polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ମାଷ୍ଟର ମିତ୍ରସେନ ଜଣେ ନେପାଳୀ ଲୋକ ଗାୟକ, ଗୀତ ଲେଖକ, ନାଟ୍ୟକାର ଓ ସାମାଜିକ କର୍ମୀ ଥିଲେ ।
ସେ ଆର୍ମି ପରିତ୍ୟାଗ କରି ନେପାଳୀ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ସାମାଜିକ ଉନ୍ନତି କଳ୍ପେ କାମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପିତା ରାଜା ବୃହଦ୍ରଥ କାଶୀ ରାଜାଙ୍କର ଦୁଇ ଯାଆଁଳା ଝିଅଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ବୃହଦ୍ରଥ ଉଭୟ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ଭଲ ପାଉଥିଲେ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ସନ୍ତତି ନ ଥିବାରୁ ସେ ଦୁଃଖୀ ଥିଲେ ।
ଥରେ ଋଷି ଚଣ୍ଡକୌଶିକ ତାଙ୍କ ରାଜ ଉଆସକୁ ଆସି ତାଙ୍କ ଅତିଥି ହେବା ଅବସରରେ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଫଳ ଉପହାର ସ୍ୱରୂପ ଦେଲେ ।
ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ଉଭୟ ପତ୍ନୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ ଏବଂ ମାନବ ଶରୀରର ଦୁଇଟି ଅଧାଅଂଶ ଉଭୟ ରାଣୀ ଜନ୍ମ କଲେ ।
ଏହି ଦୁଇଟି ଅର୍ଦ୍ଧ ଶରୀର ବିଶିଷ୍ଟ ଶିଶୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ ।
ଜାରା ନାମକ ଜଣେ ରାକ୍ଷସୀ ସେହି ସମୟରେ ଏହି ଅର୍ଦ୍ଧଶିଶୁ ଦୁଇଟି ପାଇଲେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ ।
ଯେତେବେଳେ ସେ ଧରିଥିବା ଦୁଇ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଯୋଡ଼ି ଧରିଲେ, ଦେଖାଗଲା ଯେ ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡ ଯୋଡ଼ିହୋଇ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ସନ୍ତାନକୁ ଦେଲା ।
ସ୍ତନ୍ୟପାନ କରି ପିଲାଟିକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ତା ପକ୍ଷରେ ସମ୍ଭବ ନ ଥିବାରୁ ସେ ଏହାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ ଏବଂ ଶିଶୁଟିକୁ ପାଇବାର ସମସ୍ତ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ବୁଝାଇ କହିଲେ ।
ତା’ପରେ ଜରାସନ୍ଧ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଏହି ତିନିଜଣଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କର କିଛି ସନ୍ଦେହ ଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହନ୍ତି କାରଣ ସେମାନେ ଶରୀରରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଭାବ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତ ରୂପକୁ ଆସିବାକୁ କହିଥିଲେ ।
କ୍ରୋଧିତ ଜରାସନ୍ଧ କହିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଯାହା ଚାହାଁନ୍ତି ମାଗି ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ ।
ଶ୍ରିକୃଷ୍ଣ ତା’ପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛଦ୍ମବେଶରେ ଜରାସନ୍ଧକୁ କୁସ୍ତି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ସତ୍ୟ କରିବାକୁ କହି ତା’ପରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲେ ।
ଜରସାନ୍ଦା ଜଣେ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ମଲ୍ଲ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଭୀମଙ୍କୁ ବାଛିଲେ ।
ଭୀମସେନ ଯେତେଥର ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଦୁଇଫାଲ କରି ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ ବି ପର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଦୁଇଫାଳ ଯୋଡି ହୋଇ ସେ ପୁନର୍ବାର ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠୁଥିଲେ ।
ଏଥିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୀମକୁ ଏକ ତୃଣକୁ ଚିରି ଦୁଇଫାଳ କରି ଉଭୟ ଖଣ୍ଡକୁ ଦୁଇ ବୀପରିତ ଦିଗକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇ ସଂକେତ ମାଧ୍ୟମରେ ଜରାସନ୍ଧର ମୃତ୍ୟୁଭେଦ ବତାଇ ଦେଇଥିଲେ ।
ତା’ପରେ ଭୀମ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କଲେ ଏବଂ ଏହିପରି ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଦ୍ଧ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ନଗର ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ ଦିନେ ନାରଦ ମୁନି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ମହାରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ରାଜସୁୟ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ ।
ଯେତେବେଳେ ମହାରାଜ ଏହି ବିଷୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ମଧ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ରାଜସୁୟ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ମହାରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ସମ୍ରାଟ ହେବାରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ବାଧା ଥିଲା, ଏହି ଯେ ମଗଧ ନରେଶ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିବା ବିନା ସେ ସମ୍ରାଟ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଭୀମ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ସେମାନେ ନିଜକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପି ଛଦ୍ମବେଶରେ ମଗଧ ଦେଶକୁ ଗଲେ ।
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଜରାସନ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ଭାବି କିଛି ମାଗିବାକୁ କହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ମୌନବ୍ରତ ଅର୍ଧରାତ୍ରୀରେ ହିଁ ସମାପ୍ତ ହେବା ଏବଂ ତା ପରେ ହିଁ ସେମାନେ କିଛି ମାଗିବେ ।
ତା’ପରେ ଜରାସନ୍ଧ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ କୋଠରୀରେ ଅତିଥି ଭାବେ ରଖି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ ।
ଅଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ହେବା ପରେ କର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଦେଶର ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ମଗଧ ନରେଶଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ ଅତ୍ୟାଚାରରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ନିମିତ୍ତ ଜରାସନ୍ଧ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ଦିବସରେ କର୍ଣ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁଭେଦ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜଣା ।
ତା’ପରେ ଜରାସନ୍ଧ ତାଙ୍କ ପରାଜୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଏବଂ ଏହାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁଭେଦ ଆଉ ରହସ୍ୟ ହୋଇ ରହି ନ ଥିଲା ।
