polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ବିଶ୍ୱ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଂଗଠନ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛି ଯେ ଯୁବକମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ନାଦ ଏବଂ ଅଡିଓ ପ୍ଲେୟାର ବ୍ୟବହାରକୁ ଦିନକୁ ଏକ ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ରଖିବେ ।
ସେ ସାମାଜିକ-ବାସ୍ତବବାଦୀ ଥିମ୍ ଉପରେ ପଞ୍ଜାବୀ ଭାଷାରେ ଉପନ୍ୟାସ ଏବଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ଲେଖିଛନ୍ତି , ଅର୍ଥାତ : ମହିଳା ମାନଙ୍କ ଅଭିଜ୍ଞତା ଏବଂ ସମାଜରେ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ଥିତି ଉପରେ ସେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ରଚନାରେ ୧୯ଟି ପୁରାତନ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ , ଉପନ୍ୟାସ, ଏବଂ ନଅଟି ଅନୁବାଦ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ରହିଛି ।
ତାଙ୍କ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ବୁଣା ଜଳ, ମୂଳ ପଞ୍ଜାବୀରୁ ଇଂରାଜୀରେ ଅନୁବାଦ ହୋଇ ୨୦୧୮ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ପୁସ୍ତକରେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କଠାରୁ ଘରୋଇ ହିଂସାରୁ ବଞ୍ଚିବା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ ।
ସେ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀରେ ଆର୍ଟ ଆଣ୍ଡ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀର ଚେୟାରମ୍ୟାନ୍ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ୨୦୦୩ ମସିହାରେ ପାକିସ୍ତାନ ଗସ୍ତରେ ଆସିଥିବା ଭାରତୀୟ ଲେଖକଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱରେ ସେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ସେ ଲେଖକ ଏବଂ ସାହିତ୍ୟ ଫାଉଣ୍ଡେସନ ର ଚେୟାରମ୍ୟାନ୍ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଅଜୀତ କୌର ୧୯୩୪ ମସିହାରେ ଲାହୋରରେ ସର୍ଦ୍ଦାର ମଖାନ ସିଂଙ୍କ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ ଦି ଅଦର ଓମ୍ୟାନ ପୁସ୍ତକଟିକୁ, ଜିଆ ଉସ୍ ସଲାମ ଦି ହିନ୍ଦୁ ଖବରକାଗଜରେ ଲେଖିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କୁ କୁଲଦୀପ ସିଂ ଧୀର ଦି ଟ୍ରିବ୍ୟୁନରେ ଜଣେ ଲେଖକ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ।
ସେ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର, ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ଚତୁର୍ଥ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଗରିକ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ଜୀବଦ୍ଦଶାରେ ସେ ଅନେକ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଯକ୍ଷଗଣ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦେଇଥିଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଉତ୍ତମ ଭଗବତ ହୋଇପାରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କଲିଙ୍ଗ ନବଦା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ ଯିଏ ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂରଙ୍କର ଗାଇବା ଶୈଳୀର ଉତ୍ତରାଧୀକାରୀ ଥିଲେ ।
ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂରଙ୍କଠାରୁ ସୁବ୍ରମନ୍ୟ ଧରେଶ୍ୱେର, ରାଘବେନ୍ଦ୍ର ମୟା ଇତ୍ୟାଦି ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରି ବିଖ୍ୟାତ ଭଗବତ ହୋଇଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ କର୍ଣ୍ଣାଟକର ତଟବର୍ତ୍ତୀ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରୁ ଆସିଥିଲେ ।
ଖ୍ୟାତନାମା କଳିଙ୍ଗ ନବଦଙ୍କୁ ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂର ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦେଇଥିଲେ ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାମ ଜି ସଦାନନ୍ଦ ଅଇଥଲା, କେଜି ରାମାରାଓ, କେପି ହେଗଡ଼େ, ନାରାୟନ ଶବରାୟା, ଏସ ସୁରେଶ ଇତ୍ୟାଦି ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଥିଲେ ।
ଭାରତର ଉଦୁପି ତାଲୁକରେ ଥିବା ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ରାମ 'ମାର୍ଭି'ରେ ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂର ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ 'ମାର୍ଭି ଶ୍ରୀନିବାସ ଉପ୍ପୂର' ଥିଲା ।
ମାର୍ଭି ଶ୍ରୀନିବାସ ଉପ୍ପୂର ୪୦ ବର୍ଷ ଧରି ନିଜେ ଜଣେ ଭଗବତ ବା ଯକ୍ଷଗଣ ଗାୟକ ଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଏକ ପୃଥକ ଶୈଳୀରେ ଗାଉଥିଲେ ଯାହାକୁ ମାର୍ଭି ଶୈଳୀ କୁହାଗଲା, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଯକ୍ଷଗଣର ମଦ୍ଦାଲେ ବାଦ୍ୟ ବାଦକ ଥିଲେ ।
ପିତା ଓ ପରିବାରର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଦସ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂର ଗାଇବା କଳା ଓ ଯକ୍ଷଗଣର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳା ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂର ୧୯୩୭ ମସିହାରେ କୋଟାରେ ହେଉଥିବା ଶ୍ରୀ ଅମୃତେଶ୍ୱର ମେଳାରେ ଭଗବତ ଗାୟକ ଭାବରେ ଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂର ଜଣେ ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ଗାୟକ ଭାବରେ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଭଲ ରୁପେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ପ୍ରାୟ ଚାରି ଦଶକ ବ୍ୟାପି ତାଙ୍କର ପେଷାରେ ସେ ଅନେକ ଯକ୍ଷଗଣ ଦଳରେ ଭଗବତ ଭାବରେ କାମ କରିଥିଲେ ଓ ଏହା ମଧ୍ୟରେ କୋଟାର ଶ୍ରୀ ଅମୃତେଶ୍ୱରୀ ଯକ୍ଷଗଣ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ସାଲିଗ୍ରମ, ସୌକୁର, ଇଦୁଗଞ୍ଜି, କୋଲ୍ଲୁର, ମରନ‌କ୍କାଟ୍ଟେ ଇତ୍ୟାଦି ସ୍ଥାନରେ କାମ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଚାଳିଶଟି ଗୀତ ମୁଖସ୍ତ କରି ରଖିଥିଲେ ଓ ତାହାକୁ ୬୦ଟି ରାଗରେ ଗାଇ ପାରୁଥିଲେ ।
ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂର ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ 'ଯକ୍ଷଗଣ କଳା'ର ଜଣେ ବିଖ୍ୟାତ 'ଭଗବତ' ବା ଯକ୍ଷଗଣ ଗାୟକ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ନିମନ୍ତେ ସ୍ୱର, ପରମ୍ପରା ଜ୍ଞାନ ଓ ଯକ୍ଷଗଣର ଐତିହ୍ୟ ସ‌ହିତ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ଲେଖକ ଡକ୍ଟର ଶିବରାମ କରନ୍ଥ ଓ ତାଙ୍କ ସ‌ହଗାମୀଙ୍କ ମତରେ ଯକ୍ଷଗଣର ମଞ୍ଚ ପରମ୍ପରା ସ‌ହିତ ନରନାପ୍ପା ଉପ୍ପୂର ଉତ୍ତମ ରୂପେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ଏକ ମାତ୍ର ସେ ଥିଲେ ଯିଏ କି ଆମର ଐତିହ୍ୟ କଅଣ ଥିଲା ଓ ଆମେ କଅଣ ହରଉଛୁ, ତାହା ସେ ଭଲ ରୁପେ ହୃଦୟଙ୍ଗ କରିଥିଲେ ।
