polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ବୁଡୁବୁଦିଆ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘେରା ହେଇଥିବା ଏହି ଶୈଳନିବାସ ସମୁଦ୍ରପତ୍ତନଠାରୁ ୬,୫୦୦ ଫୁଟ ଉଛରେ ରହିଛି ।
ପଶ୍ଚିମ ହିମାଳୟର ଧଉଳାଧାର ପର୍ବତ ଶ୍ରେଣୀର ପାଦ ଦେଶରେ ଥିବା ଏହି ଶୈଳନିବାସ ଅଞ୍ଚଳରୁ ପର୍ବତର ଶିକ୍ଷାର ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୁଏ ।
ଖଜ୍ଜିଆରକୁ ଏକ ବିରଳ ଶୈଳନିବାସ କୁହା ଯାଏ , କାରଣ ଏଠାରେ ସବୁଜିମା ସହିତ ହ୍ରଦ ଓ ପରିବେଶ ମଧ୍ୟ ରହିଛି ।
ଏଠାରେ ଏକ ହୋଟେଲ ଓ ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ବିଭାଗଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ କଟେଜ ସବୁ ରହିଛି ।
ଚମ୍ବା ଜିଲ୍ଲାରେ ଥିବା ଏହି ସହର ଡେଲହାଉସୀଠାରୁ ପ୍ରାୟ 24 କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ହ୍ରଦର ଚତୁର୍ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଭ୍ରମଣ , ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି ବୁଲିବା , ଟ୍ରେକିଙ୍ଗ କରିବା ଖଜ୍ଜିଆରର ମୁଖ୍ୟ ଆମୋଦକର କ୍ରୀଡ଼ା ।
ଖଜ୍ଜିଆରକୁ ସୀମିତ ବସ ସେବା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଡାରେ ଗାଡି ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ ।
ଖଜ୍ଜିଆରକୁ ନିକଟତମ ସହର ଡେଲହଉସୀଠାରୁ ରାସ୍ତାରେ ବସ ଯୋଗେ ୧ ଘଣ୍ଟାରେ ପହଞ୍ଚି ହେଇଥାଏ ।
ସେଠାରେ ମନମୋହନ ଗୁପ୍ତା (ଏମଏମ ମିଠାବାଲା କମ୍ପାନୀର ଚେୟାର ମ୍ୟାନ ଯାହାଙ୍କର କି ଏକ ବହୁସ୍ଥାନୀୟ ମିଠା ବ୍ୟବସାୟ ଦୋକାନ ଥିଲା), ସେ ରାଧେ ମାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ହେଲେ ।
ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଛୋଟ ବ୍ୟବସାୟରେ କପଡ଼ା ସିଲାଇ କାମରେ ସହଯୋଗ କରି ଗୁଜୁରାଣ ମେଣ୍ଟାଉଥିଲେ ।
ଭଲ ରୋଜଗାର ସନ୍ଧାନରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଦୋହା କୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ ସେ ପୁଣି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଆଡ଼କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ ।
୨୩ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ହୋଶିୟାରପୁର ଜିଲ୍ଲାରେ ଥିବା ୧୦୦୮ ପରମହଂସ ବାଗ ଡେରା ମୁକେରିଆନର ମହନ୍ତ ରାମ ଦୀନ ଦାସଙ୍କର ଆନୁଗତ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ।
ସେ ପଞ୍ଜାବ ଗୁରୁଦାସ ପୁର ଜିଲ୍ଲାର ଡୋରଙ୍ଗଲାଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଅନୁଗାମୀମାନେ କୁହନ୍ତି, ରାଧେମା ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଆଡ଼କୁ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଅବଶ୍ୟ ବାଲ୍ୟକାଳରୁ କୌଣସି ଦୈବୀ ଶକ୍ତି ବା ଲକ୍ଷଣ ତାଙ୍କଠାରେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା ।
ଗୁପ୍ତା ପରିବାରର ସଂଜୀବ ଗୁପ୍ତା, ଶ୍ରୀ ରାଧେ ଗୁରୁ ମା ଚାରିଟେବଲ ଟ୍ରଷ୍ଟର ପରିଚାଳନା ଟ୍ରଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ ।
ଗ୍ଲୋବାଲ ଆଡ଼ଭରଟାଇଜର , ଏକ କମ୍ପାନୀ ଯିଏ ସହରରେ ପ୍ରମୁଖ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ବିଜ୍ଞାପନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ଗୁପ୍ତା ରାଧେ ମାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ବିଲବୋର୍ଡ଼ ଜରିଆରେ ସହର ସାରା ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୩-୦୪ ବେଳକୁ ଫଗୱାରାର ଗୋଟିଏ ହିନ୍ଦୁ ସଂଗଠନ ଏକ ଫଟୋରେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଏକ ଅବତାର ରୂପେ ରାଧେ ମାଙ୍କୁ ଦର୍ଶାଯାଇଥିବାରୁ ଆପତ୍ତି ଉଠାଇଥିଲା ।
ମୁମ୍ବାଇରେ ରହିବା ସମୟରେ ରାଧେମା ରୀତିମତ ପଞ୍ଜାବର କପୁରଥଲା ଓ ହୋଶିୟାରପୁରରେ ସତସଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆସୁଥିଲେ ।
ସେଇ ସମୟରେ କିନ୍ତୁ ମୁମ୍ବାଇରେ ଅଦ୍ଭୁତପୂର୍ବ ଭାବେ ତାଙ୍କର ଅନୁଗାମୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା ।
ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆରେ, ମୁସଲିମ ଆଗମନ ପରେ ପଞ୍ଜାବ ଅଞ୍ଚଳରେ କିଛି ଉଚ୍ଚ ଜାତି ମୁସଲିମ ଧର୍ମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ଏହି ଆଖ୍ୟା ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ପଞ୍ଜାବୀ ଶେଖ ମୁଖ୍ୟତଃ ସହରବାସୀ ଓ କୃଷକ ଶ୍ରେଣୀର ନୁହଁ, ମାତ୍ର ପଶ୍ଚିମ ଜିଲ୍ଲାରେ କେତେକ ପରିବାର ନିଜ ଜମି ଚାଷ କରୁଥିଲେ ।
ପଞ୍ଜାବରେ ସେମାନେ ଧରାବନ୍ଧା ଭାବେ ବ୍ୟବସାୟରେ ସୂକ୍ଷ୍ମଦର୍ଶିତା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ବହୁ ରାଜପୁତ ବଂଶ ୧୨ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଇସଲାମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ଆରବ ଶାସକ ବା ପିରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଶେଖ ଆଖଜ୍ୟା ପାଇଥିଲେ ।
ଅନ୍ୟ ଏକ ଉଦାହରଣ ଭାବେ ଖ୍ୱାଜା ଶେଖ, ତାଙ୍କର ଚିନିଓତିସ ପ୍ରଦେଶ ସହ ଓ କାନୁଙ୍ଗୋ ଶେଖ ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ଜାତି ଭାବେ ଇସଲାମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ହିନ୍ଦୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରୀୟ, ଭାନୁଶଳୀ କଟରୀୟ ଠାକୁର, ରାଣା, ରାଠୋର, ଭାଟି, ଚୌହାନ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜପୁତ ଶ୍ରେଣୀ ବିଭିନ୍ନ ଇସମାଇଲି ପୀରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଇସଲାମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଜାବରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ତଥା ପୂର୍ବରୁ ପଞ୍ଜାବରେ ରହିଥିବା ଆରବ ଓ ପର୍ସିଆର ମୁସଲିମମାନଙ୍କୁ ଶେଖ ଉପାଧି ଦେଇଥିଲେ ।
ଇସମାଇଲିଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ପରେ ସୟିଦଙ୍କୁ ନିଜର ଜାତି ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା, କାରଣ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ, ସୟିଦ ହିଁ କେବଳ ଇସମାଇଲି ।
ତେଣୁ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଶେଖମାନେ ଉଭୟ ମୁସଲିମ ଓ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ମାନ ପାଉଥିଲେ ।
ପଞ୍ଜାବର ଇସମାଇଲି ଶେଖ ନିଜର ସିନ୍ଧ ଓ ଗୁଜରାଟ ସଦୃଶ ପଦାଧିକାରୀ ଖୋଜା ଜାତିଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା କମ୍ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ ।
୧୯୪୭ରେ ପାକିସ୍ତାନ ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇବା ପୂର୍ବରୁ, ଖତ୍ରୀମାନେ ପଞ୍ଜାବର ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିଲେ ।
ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକ ଯଥା: ଖତ୍ରୀ, ରାଜପୁତ, ଗୁଜ୍ଜର, ଗଖର, ପ୍ରଭୃତି; ଇସଲାମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ସିଦ୍ଦିକୀ ଶେଖ, କ୍ୟୁରେଶୀ ଶେଖ, ଆବାସୀ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ମୁସଲିମମାନଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ।
ସେମାନେ ପଞ୍ଜାବରେ ପଞ୍ଜାବୀ କହୁଥିବା ଶେଖ ଓ ସିନ୍ଧରେ ସିନ୍ଧୀ କହୁଥିବା ଶେଖ ଭାବେ ପରିଚିତ ।
ସିଦ୍ଦିକୀ ଶେଖ ଏବେ ନ୍ଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଭାରତ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ, ହରିୟାଣା ଓ ବିହାର, ପଶ୍ଚିମ୍ବଙ୍ଗ, ହାଇଦ୍ରାବାଦର କିଛି ଅଞ୍ଚଳରେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି ।
ଶେଖ , ହେଉଛି ଏକ ଆରବୀୟ ଶବ୍ଦ, ଯାହାର ଅର୍ଥ ଏକ ଜାତିରେ ଯେ ବଡ଼, ଭଗବାନ, ପୂଜ୍ୟ ବୟସ୍କ ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ମୁସଲିମ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ।
ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆରେ ଏହା ମୁସଲିମ ପରିବାରମାନଙ୍କରେ ସମ୍ମାନଜନକ ଆଖ୍ୟା ହିସାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।
୭୧୩ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦରେ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆରେ ମୁସଲିମ ଶାସନ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରେ, ମୁସଲିମ ପ୍ରବକ୍ତା, ଶାସକ, ସୈନ୍ୟ, ବ୍ୟବସାୟୀ, ନିର୍ମାତା, ଶିକ୍ଷକ, ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱବିତ, ଓ ସୁଫି ଭ୍ରମଣକାରୀ, ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ ମୁସଲିମ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ମୁସଲିମ ଶାସିତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଥିଲେ ଓ ସେଠାରେ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ବସବାସ କରିଥିଲେ ।
ଇସଲାମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ମୁସଲିମ ରାଜପୁତଙ୍କୁ ଶେଖ କୁହାଗଲା ଓ ମୋଗଲମାନଙ୍କ ପୂର୍ବଜଙ୍କ କଥା ଖିଲା ବେଳେ ଏହି ଜାତି କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ, ଯେପରି କି ଜାହିର ଉଦ୍ ଦିନ ବାବରଙ୍କ ପିତା ।
ସେମାନେ ରାଜକୀୟ ନାମ ଅନୁସାରେ ମୋଗଲ ନାମ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, ମାତ୍ର ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଶେଖ ଥିଲେ ।
ଏହି ନାମ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବର ଅଧୀନସ୍ଥ ରାଜ୍ୟର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆରବୀୟ ଭାଷାରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯୌଥିଲା ।
ଖ୍ୱାଜା ଜାତିର ସଭ୍ୟମାନେ, ଇସଲାମକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବା ପରେ ଖ୍ୱାଜା ଶେଖ ଉପାଧି ଧାରଣ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ମୁସଲିମ ବଣିଜ ପରିବାର ଏହି ଜାତିରୁ ଥିଲେ ।
ଅରୋରା ଓ ଖୁଖରୈନ ନାମକ ଏକ ଛୋଟ ବଣିକ ଜାତି ନିଜକୁ କ୍ଷତ୍ରୀୟ ବୋଲି ମାନୁଥିଲେ ମାତ୍ର ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି, ଇତିହାସ, ସଂସ୍କୃଟି ଓ ଭାଷା ଭିନ୍ନ ଥିଲା ।
ମୁସଲିମ ରାଜତ୍ୱରେ ସେମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନ ବଂଶ ଓ କାନୁନ୍‌ଗୋ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରକୁ ବଂଶାନୁକ୍ରମେ ସମ୍ଭାଳଥିବା ପରିବାରର ଥିଲେ ।
ଏହି ପଦବୀ ପଞ୍ଜାବ ଓ ଭାରତ ଓ ପାକିସ୍ତାନର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ କୌଣସି ଜିଲ୍ଲାର ସବ୍‌ଡ଼ିଭିଜନ୍‌ରେ ଭୂମି ସମ୍ପତ୍ତିର ଅନୁମୋଦନରେ ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିଲା ।
ଇସମାଇଲି ଇସଲାମକୁ ଉଚ୍ଚ ଜାତି ପରିବର୍ତ୍ତନ ବେଳେ, ମୋହୟାଲ ସହ ସାରସ୍ୱତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶେଇଖ ଆଖ୍ୟା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ନାସିର ଶେଖ, ଅଜାଜ୍ ଓ ଓମାର ଶେଖଙ୍କ ପିତା, ଜ୍ଞାନୀ କାନୁନ୍‌ଗୋ ଶେଖଙ୍କ ନେତା ଥିଲେ)
ଥିଲେ ଓ ପୁର୍ବରୁ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ଅପରେଶନ କରାଯାଇଥିଲେ ଏହି ରୋଗ ସମ୍ଭାବନା ଅଧିକ ହୋଇଥାଏ ।
ମୂଖ୍ୟ ଆଘାତ , ଧୂମ୍ରପାନ , କୋକେନ ବ୍ୟବ‌ହାର, ଗର୍ଭାବସ୍ଥା, ବକ୍ଷ ମହାଧମନୀ ଆନିଉରିଜମ୍ , ରକ୍ତନଳୀ ପ୍ରଦାହ , ଓ ଡିସଲିପିଡେମିଆ ରୋଗମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାଧମନୀ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦନ ରୋଗ ସମ୍ଭାବନ ରହିବ ।
ସିଟି ସ୍କାନ , ଏମଆରଆଇ ବା ଅଲଟ୍ରାସାଉଣ୍ଡ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ଏହି ରୋଗକୁ ଦୁଇ ଟାଇପରେ ବିଭକ୍ତ କରାଯାଏ: ସ୍ଟାନଫୋର୍ଡ଼ ଟାଇପ ଏ ଯେଉଁଥିରେ ଆସେଣ୍ଡିଙ୍ଗ ଆଓର୍ଟାରେ ରୋଗ ଥାଏ ଓ ଟାଇପ ବିରେ ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ଆଓର୍ଟା ସ୍ଥାନରେ ରୋଗ ହୁଏ ।
ମହାଧମନୀ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦନ ରୋଗ କୁହାଯାଏ ଯେତେବେଳେ ମହାଧମନୀର ଟ୍ୟୁନିକା ଇଣ୍ଟିମା ସ୍ତରରେ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ ସେହି ପଥରେ ରକ୍ତ ଗତି କରି ମହାଧମନୀ କାନ୍ଥର ସ୍ତରମାନଙ୍କୁ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ କରିଦିଏ ବା ଚିରି ମେଲାକରିଦିଏ ।
ଅଧିକାଂଶ କେଶ୍‌ରେ ଏହି ରୋଗ ହେଲେ ପିଠି ବା ଛାତିରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଚିରିଦେବା ଭଳି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ ହୁଏ ଯାହାକୁ ଆକ୍ୟୁଟ ଆଓର୍ଟିକ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ କୁହାଯାଏ ।
ଯନ୍ତ୍ରଣା ସ‌ହିତ ବାନ୍ତି, ଝାଳ ବୋହିବା ଓ ମୁଣ୍ଡ ହାଲୁକା ଲାଗିବା ଭଳି ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ ।
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ରକ୍ତ ସରବରାହ କମିଯିବାରୁ ସ୍ଟ୍ରୋକ ଓ ମେସେଣ୍ଟେରିକ ଇସକେମିଆ ଆଦି ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ ।
ଏହି ରୋଗ ଫଳରେ ହୃତପେଶୀ ଅରକ୍ତ‌ତା/ମାୟୋକାର୍ଡ଼ିଆଲ ଇସକେମିଆ ବା ମହାଧମନୀ ଫାଟିଯିବା ଫଳରେ ତୁରନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ।
ମହାଧମନୀ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦନ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ରୋଗ, ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏକ ଲକ୍ଷ ଲୋକରେ ୩ ଜଣକୁ ହୁଏ ।
