polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଏହି ମହଲର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଲୁଟ୍ୟନ୍ସ ବେକାରରେ ଭଲ ଲଢେଇ କଲେ , କାରଣ ବାଇସରାୟ ହାଉସର ଦୃଶ୍ୟ , ସଡକର ଉଚ୍ଚା କୋଣ କାରଣରୁ ବାଧିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ କି, ଭବନର ତଳ ସ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲମ୍ବା ଢାଳରେ ସଡକ ଆସୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରାକି ଭବନର ଦୃଶ୍ୟରେ ବାଧିତ ନ ହେଉ , ଏବଂ ଦୂରରୁ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଢାଲ ଭବନର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଆହୁରି ବଧିତ କରିଥା'ନ୍ତା ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସ ଏହା ଜାଣିଥିଲେ କି, ଏହି ଢାଲ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଦୃଶ୍ୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତଃ ଦେଖେଇ ପାରିବ ନାହିଁ ।
୧୯୧୬ ମସିହାରେ ଇସ୍ପିରିୟଲ ଦିଲ୍ଲୀ ସମିତି ଲୁଟ୍ୟନ୍ସଙ୍କ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ଏହା ବୁଝିଲେ କି , ବେକର ସରକାରଙ୍କୁ ଖୁସି କରି ଏବଂ ପଇସା ବନେଇବାରେ ଅଧିକ ଲାଗିଥିଲା , ନାହିଁ କି ଭଲ ଶ୍ରେଣୀର ବାସ୍ତୁ ରୂପାଙ୍କନରେ ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବାରେ ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସ ଭାରତ ଏବଂ ଇଂଲଣ୍ଡରେ ୨୨ ବର୍ଷରେ ପାଖାପାଖି ପ୍ରତିବର୍ଷ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ , ଦୁଇ ସ୍ଥାନର ବାଇସରାୟ ଇମାରତ ତିଆରି କରିବା ହେତୁ ।
ତାଙ୍କୁ ଲର୍ଡ ଇଣ୍ଡିଗୋର ବଜେଟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କାରଣରୁ ଇମାରତର ଆକାରକୁ ବହୁ ଛୋଟ କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା ।
ଲର୍ଡ ଇଣ୍ଡିଗୋ ଯଦିଓ ଖର୍ଚ୍ଚ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ମୂଲ୍ୟ କମ କରିବାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ କି, କିଛି ନିଶ୍ଚିତ ମାତ୍ରାରେ ଇମାରତରେ ବୈଭବ ଦର୍ଶନ ହେଉ ।
କେନ୍ଦ୍ରରେ ଏକ ଉଞ୍ଚା ତାମ୍ର ଗୁମ୍ବଦ ରହିଛି , ଯାହା ସମଗ୍ର ଇମାରତରେ ଅଲଗା ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଏକ ଉଞ୍ଚା ଢୋଲାକାର କିମ୍ବା ବେଲଣା କାର ଢାଞ୍ଚ ଉପରେସ୍ଥିତ ରହିଛି ।
୧୯୧୩ ମସିହାରେ ଭବନର ଯୋଜନାରେ ଯାହା ଏହାର ଉଞ୍ଚା ଥିଲା , ତାହା ଲର୍ଡ ହାଡିଙ୍ଗଙ୍କଦ୍ୱାରା ବଢ଼ା ଯାଇଥିଲା ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସଙ୍କ ଅନୁସାରେ , ଏହି ରୂପ ରୋମର ପାନ୍ଥିରୁ ବାହାରିଛି , କିନ୍ତୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ଯେ କି, ତାହାର ର ପ୍ରେରଣାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି ।
ଏହି ଗୁମ୍ବଦକୁ ଘେରି ରହିଥିବା ଏକ ଦ୍ୱାର ମଣ୍ଡପ ତିଆରି ହୋଇଛି , ଯେଉଁଥିରେ ସମାନ ସ୍ଥିତି ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି , ଯାହା ଗୁମ୍ବଦକୁ ଉଠାଇଛି ଏବଂ ଏହି ସ୍ତମ୍ଭ ମାନଙ୍କ ମଝିରେ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ରହିଛି ।
ଏହା କାରଣରୁ ହିଁ, ଏହି ଗୁମ୍ବଦ ଯେ କୌଣସି କୋଣରୁ ଦେଖିବାଦ୍ୱାରା , ଯଦି ଗରମର ଟିକେ ଭି ଅନୁଭବ ମୌସମୀରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ତେବେ ପହଁରିବା ପରି ପ୍ରତୀତ ହୋଇଥାଏ ।
ବାହାର ଗୁମ୍ବଦର ରେନ ଫୋର୍ସଡ଼ କଂକ୍ରିଟ ସିମେଣ୍ଟରେ ନିର୍ମିତ ଗୁମ୍ବଦ, ୧୯୨୯ ମସିହାର ପାଖାପାଖି ନିଜର ଆକାର ନେବାରେ ଲାଗିଥିଲା ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସ ଭବନରେ କିଛି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରଭାବର ସମ୍ମିଶ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି , ଯେପରି ଉଦ୍ୟାନର କାନ୍ଥରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଷ୍ଟେଟ କକ୍ଷରେ ଦୁଇ ଆଲୋକ ଦାନ, ଯାହା ଚଷମା ପରି ପ୍ରତୀତ ହୋଇଥାଏ ।
ଏହି ଭବନ ସତର ବର୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସତର ବର୍ଷରେ ହିଁ ବ୍ରିଟିଶ ରାଜ୍ୟରେ ରହି ପାରିଲା ।
୧୯୪୭ ମସିହାରେ ଭାରତ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ରତା ପରେ, ତତ୍କାଳୀନ ବାଇସରାୟ ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ତତଃ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ଭାରତୀୟ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ପରେ ଏଠାରେ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଏହାର ନାମ ବଦଳ ହୋଇ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭବନ ହୋଇଗଲା ।
ଏହାର ଗୁମ୍ବଦ , ଲୁଟ୍ୟନ୍ସଙ୍କ ଅନୁସାରେ ରୋମାନ ପାନ୍ଥରୁ ପ୍ରେରିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇ ଥିଲା ।
ଏହା ମୂଳତଃ ମୋର୍ଯ୍ୟ ବଂଶରେ ତିଆରି ସାଞ୍ଚୀ ସ୍ତୁପ, ସାଞ୍ଚୀ, ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶରୁ ବ୍ୟୁତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ।
ଏହି ଭବନରେ ୭୦୦ ମିଲିୟନ ଇଟା ଏବଂ ୩.୫ ମିଲିୟନ ଘନ ଫୁଟ ପଥର ଖଞ୍ଜା ହୋଇଛି , ଯାହା ସହ ଲୁହାର ନ୍ୟୁନତମ ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଛି ।
ଏଥିରେ ବହୁତ ଗୋଲାକାର ପରାତ / କୁଣ୍ଡ ରୂପୀ ଘେର ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ଯାହା କି ଭବନ ଉପରେ ଲଗା ହୋଇଛି ।
ଏଠାରେ ପରମ୍ପରାଗତ ଭାରତୀୟ ଚଜ୍ଜେ ମଧ୍ୟ ରହିଛି , ଯାହା କି ଆଠ ଫୁଟ ଦ୍ୱାରରୁ ବାହାରକୁ ବହିରିଛି ଏବଂ ତଳେ ପୁଷ୍ପକୃତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ।
ଏହା ଭବନକୁ ସିଧା ସୂର୍ଯ୍ୟାଲୋକ ଝରକାରେ ପଡିବାଦ୍ୱାରା ଏବଂ ମୌସମୀରେ ବର୍ଷା ଜଳରୁ ଅଟକାଇ ଥାଏ ।
ଛାତ ଉପରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବହୁ ଛତା , ଭବନର ଛାତର ପର ଭାଗକୁ , ଯେଉଁଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ଗୁମ୍ବଦ ତିଆରି ହୋଇନାହିଁ , ସେଇଠାରେ ସପାଟ ଦୃଶ୍ୟ ହେବାରୁ ଅଟକାଇ ଥାଏ ।
ଲୁଟ୍ୟନ୍ସ ବହୁ ଭାରତୀୟ ଶୈଳୀର ନମୁନାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିଛନ୍ତି , ଯାହା ବହୁ ପ୍ରଭାବ ଶାଳୀ ହୋଇପାରିଛି ।
ଏଥିରୁ କିଛି ଅଛି, ବାଗରେ ତିଆରି ନାଗ, ସ୍ତମ୍ଭରେ ତିଆରି ଧ୍ୱଜ ହାତୀ ଏବଂ ଛୋଟ ସ୍ତମ୍ଭରେ ଚିତ୍ରିତ ବସିଥିବା ସିଂହ ।