ସମ୍ରାଟ ଜରାସନ୍ଧ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କାରାଗାରରେ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖିଥିଲେ, ତେବେ ସେ କାହାକୁ ହତ୍ୟା କରି ନ ଥିଲେ ।
ଏହାର କାରଣ ଥିଲା ଯେ ସେ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ସମ୍ରାଟ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଏହି ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖିଥିଲେ ଯଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦିନ ବନ୍ଦୀ ହେବା ରାଜାଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ୧୦୧ରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବଳିଦାନ ଦେଇ ପାରିବେ ।
ସେ ମଥୁରାର ରାଜା କଂସଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର ତଥା ନିକଟତମ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ ଅସିତ ଏବଂ ପ୍ରମିତ କଂସଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ କଂସ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ସେ ୧୮ ଥର ମଥୁରା ଉପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଏହି କାରଣରୁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରା ଛାଡି ଦ୍ୱାରିକା ଯିବାକୁ ପଡିଥିଲା ।
ଜରାସନ୍ଧକୁ ହତ୍ୟା କରି ତିନିଜଣ ତାଙ୍କ କାରାଗାରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବଙ୍କୁ ମଗଧର ରାଜା କଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସହଦେବ ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରିଥିଲେ ।
୧୯୧୯ ମସିହାରେ ଅବିଭକ୍ତ ପଞ୍ଜାବର ମଣ୍ତି ବାହାଉଦ୍ଦିନ ଠାରେ ଅମୃତା କୌର ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଏକ ସାହିତ୍ୟିକ ପତ୍ରିକାର ସମ୍ପାଦନା କରୁଥିଲେ ଓ ଶିଖ ଧର୍ମର ପ୍ରଚାରକ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ସ‌ହ ଲାହୋରକୁ ଚାଲିଆସି ଭାରତ ବିଭାଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରହିଥିଲେ ।
ମାତାଙ୍କ ବିୟୋଗର ଦୁଃଖରୁ ସେ କମ ବୟସରୁ ଲେଖାଲେଖି ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ୧୯୩୬ରେ, ୧୬ବର୍ଷ ବୟସରେ ନିଜ ପ୍ରଥମ କବିତା ସଂକଳନ "ଅମୃତ ଲହରେଁ" ପ୍ରକାଶିତ କରିଥିଲେ ।
ସେହି ବର୍ଷ ସେ ପ୍ରୀତମ ସିଂହଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ଓ ନିଜ ନାମ ଅମୃତା ପ୍ରୀତମକୁ ବଦଳାଇଥିଲେ ।
ଅମୃତାଙ୍କର କବି ସାହିର୍ ଲୁଧିଆନଭିଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା ।
ଗାୟିକା ସୁଧା ମାଲହୋତ୍ରା ସାହିରଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସିବା ପରେ ଅମୃତା ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୁରେଇ ଯାଇଥିଲେ ।
ପରେ "ଇମରୋଜ"ଙ୍କ ସହିତ ଅମୃତା ରହିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ଜୀବନର ଶେଷ ୪୦ବର୍ଷ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ବଳବତ୍ତର ରହିଥିଲା ।
ଅମୃତା ପ୍ରେମ କବିତାରୁ ନିଜ ଲେଖାଲେଖି ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପରେ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଲେଖକମାନଙ୍କ ସଂଘରେ ମିଶିଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୪୪ର କବିତା ସଂକଳନ "ଲୋକ ପୀଡ଼"ରେ ସେ ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟଥିତ ଅର୍ଥନୀତି ଉପରେ କଟାକ୍ଷ କରିଥିଲେ ।
ସ୍ୱାଧୀନତା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଗୁରୁ ରାଧା କ୍ରୀଷ୍ଣ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଜନତା ପାଠାଗାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ଭାରତ ବିଭାଜନ ପୂର୍ବରୁ ସେ ଲାହୋରର ଏକ ରେଡିଓ ଷ୍ଟେସନରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରଥମ ମହିଳା ସାହିତ୍ୟିକ ଭାବରେ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୪ ମସିହାରେ ଜୀବନବ୍ୟାପୀ ସାହିତ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ଫେଲୋସିପ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ କବିତାରେ ଭାରତ ବିଭାଜନ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ଭାବରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲା ।
୧୯୪୭ରେ ଭାରତ ବିଭାଜନପରେ ହୋଇଥିବା ଧାର୍ମିକ ହିଂସାରେ ପ୍ରାୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ହିନ୍ଦୁ, ମୁସଲିମ ଓ ଶିଖ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ।
ଡେରାଡୁନରୁ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ବିଭାଜନ ଓ ନିଜ ଶରଣାର୍ଥୀ ଜୀବନକୁ ନେଇ ଅମୃତା "ଆଜ ଆଖାଁ ୱାରିସ ଶାହା ନୁ" କବିତା ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ଏହି କବିତାଟି ୧୮୦୦ ଶତାବ୍ଦୀର ସୁଫି କବି ତଥା "ହୀର ରାଞ୍ଜା"ର ରଚୟିତା ୱାରିସ ଶାହାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲେଖା ଯାଇଥିଲା ।
ଅମୃତା ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଇମରୋଜଙ୍କ ସହ-ସମ୍ପାଦନାରେ "ନାଗମଣୀ" ନାମକ ପଞ୍ଜାବୀ ପତ୍ରିକା ୩୩ବର୍ଷ ଧରି ସମ୍ପାଦନା କରିଥିଲେ ।
ସେ "ଓଶୋ"ଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ଥିଲେ ଓ ଓଶୋଙ୍କର ବହୁ ପୁସ୍ତକର ମୁଖବନ୍ଧ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ସେ "କାଳ ଚେତନା" ଓ "ଅଜ୍ଞାତ କା ନିମନ୍ତ୍ରଣ" ଆଦି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
"କାଳା ଗୁଲାବ" ଓ "ରସିଦ ଟିକେଟ" ଭଳି ଆତ୍ମଜୀବନୀମୂଳକ ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟ ସେ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ଅମୃତା ଆକାଶବାଣୀ ଦିଲ୍ଲୀର ପଞ୍ଜାବୀ ପ୍ରସାରଣ ବିଭାଗରେ ୧୯୬୧ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
୧୯୬୦ରେ ନିଜ ବିବାହ ବିଚ୍ଛେଦ ପରେ ଅମୃତାଙ୍କ ଲେଖନୀ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ନାରୀ କେନ୍ଦ୍ରୀକ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ଓ ତାଙ୍କ ବିବାହ ବିଚ୍ଚେଦର ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ କବିତା ଓ ଗଳ୍ପରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ।
ତାଙ୍କର ବହୁ ରଚନା ପ୍ରେଞ୍ଚ, ଡାନିଷ, ଜାପାନିଜ, ମାଣ୍ଡାରିନ ଭାଷାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଏଥି ମଧ୍ୟରୁ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ମୂଳକ ଲେଖା "ବ୍ଲାକ ରୋଜ" ଓ "ରସିଦ ଟିକେଟ" ଅନ୍ୟତମ ଥିଲା ।