ଟାଇପ ଏ ରୋଗରେ ୩ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାୟ ଅଧା ଲୋକ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି ଓ ଟାଇପ ବି ରୋଗରେ ୧୦% ଲୋକଙ୍କର ଏକ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ।
ସନ ୧୭୬୦ରେ ଇଂଲଣ୍ଡର ରାଜା ଜର୍ଜ ୨ଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରି ଏହି ରୋଗ ବିଷୟ ପ୍ରଥମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା ।
ରକ୍ତଚାପ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଧୂମ୍ରପାନ ବନ୍ଦ କଲେ ମହାଧମନୀ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦନ ରୋଗର ପ୍ରତିଷେଧ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିବ ।
ଆଓର୍ଟାର ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦନ ଥିଲେ ଅପରେଶନ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ; ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ ଓ ଜଟିଳତା ନ ଥିଲେ ରକ୍ତଚାପ ଓ ହୃଦଗତି ହାର କମ କରି ତାହାର ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ ।
ଅପରେଶନ ଦୁଇ ପ୍ରକାର କରାଯାଇପାରେ: ଛାତି ଖୋଲି ବା ରକ୍ତନଳୀ ଭିତର ଦେଇ ମରାମତ କରାଯାଏ ।
ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ବା ରକ୍ତ ଦଳ ବା ବ୍ଲଡ଼ ଗ୍ରୁପ ଦେହରେ ଥିବା ରକ୍ତର ଏକ ବର୍ଗୀକରଣର ନାମ ଯାହା କେତେକ ଆଣ୍ଟିବଡି ଓ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ପୃଷ୍ଠରେ ବଂଶଗତ ଆଣ୍ଟିଜେନର ଉପସ୍ଥିତି ବା ଅନୁପସ୍ଥିତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଦିଆଯାଏ ।
ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ଅନୁସାରେ ଏହି ଆଣ୍ଟିଜେନ‌ଗୁଡ଼ିକ ପୁଷ୍ଟିସାର, ଶ୍ୱେତସାର, ଗ୍ଲାଇକୋପ୍ରୋଟିନ ବା ଗ୍ଲାଇକୋଲିପିଡ଼ ହୋଇପାରେ ।
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ପୃଷ୍ଠ ଆଣ୍ଟିଜେନ ଗୋଟିଏ ଆଲେଲେରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଆନ୍ତି ଓ ସାମୁହିକ ଭାବରେ ଗୋଟିଏ ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ।
ଅଧୁନା ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାର ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସୋସାଇଟି ପ୍ରାୟ ୩୫ ପ୍ରକାର ମାନବ ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରଣାଳୀ ଚିହ୍ନଟ କରିସାରିଲେଣି ।
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଯଥା ଏବିଓ ଓ ଆରଏଚଡି ଶ୍ରେଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ମାନବ ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାରର ଦ୍ୱିତୀୟ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଣାଳୀର ନାମ ଆରଏଚ ପ୍ରଣାଳୀ ।
ଅର୍ଥ ରିସସ୍, ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ , ଯେଉଁଥିରେ ଅଦ୍ୟାବଧି ୫୦ଟି ଆଣ୍ଟିଜେନ ଅଛି ।
ଏହି ଆରଏଚ ଆଣ୍ଟିଜେନରେ ଡି ଆଣ୍ଟିଜେନର ଅତି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଅଛି, କାରଣ ଏହାଦ୍ୱାରା ୫ଟି ମୂଖ୍ୟ ଆରଏଚ ଆଣ୍ଟିଜେନର ଇମ୍ମୁନ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ ।
ଡି- ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ଆଣ୍ଟି-ଡି ବା ଆଇଜିଏମ ଆଣ୍ଟିବଡି ନ ଥାଏ କାରଣ ଏହି ଆଣ୍ଟିବଡି ପରିବେଶଦ୍ୱାରା ସମ୍ବେଦନ ହୁଏ ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ଏଜେଣ୍ଟଦ୍ୱାରା ଡି- ବ୍ୟକ୍ତି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହୋଇ ଆଇଜିଜି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିପାରନ୍ତି ଯେପରିକି ଡି- ଥିବା ମହିଳାଙ୍କ ଭୃଣର ଡି+ ଥିଲେ ବା ବେଳେବେଳେ ଡି+ ଥିବା ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ଥିବା ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାରଦ୍ୱାରା ହୁଏ ।
ଆରଏଚ ର ଉପସ୍ଥିତି ବା ଅନୁପସ୍ଥିତି ଯୁକ୍ତ ବା ବିଯୁକ୍ତ ଚିହ୍ନରୁ ଜଣାଯାଏ, ଯେପରିକି ଏ- ଶ୍ରେଣୀରେ ଆରଏଚ ନ ଥାଏ ।
ମାନବ ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାରର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରଣାଳୀରେ ଏବିଓ ପ୍ରଣାଳୀ ହେଉଛି ସର୍ବାଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ସ‌ହ‌ଯୋଗୀ ଆଣ୍ଟି-ଏ ଓ ଆଣ୍ଟି-ବି ଆଣ୍ଟିବଡି ନାମ ସାଧାରଣତଃ ଇମ୍ମ୍ୟୁନୋଗ୍ଲୋବ୍ୟୁଲିନ ଏମ, ସଂକ୍ଷେପରେ ଆଇଜିଏମ , ଆଣ୍ଟିବଡି. ଏବିଓ ଆଇଜିଏମ ଆଣ୍ଟିବଡି ଇତ୍ୟାଦି ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରେ ଖାଦ୍ୟ, ଜୀବାଣୂ ଓ ଭୁତାଣୁଦ୍ୱାରା ପରିବେଶ ସଂବେଦନଶୀଳ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ।
ଡ: କାର୍ଲ ଲାଣ୍ଡସ୍ଟେନରଦ୍ୱାରା ସନ ୧୯୦୧ରେ ବ୍ୟବ‌ହୃତ ହୋଇଥିବା ଏ/ବି/ସି ଶ୍ରେଣୀର 'ସି'କୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ବଦଳେଇ 'ଓ' ବ୍ୟବ‌ହାର କରାଗଲା ।
ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ଗୃହ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଦାବୀ କରନ୍ତି ଯେ ଡ: କାର୍ଲ ଲାଣ୍ଡସ୍ଟେନରଦ୍ୱାରା ସନ ୧୯୦୧ରେ ବ୍ୟବ‌ହୃତ ହୋଇଥିବା ମୂଳ ଶବ୍ଦାବଳୀରେ ଏ/ବି/ଏବି/୦ ଥିଲା ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଅଧିକାଂଶ ଇଂରାଜୀ କ‌ହୁଥିବା ଦେଶମାନଙ୍କରେ '୦' କୁ ବଦଳେଇ 'ଓ' କରିଦେଲେ ।
ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀରେ ୩୦ଟି ପଦାର୍ଥ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ପୃଷ୍ଠଦେଶରେ ଥାଏ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବର ଜଣକର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ଏହି ପଦାର୍ଥମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ମିଶ୍ରଣ ଯୋଗୁ ହୁଏ ।
ଏହି ୩୫ ପ୍ରକାର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀରେ ୬୦୦ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ଆଣ୍ଟିଜେନ ମିଳିଛି, ପ୍ରାୟ ସର୍ବଦା ଜଣେ ଲୋକର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ଆଜୀବନ ସ୍ଥିର ରହେ କିନ୍ତୁ କ୍ୱଚିତ ବିଭିନ୍ନ ସଂକ୍ରମଣ, କର୍କଟ ରୋଗ ବା ଅଟୋଇମ୍ମ୍ୟୁନ ରୋଗ ଯୋଗୁ ଏହା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ ।
ଅଧୁନା ଅସ୍ଥି ମଜ୍ଜା ପ୍ରତିରୋଗ ଅନ୍ୟ ଏକ ସାଧାରଣ କାରଣରୂପେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ।
ଲିଉକେମିଆ ଓ ଲିମ୍ପୋମା ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ରୋଗମାନଙ୍କରେ ଏହି ପ୍ରତିରୋପଣ କରାଯାଉଛି ।
ଅସ୍ଥି ମଜ୍ଜା ଗ୍ରହୀତାର ଏବିଓ ଶ୍ରେଣୀ, ଦାତାର ଏବିଓ ଶ୍ରେଣୀଠାରୁ ପୃଥକ୍ ଥିଲେ କ୍ରମଶଃ ଗ୍ରହୀତାର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ଦାତାର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଏ ।
