polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ପିତୃ ଶ୍ରେଣୀ ପରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଯମଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ତର୍ପଣ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ ଯଥା ଯମ ଧର୍ମରାଜ , ମୃତ ,ଅନ୍ତକ, ବୈବସ୍ୱତ, କାଳ , ସର୍ବଭୁତକ୍ଷୟ, ଔଦୁମ୍ବର, ଦଧ୍ନ, ନୀଳ, ପରମେଷ୍ଠୀ, ବୃକୋଦର, ଚିତ୍ର, ଓ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଯମ ତର୍ପଣ ପରେ ଗୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପିତା ପିତାମହ ପ୍ରପିତାମହ ସେମାନଙ୍କର ପତ୍ନୀ ମାତା ପିତାମହୀ ପ୍ରପିତାମହୀ ଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତିନି ତିନି ଥର ତର୍ପଣ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ ।
ପୁନଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଜା ଘର ଗୋତ୍ରଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମାତାମହ ପ୍ରମାତାମହ ବୃଦ୍ଧପ୍ରମାତାମହ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ନାମରେ ତିନିଥର ଲେଖାଏଁ ତର୍ପଣ ଜଳ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ ।
ପିତୃ ତର୍ପଣରେ ପିତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର ରୂପେ, ପିତାମହଙ୍କୁ ବସୁରୂପେ ଓ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ଆଦିତ୍ୟରୂପେ କଳ୍ପିତ କରାଯାଏ ।
ପିତୃ ତର୍ପଣ ପରେ ପିତୃବ୍ୟ ଭାଇ ଶଶୁର ଗୁରୁ ସଖା ଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳଦାନ ଓ ସମାପ୍ତିରେ ଜଗତ ତଥା ରାଷ୍ଟ୍ର କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଅବିବାହିତ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡୋଦକ ଆଶାୟୀ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ ।
ପିତା କିମ୍ବା ମାତା ଜଣକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଗୋଟିଏ ପିଣ୍ଡଦେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ଏକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କହନ୍ତି ।
ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନୌକରଣ ନାହିଁ କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱେଦେବାଙ୍କୁ ଆବାହନ କରାଯାଏ ନାହିଁ ।
ବାର୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ କର୍ତ୍ତା ପାର୍ବଣ ବିଧି ଅନୁସାରେ ନିଜର ତିନି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମହାଳୟା ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଅଜାଘର ତିନିପୁରୁଷଙ୍କୁ ସେଥିରେ ସାମିଲ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା ତର୍ପଣ ଶେଷ କରି, ଶାଳଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଟର (କର୍ମସ୍ଥଳକୁ ନିମନ୍ତ୍ରୀତ ଦେବତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ କଳ୍ପିତ କ୍ଷୁଦ୍ରାବୟବ କୁଶର ମୋଡ଼ା)ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମଣ୍ଡଳର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବିଶ୍ୱେଦେବାଙ୍କୁ ପୂର୍ବମୁହାଁ କରି ସ୍ଥାପନ କରିବେ ।
ସେହିପରି ପିତୃଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧି ସ୍ୱରୂପ ଶାଳଗ୍ରାମ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଟରଦ୍ୱାରା ନିଜର ପିତା, ପିତାମହ ଓ ବୃଦ୍ଧ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ‘ଉତ୍ତର’ ମୁଖା କରି ବସାଇବେ ।
ତାପରେ ଅର୍ଘ୍ୟ, ଚନ୍ଦନ, ପୁଷ୍ପ, ବସ୍ତ୍ର, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ପ୍ରଦାନ ପରେ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି କ୍ରମେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ପରଥମ ପିଣ୍ଡ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଣ୍ଡ ସୋମପ ପିତରଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରିବେ ।
ବିଶ୍ୱେଦେବା ଓ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ପତ୍ରରେ ଅନ୍ନବ୍ୟଞ୍ଜନାଦି ପରିବେଷଣ କରି ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ସହକାରେ ଭୋଜନ କଲେ ବୋଲି ଜାଣିବା ପରେ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ପିଣ୍ଡ ଦେବେ ।
ତାପରେ କର୍ତ୍ତା ବିଶ୍ୱଦେବର ପତ୍ର ଓ ବାହ୍ୟ ବଳିପତ୍ରର ଉତ୍ସର୍ଗ କର୍ମ ନ କରି, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଭୂମିରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିବେ ଓ ଶେଷରେ ବୈଶ୍ୱଦେବର ଅତିଥିପତ୍ର ଓ ବାହ୍ୟବଳିପତ୍ର ଉତ୍ସର୍ଗ କର୍ମ ଶେଷ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମାପନ କରିବେ ।
ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥ ପକ୍ଷରେ ବର୍ଷକ ମଧ୍ୟରେ ଚାରିଗୋଟି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ କରିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି, ଯଥା: ପିତୃଶ୍ରାଦ୍ଧ, ମାତୃଶ୍ରାଦ୍ଧ, ମହାଳୟା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଦୀପଦାନ ବା ପୟାଶ୍ରାଦ୍ଧ ।
ପ୍ରତିବର୍ଷ ଆଶ୍ୱିନ ମାସ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ପ୍ରତିପଦା ତିଥିଠାରୁ ଅପରପକ୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ସେହି ମାସର ଅମାବାସ୍ୟା ତିଥିରେ, ମହାଳୟା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପରେ, ପିତୃପକ୍ଷର ପରିସମାପ୍ତି ହୁଏ ।
ଏହି ପିତୃପକ୍ଷରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ପାର୍ବଣ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ମହାଳୟା ବିଧିବିଧାନରେ କରଣୀୟ ।
ଏହି ପକ୍ଷରେ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ନିଜନିଜର ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କଠାରୁ ତିଳୋଦକ ଓ ଅନ୍ନବ୍ୟଞ୍ଜନ ପାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଥାଇ ମର୍ତ୍ତ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଅବତରଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ତର୍ପଣ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପିଣ୍ଡଦାନ କରି ତୃପ୍ତି କରିବାର ଅନୁକୂଳ ସମୟ ।
ଅସୁବିଧାବଶତଃ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନ କରି ପାରିଲେ ଅନ୍ତତଃପକ୍ଷେ ପିତାଙ୍କର ଦେହାନ୍ତ ଯେଉଁ ତିଥିରେ ହୋଇଥିବ, ସେହିଦିନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ବିଧେୟ ।
କିନ୍ତୁ ଅମାବାସ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ତର୍ପଣ ଚାଲୁ ରଖିବାକୁ ହେବ ।
ପ୍ରତ୍ୟହ ତର୍ପଣ ପରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ବୈଶ୍ୱଦେବ ଏକପ୍ରକାର ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଅନ୍ତର୍ଗତ ।
