ ହଲେଇ ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି ଓ ତାଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମନେହେଲା ଇଏ ସେହି ହାତ ଯାହାକୁ ସେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ସୈନ ଜହୁର ବା ସୈନ ଅହମଦ ଜ‌ହୁର ବା ଅଲି ସୈନ ଶଫିଉ ପାକିସ୍ଥାନ ପଞ୍ଜାବର ଜଣେ ପ୍ରମୁଖ ପଞ୍ଜାବୀ ସୁଫି ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ସେ ସୁଫି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ ଓ ସେହି ଗୀତମାନଙ୍କର କୌଣସି ରେକର୍ଡ଼ ୨୦୦୬ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଖ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଚାରିତ ହୋଇ ବିବିସି ବିଶ୍ୱ ସଙ୍ଗୀତ ପୁରସ୍କାର ନିମନ୍ତେ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
ବୁଲ୍ଲେଃ ଶାହ ଦରଘାରେ ତାଙ୍କର ପାତିଆଲା ଘରାନାର 'ରଉନ‌କ ଅଲି'ଙ୍କ ସ‌ହିତ ସାକ୍ଷାତ ହୋଇଥିଲା ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜ‌ହୁର ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିବା ପରେ ସୁଫି ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରେଇ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷକ ହୋଇଥିଲେ ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଚ ଶରିଫ ବାଲା ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କୁ "ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିବିସି କଣ୍ଠ, ୨୦୦୬ ମସିହା" ସମ୍ମାନ ମିଳିଥିଲା, ସୈନ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ନାମ ନୁହେଁ ଓ ତାହା ଏକ ସମ୍ମାନ ପଦବୀ ।
ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚ ସର୍ବାଧିକ ବିଦ୍ୟୁତ-ସମ୍ବେଦନ ହୋଇଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ମୁଣ୍ଡର ଉପରେ ଥିବା ଏମାନଙ୍କ ଆଖି ଦୁଇଟିର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥାଏ କିନ୍ତୁ ଏହା ବଦଳରେ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଧିକ ସକ୍ରିୟ ଯାହା ବୈଦ୍ୟୁତିକ ପ୍ରକୃତିରେ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚ ପରିବାର ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଶାଙ୍କୁଚ ଓ ଜଳଜୀବଙ୍କ ଲାଞ୍ଜରେ ବୈଦ୍ୟୁତିକ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଦେଖାଯାଏ ।
କିନ୍ତୁ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଦୁଇପଟେ ଗୋଟିଏ ଲେଖାଏଁ ବୈଦ୍ୟୁତିକ ଅଙ୍ଗ ରହିଥାଏ ।
ଏହି ବୈଦ୍ୟୁତିକ ଅଙ୍ଗରେ ଶରୀରର ପୃଷ୍ଠର ନିମ୍ନାଂଶରୁ ଅପରାଂଶକୁ ବିଦ୍ୟୁତ ପ୍ରବାହ ହୋଇଥାଏ ।
୪ଟି କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ନାୟୁ ଏହି ବୈଦ୍ୟୁତିକ ଅଙ୍ଗର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ଏହି ମୁଖ୍ୟ ସ୍ନାୟୁ ବାରମ୍ବାର ବିଭାଜିତ ହୋଇ ବ୍ୟାଟେରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ତଳ ପଟଳରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଏହି ବ୍ୟାଟେରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଷଡ଼ଭୂଜାକାର ସ୍ତମ୍ଭମାନଙ୍କରେ ଗଠିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଲୁଣି ପାଣିରେ ରହୁଥିବା ଜୀବଙ୍କ ବ୍ୟାଟେରୀଗୁଡ଼ିକ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥଳେ ମଧୁର ପାଣିର ଜୀବଙ୍କ ବ୍ୟାଟେରୀ କ୍ରମରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ।
