polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଗଣେଶ୍ୱର ମିଶ୍ର ଓଡ଼ିଆ, ଇଂରାଜୀ ବ୍ୟତିତ ହିନ୍ଦୀ, ବଙ୍ଗଳା ଓ ସଂସ୍କୃତ ସାହିତ୍ୟରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଥିଲେ ।
ସେ ନିଜ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ଓ 'ଗାନ୍ଧିବାଦୀ ଶିକ୍ଷାବିତ ସର୍ବେଶ୍ୱର ଦାଶ' ଶୀର୍ଷକ ଜୀବନୀ ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଛନ୍ତି ।
ବହୁ ଇଂରାଜୀ ପତ୍ରିକାର ସମ୍ପାଦନା ସହ, କିଛିଦିନ ପାଇଁ ସମାଜର ପରିଚାଳନା ସମ୍ପାଦକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ଶିଶୁ ସାହିତ୍ୟ ପୁସ୍ତକ "ବିଲାତରେ ବାବୁ ଓ ପପୁ" ନିମନ୍ତେ ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନୀତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଉଭୟ ଓଡ଼ିଆ ଓ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ସେ ପ୍ରାୟ ୧୦୦ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ସେ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, କେଣ୍ଟ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ଲଣ୍ଡନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ ।
ଅର୍ଥନୀତି ରିଡ଼ର ସୁରଙ୍ଗିଣୀ ମିଶ୍ର ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଓ ଫୋକସ ଓଡ଼ିଶା ଟେଲିଭିଜନ ଚ୍ୟାନେଲର ମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପାଦକ ସନ୍ଦୀପ ମିଶ୍ର ତଥା ଖେଳ-ସାମ୍ବାଦିକ ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ମିଶ୍ର ତାଙ୍କର ପୁଅ ।
ପୁରୀରେ ଥିବା ଓଡ଼ିଆ ମଠ ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଓଡ଼ିଆ ଭାଗବତ ରଚୟିତା ଅତିବଡ଼ି ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କଠାରୁ ଶିଷ୍ୟତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ ଗଜପତି ପ୍ରତାପରୁଦ୍ର ଦେବଙ୍କ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ନଅରଟିକୁ ଗୁରୁଙ୍କ ମଠ ପାଇଁ ଦାନ ସୂତ୍ରରେ ଦେଇଦେଇଥିଲେ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ଶ୍ରୀନଅରର ଆରାଧ୍ୟ ଦେବୀ ମା' ଶ୍ୟାମାକାଳୀ ନଅରର ଶେଷ ଚିହ୍ନଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛନ୍ତି ।
ସେତେବେଳେ ରାଣୀଙ୍କ ନଅର ଥିଲା ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ପଶ୍ଚିମ-ଉତ୍ତର କୋଣର ଅନତି ଦୂରରେ ଥିବା ବାସେଳୀ ସାହି ନିକଟରେ ।
ପ୍ରାଚୀନ ଗଜପତି ପରମ୍ପରାର ରାଣୀ ନଅରଟି ହିଁ ଓଡ଼ିଆମଠର ଶେଷ ସନ୍ତକ ଭାବେ ଅଦ୍ୟାବଧି ରହିଛି ।
ଦୁଇ ବା ତ‌ତୋଧିକ ସେରୋଟୋନର୍ଜିକ ଔଷଧ ବା ଡ୍ରଗ ବ୍ୟବ‌ହାର କଲେ ଏହି ରୋଗ ହୁଏ ।
ଏମାନଙ୍କର ନାମ ଯଥାକ୍ରମେ: ସିଲେକ୍ଟିଭ ସେରୋଟୋନିନ ରିଅପଟେକ ଇନହିବିଟର , ମୋନୋଆମିନୋ ଅକ୍ସିଡେଜ ଇନହିବିଟର , ଟ୍ରାଇସାଇକ୍ଲିକ ଆଣ୍ଟିଡିପ୍ରେସାଣ୍ଟ , ଆମ୍ଫେଟାମିନ , ମେପେରିଡିନ , ଟ୍ରାମାଡୋଲ , ଡେକ୍‌ସ୍ଟ୍ରୋମେଥୋର୍ଫିନ , ବୁସ୍ପିରୋନ , ସେଣ୍ଟ ଜୋନ୍ସ ୱୋର୍ଟ , ଟ୍ରିପ୍ଟାନ୍ସ , ଏକ୍ସଟାସି , ମେଟୋକ୍ଲୋପ୍ରାମାଇଡ , ଓଣ୍ଡାସେଟ୍ରନ , ବା ।
ଅଧିକ ସେରୋଟୋନିନ ଦେବା ଯୋଗୁ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ନାୟୁ ମଣ୍ଡଳ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ି ଏହି ରୋଗ ହୁଏ ।
ପ୍ରଥମରୁ ଏ ରୋଗ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ଜନ‌କ ଔଷଧ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ ।
ଏହା ଯଥେଷ୍ଟ ନ ହେଲେ ସାଇପ୍ରୋହେପ୍ଟାଡିନ ଭଳି ସେରୋଟୋନିନ ଆଣ୍ଟାଗୋନିସ୍ଟ ବ୍ୟବ‌ହାର କରିବାକୁ ଦିଆଯାଏ ।
ଅତ୍ୟଧିକ ଦେହ ଉତ୍ତାପ ଥିଲେ ସକ୍ରିୟ ଥଣ୍ଡା କରିବା ଉପାୟମାନ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ ।
ହାଇ ପ୍ରୋଫାଇଲ ଲିବି ଜିଓନ କେଶରେ ଲିବି ୧୮ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେରୋଟୋନିନ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ ରୋଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲା ପରେ ନିଉ ୟର୍କ ଷ୍ଟେଟରେ ସ୍ନାତକ ମେଡିକାଲ ଶିକ୍ଷାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅଣାଯାଇଥିଲା ।
ସେରୋଟୋନିନ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ ଏକ ଲକ୍ଷଣ ଗୋଷ୍ଠି ଯାହା କେତେକ ସେରୋଟୋନର୍ଜିକ ଔଷଧ ବା ଡ୍ରଗ ବ୍ୟବ‌ହାର କଲେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ ।
ଏହାର ଲକ୍ଷଣ: ଉଚ୍ଚ ମାତ୍ରା ଶରୀର ଉତ୍ତାପ , ଉତ୍ତେଜନା , ବର୍ଦ୍ଧିତ ରିଫ୍ଲେକ୍ସ , କମ୍ପନ , ଅଧିକ ଝାଳ ବୋହିବା , ବିସ୍ଫାରିତ ଚକ୍ଷୁ ପୁତ୍ତଳୀ , ଓ ତରଳ ଝାଡ଼ା ହୁଏ ।
ରୋଗ ଜଟିଳ ହେଲେ ସିଜର ବା ବାତମାରେ ଓ ରାବ୍‌ଡୋମାୟୋଲାଇସିସ/ମାଂସପେଶୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ ।
ରୋଗ ଓ ରୋଗୀର ଔଷଧ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଇତିହାସ ସାହାଯ୍ୟରେ ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପୂର୍ବରୁ ସମାନ୍ତରାଳ ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ରୋଗ ଯଥା:- ନିଉରୋଲେପ୍ଟିକ ମାଲିଗନାଣ୍ଟ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ , ମାଲିଗନାଣ୍ଟ ହାଇପରଥର୍ମିଆ , ଆଣ୍ଟିକଲିନର୍ଜିକ ଟକ୍ସିସିଟି , ଅଂଶୁଘାତ , ଓ ମେନିଞ୍ଜାଇଟିସ୍ ରୋଗମାନ ନ ଥିବା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାକୁ ହେବ ।
ସେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ମସ୍ତିଷ୍କ ଜନିତ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଓ କଟକର ବିଭିନ୍ନ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଥିଲେ ।
ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ ଜନିତ ମସ୍ତିଷ୍କାଘାତ ଯୋଗୁଁ ସେ ଏକରକମ ପଙ୍ଗୁ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ।
ମସ୍ତିଷ୍କରେ ୪ଟି ସ୍ଥାନରେ ରକ୍ତ ଜମାଟ ବାନ୍ଧି ଥିଲା, ଯାହା ଫଳରେ ସେ ୨୦୧୬ ମସିହା ମଇ ମାସରୁ ଚିକିତ୍ସିତ ହେଉଥିଲେ ।
ଏପରିକି କଟକ ଏସ୍‌ସିବିରେ ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ବେଡ୍ ବି ମିଳିନଥିଲା, ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କଟକର ମହାନ‌ଦୀବିହାରସ୍ଥିତ ମୁନ୍‌ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଭେଣ୍ଟିଲେଟରରେ ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ଚିକିତ୍ସା ଖର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ ସଂସ୍କୃତି ବିଭାଗ ଓ ଓମ୍‌ପଟା ଭଳି ସଂଗଠନ ମେ ମାସରେ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ ।
୧୯୭୩ ମସିହାର କନକଲତା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରୁ ସେ କଳା ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
କନକଲତାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସ୍ୱୟଂସିଦ୍ଧା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାୟ ୧୨୦ଟି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ସେ କଳା ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା କରିଥିଲେ ।
ଓଡ଼ିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବ୍ୟତିତ, ସେ ବଙ୍ଗଳା, ତାମିଲ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଏବଂ ହିନ୍ଦୀ ଧାରାବାହିକରେ ମଧ୍ୟ କାମ କରିଥିଲେ ।
କଳା ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଭିନ୍ନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସେବକ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପରିଚୟ ରହିଥିଲା ।
ସ୍ନାନ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ପରେ, ଠାକୁର ଅଣସର ଘରକୁ ଯିବା ପରେ, ଯେଉଁ ଅଣସର ପଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ, ବୁଢ଼ା ମହାରଣା ସେହି ଆଦ୍ୟ ଚିତ୍ରକାର ବଂଶର ସେବକ ଥିଲେ ।
ପରେ ସେ ନିଜ ସେବାକୁ ଛାଡ଼ି ତାହା ପରିବାରର ସଦସ୍ୟ ଅନନ୍ତ ମହାରଣାଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ।
ବୁଢ଼ା ମହାରଣା, ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତର ଜଣେ କଳା ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଓ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସେବକ ଥିଲେ ।
ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରରେ ଶାଢିବନ୍ଧା ସେବକ ଓ ଚିତ୍ରକର ସେବାୟତ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀରରେ ଏହି ତିନି ଦୋଷର ଭାରସାମ୍ୟ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀରରେ ଅସୁସ୍ଥତା ଦେଖାଯାଏ ।
ତେଣୁ ଶରୀରରେ ସନ୍ତୁଳନ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ସେ ନାନା ଔଷଧ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ।
ସେ ଶରୀରରେ ଜୀବାଣୁର ଉପସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ଅବଗତ ଥିଲେ ହେଁ ଏହାକୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଇନଥିଲେ ।
ଶରୀରରେ ଦୋଷ ଓ ଧାତୁର ଭାରସାମ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଜୀବାଣୁମାନେ ବଢ଼ିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି ।
ତେଣୁ ଜୀବାଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ନଦେଇ ଏହି ସନ୍ତୁଳନ ବଜାୟ ରଖିବା ଦିଗରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ସେ ମତ ପୋଷଣ କରିଛନ୍ତି ।
ଚରକ ଶରୀରର ଅନ୍ତଃ-ବହିର୍ଗଠନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ହୃତ୍‍ପିଣ୍ଡକୁ ସେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଶରୀରର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କେନ୍ଦ୍ର ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ ।
୧୩ଟି ବିଭିନ୍ନ ସଂଯୋଜକ ନଳୀ ମାଧ୍ୟମରେ ହୃତ୍‍ପିଣ୍ଡ ଆମ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ସେ କହିଥିଲେ ।
ଏହି ସବୁ ନଳୀ ବ୍ୟତୀତ ମୋଟା ପତଳା ହୋଇ ଆହୁରି ଅନେକ ନଳୀ ଶରୀରରେ ରହିଥିବା ଏବଂ ଏମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଧାତବ ଲବଣ ଶରୀରରେ ସଞ୍ଚାରିତ ହେବା ଓ ଶରୀରରୁ ବର୍ଯ୍ୟବସ୍ତୁ ନିଷ୍କାସିତ ହେବା କ୍ରିୟା ମାନ ସମ୍ପାଦିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଏହି ସବୁ ନଳୀର ମାର୍ଗରେ କୌଣସି ବାଧା ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ତାହା ରୋଗର କାରଣ ହୋଇପାରେ ଓ ଶରୀରରେ ବିକୃତି ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ସେ ମତପୋଷଣ କରିଛନ୍ତି ।
କଥିତ ଅଛି ଯେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଚିକିତ୍ସା ବିଷୟ ଦକ୍ଷ-ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ।
ମର୍ତ୍ତ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଯେତେବେଳେ ମାନବଗଣ ବିଭିନ୍ନ ରୋଗ କବଳରେ ପଡ଼ି ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗକଲେ, ସେମାନେ ହିମାଳୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଭରଦ୍ୱାଜ ୠଷିଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ପଶିଲେ ।
ଧ୍ୟାନ ବଳରେ ଭରଜ୍ୱାଜ ଜାଣିପାରିଲେ ଯେ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦରବାରରେ ହିଁ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କଠାରୁ ଏହି ଚିକିତ୍ସା ଶାସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ମହୀମଣ୍ଡଳର ଉପକାର ସାଧିତ ହେବ ।
ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥୂଳ ଶରୀର ତ୍ୟାଗକରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ ।
ସେଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରି ସେ ଆତ୍ରେୟ ୠଷିଙ୍କୁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନ ଦେଲେ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜନ୍ମର ପ୍ରାୟ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଆତ୍ରେୟ ୠଷି ପ୍ରଥମେ ଆୟୁର୍ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ ।
ଆତ୍ରେୟ ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଏହି ଶିକ୍ଷାଦାନ କରିଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚରକ ୠଷି ଅନ୍ୟତମ ।
ଶରୀର କ୍ରିୟା ବିଜ୍ଞାନ, ରୋଗ ହେତୁବିଜ୍ଞାନ, ଭ୍ରୁଣ ବିଜ୍ଞାନ ଆଦି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଚରକଙ୍କର ବହୁ ଅବଦାନ ରହିଛି ।
ପାଚନ କ୍ରିୟା, ଚୟାପଚୟ, ରୋଗ ପ୍ରତିରୋଧକ ଶକ୍ତି ଓ ଗୁପ୍ତ ରୋଗ ଇତ୍ୟାଦି ସମ୍ପର୍କରେ ତଥ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିବା ପ୍ରଥମ ଚିକିତ୍ସକ ହେଉଛନ୍ତି ଚରକ ।
ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀରରେ ବାତ, ପିତ୍ତ ଓ କଫ ଭଳି ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୋଷ ରହିଥାଏ ଓ ଏମାନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ଶରୀର ପରିଚାଳିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଆଧୁନିକ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନରେ ମଧ୍ୟ , ଓ ଏପରି ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ ।
ଆହରଣ କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ଶରୀରର ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ପରି ଧାତୁଙ୍କ କ୍ରିୟା ଯୋଗୁଁ ଏହି ଦୋଷ ସୃଷ୍ଟି ହୁଅନ୍ତି ।
