polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
୧୯୬୦ରେ ଆର୍. ପି. କାଂଗ୍‍ଲେ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋଚନାତ୍ମକ ସଂସ୍କରଣ ପ୍ରକାଶ କରାଇଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଲେଖକ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର ସମ୍ପର୍କରେ ନିଜର ଅଭିମତ ଓ ଅନୁବାଦ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରଥମ ଅଧିକରଣର ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ରାଜାଙ୍କ ନିରନ୍ତର ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଓ ଜ୍ଞାନ ବିକାଶ ପାଇଁ ସେ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରୁ କିଛି ସମ୍ମାନନୀୟ, ଅନୁଭବୀ ଓ ବୃଦ୍ଧ ପରିଷଦଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ସଭାରେ ସ୍ଥାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ଓ ତାଙ୍କ ମତକୁ ଗ୍ରହଣ ଦେବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ।
ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଚୟନ କିପରି ହେବ ଓ ରାଜା ସେମାନଙ୍କ ସଚ୍ଚୋଟତା ଓ କ୍ଷମତା ସମ୍ପର୍କରେ ପୂର୍ବରୁ ଅବଗତ ରହିଥିବା ବିଷୟରେ କୁହାଯାଇଛି ।
ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ କୌଟିଲ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ଅନ୍ୟ କେତେକ ନୀତିଜ୍ଞଙ୍କ ମତ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି ।
ଚୟନ ବେଳେ ସଚ୍ଚୋଟତା ଓ ଜ୍ଞାନ ମାପକାଠି ହେବା ସମ୍ପର୍କରେ ଭରଦ୍ୱାଜ ଙ୍କ ଯୁକ୍ତି, ବଂଶାନୁକ୍ରମ ବା ପାରିବାରିକ ଜ୍ଞାନ ମାପକାଠି ହେବା ସମ୍ପର୍କରେ କୌଣପଦନ୍ତ ଙ୍କ ଯୁକ୍ତି, ଯେଉଁ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ରାଜା ଭଲ ଭାବେ ନିଜ ରାଜ୍ୟର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ ତାହା ଚୟନର ମାପଦଣ୍ଡ ହେବା ସମ୍ପର୍କରେ ବିଶାଳାକ୍ଷଙ୍କ ଯୁକ୍ତି, ଦୁର୍ବଳତା ଥିବା ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ପରାଶରଙ୍କ ଯୁକ୍ତି କାରଣ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତା ଖୋଜି ରାଜାଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରିପାରନ୍ତି ଓ ଚୟନ ବେଳେ ପୁସ୍ତକ ଜ୍ଞାନ ଅପେକ୍ଷା ଅନୁଭବ ମାପକାଠି ହେବା ସପକ୍ଷରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛି ।
ଏପରି ଅନେକ ମତବାଦର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେବାପରେ କୌଟିଲ୍ୟ ନିଜ ମତ ରଖି କହିଛନ୍ତି ଯେ ରାଜା ନିଜ ଅମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଚୟନ କରିବା ସମୟରେ ପ୍ରାର୍ଥୀର ପୂର୍ବ ଅନୁଭବ, ପୂର୍ବ ପଦବୀ, ପଦବୀ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥୀର ବ୍ୟବହାର ଓ ନୈତିକ ଚରିତ୍ର ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ନା ନୁହେଁ ତାକୁ ମାନଦଣ୍ଡ ଭାବେ ବିଚାର କରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ୍ ହେବ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି ।
ଅମର୍ତ୍ତ୍ୟସମ୍ପତ୍ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ; ଅର୍ଥାତ୍ ଯେ ସୁପ୍ରଶିକ୍ଷିତ, ଦୂରଦୃଷ୍ଟିସମ୍ପନ୍ନ, ଉତ୍ତମ ସ୍ମରଣଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ସାହସୀ, ସୁଭାଷୀ, ଉତ୍ସାହୀ, ନିଜ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗମ, ଚରିତ୍ରବାନ୍, ସୁସ୍ଥ, ପରୋପକାରୀ, ଟାଳଟୁଳ ନୀତିର ବିରୋଧୀ, ସ୍ଥିରମନା, ଧର୍ମ ଅନୁସରଣକାରୀ, ଶତ୍ରୁତା ଓ ଘୃଣାଭାବରୁ ଦୂରେଇ ରହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ; ଅମର୍ତ୍ତ୍ୟ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର କୁହେ ।
ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣରୁ ଏକ ବା କିଛି ଗୁଣ ନଥିଲେ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ନିମ୍ନ ବା ମଧ୍ୟମ ସ୍ତରର ପ୍ରଶାସନିକ ପଦବୀ ପାଇଁ ଚୟନ କରିହେବ ଯେଉଁଥିରେ ରହି ସେ ଜଣେ ଉଚ୍ଚପଦସ୍ଥ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବେ ।
ପୁଣି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ଅମର୍ତ୍ତ୍ୟ ସମ୍ପତ୍‍ର ପରୀକ୍ଷା ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ତଥ୍ୟ ରହିଛି ।
ଟ୍ରଟ୍‍ମାନ୍‍ଙ୍କ ମତରେ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ତୃତୀୟ ଅଧିକରଣ ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସବିଶେଷ ବିବରଣୀ ପ୍ରଦାନ କରେ ।
ମାଲିକ ଓ ସେବକଙ୍କ ଅର୍ଥନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ, ଭାଗିଦାରୀ, କ୍ରେତା-ବିକ୍ରେତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ।
କୌଣସି ଘଟଣାରୁ ପ୍ରଜା ବିରୋଧୀ ଆପରାଧିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ହୋଇଥିବା ଜଣା ପଡ଼ିଲେ, ରାଜା ଓ ରାଜ କର୍ମଚାରୀ କିପରି ନ୍ୟାୟିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମ୍ପାଦନ କରନ୍ତି ତାହା କୁହାଯାଇଛି ।
ଟ୍ରଟ୍‍ମାନ୍‍ଙ୍କ ମତରେ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ଇଉରୋପୀୟ ବା ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅନେକ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଛି ।
ଐତିହାସିକ ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପୀଡ଼ିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁହାରି କରିବା ପରେ ନ୍ୟାୟିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଓ ଇଉରୋପୀୟ ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସରକାର ବା ରାଜ କର୍ମଚାରୀ ସ୍ୱୟଂ ନିଜେ ନ୍ୟାୟିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାର ପ୍ରାରମ୍ଭ କରନ୍ତି ।
ଜଣେ ରାଜର୍ଷି ନିଜ ଆତ୍ମ-ସଞ୍ଜମତା ଯୋଗୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତୁଷ୍ଟିକାରକମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରଲୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସେ ମିଥ୍ୟା ଉପଦେଷ୍ଟାଙ୍କୁ ବହିଷ୍କାର କରି ନିଜ ଦରବାରରେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଅନୁଭବୀ ଉପଦେଷ୍ଟାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦିଅନ୍ତି ।
ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି ଓ ନିଜ ପ୍ରଜାଗଣଙ୍କ ଉତ୍ଥାନରେ ସମୟ ବିନିଯୋଗ କରନ୍ତି ।
କାମ ପ୍ରବଣତା, ମାତ୍ରାଧିକ କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଗର୍ବ, ମିଥ୍ୟାଭିମାନ ଓ ଦୁଃସାହସ ହିଁ ଜଣେ ରାଜାର ୬ଟି ଶତ୍ରୁ ।