ତେଣୁ ମଧୁରଜଳର ଜୀବ ସାମୁଦ୍ରିକ ଜୀବଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ବିଦ୍ୟୁତ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ରଖନ୍ତି ।
ଏପରି ବ୍ୟାଟେରୀ ଯୋଗୁଁ ଏକ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚ ୫୦-୨୦୦ ଭୋଲ୍‍ଟ୍ ବିଦ୍ୟୁତ ବିଭବ ଓ ୩୦ ଆମ୍ପିୟର୍ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ବିଦ୍ୟୁତ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ ଓ ବଡ଼ ଆକାରର ଶିକାରକୁ ବିଦ୍ୟୁତ ଆଘାତ ଦେଇପାରେ ।
୧୧୦-୨୨୦ ଭୋଲ୍‍ଟ୍ ବିଦ୍ୟୁତ ସଂଯୁକ୍ତ ତାରକୁ ପାଣି କୁଣ୍ଡରେ ପକାଇଲେ ଯେଉଁ ପ୍ରକାରର ଆଘାତ ଲାଗିବ ତାହା ସହିତ ଏକ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚର ହାରାହାରି କ୍ଷମତାକୁ ତୁଳନା କରିହେବ ।
ଆବହମାନ ସମୟରୁ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚଙ୍କ ବୈଦ୍ୟୁତିକ ପ୍ରକୃତି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଜ୍ଞାତସାରରେ ରହିଛି ।
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଗ୍ରୀକ୍‍ମାନେ ଶିଶୁ ପ୍ରସବଜନିତ କଷ୍ଟକୁ ଲାଘବ କରିବା ପାଇଁ ଓ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପାଇଁ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚଙ୍କ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ।
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱାତ୍ମକ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରି ସକ୍ରେଟିସ୍ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଜୁଳିଶାଙ୍କୁଚ ପରି ଅବାକ୍ କରି ଦେଉଥିବା ବିଷୟରେ ମେନୋଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ପ୍ଲାଟୋ ନିଜ “ମେନୋ” ନାମକ କଥନରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ।
ସ୍କ୍ରିବୋନିୟସ୍ ଲାର୍ଗୋସ୍ ନାମକ ଜଣେ ରୋମାନ୍ ଚିକିତ୍ସକ ମୁଣ୍ଡବିନ୍ଧା ଓ ବାତରକ୍ତର ଚିକିତ୍ସାରେ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ୪୬ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ଲିଖିତ ନିଜ ପୁସ୍ତକ କମ୍ପୋସିଟିଓନେସ୍ ମେଡିକେ ରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଯାଇଛନ୍ତି ।
ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚର ମତ୍ସ୍ୟଜୀବୀ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ବିନା ଛୁଇଁ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ ଆଘାତଦ୍ୱାରା ଅଚଳ କରିଦେବାକୁ ଏକ କୁହୁକ ଶକ୍ତି ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା ଓ ବିଦ୍ୟୁତଶକ୍ତିର ଆବିଷ୍କାର ପୂର୍ବରୁ ଏହା ପ୍ରକୃତିରେ ଦୈବୀଶକ୍ତି ବା କଳାଯାଦୁର ଉପସ୍ଥିତି ସମ୍ପର୍କିତ ଧାରଣାକୁ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ୀଭୂତ କରୁଥିଲା ।
ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚ ଟୋର୍ପିଡିନିଫୋର୍ମିସ୍ ବର୍ଗର ଶାଙ୍କୁଚ ଜାତୀୟ ଜଳଜୀବ ।
ନିଜର ଶିକାରକୁ କିଛି କ୍ଷଣ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏମାନେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ୮ରୁ ୨୨୦ ଭୋଲ୍‍ଟ୍ ବିଭବଯୁକ୍ତ ବିଦ୍ୟୁତ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ରଖନ୍ତି ।
ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୋଧହୁଏ ଟୋର୍ପିଡୋ ପ୍ରଜାତି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଜଣାଶୁଣା ।
ଏହି ଶାଙ୍କୁଚର ନାମରୁ ‘‘ଟୋର୍ପିଡ଼ୋ’’ (ଜାହାଜ ବୁଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ଜଳପୃଷ୍ଠ ତଳେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଉଥିବା କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର) ଶବ୍ଦର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ।
ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିଲେ ଏପରି ହେଉଥିବାରୁ ଏପରି ନାମକରଣ କରାଯାଇଛି ।
ଏମାନଙ୍କ ଲାଞ୍ଜଟି ମାଂସଳ, ମୋଟା ଏବଂ ଏଥିରେ ଏକ ସୁବିକଶିତ ଡେଣା ପରି ଉପ-ଅଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ ।
ଏମାନଙ୍କ ଦେହ ମୋଟା ଓ ଚର୍ବିଳ, ଚର୍ମ ନରମ ଓ ଢିଲା ଯେଉଁଥିରେ କଣ୍ଟା, ଦାନ୍ତ ବା ଥଣ୍ଟ ପରି ଅଙ୍ଗ ନଥାଏ ।
ବୃକକ୍ ଆକାରର ଦୁଇଟି ବିଦ୍ୟୁତ ଉତ୍ପନ୍ନକାରୀ ଅଙ୍ଗ ଛାତି ନିକଟସ୍ଥ ଡେଣାର ମୂଳ ନିକଟରେ ରହିଥାନ୍ତି ।
ଏମାନଙ୍କ ନାସାଗ୍ରଟି ଓସାରିଆ; ନାର୍ସିନିଡାଏଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହା ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଭାବେ କ୍ଷୁଦ୍ରାକାର ।
ଫଳକର ନିମ୍ନ ଭାଗରେ ଏହି ଶାଙ୍କୁଚର ପାଟି, ନାକ ଓ ଯୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ା ହୋଇ ୫ଟି ସ୍ଥାନରେ ଗାଲିସି ରନ୍ଧ୍ର ରହିଥାନ୍ତି ।
ସମୁଦ୍ରକୂଳରେ ପ୍ରାୟ ୧୦୦୦ ମିଟର୍ ଗଭୀରତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ଏମାନେ ଧୀର ଗତିସମ୍ପନ୍ନ ଓ ଗତି କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ଡେଣା ସଦୃଶ ଅଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଏମାନଙ୍କ ଲାଞ୍ଜର ଅଧିକ ଭୂମିକା ରହିଥାଏ ।
ଶିକାର ନିକଟକୁ ଆସିଲେ ବିଦ୍ୟୁତ ଆଘାତଦ୍ୱାରା ତାକୁ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଜଡ଼ କରିଦିଅନ୍ତି ଓ ତାହାକୁ ଆହରଣ କରନ୍ତି ।
ଓଡ଼ିଶାର ଚିଲିକା ହ୍ରଦର ନଳବଣ, ଚିଲିକାର ମୁହାଣ ଓ ବାହ୍ୟ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଅଞ୍ଚଳରେ ନାର୍ସିନ୍ ଟିମ୍ଲେଇ ପ୍ରଜାତିର ବିଜୁଳି ଶାଙ୍କୁଚ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ନାର୍କିନାଏମାନଙ୍କୁ କିଛି ବିଭାଗୀକରଣରେ ନାର୍କିଡାଏ ପରିବାର ବୋଲି ମଧ୍ୟ ବିବେଚନା କରାଯାଇଛି ।
ଟୋର୍ପିଡାଇନିଡ୍‍ମାନେ ବୃହଦାକାର ଶିକାରକୁ ଅଚଳ କରି ତା’କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗିଳିବା ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ନାର୍ସିନିଡ୍‍ମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ କ୍ଷୁଦ୍ରାକାର ଶିକାର ଖାଇବା ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ।
ଉଭୟ ଶାଙ୍କୁଚ ନିଜ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିଦ୍ୟୁତ ଆଘାତ ଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଖାଇବା ବେଳେ ନାର୍ସିନିଡ୍‍ମାନଙ୍କ ବିଦ୍ୟୁତ ବ୍ୟବହାର ସମ୍ପର୍କୀୟ ତଥ୍ୟ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ।