ଯେଉଁ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପିତା ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ତିଥିରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବେ, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ମହାଳୟା ବିଧିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯିବ ।
ନିତ୍ୟପିତର ହେଲେ ଅଗ୍ନିଷ୍ୱାତ୍ତ, ବହିର୍ଷଦ, ସୋମପ, ଆଜ୍ୟପ, ସାଗ୍ନିକ ଓ ନିରଗ୍ନିକ ।
ଏମାନେ ସଦାସର୍ବଦା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ବଂଶବୃଦ୍ଧି ଇଚ୍ଛାରେ ମହାସମାଧିରେ ମଜ୍ଜି ରହନ୍ତି ।
ଗୃହସ୍ଥମାନେ କେବଳ ତିଳୋଦକଦ୍ୱାରା ସ୍ୱଧା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଏହି ପିତରମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି କରିଥାନ୍ତି ।
ଯେଉଁମାନେ ଇହଲୋକରୁ ମୃତ୍ୟୁପରେ ପିତୃଲୋକକୁ ଗମନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ପିତର କୁହାଯାଏ ।
ପିତୃଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟକ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ନିଜର ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ତିଳୋଦକ ଓ ପିଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ କରିବା ପରମ୍ପରା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଳି ଆସୁଛି ।
ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭରେ ପିତୃଶ୍ରାଦ୍ଧର ବ୍ୟବସ୍ଥା ନଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଅମର ଥିଲେ ।
ଅତ୍ରୀଋଷିଙ୍କ ପ୍ରପୌତ୍ରର ଅକାଳ ବିୟୋଗ ହେତୁ ଅତ୍ରୀଋଷିଙ୍କ ଅନୁମୋଦନ କ୍ରମେ ପିତୃଶ୍ରାଦ୍ଧର ପ୍ରଚଳନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ପାର୍ବଣ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ତିନିଗୋଟି ପିଣ୍ଡ ଓ ମହାଳୟା ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଛଅଗୋଟି ପିଣ୍ଡ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ ।
ଏହି ଲେପଭାଗ ତିନିପୁରୁଷଙ୍କ ପୂର୍ବଜ, ଯଥା ବୃଦ୍ଧପ୍ରପିତାମହ, ଅତିବୃଦ୍ଧ ପ୍ରପିତାମହ ଓ ଅତିତୀବୃଦ୍ଧ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହା ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ ।
ଏଥିରେ ପିଣ୍ଡଗ୍ରହିତା ଓ ଲେପଭାଗ ଗ୍ରହିତା ମିଶି ଛଅ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ ।
ଏଥୁଁ ଅଧିକ ତିନିପୁରୁଷଙ୍କୁ ସୋଦକ ଓ ତହିଁରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ତିନି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଗୋତ୍ରଜ କହନ୍ତି ।
ଦୀପଦାନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବା ପୟାଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ତ୍ତିକମାସ ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ କରାଯାଏ ।
ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଅନ୍ନବ୍ୟଞ୍ଜନଦ୍ୱାରା ପିଣ୍ଡ ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ନାହିଁ ।
ଶ୍ରାଦ୍ଧକର୍ତ୍ତା କ୍ରତୁ ଆଦି ଦଶ ବିଶ୍ୱେଦେବା, ସନକ ଆଦି ସପ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ, ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କର ତିନି ପୁରୁଷ, ଅଜା ଓ ଆଇଙ୍କର ତିନି ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଆବାହନ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଆଁଫୁଲ, ଚନ୍ଦନ, ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ, ଦୀପ ଇତ୍ୟାଦି ଅର୍ପଣ କରିବା ପରେ ଆଖୁ, କଦଳୀ, ନଡ଼ିଆଦ୍ୱାରା ତୃପ୍ତ କରାଯାଏ ।
ତାପରେ ଦୀପ ଦାନ କରି ଶେଷରେ କାଉଁରିଆ ନିଆଁହୁଳାକୁ ଧରି ବିସର୍ଜନ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମାପନ କରାଯାଏ ।
ଜଣେ ଗୃହସ୍ଥ ପକ୍ଷରେ ଜିବଦ୍ଦଶା ମଧ୍ୟରେ ପାଞ୍ଚଗୋଟି ଋଣ ସୁଝିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି, ଯଥା: ପିତୃଋଣ, ଦେବଋଣ, ଋଷିଋଣ, ମନୁଷ୍ୟଋଣ ଓ ଭୂତଋଣ ।
ମାତୃ ସ୍ତନ୍ୟପାନ ଓ ପିତାଙ୍କ ଅର୍ଜିତ ଧନରୁ ଶିକ୍ଷା ଓ ଯୋଗ୍ୟତା ମିଳିଛି ଓ ଗୃହସ୍ଥା ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ।
ପିଣ୍ଡଦାତାଙ୍କ ଆଳୟରେ ସର୍ବଦେବ, ଋଷି, ଏବଂ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତ ହେତୁ ଏହାଙ୍କୁ ମହାଳୟା ଶ୍ରଦ୍ଧ କୁହାଯାଏ ।
ଭାଦ୍ରବ ମାସ କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ପ୍ରତିପଦାଠାରୁ ଅମାବାସ୍ୟା, ଏହି ୧୫ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଯେକୌଣସି ଦିନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଇପାରେ, ଏଥିପାଇଁ ଏହାକୁ ପିତୃପକ୍ଷ କୁହଯାଏ ।
ମୁଖ୍ୟତଃ ଦୁଇପ୍ରକାର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଳିତ ହୋଇ ଆସୁଛି: ଏକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଓ ପାର୍ବଣ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ।
୧୯୦୮ର ଲଣ୍ଡନ ଅଲିମ୍ପିକରେପ୍ରଥମ ଥର ସକାଶେ ବରଫ ଉପରେ ଖେଳାଯାଉଥିବା ଏକ ଲୋକପ୍ରିୟ ଖେଳ ଫିଗର ସ୍କେଟିଂକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ବିଭାଗରେ ଯଥାକ୍ରମେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ଜିତିଥିଲେ ସ୍ୱିଡେନର ଉଲରିକ୍ ସାଲକାଓ ଏବଂ ବ୍ରିଟେନର ମେଜ୍ ସାୟର୍ସ ।
ଏହିଠାରୁ ହିଁ ଶୀତକାଳୀନ କ୍ରୀଡ଼ାର ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ସୃଷ୍ତି ହେଇଥିଲା କହିଲେ ଚଳେ ।
୧୯୨୦ର ଆଣ୍ଟୱେର୍ପ ଅଲିମ୍ପିକରେ ଫିଗର ସ୍କେଟିଂ ସହିତ ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟତମ ଲୋକପ୍ରିୟ ଶୀତକାଳୀନ କ୍ରୀଡା "'ଆଇସ ହକି"' ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ଏଥିରେ ଚମ୍ପିଆନ ଆଖ୍ୟା ଅର୍ଜନ କରିଥିଲା କାନାଡା ଦଳ ।
ଏହାପରେ ୧୯୨୪ର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଲିମ୍ପିକ କ୍ରୀଡାର ଆୟୋଜନ ହେଇଥିଲା ଫ୍ରାନ୍ସର ରାଜଧାନୀ ପ୍ୟାରିସଠାରେ ।
ତେବେ ଏହି ଅଲିମ୍ପିକ ପୂର୍ବରୁ ସ୍କେଟିଂ, ସ୍କିଂ, ବବସ୍ଲେଜ୍ ଓ ଆଇସ ହକି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଗୁଡିକର ଆୟୋଜନ ହେଇଥିଲା ଫ୍ରାନ୍ସର ମଁ ବ୍ଲାଁ ପର୍ବତର ପାଦଦେଶରେ ଅବସ୍ତିତ ସାମୋନୀ ଶୈଳ ନିବାସରେ ।
ମୋଟ ୧୪ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ସକାଶେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ନରୱେ ଏବଂ ଫିନଲ୍ୟାଣ୍ଡକୁ ମିଳିଥିଲା ୪ଟି ଲେଖାଏଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ।
ସେଥି ମଧ୍ୟରୁ କ୍ରସକଣ୍ଟ୍ରି ସ୍କି ତାରକା ଥୋର୍ଲିଫ ହାଗ୍ତ୍ ଏବଂ ଫିନଲ୍ୟାଣ୍ଡର ସ୍ପିଡ ସ୍କେଟିଂ ତାରକା କ୍ଲାସ ଥନବର୍ଗ ଜିଣିଥିଲେ ୩ଟି ଲେଖାଏଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ।
