polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
୧୯୨୯ ମସିହାରେ ଇ ସି ଷ୍ଟୁଆର୍ଟ ବେକର୍ ସେଠାରେ ବଡ଼ ହାଡ଼ଗିଳା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ସହ ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ଦଦରାହଣା ବସା ବାନ୍ଧିଥିବା କଥା କହିଛନ୍ତି:
ପ୍ରଜନନକ୍ଷମ ପରିପକ୍ୱ ପକ୍ଷୀର ରଙ୍ଗ ଜନ୍ମ ହେବାର ପ୍ରାୟ ୩ ବର୍ଷ ପରେ ଆସିଥାଏ ।
ଲଣ୍ଡନ ଚିଡ଼ିଆଖାନାରେ ମୃତ ଯାଇଥିବା ଏକ ସିଂହଳୀ ଦଦରାହଣା ପକ୍ଷୀ ନମୁନାର ବୃକକ୍‍ରୁ ରେନିକୋଲା ପେଲିକାନି ପରଜୀବୀ ମିଳିବା ବିଷୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି ।
ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାରର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ହେଉଛନ୍ତି ସୁଇଡିଶ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଡ.ଆଲଫ୍ରେଡ ନୋବେଲ ।
୧୯୦୧ଠାରୁ ଆଲଫ୍ରେଡଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ନୋବେଲ ଫାଉଣ୍ଡେସନ ତରଫରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ସ୍ୱିଡେନର ରାଜଧାନୀ ଷ୍ଟକହୋମଠାରେ ଆୟୋଜିତ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉତ୍ସବରେ ଏହି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଉକ୍ତ ପୁରସ୍କାର ବାବଦରେ ଏକ ସୁନା ମେଡାଲ୍, ଅର୍ଥ ଓ ଏକ ମାନପତ୍ର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ପ୍ରତିବର୍ଷ ଆଲଫ୍ରେଡ ନୋବେଲଙ୍କ ବାର୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିବସରେ ଅର୍ଥାତ ଡିସେମ୍ବର ମାସ ୧୦ ତାରିଖରେ ଏହି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ସାଧାରଣତଃ ନୋବେଲ ଫାଉଣ୍ଡେସନ ତରଫରୁ ଚୟନ କରାଯାଇଥିବା କମିଟି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଅନୁଧ୍ୟାନ ପୂର୍ବକ ଏହି ପୁରସ୍କାର ନିଜେତାଙ୍କ ନାମ ବର୍ଷର ଅକ୍ଟୋବର ମାସରେ ଘୋଷଣା କରିଥାନ୍ତି ।
ଏହାପରେ ଷ୍ଟକହୋମଠାରେ ଆୟୋଜିତ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉତ୍ସବରେ ୧୦ ଅକ୍ଟୋବର ଦିନ ପୁରସ୍କାର ବିଜେତାଙ୍କୁ ଏକ ପଦକ, ଏକ ମାନପତ୍ର ସହ ପୁରସ୍କାର ରାଶି ପ୍ରଦନ କରିଥାନ୍ତି ।
କମିଟିର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୁଇଟି ପୃଥକ ପୃଥକ ଭୌତିକ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତିବେଶୀରେ ତିନିଜଣ ପଦର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଏହି ପୁରସ୍କାର ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି ।
କେବଳ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନୋବେଲ୍ ବିଜେତାଙ୍କ ନାମ ଚୟନ ପ୍ରକ୍ରୀୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜଟିଳ ଓ ସମୟ ସାପେକ୍ଷ ।
ଏଭଳି ସ୍ଥଳେ ନୋବେଲ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନରେ ପୁରସ୍କାରର ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର‍୍ୟ ସର୍ବମାନ୍ୟ ହେବା ସ୍ୱାଭବିକ ।
ଭୌତିକ ବିଜ୍ଞାନରେ ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାର ବିଶ୍ୱର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକ ବାର୍ଷିକ ପୁରସ୍କାର ଯାହାକି ରୋୟାଲ ସ୍ୱିଡିଶ ସାଇନ୍ସ ଏକାଡେମୀ ବା ରାଜକୀୟ ସ୍ୱିଡିନ ବିଜ୍ଞାନ ଅକାଦମୀଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ନୋବେଲ ଫାଉଣ୍ଡେସନ ତରଫରୁ ଭୌତିକ ବିଜ୍ଞାନରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅବଦାନ ନିମନ୍ତେ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରତିଭାସଂପନ୍ନ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ ।
୧୮୯୫ ମସିହାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ତଥା ଆଲଫ୍ରେଡ ନୋବେଲଙ୍କଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ନୋବେଲ ଫାଉଣ୍ଡେସନଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚୋଟି ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅବଦାନ ନିମନ୍ତେ ଦିଆଯାଉଥୁବା ପୁରସ୍କାରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟତମ ଏହି ପୁରସ୍କାର ୧୯୦୧ ମସିହାରୁ ଦିଆଯାଇଆସୁଛି ।
ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ ଛଡା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଯଥା ଶାନ୍ତି, ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନ, ସାହିତ୍ୟ, ରସାୟନ ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଅର୍ଥନୀତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଯେ କୈଣସି ଦେଶ ଓ ଜାତିର ଯୋଗ୍ୟବିବେଚିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏହି ବାର୍ଷିକ ପୁରସ୍କାର ଦିଆଯାଏ ।
ତେବେ ପଦର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭେଙ୍କଟ ରମଣଙ୍କୁ ୧୯୩୦ ମସିହାରେ ଏହି ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହାପରେ ସୁବ୍ରମନ୍ୟମ ଚନ୍ଦ୍ର ଶେଖର ୧୯୮୩ ମସିହାରେ ଆମେରିକାର ୱିଲିୟମ ଆଲଫ୍ରେଡ ଫାଉଲେରଙ୍କ ମିଳିତ ଭାବେ ଏହି ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ତେବେ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଥମ ନୋବେଲ୍ ପୁରସ୍କାର ଜର୍ମାନୀର ୱ୍ୱିଲହେମ ରଂଗଟେନଙ୍କୁ ଏକ ଅସାଧାରଣ ରଶ୍ମୀର ଆବିଷ୍କାରରେ ତାଙ୍କର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅବଦାନ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ରଶ୍ମୀକୁ ତାଙ୍କରି ସମ୍ମାନାର୍ଥେ "ରଂଗଟେନ ରଶ୍ମୀ" ଭାବେ ନାମିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏ ଯାଏଁ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନରେ ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିବା କିଛି ପଦାର୍ଥବିଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଏକ ତାଲିକା ହେଉଛି ଏହିଭଳି :
ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନରେ ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାରଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନୀ
ବାଲେଶ୍ବର ଜିଲ୍ଲା ଭୋଗରାଇ ବ୍ଲକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭୋଗରାଇ ଗ୍ରାମରେ ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ବାଶୁଳୀ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେବୀ ରୂପେ ବିରାଜିତ ।
୧୨୦୦ ଖ୍ରୀ.ରେ ଏହି ଅଂଚଳଟି ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏବଂ ଦେବଗିରି ସନ୍ନ୍ୟାସ ନାମକ ଜଣେ ଋଷି ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ହୋମଯଜ୍ଞ ଓ ସାଧନା କରୁଥିଲେ ।
ତେବେ କିମ୍ବଦନ୍ତୀରୁ ଜଣାଯାଏ ଉତ୍କଳର ସମ୍ରାଟ ଲାଙ୍ଗୁଳା ନରସିଂହ ଦେବ ପୂର୍ବୋତ୍ତରସୀମାରେ ବଙ୍ଗଳାର ମୁସଲମାନ ଆକ୍ରମଣକାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିହତ କରି ବିଜୟର ସ୍ମୃତିରୂପେ ଶାକ୍ତ ଭକ୍ତ ଦେବଗିରି ସନ୍ୟାସଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱରେ ମନ୍ଦିର ତୋଳାଇବାର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଇଥିଲେ ।
