polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ଏହି ସମୟରେ ସେହି ଯାନ ଚନ୍ଦ୍ରପୃଷ୍ଠର ମାଟି କିମ୍ବା ଚଟାଣର ନମୁନା ମଧ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିଥାନ୍ତା ।
ଏହି ବିଶ୍ଳେଷଣର ଫଳାଫଳ ସଂପର୍କିତ ତଥ୍ୟ କକ୍ଷଯାନ ମାଧ୍ୟମରେ ପୃଥିବୀସ୍ଥିତ ଇସ୍ରୋର ଗବେଷଣାଗାରରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେବାର ଥିଲା ।
ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ଯାନର ପରିକଳ୍ପନା ଉଭୟ ଦେଶର ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ମିଳିତ ଜ୍ଞାନକୌଶଳରେ ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୦୯ ମସିହାରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇସାରିଥିଲା ।
ଇସ୍ରୋ ପକ୍ଷରୁ ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୨ ପରୀକ୍ଷଣର ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଅନ୍ତିମ ସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ୨୦୧୩ ମସିହାରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମକୁ ସ୍ଥଗିତ ରଖାଯାଇ ୨୦୧୬ ମସିହା ନିମିତ୍ତ ପୁନର୍ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଋଷୀୟ ବୈଜ୍ଞାନିକ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଲ୍ୟାଣ୍ଡର ନିର୍ମାଣ ନକରିପାରିବାରୁ ଏହି ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯାଇଥିଲା ।
ଏହାପରେ ଋଷୀୟ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ଏଜେନ୍ସିକୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରୁ ଅଲଗା କରି ଚନ୍ଦ୍ରଯାନର ସମସ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଇସ୍ରୋଦ୍ୱାରା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ସମୟରେ ଅନେକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ପରୀକ୍ଷଣ କରି ଏହାର ତଥ୍ୟକୁ ଲ୍ୟାଣ୍ଡର୍‌-ବିକ୍ରମକୁ ପ୍ରେରଣ କରିବାର ଯୋଜନା ଥିଲା ।
ଲ୍ୟାଣ୍ଡର୍‌-ବିକ୍ରମ ପୁଣି ସେହି ତଥ୍ୟକୁ ଅର୍ବିଟର୍‌ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରେରଣ କରିବାରଥିଲା ।
ଚନ୍ଦ୍ରପୃଷ୍ଠରୁ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠକୁ ତଥ୍ୟ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ପାଖାପାଖି ୨ ସେକେଣ୍ଡ ସମୟ ଲାଗିଥାନ୍ତା ।
୩୮୦୦ କିଲୋଗ୍ରାମ ଓଜନ ବିଶିଷ୍ଟ ମହାକାଶ ଯାନକୁ ଜିଏସଏଲଭି ଏମକେ-୩ ରକେଟ ଜରିଆରେ ଶ୍ରୀହରିକୋଟା ପ୍ରକ୍ଷେପଣ କେନ୍ଦ୍ରରୁ ପଠାଯାଇଥିଲା ।
ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୧ରେ ଦୁଇଟି ଯନ୍ତ୍ରାଂଶ ବା ମଡ୍ୟୁଲ ଥିବାବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୨ରେ ସମୂଦାୟ ତିନୋଟି ଅଂଶ ବା ମଡ୍ୟୁଲ ରହିଥିଲା ।
୭ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ରାତ୍ର ୧ଟା ୫୩ ମିନିଟରେ ଅନୁଭୁମିକ ବେଗ ୪୮ ମିଟର ପ୍ରତି ସେକେଣ୍ଡ ଏବଂ ଉଲମ୍ବ ବେଗ ୬୦ ମିଟର ପ୍ରତି ସେକେଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭୂମିପୃଷ୍ଠକୁ ଅବତରଣ କରିବାବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ରପୃଷ୍ଠରୁ ୨.୧ କିଲୋମିଟର ଉଚ୍ଚତାରେ ଥିବା ସମୟରେ ବିକ୍ରମ ଲ୍ୟାଣ୍ଡରରୁ ଇସ୍ରୋକୁ ସମସ୍ତ ଯୋଗାଯୋଗ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ ବିକ୍ରମ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କକ୍ଷପଥରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇ ପାଖାପାଖି ଏକ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଦୁର୍ଘଟଣାଯୁକ୍ତ ଅବତରଣ କରିଥିଲା ।
୧୨ ନଭେମ୍ବର ୨୦୦୭ରେ ଇସ୍ରୋ ସହ ଋଷୀୟ ଫେଡେରାଲ ସ୍ପେସ୍ ଏଜେନ୍ସି ର ପ୍ରତିନିଧି ଦଳ ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୨ ଚନ୍ଦ୍ର ଅଭିଯାନରେ ମିଳିତ ଭାବେ କାମ କରିବା ନେଇ ଏକ ଚୁକ୍ତିନାମା ସ୍ୱାକ୍ଷରିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଚୁକ୍ତିନାମା ଅନୁସାରେ ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୨ର ଦୁଇ ମୁଖ୍ୟ ଅଂଶ ଯଥା ଅର୍ବିଟର ତଥା ରୋଭର ଡିଜାଇନ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଇସ୍ରୋ ଉପରେ ଥିଲାବେଳେ ଏବଂ ଋଷୀୟ ଏନ୍ତରୀକ୍ଷ ଏଜେନ୍ସି ଉପରେ ଲ୍ୟାଣ୍ଡର ନିର୍ମାଣର ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା ।
ମିସନ ଅବଧି: ପାଖାପାଖି ସାତ ବର୍ଷ ଛଅ ମାସ, ଏକ ବର୍ଷ ପାଇଁ ଯୋଜନା କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଥାର୍ଥ ଇନ୍ଧନ ଖର୍ଚ୍ଚ ଏବଂ ସଠିକ ଚନ୍ଦ୍ର କକ୍ଷପଥରେ ଅବସ୍ଥାନ ଯୋଗୁଁ ଅବଧି ୭.୫ ବର୍ଷକୁ ବୃଦ୍ଧି କରାଯାଇଥିଲା ।
ମିସନ ଅବଧି: ପୃଥିବୀରେ ୧୪ ଦିନ କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ଜହ୍ନ ଦିନ (ଅର୍ଥାତ ଜହ୍ନର ନିଜ ଚାରିପଟେ ପୁରା ଏକ ଘୁର୍ଣ୍ଣନ ଅବଧି ପୃଥିବୀର ନିଜ ଚାରିପଟେ ୧୪ ଥର ଘୁରିବା ଅବଧି ସହ ସମାନ)
ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୨ର ଅର୍ବିଟର୍‌ ଅତି କମରେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଜହ୍ନ ଚାରିପଟେ ପରିକ୍ରମା କରିବ ଏବଂ ଏଥିରେ ଥିବା ଅୱଲୋହିତ କ୍ୟାମେରାଦ୍ୱାରା ଜଳ କିମ୍ବା ବରଫର ଚିହ୍ନ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ ।
ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୧ର ସଫଳତା ପରେ ଭାରତୀୟ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ଅନୁସନ୍ଧାନ ସଂଗଠନ ବା ଇସ୍ରୋଦ୍ୱାରା ଏହି ମିଶନର ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇଥିଲା ।
ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୨ର ଅର୍ବିଟର୍‌ ଅତି କମରେ ୭.୫ ବର୍ଷ ଧରି ଜହ୍ନ ଚାରିପଟେ ପରିକ୍ରମା କରିବ ଏବଂ ଏଥିରେ ଥିବା ଅୱଲୋହିତ କ୍ୟାମେରାଦ୍ୱାରା ଜହ୍ନର ଦକ୍ଷିଣ ମେରୁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜଳ କିମ୍ବା ବରଫର ଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ ।
୧୮ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୮ ଦିନ ତତ୍କାଳୀନ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମନମୋହନ ସିଂହଙ୍କ ଅଧ୍ୟକ୍ଷ୍ୟତାରେ ଆୟୋଜିତ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ ଏହି ପରୀକ୍ଷଣ ନିମିତ୍ତ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଥିଲେ ।
ଯୋଜନାନୁସାରେ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨ ତାରିଖରେ ବିକ୍ରମ ଲ୍ୟାଣ୍ଡର, ମୁନ ଆର୍ବିଟରରୁ ଅଲଗା ହୋଇଯାଇଥିଲା ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଚାରିପଟେ ୨ କିମି ପ୍ରତି ଘଣ୍ଟା ବେଗରେ ପରିକ୍ରମା କରିଥିଲା ।