୧୯୨୪ ଜାନୁଆରୀ ୨୫ରୁ ଫେବ୍ରୁଆରୀ ୪ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାମୋନୀଠାରେ ଆୟୋଜିତ ଏହି ଶୀତକାଳୀନ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଫଳାଫଳକୁ ସେହିବର୍ଷର ପ୍ୟାରିସ ଅଲିମ୍ପିକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବୋଲି ଧରାଯାଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ୧୯୨୫ରେ ଚେକୋସ୍ଲୋଭିଆର ପ୍ରାହାଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ଅଲିମ୍ପିକ କମିଟିର ବାର୍ଷିକ ବୈଠକରେ ଏହାକୁ ପ୍ରଥମ ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକର ମାନ୍ୟତା ଦିଆଗଲା ।
ଏଥିସହିତ ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକଠାରୁ ଏହାକୁ ପୃଥକ କରି ପ୍ରତି ଚାରିବର୍ଷ ବ୍ୟବଧାନରେ ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ଆୟୋଜନ କରିବାର ନିଷ୍ପତି ନିଆଗଲା ।
ସ୍ୱିଜରଲାଣ୍ଡର ରମଣୀୟ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ସ୍ଥଳ ସେଣ୍ଟମୋରିଜଠାରେ ୧୯୨୮ରେ ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ଆୟୋଜନ କରିବାର ନିଷ୍ପତି ମଧ୍ୟ ନିଆଯାଇଥିଲା ।
ଧୀରେ ଧୀରେ ଶୀତକାଳିନ ଅଲିମ୍ପିକର ଲୋକପ୍ରିୟତା ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଲା ।
ଉପରୋକ୍ତ ତିନୋଟିଯାକ ଅଲିମ୍ପିକରେ ନରୱେର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାରକା ସୋନିଆ ହେନୀ ମହିଳା ଫିଗର ସ୍କେଟିଂର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ଜିଣି ଚହଳ ପକେଇଦେଇଥିଲେ ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ଯୋଗୁଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇଟି ଅଲିମ୍ପିକ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଇପାରିନ ଥିଲା ।
୧୯୪୮ ମସିହାରେ ଯାଇ ପୁନର୍ବାର ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକର ଆୟୋଜନ ହେଲା ସେଣ୍ଟମୋରିଜଠାରେ ।
ଏହାପରେ ୧୯୫୨ରେ ନରୱେର ସ୍ପିଡ୍ ସ୍କେଟର ହ୍ୟାଲମର ଆଣ୍ଡରସନଙ୍କ ତିନୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ଜିଣିବା ଘଟଣା ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଲ୍ଲେଖନୀୟ ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ଭଳି ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକରେ ମଧ୍ୟ ସୋଭିଏତ ୟୁନିୟନ ଦଳ ପ୍ରଥମ ଥର ସକାସେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲା ୧୯୫୬ ମସିହାରେ ।
ଫଳସ୍ୱରୂପ ଅଲିମ୍ପିକ କ୍ରୀଡା ପୂର୍ବାପେକ୍ଷା ହୋଇଉଠିଲା ଅଧିକ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତାମୂଳକ ।
ନରୱେ, ଅଷ୍ଟ୍ରିଆ, ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା, ସ୍ୱିଜରଲାଣ୍ଡ, ଫିନଲାଣ୍ଡ, ସ୍ୱିଡେନ ଆଦି ଦେଶକୁ ପଛରେ ପକାଇ ସାତ ଗୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ପ୍ରଥମସ୍ଥାନ ହାସଲ କରିନେଲା ସୋଭିଏତ ୟୁନିଅନ ଦଳ ।
ଆଇସ ହକିରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଜିଣି ଆସୁଥିବାକାନାଡାକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପରାସ୍ତ କରିଥିଲେ ଫାଇନାଲରେ ।
୧୯୬୪ରେ ଅଷ୍ଟ୍ରିଆର ଇନ୍ସବ୍ରୁକଠାରେ ଅନିଷ୍ଠିତ ଅଲିମ୍ପିକରେ ଲିଡିଆ ସ୍କୋବଲିକୋଭାଙ୍କୁ ମିଳିଥିଲା ମହିଳା ସ୍ପିଡ ସ୍କେଟିଂର ଚାରୋଟିଯାକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ।
ଏହି ଅଲିମ୍ପିକରେ ମୋଟ ୫୫ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ସୋଭିଏତ ଋଷରହିଥିଲା ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନରେ ।
ନରୱେ ସର୍ବାଧିକ ଛଅଗୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଜିଣି ନେଇଥିବା ବେଳେ ଆୟୋଜକ ଫ୍ରାନ୍ସକୁ ମିଳିଥିଲା ଚାରୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ।
ଏସିଆ ମହାଦେଶରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଏହି ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ପ୍ରତିଯୋଗିତା।
ଏଥିରେ ସୋଭିଏତ ୟୁନିଅନ ଆଠଗୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଜିଣି ସର୍ବାଧିକ ସଫଳତା ହାସଲ କରିଥିବା ବେଳେ ପୂର୍ବ ଜର୍ମାନୀ ଓ ହଲାଣ୍ଡକୁ ମିଳିଥିଲା ଚାରୋଟି ଲେଖାଏଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ।
୧୯୭୬ରେ ଅଷ୍ଟ୍ରିଆର ଇନ୍ସ୍ ବ୍ରୁକଠାରେ ପୁନର୍ବାର ଅନୁଷ୍ଠିଅତ ହେଲା ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ।
ଏହି ଅଲିମ୍ପିକର ରୋମାଞ୍ଚକର ଆଇସ ହକି ଫାଇନାଲରେ ଚେକୋସ୍ଲୋଭିଆକୁ ପରାସ୍ତକରି ସୋଭିଏତ ଦଳ ପଞ୍ଚମ ଥର ସକାଶେ ଜିଣି ନେଲା ଅଲିମ୍ପିକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ।
ସେହି ଭଳି ସୋଭିଏତ ମହିଳା ସ୍କି ତାରକା ରାଇସା ସ୍କେଣ୍ଟାନିନାଙ୍କ ଆବିର୍ଭାବ ଥିଲା ଏହି ଅଲିମ୍ପିକର ଅନ୍ୟତମ ମୂଖ୍ୟ ଘଟଣା ।
ରାଇସା ସ୍କେଣ୍ଟାନିନା ଇନ୍ସ୍ ବ୍ରୁକଠାରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗୋଟିଏ ରୌପ୍ୟ ଜିଣିଥିଲେ ହେଁ ଏହାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଚାରୋଟି ଅଲିମ୍ପିକକୁ ମିଶାଇ ସେ ମୋଟ ଜିଣିଥିଲେ ଚାରୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ,ପାଞ୍ଚଟି ରୌପ୍ୟ ଓ ଗୋଟିଏ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ।
୧୯୮୦ରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ପ୍ଲେସିଡଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଇଥିଲା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ।
ଏଥିରେ ସୋଭିଏତ ଦଳ ୧୦ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ୬ଟି ଲେଖାଏଁ ରୌପ୍ୟ ଓ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ଜିଣି ହାସଲ କରିଥିଲା ଅନୁରୂପ କୃତିତ୍ୱ ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଲିମ୍ପିକରେ ସର୍ବାଧିକ ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଘଟଣା ଥିଲା ୨୧ ବର୍ଷୀୟ ଆମେରିକୀୟ ସ୍ପିଡ ସ୍କେଟର ଏରିକ ହେଡେନଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ବିଜୟର ଅବିସ୍ମରଣୀୟ୍ତ କୃତିତ୍ୱ ।
କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକରେ ସର୍ବାଧିକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ବିଜୟର ଏହି ରେକର୍ଡ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି ଏରିକ୍ ହେଡେନ୍ଙ୍କ ନାମରେ ।
୧୯୮୪ରେ ତତ୍କାଳୀନ ଯୁଗୋସ୍ଲୋଭିଆ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସାରାୟେଭୋ ରେ ଆୟୋଜିତ ହେଇଥିଲା ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ।
ଗତ ଅଲିମ୍ପିକରେ ୯ ଗୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ତଥା ୭ଟି ଲେଖାଏଁ ରୌପ୍ୟ ଓ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ଜିଣି ସୋଭିଏତ ଋଷଠାରୁ ଅଳ୍ପକେ ପଛରେ ରହିଯାଇଥିବା ଜର୍ମାନୀ ଦଳ ଏହି ଅଲିମ୍ପିକରେ ୯ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ,୯ଟି ରୌପ୍ୟ ଓ ୬ଟି ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ହାସଲ କରି ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଦଖଲ କରିନେଲା।