ସମୟକ୍ରମେ ଦେବଗିରି ସନ୍ନ୍ୟାସ ତାଙ୍କର ୧୨୦୦ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଉକ୍ତ ମନ୍ଦିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପନ କରିଥିଲେ ।
ତେବେ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦିରଟି ବର୍ତ୍ତମାନର ବାଶୁଳୀ ମନ୍ଦିରର ଉତ୍ତରକୁ ଦେଉଳବାଡ଼ିରେ ଥିଲା।
ଏହି ମନ୍ଦିରକୁ ତୋଳିବା ପାଇଁ ନୀଳଗିରି ପର୍ବତରୁ ପଥର ସବୁ ଟିଗିରି ଘାଟ ଦେଇ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାମରେ ରଖାଯାଉଥିଲା ।
ତେବେ ବାଶୁଳୀ ମନ୍ଦିରରେ ବ୍ୟବହୃତ ପଥର ସୁଦୂର ପାହାଡ଼ରୁ କିପରି ଆସିଲା ତାହାର କୌଣସି ଐତିହାସିକ ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ର ପାରି ବାଣିଜ୍ୟର ଇତିହାସ ଏଥି ସହିତ ଜଡ଼ିତ ଏହା ସୁନିଶ୍ଚିତ ।
ତେବେ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେଖା ନଦୀକୂଳରେ ଏକ ଘାଟ ଯେଉଁଠାରେ ପଥରସବୁ ଠୁଳ କରାଯାଉଥିଲା ,ସମୟାନୁକ୍ରମେ ସେହି ଅଂଚଳର ନାମ ପଥରଘଟା ନାମରେ ନାମିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଯଦିଓ ଇତିହାସ ବା ପାଣ୍ଡୁଲିପି ଏବେ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ ତେବେ ବି ଯତକିଞ୍ଚିତ ତାଳପତ୍ର ସଂଗୃହିତ ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଦେଉଳ ବାଡ଼ିରେ ଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦିରଟି ପ୍ରାକୃତିକ ଦୁର୍ବିପାକ କାରଣରୁ ହେଉ ଅବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣରୁ କେତେକାଳ ପରେ ଭାଙ୍ଗିଥିଲା ତାହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଠିକ ତଥ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ।
ତେବେ ପ୍ରାଚୀନ ମନ୍ଦିରଟି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନାଦେଶ କ୍ରମେ ଦେଉଳବାଡ଼ିରୁ ପଥର ବୁହାହୋଇ ତତ୍କାଳୀନ ପୁରୀ ଗଜପତି ମହାରାଜା ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଦିବ୍ୟସିଂହ ଦେବଙ୍କ ୧୧ଅଙ୍କ ଅର୍ଥାତ ୧୭୦୯ ଶକାବ୍ଦ ଇଂରାଜୀ ଖ୍ରୀ ୧୭୮୭ରେ ସ୍ଥାନୀୟ ରାଜା ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ରାଜାରାମଙ୍କ ଶାସନ କାଳରେ ଯାମକୁଣ୍ଡାର ଭୂୟାଁ ଜମିଦାରଙ୍କ ସହାୟତାରେ,ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଦେବଗିରିଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ମୋତିଗିରି ଓ ରଣଛୋଡ଼ଜିଙ୍କଦ୍ୱାରା ବର୍ତ୍ତମାନର ମନ୍ଦିର ଗଢ଼ାଯାଇଥିଲା।
ଯେହେତୁ ମା ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ସେଥିପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନର ବାଶୁଳୀ ସମେତ ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶିବ ଓ ଗଣେଶ ମନ୍ଦିରମାନ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା।
କଟକ ଜିଲ୍ଲାର ଯାଜପୁର ଅଞ୍ଚଳର ଏକାଦୋଶୀ ମହାରଣା ମନ୍ଦିରର ବାସ୍ତବ ରୂପ ଦେଇଥିଲେ।
ସମାୟାନୁଯାଇ ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ କାରଣରୁ ମନ୍ଦିରର ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଶିବ ଓ ଗଣେଶଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଭୁଷୁଡ଼ି ପଡିବା ପରେ ୧୯୮୫ରେ ଭୋଗରାଇର ଜଣେ ଧର୍ମପ୍ରାଣ ବ୍ୟକ୍ତି ଦିବାକର ସିଂହ ନିଜସ୍ୱ ବ୍ୟୟରେ ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବଦିଗରେ ଗଣେଶ ମନ୍ଦିର ଏବଂ ୧୯୯୦ରେ ବାଉଁଶଖଣା ଗ୍ରାମର ଆଉ ଜଣେ ଧର୍ମପ୍ରାଣ ବଦାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି ଭୀମ ଚରଣ ମାଝି ପଶ୍ଚିମପଟେ ମହାଦେବଙ୍କ ମନ୍ଦିରଟି ପୁନଃ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି ।
ତେବେ ଆଜିବି ବାଶୁଳୀ ମନ୍ଦିରର ଉତ୍ତରକୁ ଦେଉଳବାଡ଼ି ବୋଲି ଏକ ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପଡ଼ିଆ ରହିଛି ।
ଦେଉଳବାଡ଼ିର ସୁଉଚ୍ଚ ମାଟିସ୍ତୁପ ଏବେବି ରହିଛି ,ତାତଳେ ପ୍ରଚୁର ପଥରଖଣ୍ଡମାନ ରହିଛି।
ଗାଁ ଲୋକେ ପଥର ଖୋଳି ଘରକାମରେ ଲଗାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭୂଗର୍ଭରେ ବହୁ ପଥର ରହିବା ସହ ଅନେକ ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ୟବହୃତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ମୂର୍ତ୍ତି ରହିଥିବାର ଅନୁମାନ କରାଯାଏ।
ଯଦି ଭୂତତ୍ତ୍ୱବିତମାନଙ୍କ ସହାୟତରେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଖୋଳାଯାଏ ତେବେ ମନ୍ଦିର ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ପ୍ରାଚୀନତା ସମ୍ପର୍କରେ ସୂଚନା ମିଳିପାରନ୍ତା।
ଐତିହାସିକ ସ୍ମୃତିପୀଠ ବର୍ତ୍ତମାନ ପୂର୍ବତନ ଟ୍ରଷ୍ଟିମାନଙ୍କ ଅମାନୁଷିକତା ପାଇଁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମାଲିକାନାରେ ରହିଛି ।
ସାଧାରଣତଃ ଦେବାଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଅର୍ପିତ ଭୋଗ ଶୁଦ୍ଧ ନିରାମିଷ ହୋଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମା ବିଶ୍ୱାଳନୟନା ବିଶାଳାକ୍ଷୀଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଭକ୍ତ ନିଜର ମାନସିକ ପୂରଣ ପାଇଁ ଶେଉଳମାଛ ଅର୍ଥାତ ଆମିଷ ଭୋଗ ଅର୍ପଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଆଳତି କରାଯାଏ ,କୁହାଯାଏ ଆଳତି ସମୟରେ ମନ୍ଦିରର ବାଜା,ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ଜଙ୍ଗଲର ଜୀବଜନ୍ତୁମାନେ ମାଛ ଭୋଗ ଖାଇବାକୁ ଆସୁଥିଲେ।
ଏହି ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଏଯାବତ ମନ୍ଦିରର ପୂଜକ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଆଳତି କରିବା ସହ ମାନସିକଧାରୀଙ୍କ ଅର୍ପିତ ଶେଉଲ ମାଛର ଭୋଗ ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଲାଗି କରିଥାନ୍ତି ।
ବିଶେଷକରି ମାଙ୍କ ପାଖରେ କ୍ଷୀରି ଭୋଗ ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ଅର୍ପିତ ଅନ୍ନ ଭୋଗକୁ "ଜନ୍ଥାଳ"ବୋଲି କୁହାଯାଇଥାଏ।
ଠିକ ଦିନ ୧୨ଟା ସମୟରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଗଲାଗି ସମୟରେ ଯେଉଁ ବାଜାତୁରୀ ବାଜେ ତାକୁ ଘଣ୍ଟା ପଡ଼ିଲାଣି ବୋଲି ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକେ କହିଥାନ୍ତି।
କାହିଁ କେଉଁ ଅନାଦି କାଳରୁ ଘଣ୍ଟା ନ ଥିବା ସମୟରୁ ସାଧାରଣ ଗ୍ରାମବାସୀ ଏହିପରି ଭାବେ ସମୟ ସଚେତନ ହେଉଥିଲେ ।
ବୈଶାଖ ମାସରେ ସପ୍ତାହର ମଙ୍ଗଳବାର ଓ ଶନିବାରରେ ମାଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ବିଶେଷ ଧରଣର ମେଳାର ଆୟୋଜନ କରାଯାଇଥାଏ ଯାହା ବୈଶାଖୀ ମେଳା ନାମରେ ନାମିତ।
ବୈଶାଖ ମାସ ସାରା ଧୂ ଧୂ ଖରାରେ ମଧ୍ୟ ମାଙ୍କ ମେଳାରେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଭିଡ଼ ଦେଖି ସରଳ ଗ୍ରାମ୍ୟ ଜୀବନରେ ଅତିବାହିତ କରୁଥିବା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ମେଳାର ମହତ୍ତ୍ୱ କଣ ତାହା ଅନୁମାନ କରିହୁଏ ।