ବ୍ରିଟିଶ ଶିଳ୍ପକାର ଚାର୍ଲସ ସର୍ଜିୟେଣ୍ଟ ଜୌଗର, ଯିଏ ନିଜଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ବହୁ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ମାରକ ପାଇଁ ଜଣା ଯା'ନ୍ତି , ସେ ହିଁ ବାହାର ଦ୍ୱାରରେ ତିଆରି ହାତୀମାନଙ୍କୁ ସଜେଇଥିଲେ ।
ଏହା ସହିତ ଜୟପୁର ସ୍ତମ୍ଭ ନିକଟର ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାସ ରିଲିଫ ମଧ୍ୟ ସେ ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ଏହି ମହଲରେ ୩୪୦ଟି କକ୍ଷ ରହିଛି ଏବଂ ଏହା ବିଶ୍ୱରେ କୌଣସି ରାଷ୍ଟ୍ରଧ୍ୟକ୍ଷର ଆବାସରୁ ବଡ଼ ହୋଇଥାଏ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ଭାରତର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି , ସେହି କକ୍ଷରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ , ଯେଉଁଠାରେ ବାଇଶରାୟ ରହୁଥିଲେ , ଅଥବା ସେ ଅତିଥି କକ୍ଷରେ ରହୁଥିଲେ।
ଭାରତର ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ ଗଭର୍ଣ୍ଣର "ଶ୍ରୀ ସୀ ରାଜଗୋପାଳଚାର୍ଯ୍ୟ"ଙ୍କୁ ଏଠାକାର ମୁଖ୍ୟ ଶୟନ କକ୍ଷ, ନିଜର ବିନୀତ ନମ୍ର ରୁଚି କାରଣରୁ ଅତି ଆଡମ୍ବର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗିଲା ଯାହା କାରଣରୁ ସେ ଅତିଥି କକ୍ଷରେ ରହିବାକୁ ଉଚିତ ମନକଲେ ।
ଏଠାକାର ମୁଗଲ ଉଦ୍ୟାନର ଗୋଲାପ ବାଟିକାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଗୋଲାପ ଲାଗିଥାଏ ଏବଂ ଏଠାକାର ଜନସାଧାରଣ ହେତୁ, ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଫେବୃଆରୀ ମାସରେ ଖୋଲିଥାଏ ।
ଏହି ଭବନର ମୁଖ୍ୟ କଥା ହେଲା, ଏହି ଭବନର ନିର୍ମାଣରେ ଲୁହାର ନଗଣ୍ୟ ପ୍ରୟୋଗ ହୋଇଛି ।
ବାଇସରାୟ ସ୍କନ୍ଧ ନିଜ ନିଜଉପରେ , ଏକ ଅଲଗା ଚାରୋଟି ଘର ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ନିଜର ଅଗଣା ରହିଛି ।
ଏହା ଏତେ ବଡ଼ ଅଟେ କି , ଭାରତର ପ୍ରଥମ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସାଦ"' ଏଠାରେ ନରହି , ପାହୁନା ସ୍କନ୍ଧରେ ରହିବାକୁ ପସନ୍ଦ କଲେ ।
ଏହି ପରମ୍ପରା ତାଙ୍କର ଅନ୍ତରାଧୀ କାରୀ ମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଅନୁଗାମିତ ହେଲା ।
ପ୍ରାସାଦର ମୁଖ୍ୟ ଭାଗର କେନ୍ଦ୍ରରେ , ମୁଖ୍ୟ ଗୁମ୍ବଦର ଠିକ ତଳେ ଦରବାର ଢାଲ ରହିଛି , ଯାହାକୁ ବ୍ରିଟିଶ କାଳରେ ରାଜଗାଦି କକ୍ଷ କୁହାଯାଉଥିଲା ।
ଏଠାକାର ସ୍ତମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ବାହାରର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ତମ୍ଭ ପରି ଅଟେ, ଉପରେ ଘଣ୍ଟି ଏବଂ ଖଡ଼ି ରେଖା ପରି ବୋର୍ଡର ରହିଛି ।
କକ୍ଷ ମଝିରେ ଏକ-ଦୁଇ ଟନ ଓଜନର ଲଗା ହୋଇଛି , ଯାହା ୩୩ ମିଟର ଉଞ୍ଚା ଛାତରୁ ଓହଳି ରହିଛି ।
ଏଥିରୁ ଦୁଇ ଷ୍ଟେଟ ଡ଼ାଇନିଂ କକ୍ଷ, ଗୋଟେ ଷ୍ଟେଟ ଉପର କକ୍ଷ ଏବଂ ଗୋଟେ ଷ୍ଟେଟ ପୁସ୍ତକାଳୟ ।
ଏକ ବୃହତ ଭୋଜନ କକ୍ଷ , ଏକ ବୈଠକ କକ୍ଷ, ବିଲିୟାର୍ଡ଼ କକ୍ଷ ଇତ୍ୟାଦି ରହିଛି ।
ଏଥିରୁ ଆଠ ସଙ୍ଗମର୍ମରର ସିଂହର ଜଳ ବେସିନରେ ପାଣି ଢାଳୁଥି ଯାହାବା ଅବସ୍ଥାରେ ତିଆରି ହୋଇଛି ।
ଏଥିରୁ ଏକ କକ୍ଷର ଖୋଲା ଛାତ ମଧ୍ୟ ଥିଲା , ଯାହାକି ପ୍ରଚୁର ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରକାଶ ଦେଇଥାଏ ।
ଭବନର ଠିକ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ମାର୍ଗ ନାରଙ୍ଗୀ ବଦରପୁର ବଜରିରେ ଘୋଡ଼ି ହୋଇଥିବା ସିଧା ଲୁହାର ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାର ରୂପୀ ଫାଟକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇ, ଯାହା କି ସେ ଫାଟକରୁ ହୋଇ, ଦୁଇ ସଚିବାଳୟରୁ ହୋଇ ଲାଲ କାନ୍ଥର ମଧ୍ୟରୁ ତଳକୁ ଆସିଥାଏ ଏବଂ ବିଜୟ ଚୌକ"ରୁ ହୋଇ, ରାଜପଥ କୁହାଯାଇଥାଏ ।
ଏହି ଭବନର ଦୂରର ଠିକ ମଝିରେ , ଏକ ପଥରର ଗୋଲାପୀ ଏବଂ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ସ୍ତମ୍ଭ ଠିଆ ହୋଇଛି , ଯାହା ବହୁ ଉଞ୍ଚା ଅଟେ ଏବଂ ସେଥିରେ ଜୟପୁରର ତତ୍କାଳୀନ ମହାରାଜାଙ୍କଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଏକ ଚାନ୍ଦିର ଶୁଭକମାନା ପ୍ରତୀକ ଏହି ସ୍ତମ୍ଭର ଉପରେ ଲାଗିଛି ।
ଏହି ସ୍ତମ୍ଭର ଉତ୍ତର ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ପଟେ, ତଳକୁ ପାହାଞ୍ଚରେ ଓହ୍ଲେଇ ଫୁଇ ରାସ୍ତା ପାଖାପାଖି ୨୦୦ ମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇଥାଏ ।
୨୦୦୪ ମାଇହାରେ ଅଶ୍ୱିନୀ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଜାତୀୟ ସବ ଜୁନିଅର ବାଳିକା ବେଡମିଣ୍ଟନର ବାଳିକା ଡବଲସ ଜିତିଥିଲେ ।
ସେହି ବର୍ଷ ସେ ଭାରତରେ ହେଇଥିବା କମନୱେଲ୍ଥ ଗେମରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳା ଦବଲ୍ସରେ ଜ୍ୱାଳା ଗୁଟ୍ଟାଙ୍କ ସହ ମିଶି ଡବଲସ ସ୍ୱର୍ଣ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଜାତୀୟ ଓ ଆନର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ସାଧାରଣତଃ ମହିଳା ଡବଲସ ଓ ମିକ୍ସ ଡବଲସରେ ଭାଗ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ଜ୍ୱାଳା ଗୁଟ୍ଟା ଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଯୋଡି ଅନେକ ଜାତୀୟା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପଦକ ପାଇଛନ୍ତି ଓ ଡବଲସ ମହିଳା ବିଭାଗରେ ସେମାନେ ଏକ ସଫଳ ଯୋଡି ଭାବରେ ଖାତି ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି ।
ସେମାନଙ୍କ ଯୋଡି କମନୱେଲ୍ଥ ଗେମରେ ସ୍ୱର୍ଣ ପଦକ ସହ ବିଶ୍ୱ ଚମ୍ପିଅଂଶିପ ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରୋଞ୍ଜ୍ଜ ପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ବିଶ୍ୱ ରେନୀକିଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କ ଯୋଡି ବହୁ କାଳ ଧରି ୨୦ ରେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ ମହିଳା ଯୋଡି ଭାବରେ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱ ବେଡମିଣ୍ଟନ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପଦକ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ପରବର୍ତୀ ବର୍ଷ ଲଣ୍ଡନ ଅଲିମ୍ପିକରେ କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଲିଗ ସ୍ତରର ପ୍ରଥମ ରାଉଣ୍ଡ ରେ ହାରି ଯାଇଥିଲେ ।
ପରେ ଉନ୍ନତ ଖେଳ ଖେଳି ମେଚଗୁଡ଼ିକ ଜିତିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ବଷଟ ମାତ୍ର ୧ ପଏଣ୍ଟ ପାଇଁ ପରବର୍ତୀ ପଦକ ପର୍ଯ୍ୟାୟକୁ ଯାଇ ପାରିନଥିଲେ ।
ଆଇ ଏସ୍ ଧିଲୋଂଙ୍କ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ଭାଙ୍ଗରା ପଞ୍ଜାବୀ ସାମରିକ ନୃତ୍ୟ 'ବାଗା' ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ।