ତେବେ ପୂର୍ବ ଜର୍ମାନୀର ମହିଳା ସ୍କେଟର କେରିନ ଇଙ୍ଗା ଦୁଇଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁଇଟି ରୌପ୍ୟ ଜିଣିବା ଘଟଣା ଥିଲା ସର୍ବାଧିକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ।
ତେବେ କାଲଗାରୀଠାରେ ସର୍ବାଧିକ ଉନ୍ନତ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲା ଫିନ୍ଲ୍ୟାଣ୍ଡ ଏବଂ ହଲାଣ୍ଡ ।
ପଶ୍ଚିମ ଜର୍ମାନୀ ଓ ପୂର୍ବ ଜର୍ମାନୀର ମିଶ୍ରଣ ଫଳରେ ମିଳିତ ଜର୍ମାନୀ ଦଳ ଏଥର ସର୍ବାଧିକ ସର୍ବାଧିକ ଦଳଭାବେ ଉଭାହେଇ ୧୦ଟି ଲେଖାଏଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୌପ୍ୟ ତଥା ୬ଗୋଟି ବ୍ରୋଞ୍ଜପଦକ ସହିତ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଦଖଲ କରିଥିଲା ।
ଅପର ପକ୍ଷରେ ସୋଭିଏତ ୟୁନିଅନର ବିଲୟ ପରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ରର ରାଜ୍ୟଗୋଷ୍ଠୀ ଦଳ ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷଥର ସକାଶେ ଅଲିମ୍ପିକରେ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣକରି ୯ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ, ୬ଟି ରୌପ୍ୟ ଓ ୮ଟି ବୋଞ୍ଜ ସହିତ ରହିଥିଲା ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନରେ ।
ନରୱେ ଦଳ ୯ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ୬ଟି ରୌପ୍ୟ ଓ ୫ଟି ବ୍ରୋଞ୍ଜ ସହ ରହିଥିଲା ତୃତୀୟ ସ୍ଥାନରେ ।
ଏହାପରେ ଚାରିବର୍ଷ ନୁହେଁ ବରଂ ଦୁଇବର୍ଷ ବ୍ୟବଧାନରେ ୧୯୯୪ରେ ଅଲିମ୍ପିକ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲା ନରୱେର ଲିଲେହାମଠାରେ।
ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳୀନ ତଥା ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକକୁ ଏକା ବର୍ଷରେ ଆୟୋଯିତ ନକରି ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇବର୍ଷର ବ୍ୟବଧାନ ରଖିବା ନିମନ୍ତେ ଅଲିମ୍ପିକ କମିଟିର ନିଷ୍ପତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ୧୯୯୪ରେ ଆୟୋଜିତ ହେଇଥିଲାଲିଲେହାମର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ।
ଏଥର ପଦକ ତାଲିକାରେ ଋଷଦଳ ୧୧ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ,୮ ରୌପ୍ୟ ଓ ୪ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ସହିତ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ହାସଲ କରିଥିବା ବେଳେ ଆୟୋଜକ ନରୱେ ୧୦ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ,୧୧ ରୋପ୍ୟ ଓ ୫ଟି ବ୍ରୋଞ୍ଜ ସହିତ ରହିଥିଲା ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନରେ।
ଋଷଦଳ ପକ୍ଷରୁ ସ୍କି ତାରକା ଲ୍ୟୁବୋଭ ଏଗୋରୋଭା ଏକାକୀ ତିନୋଟୃଇ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗୋଟିଏ ରୌପ୍ୟ ଜିଣି ତାଙ୍କର କ୍ୟାରିଅର ଅଲିମ୍ପିକ ପଦକ ସଂଖ୍ୟା ନଅ କୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ ।
୧୯୯୮ର ଅଲିମ୍ପିକ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଇଥିଲା ଉତ୍ତର ଜାପାନର ତୁଷାରାଚ୍ଛାଦିତ ନାଗୋନା ସହରରେ ।
ନରୱେର କ୍ରସକଣ୍ଟ୍ରି ସ୍କି ଖେଳର ତାରକା ବ୍ୟୋର୍ଣ୍ଣ ଡାହଲୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହାଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ମରଣୀୟ ଅଲିମ୍ପିକ।
ପୂର୍ବରୁ ଆଲବର୍ଟ ଭିଲେଠାରେ ୩ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ୧ଟି ରୌପ୍ୟ ତଥା ଲିଲେହାମଠାରେ ଦୁଇଟି ଲେଖାଏଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୌପ୍ୟ ହାସଲ କରିଥିବା ବ୍ୟୋର୍ଣ୍ଣ ଡାହଲୀ ନାଗୋନାଠାରେ ହାସଲ କରିଥିଲେ ଆଉ ତିନୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ତଥା ଗୋଟିଏ ରୌପ୍ୟ ପଦକ ।
ଏତଦ୍ୱାରା ତିନୋଟି ଅଲିମ୍ପିକରେ ଆଠୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ୧୨ଟି ପଦକ ହାସଲ କରି ସଫଳ ୱିଣ୍ଟର ଅଲିମ୍ପିଆନ ହେବାର ଗୌରବଲାଭ କରିଥିଲେ ବ୍ୟୋର୍ଣ୍ଣ ଡାହଲୀ।
ପ୍ରକୃତରେ ଏହାଥିଲା ଏହାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିବା ସର୍ବାଧିକ ବିବାଦୀୟ ଅଲିମ୍ପିକ କ୍ରୀଡା।
ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ସ୍ଥାନ ନିର୍ଣ୍ଣୟର ଦୁର୍ନୀତିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବିବାଦ ଲାଗିରହିଥିଲା।
ତେବେ ମହିଳା ଆଲ୍ପାଇନ ସ୍କିରେ କ୍ରୋଏସିଆର ୟାନିକା କୋଷ୍ଟେଲିଚ ତିନୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗୋଟିଏ ରୌପ୍ୟ ପଦକ ଜିଣି ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ସଫଳତମ ତାରକାରୂପେ ବିବେଚିତ ହେଇଥିଲେ।
୫୦ବର୍ଷର ବ୍ୟବଧାନ ପରେ କାନାଡାଦଳର ଆଇସ ହକି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଜିଣିବା ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ମରଣୀୟ ଘଟଣା।
ଗତ ଅଲିମ୍ପିକ ଭଳି ଏଥର ମଧ୍ୟ ୧୨ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ସହିତ ଜର୍ମାନୀ ପଦକ ତାଲିକାର ଶୀର୍ଷସ୍ଥାନ ମଣ୍ଡନ କରିଥିବା ବେଳେ,ଗତଥର ଭଳି ଏଥର ମଧ୍ୟ ନରୱେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନ ।
ଏଥିରେ ପୁରୁଷ ଆଲ୍ପାଇନ ସ୍କିରେ ଅଷ୍ଟ୍ରିଆର ରାଇକ ବେଞ୍ଜାମିନ, ବାୟାଥେଲନରେ ଜର୍ମାନୀର ମାଇକେଲ ଗ୍ରୀସ,ପୁରୁଷ କ୍ରସକଣ୍ଟ୍ରି ସ୍କିରେ ସ୍ୱିଡେନର ବ୍ୟୋର୍ଣ୍ଣ ଲୁଣ୍ଡ ଏବଂ ମହିଳା କ୍ରସକଣ୍ଟ୍ରି ସ୍କିରେ ଇସ୍ତୋନିଆର କ୍ରିଷ୍ଟିନା ସ୍ମିଗୁନ ଜିଣିଥିଲେ ଦୁଇଟି ଲେଖାଏଁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ।
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆୟୋଜକ ଚୀନ ସର୍ବାଧିକ ୫୧ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତିଥିବା ବେଳେ ଆମେରିକା ୩୬ଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପଦକ ସହ ମୋଟ ୧୧୦ଟି ପଦକ ପାଇ ତାଲିକାର ଶୀର୍ଷରେ ଥିଲା ।
କାନାଡାର ଭାଙ୍କୁଭରଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଇଥିବା ୨୦୧୦ ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ୮୨ଟି ଦେଶର ଅଢେଇହଜାରରୁ ଅଧିକ ପ୍ରତିଯୋଗୀ।
ପୂରୁଣା ଅଲମ୍ପିକ ବନ୍ଦ ହେବାର ପ୍ରାୟ ୧୫୦୦ ବର୍ଷପରେ ପିଏଅରେ କ୍ୟୁବେର ନାମକ ଜଣେ ଫରାସୀଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ ଏହାର ପୁନରୁଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲା ।
କ୍ୟୁବେରଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ୟାରିସରେ ପନ୍ଦରଟି ଦେଶକୁ ନେଇ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଅଧିବେଶନରେ ଏକ ସର୍ବସମ୍ମତ ପ୍ରସ୍ତାବ ଗୃହିତ ହୋଇଥିଲା ।
ପ୍ରସ୍ତାବ ଅନୁସାରେ ପୁରୁଣା ଗ୍ରୀକ ଆଦର୍ଶକୁ ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରଖି ପ୍ରତି ଚାରିବର୍ଷରେ ଥରେ ଅଲମ୍ପିକ ଖେଳ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ।