ବର୍ତ୍ତମାନର ପୂଜକ ପଣ୍ଡା ବଂଶର ପୂର୍ବଜ ଭବାନୀ ପଣ୍ଡା ଜୟରାମପୁରର କୀର୍ତ୍ତିଶାଳ ଗଡ଼ରେ କୀରାତ ରାଜାଙ୍କ ଦୁର୍ଗାପୂଜା ପାଇଁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ମେଦିନୀପୁର ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସୁଥାନ୍ତି ।
ଥରେ ପୁଟିଣା ଗ୍ରାମର ଗହୀର ବିଲର ଘଞ୍ଚ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବାରୁ ବନଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
କିଛି କ୍ଷଣ ପରେ ହଠାତ ଜଣେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରରେ ଆଭୂଷିତ ଶରୀରଧାରୀ ୮ ବର୍ଷର ଶିଶୁକନ୍ୟା ଆବିର୍ଭୂତା ହୋଇ ପୂଜକଙ୍କୁ ବାପ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ ସହ କିଛି ବାଟ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ।
ପୂଜକ ସମ୍ମତି ପ୍ରଦାନ କରିବାପରେ ଶିଶୁକନ୍ୟାଟି ଆଗେ ଆଗେ ଯାଇ ପୂଜକଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶିକା ସାଜି ଉକ୍ତ ବିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଅଟକି ଯାଇଥିଲେ ।
ଫେରିବା ବାଟରେ ପୁଣିଥରେ ପୂଜକଙ୍କ ସହ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଭେଟ ହେବ ବୋଲି ଶିଶୁକନ୍ୟା କହିଥିଲେ ।
ଗଡ଼ରେ ଦୁର୍ଗାପୂଜା ସାରି ଫେରିବା ପରେ ଉକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଝିଅଟି ପରିବର୍ତ୍ତେ ଏକ କାଷ୍ଠ ନିର୍ମିତ ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ତହିଁରେ ଝିଅଟି ପିନ୍ଧିଥିବା ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା।
ପଥକ୍ଳାନ୍ତ ପାଇଁ ପୂଜକ ଜଣକ ଉକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ନିଦ୍ରା ଗଲେ ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମା ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ଦିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ଆବିର୍ଭାବର ସୂଚନା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
ଅନ୍ୟଏକ ଲୋକକଥା ଅନୁଯାୟୀ ଅତୀତର ଗୌରବମୟ ସମୁଦ୍ର ପାରି ବଣିଜ ସହିତ ଦେବୀଙ୍କର ଐତିହାସିକ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ।
ପୂର୍ବେ ଆଦ୍ୟ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଧୀବର ବା ସାଧବମାନେ ବଇତରେ ବାଣିଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ମାଙ୍କ ପାଖରେ ପୂଜାଦେଇ ସିନ୍ଦୁର, ଫୁଲମାଳ ନିଜର ରକ୍ଷାକବଚ ରୂପେ ସାଥିରେ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ଯଦିଓ ଏବେ ବାଣିଜ୍ୟ ନାହିଁ ମାତ୍ର ଧୀବରମାନେ ନୌକା, ଜାଲ ନେଇ ବର୍ଷ ଆଦ୍ୟରେ ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାତ୍ରା ପୂର୍ବରୁ ପୂର୍ବ ବିଧିରେ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା କରି ଅନୁକୂଳ କରନ୍ତି।
ଭୋଗରାଇର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ମା ବାଶୁଳୀଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନାଦେଶ କ୍ରମେ ଦୂର ନିକଟ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବାଶୁଳୀ ମନ୍ଦିରମାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇଛି ।
ଏହାର ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ହେଲା - ବାହାନଗା ବ୍ଲକର ଏକ ହରିଜନ ବହୁଳ ବଡ଼ଗାଁ ଗ୍ରାମର ବାଶୁଳୀ ମନ୍ଦିର ।
କଥିତ ଅଛି ଯେ,ବହୁବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଅର୍ଜ୍ଜୁନୀ ପ୍ରଧାନ ନାମରେ ଜଣେ ନିଃସନ୍ତାନ ବାସନ ବ୍ୟବସାୟୀ ଭୋଗରାଇ ଅଞ୍ଚଳରେ ଘର ଘର ବୁଲି ବାସନ ବିକ୍ରୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ରାତିରେ ମାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଶୋଇଯାଉଥିଲେ।
ମାଙ୍କ ବିଶାଳ ସୌମ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଦର୍ଶନ କରି ସେ ଏକଦା ଏକ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ।
ଗାଁରେ ପହଞ୍ଚି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଏକ କାଳୀ ଶାଢ଼ୀ ପରିହିତା କିଶୋରୀ ଝିଅଟେ ଆସୁଛି ।
ପଛକୁ ଦେଖିବା କ୍ଷଣି ଝିଅଟିର ପରିଚୟ ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତେ ହଠାତ ଝିଅଟି ଅନ୍ତନ୍ଧାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଘରେ ପହଂଚି ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ପୂର୍ବରୁ ଗ୍ରାମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ପ୍ରଭୁ ବଂଶୀଧର ଶ୍ୟାମଦେବ ସ୍ୱପ୍ନରେ ବଡ଼ଗାଁ ମଠର ମହନ୍ତଙ୍କୁ ବାଶୁଳୀ ମାଙ୍କ ଆବିର୍ଭାବ ସମ୍ପର୍କରେ କହିଛନ୍ତି।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅର୍ଜ୍ଜୁନୀ ମନ୍ଦିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ସେବା ପୂଜାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ବାଶୁଳୀଙ୍କ ଅପାର ମହିମା ସମ୍ପର୍କରେ ଅନେକ ଅଲୌକିକ କଥା ଲୋକମୁଖରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ।
ଜନଶ୍ରୁତି ରହିଛି ଯେ, ଥରେ ପୂଜକ ମହାଶୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟବଶତଃ ଘରୁ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ପଡିଲା ,ତେଣୁ ଉକ୍ତ ଦିନ ପୂଜକ ମହାଶୟ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମା ବାଶୁଳୀଙ୍କ ଆରାଧନା ଓ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ପିତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କ୍ରମେ ମାଙ୍କ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ସାରି ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବାପାଇଁ ଯିବାରୁ ମା ନୈବେଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବାପାଇଁ କାହିଁକି ପ୍ରକଟ ହେଉନାହାନ୍ତି ଭାବି ନିଜ ଉପରେ କ୍ଷୋଭ ପ୍ରକାଶ କରି ଏକ ବାଡ଼ିରେ ମାଙ୍କୁ ମାଡ଼ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏମିତିରେ ତୋ ମାଡକୁ ଈଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଭୟ କରନ୍ତି ତେଣୁ ମା ପ୍ରକଟ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର ସାମ୍ନାରେ ବସି ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଏଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କାମରୁ ଫେରିଆସି ଘରେ ପୁତ୍ର ମନ୍ଦିରରୁ ନ ଫେରିବାର ଖବର ପାଇ ବିଚଳିତ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ପୁତ୍ରକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଇ ମନ୍ଦିରରେ ପୁତ୍ର ସାମ୍ନାରେ ମା ପ୍ରକଟିତ ହୋଇ ଭୋଗ ସେବନ କରୁଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବା ସହ ପୁତ୍ରର ଭକ୍ତି ଓ ମାଙ୍କ ଦିବ୍ୟଦର୍ଶନ ସହ ମା ଯେ ସ୍ୱୟଂ ଚଳନ୍ତି ପ୍ରତିମା ଏହା ଅନୁଭବ କରିପାରିଥିଲେ ।
ଅନ୍ୟତ୍ର ଦେବୀମୂର୍ତ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ,ମୂର୍ତ୍ତିକା ଅବା ପଥରରେ ତିଆରି ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଦେବୀମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରାୟ ସର୍ବତ୍ର ଚତୁର୍ଭୁଜା ,ଅଷ୍ଟଭୂଜା, ଦଶଭୂଜା ହୋଇଥାନ୍ତି ମାତ୍ର ଦ୍ୱିଭୁଜା ମୂର୍ତ୍ତି ଅନ୍ୟତ୍ର ବିରଳ।