ଏହି କବିତା ସେ ଭାରତ ବିଭାଜନ ସମୟରେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଦର୍ଶାଇ ଓ ୧୮୦୦ ଶତାବ୍ଦୀର କବି ୱାରିସ ଶାହାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଲେଖିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଉପନ୍ୟାସ "ପିଞ୍ଜର" ମାଧ୍ୟମରେ ସେ ନାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ହେଉଥିବା ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ଅମାନବୀୟତାକୁ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ।
ଅମୃତା ପ୍ରୀତମ ପଞ୍ଜାବୀ ଓ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାର ଜଣେ କବି, ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଓ ଔପନ୍ୟାସିକା ଥିଲେ ।
ତାହା ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଅନେକ କବିତା, ଗଳ୍ପ, ଜୀବନୀ, ପ୍ରବନ୍ଧ ଆଦି ରହିଥିଲା ଓ ବହୁ ଭାରତୀୟ ତଥା ବିଦେଶୀ ଭାଷାକୁ ଅନୁବାଦିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଅମୃତାଙ୍କ ରଚନାକୁ ନେଇ ୨୦୦୭ ମସିହାରେ ଗୁଲଜାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆବୃତ୍ତ ଏକ ଅଡିଓ ଆଲବମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବସିତ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି ।
୨୦୧୯ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୩୧ରେ ଗୁଗଲ ନିଜ ଭାରତୀୟ ପୃଷ୍ଠାରେ ଏକ ଡୁଡୁଲ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା ଓ ସେଥିରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା ଯେ : ଅମୃତା ନିଜ ପ୍ରଥମ କବିତା ସଂକଳନ ମାତ୍ର ୧୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପ୍ରକାଶ କରିପାରିଥିଲେ ।
ଅମୃତାଙ୍କ ପରିବାରରେ ପୁଅ ନବରାଜ, ଝିଅ କନ୍ଦଳା, ବୋହୁ ଅଳକା ଓ ତୌରସ, ନୁର, ଅମନ ଓ ଶିଳ୍ପୀ ଆଦି ନାତିନାତୁଣୀ ରହିଛନ୍ତି ।
ଏମ.ଏସ. ସଥ୍ୟୁ, ଅମୃତାଙ୍କ ଜୀବନୀ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବସିତ ଏକ ନାଟକ "ଏକ ଥି ଅମୃତା" ପରିବେଷଣ କରିଥିଲେ ।
ଭାରତ ବିଭାଜନ ସମୟରେ ସେ ଲାହୋରରୁ ଭାରତକୁ ଚାଲି ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆଜୀବନ ଭାରତ ଓ ପାକିସ୍ତାନ ଉଭୟ ଦେଶର ପାଠକଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆଦୃତ ହୋଇଥିଲେ ।
୬ ଦଶନ୍ଧୀର ସାହିତ୍ୟିକ ଜୀବନୀ ମଧ୍ୟରେ ଅମୃତାଙ୍କ ରଚନା ଗୁଡ଼ିକରେ ୨୮ଟି ଉପନ୍ୟାସ, ୫ଟି କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ ସଂକଳନ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ମନୀଷ ଘାତକ, କାଲୋଲ ଆନ୍ଦୋଳନର ଜଣେ ଜଣାଶୁଣା କବି ତଥା ଔପନ୍ୟାସିକ ଥିଲେ, ଯିଏ ଜୁବାନାଶୱା ନାମକ ଛଦ୍ମନାମରେ ଲେଖାଲେଖି କରୁଥିଲେ ।
ଘାତକଙ୍କ ଭାଇ ରିତୱିକ୍ ଘାତକ ଜଣେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାତା ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ ।
ଦେବୀଙ୍କ ମାତା ଧୃତ୍ରି ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଲେଖକ ତଥା ଜଣେ ସାମାଜିକ କର୍ମୀ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଥିଲେ ।
ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ ଯେପରିକି ବିଶିଷ୍ଟ ଶିଳ୍ପୀ ଶଙ୍ଖ ଚୌଧୁରୀ ଏବଂ ଭାରତର ଅର୍ଥନୈତିକ ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ସାପ୍ତାହିକର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା-ସମ୍ପାଦକ ସଚିନ ଚୌଧୁରୀ ।
ମହାଶ୍ୱେତା ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ଢାକାର ଇଡେନ୍ ମୋଣ୍ଟେସୋରି ସ୍କୁଲରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ତା’ପରେ ୧୯୪୪ ମସିହାରେ ଆଶୁତୋଷ କଲେଜରୁ ଇଣ୍ଟରମିଡିୟଟ ପାସ କରିବାପରେ ସେ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁର-ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବିଶ୍ୱ-ଭାରତି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଯୋଗ ଦେଇ ବି.ଏ. ଇଂରାଜୀରେ, ଏବଂ ତା’ପରେ କଲିକତା ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଇଂରାଜୀରେ କଳାରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଡିଗ୍ରି ଲାଭ କଲେ ।
ମହାଶ୍ୱେତା ଦେବୀ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାର ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଲେଖିକା ତଥା ଜଣେ ସାମାଜିକ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ସାହିତ୍ୟ ସର୍ଜନା ମଧ୍ୟରେ "ହଜାରେ ଚଉରାଅଶୀର ମା", "ରୁଦାଲି", ଏବଂ "ଅରଣ୍ୟେର ଅଧିକାର" ଆଦି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ସେ ଜଣେ ଆତ୍ମଘୋଷିତ ବାମପନ୍ଥୀ ଯିଏ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ, ବିହାର, ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ ଏବଂ ଛତିଶଗଡ଼ ରାଜ୍ୟର ଆଦିବାସୀ ମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ତଥା ସଶକ୍ତିକରଣ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କୁ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର , ଜ୍ଞାନପୀଠ ପୁରସ୍କାର ଏବଂ ରମନ୍ ମାଗସେସେ ପୁରସ୍କାର ସହିତ ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ଏବଂ ପଦ୍ମଭୂଷଣ ଭଳି ପୁରସ୍କାରରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ବ୍ୟାବସାୟିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ବଜାରରେ ଯେଉଁ ଟମ୍ ୟୁମ୍ ବଟା ମସାଲା ମିଳେ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଉପାଦାନକୁ ମିଶାଇ ବାଟି ତେଲରେ ଛାଣି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ ।
ତା’ ପରେ ସେଥିରେ ଅନ୍ୟ ସଂରକ୍ଷଣକାରୀ ଉପାଦାନ ମିଶାଇ ବୋତଲରେ ବନ୍ଦ କରି ବିକ୍ରୟ କରାଯାଏ ।
ତଟକା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଓ ବୋତଲ ମସଲା ବ୍ୟବହାର କରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଟମ୍ ୟୁମ୍ ସୁପ୍‍ର ସ୍ୱାଦରେ ଯଥେଷ୍ଟ ଭିନ୍ନତା ରହିଥାଏ ।
ଏହି ସୁପ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମୟରେ ଏଥିରେ ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି କିମ୍ବା ଘୁଷୁରୀ ଓ କୁକୁଡ଼ା ମାଂସ ମଧ୍ୟ ମିଶାଯାଏ ।
ଟମ୍ ୟୁମ୍ ସୁପ୍‍ର ରାଗ ଓ ଖଟା ସ୍ୱାଦ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଏହାର ବ୍ରଥ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରକାରର ସୁଗନ୍ଧିତ ମସଲା ଓ ପତ୍ର ଇତ୍ୟାଦି ଉପାଦାନ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥାଏ ।