ଜଣେ ନ୍ୟାୟବନ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଲୋକଙ୍କ ଆନୁଗତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାର କାରଣ ଏହା ନୁହଁ ଯେ ସେ ରାଜା ବରଂ ଏହା ଯେ ସେ ନ୍ୟାୟୀ ।
ତୃତୀୟ ଅଧିକରଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ୮ ପ୍ରକାରର ବିବାହକୁ ବୈଧ ବିଚାର କରାଯାଇପାରିବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି ।
ପିତାମାତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର ଉତ୍ତରାଧିକାରିଣୀ ହେବାର ସର୍ବାଧିକ ଯୋଗ୍ୟତା ବ୍ରହ୍ମ ବିବାହ କରିଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ଓ ସର୍ବନିମ୍ନ ଯୋଗ୍ୟତା ଗନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ (ପିତାମାତାଙ୍କ ବିନା ସ୍ୱୀକୃତିରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନିଜ ପ୍ରେମୀକୁ ବିବାହ କରିବା) କରିଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ମିଳିଥାଏ ।
କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀ ନାରୀଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ବା ନାରୀଙ୍କ ନିଜ ଉଦ୍ୟମରେ ଉପାର୍ଜିତ ପ୍ରାପ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତିର ବ୍ୟବହାର କଲେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ପତ୍ତି ସୁଧ ସହିତ ଶୁଝିବାକୁ ହୋଇଥାଏ ।
ଏପରି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯଦି ନାରୀ ଜଣକ ଗନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ କରିଥାନ୍ତି ତେବେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଦାବୀ କରିବାର ଅଧିକ ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ବ୍ରହ୍ମ ବିବାହ କରିଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଦାବୀ କରିବାର କମ୍ ଯୋଗ୍ୟତା ମିଳିଥାଏ ।
ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମତରେ ରାଜ୍ୟ ପରିଚାଳନା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଜ୍ଞାନ, କାରଣ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ବା ବିଜ୍ଞାନ ଜନ୍ମ ବା ବିକାଶ ଲାଭ କରିପାରିବ ନାହିଁ ।
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ମତବାଦ ଅନୁସାରେ, ରାଜନୀତି ଓ ଅର୍ଥନୀତି ହିଁ ଦୁଇଟି ଜରୁରୀ ଜ୍ଞାନ ।
ଏହି ତିନି ମତବାଦ ବ୍ୟକ୍ତ କଲା ପରେ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଜ ସ୍ୱକୀୟ ମତ ରଖି କୌଟିଲ୍ୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ ବେଦର ଜ୍ଞାନ, ଅନ୍ୱିକ୍ଷିକୀ ଜ୍ଞାନ, ରାଜନୀତି ଓ ଅର୍ଥନୀତି ପରି ଚାରୋଟି ବିଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ଜରୁରୀ ।
ରାଜ୍ୟ ଶାସନ ପାଇଁ ରାଜନୀତି ସହ ରାଜା ଅର୍ଥନୀତିର ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିବା ନିହାତି ଜରୁରୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୌଟିଲ୍ୟ ମତ ରଖିଥିଲେ ।
ଅନେକ ବିଶାରଦ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଭିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଦେଖି ଆସିଛନ୍ତି ।
ଆର୍. ପି. କାଂଗ୍ଲେ : "ମନୁଷ୍ୟର ଜୀବନ ନିର୍ବାହର ମାଧ୍ୟମ ହେଉଛି ଅର୍ଥ ଓ ଅର୍ଥର ମାଧ୍ୟମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଜ୍ଞାନ ହେଲା ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର" "ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନ";
ପ୍ରାଚୀନ ହିନ୍ଦୁ ଜୀବନଶୈଳୀ ଅନୁସାରେ ପୁରୁଷାର୍ଥର ଚାରୋଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲେ ଅର୍ଥ , ଧର୍ମ , କାମ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ।
ତିନିଜଣ ପ୍ରଦେଷ୍ଟାଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଏକ ନ୍ୟାୟପୀଠ ଆପରାଧିକ ମାମଲାର ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ୍ ଓ ଏହି ନ୍ୟାୟପୀଠ ବିଭିନ୍ନ ଦେବାନୀ ମାମଲାର ବିଚାର ପାଇଁ ଗଠିତ ନ୍ୟାୟପୀଠଠାରୁ ପୃଥକ୍ ହୋଇଥିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହଯାଇଛି ।
ଅପରାଧ ସହ ସମାନୁପାତୀ ଦଣ୍ଡ ହିଁ ବିଧେୟ ବୋଲି ପ୍ରଥମ ଅଧିକରଣର ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟରେ କୁହାଯାଇଛି ଓ ପର ଅଧିକରଣମାନଙ୍କରେ ରେ ଏହି ନିୟମର ପୁନଃପ୍ରୟୋଗ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଅର୍ଥନୈତିକ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ପ୍ରଜାଙ୍କ ଅମଙ୍ଗଳର କାରଣ ହୋଇଥିବାରୁ ଅର୍ଥନୈତିକ ଅପରାଧରେ ଜଡ଼ିତ କାରିଗର ଓ ବେପାରୀମାନଙ୍କୁ କଠିନ ସାମୁହିକ ଅର୍ଥଦଣ୍ଡରେ ଦଣ୍ଡିତ କରିବା ବିଧେୟ ବୋଲି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ।
୩୫ତମ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଛି ଯେ, ରାଜାଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ "ଜଙ୍ଗଲଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟ ନିରୀକ୍ଷକ" ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ଜଙ୍ଗଲ, ହାତୀବଣର ସୁରକ୍ଷା ଓ ତଦାରଖର ଦାୟିତ୍ୱ ବହନ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ସାଗୁଆନ୍, ତାଳ, ଶିଶୁ, ଅର୍ଜୁନ, ଶିରିଷା, ତିଳକ, ଶାଳ, ବାଉଁଶ, ମୁଞ୍ଜ, ଜାଳେଣୀ କାଠ, ଫଳ, ଚେରମୂଳ, ଗଞ୍ଜେଇ, ଔଷଧି ବୃକ୍ଷ, ଫୁଲ ଇତ୍ୟାଦି ରହିଥିବା ଜଙ୍ଗଲର ସୁରକ୍ଷା କରିବଦ୍ୱାରା ତାହାର ଉତ୍ପାଦ ସବୁ ଦେଶର ଅର୍ଥନୈତିକ ବିକାଶରେ ସହାୟକ ହୁଅନ୍ତି ।
ମୌର୍ଯ୍ୟ ଶାସନ କାଳରେ କାଠ ପାଇଁ ଓ ବାଘସିଂହ ଇତ୍ୟାଦିଙ୍କ ଚମଡ଼ା ପାଇଁ କେତେକ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ସେଠିକାର ବନ୍ୟଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଉଥିଲା ବୋଲି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ।
ତୃତୀୟ ଓ ଚତୁର୍ଥ ଅଧିକରଣରେ ବିବାହ ଓ ସହମତି ସମ୍ପର୍କୀୟ ବିଷୟାବଳୀ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।
ଚତୁର୍ଥ ଅଧିକରଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଋତୁଚକ୍ର ଆରମ୍ଭ ହେବାର ତିନି ବର୍ଷ ପରେ ଜଣେ ନାରୀ ନିଜ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ବର ଚୟନ କରିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ସେ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରଦତ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ବା ପିତାମାତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିରେ ନିଜ ଅଧିକାର ସାବ୍ୟସ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ପିତାମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ବା ଅନୁମୋଦିତ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ ହିଁ ସେ ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଉପରେ ନିଜର କ୍ଷମତା ଜାହିର କରିପାରିବେ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆବିଷ୍କୃତ ପାଣ୍ଡୁଲିପିର ଶ୍ଳୋକମାନଙ୍କରେ କାଳକ୍ରମେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯାଇଛି ।