ଗର୍ଭିଣୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଯେଉଁ ଭୃଣ ଥାଏ ତାହାର ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ମାଆଠାରୁ ପୃଥକ୍ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ସମସ୍ୟା ନୁହେଁ ।
ଆରଏଚଡି + ଥିବା ଭୃଣ ଆରଏଚଡି - ମାଆ ଦେହରେ ଥିଲେ ମାଆ ଦେହରେ ଭୃଣ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ପ୍ରତି ଆଣ୍ଟିବଡି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।
ବେଳେ ବେଳେ ମାଆ ଦେହର ଏହି ଆଣ୍ଟିବଡି, ଆଇଜିଜି ଯାହା ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଇମ୍ମ୍ୟୁନୋଗ୍ଲୋବ୍ୟୁଲିନ, ପ୍ଲାସେଣ୍ଟା ପାର ହୋଇ ଭୃଣର ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକାର ହେମୋଲାଇସିସ୍ କରିଦିଏ ।
ଏହା ଫଳରେ ନବଜାତର ହେମୋଲାଇଟିକ ରୋଗ ହୁଏ ଯାହାକୁ ଏରିଥ୍ରୋବ୍ଲାସ୍ଟୋସିସ୍ ଫିଟାଲିସ କୁହାଯାଏ ଯୋଗୁ ସାମାନ୍ୟରୁ ସାଂଘାତିକ ଆନିମିଆ ବା ରକ୍ତ‌ହୀନତା ଦେଖାଯାଏ ।
ରକ୍ତ ଭଣ୍ଡାରର ରୁଟିନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଉଭୟ ଦାତା ଓ ଗ୍ରହୀତାମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ପରୀକ୍ଷା କରି ଗ୍ରହୀତାପ୍ରତି ଯେତେ ଦୂର ସମ୍ଭବ ବିପଦମୁକ୍ତ ଓ ସଙ୍ଗତ ରକ୍ତ କି ନୁହେଁ ପରୀକ୍ଷା କରି ଦେଖାଯାଏ ।
ରକ୍ତ ଅସଙ୍ଗତ ହେଲେ ସାଂଘାତିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ହୋଇ ହେମୋଲାଇସିସ ହୋଇଯାଏ, ବୃକ୍‌କ ଫେଲ ହୁଏ ଓ ସଞ୍ଚାର ସକ୍ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇପାରେ ।
ଆଣ୍ଟବଡି ଉଚ୍ଚ ଧରଣର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାଶୀଳ ହୋଇ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ତାହାର କମ୍ପ୍ଲିମେଣ୍ଟ ସିସ୍ଟମ ସ‌ହ ମିଶି ସଞ୍ଚାରିତ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ଦେହରେ ବଡ଼ ଧରଣର ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ନଷ୍ଟ କରେ ।
ଆଦର୍ଶ ଭାବରେ ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାକୁ ଏଡ଼େଇବା ନିମନ୍ତେ ରୋଗୀ ନିଜ ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର ରକ୍ତ ନେବା ଉଚିତ ।
ରକ୍ତ କ୍ରସ ମ୍ୟାଚିଙ୍ଗ କରି ଦିଆଯାଏ; ଫଳରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସମ୍ଭାବନା କମ ହୁଏ ।
କ୍ରସ୍ ମ୍ୟାଚିଙ୍ଗ ପଦ୍ଧତିରେ ଦାତାର ରକ୍ତ ସ‌ହ ଗ୍ରହୀତା ସେରମ୍ ଓ ଦାତାର ସେରମ ସ‌ହ ଗ୍ରହୀତାର ରକ୍ତକୁ ମିଶେଇ ଅଣୁବୀକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଦେଖାଯାଏ ।
କୌଣସି ଭୂଲ ନ ହେବା ନିମନ୍ତେ ରକ୍ତ ନମୁନା ଗୁଡ଼ିକରେ ବାରକୋଡ଼ ପଦ୍ଧତି ବ୍ୟବ‌ହାର କରାଯାଉଛି ।
ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାର ସମ୍ପର୍କରେ: ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ଓ ଆରଏଚ ଡି- ରକ୍ତକୁ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପି ଦାତା କୁହାଯାଏ ଓ ଶ୍ରେଣୀ ଏବି ଆରଏଚ ଡି+ ରକ୍ତକୁ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପି ଗ୍ରହୀତା କୁହାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଏହି ତ‌ଥ୍ୟ କେବଳ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଆଣ୍ଟ-ଏ ଓ ଆଣ୍ଟି-ବି ଆଣ୍ଟବଡି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସମ୍ପର୍କରେ ଓ ଆରଏଚ ଆଣ୍ଟଜେନ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାକୁ ଲକ୍ଷ କରି କୁହାଯାଏ ।
ଏହାର ଏକ ବ୍ୟତିକ୍ରମ ହେଉଛି ଏଚଏଚ ସିସ୍ଟମ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯିଏ କେବଳ ଏଚଏଚ ଦାତାଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବ କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକାରେ ଥିବା ଏଚ ଆଣ୍ଟଜେନ ପ୍ରତି ଆଣ୍ଟବଡି ତିଆରି କରିପାରିବେ ।
ତେଣୁ ଏବିଓ ତ‌ଥା ଆରଏଚ ବ୍ୟତୀତ ଆହୁରି ଅନେକ ଆଣ୍ଟିଜେନ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ପୃଷ୍ଠରେ ଥାଇପାରନ୍ତି ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏବି, ଡି+ ଓ ତା ସ‌ହିତ ଏମଏନ+, କେ+, ଏଲଇଏ ବା ଏଲଇବି- ଇତ୍ୟାଦି ହୋଇପାରେ ରୋଗୀର ନାମ ଅନୁସାରେ କେତେକ ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର ନାମ କରଣ କରାଯାଇଛି ଓ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଣୀର + ବା ‌- ଅଛି ।
ଡାକ୍ତରଖାନା ଓ ରକ୍ତ ଭଣ୍ଡାରରେ ଦୁର୍ଲଭ ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ମିଳିବାରେ ସମସ୍ୟା ଉପୁଜେ ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଡଫି- ରକ୍ତ ମୂଳ ଆଫ୍ରିକୀୟ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ଓ ରକ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ କରୁଥିବା ଲୋକ ସମସ୍ୟାରେ ପଡ଼ନ୍ତି ।
ପୂର୍ବ ଆଫ୍ରିକା ଭଳି ଦେଶମାନଙ୍କରେ ଆରଏଚଡି- ରକ୍ତ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ, ଏଣୁ ସେଠାରେ ପଶ୍ଚିମ ଦେଶର ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ରକ୍ତ ଦେବକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯାଏ ।
ରକ୍ତ ରୋଗ ବିଜ୍ଞାନର ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାର ମେଡିସିନ ଏକ ବିଶେଷ ଶାଖା ଯେଉଁଥିରେ ରକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ ସ‌ହିତ ରକ୍ତ ଭଣ୍ଡାରର କାମ ଓ ତାହାର ସେବା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରକ୍ତ ଉତ୍ପାଦ ବିଷୟ ଗୁଡ଼ିକର ବ୍ୟବ‌ହାର ବିଷୟ ଅନୁଶୀଳନ କରାଯାଏ ।
ସାରା ପୃଥିବୀରେ ଚିକିତ୍ସକ ରକ୍ତ ଉତ୍ପାଦ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରେସକ୍ରିପସନ ଲେଖିପାରିବେ ।
ଅତ୍ୟଧିକ ଶକ୍ତ ଆଣ୍ଟି-ଏ ଓ ଆଣ୍ଟି‌-ବି ବା ଅସ୍ୱାଭାବିକ ରକ୍ତ ଆଣ୍ଟବଡି ଥିବା ଦାତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ ।
ସାଧାରଣତଃ ଦାତାର ପ୍ଲାଜ୍ମାରେ ଥିବା ଆଣ୍ଟବଡି ଗ୍ରହିତାର ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ରକ୍ତ ସଞ୍ଚାର ପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଏହାର ଘନତ୍ୱ ଅତି ପତଳା ହେବା ଯୋଗୁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟ ସମ୍ଭାବନା ରହେନି ।
ଏହି ଗ୍ରାମରୁ ନିକଷଟସ୍ଥ ଗ୍ରାମ ଗୁଡିକୁ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଗ୍ରାମ ସଡକ ଯୋଜନାଦ୍ୱାରା ପକ୍କା ସଡକ ସଂଯୋଗ ରହିଛି ଓ ହୀରାକୁଦ ଜଳଭଣ୍ଡାରଦ୍ୱାରା ଫେରି ଡଙ୍ଗା ପରିବହନ ଯୋଗେ ବରଗଡ ଓ ସମ୍ବଲପୁର କୁଜାତଯାତ ମଧ୍ୟ କରି ହୁଏ ।
ଭିକମପାଳି ଗ୍ରାମ ଛେଳିଆ ପାହାଡ ର4ଅ ପଦ ଦେଶରେ 3.28 ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର ଅଞ୍ଚଳ ନେଇ ଅବସ୍ଥିତ ।
ଏହି ଗ୍ରାମ ସନ୍ନିକଟରେ 2ଟି ଉପ ନଦୀ ସାନକେଲୋ ଓ ବଡକେଲୋ ପ୍ରବାହିତ ହେଇ ମହାନଦୀରେ ପତିତ ହୁଏ ।