ଏହି ସୁପରେ ଶତବେଧି, କାଫିର୍ ଲେମ୍ବୁ ପତ୍ର, ଗାଲାଙ୍ଗଲ୍, ଲେମ୍ବୁ ରସ, ମାଛର ସସ୍ ଓ କୁଟା ହୋଇଥିବା ଲାଲ୍ ଥାଇ ଲଙ୍କା ଆଦି ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥାଏ ।
ଟମ୍ ୟୁମ୍‍ର ବ୍ରଥରେ ମିଶାଯାଉଥିବା ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଉଦ୍ଭିଦଜାତୀୟ ବା ବୁଟି ଉପାଦାନ ହେଲେ ଶତବେଧି, ଗାଲାଙ୍ଗଲ୍, କାଫିର୍ ଲେମ୍ବୁ ପତ୍ର ।
ଥାଇ ଲଙ୍କା, ଛତୁ, ଧନିଆ ପତ୍ର, ବିଲାତି ବାଇଗଣ, ମିଠା ଧଳା ପିଆଜ, ଲେମ୍ବୁ ରସ, ଚିନି ଓ ମାଛ ସସ୍ ପ୍ରଭୃତି ମଧ୍ୟ ଏହି ସୁପ୍ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଉପାଦାନ ।
ଟମ୍ ୟୁମ୍ ସୁପରେ ନଡ଼ିଆ କ୍ଷୀର ବ୍ୟବହାର କଲେ ତାହାକୁ ଟମ୍ ୟୁମ୍ ନାମ୍ ଖୋନ୍ କୁହନ୍ତି ।
ଲଙ୍କା, ଶାଲଟ୍ ପିଆଜ, ରସୁଣ ଇତ୍ୟାଦିଙ୍କୁ କୋଇଲା ଚୁଲିର ନିଆଁ ଧାସରେ ସିଝାଇ ତା’ ପରେ ବାଟି ନାମ୍ ଫ୍ରିକ୍ ପାଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ।
ଆଜିକାଲି ଟମ୍ ୟୁମ୍ ସୁପରେ ଛତୁ, କଟା ଧନିଆ ପତ୍ର ପରି ଉପାଦାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଛି ।
କେହି କେହି ଗାଢ଼ କମଳା ରଙ୍ଗ ବା ରାଗ ପାଇଁ ସୁପରେ ଥାଇ ଲଙ୍କାର ଚଟଣି ନାମ୍ ଫ୍ରିକ୍ ଫାଓ ମଧ୍ୟ ମିଶାଇଥାନ୍ତି ।
ନଦୀର ମଧୁର ଜଳ ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ି ବ୍ୟବହାର କରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିବା ଟମ୍ ୟୁମ୍ ସୁପ୍‍କୁ ‘’ଟମ୍ ୟୁମ୍ ଗୂଙ୍ଗ୍’’ କହିଥାନ୍ତି ।
ଦନୁୱାର ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ମିଶି ୧୯୯୬ ମସିହାରେ ‘ଶକ୍ତି ସମୂହ’ ନାମକ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗଠନ କଲେ ।
ବେନିୟମ ଭାବରେ ଝିଅ ଓ ମହିଳାଙ୍କର ଚାଲାଣ କରିବା ବିଷୟରେ ଜଣ ସାଧାରଣଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିବା ଏହାର ଲକ୍ଷ ଥିଲା ।
ନେପାଳରେ ଥିବା ଅନେକ ଗ୍ରାମରେ ଅନେକ ସମୟ ନଷ୍ଟ କରି ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି ଚାଲି ସେ ଝିଅ ଓ ମହିଳାଙ୍କୁ ଚାଲାଣ ସଙ୍କଟ ବିଷୟରେ ସଚେତନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ସେ ଅନେକ ନାଟକର ପାଣ୍ଡୁଲିପି ଲେଖି ତାକୁ ପଥପ୍ରାନ୍ତରେ ନାଟକ କରି ନିଜେ ବେଶ୍ୟାଳୟ ମାଲିକ ବା ଦଲାଲ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ଝିଅ ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କର ସେ ଉଭୟ ପରାମର୍ଶଦାତ୍ରୀ ଓ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଥିଲେ ।
ପଶ୍ଚିମ ନେପାଳର ସୀମାନ୍ତବର୍ତ୍ତୀ ଦଇଲେଖ ଜିଲ୍ଲାର କାଶିଗଡ଼ରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ବନ ଓ ଗଙ୍ଗ ବନଙ୍କ ଔରସରୁ ସୁନିତା ଦନୁୱାର ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଗରିବ ନେପାଳୀ ପରିବାରରେ ଝିଅ ଶିକ୍ଷାକୁ ଅଗ୍ରାଧିକାର ଦିଆଯାଉନଥିବାରୁ ଦନୁୱାର ବାଲ୍ୟକାଳରେ ସ୍କୁଲ ଯିବା ସୁବିଧା ପାଇନଥିଲେ ।
ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ ନେପାଳୀ ଅକ୍ଷର ଓ ସଂଖ୍ୟା ବତେଇଦେଇଥିଲେ ।
ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଡାକ୍ତରୀ ଚିକିତ୍ସା ଅଭାବ ଓ ଖାଦ୍ୟାଭାବ ଜନିତ ଅପପୁଷ୍ଟିର ଶିକାର ହୋଇ ଛଅ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରେ ପଡ଼ିବା କାରଣରୁ ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଉତ୍ତର ଭାରତରେ ଥିବା ଜାମୁ କାଶ୍ମୀର ଯାଇ ସେଠାରେ ବସବାସ କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ ।
ଦନୁୱାରକୁ ୧୪ ବର୍ଷ ବୟସ ହୋଇଥିଲା ବେଳେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ପୁନର୍ବାର ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ଏଥର ନୈନିତାଲ୍­କୁ ।
ଦନୁୱାରଙ୍କର ଚେତା ଆସିବା ପରେ ସେ ବେଶ୍ୟାଳୟରେ ଥିବା ଅନୁଭବ କଲେ ଓ ମାନସିକ ତଥା ଶାରୀରିକ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ସତ୍ତ୍ୱେ ସହବାସ କରିବାକୁ ମନା କରି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ ।
ଏକ ମାସ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଭାରତୀୟ ମୁଦ୍ରାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ବେଶ୍ୟାଳୟକୁ ବିକ୍ରୟ କରିଦିଆଗଲା ।
ଅବଶେଷରେ ୫ ଫେବୃୟାରୀ ୧୯୯୬ରେ, ଜାତୀୟ ଓ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଚାପ ଯୋଗୁ ଯୌନ ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଧରଣର ଚଢଉ କରାଗଲା ।
‘ଗ୍ଲୋବାଲ ଆଲିଆନ୍ସ ଏଗେନଷ୍ଟ ଟ୍ରାଫିକ ଇନ ଓମେନ’ ସଂସ୍ଥାରେ ଦନୁୱାର ୨୦୦୮ରୁ ବୋର୍ଡ ସଭ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ଓ ‘ଏନ.ଜି.ଓ. ଫେଡେରେସନ ଅଫ ନେପାଳ’ର ବୋର୍ଡ ସଭ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ ।
ଏପ୍ରିଲ ୧୪, ୨୦୧୫ରେ ମାନବ ଚାଲାଣର ଶିକାର ଜନିତ ବିଶ୍ୱ ଜାତିସଂଘ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଟ୍ରଷ୍ଟ ଫଣ୍ଡର ଏକ ଉଚ୍ଚସ୍ତରୀୟ ସଭାରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦନୁୱାର ଜଣେ ଥିଲେ ।
ଦନୁୱାର ୨୦୦୧ ମସିହାରେ ନେପାଳର କାଠମାଣ୍ଡୁ ସ୍କୁଲରେ ସପ୍ତମ ଗ୍ରେଡରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇ ଦୁଇ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ ଯାହା ଶକ୍ତି ସମୂହର ଦାନ ଯୋଗୁ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା ।
୨୦୦୯ ମସିହାରେ ପୂର୍ବ ଭଳି ଫଣ୍ଡ ଯୋଗାଡ଼ କରି ଚାରି ମାସ ପଢ଼ିବା ପରେ ଏସ.ଏଲ.ସି.ର ଶେଷ ବର୍ଷରେ ଯୋଗଦେଲେ ଓ ସେକେଣ୍ଡାରୀ ସ୍କୁଲରୁ ପାସ କରି କାଠମାଣ୍ଡୁର ପଦ୍ମ କନ୍ୟା କ୍ୟାମ୍ପସରେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପଢ଼ିଥିଲେ ।
ତାପରେ ସେ କାଠମାଣ୍ଡୁ କଦମବେରି ଅକାଦେମୀରେ ସୋସିଆଲ ୱର୍କ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଚେଲର ଡିଗ୍ରୀ ପାଠ କରିଥିଲେ ।
ନୈନିତାଲ୍ ଯିବା ବାଟରେ ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡର ଆଲାମୋରାରେ କିଛି ରୋଜଗାର କରିବା ଆଶାରେ ରହିଲେ ।
ସେମାନଙ୍କର କିଛି ରୋଜଗାର ହୋଇଗଲା ପରେ ନୈନିତାଲ୍­ ଯିବାକୁ ବାହାରିବା ସମୟରେ ଡ୍ରାଇଭରଦ୍ୱୟ ଦନୁୱାରକୁ ଖାଦ୍ୟ ସାଥିରେ ଔଷଧ ଦେଇ ବେହୋସ କରେଇଦେଲେ ।
ସୁନିତା ଦନୁୱାର ଜଣେ ନେପାଳୀ ମାନବ ଅଧିକାର କର୍ମୀ ଯିଏ ସୁନିତା ଫାଉଣ୍ଡେସନ ଓ ନେପାଳରେ ‘ଶକ୍ତି ସମୂହ’ ନାମକ ଏକ ଅଣ-ସରକାରୀ ସଂଗଠନ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି ଯାହା ଭାରତର ବେଶ୍ୟାଳୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହେଉଛି ଓ ସେମାନେ ମାନବ ଚାଲାଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି ।
ସାତ ମାସ ପରେ ୧୨୮ ଜଣ ନେପାଳୀ ଝିଅ ଓ ମହିଳା କାଠମାଣ୍ଡୁ ଫେରିଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୧୫ ଜଣ ମିଶି ‘ଶକ୍ତି ସମୂହ’ ନାମକ ଏକ ସଂସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କଲେ ।