ଲେଖକ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଖାରେ ଏବଂ ତାରକୁଣ୍ଡେ କମ୍ପାନୀରେ ଭାଗୀଦାର ଏବଂ ପରିଚାଳନା ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଅବସର ପୂର୍ବରୁ ସେ ରାଜନୈତିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଏବଂ ନିର୍ମାଣ ଶିଳ୍ପ ସହିତ ଜଡିତ ଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୯୮ ମସିହାରୁ ୨୦୧୭ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଜଛ ସୁଧରକ ଖବରକାଗଜରେ କାମ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ସମ୍ପାଦକ ଭାବେ ପଦୋନ୍ନତି ନହେବା ଯାଏଁ ପ୍ରକାଶନ ପାଇଁ ସମ୍ପାଦକୀୟ ବୋର୍ଡ ଭାବେ କାମ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉପନ୍ୟାସ, ଅନୁବାଦ ଏବଂ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରକାଶନରେ "ଅନ୍ତଜିଛି ବଖାର, କାହାଣୀ ମାନବପ୍ରନ୍ୟାଚୀ, ଜୀଭୋତପତ୍ତି . ଆନି ନନ୍ତାର, ବଖାର ଅନ୍ତକଲାଚି, ୱାରୁଲପୂରାଣ, ୨୦୫୦ ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରତୀ" ଇତ୍ୟାଦି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
"ଇଭାଜୀ" ନାମକ ତାଙ୍କର ଏକ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ୨୦୧୧ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ଯାହା, ତାଙ୍କର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଲେଖା ଭାବରେ ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଲା ।
ସେ ପିତା, ଯଶବନ୍ତ ଅନନ୍ତ ଖାରେ ଏବଂ ମାତା, ସୁମତି ଖାରେଙ୍କ କୋଳରେ ଜାନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ନୂତନ ଇଂରାଜୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ସରସ୍ୱତୀ ବିଦ୍ୟାଲୟରୁ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ପରେ ସେ ୧୯୬୭ ମସିହାରେ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବମ୍ବେରୁ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ନନ୍ଦ ଖାରେଙ୍କ ପିତା ଖେର ଆଣ୍ଡ ତରକୁଣ୍ଡେ ଇନଫ୍ରାଷ୍ଟ୍ରୁଡଚର ନାମକ ଏକ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କମ୍ପାନୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ଅନନ୍ତ ଯଶବନ୍ତ ଖାରେ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଲେଖକ ଏବଂ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ସିଭିଲ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରାୟ ପଚିଶଟି ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ୨୦୧୪ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ 'ଉଦୟ' ଏକ ଉପନ୍ୟାସକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରି ମରାଠୀ ସାହିତ୍ୟର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଲେଖା ମାନ୍ୟତା ପାଇଥିଲା ।
ସେ ସିଭିଲ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ କ୍ୟାରିଅର ସମୟରେ ତାଙ୍କର ସାହିତ୍ୟିକ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚାକିରୀରୁ ଅବସର ନେବା ପରେ ସେ ପୁସ୍ତକ ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଭାରତୀୟ ଭୋଜନ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସମ୍ପର୍କର ଇତିହାସକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଛି; ଭାରତ ଏବଂ ୟୁରୋପ ମଧ୍ୟରେ ମସଲାର ବାଣିଜ୍ୟ ୟୁରୋପ ଯୁଗର ଆବିଷ୍କାର ପାଇଁ ପ୍ରାଥମିକ ଅନୁକ୍ରମଣିକା ଥିଲା ।
ଭାରତୀୟ ଭୋଜନ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୋଷେଇକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି, ବିଶେଷକରି ୟୁରୋପ, ମଧ୍ୟ-ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକା, ପୂର୍ବ ଆଫ୍ରିକା, ଦକ୍ଷିଣ ପୂର୍ବ ଏସିଆ, ଉତ୍ତର ଆମେରିକା, ମରିସସ୍, ଫିଜି, ଓସେନିଆ ଏବଂ କାରିବିଆନ୍ ।
ଭାରତୀୟ ଭୋଜନରେ ଭାରତର ବିଭିନ୍ନ ଆଞ୍ଚଳିକ ଏବଂ ପାରମ୍ପାରିକ ରୋଷେଇ ରହିଥାଏ ।
ମୃତ୍ତିକା, ଜଳବାୟୁ, ସଂସ୍କୃତି, ଅନୁସୂଚିତ ଜାତି ଓ ଜନଜାତି ଏବଂ ବୃତ୍ତିର ବିବିଧତାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ଏହି ରୋଷେଇଗୁଡ଼ିକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଏଥିରେ ସ୍ଥାନୀୟରେ ଉପଲବ୍ଧ ସମସ୍ତ ମସଲା, ହଳଦୀ, ପନିପରିବା ଏବଂ ଫଳର ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ ।
ବାଣିଜ୍ୟିକ ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ଉପନିବେଶବାଦ ଭଳି ଐତିହାସିକ ଘଟଣା ଏହି ଦେଶରେ କିଛି ଖାଦ୍ୟର ପରିଚୟ ଦେବାରେ ଏକ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଛି ।
ନ୍ୟୁ ୱାର୍ଲ୍ଡର କଲମ୍ବିଆ ଭାରତକୁ ଅନେକ ନୂତନ ପନିପରିବା ଏବଂ ଫଳ ଆଣିଥିଲା ।
ଏଥିମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ଯେପରିକି ଆଳୁ, ଟମାଟୋ, ଲଙ୍କା, କଦଳୀ, ଏବଂ ଗୁଆ ଭାରତର ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳରେ ମୁଖ୍ୟ ଉପାଦାନ ପାଲଟିଛି ।
ଭାରତୀୟ ଭୋଜନରେ ବିଭିନ୍ନ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିର ୮,୦୦୦ ବର୍ଷର ଇତିହାସ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି ଯାହା ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବା ସହିତ ଆଧୁନିକ ଭାରତରେ ଉପଲବ୍ଧ ସ୍ୱାଦ ଏବଂ ଆଞ୍ଚଳିକ ରୋଷେଇର ବିବିଧତାକୁ ଦର୍ଶେଇଥାଏ ।
ଭାରତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ମୁଖ୍ୟତଃ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥାତ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଏବଂ ଇସଲାମ ଧର୍ମ, ସଂସ୍କୃତି ଓ ପରମ୍ପରାଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥାଏ ।
ସେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ମିଡିଆ ଏବଂ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ପରିଚାଳନା ପରାମର୍ଶଦାତା ସଂସ୍ଥା ଆକ୍ଟିଭେଟ୍ କନସଲ୍ଟିଂରେ ମାଇକେଲ୍ ଜେ ଓଲଫ୍ଙ୍କ ସହ ଭାଗୀଦାର ଥିଲେ ଏବଂ ଜଣେ ସହ-ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଏବଂ ଏକ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏକତ୍ରୀକରଣ ଏବଂ ବିଶ୍ଳେଷଣ ଉପକରଣ ଥିଙ୍କଅପ୍ର ସିଇଓ ଥିଲେ ।
ଡିସେମ୍ବର ୨୦୧୬ରେ ଦାଶଙ୍କୁ ଫଗ୍ କ୍ରିକ୍ ସଫ୍ଟୱେୟାରର ସିଇଓ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା ।
୧୯୯୯ ମସିହାରେ, ଏକ ସ୍ୱାଧୀନ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ପରାମର୍ଶଦାତା ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ଦାଶ ତାଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ୱେବଲଗ୍, . ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଅନିଲ ଦାଶ ଜଣେ ଆମେରିକୀୟ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ, ଉଦ୍ୟୋଗୀ ଏବଂ ଲେଖକ ।
ସେ ଏକ ସଫ୍ଟୱେର୍ ଡେଭଲପମେଣ୍ଟ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ କମ୍ପାନୀ ଗ୍ଲିଚ୍ ର ସିଇଓ ଅଟନ୍ତି ।