କିନ୍ତୁ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ଶ୍ଳୋକମାନଙ୍କର ରଚନା ପ୍ରାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀରୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ତୃତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ସମ୍ଭବପର ।
ଓଲିଭିଏଙ୍କ ମତରେ ଅନେକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ଶ୍ଳୋକମାନ ମୌଖିକ ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରଚାରିତ ହୋଇ ଆସିଥିଲା ।
ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ୩୦ ଓ ୪୭ତମ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଖଣି ଓ କାରଖାନା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାରେ, ସୁନା ଓ ଅନ୍ୟ ବହୁମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ପ୍ରୟୋଗଶାଳା, ବିକ୍ରୟଯୋଗ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ସାମଗ୍ରୀ, ଜଙ୍ଗଲଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାଗାର, ଓଜନ ମାପର ମାନକ, ଲମ୍ବ ଓ ସମୟ ମାପର ମାନକ, କର ଆଦାୟ, କୃଷି, ମଦ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଆହତ ଗୃହପାଳିତ ପଶୁଙ୍କ ଯତ୍ନ ଓ ପାଳନ, ସାମରିକ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଓ ଗୋଇନ୍ଦା କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଶାସକର ଭୂମିକା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ।
ରାଜ୍ୟରେ ରହିଥିବା ଅରଣ୍ୟମାନଙ୍କ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ଜରୁରୀ ଓ ରାଜକୋଶରୁ ବ୍ୟୟ ବରାଦ କରି ବୃଦ୍ଧ ଓ ରୁଗ୍‍ଣ ଅଶ୍ୱ, ହସ୍ତୀମାନଙ୍କ ଯତ୍ନ ନିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି ।
ପୁଣି ସେହି ରାଜକୋଶରୁ ଅର୍ଥ ବ୍ୟୟ କରି ବା ପୁରସ୍କାର ଦେଇ ଫସଲ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ପଶୁଙ୍କ ନିରାକରଣ କରାଯିବା କଥା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ୧୯ତମ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ରାଜା କାହାକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବେ ତାହା କୁହାଯାଇଛି ।
ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ଅନେକ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଗୁପ୍ତଚର ସଂସ୍ଥାର ଆବଶ୍ୟକତା, ପଦ୍ଧତି, ବିକାଶ, ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ବ୍ୟବହାର ସମ୍ପର୍କରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି ।
ଗୁପ୍ତଚରମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ଜୀବିକା ଗ୍ରହଣ କରିବା, ସାଙ୍କେତିକ ଭାଷାରେ ସୂଚନା ପ୍ରସାରିତ କରିବା ଇତ୍ୟାଦିର ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦେଇ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ କର୍ମର ସଫଳତା ଅନୁସାରେ ପାରିଶ୍ରମିକ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ଳୋକ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ।
ତୃତୀୟ ଅଧିକରଣର ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ସ୍ୱାମୀଦ୍ୱାରା ଉପେକ୍ଷିତା ଜଣେ ନାରୀ ଯଦି ତିନୋଟି ଋତୁଚକ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ନ କରି ପାରିଲେ ବା ସାତୋଟି ଋତୁଚକ୍ରର ଅପେକ୍ଷା ପରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳୁଥିଲେ, ସେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ପୁନର୍ବିବାହ କରିପାରିବେ ।
ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧିକରଣରେ ଯୁବରାଜଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦିଆଯିବ, ରାଜା ନିଜେ କିପରି ସର୍ବଦା ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ପ୍ରମୁଖ ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜ କର୍ମଚାରୀ, ନ୍ୟାୟାଧୀଶ, ପ୍ରଶାସକମାନଙ୍କ ଚୟନ କିପରି ହେବ ଇତ୍ୟାଦି ସମ୍ପର୍କରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି ।
ଶ୍ଳୋକମାନଙ୍କରେ ପ୍ରଥମେ ଗଦ୍ୟ ଆକାରରେ ଓ ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ପଦ୍ୟ ଆକାରରେ ଏହି ସବୁ ନୀତିର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ପ୍ରାୟତଃ ଅଧିକାଂଶ ସଂସ୍କୃତ ରଚନାରେ ଏପରି ଶେଷଭାଗରେ ପଦ୍ୟ ସଂରଚନା ସେହି ଶ୍ଳୋକର ଆସନ୍ନ ସମାପ୍ତିର ସୂଚନା ଦିଏ ବୋଲି ଓଲିଭିଏ ମତ ରଖିଥିଲେ ।
ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ମତବାଦ, ମନୁଙ୍କ ମତବାଦ, ଉଶନା ମତବାଦକୁ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଛି ଓ ଏମାନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନ ସହିତ କୌଟିଲ୍ୟ ନିଜ ମତବାଦ ମଧ୍ୟ ଜଣାଇଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ବାପା ଜଣେ ଧନୀକ ନିବେଶକ ଥିଲେ ଯିଏକି ଶେୟାର ବଜାର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ସଂସ୍ଥାରେ ନିବେଶ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ରେବାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଗ୍ରେସ୍ କେଲ୍ଲୀ ଏବଂ ଜୋଆନ୍ ବେନେଟ୍‌ଙ୍କ ସ‌ହ ସମ୍ପର୍କରେ ଥିଲେ ।
ରେବା ମଧ୍ୟ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ଷ୍ଟିଭ୍ ମାକ୍‌କୁଇନ୍ ଏବଂ ମାର୍‌ଲୋନ୍ ବ୍ରାଣ୍ଡୋଙ୍କ ସ‌ହ ସମ୍ପର୍କରେ ଥିଲେ ।
ଟୋରୀ ବର୍ଚ ଜଣେ ଆମେରିକୀୟ ଫ୍ୟାସନ ଡିଜାଇନର୍ ଏବଂ ବ୍ୟବସାୟୀ ମହିଳା ଏବଂ ପରୋପକାରୀ, ଯିଏକି ଅନେକ ଫ୍ୟାସନ ଡିଜାଇନିଂ ପୁରସ୍କାର ଜିତିଛନ୍ତି ।
ସେ ତାଙ୍କର ନିଜର ବ୍ୟବସାୟ ଟୋରୀ ବର୍ଚ ଏଲ୍.ଏଲ୍.ସିର ଅଧକ୍ଷ, ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ ଅଧିକାରୀ ଏବଂ ଡିଜାଇନର୍ ।
ସେ ତାଙ୍କର ତିନି ଭାଇଙ୍କ ସ‌ହ ଭେଲ୍ଲୀ ଫର୍ଗ ଜାତୀୟ ଐତିହାସିକ ଉଦ୍ୟାନ ପାଖରେ ଥିବା ୨୫୦ ବର୍ଷିଆ ପୁରୁଣା ଜର୍ଜିଆନ୍‌ରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲେ ।