ଯଦିଓ ବଡ଼ଦିନରେ ଗୀର୍ଜାଘର ଓ ଘରର ସବୁଜ ଡାଳପତ୍ରରେ ସଜାଇବା ପ୍ରଥା ବହୁ କାଳରୁ ଚଳିଆସୁଥିଲା, ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଛକୁ ସଜାଇବାର ପ୍ରଥା ଦୁଇ ଶତାବ୍ଦୀ ପୂର୍ବେ ବ୍ରିଟେନ୍ ଦେଶରେ ଅଜଣା ଥିଲା ।
ହାନୋଭର୍ ରାଜାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁମିଳନ ଅବସରରେ ରାଜା ତୃତୀୟ ଜର୍ଜଙ୍କ ଜର୍ମାନ୍ ପତ୍ନୀ ଶାର୍ଲଟ୍ ୧୮୦୦ ମସିହାରେ ପିଲାଙ୍କୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ସହିତ ପରିଚିତ କରାଇଲେ ।
ନିଜ କିଶୋରାବସ୍ଥାରୁ ରାଣୀ ଭିକ୍ଟୋରିଆ ଏହି ପ୍ରଥା ସହିତ ପରିଚିତ ଥିଲେ ଓପ୍ରତିବର୍ଷ ବଡ଼ଦିନରେ ତାଙ୍କ କୋଠରୀରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ରଖାଯାଉଥିଲା ।
ରାତ୍ରଭୋଜନ ପରେ. ଆମେ ତା’ପରେ ଭୋଜନପ୍ରକୋଷ୍ଠ ନିକଟସ୍ଥ ବୈଠକଘରକୁ ଗଲୁ. ସେଠାରେ ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଗୋଲ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଆଲୋକମାଳା ଓ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ସଜ୍ଜିତ ଦୁଇଟି ଗଛ ରହିଥିଲା ।
୧୮୪୧ ମସିହା ବେଳକୁ ଭିକ୍ଟୋରିଆ ଓ ଆଲବର୍ଟ୍‍ଙ୍କ ବିବାହ ହୋଇସାରିଥିଲା ଓ ସେ ସମୟ ବେଳକୁ ଏ ପ୍ରଥା ବହୁଳ ପ୍ରସାର ଲାଭ କରିଥିଲା ।
ବିତ୍ତଶାଳୀ ମଧ୍ୟମ-ଆୟ ବର୍ଗର ଲୋକେ ଏହାକୁ ଏକ ଫ୍ୟାଶନ୍ ପରି ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
୧୮୪୨ ମସିହାର ଏକ ଖବରକାଗଜରେ ପ୍ରକାଶିତ ବଡ଼ଦିନର ବିଜ୍ଞାପନରୁ ଏହାର ଜର୍ମାନ୍ ସଂସ୍କୃତି ସହ ସମ୍ପର୍କ, ଛୁଆଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପହାର ବଣ୍ଟନର ପରମ୍ପରା ଇତ୍ୟାଦି ବିଷୟରେ ସୂଚନା ଦିଏ ।
୧୮୪୪ ମସିହା ଡିସେମ୍ବର ମାସରେ “ଦ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଟ୍ରି” ନାମକ ଏକ ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ସମ୍ପର୍କିତ ଅନେକ ତଥ୍ୟ ରହିଥିଲା ।
୧୮୪୬ ମସିହା ଜାନୁଆରୀ ୨ ତାରିଖରେ ଏଲିଜାବେଥ୍ ଫିଲ୍ଡିଂ ଲେଲକ୍ ଆବେରୁ ହେନେରି ଫକ୍ସ-ଟାଲ୍‍ବଟଙ୍କୁ ଏକ ଚିଠିରେ ଲେଖିଥିଲେ ଯେ: "କନ୍‍ଷ୍ଟାନ୍ସରେ ସଭିଏଁ ବୋହେମୀୟ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ସଜାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ।
କ୍ୟାରୋଲିନ୍ ଜର୍ମାନୀରେ ଦେଖିଥିବା ଯେଉଁ ଗଛ ବିଷୟରେ କହିଥିଲା, ଠିକ୍ ସେହିପରି" ।
୧୮୪୭ ମସିହାରେ ରାଜକୁମାର ଆଲ୍‍ବର୍ଟ୍ ଲେଖିଥିଲେ: "ମୁଁ ଓ ଅର୍ନେଷ୍ଟ୍ ପିଲାବେଳେ ଯେପରି ଥିଲୁ, ଯେପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲୁ, ଯେପରି ଭାବୁଥିଲୁ, ତାହାର ଏକ ପ୍ରତିଛବି ନିଜ ପିଲାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିପାରୁଛି; ଓ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ ଦେଖି ଆମେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି" ।
୧୮୪୮ ମସିହାରେ ଯେବେ ଦ ଇଲଷ୍ଟ୍ରେଟେଡ଼୍ ଲଣ୍ଡନ୍ ନ୍ୟୁଜ୍ ଅନ୍ୟ ଖବରକାଗଜମାନଙ୍କରେ ପ୍ରକାଶିତ ଖବରକୁ ଭିତ୍ତି କରି ଏକ ରିପୋର୍ଟ ପ୍ରକାଶ କଲା ଓ ଏହାର ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ୱିଣ୍ଡସର୍ ଗଡ଼ରେ ଥିବା କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଓ ତାହା ନିକଟରେ ରାଜ ପରିବାରର ଲୋକଙ୍କ ଚିତ୍ର ଛାପିଲା, ବ୍ରିଟିଶ୍ ସମାଜରେ ଏହି ପ୍ରଥା ଅଧିକ ଆଦୃତ ହେଲା ।
୧୮୫୬ ମସିହା ବେଳକୁ ଉତ୍ତର ପ୍ରୋଭିନ୍ସର ଏକ ଖବରକାଗଜରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛରେ ଆଲୋକ ସଜାଇବା ବେଳେ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଖବର ଓ ତତ୍-ସମ୍ପର୍କିତ ଏକ ବିଜ୍ଞାପନ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ୧୮୫୮ ମସିହା ବେଳକୁ ବର୍ଲିନ୍ ପରି ବ୍ରିଟେନ୍‍ର ଘରେ ଘରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ନଥିଲା ବରଂ କେବଳ ଉଚ୍ଚ ବର୍ଗର ଲୋକଙ୍କ ଘର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ଥିଲା ବୋଲି କିଛି ଖବରକାଗଜରୁ ଜଣାଯାଏ ।
ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ଆଗମନ କାଳର ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଇବାର ପ୍ରଥା ରହିଛି ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକା ଓ କାନାଡ଼ାର କିଛି ପରିବାରରେ ଥ୍ୟାଂକ୍ସଗିଭିଂ ର ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ପୂର୍ବରୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଇ ଦିଆଯାଏ ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ହାଲୋଇନ୍‍ର ପର ଦିନରୁ ବଡ଼ଦିନ ପାଇଁ ଗଛର ସାଜସଜ୍ଜା ଆରମ୍ଭ କରାଯିବା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଛି ।
କାନାଡ଼ାରେ ସହୀଦମାନଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ପାଳିତ “ରିମେମ୍ବ୍ରେନ୍ସ ଡେ”ର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନଠାରୁ ଅନେକ ଦୋକାନୀ ବଡ଼ଦିନ ସାଜସଜ୍ଜା ସାମଗ୍ରୀ ବିକ୍ରୟ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ।
କିଛି ଘରେ ଡିସେମ୍ବର ଦ୍ୱିତୀୟ ସପ୍ତାହ ପରଠାରୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଯାଇ ପ୍ରଭୁପ୍ରକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଖାଯାଇଥାଏ ।
ଜର୍ମାନୀରେ ପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ ଡିସେମ୍ବର ୨୪ ତାରିଖ ଦିନ ଗଛ ବସାଯାଇ ଜାନୁଆରୀ ୭ ତାରିଖ ଦିନ ବାହାର କରିନିଆଯାଏ ।
କ୍ୟାଥୋଲିକ୍ ରୋମାନ୍ ପରିବାରମାନଙ୍କରେ କ୍ୟାଣ୍ଡଲ୍‍ମାସ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଛକୁ ଲଗାଇ ରଖିଥିବାର ବିଧି ମଧ୍ୟ ରହିଛି ।
ବଜାର, ଚିକିତ୍ସାଳୟ ପ୍ରଭୃତିରେ ଏମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ମହଲରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରାଇଲା ।
୧୯୦୬ରେ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଆୟୋଜନ ହୋଇଥିଲା ଯାହା ଫଳରେ ଲଣ୍ଡନର ଗରୀବ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ ଦେଖି ପାରିଲେ ଓ ସେହି ବର୍ଷର ବଡ଼ଦିନକୁ ଅଧିକ ଉପଭୋଗ କରି ପାରିଲେ ।
ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଜର୍ମାନ୍-ବିରୋଧୀ ମନୋଭାବ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ଲୋକପ୍ରିୟତା କିଛି ପରିମାଣରେ ହ୍ରାସ ପାଇଥିଲା ।
୧୯୨୦ ଦଶନ୍ଧିର ମଧ୍ୟଭାଗ ବେଳକୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ପ୍ରଥା ସମାଜର ସବୁ ବର୍ଗକୁ ବ୍ୟାପି ଯାଇଥିଲା ।