ଗ୍ରାମର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ହିମଗିରି ପାର୍ବତ୍ଯ ରେଞ୍ଜ ରହିଛି ଓ ହୀରାକୁଦ ଜଳଭଣ୍ଡାରର ପାଶ୍ଚାତ୍ୟଞ୍ଚଳ ଏଠାରୁ 2 କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ମାତ୍ର ଗତ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଦିରୁ କ୍ରୋସାକୀ ଓ ଛେଳିଆ ପାହାଡରେ ଖ୍ୟାନନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଓ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ବହୁ ଲୋକ ଏଥିରେ ନିଜର ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ ନିମନ୍ତେ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଥିଲେ ।
ଏଠାରେ ସେହି ସମୟରୁ ଅର୍ଥନୈତିକ ଉନ୍ନତି ଆରମ୍ଭ ହେବା ସହ ବେଙ୍କ ସେବା ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲା ।
ଭିକମପାଲି ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାର ଝାରସୁଗୁଡା ଜିଲ୍ଲାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ମାଧ୍ୟମ ଆକାରର ଗ୍ରାମ ।
ଏହା ଜିଲ୍ଲାମୁଖ୍ୟାଳୟ ଝାରସୁଗୁଡାଠାରୁ 60 କିଲୋମିଟର ଦୁରବର୍ତୀ ଓ ଏହା ବ୍ରଜରାଜନଗର ବିଧାନ ସଭା ମଣ୍ଡଳୀ ତଥା ବରଗଡ ଲୋକ ସଭା ମଣ୍ଡଳୀ ଅଧୀନରେ ରହିଛି ।
1957 ମସିହାରେ ହୀରାକୁଦ ଜଳଭଣ୍ଡାର ନିର୍ମାଣ କାଳରେ ପ୍ରାଚୀନ ପଦମପୁର ଗ୍ରାମ ଜଳମଗ୍ନ ହେଲା ।
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀର ପରିବାର ବୁଡି ଯାଇଥିବା ଗ୍ରାମଠାରୁ 2 କିଲୋମିଟର ଦୁରବର୍ତୀ " ଭିକ୍ଷ୍ଯାପଲ୍ଲୀ' ଗ୍ରାମରେ ବସତି କରି ରହିଲେ ।
ଭିକମପାଳି ଗ୍ରାମର ନାମ ସଂସ୍କୃତ ଶବ୍ଦ ' ଭିକ୍ଷ୍ୟାପଲ୍ଲୀ" ଅନୁସାରେ ହେଇଥିବାର ଜନାଜାଏ ।
ଏହାର ସୂତାକାର୍ଯ୍ୟ କାର୍ପାସ ଉପରେ ଖଦଡା ରେଶମୀ ସୂତାରେ ହାତଦ୍ୱାରା ବୁଣା ଯାଇଥାଏ ।
ସମଗ୍ର ପଞ୍ଜାବରେ ବିବାହ ପର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ମହିଳମାନେ ଫୁଲକରି ଓ ବାଗ୍ ପିନ୍ଧନ୍ତି ।
ସେଗୁଡ଼ିକ ମହିଳାମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିଜର ତ୍ଥା ନିଜ ପରିବାରର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଇଥାଏ, ବଜାରରେ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ନୁହେଁ ।
ଏହିପରି ଏହା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରୋଇ କଳା, ଯାହା କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ତିଆରି କରିବା କଳାକୁ ବିକଶିତ କରି ନ ଥାଏ, ବରଂ ଦୈନ୍ୟନ୍ଦିନ ଜୀବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ରଙ୍ଗୀନ କରିଥାଏ ।
ବାଗ୍ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମ ମାନର ସୂତା କାର୍ଯ୍ୟ ହଜାରା, ପେଶୱାର, ସିଆଲକୋଟ, ଝେଲମ, ରାୱଲପିଣ୍ଡି, ମୁଲତାନ, ଅମୃତସର, ଜଳନ୍ଧର, ଅମ୍ବାଲା, , ନଭା, ଜିନ୍ଦ, ଫରିଦକୋଟ, କାପୁରଥାଲା ଓ ପଞ୍ଜାବ ପ୍ରଦେଶର ଛକୱାଲାରେ ହୁଏ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ ।
ବାଗ୍ ଓ ଫୁଲକରିର ସୂତାକାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଜରାଟର ପ୍ସିଦ୍ଧ ସୂତାକାର୍ଯ୍ୟ 'ହେର ଭାରତ'କୁ ଏହାର ଜ୍ୟାମିତିକ ନକ୍ସାରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରିଛି
ଫୁଲକରି ଛୁଞ୍ଚିକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଏକ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା, ଯାହା ପଞ୍ଜାବ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଅଛି, ତା'ର ସାହିତ୍ୟିକ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଫୁଲ କାର୍ଯ୍ୟ ।
ଏକ ସମୟରେ ଏହା ଛୁଞ୍ଚିକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ଶବ୍ଦ ହିସାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା ।
ମାତ୍ର ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ଫୁଲକରି ଶବ୍ଦ ଚଦର ଓ ମୁଣ୍ଡ ର ଛୁଞ୍ଚିକାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ରହିଛି ।
ସାଧାରଣ ଓ ଛୁଞ୍ଚିକାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିବା ଓଢ଼ଣୀ , ଓନି ଓ ଚଦର ସମସ୍ତଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଫୁଲକରିଜ୍ କୁହାଯାଏ ।
ମାତ୍ର ପର୍ବପର୍ବାଣି ତଥା ଉତ୍ସବ ଯଥା ବିବାହ ଓ ଏକ ପୁଅର ଜନ୍ମଦିନ ଉପଲକ୍ଷେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ ଘୋଡାଉଥିବା, ଛୁଞ୍ଚିକାର୍ଯ୍ୟର ଏହି ବୁଣାପୋଷାକକୁ ବାଗସ୍ କୁହାଯାଏ ଓ ଉପରେ ବିଚ୍ଛୁରିତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଧା ବାଗସ୍ କୁହାଯାଏ ।
ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କାର୍ପାସ ଖଦଡ ଉପରେ ଧଳା କିମ୍ବା ହଳଦିଆ ରେଶମୀ ସୂତାଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ ।
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଣାଲୁଗା ଉପରେ କେନ୍ଦ୍ରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଚାରିଆଡ଼କୁ ଖେଳାଇହୁଏ, ଯାହାକୁ ଚଷମେ-ଏ-ବୁଲବୁଲ କୁହାଯାଏ ।
ଫୁଲକରି ସୂତାକାର୍ଯ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ଯ ହେଉଛି, କାର୍ପାସର ଅପର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରେଶମି ସୁତାରେ ଚିରି ଯାଇଥିବା ଅଂଶର ସିଲାଇ କରିବା ।
ପଞ୍ଜାବୀ ମହିଳାମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଦକ୍ଷତାଦ୍ୱାରା ଚିରି ଯାଇଥିବା ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ।
ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଖଦର ଲୁଗା ଯାହା ପଶ୍ଚିମ ପଞ୍ଜାବରେ ବ୍ୟଭୃତ ହୁଏ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଜାବ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ।
କଳା/ନୀଳ ପଶ୍ଚିମ ପଞ୍ଜାବରେ ପସନ୍ଦ କରାଯାଏନାହିଁ, ମାତ୍ର ଧଳା ପୂର୍ବ ପଞ୍ଜାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ନାହିଁ ।
ପୂର୍ବ ପଞ୍ଜାବରେ ପ୍ରଥମେ କନାକୁ ଜୋଡ଼ାଯାଏ ଓ ପରେ ସେଥିରେ ସୂତା କାର୍ଯ୍ୟ କରାଜାଏ ।
ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦର ରଙ୍ଗ ହେଉଛି ନାଲି, କାରଣ ବାଗ୍ ଓ ଫୁଲକରି ବିବାହରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ।
କେତେକଙ୍କ ମତରେ ଏହା ମଧ୍ୟ ଏସିଆରୁ ଜାଠ ଜାତି ସହ ଆସିଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ଭାରତକୁ ପ୍ରବାସୀ ଭାବେ ଆସି ପଞ୍ଜାବ, ହରିଆଣା ଓ ଗୁଜରାଟରେ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ରହି ଯାଇଥିଲେ ।
ଏହା ବେଦ, ମହାଭାରତ, ଗୁରୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ସାହିବ ଓ ପଞ୍ଜାବ ଲୋକ ଗୀତରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ଯେ ପଞ୍ଚଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରୁ ଫୁଲକରିର ଲୋକପ୍ରିୟତା ରହୁଛି ।