ଫଣୀଶ୍ୱର ନାଥ 'ରେଣୁ' ୧୯୨୧ ମସିହା ମାର୍ଚ୍ଚା ମାସ ୪ ତାରିଖରେ ବିହାରର ଅରରିୟା ଜିଲ୍ଲାର ଫୋର୍ବସଗଞ୍ଜ ନିକଟସ୍ଥ ଅରୁହି ହିଙ୍ଗାଣାଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ କୋଇରାଲା ପରିବାର ସହିତ ରହିବା ସମୟରେ ନେପାଳର ବିରାଟନଗର ଆଦର୍ଶ ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ମାଟ୍ରିକ ପାସ କରିଥିଲେ ।
୧୯୫୦ରେ ସେ ନେପାଳର ବୈପ୍ଳବିକ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ଯାହା ଫଳରେ ନେପାଳରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ସମସାମୟିକ କବି ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ହିରାନନ୍ଦ ବାତ୍ସ୍ୟାୟନ 'ଅଜ୍ଞେୟ'ଙ୍କ ରେଣୁଙ୍କର ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁତା ଥିଲା ।
"ଉନକି ନଜର ଉନକି ସହର" ନାମରେ ଏକ ଜୀବନୀ ମଧ୍ୟ ଲେଖକଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି ।
ଫଣୀଶ୍ୱର ନାଥ 'ରେଣୁ' ପ୍ରେମଚାନ୍ଦ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆଧୁନିକ ହିନ୍ଦୀ ସାହିତ୍ୟର ଅନ୍ୟତମ ସଫଳ ତଥା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଲେଖକ ଥିଲେ।
ତାଙ୍କ ରଚିତ ମୈଲା ଆଞ୍ଚଲ, ପ୍ରେମଚାନ୍ଦଙ୍କ ଗୋଦାନପରେ, ଅନ୍ୟତମ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ହିନ୍ଦୀ ଉପନ୍ୟାସ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ।
ଫଣୀଶ୍ୱର ନାଥ ରେଣୁ ୪ ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୯୨୧ରେ ବିହାରର ସିମ୍ରାହା ରେଳ ଷ୍ଟେସନ ନିକଟ ଏକ ଛୋଟ ଗାଁ ଅରୁହି ହିଙ୍ଗାଣାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ମଣ୍ଡଳ ର ଏହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଯେଉଁଥିରେ ରେଣୁ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଥିଲେ, ଭାରତର ଏକ ପଛୁଆ ସାମାଜିକ ଗୋଷ୍ଠୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ ।
ରେଣୁଙ୍କ ପିତା ଶିଳାନାଥ ମଣ୍ଡଳ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ସକ୍ରିୟ ଥିଲେ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଚିନ୍ତାଧାରା, ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ କଳା ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଆଗ୍ରହ ଥିଲା ।
ଫଣୀଶ୍ୱର ନାଥ 'ରେଣୁ' ସମସାମୟିକ ଗ୍ରାମୀଣ ଭାରତର ସ୍ୱରକୁ 'ଆଞ୍ଚଳିକ ଉପନ୍ୟାସ' ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ବେଶ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ ଏବଂ ହିନ୍ଦୀ ସାହିତ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ରୋତରେ ଆଞ୍ଚଳିକ ସ୍ୱର ଆଣିଥିବା ଅଗ୍ରଣୀ ହିନ୍ଦୀ ଲେଖକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନିତ କରାଯାଏ ।
ରେଣୁ ବଙ୍ଗୀୟ ଔପନ୍ୟାସିକ ସତୀନାଥ ଭଦୁରୀଙ୍କର ଅତି ଘନିଷ୍ଠ ସହଯୋଗୀ ଥିଲେ।
ସେ ଭାଦୁରୀଙ୍କ ପାଇଁ "ଭାଦୁରୀଜୀ" ନାମରେ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାରେ ଏକ ସଂସ୍ମରଣ ଲେଖିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଉପନ୍ୟାସ "ମୈଲା ଆଞ୍ଚଲ"କୁ ରେଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠକୃତି ଭାବରେ ଗଣନା କରାଯାଏ ।
ଏହା ଏକ ସାମାଜିକ ଉପନ୍ୟାସ ଯାହାକି ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳ ବିହାର ଏବଂ ଏହାର ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ, ବିଶେଷକରି ପଛୁଆ ଏବଂ ବଞ୍ଚିତ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଚିତ୍ରଣ କରିଥିଲା ।
ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଜରୁରୀକାଳୀନ ଘୋଷଣାକୁ ବିରୋଧ କରି ସେ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ଫେରାଇ ଦେଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ "ମାରେ ଗୟେ ଗୁଲଫାମ"କୁ "ତିସରି କସମ" ନାମରେ ସିନେମାର ରୂପ ଦେଇଥିଲେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ବାସୁ ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟ ।
୯୭%ରୁ ଅଧିକ ୱେବସାଇଟ ୱେବପୃଷ୍ଠାର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ପାଇଁ କ୍ଲାଏଣ୍ଟ ଭାଗରେ ଜାଭାସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ଓ ସେସବୁ ପ୍ରାୟତଃ ତୃତୀୟ-ପକ୍ଷର ଲାଇବ୍ରେରୀ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥାନ୍ତି ।
ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ୱେବ ବ୍ରାଉଜର ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କ ଡିଭାଇସରେ କୋଡ୍ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ଜାଭାସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ଇଞ୍ଜିନ ରହିଛି ।
ଏହା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ସହଜ ହୋଇଥିବାରୁ ଓ୍ବେବ ଆହୁରି ଆଦୃତ ହେଲା ।
ବ୍ରାଉଜର୍ ମୁୁଖ୍ୟ ଇଞ୍ଜିନିୟର‌ମାନେ ମଶି ତିଆରି କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି କଂପାନୀ ନାମକ ଆଉ ଏକ ବ୍ରାଉଜର୍ ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ଜାଭାସ୍କ୍ରିପ୍ଟରେ ସଫ୍ଟଓ୍ବେର୍ ଇଞ୍ଜିନ୍ ଆଗୁଆ କେବଳ ଓ୍ବେବ ପୃଷ୍ଠାରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା, ଏବେ କିନ୍ତୁ ଏହା ସର୍ଭର ଓ ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ପ୍ରୋଗ୍ରାମରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହାର ହେଲାଣି ।
କୋଡ୍ ସମୀକ୍ଷା * ସୁରକ୍ଷା ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ଅତି ଗଭୀର ଭାବରେ ସଫ୍ଟୱେର୍ ପ୍ରୋଗ୍ରାମର ଉତ୍ସକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି ତ୍ରୁଟି ଖୋଜିଥାନ୍ତି ।
ବ୍ଯବହାର * ଆପ୍ଲିକେସନ୍କୁ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଇ ସୁରକ୍ଷା ଦୁର୍ବଳତା ନିରୂପଣ କରାଯାଏ ।
ସ୍ବୟଂଚାଳିତ ପ୍ରକ୍ରିୟା * ଏଥିରେ ଆଉ ଏକ ବିଶେଷ ଧରଣର ସଫ୍ଟୱେର୍ ଏହାକୁ ଟେଷ୍ଟ କରିଥାଏ ଓ ରିପୋର୍ଟ ତିଆରି କରିଥାଏ ।
ବାହ୍ଯ ସେବା * ଏପରି କିଛି ଓ୍ବେବସାଇଟ୍ ଅଛନ୍ତି ଯେଊମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ସେବା ଭାବେ ଯୋଗାଇଦେଇଥାନ୍ତି ।
ସେଠାରେ ସାରା ବିଶ୍ବର ଦକ୍ଷ ସଫ୍ଟୱେର୍ ଟେଷ୍ଟରମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅତ୍ଯନ୍ତ ଗଭୀର ଭାବେ ପରାକ୍ଷା କରାଯାଏ ।
ଏହା ମୁଖ୍ଯ ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ ହେଲା ସଫ୍ଟୱେର୍ ବିକାଶ କରିବା ସମୟରେ ଏଥିରେ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ସବୁ ଦିଗରୁ ସୁରକ୍ଷାକୁ ଧ୍ଯାନରେ ରଖି ସଫ୍ଟୱେର ତିଆରି କରିବେ ।