ତଥାପି ମଝାର ଲୋକନୃତ୍ୟ ସିଆଲକୋଟରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଓ ଗୁଜରନୱାଲା, ଶେଖପୁର, ଗୁଜରାଟ ଓ ଗୁରଦାସପୁର ପ୍ରଭୃତିରେ ଆଦର ପାଇଥିଲା ।
ଭାଙ୍ଗରାର ପାରମ୍ପରିକ ଶୈଳୀ, ଯାହା ସିଆଲକୋଟର ଗାଁରେ ନୃତ୍ୟ କରାଯାଇଥାଏ, ତାହାକୁ ସାଧାରଣ ମାପକ ଭାବେ ଧରାଯାଏ ।
ଯଦିଓ ପାରମ୍ପରିକ ଭଙ୍ଗରା ନୃତ୍ୟ କରାଯାଉଥିବା ମୁଖ୍ୟ ଜିଲ୍ଲାଗୁଡ଼ିକ ପାକିସ୍ତାନର ପଞ୍ଜାବରେ ଅଛି, ତେବେ ଭାରତରେ ଥିବା ପଞ୍ଜାବର ଗୁରଦାସପୁର ଜିଲ୍ଲା ଓ ହୋସିଆରପୁର ଜିଲ୍ଲାରେ ପାରମ୍ପରିକ ଭାଙ୍ଗରାର ସମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ରୂପକୁ ବଜାୟ ରଖାଯାଏ ।
ଋତୁଭିତ୍ତିକ ନୃତ୍ୟ ହେତୁ, ପାରମ୍ପରିକ ଭାଙ୍ଗରା ବୈଶାଖୀ ପର୍ବର ମାସରେ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ ।
ଶସ୍ୟ କଟାଯିବା ଓ ବୈଶାଖୀ ପର୍ବ ପାଳନ ପରେ ଭାଙ୍ଗରା ନୃତ୍ୟ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଭାବେ ଏକୁଟିଆ ପାଳନ କରାଯାଏ ।
୧୯୫୦ରେ ଭାରତୀୟ ପଞ୍ଜାବରେ ପାରମ୍ପରିକ ନୃତ୍ୟ ମୁକ୍ତ ଭାଙ୍ଗରାର ଉନ୍ନତି ହେଲା ଯାହାକୁ ପଟିଆଲାର ରାଜା ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା କରିଥିଲେ, ଯେ ୧୯୫୩ ମସିହାରେ ଏକ ମଞ୍ଚ ଅଭିନୟ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ ।
ଏଇ ଶୈଳୀର ପ୍ରଥମ ଆଖିଦୃଶିଆ ଉନ୍ନତି ସୁନାମର ଦୀପକ ପରିବାରର ଭାଇମାନଙ୍କ ଏକ ନୃତ୍ୟଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ବାଜା ବାଦକ ଭନା ରାମ ସୁନାମିଙ୍କଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା ।
ପାରମ୍ପରିକ ଭାଙ୍ଗରା ନୃତ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି ମଞ୍ଚ ଅଭିନୟରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ପାରମ୍ପରିକ ଭାଙ୍ଗରା ଛାନ୍ଦକୁ ଏକାଠି କରିଥିଲା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ପଞ୍ଜାବୀ ନୃତ୍ୟ ଲୁଡ୍ଡି, ଝୁମାର, ଧମାଲ ଓ ଘମ ଲୁଡ୍ଡିର ପାଳିକୁ ମିଶାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ।
ପଞ୍ଜାବୀ ଲୋକ ସଙ୍ଗୀତ ବୋଲିଆନର ଗାଇବା ଶୈଳୀ ମଧ୍ୟ ମାଲୱାଇ ଗିଢାରୁ ଅଣାଯାଇଛି ।
ଏହାର ସମତଳ ଭୂମି ପଞ୍ଜାବ ସମତଳ ଭୂମି ସହ ସମାନ ହୋଇଯାଇଛି ଏବଂ ଏହି ନୃତ୍ୟ ସହ, ଅନ୍ୟ ପଞ୍ଜାବୀ ଲୋକନୃତ୍ୟ ଯଥା: ଗିଢା ଓ ଲୁଡି ପ୍ରଭୃତି ସହ ଏକାଠି ହୋଇଯାଇଛି ।
ପଞ୍ଜାବୀ ଭାଷାର ପ୍ରଭାବ ଯେତେବେଳେ ଜମ୍ମୁରେ ଲୋକମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ।
କାରଣ ଏହା ପଞ୍ଜାବୀ ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଛି ଓ ପଞ୍ଜାବ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧ ଭାଗ କରେ ।
ପାରମ୍ପରିକ ନୃତ୍ୟମୁକ୍ତ ଭାଙ୍ଗରା ପ୍ରଥମେ ୧୯୫୪ ମସିହାରେ ସାଧାରଣତନ୍ତ୍ର ଦିବସ ପାଳନ ଅବସରରେ ଜାତୀୟ ସ୍ତରର ମଞ୍ଚରେ ପରିବେଷଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ଶୈଳୀର ନୃତ୍ୟ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହେଲା ଓ କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ଭାରତରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ୧୯୦ ମସିହା ବେଳକୁ ଏକ ସାଧାରଣ ମାପକରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଜାଇଥିଲା ।
ଏହାପରେ ଏହି ନୃତ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପଞ୍ଜାବୀ ପ୍ରବାସୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ବ୍ୟାପିଥିଲା ।
୧୯୪୭ରେ ପଞ୍ଜାବ ଅଞ୍ଚଳ ଭାଗ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱାସର ପୁରୁଷମାନେ ଏକାଠି ଭାଙ୍ଗରା ନାଚିଥିଲେ ।
ତଥାପି ୧୯୪୭ ପରେ ବହୁତ ଲୋକ ନୂଆ ରାଷ୍ଟ୍ର ପାକିସ୍ତାନ ଓ ଭାରତ ମଧ୍ୟରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହୋଇଗଲେ ।
ତେବେ ଶିଖ ଓ ହିନ୍ଦୁ ଅଭ୍ୟାସକାରୀମାନେ ଭାରତୀୟ ପଞ୍ଜାବକୁ ଫେରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାରମ୍ପରିକ ନୃତ୍ୟ ମୁକ୍ତ ଭାଙ୍ଗରାଅ ଉନ୍ନତି ହେଲା ।
ଭାଙ୍ଗରା ; ଉଚ୍ଚାରଣ ) ଶବ୍ଦ ପଞ୍ଜାବ ଅଞ୍ଚଳର 'ମଝାରେ ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିବା ଏକ ପାରମ୍ପରିକ ନୃତ୍ୟକୁ ବୁଝାଇଥାଏ, ଯାହା ଭାରତର ପଞ୍ଜାବରୁ ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିବା ପାରମ୍ପରିକ ଭାଙ୍ଗରାଠାରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଭାଙ୍ଗରା ପ୍ରବାସୀ ପଞ୍ଜାବୀଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତ କରାଯାଇଅଛି ।
ଆଞ୍ଚଳିକ ଗୀତ ଅନୁସାରେ ବାଜା ବଜାଯାଏ ଓ ଏହା ସହିତ ମଝାର ବିଶିଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳିକ ସଙ୍ଗୀତ ଢୋଲା ମଧ୍ୟ ବୋଲାଯାଏ ।
ପାରମ୍ପରିକ ଭାଙ୍ଗରା ବର୍ତ୍ତମାନ ଅମଳ ଋତୁ ଛଡା ଅନ୍ୟ ପର୍ବ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରାଯାଏ ।
ଏମାନଙ୍କୁ ବ୍ଲାକ୍‌ କ୍ୟାଟ୍‌ କମାଣ୍ଡୋ, ନ୍ୟାସନାଲ ସିକ୍ୟୁରିଟି ଗାର୍ଡ ଏବଂ ଏନ୍‌ଏସ୍‌ଜି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ।
ଏଥିରେ ସାମିଲ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ସେନା ଏବଂ ଅର୍ଦ୍ଧସାମରିକ ବାହିନୀରୁ ଚୟନ କରାଯାଏ ବଛା ବଛା ଯବାନ ।
ସେନାର ଯବାନଙ୍କୁ ଅନ୍ତତଃ 3 ବର୍ଷ ଓ ଅର୍ଦ୍ଧସାମରିକ ବାହିନୀର ଯବାନ ନ୍ୟୁନତମ 5 ବର୍ଷ ତାଲିମ ନେଇଥିଲେ ଏନ୍‌ଏସ୍‌ଜିରେ ତାଲିମ ପାଇବା ଲାଗି ଯୋଗ୍ୟ ବିବେଚିତ ହୁଅନ୍ତି ।
ପୂର୍ବତନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧିଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ 1984ର ବ୍ଲୁ-ଷ୍ଟାର ଅପରସେନ ଯୋଗୁଁ ପ୍ରଥମେ ଚର୍ଚ୍ଚାକୁ ଆସିଥିଲା ଏନ୍‌ଏସ୍‌ଜି ।
ଏହାର ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣର ପ୍ରତିରୋଧ, କମ୍ବାଟ୍‌ ଅପରେସନ ବା ସ୍ପେଶାଲ୍‌ ଅପରେସନକୁ ସଫଳତାର ସହ ଶେଷ କରିବା ।
ଏନ୍‌ଏସ୍‌ଜିର ମୁଖ୍ୟ ବା ମହାନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଭାବେ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଥାନ୍ତି ଭାରତୀୟ ପୋଲିସ ସେବାର ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ଅଧିକାରୀ ।
ଏମାନଙ୍କୁ ନିୟୋଜିତ କରାଯାଏ ଭିଆଇପି, ଭିଭିଆଇପି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ବନ୍ଧକଙ୍କୁ ମୁକୁଳାଇବା ଅପରେସନ୍‌, ଗୁରୁତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନର ସୁରକ୍ଷା ତଥା ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣକୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିବା କାମରେ ।
