polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ସେ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମରିକ ସମ୍ମାନ ପରମବୀର ଚକ୍ରର ପ୍ରଥମ ପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସେ ମରଣୋତ୍ତର ଭାବେ ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୧୮ ମସିହାରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ରାଣେ ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ବ୍ରିଟିଶ ଭାରତୀୟ ସେନାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଯୁଦ୍ଧ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ସୈନ୍ୟବାହିନୀରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ୧୫ ଡିସେମ୍ବର ୧୯୪୭ ମସିହାରେ "ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ଆର୍ମି କର୍ପସ୍ ଅଫ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟର୍ସ", ବମ୍ବେ ଇଞ୍ଜିନିୟର୍ ଗ୍ରୁପରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଏପ୍ରିଲ ୧୯୪୮ ମସିହାରେ, ୧୯୪୭ ମସିହାର ଭାରତ-ପାକିସ୍ତାନ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ, ରାଣେ ଅନେକ ସଡ଼କ ଅବରୋଧ ଏବଂ ଖଣି କ୍ଷେତ୍ର ସଫା କରିବାରେ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରି ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟବାହିନୀଦ୍ୱାରା ରାଜାଉରୀକୁ କାବୁ କରିବାରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଆଗକୁ ବଢୁଥିବା ଭାରତୀୟ ଟ୍ୟାଙ୍କର ପାଇଁ ରାସ୍ତା ସଫା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା ।
ରାମ ରଘୋବା ରାଣେ ୨୬ ଜୁନ ୧୯୧୮ ମସିହାରେ କର୍ଣ୍ଣାଟକର ଚେଣ୍ଡିଆ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ଗରିବ ପୁରୋହିତ ଏବଂ କୋଙ୍କଣୀ ଭାଷାଭାଷୀ ମରାଠା ପରିବାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ରାଘୋବା ପି ରାଣେ କର୍ଣ୍ଣାଟକର ଉତ୍ତର କନ୍ନଡ ଜିଲ୍ଲାର ଗାଁର ଜଣେ ପୋଲିସ କନଷ୍ଟେବଳ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରାଯାଉଥିବାରୁ ଶ୍ରୀ ରାଣେଙ୍କ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ଜିଲ୍ଲା ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୩୦ ମସିହାରେ, ରାମ ରାଣେ ଅସହଯୋଗ ଆନ୍ଦୋଳନଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯାହା ଗ୍ରେଟ ବ୍ରିଟେନରୁ ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ଆନ୍ଦୋଳନ କରିଥିଲା ।
ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ତାଙ୍କର ଯୋଗଦାନ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତାରେ ପକାଇଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତା ପରିବାରକୁ ନିଜ ଗାଁକୁ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ଭାରତୀୟ ସେନାର ବେସାମରିକ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ସଦସ୍ୟ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ ।
୨୨ ବର୍ଷ ବୟସରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ ରାଣେ ବ୍ରିଟିଶ ଭାରତୀୟ ସେନାରେ ଯୋଗଦେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ।
୧୦ ଜୁଲାଇ ୧୯୪୦ ମସିହାରେ, ରାଣେ ବମ୍ବେ ଇଞ୍ଜିନିୟର୍ ଗ୍ରୁପରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ "ସର୍ବୋତ୍ତମ ନିଯୁକ୍ତି" ଭାବରେ ଯୋଗ୍ୟତା ହାସଲ କରି ତାଙ୍କୁ କମାଣ୍ଡାଣ୍ଟଙ୍କ ବାଡି ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ସେ କରାମ ସିଂଙ୍କ ସହ ପରମ ବୀର ଚକ୍ରର ପ୍ରଥମ ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରାପ୍ତକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ ।
ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁ ଏହାର ଶୁଭାରମ୍ଭ ହେବାର ତିନି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ପାଞ୍ଚ ନିୟୁତ ଡାଉନଲୋଡ୍ ଅତିକ୍ରମ କରି ଏହାକୁ ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ସରକାରୀ ଆପ୍ ଭାବରେ ପରିଣତ କଲା ।
୨୯ ଅପ୍ରେଲ ୨୦୨୦ରେ ସମସ୍ତ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆପ୍ ଡାଉନଲୋଡ୍ କରି ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରିଛନ୍ତି - "କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେମାନେ ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁରେ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ଥିତି ସମୀକ୍ଷା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଆପ୍ ସୁରକ୍ଷିତ କିମ୍ବା କମ୍ ବିପଦ ଦେଖାଏ ସେତେବେଳେ ଯାତାୟତ କରିବେ ।
" କେନ୍ଦ୍ର ଗୃହ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଏହା ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ କୋଭିଡ-୧୯ କଣ୍ଟେନମେଣ୍ଟ ଜୋନରେ ରହୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଆପ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଅଟେ।
ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆରାମ ସହିତ ୪ ମଇଠାରୁ ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଶବ୍ୟାପୀ ଲକଡାଉନ୍ ସମ୍ପ୍ରସାରଣ ସହିତ ସରକାର ଏହି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଆପର ଉଲ୍ଲିଖିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି, କୋଭିଡ-୧୯ ଭୂତାଣୁ ସମ୍ପର୍କିତ ସଚେତନତା ପ୍ରସାର କରିବା ଏବଂ ଭାରତର ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସେବାକୁ ସଂଯୋଗ କରିବା ।
ଏହି ଆପ୍ କୋଭିଡ-୧୯ର ବିପଦକୁ ଧାରଣ କରିବା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଭ୍ୟାସ ଏବଂ ଉପଦେଷ୍ଟା ବାଣ୍ଟିବା ପାଇଁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବିଭାଗର ପଦକ୍ଷେପକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହା ଏକ ଟ୍ରାକିଂ ଆପ୍ ଯାହା କରୋନାଭାଇରସ୍ ସଂକ୍ରମଣକୁ ଟ୍ରାକ୍ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ମାର୍ଟଫୋନର ଜିପିଏସ୍ ଏବଂ ବ୍ଲୁଟୁଥ୍ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ବ୍ୟବହାର କରେ ।
ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁ ଆପଟି ଆଣ୍ଡ୍ରୋଏଡ ଏବଂ ଆଇଓଏସ ମୋବାଇଲ ଅପରେଟିଙ୍ଗ ସିଷ୍ଟମରେ ଉପଲବ୍ଧ ।