ଏକ ପ୍ରକାରର ଓ ଏକା ପରିମାଣର ଖାଦ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶରୀରରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦୋଷ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି ।
ତେଣୁ ସବୁ ଶରୀର ପରସ୍ପରଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଓ ତେଣୁ ସେହି ଶରୀରର ପ୍ରତିରୋଧକ ଶକ୍ତି ଓ ଚିକିତ୍ସା ପ୍ରଣାଳୀ ମଧ୍ୟ ପୃଥକ୍ ହୋଇପାର ।
ଚରକଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଔଷଧ ବିଜ୍ଞାନର ୬ ଗୋଟି ସ୍ରୋତ ରହିଛନ୍ତି ।
ଏହି ୬ଟି ସ୍ରୋତ ଋଷି ପୁନର୍ବସୁ ଆତ୍ରେୟଙ୍କ ୬ ଜଣ ଶିଷ୍ୟଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରାରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅଗ୍ନିବେଶ, ଭେଳ, ଜତୂକର୍ଣ୍ଣ, ପରାଶର, ହାରୀତ ଓ କ୍ଷାରପାଣି ନାମକ ଏହି ୬ ଜଣ ଶିଷ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜର ସଂହିତା ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂହିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିବେଶଙ୍କ ସଂହିତା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ବିବେଚିତ ହୋଇଥିଲା ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଅଗ୍ନିବେଶଙ୍କ ସଂହିତା ଚରକଙ୍କଦ୍ୱାରା ଗୁଣାତ୍ମକ ରୂପେ ସଂଶୋଧିତ ଓ ପରିବର୍ଦ୍ଧିତ ହୋଇ “ଚରକ ସଂହିତା” ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଦୃଢ଼ବଳ ଚରକ ସଂହିତାରେ ଆଉ କେତେକ ସଂଶୋଧନ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଥିଲେ ।
କେଉଁ ବ୍ୟାଧି ପାଇଁ କେଉଁ ଔଷଧ ରହିଛି ଓ ସରଳ ତଥା ମହାନ ପନ୍ଥା ଅନୁସରଣ କରି କିପରି ସ୍ୱସ୍ଥ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରିବା ତାହା ଆୟୁର୍ବେଦରୁ ଜାଣିବାକୁ ମିଳେ ।
ଚରକ ପଞ୍ଚନଦ କ୍ଷେତ୍ରର କପିସ୍ଥଳ ଗ୍ରାମର ନିବାସୀ ଥିଲେ ବୋଲି ପ୍ରାଚୀନ ସମୟର ଲେଖାରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି ।
ଚରକଙ୍କ ରଚନାର ଅନୁବାଦରୁ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ରୋଗ ବିଷୟରେ ପ୍ରାକ୍-ଅନୁମାନ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ ଶୈଳୀରେ ଉନ୍ନତି ଆଣିଲେ ତଥା ମଣିଷ ନିଜେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନିଜକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ କରିପାରିବ ।
ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ପରମ୍ପରା ତଥା ଆୟୁର୍ବେଦ ଅନୁସାରେ ରୋଗର ନିବାରଣ କରିବା ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ତେଣୁ ସମୟ, ଋତୁ ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜପ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ ଶୈଳୀରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଲେ ମଣିଷ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟବାନ ହୋଇପାରିବ ।
ଆତ୍ରେୟ ନାମକ ଜଣେ ପ୍ରାଚୀନ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନରେ ଋଷି ଅଗ୍ନିବେଶ ଖ୍ରୀ.ପୂ. ୮ମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଏକ ଚିକିତ୍ସା ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ଚରକ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରର ସଂଶୋଧନ କରିବା ପରେ ଏହା “ଚରକ ସଂହିତା” ଭାବେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା ।
ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ସହସ୍ରାବ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନର ପ୍ରମୁଖ ଗ୍ରନ୍ଥ ଭାବେ ପରିଗଣିତ ହେଉଥିଲା ଓ ସେହି ସମୟରେ ଏହା ଆରବ ତଥା ଲାଟିନ୍ ପରି ଅନେକ ବିଦେଶୀ ଭାଷାରେ ଅନୁଦିତ ମଧ୍ୟ ହୋଇଛି ।
ଚତୁର୍ଥ ଶତାବ୍ଦୀର ବୋୱର୍ ପାଣ୍ଡୁଲିପିଦ୍ୱାରା ଚରକ ସଂହିତା ଉଦ୍ଜୀବିତ ରହିଥିଲା ।
ବୋୱର୍ ପାଣ୍ଡୁଲିପି ଦୃଢ଼ବଳଙ୍କ କୃତି କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିବା ଚରକଙ୍କ ନିୟମମାନ ବହୁବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ପ୍ରଣୀତ ହୋଇଥିଲା ।
ଚରକ ସଂହିତା ଓ ସୁଶ୍ରୁତ ସଂହିତା ଗ୍ରନ୍ଥମାନଙ୍କୁ ଆୟୁର୍ବେଦର ଆଧାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଆଜକୁ ପ୍ରାୟ ତିନିହଜାର ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଆମଦେଶରେ ଆୟୁର୍ବେଦ ବିଦ୍ୟାର ପ୍ରଚଳନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ଅତୀତରେ ଯେଉଁ ମହାନ ଆୟୁର୍ବେଦ ବିଜ୍ଞାନୀଗଣ ସେମାନଙ୍କ ଅଲୌକିକ ପ୍ରତିଭା ବଳରେ ଭାରତୀୟ ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନର ଉତ୍କର୍ଷତା ସାଧନ କରି ପାରିଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ରେୟ, ଚରକ, ସୁଶ୍ରୁତ, ବାଗଭଟ୍ଟ ଆଦି ୠଷିମାନେ ଅନ୍ୟତମ ଥିଲେ ।
ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ ୧୦୦୦ରେ ଆୟୁର୍ବେଦର ବ୍ୟବହାର ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତରେ ବିକଶିତ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ଚରକ ସଂହିତା ଆୟୁର୍ବେଦ ଔଷଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଗ୍ରନ୍ଥ ଅଟେ ।
କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ ଚରକ ଋଷି ବ୍ରହ୍ମା, ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଆତ୍ରେୟ, ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ ଆଦିଙ୍କ ନିକଟରୁ ବୈଦିକ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଚିକିତ୍ସା କ୍ଷେତ୍ରରେ “ଔଷଧଠାରୁ ସାବଧାନତା ଭଲ” ବା “ଔଷଧଠାରୁ ନିବାରଣ ଶ୍ରେୟସ୍କର” ମତବାଦ ଚରକଙ୍କ ରଚନାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୁଏ ।
କ୍ଲେପ୍ଟୋମାନିଆ ଏକପ୍ରକାର ମାନସିକ ରୋଗ, ଯେଉଁଥିରେ ଲୋକଟିକୁ ଚୋରି କରିବାକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଇଚ୍ଛାହୁଏ ।
ସେ ଏହି ଭାବନାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ ଓ ଏପରି ଏକ ଜିନିଷ ଚୋରିକରେ, ଯାହା ହୁଏତ ତା ପାଇଁ ଅଦରକାରୀ ହୋଇଥାଏ କିମ୍ବା ତା’ର କୌଣସି ଆର୍ଥିକ ଲାଭ ହୁଏନାହିଁ ।
ଏହିସବୁ ଜିନିଷକୁ ସେ ଗୋପନୀୟ ଭାବେ ଫେରାଇ ଦିଏ, ବାଣ୍ଟି ଦିଏ କିମ୍ବା ଲୁଚାଇ ରଖେ ।
ଅଧିକାଂଶ ରୋଗୀମାନଙ୍କର ଏହିସବୁ ଜିନିଷ କିଣିବାକୁ ଅର୍ଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚୋରି କରନ୍ତି ।
ଏହାକୁ ସେମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ଅଦରକାରୀ ଜିନିଷ ଚୋରି କରନ୍ତି ।
ଅଧିକାଂଶ ରୋଗୀ ଦୋକାନରୁ ଚୋରି କରନ୍ତି, ମାତ୍ର କେତେକ ନିଜର ବନ୍ଧୁ ତଥା ପରିବାରରେ ମଧ୍ୟ ଚୋରି କରିବାକୁ ପଛାନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନସିକ ରୋଗ ଯେପରିକି ନିଶାସେବନ, ଶୂଚିବାଈରୋଗ ଓ ମାନସିକ ବିଷାଦ ସହିତ ଏହି ରୋଗ ଦେଖାଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଧିକ ।