ଏସବୁ ଅର୍ଦ୍ଧସାମରିକ ବାହିନୀ ହେଉଛି ସିଆର୍‌ପିଏଫ୍‌. ଆଇଟିବିପି, ଆର୍‌ଏଏଫ୍‌, ବିଏସ୍‌ଏଫ୍‌ ।
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଏନ୍‌ଏସ୍‌ଜିରେ କାମ କରିବା ପରେ ଏମାନେ ନିଜ ମୂଳ ବାହିନୀକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତି ।
12 ସପ୍ତାହରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲୁଥିବା ଏହି କଠିନ ଟ୍ରେନିଂରେ କଠୋର ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ ।
ପୁଣି ଫାୟାରିଂ ତାଲିମର ପରୀକ୍ଷାରେ 25 ସେକେଣ୍ଡରେ 14ଟି ବିଭିନ୍ନ ଟାର୍ଗେଟ୍‌କୁ ସଫଳତାର ସହ ଭେଦ କରିବାକୁ ହୁଏ ।
ଏନ୍‌ଏସ୍‌ଜି ଡିଜିଙ୍କ ସହ ଭାରତୀୟ ପୋଲିସ୍‌ ସର୍ଭିସ୍‌ର ଆଇଜି ପାହ୍ୟର 4 ଅଧିକାରୀ ଡେପୁଟି ଭାବେ କାମ କରିଥାନ୍ତି ।
ଆରବ ସାଗର, ଭାରତ ମହାସାଗରର ଉତ୍ତର ଭାଗର ଏକ ଅଂଶ, ଯାହାକି ଉତ୍ତରରେ ପାକିସ୍ତାନ ଓ ଇରାନ, ପଶ୍ଚିମରେ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ସୋମାଲିଆ ଓ ଆରବ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ପୂର୍ବରେ ଭାରତଦ୍ୱାରା ଘେରି ହୋଇ ରହିଛି ।
ଏହି ସମୁଦ୍ରଟିର ଐତିହାସିକ ନାମକରଣ ଅନୁସାରେ ଇରିଟ୍ରିଆନ୍ ସାଗର ଏବଂ ଫାରସୀ ସାଗର ନାମରେ ନାମିତ ହୋଇଛି ।
ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଆଡେନ୍ ଉପସାଗର, ଆରବ ସାଗର ଦେଇ ଲାଲ ସମୁଦ୍ର ସ‌ହିତ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଛି ।
ମୁମ୍ବାଇର ଜବାହାରଲାଲ ନେହେରୁ ବନ୍ଦର, କରାଚି ବନ୍ଦର ଓ ପାକିସ୍ତାନର ଗ୍ୱାଦାର ବନ୍ଦର ଏବଂ ଓମାନର ସାଲାଲା ବନ୍ଦର ଭଳି ପ୍ରମୁଖ ସାମୁଦ୍ରିକ ବନ୍ଦରମାନ ଆରବ ସାଗର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।
ଆରବ ସାଗରରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜରୁରୀ ବନ୍ଦର ହେଲା, କାଣ୍ଡଲା ବନ୍ଦର ଏବଂ ଗୋଆର ମୋର୍‌ମୁଗାଓ ବନ୍ଦର ।
ଆରବ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପ୍ରମୁଖ ଦ୍ୱୀପମାନ ହେଲେ, ୟେମେନର ସୋକୋତ୍ରା, ଓମାନର ମାସିରାଃ ଦ୍ୱୀପ, ପାକିସ୍ତାନର ଅସ୍ତଳ ଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ଭାରତର ଆନ୍ଦ୍ରୋତ୍ତ ।
ଆରବ ସାଗରର ଉପକୂଳବର୍ତ୍ତୀ ଅଞ୍ଚଳ ରହିଥିବା ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ହେଲା: ସୋମାଲିଆ, ଜିବୁତୀ, ୟେମେନ, ଓମାନ, ଇରାନ, ପାକିସ୍ତାନ, ଭାରତ ଏବଂ ମାଳଦ୍ୱୀପ ।
ଆରବ ସାଗର ଉପକୂଳରେ ଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ସ‌ହରଗୁଡ଼ିକ ହେଲା: ମୁମ୍ବାଇ, ସୁରାଟ, କରାଚୀ, ଗ୍ୱଦର, ପାସ୍‌ନୀ, ଓର୍‌ମରା, ଆଡେନ୍, ମୁସ୍କଟ୍, କେଟି ବନ୍ଦର, ସାଲାଲାଃ, ଡୁକୁମ୍, ତ୍ରୀଭନ୍ଦ୍ରମ ।
ଆରବ ସାଗରର ଦୁଇଟି ଶାଖା ହେଉଛି- ବାବ୍-ଏଲ୍-ମନ୍‌ଦେବ ପ୍ରଣାଳୀ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଲାଲ ସାଗର ସ‌ହିତ ମିଶିଥିବା ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମର ଆଡାନ୍ ଉପସାଗର ଏବଂ ଫରାସୀ ଉପସାଗର ସ‌ହ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମର ଓମାନ ଉପସାଗର ।
ଭାରତୀୟ ଉପକୂଳରେ ଥିବା ଆରବ ସାଗରର ଦୁଇଟି ଉପସାଗର ହେଲା- ଖମ୍ବାତ୍ ଉପସାଗର ଏବଂ କଚ୍ ଉପସାଗର ।
ଆରବ ସାଗରରେ ମିଶୁଥିବା ନ‌ଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ନ‌ଦୀ ହେଉଛି ସିନ୍ଧୁ ନ‌ଦୀ ।
ଉତ୍ତରରେ: ପାକିସ୍ତାନର ଉପକୂଳ ଜିୱାନୀ ଏବଂ ଆରବିଆର ପୂର୍ବ କେନ୍ଦ୍ର, ରାସ୍-ଏଲ୍-ହଡ୍ ସ‌ହ ଯୋଗ କରୁଥିବା ରେଖା ।
ସୁଜିତ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଜଳ ସର୍ବେକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥା ଆରବ ସାଗରର ନିମ୍ନଲିଖିତ ପରିସୀମା ଦର୍ଶାଇଥିଲେ:
ମଧ୍ୟମ ଯୁଗରୁ ଚାଲି ଆସିଥିବା ସତୀ, ଯାଉହାର, ଦେବଦାସୀ ପରମ୍ପରା ସବୁ ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ଉଚ୍ଛେଦ କରାଯାଇଛି ।
ତେବେ ଆଜି ମଧ୍ୟ କେତେକଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଥିବାର ଜଣାପଡେ ।
ଏହି ନିର୍ଦୟ ପ୍ରଥା ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରାୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିଲୁପ୍ତ ହେଇଯାଇଛି ।
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବିଧବା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଚିଟାରେ ଜୀବନ୍ତ ଦହନ କରାଯାଉଥିଲା ।
ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଧବା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସଂପ୍ରଦାୟର ଲୋକେ ଜୋର- ଜବରଦସ୍ତି କରି ଚିଟା ନିଆରେ ଜାଳି ଦଉଥିଲେ ।
ଏହାକୁ ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏଥିପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଉଥିଲା ।
ବିଦେଶୀ ଆକ୍ରମଣ ପରେ ଭାରତରେ ଏହି ପ୍ରଥା ଅଧିକ ପ୍ରଚାଳନ ହେଇଥିଲା, କାରଣ କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଧବାମାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଦେଶୀମାନେ ଯୌନ ଶୋଷଣ, ବଳତ୍କାର ମଧ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
୧୯୮୭ ମସିହାରେ ରାଜସ୍ଥାନରେ ' ରୂପ କଂବାର " ମାମଲା ପରେ ସରକାର ଏକ କମିଶନ ଗଠନ କରି ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରାକରଣ ପାଇଁ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ କରିଥିଲେ ।
କିଛି ଦୃଢ଼ମନା ମହିଳା ସାହିତ୍ଯ ରାଜନୀତି, ଶିକ୍ଷା ଆଦି ପରିସରରେ ନିଜର ଉତ୍କର୍ଷତା ପ୍ରତିପାଦନ କରିଥିଲେ ।
" ରାଜିୟା ସୁଲତାନ " ଏକମାତ୍ର ମହିଳା ଥିଲେ ଯେ ଦିଲ୍ଲୀ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସଫଳ ଭାବରେ ଶାସନ କରିଥିଲେ ।
୧୫୬୪ ମସିହାରେ ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟ ଆକବରଙ୍କ ସେନାପତି ଅସଫ ଖାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିହତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଗଣ୍ଡ ମହାରାଣୀ ଦୁର୍ଗାବତୀ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ୧୫ ବର୍ଷ କାଳ ଶାସନ କରିଥିଲେ ।