ବୟସ୍କ ଓ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରୋଗ ଥିବା ଲୋକ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ
ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ବେମାରୀ ଥିବା ଓ ଏକାନ୍ତରେ ଥିବା ବୟସ୍କ ଲୋକ ଅଧିକ ଚାପଗ୍ରସ୍ତ ହେବାରୁ ତାଙ୍କର ଉତ୍କଣ୍ଠା, କ୍ରୋଧ ଓ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ବୋଧ ହୁଏ ।
ସଂକ୍ରମଣ ସଙ୍କଟ କମ୍ କରିବା ଉପାୟ ବତେଇବା ଓ ସଙ୍କଟ ସମୟ ଏଡ଼େଇବା ନିମନ୍ତେ ସାଧାରଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଅଏ ।
କେଉଁଠାରେ ଓ କିପରି ବ୍ୟବ‌ହାରିକ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିବ, ତାହାର ଜ୍ଞାନ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ଦୈନନ୍ଦିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ସ୍ନେହାସ୍ପଦ ଲୋକଙ୍କ ସ‌ହ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବାକୁ କୁହାଯାଏ ।
ଫୋନ ଓ ନେଟ ମାଧ୍ୟମରେ ଲୋକଙ୍କ ସ‌ହିତ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ଓ ହସଖୁସି ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ଗୋଷ୍ଟୀର ସେବାର ଯଥା ସମ୍ଭବ ନିୟୋଜିତ ରହିବା, ସାମାଜିକ ଦୂରତା ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ ।
ଶାରୀରିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଭଳି ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ତ୍ୟର ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ଅତି ଆବଶ୍ୟକ ଓ ଜରୁରୀ ।
କଅଣ କରିବେ: ଯଥେଷ୍ଟ ବିଶ୍ରାମ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟପ୍ରଦ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବେ, ବ୍ୟାୟାମ କରିବେ ।
ଏଥି ପୂର୍ବରୁ ଚାପ ନିମନ୍ତେ କୌଣସି ଚିକିତ୍ସା ଫଳପ୍ରଦ ହୋଇଥିଲେ ସେହି ଚିକିତ୍ସା ଗ୍ରହଣ କରିବେ ।
ଘର ଓ ବାହାର ଲୋକଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟାଖାତ ହୋଇଥିଲେ ଡିଜିଟାଲ ଉପାୟରେ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସ‌ହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖନ୍ତୁ ।
ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସ‌ହିତ ବୁଝିପାରୁଥିବା ଭାଷାରେ ତ‌ଥ୍ୟ ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ ।
କୋଭିଡ-୧୯ ସଂକ୍ରମିତ ଲୋକଙ୍କ ସ‌ହିତ ସଂଯୋଗ କିପରି କରିବେ, ତାହା ଶିକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।
କୋଭିଡ-୧୯ ପାଣ୍ଡେମିକ ସଂକ୍ରମଣ ଯୋଗୁ ସାରା ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନଙ୍କ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଉପରେ ଏକ ବିରାଟ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଛି ।
ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ଇଣ୍ଟର-ଏଜେନ୍ସି ସ୍ଟାଣ୍ଡିଙ୍ଗ କମିଟିର ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ମନୋସାମାଜିକ ସପୋର୍ଟର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଗାଇଡ ଲାଇନ ଅନୁସାରେ ଜରୁରୀକାଳୀନ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟର ନିମନ୍ତେ "କୌଣସି କ୍ଷତି କରନାହିଁ, ମାନବାଧିକାର ଓ ସାମ୍ୟ, ସ‌ହଭାଗୀ ସାମିପ୍ୟ, ଉପଲବ୍‌ଧ ଶକ୍ତି ଓ ସାଧନ‌କୁ ନେଇ ଗଠନ, ବ‌ହୁସ୍ତରୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରି ସମନ୍ୱିତ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ସ‌ହ‌ଯୋଗ" କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି ।
କୋଭିଡ-୧୯ ପାଣ୍ଡେମିକ ସଂକ୍ରମଣ ଯୋଗୁ ଜନ ସାଧାରଣଙ୍କର ସେମାନଙ୍କର କର୍ମ ଓ ଆମଦାନୀ, ଉଦ୍‌ବେଗ, ଅବସାଦ ଓ ଚିନ୍ତା ଅତ୍ୟଧିକ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି ।
ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କମ ଥିବା ସୁରକ୍ଷାକର୍ମୀମାନଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ନମନ୍ତେ ପଦକ୍ଷେପ ନିଅନ୍ତୁ ।
ସ୍ୱଳ୍ପକାଳୀନ ଫଳ ଅପେକ୍ଷା ଦୀର୍ଘକାଳୀନ କର୍ମ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟିତ ହୁଅନ୍ତୁ ।
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ସାହାଯ୍ୟ କିପରି ଓ କେଉଁଠାରେ ମିଳିବ, ତାହା ସମସ୍ତ କର୍ମୀ ଜାଣିରଖନ୍ତୁ ।
ରୋଗୀଙ୍କୁ ମନୋବୈଜ୍ଞାନିକ ଫାଷ୍ଟ ଏଡ କିପରି ଦିଆଯାଏ ତାହା କର୍ମୀମାନେ ଅବଗତ ହୁଅନ୍ତୁ ।
ଜାତି ଧର୍ମ ନିର୍ବିଶେଷରେ ରୋଗ‌ଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ସ‌ହାନୁଭୂତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ ।
ରୋଗ‌ଗ୍ରସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କୋଭିଡ-୧୯ ନାମ ନ‌ଦେଇ ତାଙ୍କର ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତୁ ।
ଏକାନ୍ତରେ ରହୁଥବା ସମୟରେ ପିତାମାତା ଓ ସେବାକାରୀଙ୍କ ସ‌ହିତ ନିୟମିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟିତ ହୁଅନ୍ତୁ ।
ପରିବାରର ରୁଟିନ କାମ ଜାରି ରଖନ୍ତୁ ଓ ବୟସ ଅନୁସାରେ ପିଲାଙ୍କୁ ସକ୍ରିୟ ରହିବାକୁ ସକ୍ଷମ କରାନ୍ତୁ ।
ପିତାମାତାଙ୍କ ସ‌ହିତ ମିଶିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ପିଲାଙ୍କୁ କରୋନାଭୂତାଣୁ ରୋଗ ୨୦୧୯ ବିଷୟରେ ସଚେତନ କରାନ୍ତୁ ।
କରୋନା ରୋଗ ୨୯୧୯ ସ‌ହିତ ସାମାଜିକ ଦୂରତା ଇତ୍ୟାଦି ନିୟମ ପ୍ରଣୟନ ଯୋଗୁ ଲୋକମାନେ ମାନସିକ ଚାପ, ଉତ୍କଣ୍ଠା ଓ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ରହୁଛନ୍ତି ।
ମୁଖ୍ୟତଃ ଏହି ରୋଗ ଯୋଗୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ଭାବନା, କର୍ମ ଛଟେଇ ଯୋଗୁ ଜୀବିକାହାନୀ, ରୋଗ ସମ୍ଭାବନା, ସମାଜରୁ ଦୂରେଇଯିବା ଭୟ, କ୍ୱାରେଣ୍ଟାଇନ ଭୟ, ନିଜର ଓ ପରିବାରର ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଶକ୍ତିହୀନତା, ସଂକ୍ରମଣ ଭୟରେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କର କାମରେ ନ ଆସିବା, ଅସ‌ହାୟତା, ଏକାକୀତ୍ୱ ଓ ତଦ‌୍‌ଜନିତ ଅବସାଦର ଭୟ ଯୋଗୁ ମାନସିକ ସମସ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।
କୋଭିଡ ଯୋଦ୍ଧା ବା ଚିକିତ୍ସକ ଓ ସେବିକାମାନେ ମାତ୍ରାଧିକ ଚାପଗ୍ରସ୍ତ ରହନ୍ତି କାରଣ ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟହ ରୋଗୀ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସୁଥିବାରୁ ଅଧିକ ରୋଗ ସମ୍ଭାବନା, ସର୍ବଦା ସୁରକ୍ଷା ଉପକରଣମାନ ପିନ୍ଧିବା ଚାପ, ସର୍ବଦା ଜାଗରୁକ ଓ କର୍ମ ଚାପ, ନିଜର ଯତ୍ନ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଅସମର୍ଥ ଓ ସର୍ବୋପରି ନିଜଦ୍ୱାରା ନିଜ ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ସଂକ୍ରମିତ କରିବା ସମ୍ଭାବନା ବୃଦ୍ଧି ହେବାର ଭୟ ତାଙ୍କୁ ଚାପଗ୍ରସ୍ତ କରୁଛି ।