ସଫ୍ଟୱେର୍ ପ୍ରୋଗ୍ରାମରେ ଥିବା ଦୁର୍ବଳତାକୁୁ ଖୋଜି ବାହାର କରିବା, ଠିକ୍ କରିବା ଓ ସୁରକ୍ଷାଜନିତ ସମସ୍ଯାରୁ କିପରି ରୋକାଯାଇପାରିବ ସେଥିପାଇଁ ଚେଷ୍ଟିତ ହେବା ସୁରକ୍ଷାର ବିଭିନ୍ନ ଦିଗ ମଧ୍ଯରୁ ଅନ୍ଯତମ ଏବଂ ଏହା ସଫ୍ଟୱେର ବିକାଶ ଧାରାରେ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସଠିକ୍ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଉପ୍ତାଦଟିଏ ବିକଶିତ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ ।
ଫାଉଣ୍ଡେସନ୍ ଅନୁସାରେ ସୁରକ୍ଷାରେ ଥିବା ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ହେଲା
ୱେବ ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ସୁରକ୍ଷା ତଥ୍ୟ ସୁରକ୍ଷାର ଅଂଶବିଶେଷ ଯାହା ୱେବସାଇଟ୍, ୱେବ ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ଓ ୱେବ ସର୍ଭିସେସ୍ର ସୁରକ୍ଷାକୁ ବୁଝାଇ ଥାଏ ।
ଏହା ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ସୁରକ୍ଷାର ତତ୍ତ୍ବକୁ ବ୍ଯବହାର କରି ଇନ୍ଟରନେଟ୍ ଓ ୱେବର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ଯବହାର କରାଯାଏ ।
ସଫ୍ଟୱେର୍ ତିଆରି କରିବା ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପାୟ ଅବଲମ୍ବନ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ହେଲା
କାଳକ୍ରମେ କାହାଣୀର ନାୟିକା କନିକା ଯିଏ କଟକର ଏକ କର୍ପୋରେଟ ଅଫିସରେ କାମ କରେ, କୌଣସି ଏକ ୱାର୍କସପରେ ଯୋଗ ଦେବା ପାଇଁ ସମ୍ବଲପୁର ଆସେ ।
ଏପଟେ ଦାଦା ବୁଢ଼ା ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୁଅନ୍ତି ଓ ଶେଷ ଅବସ୍ଥାରେ ନାତୁଣୀ ବୋହୂର ଫୋଟୋକୁ ଦେଖି ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ।
ସମୀର ଭାବେ କନିକା ତାକୁ ଭୁଲିଗଲା ଏବଂ କନିକା ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାକୁ କ୍ଷମା ମାଗି ନିଜ ଆଡୁ ଫୋନ ନ କରିଛି ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମୀର ତା ସହ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବନି ବୋଲି ଦାଦା ବୁଢ଼ାର ଦ୍ୱାହି ଦେଇ ରାଣ ଖାଏ ।
ଏପଟେ ସମାଜରେ ନିଜର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଲାଗି ପଡ଼େ ସମୀର ।
ସମୀରର ଭାଇ ଭାଉଜ ତା' ସାଙ୍ଗ ପପୁଠାରୁ ସମୀରର ପ୍ରେମ କାହାଣୀକୁ ଶୁଣିଲା ପରେ ସିଧା ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି କଟକ, କନିକାର ଘରେ ।
ସେ ସମ୍ବଲପୁରରୁ ଫେରିଲା ପରେ ଫୋନ ମାଧ୍ୟମରେ ଅନେକ ଥର ସମୀର ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି ମାତ୍ର ସମୀର ତାର କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଉନି ।
କନିକାର ବାପା ବିଶ୍ୱନାଥ ବାବୁ ସମ୍ବଲପୁର ଆସି ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ପଞ୍ଚାନନ ବାବୁଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ପହଞ୍ଚି ଯାଆନ୍ତି ସମୀର ପାଖକୁ ଓ କନିକାର ବାହାଘର ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗର ପୁଅ ସହିତ 'କଟକ ୱେଡ୍ସ ସମ୍ବଲପୁର' ନାଁରେ କରାଇବା ପାଇଁ ଆର ।
କାଳକ୍ରମେ ସେଇଠି ପହଞ୍ଚି ଯାଏ କାହାଣୀର ଖଳନାୟକ 'କୁନାଲ' ଏବଂ ପର୍ଦ୍ଦାଫାଶ କରେ ଯେ ସେ ହିଁ ଫୋନ ନମ୍ବର ଏପଟ ସେପଟ କରି କନିକା ଆଉ ସମୀର ଭିତରେ ମନାନ୍ତର ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା, ଯେହେତୁ ସେ ନିଜେ କନିକାକୁ ଆଗରୁ ଭଲ ପାଉଥିଲା ଏବଂ ତାକୁ ବାହା ହେବାକୁ ଚାଁହୁଥିଲା ।
ଶେଷରେ ସମୀର କୁନାଲ ପାଖରୁ କନିକାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପୁନର୍ମିଳନ ହୁଏ ।
ଜିତେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଧାନ ଓ ଜିତେନ୍ଦ୍ର ଦାଶ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର କାହାଣୀ ଓ ସଂଳାପ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ବାପି ଡେଭିଡ୍ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ଚିତ୍ରନାଟ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ।
ସଙ୍ଗୀତକାର ବୈଦ୍ୟନାଥ ଦାଶ ଓ କମଳେଶ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ସ୍ୱର ସଂଯୋଜନା କରିଥିଲେ ।
ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ସମ୍ବିତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସୁସ୍ମିତା ପ୍ରଧାନ ।
କୁନା ତ୍ରିପାଠୀ, ପିଣ୍ଟୁ ନନ୍ଦ, ଗୁଡ୍ଡୁ, ପ୍ରଦୀପ ଦେବତା, ମହାପ୍ରସାଦ କର ଆଦି କଳାକାରମାନେ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ବିଭିନ୍ନ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିର ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ବୈଦ୍ୟନାଥ ଦାଶ ଓ କମଳେଶ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ।
ସୁଗତା କୁମାରୀଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକରେ ମୁଥୁଚି ପିକାଲ, ପାଥୀରାପୁକ୍କାଲ, କୃଷ୍ଣ କବିତାକାଲ, ରତ୍ରିମାଜା ଏବଂ ମନେଲୁଜୁଥୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ସେ କେରଳ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର , କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର , ଓଡ଼କ୍କୁଜାଲ ପୁରସ୍କାର , ଭାୟାଲ ପୁରସ୍କାର , ଇନ୍ଦିରା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମିତ୍ର ପୁରସ୍କାର , ଆସାନ ପୁରସ୍କାର , ସହିତ ଅନେକ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ସ୍ୱୀକୃତି ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଭାଲାଥୋଲ ପୁରସ୍କାର , କେରଳ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ଫେଲୋସିପ , ଏଜୁଥାଚାନ ପୁରସ୍କାରମ , ସରସ୍ବତୀ ସାମନ , ମାଥୄଭୂମି ସାହିତ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ସାହିତ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୬ ମସିହାରେ ଟାଙ୍କି ଦେଶର ଚତୁର୍ଥ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଗରିକ ସମ୍ମାନ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ସୁଗତା କୁମାରୀ‌ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କବି ତଥା କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ, ଯିଏ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର କେରଳରେ ପରିବେଶ ତଥା ନାରୀବାଦୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା କେଶଭ ପିଲ୍ଲାଇ , ଜଣେ ଗାନ୍ଧୀ ଚିନ୍ତକ ତଥା ଲେଖକ ଥିଲେ , ଯିଏ ଦେଶର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଜଡ଼ିତ ଥିଲେ ଏବଂ ମାତା ଭିକେ କର୍ଥିୟାଈନୀ ଆମ୍ମା ଜଣେ ସଂସ୍କୃତ ଶିକ୍ଷକ ତଥା ଜଣାଶୁଣା ପଣ୍ଡିତ ଥିଲେ ।
ପ୍ରକୃତିର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକ ସଂଗଠନ ଏବଂ ଅଭୟ, ଗରିବ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଘର ଏବଂ ମାନସିକ ରୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ ଯତ୍ନ କେନ୍ଦ୍ର କରିଥିଲେ ।