୧୫୯୦ ଦଶକ ରେ" ଚାନ୍ଦ ବିବି "ଅହମଦନଗର ରାଜ୍ୟକୁ ମୋଗଲ ଆକ୍ରମଣରୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହ ପ୍ରତିରକ୍ଷ୍ୟା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଏପରିକି ସମ୍ରାଟ ଜାହାଙ୍ଗୀରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ନୁର ଜାହାନ ମଧ୍ୟ ଶାସନରେ ନିଜେ ନଥାଇ ମଧ୍ୟ ଅଖଣ୍ଡ ରାଜନୈତିକ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ ।
ମୋଗଲ ରାଜକନ୍ୟା ଜହାନାରା ଓ ଜେବୁନନିଶା ତାଙ୍କର କବି ପ୍ରତିଭା ପାଇଁ ବିଖ୍ୟାତ ଥିଲେ ।
ଶିବାଜିଙ୍କ ମାଁ " ଜିଯାବାଇ " ମଧ୍ୟ ଜଣେ ମହିଳା ଯୋଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଶଶକ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପରି ଆହୁରି ଅନେକ ମହିଳା ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପାରଦର୍ଶିତା ହାସଲ କରିଥିବାର ଇତିହାସରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି ।
ବିଗତ ସହସ୍ରାବ୍ଦୀ ଧରି ଭାରତୀୟ ମହିଳାମାନଙ୍କ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଅନେକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଛି ।
ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀ, ସ୍ୱାଧୀନତା, ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତିରେ ବହୁ ଉତ୍ଥାନ ପତନ ଘଟିଛି ।
ଅତି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଗ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥିତିରେ କ୍ରମାଗତ ଅବନତି ଘଟିଥିଲା ।
ତେବେ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଅନେକ ଉଦାରବାଦୀ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକଙ୍କ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଫଳରେ ସେମାନେ ଅନେକ ଅଧିକାର ପାଇଲେ ଓ ଅନେକ କୁସଂସ୍କାରକୁ କାଳ କ୍ରମେ ଦୂରେଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଫଳରେ ଆଧୁନିକ ଭାରତରେ ମହିଳାମାନେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି, ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ, ଲୋକ ସଭାର ବାଚସ୍ପତି, କେନ୍ଦ୍ରମନ୍ତ୍ରୀ, ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜ୍ୟପାଳ, ବିଭିନ୍ନ କମ୍ପାନୀର ପରିଚାଳନା ମୁଖ୍ୟ ତଥା ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର, ଯଥା କ୍ରୀଡ଼ା, ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ କୂଟନୀତି ରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ହେଇପାରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରାଚୀନ ବେଦିକ କାଳରେ ଭାରତୀୟ ମହିଳାମାନେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଧିକାର ପ୍ରାପ୍ତ ହଉଥିବା କଥା ଭାରତୀୟ ବେଦରୁ ପ୍ରମାଣ ମିଳେ ।
ପତଞ୍ଜଳି ଓ କାତ୍ୟାୟନଙ୍କ ପରି ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ୟାକରଣ ବିଷାରଦଙ୍କ ଲେଖାରୁ ଜଣାପଡେ ଯେ ବୈଦିକ ସମୟରେ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପରି ବିଦ୍ୟା ଲାଭ କରୁଥିଲେ ।
ଋଗ ବେଦର ଶ୍ଳୋକରୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ହୁଏ ଯେ ସେ କାଳରେ ମହିଳାମାନେ ଉପଯୁକ୍ତ ବୟସରେ ବିବାହ କରୁଥିଲେ ଓ ନିଜ ପସନ୍ଦର ପଟି ପାଉଥିଲେ ।
ସେ କାଳରେ ସ୍ୱୟଂବର ପ୍ରଥାଦ୍ୱାରା ମହିଳାମାନେ ନିଜ ପସନ୍ଦର ବର ଚୟନ କରିବା ବିଧି ରହିଥିଲା ।
ଋଗ ବେଦ ଓ ଉପନିଷଦମାନଙ୍କରେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ " ଗାର୍ଗୀ ଓ " ମୈତ୍ରେଇ "ଙ୍କ ପରି ଅନେକ ସାଧ୍ୱୀ ତଥା ବିଦ୍ୱାନ ମହିଲା ଥିବା କଥା ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି ।
ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ସମୟରେ ବ୍ରିଟିଶମାନେ ଭାରତର ଅନେକ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର ପାଇଁ " " ନାମକ ଏକ ଚକ୍ରାନ୍ତ ମୂଳକ ନିୟମ ପ୍ରଣୟନ କରି ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ବିନା ପୁରୁଷ ସନ୍ତାନରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କାଲେ ସେହି ରାଜ୍ୟ ବ୍ରିଟିଶ ସାମ୍ଭ୍ରାଜୀରେ ସିଧା ସଳଖ ମିଶ୍ରଣ ପାଇଁ ନିୟମ କଲେ ।
ଏହି ନିୟମ ବିରୁଦ୍ଧରେ କରଣତକର କିତ୍ତୁର ରାଜ୍ୟର ମହାରାଣୀ ସସଶ୍ର ବିଦ୍ରୋହ କରି ଥିଲେ ।
ଭିକାଜି କାମା, ଡାଃ ଆନି ବେଶାନ୍ତ, ପ୍ରୀତି ବାଡେଲାଲ, ବିଜୟଲକ୍ଷ୍ମୀ ପଣ୍ଡିତ, ରାଜକୁମାରୀ ଅମୃତ କୌର, ସୁଚେତା କୃପାଳନୀ, ଅରୁଣା ଆସଫ ଅଲି, କସ୍ତୁରବା ଗାନ୍ଧୀ ଓ ଆହୁରି ଅନେକ ନହିଲା ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଝାସ ଦେଇ ଅନେକ ତ୍ୟାଗ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ ।
ଏପରିକି ନେତାଜୀ ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଷଙ୍କ ଝାନସୀ ରେଜିମେଣ୍ଟରେ କେବଳ ମହିଳାମାନେ ସେନା ଭାବରେ ଯୋଗ ଦେଇ ଲଢେଇ କରିଥିଲେ ।
ସରୋଜିନୀ ନାଇଡୁ ଜଣେ କବି ହେବା ସହ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଅଂଶ ନେଇଥିଲେ ଓ ପରେ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସର ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ ।
ଏପରି ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେ ୨୦୧୧ ମସିହାରେ ଏକା ସମୟରେ ଭାରତର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି , ଲୋକ ସଭାର ବାଚସ୍ପତି ଓ ଲୋକ ସଭାର ବିରୋଧୀ ଦଳର ନେତା ପଦବୀରେ ମହିଳାମାନେ ରହିଥିଲେ ।
ଏହା ସତ୍ତ୍ୱେ ଭାରତରେ ମହିଳାମାନେ ଅନେକ ସମସ୍ଯାରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇଚାଲିଛନ୍ତି ।
ସେମାନେ କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ବଳାତ୍କାର, ଏସିଡ ଫିଙ୍ଗା, ଯୌତୁକ ଜନିତ ହତ୍ୟା, ଜୋର ଜବରଦସ୍ତି କରି ଦେହ ବ୍ୟାପାରରେ ଜଡ଼ିତ କରିବା ପରି ଅତ୍ୟାଚାରର ଶିକାର ହଉଛନ୍ତି ।
୨୦୧୨ ମସିହାରେ ଥୋମସନ୍ ରଏଟର ଫାଉଣ୍ଡେସନ ତରଫରୁ କରାଯାଇଥିବା ସର୍ଭେରେ ଜି୨୦ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସମସ୍ତ ଦେଶଠାରୁ ଭାରତରେ ମହିଳାଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର ସର୍ବାଧିକ ଥିବା ଦର୍ଶାଯାଇଥିଲା ।
ମଧ୍ୟମ କାଳରେ ଭାରତୀୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ସ୍ଥିତିରେ କ୍ରମଶଃ ଅବନତି ହେବାରେ ଲାଗିଥିଲା ।
ବାଲ୍ୟ ବିବାହ ପ୍ରଥା, ଓ ବିଧବା ବିବାହକୁ ନିଷେଧ କରିବା ପରମ୍ପରା ସହ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶକୁ ମୁସଲମାନମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ପରେ ରାଜପୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ " ଯାଉହାର " ବା ପରଦା ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ ହେଇଥିଲା ।