ଜେକ ରିପବ୍ଲିକ ଦେଶରେ ପ୍ରଥମ କୋଭିଡ-୧୯ ସଂକ୍ରମଣ ସମୟରେ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରେ ଭୟ, କ୍ରୋଧ ଓ ନିରାଶା ଭଳି ମାନସିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଖାଯାଇଥିଲା ।
ଚାରି ଶ୍ରେଣୀର ଭୟ ଦେଖାଗଲା: ପରିବାର ଅର୍ଥନୀତିର ବିଯୁକ୍ତାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବ, ଏହି ବିଯୁକ୍ତାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବର ଅନ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ପ୍ରଭାବ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଯତ୍ନର ଅଭାବ ଓ ଯଥେଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟାଭାବ ।
ବିଶ୍ୱ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଂଗଠନ ଓ ରୋଗ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କେନ୍ଦ୍ରର ମାର୍ଗ ଦର୍ଶନ
ବିଶ୍ୱ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଂଗଠନ ଓ ରୋଗ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କେନ୍ଦ୍ର କୋଭିଡ-୧୯ ପାଣ୍ଡେମିକ ସମୟରେ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଅବନତି ରୋକିବା ନିମନ୍ତେ କିଛି ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଜାରି କରିଛନ୍ତି ।
କୋଭିଡ ରୋଗ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ନିରାକରଣ ହେଉନଥିବାରୁ ନିଜର ସଂକ୍ରମଣ ସମ୍ଭାବନା, ସାଧାରଣ ରୋଗ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କୋଭିଡ ରୋଗ ହୋଇଥିବା ଭୟ, ପିଲାମାନେ ଘରେ ଏକାକୀ ରହିବା ଭୟ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଯତ୍ନ ଅଭାବରୁ ଶାରିରୀକ ଓ ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ନିମ୍ନ‌ଗତି ହୋଇଯାଏ ।
୧୯୭୧ର ଭାରତ-ପାକିସ୍ତାନ ଯୁଦ୍ଧ ବାଂଲାଦେଶ ମୁକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ପାରମ୍ପାରିକ ଭାବରେ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା ପଶ୍ଚିମ ପାକିସ୍ତାନ ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ତାନୀ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ।
୧୯୭୦ରେ, ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ତାନୀମାନେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦାବି କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପାକିସ୍ତାନ ସରକାର ଏହି ଦାବିକୁ ପୂରଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୭୧ ମସିହାର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ତାନରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ମୂଳକ ଦାବି ହୋଇଥିଲା।
ମାର୍ଚ୍ଚରେ ପଶ୍ଚିମ ପାକିସ୍ତାନ ସଶସ୍ତ୍ର ବାହିନୀ ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ତାନର ସୈନିକ ଏବଂ ପୋଲିସ ସମେତ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାବାଦୀଙ୍କୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଏକ ତୀବ୍ର ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା।
ହଜାର ହଜାର ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ତାନୀଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ଦଶ ଲକ୍ଷ ଶରଣାର୍ଥୀ ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟକୁ ପଳାଇଥିଲେ।
ଅପ୍ରେଲରେ, ବାଂଲାଦେଶର ନୂତନ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନରେ ଭାରତ ସହାୟତା କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲା ।
ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ନୌବାହିନୀ ପୂର୍ବ ପାକିସ୍ଥାନର ବନ୍ଦରଗୁଡିକୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାବରେ ଅବରୋଧ କରିଥିଲା।
ଏଲିଜେ ଏବଂ ହକର ସି ହକ ବିମାନ ଆଇଏନଏସ ବିକ୍ରାନ୍ତରୁ ଏବଂ ବିକ୍ରାନ୍ତର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ ଚିଟ୍ଟାଗଙ୍ଗ ଏବଂ କକ୍ସ ବଜାରରେ ଗୋଳାବାରୂଦ ବର୍ଷଣ କରିଥିଲେ ।
ବର୍ମାକୁ ସ୍ଥଳ ପଳାୟନ ମାର୍ଗ କାଟିବା ପାଇଁ ଏକ ଆମ୍ଫିବିଆସ୍ ଅବତରଣ ନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇଷ୍ଟର୍ନ ଫ୍ଲାଇଟ୍ ମଧ୍ୟ ନିଷେଧାଦେଶ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲା।
ପାକିସ୍ତାନ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କରିବା ପରେ, ୧୯୭୨ ମସିହାର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ, ସର୍ମା ଚିଟ୍ଟାଗଙ୍ଗ ବନ୍ଦରକୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କରିବା ପାଇଁ ବନ୍ଦରର ଜଳ ମାଇନ ସଫା କରିବା କାର୍ଯ୍ୟର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୯୭୧ ମସିହାରେ, ସର୍ମାଙ୍କୁ ନୌସେନା କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଆଡମିରାଲ ଏସଏମ ନନ୍ଦା ଡକାଇ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ବିଶାଖାପାଟଣାକୁ ଯିବେ ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଗଠିତ ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ବାହିନୀ ର କମାଣ୍ଡ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।
ହରିଲାଲ ୧ ଡିସେମ୍ବର ୧୯୨୨ରେ ତତ୍କାଳୀନ ବିହାର ଏବଂ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶରେ ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ବଡ଼ ଧନୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତା ନରସିଂହ ପଣ୍ଡା ବିହାର ଏବଂ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ ସରକାରରେ ଜଣେ ସବ-ରେଜିଷ୍ଟ୍ରାର ଥିଲେ।
ସେ ଜନ୍ମର ପ୍ରଥମ ଦଶ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ମାମୁଁ ଏବଂ ମାଉସୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଯିଏ ନିଃସନ୍ତାନ ଥିଲେ ।
ଭାଇସ ଆଡମିରାଲ ଶ୍ରୀହରିଲାଲ ସର୍ମା, ପିଭିଏସଏମ ଜଣେ ପୂର୍ବତନ ଭାରତୀୟ ନୌସେନା ଆଡମିରାଲ ଯିଏ ୧୯୭୧ ମସିହାରେ ଭାରତ-ପାକିସ୍ତାନ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଫ୍ଲାଗ ଅଫିସର କମାଣ୍ଡିଂ ଇଷ୍ଟର୍ନ ଫ୍ଲାଇଟ୍ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଭାରତର ସାମୁଦ୍ରିକ ସେବା ପାଇଁ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ ତାଲିମ ଦେବା ପାଇଁ ୧୯୨୭ ମସିହାରେ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ ମର୍ଚ୍ଚାଣ୍ଟାଇଲ୍ ସାମୁଦ୍ରିକ ତାଲିମ ଜାହାଜ ଡଫେରିନ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଥିଲା ।