ପରମ୍ପରାକୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ ଗ୍ରୀସ ଦେଶର ଆଥେନ୍ସ ସହରର ସେହି ପ୍ରାଚୀନ କ୍ରୀଡ଼ାଙ୍ଗନର ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରାଯାଇ ୧୮୯୬ ମସିହାରେ ଆଧୁନିକ ଅଲମ୍ପିକ ଖେଳର ଶୁଭାରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିଲା ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଦସ୍ୟ ରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି ଅନୁରୂପରେ ନିଜସ୍ୱ ଅଲମ୍ପିକ କମିଟି ମାନ ଗଠନ କରି ଏହି ଖେଳରେ ଭାଗ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ଗ୍ରୀକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଅନୁସାରେ ଯିୟସଙ୍କ ପୁତ୍ର ହର୍କ୍ୟୁଲସ ଅଲିମ୍ପିଆ କ୍ରୀଡ଼ାଙ୍ଗନରେ ଖ୍ରୀ.ପୂ. ୭୭୬ରେ ଅଲମ୍ପିକ କ୍ରୀଡ଼ାର ଶୁଭାରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଗୋଟିଏ ଅଲମ୍ପିକ ଖେଳ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବାର ଠିକ ଚାରିବର୍ଷ ପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଲମ୍ପିକ ଖେଳଟି ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉଥିଲା ।
ଗ୍ରୀକବାସୀ ବହୁତ ଜାକଜମକ ସହକାରେ ଏହି କ୍ରୀଡ଼ାକୁ ନିୟମିତ ଭାବରେ ପରିଚାଳନା କରୁଥିଲେ ।
ଏପରିକି ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲାବେଳେ ବା ହେବାର ଥିଲେ ଏହି ଅଲମ୍ପିକ ଖେଳର ଅବଧି ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ବନ୍ଦ ରଖା ଯାଉଥିଲା।
ଏହା ପରେ ରୋମ ସମ୍ରାଟ ଥିଓଡୋସିଅସ-୧ ବଳପୂର୍ବକ ଏହି ଖେଳକୁ ବନ୍ଦ କରାଇ ଦେଇଥିଲେ।
ନିସନ୍ଦେହରେ ଅଲିମ୍ପିକ ହିଁ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱର ସର୍ବବୃହତ ତଥା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରୀଡ଼ା ମହୋତ୍ସବ ।
କ୍ରୀଡ଼ାର ଉତ୍କର୍ଷ,ପାରସ୍ପରିକ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା,ଏହାର ଲୋକପ୍ରିୟତା ଆଦି ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଅଲିମ୍ପିକ କ୍ରୀଡ଼ା ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାଠାରୁ ରହିଛି ଅନେକ ଆଗରେ ।
ସେଥିପାଇଁ ଅଲିମ୍ପିକ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଆକର୍ଷଣ ସବୁ ସମୟରେ ଉନ୍ମାଦିତ କରିଆସିଛି ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଦେଶର ପ୍ରତିଯୋଗୀମାନଙ୍କୁ ।
ତାହା ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ ହେଉ ବା ଶୀତକାଳୀନ ଅଲିମ୍ପିକ, ଏହାର ରୋମାଞ୍ଚ,ଏହାର ଉତ୍ତେଜନା ସବୁବେଳେ ସମାନ ।
୧୮୯୬ରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଆଧୁନିକ ଅଲମ୍ପିକର ସର୍ବପ୍ରଥମ ଖେଳ ଟ୍ରିପଲ ଜମ୍ପରେ ଆମେରିକାର ଜେମସ କନୋଲି ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତିଥିଲେ ।
କେଳୁଚରଣ ପୁରୀରେ ଥିବା ଶିଳ୍ପୀଗ୍ରାମ ରଘୂରାଜପୁରର ଏକ ଶିଳ୍ପୀ ପରିବାରରେ ୧୯୨୬ ମସିହା ଜାନୁଆରୀ ୮ ତାରିଖରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଗ୍ରାମରେ ଥିବା ବଳଭଦ୍ର ସାହୁଙ୍କ ଆଖଡ଼ାକୁ କେଳୁଚରଣ ବରାବର ଯାଉଥିଲେ ଓ ସେଠାରେ ଶିଖା ଯାଉଥିବା ଗୋଟିପୁଅ ନାଚ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ଥିଲେ ।
ସେ କେଳୁଚରଣଙ୍କୁ ଏଥିରୁ ନିବୃତ କରି, ପୁରୀରେ ମୋହନ ସୁନ୍ଦର ଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀଙ୍କ "କୁଞ୍ଜ ବିହାରୀ ରାସ ଲୀଳା" ଦଳରେ ଛାଡିଥିଲେ ।
ଏଠାରେ କେଳୁଚରଣ ନୃତ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଅଭିନୟ ସହିତ ମଞ୍ଚସଜ୍ଜା, ମେକ୍ ଅପ୍, ନୃତ୍ୟ ସଂଯୋଜନା ଆଦି ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଦଳ ବର୍ଷର ୬/୭ ମାସ ଗାଁ ଗାଁ ବୁଲି କୃଷ୍ଣଲୀଳା ଓ ପୁରାଣର ଅନ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନ ନୃତ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ପରିବେଷଣ କରୁଥିଲେ ।
ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ, ବନମାଳୀ, ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ଓ ଜୟଦେବ ଆଦିଙ୍କ ରଚନାରୁ "ବାଲ୍ୟଲୀଳା", "ମାନଭଞ୍ଜନ", "ରାଧା ପ୍ରେମାମୃତ", "ବିଦଗ୍ଧ ମାଧବ" ଆଦି ବିଷୟ ନୃତ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ପରିବେଷଣ କରାଯାଉଥିଲା ।
ନୃତ୍ୟ ସଂଯୋଜନା, ସଙ୍ଗୀତ, ମଞ୍ଚସଜ୍ୟା ଆଦୁ ସବୁ ମୋହନ ସୁନ୍ଦର ଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀଙ୍କଦ୍ୱାରା କରାଯାଉଥିଲା ।
ଏଠାରେ ସେ ଗୁରୁ ଅଗାଧୁ ମହାରଣାଙ୍କଠାରୁ ମୃଦଙ୍ଗ ଓ କ୍ଷେତ୍ରମୋହନ କରଙ୍କଠାରୁ ତବଲା ବଜେଇବା ଶିଖିଥିଲେ ।
ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏହି ଦଳରେ ଶିକ୍ଷାଗ୍ରହଣ ସହିତ କେଳୁଚରଣ, ଗୁରୁଙ୍କ ପାଇଁ ରୋଷେଇ, ବାସନ ମଜା ଭଳି ସେବା ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ କେଳୁଚରଣ ନିଜେ ଗୁରୁ ସାଜିଥିଲେ, ସେହି ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରାକୁ ଆବୋରୀ ଥିଲେ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଭାବରେ ମନେ କରୁଥିଲେ ।
କେଳୁଚରଣଙ୍କୁ ୨୮ବର୍ଷ ହେଲା ବେଳକୁ ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ପୁରୀରେ ସେମାନେ ମାହାରୀ ଓ ଗୋଟିପୁଅ ନୃତ୍ୟ ଉପରେ ଗବେଷଣା କରି, ସେ ସବୁକୁ ଆୟତ୍ତ କରି ନିଜସ୍ୱ ଏକ ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରି ପାରିଥିଲେ ।
କେଳୁଚରଣଙ୍କ ଭାଷାରେ "ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ମାହାରୀର ଭାବ ଓ ଗୋଟିପୁଅର ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗୀକୁ ନିଜର କରିଛି" ।
ପୁରୀରେ ସେମାନେ "ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ଏ" ଆନୁକୁଲ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରୁଥିଲେ ।
କ୍ରମେ କେଳୁଚରଣ ଆକାଶବାଣୀ କଟକର ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ତବଲା ଓ ମର୍ଦଳ ବାଦନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେତେବେଳ ଯାଏଁ କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ରର ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟର ସ୍ଥାନ ନଥାଏ ।
କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ରରେ ସେ ୧୫ ବର୍ଷ କାଳ ଓଡ଼ିଶୀ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରି ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ସୃଷ୍ଟି କରି ପାରିଥିଲେ ।
ଏ ସମୟରେ ସେ ସଂଯୁକ୍ତା ପାଣିଗ୍ରାହୀ, ମିନତି ମିଶ୍ର, ପ୍ରିୟମ୍ବଦା ମହାନ୍ତି ହେଜମାଦି ଆଦି ଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରୁଥିଲେ ।
ବିଭିନ୍ନ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷାଦାନ କରୁଥିଲେ ।
"ପଞ୍ଚପୁଷ୍ପା", "କୃଷ୍ଣ ଗାଥା", "ଗୀତ ଗୋବିନ୍ଦ", "ଊର୍ବଶୀ", "କୃଷ୍ଣ ଲୀଳା", "ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ", "କୋଣାର୍କ" ଆଦି କେଳୁଚରଣଙ୍କ ସେହି ସମୟରେ ନୃତ୍ୟ ସଂଯୋଜନା ।
କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ର ସହଯୋଗରେ ସେ ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ଦିରରେ ଖୋଦେଇ ହୋଇଥିବା ନର୍ତ୍ତକ/ନର୍ତ୍ତକୀମାନଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଉପରେ ଗବେଷଣା କରି, ସେଗୁଡିକୁ ନିଜ ନୃତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଆୟତ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ସେତେବେଳକୁ କେଳୁଚରଣଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ନୃତ୍ୟ ଶୈଳୀ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା ।
ପିତାଙ୍କ ଦେହନ ପରେ କେଳୁଚରଣଙ୍କୁ ରାସ ଲୀଳା ଦଳ ଛାଡି ଗାଁକୁ ଫେରିବାକୁ ପଡିଥିଲା ।
ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ ପାଇଁ ଏକ ପାନ ବରଜରେ ମୂଲିଆ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା ।
ତାଙ୍କ କଳାକାର ମନ ବିଦ୍ରୋହ କରିଥିଲା ଓ କିଛିଦିନ ପରେ ଗାଁ ଛାଡ଼ି କଟକ ଚାଲି ଆସିଥିଲେ ।
କଟକ ଆସି, ସେ କବିଚନ୍ଦ୍ର କାଳୀଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଓଡ଼ିଶା ଥିଏଟର୍ସରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ଏଠାରେ ଗୁରୁ ପଙ୍କଜ ଚରଣ ଦାସଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସି ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରତିଭାର ବିକାଶ ଘଟିଥିଲା ।
ପଙ୍କଜ ଚରଣଙ୍କ ସଂଯୋଜନାରେ ନୃତ୍ୟ ନାଟିକା "ଦେବୀ ଭସ୍ମାସୁର"ରେ "ନଟରାଜ" ଭୂମିକାରେ କେଳୁଚରଣ ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆସିଲେ ।
ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା କେଳୁଚରଣ-ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟାଙ୍କର ଯୁଗଳବନ୍ଦୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବିବାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜୋଡି ପ୍ରାୟ ସବୁ ପରିବେଷଣରେ ଏକାଠି ନୃତ୍ୟାଭିନୟ କରୁଥିଲେ ।
ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ବି ଦଳରେ ଥାଇ, କେଳୁଚରଣ ଗୁରୁ ଦୁର୍ଲଭ ଚନ୍ଦ୍ର ସିଂ, ଗୁରୁ ଦୟାଳ ଶରଣ ଆଦିଙ୍କଠାରୁ ଅଭିନୟ ନୃତ୍ୟ ଓ ବ୍ୟାକରଣରେ ଅଧିକ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିଥିଲେ ।
କ୍ରମେ ସେ ନିଜକୁ ଜଣେ ନର୍ତ୍ତକ, ବାଦକ ଓ ନୃତ୍ୟ ସଂଯୋଜକ ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ଅଶି ଦଶକ ବେଳକୁ, କେଳୁଚରଣ କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ର ଛାଡି, ଭାରତର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ଦିଲ୍ଲୀର ଗାନ୍ଧର୍ବ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, ମୁମ୍ବାଇର ନେସନାଲ ସେଣ୍ଟର ଫର ପରଫର୍ମିଙ୍ଗ ଆର୍ଟ୍ସ, କଲିକତାର ପଦାତିକ ନୃତ୍ୟ କେନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟତମ ଥିଲା ।
ବହୁ ବିଦେଶୀ ଶିଷ୍ୟ କଟକ ଆସି, କେଳୁଚରଣଙ୍କ ଘରେ ରହି ତାଙ୍କଠାରୁ ନୃତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ।
ଭାରତର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନ ସହ ଜାପାନ, ଜର୍ମାନୀ, ଋଷିଆ, ଫ୍ରାନ୍ସ, ଯୁକ୍ତରାଜ୍ୟ ଓ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ଆଦି ସ୍ଥାନରେ ସେ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ଭୁବନେଶ୍ୱରସ୍ଥିତ "ଓଡ଼ିଶୀ ଗବେଷଣା କେନ୍ଦ୍ର ସହିତ ପ୍ରାୟ ୧୦ ବର୍ଷ ଧରି ଜଡ଼ିତ ରହିଥିଲେ ।
ଏହି ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶୀ ନୃତ୍ୟ ବାବଦରେ ବହୁ ପ୍ରଲେଖନ ଆଦି କରି ଓଡ଼ିଶୀକୁ ପରପିଢି ପାଇଁ ସଂରକ୍ଷିତ କରିବା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
୧୯୯୫ ମସିହାରେ ଓଡ଼ିଶୀ ଗବେଷଣା କେନ୍ଦ୍ର ଛାଡିବା ପରେ, ସେ ନିଜସ୍ୱ ଅନୁଷ୍ଠାନ "ସୃଜନ"ର ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ।
ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଓଡ଼ିଶୀର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ମାନ୍ୟତା ପ୍ରଦାନ କରାଇବାରେ କେଳୁଚରଣଙ୍କର ପ୍ରମୂଖ ଭୂମିକା ରହିଥିଲା ।
ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶ ଅତୀତରେ ଅନେକ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଭୂମିକମ୍ପର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଛି ।
ଉଚ୍ଚ ତୀବ୍ରତା ବିଶିଷ୍ଟ ଏହି ଭୂମିକମ୍ପର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହେଉଛି ଭାରତୀୟ-ପ୍ଲେଟ, ଏସିଆ ଭିତରକୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପ୍ରାୟ ୪୭ ମି.ମି. ହାରରେ ପଶିଚାଲିଛି ।
ଭାରତର ଭୌଗଳିକ ପରିସଂଖ୍ୟାନ କହୁଛି ଯେ ପାଖାପାଖି ୫୪% ଭାଗ ଅଞ୍ଚଳ ଭୂମିକମ୍ପ ପ୍ରବଣ ।
ଭାରତୀୟ ଭୂମିକମ୍ପ ପ୍ରତିରୋଧ ଗଠନ କୋଡ଼ରେ 2002] ଥିବା ଭାରତର ନବୀନତମ ଭୂକମ୍ପୀୟ ମଣ୍ଡଳୀକରଣ ମାନଚିତ୍ର, ଭାରତରେ ଭୂମିକମ୍ପର ପ୍ରଭାବ ଅନୁସାରେ ଚାରି ପ୍ରକାରର ଭୂମିକମ୍ପୀୟ ମଣ୍ଡଳର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛି ।
ଅନ୍ୟ ଭାଷାରେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ଭାରତୀୟ ଭୂକମ୍ପୀୟ ମଣ୍ଡଳୀକରଣ ମାନଚିତ୍ର, ଭାରତକୁ ଚାରିଗୋଟି ଭୂକମ୍ପୀୟ ମଣ୍ଡଳରେ ବିଭକ୍ତ କରିଛି , ଏହା ଏହାର ପୂର୍ବ ମାନଚିତ୍ରଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଯେଉଁଥିରେ ଦେଶପାଇଁ ପାଞ୍ଚଟି କିମ୍ବା ଛ'ଟି ମଣ୍ଡଳ ରହୁଥିଲା ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ବ୍ୟବହୃତ ମଣ୍ଡଳୀକରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନୁଯାୟୀ ମଣ୍ଡଳ-୫ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭୂମିକମ୍ପ ପ୍ରବଣ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ମଣ୍ଡଳ-୨ ସବୁଠାରୁ କମ ଭୂମିକମ୍ପ ପ୍ରବଣ ଅଟେ ।
ୱେବସାଇଟରୁ ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ ନବୀନତମ ଭୂକମ୍ପୀୟ ମଣ୍ଡଳର ମାନଚିତ୍ର ମିଳିପାରିବ ।
ଭାରତୀୟ ମାନକ କୋଡ଼ ଦ୍ୱୟ ଗଠନ ପନ୍ଥା ଅନୁସରଣ କରେ : କମ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ବା ଭୟଙ୍କର ଭୂମିକମ୍ପ ଘଟଣା ଗୁଡିକରେ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଧ୍ୱଂସ ପାଇନଥିବ ।
ବାରମ୍ବାର ହେଉଥିବା ଭୂମିକମ୍ପ ଘଟଣା ଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଢାଞ୍ଚାର ଅଳ୍ପ କ୍ଷତି ହୋଇଥିବ ।
ମଣ୍ଡଳ-୫ରେ ଅଧିକ ବିପଦ ସଙ୍କୁଳ ମଣ୍ଡଳ ଯାହାକି ବା ତା'ଠାରୁ ଅଧିକ ତୀବ୍ରତା ବିଶିଷ୍ଟ ଭୂମିକମ୍ପଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥାଏ ।
ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରୀ ମାନେ, ଭୂମିକମ୍ପ ନିରୋଧ ଢାଞ୍ଚା ଗଢିବା ପାଇଁ ଏହି କାରକକୁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ।
ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚ କ୍ଷୟକ୍ଷତି ବିପଦ ମଣ୍ଡଳ କୁହାଯାଏ ଓ ଏଥିରେ ସମ୍ଭାବନା ଥିବା ଅଞ୍ଚଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ।
ଗଙ୍ଗୀୟ ସମତଳ ଅଞ୍ଚଳ ଓ ରାଜଧାନୀ ଦିଲ୍ଲୀ, ଜାମ୍ମୁ ଓ କାଶ୍ମୀର ଏହି ମଣ୍ଡଳ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣ୍ଡଳ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଭୂମିକମ୍ପର ପ୍ରଭାବ ସମ୍ପର୍କରେ ସୂଚନା ଦେଇଥାଏ ଓ ଏହା ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରଭାବିତ କ୍ଷେତ୍ରର ଅବଲୋକନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।
କାଶ୍ମୀର, ପଞ୍ଜାବ, ପଶ୍ଚିମ ଓ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ହିମାଳୟ, ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଭାରତୀୟ ଅଞ୍ଚଳ ଓ କଚ୍ଛ ଏହି ମଣ୍ଡଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଟନ୍ତି ।
ସାଧାରଣତଃ କିମ୍ବା ଶିଳା ଥିବା ଅଞ୍ଚଳଗୁଡ଼ିକ ଅଧିକ ଭୂମିକମ୍ପ ପ୍ରବଣ ଅଟନ୍ତି ।
ଖଣ୍ଡବିଖଣ୍ଡିତ ଉତ୍କଳର ଏକୀକରଣ ତଥା ଭାଷାଭିତ୍ତିରେ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଦେଶ ରୂପେ ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଆନ୍ଦୋଳନର ସୂତ୍ରପାତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଉକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉତ୍କଳଗୌରବ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଯେଉଁ କେତେଜଣ ମନିଷୀ ସହାୟତା କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାରାଜା ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜଦେଓ ଥିଲେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ।
ମଧୁସୂଦନ ଦାସଙ୍କ ବଳିଷ୍ଠ ନେତୃତ୍ୱରେ ସଂଗଠିତ ଏହି ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଯୋଗଦାନ କରି ଭାଷା ଭିତ୍ତିରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ ଗଠନରେ ସେ ସଚଳ ଯୋଗଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ଉତ୍କଳ ସମ୍ମିଳନୀର ପ୍ରଥମ ଅଧିବେଶନରେ ସଭାପତିତ୍ୱ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସମ୍ମିଳନୀର କଠୋର ପରିଶ୍ରମ ବଳରେ ୧୯୩୬ ଏପ୍ରିଲ ପହିଲାରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା ।
ମହାରାଜା ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ମାତୃଭୂମି ଓଡ଼ିଶାକୁ ଏପରି ପ୍ରାଣର ସହିତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ତାହା ତାଙ୍କର ସେହି ସମୟର ବତ୍କୃତାରୁ ଜଣାପଡ଼େ।
ସେ କହିଥିଲେ “ସ୍ୱଦେଶ ପ୍ରତି ଯେପରି ସ୍ନେହ, ସେହିପରି ମାତୃଭାଷା ପ୍ରତି ସ୍ନେହ କରିବା ଦରକାର।
ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଯେତେ ଦୂର ଉନ୍ନତି ହେବା କଥା ସେତେ ଦୂର ଉନ୍ନତି ହୋଇ ନାହିଁ ତଥାପି ଉତ୍କଳର ସାହିତ୍ୟାକାଶରେ ଉଜ୍ଜଳ ତାରକାର ଅଭାବ ନାହିଁ।
ରାଜକୁଳରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ, ନମ୍ର, ସାହସୀ ଓ ପରମ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ ।
ଧନ-ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟରେ ବଢ଼ି ରାଜ ସିଂହାସନରେ ବସି ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଦିନେ ହେଲେ ଦେଶବାସୀଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା ବୋଲି ମନେ କରୁନଥିଲେ ।
ସେ କହୁଥିଲେ, “ହିନ୍ଦୁ ହେଉ ଅଥବା ମୁସଲମାନ ହେଉ, କି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ କି ବୌଦ୍ଧ ବା ଅପର ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ହେଉ, ସମସ୍ତେ ଏକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନ।
ଶ୍ରୀରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜଦେଓ ଓଡ଼ିଶାର ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଜିଲ୍ଲାର ବାରିପଦାଠାରେ ଜନ୍ମିତ ଜଣେ ସୁଶାସକ ଓ ଭାଷା ଆନ୍ଦୋଳନର ପୁରୋଧା ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଏହି ସରଳ ପ୍ରକୃତି ଯୋଗୁଁ ସେ ସବୁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟପାତ୍ର ହୋଇଥିଲେ ।
ପ୍ରଜା ପାଳନ ରାଜାର ଧର୍ମ ଏ କଥା ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଖୁବ୍‌ ଭଲଭାବେ ଜଣାଥିଲା ।
ରାଜଦଣ୍ଡ ଧରିବା ପରେ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ରାଜନୀତି ଓ ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଭଲକରି ପଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲେ ।
ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଏକ ଆଦର୍ଶ ରାଜ୍ୟ କରି ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ ସେ ବରାବର ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ।
ଏହି ସମୟରେ ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା।
ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଓକିଲ ପଦରେ ନିଯୁକ୍ତି କରିଥିଲେ।
ପଣ୍ଡିତ ଗୋପବନ୍ଧୁ ସେତେବେଳେ ସକଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ପରମ ସଖା ରୂପେ ପରାମର୍ଶଦାତା ଥିଲେ ।
ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁତା ଥିଲାଯେ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କଲାବେଳେ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର, ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ନେଉଥିଲେ ।
ମୟୂରଭଞ୍ଜର ଅରଣ୍ୟ ସମ୍ପଦ ଓ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦର ସେ ପୁନର୍ମୂଲ୍ୟାୟନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅମଳରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଉପାୟରେ ଲୌହ ଉତ୍ପାଦନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
କାଠ, ପଥର, ମଠା, ଟସର ଶିଳ୍ପ ଆଦି ବିଷୟରେ ସେ ଯଥେଷ୍ଟ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କରି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଅର୍ଥ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ କଳକାରଖାନାମାନ ବସାଇଥିଲେ।
ସେ ରାଜଧାନୀ ବାରିପଦାରେ ଏକ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ ପୁସ୍ତକାଳୟ, ଡାକ୍ତରଖାନା ଆଦି ବହୁ ଲୋକ ହିତକର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଜମି ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ଓ ସ୍ୱତ୍ତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣରେ ଚାଷୀ ଓ କୃଷକ ଯେପରି ଉପକୃତ ହେବେ ସେ ଦିଗରେ ପ୍ରଗାଢ଼ ଉଦ୍ୟମ ଚଳାଇଥିଲେ।
ମାତ୍ର ୨୦ ବର୍ଷ ଶାସନ କାଳ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ପ୍ରଜାନୁରଞ୍ଜନ ରାଜା ହିସାବରେ ସେ ସମଗ୍ର ଭାରତରେ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଥିଲେ।
କେତେ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଏହି ଶାସନ ପ୍ରଣାଳୀ ଦେଖି ଇଂରେଜ ସରକାର ତାଙ୍କୁ “ମହାରାଜା” ଉପାଧି ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଥମେ ସେ ଚୀନ ପରିଭ୍ରମଣ କରି ତା’ପରେ ଜାପାନ, ଆମେରିକା ଓ ଇଂଲଣ୍ଡ ପ୍ରଭୃତି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ସେଠାରୁ ସବିଶେଷ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିବା ପରେ ତାହା କିଭଳି ଭାବରେ ଲୋକ ହିତକର କାର୍ଯ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରାଯାଇ ପାରିବ ସେ ଦିଗରେ ପ୍ରଗାଢ଼ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତତ୍କାଳୀନ ବଙ୍ଗ-ବିହାର-ଓଡ଼ିଶାର ଛୋଟ ଲାଟସାହେବଙ୍କ ସହାୟତାରେ ସେ ବିଦ୍ୟା ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ମୟୂରଭଞ୍ଜରୁ ଯାଇ କଟକରେ ଥିବା ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଭବନରେ ଗୁରୁ ବ୍ରେଟାମ୍‌ କିଡ଼େଲ୍‌ ସାହାବଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀର୍ଘ ୧୨ବର୍ଷ କାଳ ରହି ବିଦ୍ୟା ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ।