ବ୍ଲୁଟୁଥ୍ ଏବଂ ଜିପିଏସ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବ୍ୟବହାର କରି, ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁ ଆପ୍ ବିପଦ ସଂକେତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଯଦି ଜଣେ କୋଭିଡ-୧୯ ସଂକ୍ରମିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଖାପାଖି ଆସନ୍ତି ଏହା ବିପଦ ସଙ୍କେତ ଦର୍ଶାଇଥାଏ ।
ମଇ ୬ ତାରିଖରେ ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁର ସୁରକ୍ଷା ଦୁର୍ବଳତା ହେତୁ "କିଏ ସଂକ୍ରମିତ, ଅସୁସ୍ଥ ବା ନିଜ ପସନ୍ଦର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆତ୍ମ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରିଛି" ତାହା ହ୍ୟାକରମାନେ ଜାଣିପାରିବେ ବୋଲି ରବର୍ଟ ବାପ୍ଟିଷ୍ଟ ଟ୍ୱିଟ କରି କହିଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ, ଭାରତୀୟ ସଂସଦ ଏବଂ ଗୃହ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟରେ କେତେ ଲୋକ ଅସୁସ୍ଥ ଏବଂ ସଂକ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ ସେ ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ ସେ ସୂଚନା ଦେଇଥିଲେ ।
ଆପର ସର୍ତ୍ତାବଳୀ ଏବଂ ଚୁକ୍ତିନାମାଗୁଡ଼ିକର ଏକ ଧାରା ଅନୁସାରେ ବ୍ୟବହାରକାରୀ “ନିଜର ସୂଚନା କିମ୍ବା ଏହାର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ କୌଣସି ଅନଧିକୃତ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଭାରତ ସରକାର ଦାୟୀ ରହିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ସେ ରାଜି ଏବଂ ସ୍ୱୀକାର କରିବେ” ବୋଲି ଇକୋନୋମିକ ଟାଇମ୍ସ ଦର୍ଶାଇଥିଲା ।
ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ସୋର୍ସ କୋଡ଼ ସାଧାରଣରେ ମୁକ୍ତ ଭାବେ ବିତରଣ କରିବା ପାଇଁ ନାମକ ଅନେକ ସଫ୍ଟଓୟାର ଡେଭଲପରମାନେ ଡାକରା ଦେଇଥିଲେ ।
ମଇ ୧ ତାରିଖରେ ଟ୍ୱିଟରରେ ଏଲିଅଟ ଆଲଡରସନ ଛଦ୍ମନାମ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଫରାସୀ ନୈତିକ ହ୍ୟାକର ରବର୍ଟ ବାପ୍ଟିଷ୍ଟ ଏହି ଆପରେ ସୁରକ୍ଷା ସମସ୍ୟା ରହିଛି ବୋଲି ଦାବି କରିଥିଲେ ।
ଭାରତ ସରକାର ଓ ଆପ୍ ଡେଭଲପରମାନେ ଏହି ଦାବିର ଉତ୍ତରରେ ବାପ୍ଟିଷ୍ଟ ଏଥି ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥିବାରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଶଙ୍କାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ ।
ଏହି ଆପ୍ ଭୂତାଣୁ-ସଂକ୍ରମିତ ଜନସଂଖ୍ୟା ବଣ୍ଟନକୁ ଗଣନା କରିବା ପାଇଁ ଡିଜାଇନ ହୋଇଥିବାରୁ ଲୋକଙ୍କ ଅବସ୍ଥିତି ଡାଟା ସାଇତି ରଖିବା ଏକ ତ୍ରୁଟି ନୁହେଁ ବରଂ ଆପର ଏକ ଉଲ୍ଲିଖିତ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ବୋଲି ଆପର ଡେଭଲପରମାନେ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ।
ଯେକୌଣସି ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସୂଚନା ବିପଦରେ ଥିବା କଥା ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇନାହିଁ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କହିଥିଲେ ।
ସରକାର ଉଭୟ ସରକାରୀ ତଥା ବେସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଆପ୍ ଡାଉନଲୋଡ କରିବା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିବା ପରେ କଂଗ୍ରେସ ଦଳର ନେତା ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁ ଆପ୍ ଏକ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ନିରୀକ୍ଷଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବୋଲି କହିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆପ୍ ବିଷୟରେ ସମାନ ଧରଣର ଚିନ୍ତାଧାରା ବ୍ୟକ୍ତି କରିଥିଲେ ।
ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ସ ଏବଂ ସୂଚନା ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ମନ୍ତ୍ରୀ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଦାବିକୁ ମିଥ୍ୟା ଏବଂ ଏହି ଆପକୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଥିବା ଦର୍ଶାଇ ଏହି ସମସ୍ୟାର ଜବାବ ଦେଇଥିଲେ ।
ଇଂରାଜୀ, ହିନ୍ଦୀ, ତେଲୁଗୁ, କନ୍ନଡ, ମାଲାୟାଲମ୍, ତାମିଲ, ପଞ୍ଜାବୀ, ବଙ୍ଗାଳୀ, ଓଡ଼ିଆ, ଗୁଜରାଟୀ, ମରାଠୀ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଅଧିକ ଭାରତୀୟ ଭାଷାରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେବ ବୋଲି ଆଶା କରାଯାଉଥିଲା ।
"କୋଭିଡ-୧୯ ଅଦ୍ୟତନ" ସ୍ଥାନୀୟ ଏବଂ ଜାତୀୟ କୋଭିଡ-୧୯ ଭୂତାଣୁ ସଂକ୍ରମଣ ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ଦର୍ଶାଇଥାଏ ।
ଏହି ଆପ୍ ଏକ ପ୍ଲାଟଫର୍ମରେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି ଯାହା ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ପ୍ରୋଗ୍ରାମିଂ ଇଣ୍ଟରଫେସ୍ ପ୍ରଦାନ କରିପାରିବ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ପ୍ରୋଗ୍ରାମ, ମୋବାଇଲ୍ ଆପ୍ଲିକେସନ୍ ଏବଂ ୱେବ୍ ସର୍ଭିସ୍ ଏହି ଆପରେ ଥିବା ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ଏବଂ ତଥ୍ୟର ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ ।
ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁ ହେଉଛି କୋଭିଡ-୧୯ ଭୂତାଣୁ ଟ୍ରାକିଂ ସମ୍ପର୍କିତ ଏକ ମୋବାଇଲ ଆପ୍ଲିକେସନ ।
ଏହି ସେଣ୍ଟରଟି ଭାରତର ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ସ ଏବଂ ସୂଚନା ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଭାଗ ଅନ୍ତର୍ଗତ ।
ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ସମ୍ପର୍କିତ ତଥ୍ୟ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ତଥ୍ୟ କେହି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁର ଏକ ଦଳ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ।
ଏହି ଆପ୍ ହେଉଛି କରୋନା କବଚ ନାମକ ଏକ ଆପର ଏକ ଅଦ୍ୟତନ ସଂସ୍କରଣ, ଯାହା ଭାରତ ସରକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
କୌଣସି ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କର ଆରୋଗ୍ୟ ସେତୁ ଆପର ତଥ୍ୟକୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ସଂସ୍ଥାଗଣ ଦେଖିପାରିବେ:
କୌଣସି ତୃତୀୟ ପକ୍ଷ ତଥ୍ୟ ଦେଖିବାର ସମ୍ଭାବନାକୁ ନେଇ ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଡାହାଣୀ ଖୋଜା, କ‌ହିଲେ ଡାହାଣୀ ନାମଧାରୀ କୌଣସି ଲୋକ‌‌କୁ ବା ଗୁଣି ଗାରେଡ଼ିର ପ୍ରମାଣ ଥିଲେ ତାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ବୁଝାଏ ।
ଆଫ୍ରିକା ଓ ଏସିଆ ଭଳି ଦେଶମାନଙ୍କରେ, ସବ-ସାହାର ଆଫ୍ରିକା ଓ ପାପୁଆ ନିଉ ଗିନି ଅଞ୍ଚଳରେ ଡାହାଣୀ ଖୋଜା ହେବାର ଖବର ମିଳୁଛି ଓ ସାଉଦି ଆରବ ତ‌ଥା କାମେରୁନରେ ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ କାନୁନ ବିଧେୟକ ପାସ ହୋଇଛି ।