ସୁଗତା କୁମାରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କେ. ଭେଲାୟୁଧାନ ନାୟାର ଜଣେ ଶିକ୍ଷାବିତ ତଥା ଲେଖକ ଥିଲେ ଯିଏ ଶିକ୍ଷାଗତ ମନୋବିଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ ।
ସୁଗତାଙ୍କ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ହ୍ରିଦୟା କୁମାରୀ ଜଣେ ସାହିତ୍ୟିକ ସମାଲୋଚକ ବକ୍ତା ତଥା ଶିକ୍ଷାବିତ ଥିଲେ ।
କେରଳ ସରକାର ସୁଗତା କୁମାରୀଙ୍କ ପୈତୃକ ଘର ଭାଜୁଭେଲିଲ ତରଭାଦୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ୮୪ ତମ ଜନ୍ମଦିନରେ ସଂରକ୍ଷିତ ସ୍ମାରକୀ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି ।
ଜଣେ ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ସଂରକ୍ଷଣବାଦୀ, ସୁଗତା କୁମାରୀ ଥିରୁବନନ୍ତପୁରମ ପ୍ରକୃତିର ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ସଚିବ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
୧୯୭୦ ଦଶକର ଶେଷରେ ସେ ଦେଶର ଏକ ପୁରାତନ ପ୍ରାକୃତିକ ଜଙ୍ଗଲ, କେରଳର ସାଇଲେଣ୍ଟ ଉପତ୍ୟକାକୁ ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଜଳ ବିଦ୍ୟୁତ ପ୍ରକଳ୍ପର ଜଳମଗ୍ନରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେଭ ସାଇଲେଣ୍ଟ ଭ୍ୟାଲି ନାମରେ ଏକ ସଫଳ ଦେଶ ବ୍ୟାପୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ।
ଆରମ୍ଭରୁ ଭାରତୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରତି ନୀତା ବହୁତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ ଏବଂ ଏଥିରେ କ୍ୟାରିୟର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମା' ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ସେ ଜଣେ ଚାର୍ଟାର୍ଡ ଆକାଉଣ୍ଟାଟ ହୁଅନ୍ତୁ ।
ସେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ମୁମ୍ବାଇର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନରସି ମୋଞ୍ଜି କଲେଜ ଅଫ କମର୍ସ ଆଣ୍ଡ ଇକୋନୋମିକ୍ସରୁ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ମୁକେଶ ଅମ୍ବାନୀଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ରିଲିଆନ୍ସ ଇଣ୍ଡଷ୍ଟ୍ରିଜ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଧିରୁଭାଈ ଅମ୍ବାନୀଙ୍କ ବୋହୂ ଅଟନ୍ତି ।
ନୀତା ଅମ୍ବାନୀ ରିଲିଆନ୍ସ ଫାଉଣ୍ଡେସନର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ତଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଏବଂ ଧିରୁଭାଈ ଅମ୍ବାନୀ ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାସନାଲ ସ୍କୁଲ ଏବଂ ରିଲିଆନ୍ସ ଇଣ୍ଡଷ୍ଟ୍ରିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଅଟନ୍ତି ।
ସେ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ ମହିଳା ଯିଏକି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଅଲିଓମ୍ପିକ କମିଟି ର ସଦସ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ।
ସାମାଜିକ କଲ୍ୟାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ୨୦୧୦ ମସିହାରେ ରିଲିଆନ୍ସ ଫାଉଣ୍ଡେସନ ନାମକ ଏକ ଦାନକାରୀ ଟ୍ରଷ୍ଟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛନ୍ତି ।
ଏହା ଅଧିନରେ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, କଳା-ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ କ୍ରୀଡ଼ା ପାଇଁ ସୁବିଧା ଯୋଗାଇ ଦିଆ ଯାଉଛି ।