ସେ ଉଭୟ ଗୋବିନ୍ଦଚନ୍ଦ୍ର ମହାପାତ୍ର ଓ ମିଷ୍ଟର କିଡେଲ୍‌ଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ୧୮୮୮ ମସିହାରେ ରେଭେନ୍ସା କଲେଜିଏଟ୍‌ ସ୍କୁଲରୁ ଏଣ୍ଟ୍ରାନ୍ସ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଏହାପରେ ସେ ରେଭେନ୍ସା କଲେଜରେ ଏଫ.ଏ. ପଢ଼ି ପାଶ୍‌ କରିଥିଲେ।
ବି.ଏ. ପଢ଼ୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ସାବାଳକ ହୋଇ ରାଜଗାଦିରେ ବସିବାରୁ ସେ ବି.ଏ. ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ପାରିନଥିଲେ।
ତାଙ୍କର ଇଂରାଜୀରେ ବଡ଼ ଦକ୍ଷତା ଥିଲା, ଖେଳିବା ଏବଂ ଶିକାର କରିବାରେ ତାଙ୍କର ପିଲାଦିନୁ ପ୍ରିୟତା ଥିଲା ।
ସେକାଳର ମୟୂରଭଞ୍ଜ ରାଜ୍ୟର ସର୍ବାଙ୍ଗ ଉନ୍ନତି ଓ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ପ୍ରଗତି ନିମନ୍ତେ ସେ ଅନେକ କାମ କରିଯାଇଛନ୍ତି ।
ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଉପାୟରେ ଶାସନ ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ସେ ଷ୍ଟେଟ୍‌ କାଉନ୍‌ସିଲ୍‌ ଗଠନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସେଥିରେ ସେ ସରକାରୀ ଓ ବେସରକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କୁ ସଦସ୍ୟଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଜା ହିତକର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ କାଉନ୍‌ସିଲ୍‌ ମାଧ୍ୟମରେ ଆଇନର ସଂଶୋଧନ କରିଥିଲେ ।
ରାଜ୍ୟ ଶାସନର ସୁବିଧା ପାଇଁ ସେ ପ୍ରଥମ କରି ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟକୁ ୪ଟି ବିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଇଂରେଜ ଶାସନ ଢ଼ାଞ୍ଚାରେ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପୋଲିସ୍‌ ବିଭାଗରେ ନୂତନ ସଂସ୍କାର ଆଣିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଅମଳରେ ରାଜ୍ୟର ରାଜସ୍ୱ ୪ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଶାସନକୁ ସୁନିୟନ୍ତ୍ରିତ କରିବା ପରେ ରାଜସ୍ୱ ପରିମାଣ ୧୪ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାକୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା ।
ସେ ରୁପସାଠାରୁ ବାରିପଦା ଯାଏଁ ଏକ ନାରୋଗେଜ ରେଳପଥର ବିକାଶ କରାଇଥିଲେ, ଏଥିପାଇଁ ୬ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ବ୍ୟୟ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଏହାର ଶୁଭ ଉଦ୍‌ଘାଟନ ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ଛୋଟ ଲାଟସାହେବ ବାରିପଦା ଆସିଥିଲେ।
ଶାସନର ଅଳ୍ପ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟରେ ୫୦୦ମାଇଲ ରାସ୍ତା ନିର୍ମାଣ କରାଇଥିଲେ।
ରାଜକୋଷରୁ ୬ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ବ୍ୟୟ କରି ସେ ହଳଦିଆ ଓ ହଳଡିହଠାରେ ସେ ରାଜକୋଷ ପାଣ୍ଠିରୁ ୬ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ବ୍ୟୟରେ ଦୁଇଟି ଜଳ ଜଳଭଣ୍ଡାର ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଥିବା ଜଳପ୍ରପାତମାନଙ୍କରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍‌ ଉତ୍ପାଦନ କରିବା ପାଇଁ ସେ ପ୍ରୟାସୀ ହୋଇଥିଲେ ।
ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ ଏହାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଓ ସହୋଦର ହୋଇଥିବାରୁ ଦୁହେଁ ଓଡ଼ିଶାର ଉନ୍ନତି କଳ୍ପେ ଅନେକ ଜନହିତକର କାମରେ ହାତ ଦେଇଥିଲେ ।
ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା, ଓଡ଼ିଶାରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା ଓ ପ୍ରଶାସନିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶ୍ରୀରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ବହୁ ଉନ୍ନତି ସାଧନ କରିଯାଇଛନ୍ତି ।
ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଧନ ବ୍ୟୟ କରିଥିଲେ ଓ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟର ସଂଖ୍ୟା ୪୪ରୁ ୪୦୦କୁ ବୃଦ୍ଧି କରାଇଥିଲେ।
ତାଙ୍କ ଦେଇ ଓ ନାମରେ କଟକଠାରେ ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭେଷଜ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ ଜଣେ ଦେଶ ହିତୈଷୀ, ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଜନନାୟକ ଥିଲେ ।
ଓଡ଼ିଶାର ବହୁ ଲୋକ ହିତକର ଅନୁଷ୍ଠାନ ତାଙ୍କ ଅମୂଲ୍ୟ ଅବଦାନରେ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ମୃତିରେ ମହିମାମଣ୍ଡିତ ।
ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜଙ୍କର ଆଦର୍ଶ ଚରିତ୍ରବତ୍ତା, ସରଳତା, ନମ୍ରତା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବ ଓ ନିର୍ମଳ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ସର୍ବାଧିକ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
ଦି ଇମ୍ପେରିଆଲ ଗେଜେଟର ଅଫ ଇଣ୍ଡିଆଅନୁସାରେ ୧୯୦୧ ମସିହାରେ ଇଚ୍ଛାପୁର ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲା ଜମିଦାରୀ ତହସିଲ ଅନ୍ତର୍ଗତ ୩୦୦ ବର୍ଗ ମାଇଲର ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା।
ଚିକିଟି ବାହୁଡା ନଦୀଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତ ଏକ ଚାଷବାସର ଅଞ୍ଚଳ ଥିଲା ବେଳେ ଜରଦା ଓ ସୁଡଙ୍ଗୀ ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପାହାଡରେରେ ଭରପୁର ଥିଲା।
ଇଚ୍ଛାପୁର ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶା ଓ ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶର ସୀମାନ୍ତବର୍ତ୍ତୀ ଅଞ୍ଚଳ ଯାହାକି ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଏହା ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର ଅର୍ଥନୈତିକ ରାଜଧାନୀ ବ୍ରହ୍ମପୁରଠାରୁ ଅତି ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଆଞ୍ଚଳିକ ଚିକିତ୍ସା କେନ୍ଦ୍ର ଓ ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶ ବୈଦ୍ୟ ବିଧାନ ପରିଷଦ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଇଚ୍ଛାପୁର ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶ ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀକାକୁଲମ ଜିଲ୍ଲା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକ ପୌରପାଳିକା ତଥା ସଦର ମହକୁମା ଅଟେ ।
ଏହାର ଉତ୍ତର ଓ ପଶ୍ଚିମ ସୀମାରେ ଓଡ଼ିଶା, ଦକ୍ଷିଣରେ କଭିତି ମଣ୍ଡଳ ଏବଂ ପୂର୍ବରେ ବଙ୍ଗୋପସାଗର ଅବସ୍ଥିତ ।