କେବଳ ଏତିକି ନୁହେଁ ଉଚ୍ଚତାରେ ପ୍ରାୟ ୬ଫୁଟ ଉଚ୍ଚର ମୂର୍ତ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟତ୍ର ବିରଳ।
ଦେବୀ ସ୍କନ୍ଧାସୁର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ,ଅସୁରଟି ଭୂମିରେ ଶାୟିତ, ଅସୁର ପାପ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ - ଦେବୀ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଦୁଷ୍ଟର ଦଳନ କରନ୍ତି ,ତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଏହା ହିଁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ।
କିମ୍ବଦନ୍ତୀରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ମାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେବାର ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ରହିଛି ।
ମା ଶଙ୍ଖାରୀ ବୁଢ଼ା ଠୁ ଜଣେ ସାଧାରଣ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ବେଶରେ ଯାଇ ନିଜ ପାଇଁ ଶଙ୍ଖା ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ଶଙ୍ଖାର ମୂଲ୍ୟ ମା ତାଙ୍କ ପୂଜକ ପଣ୍ଡାଠୁ ନେବାକୁ କହୁଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ ମା ଙ୍କର ଏପରି ମାନବୀୟ ଗୁଣ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପୂଜକ ବିରକ୍ତ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପରେ ଏଭଳି ମାନବୀୟ ଗୁଣ ପାଇଁ ସେ ତାଙ୍କର ପୂଜକ ପୁତ୍ରକୁ ହଇରାଣ ନ କରିବା ପାଇଁ ଯାଇ ଏହାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ ।
ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କଥିତ ଅଛି ଯେ,ଦେବୀ ମା ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳର ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଘରେ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ବଗିଚାରୁ ଫୁଲ ଆଣି ମାଙ୍କ ସଙ୍କେତ ସ୍ୱରୂପ ନିଜର ପଦଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ିଆସିଥିଲେ ।
କିମ୍ବଦନ୍ତୀ କହେ ଯେ,ମାଙ୍କ ଭୋଗରାଶିରୁ ହିଁ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳର ନାମକରଣ ହୋଇଛି।
୧୫୦୦ ଶତାବ୍ଦୀର କଥା ଆକବରଙ୍କ ଅର୍ଥମନ୍ତ୍ରୀ ତଦରମଲ୍ଲ ବଙ୍ଗରୁ ଓଡ଼ିଶା ଆସିଥିଲେ ।
ଏତେ ବିଶାଳକାୟ ପୂଜାର ଆୟୋଜନ ଦେଖି ତୋଡ଼ରମଲ୍ଲ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବା ସହ ସେ ଏହି ସ୍ଥାନର ନାମ ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କଲେ , ପଣ୍ଡାମାନେ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭାଷା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଯେହେତୁ ତୋଡ଼ରମଲ୍ଲ ଓଡ଼ିଆ ଜାଣିନଥିଲେ , ସେ ବୁଝିଲେ ଏ ସ୍ଥାନର ନାମ ଭୋଗ ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଭୋଗରାଶିରୁ ଏହି ସ୍ଥାନର ନାମ ହେଲା ଭୋଗରାଇ ।
ମନ୍ଦିରର ଉଚ୍ଚତା ୬୦ ଫୁଟ,ମୁଖଶାଳାର ଉଚ୍ଚତା ୫୦ ଫୁଟ ,ପୁରୀ କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ ହେଲେ ବି ବାଶୁଳୀ ମନ୍ଦିର ତାର ଅବସ୍ଥିତି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଧିକ ବିସ୍ମୟ ସୃଷ୍ଟି କରେ ।
ବୈଦିକ ପଞ୍ଚୋପାସନା ମଧ୍ୟରୁ ଏଠାରେ ତିନି ଦେବଦେବୀଙ୍କ ଆରାଧ୍ୟ ପୀଠ କାହିଁ କେଉଁକାଳରୁ ରହିଛି ।
ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଶକ୍ତିରୂପେ ମା ବିଶାଳାକ୍ଷୀ ଓ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶିବ ଓ ଗଣେଶ ତିନିଦେବଦେବୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିହୁଏ ।
ଏତଦବ୍ୟତୀତ ସଂକଟମୋଚନ ହୁନୁମାନ ଭକ୍ତଗଣଙ୍କ ସଙ୍କଟକୁ ମୋଚନ କରୁଥିବାବେଳେ ଭଗବାନ ରାମଙ୍କ ମନ୍ଦିର ମନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନୂତନ ଭକ୍ତିମୟର ଧାରା ପ୍ରବାହିତ କରିଥାଏ ।
ଭୋଗରାଇରେ ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ମା ବାଶୁଳୀଙ୍କ ମନ୍ଦିର କେବଳ ପ୍ରାଚୀନ ନୁହେଁ ,ନିର୍ମାଣ ଶୈଳୀ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍କଳୀୟ।
ଏହା ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡିତ ନ ହେଲେ ବି ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରୁ କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିରର କ୍ଷୁଦ୍ର ସଂସ୍କରଣ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ ।
ଓଡ଼ିଶାର ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ଶୈଳୀ ଏବଂ ସରଞ୍ଜାମରେ ଏହା ନିର୍ମିତ ।
ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଶ୍ରେଣୀରେ ସେ ଆହ୍ଲାବାଦ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସମୟରେ ସେ ଓଡ଼ିଶାର ମୁଖ୍ୟ ଶାସନ ସଚିବ ସମେତ, ବିଭିନ୍ନ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦରେ ରହିଥିଲେ ।
ଅବସର ପରେ ସେ ଓଡ଼ିଶା କୃଷି ଓ ବୈଷୟିକ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କୁଳପତି ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଏତଦ ବ୍ୟତୀତ ସେ ସାରଳା ସାହିତ୍ୟ ସଂସଦ, ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସ୍ମୃତି ପରିଷଦ, ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନା ଆଦି ସାହିତ୍ୟିକ ଓ ଅନ୍ୟ ବହୁ ସାମାଜିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ରହିଛନ୍ତି ।
ନିଜର ସାହିତ୍ୟ କୃତି ସୃଷ୍ଟିର ଜାତକ ଓ ଜୀବନ ଘଡ଼ି ପାଇଁ ସେ ୧୯୯୭ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାର ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଦୁଇପୁତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସୁବ୍ରତ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଶାସନିକ ସେବା ଅଧିକାରୀ ଓ କନିଷ୍ଠ ସୁଜିତ ଜଣେ ସଫ୍ଟୱେୟାର କର୍ମୀ ।
ରଜତ କୁମାର କର ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷାବିତ, ନାଟ୍ୟକାର ଓ ଜଗନ୍ନାଥ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରବକ୍ତା ଥିଲେ ।
ଦୀର୍ଘ ୬୦ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଟିଭି ଓ ରେଡ଼ିଓରେ ରଥଯାତ୍ରାର ଧାରା ବିବରଣୀ ପ୍ରଦାନ କରି ଓଡ଼ିଶାର ଜନମାନସରେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ଉଭୟ ଓଡ଼ିଆ ଓ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଜଣେ ସୁବକ୍ତା ଭାବେ ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ରହିଥିଲା ।
ରଜତ କର ଜଣେ ଶିକ୍ଷାବିତ୍ ଭାବରେ ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ବିଭାଗରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି କାମ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏସସିଇଆଇଟିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବେ ଚାକିରିରୁ ଅବସର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଆକାଶବାଣୀର ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଅଭିନୟ କରିବା ସହିତ ଅନେକ ନାଟକ ମଧ୍ୟ ରଚନା କରିଥିଲେ ।