ଏହା ସାଧାରଣତଃ ରାଜନୈତିକ କାରଣରୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶାସକ ସଂପ୍ରଦାୟ ମଧ୍ୟରେ ବିବେଶ ଭାବରେ ଚଳୁଥିଲା ।
ଅନେକ ମୁସଲିମ ପରିବାରରେ ମହିଳାଙ୍କୁ " ଜନାନା" ଅଞ୍ଚଳ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଦୀ ପରି ଆବଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବାକୁ ପଡୁଥିଲା ।
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରାଜା ରାମ ମୋହନ ରୟ, ଇଶ୍ୱର ଚନ୍ଦ୍ର ବିଦ୍ୟସାଗର, ଜ୍ୟୋତିରାୟ ଫୁଲେ ପ୍ୟାରି ଚରଣ ସରକାର ଅନ୍ୟତମ ।
ସେମାନେ ଭାରତରେ ପ୍ରଚଳିତ ଥିବା ଅନେକ କୁସଂସ୍କାର, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଭିତ୍ତିକ ପ୍ରଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଜନମତ ଜାଗରଣ କରି ସେଗୁଡିକୁ ବର୍ଜନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଅନେକାଂଶରେ ସଫଳ ହେଇଥିଲେ ।
ସେ ସମୟରେ ବାଳିକାମାନଙ୍କୁ ସ୍କୁଲ ଶିକ୍ଷା ଦିଆ ଯାଉନଥିବା ବେଳେ କଲିକତା ସହରରେ ପ୍ୟାରି ଚରଣ ସରକାର ୧୮୭ ମସିହାରେ ବାରାସାତଠାରେ ପ୍ରଥମ ବାଳିକା ବିଦ୍ୟାଳୟ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ବିଲାତି ମିସସନାରୀମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ଭାରତରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
ସେମାନେ ପ୍ରଥମରେ ସ୍ଥାନୀୟ ବାସିନ୍ଦାଙ୍କ ପ୍ରତିରୋଧର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପରେ ସେଥିରେ ସହଯୋଗ ପାଇଥିଲେ ।
ଇଶ୍ୱର ଚନ୍ଦ୍ର ବିଦ୍ୟାସାଗରଙ୍କ ଉଦ୍ୟମ ଫଳରେ ବ୍ରିଟିଶମାନେ ସତୀ ପ୍ରଥାର ଉଚ୍ଛେଦ ପାଇଁ ଓ ବିଧବା ବିବାହ ପ୍ରଚାଳନ ପାଇଁ ୧୮୫୬ ମସିହାରେ ଆଣିଥିଲେ ।
୧୯୧୭ ମସିହାରେ ମହିଳାମାନେ ରାଜନୀତିରେ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସର ସମର୍ଥନରେ ଦାବି ଜଣେଇଥିଲେ ।
ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ ନିଜେ ବାଲ୍ୟ ବିବାହ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଏହି ନିୟମ ଗଠନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ଶିଖ ଧର୍ମର ପ୍ରଥମ ଗୁରୁ, ଗୁରୁ ନାନକ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ଅଧିକାରର ବାର୍ତାର ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ ।
ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଧାର୍ମିକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେବା ସପକ୍ଷରେ ଯୁକ୍ତି କରୁଥିଲେ ।
ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭଜନ କୀର୍ତନ ସଭାରେ ଯୋଗଦାନ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ ଓ ଧାର୍ମିକ ପରିଚାଳନାରେ ଅଂଶ ନେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଆଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ଶିଖ ଧର୍ମର ଅନ୍ୟ ଗୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
୧୯୭୦ ମସିହା ପରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ସାମାଜିକ ନିରାପତ୍ତା ପାଇଁ ଆନ୍ଦୋଳନ ପରିଚାଳିତ ହେଇଥିଲା ।
ମଥୁରା ଧର୍ଷଣ ବିରୋଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଇ ଧର୍ଷଣ ନିୟମ ଆହୁରି କଠୋର ହେଇଥିଲା ।
ଏହା ବ୍ଯତୀତ ମୁସଲିମ ସଂପ୍ରଦାୟ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ତ୍ରିପଲ ତଲାକ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଇ ତାହାର ଆଇନ ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ରହିଛି ।
ତେବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପୂର୍ବ ୫୦୦ ମସିହା ଆଡକୁ ଭାରତରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସ୍ଥିତିରେ କ୍ରମଶଃ ଅବନତି ଘଟିବାରେ ଲାଗିଥିଲା ।
ଅବଶ୍ୟ ଜୈନ ଧର୍ମର ଆଗମନ ପରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଧର୍ମରେ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଅନୁମତି ଦିଆ ଯାଇଥିଲା, ସାଧାରଣତଃ ଭାବରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ବାଧା ମଧ୍ୟ ଅବଦ୍ଧ ହେଇ ରହିବାକୁ ହେଇଥିଲା ।
ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ଷଷ୍ଠ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବାଲ୍ୟ ବିବାହ ପରମ୍ପରା ଭାରତରେ ଆରମ୍ଭ ହେଇଯାଇଥିଲା ।
ସେହି ସମୟରେ ମହିଳା ସନ୍ଥ ମୀରାବାଈ ଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭକ୍ତି ଆନ୍ଦୋଳନର ସୂତ୍ରପାତ ହେଇଥିଲା ।
ଏଥିରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଲଦି ଦିଆଯାଇଥିବା ଅନେକ ବନ୍ଧନ ଉପରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ ହେଇଥିଲା ।
ତାଙ୍କ ସହ ଅକା ମହାଦେବୀ, ରମି ଜନବାଇଙ୍କ ପରି ମହିଳାଙ୍କ ସହ ମହାନୁଭବ, ଭାରକରି ଓ ଅନେକ ମହାପୁରୁଷ ସ୍ୱର ମିଳେଇ କିଛି ମହିଳା ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ଅଧିକାର ଭିତରେ ଥିବା ଅସମାନତାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଲୁପ୍ତ ଏହି ପ୍ରଥା ରାଜପୁତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ପରିବାରରେ ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା ।
ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଲେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ଝିଅମାନେ ସ୍ୱ-ଇଚ୍ଛାରେ ଆତ୍ମଦାହ କରୁଥିଲେ ।
ଶିକ୍ଷା, ବିଜ୍ଞାନ, କ୍ରୀଡ଼ା, ରାଜନୀତି, ସମ୍ବାଦିକତା ଓ ଅନ୍ୟ ମେଡ଼ିଆ, ଫିଲ୍ମ ସବୁଥିରେ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଦାଖଲ କରିଛନ୍ତି ।
ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ୧୫ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ ଯାହା ମହିଳା ଭାବରେ ବିଶ୍ୱର ସର୍ବାଧିକ ସମୟ ରାଷ୍ଟ୍ରମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ରହିବା ରେକର୍ଡ ।
ସ୍ୱାଧୀନ ଭାରତର ସମ୍ବିଧାନରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହ ସର୍ବବିଧ ଭାବରେ ସମାନ ଭାବରେ ସହ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି ।