୧୯୩୬ ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ସର୍ମା କଲିକତାରେ ସର୍ବ-ଭାରତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ହାଜର ହୋଇଥିଲେ ।
୧୯୭୧ ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ବିମାନ ପରିବହନକାରୀ ଆଇଏନଏସ ବିକ୍ରାନ୍ତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ ଯଥା ଆଇଏନଏସ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ଏବଂ ଆଇଏନଏସ ବେୟାସ ପଶ୍ଚିମାଞ୍ଚଳ ନୌବାହିନୀରୁ ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ନୌବାହିନୀକୁ ଆସିଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ସର୍ମାଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ, ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ନୌବାହିନୀର ନିମ୍ନୋକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା:
ହିନ୍ଦୁ ଦେବୀ ଭାବରେ ମନସା, ଋଷି କଶ୍ୟପ ଓ କଦ୍ରୁଙ୍କର ‌ କନ୍ୟା ଥିଲେ ଓ କଦ୍ରୁ ସମସ୍ତ ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟ ମାତା ଥିଲେ ।
୧୪ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ସେ ଉର୍ବରତ୍ୱ ଓ ବିବାହ ସଂସ୍କାରର ସ‌ହିତ ସଂଲଗ୍ନ ଥିଲେ ଏବଂ ଶୈବ ଧର୍ମ ସ‌ହିତ ଜଡ଼ିତ ଥିଲେ ।
ଶିବ ବିଷ ପାନ କରିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ମନସା ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ଓ ସେଥିଯୋଗୁ ତାଙ୍କୁ 'ବିଷ ବିଦାୟୀ' ଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଉଛି ।
ଫଳରେ ସେ ଶିବଙ୍କର କନ୍ୟା ଭାବରେ କାହାଣୀ ବ୍ୟାପିଥିଲା ଓ ତାଙ୍କୁ ମୂଳ ଦେବୀ ଭାବରେ ହିନ୍ଦୁ ମତର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ମନସାଙ୍କୁ ସାପମାନଙ୍କ ସାଥିରେ ଥିବା ଏକ ମହିଳା ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ ଯାହାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ସାପ ଓ ପଦ୍ମ ଉପରେ ବା ସାପ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଚିତ୍ର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
ଉତ୍ତର ପୂର୍ବ ଭାରତରେ ବାସ କରୁଥିବା ହାଜୋଙ୍ଗ ଜାତିର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ କାଣୀ ଦେବୀ କ‌ହନ୍ତି ।
ମନସା ବା ମନସା ଦେବୀ ସାପମାନଙ୍କ ଏକ ହିନ୍ଦୁ ଦେବୀ ଯାହାଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗ ଓ ଉତ୍ତର ପୂର୍ବ ଭାରତରେ ସାପ କାମୁଡ଼ା ଚିକିତ୍ସା, ଉର୍ବରତ୍ୱ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ନିମନ୍ତେ ପୂଜା କରାଯାଏ ।
ସେ ଋଷି ଜରତ୍କାରୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ନାଗରାଜ ବାସୁକୀଙ୍କର ଭଗିନୀ ଓ ଆସ୍ତିକଙ୍କର ମାତା ଅଟନ୍ତି ।
ଶିବ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ସେ କନ୍ୟା ଓ ବାସୁକୀଙ୍କର ଭଗିନୀ ଅଟନ୍ତି ।
ମନସା ଅତି ଭକ୍ତପ୍ରିୟ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା ନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ନିଦାରୁଣ ।
ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ନହେବାରୁ ସେ ଦେବୀ ଭାବରେ ପୂଜ୍ୟ ହେବାକୁ ଓ ମାନବ ଭକ୍ତ ପାଇବାକୁ ଲକ୍ଷ ରଖିଥିଲେ ।
ରୂପବାନ କଥାଚିତ୍ରଟିର ବଡ଼ ସଫଳତା ପରେ ଏହାର ଶୀର୍ଷକକୁ ମିଶାଇ ସଫଦାର ଆଲୀ ଭୂୟାଁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ରହିମ ବାଦଶାହ ଓ ରୂପବାନ ୧୯୬୬ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସୁଜାତା ପୁଣିଥରେ ରୂପବାନ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେ ରାଜା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ୧୩ ନମ୍ବର ଫେକୁ ଓସ୍ତାଗାର ଲେନ, ଡାକ ବାବୁ, ଜରିନା ସୁନ୍ଦରୀ, ଅପରାଜେୟ, ଆୟନା ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ, ଆଗୁନ ନିୟେ ଖେଲା, କାଞ୍ଚନମାଲା, ସାଇଫୁଲ ମୁଲ୍‌କ୍‌ ବଦିଉଜ୍ଜାମାଲ, ଆଲିବାବା, ମଧୁମାଲା, ରାଖାଲ ବନ୍ଧୁ, ଅବନ ଛିଟା, ଚେନା ଅଚେନା, ଏତଟୁକୁ ଆଶା, ଶହୀଦ ତିତୁମୀର, କୁଲି, ରୂପବାନେର ରୂପକଥା, ମୋମେର ଆଲୋ, ଗାଜୀ କାଲୁ ଚମ୍ପାବତୀ, ପାତାଲପୁରୀର ରାଜକନ୍ୟା, ବେଦେର ମେୟେ, ଅବାଞ୍ଛିତ, ମାୟାର ସଂସାର, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ କମଲ, ନାଗିନୀର ପ୍ରେମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠାର ଆଗେ, ଅବୁଝ ମନ, ଅଶ୍ରୁ ଦିୟେ ଲେଖା, ଲାଲନ ଫକିର, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ କମଲ୍, ଆଲୋର ମିଛିଲ, ଛୁଟିର ଘଣ୍ଟା, ସୁଭା ଭଳି ଅନେକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସଲମା ବେଗମ ସୁଜାତା ଜଣେ ବାଂଲାଦେଶୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ଯିଏକି ବଙ୍ଗଳାଦେଶ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ସୁଜାତା ନାମରେ ପରିଚିତା ।
୧୯୬୩ ମସିହାରୁ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଆଗରୁ ସୁଜାତା ପ୍ରଥମେ ଜଣେ ମଞ୍ଚ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
୧୯୬୫ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ରୂପବାନରେ ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ରୂପବାନ କନ୍ନା ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ ଜୀବନର ସର୍ବୋତ୍ତମ କୃତ୍ତି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ ।
୨୦୧୭ ମସିହାରେ ତାଙ୍କୁ ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପୁରସ୍କାରରେ ଲାଇଫ୍ ଟାଇମ୍ ଆଚିଭ୍‌ମେଣ୍ଟ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ।
ସେ ଶିମୁଲିର ୭୧ ଏବଂ ସୁଜାତାର ଆତ୍ମଜୀବନୀ ନାମକ ଦୁଇଟି ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟ ରଚନା କରିଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ପ୍ରଥମ କଥାଚିତ୍ର ଥିଲା ଧାରାପାତ, ଯାହାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ସାଲାହ୍‌ଉଦ୍ଦିନ ।
ଏହାର ପରବର୍ଷ, ୧୯୬୫ ମସିହାରେ ସେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ରୂପବାନରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସାଲାହ୍‌ଉଦ୍ଦିନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଏହି କଥାଚିତ୍ରରେ ସେ ରୂପବନ କନ୍ନା ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଙ୍ଗଳାଦେଶରେ ଲୋକପ୍ରିୟ କରାଇଥିଲା ।
ସେ ୧୯୬୪ ମସିହାରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ନାୟିକା ଭାବରେ କାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ନାୟିକା ଭାବରେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ ପ୍ରଥମ କଥାଚିତ୍ର ଥିଲା ମେଘ ଭାଙ୍ଗା ରୋଦ, ଯାହାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ କାଜୀ ଖାଲେକ ।