ସେ ରେଭେନ୍ସା କଲିଜେଟ ସ୍କୁଲର ଛାତ୍ର ଥିଲେ ଏବଂ ପରେ ଅର୍ଥନୀତିରେ ସ୍ନାତକୋତର ଡିଗ୍ରୀ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରାର୍ଥନା ଟିଭିରେ ପ୍ରସାରିତ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ବାଦୀପାଲାରେ ସେ ବିଚାରକ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ସହିତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସରେ ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜଙ୍କ କାବ୍ୟ ବୈଦେହୀଶ ବିଳାସର ଉପସ୍ଥାପନା କରୁଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଅଜାଣତରେ ତାଙ୍କର କିଛି ଦୃଶ୍ୟ ଏହି କଥାଚିତ୍ରଟିରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିବାରୁ ସେ ଅସନ୍ତୋଷ ପ୍ରକାଶ କରିବା ସହିତ ଅଭିନୟ ଜଗତରୁ ନିଜକୁ ଦୂରେଇ ରଖିଥିଲେ ।
ପ୍ରଥମେ ଗ୍ରୀକ୍ ଭାଷାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କୁଶାଣମାନେ କ୍ରମେ ବାକ୍ତ୍ରୀୟ ଭାଷାର ବ୍ୟବହାର ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ପ୍ରାୟ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଗାନ୍ଧାରଠାରୁ ଚୀନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିବା ଏକ ପଥ କୁଶାଣମାନଙ୍କ ଅଧିନରେ ରହିଥିଲା ।
ଫଳରେ କାରାକୋରମ ମଧ୍ଯ ଦେଇ ଯାତାୟତର ସୁବିଧା ହେଲା ଏବଂ ଚୀନରେ ମହାଯାନ ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର ପ୍ରସାର ହେଲା ।
ରୋମୀୟ ସାମ୍ରାଜ୍ଯ, ସାସାନୀୟ ପାରସ୍ଯ ଆକ୍ଷୁମୀୟ ସାମ୍ରାଜ୍ଯ ଓ ଚୀନର ହାନ୍ ରାଜବଂଶ ସହିତ କୂଟନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ ରହିଥିଲା ।
କୁଶାଣ ସାମ୍ରାଜ୍ଯ ରୋମ ଓ ଚୀନ ମଧ୍ଯସ୍ଥ ବାଣିଜ୍ଯ ବ୍ୟବସାୟର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳ ହୋଇ ରହିଥିଲା: ଆଲେନ ଡାନିଏଲୌଙ୍କ ମତରେ , "ଏକ ସମୟରେ, କୁଶାଣ ସାମ୍ରାଜ୍ଯ, ମୁଖ୍ଯ ସଭ୍ଯତାମାନଙ୍କର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ସାଜିଥିଲା ।
ଚୀନୀ ଉତ୍ସଗୁଡିକ ଅନୁସାରେ ଗୁଇଶ୍ୱାଂ , ବା କୁଶାଣମାନେ, ୟୁହେଜୀର ପାଞ୍ଚଟି ସାମନ୍ତବାଦୀ ଜାତି ମଧ୍ଯରୁ ଗୋଟିଏ ।
ୟୁହେଜୀ ଲୋକମାନେ ଇଣ୍ଡୋ-ୟୁରୋପୀୟ ଜାତିର ହୋଇପାରନ୍ତି ବୋଲି ଅନେକ ଇତିହାସକାର ସହମତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଅନେକ ସମୟରେ ଏମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ତୋଚାରୀୟମାନଙ୍କଠାରୁ ହୋଇଥିବ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ ।
କେତେକ ଇତିହାସକାର, ଏମାନଙ୍କଇରାନୀ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଶକ, ଉତ୍ପତ୍ତିର ମଧ୍ଯ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି ।
ଅନ୍ଯମାନେ କୁହନ୍ତି ଯେ - ୟୁହେଜୀମାନେ ମୂଳତଃ ଯାଯାବର ଇରାନୀ ଲୋକ ହୋଇଥିବେ, ଯେଉଁମାନେ ପରେ ତୋଚାରୀୟମାନଙ୍କ ସହ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ମିଶିଯାଇଥିବେ ।
କୁଶାଣମନେ ସମ୍ଭବତଃ ୟୁହେଜୀ ସଙ୍ଘର କୌଣସି ଏକ ଶାଖା ହୋଇପାରନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଚୀନରୁ ପ୍ରବ୍ରଜନ କରି ପ୍ରାଚୀନ ବାକ୍ତ୍ରିଆରେ ରହିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିବୋ ।
ଏହି ସାମ୍ରାଜ୍ଯର ସ୍ଥାପକ କୁଜୁଲା କାଡଫିସେସ, ଗ୍ରୀସୀୟ ଧାର୍ମିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ସହ ହିନ୍ଦୁ ଧାର୍ମିକ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ସେ ଶିବଙ୍କର ଏକ ଭକ୍ତ ଥିଲେ ।
ସାଧାରଣତଃ କୁଶାଣମାନେ ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର ପୃଷ୍ଠପୋଷକ ଥିଲେ, ଏବଂ କନିଶ୍କଙ୍କ କାଳରୁ ତାଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କ ସୂଚୀରେ ଜୋରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଧର୍ମର କେତେକ ସଙ୍କେତ ମିଳେ ।
କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଏସିଆ ଓ ଚୀନରେ ବୌଦ୍ଧଧର୍ମର ପ୍ରସାରରେ ସେମାନେ ମୁଖ୍ଯ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
କୁଶାଣ ସାମ୍ରାଜ୍ଯ ; ବୌମିସଂ: ; , ; ), ୟୁହେଜୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବାକ୍ତ୍ରିଆରେ ସ୍ଥାପିତ ଏକ ସାମ୍ରାଜ୍ଯ ଥିଲା ।
ଆଧୁନିକ ଆଫଗାନିସ୍ତାନ, ପାକିସ୍ଥାନ ତଥା ଉତ୍ତର ଭାରତରେ ଏହି ସାମ୍ରାଜ୍ଯ ବିସ୍ତାର ଲାଭ କରିଥିଲା ।
ଏପରିକି ବାରାଣସୀ ନିକଟସ୍ଥ ସକେତ ଓ ସାରନାଥ ନିକଟରୁ କୁଶାଣ ସମ୍ରାଟ ମହାନ କନିଶ୍କଙ୍କ ସମୟର ଶୀଳାଲେଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ଅର୍ଥାତ୍ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ଯ ତାଙ୍କ ଅଧିନରେ ଥିବାର ଅନୁମାନ କରାଯାଇ ପାରେ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ତୃତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ପଶ୍ଚିମରୁ ସାସାନୀୟମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ଯୋଗୁଁ କୁଶାଣ ସାମ୍ରାଜ୍ଯ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ୱଳ୍ପ-ସ୍ୱାଧୀନ ରାଜ୍ଯମାନଙ୍କରେ ଖଣ୍ଡବିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇଗଲା ।
ଏଥିଯୋଗୁଁ ସୋଗ୍ଡିନିଆ, ବାକ୍ତ୍ରିଆ ତଥା ଗାନ୍ଧାର ଅଞ୍ଚଳରେ କୁଶାଣ-ସାସାନୀୟ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ହେଲା ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ଚତୁର୍ଥ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଏକ ଭାରତୀୟ ରାଜବଂଶ ଗୁପ୍ତ ରାଜବଂଶ ପୂର୍ବ ଆଡୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
କୁଶାଣ ଓ କୁଶାଣ-ସାସାନୀୟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଶେଷରେ କିଦାରୀୟ ଓ ପରେ ହେପ୍ଥାଲୀୟମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଧ୍ବଂସ ହେଲା ।
ମହାନ ଇତିହାସକାରଙ୍କ ପାଞ୍ଜି ଏବଂ ହାନର ପୁସ୍ତକରେ ୟୁହେଜୀମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ଜିଞ୍ଜିଆଂ ଓ ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଗାଁଶୁର ଘାସଭୂମିରେ ରହୁଥିବାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ୟୁହେଜୀର ପଞ୍ଚଜାତି ଚୀନୀ ଭାଷାରେ ଜ୍ୟୁମି , ଗୁଇଶ୍ୱାଂ , ଶ୍ୱାଙ୍ଗ୍ମୀ , ଜିଦୁନ୍ , ଓ ଦୁମୀ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା ।
ୟୁହେଜୀମାନେ ପ୍ରାୟ ଖ୍ରୀ.ପୂ. ୧୩୫ ବେଳକୁ ହେଲେନୀୟ ରାଜ୍ଯ ଗ୍ରେକୋ-ବାକ୍ତ୍ରିଆରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲେ ।
ସେମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ଗ୍ରୀସୀୟ ବଂଶଜମାନେ ହିନ୍ଦୁ କୁଶର ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏବଂ ସିନ୍ଧୁ ଉପକୂଳବର୍ତ୍ତୀ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସବାସ କଲେ ।