କଥାରେ ଅଛି ଜଣେ ଲୋକ ଆଉ ଜଣେ ଲୋକ ଉପରେ ଯାଦୁ କରିଥିଲେ ଓ ଯଦି ତାହା ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇ ନାହିଁ, ତା'ହେଲେ ଯାଦୁରେ ପ୍ରଭାବିତ ଲୋକ ଗୋଟିଏ ପବିତ୍ର ନ‌ଦୀକୁ ନେଇ ତାହାକୁ ବୁଡ଼େଇ ଦିଆଯାଏ ।
ଯଦି ଲୋକର କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହୁଏ, ତେବେ ନ‌ଦୀ ତାକୁ ନିରପରାଧ ଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଓ ତେବେ ଯାଦୁ କରିଥିବା ଲୋକ‌କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଆଯାଏ ଓ ସେହି ଲୋକର ଘର ଅନ୍ୟ ଲୋକଟି ନେଇଯାଏ ।
ସାରା ପୃଥିବୀରେ ଗୁଣିଗାରେଡ଼ି ନିମନ୍ତେ ବିଭିନ୍ନ ସମାଜରେ ଡାହାଣୀ ଖୋଜା ଚାଲିଛି ।
ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଜନିତ ଦୁର୍ଭଗ୍ୟ କବଳରେ ଥିବା ଲୋକ‌କୁ ଗୁଣିଆମାନେ ଡାହାଣୀ ଲାଗିଥିବା କଥା କ‌ହି ଏକ ମନ୍ଦ ଧାରଣା ସୃସ୍ଟି କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି ।
ଆମେରିକା, ଏସିଆ ଓ ଆଫ୍ରିକାରେ ଏହିଭଳି କାମ ସାମୟିକ ଭାବରେ ହେଉଥିବାର ରିପୋର୍ଟ ମିଳୁଛି ଯାହା ଗୁଣିଗାରେଡ଼ିର ମାନବିକ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ବିଶ୍ୱାସ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଉଛି ।
ପ୍ରଚଳିତ ଭାଷାମାନଙ୍କରେ ରାଜଦ୍ରୋହୀ, ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଲୋକଙ୍କୁ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ କାରଣରୁ ଖୋଜାଯିବାକୁ ଏହି 'ଡାହାଣୀ ଖୋଜା' ପରିସରରେ ନିଆଯାଉଛି ଯାହାର ମୂଳ ଲକ୍ଷ ବିରୋଧୀମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ରହୁଛି ।
ଏକ ଅନୁଶୀଳନରୁ ଜଣାଯାଏ, ଗୁଣୀଗାରେଡ଼ି ବିଶ୍ୱାସ ସ‌ହିତ ଅଣସାମାଜିକ ମନୋବୃତ୍ତି ଜଡ଼ିତ ଥାଏ ଯେପରିକି ନିମ୍ନ ସ୍ତରର ବିଶ୍ୱାସ ।
ଅନ୍ୟ ଏକ ଅନୁଶୀଳନରୁ ଜଣାଯାଏ, ଅଧିକ ଆୟ ଯୋଗୁ ଅଧିକ ଡାହାଣୀ ହତ୍ୟା ତାଞ୍ଜାନିଆରେ ହୁଏ ।
ଶଙ୍କର କୁରୁପ ୩ ଜୁନ୍ ୧୯୦୧ ମସିହାରେ କୋଚିନ୍ (ବର୍ତ୍ତମାନ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟ କେରଳର ଏର୍ନାକୁଲମ୍ ଜିଲ୍ଲା ଅନ୍ତର୍ଗତ) ନାୟଥୋଡେରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ନିଜର ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ନାୟଥୋଡେ ଏବଂ ପେରୁମ୍ବାଭୁରର ସ୍ଥାନୀୟ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ କରିଥିଲେ, ପରେ ସପ୍ତମ ମାନକ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ସେ ମୁବାତ୍ତୁପୁଝାସ୍ଥିତ ଏକ ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଭର୍ନାକୁଲାର ଉଚ୍ଚ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ସେ ମାତ୍ର ୧୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ କୋଟ୍ଟାମାମ କନଭେଣ୍ଟ ସ୍କୁଲର ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ନିଜର କ୍ୟାରିଅର୍ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ମଧ୍ୟରେ ମାଲାୟାଲମ୍ ପଣ୍ଡିତ ଏବଂ ବିଦ୍ୱାନ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୨୭ ମସିହାରେ ସେ ତିରୁଭିଲ୍ଲୁମାଳା ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମାଲାୟାଲମ ପଣ୍ଡିତ ଭାବେ ଏବଂ ୧୯୨୭ ମସିହାରେ ଥ୍ରୀସୁର ତାଲିମ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ ।
ପରେ ୧୯୩୧ ମସିହାରେ ସେ ମହାରାଜା କଲେଜ, ଏର୍ନାକୁଲମରେ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ୧୯୫୬ ମସିହାରେ ପ୍ରଫେସର ଭାବରେ ସେବାରୁ ଅବସର ନେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଅଲ ଇଣ୍ଡିଆ ରେଡିଓର ଥିରୁବନନ୍ତପୁରମ୍ ଷ୍ଟେସନରେ ନିର୍ମାତା ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଜି. ଶଙ୍କର କୁରୁପ, ଜଣେ ଭାରତୀୟ କବି, ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ତଥା ମାଲାୟାଲମ୍ ସାହିତ୍ୟର ସାହିତ୍ୟିକ ଥିଲେ ।
ସେ ଜ୍ଞାନପୀଠ ପୁରସ୍କାର-ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ ।
ସେ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର, କେରଳ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ସୋଭିଏତ୍ ଲ୍ୟାଣ୍ଡ ନେହେରୁ ପୁରସ୍କାର ମଧ୍ୟ ପାଇଥିଲେ ।
ଶଙ୍କର କୁରୁପ ୧୯୩୧ ମସିହାରେ ସୁଭଦ୍ରା ଆମ୍ମାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ଦମ୍ପତିଙ୍କର ଦୁଇଟି ସନ୍ତାନ, ଗୋଟିଏ ପୁଅ ରବିନ୍ଦ୍ରନାଥ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ରାଧା ଥିଲେ ।
ରାଧା ଜଣେ ଏକାଡେମିକ୍ ତଥା ବିଶିଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟିକ ସମାଲୋଚକ ଏମ୍. ଅଚ୍ୟୁଥାନଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ଫେବୃଆରୀ ୨, ୧୯୭୯ ମସିହାରେ, ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର ପରେ ଆଘାତରେ ପୀଡିତ ହୋଇ କେରଳର ଏର୍ନାକୁଲମ ଜିଲ୍ଲାର ଅଙ୍ଗମାଳୀ ନିକଟସ୍ଥ ଭାପାଲାସେରିରେ ତାଙ୍କର ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା ।
ଶଙ୍କର କୁରୁପ କେରଳ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀର ଚତୁର୍ଥ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ ।
ସେ କେରଳ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ସାହିତ୍ୟ ପରିଷଦର ସଭାପତି ଥିଲେ ଏବଂ ତା'ର ସରକାରୀ ପତ୍ରିକାର ମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପାଦକ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପତ୍ରିକା ଏକ ତ୍ରି-ମାସିକ ହୋଇଗଲା ।
୧୯୬୮ ମସିହାରେ ସେ ଭାରତ ସଂସଦର ଉପର ଗୃହ ରାଜ୍ୟସଭା ସଦସ୍ୟ ଭାବରେ ମନୋନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
ମେନନ ଜଣେ ନାରୀବାଦୀ ପଣ୍ଡିତ ଯିଏ ୨୦୦୯ ମସିହାରୁ ଦିଲ୍ଲୀର ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ର ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଷ୍ଟଡିଜ୍ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରିଛନ୍ତି ।
ଜେଏନୟୁକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ୧୫ ବର୍ଷ ଲେଡି ଶ୍ରୀ ରାମ କଲେଜରେ ଏବଂ ସାତ ବର୍ଷ ପାଇଁ ଦିଲ୍ଲୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗରେ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ।
ମେନନ କହିଛନ୍ତି ଯେ ସେ କଲେଜରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା ଭାରତୀୟ ନାରୀବାଦୀ ଆନ୍ଦୋଳନ ତଥା ବିଶ୍ୱ ସ୍ତରୀୟ ନାରୀବାଦୀଙ୍କ ଲେଖା ତାଙ୍କୁ ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ରାଜନୀତିରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଚେତନା ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା ।