ନିଜର କୌଣସି ବସ୍ତୁ ହଜିଗଲେ ବା ଆତ୍ମୀୟମାନେ ନିଜଠାରୁ ଦୂରେଇଗଲେ, ସେମାନେ ସହଜରେ ଭୁଲିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ଓ ଏହି କ୍ଷତି ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଚୋରି କରନ୍ତି ।
ଏଥିପାଇଁ ସେ ଯଦି କୌଣସି ଦଣ୍ଡ ବା ଶାସ୍ତି ପାଏ ନାହିଁ, ତା’ର ଏହି ବ୍ୟବହାର ବଢ଼ିଯାଏ ।
ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଥିବା ସ୍ନାୟୁରସ ସେରୋଟୋନିନ୍‌ ର ବିଶୃଙ୍ଖଳା ଯୋଗୁଁ ଏହି ରୋଗ ହୋଇପାରେ ।
ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ସ୍ତ୍ରୀଲୋକମାନଙ୍କଠାରେ ଏହି ରୋଗ ପ୍ରାୟ ତିନିଗୁଣ ଅଧିକ ଦେଖାଯାଏ ।
ଏହି ରୋଗଟି ପ୍ରାୟ ଶତକଡ଼ା ୦.୬ ଭାଗ ସାଧାରଣ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରେ ଦେଖାଦେଇଥାଏ ।
ଦୋକାନରେ ଚୋରିକରି ଧରାପଡୁଥିବା ଲୋକଙ୍କଠାରେ ପ୍ରାୟ ୩.୫ରୁ ୨୪ ପ୍ରତିଶତ ଲୋକଙ୍କଠାରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ପୂର୍ବତନ ରାଇଜ ଖିଜ୍ଜିଙ୍ଗ ମଣ୍ଡଳ ୯ମ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦଠାରୁ ଏକ ଅବିଭାଜିତ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା।
ଖିଜ୍ଜିଙ୍ଗ ମଣ୍ଡଳ ନାମକରଣ ଏହାର ରାଜଧାନୀ ଖେଜ୍ଜିଙ୍ଗ କୋଟ ଉପରେ ଆଧାରିତ ।
ପୂର୍ବତନ ଶାସକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦାନ କରା ଯାଇଥିବା ତାମ୍ରଲିପି ଖୋଦନରୁ ଯାହା ଜଣାପଡେ ଯେ ଖେଜ୍ଜିଙ୍ଗ ମଣ୍ଡଳ ଏକ ବୃହତ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନର ମୟୂରଭଞ୍ଜ, କେନ୍ଦୁଝର ସହ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ସିଂହଭୁମି, ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗର ମିଦନାପୂର ମଧ୍ୟ ଏହାର ପରିସରଭୁକ୍ତ ଥିଲା ।
ମୋଗଲ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସମୟରେ ଭଞ୍ଜ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ମୟୂରଭଞ୍ଜରୁ ବଙ୍ଗୋପ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଥିବାର ବର୍ଣ୍ଣିତ ।
ସେ ସମୟର ପ୍ରାସାଦମାନଙ୍କର ଭଗ୍ନ ଅବଶେଷ ସବୁ ହରିପୁରଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିପାରିବ, ଯାହାକି ବାରିପଦା ଠାରୁ ୧୬ କି.ମି ଦୁରରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏ ସବୁ ଭିତରୁ ରସିକାରାୟ ମନ୍ଦିର ଏବଂ ଦରବାର କକ୍ଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ।
୧୮ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ସମୟରେ ଏହା ମରାଠା ଶାସନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଥିଲା ଓ ଏହାର ବହୁ ବର୍ଷ ବିତିଯିବା ପରେ ୧୮୨୯ରେ ଏହା ବ୍ରିଟିଶ କବଳରେ ଆସିଥିଲା ।
ଇଂରେଜ ଶାସନ କାଳରେ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟରେ ବହୁତ ଉନ୍ନତ କାର୍ଯ୍ୟ ରାଜପରିବାରଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାହିତ ହୋଇଥିଲା ।
ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ଷଣା ବେକ୍ଷଣରେ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଏକ ଉନ୍ନତ ପ୍ରଦେଶ ବୋଲି ଗଣା ଯାଉଥିଲା ।
ଭଞ୍ଜ ରାଜାମାନଙ୍କ ମହାନ ଦାନରେ ସେ କାଳରେ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶର ପ୍ରଥମ ମେଡିକାଲ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇଥିଲା କଟକ ସହରରେ ।
ବର୍ତ୍ତମାନର ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜପ୍ରାସାଦ ମହାରାଣୀ ସୁମିତ୍ରା ଦେବୀ ଭଞ୍ଜ ଦେଓଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ୧୮୦୪ରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା।
ଭଞ୍ଜ ବଂଶର ରାଜପୁତମାନେ ହେଉଥିଲେ ଶାସକ , ଲୋକକଥା ଅନୁସାରେ ଭଞ୍ଜ ବଂଶର ସଂସ୍ଥାପକ ଶୀଳ ଭଞ୍ଜ ଅଂଗଡ୍ଡୀଙ୍କ ସମୟଠାରୁ ଭଞ୍ଜମାନେ ଏହି ଅଂଚଳରେ ସର୍ବାଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜୁତି କରିଥିଲେ।
ଭଞ୍ଜ ମାନଙ୍କ ସହ କେନ୍ଦୁଝରର ମୟୂର ରାଜପରିବାର ସହ ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ଓ ସେମାନେ ନିଜ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଦୁଇଟିକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରି ଏକ ରାଜ୍ୟ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ।
ଭଞ୍ଜ ଶାସକମାନେ କଳା, କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସଂସ୍କୃତି ପାଇଁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ ।
ହରି ବଳଦେବଜୀଉ ମନ୍ଦିର, ଖିଚିଂ ମନ୍ଦିର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ମାନ ଏହାର ମୁକ ସାକ୍ଷୀ ।
ରାଜ ପରିବାର ମଧ୍ୟ ଛଉ ନୃତ୍ୟକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେଇଥିଲେ ଯାହାକି ସାମରୀକ କଳା, ଆଦିବାସୀ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ କଳାର ସଂମନ୍ୱୟ ଥିଲା ।
ଏହି ରାଇଜଟିରେ ରହିଛି ବିସ୍ତୃତ ପର୍ବତମାଳା ଯାହାକି ସାନ୍ତାଳ ଓ କିଶାନ ଜାତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳୀ ।
ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟ , ଭାରତରେ ଇଂରାଜୀ ଶାସନ କାଳରେ ଏକ ଗଡଜାତ ପ୍ରଦେଶ ଥିଲା ।
ଏପରି ଲୋକାକଥା ରହିଛି ଯେ ଭଞ୍ଜ ପରିବାରର ପୁର୍ବ ପୁରୁଷ ମୟୂର ଚକ୍ଷୁରୁ ଆବିର୍ଭାବ ହୋଇଥିଲେ ।
ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟ ରେଳପଥର ଆରମ୍ଭ ତତ୍କାଳୀନ ମହାରାଜା ଶ୍ରୀରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ ଦେଓଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ବର୍ଷର ଯେ କୌଣସି ସମୟରେ ପ୍ରାୟ 0.୪% ଯୁବତୀ ଏହି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଏହାଠାରୁ ୧୦ ଗୁଣା କମ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଏହି ରୋଗ ହାର ବଢ଼ିଯିବାର କାରଣ ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଏହା ଅଧିକ ରୋଗ ହେବା ହେତୁ ବା ଉନ୍ନତ ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପଦ୍ଧତି ଯୋଗୁ ସମ୍ଭବ ହେଲା ତାହା ଜଣାଯାଇ ନାହିଁ ।
ଏହାର କେତେକ ଆନୁସଙ୍ଗିକ କାରଣ ଯୋଗୁ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇପାରେ ଯେପରିକି ଆତ୍ମହତ୍ୟା ।
ଏହି ରୋଗ ଜନିତ ଜଟିଳତା କାରଣରୁ ୧୦ ବର୍ଷ ସମୟରେ ପ୍ରାୟ ୫ % ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି ।
ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ଏହି ରୋଗ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ସନ ୧୮୭୩ରେ ଉଇଲିଅମ ଗଲ ଏହାର ଆନୋରେକସିଆ ନର୍ଭୋସା ନାମକରଣ କରିଥିଲେ ।