ମହିଳାମାନଙ୍କ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ଅଧିକାରକୁ ସଂରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ବିଧେୟକ ଭାରତର ପାର୍ଲିଆମେଣ୍ଟରେ ପ୍ରଣିତ ହେଇ ତାହାକୁ ବିଧିବଦ୍ଧ ଭାବରେ ପାଳନ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଦିଆ ଯାଇଛି ।
ମୁଖ୍ଯତଃ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ମନ୍ଦିରମାନଙ୍କରେ ଅବିବାହିତ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଆରାଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତି ସହ ବିବାହ କରାଯାଉଥିଲା ।
" ମନୁ ସ୍ମୃତି "ରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଯେ "ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଶୈଶବରେ ପିତା, ଯୌବନରେ ସ୍ୱାମୀ ଓ ଜରାବସ୍ଥାରେ ପୁତ୍ର ସଂରକ୍ଷଣ ପ୍ରଦାନ କରିବେ ।
ଏହି ପ୍ରଥା ଭାରତ ତଥା ଅନ୍ୟ ମୁସଲିମ ଦେଶର ମୁସଲିମ ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଳିତ ।
ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମହିଳାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୁଖ ଆଚ୍ଛାଦନ କରିବା ପ୍ରଥା ଅଜିମଧ୍ୟ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ରହିଛି ।
କେତେକ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରେ ଜଣେ ବା ଅଧିକ " ନଗରବଧୂ " ବା ନଗରର ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ରଖା ଯାଉଥିଲା ଓ ତାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନଜନକ ତଥା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଦବୀ ଭାବରେ ଗଣନା କରାଯାଉଥିଲା ।
ଡିଗ୍ରୀ ଶିକ୍ଷା ହାସଲ କରିଥିବା ସର୍ବପ୍ରଥମ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ବସ, କାଦମ୍ବିନୀ ଗାଙ୍ଗୁଲୀ ଓ ଆନନ୍ଦୀ ଗୋପାଳ ଯୋଶୀ ଅଗ୍ରଣୀ ଥିଲେ ।
ତେବେ ଏହା କେବଳ ବର୍ଣ୍ଣନା ମୂଳକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଥିଲା ଓ ସେ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କେତେକ ମହିଳାମାନେ ସନ୍ୟାସିନୀ ହେଇ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ରହିଥିବାର ଜନାଜାଏ ।
ନିଜେ ଜଣେ ସୌଖୀନ ଫଟୋଗ୍ରାଫର ଥିବା ତାଙ୍କର ମାମୁଙ୍କଠାରୁ ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ କେମେରା ପାଇବା ପରେ ଅରଣ୍ୟର ବୃକ୍ଷ ଓ ପୁଷ୍ପର ଫଟୋ ଉତ୍ତୋଳନ କରୁଥିଲେ ।
୨୦୦୩ ମସିହାରେ ସେ କୋଇଲାଦେଓ ଜାତୀୟ ପାର୍କକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ଫଟୋ ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଫଟୋ ସେତେଟା ଉନ୍ନତ ହାଏନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର , ଅଙ୍ଗି ଭଙ୍ଗିକୁ ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ଫଟୋରେ ରଖିପାରୁଥିଲେ ।
ଓଖଳା ପକ୍ଷୀ ଅଭୟାରଣ୍ୟକୁ ବାରମ୍ବାର ଯାଇ ସେ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ଚାଲି ଚାଳନକୁ ନିରୀକ୍ଷ୍ୟଣ କରୁଥିଲେ ।
ଏହା ପରେ ସେ ପୂର୍ଣା କାଳୀନ ଭିତ୍ତିରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଫଟୋଗ୍ରାଫିକୁ ଆଦରି ନେଇଥିଲେ ।
ଏହି କ୍ରମରେ ସେ ଭାରତ , କେନିୟା ଓ ତାଞ୍ଜାନିଆର ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଗସ୍ତ କରିଛନ୍ତି ।
ନୂଆଦିଲ୍ଲୀଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଇଣ୍ଡିଆ ଇଣ୍ଟରନାସନାଲ କେନ୍ଦ୍ରଠାରେ ୨୦୦୫ ମସିହାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ " କ୍ଳିନ ଗଙ୍ଗା କାମ୍ପେନ "ରେ ରଥିକାଙ୍କ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଫଟୋଗ୍ରାଫର ପ୍ରଦର୍ଶନୀ ହେଇଥିଲା ।
୨୦୦୭ ମସିହାରେ ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ବାର୍ଷିକ କାଲେଣ୍ଡରରେ ତାଙ୍କର ପକ୍ଷୀ ଚିତ୍ର ସ୍ଥାନିତ ହେଇଥିଲା ।
ସେ ନିଜେ ଫଟୋଗ୍ରାଫି କରିବା ସହ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଫଟୋଗ୍ରାଫୀରେ କାର୍ମଶାଳା କରି ଆଗ୍ରହୀ ଯୁବକ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି ।
ସେ ନୂଆ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବା ସହ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ଫଟୋଗ୍ରାଫୀ ପେଶା ଭାବରେ ଅବଲମ୍ବନ କରିଥାନ୍ତି ।
ସେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଛକୋଟିର ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଫଟୋଗ୍ରାଫି ପାଇଁ ଅନେକ ପ୍ରଶଂଶା ତଥା ପୁରସ୍କାର ପାଇଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କୁ ଭାରତର ପ୍ରଥମ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ସ୍ତରର ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ମହିଳା ଫଟୋଗ୍ରାଫର କୁହାଯାଇଥାଏ ।
ସେ ଏମସିଏ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ପରେ ଜଣେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଇଞ୍ଜିନିଅର ଭାବରେ ବହୁ ବର୍ଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ।
ତେବେ ଫଟୋଗ୍ରାଫୀରେ ଆଗ୍ରହ ପାଇଁ ସେ ପୂର୍ଣକାଳୀନ ଭିତ୍ତିରେ ଫଟୋଗ୍ରାଫିକୁ ପେଶା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଛବିର ଗୁଣବତ୍ତାକୁ ତୁଳନା କରାଗଲା ବେଳକୁ ଡିଜିଟାଲ ଜୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ବଡ କରାଯାଇଥିବା ଛବି , ସାଧାରଣ ଛବିକୁ ପରେ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣଦ୍ୱାରା ବଡ କରାଯାଇଥିବା ଛବି ଅପେକ୍ଷ୍ୟା ଉନ୍ନତତର ଗୁଣବତ୍ତାର ହେଇଥାଏ ।
କେତେ ପ୍ରକାର କାମେରଦ୍ୱାରା ଫର୍ମାଟରେ ଛବିକୁ ସଙ୍କୁଚିତ କରାଯାଇପାରୁଥିବା ବେଳେ ଆଉ କେତେକ କାମେରାରେ ଛବିକୁ ଅବିକ୍ଷତ ଭାବରେ ମୂଳ ରୂପରେ ସଂରକ୍ଷିତ କରାଯାଇଥାଏ ।
ତେବେ ପରେ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣ ସମୟରେ ଛବିକୁ ବଡ ଆକାର କଳା ବେଳେ ଡିଜିଟାଲ ଜୁମରେ ଉଠାଯାଇଥିବା ଛବି ବେସୀ ଉନ୍ନତ ମାନର ହେଇଥାଏ , କାରଣ କାମେର ଛବି ଉତ୍ତୋଳନ ବେଳେ ଏହାର ଟିକିନିଖି ବିବରଣୀକୁ ଦ୍ୱାରା ସଞ୍ଚୟ କରିଥାଏ ।
କାମେରାରେ ପ୍ରଥମେ ଅପଟିକାଳ ଜୁମକୁ ସର୍ବାଧିକ ସ୍ତର ଭିତରେ ରାଖୀ ତାହା ପରେ ଡିଜିଟାକ ଜୁମ ବ୍ୟବହାର କଲେ ଚିତ୍ର ବା ଭିଡିଓ ଚିତ୍ର ରଗୁଣବତ୍ତା ଉତ୍ତମ ରହିଥାଏ ।
କେତେକ ଆଧୁନିକ କାମେରାରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଛବି ଦେବାର ମୋଡ ରହିଥାଏ ବା ଛବି ସଠିକ ରହିବାର ସୂଚକ ରହିଥାଏ ।