ଏହି ଥଣ୍ଟଟି ଏହାର ଆଖିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଛୋଟ ଓ ଗୋଟିଏ ରୋଷ୍ଟ୍ରାଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ।
ଥଣ୍ଟ ବିନା ମୁହଁର ଗୋଜିଆ ଅଂଶର ଲମ୍ବ ଆଖିର ବ୍ୟାସର ଦୁଇଗୁଣ ପାଖାପାଖି ହେବ ।
ନାକପୁଡ଼ା ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଓ ପ୍ରାକ୍‍ସମ୍ମୁଖ କାତି ପାଟିର କାତି ସହିତ ସଂଲଗ୍ନ ।
ଏମାନଙ୍କ ଦୈର୍ଘ୍ୟ ପ୍ରାୟ ୫ ଫୁଟ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁଥିରୁ ଲାଞ୍ଟି ପ୍ରାୟ ୨ ଫୁଟ୍ ଲମ୍ବା ।
ଏହି ସାପ ମୁଖ୍ୟତଃ ବେଙ୍ଗ, ଝିଟିପିଟି ଓ ଏଣ୍ଡୁଅ ପରି ଜୀବଙ୍କୁ ଆହାର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରେ ।
ରାଗିଗଲେ ବା ସତର୍କ ହୋଇଗଲେ ଏହି ସାପ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଟିକିଏ ପ୍ରସାରିତ କରିଦିଏ ବା ଫୁଲାଇ ଦିଏ ।
ସେହି ସମୟରେ ଏହା ଶରୀରରେ ରହିଥିବା ଧଳା ଟୋପ ଟୋପ କାତି ବା ଦାଗ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦିଶେ ।
ବିପଦ ବା ଶତ୍ରୁ ଦିଗକୁ ଚାହିଁ ଏହି ସାପ ନିଜ ପାଟିକୁ ପୁରା ପୁରି ଖୋଲି ବଡ଼ ଆଁ କରି ତାହାକୁ ଡରାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ।
କିନ୍ତୁ ଏହାର ବିଷ ପ୍ରଭାବରେ ଶରୀରର ଅଙ୍ଗ ଫୁଲିଯିବା, ଶୁଳେଇ ହେବା, ଅଙ୍ଗଟି ନିଷ୍ଚେତ ହୋଇଯିବା ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରକାରର କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ପ୍ରଭାବ ବା ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଖାଦେଇପାରେ ।
ଯଦି ମୁଣ୍ଡ, ଆଖି ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ ଅଙ୍ଗ ଆଖାପାଖି ଏହି ସାପ କାମୁଡ଼ିଲେ ତାହା ମରଣାନ୍ତକ ହୋଇପାରେ ଓ ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ କଟାଯିବା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପଡ଼େ ।
ତେଣୁ ଯେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ସାପ କାମୁଡ଼ିଲେ ତୁରନ୍ତ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ନେବା ଜରୁରୀ ।
ଏହି ସାପ ସାଧାରଣତଃ ଗଛ, ଲତାରେ ବାସ କରେ ଓ ନିଜର ଛଳାବରଣ ଯୋଗୁଁ ଅତି ସହଜରେ ପରିଦୃଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ ।
ଭାରତ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କା, ବଙ୍ଗଳାଦେଶ, ବ୍ରହ୍ମଦେଶ, ଥାଇଲ୍ୟାଣ୍ଡ, କ୍ୟାମ୍ବୋଡ଼ିଆ ଓ ଭିଏତ୍‍ନାମ ଆଦି ଦେଶରେ ଏହି ପ୍ରଜାତିର ସାପ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳନ୍ତି ।
ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପର ଶାବକ ନିଜ ମା'ର ଦେହ ଭିତରେ ବଢ଼ିଥାଏ ଓ ତା'ପରେ ମା' ତାହାକୁ ଜନ୍ମ ଦିଏ ।
ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପର ଅଣ୍ଡା ପ୍ରକୋଷ୍ଠରେ ଅଣ୍ଡା ଫୁଟି ସାପ ଜନ୍ମ ନିଏ ଓ ମା'ର ପେଟ ଭିତରେ ବଢ଼ୁଥାଏ ।
ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପ ନିଜର ଗର୍ଭଧାରଣକୁ ବହୁ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଳମ୍ବ କରାଇପାରେ ।
ଲଣ୍ଡନ ଚିଡ଼ିଆଖାନାରେ ଥିବା ଏକ ମାଈ ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପକୁ ମିଳନ ପରେ ୧୮୮୫ ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ ଅଲଗା ଏକାକୀ ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲା ଓ ଏହି ସାପଟି ୧୮୮୮ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ ନିଜ ଶାବକକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା ।
ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପର ସିଂହଳୀ ନାମ ଅହୈତୁଲା ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଲା "ଆଖି ଖୋଳି ବା ତାଡ଼ି ନେବା ଲୋକ" ।
ତାମିଲ୍ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭାରତୀୟ ଭାଷାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସାପର ନାମ ସମାନ ଅର୍ଥସୂଚକ ।
ଡାଳରେ ଲୁଚିଥିବା ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପ ନିକଟକୁ ହାତ ନେଲେ ବା ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ସେ ଦନାଇ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ ଏବଂ ଆଖିକୁ ଡେଇଁ କାମୁଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ବୋଲି ଏପରି ନାମକରଣ ହୋଇଛି ।
ଅନେକ ମଣିଷ ଏହି ସାପର କାମୁଡ଼ା ଯୋଗୁଁ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ହରାଇଥିବାର ନଜୀର ରହିଛି ।
ଓଡ଼ିଶାରେ ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପର ଏକ ଅନ୍ୟ ଉପ-ପ୍ରଜାତି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯିବା ବିଷୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି ଯାହାକୁ ବିଚିତ୍ର ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପ ବୋଲି ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକେ କୁହନ୍ତି ।
ଏହି ଉପପ୍ରଜାତିର ମାଈମାନେ ମାଟିଆ ଓ ଅଣ୍ଡିରାମାନେ ସାଗୁଆ ରଙ୍ଗର ହୋଇଥାନ୍ତି ।
କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାରେ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଥିବା ଲାଉଡଙ୍କିଆ ସାପ ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ।
ସେହି ସାପକୁ ମଧ୍ୟ ଈଂରାଜୀରେ " " କୁହାଯାଏ କିନ୍ତୁ ତାହାର ଜୀବବିଜ୍ଞାନ ନାମଟି ହେଲା ।
ଅସୁର ମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇ ସେମାନେ ରାଜା ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଲୋଡ଼ିଥିଲେ ।
ରାଜା ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ସେମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ରାଜି ହେଲେ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ଅସୁର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢିଥିଲେ ।
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଜଣେ ଦକ୍ଷ ସେନାପତି ନ ଥିବାରୁ ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ପୁତ୍ର କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ପରି ଜଣେ ଦକ୍ଷ ସେନାପତି ପାଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜା ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସୁରଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ତା’ପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜା ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ଆପଣ ନିଜ ପରିବାରର ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ବଳି ଦେଇ ଆମକୁ ଦେଇଥିବା ସାହାଯ୍ୟ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ଋଣୀ ଅଟୁ ।