୨୦୧୬ ମସିହାରେ ତାଙ୍କ ଅଭିନୀତ କଥାଚିତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ନାୟିକା ପରୀର ଜେଜେମା ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଯମଜ ବଡ଼ ଭଉଣୀ ଲିଚା ଓ ଲିମା ଜାତୀୟ ସ୍ଥରର କିକବକ୍ସିଂ ଖେଳାଳି ଥିଲେ ।
ବଡ଼ ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ଭଳି ଲଭଲୀନା ମଧ୍ୟ କିକବକ୍ସିଂ ଖେଳ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ପରେ ବକ୍ସିଂଙ୍କୁ ଆସିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ସ୍କୁଲ ବଡ଼ପଥର ହାଇସ୍କୁଲରେ ଭାରତୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରାଧିକରଣଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଟ୍ରାୟଲ କ୍ୟାମ୍ପରେ ଲଭଲୀନା ଭାଗନେଇଥିଲେ ।
୨୦୧୨ ମସିହାରୁ ସେ କୋଚ ପଦୂମ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଡ଼ଙ୍କଠାରୁ ଭାରତୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ପ୍ରାଧିକରଣରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଥମ ଭାରତ ଓପନ ବିଶ୍ୱ ବକ୍ସିଂ ଚାମ୍ପିୟନସିପ ପ୍ରଥମ ସଂସ୍କରଣରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ସଂସ୍କରଣରେ ରୌପ୍ୟ ପଦକ ଜିତିଥିଲେ ।
ଅଲିମ୍ପିକ ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବାରେ, ସେ ଥିଲେ ଆସାମ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରଥମ ମହିଳା ।
୨୦୨୦ ଟୋକିଓ ଅଲିମ୍ପିକରେ ଲବଲୀନା ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖେଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଭାରତ ପାଇଁ ଏକ ବ୍ରୋଞ୍ଜପଦକ ଜିତିଥିଲେ ।
ସେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ରାଉଣ୍ଡରେ ଜର୍ମାନ ବକ୍ସର ନାଦୀନ ଆପ୍ଟେଜ ଓ ତାଇୱାନ ବକ୍ସର ଚେନ ନିନ-ଚେନଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରି ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ପଦକ ନିଧାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ସେମିଫାଇନାଲରେ ସେ ବିଶ୍ୱର ଏକ ନମ୍ବର ମାନ୍ୟତାପ୍ରାପ୍ତ ତୁର୍କୀର ବକ୍ସର ବୁସେନାଜ ସୁରମେନେଲିଙ୍କଠାରୁ ପରାସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ବ୍ରୋଞ୍ଜପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ସୁମେରିଆନ ଓ ଆକ୍କାଡିଆନ ପୁରାଣରେ ଏହାକୁ ଆଦିମ ସମୁଦ୍ର ନାମ ଦିଆଯାଇଛି ଯାହା ପୃଥିବୀ ତଳେ ଥିବା ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି ।
ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାପକରା କପ ଏହାର ଚିତ୍ରଲେଖ ଅଛି ଯାହା ଜ୍ଞାନ, ବୁଦ୍ଧି, ଶିଷ୍ୟ ଇତ୍ୟାଦିକୁ ବୁଝାଏ ।
ତେଣୁ ଆବଜୁ କ‌ହିଲେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନପ୍ରାପ୍ତ ପିତାଙ୍କୁ ବୁଝାଏ ଓ ଏହା ମଧ୍ୟ ଏଙ୍ଗୁରର ଚିତ୍ରଲେଖ ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଚାରିକୋଣିଆ ବେସିନ ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ଗୋଟିଏ ତାରା ଥାଏ ଯାହା ଭଗବାନ‌କୁ ବୁଝାଏ ।
ଏରିଡୁ ସ‌ହରରେ ଏଙ୍କି ମନ୍ଦିର ଇ୨ ଆବଜୁ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲା ଯାହା ଏକ ପଙ୍କପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନ ଧାରରେ ଥିଲା ଯାହାକୁ ଆବଜୁ କୁହାଯାଏ ।
ବେବିଲୋନ ଓ ଆସିରିଆ ମନ୍ଦିରମାନଙ୍କର ହତା ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ଟାଙ୍କି ଥାଏ ଯାହାକୁ ଆବଜୁ ବା ଆପସୁ କୁହାଯାଏ ।
ଏହିଭଳି ଧାର୍ମିକ ଜଳାଥିବା ଟାଙ୍କିମାନ ଅନେକ ଧାର୍ମିକ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଦେଖାଯାଏ ଯେପରିକି ଜୁଦାଇନମର ମିକଭଟ , ଇସଲାମ ମସଜିଦ ପାଖ ଘୁସଲ ବା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମର ଚର୍ଚ୍ଚରେ ବାପଟିଜ୍ମ ନିମନ୍ତେ ଟାଙ୍କି ଥିବା ଦେଖାଯାଏ ।
ମାନବ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟିର ବ‌ହୁତ ପୂର୍ବରୁ ସୁମେରୁ ଭଗବାନ 'ଏଙ୍କି' ରହିଥିବା ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ଏଙ୍କିଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଦମଗାଲନୁନା , ତାଙ୍କ ମାତା ନମ୍ମୁ , ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରପାଳ ଭଳି ଅନେକ ସେବାକାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ସ‌ହିତ ଆବଜୁରେ ବାସ କରୁଥିଲେ ।
ସନ ୧୯୨୮ରେ ତାମିଲନାଡ଼ୁର କନ୍ୟାକୁମାରୀ ଜିଲ୍ଲାର ଥିରୁବତ୍ତରର "ମଙ୍କୋୟିକ୍କାଲ ଥାରାବଡୁ" ସ୍ଥାନରେ ଲୀଲା ଓମଚେରି‌ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଅଳ୍ପ ବୟସରୁ ଲୀଲା ଓମଚେରି‌ ଓ ତାଙ୍କ କନିଷ୍ଠ ଭାଇ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ତ‌ଥା ମାଲ‌ୟାଲମର ପ୍ରଚ୍ଛଦପଟ ଗାୟକ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ କମୁକାର ପୁରୁଷୋତ୍ତମନ‌ଙ୍କୁ ସଙ୍ଗୀତ ଗୁରୁ ଥିରୁବତ୍ତର ଅରୁମୁଘମ ପିଲ୍ଲାଇ ଭାଗବତ୍ତର ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ।
ଏକ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବାରୁ ସଙ୍ଗୀତର ଦକ୍ଷ ତାଙ୍କର ଜେଜେମା ଓ ମାଆଙ୍କଠାରୁ ସଂଗୀତରେ ଦକ୍ଷତା ହାସଲ କରିବାର ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଥିଲେ ।
କନ୍ୟାକୁମାରୀରେ ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷା ପରେ ସେ ଥିରୁବନନ୍ଥପୁରମ ମହିଳା କଲେଜରୁ କର୍ଣ୍ଣାଟକୀ ସଂଗୀତରେ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିବା ପରେ ପଞ୍ଜାବ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନୀ ସଂଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରି ଅନ୍ୟ ଏକ ଡିଗ୍ରୀ ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ତା'ପରେ ସେ ମିରଟ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ମାଷ୍ଟର ଡିଗ୍ରୀ ଓ ଦିଲ୍ଲୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ପିଏଚଡି ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ଦିଲ୍ଲୀ, କେରଳ, କାଲିକଟ, ବରୋଦା, ନାଳନ୍ଦା ଓ ମୁମ୍ବାଇର ଅନେକ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସେ ପିଏଚଡି ଓ ଏମଫିଲ ପାଠର ସୁପରଭାଇଜର ଓ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ଅଛନ୍ତି ।
ଏଆଇଆର, ଦୂରଦର୍ଶନ, ଆଇସିସିଆର, ଆଇଜିଏନସିଏ, ଏସଏନଏ ଦିଲ୍ଲୀ, ମିନିଷ୍ଟ୍ରି ଅଫ କଲଚର, ଇଗନୋଉ ସଂସ୍ଥାମାନଙ୍କର ସିଲେକସନ ବୋର୍ଡ଼ର ସଭ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।