ଆଇଡେଣ୍ଟିକାଲ ଯମଜ ପିଲାଙ୍କଠାରେ ଏହି ରୋଗ ଅଧିକ ଦେଖାଯାଉଥିବାରୁ କୌଣସି ଜେନେଟିକ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ସାଂସ୍କୃତିକ କାରକର ମଧ୍ୟ ଏକ ଭୂମିକା ଥିବା ମନେହେଉଛି, ପତଳା ଶରୀରକୁ ସମାଜରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ବେମାରୀ ସୃଷ୍ଟି କରେ ।
ଅଧିକନ୍ତୁ ଏହା ଉଚ୍ଚ ସ୍ତରୀୟ ଆଥଲେଟିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯେପରିକି ମଡେଲିଙ୍ଗ ଓ ନାଚରେ ଆବଶ୍ୟକ ହେଉଥିବାରୁ ଏହି ରୋଗ ସମ୍ଭାବନା ବଢ଼ିଯାଏ ।
ଏହି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ନିମନ୍ତେ ରୋଗୀର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କମ ଓଜନ ଥିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ପିଲାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୟସ ଅନୁପାତରେ ପରସେଣ୍ଟାଇଲ ହିସାବ କରାଯାଏ ଓ ୫ ପରସେଣ୍ଟାଇଲରୁ କମ ହିସାବକୁ ନିଆଯାଏ ।
ମାନସିକ ସମସ୍ୟା, ଓଜନ ବୃଦ୍ଧି ଓ ବ୍ୟବ‌ହାର ଉନ୍ନତିକରଣ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ରୋଗ ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ ।
ଔଷଧଦ୍ୱାରା ଓଜନ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଉତ୍କଣ୍ଠା ବା ଅବସାଦ ଦୂର କରାଯାଇପାରେ ।
ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଥେରାପି ଦିଆଯାଇପାରେ ବିଶେଷତଃ ପିତାମାତା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ ଖୁଆଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଥେରାପି ଅଛି ଯଥା:- ମଡସ୍ଲି ଫ୍ୟାମିଲି ଥେରାପି ଓ କଗନିଟିଭ ବିହେଭିଅରାଲ ଥେରାପି ।
ଓଜନ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ନିମନ୍ତେ ଅନେକ ସମୟରେ ରୋଗୀକୁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଆଡମିସନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ।
ନାସାପାକସ୍ଥଳି ନଳି ମାଧ୍ୟମରେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଖାଦ୍ୟର ଉପକାରୀତା ବିଷୟରେ ମିଳୁଥିବା ପ୍ରମାଣ ନିଃସନ୍ଦେହ ନୁହେଁ ।
କେତେକ ଲୋକ ଥରେ ଏହି ରୋଗର ଶିକାର ହୋଇ ଭଲ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ଓ କେତେକ ରୋଗୀ ଅନେକ ଥର ଶିକାର ହୁଅନ୍ତି ।
ଓଜନ ବୃଦ୍ଦି ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଏ ରୋଗର ଜଟିଳତା ଉପଶମ ହୁଏ ବା ଆରୋଗ୍ୟ ହୁଏ ।
ମାନସିକ ଅରୁଚି, ବା କେବଳ ଅରୁଚି ଏକ ଖାଇବା ବେମାରୀ ଯେଉଁଥିରେ ରୋଗୀର କମ ଓଜନ, ଓଜନ ବୃଦ୍ଧିର ଡର, ପତଳା ରହିବାର ଉଦ୍ଦାମ ଇଚ୍ଛା ଓ ସୀମିତ ଖାଦ୍ୟ ଥାଏ ।
ଏହି ଭଳି ରୋଗୀ ଅନେକ ସମୟରେ ନିଜକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଓଜନର ଲୋକ ଭାବନ୍ତି ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କର ଓଜନ କମ ଥାଏ ।
ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ସେମାନେ ନିଜର ଓଜନ ଦେଖନ୍ତି, ଅଳ୍ପ ପରିମାଣର ଖାଦ୍ୟ ଓ କେତେକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି ।
ନିଜର ଓଜନ କମେଇବା ନିମନ୍ତେ ଅତ୍ୟଧିକ ବ୍ୟାୟାମ କରନ୍ତି, ବାନ୍ତି କରନ୍ତି ଓ ଝାଡ଼ାକରେଇବା ଔଷଧ ଖାଆନ୍ତି ।
ଏହି ରୋଗ ଜଟିଲ ହୋଇ ଓଷ୍ଟିଓପୋରୋସିସ, ବନ୍ଧ୍ୟାଦୋଷ ଓ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ରୋଗ ହୋଇପାରେ ।
ବିପିନ ବିହାରୀ ମିଶ୍ର , ଜଣେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ଭାରତୀୟ ପୁଲିସ ସେବା ଅଧିକାରୀ, ଖବରକାଗଜ ସ୍ତମ୍ଭକାର ଓ ସାହିତ୍ୟିକ ।
ମନୁଷ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ଦିନଠାରୁ ମନୁଷ୍ୟତ୍ୱ, କଳିଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତିରେ ଥିଲା ।
ମାତ୍ର ତା'ପରଠାରୁ ବିଗତ ୬୦୦୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋଭ ଏବଂ ଘୃଣା ମଣିଷକୁ ଅଧୀନସ୍ଥ କରି ଆସୁଥିଲା ।
ଏହାକୁ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ ସାଧୁଙ୍କର ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ଦଳ, ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଂଶୀ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା, ଏକ ମଣିଷକୁ ବାଛିଲେ, ଯେ କି ସମାଜ ମଧ୍ୟରେ ବଢୁଥିବା ସମସ୍ତ ଅତ୍ୟାଚାରୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଲଢିବ ଓ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅତ୍ୟାଚାରକୁ ଶେଷ କରିବ ।
ତାଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳିନୀ ଯୋଗ ମାଧ୍ୟମରେ ଶରୀରର ୭ଟି ଚକ୍ରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବାର ଶିକ୍ଷା ଦିଆଗଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ରହସ୍ୟମୟ ତଥା ମହାନ ପ୍ରାକୃତିକ ଶକ୍ତିକୁ ଆୟତ୍ତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା ।
ତାଲିମ ସମୟରେ ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆୟତ୍ତ ଆଣିବା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଝାସ ଦେଇ ମୃତ୍ୟୁର ପ୍ରଥା ପାଳନ କରିଥିଲେ ।
ଯେତେବେଳେ ଜୀବନର ପାଞ୍ଚଟିଯାକ ତଥ୍ୟ ଯଥା : ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ ତାଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେ ମହାନ ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ ଓ ଏକ ମହାନ ବୀର ହେଲେ ।
ସର୍ବ ଶେଷରେ, ସେ ସମାଜରେ ଚାଲିଥିବା ଦୁର୍ନୀତି ଓ ଅନ୍ୟାୟକୁ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ବଢୁଥିବା ପାପ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢିବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇଥିଲେ ।
ନିଜର ପ୍ରାଥମିକ ସାହସିକ କାମ ପାଇଁ, ସେ ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ ଗୀତା ବିଶ୍ୱାସଙ୍କଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିମାନ ନାମରେ ନାମିତ ହେଲେ ।
ପରେ ଜଣାଗଲା ଯେ, ଶକ୍ତିମାନ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟଙ୍କର ପୁର୍ନଜନ୍ମ ଥିଲେ, ଯେ କି ୫୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଂଶୀ ଦଳ ଗଠନ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ରୂପ ହେଉଛି ଜଣେ ମଜାଳିଆ ମଣିଷ, ପଣ୍ଡିତ ଗଙ୍ଗାଧର ବିଦ୍ୟାଧର ମାୟାଧର ଓଁକାରନାଥ ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ଯେ ନିଜର ଶକ୍ତିମାନ ପରିଚୟ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ଏକ ଦୈନିକ ସମ୍ବାଦପତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରେ ଚିତ୍ରୋତ୍ତଳକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଥିଲେ ଅନ୍ଧକାର ରାଜା କୀଲ୍ବିଶ, ଯେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାପ କର୍ମର ଜୀବନ୍ତ ଶରୀର ଥିଲେ ।