ଏପରି ସ୍ଥଳେ ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗର ଏକ ବର୍ଷ ପାଇଁ ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଭିତରେ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ପରିବାରର କୌଣସି ଖୋଜ ଖବର ନାହିଁ, କାରଣ ଏସବୁ ସମୟ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେଣୁ ପ୍ରତିଦାନରେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ବ୍ୟତୀତ ଯେ କୌଣସି ବର ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ।
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ବର ମାଗିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଯେ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶୋଇବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ।
ଦେବତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ରହି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ରାଜା ମୁଚୁକୁନ୍ଦ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶୋଇବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ନାହିଁ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ, ଯେହେତୁ ତାଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ସେ ବହୁତ ନିଦ୍ରା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ।
ଯିଏ ମୋ ନିଦକୁ ବ୍ୟାଘାତ କରିବାକୁ ସାହସ କରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ପୋଡ଼ି ପାଉଁଶ ହୋଇଯିବା ଉଚିତ୍ ।
ରାଜା ମାନ୍ଧାତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ତଥା ମହାନ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କ ଭାଇ ହେଉଛନ୍ତି ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଯିଏ ଈକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ରାଜବଂଶର ଅନ୍ୟ ମହାନ ରାଜାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ଦିଲୀପ, ରଘୁ ଏବଂ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ।
ପୃଥିବୀକୁ ଯାଅ ଏବଂ ତୁମର ନିଦକୁ ଉପଭୋଗ କର, ଯିଏ ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ସେ ପାଉଁଶ ହୋଇଯିବ ।
ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ନେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସଠିକ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯିବା ସହିତ ଦଣ୍ଡର କୌଣସି ଭୂମିକା ରଖାଯାଏ ନାହିଁ ।
ବିଛଣା ମୂତ୍ରତ୍ୟାଗ ରୋଗରେ ନିଦ୍ରାଗତ ସମୟରେ ବାରମ୍ବାର ଅନିଚ୍ଛାକୃତ ମୂତ୍ରତ୍ୟାଗ ହୁଏ ଯେଉଁ ବୟସରେ ମୂତ୍ରତ୍ୟାଗ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଆସିଥାଏ ।
ମୃତ୍ୟୁଲାଭ କରିଥିବା ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ଧାର୍ମିକ ହିନ୍ଦୁ ରୀତିନୀତି ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ତାମିଲମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପାଳନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ଲୋକ ସଂଗୀତ ତଥା ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକନୃତ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ସ୍ଥଳ ହିନ୍ଦୁ ମହାପୁରୁଷ ରାମାୟଣର ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ ସହିତ ଜଡ଼ିତ ।
ପ୍ରଚଳିତ ଲୋକକଥା ଅନୁସାରେ ରାବଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମା କୋନେଶ୍ୱରମ୍ ମନ୍ଦିର ଏବଂ କନ୍ନିଆ ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣରେ ହିନ୍ଦୁ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମା ଅସୁସ୍ଥ ଥିବାବେଳେ ରାବଣ କୋନେଶ୍ୱରାମଙ୍କ ମନ୍ଦିର ହଟାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।
ରାବଣ ବିଶାଳକାୟ ପଥରସବୁ ଦୋହଲାଇଦେବା ବେଳେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ଇଙ୍ଗିତରେ ରାବଣଙ୍କ ହାତରୁ ଖଣ୍ଡା ଖସିପଡିଥିଲା ।
ଯେତେବେଳେ ରାବଣର ମା ଏହି ଖବର ଶୁଣିଲେ, ରାବଣର ଅମଙ୍ଗଲ ଅନୁମାନ କରି ସେ ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ।
ରାବଣ ଫେରି ଆସିବା ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ମା’ଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ହୋଇଥିବାର ଦେଖି ନିରାଶ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ମାତାର ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର କରିବା ପାଇଁ, ରାବଣ ଖଣ୍ଡାଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ହାଣି ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ସେହି ସବୁ ସ୍ଥାନ ହିଁ ଏହି କନ୍ନିଆ ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣର ସ୍ରୋତ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି ।
ମହାଭାରତ, ହିନ୍ଦୁ ମହାକାବ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ଯେ, ଏହି ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣ ସମୁଦ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗରେସ୍ଥିତ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ବେଳାଭୂମି ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ଉମାଙ୍କ ବର ତଥା ତିନି ଜଗତର ପୂଜ୍ୟ ଶିବଙ୍କର ପୂଜାସ୍ଥଳୀ ଅଟେ ।
ଉପମହାଦେଶର ସମସ୍ତ ଲୋକ ତଥା ଦେବ ଏବଂ ଯକ୍ଷ, ନଦୀ, ମହାସାଗର ଏବଂ ପର୍ବତଦ୍ୱାରା ଦେବ ଦେବ ମହାଦେବ ଏଠାରେ ପୂଜିତ ବୋଲି ପୁରାଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ।
ଏହା ଜାରି ରହିଛି ଯେ ପ୍ରାଚୀନ ପାଣ୍ଡିଆନ୍ ରାଜ୍ୟ ତଥା ତାମିରାପର୍ଣ୍ଣି ଦ୍ୱୀପ ର କନ୍ୟାକୁମାରୀଙ୍କ ପରେ ଦକ୍ଷିଣରେ ଥିବା ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୋନେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର ଏବଂ କନ୍ନିଆ ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣ ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରମୁଖ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ ।
ବିଶ୍ୱସ୍ସ ରହିଛି ଭକ୍ତ ଏବଂ ପୂଜକମାନେ ଏହି ମନ୍ଦିରରେ ତିନି ଦିନ ଉପବାସ କରିବାଦ୍ୱାରା ପୂଣ୍ୟ ଲାଭ ହୋଇଥାଏ ।
କନ୍ନିଆ ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣ ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସଂରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନ ଯାହାକି ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ତ୍ରିଙ୍କୋମାଳିରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ପ୍ରସ୍ରବଣର ତଳ ସହିତ ୩-୪ ଫୁଟ ଗଭୀର ଏହି କୂଅଗୁଡ଼ିକର ନିମ୍ନତମ ସ୍ତର ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ।
ଯଦିଓ କୂଅଗୁଡିକର ଜଳ ତାପମାତ୍ରା ସାମାନ୍ୟ ଅଧିକ, ତେବେ ଗୋଟିଏରୁ ଅନ୍ୟର ତାପମାତ୍ରାରେ ଥିବା ଫରକ ନଗଣ୍ୟ ବା ସାମାନ୍ୟ ଭିନ୍ନ ବୋଲି ଜଣା ପଡିଛି ।
କୂଅଗୁଡିକରେ ପାଣିର ପରିମାଣ ବହୁତ ବେଶୀ ନୁହେଁ, ଯେପରିକି ୧୦ରୁ ୧୨ ବାଲ୍‌ତି ପାଣି ବାହାର କରିଦେଲେ ଝରଗୁଡ଼ିକର ପାଣି ସରିଯାଏ ।
ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ବୌଦ୍ଧମଠର ପୁରାତନ ଧ୍ୱଂସାବଶେଷ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଛି ।
ଅନୁମାନ କରାଯାଉଛି ଯେ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସେହି ସ୍ଥାପତ୍ୟକୃତିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
୯ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୧୧ରେ, ସରକାରୀ ଗେଜେଟ ସଂଖ୍ୟା ୧୭୨୩ ଜାରି ପୂର୍ବକ ଏହି ସାତୋଟି ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସ୍ରବଣ, ଚୈତ୍ୟ ମାଉଣ୍ଡ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ ଧ୍ୱଂସାବଶେଷକୁ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ସରକାର ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ସଂରକ୍ଷିତ ସ୍ମାରକୀ ଭାବରେ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଥିଲେ ।
ସମ୍ପ୍ରତି ଅନୁରାଧାପୁର ସମୟର ଏକ ସ୍ତୂପ ଏବଂ ପ୍ରଥମ କିମ୍ବା ଦ୍ୱୀତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀ .ର ଏକ ଲେଖା ଏହି ସ୍ଥାନରେ ସମ୍ପ୍ରତି ପ୍ରତ୍ନତାତ୍ତ୍ୱିକ ଖନନରୁ ମିଳିଥିଲା ।
ଏହି ଲେଖାରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ଯେ ନିକଟସ୍ଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ପାଞ୍ଚଟି ଜଳ କୁଣ୍ଡର ଜଳ ଏକ ମନ୍ଦିରରେ ରହୁଥିବା ବୌଦ୍ଧ ଭିକ୍ଷୁମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ସଂରକ୍ଷିତ ଥିଲା ।
ଉକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସୂଚନା ବୋର୍ଡ ଅନୁଯାୟୀ, ତ୍ରିଙ୍କୋମାଲିରେ କନ୍ନିଆ ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣ ରାଜା ରାବଣ ଯୁଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ଏଥିରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ରାଜା ରାବଣ ଖଣ୍ଡାଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ଅନେକ ଝରଣା ନିର୍ଗତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକକଥା ଅନୁଯାୟୀ, କନ୍ନିଆ ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣ ରାମାୟଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ରାବଣ ଯୁଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଉପସାଗର ନିକଟରେ ଥିବା ଏହି ଉଷ୍ଣ ପ୍ରସବଣ ବିଷୟରେ ପ୍ରଥମ ଲିଖିତ ଆଧାର ରାମାୟଣରେ ହିଁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ।
ଏକ କୀମ୍ବଦନ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କୁମାରିଲ ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ନାଳନ୍ଦାକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ବୈଦିକ ଧର୍ମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମର ପ୍ରଚାରକୁ ମିଥ୍ୟା ଏବଂ ଭିତ୍ତିହୀନ ପ୍ରମାଣ କରିବା ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ।
ସେଠାରେ ନିଜ ଶିକ୍ଷକ ଧର୍ମକୀର୍ତ୍ତୀଙ୍କ ବୈଦିକ ପ୍ରଥାକୁ ଭର୍ତ୍ସନା କରିବା ସେ ବିରୋଧ କରିବା କାରଣରୁ ସେ ନାଳନ୍ଦାରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଲୋକକଥା କହେ ଯେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ମୀନାର ଉପରୁ ତାଙ୍କୁ ଫୋପାଡି ଦେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ କେବଲ ଗୋଟିଏ ଆଖିରେ ସାମାନ୍ୟ ଆଘାତ ସହ ବର୍ତ୍ତି ଯାଇଥିଲେ( ଆଧୁନିକ ମିମାଂସା ବିଦ୍ୱାନ ଏବଂ ବେଦାନ୍ତ ବିଶ୍ୱାସି ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ବେଦର ପ୍ରାମାଣିକତା ତଥା ଅବ୍ୟର୍ଥତା ଉପରେ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ତଥା ବିଶ୍ୱାସ ଜନ୍ମାଇବା ସକାଶେ ସର୍ତ୍ତ ଆରୋପ ପୂର୍ବକ ଏହା କରାଯାଇଥିଲା ।
ତତ୍ପରେ କୁମାରିଲ ନାଲନ୍ଦା ତ୍ୟାଗ କରି ପ୍ରୟାଗରେ ରହିଲେ ଯାହା ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରୟାଗରାଜ ।
କୁମାରିଲ ଭଟ୍ଟ ଅନେକ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଅଂଚଲ ବୌଦ୍ଧ ପଣ୍ଡୋଇତ ମାନଙ୍କ ସହ ବିତର୍କ କରିବା ପାଇଁ ଭ୍ରମଣ କରିଥିଲେ ।
ସେହି ସମୟର ଅପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ଯେଉଁ ପଣ୍ଡିତ ରାଜ ସଭାରେ ବିତ୍ରକରେ ଜୟଲାଭ କରୁଥିଲେ, ସେହି ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏବଂ ତତ୍ତ୍ୱ ଉକ୍ତ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ ।
ବୈଦିକ ସଂସ୍କୃତିର ଆସନ୍ନ ପତନକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ସକାଶେ କୁମାରିଲ ଭଟ୍ତ ଅନେକ ବୌଦ୍ଧ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରି ଦେଶର ବୈଦିକ ସଂସ୍କୃତିକୁ ର଼କ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
କୁମାରିଲ ଭଟ୍ଟ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଭାରତର ଜଣେ ହିନ୍ଦୁ ବ୍ରାହ୍ମଣବାଦୀ ଦାର୍ଶନିକ ଓ ମୀମାଂସା ଛାତ୍ର ।
ସେ ତାଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ "ମୀମାଂଶାଶ୍ଳୋକବର୍ତ୍ତିକା" ଭଳି ମୀମାଂଶା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଜଣା ।
ସେ ବୈଦିକ ନିଶେଦ୍ଧାଜ୍ଞାର ଦୃଢ଼ ସମର୍ଥକ ଥିଲେ ଓ ପୂର୍ବ-ମୀମାଂଶାର ପ୍ରଚାରକ ଏବଂ ଜଣେ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ପ୍ରଥାପନ୍ଥୀ ଥିଲେ ।
ବର୍ତ୍ତିକା ଯାମିନୀଙ୍କ ପୂର୍ବ ମୀମାଂଶା ସୂତ୍ର ଉପରେ ସବରଙ୍କ ଟିପ୍ପଣୀର ଏକ ଉପଟିପ୍ପଣୀ ଭାବେ ରଚିତ ।
ଶେଷଙ୍କ ସର୍ବସିଦ୍ଧାନ୍ତ-ରହସ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ସାଙ୍ଗିଆ ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟ ରହିଛି ।
ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ସେ ରେଶମ ତିଆରି ବାବଦରେ ଜାଣିଥିଲେ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି ଓ ତାହା ବର୍ତ୍ତମାନର ଆସାମରେ ଜଣା ।
୧୬ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଦାର୍ଶନିକ ତାରାନାଥଙ୍କ ମତରେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତ ନିବାସୀ ।
କିନ୍ତୁ ଆନନ୍ଦଗିରିର ଶଙ୍କରବିଜୟଙ୍କ ମତରେ ସେ ଉତ୍ତରରୁ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ବୌଦ୍ଧ ଓ ଜୈନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତାଡ଼ିତ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଅବତାରର ମୁଖ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ତତ୍‌କାଳୀନ ଭାରତର ଟଳମଳ ହେଉଥିବା ବୈଦିକ ଧର୍ମର ରକ୍ଷା କରିବା ।
ଆଉ ଏକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ ସେ ବଙ୍ଗ ଓ ଆସାମ ନିଜର ସଂସ୍କୃତି ପାଇଥିବା ମିଥିଳାରୁ ।
‌ତୃପ୍ତି ସିହ୍ନା ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ଯିଏକି ଓଡ଼ିଆ ମଞ୍ଚ ନାଟକ, କଥାଚିତ୍ର ଏବଂ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
ତୃପ୍ତି ସିହ୍ନା ଜଣେ ମଞ୍ଚ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।