ବେଟି ଫ୍ରିଡାନ୍, ଜର୍ମାଇନ ଗ୍ରୀର୍ ଏବଂ ଗ୍ଲୋରିଆ ଷ୍ଟେନେମଙ୍କ ପରି ବିଶ୍ୱ ନାରୀବାଦୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଦ୍ୱାରା ସେ ବହୁତ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୮୦ ଦଶକରେ ଯେତେବେଳେ ଦିଲ୍ଲୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିରୋଧ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଫ୍ରେଶର୍ସ ପ୍ରତିଭା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସ୍ଥାନିତ କରିଥିଲେ ।
ନିବେଦିତା ମେନନ ଦିଲ୍ଲୀର ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଲେଖକ ତଥା ରାଜନୈତିକ ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରଫେସର ଥିଲେ ।
ସେ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଲେଡି ଶ୍ରୀ ରାମ କଲେଜରେ ଏବଂ ଦିଲ୍ଲୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗରେ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରିଥିଲେ ।
ମେନନ ଭାରତ ତଥା ଏହାର ବାହାରେ କାଶ୍ମୀର ବିବାଦର ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ର ଉପରେ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସଶସ୍ତ୍ର ବାହିନୀର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଆଇନକୁ ସମାଲୋଚନା କରିଛନ୍ତି ।
ଅର୍ଥନୈତିକ ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ସାପ୍ତାହିକ ପତ୍ରିକା, ଅନଲାଇନ୍ ନ୍ୟୁଜ୍ ବ୍ଲଗ୍ . ଏବଂ ଅନେକ ଖବରକାଗଜରେ ସେ ସାମ୍ପ୍ରତିକ ପ୍ରସଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଲେଖିଛନ୍ତି ।
ସେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ଜାତିର ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରର ଅଟନ୍ତି ଏବଂ ମୁମ୍ବାଇ, କୋଲକାତାଓ ଦିଲ୍ଲୀ ସମେତ ଭାରତର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ନିବେଦିତା ମେନନ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଲେଖକ ଏବଂ ପ୍ରଫେସର ଯିଏକି କାଶ୍ମୀର ବିବାଦ ଉପରେ ମାର୍ଚ୍ଚ ୨୦୧୬ରେ ଜେଏନୟୁରେ ହୋଇଥିବା ବିରୋଧ ସମୟରେ ଜାତୀୟ ବିରୋଧୀ ସ୍ଲୋଗାନ ଦେଇଥିଲେ ।
ଭୋଜପୁରି, ମଗଧୀ, ମୈଥିଳୀ, ଅବଧୀ ଓ ବିଶେଷତଃ ଭୋଜପୁରି ଭାଷାର ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତରେ ଚନ୍ଦନ ତିୱାରୀ ଏକ ଜଣାଶୁଣା ନାମ ।
ଦୂରଦର୍ଶନରେ ସେ ଅନେକ ବିଶେଷ ସଙ୍ଗୀତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଭାଗ ନେଇଛନ୍ତି ବିଶେଷତଃ ପୁରବିୟତାନ ଓ 'ନିମିୟା ଚିରଇୟାନ କେ ବସର' ଥିବା ମୋର ସଙ୍ଗୀତ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ସିରିଜ ଟେଲିକାଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା ।
ଇଟିଭି ଓ ଜି ମ୍ୟାଜିକ ଇଣ୍ଡିଆର 'ଲୋକ ଜଲ‌ୱା ପ୍ରଦର୍ଶନ'ରେ ଭାଗନେଇଥିଲେ ।
ଅଲ ଇଣ୍ଡିଆ ରେଡିଓର ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗଜଲ ପରିବେଷଣ କରିଥିଲେ ।
ରେଡିଓ ମିର୍ଚ୍ଚି, ରେଡିଓ ଧୁମ, ରେଡିଓ ସନେହି ଓ ଭ୍ରାମ୍ୟମାଣ ରେଡିଓ-ଗ୍ରମ‌ବାଣୀ ଭଳି ଅନେକ ସମ୍ମାନନୀୟ ପ୍ରାଇଭେଟ ଏଫଏମ ବ୍ରଡକାଷ୍ଟିଙ୍ଗ ଚାନେଲମାନଙ୍କରେ ଚନ୍ଦନ ତିୱାରୀ ବିଶେଷ ସଙ୍ଗୀତ ଧାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ ଓ ସାକ୍ଷାତକାର ଦେଇଥିଲେ ।
ବିଗ ମ୍ୟାଜିକ ଗଙ୍ଗା ଟିଭି ଓ ରଙ୍ଗ ପୂର୍ବୟିଆ ଚୟନ ମଣ୍ଡଳୀର ସେ ସଭ୍ୟ ଥିଲେ ।
ବିଭିନ୍ନ ଧରଣର ଓ ଆକାରର ଉତ୍ସବରେ ସେ କାମ କରୁଥିଲେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିଥିଲେ ।
ପୁର୍ବଇୟା ଉସ୍ତାଦ, ବେଟି ଚରୟିଆ ସମାନ, ରାଧା ରସିୟା, ସବକେ (ରାମ ରସୁଲ, ବସନ୍ତି ବାୟେର, ଶିବ ଜୋଗିଆ, ସଝି ରାଗ, ସ‌ୱାନି ବାହାର, ନିର୍ଗୁନିଆ କବୀର, ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ, ନ‌ଦୀଆ ଧୀରେ ବ‌ହୋ, ଭଏସ ଅଫ ଗ୍ୟାଞ୍ଜେସ, ମାଇ, ଛଟ୍ଟି ମଇୟା, ରଙ୍କ କଳସ, ଚରଖ‌ୱା ଚାଲୁ ରହେ, ଜନତା ଗୀତ, ଜନ ରାଗ, ଦୁନିଆ କୟାମ୍ବ କିସନ ସେ, ବାଟିହିୟା, ବରାହ ମାସ, କୁଅଁର ଗୀତ, ସୋହର-ମଙ୍ଗଳ-ବଧାଇ, ସୁହାଗ ରାଗ, ଚଇତା-ଚଇତି-ଘଟୋ, ବାଲ ଗୀତ ଇତ୍ୟାଦି ।
ଭାରତରେ ଥିବା ବିହାର ପ୍ରଦେଶର ଭୋଜପୁରୀ ଜିଲ୍ଲାର ବଦକା ଗ୍ରାମରେ ଚନ୍ଦନ ତିୱାରୀ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ବିନୋବା ଭାବେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସେ ବିଏ ପାସ କରିଥିଲେ ଓ ଆଲାହାବାଦ, ପ୍ରୟାଗ ସଙ୍ଗୀତ ସମିତିରୁ ଏକ ଛଅ ବର୍ଷିଆ କୋର୍ଷ 'ପ୍ରଭାକର' ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଦିଲ୍ଲୀ ସରକାରଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ସେ ମଇଥିଳି ଓ ଭୋଜପୁରି ଭାଷାରେ ଥିବା ଗ୍ରମୀଣ ଓ ଦୁର୍ଲ୍ଲଭ ଗୀତ ଉପରେ ଗବେଷଣା କରୁଛନ୍ତି ।
ସେ ଭୋଜପୁରି, ମଗଧୀ, ମୈଥିଳୀ, ନାଗପୁରି, ଅବଧୀ ଓ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାରେ ସେ ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି ।
ସେ ବିଭିନ୍ନ କିସମର ଲୋକସଙ୍ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି ଯେପରିକି ପୁରବି, ସୋହର, ପଚ୍ରା ଗାନ୍ଧୀ ଗୀତ, ନ‌ଦୀ ଗୀତ, ଛଠ ଗୀତ ଓ ଠୁମରୀ ଇତ୍ୟାଦି ।
1760 ମସିହାରେ, ବରୁନ୍ ଡି ହେନୋଭିଲ୍ ଆଲୁମିନାରୁ ଆଲୁମିନିଅମ ପୃଥକୀକରଣରେ ଅସଫଳ ହୋଇଥିଲେ।
ତାଙ୍କର ଦାବିଗୁଡିକ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସେହି ସମୟରେ ପୃଥକୀକରଣର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦ୍ଧତି ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲେ ବୋଲି ସେ ଦାବି କରିଛନ୍ତି।
ଅଷ୍ଟ୍ରିଆର ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଆଣ୍ଟନ୍ ଲିଓପୋଲ୍ଡ ରୁପ୍ରେଚ୍ ଏବଂ ମ୍ୟାଟେଓ ଟୋଣ୍ଡି 1790 ମସିହାରେ ବରୁଣଙ୍କ ପରୀକ୍ଷଣକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରି ତାପମାତ୍ରାକୁ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ।
ସେମାନେ ଛୋଟ ଧାତବ କଣିକା ପାଇଲେ ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଖୋଜୁଥିବା ଧାତୁ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପରୀକ୍ଷଣରୁ ଜଣାପଡିଲା ଯେ ଅଙ୍ଗାର ଏବଂ ହାଡ ପାଉଁଶରେ ଥିବା ଅଶୁଦ୍ଧ ପଦାର୍ଥରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଯୌଗିକଟି ଥିଲା ଲୌହ ଫସଫାଇଡ୍ ।
ଜର୍ମାନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ମାର୍ଟିନ ହେନ୍ରିଚ୍ କ୍ଲାପ୍ରୋଥ ଏହା ପରେ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ, "ଯଦି ଏପରି ଏକ ଖଣିଜ ଲବଣ ଅଛି ତେବେ ଏହାର ଧାତବ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରକାଶ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଯଦି ତାହା ଥାଏ, ତେବେ ସେହି ଖଣିଜ ଲବଣରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଧାତୁ ପୃଥକୀକରଣ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପରୀକ୍ଷଣ ସର୍ବାଧିକ ଉତ୍ତପ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ମାଧ୍ୟମରେ ପରୀକ୍ଷା କରାଯିବା ଉଚିତ।