ଶକ୍ତିମାନ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ, କୌଣସି ଦିବ୍ୟଶକ୍ତି ନୁହେଁ, ଯେ ହିନ୍ଦୁ ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସଂସ୍କୃତିର କ୍ରମାଗତ ଓ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅଭ୍ୟାସ ଏବଂ ଯୋଗ ସାଧନା, ଧ୍ୟାନ ପ୍ରଭୃତି କର୍ମଦ୍ୱାରା ନିଜର ଅର୍ନ୍ତନିହିତ ଶକ୍ତିକୁ ବିକାଶ କରିଥିଲେ ।
ସେ ମଧ୍ୟ ଭଗବତ ଗୀତା ଭଳି ବହିରେ ଲେଖା ହୋଇଥିବା ଆଦର୍ଶ, ସତ୍ୟ ଓ ଅହିଂସାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ ।
ଗୁରୁ ସର୍ବାଙ୍ଗଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଶକ୍ତିପୁଞ୍ଜ ଦୁଇଭାଗ ଯଥା ଶକ୍ତି ପୁଞ୍ଜ ଓ ପାପ ପୁଞ୍ଜ ରେ ବିଭକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟାଂଶୀଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ ହୋଇଥିବା ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟଙ୍କ ପୁନଃଜନ୍ମ ଥିଲେ ଶକ୍ତିମାନ ।
ଶକ୍ତି ଚକ୍ର: ଏହି ଚକ୍ର ଶକ୍ତିମାନକୁ ଅଧିକ ବଳ ଯୋଗାଏ, ଯାହାଫଳରେ ସେ ଉଡିପାରନ୍ତି, ହାତଦ୍ୱାରା ନିଆଁ ଫିଙ୍ଗିପାରନ୍ତି, ଆଙ୍ଗୁଠି ଅଗରୁ ରଶ୍ମି ବାହାର କରିପାରନ୍ତି, ଥଣ୍ଡା ବାୟୁ ଫୁଙ୍କିପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ସୁରକ୍ଷା ବଳୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି, ଯାହାକୁ କେହି ଭେଦି ପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଶକ୍ତିମାନର ବଳ ତାଙ୍କୁ ଶାରୀରିକ ଭାବେ ଭେଦିବାରେ ଓ ଯେ କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ସୃଷ୍ଟି ଚକ୍ର: ଏହି ଚକ୍ର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପତଳା ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇ କିଛି ଦେଖିବାର ଶକ୍ତି ଦିଏ ।
ଯଦି ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ବା ଏକାଗ୍ରତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ତାହା ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରେ ।
ଆଷ୍ଟ୍ରାଲ ଚକ୍ର: ଏହି ଚକ୍ର ଶକ୍ତିମାନକୁ ତାର ଆଷ୍ଟ୍ରାଲ ଶରୀର କୁ ଆୟତ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଏ, ଯେ କି ଉଡିପାରେ, କାନ୍ଥ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଯାଇପାରେ, ଅନ୍ୟ ଉପରେ ଗୁପ୍ତ ନଜର ରଖେ, ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଦେଖିପାରେ, ପ୍ରଭୃତି ।
ହୃଦୟ ଚକ୍ର: ଏହି ଚକ୍ର ଶକ୍ତିମାନକୁ ଅନ୍ୟର ଇଚ୍ଛାକୁ ଆୟତ୍ତ କରିବାର ଶକ୍ତି ଦିଏ, ମାତ୍ର କେବଳ ଭଲ ପାଇଁ ।
ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଭଲ କାମ କରିବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରିପାରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ଥିବା ଭୁଲକୁ ଦେଖିପାରିବେ, କିମ୍ବା ସରଳ ଭାବରେ ଜଣଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିଜ ପାଇଁ ଭୋଜନ କିଣିପାରିବେ ।
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ କୀଲ୍ବିଶ ଅଧୀନରେ ପାପ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଲୋକକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଶକ୍ତି ଅଧିକ ବ୍ୟବହାର ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଥାଏ ।
କମ୍ପନ ଚକ୍ର: ଏହି ଚକ୍ର ଶକ୍ତିମାନକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର କମ୍ପନ ଯଥା : ଶବ୍ଦ ତରଙ୍ଗ, ଆଲୋକ ତରଙ୍ଗ, ପ୍ରଭୃତିକୁ ଆୟତ୍ତ କରିବାକୁ ଶକ୍ତି ଦିଏ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜର ପରମାଣୁର କମ୍ପନକୁ ବଢାନ୍ତି, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଶୂନ୍ୟତା କିମ୍ବା ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଗତି କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିସ୍ଥିତିରୁ ବାହାରିବା ପାଇଁ, କିମ୍ବା ଭୁଲି ଯାଇଥିବା ଦୂରଦର୍ଶନର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରସାରଣ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତୀତକୁ ଯିବାରେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସହାୟକ ହୁଏ ।
ମନୋ ଚକ୍ର: ଏହି ଚକ୍ର ଶକ୍ତିମାନକୁ ତୃତୀୟ ନେତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦିଏ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଅନ୍ୟର ମସ୍ତିଷ୍କ ପଢିପାରନ୍ତି ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଯେ କୌଣସି ଦୂରତାରେ ଓ ଜାଗାରେ ଘଟୁଥିବା ଘଟଣା ଦେଖିପାରନ୍ତି ।
ମୁକେଶ ଖନ୍ନା : ଶକ୍ତିମାନ/ ପଣ୍ଡିତ ଗଙ୍ଗାଧର ବିଦ୍ୟାଧର ମାୟାଧର ଓଁକାରନାଥ ଶାସ୍ତ୍ରୀ, ମେଜର ରଣଜିତ ସିଂ, ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟ, ଖଳନାୟକ ପ୍ରତିରୂପୀ ଶକ୍ତିମାନ
କୀଟୁ ଗୀଡଓ୍ବାନୀ ଗୀତା ଚରିତ୍ର ପାଇଁ ଅସଲି ନାୟିକା ଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଅଜଣା କାରଣରୁ ବୈଷ୍ଣବୀ ମହନ୍ତଙ୍କଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାନାଚ୍ୟୁତ ହେଲେ ।
'ମାନସୀ ସାଲଭୀ, ପୋଗୋ ଚ୍ୟାନେଲରେ ପ୍ରସାରିତ 'ହମାରା ହିରୋ ଶକ୍ତିମାନ'ରେ ଗୀତାର ଭୂମିକା ତୁଲାଇଥିଲେ ।
ରାଜୁ ଶ୍ରୀବାସ୍ତବ : ଦୁରନ୍ଦର ସିଂ, 'ଆଜ କି ଆଓ୍ବାଜ' ପତ୍ରିକାର ଦ୍ୱିତୀୟ ସମ୍ପାଦକ
ରମ୍ୟା କ୍ରିଷ୍ଣନ : ସାଲିଆ/ ସଫେଦ ବିଲ୍ଲୀ/ କାଲୀ ବିଲ୍ଲୀର ଭଉଣୀ ଓ ଅଭିଭାବକ
ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତା : ପ୍ରଫେସର ବିଶ୍ୱାସ, ପାରାନର୍ମାଲ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ଗୀତାର ବାପା ମଧ୍ୟ
ଶରଦ ସ୍ମାର୍ଟ : ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ନିରାଲା, 'ଆଜ କି ଆଓ୍ବାଜ' ଖବରକାଗଜର ପ୍ରଥମ ସମ୍ପାଦକ
ସେ ଅନ୍ଧାର, ଘୃଣା ଓ ପାପ ବିସ୍ତାର କରି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ରାଜତ୍ୱ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
ଏହା କୁହାଯାଉଥିଲା ଯେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ ଶକ୍ତି ପୁଞ୍ଜର ଅଧା ଭାଗ , ଯାହାକୁ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟାଂଶୀଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ଛଳରେ ଛଡ଼ାଇ ଆଣିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ଏହା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ଯେ, ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ପାପ ହିଁ ତାଙ୍କ ପାପଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ ।
ପରେ ଜାଣିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ଯେ, କେବଳ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟ ହିଁ ସମର୍ଥ କୀଲ୍ବିଶକୁ ମାରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।