୧୯୩୩ ମସିହାରେ ବାହାର ଦେଶରୁ ଗଛ ଆମଦାନୀ ଉପରେ କଟକଣା ଲାଗିବାରୁ ବ୍ରିଟେନ୍‍ର ଚାହିଦା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱଦେଶୀ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ବ୍ୟବସାୟରେ ଏକ ନୂତନ ଯୁଗର ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ତେଣୁ ବଡ଼ଦିନ ଉପଲକ୍ଷେ ବ୍ରିଟେନ୍‍ର ଦୋକାନ ବଜାରରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଇତ୍ୟାଦି ବିକ୍ରି ହେବା ଏକ ସାମାନ୍ୟ କଥା ।
ଉନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆରମ୍ଭରେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଏକ ସାମାନ୍ୟ ପ୍ରଥା ପାଲଟିଗଲା ।
୧୮୩୬ ମସିହାରେ ହର୍ମାନ୍ ବୋକୁମ୍‍ଙ୍କ ଦ ଷ୍ରେଞ୍ଜର୍ସ୍ ଗିଫ୍ଟ ଉତ୍ତର ଆମେରିକାରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ପ୍ରଥା ଥିବାର ସର୍ବପୁରାତନ ପ୍ରମାଣ ବହନ କରେ ।
ଆମେରିକୀୟ ସାହିତ୍ୟରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ସର୍ବ ପୁରାତନ ଉଲ୍ଲେଖ କ୍ୟାଥେରିନ୍ ମାରିଆ ସେଜ୍ୱିକ୍‍ଙ୍କ "ନ୍ୟୁ ଇଅର୍ସ୍ ଡେ"ରେ ମିଳିଥାଏ ।
ଏଥିରେ ଜଣେ ଜର୍ମାନ୍ ଚାକରାଣୀ ନିଜ ମାଲିକାଣୀଙ୍କ ଗଛକୁ ସଜାଇବାର କାହାଣୀ ବର୍ଣ୍ଣିତ ।
୧୮୫୦ ମସିହାରେ ଆମେରିକାର “ଗୋଡେସ୍ ଲେଡିସ୍ ବୁକ୍”ରେ ୱିଣ୍ଡସର୍ ଗଡ଼ର କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର (ଯାହା ୧୮୪୮ ମସିହାରେ “ଦ ଇଲଷ୍ଟ୍ରେଟେଡ଼୍ ଲଣ୍ଡନ ନ୍ୟୁଜ୍”ରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା) ଚିତ୍ର ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
ଗୋଡେ ମୂଳ ଚିତ୍ରରୁ ବ୍ରିଟିଶ୍ ରାଜାରାଣୀଙ୍କ ଚିହ୍ନ ବାହାର କରି ଏକ ଆମେରିକୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ।
ଇଟାଲୀ, ଆୟାର୍ଲ୍ୟାଣ୍ଡ୍, ଆର୍ଜେଣ୍ଟିନା ଓ ଲାଟିନ୍ ଆମେରିକାର ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଶରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ ଡିସେମ୍ବର ୮ ତାରିଖରୁ ଜାନୁଆରୀ ୬ ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଗାଇ ରଖାଯାଏ ।
ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆରେ ଖରା ଛୁଟି ଆରମ୍ଭ ହେବାର ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ପୂର୍ବରୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଯାଇଥାଏ ।
ଦକ୍ଷିଣ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆରେ ନଭେମ୍ବର ମାସରେ “ଆଡିଲେଡ୍ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ପେଜେଣ୍ଟ୍”ର ସମାପନ ପରେ ଲୋକେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିଦିଅନ୍ତି ।
ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କରେ ନଭେମ୍ବର ମାସରୁ ବଡ଼ଦିନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବ୍ୟାପାର ଓ ସାଣ୍ଟା କ୍ଲସ୍ ଦେଖାଯିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ।
କିଛି ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଫେବୃଆରୀ ୨ ସୁଦ୍ଧା କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ବାହାର କରିଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ କାରଣ କ୍ୟାଣ୍ଡେଲ୍‍ମାସ୍ ପରେ ବଡ଼ଦିନ ଋତୁ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ ।
କ୍ୟାଣ୍ଡେଲ୍‍ମାସ୍‍ର ପୂର୍ବ ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ନ ବାହାରିବା ଏକ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ବୋଲି ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟ ରହିଛି ।
କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଟ୍ରି ବା କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ବା ବଡ଼ଦିନ ଗଛ ଏକ କୋନାକାର ଗଛ ଯାହାକୁ ବଡ଼ଦିନ ଉପଲକ୍ଷେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀମାନେ ସୁସଜ୍ଜିତ କରିଥାନ୍ତି ।
ପାଇନ୍ ଜାତୀୟ କୌଣସି ଗଛର ଅଂଶ ବା କୃତ୍ରିମ ଗଛକୁ ବଡ଼ଦିନ ଉପଲକ୍ଷେ ସଜାଇବାର ପ୍ରଥା ଉତ୍ତର ୟୁରୋପରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଲିଭୋନିଆରେ ଏହି ପ୍ରଥା ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଜର୍ମାନୀର ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ୍‍ମାନେ ଏହି ସଜ୍ଜିତ ଗଛ ଘରକୁ ଆଣୁଥିଲେ ବା ଗଛକୁ ଘରକୁ ଆଣି ସଜାଉଥିଲେ ।
ପରେ ଏହି ପ୍ରଥାର ଲୋକପ୍ରିୟତା ଜର୍ମାନୀର ଲୁଥେରାନ୍ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅନ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଯାଇଥିଲା ।
କ୍ରମଶଃ ଉନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଦ୍ଧରେ ବଲ୍‍ଟିକ୍ ସାଗରତଟସ୍ଥ ଦେଶଗୁଡ଼ିକର ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ପରିବାରମାନଙ୍କରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ପ୍ରଥା ପ୍ରଚଳିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ।
ପ୍ରାକ୍-ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ପ୍ରଥା ଓ ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଜର୍ମାନ୍ ପ୍ରଥା ସମାନ ବୋଲି କହିବା ବିବାଦୀୟ ହୋଇପାରେ ।
ତେବେ ଅନ୍ୟ ବହୁଗୁଡ଼ିଏ ଉତ୍ସ ପ୍ରାକ୍-ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପ୍ରଥା ଓ ୧୬୦୦ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ରହିଥିବା କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ପ୍ରତୀକବାଦ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଛନ୍ତି ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରିଟାନିଆ ଜ୍ଞାନକୋଷରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ ରହିଛି ଯେ, "ଚିରହରିତ୍ ବୃକ୍ଷ, ରଙ୍ଗିନ୍ ମାଳା ପ୍ରାଚୀନ ମିଶରୀୟ, ଚୀନୀ ଓ ୟେହୁଦି ପରମ୍ପରାରେ ରହିଥିବା ଅମର ଜୀବନ ମତବାଦକୁ ସୂଚୀତ କରିଥାଏ ।
ପାଗାନ୍ ୟୁରୋପୀୟମାନେ ବୃକ୍ଷପୂଜନ ପରମ୍ପରାର ବିଶ୍ୱାସୀ ଥିଲେ ଏବଂ ସ୍କାଣ୍ଡିନେଭୀୟ ଦେଶରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମାନ୍ତରିତ ସମାଜରେ ନବବର୍ଷ ସମୟରେ ଘରେ ଓ ଖଳାରେ ଚିରହରିତ୍ ଗଛ ସଜାଇବାଦ୍ୱାରା ଶସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ହିଂସକ ଆତ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ରକ୍ଷା ମିଳେ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ ରହିଆସିଥିଲା ।
ପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ କାଗଜର ଗୋଲାପ ଫୁଲ, ସେଓ ଫଳ, ୱେଫର୍, ଚକମକିଆ ଝରା ବା ଝାଲେରୀ ଓ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଇତ୍ୟାଦିଦ୍ୱାରା ସଜାଇବାର ପ୍ରଥା ରହିଛି ।