ସେ କେଭିନ୍ ମ୍ୟାକକଏଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ନନ୍ ଫଞ୍ଜିବଲ୍ ଟୋକେନ ର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟକାରିତା କାରବାର କରିଥିଲେ ।
ଅନିଲ ଏନ୍ଏଫ୍ଟି ଧାରଣାର ବର୍ତ୍ତମାନର ବ୍ୟବହାରକୁ ସମାଲୋଚନା କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ "ଆମେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲୁ ଯେ କଳାକାରମାନେ କିଛି ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିପାରିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିପାରିବେ ।
ସହ-ନିର୍ମାତା "ମ୍ୟାକକଏ ତଥାପି ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ବ୍ଲକ୍ ଚେନ୍ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି କଳାକାରମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବଜାୟ ରଖିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବ।
୨୦୧୪ରେ, କେଭିନ୍ ମ୍ୟାକକଏଙ୍କ ସହଯୋଗରେ, ଦାଶ ସହ-ସୃଷ୍ଟି ମୋନେଗ୍ରାଫ୍ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ମୋନେଟାଇଜ୍ଡ ଗ୍ରାଫିକ୍ସ ନାମକ ଡିଜିଟାଲ କଳାକୃତିର ବୈଧତା ଯାଞ୍ଚ କରିବାକୁ ଏକ ବ୍ଲକଚେନ୍ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବସିତ ଥିଲା ।
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପରେ ସେ ଓବାମା ପ୍ରଶାସନ ଅଧୀନରେ ହ୍ୱାଇଟ୍ ହାଉସ୍ ଅଫିସ୍ ଅଫ୍ ଡିଜିଟାଲ୍ ଷ୍ଟ୍ରାଟେଜିର ପରାମର୍ଶଦାତା ହୋଇଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଆଲାଇନା ବ୍ରାଉନ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ପୁଅ ସହିତ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ନ୍ୟୁୟର୍କ ସହରରେ ରହନ୍ତି ।
ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୨୦ ରେ, ଗ୍ଲିଚ୍ ଏବଂ ଏହାର ସଂଘ ଏକ ସାମୂହିକ ବୁଝାମଣା ଚୁକ୍ତିନାମା ସ୍ୱାକ୍ଷର କରିଥିଲେ, ଯାହା ବୈଷୟିକ ଶିଳ୍ପରେ ପ୍ରଥମ ଘଟଣା ଥିଲା ।
ଅମୃତାଙ୍କଠାରୁ ୫ ବର୍ଷ ସାନ ଭଉଣୀ ଅଭିରାମି ସୁରେଶ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଗାୟିକା ଓ ଗୀତିକାର ଥିଲେ ।
ଗୋଟିଏ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବାରୁ ସେ ଅଳ୍ପ ବୟସରୁ ସଙ୍ଗୀତ ପ୍ରତି ପ୍ରେରଣା ପାଇ ରୁଚି ରଖିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ତିନି ବର୍ଷ ବୟସରୁ ସେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ; ସେଲିନ‌ ଡାୟୋନ ଓ ମାଇକେଲ ଜାକସନ ଭଳି ଗାୟକଠାରୁ ସେ ପ୍ରେରଣା ପାଇଥିଲେ ।
ରିଏଲିଟି ଟେଲିଭିଜନର ପ୍ରତିଯୋଗୀତାର ଭାଗ ନେବା ପାଇଁ ସେ ୧୨ତମ ଷ୍ଟାଣ୍ଡାର୍ଡ ଛାଡ଼ିଥଲେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଘରୋଇ ଭାବରେ ତାହା ପାସ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସେ ବିବିଏରେ ସ୍ନାତକ ହେଲେ ଓ ଏମ‌ବିଏ କଲେ ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣାଟକୀ ଓ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନୀ କ୍ଲାସିକାଲ ସଙ୍ଗୀତରେ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଅମୃତା ସୁରେଶ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଗାୟିକା, କବୟିତ୍ରୀ, ରେଡିଓ ଜକି ଓ କମ୍ପୋଜର ଅଟନ୍ତି ।
୨୦୦୭ ମସିହାରେ ରିଏଲିଟି ଟେଲିଭିଜନର ଏସିଆ ନେଟର ଷ୍ଟାର ଗାୟିକା ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରେ ଗୀତ ଗାଇ ସେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲେ ।
'ରେଡିଓ ସୁନୋ ୯୧.୭'ର ସଙ୍ଗୀତ ସିରିଆଲ 'ସୁନୋ ମେଲୋଡ଼ି'ରେ ସେ ବିଖ୍ୟାତ ରେଡିଓ ଜକି ହୋଇଥିଲେ ।
୨୦୧୪ ଖ୍ରଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ସେ ଅମୃତମ୍ ଗମୟମ୍ ନାମକ ଏକ ରକ ଓ ପ‌ପ ସଙ୍ଗୀତ ବ୍ୟାଣ୍ଡ ପ୍ରତିଷ୍ଠ କରିଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଓ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମୁଖ୍ୟ କଳାକାର ଥିଲେ ।
ଲୋପିତାଙ୍କୁ ୯/୧୦ବର୍ଷ ବୟସ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ମାମୁଁ ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର ତାଙ୍କୁ କାଳିଜାଈ ନାମକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଏକ ଗୀତପାଇଁ ଚୁକ୍ତିବଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।
କାଳିଜାଈ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିନଥିଲା କିନ୍ତୁ ପରେ ସେହି ଗୀତଟି ଚିଲିକା ତୀରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ୧୯୮୫ ମସିହାରେ ଲୋପିତାଙ୍କ କଣ୍ଠସଙ୍ଗୀତରେ ସଜ୍ଜିତ ପ୍ରଥମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଥିଲା ବାବୁଲା ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ।
ଲୋପିତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ସଜନୀ ଗୋ ଆଉ କାହା କର ଧରିବି ଗୀତଟି ସେହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲା ।
ସେ ପ୍ରଥମେ ଲକ୍ଷ୍ନୌ ଆକାଶବାଣୀରେ ପ୍ରଥମେ ଶିଶୁକଳାକାର ଭାବରେ ଗୀତ ପରିବେଷଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଗୀତଟି ଲେଖିଥିଲେ ଗୁରୁକୃଷ୍ଣ ଗୋସ୍ୱାମୀ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର ।
୧୯୮୭ ମସିହାରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର ତାଙ୍କୁ ଭୁଲି ହୁଏନା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଆକାଶରେ କେତେ ତାରା ସେ ତ ଗଣି ହୁଏନା ଗୀତଟି ଗାଇବାକୁ ଦେଇଥିଲେ ।
ମାତାପିତା ଶିରିଡ଼ି ସାଇ ବାବାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଥିଲେ ଓ ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଘରେ ସାଇଭଜନ ବୋଲା ଯାଉଥିଲା ।
ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର ଓ ଗାୟକ ଦେବାଶିଷ ମହାପାତ୍ର ଥିଲେ ତାଙ୍କର ମାମୁଁ ।
ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ସହିତ ପରିବେଷିତ ହେଉଥିବା ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତ ପାରମ୍ପାରିକ ଭାବରେ ପୁରୁଷ କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପରିବେଷିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଏହି ପରମ୍ପରାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଲୋପିତା, ପ୍ରଥମ ମହିଳା କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ଭାବରେ କୁମକୁମ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷଣରେ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତ ଗାୟନ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଲକ୍ଷ୍ନୌଠାରେ ଗୁରୁ ଏସଏନ ଦେବଙ୍କ ଓ ଭାତଖଣ୍ଡେ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଗୁରୁ ସୀତଶରଣ ସିଂହ ଚୌହାନଙ୍କଠାରୁ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନୀ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