ପଞ୍ଜାବୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସୃଜନଶୀଳତା ବହୁ ପ୍ରକାରର ଚିତ୍ର କରିବାରେ ସାହାଜ୍ୟ କରିଥାଏ ।
ଫୁଲକରି କନାରେ ହେଉଥିବା କାମ, ମାତ୍ର ବାଗରେ ଏହି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କନାକୁ ଘୋଡ଼ାଇଥାଏ, ଯେପରି ଏହା ଦେଖାଯିବ ନାହିଁ ।
ଟିଲ ପତ୍ରରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇଥାଏ, ଯେପରି ଏଥିରୁ ରାଶି ମଞ୍ଜି ବୁଣି ହୋଇଯୌଛି ।
ଏହିପରି ଭାବେ ଏହାର ସାହିତ୍ୟିକ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଫୁଲକାର୍ଯ୍ୟ ବା ଫୁଲ ହସ୍ତତନ୍ତ ।
ନିଲକ ଫୁଲକରି କଳା ଓ ନାଲି ପ୍ରଚ୍ଚଦପଟରେ ହଳଦିଆ କିମ୍ବା ଫିକା ନାଲି ରଙ୍ଗର ସୂତାକାର୍ଯ୍ୟରେ ହୋଇଥାଏ ।
ବାଲ୍ୟକାଳ ଅତି ଅୟସରେ କଟିଥିବାରୁ ପାଠପଢ଼ା ପ୍ରତି ସେ ବିଶେଷ ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଇନଥିଲେ ।
ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାଧାରଣ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ସେ ହିନ୍ଦୀ, ଇଂରାଜୀ ଓ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷା ମଧ୍ୟ ଆୟତ୍ତ କରିଥିଲେ ।
କୈଶୋର ଅବସ୍ଥା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ପିତାନକ ପରଲୋକ ହେବା ଫଳରୁ ସେ ବ୍ୟବସାୟ ଦେଖାଦେଖିରେ ମନୋନିବେଶ କଲେ ।
ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ପିତ୍ତଳ ଗ୍ରାମର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ବିଭିନ୍ନ ପୌରାଣିକ ନାଟକରେ, ବିଶେଷ କରି ସ୍ତ୍ରୀ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରି ଅନେକ ଯଶ ଅର୍ଜ୍ଜନ କରିଲେ ।
ଜୀବନର ପ୍ରାଥମିକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ ଏବଂ କାଳକ୍ରମେ ନାଟକ ଛାଡ଼ି 'ଭଜଗୋବିନ୍ଦ' ନାମକ ସଂକୀର୍ତ୍ତନ ଦଳ ଗଢ଼ି ନାମକୀର୍ତ୍ତନ କରୁଥିଲେ ଓ ନିଜ ରଚିତ ଗୀତ ମଧ୍ୟ ଗାନ କରୁଥିଲେ ।
ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାରେ ନଦୀୟା କୀର୍ତ୍ତନର ପ୍ରଚାରରେ ତାରିଣୀ ପାତ୍ରଙ୍କ ଅନେକ ଅବଦାନ ରହିଛି ।
କାଳକ୍ରମେ ସେ ସାଂସାରିକ ଜୀବନଠାରୁ ବୀତସ୍ପୃହ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ମାଆଙ୍କ କଥା ଏଡ଼ାଇ ନ ପାରି ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ବିବାହ କରିଥିଲେ ।
ପୁରାତନ ଗଞ୍ଜାମର ସୁଖ୍ୟାତ ବୟୋଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ଶ୍ରୀ ହାଡ଼ୁ ପାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣା କ୍ରମେ ତାରିଣୀ ଚରଣ ୧୯୪୦ ମସିହାରେ ସ୍ୱଦେଶକୁ ଫେରି ଗଞ୍ଜାମ ବୋଇରାଣୀରେ 'ଗାନ୍ଧିଜୀ ସଙ୍ଗୀତ କଳାମନ୍ଦିର' ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତଗୁରୁବର୍ଗ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଦୋରା, ମୋହନ ମହାପାତ୍ର, ସୋମନାଥ ମିଶ୍ର, ଦାମୋଦର ମିଶ୍ର, ଗଙ୍ଗାଧର ଦାସ, ସୁମୁନାଥ ସାହୁ ଓ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ କତ୍ତପଲ୍ଲୀ କମେୟା ଆଚାରୀ, ପୂର୍ବତନ ବିଧାନ ସଭା ସଦସ୍ୟ ଜଗନ୍ନାଥ ମିଶ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣା ତଥା ଅଧ୍ୟକ୍ଷତାରେ ଗାନ୍ଧିଜୀ ସଙ୍ଗୀତ କଳାମନ୍ଦିର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ଖଲ୍ଲିକୋଟ ରାଜା ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମର୍ଦ୍ଦରାଜ ଓ ଲିଙ୍ଗରାଜ ପାଣିଗ୍ରାହୀ, ଏବଂ ପୂର୍ବତନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ସଦାଶିବ ତ୍ରିପାଠୀ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଅନେକ ସହାୟତା କରିଥିଲେ ।
ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାରେ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତର ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଶିକ୍ଷା ଯୋଗାଉଥିବା ପ୍ରଥମ କେତୋଟି ଅନୁଷ୍ଠାନ ମଧ୍ୟରୁ ଏହା ଅନ୍ୟତମ ।
ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ପିତା ସେ ଦିଗରେ ଉନ୍ନତି ନିମନ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ସୁଯୋଗ ଯୋଗାଇ ଦେଇଥିଲେ ।
ପ୍ରଥମେ ନିଜ ବଡ଼ ଭାଇ ଆଡ଼ିକା ପାତ୍ରଙ୍କ ନିକଟରୁ ସେ ହାରମୋନିୟମ ଏବଂ ଓଡ଼ିଶୀ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତର ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଗ ଯଥା ଓଡ଼ିଶୀ, ଚଉପଦୀ, ଛାନ୍ଦ, ଚମ୍ପୂ, ଚଉତିଶା, ଭଜନ, ଜଣାଣ ଆଦି ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ପାଇଲିପଡ଼ା ଗ୍ରାମର ଗୁରୁ ଗୌରହରି ମହାପାତ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ବିଜୟନଗର ଓ ରାଜମହେନ୍ଦ୍ରୀଠାରେ କର୍ଣ୍ଣାଟକୀ ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ଆଲାହାବାଦ ଓ ଲକ୍ଷ୍ନୌରେ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନୀ ସଙ୍ଗୀତ ବିଷୟରେ ସମ୍ୟକ୍ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ଅଣ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତ ବିଷୟରେ ଧାରଣା କରି ସେ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତର ସ୍ୱାତନ୍ତ୍ର୍ୟକୁ ଆହୁରି ଭଲ ଭାବେ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିପାରିଥିଲେ ଓ ଏହି ହେତୁରୁ ସୁଚାରୁ ରୂପେ ଓଡ଼ିଶୀ ଓ ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଭେଦ ଦର୍ଶାଉଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତନର ତନ୍ମୟତା ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କର ଗଞ୍ଜାମ ସାରା ସୁଖ୍ୟାତି ବ୍ୟାପିଗଲା ।
ଭଜଗୋବିନ୍ଦର ଉଦ୍ଯାପନ ନିମନ୍ତେ ୧୦୮ ଗୋଟୀ କୀର୍ତ୍ତନ ଦଳ ଓ ନଦୀୟା-ନବଦ୍ୱୀପରୁ ବହୁ ସାଧୁସନ୍ଥ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାରିଣୀ ଚରଣ ପାତ୍ର ବୈଷ୍ଣବମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଏପରି କୀର୍ତ୍ତନ ଗାନ କରୁଥିଲେ ଯେ ଚବିଶ ପ୍ରହର ନାମ ଯଜ୍ଞର ଶେଷ ଦିନରେ ପୁରୀରେ ଜଗନ୍ନାଥ ବଡ଼ପଣ୍ଡାଙ୍କ ଚଳୁରେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ନାହିଁ ।
ଅଶୁଭ ଆଶଙ୍କାରେ ସେବକମଣ୍ଡଳୀ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇବାରୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜଗନ୍ନାଥ କହିଥିଲେ ଯେ - "ଭକ୍ତମାନଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତନ ଗାନରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ମୁଁ ବୋଇରାଣୀ ଚାଲି ଯାଇଥିଲି ।
କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥଙ୍କ ଚମ୍ପୂର ପ୍ରଥମ ସ୍ୱରଲିପି କରିବାରେ ସେ ଅଗ୍ରଣୀ ଥିଲେ ।