ଅଷ୍ଟଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ ମହମବତୀ ଓ ଦୀପର ଆଲୋକମାଳାରେ ଏବଂ ଅଧୁନା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଲୋକମାଳାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ କରାଯାଉଛି ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଏହି ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ନୂତନ ବଡ଼ଦିନ ମାଳା, ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗ ବଲ୍ ଓ ଚକୋଲେଟ୍ ଇତ୍ୟାଦିଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ସଜାଯାଉଛି ।
ଗଛର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାଗରେ ଏକ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳମାନ ତାରକା ଖଚିତ ହୋଇଥାଏ, ଯାହା ଯୀଶୁଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଜନ୍ମ ବୃତ୍ତାନ୍ତ କାହାଣୀର ଜଣେ ଚରିତ୍ର ବେଥ୍ଲେହେମ୍ ତାରକାର ଦେବଦୂତ ଗାବ୍ରିଏଲ୍‍ଙ୍କ ସୂଚକ ।
ରିବନ୍ ଫିତା ସାହାଯ୍ୟରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ଡାଳରୁ ଜିଞ୍ଜର୍ ବ୍ରେଡ଼୍ , ଚକୋଲେଟ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଇଦ୍ୟାଦି ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଝୁଲାଇ ଦିଆଯାଏ ।
ବାଇବେଲ୍ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ "ସ୍ୱର୍ଗର ଗଛ " ସହିତ ଆଧୁନିକ ସମୟର କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି ।
ବାଇବେଲ୍‍ର ଏକ କାହାଣୀ ଅନୁସାରେ ଆଡାମ୍ ଓ ଇଭ୍ ନାମକ ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କଠାରୁ ମାନବ ଜାତିର ସୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଏହି କାହାଣୀ ବିଭିନ୍ନ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ନାଟକ ମାଧ୍ୟମରେ ଡିସେମ୍ବର୍ ୨୪ ତାରିଖ ଦିନ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୁଏ ।
ଏହି ସବୁ ନାଟକର ମଞ୍ଚର ପ୍ରଚ୍ଛଦଭୂମିରେ ଲାଲ୍ ସେଓ ଓ ୱେଫର୍ ଇତ୍ୟାଦିରେ ଲଦା ଏକ ଗଛ ରହିଥାଏ ।
ଯୀଶୁ ଜନ୍ମ ବୃତ୍ତାନ୍ତର ଦୃଶ୍ୟ ସହିତ ଏହି ସ୍ୱର୍ଗର ଗଛକୁ ମଧ୍ୟ ଘରମାନଙ୍କରେ ଲୋକେ ସଜାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଗଛମାନଙ୍କରେ ସେଓ ଫଳ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଚକମକିଆ ପେଣ୍ଡୁ ବା ବଲ୍ ଖଞ୍ଜି ଦିଆଗଲା ।
୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ୟୁରୋପରୁ ନେଇ ଋଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଓ ରାଜକୀୟ ଲୋକଙ୍କ ଗହଣରେ ଏହି ପ୍ରଥା ବିଶେଷ ଭାବେ ଆଦୃତ ହୋଇଥିଲା ।
୧୮୧୬ରେ ଅଷ୍ଟ୍ରିଆର ରାଜକୁମାରୀ ଭିଏନାରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ପ୍ରଚଳନ କରାଇଲେ ଏବଂ ଏହି ପ୍ରଥା ଅଷ୍ଟ୍ରିଆରେ ବ୍ୟାପିଗଲା ।
ଏକ ଦିନାମାର ଖବରକାଗଜ ଅନୁଯାୟୀ ହୋଲ୍‍ଷ୍ଟାଇନ୍ ବର୍ଗ୍‍ର ରାଣୀ ଡେନ୍‍ମାର୍କରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
୧୮୬୫ରେ ବୁଢ଼ୀ ରାଣୀ ପ୍ରଥମ ଦିନାମାର କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ଇତିହାସ ବିଷୟରେ ଲେଖକ ହାନ୍ସ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ୍ ଆଣ୍ଡର୍ସନ୍‍ଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ ।
ଆଣ୍ଡର୍ସନ୍ କିନ୍ତୁ ୧୮୪୪ ମସିହାରେ ଏକ ଗପ ଲେଖିଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଫିର୍ ଗଛ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ରୂପେ ବ୍ୟବହୃତ ହେବା ବିଷୟ ଉଲ୍ଲେଖ ଥିଲା ।
ଶୁଖିଲା ହେଜେଲ୍‍ନଟ୍ ବା ୱାଲ୍‍ନଟ୍ ଶାଖାକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଏକ ଛୋଟ କୋନାକାର ଗଛର ଆକାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ ।
ଅବସନ୍ନ ରଙ୍ଗର ସାଜସଜ୍ଜା ରହିଥିବା ଏହି ଗଛ ୨୦ ସେଣ୍ଟିମିଟର୍‍ରୁ ନେଇ ୩ ମିଟର୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଚ୍ଚତାବିଶିଷ୍ଟ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଜର୍ଜିଆର କୃଷ୍ଣ ସାଗର ଉପକୂଳବର୍ତ୍ତୀ ଗୁରିଆ ଓ ସାମେଗ୍ରେଲୋ ଅଞ୍ଚଳରେ ଚିଚିଲାକି ରଖିବା ଏକ ସାଧାରଣ ପ୍ରଥା ।
ତେବେ ରାଜଧାନୀ ତିବ୍ଲିସୀରେ ମଧ୍ୟ ଚିଚିଲାକି ପ୍ରଥାର ପ୍ରଚଳନ ଦେଖାଯାଇପାରିବ ।
ପ୍ରାଚ୍ୟ ପାରମ୍ପରିକ ଗୀର୍ଜାଘରମାନେ ଜାନୁଆରୀ ପହିଲାରେ ସନ୍ଥ ବେସିଲ୍‍ଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ଓ ଜର୍ଜୀୟମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁସାରେ ଚିଚିଲାକି ମହାନ୍ ସନ୍ଥ ବେସିଲ୍‍ଙ୍କ ଦାଢ଼ି ପରି ଦେଖାଯାଏ ।
ଋଷରେ ଅକ୍ଟୋବର ବିପ୍ଳବ ପରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ପ୍ରଥା ନିଷିଦ୍ଧ ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲା ।
କିନ୍ତୁ ୧୯୩୫ ବେଳକୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ପ୍ରଥା ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇ ନବବର୍ଷ ସ୍ପ୍ରୁସ୍ ଭାବେ ପୁନର୍ସ୍ଥାପିତ ହେଲା ।
ଶୀର୍ଷ ତାରକା ବେଥ୍ଲେହେମ୍ ତାରକା ଭାବେ ପରିଚୟ ହରାଇ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ମତବାଦର ଲାଲ୍ ତାରକାର ନୂତନ ପରିଚୟ ହାସଲ କଲା ।
ଗଛକୁ ଉଡ଼ାଯାହାଜ, ସାଇକେଲ୍, ମହାକାଶଯାନ, ଋଷୀୟ ଲୋକଗଳ୍ପର ଚରିତ୍ରମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ସଜାଗଲା ।
ସୋଭିଏତ୍ ସଂଘର ପତନ ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଥା ଜୀବିତ ରହିଛି ଏବଂ ଋଷୀୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନବବର୍ଷ ବଡ଼ଦିନଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ବହନ କରୁଛି ।
ବଡ଼ଦିନ ସାଜସଜ୍ଜା ସାମଗ୍ରୀ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛରେ ଲଗାଇବା ବା ଖଞ୍ଜିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ଓ ଏଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣତଃ କାଠ, କାଚ, ଧାତୁ ବା ଚୀନାମାଟିରେ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ ।
ପ୍ରଥମେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛରେ ସେଓ, ଚକୋଲେଟ୍, ପ୍ରେମ-ଫୁଲ-ତାରକା ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ପେଷ୍ଟ୍ରି ଓ କେକ୍ଦ୍ୱାରା ସଜା ଯାଉଥିଲା ।
ପୂର୍ବେ ଜର୍ମାନୀର ଲାଉଶା ସହର କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ସଜ୍ଜା ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗ କାଚ ପେଣ୍ଡୁ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା ।
ପେଣ୍ଡୁ ସହିତ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛରେ କାଚର ସ୍ଫଟିକ ମାଳା, ଟିଣ ନିର୍ମିତ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଖଞ୍ଜି ବା ଝୁଲାଇ ଦିଆଯାଏ ।