୧୭୯୪ ମସିହାରେ ଲାଭିସିଅର ଓ ୧୭୯୫ରେ ଫରାସୀ ରସାୟନବିତ ମୋର୍ଭୋ ଶୁଦ୍ଧ ଅମ୍ଳଜାନ ପ୍ରୟୋଗ କରି ଅଙ୍ଗାର ଅଗ୍ନିରେ ଆଲୁମିନାକୁ ତରଳାଇ ଏକ ଧଳା ଆସ୍ତରଣରେ ପରିଣତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଧାତୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ ।
1807 ମସିହାରେ, ବ୍ରିଟିଶ୍ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ହାମଫ୍ରି ଡେଭି କ୍ଷାରୀୟ ବ୍ୟାଟେରୀ ସହିତ ଆଲୁମିନାକୁ ସଫଳତାର ସହିତ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋଲାଇଜ୍ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଫଳସ୍ୱରୂପ ଏହି ମିଶ୍ରଣରେ ପୋଟାସିୟମ୍ ଏବଂ ସୋଡିୟମ୍ ରହିଥିଲା, ଏବଂ ଡେଭି ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧାତୁକୁ ପୃଥକ କରିବାରେ କୌଣସି ମାଧ୍ୟମ ପାଇନଥିଲେ ।
ତା’ପରେ ସେ ପୋଟାସିୟମ୍ ସହିତ ଆଲୁମିନାକୁ ଗରମ କରି ପୋଟାସିୟମ୍ ଅକ୍ସାଇଡ୍ ଗଠନ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଧାତୁ ଉତ୍ପାଦନ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଥିଲେ ।
1808 ମସିହାରେ, ଡେଭି ଆଲୁମିନାର ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋଲାଇସିସ୍ ଉପରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ପରୀକ୍ଷଣ କରି ପ୍ରଦର୍ଶିତ କଲେ ଯେ ଆଲୁମିନା ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକ୍ ଆର୍କରେ ବିଭାଜିତ ହୋଇଗଲା କିନ୍ତୁ ଲୁହା ସହିତ ମିଶ୍ରିତ ଧାତୁ ଗଠନ କଲା; ସେ ଦୁଇଟାକୁ ଅଲଗା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।
ଅନ୍ୟ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଆଲୁମିନିୟମ ବନାନ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ; ପୂର୍ବ ବନାନ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦଶନ୍ଧିରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ପୁନର୍ବାର ବ୍ୟବହାର ହେଲା ।
ପ୍ରାୟ ୧୫୩୦ ମସିହାରେ, ସ୍ୱିଡେନ ଚିକିତ୍ସକ ପାରାସେଲସ୍ ଆଲମକୁ ଭିଟ୍ରିଓଲ୍ ଠାରୁ ପୃଥକ ଭାବରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ଏକ ମୃତ୍ତିକାର ଲବଣ ବୋଲି ସୂଚାଇଥିଲେ ।
୧୫୯୫ ମସିହାରେ, ଜର୍ମାନ ଡାକ୍ତର ତଥା ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଆଣ୍ଡ୍ରିଆସ୍ ଲିବାଭିୟସ୍ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ଯେ ଆଲୁମ୍ ଏବଂ ସବୁଜ ଏବଂ ନୀଳ ଭିଟ୍ରିଓଲ୍ ସମାନ ଏସିଡ‌ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା କିନ୍ତୁ ବିଭିନ୍ନ ମୃତ୍ତିକା; ଆଲୁମ୍ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ଅନାବିଷ୍କୃତ ମୃତ୍ତିକା ପାଇଁ ସେ "ଆଲୁମିନା" ନାମଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ।
1702ମସିହାରେ ଜର୍ମାନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଜର୍ଜ ଏର୍ନଷ୍ଟ ଷ୍ଟାହଲ ସୂଚାଇଥିଲେ ଯେ ଆଲୁମର ଅଜ୍ଞାତ ଆଧାର ଚୂନ କିମ୍ବା ଚକ୍ ଭଳି ; ଏହି ଭୁଲ ତଥ୍ୟକୁ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଅନେକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଆଦାନପ୍ରଦାନ/ବିତରଣ କରିଥିଲେ।
୧୭୨୨ ମସିହାରେ, ଜର୍ମାନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଫ୍ରିଡ୍ରିଚ୍ ହୋଫମ୍ୟାନ୍ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଆଲୁମର ଆଧାର ଏକ ଭିନ୍ନ ମୃତ୍ତିକା ଅଟେ ।
୧୭୨୭ ମସିହାରେ, ଫ୍ରାନ୍ସର ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଇଟିଏନ୍ ଜିଓଫ୍ରୋ ସେଣ୍ଟ-ହିଲାଏର୍ ଦାବି କରିଥିଲେ ଯେ ଆଲୁମ୍ ଏକ ଅଜ୍ଞାତ ମୃତ୍ତିକା ଓ ସଲଫୁରିକ୍ ଏସିଡ‌ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା;ସେ ଭୁଲବଶତଃ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ସେହି ଅଜ୍ଞାତ ମୃତ୍ତିକା ଜଳିଲେ ସିଲିକା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ଜିଓଫ୍ରୋଇଙ୍କ ଭୁଲକୁ 1785 ମସିହାରେ ହିଁ ଜର୍ମାନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ତଥା ଫାର୍ମାସିଷ୍ଟ ଜୋହାନ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ୱିଗଲେବଙ୍କଦ୍ୱାରା ସଂଶୋଧନ କରାଯାଇଥିଲା।
ସମସାମୟିକ ବିଶ୍ୱାସ/ମାନ୍ୟତା ବିପକ୍ଷରେ ସେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ/ନିର୍ଣ୍ଣୟରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଯେ,ଆଲମର ମୃତ୍ତିକା ସିଲିକା ଏବଂ କ୍ଷାରରୁ କୃତ୍ରିମ ଉପାୟରେ ତିଆରି କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଫରାସୀ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଜାନ ଗେଲୋ 1739 ମସିହାରେ ପ୍ରମାଣ କରିଥିଲେ ଯେ, ସେହି ମୃତ୍ତିକା ଥିବା ଲବଣ ଏବଂ ଆଲୁମ ଉପରେ ଏକ କ୍ଷାରର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲବଣ ସମାନ ।
1746 ମସିହାରେ ଜର୍ମାନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଜୋହାନ୍ ହେନ୍ରିଚ୍ ପଟ୍ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ଯେ ଆଲମ ଦ୍ରବଣରେ କ୍ଷାରର ମିଶ୍ରଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଠିନ ପଦାର୍ଥ ା ଚୂନ ଏବଂ ଚକ‌ଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଅଟେ।
ଜର୍ମାନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଫ୍ରିଡ୍ରିଚ୍ ୱୋହଲର୍ ୧୮୨୭ ମସିହାରେ ଷ୍ଟ୍ରେଡଙ୍କୁ ଦେଖା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଜାରି ରଖିବା ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅନୁମତି ପାଇଥିଲେ, ଯାହା ପାଇଁ ଷ୍ଟ୍ରେଡଙ୍କର "ସମୟ ନଥିଲା"।
ୱୋହଲର୍ ଷ୍ଟ୍ରେଡଙ୍କ ପରୀକ୍ଷଣଗୁଡିକର ପୁନରାବୃତ୍ତି କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ଚିହ୍ନଟ କରିନଥିଲେ ।
ୱୋହଲର୍ ପରେ ବର୍ଜେଲିଅସ୍ଙ୍କୁ ଲେଖିଥିଲେ, "ଓରଷ୍ଟେଡ୍ ଯାହା ଏକ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ବୋଲି ଭାବିଥିଲେ ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ଧାରଣ କରିଥିବା ପୋଟାସିୟମ୍ ଛଡା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ।
"] ଏହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବା ପରେ ଷ୍ଟ୍ରେଷ୍ଟ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ଆଲୁମିନିୟମରେ ହୁଏତ ପୋଟାସିୟମ ରହିଥାଇପାରେ।
ୱୋହଲର ଗୁଣଗୁଡିକର ବର୍ଣ୍ଣନା ସୂଚିତ କରେ ଯେ ସେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଆଲୁମିନିୟମ ପାଇଥିଲେ।
ଆର୍ଷ୍ଟେଡ୍ ଆବିଷ୍କାରର ଶ୍ରେୟ ପାଇଁ ଚିନ୍ତିତ ନଥିଲେ, କିଛି ଡେନସ୍ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ପାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଦର୍ଶାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
1921 ମସିହାରେ, ଆର୍ଷ୍ଟେଡ ଏବଂ ୱୋହଲରଙ୍କ ପରୀକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟରେ ଅସଙ୍ଗତିର କାରଣ ଡେନମାର୍କ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଜୋହାନ ଫୋଗଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆବିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା, ଯେ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ଯେ ବହୁ ପରିମାଣର ଆଲୁମିନିୟମ କ୍ଲୋରାଇଡ ଏବଂ କମ୍ ପୋଟାସିୟମ ସହିତ ଏକ ମିଶ୍ରଣ ବ୍ୟବହାର ହେତୁ ଷ୍ଟ୍ରେଡଙ୍କ ପରୀକ୍ଷଣ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା।
ତଥାପି, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅନେକ ଉତ୍ସ ତଥାପି ଆଲୁମିନିୟମ୍ ଆବିଷ୍କାର ସହିତ ୱୋହଲର୍ଙ୍କୁ ଶ୍ରେୟ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଶୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ଏହାର ସଫଳ ବିଭାଜନ ପାଇଁ ।
ଆଲୁମର ପ୍ରଥମ ଲିଖିତ ରେକର୍ଡ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ପଞ୍ଚମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଗ୍ରୀକ୍ ଐତିହାସିକ ହେରୋଡୋଟସ‌ଙ୍କ ଦ୍ .ାାଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାଚୀନମାନେ ଏହାକୁ ରଙ୍ଗୀନ ମର୍ଡାଣ୍ଟ, ମେଡିସିନ୍, ରାସାୟନିକ ମିଲ୍ ଏବଂ ଦୁର୍ଗକୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଆକ୍ରମଣରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କାଠ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି-ପ୍ରତିରୋଧକ ଆବରଣ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ।
ରୋମାନ୍ ଲେଖକ ପେଟ୍ରୋନିଅସ୍ ତାଙ୍କ ଉପନ୍ୟାସ ସାଟ୍ରିକନରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ଯେ ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ ଏକ ଅସାଧାରଣ ଗ୍ଲାସ୍ ଭେଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା: ଏହାକୁ ଚଟାଣ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ ପରେ ଏହା ଭାଙ୍ଗି ନଥିଲା କିନ୍ତୁ କେବଳ ବିକୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
କେହି ଜାଣି ନ ଥିବାର ଉଦ୍ଭାବକଙ୍କଠାରୁ ଜାଣିବା ପରେ, ସମ୍ରାଟ ଉଦ୍ଭାବକଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେଇଥିଲେ ଯେପରି କି ସୁନାମୂଲ୍ୟ ହ୍ରାସ ନଘଟିବ।
ରୋମାନ୍ ଐତିହାସିକ ପ୍ଲିନି ଦି ଏଲ୍ଡରଙ୍କ ପ୍ରାକୃତିକ ଇତିହାସରେ (ଯିଏ କାହାଣୀଟି ପ୍ରାମାଣିକ ପରିବର୍ତ୍ତେ ବାରମ୍ବାର ପୁନରାବୃତ୍ତି ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା) ଏବଂ ରୋମାନ୍ ଐତିହାସିକ କ୍ୟାସିୟସ୍ ଡିଓଙ୍କ ରୋମାନ୍ ଇତିହାସରେ ଏହି କାହାଣୀର ବିବିଧତା ବିଷୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥିଲା କେତେକ ସୂତ୍ରରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ ଏହି ଗ୍ଲାସ୍ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ହୋଇପାରେ।
ସମ୍ଭବତଃ ଆଲୁମିନିୟମ ଆଧାରିତ ମିଶ୍ରଧାତୁ ପ୍ରଥମ ଜିନ ବଂଶୀୟ ଶାସନ କାଳରେ ଚୀନରେ ଉତ୍ପାଦନ କରାଯାଉଥିଲା।
ସେ ତାଙ୍କର ଫଳାଫଳ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ଏବଂ 1825 ମସିହାରେ ନୂତନ ଧାତୁର ଏକ ନମୁନା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ।
1826 ମସିହାରେ ସେ ଲେଖିଥିଲେ, "ଆଲୁମିନିୟମର ଧାତବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏବଂ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ଧୂସର ରଙ୍ଗ ଅଛି ଏବଂ ଜଳ ଧୀରେ ଧୀରେ ବିଭାଜିତ ହେଉଛି"; ଏହା ସୂଚିତ କରେ ଯେ ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଆଲୁମିନିୟମ ଅପେକ୍ଷା ଏକ ଆଲୁମିନିୟମ - ପୋଟାସିୟମ ମିଶ୍ରଣ ପାଇଥିଲେ।
ସେ ଡେଭି କିମ୍ବା ବର୍ଜେଲିଅସଙ୍କୁ ଉଭୟଙ୍କୁ ଜାଣି ନଥିଲେ ଏବଂ ୟୁରୋପୀୟ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଅଜ୍ଞାତ ଥିବା ଏକ ଡେନମାର୍କ ପତ୍ରିକାରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
କେତେକ ପୂର୍ବ ଉତ୍ସଗୁଡିକ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ,ଷ୍ଟ୍ରେଷ୍ଟ ଆଲୁମିୟମ୍ ଅଲଗା କରିନଥିଲେ।
ସେ ପୋଟାସିୟମର ସଲଫେଟ୍ ଏବଂ ଆଲୁମ୍ ମୃତ୍ତିକା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାଦ୍ୱାରା ଆଲୁମ୍ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦର୍ଶାଇଥିଲା ଯେ ଆଲୁମ୍ ଏକ
ିି 1776ରେ ଜର୍ମାନ ଔଷଧ ନିର୍ମାଣ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ କାର୍ଲ ୱିଲହେଲମ୍ ସ୍କିଲ୍ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି ଯେ ଉଭୟ ଆଲୁମ୍ ଏବଂ ସିଲିକା ମାଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ଏବଂ ଆଲୁମ୍ ସିଲିକନ୍ ଧାରଣ କରିନାହିଁ।
୧୭୮୨ ମସିହାରେ ଲେଖିଥିଲେ, ଫରାସୀ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଆଣ୍ଟୋଏନ୍ ଲାଭୋଇସିଅର୍ ଆଲୁମିନାକୁ ଏକ ଧାତୁର ଅକ୍ସାଇଡ୍ ଭାବରେ ଅମ୍ଳଜାନ ସହିତ ଜଡିତ ବୋଲି ବିବେଚନା କରିଥିଲେ ଯାହା ଏତେ ଶକ୍ତ ଯେ, କୌଣସି ଜଣାଶୁଣା ହ୍ରାସକାରୀ ଏଜେଣ୍ଟ ଏହାକୁ ଅଲଗା କରିପାରିବ ନାହିଁ।
1815 ମସିହାରେ ି ସ୍ୱିଡେନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଜନ୍ସ ଯାଦବ ବର୍ଜେଲିଅସ୍ ଆଲୁମିନା ପାଇଁ 3 ସୂତ୍ର ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
କ୍ରୁସେଡ୍ ପରେ ଆଲୁମ୍ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବାଣିଜ୍ୟର ଏକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଥିଲା; ଏହା ୟୁରୋପୀୟ କପଡା ଶିଳ୍ପରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା।
କ୍ୟାଥୋଲିକ୍ ୟୁରୋପରେ ଛୋଟ ଆଲୁମ୍ ଖଣିଗୁଡିକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ଅଧିକାଂଶ ଆଲୁମ୍ ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟରୁ ଆସୁଥିଲା ।
ଅସ୍ମାନୀମାନେ ରପ୍ତାନି ଟିକସକୁ ବହୁଗୁଣିତ କଲାବେଳକୁ ପଞ୍ଚଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଲୁମ ଭୂମଧ୍ୟସାଗର ଦେଇ ବାଣିଜ୍ୟ ହେଉଥିଲା ।
ପୋପ୍ ପିୟୁସ୍ -୨ ପ୍ରାଚ୍ୟରୁ ସମସ୍ତ ଆମଦାନୀକୁ ନିଷିଦ୍ଧ କରି ଆଲୁମ ବାଣିଜ୍ୟରୁ ଲାଭ ବ୍ୟବହାର କରି ଅସ୍ମାନୀମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଇଉରୋପୀୟ ଔଷଧଶିଳ୍ପରେ ଏହି ନୂତନ ଭାବରେ ମିଳିଥିବା ଆଲୁମ୍ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପପାଲ୍ ସରକାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆଲମ୍ ପାଇଁ ସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା ଉଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟ ଶେଷରେ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଉତ୍ପାଦନ ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ବାଟ କଢ଼ାଇଲା; ୧୬ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବୃହତ ଆକାରର ଆଲୁମ ଖଣିରୁ ଉତ୍ତୋଳନ ୟୁରୋପର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବ୍ୟାପିଥିଲା।
1754 ମସିହାରେ ଜର୍ମାନ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଆଣ୍ଡ୍ରିଆସ୍ ସିଗିସମୁଣ୍ଡ ମାରଗ୍ରାଫ୍ ସଲଫୁରିକ୍ ଏସିଡକୁ ଗରମ କରି, ସେଥିରେ ପଟାସ ମିଶାଇ କୃତ୍ରିମ ଉପାୟରେ ଆଲମ ଲବଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସେ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କଲେ ଯେ ସଲଫୁରିକ୍ ଏସିଡ‌ରେ ସୋଡା, ପୋଟାଶ୍ କିମ୍ବା ଏକ କ୍ଷାର ମିଶାଇବାଦ୍ୱାରା ଆଲୁମ୍ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।
ସେ ସେହି ଲବଣକୁ କ୍ଷାରୀୟ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ଯେହେତୁ ସେ ଶୁଖିବା ସମୟରେ ଏସିଡରେ ଦ୍ରବୀଭୂତ ହୋଇଥିବାର ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ ।
୧୭୫୮ମସିହାରେ, ଫରାସୀ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ପିଆର ମାକକର୍ ଲେଖିଥିଲେ ଯେ ଆଲୁମିନା ଏକ ଧାତବ ମୃତ୍ତିକା ସଦୃଶ।
୧୭୬୦ ମସିହାରେ, ଫରାସୀ ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନୀ ଥିଓଡୋର୍ ବରୁନ୍ ଡି ହେନୋଭିଲ୍ ଆଲୁମିନା ଏକ ଧାତବ ମୃତ୍ତିକା ବୋଲି ଦୃଢେ଼ାକ୍ତି ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
1825 ମସିହାରେ ବର୍ଜେଲିଅସ୍ ଧାତୁକୁ ପୃଥକ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କ୍ରୋଏଲାଇଟରେ ମୂଳ ଲବଣର ପୋଟାସିୟମ୍ ଆନାଲଗକୁ ସାବଧାନତାର ସହ ସଫାକରି ।
ପରୀକ୍ଷଣ ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଏହି ଲୁଣର ସୂତ୍ରକୁ 36 ଭାବରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ ।
ସେ କୌଣସି ଧାତୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପରୀକ୍ଷଣ ସଫଳତାର ନିକଟତର ହେଲା ଏବଂ ଅନେକ ଥର ପରେ ସଫଳତାର ସହିତ ପୁନଃ ଉତ୍ପାଦିତ ହେଲା ।
ବର୍ଜେଲିୟସଙ୍କର ଭୁଲ ଥିଲା ଅତ୍ୟଧିକ ପୋଟାସିୟମ ବ୍ୟବହାର କରିବାରେ, ଯାହା ଦ୍ରବଣକୁ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ଷାରୀୟ କରିଦେଇଥିଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଆଲୁମିନିୟମକୁ ଦ୍ରବିଭୂତ କରି ଦେଉଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସମୟ ଥିଲା ଖାଲୁବର ଯିବା ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ୫ ନମ୍ବର ପ୍ଲାଟୁନ କମାଣ୍ଡର ଥିଲେ ।
୧୯ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୨/୩ ତାରିଖ ରାତିରେ ପ୍ଲାଟୁନ ଏହାର ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଆଖପାଖ ଉଚ୍ଚତାରୁ ଏହା ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ପ୍ରବଳ ଓ ତୀବ୍ର ଗୁଳିର ଶିକାର ହୋଇଥିଲା।
ଏହି ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ପକ୍ଷର ହସ୍ତକ୍ଷେପ କାରୀ ପଦବୀଗୁଡ଼ିକୁ ସଫା କରିବା ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ବାଟାଲିୟନ ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ସ୍ଥିତିରେ ଥିବାରୁ ଦିବାଲୋକରେ ଯିବାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇପାରିବେ ।
ଅଧିକାରୀ ଜଣକ ତୁରନ୍ତ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ତୀବ୍ର ଗୁଳିରେ ନିଜ ପ୍ଲାଟୁନକୁ ଏକ ଲାଭଦାୟକ ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଥିଲେ ଏବଂ ଡାହାଣ ପଟରୁ ଶତ୍ରୁର ସ୍ଥିତି ସଫାକରିବାପାଇଁ ଗୋଟିଏ ସେକ୍ସନ ପଠାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେ ନିଜେ ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ ଚାରିଟି ଶତ୍ରୁ ସ୍ଥାନକୁ ସଫାକରିବାକୁ ଆଗେଇ ଯାଇଥିଲେ।
ପ୍ରଥମ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭୟରେ ଆକ୍ରମଣକରି ସେ ଦୁଇଜଣ ଶତ୍ରୁ ଯବାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟାକରିବା ସହ ଦ୍ୱିତୀୟ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ଆଉ ଦୁଇଜଣ ଯବାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ।
ଲେଫ୍ଟନାଣ୍ଟ ମନୋଜ କୁମାର ପାଣ୍ଡେ ତୃତୀୟ ସ୍ଥାନ ସଫାକରିବା ବେଳେ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ଗୁଳିରେ କାନ୍ଧ ଓ ଗୋଡ଼ରେ ଆଘାତ ଲାଗିଥିଲା।
ନିଜ ଗମ୍ଭୀର ଆଘାତର ଯତ୍ନ ନନେଇ ସେ ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ଆକ୍ରମଣର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କପାଳରେ ଏକ ମାରାତ୍ମକ ମିଡିୟମ୍ ମେସିନ୍ ଗନ୍ ଫାଟିଯିବା ପରେ ଗ୍ରେନେଡ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଏହି ଅଧିକାରୀଙ୍କ ଏହି ଏକମାତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ କଂପାନିଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଫାର୍ମ ବେସ୍ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲା, ଯାହା ଶେଷରେ ଖଲୁବରକୁ ଦଖଲ କରିବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା।
ଲକ୍ଷ୍ନୌରେ ରହୁଥିବା ଏକ ଛୋଟ ସହରର ବ୍ୟବସାୟୀ ଗୋପୀ ଚାନ୍ଦ ପାଣ୍ଡେ ଏବଂ ମୋହିନୀଙ୍କ ଘରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ।
ସେ ଲକ୍ଷ୍ନୌର ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ ସୈନିକ ସ୍କୁଲ ଏବଂ ରାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବାଇ ମେମୋରିଆଲ ସିନିୟର ସେକେଣ୍ଡାରୀ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ବିଶେଷ କରି ବକ୍ସିଂ ଓ ବଡି ବିଲ୍ଡିଂ ସହିତ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଗଭୀର ଆଗ୍ରହ ଥିଲା।
୧୯୯୦ ମସିହାରେ ସେ ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାଳୟର ଜୁନିୟର ଡିଭିଜନ ଏନସିସିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ୟାଡେଟ୍ ଭାବେ ବିବେଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ମେ ମାସ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କାର୍ଗିଲ ସେକ୍ଟରରେ ଅନୁପ୍ରବେଶ ହୋଇଥିବା ସୂଚନା ମିଳିଥିଲା।
୧/୧୧ ଗୋର୍ଖା ରାଇଫଲ୍ସ ବାଟାଲିୟନ ସିଆଚେନ୍ ଗ୍ଲେସିୟରରେ ଦେଢ଼ ବର୍ଷର କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ଶେଷ କରି ପୁଣେରେ ଏହାର ଶାନ୍ତିକାଳୀନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉଥିଲା ।
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ସାମିଲ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଥମ ୟୁନିଟ୍ ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ବାଟାଲିୟନ ଅନ୍ୟତମ ଥିଲା ।
କର୍ଣ୍ଣେଲ ଲଳିତ ରାୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଏହି ୟୁନିଟକୁ ଜୁବର, କୁକର୍ଥାମ୍ ଏବଂ ଖଲୁବର ଅଞ୍ଚଳର ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ବାଟାଲିଅନ୍ ମୁଖ୍ୟାଳୟ ୟେଲଡୋରରେ ଥିଲା।
ପାଣ୍ଡେଙ୍କର ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଲକ୍ଷ୍ନୌର ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ ସୈନିକ ସ୍କୁଲର ନାମ ଏହାର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୂର୍ବତନ ଛାତ୍ରଙ୍କ ନାମରେ ନାମିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏବେ ଏହାର ନାମ କ୍ୟାପଟେନ୍ ମନୋଜ କୁମାର ପାଣ୍ଡେ ୟୁପି ସୈନିକ ସ୍କୁଲ, ଲକ୍ଷ୍ନୌ।
ଏହି ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏକ ଆନ୍ତଃବିଦ୍ୟାଳୟ ଫୁଟବଲ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ ଆୟୋଜନ କରାଯାଏ - 'ସ୍ୱର୍ଗତ କ୍ୟାପ୍ଟେନ୍ ମନୋଜ କୁମାର ପାଣ୍ଡେ ପିଭିସି ଫୁଟ୍ ବଲ୍ ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ ଟ୍ରଫି'।
କାନ୍ଧ ଓ ଗୋଡ଼ରେ ଆଘାତ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରଥମ ବଙ୍କରରେ ବନ୍ଦ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗମ୍ଭୀର ନିଷ୍ଠାର ସହ ନିଜ ଏକାକୀ ଆକ୍ରମଣକୁ ଜାରି ରଖିଥିଲେ।
ସୈନ୍ୟମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଉପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ସେମାନଙ୍କ ଉପରକୁ ଖସି ପଡ଼ିଥିଲେ।
ନିଜ ଗମ୍ଭୀର ଆଘାତର ଯତ୍ନ ନନେଇ ସେ ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥାନରେ ଆକ୍ରମଣ ଜାରି ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କପାଳରେ ମାରାତ୍ମକ ବିସ୍ଫୋରଣ ଘଟିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରେନେଡ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲେ।
କ୍ୟାପ୍ଟେନ୍ ମନୋଜ କୁମାର ପାଣ୍ଡେ, ପିଭିସି ଭାରତୀୟ ସେନାର ଜଣେ ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ ଯିଏ କି ୧୯୯୯ରେ କାର୍ଗିଲ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଦୁଃସାହସିକ ସାହସ ଏବଂ ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ ମରଣୋତ୍ତର ଭାବେ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମରିକ ସମ୍ମାନ ପରମବୀର ଚକ୍ରରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ପ୍ରଥମ ବାଟାଲିୟନ ୧୧ ଗୋର୍ଖା ରାଇଫଲ୍ସ ର ଅଧିକାରୀ ଭାବେ ସେ କାର୍ଗିଲର ଗାର୍କୋନ ଆର୍ଯ୍ୟନ ଉପତ୍ୟକାର ଗ୍ରାମରେ ଥିବା ଖଲୁବର ପାହାଡ଼ର ବଙ୍କର ପାହାଡ଼ କୂଳରେ ହୋଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଶ ପାଇଁ ନିଜ ଜୀବନକୁ ବଳିଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ହେବାର ଏକ ମାସ ପରେ ୧୯୯୯ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିବସ ଅବସରରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ପାଣ୍ଡେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତିନି ଜଣ କ୍ୟାପଟେନ୍ ବିକ୍ରମ ବାତ୍ରା, ରାଇଫଲମ୍ୟାନ୍ ସଞ୍ଜୟ କୁମାର ଏବଂ ଗ୍ରେନାଡିୟର ଯୋଗେନ୍ଦ୍ର ସିଂହ ଯାଦବଙ୍କୁ ପରମବୀର ଚକ୍ର ପ୍ରଦାନକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ଗୋପୀଚାନ୍ଦ ପାଣ୍ଡେ ୨୬ ଜାନୁଆରୀ ୨୦୦୦ରେ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀରେ ସାଧାରଣତନ୍ତ୍ର ଦିବସ ପରେଡ୍ ସମୟରେ ଭାରତର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି କେ ଆର ନାରାୟଣନଙ୍କଠାରୁ ଏହି ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଜୁଲାଇ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ୧/୧୧ ଜିଆରର 'ବି' କମ୍ପାନିକୁ ଖଲୁବର ଟପ୍ ଧରିବା ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ବ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପରିସ୍ଥିତିକୁ ତୁରନ୍ତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ସେ ଦୁଇ ଜଣ ଶତ୍ରୁ ଯବାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଆଉ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ ।
ଚୟନ ପୂର୍ବରୁ ସର୍ଭିସ ସିଲେକ୍ସନ ବୋର୍ଡ ର ସାକ୍ଷାତକାର ସମୟରେ ସାକ୍ଷାତକାରଦାତା ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ, ଆପଣ କାହିଁକି ସେନାରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?
କ୍ୟାପ୍ଟେନ୍ ମନୋଜ କୁମାର ପାଣ୍ଡେ ମରଣୋତ୍ତର ଭାବେ ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାହସିକତା ସମ୍ମାନ ଜିତିଥିଲେ।
୧/୧୧ ଗୋର୍ଖା ରାଇଫଲ୍ସର ଯୁବ ଅଧିକାରୀ ଲେଫ୍ଟନାଣ୍ଟ ମନୋଜ କୁମାର ପାଣ୍ଡେ ଅପରେସନ ବିଜୟ ସମୟରେ ସାହସିକତାର ସହ ଏକାଧିକ ଆକ୍ରମଣରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ଜୁବାର ଟପ‌କୁ ଦଖଲ କରିବା ସମେତ ବାଟଲିକରେ ଅନୁପ୍ରବେଶକାରୀମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟାପକ କ୍ଷତି ସହିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।
ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମରିକ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିବା ୨୧ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଣ୍ଡେ ଅନ୍ୟତମ।
ପିଭିସି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଜାତୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ମାରକୀସ୍ଥିତ ପରମ ଯୋଦ୍ଧା ସ୍ଥଳରେ ରହିଛି ।
ଏହି ବାଟାଲିୟନର ସଦସ୍ୟ ଭାବେ ପାଣ୍ଡେ ସାହସିକତାର ସହ ଏକାଧିକ ଆକ୍ରମଣରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଥିଲେ।
ସେ ମଧ୍ୟ ଏକାଧିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ ଯାହା ଫଳରେ ଜୁବାର ଟପ‌କୁ ଦଖଲ କରାଯାଇଥିଲା।