୨୦୨୧ ମସିହାରେ ପୁଣିଥରେ ପକ୍ଷୀଘର ପ୍ରକାଶନୀଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଚତୁର୍ଥ ପୁସ୍ତକ "କାଲିପାଇଁ କାଲିର ସିନେମା" ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
ଏଥି ସହିତ ସେତେବେଳେର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କେମିତି ନିର୍ମାଣ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଏହାର କାହାଣୀ ଓ ଅଭିନେତା ଚୟନ ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ୨୦୨୦ ମସିହା ପାଇଁ ପ୍ରଦାନ କରଯାଇଥିବା ୬୮ତମ ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିନେମା ପୁସ୍ତକ ଭାବରେ ବିଶେଷ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହୋଇଥିଲା ।
୨୦୧୪ ମସିହାରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ସୃଜନ ପ୍ରକାଶନଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ରଚିତ ତୃତୀୟ ପୁସ୍ତକ "ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ଗୀତ " ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଆରମ୍ଭରୁ ୧୯୬୯ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା କଥାଚିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୀତ ସହିତ ସେସବୁର ବିବରଣୀ, ସଙ୍ଗୀତକାର ଓ ଗୀତିକାରଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ପରିଚୟ ଏବଂ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସଙ୍ଗୀତର ପରଦା ପଛର କାହାଣୀ ସବୁ ସ୍ଥାନିତ ହୋଇଥିଲା ।
୨୦୧୦ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ଗବେଷଣା ଭିତ୍ତିକ ପ୍ରଥମ ପୁସ୍ତକ "ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା: ରୂପ ରୂପାନ୍ତର" ପକ୍ଷୀଘର ପ୍ରକାଶନୀଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
ଏହି ବହିଟିରେ ପ୍ରାୟ ୫୦ ବର୍ଷର ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଗୀତର ତର୍ଜମା ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
ସେତେବେଳେ ଲେଖା ଯାଇଥିବା ଗୀତ ପଛର କାହାଣୀ, ଗୀତିକାର, ସଙ୍ଗୀତାକର ଓ ଗାୟକ/ଗାୟିକାଙ୍କର ଅନୁଭୂତିକୁ ଏଥିରେ ସ୍ଥାନୀତ କରାଯାଇଥିଲା ।
୨୦୨୦ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ତାଙ୍କ ରଚିତ ପୁସ୍ତକ କାଲିପାଇଁ କାଲିର ସିନେମା ୬୮ତମ ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର ଉତ୍ସବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିନେମା ପୁସ୍ତକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉଲ୍ଲେଖ ଭାବେ ବିବେଚିତ ହୋଇଛି ।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁର ଜିଲ୍ଲାର ଲୁତୁରପଙ୍କଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଜେଜେମା ଜଣେ ଛାନ୍ଦ ଗାୟିକା ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ କଥାଚିତ୍ରର ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଏହାର ଇତିହାସକୁ କାଗଜରେ ଲିପିବଦ୍ଧ କରି ରଖିବାକୁ ମନ ବଳାଇଥିଲେ ।
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତ ଉପରେ ଗବେଷଣା କରିବା ସହିତ ଅତୀତର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ମାଣ ପଛର କାହାଣୀ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି ।
ପୁରୁଣା ଖବର କାଗଜ, ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ବସିଥିବା ନଥିପତ୍ର ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଯାବତୀୟ ଜିନିଷର ସଂରକ୍ଷଣ ଉପରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
"କଳିଙ୍ଗ ରତ୍ନ ସମ୍ମାନ" ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଭା ଓ କଳାକାର ପଞ୍ଜିକରଣ ସଙ୍ଘ ଫୁଲନଖରା କଟକ - ୨୦୧୦
ବିଷୁବମିଳନ ଶିଶୁ ସାହିତ୍ୟିକ ସମ୍ମାନ" ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଚାର ସମିତି କଟକ, ଓଡ଼ିଶା - ୧୯୮୫
ଶିଶୁ ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅବଦାନ ପାଇଁ ସେ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପ୍ରବନ୍ଧ, ଗଦ୍ୟ ଏବଂ କବିତା ସମସ୍ତ ଓଡ଼ିଆ ମାସିକ ପତ୍ରିକା ଏବଂ ସମ୍ବାଦପତ୍ରରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ।
ଡକ୍ଟର ମହାନ୍ତଙ୍କଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ କବିତା ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପାଠ୍ୟ ପୁସ୍ତକ ଗୁଡ଼ିକରେ ରହିଛି ।
ମଣିନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତିଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ "ରିସର୍ଚ୍ଚ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଫର ଓଡ଼ିଆ ଚିଲଡ୍ରେନ ଲିଟ୍ରେଚର " ନାମକ ଏକ ସଂଗଠନ ସହିତ ଡକ୍ଟର ଆଦିକନ୍ଦ ମହାନ୍ତ; ଡକ୍ଟର ମଣିନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତି ଏବଂ ଡକ୍ଟର ବସନ୍ତ କିଶୋର ସାହୁଙ୍କ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ଆଦିକନ୍ଦ ମହାନ୍ତ ଓଡ଼ିଶାରେ ଜନ୍ମତି ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଲୋକନୃତ୍ୟବିଦ୍ ଥିଲେ ।
ସେ ଓଡ଼ିଶାର ଜଣେ ଅଗ୍ରଣୀ ଲୋକନୃତ୍ୟବିଦ୍ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଭାରତର ଲୋକ ସଂସ୍କୃତି ଉପରେ ଗବେଷଣା ପାଇଁ ବେଶ୍ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ ।
ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକ ସଂସ୍କୃତି ଉପରେ ଗବେଷଣା କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେ "ଓଡ଼ିଶାର କୁର୍ମାଲି ଲୋକ ଗୀତ" ପାଇଁ ରାଞ୍ଚି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଡକ୍ଟରେଟ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ।
ବୃତ୍ତିଗତ ଭାବରେ ସେ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଜଣେ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଏସ୍.ଆଇ କର୍ମଚାରୀ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ଶ୍ରୀ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ମହାନ୍ତ ଏବଂ ମାତା ଶ୍ରୀମତୀ ସତ୍ୟଭାମା ମହାନ୍ତ ଥିଲେ।
ସେ ୧୯୮୨ ମସିହାରେ ରାଞ୍ଚି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଏମ.ଏ ରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରସନ୍ନ କୁମାର ପ୍ରଧାନଙ୍କ ଦକ୍ଷ ମାର୍ଗଦର୍ଶନରେ ୧୯୮୮ ମସିହାରେ ରାଞ୍ଚି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଲୋକ ସଂସ୍କୃତି "ଓଡ଼ିଶା କୁର୍ମାଲି ଲୋକଗୀତ"ରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଗବେଷଣା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଡକ୍ଟର ଅଫ୍ ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ର ଉପାଧି ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଡକ୍ଟର ଆଦିକନ୍ଦ ମହାନ୍ତଙ୍କଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ପୁସ୍ତକଗୁଡ଼ିକ ଓଡ଼ିଶା ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ସଂସ୍କୃତି ବିଭାଗଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି।