ବଡ଼ଦିନ ସାଜସଜ୍ଜାର ଲୋକପ୍ରିୟତା ବଢ଼ିବାରୁ କୁଶଳୀ କାରିଗରମାନେ କାଚ଼ ନିର୍ମିତ କଣ୍ଢେଇ ଇତ୍ୟାଦି ତିଆରି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଏହି ସବୁ ଲୋକଗଳ୍ପରୁ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ ଯେ, ୮ମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଜର୍ମାନ୍‍ମାନେ ପାଗାନ୍ ଉପାସକ ଥିଲେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟର ଏକ ଲୋକଗଳ୍ପରେ କଥିତ ଅଛି ଯେ, କଟାଯାଇଥିବା ଓକ୍ ଗଛରୁ ପୁଣି ଏକ କୋନାକାର ଚିରହରିତ୍ ଗଛ ବଢ଼ି ଉଠିଥିଲା ।
ଏହି କୋନାକୃତି ଗଛର ଅଗ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ଦିଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା, ଏହାର ତ୍ରିଭୂଜାକାର ଲୋକଙ୍କୁ ପରମପିତା , ପରମପିତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାର ତ୍ରିକୋଣ ବିଷୟରେ ମନେ ପକାଉଥାଏ ବୋଲି ଏହି ଗଳ୍ପରେ ଲିଖିତ ଅଛି ।
କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛରେ ରଙ୍ଗୀନ୍ ମାଳ, ଚିକିମିକି ଓ ରିବନ୍ ଫିତା ଲଗାଇ ମଧ୍ୟ ସଜାଯାଇଥାଏ ।
ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ରଙ୍ଗୀନ୍ କାଚ ଓ ଅଳଙ୍କୃତ ସଜ୍ଜା ସାମଗ୍ରୀ ପାଇଁ ଥୁରିଂଗିଆନ୍ ବନ ପ୍ରଦେଶ ଓ ୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷଆଡ଼କୁ ଲାଉଶା ଖୁବ୍ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ ଏବଂ ଏହି ସବୁ ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ଦିନ ସଜ୍ଜାସାମଗ୍ରୀର ଉଦ୍ୟୋଗ ବିକାଶ ଲାଭ କରିଥିଲା ।
କାଚ ବା ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ନିର୍ମିତ ପେଣ୍ଡୁ ଉପରେ ଆଲୋକ ପ୍ରତିଫଳନ ପାଇଁ ପତଳା ଧାତବ ପରସ୍ତ ଚଢ଼ାଯାଏ ଓ ଏହି ସବୁ ରଙ୍ଗୀନ୍ ପେଣ୍ଡୁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ ସଜାଇବାରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥାଏ ।
ପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ କିଛି ସ୍ଥାନରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ବସାଇବା ଓ ସଜାଇବା କାମ ବଡ଼ଦିନର ପୂର୍ବ ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଡିସେମ୍ବର ୨୩ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରାଯାଉନଥିଲା ।
ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଗଛ ଲଗାଇବା ବା ବାହାର କରିବା ଘରର ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆଣିବ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଘରର ଲୋକଙ୍କ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରତିକାର ପାଇଁ ୧୨ଟି ରାତି ଅତିବାହିତ ହେବା ପରେ ଗଛକୁ ବାହାର କରାଯାଉଥିଲା ।
ସେହି ବର୍ଷ ୧୫୦ କୋଟି ଆମେରିକୀୟ ଡଲାର୍ ମୂଲ୍ୟର କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ବ୍ୟବସାୟ ହୋଇଥିଲା ।
ବଡ଼ଦିନ ସମୟରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଗଛ ଲଗାଇବାର ପ୍ରଥା ପୁନର୍ଜାଗରଣ ଯୁଗର ଉତ୍ତର ଜର୍ମାନୀ ଓ ଲିଭୋନିଆରେ ରହିଥିଲା ।
ବଡ଼ଦିନ ଉପଲକ୍ଷେ ଗିଲ୍ଡହଲ୍‍ମାନଙ୍କରେ ରହିଥିବା ସଜ୍ଜିତ ବୃକ୍ଷ, ସେଥିରୁ ଛୁଆମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଝୁଲୁଥିବା ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଇତ୍ୟାଦି ଏହି ପ୍ରଥାର ପ୍ରମାଣ ହୋଇପାରେ ।
ଛୁଟି ଆରମ୍ଭ ହେବାର ପୂର୍ବରାତିର ସମାରୋହରେ ସଂସ୍ଥାର ସଦସ୍ୟମାନେ ଏହି ଗଛ ଚାରିପଟେ ନାଚିଥିଲେ ।
ପୋଲାଣ୍ଡ୍ ଦେଶରେ ଘର ଛାତରୁ ଏକ ପାଇନ୍, ସ୍ପ୍ରୁସ୍ ବା ଫିର୍ ଗଛର ଡାଳ ଝୁଲାଇ ରଖିବାର ଏକ ପୁରାତନ ପାଗାନ୍ ପ୍ରଥା ରହିଆସିଛି ।
ଏହି ଡାଳରେ ସେଓ, ବାଦାମ, ବିସ୍କୁଟ୍, ରଙ୍ଗୀନ୍ କାଗଜ, ରିବନ୍ ଫିତା, ତାରକା ଓ ୱେଫର୍ ଲଗାଇ ସଜା ଯାଉଥିଲା ।
ଏପରି କଲେ ଗଛର ଚମତ୍କାରୀ ଶକ୍ତି ଯୋଗୁଁ ଆଗାମୀ ଅମଳ ଭଲ ହୁଏ ବୋଲି କିଛି ଲୋକ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ।
୧୯୬୫ ମସିହାର ଟେଲିଭିଜନ୍ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଏ ଚାର୍ଲି ବ୍ରାଉନ୍ କ୍ରିସ୍ମସ୍ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପପ୍ ସଂସ୍କୃତି ଉପରେ ପ୍ରଚୁର ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା ।
ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାରେ ୧୯୬୦ ଦଶନ୍ଧିରେ ଆଲୁମିନିୟମ୍ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଖୁବ୍ ଲୋକପ୍ରିୟ ଥିଲା ।
ଚାର୍ଲି ବ୍ରାଉନ୍ ଶୋରେ ଏହା ଉପରେ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରାଯାଉଥିଲା ଯାହା ବଡ଼ଦିନର ବ୍ୟବସାୟିକ ପ୍ରଚାରରେ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା ।
ଯେକୌଣସି ଖରାପ ଦେଖୁଥିବା ଗଛକୁ ଏହି ଶୋ ପରେ ଚାର୍ଲି ବ୍ରାଉନ୍ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା ।
ବ୍ରେମେନ୍‍ର ୧୫୭୦ ମସିହାର ଏକ କ୍ରୋନିକଲ୍ କୁହେ ଯେ ବଡ଼ଦିନ ସମୟରେ ଗୋଷ୍ଠୀ ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ଘରେ ସେଓ, ବାଦାମ, ଖଜୁରୀ, କାଗଜର ଫୁଲଦ୍ୱାରା ସଜ୍ଜିତ ଛୋଟ ଗଛ ରଖାଯାଉଥିଲା ।
ଏହି ପ୍ରଥାନୁସାରେ ଗାଁ ବଜାରର କେନ୍ଦ୍ରରେ ଏକ ସଜ୍ଜିତ ସ୍ପ୍ରୁସ୍ ଗଛ ରଖାଯାଉଥିଲା, ସେଠାକୁ ଯୁବକ ଓ ଯୁବତୀମାନେ ଦଳ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ, ନାଚଗୀତ ହେଉଥିଲା ଓ ଶେଷରେ ଗଛଟିକୁ ଜଳାଇ ଦିଆଯାଉଥିଲା ।
ଆଧୁନିକ ଜର୍ମାନୀର ପୁନର୍ଜାଗରଣ ଯୁଗରେ ଆଧୁନିକ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ପ୍ରଚଳନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ପ୍ରଚଳିତ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ତତ୍କାଳୀନ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ନେତା ମାର୍ଟିନ୍ ଲୁଥର୍‍ଙ୍କଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି କେହି କେହି ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ।
ମାର୍ଟିନ୍ ଲୁଥର୍ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଚିରହରିତ୍ ଗଛରେ ମହମବତୀ ରଖି ସଜାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରୁ ଆଲୋକମାଳା ଶୋଭିତ ଗଛ ପ୍ରଥାର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଇପାରେ ।
"କ୍ରିସ୍‍ମନ୍ ଗଛ" ଏକ ପ୍ରକାରର କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଯେଉଁଥିରେ ଧଳା ଓ ସୁନେଲି ରଙ୍ଗର ସାଜସଜ୍ଜା ଥାଏ ଓ ଏହି ସଜ୍ଜା କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମର ସମସ୍ତ ସଙ୍କେତ ବହନ କରିଥାଏ ।