ଡିଜିଟାଲ ଜୁମ ଏକ ପ୍ରଣାଳୀ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଡିଜିଟାଲ ଫଟୋ ଉତ୍ତୋଳନ ବା ଭିଡିଓର ଦୃଷ୍ଟିଗତ କୋଣକୁ ପରିବର୍ତନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ଛବିର ଆକାରକୁ ଛେଦନ ପୂର୍ବକ ସାନ କେନ୍ଦ୍ରିକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ମୂଳ ଛବି ଆକାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥାଏ ।
ଏହା ଏଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ ମାଧ୍ୟମରେ ହଉଥିବାରୁ ଏଥିରେ ଦୃଷ୍ଟିଗତ ଘନତ୍ୱରେ ବୃଦ୍ଧହୀ ହେଇ ନ ଥାଏ ।
ଫୋଟୋ ଉତ୍ତୋଳନ ପାଇଁ ଡିଜିଟାଲ କାମେରାରେ 10 ମେଗା ପିକ୍ସେଲ ପାଇଁ 1.3 ଜୁମ ନିଆ ଯାଇପାରେ , ତେବେ ଭିଜିଏ ମୋଡରେ ଛବି ସର୍ବଦା ଭଲ ଆସିଥାଏ ।
ଆଧୁନିକ କାମେରା ଫୋନରେ କେବଳ ଡିଜିଟାଲ ଜୁମ ବ୍ୟବହାର ହେଇଥାଏ , ଏଥିରେ ଅପଟିକାଳ ଜୁମର ବ୍ୟବସ୍ଥା ନ ଥାଏ ।
କେତେକ କାମେରାରେ ଅପଟିକଳ ଜୁମ 24 ଯାଏ ଓ ଡିଜିଟାଲ ଜୁମ 4 ଯାଏ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଛବି ଦେଇପାରିଥାଏ ।
ଦିବ୍ୟା ପିଲାଦିନରୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ମାତ୍ର ୧୪ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
କିନ୍ତୁ କିଛିଟା ବିଫଳତା ପରେ ସେ ୧୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ ୧୯୯୦ ମସିହାରେ ଏକ ତେଲୁଗୁ କଥାଚିତ୍ର ବବିଲି ରାଜା ଜରିଆରେ ନାୟିକା ଭାବରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ତେଲୁଗୁ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅନେକ ସଫଳତମ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ କାମ କରିସାରିବା ପରେ ଦିବ୍ୟା ୧୯୯୨ରେ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ବିଶ୍ୱାତ୍ମା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜରିଆରେ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ପରେ ପରେ ଦିବ୍ୟା ଅଭିନେତା ଗୋବିନ୍ଦ ଏବଂ ଋଷି କପୁରଙ୍କ ଭଳି ଅଭିନେତାମାନଙ୍କ ସ‌ହ ସୋଲା ଅଉର ସାବନ ଏବଂ ଦିୱାନା ଭଳି କଥାଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଭେରସୋଭା, ମୁମ୍ବାଇର ତୁଳସୀ ବିଲ୍ଡିଂସ୍‌ର ପାଞ୍ଚ ମ‌ହଲା ବାଲ୍‌କୋନୀରୁ ଦିବ୍ୟା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ବ‌ହୁତ ଜୋର୍‌ରେ ଆଘାତ ଲାଗିଥିଲା ଏବଂ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ।
ଏହା ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା କି ଆତ୍ମହତ୍ୟା କିମ୍ବା ହତ୍ୟା ବୋଲି ସଠିକ କିଛି ବି ଜଣା ପଡ଼ି ନ ଥିଲା ।
ଦିବ୍ୟାଙ୍କର ପିତାମାତା ଏହି ଘଟକୁ ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା କ‌ହିଥିଲେ ଏବଂ ମୁମ୍ବାଇ ପୋଲିସ ୧୯୯୮ରେ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା ବୋଲି ଦର୍ଶାଇ ତାଙ୍କର ଅନୁସନ୍ଧାନ ବନ୍ଦ କରିଥିଲେ ।
କିର୍ତ୍ତି କୁମାର ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟାଙ୍କୁ ଗୋବିନ୍ଦାଙ୍କ ସ‌ହ ରାଧା କା ସଙ୍ଗମ୍‌ରେ ନେବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ ମାତ୍ର ପରେ ପରେ ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଜୁହି ଚାୱଲାଙ୍କୁ ନିଆଯାଇଥିଲା ।
ଦିବ୍ୟାଙ୍କର ପିଲାଳିଆମି ପାଇଁ ବୋଧହୁଏ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥାଚିତ୍ରରେ କାମ କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳି ନ ଥିଲା ବୋଲି ଧରାଯାଏ ।
ତାଙ୍କର ପିତା ଓମ୍ ପ୍ରକାଶ ଭାରତୀ ଜଣେ ବିମା ଏଜେଣ୍ଟ ଥିଲେ ଏବଂ ମାତା ମୀତା ଭାରତୀ ଜଣେ ଗୃହିଣୀ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଭାଇ ଥିଲା କୁନାଲ ଏବଂ ପୁନମ୍‌ ନାମରେ ଗୋଟିଏ ସାବତ ଭଉଣୀ ଥିଲା, ଯିଏକି ଓମ୍‌ଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଝିଅ ।
ତେଲୁଗୁ କଥାଚିତ୍ର ନିର୍ମାତା ଡି. ରାମନାଇଡ଼ୁ ଏକ ତେଲୁଗୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ବବିଲି ରାଜାରେ ପ୍ରଥମେ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ଦିବ୍ୟାଙ୍କୁ ।
ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍କ ସ‌ହ ରାମନାଇଡ଼ୁଙ୍କର ପୁଅ ଭେଙ୍କଟେଶ ଦଗୁପତ୍ତି ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଅନେକ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ହାତରୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଶେଷରେ ଦିବ୍ୟା ଏହି ତେଲୁଗୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି ୧୯୯୦ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବସାୟ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲା ।
ଦିବ୍ୟା ଭାରତୀ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କଥାଚିତ୍ର ଅଭେନେତ୍ରୀ ଥିଲେ ଯିଏକି ୯୦ ଦଶକର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଅନେକ ସଫଳ ହିନ୍ଦୀ ଏବଂ ତେଲୁଗୁ କଥାଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅଳ୍ପଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତରେ ଲୋକପ୍ରିୟତା ହାସଲ କରିପାରିଥିଲେ ଏବଂ ଜଣେ ନାମୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ।
ଏହା ପରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍କୁ ମିଳିଥିଲା ଅନ୍ୟ ଏକ ହିନ୍ଦୀ କଥାଚିତ୍ର ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ଯେଉଁଥିରେ ସନ୍ନି ଦେଓଲ ତାଙ୍କ ସ‌ହ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ମାତ୍ର ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟି କାହାଣୀ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏବଂ ବ୍ୟବସାୟ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସଫଳ ହୋଇ ପାରିନଥିଲା ।
ସେ ପଢ଼ାପଢ଼ିରେ ଏତେଟା ଭଲ ନ ଥିଲେ ଏବଂ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ ପୂର୍ବରୁ ୯ ଶ୍ରେଶୀ ଯାଏଁ ପଢ଼ିଥିଲେ ।
ପରେ ସେ ଦିଲ୍ଲୀ ସ୍କୁଲ ଅଫ ଇକୋନମିକ୍ସରୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ସହ ସୋସିୟଲଗି ବିଷୟରେ ଡିଗ୍ରୀ କରିଥିଲେ ।
ଫିଲ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା ହେବା ପାଇଁ ସେ ଜାତୀୟ ସ୍କୁଲ ଅଫ ଡ୍ରାମାରେ ଯୋଗଦାନ କରିଥିଲେ ।
ଫିଲ୍ମ କୁ ଆସିବା ଆଗରୁ ସେ ମଞ୍ଚ ନାଟକରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।