୧୯୨୨ ମସିହାରେ ନଜରୁଲଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ଚର୍ଚ୍ଚିତ କବିତା ବିଦ୍ରୋହୀ, ବିଜଲୀ ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ପରେ ତାଙ୍କର ୨ଟି କବିତା ପୁସ୍ତକ ପ୍ରଳୟୋଲ୍ଲାସ ଓ ଅଗ୍ନିବୀଣା ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
୧୯୨୩ ମସିହାରେ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ, ନିଜର ଏକ ନାଟକ ବସନ୍ତକୁ ନଜରୁଲଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିଥିଲେ ।
୧୯୨୪ରେ ପ୍ରକାଶିତ ତାଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ବିଷେର ବଂଶୀଉପରେ ବ୍ରିଟିଶ ସରକାର ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲଗାଇଥିଲେ ।
ନଜରୁଲ ୧୮୯୯ ମସିହାରେ ପରାଧୀନ ଭାରତର ବେଙ୍ଗଲ ପ୍ରେସିଡେନ୍ସୀ ଅନ୍ତର୍ଗତ ପଶ୍ଚିମ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ଜିଲ୍ଲାର ଚୁରୁଲିଆଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନାମ କାଜୀ ଫକୀର ଅହମ୍ମଦ ଥିଲା ଓ ସେ ସ୍ଥାନୀୟ ପୀରପୁକୁର ମସଜିଦର ଇମାମ ଓ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଥିଲେ ।
କାଜୀ ସାହିବଜାନ ଓ କାଜୀ ଅଲ୍ଲୀ ହୁସେନ ନାମରେ ନଜରୁଲଙ୍କର ଆଉ ଦୁଇ ଜଣ ଭାଇ ଓ ଉମ୍ମେ କୁଲସୁମ ନାମରେ ଏକ ଭଉଣୀ ଥିଲେ ।
ସେ ସ୍ଥାନୀୟ ଏକ ମଦ୍ରାସାରେ ଇସଲାମିକ ଧର୍ମପାଠ, କୁରାନ ଇତ୍ୟାଦି ପଢ଼ିଥିଲେ ।
୧୯୦୮ରେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିଧନ ପରେ, ନଜରୁଲ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ମସଜିଦର ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ଦାୟିତ୍ୱରେ ରହିଥିଲେ ଓ ସେଥିରୁ ମିଳୁଥିବା ଦରମାରେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ପୋଷଣ ହେଉଥିଲା ।
ପ୍ରମିଳା ବ୍ରାହ୍ମ ସମାଜ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ଥିବାରୁ, ଏହି ବିବାହ ବହୁ ବିରୋଧର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲା ।
ବିବାହ ପରେ ସେ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଓ ପୁତ୍ର ବାବୁଲ ସହିତ କ୍ରୀଷ୍ଣାନଗରଠାରେ ବସବାସ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସମୟରେ ସେ ଶ୍ରମିକ ଓ ଦିନ ମଜୁରିଆଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଅନେକ ସଙ୍ଗୀତ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ନଜରୁଲ ମୁସଲିମ ଧାର୍ମିକ ସଙ୍ଗୀତ, ହିନ୍ଦୁ ଭଜନ, କୀର୍ତ୍ତନ, ଶ୍ୟାମାସଙ୍ଗୀତ ଓ ହିନ୍ଦୁ ଦେବୀ କାଳୀଙ୍କ ବନ୍ଦନା ଆଦି ମଧ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ପିଲାବେଳେ ସେ ନାଟକ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ନିଜ କକା ଫାଜେଲ କରିମଙ୍କ ଲେଟୋରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ ।
ଏଠାରେ ଅଭିନୟ ସହିତ ସେ ଗୀତ ଲେଖିବା ଓ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଲେଟୋରେ ସେ ବଙ୍ଗଳା ଓ ସଂସ୍କୃତ ସାହିତ୍ୟ ସହିତ ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣ, ମହାଭାରତ ଆଦି ପଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେତେବେଳେ ସେ ଚଷାର ସଙ୍ଗ, ଶକୁନି ବଦ୍ଧ, ରାଜ ଯୁଦ୍ଧିଷ୍ଟିରରେ ସଙ୍ଗ, ଦାତା କର୍ଣ୍ଣ, ଆକବର ବାଦଶାହା , କବି କାଳିଦାସ, ବିଦ୍ୟାନ ହୁତୁମ ଓ ରାଜପୁତେର ସଙ୍ଗ ଆଦି ନାଟକ ଲେଖିଥିଲେ ।
୧୯୨୦ ବ୍ରିଟିଶ ସେନାବାହିନୀ ଛାଡ଼ି, ନଜରୁଲ କଲିକତାରେ ବସବାସ କରିଥିଲେ ଓ ସେଠାରେ ବଙ୍ଗୀୟ ମୁସଲମାନ ସାହିତ୍ୟ ସମିତିରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁରଙ୍କୁ ନଜରୁଲ ନିଜର ଗୁରୁ ମନେକରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ କବିତା ଠାକୁରଙ୍କ ପ୍ରଚଳିତ କବିତା ଧାରାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଓ ବିଦ୍ରୋହର ସ୍ୱର ବେଶି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ତାଙ୍କର ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ଚେତନାମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଲେଖା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ରୋହୀ କବି ଆଖ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି ।
ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପାଠ ଅସମାପ୍ତ ଛାଡ଼ି, ୧୯୧୭ ମସିହାରେ ନଜରୁଲ ଅଠର ବର୍ଷ ବୟସରେ ବ୍ରିଟିଶ ସେନାବାହିନୀରେ ଯୋଗଦାନ କରିଥିଲେ ।
ସେ ୪୯ତମ ବେଙ୍ଗଲ ରେଜିମେଣ୍ଟରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କର କରାଚି କାଣ୍ଟନମେଣ୍ଟରେ ପୋଷ୍ଟିଂ ହୋଇଥିଲା ।
ସେଠାରେ ଥିବା ସମୟରେ ସେ ନିଜର ପ୍ରଥମ କବିତା ପୁସ୍ତକ ମୁକ୍ତି ଓ ପ୍ରବନ୍ଧ ବାଉନ୍ଦେଲର ଆତ୍ମକାହାଣୀ ଲେଖିଥିଲେ ।
୧୯୧୦ ମସିହାରେ ନଜରୁଲ ନାଟ୍ୟଦଳ ଛାଡ଼ି ସେ ପ୍ରଥମେ 'ଶିଆରଶଲେ ରାଜ ହାଇସ୍କୁଲ' ଓ ପରେ ଦରିଆରାମପୁର ସ୍କୁଲରେ ନାମ ଲେଖାଇଥିଲେ ।
ସ୍କୁଲରେ ସେ ବଙ୍ଗଳା, ସଂସ୍କୃତ, ଆରବୀୟ, ପାର୍ସି ଆଦି ଭାଷା ଓ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନୀ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ଭାରତର ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗରେ ଥିବା ବୀରଭୁମ ଜିଲ୍ଲା ନିବାସୀ ନଳିନୀ ଦାସ କଫ ବାଉଲଙ୍କର ସନ୍ତାନ ରୂପେ ବିରଭୁମ ନିକଟରେ ଥିବା ରାମ‌ପୁରହାଟ ନିକଟରେ ଥିବା ଏକଛକ ଗ୍ରାମରେ ୧୯୩୩ ମସିହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସ ବାଇଲ ସମ୍ରାଟ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସ ବାଉଲଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମଞ୍ଜୁ ଦାସ ବାଉଲ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ବାଉଲ ଗାୟୀକା ଥିଲେ ଯିଏ ଭାରତୀୟ ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବେଙ୍ଗଲୀ ଲୋକ ଗୀତ ଗାୟୀକା ଥିଲେ ଓ ତାହା ସ‌ହିତ ସେ ଅଣ‌-ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଲେଖିକା ଥିଲେ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସଙ୍କର ତିନି ପୁଅ ମଧ୍ୟରୁ ସୁଭେନ୍ଦୁ ବା ବାପି ଦାସ ବାଉଲ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ସଙ୍ଗୀତକାର ଥିଲେ ଯିଏ ଅଧୁନା ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତକୁ ଜାଗତିକ ମିଶ୍ରଣ ରୂପ ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ଫ୍ରାନସରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ବାସ କରୁଛନ୍ତି ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସ ବାଇଲ ସମ୍ରାଟଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଦିବ୍ୟେନ୍ଦୁ ଦାସ ବାଇଲ ପିତାଙ୍କ ସ‌ହିତ ମିଶି ବାଉଲ ସମ୍ରାଟ ସଙ୍ଗୀତ ମରଣୋତ୍ତର ଦଳ ଗଠନ କରିଛନ୍ତି ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସ ବାଇଲ ସମ୍ରାଟଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ କୃଷ୍ଣେନ୍ଦୁ ଦାସ ବାଉଲ ମଧ୍ୟ ନିଜେ ଜଣେ ବାଉଲ ଓ ପିତାଙ୍କ ସାଥିରେ ମିଶି ସମସ୍ତ ମହାଦେଶ ଭ୍ରମଣ କରି ସାରିବା ପରେ କାନାଡ଼ାରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି ।