ଏକାଧିକ କଳା ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଅସାଧାରଣ ଦକ୍ଷତା ଯୋଗୁଁ ସେ 'ଅଷ୍ଟାବଧାନୀ ଗୁରୁ' ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ।
ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତର ଶାସ୍ତ୍ରୀୟତା, ରାଗ ଆଲୋଚନା, ସ୍ୱରଲିପି ଆଦି ବିଷୟକ ଅନେକ ପୁସ୍ତକ ଲେଖିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରୁ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷ ଯାଏଁ 'ଆମ ସଙ୍ଗୀତ ଶିକ୍ଷା' ନାମରେ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତ ପାଇଁ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ମଧ୍ୟ ରଚନା କରିଛନ୍ତି ।
ତାରିଣୀ ଚରଣ ପାତ୍ର ଅନେକ ଦିନ ଯାଏଁ ଆକାଶବାଣୀ କଟକରେ କଳାକାର ଏବଂ ପରୀକ୍ଷକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିଲେ ।
୧୯୪୬ରେ କଲିକତା ଟିଟାଗଡ଼ଠାରେ ମେଘମହ୍ଲାର ରାଗ ଗାୟନ କରି ବର୍ଷା କରାଇଥିବା ବିଷୟ ଏଯାବତ ଲୋକଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛି ।
ତାଙ୍କ ରଚନାବଳୀରୁ ଅନେକ ପୁସ୍ତକ, ଗୀତର ପାଣ୍ଡୁଲିପି ଇତ୍ୟାଦି ଏଯାବତ ଅପ୍ରକାଶିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛି ।
ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତରେ ବତିଶ ମେଳ ପ୍ରଥାର ସେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ଓ ଶ୍ରୀ ଗୀତଗୋବିନ୍ଦର ସର୍ବପ୍ରଥମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱରଲିପି କରିଥିଲେ ।
ଅଷ୍ଟାବଧାନୀ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ତାରିଣୀ ଚରଣ ପାତ୍ର ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତର ଜଣେ ପ୍ରଧାନ ଗବେଷକ, ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ, ଗୁରୁ ଓ କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ଥିଲେ ।
ଚଣ୍ଡୀଗଡ଼ ବୈଷୟିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଲାଣ୍ଡ୍ରାନ୍ କ୍ୟାମ୍ପସ୍‌ର ୯ଟି ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ।
ଏହି ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ୪ଟି ବ୍ଲକ୍‌କୁ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଛି ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ଲକ୍ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ବିଭାଗ ।
ଚଣ୍ଡୀଗଡ଼ ବୈଷୟିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଚଣ୍ଡୀଗଡ଼ ନିକଟରେ ଥିବା ଚଣ୍ଡୀଗଡ଼ ଗ୍ରୁପ୍ ଅଫ୍ କଲେଜସ୍, ଲାଣ୍ଡ୍ରାନ୍ କ୍ୟାମ୍ପସ୍, ମୋହାଲିର ଏକ ବୈଷୟିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ଏହାର ସ୍ନାତକ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ପଞ୍ଜାବ ବୈଷୟିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ସହ ଅନୁବନ୍ଧିତ ।
ଚଣ୍ଡୀଗଡ଼ ବୈଷୟିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ୨୦୦୨ ମସିହାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇଥିଲା, ଲାଣ୍ଡ୍ରାନ୍ କ୍ୟାମ୍ପସ୍ ଖୋଲିବାର ବର୍ଷକ ପରେ ।
ଚଣ୍ଡୀଗଡ଼ ବୈଷ୍ୟୟିକ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଏଆଇସିଟିଇଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଜାତୀୟ ଅଧିସ୍ୱୀକୃତି ବୋର୍ଡଦ୍ୱାରା ଅଧିସ୍ୱୀକୃତ ।
ଇନ୍‌ଫୋସିସ୍, ଟିସିଏସ୍ ଓ ୱିପ୍ରୋ ଭଳି କମ୍ପାନୀମାନେ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଚାକିରୀରେ ସଂସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥାଆନ୍ତି ।
ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଜୀବନ କାଳ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହା ସହର ନିର୍ମିତ ହଉଥିବା କଥାର ଲେଖା ରହିଛି ।
ତେବେ ପୁରାତାତ୍ୱିକ ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ପାଟଳିପୁତ୍ରର ଉନ୍ନୟନ 3 ୟ ବା 4ର୍ଥ ଶତାବ୍ଦୀ ଆଗରୁ ହେଇନଥିବା ଜଣା ପଡେ ।
ତେବେ ଗ୍ରୀକ ପରିବ୍ରାଜକ ମେଘାସ୍ଥିନିସ ତାଙ୍କର ଭ୍ରମଣ ପୁସ୍ତକ ଇଣ୍ଡିକାରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 303 ମସିହାରେ ପଟାଳିପୁତ୍ର ଏକ ସହର ଥିଲା ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ।
ପାଟାଳିପୁତ୍ର ସହର ହରିୟାଙ୍କା ଶାସକ ବିମ୍ବୀସାରଙ୍କଦ୍ୱାରା ଏକ ଗ୍ରାମକୁ ସୁଦୃଢୀକରଣଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ହେଇଥିଲା ନନ୍ଦା , ମୌର୍ଯ୍ୟ , ଶ୍ରୁଙ୍ଗ , ଗୁପ୍ତା ଓ ପଲାସ ବଂଶୀୟ ରାଜାମାନେ ପାଟଳିପୁତ୍ରକୁ ସେମାନଙ୍କର ରାଜଧାନୀ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ ।
ଗଙ୍ଗା , ଗନ୍ଧକ ଓ ସୋନା ନଦୀର ସାଙ୍ଗମା ସ୍ଥଳରେ ଏହା ରହି ଏକ ଜଳ ଦୁର୍ଗ ଭାବରେ ଥିଲା ।
ଇଣ୍ଡୋ - ଗାଙ୍ଗେୟ ସମତଳ ଭୂମି ସେହି ସମୟରେ ବାଣିଜ୍ୟର କେନ୍ଦ୍ର ସ୍ଥଳ ଥିଲା ।
ସମ୍ରାଟ ଅଶୋକଙ୍କ ରାଜୁତି ସମୟରେ ଏହା ବିଶ୍ୱର ସର୍ବବୃହତ ସହର ଥିଲା ବୋଲି କୁହାଯାଇଥାଏ ।
ସହରର ଆୟତନ 25.5 ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା ଓ ଏହା ସାମନ୍ତରିକ କ୍ଷେତ୍ର ପରି ଆକାରରେ ଥିଲା ।
ଚନ୍ଦ୍ରଗୁପ୍ତ ମୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଶୋକଙ୍କ ସମୟରେ ଏହା ସମବୃଦ୍ଧିର ଶିଖରରେ ରହିଥିଲା ।
ଏହି ବିଷୟରେ ଗ୍ରୀକ ପରିବ୍ରାଜକ ମେଘସ୍ଥିନିସ ତାଙ୍କର " ପଲିବୋଥ୍ରା "ରେ ଲେଖିଥିଲେ ।
ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଯାଏ ଏହି ସହର ବୌଦ୍ଧ କେନ୍ଦ୍ର ରହିବା ସହ ଗୁପ୍ତା ବଂଶ , ପାଲ ବଂଶର ରାଜଧାନୀ ମଧ୍ୟ ରହିଥିଲା ।
ଚୀନର ପରିବ୍ରାଜକ କ୍ଷୁଅଞ୍ଜଙ୍ଗଙ୍କ ଭ୍ରମଣ ସମୟରେ ଏହି ସହର ଦ୍ୱଂଶ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଯାଇଥିଲା ।
ପରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ମୁସଲିମ ଆକ୍ରମଣ ବେଳେ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ ଦ୍ୱଂଶ ହେଇଯାଇଥିଲା ।
ପରେ ଶେର ଶାହ ସୂରୀ ପଟାଳିପୁତ୍ରକୁ ଅଧୁନା ରହିଥିବା ପାଟଣା ନାମ ଦେଇ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରି ତାଙ୍କର ରାଜଧାନୀ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ନାମ " ପାଟଳି"ର ଅର୍ଥ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରକାର ଧାନ ଓ "ପୁତ୍ର "ର ସମ୍ମିଶ୍ରଣରେ ହେଇଥିଲା ।
ଆଉ ଏକ ବ୍ୟୁପତ୍ତି ପ୍ରଣାଳୀ କୁହେ ଯେ ଏହା ଏକ ବୃକ୍ଷୀର ନାମ ଅନୁସାରୀ ହେଇଥିଲା ।
ପୁଣି ଏକ ପ୍ରଣାଳୀରେ କୁହା ଯାଏ ଯେ ଏହା ରାଜା ସୁଦର୍ଶନଙ୍କ କନ୍ୟା ପାତାଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ହିସାବରେ ନମିତା ହେଇଥିଲା ।
ଆଧୁନିକ ପାଟଣା ସହରର ଉପକଣ୍ଠ ଅଞ୍ଚଳରେ ବିଶ୍ରୂତ ଅଞ୍ଚଳ ରେପ୍ରତ୍ନତାତ୍ୱିକ ଖନନ କରାଯାଇ ଏହି ପୁରାତନ ପାଟଳିପୁତ୍ର ସହରର ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳ ଅନାବରଣ କରାଯାଇଛି ।