ପ୍ରଥମେ ୧୯୫୭ ମସିହାରେ ଉତ୍ତର ଆମେରିକାର ଲୁଥେରାନ୍‍ମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା କ୍ରିସ୍‍ମନ୍ ଗଛ ପରମ୍ପରା ଆରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ପ୍ରଥାକୁ ଆଂଗ୍ଲିକାନ୍, କ୍ୟାଥଲିକ୍‍, ମେଥଡ଼ିଷ୍ଟ୍, ଓ ରିଫର୍ମଡ୍ ପରି ଅନ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସମ୍ପ୍ରଦାୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ମଧ୍ୟଯୁଗ ପରେ ପର୍ତ୍ତୁଗାଲର ଆଲ୍କୋବାକାରେ ଆଧୁନିକ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ଆଉ ଏକ ପୂର୍ବ ରୂପର ଉଲ୍ଲେଖ “ଅର୍ଡର୍ ଅଫ୍ ସିଷ୍ଟର୍”ର ରେଜିମେଣ୍ଟ୍ ର ବିଧିରେ ମିଳେ ।
ଏଥିରେ ବଡ଼ଦିନ ପୂର୍ବ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏକ ବୁଦାଳିଆ ସବୁଜ ଗଛର ଡାଳ ବାଛିବା, ସେ ଡାଳରେ କମଳା ଫଳ କେତୋଟି ଲଗାଇବା, ମହମବତୀ ଲଗାଇବା, ଡାଳକୁ ଏକ ଲମ୍ବା ଦଣ୍ଡରେ ଓହଳାଇବା ଇତ୍ୟାଦିର ବିଧି ଉଲ୍ଲିଖିତ ରହିଛି ।
୧୭୮୧ ମସିହାର ଶୀତ ଋତୁରେ କ୍ୟୁବେକ୍‍ଠାରେ ଥିବା ଜର୍ମାନ୍ ସୈନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ତର ଆମେରିକାରେ ଏହି ପରମ୍ପରାର ଆରମ୍ଭ କରାଇଥିଲେ ।
ସେନାଧ୍ୟକ୍ଷ ଫ୍ରାଇଡ୍ରିଖ୍ ଆଡଲ୍ଫ୍ ରିଡେସେଲ୍ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଫ୍ରେଡେରିକା ଶାର୍ଲଟ୍ ସେନାର ଅଫିସର୍‍ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସମାରୋହର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ସମାରୋହରେ ଆଲୋକମାଳା ଓ ଫଳରେ ସଜ୍ଜିତ ଏକ ଗଛ ଏହି ସମାରୋହର ଶୋଭା ବର୍ଦ୍ଧନ କରୁଥିଲା ।
୧୮୦୦ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ବେଳକୁ ପତ୍ରହୀନ ଗଛ ବା ଡାଳରେ ତୁଳା ଲଗାଇ ତୁଷାରାଚ୍ଛନ୍ନ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ରୂପ ଦେଇ ସଜା ଯାଉଥିଲା ।
ତଳ ରାଇନ୍ ଉପତ୍ୟକାରେ ଅଧିକାଂଶ କ୍ୟାଥୋଲିକ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ ଥିଲେ ।
କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ ସେମାନେ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ ପ୍ରଥା ରୂପେ ପରିଗଣିତ କରୁଥିଲେ ।
ଫଳରେ ବହୁ ବର୍ଷ ଯାଏଁ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ପ୍ରଥା କେବଳ ଉପର ରାଇନ୍ ଉପତ୍ୟକାରେ ସୀମିତ ଥିଲା ।
୧୮୧୫ ମସିହାରେ ପ୍ରୁସିଆନ୍ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ଏହି ପ୍ରଥାର ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର ଘଟିଥିଲା ।
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପରମ୍ପରାରେ ଦେଶ ଅନୁସାରେ କେଉଁ ଦିନ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଯିବ ବା ହଟାଇ ଦିଆଯିବ, ସେଥିରେ ସାମାନ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ ।
ସେହିପରି ଆଗମନର ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ରାତ୍ରରେ ବା ପ୍ରଭୁପ୍ରକାଶ ଋତୁର ଶେଷ ଦିନ ଦିନ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ହଟାଇ ଦିଆଯାଇଥାଏ ।
ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ ବାଦର ପ୍ରଚଳନ ପରେ କ୍ୟାଥୋଲିକ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀଙ୍କ ଘରେ ଯୀଶୁ ଜନ୍ମବୃତ୍ତାନ୍ତର ସାଜସଜ୍ଜା ଓ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀଙ୍କ ଘରେ ବଡ଼ଦିନ ଗଛ ରଖିବାର ପ୍ରଥା ଦେଖାଗଲା ।
୧୮-୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ଗୋଷ୍ଠୀ ଗୃହରୁ ଏପରି ଭାବେ କ୍ରମେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ପ୍ରତି ଘରକୁ ବ୍ୟାପିଯାଇଥିଲା ।
୧୫୭୬ ମସିହାର ଏକ ପ୍ରସ୍ତର ଖୋଦିତ କାରୁକାର୍ଯ୍ୟରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ଉଲ୍ଲେଖ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ଯାହାକୁ ପ୍ରଥମ ଲିପିବଦ୍ଧ ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ବିବେଚନା କରାଯାଇପାରେ ।
ମଧ୍ୟ-ଶୀତ ଋତୁରେ ପ୍ରାଚୀନ ରୋମାନ୍ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରେ "ସାଟର୍ଣ୍ଣାଲିଆ" ବୋଲି ଏକ ପର୍ବ ପାଳିତ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ଘରମାନଙ୍କରେ ଚିରହରିତ୍ ଗଛର ପତ୍ର ଲଗାଇ ସଜାଯାଉଥିଲା ଓ ଏପରି ସବୁ ପ୍ରଥା ବଡ଼ଦିନ ଉପଲକ୍ଷେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଇବାର ପ୍ରଥାର ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଉତ୍ସ ହୋଇପାରେ ।
୧୮୮୨ ମସିହାରେ ନ୍ୟୁୟର୍କରେ ଏଡ଼ିସନ୍ ବିୈଦୁତିକ କମ୍ପାନୀର ଏଡ୍ୱାର୍ଡ୍ ଜନ୍‍ସନ୍ ଆମେରିକାର ପ୍ରଥମ ଆଲୋକମାଳା ସଜ୍ଜିତ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ତାହାପରେ ଜନ୍‍ସନ୍‍ଙ୍କୁ “କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଆଲୋକମାଳାର ଜନକ” ବୋଲି କୁହାଗଲା ।
ଫ୍ରାଙ୍କୋ-ପ୍ରୁସିଆନ୍ ଯୁଦ୍ଧ ବୋଳେ ଜର୍ମାନ୍ ସେନା ସବୁ ଛାଉଣୀ ଓ ଚିକିତ୍ସାଳୟରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଉଥିଲେ ।
୨୦ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆରମ୍ଭରେ ଗୀର୍ଜାଘରମାନଙ୍କରେ ଆଲୋକମାଳାରେ ଝଲସୁଥିବା କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଲଗାଯିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।
ଅଷ୍ଟଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆରମ୍ଭ ବେଳକୁ ଉପର ରାଇନ୍ ଉପତ୍ୟକାର ସହରମାନଙ୍କରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ଏକ ସାଧାରଣ ପ୍ରଥା ଥିଲା ।
ଯଦିଓ ବର୍ତ୍ତମାନ କାଳରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛ ବଡ଼ଦିନ ଛୁଟି ସମୟର ଆଗମନର ସୂଚକ, ପୂର୍ବେ କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ପାଗାନ୍ ପ୍ରଥା ଥିଲା ଓ ଏହାର ବଡ଼ଦିନ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ ନଥିଲା ।
ଜର୍ମାନ୍ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଆମେରିକାର ବିଭିନ୍ନ ସହରରେ କିମ୍ବା ପ୍ରବାସୀ ଜର୍ମାନ୍‍ମାନଙ୍କ ସହରରେ ଦେଶର ପ୍ରଥମ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛର ଦାବୀ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଆସିଛନ୍ତି ।
୧୮ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଓ ୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆରମ୍ଭ ବେଳକୁ ଜର୍ମାନ୍ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ବୃକ୍ଷ ପ୍ରଥାର ଆଗମନ ହେଲା ଓ ଏହି ସବୁ ପୁରାତନ ପ୍ରଥା ଲୋପ ପାଇଗଲା ।
କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ କେହି କେହି "ୟୁଲ୍ ଗଛ" ବା "ୟୁଲ୍ ଟ୍ରି " ସହ ତୁଳନା କରିଥାନ୍ତି ଯାହାର ଉଲ୍ଲେଖ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକକଥାରେ ରହିଛି ।
୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ କ୍ରିସ୍ମସ୍ ଗଛକୁ ଜର୍ମାନ୍ ସଂସ୍କୃତିର ନିଦର୍ଶନ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଉଥିଲା ।
ଏକ ତୃତୀୟାଂଶ ସଦସ୍ୟ: ଆଞ୍ଚଳିକ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଯଥା ନଗରପାଳିକା, ଗ୍ରାମ ପଞ୍ଚାୟତ/ଗ୍ରାମ ସଭା, ପଞ୍ଚାୟତ ସମିତି, ଏବଂ ଜିଲ୍ଲା ପରିଷଦ ।
ଏକ ତୃତୀୟାଂଶ ସଦସ୍ୟ: ରାଜ୍ୟର ବିଧାନ ସଭା ସଭ୍ୟଙ୍କଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ବିଧାନ ସଭାର ସଭ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ।
ଏକ ଷଷ୍ଠାଂଶ ସଦସ୍ୟ: ସାହିତ୍ୟ, ବିଜ୍ଞାନ, କଳା, ସମବାୟ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏବଂ ସମାଜ ସେବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ଭିତ୍ତି କରି ରାଜ୍ୟପାଳଙ୍କଦ୍ୱାରା ମନୋନୀତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଏକ ଦ୍ୱାଦଶାଂଶ ସଦସ୍ୟ: ରାଜ୍ୟରେ ଅନୁନ୍ୟ ୩ ବର୍ଷ ଧରି ବସବାସ କରୁଥିବା ସ୍ନାତକଧାରୀ ।
ଏକ ଦ୍ୱାଦଶାଂଶ ସଦସ୍ୟ: ରାଜ୍ୟର ଶିକ୍ଷା ଅନୁଷ୍ଠାନମାନଙ୍କରେ ଅନୁନ୍ୟ ୩ ବର୍ଷରୁ ଶିକ୍ଷକତା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଉଚ୍ଚବିଦ୍ୟାଳୟ, ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ ଏବଂ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ସ୍ତରରୁ କମ ହୋଇନଥିବେ ।
ପ୍ରତି ଦୁଇ ବର୍ଷରେ ସଦନର ଏକ ତୃତୀୟାଂଶ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ସଦସ୍ୟତା ସମାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ ।
ବିଧାନ ପରିଷଦ‌ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭାରତୀୟ ନାଗରିକ ହେବା ସହ ଅନୁନ୍ୟ ୩୦ ବର୍ଷର ହୋଇଥିବେ ।
ମାନସିକ ବିକାରଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇନଥିବେ, ଏବଂ ନିର୍ବାଚନ ପ୍ରତଦ୍ୱନ୍ଦିତା କରୁଥିବା ରାଜ୍ୟର ଭୋଟର ତାଲିକାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥିବେ ।
ବିଧାନ ପରିଷଦର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ରାଜ୍ୟ ବିଧାନ ସଭାର ଏକ ତୃତୀୟାଂଶରୁ ଅଧିକ କିମ୍ବା ୪୦ରୁ କମ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ ।
ବିଧାନ ପରିଷଦ ବା ଲେଜିସଲେଟିଭ କାଉନସିଲ ଦୁଇଟି ଗୃହ ଥିବା ବିଧାନ ମଣ୍ଡଳଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଉପର କକ୍ଷକୁ ବୁଝାଏ ।
ଭାରତର ସମ୍ବିଧାନ ଧାରା ୧୬୯ ରେ ବିଧାନ ପରିଷଦ ଗଠନ କରିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି ।
ସେମାନେ ଆଞ୍ଚଳିକ ସ୍ତରରୁ, ବିଧାନ ସଭା, ରାଜ୍ୟପାଳ, ସ୍ନାତକଧାରୀ, ଶିକ୍ଷକଆଦିଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଅତୀତରେ ଭଙ୍ଗାଯାଇଥିବା ବିଧାନ ପରିଷଦଗୁଡ଼ିକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶ ବିଧାନ ପରିଷଦ, ଆସାମ ବିଧାନ ପରିଷଦ, ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗ ବିଧାନ ପରିଷଦ, ତାମିଲନାଡ଼ୁ ବିଧାନ ପରିଷଦ ଏବଂ ପଞ୍ଜାବ ବିଧାନ ପରିଷଦ ।
ଏଥିମଧ୍ୟର୍ୟ ଶେଷ ତିନୋଟିକୁ ପୁନଃଗଠନ କରିବାପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ ହୋଇଛି ।
ପାଥୋଜେନର ଏକ ଅତୁଳନୀୟ ମଲିକ୍ୟୁଲକୁ ଆଣ୍ଟିବଡି ଚିହ୍ନଟ କରିପାରେ ଯାହାକୁ ଆଣ୍ଟିଜେନ କୁହାଯାଏ ଓ ଏହା ଫ୍ରାଗମେଣ୍ଟ ଆଣ୍ଟିଜେନ-ବାଇଣ୍ଡିଙ୍ଗ ) ଭାରିଏବଲ ସ୍ଥାନରେ ସାଧିତ ହୁଏ ।
ଆଣ୍ଟିବଡିର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଏକ ପାରାଟୋପ ଥାଏ ଯାହା ତାଲା ଭଳି କେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଏପିଟୋପ ପାଇଁ ଥାଏ ଯାହା ଚାବି ଭଳି କାମକରେ; ଫଳରେ ଉଭୟ ଅନୁବନ୍ଧିତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି ।
ଏହି ବନ୍ଧନ ପ୍ରଣାଳୀ ବ୍ୟବ‌ହାର କରି ଆଣ୍ଟିବଡ ଏକ ଅଣୁଜୀବ ବା ସଂକ୍ରମିତ ଜୀବକୋଷକୁ ଟ୍ୟାଗ କରିଦେବା ଫଳରେ ଇମ୍ମ୍ୟୁନ ସିସ୍ଟମର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି ଓ ବଞ୍ଚିରହିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ଏହି ଟାରଗେଟକୁ ନିଉଟ୍ରାଲାଇଜ କରିଦିଅନ୍ତି ।
ଆଣ୍ଟିଜେନ ଅନୁସାରେ ଏହି ବନ୍ଧନ ଯୋଗୁ ଜୈବିକ କ୍ରିୟା ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ବା ବାହ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
ବେସରେ ଥିବା ଫ୍ରାଗମେଣ୍ଟ କ୍ରିସ୍ଟାଲାଇଜେବ୍ଲ ସ୍ଥାନ ଇମ୍ମ୍ୟୁନ ସିସ୍ଟମର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଂଶ ସ‌ହିତ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାପନ କରିପାରେ ଓ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଗୋଟେ ସଂରକ୍ଷିତ ଗ୍ଲାଇକୋସିଲାସନ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହୁଏ ।
ହ୍ୟୁମୋରାଲ ଇମ୍ମ୍ୟୁନ ସିସ୍ଟମର ମୁଖ୍ୟ କାମ ହେଉଛି ଆଣ୍ଟିବଡି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ।
ପ୍ଲାଜ୍ମା ଜୀବକୋଷ ଭିନ୍ନତା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ବି ଜୀବକୋଷରେ ପରିଣତ ହୋଇ ଆଣ୍ଟିବଡି କ୍ଷରଣ କରେ ।
ଆଣ୍ଟିବଡି ଦୁଇ ଭୌତିକ ଆକାରରେ ମିଳେ, ପ୍ରଥମଟି ଦ୍ରବୀଭୂତ ଆକାରରେ ପ୍ଲାଜ୍ମାରେ ଥାଏ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟଟି ବି ଜୀବକୋଷ ଆସ୍ତରଣରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଯାହାକୁ ବି ଜୀବକୋଷ ରିସେପ୍ଟର ବା ବିସିଆର ) କୁହାଯାଏ ।
ବିସିଆର କେବଳ ବି ଜୀବକୋଷ ପୃଷ୍ଠରେ ଥାଏ ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇ ପ୍ଲାଜ୍ମ ଜୀବକୋଷ କାରଖାନାରେ ପରିଣତ ହୁଏ ବା ମେମୋରି ବି ଜୀବକୋଷ ହୋଇ ଆଣ୍ଟିଜେନ‌କୁ ସ୍ମରଣ ରଖେ ଓ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଆବଶ୍ୟକ ସ୍ଥଳେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସୃଷ୍ଟି କରେ ।
ଅଧିକାଂଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବି ଓଟି ଜୀବକୋଷର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହେବାପରେ ବି ଜୀବକୋଷ ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସକ୍ରିୟ ହୁଏ ।
ଦ୍ରବୀଭୂତ ଆଣ୍ଟିବଡି, ତନ୍ତୁ ତରଳ ପଦାର୍ଥ, ରକ୍ତ ଓ ଅନେକ ରକମରେ କ୍ଷରଣରେ ସଞ୍ଚାଳିତ ହୁଏ ।
ଆଣ୍ଟିବଡି ବା ପ୍ରତିଦ୍ରବ୍ୟ ବା ପ୍ରତିପିଣ୍ଡ ବା ଏବି ), ଆଉ ମଧ୍ୟ ଇମ୍ମୁନୋଗ୍ଲୋବ୍ୟୁଲିନ ବା ଆଇଜି ), ଏକ ବଡ଼ '' ଆକାରର ପୁଷ୍ଟିସାର ବା ପ୍ରୋଟିନ ଯାହା ମୂଖ୍ୟତଃ ପ୍ଲାଜମା ଜୀବକୋଷଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ଓ ଇମ୍ମ୍ୟୁନ ସିସ୍ଟମଦ୍ୱାରା ରୋଗସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଜୀବାଣୁ ବା ଭୂତାଣୁମାନଙ୍କୁ ନିଷ୍ଟ୍ରଭ କରିଦିଏ ।
ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ, ଇମ୍ମ୍ୟୁନୋଗ୍ଲୋବ୍ୟୁଲିନ ସୁପରପରିବାରରେ ଥିବା ଏକ ଗ୍ଲାଇକୋପ୍ରୋଟିନ ।
ରକ୍ତ ପୁଷ୍ଟିସାରରେ ଥିବା ଗାମାଗ୍ଲୋବ୍ୟୁଲିନର ଅଧିକାଂଶ ଭାଗରେ ଏହି ଗ୍ଲାଇକୋପ୍ରୋଟିନ ଥାଏ ।
ଏଥିରେ ମୌଳିକ ଭାବରେ ଗଠିତ ଦୁଇଟି ହେଭି ଇମ୍ମ୍ୟୁନୋଗ୍ଲୋବ୍ୟୁଲିନ ବା ଓଜନିଆ ଚେନ ଓ ଦୁଇଟି ହାଲୁକା ଚେନ ଇମ୍ମ୍ୟୁନୋଗ୍ଲୋବ୍ୟୁଲିନ ଥାଏ ।
୨୦୧୫ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଛୁୟେ ଦିଲ୍ ମୋନ୍‌ରେ କାଜି ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ କାଜି ଅହମ୍ମଦ ଅନ୍ୟ ଏକ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ପ୍ରତିରୁଦ୍ଧରେ ଅତିଥି କଳାକାର ଭାବରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ମାତ୍ର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣରେ ଅଧିକ ବ୍ୟୟ ଯୋଗୁଁ ଏହା ସର୍ବସାଧାରଣରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇନଥିଲା ।
କାଜି ନସ୍ୱାବ ଅହମ୍ମଦ ଜଣେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ, ଯିଏକି ମୁଖ୍ୟତଃ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ ଦୂରଦର୍ଶନରେ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ।
କାଜି ଅହମ୍ମଦ ଦୂରଦର୍ଶନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ବ୍ୟତୀତ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଜଗତରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଜଣେ ଡବିଂ କଳାକାର ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅନେକ ଦୂରଦର୍ଶନ ଧାରାବାହିକ ଓ କଥାଚିତ୍ରରେ ସ୍ୱର ଦେଇଛନ୍ତି ।
୨୦୧୭ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ର ଢାକା ଡ୍ରିମ୍ସ୍‌ରେ କାଜି ଅହମ୍ମଦ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଏହାପରେ ସେହି ବର୍ଷ ସେ ଢାକା ଆଟାକ୍ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସିନ୍ତିଆ ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୭ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବା କଥାଚିତ୍ର ଭୁବନ ମାଝୀରେ ସେ ସୋନିଆ ଚରିତ୍ରରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀ କଥା ନାମକ ଅନ୍ୟ ଏକ ବଙ୍ଗଳାଦେଶୀ କଥାଚିତ୍ରରେ କାଜି ଅହମ୍ମଦ ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ ।
କାଜି ନସ୍ୱାବ ଅହମ୍ମଦ ୧୯୯୭ ମସିହାର ମଇ ମାସ ୮ ତାରିଖରେ ବଙ୍ଗଳାଦେଶର ରାଜଧାନୀ ଢାକାଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ପାରିବାରିକ ବିରୋଧ ସତ୍ତ୍ୱେ ଶରନ ରାନୀ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ କାଳରେ ବଂଶଗତ ପେଷା, ଦରବାର ନର୍ତ୍ତକୀ ବା ବାଇଜୀମାନଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ କୌଣସି ଅଣସଙ୍ଗୀତ ଓ ସମ୍ମାନନୀୟ ପରିବାରର ଝିଅ ଏହି ପେଷାକୁ ଆଦର କରୁନଥିଲେ ।
ଅଛନ ମହାରାଜଙ୍କଠାରୁ କଥକ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ନୃତ୍ୟ ଓ ନଭ କୁମାର ସିନହାଙ୍କଠାରୁ ମଣିପୁରୀ ନୃତ୍ୟ ଶିଖିଥିଲେ ।
ସନ ୧୯୫୩ରେ ସେ ଦିଲ୍ଲୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଏମ‌.ଏ. ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ମହିଳା କଲେଜରେ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିଥିଲେ ।
ୟୁନେସ୍କୋ ନିମନ୍ତେ ରେକର୍ଡ଼ କରାଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ନାମ ଅଛି ଓ ଇଂଲଣ୍ଡ, ଫ୍ରାନ୍ସ ଓ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଆମେରିକାର ମୂଖ୍ୟ ରେକର୍ଡ଼ କମ୍ପାନୀ ଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତର ରେକର୍ଡ଼ ରିଲିଜ କରିଥିଲେ ।
୧୫ତମ - ୧୯ତମ ଶତାବ୍ଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଘରାନା ଓ ସ୍ଥାନର ବାଦ୍ୟ‌ଯନ୍ତ୍ରମାନ ସେ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ ।
ଦିଲ୍ଲୀର ଏକ ବେପାରୀ ଓ ଶିକ୍ଷାବିତ୍ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ହିନ୍ଦୁ ପରିବାରରେ ଶରନ ରାନୀ ମାଥୁର ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଶରନ ରାନୀ ଅଳ୍ପ ବୟସ୍କା ଥିଲା ବେଳେ ଉସ୍ତାଦ ଆଲ୍ଲାଉଦିନ ଖାଁ ଓ ତାଙ୍କ ସୁପୁତ୍ର ଅଲି ଆକବର ଖାଁଙ୍କଠାରୁ ସରୋଦ ବାଦନ ଶିକ୍ଷା କରିଥିଲେ ।
ଧ୍ରୁପଦ ପରମ୍ପରା ଲୋପ ପାଇଆସୁଥିବା ଅନୁଭବ କରି ସେ ତାବଲା ଓ ପଖଉଜ ସଙ୍ଗମ ସ‌ହିତ କେତେକ ଏକ‌କ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ ।
ଅଲ ଇଣ୍ଡିଆ ରେଡିଓ ଓ ଦୂରଦର୍ଶନର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କଳାକାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ।
ଘରୋଇ ଭାବରେ ସେ ୧୫ରୁ ୧୭ ଶତାବ୍ଦୀର ୩୭୯ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ ଯାହା ନୂଆ ଦିଲ୍ଲୀର ଜାତୀୟ ସଂଗ୍ରହାଳୟରେ "ଶରନ ରାନୀ ବକଲିୱାଲ‌ ବାଦ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ର ଗ୍ୟାଲେରି"ରେ ରଖାଯାଇଛି ।
ଶରନ ବକଲିୱାଲ, ଅନ୍ୟ ନାମ ରାନୀ ବକଲିୱାଲ, ନୀ ମାଥୁର ଜଣେ ଭାରତୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସରୋଦ ବାଦକ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ବିଶାରଦ ଥିଲେ ।
ସନ ୧୮୬୨ରେ ଇଷ୍ଟ ଇଣ୍ଡିଆନ ରେଲ୍‌ୱେ କମ୍ପାନୀର ମୁଖ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରୀ ଜର୍ଜ ଟର୍ଣ୍ଣବୁଲଙ୍କୁ ହୁଗଳି ନ‌ଦୀ ଉପରେ ଏକ ପୋଲ ତିଆରି କରିବା ସମ୍ଭାବନା ଅନୁଶୀଳନ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଗଲା ।
ପୋଲର ମୂଳଦୁଆ ନିମନ୍ତ ବ‌ହୁତ ଗଭୀର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଦୁଆ ମାଟି ଖୋଳିବାକୁ ହେବ
ହାଓଡ଼ା ପୋଲ ବା ହାଓଡ଼ା ବ୍ରିଜ ଭାରତର ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗରେ ଥିବା ହୁଗଳି ନ‌ଦୀ ଉପରେ ଥିବା ଏକ ଝୁଲା ପୋଲ ଯାହା ସନ ୧୯୪୩ରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ।
ପ୍ରଥମେ ଏହି ପୋଲକୁ ନୂଆ ହାଓଡ଼ା ପୋଲ କୁହାଯାଉଥିଲା କାରଣ ଏହା ଏକ ପୂର୍ବତନ ପୋଣ୍ଟୁନ ପୋଲ ସ୍ଥାନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ହାଓଡ଼ା ଓ କଲିକତା ବା ଆଜିକାର କୋଲକାତାକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁଥିଲା ।
ଚଉଦ ଜୁନ ୧୯୬୫ରେ ବଙ୍ଗାଳୀ କବି ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାରପ୍ରାପ୍ତ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁରଙ୍କ ନାମାନୁସାରେ ରବିନ୍ଦ୍ର ସେତୁ ନାମକରଣ ହୋଇଥିଲା ।