ବାଉଲ ସମ୍ରାଟ ଦଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ ନିୟୁ ୟୋର୍କ, ୱାସିଙ୍ଗଟନ, ଟେକ୍ସାସ, କାଲିଫର୍ଣ୍ଣିଆ, ଓଣ୍ଟାରିଓ ।
ବାଉଲ ସମ୍ରାଟ ଦଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ ଆରିଜୋନା, କାଲିଫର୍ଣ୍ଣିଆର ସାନ ଡିଏଗୋ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ।
ବେଙ୍ଗଲରେ ଏକଦା ଭ୍ରମଣକାରୀ ଚାରଣ କବିଙ୍କର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାଉଲ ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ ଐତିହାସିକ ବେଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ ଯାହା ଆଜି ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ଓ ଭାରତରେ ପରିବର୍ତ୍ତୀତ ହୋଇଛି ।
ବାଉଲ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ଓ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଦାସ ସାଙ୍ଗିଆ ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ସାଙ୍ଗିଆ ।
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସ ବାଉଲ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ଓ ଗାୟକ ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ବାଉଲ ପରମ୍ପରାର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ ।
କେହି କେହି ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଦାସ ନାମରେ ଡାକୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେହି ନାମରେ ଅନେକ ଲୋକ ଥିବାରୁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଏଡ଼େଇବା ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସ ବାଉଲ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ସୋହାନା ସାବା ଜଣେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ମଡେଲ ତଥା ନର୍ତ୍ତକୀ, ଯିଏକି ମୁଖ୍ୟତଃ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଦୂରଦର୍ଶନ ଏବଂ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଢାକାଠାରେ ଜନ୍ମିତ ସୋହାନା ଜଣେ ନର୍ତ୍ତକୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଜଣେ ମଡେଲ ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ବିଜ୍ଞାପନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ୨୦୦୬ ମସିହାରେ ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଆଇନା ଜରିଆରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପାଇଁ ସେ ମରିଲୋ ପ୍ରଥମ ଆଲୋ ଆୱାର୍ଡ଼ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଭିନେତ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
୨୦୦୬ ମସିହାରେ ସୋହାନା ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ କାର୍ଯ୍ୟକରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ପ୍ରଥମ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଥିଲା ଆଇନା, ଯାହର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ କବୋରୀ ସରୋବର ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପାଇଁ ସେ ମେରିଲୋ ପ୍ରଥମେ ଆଲୋ ଆୱାର୍ଡ଼ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଭିନେତ୍ରୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ।
ସେହି ବର୍ଷ ସେ ଖେଳଘର ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ରରେ ରେହାନା ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ମର୍ଶୁଦୁଲ ଇସ୍‌ଲାମ ।
ସେ କିଣ୍ଡରଗ୍ରାର୍ଟନର ଅଜିମପୁର ଲେଡିଜ୍ କ୍ଲବ୍‌ରୁ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାଗ୍ରହଣ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ୟୁନିଭର୍ସିଟି ଲାବ୍ରୋଟାରୀ ସ୍କୁଲ ଓ କଲେଜରୁ ୨୦୦୨ ମସିହାରେ ସେ ତାଙ୍କର ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିବା ପରେ ୨୦୦୪ ମସିହାରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମହିଳା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଉଚ୍ଚ ମାଧ୍ୟମିକ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିଥିଲେ ।
ସୋହାନା ସାବା ଜଣେ ନର୍ତ୍ତକୀ ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ନୃତ୍ୟରେ ସେ ପ୍ରଶଂସା ସାଉଁଣ୍ଟିବାପରେ ସେ ମଡେଲ ଭାବରେ ବିଭିନ୍ନ ବିଜ୍ଞାପନ ପାଇଁ ଅଡିସନ୍ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ କିଛି ଦୂରଦର୍ଶନ ବିଜ୍ଞାପନରେ ଅଭିନୟ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସୋହାନା କିଛି ଦୂରଦର୍ଶନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୮ ମସିହାରେ ସୋହାନାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ୩ୟ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଫଲାନି ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ବୁଲ୍‌ବୁଲ୍ ଲଳିତ କଳା ଏକାଡେମୀ ଏବଂ ଛାୟାନଉତରେ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଉଥିଲେ ।
ସେ ଢାକାର ଶାନ୍ତୋ-ମାରିଅମ୍ ୟୁନିଭର୍ସିଟି ଅଫ୍ କ୍ରିଏଟିଭ୍ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଫ୍ୟାସନ୍ ଡିଜାଇନିଂରେ ସ୍ନାତକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ତାରାନା ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ୁଥିବାବେଳେ ମାତ୍ର ୫ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ପିମ୍ପଲ ଓ ସୁଟର ଭଳି ନାଟକରେ ଏକ ଜନ୍ଦାର ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ତାରାନା କଲେଜରେ ପଢ଼ୁଥିବାବେଳେ ଏକ ଦୂରଦର୍ଶନ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହାପରେ ସେ ରଙ୍ଗୀନ ଦୁନିଆରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନେତା ଫାରୁକ୍‌ଙ୍କର ସାନ ଭଉଣୀ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହାପରେ ସେ ବଙ୍ଗାଳୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସାହେବରେ କାମ କରିଥିଲେ ।
ତାରାନା ହାଲିମ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ରାଜନୈତିଜ୍ଞ, ପ୍ରାକ୍ତନ ଆଇନଜୀବୀ, ଦୂରଦର୍ଶନ ଏବଂ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅଭିନେତ୍ରୀ ଓ ନାଟ୍ୟକାର ।
ସେ ପ୍ରଥମେ ଜଣେ ଦୂରଦର୍ଶନ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଜାନୁଆରୀ ୨୦୧୮ରେ ତାଙ୍କୁ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଏକ ରାଜ୍ୟର ସୂଚନା ବିଭାଗ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହାପୂର୍ବରୁ ସେ ଦୂରସଞ୍ଚାର ବିଭାଗର ମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ଜୁଲାଇ ୨୦୧୪ରୁ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ସରକାର ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ବାପା ଏମ୍ଏ ହାଲିମ ଜଣେ ଆୟକର ବିଭାଗର ଆୟୁକ୍ତ ଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଏବଂ ପରେ ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ଅର୍ଥ ବିଭାଗ ମନ୍ତ୍ରାଳୟରେ ଜଣେ ସଚିବ ଭାବରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ତାରାନା ଅଭିନୟ ସ‌ହିତ ନିଜର ପାଠ ପଢ଼ା ଜାରି ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ସେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଆଇନ ବିଜ୍ଞାନରେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିବାବେଳେ ଉମୟ ଟିଭିର ଏକ ନାଟକରେ ମଦିନା ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେତେବେଳେ ଦର୍ଶକ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୭୮ ମସିହାରେ ଅମଜାଦ ହୁସେନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅମିତାଭ ଗୋଲାପିରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ତାରାନା ବଙ୍ଗବନ୍ଧୁ ସାଂସ୍କୃତିକ ଜାତି ନାମକ ଏକ ସାଂସ୍କୃତି ସଂସ୍ଥାରେ କାମ କରୁଥିଲେ ।
ରାଜା ମାଲାୟା ରାଜ୍ୟର ୯ଟି ବଂଶାନୁକ୍ରମିକ ଶାସକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପାଇଁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ରାଜାଙ୍କ ଭୂମିକା ମୁଖ୍ୟତଃ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ , ୧୯୯୪ର ସମ୍ବିଧାନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବା ପରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ତଥା ଉପର ଗୃହର ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ବାଛିବା କ୍ଷମତା ରାଜଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଛି ।
ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ କ୍ଷମତା କେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ବିଧାନ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବିଭକ୍ତ ।
୨୨୨ ସଦସ୍ୟ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେୱାନ ରାକ୍ୟାଟ୍ର ସଭ୍ୟ ସର୍ବାଧିକ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପାଇଁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଦେୱାନ ନେଗାରା ୭୦ ସଦସ୍ୟ ବିଶିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଦସ୍ୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ତିନି ବର୍ଷ ।
13ଟି ରାଜ୍ୟ ବିଧାନ ସଭାଦ୍ୱାରା ୨୬ ଜଣ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ୪୪ ଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସୁପାରିଶ କ୍ରମେ ରାଜା ନିଯୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି ।
ସଂଖ୍ୟାଧିକ ଲୋକ ମାଳୟ ବଂଶୋଓଦ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଚୀନ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ମୂଳର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଇସଲାମ ହେଉଛି ସରକାରୀ ଧର୍ମ, କିନ୍ତୁ ଅଣ-ମାଳୟ ନାଗରିକମାନେ ଅନ୍ୟ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାର ସ୍ୱାଧୀନତା ରହିଛି।
୧୭୮୬ ମସିହାରେ ପେନାଙ୍ଗଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମାଲେସିଆର ରାଜ୍ୟଗୁଡିକ ବ୍ରିଟିଶ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଏକ ଉପନିବେଶ ପାଲଟିଥିଲେ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୯୬୩ ରେ, ମାଲୟ, ସିଙ୍ଗାପୁର ଏବଂ ବୋର୍ନିଓ ଅଂଶ ମିଳିତ ହୋଇ ମାଲେସିଆ ସଂଘର ଗଠନ ହୋଇଥିଲ ।
୧୯୬୫ ରେ, ଏହି ସଂଘରୁ ସିଙ୍ଗାପୁରକୁ ବହିଷ୍କାର କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ମାଲେସିଆ ଓ ସିଙ୍ଗାପୁର ଦୁଇଟି ସାର୍ବଭୌମ ରାଷ୍ଟ୍ର ଭବେ ଗନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଯେତେବେଳେ ୟୁରୋପୀୟମାନେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଲେ, ମାଲାକା ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଣିଜ୍ୟ ବନ୍ଦର ହେଲା ।
ଏହା ଛଡା ତିନୋଟି କେନ୍ଦ୍ର ଶାସିତ ଅଞ୍ଚଳ ଯଥା କୁଆଲାଲମ୍ପୁର, ପୁଟ୍ରଜୟା ଏବଂ ଲାବୁଆନ୍ ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
ପୁରୁଷମାନଙ୍କଠାରେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଏ ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅନ୍ୟ ବିପଦ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ଥାଏ ।
ଚିକିତ୍ସା ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରୋଟୋନ ପମ୍ପ ଇନହିବିଟର ସାହାଯ୍ୟରେ କରାଯାଏ ଓ ଏହାର ପ୍ରକାର ଉପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଚିକିତ୍ସା ନିର୍ଭର କରେ ।
ବାରେଟ ଏସୋଫେଗସ ରୋଗରେ ଗ୍ରାସନଳୀର ନିମ୍ମ ଭାଗରେ ଥିବା ସ୍କ୍ୱାମସ ଏପିଥେଲିଅମ ଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ କଲମନାର ଏପିଥେଲିଅମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥାଏ ।
ବିପଦ କାରକ ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଡିମେନ୍ସିଆ, ଦୃଷ୍ଟିହାନି, ଶ୍ରବଣହାନୀ ଏବଂ ମଦ୍ୟପାନ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସକ୍ରିୟକାରୀ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ ସଂକ୍ରମଣ, ଯନ୍ତ୍ରଣା କିମ୍ବା ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣ ଯନ୍ତ୍ର, ଚଷମା, ପିଇବାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ତରଳ ପଦାର୍ଥ ଶୟନ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଶାନ୍ତ ବାତାବରଣ ଓ ଏକ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଘଣ୍ଟା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଏ ।
ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଥିବା ରୋଗୀ ଏକ ସାଧାରଣ ଯତ୍ନ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଉନ୍ନତି କରୁଥିବା ଲକ୍ଷ କରାଯାଏ ।
ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଥିବା ରୋଗୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାୟ ୪୦% ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି ।
୧୮୮୦ ଦଶକର ଶେଷ ଭାଗରେ ପୁଣେସ୍ଥିତ ସାମାଜିକ ସଂସ୍କାରକ ଜୋତିରାଓ ଫୁଲେ ମରାଠୀ ଶବ୍ଦ 'ଦଳିତ' ହିନ୍ଦୁ ସମାଜରେ ଅତ୍ୟାଚାର ଭୋଗୁଥିବା, ବହିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିବା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ ।
ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଂସ୍କୃତରେ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି "ବିଭାଜିତ, ବିଭାଜିତ, ଭଙ୍ଗା ଓ ବିକ୍ଷିପ୍ତ" ।
ଏହା ଅନ୍ୟ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବର "ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ" ଜାତିମାନେ ଭୋଗୁଥିବା ଅତ୍ୟାଚାର ଅର୍ଥରେ ଫୁଲେ ବୋଧହୁଏ ପ୍ରଥମ କରି ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ ।
ଦଳିତ ଶବ୍ଦଟି ବ୍ରିଟିଶ ଶାସନ କାଳରେ ୧୯୩୫ ପୂର୍ବରୁ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଜନଗଣନା ବର୍ଗୀକରଣ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ।
ଏହାର ବ୍ୟବହାରକୁ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞ, ସଂସ୍କାରକ ଓ ନିଜେ ଜଣେ ଦଳିତ ବି. ଆର. ଆମ୍ବେଦକର ଲୋକପ୍ରିୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଜାତି ନିର୍ବିଶେଷରେ ସମସ୍ତ ନୀଷ୍ପୀଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦଳିତ ସଂଜ୍ଞାବଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ଚାରିଜାତି ବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ବାଦ ପଡ଼ି ନିଜକୁ ପଞ୍ଚମ ବର୍ଣ୍ଣ ଭାବୁଥିବା ଓ ନିଜକୁ "ପଞ୍ଚମ" ବୋଲି ପରିଚୟ ଦେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲା ।
୧୯୭୦ ଦଶକରେ ଦଳିତ ପାନ୍ଥର୍ସ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଗୋଷ୍ଠୀଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବା ପରେ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ଆହୁରି ବଢ଼ିଥିଲା ।
ଦଳିତ ଶବ୍ଦ ପାରମ୍ପାରିକ ହିନ୍ଦୁ ଜାତିପ୍ରଥା ବାହାରେ ଥିବା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନାଇବା ପାଇଁ ଏକ ଆତ୍ମ-ପ୍ରୟୋଗ ଧାରା ।
ଦଳିତମାନେ କେବେ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶର ଅଂଶ ହୋଇଥିଲେ ତାହା ସହଜରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ।
ଭୀମରାଓ ଆମ୍ବେଦକର କହିଥିଲେ ଯେ ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣବାଦ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚତା ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ ହେତୁ ପ୍ରାୟ ଖ୍ରୀ.ପୂ. ୪୦୦ କାଳରେ ଭାରତୀୟ ସମାଜରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟତା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
କିଛି ହିନ୍ଦୁ ପୁରୋହିତ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ଲୋକଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତା କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନିମ୍ନ ଜାତିର ପଦବୀରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାତି ହରାଇଥିବା ଏକନାଥ ଭକ୍ତିବାଦ କାଳରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଲଢ଼ିଥିଲେ ।
ଦଳିତ "ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ" ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଥିବା ଭାରତର ସର୍ବନିମ୍ନ ଜାତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିବା ଏକ ନାମ ।
ଦଳିତମାନଙ୍କୁ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାରୁ ବାଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ବର୍ଣ୍ଣ ଗଠନ କରିବା ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଦଳିତମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ, ବୌଦ୍ଧ, ଶିଖ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ, ଇସଲାମ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧର୍ମବିଶ୍ୱାସ ସମେତ ବିଭିନ୍ନ ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି ।
ଏହା ପରେ ସେ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ପ୍ରଥମ ଦଶଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ରଖି ଉତ୍ତୀର୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ।
ବିହାର ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ କଲେଜ, ପାଟନାରୁ ୧୯୫୪ ମସିହାରେ ସିଭିଲ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂରେ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପାସ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଇଂଲାଣ୍ଡରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରୀ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ଜଣେ ବେଦବିତ୍ ଜ୍ଞାନୀ ତଥା ଉଚ୍ଚଚିନ୍ତାଧାରାର ବ୍ୟକ୍ତି ଥିବାରୁ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ସେ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ବେଦ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଭିନ୍ନ ବହି ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ୨୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ଏକ ପୁସ୍ତକ ବେଦ ମନୁଷ୍ୟକୃତ କି ଏକ କାଳଜୟୀ ତଥା ଚର୍ଚ୍ଚିତ ପୁସ୍ତକ ।
ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଖବର କାଗଜରେ ବେଦ ସମ୍ପର୍କିତ ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚଶହରୁ ଅଧିକ ଲେଖା ପ୍ରକାଶ ପାଇସାରିଛି ।
ତାଙ୍କର ଲିଖିତ ଅନେକ ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟରୁ ବେଦ ବିଦ୍ୟା ଆଧାରିତ କେତୋଟି ଲୋକପ୍ରିୟ ପୁସ୍ତକ ହେଉଛି ଋଗବେଦ ସୌରଭ, ଅଥର୍ବ ବେଦ ସୌରଭ, ସାମବେଦ ସୌରଭ ତଥା ଜଜୁର୍ବେଦ ସୌରଭ ।
ବେଦକୁ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବାପାଇଁ ସେ ସରଳ ଭାଷାରେ ଅନେକ ଭାଷ୍ୟ ରଚନା କରିଯାଇଛନ୍ତି ।
ଏହାଛଡା ସେ ଡଃ ଏମ୍. ବିଶ୍ୱେସରାୟ ଓ ଡଃ ଏ. ଏନ୍. ଖୋସଲା ଭଳି ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱଙ୍କ ଜୀବନୀ ରଚନା କରିଛନ୍ତି ।
ଚାକିରି ଜୀବନରୁ ଅବସର ନେବା ପରେ ସେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜ ତଥା ବୈଦିକ ଅନୁସନ୍ଧାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଛନ୍ତି ।
ଭୁବନେଶ୍ୱରସ୍ଥ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜର ସଭାପତି ଭାବେ ସେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ।
ନବରାତ୍ରୀ ସମୟରେ ନଅ ଗୋଟି ଦେବୀଙ୍କର ମୃଣ୍ମୟ ପିତୁଳାକୁ ପୂଜା କରିବା ଅପେକ୍ଷା ବେଦ ସମ୍ମତ ପଦ୍ଧତିରେ ନଅ ଜଣ ଗୁଣୀ ବୟୋବୃଦ୍ଧା ମହିଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିବା ପ୍ରଥା ସେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ବେଦସ୍ଥ ଜ୍ଞାନ ବିତରଣ କରିବା ସହ ବେଦ ସମ୍ମତ ପଦ୍ଧତିକୁ ଅଧିକ ଲୋକ ପ୍ରିୟ କରାଇବା ସହ ଏହି ପ୍ରଥାକୁ ଓଡ଼ିଶାର ପୁର ପଲ୍ଲୀରେ ପହଞ୍ଚାଇବା ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ।