polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଆକାନ୍ଥୋଡିଆନ ସାର୍କମାନଙ୍କୁ ସ୍ପିନି ସାର୍କ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ସେମାନେ କଣ୍ଡ୍ରିକଥେସ ନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାରାଫାଇଲେଟକ ହୋଇଥିବା ଯୋଗୁ ଉପାସ୍ଥି ମାଛ ଦଳରେ ଥାଆନ୍ତି ।
ସେମାନେ ୧୭ ସେ:ମି: ଲମ୍ବ ବିଶିଷ୍ଟ ବାମନ ଲାଣ୍ଟନସାର୍କରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ୧୨ ମିଟର ବିଶିଷ୍ଟ ତିମି ସାର୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆକାର ବିଶିଷ୍ଟ ମାଛ ଭାବରେ ପରିଗଣିତ ହୋଇଥାଆନ୍ତି ।
ବୁଲ ସାର୍କ ଓ ରିଭର ସାର୍କ ବ୍ୟତୀତ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ସାଧାରଣତଃ ସାଧାରଣତଃ ସଜ ଜଳରେ ବାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସାର୍କମାନଙ୍କର ଚର୍ମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଏକ ଡର୍ମାଲ କ୍ୟୁଟିକ୍ଲ ଘୋଡ଼ଣୀ ଥାଏ ଯାହା ପରଜୀବୀ ଆକ୍ରମଣରୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରେ ଓ ଫ୍ଲୁଇଡ ଡାଇନାମିକ୍ସ‌କୁ ଉନ୍ନତ କରେ ।
ସାର୍କ ଏକ ପ୍ରକାର ମାଛ ଦଳକୁ ବୁଝାଏ ଯାହାର ଉପାସ୍ଥିରେ ଗଢ଼ା କଙ୍କାଳ ଥାଏ, ୫-୭ ଗାଲିସି ଫାଙ୍କ ଉଭୟ ପାଖ ମଥାରେ ଥାଏ ଓ ମୁଣ୍ଡ ସ‌ହ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇନଥିବା ପେକ୍ଟୋରାଲ ଫିନ ଥାଏ ।
ଅଧୁନା ସାର୍କମାମନଙ୍କୁ କ୍ଲେଡ ସେଲାସିମର୍ଫ ଓ ଭଗିନୀ ଦଳକୁ ବାଟଏଡିଆ , ଏହି ଦୁଇ ଦଳରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଉଛି ।
ସାର୍କ ମାଛ ଅଳ୍ପ ସଂଖ୍ୟକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକଶିତ ଛୁଆ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଳି ଅବିକଶିତ ଛୁଆ ଜନ୍ମ କରନ୍ତିନି ।
ଜଣାଶୁଣା ପ୍ରଜାତିର ସାର୍କମାନଙ୍କ ନାମ ଟାଇଗର ସାର୍କ, ବ୍ଲୁ ସାର୍କ , ଗ୍ରେଟ ହ୍ୱାଇଟ ସାର୍କ , ଇସୁରୁସ ସାର୍କ , ଥ୍ରେସର ସାର୍କ ଓ ହ୍ୟାମରହେଡ ସାର୍କ ଗୁଡ଼ିକ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହକାରୀ ଶିକାରୀରୂପେ ପରିଗଣିତ ।
ମାନବ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସାର୍କ ମାଛମାନଙ୍କୁ ମାରିବାଦ୍ୱାର ତାଙ୍କ ବଂଶ ଲୋପ ପାଇଯାଉଛି ।
ଫିଲିପାଇନ୍ସର ତତ୍କାଳୀନ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ମାନୁଏଲ୍ କ୍ୟୁଜନ୍ ଏହାକୁ ସ୍ୱାକ୍ଷର କରି ଅନୁମୋଦନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଫିଲିପାଇନ୍ସର ଲୋକଙ୍କ ଲାଭ ଓ ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଏହି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା ଓ ଏହାକୁ ହଣ୍ଡେଡ୍ ଆଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ୍ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ବୋଲି ନାମିତ କରାଗଲା ।
ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ଉଦଘୋଷଣା କ୍ରମାଙ୍କ – ୫୬୪ର ଅଧ୍ୟାୟ-୩୫ ଅନୁସାରେ ଲୁକାପ୍ ଉପସାଗର ଓ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଠାରୁ ଫିଲିପାଇନ୍ସ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ପ୍ରାଧିକରଣକୁ ହସ୍ତାନ୍ତରିତ ହେଲା ।
ହଣ୍ଡ୍ରେଡ୍ ଆଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ୍ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ବା ଶତ ଦ୍ୱୀପ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଉତ୍ତର ଫିଲିପାଇନ୍ସରେସ୍ଥିତ ଏକ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସଂରକ୍ଷିତ ଅଞ୍ଚଳ ।
ପାଙ୍ଗାସିନାନର ଉକ୍ତ ପ୍ରଥମ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନ ଶତାଧିକ ଦ୍ୱୀପ ଖଣ୍ଡକୁ ନେଇ ଗଠିତ ।
ଏହି ଦ୍ୱୀପ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଲିଙ୍ଗାୟେନ୍ ଉପସାଗରର ୧୬.୭୬ ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର୍ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଚ୍ଛୁରିତ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି ।
ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଗଭର୍ଣ୍ଣର୍ ଦ୍ୱୀପ, କ୍ୟୁଜନ୍ ଦ୍ୱୀପ ଓ ଚିଲ୍ରେନ୍ସ ଦ୍ୱୀପ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କ ପାଇଁ ବିକଶିତ ହୋଇପାରିଛି ।
୧୯୮୨ ମସିହା ଅପ୍ରେଲ୍ ୨୭ ତାରିଖରେ ଉଦଘୋଷଣା ୨୧୮୩ ଅନୁଯାୟୀ ଲୁକାପ୍ ଉପସାଗର ଏବଂ ପୂର୍ବରେ ସିତିଓ ତେଲବାଂଗ୍‍ରୁ ନେଇ ପଶ୍ଚିମରେ ସିତିଓ ରେକୁଡୋ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ସ୍ଥଳ ଓ ସାମୁଦ୍ରିକ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଭାବେ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଗଲା ଏବଂ ଏହା ର ନିୟନ୍ତ୍ରଣାଧୀନ ରହିଲା ।
ଏହି ଦ୍ୱୀପ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରାୟ ୨୦ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ି ରହିଥିବା ପ୍ରବାଳ ଭିତ୍ତି କାଳକ୍ରମେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇ ଦ୍ୱୀପ ବା ଦ୍ୱୀପ ଖଣ୍ଡରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି ।
ସମୁଦ୍ର ଜଳପତନ କମିଯିବା ଫଳରେ ଏହି ନିମଗ୍ନ ଦ୍ୱୀପ ଖଣ୍ଡ ସବୁ ଛତୁ ପରି ସମୁଦ୍ର ଗର୍ଭରୁ ଫୁଟି ଉଠିଛନ୍ତି ।
ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ଛତୁ ପରି ଆକାର ସାମୁଦ୍ରିକ ଢେଉର ଆଘାତରେ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ଅବକ୍ଷୟ ହୋଇ କିଛି ଦ୍ୱୀପଖଣ୍ଡ ପ୍ରକୃତ ଛତୁ ପରି ଆକାରର ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ସାମୁଦ୍ରିକ ପରିବେଶ ଓ ସମ୍ବଳ ଫାଉଣ୍ଡେସନ୍ ସଂସ୍ଥା ଓଲନ୍ଦାଜ ସରକାରଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ସହାୟତାରେ ଏଠାରେ ସାଗିପ୍ ଲିଙ୍ଗାୟେନ୍ ଉପସାଗର ପ୍ରକଳ୍ପ ନାମକ ଏକ ଗବେଷଣା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଗବେଷଣାରୁ ଦ୍ୱୀପସମୂହରେ ଥିବା ଜୀବ ଓ ଉଦ୍ଭିଦଙ୍କ ତଥ୍ୟ ମିଳିଥିଲା ଯାହାକୁ ପରିବେଶ ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ସ୍ଥାନୀୟ ସରକାରଙ୍କୁ ହସ୍ତାନ୍ତରିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଫିଲିପାଇନ୍ ବତକ, ଧଳାକାନ ଥିବା ମାଟିଆ କପୋତ, ଫିଲିପାଇନ୍ ବାଜ-କୋଇଲି, ଫିଲିପାଇନ୍ କୋଇଲି, ଫିଲିପାଇନ୍ ବୁଲ୍‍ବୁଲ୍, ଏଲିଗେଣ୍ଟ୍ ଟିଟ୍, ଲେମ୍ବୁ ରଙ୍ଗର କଣ୍ଠଯୁକ୍ତ ଲିଫ୍ ୱାର୍ବ୍ଲର୍, ପାଉଁଶିଆ ପୃଷ୍ଠ ଥିବା ଟେଲର୍‍ବର୍ଡ୍ ପ୍ରଭୃତି ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ସାର୍କ୍, ଏଞ୍ଜେଲ୍ ଫିଶ୍, ବଟରଫ୍ଲାଇ ଫିଶ୍, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର କଙ୍କଡ଼ା ଏହି ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
୨୦୦୫ ମସିହା ଜୁନ୍ ୨୧ ତାରିଖରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଗ୍ଲୋରିଆ ମକାପଗାଲ୍-ଆରୋୟୋ ଏକ ଆଦେଶନାମା ଜାରି କରିଥିଲେ ଯାହା ଅନୁସାରେ ଜାତୀୟ ଉଦ୍ୟାନର ପରିଚାଳନା, ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ଦାୟିତ୍ୱ ହାତରୁ ନେଇ ଆଲାମିନୋର ସରକାରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାରେ ଏହି ସାପକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ସାପ ବା ବାମ୍‍ନୀ ସାପ୍ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶା ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଏହି ସାପକୁ ହଲହଲିଆ ସାପ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତି ।
ସ୍ୱଭାବରେ ଏହା ଆଦୌ ଆକ୍ରାମକ ନୁହେଁ ଏବଂ ବେଙ୍ଗ ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭକ୍ଷଣ କରିଥାଏ ।
ଜୀବବିଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଏହି ସାପ ନ୍ୟାଟ୍ରିସିନାଏ ଉପ-ପରିବାରର ଏବଂ ତୃଣବାସୀ ଏବଂ ଜଳବାସୀ ସାପଙ୍କ ନିକଟତମ ସମ୍ପର୍କୀୟ ।
ଏହି ସାପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସାଧାରଣ କିନ୍ତୁ ତଥାପି ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟରେ ଦେଖାଯାଇଥାନ୍ତି ।
ମାଟିବିରାଡ଼ି ସାପମାନେ ଅଣ୍ଡା ଦିଅନ୍ତି ଯାହା ଫୁଟିଲେ ସେମାନଙ୍କ ଶାବକ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଓ ଲୁକ୍କାୟିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିବା ସମୟରେ ମିଳନ କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ ହୁଏ ବୋଲି ବିଶେଷଜ୍ଞଙ୍କ ଧାରଣା ।
ଅପ୍ରେଲ୍‍ରୁ ଅଗଷ୍ଟ ମାସ ଯାଏଁ ମାଈ ସାପମାନଙ୍କୁ ଗର୍ଭବତୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଯାଇଛି ଏବଂ ମଇରୁ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ମଧ୍ୟରେ ମାଈ ସାପମାନେ ଭୂତଳ ଗର୍ତ୍ତରେ ଅଣ୍ଡା ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ମାଈ ମାଟିବିରାଡ଼ି ସାପ ଏକା ସହିତ ୫-୧୦ଟି ପରିଷ୍କାର ଧଳା ରଙ୍ଗର ଅଣ୍ଡା ଦେଇଥାଏ ।
ପୋକଯୋକ, ଛୋଟ ବେଙ୍ଗ, ବେଙ୍ଗଫୁଲା, ମାଛ, ଜିଆ ଇତ୍ୟାଦି ଖାଇ ଶାବକମାନେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି ।
ମାଟିବିରାଡ଼ି ସାପ ମୁଖ୍ୟତଃ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ପାକିସ୍ତାନର ସିନ୍ଧ୍ ଇଲାକାରୁ ନେଇ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା, ଫିଲିପାଇନ୍‍ସ୍, ଆଣ୍ଡାମାନ୍ ଓ ନିକୋବର୍ ଦ୍ୱୀପପୁଞ୍ଜ ସମେତ ଭାରତ, ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ନେପାଳ, ମିଆଁମାର, ଥାଇଲାଣ୍ଡ, ଲାଓସ୍, କାମ୍ବୋଡିଆ, ଭିଏତନାମ, ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ, , ତାଇୱାନ୍ ଓ ଚୀନ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏମାନେ ବ୍ୟାପ୍ତ ।
ମାଟିବିରାଡ଼ି ସାପର ଆଉ ଏକ ରୂପକୁ ଏହାର "ଏରିଥ୍ରୋଷ୍ଟିକ୍ଟସ୍" ରୂପ କୁହାଯାଏ ।
ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଉଠିଲେ ହିଁ ଏହି ଲାଲ୍ ଛାପ ଦାଗ ସବୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଏହାର ଲାଞ୍ଜଟି ମଧ୍ୟ ପତଳା ଓ ସମଗ୍ର ଶରୀରର ଦୈର୍ଘ୍ୟର ଏକ-ଚତୁର୍ଥାଂଶ ।
ମୁଣ୍ଡରୁ ଲାଞ୍ଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇଥିବା ଦୁଇଟି ହଳଦିଆ ପଟିଦ୍ୱାରା ଏହି ସାପକୁ ଅତି ସହଜରେ ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଇପାରେ ।
ଏହି ହଳଦିଆ ପଟି ଦେହର ତଳ ପଟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶେ କିନ୍ତୁ ଦେହର ଉପରାର୍ଦ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ଆଡ଼କୁ କ୍ରମଶଃ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
ଏଯାବତ୍ ପରିଲକ୍ଷିତ ସବୁଠାରୁ ଲମ୍ବା ମାଟିବିରାଡ଼ି ସାପର ଦୈର୍ଘ୍ୟ ହେଉଛି ୯୦ ସେଣ୍ଟିମିଟର୍ ।
ଅଣ୍ଡିରା ମାଟିବିରାଡ଼ି ସାପମାନେ ୬୨୦ ମିଲିମିଟର୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ବା ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଆର୍ଦ୍ର ବା ଜଳାଶୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ସମଭୂମି ଓ ପାହାଡ଼ିଆ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ସାପ ବିଚରଣ କରିବାର ଦେଖାଯାଏ ।
ଅନ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ଉଭୟଚର ପ୍ରାଣୀ, ଛୋଟ ମାଛ, ଜିଆ, ଛୋଟ ଚମ୍ପେଇ ନେଉଳ ଇତ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟ ଏମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟତାଲିକାର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ଅଳ୍ପ ଦୈର୍ଘ୍ୟବିଶିଷ୍ଟ, ପତଳା ଓ ଈଷତ୍ ହଳଦିଆ ଗାର ଗାର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଏହି ସାପର ଶରୀର ସାଧାରଣତଃ ମାଟିଆ ଅଲିଭ୍ ବା ପାଉଁଶିଆ ରଙ୍ଗର ହୋଇଥାଏ ।
ଉପରାର୍ଦ୍ଧରେ ବା ମୁଣ୍ଡ ପଟକୁ ଏହି ପଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ତେବେ ନିମ୍ନାର୍ଦ୍ଧରେ ଏହି ପ୍ରସ୍ଥପଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ମିଳେଇଯାଏ ।
ତେଣୁ ଏହି ସାପର ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସଂରକ୍ଷଣକୁ ନେଇ ବର୍ତ୍ତମାନ କୌଣସି ଚିନ୍ତାର କାରଣ ନାହିଁ ।
ଡିକିନସନ‌ ନିଜ ଜୀବଦ୍ଦସାରେ ଜଣେ ଅତି ସଫଳ କବୟିତ୍ରୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରଚିତ ପ୍ରାୟ ୧୮୦୦ କବିତା ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଡଜନରୁ କମ କବିତା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
କବିତାର ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକ ଛୋଟ ଥିଲା, କୌଣସି ଶୀର୍ଷକ ନଥିଲା ଓ ତେର୍ଚ୍ଛା ଛନ୍ଦ ସ‌ହିତ ଅଣପରମ୍ପରାଗତ ବିରାମ ଚିହ୍ନ ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ଅଧିକାଂଶ କବିତା ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଅମରତ୍ୱ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହୋଇଥିଲା ଓ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଏକା ଶିର୍ଷକ ଥିବା କବିତା ମଧ୍ୟ ଯାଉଥିଲା ।
ସେ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଅଧିକ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ ଓ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରିବାକୁ ଅନି‌ଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ ।
ସେ ବିବାହ କରିନଥିଲେ ଓ ପତ୍ର ବ୍ୟବ‌ହାରଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ ।
ଆମହେର୍‌ସ୍ଟ, ମାସାଚୁସେଟର ଏକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ପରିବାରରେ ଡିକିନସନ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଓ ସେହି ପରିବାରର ତାଙ୍କ ସମାଜ ସ‌ହିତ ଦୃଢ଼ ସମ୍ବନ୍ଧ ଥିଲା ।
ଆମହେର୍‌ସ୍ଟ କଲେଜରେ ସେ ସାତ ବର୍ଷ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିବା ପରେ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ମାଉଣ୍ଟ ହୋଲ୍ୟୋକ ଏକାଡେମୀରେ ଯୋଗଦାନ ପରେ ନିଜ ପରିବାରର ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଲେ ।
ସ୍ୱାଧୀନ ଦେବୀ ମହାଳସାଙ୍କର ମୂଖ୍ୟ ମନ୍ଦିର ମାର୍ଦୋଲ, ଗୋଆର ମହାଳସା ନାରାୟଣୀ ମନ୍ଦିରରେ ମହାଳସା ନାରାୟଣୀ ଅବତାର ନାମରେ ଅଛି ।
ନେବାସାରେ ମହାଳସା, ମୋହିନୀ ବା ମହାଳସା ଦେବୀ ନାମରେ ଅଛନ୍ତି ଯାହା ଖଣ୍ଡୋବା ପତ୍ନୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ସ୍ଥାନ ରୂପେ ପରିଚିତ ଅଛି ।
ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗୋଷ୍ଠୀ ବା ଜାତିର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ କୁଳଦେବୀର ମାନ୍ୟତା ଦିଅନ୍ତି ।
ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ନେଭାସା ତାଲୁକାରେ ଖଣ୍ଡୋବାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ମହାଳସାଙ୍କର ମୂଖ୍ୟ ମନ୍ଦିର, ମୋହିନୀରାଜ ମନ୍ଦିର ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଚାରି ହାତ ଥିବା ଆକାରରେ ପୂଜା କରାଯାଏ ଓ ସେ ମୋହିନୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ଥାଆନ୍ତି ।
ଅଧିକାଂଶ ସ୍ଥାନରେ ମହାଳସାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ ଥିବା ଦେଖାଯାଏ ଓ ସେ ଖଣ୍ଡବାଙ୍କର ସାଥିରେ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖାଯାଏ ବା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖାଯାଏ ।
ଅନ୍ୟ ଏକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ ଶିବଙ୍କର ପତ୍ନୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଏହି ମହାଳସା ଅବତାର ହୋଇଥିବା ଜଣାଯାଏ ।
ନେୱାସାରେ ବାସ କରୁଥିବା ଧନୀ ଲିଙ୍ଗାୟତ ମହାଜନ ତିମ୍ମାସେଠଙ୍କ କନ୍ୟ ରୂପରେ ମହାଳସା ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଖଣ୍ଡୋବା ସ୍ୱପ୍ନରେ ତିମ୍ମାସେଠଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ଆଦେଶ ଦେବା ଅନୁସାରେ ପାଲି ସ୍ଥାନରେ ମହାଳସାଙ୍କ ସ‌ହ ଖଣ୍ଡୋବାଙ୍କର ବିବାହ ପୌଷ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା ।
ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୋହିନୀ ଅବତାରକୁ ମହାଳସା ନାରାୟଣୀ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ତାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କର ଏକ ପ୍ରତିରୁପ ଖଣ୍ଡୋବାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରାଯାଏ ।
ଏହି ପରମ୍ପରାରେ ସେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସ‌ହ ଶିବଙ୍କର ପତ୍ନୀର ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଆନ୍ତି ।
ଅସୁର ଓ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ର କ୍ଷୀର ସାଗର ମନ୍ଥନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ସମୁଦ୍ରରୁ ବାହାରିଥିବା ଅମୃତ ପାତ୍ର ଅସୁରମାନେ ଚୋରୀ କରିନେଲେ ।
ବିଷ୍ଣୁ ରୂପ ବଦଳେଇ ମୋହିନୀ ରୂପଗତୀ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କଠାରୁ ଅମୃଟ ନେଇଆସି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ ।
ଅନ୍ୟ ଏକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ ମୋହିନୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଶିବ ପ୍ରେମରେ ବିଭୋର ହୋଇଗଲେ ।
ଶିବଙ୍କର ମର୍ତ୍ତ୍ୟରେ ଖଣ୍ଡୋବା ଅବତାର ନେଲାବେଳେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମୋହିନୀ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ।
ନୃତ୍ୟ ଓ ନୃତ୍ୟ ନର୍ଦ୍ଦେଶିକା ଭାବରେ ଶୋଭନା ଅଗ୍ରଣୀ ଅଟନ୍ତି ଓ ବାଲ୍ଲେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥବା ସ‌ହ‌ଯୋଗୀ ପଶ୍ଚିମ ଦେଶମାନଙ୍କର କଳାର ନାମ କ୍ଲାସିକାଲ ବାଲେ 'ସ୍ପାନିସ ଫ୍ଲାମେଙ୍କୋ', ଟ୍ୟାପ ନୃତ୍ୟ, ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ସାଧୁଙ୍କର ବୌଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦେଶମାନଙ୍କର କ୍ଲାସିକାଲ ନୃତ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ।
ସନ ୧୯୯୪ରେ ପଶ୍ଚିମ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ନୃତ୍ୟ-କଥକ-ସ୍ପାନିସ ଫ୍ଲେମିଙ୍ଗୋ ନୃତ୍ୟମାନଙ୍କର ସମ୍ମିଳିତ 'ଦି ଡନ ଆଫ୍ଟର' ଟ୍ରାଇଲୋଜିର ସେ ସର୍ବ ପ୍ରଥମ ସ୍ରଷ୍ଟା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା-ପ୍ର‌ଯୋଜିକା-ନର୍ତ୍ତକୀ ଥିଲେ ।
ସନ ୨୦୦୩ରେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଆଇଲିମ୍ପିକ ଉତ୍ସବର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଉତ୍ସବର ସେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା ଥିଲେ ।
ସନ ୨୦୧୦ରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ କମନ‌ୱେଲଥ ଖେଳର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଉତ୍ସବର ମଧ୍ୟ ସେ ସଂଗଠକ ଥିଲେ ।
ସନ ୧୯୯୭ରେ ଜାତୀୟ ସ୍ଟାଡିଅମରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ଉତ୍ସବରେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ନୃତ୍ୟ ।
ଭାରତର ହାବିଟାଟ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଯୁବ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରାୟ ୧୦ ବର୍ଷ ଧରି ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ କଳା 'ଲଳିତାର୍ପଣ ଉତ୍ସବ' ଉତ୍ସବ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛନ୍ତି ।
କଥକ ନୃତ୍ୟର ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବାର୍ଷିକ ଦିବସ 'ତାଳ ଓ ଆନନ୍ଦ'/ 'ରିଦମ ଆଣ୍ଡ ଜୟ' ।
ଭାରତର ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥବା ମିରାଣ୍ଡା ହାଉସରେ ନାରାୟଣ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରି ସ୍ନାତକ ହେବା ପରେ ସନ ୧୯୭୨ରେ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ସନ ୨୦୦୧ରେ ପଞ୍ଜାବ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସାମାଜିକ ବିଜ୍ଞାନରେ ଏମଫିଲ ଓ ସନ ୨୦୦୮ରେ ସେ ମାଡ୍ରାସ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଡିଫେନ୍ସ ଓ ସ୍ଟ୍ରଟେଜିକ ସ୍ଟଡି ବିଷୟରେ ଏମଫିଲ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଭାରତୀୟ ଅଡିଟ ଓ ଏକାଉଣ୍ଟ ଅଫିସରେ ସେ କିଛି କାଳ କାରିଅର ଅଫିସର ଭାବରେ କାମ କରିଥିଲେ ଓ ସନ ୨୦୧୦ରେ ଅବସର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଭାରତରେ ଥିବା ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ଭୂତପୂର୍ବ ରାଷ୍ଟ୍ରଦୂତ ଡ: ହରବର୍ଟ ଟ୍ରାକ୍ସଲ ସ‌ହିତ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଚଳିତ କାଳରେ ଭାରତର ଖ୍ୟାତନାମା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କଥକ ନୃତ୍ୟ ଶିଳ୍ପି ଓ ନୃତ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଭାବରେ ଶୋଭନା ନାରାୟଣଙ୍କ ନାମ ଲିପିବଦ୍ଧ ଅଛି ।
କଳାରେ ଗଭୀରତା, ପରିପକ୍ୱତା ଓ ଆଭିଜାତ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାରେ ସେ ଏକ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଧାରା ସୃଷ୍ଟି କରିଯାଇଛନ୍ତି ।
ସାରା ପୃଥିବୀରେ ହେଉଥିବା ସମ୍ମାନନୀୟ ଜାତୀୟ ଓ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଉତ୍ସବମାନଙ୍କରେ ସେ ତାଙ୍କ କଳାର ଦର୍ଶକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୋହିତ କରିପାରୁଥିଲେ ।
ଅନେକ ଦେଶର ସରକାରୀ ମୁଖିଆମାନଙ୍କ ଆଗରେ ସେ ତାଙ୍କର କଳା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ରଣୀ କଳାକାର ହେବାର ଗୌରବ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ।
ସେ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବରେ ଦୁଇଟି ପେଷାରେ କାମ କରୁଥିଲେ, କଥକ କଳାକାର ଓ ଭାରତୀୟ ଅଡିଟ ଓ ଏକାଉଣ୍ଟସ ସର୍ଭିସରେ କର୍ମରତ ଥିଲେ ।
ସେ ଭାରତ ଓ ସାରା ପୃଥିବୀରେ କଳା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ ଓ ସେଥି ନିମନ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ନୀଳାଦ୍ରି ଭୂଷଣ, ୧୯୪୬ ମସିହାରେ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଜିଲ୍ଲାର ବାଣପୁର ବ୍ଲକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୋଡ଼ିଝର ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ ପର୍ଶୁରାମ ହରିଚନ୍ଦନ ଓ ମାତାଙ୍କ ନାମ ପଦ୍ମାଳୟା ରାୟସିଂହ ଥିଲା ।
ଗାଁ ସ୍କୁଲରୁ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରି, ସେ ୧୯୬୩ ମସିହାରେ ଗୋଦାବରୀଶ ବିଦ୍ୟାପୀଠରୁ ଏକାଦଶ ଶ୍ରେଣୀ ପାସ କରିଥିଲେ ।
ତାପରେ ସେ ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଓଡ଼ିଆରେ ଅନର୍ସ ରଖି ସ୍ନାତକ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
୧୯୭୮ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଆ ନାଟକରେ ଇତିହାସର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ସନ୍ଧର୍ଭରେ ଥେସିସ ଲେଖି ସେ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ପି.ଏଚ.ଡ଼ି ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଡି.ଲିଟ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ରିସର୍ଚ୍ଚର ବିଷୟବସ୍ତୁ ଥିଲା ଆଧୁନିକ ଓଡ଼ିଆ ନାଟକରେ ବାସ୍ତବ ଓ ଉଦ୍ଭଟ ଚେତନା ।
ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ ହେବାର ୨୦ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ୧୯୬୯ ମସିହା ନଭେମ୍ବର ମାସରେ ସେହି ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ହିଁ ତାଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲା ।
ଦେଢ ବର୍ଷ ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅଧ୍ୟାପନା କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଭଦ୍ରକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ବଦଳି ହେଇଥିଲା ।
ଭଦ୍ରକରେ କିଛି ବର୍ଷ ଅଧ୍ୟାପନା କରିବାପରେ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱଭାରତୀ ଶାନ୍ତିନିକେତନଠାରେ ଓଡ଼ିଆ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି ମିଳିଥିଲା ।
ଏତଦ ଭିନ୍ନ ବିଭିନ୍ନ ଖବରକାଗଜ ଓ ପତ୍ରପତ୍ରିକାରେ ତାଙ୍କର ଲେଖା ନିୟମିତ ଛପା ହୁଏ ।
ନୀଳାଦ୍ରି ଭୂଷଣ ହରିଚନ୍ଦନ ଜଣେ ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କୃତ ସାହିତ୍ୟିକ ଅଟନ୍ତି ।
୧୯୬୨ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଘାଟୀ ବନ୍ଦ କରାଯିବା ପୂର୍ବରୁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଜିନିଷ ଯଥା:- ପେନ, ଘଣ୍ଟା, ଖାଦ୍ୟ, ସୂତା କପଡ଼ା, ଖାଦ୍ୟ ତେଲ, ସାବୁନ, ଭବନ ନିର୍ମାଣ ସାମଗ୍ରୀ ଇତ୍ୟାଦିକୁ ଚାରି ଚକା ଯୁକ୍ତ ଗାଡ଼ିଦ୍ୱାରା ଘାଟୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଖଚର ମାନଙ୍କ ପିଠିରେ ଲଦା ହୋଇ ତିବ୍ବତ ପଠା ଯାଉଥିଲା ।
ଦୁଇ ଶହ ଖଚର , ପାଖାପାଖି ଓଜନର ଜିନିଷ ଲଦି ଗ୍ୟାଙ୍ଗଟକରୁ ଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ଏଥିରେ ପାଖାପାଖି ୨୦-୨୫ ଦିନ ଲାଗୁଥିଲା ।
ଫେରିବା ସମୟରେ ରେଶମ, କସ୍ତୁରୀ, ଔଷଧୀୟ ଗଛ, ସ୍ଥାନୀୟ ମଦ, ଦାମୀକିଆ ପଥର, ସୁନା ଓ ରୁପାଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଜିନିଷକୁ ଭାରତକୁ ଆମଦାନୀ କରୁଥିଲେ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ବ୍ୟାପାର ମାରୁୱାଡ଼ୀ ସମୁଦାୟଦ୍ୱାରା ସଞ୍ଚାଳନ କରାଯାଉଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ୨୦୦ ଅଧିକୃତ ଫାର୍ମରେ ପାଖାପାଖି ୯୫% ମାଲିକ ଥିଲେ ।
ନାଥୂ ଲା ହିମାଳୟର ଏକ ପାହାଡ଼ ଘାଟୀ ଅଟେ ଯାହା ଭାରତର ସିକ୍କୀମ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ତିବତ୍ତରେ "ଚୁମ୍ବୀ ଘାଟି"କୁ ଯୋଡ଼ିହୋଇ ରହିଛି ।
୨୦ବିଂ ଶତାବ୍ଦୀ ଆରମ୍ଭରେ ଭାରତ ଓ ଚୀନରେ ହେଉଥିବା ବ୍ୟାପାରର ୮୦ ପ୍ରତିଶତ ଅଂଶ ନାଥୂ ଲାଦ୍ୱାରା ହିଁ ହେଉଥିଲା ।
ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାପାର ମାନଙ୍କ ଭୟ ଥିଲା ଯେ, ତିବତ୍ତରେ ଭାରତୀୟ ବସ୍ତୁ ଗୁଡିକୁ ସୀମିତ ବଜାର ମିଳିବ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଚୀନର ପହଞ୍ଚ ପ୍ରଥମରୁ ଉପସ୍ଥିତ ସିକ୍କୀମ ଓ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗଳାର ବଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୋଇଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି ।
ଏହି ଘାଟୀ ପୁନଶ୍ଚ ଖୋଲା ଯିବାରୁ ଏହା ଆଶା କରାଯାଇଥିଲା କି, ଏହାଦ୍ୱାରା କ୍ଷେତ୍ରର ଅର୍ଥ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସୁଯୋଗ ମିଳିବ ଏବଂ ଭାରତ ଓ ଚୀନର ସମ୍ବନ୍ଧ ପ୍ରଗାଢ ହେବ, କିନ୍ତୁ ଏହା ହୋଇନଥିଲା ।
ଭାରତରୁ ଘାଟୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଧବାର, ଗୁରୁବାର, ଶନିବାର ଓ ରବିବାର ଦିନ କେବଳ ଭାରତୀୟ ନାଗରିକ ହିଁ ଯାଇ ପାରିବେ ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଗ୍ୟାଙ୍ଗଟକରୁ ଅନୁମତି ନେବାକୁ ପଡିଥାଏ ।
ଏହି ଘାଟୀ ମୁଖ୍ୟ ରୂପେ, ସେହି ତିବ୍ବତ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ ବୌଦ୍ଧ ମଠରୁ ଏକ ରୂମଟେକ ମଠର ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି ।
ହିନ୍ଦୁ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଘାଟୀ ମାନସରୋବର ଝରଣାର ଯାତ୍ରା ସମୟକୁ ଦୁଇଦିନ ବନେଇ ଦେଇଥାଏ ।
ଘାଟୀ ଖୋଲାଯିବା ହିନ୍ଦୁ ଏବଂ ବୌଦ୍ଧ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ କାରଣ, ଏହାର ଉପସ୍ଥିତି ବହୁ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥଳର ଦୂରତାକୁ କମ କରିଦେଇଥାଏ , ତା'ସହିତ ଏହା ଖୋଲିଯିବାଦ୍ୱାରା ଭାରତ-ଚୀନ ଦ୍ୱିପକ୍ଷୀୟ ବ୍ୟାପାର ବଢିବା କାରଣରୁ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଅର୍ଥ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଗତି ମିଳିବାର ଆଶା ମିଳିଯାଇଥିଲା ।
ଭାରତୀୟ ସରକାରଙ୍କ ଏକ ପ୍ରମୂଖ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ଏହିଯେ, ବଣ୍ୟଜୀବ ଉତ୍ପାଦ ଯଥା: ବାଘ ଓ ସିଂହର ଛାଲ, ହାଡ଼ ଇତ୍ୟାଦିର ଅବୈଧ ବ୍ୟାପାର ହେବା ଓ ଏହି ସବୁ ଜିନିଷ ନାଥୂ ଲାରୁ ଭାରତୀୟ ବଜାରକୁ ଆସିବା ।
ଭାରତ ସରକାର ପୋଲିସ ଏବଂ ଆଇନ ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ଏଜେନ୍ସିମାନଙ୍କୁ ଏହି ବ୍ୟାପାର ହେତୁ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ବନେଇବା ପାଇଁ ପ୍ରୋଗ୍ରାମ ଚଳେଇ ଅଛନ୍ତି ।
ତୀବ୍ବତର ଦୁଇ ହାଇୱେ :- କଙ୍ଗମାରରୁ ଯାଡୋଙ୍ଗ ଏବଂ ଯାଡୋଙ୍ଗରୁ ନାଥୂ ଲା — ବର୍ଷ 2006 ମସିହାର ନିର୍ମାଣ ଯୋଜନାରେ ପ୍ରସ୍ତାବିତ ହୋଇଥିଲା ।
ପରେ ଏକ ଦଶକରେ କିଙ୍ଗ ହାଇ-ତିବ୍ବତ ରେଳମାର୍ଗକୁ ବିସ୍ତାର ଦେଇ ଯାଡୋଙ୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେଇବାର କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଗତିରେ ରହିଛି ।
ଭାରତରୁ ଏହି ଘାଟୀ ସିକ୍କୀମର ରାଜଧାନୀ ଗ୍ୟାଙ୍ଗଟକ ସହରରୁ ପାଖାପାଖି ପୂର୍ବରେସ୍ଥିତ ରହିଛି ।
କେବଳ ଭାରତୀୟ ନାଗରିକ ହିଁ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇପାରନ୍ତି ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଗ୍ୟାଙ୍ଗଟକରୁ ବନେଇବାକୁ ପଡିଥାଏ ।
ଶକ୍ତି ପୂଜା ଏକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ଯେଉଁଥିରେ ପୌରାଣିକ ରାଜା ଦକ୍ଷଙ୍କର କନ୍ୟା ସତୀ ଥିଲେ ଓ ସେ ଶିବଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ।
ତେଣୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଯଜ୍ଞ ଆୟୋଜନ କରି ସମସ୍ତ ଦେବାଦେବୀଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କୁ ଜାଣିଶୁଣି ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲେ ।
ଏହିରେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ ସତୀ ସେହି ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡକୁ ଅପବିତ୍ର କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେଥିରେ ଝାସ ଦେଲେ ।
ସତୀ ନିଜେ ଶକ୍ତିର ଦେବୀ ହୋଇଥିବାରୁ ଝାସ ଦେବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମର ଶରୀରରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ପରେ ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ଇତି ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ସତୀଙ୍କର ଶରୀରକୁ କାନ୍ଧରେ ବ‌ହନ କରି ଶିବ ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଓ ସେହି ମୃତ ଶରୀର ନଷ୍ଟ ନ ହୋଇଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ ।
ଶିବଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମିଶି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ।
ଏହା ପରେ ନୃତ୍ୟ କରି କରି ଶିବ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ‌କୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ବିଷ୍ଣୁ ଅନୁଧାବନ କଲେ ଓ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସାହାଯ୍ୟରେ ମୃତ ଶରୀରକୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି କାଟିଦେଲେ ।
ଏହିଠାରୁ ସତୀ ଦାହ ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କାହାଣୀକୁ କିନ୍ତୁ ବିଶାରଦମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
କାମାକ୍ଷା , କାମନାର ଜଣେ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହିନ୍ଦୁ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଦେବୀ ଯିଏ ହିମାଳୟରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ ।
ସିଦ୍ଧ କୁବଜିକା ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ ଓ ତାଙ୍କୁ କାଳୀ ଓ ତ୍ରିପୁରା ସୁନ୍ଦରୀ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
କାଳିକା ପୁରାଣ ଓ ଯୋଗିନୀ ପୁରାଣ ଭଳି ତାନ୍ତ୍ରିକ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ ଆସାମରେ ୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀରୁ ଥିବା କାମାକ୍ଷା ମନ୍ଦିରରେ ତାଙ୍କର ପୂଜା କରାଯାଉଛି ।
ପବିତ୍ର ଦେବୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବାତ୍ସାୟନ ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଣି କାଶ୍ମୀରର ହିନ୍ଦୁ ରାଜ୍ୟରେ ରଖିଥିଲେ ଓ ପରେ ହିମାଚଳର ଏକ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଙ୍କୁ ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ନାମର ଅର୍ଥ: 'କାମନାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବୀ' ଓ ସନ ୧୬୪୫ ପରଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ବର୍ତ୍ତମାନର କାମାକ୍ଷା ମନ୍ଦିରରେ ରଖାଯାଇଛି ।
ଏହା ୫୧ଟି ଶକ୍ତି ପୀଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ ଓ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥ‌ଯାତ୍ରା ସ୍ଥଳ ।
କାଳିକା ପୁରାଣରେ କାମାକ୍ଷାଙ୍କୁ ତନ୍ତ୍ର ପୂଜାର ସବୁଠାରୁ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବୀ ଭାବରେ ମାନନ୍ତି ।
ତାଙ୍କୁ ମହାମାୟା ବା ବିରାଟ ମୋହମାୟାର ଦେବୀ ଭାବରେ ମାନନ୍ତି ଯିଏ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ଯେ କୌଣସି ରୂପ ନେଇପାରନ୍ତି ।
କାଳିକା ପୁରାଣ, ଯୋଗିନୀ ତନ୍ତ୍ର ଓ କାମାକ୍ଷା ତନ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ କାଳୀ ମନେକରାଯାଏ ।
କାଳିକା ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ ବିମଳା-ପୁରୀ, ଓଡ଼ିଶାରେ ପାଦଖଣ୍ଡ, ତାରା ତାରିଣୀ-ଗଞ୍ଜାମ, ଓଡ଼ିଶାରେ ସ୍ତନ ଖଣ୍ଡ, କାମାକ୍ଷା-କାମରୂପ ଆସାମରେ ଯୌନାଙ୍ଗ ଓ କାଳୀ-କୋଲକାତାରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ପଡିଥିବା ଯୋଗୁଁ ଏହିଗୁଡିକ ଚାରି ଆଦି ତନ୍ତ୍ରପୀଠ ବା ଶକ୍ତିପୀଠ ଭାବେ ପରିଚିତ।
ବିଶ୍ୱାସ ଓ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ସତୀଙ୍କର ଶରୀର ୫୧ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ଭାରତ ଉପମହାଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଥିବା କୁହାଯାଏ ।
ଏହି ପୀଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାମରୂପର କାମାକ୍ଷା ଓ ପୂର୍ଣଗିରୀ ଗଞ୍ଜାମର ତାରା ତାରିଣୀ ୟୋନୀ ଓ ସ୍ତନ ପୀଠ ହୋଇ ଥିବାରୁ ଗୁପ୍ତ ପୀଠ ଅଟନ୍ତି।
ସତୀଙ୍କର ଯୌନାଙ୍ଗ କାମରୂପ , ଆସାମରେ ପଡ଼ିଥିବାରୁ ସେହି ସ୍ଥାନରେ କାମାକ୍ଷା ମନ୍ଦିର ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିବା କୁହାଯାଏ ।
ସେ ଆର୍ମି ମାଉଣ୍ଟେନିୟରିଂ ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ଏଚଏମଆଇ ମେଡାଲ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ସେ "ମିସେସ ୱାର୍ଲଡ଼" ପ୍ରତିଯୋଗୀତାର ଫାଇନାଲ ସ୍ଥରକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇ ପାରିଥିଲେ ।
ସେ "ବ୍ରୁସ ଲି"ଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ "ରିଚାର୍ଡ଼ ବୁଷ୍ଟିଲୋ"ଙ୍କଠାରୁ "ଜୀତ କୁନେ ଦୋ" ମାର୍ସାଲ ଯୁଦ୍ଧକଳାରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ।
ସେ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧୀ ଧରି ଭାରତର ସଶସ୍ତ୍ର ବଳ କମାଣ୍ଡୋମାନଙ୍କୁ ବିନା ପାରିଶ୍ରମିକରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦେଉଛନ୍ତି ।
ଅତି ନିକଟରୁ ଲଢା ଯାଉଥିବା "କ୍ଲୋଜ କ୍ୱାର୍ଟର ବ୍ୟାଟେଲ"ରେ ସେ ଧୁରନ୍ଧର ଓ ଭାରତର ବିଭିନ୍ନ ସଶସ୍ତ୍ର ବଳଙ୍କୁ ଏଥିରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦେଇଛନ୍ତି ।
ଏହି କାମରେ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ମେଜର ଦୀପକ ରାଓ ମଧ୍ୟ କ୍ଲୋଜ କ୍ୱାର୍ଟର ବ୍ୟାଟେଲରେ ଧୁରୀଣ ଓ ଏଥିପାଇଁ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ପଦକ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ଅନୁସନ୍ଧାନରୁ ସେ "ଦ ରାଓ ସିଷ୍ଟମ ଅଫ ରିଫ୍ଲେକ୍ସ ଫାୟାର" ନାମରେ ଅଳ୍ପ ଦୂର ଯୁଦ୍ଧ ବିଧି ଉଦଭାବନ କରିଛନ୍ତି ।
ଏହି ବିଧିକୁ ପେଟେଣ୍ଟ କରାଯାଇଛି ଓ ପରୀକ୍ଷା ମୂଳକ ବ୍ୟବହାର ଦେଖାଯାଇଛି ଯେ, ଧରାବନ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ କଳା ଅପେକ୍ଷା ଏହା ଅଧିକ ଫଳପ୍ରଦ ।
ଭାରତୀୟ ସ୍ଥଳସେନାଦ୍ୱାରା ଏହା ବିଧିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ପରେ, ସୀମା ଓ ତାଙ୍କ ପତି ଦୀପକଙ୍କୁ ଆର୍ମି କମାଣ୍ଡର ସାଇଟେସନ ମିଳିଛି ।
ସୀମାଙ୍କ ପିତା ରମାକାନ୍ତ ସିନାରୀ ଜଣେ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ଓ ଗୋଆକୁ ପର୍ତ୍ତୁଗାଲମାନଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱାଧୀନ କରେଇବାରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
କୋମଳ ବୃତିରେ ଜଣେ ଡାକ୍ତର ଓ ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ମହିଳା, ଯିଏ "କେଜ ଫାଇଟ"ରେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ହରେଇଛନ୍ତି ।
ସୀମା ଜି ଏସ ମେଡିକାଲ କଲେଜରୁ ଡାକ୍ତରୀ ଶିକ୍ଷାରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ଓ କ୍ରାଇସିସ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟରେ ଏମବିଏ ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ।
ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ସେ ୧୫୦୦୦ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଲୋଜ କ୍ୱାର୍ଟର ବ୍ୟାଟେଲର ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି ।
ସୀମା ଓ ଦୀପକ ୧୫୦୦୦ ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଯୁଦ୍ଧକଳା ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦାନ କରି ଆର୍ମି ସାଇଟେସନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି ।
ଭାରତୀୟ ସେନାର ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଗକୁ ସେମାନେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି ଓ ସେଥିପାଇଁ ସୀମାଙ୍କୁ ବର୍ଷ ତମାମ ବିଭିନ୍ନ ଦୂରାତିଦୂର ସ୍ଥାନରେ ରହିବାକୁ ପଡିଥାଏ ।
ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିରେ ସେ ଅଖିଳ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପରିଷଦର କର୍ମକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ସକ୍ରିୟ ଥିଲେ ।
୧୯୫୨ ମସିହାରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ପ୍ରଥମ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ସେ ଆନନ୍ଦପୁର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ୧ମ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ୧୯୫୭ ଓ ୧୯୬୧ ମସିହାର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନରେ କେନ୍ଦୁଝର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ଯଥାକ୍ରମେ ୨ୟ ଓ ୩ୟ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଜନାର୍ଦନ ୧୯୫୨ ମସିହାରେ ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ପ୍ରଥମ ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ସ୍ୱାଧୀନ ପ୍ରାର୍ଥୀ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦପୁର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିଥିଲେ ।
ଏହି ନିର୍ବାଚନରେ ଆନନ୍ଦପୁର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ତାଙ୍କ ସହ ଭାଇଗା ସେଠୀ‌ ଯୁଗ୍ମ ଭାବରେ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୫୭ ମସିହାର ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ସେ ଅଖିଳ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପରିଷଦର ପ୍ରାର୍ଥୀ ଭାବରେ କେନ୍ଦୁଝର ବିଧାନ ସଭା ନିର୍ବାଚନ ମଣ୍ଡଳୀରୁ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମହାପାତ୍ର ଏହି ନିର୍ବାଚନରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଗ୍ମ ଭାବରେ ବିଧାନ ସଭାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଜନାର୍ଦନ ଭଞ୍ଜ ଦେଓ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିରେ ଅଖିଳ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପରିଷଦର କର୍ମକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ସକ୍ରିୟ ଥିଲେ ।
ଜନାର୍ଦନ ଭଞ୍ଜ ଦେଓଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ନାମ ରାଉତରାୟ ସାହେବ ବାସୁଦେବ ଭଞ୍ଜ ଦେଓ ଏବଂ ପତ୍ନୀଙ୍କ ନାମ ସାରଦା ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ।
କିଛି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏମାନଙ୍କ ଦେହର ରଙ୍ଗ ହଳଦିଆ, ପାଉଁଶିଆ, ବାଇଗଣି ମିଶା ମାଟିଆ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ ।
କିଛି ସାପଙ୍କ ଦେହରେ କଳା, ମାଟିଆ ବା ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଦାଗ ରହିବା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଛି ।
ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ତାମିଲନାଡ଼ୁ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାଂଶ ଅଞ୍ଚଳରେ ଡାଳୁଆ ବୋଡ଼ା ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ମହାରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜ୍ୟର ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଗଡ଼ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଘାଟ ପର୍ବତମାଳାର ଶୟାଦ୍ରି ପର୍ବତ ଆଦି ଅଞ୍ଚଳରେ ଡାଳୁଆ ବୋଡ଼ା ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଏହି ସାପ ଭାରତର ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳରେ ଓଡ଼ିଶା, ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ଓ ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗ ଆଦି ରାଜ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ପରିମାଣରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଡାଳୁଆ ବୋଡ଼ା ସାପର କିଛି ସାଧାରଣ ନାମ ହେଲା : ବାମ୍ବୁ ପିଟ୍ ଭାଇପର୍, ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଟ୍ରି ଭାଇପର୍, ବାମ୍ବୁ ସ୍ନେକ୍, ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଗ୍ରୀନ୍ ଟ୍ରି ଭାଇପର୍, ଗ୍ରୀନ୍ ଟ୍ରି ଭାଇପର୍, ବାମ୍ବୁ ଭାଇପର୍, ବାମ୍ବୁ ପିଟ୍ ଭାଇପର୍, ବୁଡ୍ରୋ ପାମ୍, ଗ୍ରାସ୍-ଗ୍ରୀନ୍ ସ୍ନେକ୍, ଏବଂ ଗ୍ରୀନ୍ ପିଟ୍ ଭାଇପର୍ ।
ବିପଦ ଆଶଙ୍କା କଲେ ଏହି ସାପ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ଭଙ୍ଗୀ ଦେଖାଏ ଓ ଶତ୍ରୁକୁ କାମୁଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ।
ଏହାର ବିଷ ମୁଖ୍ୟତଃ ରକ୍ତ ନଷ୍ଟକାରୀ ଓ ସ୍ନାୟୁ ତନ୍ତ୍ରିକା ନଷ୍ଟକାରୀ ।
୧୮୦୨ ମସିହାରେ ଡାଳୁଆ ବୋଡ଼ା ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କୋଲ୍ୟୁବର୍ ଗ୍ରାମିନିୟସ୍ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଥିଲା ।
ସର୍ପ ବିଶେଷଜ୍ଞ ପ୍ୟାଟ୍ରିକ୍ ରଶେଲ୍‍ଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶର ବିଶାଖପାଟଣା ଅଞ୍ଚଳରେ ଡାଳୁଆ ବୋଡ଼ା ପ୍ରଜାତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
କୌଣସି ଜଳ ସ୍ରୋତ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଜଙ୍ଗଲ ବା ବାଉଁଶ ବୁଦାରେ ଡାଳୁଆ ବୋଡ଼ା ବାସ କରିଥାଏ ।
ଅନ୍ଧତ୍ୱ ଓ ଅଟିଜିମ୍‌ ରୋଗ ପ୍ରପିଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ନିମନ୍ତ ଏହି ଲାବ୍ରାଡର କୁକୁରକୁ ଅନେକ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦିଆଯାଏ ।
ଲାବ୍ରାଡରକୁ ଏକ ଥେରାପି କୁକୁରର କାମ କରେ ଓ ସେଥିପାଇଁ ତାକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦିଆଯାଏ ଯିଏ ।
ଏହା ପୋଲିସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଓ ସ୍କ୍ରିନିଙ୍ଗ କରେ ।
ଏହି ଜାତିର କୁକୁର ଅତି ଆଜ୍ଞାକାରୀ, ପ୍ରଭୁଭକ୍ତ ଓ ଖେଳୁଆଡ଼ ମନିଭାବର ହୁଅନ୍ତି ।
ସନ ୧୮୩୦ରେ ଆଲେକଜାଣ୍ଡର ହୋମ, ଦଶମ ଇଅର୍ଲ ଅଫ ହୋମ , ଓ ତାଙ୍କ ପୁରୁରା ୱାଲଟର ମଣ୍ଟେଗୁ ଡଗଲାସ ସ୍କଟ, ୫ମ ଡ୍ୟୁକ ଅଫ କୁକ୍ଲେଉଚ ଓ ଲର୍ଡ଼ ଜନ ସ୍କଟ , ଏହି କୁକୁରର ପୂର୍ବପୁରୁଷକୁ ନିଉଫାଉଣ୍ଡଲାଣ୍ଡରୁ ୟୁରୋପକୁ ଶିକାରୀ କୁକୁର ଭାବରେ ଆମଦାନୀ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ନିଉଫା‌ଣ୍ଡଲାଣ୍ଡ କୁକୁରକୁ ପରେ ଲାବ୍ରାଡର ନାମକରଣ କରାଗଲା ଯାହାକୁ ଜେମସ୍ ହାରିସ ପାଳନ କରି ୱାଟରଫାଉଲ ଶିକାର ନିମନ୍ତେ ଦକ୍ଷ କରିଥିଲେ ।
ସନ ୧୮୮୦ରେ ଜେମସ୍ ହାରିସ, ଉଇଲିଅମ ମଣ୍ଟେଗୁ ଡଗଲାସ ସ୍କଟ ଓ ଚାର୍ଲସ ଡଗଲାସ-ହୋମ ସ‌ହ‌ଯୋଗ କରି ଆଧୁନିକ ଲାବ୍ରାଡରର ବିକାଶ ସାଧନ କଲେ ।
ତାଙ୍କର ଛୁଆଗୁଡ଼ିକ ଅଧୁନିକ ଲାବ୍ରାଡରମାନଙ୍କର ପୁର୍ବପୁରୁଷର ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଏ ।
ଲାବ୍ରାଡର ବା ଲାବ୍ରାଡର ରିଟ୍ରିଭର ଏକ ଶିକାରୀ କୁକୁର ଯିଏ କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଖୋଜି ମାଲିକ ପାଖକୁ ନେଇଆସେ ।
କାନାଡ଼ାରେ, ସଂଯୁକ୍ତ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ , ଓ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ଲାବ୍ରାଡର ରିଟ୍ରିଭର ସର୍ବାଧିକ ଲୋକପ୍ରିୟ କୁକୁର
ରଣଦୀପ ୨୦୦୧ ମସିହାରେ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ମୀରା ନାୟାରଙ୍କର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମନ୍‌ସୁନ୍ ୱେଡିଙ୍ଗ୍‌ ଜରିଆରେ ରଣଦୀପ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ପ୍ରଥମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଏହି ଆଂଶିକ ସଫଳତା ପରେ ରଣଦୀପଙ୍କୁ ଆଗାମୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ ପାଇଁ ୪ବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା ।
ରାମ ଗୋପାଳ ବର୍ମାଙ୍କ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର 'ଡି'ରେ ରଣଦୀପ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ମାତ୍ର ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ସଫଳ ହୋଇପାରିନଥିଲା ।
ଏହି ସମୟରେ ରଣଦୀପ ନିଜର ଗୁଜୁରାଣ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦୂରଦର୍ଶନ ବିଜ୍ଞାପନରେ ଅଭିନୟ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ଲଗାତାର କିଛି ବ୍ୟବସାୟିକ ବିଫଳତା ଭୋଗୁଥିବା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ୨୦୧୦ ମସିହାରେ ରଣଦୀପଙ୍କ ଅଭିନୟ ଜୀବନର ମୋଡ଼ ବଦଳିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଏକତା କପୁରଙ୍କର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ୱାନ୍ସ ଅପନ ଏ ଟାଇମ୍‌ରେ ଜଣେ ପୋଲିସ ଅଧିକାରୀ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କଲେ ।
ଏହାପରେ ୨୦୧୧ରେ ରଣଦୀପ ସାହେବ, ବିବି ଔର୍ ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍‌ଷ୍ଟାର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ରଣଦୀପଙ୍କୁ ଆଇଫା ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ‌ହ-ଅଭିନେତା ପାଇଁ ମନୋନୀତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ରଣଦୀପଙ୍କର ଅଭିନୟ ତାଙ୍କୁ ଏକ ନୂଆ ପରିଚୟ ଦେବାସ‌ହ ତାଙ୍କର ସଫଳତାର ହାର ବଢ଼ାଇଥିଲା ।