କଲେଜରୁ ସ୍ନାତକ ହାସଲ ପରେ ଟୋରୀ ବର୍ଚ ନିୟୁ ୟର୍କ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେ ଜଣେ ଯୁଗସ୍ଲାଭିଆନ୍ ଡିଜାଇନର୍‌ ରୋଜନ୍‌ଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ବେରା ୟାଙ୍ଗ୍‌ରେ ଜନସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ବିଜ୍ଞାପନ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଟୋରୀ ତାଙ୍କର ବ୍ୟବସାୟ ପ୍ରଥମେ "ଟି.ଆର୍.ବି. ବାଏ୍ ଟୋରୀ ବର୍ଚ" ଭାବରେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ମାତ୍ର ପରେ ୨୦୦୪ରେ ସେ ଏହାର ନାମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ଟୋରୀ ବର୍ଚ ଏଲ୍.ଏଲ୍.ଚି.ଙ୍କୁ ବଦଳାଇଥିଲେ ଏବଂ ମନହାଟ୍ଟନର ନୋଲିଟା ଜିଲ୍ଲାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମେ ଦୋକାନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଟୋରୀ ପେନ୍ନସ୍ୟାଲାବାନିଆର ରୋସେମଣ୍ଟରେ ଥିବା ଆଗ୍ନେସ୍ ଇର୍‌ଉଇନ୍ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କର ସ୍କୁଲବେଳେ ଟେନିସ୍ ଦଳର ଅଧିନାୟିକା ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗ କାରା ରୋସ୍ ଜଣେ ଅଳଙ୍କାର ଡିଜାଇନର୍ ।
ଟୋରୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଚାକିରୀ କିଙ୍ଗ୍ ଅଫ୍ ପର୍ସିଆ ମଲ୍‌ରେ ବେନେଟ୍ଟନ ସଂସ୍ଥା ଅଧିନରେ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ପେନ୍ନେସ୍ୟାଲାବାନିଆ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେ କପ୍ପା ଆଲ୍ଫା ଥିଟା ମ‌ହିଳା ସଂଗଠନର କର୍ମୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ସେହି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଇତିହାସ ବିଭାଗରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୮୮ ମସିହାରେ କଳାରେ ସ୍ନାତକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଡୱେନ ଡଗଲାସ ଜନସନ, ମଇ ୨, ୧୯୭୨ ମସିହାରେ, କାଲିଫର୍ନିଆର ହାୱାର୍ଡରେ ଆଟା ଜନସନ ଏବଂ ପୂର୍ବତନ ପେସାଦାର କୁସ୍ତି ରକି ଜନସନ ରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ବଡ଼ ହୋଇ, ଜନସନ ତାଙ୍କ ମା'ଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ନ୍ୟୁଜିଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ କିଛି ସମୟ ରହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଆମେରିକା ଫେରିବା ପୂର୍ବରୁ ଗ୍ରେ ଲିନର ରିଚମଣ୍ଡ ରୋଡ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପଢ଼ିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସେ କନେକ୍ଟିକଟ୍ର ହାମଡେନ୍ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଉତ୍ତର କାରୋଲିନାର ଚାର୍ଲୋଟର ମଣ୍ଟକ୍ଲେୟାର ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପଢ଼ିଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେ ଶେଫର୍ ଗ୍ଲେନ୍ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ହାମଡେନ୍ ମିଡିଲ୍ ସ୍କୁଲରେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ବିତାଇଥିଲେ।
ଜନ୍ସନ୍ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟ ବର୍ଷ ହାୱାଇର ହନୋଲୁଲୁରେ ଥିବା ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ୱିଲିୟମ୍ ମ୍ୟାକକିନ୍ଲି ହାଇସ୍କୁଲ୍, ଗ୍ଲେନକ୍ଲିଫ୍ ହାଇସ୍କୁଲ୍ ଏବଂ ଟେନେସିର ନାଶଭିଲ୍ଲାର ମ୍ୟାକଗଭକ୍ ହାଇସ୍କୁଲ୍ ଏବଂ ପେନ୍‌ସିଲଭାନିଆର ବେଥଲେହେମ୍‌ରେ ଥିବା ଫ୍ରିଡମ୍ ହାଇସ୍କୁଲରେ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ।
୧୭ ବର୍ଷ ବୟସ ପୂର୍ବରୁ ଯୁଦ୍ଧ, ଚୋରି ଏବଂ ଠକେଇ ଅଭିଯୋଗରେ ତାଙ୍କୁ ଏକାଧିକ ଥର ଗିରଫ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଜନସନ ତାଙ୍କ ହାଇସ୍କୁଲର ଗ୍ରିଡିରନ୍ ଫୁଟବଲ୍, ଟ୍ରାକ୍ ଏବଂ ଫିଲ୍ଡ ଏବଂ ରେସଲିଂ ଦଳରେ ଯୋଗ ଦେଇ କ୍ରୀଡ଼ା ଖେଳିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଜଣେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅଭିନେତା, ପ୍ରଯୋଜକ ଏବଂ ଅର୍ଦ୍ଧ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ କୁଶଳୀ କୁସ୍ତିବାଜ ମଧ୍ୟ ।
ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ପୁସ୍ତକ " " ୨୦୦୦ ମସିହାରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ବିକ୍ରିହୋଇଥିବା ବହିବୋଲି ନିଉୟର୍କ ଟାଇମସ ଲେଖିଥିଲା ।
ସେ ସେତେବେଳେ ୱାଲ୍‌ସ୍ ମେଡିକାଲ କଲେଜରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଯାହାକି ବର୍ତ୍ତମାନର ପାଟଣା ମେଡିକାଲ କଲେଜ ଆଣ୍ଡ ହସ୍ପିଟାଲ ଭାବରେ ଜଣା ।
ତାଙ୍କ ପରିବାର ମୁଖ୍ୟତଃ ସ୍ୱାମୀ ବିବେକାନନ୍ଦ, ରାମ ମୋହନ ରାୟ ଏବଂ ରବିନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁରଙ୍କରଦ୍ୱାରା ଅନୁପ୍ରାଣୀତ ।
ଜଗନ୍ନାଥ ଏହାପରେ ପାଟଣା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଯୋଗଦେଲେ ।
ସେହି ସମୟରେ ସେ ନବନିର୍ମିତ କମୁନିଷ୍ଟ୍ୟ ଦଳରେ ଯୋଗଦେଇ ସେଠାକାର ବୁଦ୍ଧିଜୀବି ତ‌ଥା ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ କର୍ମୀ ସାଜିଥିଲେ ।
ସେତେବେଳେ ସେ ଲୁହା ତ‌ଥା କୋଇଲା ଖଣିରେ କାମ କରୁଥିବା ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଆୟୋଜନ କରୁଥିଲେ ।
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଜଗନ୍ନାଥ ସରକାରଙ୍କର ଜଣେ ବନ୍ଧୁ, ଯିଏକି ପାଟଣାରେ ରାମକ୍ରିଷ୍ଣା ମିଶନର ଜଣେ ପୂଜାରୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ମାର୍କ୍ସିଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟ ସ‌ହିତ ପରିଚିତ କରାଇଥିଲେ, ଯାହାକି ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବ୍ରିଟିଶ ସରକାରଦ୍ୱାରା ଭାରତରେ ବେଆଇନ ଘୋଷଣା କରିଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ପିତା, ଯିଏକି ରାଏ ବାହାଦୂର ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରୀତ ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଜଗନ୍ନାଥ ତ‌ଥା ତାଙ୍କର ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ନିଜର ମୃତ୍ୟୁଯାଏଁ ଗୁପ୍ତରେ ନିଜର ସ‌ହାୟତା ଯୋଗାଇ ଆସୁଥିଲେ ।
ଜଗନ୍ନାଥ ସରକାର ଜଣେ ଭାରତୀୟ କମୁନିଷ୍ଟ ନେତା, ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀ ଏବଂ ସାମାଜିକ ଅସୁବିଧା ତ‌ଥା ଘଟଣାବଳୀ ଲେଖୁଥିବା ଜଣେ ଲେଖକ ।
୧୮୧୬ରେ ବିବାହ ଉଭୟ ଦମ୍ପତି ସୁଇଜରଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ଲର୍ଡ ବାଇରନ୍, ଜନ୍ ଉଇଲିୟମ ପଲିଡୋରି ଏବଂ କ୍ଲୋଏର୍ କ୍ଲୋଏମୋଣ୍ଟଙ୍କ ସ‌ହ ସମୟ ବିତାଇଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ୨ୟ ଏବଂ ୩ୟ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ‌ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ୧୮୧୯ ମସିହାରେ ମେରୀ ତାଙ୍କର ଶେଷ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଯିଏକି ସେମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଜୀବିତ ସନ୍ତାନ ଥିଲା ।
ସେ ଏକ ଡଙ୍ଗାରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଡଙ୍ଗାଟି ଭାଇରେଗିଓ ନିକଟରେ ଏକ ତୁଫାନ ଯୋଗୁଁ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା ।
ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପରେ ମେରୀ ଲଣ୍ଡନ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ ।
ଲଣ୍ଡନ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ପରେ ମେରୀ ତାଙ୍କର ପୁଅର ଲାଳନପାଳନରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ଏବଂ ଜଣେ ପେସାଦାର ଲେଖିକା ଭାବର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେ ମସ୍ତିଷ୍କ ଅର୍ବୁଦରେ ପିଡ଼ୀତ ଥିଲେ ଏବଂ ମାତ୍ର ୫୩ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ ।
ମେରୀ ୱୋଲଷ୍ଟୋନ୍‌କ୍ରାଫ୍ଟ ସେଲୀ , ଜଣେ ଇଂରାଜୀ ଉପନ୍ୟାସ ଲେଖିକା, କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ ରଚୟିତା, ନାଟ୍ୟକାର, ପ୍ରବନ୍ଧ ଲେଖିକା, ଜୀବନୀ ଲେଖିକା ଏବଂ ଭ୍ରମଣ କାହାଣୀ ଲେଖିକା ଥିଲେ ।
ଏହି ଉପନ୍ୟାସଟି 'ଦ ମଡର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୋମେଥେସ୍' ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ ଯାହାକି ୧୮୧୮ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କର କିଛି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମ୍ପାଦନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କର 'ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ ପୋଏଟ୍' ଏବଂ 'ଫିଲୋସୋଫର୍ ପେର୍କି ବାଏସି ସେଲୀ' ଆଦି ପୁସ୍ତକର ସମ୍ପାଦନା କରି ମେରୀ ତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
ମେରୀଙ୍କର ବାପା ଉଇଲିୟମ୍ ଗୋଡ୍ଉଇନ୍ ଜଣେ ରାଜନୈତିକା ଦାର୍ଶିନିକ ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାଆ ମେରୀ ୱୋଲଷ୍ଟୋନ୍‌କ୍ରାଫ୍ଟ ଜଣେ ଦାର୍ଶିନିକ ଓ ନାରୀବାଦୀ ମଣିଷ ଥିଲେ ।
୧୮୧୪ ମସିହରେ ମେରୀ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କର ଜଣେ ରାଜନୈତିକ ଅନୁଗାମୀ ପେର୍କି ବାଏସି ସେଲୀଙ୍କ ସ‌ହ ମିଳାମିଶା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ମେରୀ ତାଙ୍କର ସାବତ ଭଉଣୀ କ୍ଲାରିଆ କ୍ଲାରମୋଣ୍ଟ ଏବଂ ପେର୍କିଙ୍କ ସ‌ହ ଫ୍ରାନ୍ସ ଭ୍ରମଣରେ ବାହାରିଥିଲେ ଓ ଇଉରୋପ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ ।
ସେମାନଙ୍କର ଲଣ୍ଡନ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନପରେ ମେରୀ ପେର୍କିଙ୍କର ପିଲାର ମାଆ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା କଥା ଜଣା ପଡ଼ିଥିଲା ।
ଏହାପରେ ଦୁଇବର୍ଷ ଉଭୟ ମେରୀ ଏବଂ ପେର୍କି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସାମାଜିକ ନିନ୍ଦା ଦେଇ ଗତି କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଭିତରେ ଉଭୟ ଅନେକ କରଜରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ତା'ର ଜନ୍ମହେବାକୁ ଥିବା ପିଲାଟିର ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲା ।
୧୮୧୬ ମସିହାରେ ପେର୍କିଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପତ୍ନୀ, ହରିଏତ୍ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଉଭୟ ମେରୀ ଓ ପେର୍କି ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ମେରୀଙ୍କର ଜନ୍ମର ଗୋଟିଏ ମାସରୁ କମ୍ ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମାଆ ୱୋଲଷ୍ଟୋନ୍‌କ୍ରାଫ୍ଟଙ୍କର ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଫଳରେ ମେରୀଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳିବାର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ଆସିଯାଇଥିଲା ତାଙ୍କର ପିତା ଗୋଡ୍ଉଇନ୍‌ଙ୍କ ଉପରେ ।
ତାଙ୍କର ପିତା ତାଙ୍କୁ ଅଣ‌-ଉପଚାରିକ ଶିକ୍ଷା ତ‌ଥା ରାଜନୈତିକ ସିଦ୍ଧାନ୍ତବାଦ ଶିକ୍ଷା ଦେବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପିତା ଜଣେ ବଡ଼ ଧନୀ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ମେରୀଙ୍କୁ ମାତ୍ର ୪ ବର୍ଷ ବୟସ ହୋଇଥିଲାବେଳେ ମେରୀଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଜଣେ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କର ବିବାହର କିଛିଦିନ ପରେ ମେରୀଙ୍କ ସ‌ହ ସମ୍ପର୍କରେ ଅସୁବିଧା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଏ ସମ୍ପର୍କ ସମ୍ପୃକ୍ତ କରିଥାଏ ଜଣେ ବା ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଭଲ ପାଇବା, ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ, ଯୌନ ଅାକର୍ଷଣ, ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ, ଅାବେଗ ପ୍ରବଣତା ତଥା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମର୍ଥନ ।
ମଣିଷ ଜୀବନରେ ପ୍ରକୃତ ଘନିଷ୍ଠତା ସଂଳାପ, ସ୍ୱଚ୍ଛତା, ପାର୍ଥିବ ତଥା ପରରତାରେ ଥାଏ ।
ଏହାକୁ ଘନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସୁଦୃଢ଼ କରିବା ପାଇଁ ଅାବେଗପ୍ରବଣତା ଓ ବ୍ୟକ୍ତଗତ ସମର୍ଥନ ନିହାତି ଅାବଶ୍ୟକ ।
ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କ ପାଖରୁ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କର ମାନସିକ ଫଳାଫଳ ଅଧିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି ।
ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କ ଗଠନ କରିବା କିମ୍ବା ବଜାୟ ରଖିବାକୁ କଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ଜଣାପଡିଛି ।
ଯୁବପିଡ଼ିଙ୍କର ନିଜ ଅଂଶୀଦାରଠାରୁ ସୀମାବନ୍ଧ ଅନୁଭବଦ୍ୱାରା ନିଜ ଭିତରେ ପ୍ରତିକୂଳ ବ୍ୟାଘାତ ସମ୍ପର୍କ ହେବ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ।
ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଜଣା ପଡ଼ିଛି ଯେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କରେ ଭୟ ମାନସିକ ଓ ଦୈହିକ ଅାରାମର ମାନସିକ ଅଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ କିନ୍ତୁ ଏହାଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏକା ତଥା ଉଦ୍‍ବେଗ ପ୍ରବଣ ହେଇଥାନ୍ତି ଯାହା ଏକ ଭଲ ଗୁଣ ।
ଭାବପ୍ରବଣ ଘନିଷ୍ଠତା ସମ୍ପର୍କରେ ଥିବା ବିଶ୍ୱାସ ସ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବନ୍ଧନରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ ।
ବୋଧଶକ୍ତି ସଂକ୍ରାନ୍ତ ଘନିଷ୍ଠତା ସେତେସେଳେ ହେଇଥାଏ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଉଭୟଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସମାନତାକୁ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି ।
ଶେଷରେ ଅନୁଭୂତି ଘନିଷ୍ଠତା ସମ୍ପର୍କରେ ଦୁଇ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାରରିକ ବନ୍ଧୁତା ରଖି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହଯୋଗ କରିଥାନ୍ତି ।
ଯୌନ ତଥା ଅାବେଗପ୍ରବଣତାର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମ ହେଉଛି ଏକ ବିଶେଷ ଗୁଣ ।
ସାଥୀଙ୍କ ପ୍ରେମ ବା ପାରରିକ ସମ୍ବନ୍ଧ ଯାହା ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ପାରରିକ ସମ୍ପର୍କ, ପାରସ୍ପରିକ ସାବଧାନତା, ବନ୍ଧନ, ସ୍ୱଳ୍ପ ଅାସକ୍ତ ଭାବ ଥାଏ ।
ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଚରାଯିବାରୁ ସେମାନେ କହିଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବୟସର, ସମାନ ଉଚ୍ଚତାର, ସମାନ ଲିଙ୍ଗର ତଥା କୌଣସି ଝଗଡ଼ାରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ନ ରହୁଥିବା ଏବଂ ମଣିଷ ତଥା ପଶୁଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ସାଙ୍ଗଟିଏ ପାଇବା ପାଇଁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ।
ମୁନ୍ରୋଙ୍କ ଏହି ଗବେଷଣା ସମ୍ପର୍କ ବିଜ୍ଞାନରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଇଛି ।
ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କ ହେଉଛି ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ଭିତରର ସମ୍ପର୍କ ଯେଉଁଥିରେ ଭୌତିକ ତଥା ଆବେଗପ୍ରବଣ ଘନିଷ୍ଠତା ଥାାଏ ।
ଭୌତିକ ଘନିଷ୍ଠତାରେ ବନ୍ଧୁତା, ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ କିମ୍ବା ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ଚରିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା ରହିଛି ।
ତେବେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କ ଶବ୍ଦ ସାଧାରଣତଃ ଯୌନ ସମ୍ପର୍କକୁ ସୂଚିତ କରିଥାଏ।
ସେ ୧୯୫୦ ଦଶକରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକାରେ ସଫଳତା ସହିତ କାମ କରିଥିବା ଅନେକ ବକ୍ସ ଅଫିସ ହିଟ ହୋଇଥିବା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରମାନଙ୍କ ନାମ ଯଥାକ୍ରମେ 1950 ଯୋଗନ , ବାବୁଲ – ୧୯୫୦), ହଲଚଲ , ଦୀଦାର , ତରାନା , ଦାଗ – ୧୯୫୨), ସଂଗଦିଲ , ସିକସ୍ତ , ଅମର , ଉଡ଼ନ ଖଟୋଲା , ଦେବ ଆନନ୍ଦ ସାଥିରେ ଇନସାନିୟତ , ଦେବଦାସ , ନୟା ଦୌର – ୧୯୫୭), ୟହୁଦୀ , ମଧୁମତୀ ଓ ପୈଗାମ . ଏହିପରି କେତେକ ଅଭିନୟ ଯୋଗୁ ତାଙ୍କୁ ଟ୍ରାଜେଡ଼ି କିଙ୍ଗ ଅଭିନେତା କୁହାଯାଉଥିଲା ଅଧିକାଂଶ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଦୁଃଖମୟ ଭୂମିକା ନିର୍ବାହ କରୁଥିବା ଯୋଗୁ ତାଙ୍କର ଅବସାଦ ବେମାରୀ ହେବାରୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ସେ ହାସ୍ୟ ରସାତ୍ମକ ଭୂମିକାରେ କାମ କଲେ ।
ମେହବୁବ ଖାନଙ୍କର ' - 1952 ବଡ଼ ବଜେଟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସଙ୍ଗୀତମୟ ହାଲୁକା ଭୂମିକାରେ କାମ କରିଥିବା ଆନ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହା ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଟେକ୍ନି କଲରରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଥିଲା ଯାହା ସାରା ୟୁରୋପ ଓ ବିଶେଷତଃ ଲଣ୍ଡନରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ କେତେକ ସଫଳ ହାଲୁକା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରମାନଙ୍କର ନାମ ଆଜାଦ ଯେଉଁଥିରେ ଚୋର ଭୂମିକା ଥିଲା ଓ ସଙ୍ଗୀତମୟ ରୋମାଣ୍ଟିକ କୋହିନୁର ଯେଉଁଥିରେ ରାଜପୁତ୍ର ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଦିଲୀପ କୁମାରଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ସର୍ବଦା ମିଡ଼ିଆ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ରହୁଥିଲା ।
ଅଭିନେତ୍ରୀ ଓ ସହ-ଅଭିନେତ୍ରୀ ମଧୁବାଲାଙ୍କ ସାଥିରେ ଦୀର୍ଘକାଳର ସମ୍ପର୍କ ନୟାଦୌର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପରେ ୧୯୫୭ ମସିହାରେ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ସେ ୧୯୬୬ ମସିହାରେ ଅଭିନେତ୍ରୀ ସାଇରା ବାନୁଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କରିବା ପରେ ତାଙ୍କର ବାନ୍ଦ୍ରା ବାସଭବନରେ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହୁଥିଲେ ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତକୁ ତାଙ୍କର ଅବଦାନ ନିମନ୍ତେ ଭାରତ ସରକାର ତାଙ୍କୁ ୧୯୯୧ ମସିହାରେ ପଦ୍ମ ଭୂଷଣ ଓ ୨୦୧୫ ମସିହାରେ ପଦ୍ମ ବିଭୂଷଣ ପଦବୀରେ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ ଯାହାକି ଦେଶର ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ତୃତୀୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଗରିକ ସମ୍ମାନ ।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତକୁ ଅବଦାନ ନିମନ୍ତେ ଭାରତର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦାଦାସାହେବ ଫାଲକେ ପୁରସ୍କାର ୧୯୯୪ ମସିହାରେ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ପାକିସ୍ଥାନ ସରକାର ୧୯୯୮ ମସିହାରେ ସେ ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଗରିକ ସମ୍ମାନ ନିଶାନ-ଏ-ଇମତିଆଜ ଦିଲ୍ଲୀପଙ୍କୁ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ ଓ ସେ ଏକମାତ୍ର ଭାରତୀୟ ଯିଏ କି ସେହି ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ସେହି ଦୁଇଜଣ ପୁନଶ୍ଚ ଏକମାତ୍ର ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାରେ ନିର୍ମିତ ସାଗିନା ମାହାତୋରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୭୬ରେ ଅଭିନୟ କରିଥିବା ବୈରାଗ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ବକ୍ସ ଅଫିସରେ ଫେଲ ମାରିଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସେ ବାପ ଓ ଦୁଇ ଯାଆଁଳା ପୁଅ ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ସେ ‘ଏଙ୍ଗା ଭେଟ୍ଟୁ ପିଲାଇ’ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଏମ ଜି ରାମଚନ୍ଦ୍ରନ୍ କରିଥିବା ଅଭିନୟ ତାଙ୍କ ନିଜର ରାମ ଔର ଶ୍ୟାମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କରିଥବା ଅଭିନୟଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲ କରିଥିବା କହିଥିଲେ ।
ମନୋଜ କୁମାର, ଶଶୀ କପୁର, ହେମା ମାଳିନୀ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ସିହ୍ନାଙ୍କ ସହିତ ଭାରତର ବ୍ରିଟିଶ ଅମଳରେ ହୋଇଥିବା ଏକ କାହାଣୀରେ ସେ କ୍ରାନ୍ତିକାରୀ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସୁଭାଷ ଘାଇ ନିର୍ମିତ ‘ବିଧାତା’ରେ ସେ ସଂଜୀବ କୁମାର, ସଞ୍ଜୟ ଦତ୍ତ ଓ ଶମି କପୁର ସହିତ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେହି ବର୍ଷ ଶେଷରେ ସେ ଅମିତାଭ ବଚ୍ଚନ ସହିତ ରମେଶ ସିପିଙ୍କର ‘ଶକ୍ତି’ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଶେଷ ଥର ନିମନ୍ତେ ବେଷ୍ଟ ଆକ୍ଟର ଭାବରେ ଅଷ୍ଟମ ଓ ଶେଷ ଫିଲିମ ଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲେ ଓ ସେହି ବର୍ଷ ତାହା ବକ୍ସ ଅଫିସରେ ଅତ୍ୟଧିକ ହିଟ ହୋଇଥିଲା ।
ଅନିଲ କପୁର ସହିତ କାମ କରିଥିବା ମଶାଲ ଚିତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ଭୂମିକାକୁ ପ୍ରଶଂସା ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବକ୍ସ ଅଫିସ ହିଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ ।
ଦିଲୀପ କୁମାରଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଥର ନିମନ୍ତେ ଅଭିନୟ କରିଥିବା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନାମ ଥିଲା ଜୁଆର ଭଟା - ୧୯୪୪), ଯାହା ବମ୍ବେ ଟକିଜ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଅଭିନୟ କରିଥିବା କେତେକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରମାନଙ୍କ ନାମ ଅନ୍ଦାଜ , ଆନ , ସାମାଜିକ ନାଟକ ଦାଗ , ନାଟକୀୟ ଦେବଦାସ , ହାସ୍ୟରସାତ୍ମକ ଆଜାଦ , ଐତିହାସିକ ମୁଗଳ-ଏ-ଆଜମ , ସାମାଜିକ ଡକାୟତ ନାଟକ ଗଙ୍ଗା ଯମୁନା ଓ ହାସ୍ୟ ରସାତ୍ମକ ରାମ ଅଉର ଶ୍ୟାମ ।
ମୁଦ୍ରାସ୍ଫୀତି ହିସାବକୁ ନେଲେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ମୁଗଳ-ଏ-ଆଜମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅଦ୍ୟାବଧି ସର୍ବାଧିକ ଆୟକାରୀ ମାନ୍ୟତା ପାଇଛି ।
‘ଦିଲ ଦିୟା ଦର୍ଦ ଲିୟା’ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେ ସହଯୋଗୀ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଟିପ୍ପଣୀ ମିଳିଲାନି ।
ସେ ୧୯୬୭ ମସିହାରେ ରାମ ଔର ଶ୍ୟାମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଏକ ଦ୍ୱୈତ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଇ ଭାଇ ଜନ୍ମ ପରେ ଅଲଗା ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ସେହି ବର୍ଷ ସେ ବୈଜୟନ୍ତୀମାଳା ସାଥିରେ ଶେଷ ଥର ନିମନ୍ତେ ସଂଘର୍ଷ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କାମ କରିଥିଲେ ଓ ସେହି ଯୋଡ଼ି ୭ଟି ହିଟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଦିଲୀପ ୧୯୬୧ ମସିହାରେ ଗଙ୍ଗା ଯମୁନା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ପ୍ରଯୋଜକ, ଲେଖକ ଓ ଅଭିନେତା ଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ହିରୋଇନ ଥିଲେ ବୈଜୟନ୍ତୀମାଳା ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇ ନସୀର ଖାନ ମଧ୍ୟ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଯୋଜନା ଥିଲା ।
ପ୍ରତ୍ଯେକ ସିନରେ ବୈଜୟନ୍ତୀମାଳାଙ୍କର ପିନ୍ଧିବା ଶାଢ଼ୀ ସେ ହିଁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫିଚର ଫିଲ୍ମ ନିମନ୍ତେ ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାର, ବୋସ୍ଟନ ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାସନାଲ ଫିଲିମ ଉତ୍ସବରେ ପଲ ରେଭେରେ ସିଲଭର ପୁରସ୍କାର, ପ୍ରେଗରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଚେକୋସ୍ଲୋଭାକ ଏକାଡେମୀର ସ୍ପେସିଆଲ ଅନର ଡିପ୍ଲୋମା ଓ କାରଲୋଭୀ ଭାରି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଉତ୍ସବରେ ସ୍ପେସିଆଲ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିଥିଲା ।
ଅଧିକ ଦୁଃଖାତ୍ମକ ଅଭିନୟ କରୁଥିବା ଯୋଗୁ ତାଙ୍କୁ ଟ୍ରାଜେଡ଼ି କିଙ୍ଗ ନାମରେ ଅନେକ ସମ୍ବୋଧିତ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ବଲିଉଡ ଜଗତରେ ଥିବା ପ୍ରଥମ ଖାନ ଥିଲେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତର ସେ ସର୍ବପ୍ରଥମ ସଫଳ ଅଭିନେତା ଥିଲେ ଯିଏ କି ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଧରଣର ଅଭନୟ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରଥମ ଓ ସର୍ବାଧିକ ଫିଲିମ ଫେୟାର ଆୱାର୍ଡ ପାଇ ରେକର୍ଡ଼ କରିଥିଲେ ଯାହାକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଶାହରୁଖ ଖାନ ସମତୁଲ କରିଥିଲେ ।
ଦିଲ୍ଲୀପଙ୍କ ପ୍ରଥମ ନାମ ଥିଲା ମୋହମ୍ମଦ ୟୁସୁଫ ଖାନ ମୋହମ୍ମଦ ୟୁସୁଫ ଖାନ ଓ ସେ ୧୧ ଡିସେମ୍ବର ୧୯୨୨ ମସିହାରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଘର ବ୍ରିଟିଶ ରାଜରେ ଥିବା ପେଷାୱାରର କିସ ଖବାଣୀ ବଜାରରେ ଥିଲା ଓ ସେ ଏକ ହିଣ୍ଡକୋ ଭାଷାଭାଷୀ ଆବାନ ପରିବାରର ନିଜସ୍ୱ ବାସସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଯାହା ଏବେ ପାକିସ୍ଥାନର ଖାଇବର ପାଖତୁନଖ୍ୱାରେ ଅଛି ।
ଲାଲା ଗୁଲାମ ସର୍ବର ଖାନ ଓ ଆୟେସା ବେଗମଙ୍କ ଔରସରୁ ଜାତ ୧୨ ଜଣ ପିଲାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେ ଜଣେ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ମୂଳ ନାମ ୟୁସୁଫ ଖାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ନାମରେ ସେ କୌଣସି ଅଭିନୟ କରିନାହାନ୍ତି ଓ ୧୯୪୪ ମସିହାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପ୍ରଥମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜୁଆର ଭଟାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିଲୀପ କୁମାର ନାମରେ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କର ଜୀବନୀ ଦିଲୀପ କୁମାର: ଦି ସବଷ୍ଟାନ୍ସ ଆଣ୍ଡ ଦି ସାଡୋ ପୁସ୍ତକରେ ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି, ଜୁଆର ଭଟା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଜଣେ ପ୍ରଯୋଜିକା ଦେବିକା ରାଣୀ ତାଙ୍କର ନାମ ଦିଲୀପ କୁମାର ରଖିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ ।
ସନ ୧୯୭୦ର ଏକ ଇଣ୍ଟରଭିଉରେ ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପେସାକୁ ତାଙ୍କର ପିତା ଆଦୌ ପସନ୍ଦ କରୁନଥିବାରୁ ସେ ଭୟରେ ଏହି ନାମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ବ୍ରିଟିଶ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଡେଭିଡ ଲିନ ତାଙ୍କର ଲରେନ୍ସ ଅଫ ଆରବିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେରିଫ ଅଲି ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିବାକୁ ୧୯୬୨ ମସିହାରେ ଦିଲ୍ଲୀପଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ ।
ଦିଲୀପ ତାଙ୍କ ଜୀବନୀରେ ଲେଖିଥିଲେ, “ଓମର ତାଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଭଲ ରୂପେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ବୋଲି ସେ ନିଜେ ଭାବୁଥିଲେ ।
“ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଲିନ ତାଙ୍କୁ ‘ତାଜ ମହଲ’ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ନିମନ୍ତେ ବାଛିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଦାଗ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିମନ୍ତେ ସେ ପ୍ରଥମ ଫିଲ୍ମଫେୟାର ପୁରସ୍କାର ବିଜେତା ହୋଇଥିଲେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ପୁରସ୍କାର ୭ ଥର ପାଇଥିଲେ ।
ପରଦାରେ ଯୋଡ଼ିଦାର ହୋଇଥିବା ସେ କାଳର ଶୀର୍ଷ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଭିନେତ୍ରୀମାନଙ୍କର ନାମ ବୈଜୟନ୍ତିମାଳା , ମଧୁବାଲା , ନରଗିସ , ନିମି , ମୀନା କୁମାରୀ , ଓ କାମିନୀ କୌଶଳ ଥିଲା।
‘ଗଙ୍ଗା ଯମୁନା’ ଓ ‘ଦିଲ ଦିୟା ଦର୍ଦ ଲିୟା’ ଚିତ୍ରମାନଙ୍କରେ ଛାୟା ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିବା ଟିପ୍ପଣୀରୁ ଦୂରେଇ ଯିବାକୁ ସୁଧାକର ବୋକାଡେଙ୍କର ନୂଆ ଚିତ୍ର ‘କଳିଙ୍ଗ’ରେ ଦିଲୀପ ମୁଖ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହେବାର ଥିଲା ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳାକାର ଭାବରେ ରାଜ ବବର, ରାଜ କିରନ, ଅମିତୋଜ ମନ ଓ ମିନାକ୍ଷୀ ଶେଷାଦ୍ରି ନାମ ରହିଥିଲା ।
ରାଜପୁତ୍ର ସଲିମ ଭୂମିକା ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ଦିଲୀପ କେ ଅସିଫଙ୍କର ବିରାଟ ବଜେଟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଐତିହାସିକ ମୁଗଲ-ଏ-ଆଜମ ଭାରତୀୟ ଇତିହାସରେ ସର୍ବାଧିକ ଆୟକାରୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ମାନ୍ୟତାରେ ଏଗାର ବର୍ଷ ଧରି ରହିଥିଲା ।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦୁନିଆରୁ ବାହାରେ ରହିବା ପରେ ୧୯୭୬ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ଫେରିଆସି କେତେକ ଚରିତ୍ର ଭୂମିକା ନିର୍ବାହ କରିଥିବା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରମାନଙ୍କ ନାମ ଯଥାକ୍ରମେ କ୍ରାନ୍ତି , ଶକ୍ତି , ମାର୍ଶାଲ , କର୍ମା ଓ ସୌଦାଗର ।
ତାଙ୍କର ଶେଷ ଅଭିନୀତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ନାମ କିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଏକ ଦ୍ୱୈତ ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ମୁଗଲ-ଏ-ଆଜମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ରାଜପୁତ୍ର ସଲିମ ତାଙ୍କ ପିତା ଆକବରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଜ ନର୍ତ୍ତକୀ ନିମନ୍ତେ ବିଦ୍ରୋହ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରଥମେ କଳା ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେତେକ ଅଂଶ ରଙ୍ଗିନ ଥିଲା ।
କିଛି ଅସଫଳତା ପରେ ସନ ୧୯୪୭ରେ ନୁର ଯେହାନ ସହିତ ଅଭିନୟ କରିଥିବା ଯୁଗନୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ହିଟ ହୋଇଥିଲା ।
ସୁଭାଷ ଘାଇ ସାଥିରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ପାଇଁ ୧୯୮୬ ମସିହାରେ ମିଶି ‘କର୍ମା’ ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଥମ ଥର ନିମନ୍ତେ ସେ ଅଭିନେତ୍ରୀ ନୂତନ ସାଥିରେ କାମ କରିଥିଲେ ଯଦିଓ ତିନି ଦଶକ ପୂର୍ବେ ‘ସିକୱା’ ଚିତ୍ର କରିବାର ଥିଲା ଯାହା ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଥିଲା ।
ଦିଲ୍ଲୀପଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ନାସିକର ଦେଓଲାଲିରେ ଥିବା ବାରନେସ ସ୍କୁଲରେ ସମାହିତ ହୋଇଥିଲା ।
ରାଜ କପୁର ତାଙ୍କର ପଡୋଶୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପିଲାଦିନର ସାଥି ଥିଲେ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଶିଳ୍ପରେ ମଧ୍ୟ ସହକର୍ମୀ ଥିଲେ ।
ସନ ୧୯୪୯ରେ ମେହବୁବ ଖାନଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଦାଜ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେ ରାଜ କପୁର ଓ ନରଗିସ ସହିତ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଦିଲ୍ଲୀପଙ୍କ ଶେଷ ଅସଫଳ ଚିତ୍ର ଥିଲା ‘କିଲା’ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଦୁଇଟି ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଗୋଟିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଜମିଦାର ଯାହାର ହତ୍ୟା ହୋଇଛି ଓ ଜମିଦାରର ଯମଜ ଭାଇ ସେହି ହତ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିଛନ୍ତି ।
ପାଣି ଧଣ୍ଡ ସାପର ଆଖିଗୁଡ଼ିକ ଛୋଟ ଏବଂ ଏହାର ଦୁଇ ନାକପୁଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବ୍ୟବଧାନଠାରୁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ରତର ।
ଦୁଇ ନାକପୁଡ଼ା ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ କାତି ନାକ ପଟକୁ କ୍ରମଶଃ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତ୍ରିଭୂଜାକାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାଏ ।
ଦୁଇ ଆଖି ମଝି ସ୍ଥାନର କାତିର ଦୈର୍ଘ୍ୟ ଏହାର ପ୍ରସ୍ଥର ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଗୁଣ ।
ଧଣ୍ଡ ସାପ ଦେହରେ କାତିଗୁଡ଼ିକ ୧୯ଟି ପଂକ୍ତିରେ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ରହିଥାନ୍ତି ।
ପାଣି ଧଣ୍ଡ ସାପର ରଙ୍ଗ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ହୋଇପାରେ ଯଥା – ପଟାଯୁକ୍ତ, ଛାପିଛାପିକା ବା ଗୋଟିଏ ରଙ୍ଗର ।
ଏହି ସାପ ପ୍ରଜାତି ମୁଖ୍ୟତଃ ଆଫଗାନିସ୍ତାନ, ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ପାକିସ୍ତାନ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କା, ଭାରତ, ବ୍ରହ୍ମଦେଶ, ନେପାଳ, ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ, ଲାଓସ୍, କ୍ୟାମ୍ବୋଡ଼ିଆ, ଭିଏତ୍‍ନାମ, ପଶ୍ଚିମ ମାଲେସିଆ, ଚୀନ (ଝେଜିଆଂଗ୍, ଜିଆଂଗ୍‍ଜି, ଫୁଜିଆନ୍, ଗ୍ୱାଂଗ୍‍ଡୋଂଗ୍, ହାଇନାନ୍, ଗ୍ୱାଂଗ୍‍ଜି, ୟୁନ୍ନାନ୍), ତାଇୱାନ୍ ଏବଂ ଇଣ୍ଡୋନେସିଆର ସୁମାତ୍ରା, ଜାଭା, ବୋର୍ଣ୍ଣିଓ, ସୁଲାୱେସି ଆଦି ଦ୍ୱୀପରେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଇଣ୍ଡୋନେସିଆ ଓ ଭାରତର ଆଣ୍ଡାମାନ ଓ ନିକୋବର ଦ୍ୱୀପପୁଞ୍ଜରେ ଏହି ଉପ-ପ୍ରଜାତି ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ଭୁଟାନ, ଭାରତ, ବ୍ରହ୍ମଦେଶ, ପାକିସ୍ତାନ, ଚୀନ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କା, ତାଇୱାନ, ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ଏହି ଉପ-ପ୍ରଜାତି ବିଚରଣ କରନ୍ତି ।
ଭିଏତ୍‍ନାମରେ ପାଣି ଧଣ୍ଡ ସାପମାନେ ଝିଟିପିଟି ପରି ନିଜର ଲାଙ୍ଗୁଡ଼ ସ୍ୱ-ଛେଦନ କରୁଥିବାର ଜଣାପଡ଼ିଥିଲା ।
ମଧୁର ଜଳବିଶିଷ୍ଟ ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦ ନିକଟରେ ପାଣି ଧଣ୍ଡ ସାପମାନେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
୧୮୬୫ ମସିହାରେ ଭାରତୀୟ ସର୍ବେକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥାରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଡବ୍ଲୁ. ଏଚ୍. ଜନ୍‍ସନ୍ ନାମକ ଜଣେ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀ “ଜନ୍‍ସନ୍ ରେଖା”ର ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ ଓ ଅକ୍ସାଇ ଚୀନ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଜାମ୍ମୁ ଓ କାଶ୍ମୀରର ଅଂଶ ବୋଲି କହିଲେ ।