ଏକ ଦୁଃସାହସିକ ପଦକ୍ଷେପ ପରେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଏହା ଜଣେଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଯେ, ସେ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟଙ୍କ ପୁନଃଜନ୍ମ ।
୬୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ମରିବା ଆଗରୁ, ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେବାର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ କହିଥିଲେ ।
କୀଲ୍ବିଶ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଜାଣିଥିଲା ଏବଂ ଏହାହିଁ ତାର ଶକ୍ତିମାନକୁ ଡରିବାର କାରଣ ଥିଲା ।
ସେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମାତା-ପିତା ଓ ତାଙ୍କର ପୋଷ୍ୟ ପିତା ପଣ୍ଡିତ ବିଦ୍ୟାଧର ଶାସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଥିଲା ।
ମାତ୍ର ତାର ଓ ତା ଅନୁଚରଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ମାରିବାର କୌଶଳ କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ବିଫଳ ହୁଏ ।
ତାର ଅନୁଚରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ : ଇଲେକ୍ଟ୍ରି ମ୍ୟାନ , ଷ୍ଟୋନ ମ୍ୟାନ , ପ୍ଲାଷ୍ଟିକା , ଡଃ ଜୟକାଲ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ।
ଡଃ ଜୟକାଲ କୀଲ୍ବିଶକୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲା, ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ : ଶକ୍ତିମାନର କ୍ଲୋନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ତାକୁ ଶକ୍ତିମାନର ଶତ୍ରୁ କରିଥିଲା ।
ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଅତିମାନବୀୟ ଶକ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା କୁଣ୍ଡଳିନୀର ସାତୋଟି ଚକ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ଯାହାକୁ ସେ ପଞ୍ଚମହାଭୁତର ଯୌଗିକ ଶକ୍ତି ତ‌ଥା ଧ୍ୟାନଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ କରାଇପାରିଥିଲେ ।
ସେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶରୀରକୁ ପାଞ୍ଚୋଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶରୀରରେ ବିଭକ୍ତ କରିପାରୁଥିଲେ ଯଥା : ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଜଳ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ।
ସେ ଜଣେ ଦକ୍ଷ, କୁଶଳୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, ଯେ ଅତିକୁଶଳୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହ ଲଢୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଯେପରିକି ଅସୀମ ବେଗ , ବଳ, ଅଧିକ ସମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଦକ୍ଷତା, ଏବଂ ତା ସହିତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଳ ଯେପରି ମନୋକଥନ, ଶକ୍ତି ପରିବହନ, ଅନ୍ୟକୁ ବଶୀଭୂତ କରିବା, ପ୍ରଭୃତି ।
ଯଦିଓ ସେ ଭଗବାନ ସମ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଦୁର୍ବଳତା ପାପମଣି ଥିଲା, ଯାହା ଅନ୍ଧକାର ରାଜା କୀଲ୍ବିଶଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଶକ୍ତିମାନକୁ ହରାଇବାରେ ଓ ମାରିବାରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ ।
ଏହା ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରିଦିଏ, କାରଣ ଏହା ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାପରେ ଭରି ରହିଥିଲା ଓ ଏହା ପାପ ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ ଥିଲା ।
ଯଦି ପାପମଣିକୁ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ରଖି, ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦିଆଯାଏ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ ।
ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ସୀମା ଥିଲା, ତାହା ହେଉଛି ନିଜ ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଜ୍ଞାନ ।
ବିଜ୍ଞପ୍ତି : ଯଦିଓ ବାଇବେଲରେ ତାହାକୁ ଚକ୍ର କୁହାଯାଏ, ଏହି କଥୋପକଥନରେ ତାକୁ ଶକ୍ତି କେନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ କୁହାଯିବ ।
ଅନ୍ଧକାର ରାଜା କୀଲ୍ବିଶ ଦୀର୍ଘ ୬୦୦୦ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲା ଭଳି ଓ ଏକ ରାକ୍ଷଶର ସୃଷ୍ଟି ପାଇବା ଭଳି, ସେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ବିପଦପୂର୍ଣ ଥିଲା ।
ଯେତେରବେଳେ ତାକୁ ଭୋକ ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ପୃଥିବୀ ବାହାରର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଖାଇ ଦେଉଥିଲା ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୂତ କରି ଦେଉଥିଲା ।
ସେହି ପ୍ରତିରୋଧକ ବଳୟକୁ କେବଲ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପୁର୍ଞ୍ଜନ୍ମ ଶକ୍ତିମାନ ହିଁ ଭାଙ୍ଗି ପାରିଥାନତେ, ମାତ୍ର ଅନ୍ଧକାର ରାଜା କୀଲ୍ବିଶ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମସ୍ତିଷ୍କ୍କକୁ ଦିବ୍ୟମଣିଦ୍ୱାରା ଆୟତ୍ତ କରିଥିଲା ।
ଶକ୍ତିମାନ ସେହି ପ୍ରତିରୋଧକ ବଳୟକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ ଓ ପ୍ରେଟୋଲାକୁ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟକୁ ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା ।
ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାୟ ଅଧା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟକେ ପ୍ରବେଶ କଲା କୀଲ୍ବିଶ ପାଖରେ ଅଧା ଶକ୍ତିପୁଞ୍ଜ ଥିଲା ।
ଅନ୍ଧକାର ରାଜା କୀଲ୍ବିଶ ଶକ୍ତିପୁଞ୍ଜର ଅନ୍ୟ ଅଧା ଅଂଶକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ତାର ଅନୁଚରଗଣଙ୍କୁ ପଠାଇଥିଲା ।
ସେତେବେଳେ ଶକ୍ତିମାନ ଗୀତା ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ସାଙ୍ଗେ ଆଠୋଟି ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ସମୟ ଚକ୍ରରେ ବୁଲୁଥିଲେ ।
ପରେ ଶକ୍ତିମାନ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସମୟରୁ ଜୀବନର ଆଠୋଟି ଚକ୍ର ସଂଗ୍ରହ କରିବାରେ ସଫଳ ହେଲିଥିଲେ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ।
ପ୍ରେଟୋଲାକୁ ପୃଥିବୀ ବାହାରକୁ ପୁଣିଥରେ ଓଠାଗଳା ଓ ପ୍ରତିରୋଧକ ୟକୁ ପୁଣିଥରେ ତିଅରି କରାଗଳା ।
ଗୀତା ବିଶ୍ୱାସ , ଯେ କି ଏହି ଧାରାବାହିକର ମୁଖ୍ୟ ମହିଳା ଚରିତ୍ର, ଆଜ କି ଆଓ୍ବାଜ ସମ୍ବାଦପତ୍ରରେ ଜଣେ ସାହସୀ ସମ୍ବାଦଦାତା ରୂପେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ସମ୍ବାଦପତ୍ରରେ ଶକ୍ତିମାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମ୍ବାଦ ଦେବାରେ ପ୍ରଥମ ଥିଲେ ଓ ସେହି ଅତିମାନବଙ୍କୁ ଶକ୍ତିମାନ ନାମ ଦେଇଥିଲେ ।
ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ, ସେ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ସମ୍ବାଦଦାତା ହିସାବରେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମୌଖିକ ବାର୍ତ୍ତା ନେଉଥିଲେ, କାରଣ ଗଙ୍ଗାଧର ତାଙ୍କର ସବୁ ଅଭିଯାନରେ ଚିତ୍ରୋତ୍ତଳକ ଭାବେ ସଙ୍ଗତି ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ ।
ଗୀତା ଡଃ ଜୟକାଲଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏକ ଉଡାଜାହଜ ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ ।
ଯେହେତୁ ଶକ୍ତିମାନ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ଏବଂ ଗୀତା ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ତାଙ୍କର ନିତୀ ଓ ଆଦର୍ଶକୁ ଦିନିଆବାଲାଙ୍କଠାରେ ପ‌ହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ, ନିଜ ଶକ୍ତିର ବ୍ୟବହାର କରି ସେ ଗୀତାଙ୍କ ଜୀବନ ପୁଣିଥରେ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ ।
ଏହି ପ୍ରକୃତି ବିରୋଧୀ କାମ ପାଇଁ ଶକ୍ତିମାନ ନିଜର ଶକ୍ତି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ହରାଇ ବସିଥିଲେ ।
ଶକ୍ତିମାନ ନିଜର ଶକ୍ତି ପୁଣିଥରେ ପାଇବା ପରେ ଗୀତା ଏସବୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଏବଂ ଶକ୍ତିମାନ ପଣ କଲେ ଯେ, ଏଭଳି ଭୁଲ ସେ ଆଉ କେବେ କରିବେ ନାହିଁ ।
ଏହି ଘଟଣାକ୍ରମରେ ସେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱୈତ ପରିଚୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ତୃତୀୟ ଥର ପାଇଁ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ।
ମାତ୍ର ପ୍ରଥମ ଦୁଇ ଥର ଭଳି, ଶକ୍ତିମାନ ଗୀତାଙ୍କ ମନରୁ ଏହାକୁ ଲିଭାଇ ଦେଇ ନଥିଲେ, କାରଣ ଗୀତା ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବେ ବୋଲି କଥା ଦେଇଥିଲେ ।
ଅନ୍ଧକାରର ରାଜା କୀଲ୍ବିଶର ସହଜ ଶିକାର ନ ହେବା ପାଇଁ, ଶକ୍ତିମାନ ସମାଜରେ, ପଣ୍ଡିତ ଗଙ୍ଗାଧର ବିଦ୍ୟାଧର ମାୟାଧର ଓଁକାରନାଥ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ନାମରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଧରଣର ପରିଚୟ ଆପଣେଇ ନେଇଥିଲେ ।
ଗଙ୍ଗାଧରର ଚରିତ୍ର ସବୁ ଗୁଣରେ ଶକ୍ତିମାନଠାରୁ ଅଲଗା ଥିଲା, ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ପୋଷାକ ପରିପାଟୀ, ବୁଦ୍ଧିମତା ପ୍ରଭୃତି, ସେ ମଧ୍ୟ ବିଶୁଦ୍ଧ ହିନ୍ଦୀ କହୁଥିଲେ ।
ଯେତେବେଳେ ବି ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ସେ କହୁଥିଲେ ଯେ ସେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଏକ ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଥିଲେ, ଯାହା କେବେ ବି ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇନାହିଁ ।
ଗୀତା ବିଶ୍ୱାସଙ୍କଦ୍ୱାରା ମୌଖିକ ଭାବେ ପରିକ୍ଷୀତ ହେବା ପରେ, ସେ ଆଜ କି ଆଓ୍ବାଜ ସମ୍ବାଦପତ୍ରରେ ଚିତ୍ରୋତ୍ତଳକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ ପାଇଥିଲେ ।
ଅଳ୍ପ କିଛି ସପ୍ତାହ ପରେ, ସେ ଗୀତାଙ୍କ ସାଥୀରେ ସହ-ସମ୍ବାଦଦାତା ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ।
କେତେଗୁଡିଏ ଘଟଣା ଘଟିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗାଧର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ବି ଫଟୋ ଉଠାଇ ପାରିଲେନି, ଗୀତା ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱୈତ ପରିଚୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ, ଯାହାକି ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ସୂର୍ଯ୍ୟାଂଶୀଙ୍କୁ ଜଣାଥିଲା ।
ଆଜ କି ଆଓ୍ବାଜ ବନ୍ଦ ହେବା ପରେ, ଗଙ୍ଗାଧର ଏକ କନିଷ୍ଠ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ହିନ୍ଦୀ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ ପାଇଲେ ।
ପରେ ସେ ଏକ ଖବର ସଂସ୍ଥା କେ ଆର ଟିଭିରେ ଗୀତାଙ୍କ ସହ କାମ କରିବା ପାଇଁ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଚାକିରୀ ଛାଡିଥିଲେ ।
ଶକ୍ତିମାନ ହେଉଛି ଏକ ଭାରତୀୟ କାଳ୍ପନିକ ମହାନ ବୀର, ଯାହା ମୁକେଶ ଖାନ୍ନାଙ୍କ ପ୍ରଯୋଜନା ଓ ଦୀନକର ଜାନୀଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ ରୂପେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା ।
ଯଦିଓ ଶେଷ ବେଳକୁ କିଛି ଭାଗର ପ୍ରସାରଣ ସମୟ ୯:୩୦ .କୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏହା ମଧ୍ୟ ଇଂରାଜୀରେ ପୋଗୋରେ ଓଡ଼ିଆରେ ତରଙ୍ଗରେ ଓ ତାମିଲରେ ଚୁଟ୍ଟି ଟିଭିରେ ଓ ହିନ୍ଦୀରେ ପୁନଃ ପ୍ରସାରଣ ଷ୍ଟାର ଉତ୍ସବରେ ହୋଇଥିଲା ।
ମୁକେଶ ଖାନ୍ନା ଏହି ଧାରାବାହିକର ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ ଶକ୍ତିମାନ ଓ ଆଜ କି ଆଓ୍ବାଜ ଦୈନିକରେ ଚିତ୍ରୋତ୍ତଳକ ରୂପେ କାମ କରୁଥିବା, ତାର ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ପଣ୍ଡିତ ଗଙ୍ଗାଧର ବିଦ୍ୟାଧର ମାୟାଧର ଓଁକାରନାଥ ଶାସ୍ତ୍ରୀର ଭୂମିକା ତୁଲାଇଥିଲେ ।
ଶକ୍ତିମାନକୁ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ସଦୃଶ ଅବତାରଣା କରାଯାଇଥିଲା, ଯେ କି ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଓ ଜୀବନର ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର କରି ଏକ ମହାନ ବୀରର ବଳ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
କିଟୁ ଗିଡଓ୍ବାନୀ, ଓ ପରେ ବୈଷ୍ଣବି ମହନ୍ତ, ଏହି ଧାରାବାହିକରେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ, ଗୀତା ବିଶ୍ୱାସଙ୍କ ଭୂମିକା ତୁଲାଇଥିଲେ ।
ସୁରେନ୍ଦ୍ର ପାଲ, ଏହି ଧାରାବାହିକର ମୁଖ୍ୟ ଖଳନାୟକ, ଅନ୍ଧକାରର ରାଜା କୀଲ୍ବିଶର ଭୂମିକା ତୁଲାଇଥିଲେ ।
କୀଟାଣୁ ମ୍ୟାନ ଏକ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ସବୁଜ ରଙ୍ଗର ସୃଷ୍ଟି ଥିଲା, ଯେ କି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଣୁଜୀବଙ୍କଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଓ କୀଲ୍ବିଶର ଅନୁଚର ଥିଲା ।
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟ ତାକୁ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ବଦଳେଇ ଦେଇଥିଲେ ।
ପରେ ସେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଚାରିଆଡେ ଜୀବାଣୁ ଖେଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯାହାଫଳରେ ପିଲାମାନେ ସବୁ ବୁଢ଼ା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
କୀଟାଣୁ ମ୍ୟାନ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଥିଲା, ଯାହାକୁ ହରାଇବା ଶକ୍ତିମାନ ପକ୍ଷେ ସହଜ ନ ଥିଲା ।
ତଥାପି ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଅଜଣତାରେ ସେହି କୀଟାଣୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ନ ହୋଇ ଶୂନ୍ୟରେ କିଛି ରହି ଯାଇଥିଲା ।