ଏହାପରେ ୨୦୧୪ରେ ମହେଶ ଭଟ୍ଟଙ୍କର କଥାଚିତ୍ର ହାଇୱେ ଏବଂ ୨୦୧୬ରେ ସରବଜିତ୍ ସିଂହଙ୍କର ଆତ୍ମଜୀବନି ଉପରେ ଆଧାରତି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସରବଜିତ୍‌ରେ ରଣଦୀପଙ୍କ ଅଭିନୟକୁ ଅନେକ ପ୍ରସଂଶା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ ପାଇଁ ରଣଦୀପଙ୍କୁ ଷ୍ଟାରଡଷ୍ଟ ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ ପୁରସ୍କାର ମିଳିଥିଲା ।
ଏହାପରେ ୨୦୧୪ରେ ସେ ସଲମାନ ଖାଁଙ୍କ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର କିକ୍‌ରେ ଜଣେ ପୋଲିସ ଅଧିକାରୀ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ରଣଦୀପ ହୁଡ୍ଡା , ଜଣେ ଭାରତୀୟ କଥାଚିତ୍ର ଅଭିନେତା, ଯିଏକି ମୁଖ୍ୟତଃ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
ହରିୟାଣାର ରୋହତକ୍‌ରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ରଣଦୀପ ସୋନେପଟର ମୋତିଲାଲ ନେହେରୁ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ମେଲବର୍ଣ୍ଣରେ ମାନବ ସମ୍ବଳ ବିକାଶ ବିଷୟରେ ସ୍ନାତକ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ଭାରତ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିବାପରେ ମଡେଲିଂରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଥିଏଟରରେ ଅଭିନୟ ପାଇଁ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିବା ବ୍ୟତୀତ ରଣଦୀପ ଅନେକ ମଞ୍ଚ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ।
ସେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସ‌ହ ଥିଏଟରରେ ନିଜର ଅଭିନୟ ଜାରି ରଖିଥିଲେ ।
ଓଣ୍ଟାରିଓର ଗ୍ରେଟର ସବଡୁରୀରେ ବାସ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ୪୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଲତା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରଥମେ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଓ ଦୁଇ ଝାଅଙ୍କର ଦେଖାଶୁଣା କରିବା ସ‌ହିତ ଲତା ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଭାରତକୁ ଆସୁଥିଲେ ।
ତାହା କେବେ ସମ୍ଭବ ହୋଇନଥିଲା ଯେହେତୁ ଏୟାର ଇଣ୍ଡିଆ ଫ୍ଲାଇଟ ୧୮୨ରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ପରିବାର ଏକ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରର ଶିକାର ହୋଇ ଦୁର୍ଘଟଣା ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଥିଲା ।
"ମୋର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ ବି ମୁଁ ତ‌ଥାପି ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇ ରହିବିକି ? ଯଦି ତମେ ମୋର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ନେଇଯାଅ, ତ‌ଥାପି ମୁଁ ଜଣେ ମାଆ ହୋଇ ରହିବିକି ?", ଏହି ଦୁଇ ପଦ ଜାଗତିକ କାନଭାସରେ ଦୁଃଖରେ ଲିଖିତ ହୋଇଥିଲା ।
ସନ ୧୯୯୭ରେ ୟୋର୍କ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଲତା ଫାଇନ ଆର୍ଟରେ ଏକ ମାସ୍ଟର ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଲତା ପଦ ଅର୍ଡ଼ର ଅଫ ମେରିଟ ବା ସିଏମ ଜନ୍ମ ୭ ନଭେମ୍ବର ୧୯୪୭) ଜଣେ ଭାରତରେ ଜନ୍ମଲାଭ କରିଥିବା କାନାଡ଼ାର ଲୋକ ଯିଏ ଭାରତନାଟ୍ୟମ ନର୍ତ୍ତକୀ ଓ ନୃତ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା ଅଟନ୍ତି ।
'ସେ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଡାନ୍ସ କ୍ରିଏସନ' ସଂସ୍ଥାର ସ୍ଥାପୟିତା ଓ କଳା ନିର୍ଦ୍ଦେଶକା ଅଟନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ସଂସ୍ଥା ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ନୃତ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ।
ଆଉ ମଧ୍ୟ ସେ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଡାନ୍ସ ଏକାଡେମୀର ସ୍ଥାପୟିତା ତ‌ଥା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା ଅଟନ୍ତି ଓ ଉତ୍ତର ଆମେରିକାରେ ଥିବା ତାଙ୍କର ଅନୁଷ୍ଠାନ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜ୍ୟର ଇମ୍ପିରିଆଲ ସୋସାଇଟି ସ‌ହିତ ଅନୁବନ୍ଧିତ ଅଛି; ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଅଗ୍ରଣୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ୟବସାୟୀକ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦିଆଯାଏ ।
ସନ ୧୯୯୦ରେ ପଦ ସେହି ନୃତ୍ୟ କମ୍ପାନୀ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ଓ ତାହା କରିବା ପଛରେ ଭାରତନାଟ୍ୟମକୁ ଏକ କଳା ଭାବରେ ସାରା ପୃଥିବୀରେ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିବା ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ ଥିଲେ ।
କାନାଡ଼ାରେ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆ-ସ୍ଟାଇଲ ନୃତ୍ୟର ପଦ ଜଣେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଅଟନ୍ତି ।
ଲତା ମୁମ୍ବାଇର ଏଲଫିନସ୍ଟୋନ କଲେଜରେ ଯୋଗ ଦେଇ ଗୁରୁ କଲାଲିମମନି କଲ୍ୟାଣସୁନ୍ଦରମ ଓ ପଦ୍ମ‌ଭୁଷଣ କଳାନିଧି ନାରାୟଣଙ୍କଠାରୁ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ମ୍ୟାକଗିଲ ବିଶ୍ୱବିଦୟାଳୟରରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଭୂବିଜ୍ଞାନରେ ସ୍ନତକ ହାସଲ କରି ଭାରତକୁ ଆସିଥିଲେ ଓ ସେଠାରେ ସେ ଲତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ବିବାହ ବୁଝାମଣା ହୋଇଥିଲା ।
କାନାଡ଼ାକୁ ଯିବା ପରେ ସେ ସୋରୋରିଟିର ଜଣେ ସଦସ୍ୟ ହେଲେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରୋଗ୍ରାମରେ ଭାଗ ନେଲେ ।
ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷିତ ପରିବାରରେ ଥିବା ଚାରି ସନ୍ତାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ରୟଲ ନେଭିରେ ଜଣେ ଇଲେକଟ୍ରିକାଲ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଓ ମାତା ଇନସ୍ୟୁରାନ୍ସ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟରେ କାମ କରୁଥିଲେ ।
ପଦ ଶିକ୍ଷା ତ୍ୟାଗ କରି ତାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ସ୍ୱାମୀ ବିଷ୍ଣୁପଦଙ୍କର ସାଥିରେ ଥମସନ, ମନିଟୋବା ଯାଇଥଲେ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱାମୀ ଇନ‌କୋ ନିମନ୍ତେ କାମ କରୁଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ଘରୋଇ କାମ, ସାମାଜିକ ଜୀବନ ଓ କଳାତ୍ମକ ପେଷାକୁ ସେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ପରିଚାଳନା କରିଥିଲେ ।
ସେହି ମାଇନିଙ୍ଗ ସ‌ହରରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପଦ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ ପରିବାର ଥିଲେ ।