ପାଟଳିପୁତ୍ର , ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟ ବିହାରର ରାଜଧାନୀ ପାଟଣା ନିକଟରେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ସହର ଥିବା ସ୍ଥାନ ।
ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ 490 ମସିହାରେ ମଗଧ ରାଜା ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଏହାକୁ ଏକ ଦୁର୍ଗ ଭାବରେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ କୁଳରେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ।
ଏଠାରେ ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଓ ଅଶୋକଙ୍କ ସମୟରେ ଦୁଇଟି ବୁଦ୍ଧ କାଉନ୍ସିଲ ସ୍ଥାପିତ ହେଇଥିଲା ।
ସେମାନେ ଓ ଜୈନ ଓ ଭ୍ରାହମଣିକ ସୂତ୍ର ଅନୁସାରେ ପାଟଳିପୁତ୍ର ଆଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଉଦୟଭଦ୍ରଙ୍କଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହେଇଥିବାର ଦାବି କରନ୍ତି ।
ଅଶୋକଙ୍କ ମହଲ ପ୍ରାଚୀନ ପେର୍ସେପୋଲିସ ମହଲର ଅନୁକରଣରେ ନିର୍ମିତ ହେଇଥିବାର ଜଣାଜାଏ ।
ଏହି ଧାରଣାକୁ ନେଇ ଖଣ୍ଡଗିରି କୁମ୍ଭମେଳା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବୋଲି ମତ ପ୍ରକାଶ ପାଏ ।
ଲୋକକଥାରୁ ଯାହା ଜଣାଯାଏ, ପୂର୍ବକାଳରେ ଏହି ପିବତ୍ର ତିଥିରେ ସାଧୁସନ୍ଥମାନେ ଅର୍କକ୍ଷେତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗାରେ ବୁଡ଼ ପକାଇବା ପରେ ଉଦୟଗିରିରେ ଅବସ୍ଥାନ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟପୂଜା କରୁଥିଲେ ।
କାରଣ ଅର୍କକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପହିଲି କିରଣ ସିଧାସଳଖ କୁଅାଡ଼େ ଉଦୟଗିରିରେ ହିଁ ପଡ଼େ ।
ଏହି ପାହାଡ଼ର ପାତାଳଗଙ୍ଗା, ଗୁପ୍ତଗଙ୍ଗା ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଜଳଉତ୍ସରେ ବୁଡ଼ ପକାଇବା ବି ଅର୍କକ୍ଷେତ୍ରରେ ବୁଡ଼ ପକାଇବା ସହ ସମାନ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ।
ତେଣୁ ଏଠାରେ ସନ୍ଥମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଉଥିଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ତଥା ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରିବା ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼ ଜମୁଥିଲା ।
ଯୋଗନଦୀ କୂଳରେ ମୁନିଋଷିମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ରହୁଥିବା ଏମିତି ବହୁ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନର ଭାବ ରହି ଆସିଥିଲା ।
ତେଣୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ଏଠାରେ ସର୍ବଧର୍ମର ସମନ୍ୱୟ ଘଟିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି ।
ଏଠି ମା' ବାରଭୂଜାଙ୍କ ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା ସହ ଜୈନ ଉପାସକମାନଙ୍କ ପୂଜା ବି ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଅାସୁଛି ।
ତେଣୁ କୁହାଯାଏ ଜୈନ ଉପାସକ ହେଲେ ବି ତତ୍କାଳୀନ କଳିଙ୍ଗ ସମ୍ରାଟ କରକନ୍ଦୁ ଏବଂ ପରେ ମହାମେଘବାହାନ ଐର ଖାରବେଳ ସାଧୁସନ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦୟଗିରି ପାହାଡ଼ରେ ବିଭିନ୍ନ ଗୁମ୍ଫା ନିର୍ମାଣ କରାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ରାଜତ୍ୱ କାଳରୁ ହିଁ ଏହି କୁମ୍ଭମେଳାର ଅାକର୍ଷଣ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିଲା ।
ଜାଗମରା ଗ୍ରାମର ଅାରାଧ୍ୟ ଦେବତା ଅନନ୍ତକେଶରୀଙ୍କ ରାଣୀହଂସପୁର ଯାତ୍ରା ହେଉଛି ଏହି ମେଳାର ଅନ୍ୟତମ ଅାଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଦିଗ ।
ସପ୍ତମୀ ତିଥି ରାତିରେ, ଅନନ୍ତକେଶରୀ ଏକ ବିରାଟ ଶୋଭାଯାତ୍ରାରେ ବାହାରି ଉଦୟଗିରି ପାହାଡ଼ସ୍ଥିତ ରାଣୀଗୁମ୍ଫାରେ ରାଣୀ ହଂସପୁରକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥାଅାନ୍ତି ।
ଗୁମ୍ପାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ଦେବୀ ବାରଭୂଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥାଏ ।
ସେଠାରେ ମାତ୍ର କିଛି ଘଣ୍ଟାର ରହଣୀ ପରେ ପଭୁ ଅନନ୍ତକେଶରୀ ପୁଣି ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ମନ୍ଦିରକୁ ବାହୁଡ଼ି ଅାସିବା ପରମ୍ପରା ରହିଛି ।
ମାଘ ସପ୍ତମୀରେ ଖଣ୍ଡଗିରି-ଉଦୟଗିରି ପାଦ ଦେଶରେ ହେଉଥିବା କୁମ୍ଭମେଳା, ଖଣ୍ଡଗିରି ମେଳା ନାମରେ ପରିଚିତ ।
ଭୁବନେଶ୍ୱର ଉପକଣ୍ଠ ଖଣ୍ଡଗିରିଠାରେ ଆବାହମାନ କାଳରୁ ହୋଇଆସୁଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁମ୍ଭମେଳା ୯ ଦିନ ଧରି ଚାଲି ମାଘ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାଦିନ ପୂର୍ଣ୍ଣାହୁତୀ ହୁଏ ।
ଏହି ଅବସରରେ ସାଧୁସନ୍ଥଙ୍କ ସମାବେଶ ସହ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁଙ୍କ ଭିଡ ଜମେ ।
ଖଣ୍ଡଗିରି-ଉଦୟଗିରି ପାଦ ଦେଶରେ ସାଧୁସନ୍ଥମାନେ ପୂର୍ବେ ସିଦ୍ଧି ଳାଭ କରୁଥିଲେ ।
ଏହି ସମୟରେ ସାଧୁସନ୍ଥମାନେ ମାଘ ସପ୍ତମୀରେ ବୁଡ଼ ପକାଇ ଖଣ୍ଡଗିରିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରାତଃ ଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ ।
ସେହି ଅନୁଯାୟୀ ଶତାଧିକ ସାଧୁସନ୍ଥ ଖଣ୍ଡଗିରିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦର୍ଶନ କରିଥାନ୍ତି ।
ମାଘସପ୍ତମୀ ପରେ ଛଅଦିନ ମହାମେଘବାହନ ଐରଖାରବେଳଙ୍କ ଗୌରବମୟ ଇତିହାସର ସ୍ମୃତିଚାରଣ କରାଯାଇ ଜାତୀୟ ଖାରବେଳ ଉତ୍ସବ ୨୦୦୬ ମସିହାରୁ ଆୟୋଜନ ହେଉଛି ।
ମୁକ୍ରୀ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଫିଲ୍ମ ଅଭିନେତା ଯିଏ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ହାସ୍ୟ ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରୁଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୪୫ ମସିହାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଫିଲ୍ମ ଦିଲୀପ କୁମାରଙ୍କ ଅଭିନୀତ ' ପ୍ରତିମା 'ରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଅଭିନେତା ଦିଲୀପ କୁମାରଙ୍କ ସହପାଠୀ ଥିବା ମୁକ୍ରୀଙ୍କ ଅଭିନୟ ଜୀବନ ଭି ଦିଲୀପ କୁମାରଙ୍କ ସହ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବେ ଯାଇଥିଲା ।
ମୁକ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଖର୍ବକାୟ ଶରୀର , ଦନ୍ତହୀନ ହସ , ହାସ୍ୟ ଉଦ୍ଦୀପିକ ସଂଳାପ ପ୍ରଦାନ ଶୈଳୀ ଯୋଗୁ ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଖୁବ ଆମୋଦିତ କରି ପାରୁଥିଲେ ।
ଦୀର୍ଘ ୬ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ସେ ହିନ୍ଦୀ ସିନେମାରେ ଜଣେ ଅତି ପରିଚିତ ଚେହେରାରେ ଅବତୀର୍ଣ ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଫିଲ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ମଦର ଇଣ୍ଡିଆ , ଶରାବୀ , ଆମର ଆକବର ଆଣ୍ଟୋନୀ , ବମ୍ବେ ଟୁ ଗୋଆ ଇତ୍ୟାଦି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ।