polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ତାଙ୍କର ଶେଷ ପ୍ରକାଶିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମ୍ୟାଡନେସ୍ ଅଫ୍ ମନୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀୟ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଆଦର୍ଶଗତ ଲଢେଇ ଏବଂ ଜାତି ପ୍ରଣାଳୀ ମହିଳାଙ୍କ ପ୍ରତି ହିଂସା ସୃଷ୍ଟି କରି ମହିଳା ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଆମ୍ବେଦକରଙ୍କ ଭୂମିକାକୁ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା ।
ବିକଳ୍ପ ଇତିହାସ ଲେଖା ଉପରେ ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ଧ୍ୟାନ ସ୍ଥାନୀୟ ତଥା ମୌଖିକ ପରମ୍ପରାକୁ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ ଅଭ୍ୟାସରେ ନୂତନ ଜୀବନ ଦେଇଛି, ଯାହା ଜାତୀୟ ସ୍ମୃତିର ଅଭିଲେଖାଗାର ନିର୍ମାଣ କରୁଥିବା ଅନୁବାଦ ପ୍ରକଳ୍ପ ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିଛି ।
ଡକ୍ଟର ରେଗେ ନାରୀବାଦୀ ଅଧ୍ୟୟନ ଉପରେ ପୁସ୍ତକ ପୁନଃଲିଖନ କରି ପିତୃପୁରୁଷ ଜାତି ଏବଂ ଏହାର କ୍ରମବିକାଶକୁ ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରଖିବା ବିଷୟରେ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି ।
ସାମାଜିକ ଗତିବିଧିର ଇତିହାସ ଏବଂ ରାଜନୀତିରେ ବିଶେଷ କରି ନିମ୍ନ ଜାତିର ସଂଘର୍ଷରେ ସେ ଦର୍ଶାଇଥିଲେ ଯେ ଲିଙ୍ଗ ଏବଂ ଜାତି ଗଭୀର ଭାବରେ ଜଡ଼ିତ ।
ପୁଣେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କ୍ରାନ୍ତିଜୋତି ସାବିତ୍ରୀବାଇ ଫୁଲେ ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନ କେନ୍ଦ୍ରର ଚେୟାରମ୍ୟାନ୍ ଭାବରେ ଡକ୍ଟର ରେଗେ ଯୁବକ ମାନସିକତାକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛାତ୍ର ଏବଂ ସହକର୍ମୀଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ଅଧ୍ୟୟନ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ନଥିଲା ।
ଶର୍ମିଳା ରେଗେ ଜଣେ ଭାରତୀୟ ସମାଜବିଜ୍ଞାନୀ, ନାରୀବାଦୀ ପଣ୍ଡିତ ତଥା ଲିଖନ ଜାତିର ଲେଖକ ଥିଲେ ।
ସେ ୧୯୯୧ ମସିହାରେ ପୁଣେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କ୍ରାନ୍ତିଜ୍ୟୋତି ସାବିତ୍ରୀବାଇ ଫୁଲେ ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନ କେନ୍ଦ୍ର, ର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ।
୨୦୦୬ରେ ମାଡ୍ରାସ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ୍ ଅଫ୍ ଡେଭଲପମେଣ୍ଟ ଷ୍ଟଡିଜ୍ ରୁ ବିକାଶ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଅବଦାନ ପାଇଁ ସେ ମାଲକମ୍ ଆଡିଶିୟା ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
୨୦୦୨ ମସିହାରେ, ସେ ମହିଳା ଅଧ୍ୟୟନ ବିଭାଗରେ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଯତ୍ନ କେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ।
୧୯୪୮ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୧୮ ତାରିଖରେ ଜାତିସଂଘ ନିରାପତ୍ତା ପରିଷଦରେ ଇସ୍ରାଏଲ ଘୋଷଣା କରିଥିଲା ଯେ ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ କାରଣ ଆରବ ଲିଗ୍ ଏବଂ ଆରବ ହାଇକମିଟି ସେମାନଙ୍କର ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ଯୁଦ୍ଧ ଜାରି ରଖିବା ଏବଂ ଶତ୍ରୁତା ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।
ତେବେ ଇସ୍ରାଏଲ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷ କେତେକ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲା, ବିଶେଷକରି ଗାଜା ଉପତ୍ୟକାକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବା ମାଧ୍ୟମରେ କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ଚୁକ୍ତି ବଦଳରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୧୦୦.୦୦୦ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି।
ଆରବ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ଦାବି କରିଥିଲେ।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଶରଣାର୍ଥୀ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ଅନ୍ୟ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ଠାରୁ ଅଲଗା କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ପରିଚାଳନା କରନ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ୟୁଏନ୍ଆରଡବ୍ଲ୍ୟୁଏ ଦ୍ୱାରା, ୟୁଏନ୍ଏଚ୍ସିଆର ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ନିଜକୁ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଶରଣାର୍ଥୀ ଭାବରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଥାନ୍ତେ, ନଚେତ୍ ବର୍ତ୍ତମାନର ବାସସ୍ଥାନ ଦେଶରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତେ ଏବଂ ଅଲଗା ସଂସ୍ଥା ନଥିଲେ ସେମାନଙ୍କର ଶରଣାର୍ଥୀ ରାଜ୍ୟ ବଜାୟ ରଖିଥାନ୍ତେ ନାହିଁ।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ସମ୍ପର୍କରେ ଇସ୍ରାଏଲ ସରକାର କହିଛନ୍ତି ଯେ ୧୯୪୮ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଆରବ ଉଚ୍ଚ କମିଟି ଏବଂ ଆରବ ରାଷ୍ଟ୍ରମାନେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନକୁ ପଳାୟନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇହୁଦୀ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ହଟାଇବା ସହଜ ହୋଇପାରିବ କିମ୍ବା ସେମାନେ ଭୟରେ ଲଢ଼େଇରୁ ରକ୍ଷା ପାଇପାରିବେ ।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନର କାହାଣୀ ହେଉଛି ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କୁ ଇହୁଦୀ ମିଲିସିଆ ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ବହିଷ୍କାର ଏବଂ ବିସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଐତିହାସିକମାନେ ଏବେ ବି ୧୯୪୮ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ପଳାୟନର କାରଣ ଉପରେ ବିତର୍କ କରୁଛନ୍ତି।
ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ, ଐତିହାସିକ ବେନି ମୋରିସ୍ କହିଛନ୍ତି ଯେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ୭,୦୦,୦୦୦ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ "ଯୁଦ୍ଧର ଝଟକା" କାରଣରୁ ପଳାୟନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସଫଳ ଆରବ ଆକ୍ରମଣ ପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ ସ୍ୱଦେଶ ଫେରିବେ ବୋଲି ଆଶା କରାଯାଉଛି ।
ସେ ସେହି ଉଦାହରଣଗୁଡ଼ିକର ଦସ୍ତାବିଜ କରିଛନ୍ତି ଯେଉଁଥିରେ ଆରବ ନେତାମାନେ ହାଇଫାରେ ଘଟିଥିବା ପରି ସମଗ୍ର ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
ତେବେ ତାଙ୍କର ପଣ୍ଡିତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ନିଷ୍ପତି ନେଇଛନ୍ତି ଯେ ସେଠାରେ ବହିଷ୍କାର କରାଯାଇଥିଲା ।
ମୋରିସ୍ ଏହି ବିସ୍ଥାପନକୁ ଆରବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏକ ଜାତୀୟ ସଂଘର୍ଷର ପରିଣାମ ବୋଲି ବିବେଚନା କରନ୍ତି ।
୨୦୦୪ମସିହାରେ ହାରେଟ୍ଜଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଏକ ସାକ୍ଷାତକାରରେ ସେ ଏହି ସ୍ଥାନାନ୍ତରକୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ବେନ୍-ଗୁରିୟନ ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ ଏବଂ ସାମରିକ ନେତୃତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ବୁଝିଥିବା ସ୍ଥାନାନ୍ତରର ବାତାବରଣରୁ ହୋଇଥିବା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ ।
ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ଦାବି କରିଛନ୍ତି ଯେ ଇତିହାସରେ ଏପରି ପରିସ୍ଥିତି ଅଛି ଯାହା ଜାତିଗତ ନିର୍ଯାତନାକୁ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ କରେ ।
ଐତିହାସିକ ପରିବର୍ତ୍ତେ ରାଜନୈତିକ କାରଣ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ମତ ବଦଳାଇଥିବାରୁ ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନୀ ନର୍ମାନ ଫିଙ୍କେଲଷ୍ଟାଇନ ତାଙ୍କୁ ସମାଲୋଚନା କରିଛନ୍ତି।
ଯେହେତୁ ଆରବ ଦୁନିଆରେ ଇହୁଦୀ ବିରୋଧୀ ହିଂସାରୁ ପଳାଇ ଆସିଥିବା ୯,୦୦,୦ ଇହୁଦୀ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ସେମାନଙ୍କପୂର୍ବ ବାସସ୍ଥାନ ଦେଶମାନେ କେବେ କ୍ଷତିପୂରଣ କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିନଥିଲେ - ଆରବ ନେତାଙ୍କ କୌଣସି ଆପତ୍ତି ନାହିଁ - ଏକ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଛି ଯେଉଁଥିରେ ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ରାଷ୍ଟ୍ରର ଦାୟିତ୍ୱ ଅଟେ ।
ଯଦିଓ ଇସ୍ରାଏଲ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ପ୍ରବାସୀଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ଫେରିବାର ଅଧିକାରକୁ ସ୍ୱୀକାର କରେ, ଇସ୍ରାଏଲ ଜୋର ଦେଇ କହିଛି ଯେ ଏହି ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ଇସ୍ରାଏଲ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବା ଇହୁଦୀ ରାଷ୍ଟ୍ରର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ବିପଦ ହେବ; ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ଆଗମନ ଇସ୍ରାଏଲ ରାଜ୍ୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବ ।
୧୯୪୭ ମସିହା ନଭେମ୍ବର ୨୯ ତାରିଖରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ବିଭାଜନ ପାଇଁ ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଆରବ ଜଗତ ବଳପୂର୍ବକ ଉଚ୍ଛେଦ ନ କରିଥାନ୍ତା, ତେବେ ପ୍ରଥମେ କୌଣସି ଶରଣାର୍ଥୀ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନଥାନ୍ତା।
୧୯୪୮ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଶରଣାର୍ଥୀ ନିରାଶ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଘରୋଇକରଣ କାରଣରୁ ଚାଲିଯାଇଥିବା ସେ ସୂଚନା ଦେଇଛନ୍ତି।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ପାଇଁ ବ୍ରିଟିଶ ହାଇକମିଶନର "ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ଆରବ ମନୋବଳ ଭୁଶୁଡ଼ିବା" ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ ଯାହାକୁ ସେ ଆଂଶିକ ଭାବରେ "ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଶ ଛାଡିବାକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେବା ଉଚିତ" ଏବଂ ଆରବ ଇପେଣ୍ଡି ଶ୍ରେଣୀର ଯଥେଷ୍ଟ ଉଚ୍ଛେଦ ପାଇଁ ଦାୟୀ କରିଥିଲେ ।
ଇସ୍ରାଏଲ ନାଗରିକ ହେବାରୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ପାଲେଷ୍ଟାଇନୀଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ବହିଷ୍କାର କରିଥିଲେ ଏବଂ ହାଇଫା ଏବଂ ତିବେରିଆସରେ ଆରବ ଉଚ୍ଚ କମିଟିର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ୍ରମେ ହଜାର ହଜାର ଆରବଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରାଯାଇଥିଲା ।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଅଞ୍ଚଳରେ ଇସ୍ରାଏଲର ବସତି ଅଭିବୃଦ୍ଧି ଏବଂ ନୀତିକୁ ୟୁରୋପୀୟ ସଂଘ କଡ଼ା ସମାଲୋଚନା କରି କହିଛି ଯେ ଏହା ଦୁଇ-ରାଷ୍ଟ୍ର ସମାଧାନର ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ କ୍ଷୁଣ୍ଣ କରୁଛି ଏବଂ ଆଲୋଚନା ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ ଇସ୍ରାଏଲ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ବିପରୀତ।
ଡିସେମ୍ବର ୨୦୧୧ରେ ଜାତିସଂଘ ନିରାପତ୍ତା ପରିଷଦରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଆଞ୍ଚଳିକ ଗୋଷ୍ଠୀ ନିରନ୍ତର ବସତି ନିର୍ମାଣ ଏବଂ ବସ୍ତିବାସିନ୍ଦା ହିଂସାକୁ ଆଲୋଚନା ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ କରିବାରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ବୋଲି ଦର୍ଶାଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ରୁଷ୍ ଏକ ଐତିହାସିକ ପଦକ୍ଷେପ ବୋଲି ଦର୍ଶାଇଥିଲା।
ଏପ୍ରିଲ ୨୦୧୨ରେ, ପୂର୍ବ ଜେରୁଜେଲମ ସମେତ ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ଥିବା ଇହୁଦୀ ବସ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଆହୁରି ଉଚ୍ଛେଦ କରିବା ପାଇଁ ଇସ୍ରାଏଲର ପଦକ୍ଷେପ ପରେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଆକ୍ରୋଶ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅଧିକ ବସ୍ତିବାସିନ୍ଦା ଘର ପାଇଁ ଟେଣ୍ଡର ପ୍ରକାଶ ଏବଂ ବସ୍ତିବାସିନ୍ଦା ଛକଗୁଡ଼ିକୁ ବୈଧ କରିବାର ଯୋଜନା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲା ।
ବ୍ରିଟେନ କହିଛି ଯେ ୧୯୬୭ ମସିହାରୁ ଦଖଲ କରାଯାଇଥିବା ଜମିର ସମସ୍ତ ବସତି ସମ୍ପ୍ରସାରଣକୁ ସ୍ଥଗିତ ରଖିବା ପାଇଁ ରୋଡ୍ ମ୍ୟାପ୍ ଅଧୀନରେ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ଏହି ପଦକ୍ଷେପ ଉଲ୍ଲଂଘନ।
ବ୍ରିଟିଶ ବୈଦେଶିକ ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଛନ୍ତି ଯେ "ଶୃଙ୍ଖଳିତ, ବେଆଇନ ଇସ୍ରାଏଲ ବସତି କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଦୁଇ ରାଷ୍ଟ୍ର ସମାଧାନର ସାମର୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଜୀବନ୍ତ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି"।
ମେ ୨୦୧୨ରେ ୟୁରୋପୀୟ ସଂଘର ୨୭ ଜଣ ବୈଦେଶିକ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏକ ବିବୃତି ଜାରି କରିଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ କ୍ରମାଗତ ଇସ୍ରାଏଲ ବସବାସ ହିଂସା ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାକୁ ନିନ୍ଦା କରାଯାଇଥିଲା ।
ସେହିଭଳି ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ଚାଲିଥିବା ବସବାସ ହିଂସା ଓ ଉତ୍ତେଜନା କୁ ନେଇ କ୍ୱାର୍ଟେଟ୍ ଚିନ୍ତା ପ୍ରକଟ କରିବା ସହ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟର ଦୋଷୀଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ଦେବା ସମେତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇଛି।
ସେହିଭଳି ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ଚାଲିଥିବା ବସବାସ ହିଂସା ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନା କୁ ନେଇ କ୍ୱାର୍ଟେଟ୍ ଚିନ୍ତା ପ୍ରକଟ କରି ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇ କହିଛି ଯେ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପିଏ କ୍ୟାବିନେଟର ବିବୃତ୍ତିରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ପୂର୍ବ ଜେରୁଜେଲମ ସମେତ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶମାନେ "ଦଖଲକାରୀ ସେନାଠାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ଆମ ଲୋକଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜନା ଏବଂ ବସବାସ ହିଂସା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ସେଥିମଧ୍ୟରୁ ଶେଷଟି ଥିଲା ପୂର୍ବ ଜେରୁଜେଲମରେ ହଜାର ହଜାର ବସବାସକାରୀ ପଦଯାତ୍ରା ଯେଉଁଥିରେ ହତ୍ୟା, ଘୃଣା ଏବଂ ହିଂସାକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ଲୋଗାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା "।
ଇସ୍ରାଏଲ ଓ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ସମାଜରେ ଏହି ସଂଘର୍ଷ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମତ ଓ ମତାମତ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ ।
ଆରମ୍ଭରୁ ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ କେବଳ ଲଢ଼ୁଆଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନ ଥିବା ବେଳେ ଉଭୟ ପକ୍ଷର ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ପ୍ରାଣ ହରାଇଛନ୍ତି।
ଅଳ୍ପ ସଂଖ୍ୟକ ଇହୁଦୀ ଇସ୍ରାଏଲବାସୀ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ସହିତ ଦୁଇ ରାଷ୍ଟ୍ରସମାଧାନକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି ।
ଇସ୍ରାଏଲ ଇହୁଦୀମାନେ ଆଦର୍ଶ ଭିତ୍ତିରେ ବିଭାଜିତ ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକ ସ୍ଥିତାବସ୍ଥା ବଜାୟ ରଖିବାକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି ।
ପାଖାପାଖି ୬୦ ପ୍ରତିଶତ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଇସ୍ରାଏଲ ଭିତରେ ଇସ୍ରାଏଲ ବିରୋଧରେ ସଶସ୍ତ୍ର ଆକ୍ରମଣକୁ ଦଖଲ କୁ ଶେଷ କରିବାର ମାଧ୍ୟମ ଭାବରେ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବା ବେଳେ ୭୦% ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଇସ୍ରାଏଲର ବସତି ସମ୍ପ୍ରସାରଣ ଫଳରେ ଦୁଇ ରାଷ୍ଟ୍ରସମାଧାନ ଆଉ ବ୍ୟବହାରିକ କିମ୍ବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।
ଦୁଇ ତୃତୀୟାଂଶରୁ ଅଧିକ ଇସ୍ରାଏଲ ଇହୁଦୀ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଯଦି ପଶ୍ଚିମ ତଟକୁ ଇସ୍ରାଏଲ ଅକ୍ତିଆର କରେ, ତେବେ ସେଠାରେ ରହୁଥିବା ପାଲେଷ୍ଟାଇନୀମାନଙ୍କୁ ଭୋଟ୍ ଦେବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।
ମୌଳିକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପାରସ୍ପରିକ ଅବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମତଭେଦ ଗଭୀର, ଯେମିତି କି ଶେଷ ଦ୍ୱିପାକ୍ଷିକ ଚୁକ୍ତିରେ ଦାୟିତ୍ୱ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷର ପ୍ରତିବଦ୍ଧତା ବିଷୟରେ ପାରସ୍ପରିକ ସନ୍ଦେହ ।
୨୦୦୬ ମସିହାରୁ ପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦଳ ଫତାହ ଏବଂ ଏହାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ନିର୍ବାଚନୀ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହାମାସ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘର୍ଷ ଯୋଗୁଁ ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ପକ୍ଷ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି।
୨୦୧୯ ପରଠାରୁ ଇସ୍ରାଏଲ ରେ ମଧ୍ୟ ରାଜନୈତିକ ହଟଚମଟ ଦେଖାଦେଇଛି ଏବଂ ଦୁଇ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ୪ଟି ଅନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି ।
୧୯୯୩ ମସିହାରେ ୟିତ୍ଜାକ୍ ରାବିନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଇସ୍ରାଏଲ ଅଧିକାରୀ ଏବଂ ୟାସେର ଅରାଫତଙ୍କ ନେତୃତ୍ବାଧୀନ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଲିବରେସନ୍ ଅର୍ଗାନାଇଜେସନ୍ର ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ନେତାମାନେ ଓସ୍ଲୋ ଶାନ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟା ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଧାନ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିଥିଲେ।
ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଇଲଖୁଣ୍ଟ ଥିଲା ଇସ୍ରାଏଲର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଧିକାରକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେବା ପାଇଁ ଅରାଫତଙ୍କ ଚିଠି ।
୧୯୯୩ ମସିହାରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଇସ୍ରାଏଲ-ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ସମ୍ପର୍କ ପାଇଁ ଏକ ଢାଞ୍ଚା ଭାବରେ ଓସ୍ଲୋ ଚୁକ୍ତିକୁ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ରୂପ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଓସ୍ଲୋ ଚୁକ୍ତିର ମୂଳ କଥା ଥିଲା ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ଶାନ୍ତି ବଦଳରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଅଞ୍ଚଳଗୁଡିକର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଉପରେ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବ ।
ଓସ୍ଲୋ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିଲା ଏବଂ ଫିଟ୍ ଏବଂ ଆରମ୍ଭରେ ଅଗ୍ରଗତି କରିଥିଲା ।
ନଭେମ୍ବର ୧୯୯୫ରେ ୟିତ୍ଜାକ୍ ରାବିନ୍ ଙ୍କ ହତ୍ୟା ପରେ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏକ ମୋଡ଼ ନେଇଥିଲା ଏବଂ ଶେଷରେ ସେତେବେଳେ ଉନ୍ମୋଚନ ହୋଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଜୁଲାଇ ୨୦୦୦ରେ କ୍ୟାମ୍ପ ଡେଭିଡ୍ ରେ ଆରାଫାତ ଏବଂ ଏହୁଦ ବାରାକ୍ ସହମତି ରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିନଥିଲେ।
ଆରବ-ଇସ୍ରାଏଲ ବ୍ୟାପାର ପାଇଁ ଆମେରିକା ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ବିଲ୍ କ୍ଲିଣ୍ଟନଙ୍କ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସହାୟକ ରବର୍ଟ ମାଲି ନିଶ୍ଚିତ କରିଛନ୍ତି ଯେ ବାରାକ ଆରାଫାତଙ୍କୁ କୌଣସି ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଲିଖିତ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇନଥିବା ବେଳେ ଆମେରିକା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଧାରଣା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା ଯାହାକୁ ଇସ୍ରାଏଲ ପକ୍ଷ ବିଚାର କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅରଫାତ ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତର ମିଳିନଥିଲା: "ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ମୁଖ୍ୟ ବିଫଳତା ହେଉଛି ଯେ କ୍ୟାମ୍ପ ଡେଭିଡ୍ ଶିଖର ସମ୍ମିଳନୀ ଆରମ୍ଭରୁ ସେମାନେ ଆମେରିକୀୟ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ହଁ କହିବା କିମ୍ବା ଏକ ଦୃଢ଼ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ।
ଦ୍ବିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ଚାଲିଥିବା ଏହି ହିଂସାକାଣ୍ଡର ଅନ୍ତ ଘଟିଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୫,୦୦୦ ଲୋକ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଅଧିକାଂଶ ଆରବ ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ।
ଦ୍ବିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ସ୍ଥିତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା।
ଏହା ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଆରବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିକ ମଧ୍ୟମ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଆଡକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲା, ନଶାଶିବି ବଂଶର ନେତୃତ୍ୱରେ ଏବଂ ଏପରିକି ବ୍ରିଟିଶ କମାଣ୍ଡ ଅଧୀନରେ ଇହୁଦୀ-ଆରବ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ରେଜିମେଣ୍ଟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ଉତ୍ତର ଆଫ୍ରିକାରେ ଜର୍ମାନମାନଙ୍କ ସହ ଲଢ଼େଇ କରିଥିଲା ।
ଅଲ-ହୁସେନିର ଅଧିକ ଉଗ୍ର ନିର୍ବାସିତ ଗୋଷ୍ଠୀ କିନ୍ତୁ ନାଜି ଜର୍ମାନୀ ସହିତ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏବଂ ସମଗ୍ର ଆରବ ବିଶ୍ୱରେ ନାଜି ସମର୍ଥକ ପ୍ରଚାର ମେସିନ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ।
ଇରାକରେ ଆରବ ଜାତୀୟତାବାଦୀଙ୍କ ପରାଜୟ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅଲ-ହୁସେନିଙ୍କୁ ନାଜି ଅଧିକୃତ ୟୁରୋପକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ କ୍ଷେତ୍ର ଅଭିଯାନ ସମ୍ପର୍କରେ ତାଙ୍କ ହାତ ବାନ୍ଧିଥିଲା, ଯଦିଓ ସେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ଦାବି କରୁଥିଲେ ଯେ ଇଟାଲୀୟ ଏବଂ ଜର୍ମାନମାନେ ତେଲ ଅବିବରେ ବୋମା ମାଡ଼ କରନ୍ତୁ ।
ଦ୍ବିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ଶେଷ ବେଳକୁ ୟୁରୋପରୁ ଆସିଥିବା ହୋଲୋକାଷ୍ଟ ବଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ କୁ ନେଇ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ସଙ୍କଟ ୟିଶୁଭ ଏବଂ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଆରବ ନେତୃତ୍ୱ ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁଣି ଥରେ ଉତ୍ତେଜନା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
ଗୋଟିଏ ପଟେ ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇମିଗ୍ରେସନ କୋଟା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟପଟେ ବ୍ରିଟିଶଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବେଆଇନ ଇମିଗ୍ରେସନ ଓ ଜିଓନିଷ୍ଟ ବିଦ୍ରୋହ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲା ।
ଇସ୍ରାଏଲ ସରକାର କହିଛନ୍ତି ଯେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ ସୁରକ୍ଷା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଅବରୋଧ ଲଗାଇବା ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ।
ନୌସେନା ଅବରୋଧ କରିବାର କ୍ଷମତା ପାରମ୍ପରିକ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଆଇନ ଏବଂ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଘର୍ଷ ଆଇନ ଅଧୀନରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଜାତିସଂଘର ଏକ କମିଶନ ରାୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ଇସ୍ରାଏଲର ଅବରୋଧ "ଉଭୟ ଆଇନଗତ ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ" ଅଟେ ।
ଇସ୍ରାଏଲ ସରକାରଙ୍କ କ୍ରମାଗତ ସ୍ଥଳ, ସମୁଦ୍ର ଏବଂ ବାୟୁ ଅବରୋଧ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସାମୂହିକ ଦଣ୍ଡ ସଦୃଶ ବୋଲି ଜାତିସଂଘର ମାନବୀୟ ବ୍ୟାପାର ସମନ୍ୱୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ କହିଛି।
ଇସ୍ରାଏଲର ସାମରିକ ଆଡଭୋକେଟ ଜେନେରାଲ ଏହି ନୀତି ପାଇଁ ଅନେକ ଯୁକ୍ତି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି:ଇସ୍ରାଏଲ ଗାଜା ଉପତ୍ୟକାରେ ସକ୍ରିୟ ଥିବା ଆତଙ୍କବାଦୀ ସଂଗଠନ ଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଘର୍ଷ ଜାରି ରଖିଛି।
ଜୁନ୍ ୨୦୦୭ରେ ହାମାସ ଗାଜାକୁ ହିଂସାତ୍ମକ ଭାବେ ଦଖଲ କରିବା ପରେ ଏହି ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଘର୍ଷ ତୀବ୍ର ହୋଇଛି ଏବଂ ଏହାର ବାସ୍ତବ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଇସ୍ରାଏଲରେ ଇସ୍ରାଏଲର ସହର ଏବଂ ଗ୍ରାମଗୁଡିକ ଉପରେ ମୋର୍ଟାର ଏବଂ ରକେଟ୍ ଆକ୍ରମଣର ଲଞ୍ଚିଂ ପ୍ୟାଡ୍ରେ ପରିଣତ କରିଛି।
ଇହୁଦୀ ବଂଶୋଦ୍ଭବ ଲୋକଙ୍କୁ ନାଗରିକତା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ଇସ୍ରାଏଲ ରିଟର୍ନ ଆଇନକୁ ସମାଲୋଚକମାନେ ଅନ୍ୟ ଜାତିଗତ ଗୋଷ୍ଠୀ, ବିଶେଷକରି ପାଲେଷ୍ଟାଇନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭେଦଭାବ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ ଏପରି ନାଗରିକତା ପାଇଁ ଆବେଦନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ୧୯୪୮ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଯେଉଁ ଅଞ୍ଚଳରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ବହିଷ୍କାର କରାଯାଇଥିଲା କିମ୍ବା ପଳାୟନ କରାଯାଇଥିଲା ।
୧୯୪୮ମସିହାରେ ଗୃହୀତ ଜାତିସଂଘର ସଂକଳ୍ପ ୧୯୪ ଅନୁଯାୟୀ, "ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ ସହ ଶାନ୍ତିରେ ରହିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଫେରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁନାହାଁନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ କିମ୍ବା କ୍ଷତି ପାଇଁ କ୍ଷତିପୂରଣ ପ୍ରଦାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଆଇନର ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ କିମ୍ବା ସମାନତାରେ, ଦାୟୀ ସରକାର କିମ୍ବା କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ହେବା ଉଚିତ।
ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ସଂକଳ୍ପ ୩୨୩୬ "ପାଲେଷ୍ଟାଇନୀମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଘର ଏବଂ ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଧିକାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦୋହରାଇଛି ଯେଉଁଥିରୁ ସେମାନେ ବିସ୍ଥାପିତ ଏବଂ ଉଚ୍ଛେଦ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଆଣିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇଛନ୍ତି"।
ଜାତିସଂଘର ସଂକଳ୍ପ ୨୪୨ରେ "ଶରଣାର୍ଥୀ ସମସ୍ୟାର ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଧାନ" କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରାଯାଇଛି; ତେବେ ସଂକଳ୍ପ ୨୪୨ରେ ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ ଯେ "ନ୍ୟାୟସମ୍ପନ୍ନ ବୁଝାମଣା" ଏକ ଶାବ୍ଦିକ ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ଅଧିକାର ଆକାରରେ ହେବା ଉଚିତ୍ କିମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ୍ ।
୨୦୧୧-୨୦୧୩ ର ତିନି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାକୁ ନେଇ ୨୦୧୪ ଫେବ୍ରୁଆରିରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏକ ରିପୋର୍ଟରେ ଆମ୍ନେଷ୍ଟି ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାସନାଲ କହିଛି ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ସେନା ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ବେପରୁଆ ହିଂସା ପ୍ରୟୋଗ କରିଛି ଏବଂ କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାଣିଶୁଣି ହତ୍ୟା କାଣ୍ଡ ଘଟାଇଛି ଯାହା ଯୁଦ୍ଧ ଅପରାଧ ସହ ସମାନ ହେବ ।
ଅନେକ ମୃତକଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଆମ୍ନେଷ୍ଟି କହିଛି ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ଜୀବନ୍ତ ଗୋଳାବାରୁଦ ବ୍ୟବହାର କରି ୬୭ ଜଣ ଶିଶୁଙ୍କ ସମେତ ଅତି କମରେ ୨୬୧ ଜଣ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଗୁରୁତର ଆହତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ୬ ଜଣ ଶିଶୁଙ୍କ ସମେତ ୪୫ ଜଣ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ନିହତ ହୋଇଥିଲେ।
୨୫ ଜଣ ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ କୁ ନେଇ ଆମ୍ନେଷ୍ଟିର ସମୀକ୍ଷାରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ ।
ସେହିପରି ରବର କୋଟେଡ୍ ମେଟାଲ ବୁଲେଟ୍ ସମେତ ଅନ୍ୟ ାନ୍ୟ ଉପାୟରେ ୮ ହଜାରରୁ ଅଧିକ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଗୁରୁତର ଆହତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ବେଆଇନ ଭାବେ ଇସ୍ରାଏଲରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିବା ଜଣେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି କେବଳ ଜଣେ ଆଇଡିଏଫ ସୈନିକ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସୈନିକଙ୍କୁ ପଦୋନ୍ନତି ଦେବା ସହ ୫ ମାସ ପାଇଁ ନିଲମ୍ବିତ କରିବା ସହ ୧ ବର୍ଷ ଜେଲ୍ ଦଣ୍ଡାଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି।
ଆଇଡିଏଫ ଏହି ଅଭିଯୋଗର ଜବାବ ଦେଇ କହିଛି ଯେ ଏହାର ସେନା ନିଜକୁ "ବୃତ୍ତିଗତ ମାନଦଣ୍ଡର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାନଦଣ୍ଡରେ" ରଖିଛି ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଭୁଲ୍ ସନ୍ଦେହ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ତଦନ୍ତ କରି "ଯେଉଁଠାରେ ଉପଯୁକ୍ତ" କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା।
୧୯୩୦ ଦଶକର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ଆରବ ଜାତୀୟ ସଂଗ୍ରାମ ସମଗ୍ର ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟରୁ ଅନେକ ଆରବ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା, ଯେପରିକି ସିରିଆର ଶେଖ ଇଜାଦ୍ଦିନ ଅଲ-କାସମ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ଲାକ୍ ହ୍ୟାଣ୍ଡ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୩୬ ଆରବ ବିଦ୍ରୋହ ପାଇଁ ଭିତ୍ତିଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଧର୍ମଘଟ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ହିଂସାରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ୧୯୩୬-୧୯୩୯ ରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ଆରବ ବିଦ୍ରୋହକୁ ବ୍ରିଟିଶମାନେ ଇହୁଦୀ ବସତି ପୋଲିସ, ଇହୁଦୀ ସୁପରନ୍ୟୁମେରାରୀ ପୋଲିସ ଏବଂ ସ୍ପେଶାଲ ନାଇଟ୍ ସ୍କ୍ଵାଡ୍ ର ସହଯୋଗୀ ବାହିନୀ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତାକ୍ତ ଭାବରେ ଦମନ କରିଥିଲେ ।
୧୯୩୭ ପ୍ରାରମ୍ଭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିବା ସଂଗଠିତ ହିଂସାର ପ୍ରଥମ ଲହରରେ ଅଧିକାଂଶ ଆରବ ଗୋଷ୍ଠୀ ବ୍ରିଟିଶଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ ଆରବ ନେତୃତ୍ୱଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଭାବେ ବହିଷ୍କାର କରାଯାଇଥିଲା ।
ଏହି ବିଦ୍ରୋହ ଯୋଗୁଁ ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ବିଭାଜନ ଦିଗରେ ପିଲ୍ କମିଶନ ଗଠନ କରାଯାଇଥିଲା, ଯଦିଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଆରବମାନେ ଏହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ ।
ଦୁଇ ପ୍ରମୁଖ ଇହୁଦୀ ନେତା, ଚାଇମ୍ ୱେଜମାନ୍ ଏବଂ ଡେଭିଡ୍ ବେନ୍-ଗୁରିୟନ ଏହି ସୁପାରିସକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ କିନ୍ତୁ କେତେକ ଦ୍ବିତୀୟ ଇହୁଦୀ ନେତା ଏହାକୁ ନାପସନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ଆମେରିକାର ପୂର୍ବତନ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଜର୍ଜ ଡବ୍ଲୁ ବୁଶ କହିଛନ୍ତି ଯେ ସେ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ ଇସ୍ରାଏଲ ୧୯୪୯ ଯୁଦ୍ଧବିରତି ରେଖାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଫେରିବ କାରଣ "ସ୍ଥଳଭାଗରେ ନୂତନ ବାସ୍ତବତା" ରହିଛି ।
କ୍ଲିଣ୍ଟନ ପ୍ରଶାସନ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ବୁଝାମଣା ଯୋଜନା ଇସ୍ରାଏଲକୁ ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ କିଛି ବସ୍ତି ରଖିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥାନ୍ତା, ବିଶେଷକରି ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ୧୯୬୭ ପୂର୍ବରୁ ଇସ୍ରାଏଲର ସୀମା ନିକଟରେ ଥିବା ବୃହତ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ଥିଲେ ।
ଏହା ବଦଳରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନକୁ ଦେଶର ଅନ୍ୟ ାନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଜମିର କିଛି ରିହାତି ମିଳିଥାନ୍ତା।
ଓବାମା ପ୍ରଶାସନ ପଶ୍ଚିମ କୂଳରେ ଜନବସତି ନିର୍ମାଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଶାନ୍ତି ଦିଗରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦକ୍ଷେପ ଭାବରେ ଦେଖୁଛି ।
ମେ ଓ ଜୁନ୍ ୨୦୦୯ରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ବାରାକ୍ ଓବାମା କହିଥିଲେ, "ଆମେରିକା ଇସ୍ରାଏଲର ନିରନ୍ତର ଜନବସତିର ବୈଧତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ ନାହିଁ", ଏବଂ ବୈଦେଶିକ ସଚିବ ହିଲାରୀ କ୍ଲିଣ୍ଟନ କହିଥିଲେ ଯେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି "ବସତି ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି - କିଛି ବସ୍ତି ନୁହେଁ, ଆଉଟପୋଷ୍ଟ ନୁହେଁ, 'ପ୍ରାକୃତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧି' ବ୍ୟତିକ୍ରମ ନୁହେଁ।
ତେବେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ସହ ଶାନ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆଲୋଚନା ଜାରି ରଖିବା ପାଇଁ ପୂର୍ବ ସର୍ତ୍ତ ଭାବେ ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ ବସତି ନିର୍ମାଣ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆମେରିକା ଆଉ ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ଚାପ ପକାଇବ ନାହିଁ ବୋଲି ଓବାମା ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି।
ଇସ୍ରାଏଲ ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ପାଲେଷ୍ଟାଇନ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ଅଧିକାର ପିଏଲଓ ସହିତ ସ୍ୱାକ୍ଷରିତ ଓସ୍ଲୋ ଚୁକ୍ତିରୁ ନିଆଯାଇଛି, ଯାହା ଅଧୀନରେ ଏହା ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଅଞ୍ଚଳ ର ସହରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହାସଲ କରିଥିଲା ଏବଂ ଆଖପାଖ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳ ଇସ୍ରାଏଲ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ବେସାମରିକ ପ୍ରଶାସନ ଅଧୀନରେ ଆସିଥିଲା କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଇସ୍ରାଏଲ ବେସାମରିକ ପ୍ରଶାସନ ।
ଏରିଆ ଏରେ ଥିବା ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ସହରରେ ପ୍ରବେଶ ନକରି ଇସ୍ରାଏଲବାସୀଙ୍କୁ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବା ପାଇଁ ଇସ୍ରାଏଲ ଅତିରିକ୍ତ ରାଜପଥ ନିର୍ମାଣ କରିଛି।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିବା ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଅଞ୍ଚଳ ଗୁଡ଼ିକ ବିବିଧ ଏବଂ ଅଣ-ସଂଲଗ୍ନ ଅଟେ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆଲୋଚନା ରେ ଓସ୍ଲୋ-୨, ୱାଇ ରିଭର ଏବଂ ଶର୍ମ ଏଲ୍-ସେକ୍ ଭଳି ଅଞ୍ଚଳ ବଦଳିଛି।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନର କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ଅଲଗା ହୋଇଥିବା ଅଞ୍ଚଳ ଗୁଡ଼ିକ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଏବଂ ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ସୁରକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ପୂରଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି; ଇସ୍ରାଏଲ କିଛି ଏରିଆ ବିରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର ପାଇଁ କୌଣସି ସହମତି ପ୍ରକାଶ କରିନାହିଁ, ଯାହାଫଳରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଅଞ୍ଚଳର ବିଭାଜନ ହ୍ରାସ ପାଇନାହିଁ ଏବଂ ଏହି ଅଂଶଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ଇସ୍ରାଏଲ ଚେକପୋଷ୍ଟ ବିନା ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ପାସ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଛି ।
ଇସ୍ରାଏଲ-ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ସଂଘର୍ଷ ଲେଭାଣ୍ଟରେ ଚାଲିଥିବା ସାମରିକ ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ସଂଘର୍ଷ ।
ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏହା ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ଲମ୍ବା ସଂଘର୍ଷ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ ।
ଇସ୍ରାଏଲ-ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଶାନ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟା ନାମରେ ଏହି ବିବାଦର ସମାଧାନ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପ୍ରୟାସ କରାଯାଇଛି ।
୧୮୯୭ ମସିହାର ପ୍ରଥମ ଜିଓନିଷ୍ଟ କଂଗ୍ରେସ ଏବଂ ୧୯୧୭ର ବାଲଫୋର ଘୋଷଣାନାମା ସମେତ ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ଏକ ଇହୁଦୀ ମାତୃଭୂମି ପାଇଁ ଦାବିର ସାର୍ବଜନୀନ ଘୋଷଣା ଇହୁଦୀ ପ୍ରବାସୀଙ୍କ ଲହର ପରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଉତ୍ତେଜନା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ପରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ପାଇଁ ଆଦେଶରେ "ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ଇହୁଦୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଜାତୀୟ ଗୃହ ପ୍ରତିଷ୍ଠା" ପାଇଁ ଏକ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକତା ନିୟମ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା ।
ଇହୁଦୀ ଓ ଆରବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତେଜନା ଖୋଲା ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ସଂଘର୍ଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା।
ବର୍ତ୍ତମାନର ଇସ୍ରାଏଲ-ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ସ୍ଥିତାବସ୍ଥା ୧୯୬୭ ମସିହାରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଅଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ପରିଚିତ ୬ ଦିନିଆ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଶ୍ଚିମ ତଟ ଏବଂ ଗାଜା ଉପରେ ଇସ୍ରାଏଲର ସାମରିକ ଦଖଲ ପରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୭୦ ଦଶକର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଦକ୍ଷିଣ ଲେବାନନରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ବିଦ୍ରୋହ ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, କାରଣ ଉତ୍ତର ଇସ୍ରାଏଲ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ ଏବଂ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ବିମାନ ଅପହରଣ ଅଭିଯାନ ପାଇଁ ଲେବାନନକୁ ଏକ ଘାଟି ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଇଥିଲା ।
ଲେବନାନ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନେ ଇସ୍ରାଏଲ ବିରୋଧରେ ଆକ୍ରମଣ ଜାରି ରଖିଥିବା ବେଳେ ଲେବାନନ୍ ଭିତରେ ବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ ମଧ୍ୟ ଲଢ଼େଇ ଜାରି ରଖିଥିଲେ।
୧୯୭୮ ମସିହାରେ କୋଷ୍ଟାଲ ରୋଡ୍ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ଯୋଗୁଁ ଅପରେସନ ଲିଟାନି ନାମରେ ପରିଚିତ ଇସ୍ରାଏଲର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥିଲା।
ତେବେ ଇସ୍ରାଏଲ ସେନା ତୁରନ୍ତ ଲେବନାନରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରି ନେଇଥିଲା ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲ ବିରୋଧରେ ଆକ୍ରମଣ ପୁଣି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୮୨ମସିହାରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଦ୍ୱାରା ନିଜର ଜଣେ କୂଟନୀତିଜ୍ଞଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ଉଦ୍ୟମ ପରେ ଇସ୍ରାଏଲ ସରକାର ଲେବନାନ ଗୃହଯୁଦ୍ଧରେ ପକ୍ଷ ନେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ୧୯୮୨ ଲେବାନନ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ଅଧିକାଂଶ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଆତଙ୍କବାଦୀ କିଛି ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ପରାସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ବେରୁତକୁ ଗିରଫ କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଜୁନ୍ ମାସରେ ପିଏଲ୍ଓ ମୁଖ୍ୟାଳୟକୁ ୟାସର ଅରାଫତଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଟ୍ୟୁନିସିଆକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରାଯାଇଥିଲା।
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଇସ୍ରାଏଲ ବାହାରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୂଳ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ବଂଶଧର।
ୟାସିର ଅରାଫତଙ୍କ ପରି ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ବୁଝାମଣାକାରୀମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବେ ଜୋର ଦେଇ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଶରଣାର୍ଥୀମାନେ ୧୯୪୮ ଏବଂ ୧୯୬୭ ପୂର୍ବରୁ ରହୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିବାର ଅଧିକାର ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ୧୯୪୯ ଯୁଦ୍ଧବିରତି ରେଖା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶରଣାର୍ଥୀମାନେ ପ୍ରମାଣ ଭାବରେ ସାର୍ବଜନୀନ ଘୋଷଣାନାମା ଏବଂ ଜାତିସଂଘ ସାଧାରଣ ପରିଷଦ ପ୍ରସ୍ତାବ ୧୯୪କୁ ଉଦାହରଣ ଦେଇଛନ୍ତି।
ତେବେ ଇସ୍ରାଏଲ ସହ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଶାନ୍ତି ଆଲୋଚନାର ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ଶାନ୍ତି ସମାଧାନର ଅଂଶ ଭାବରେ ସେମାନେ ମାତ୍ର ୧୦,୦୦୦ ଶରଣାର୍ଥୀ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଛନ୍ତି।
ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଲିବରେସନ ଅର୍ଗାନାଇଜେସନ୍ର ବର୍ତ୍ତମାନର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ମହମ୍ମଦ ଅବ୍ବାସ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆଲୋଚନାରେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ୫ ନିୟୁତ ବା ବାସ୍ତବରେ ୧ ନିୟୁତ ଟଙ୍କା ନେବାକୁ କହିବା ଅଯୌକ୍ତିକ।
ଆଉ ଏକ ସାକ୍ଷାତକାରରେ ଅବ୍ବାସ କହିଛନ୍ତି ଯେ ୧୯୩୫ମସିହାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଉତ୍ତର ଗାଲିଲିର ସଫେଦକୁ ଫେରିବାର ତାଙ୍କର ଆଉ ସ୍ୱୟଂଚାଳିତ ଅଧିକାର ନାହିଁ।
ପରେ ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲେ ଯେ ଏହି ମନ୍ତବ୍ୟ ତାଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମତାମତ ଏବଂ ସରକାରୀ ନୀତି ନୁହେଁ।
ଜେରୁଜେଲମ ସମ୍ପର୍କରେ ଏହି ଯୋଜନାରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ସାଧାରଣ ନୀତି ହେଉଛି ଆରବ ଅଞ୍ଚଳ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଏବଂ ଇହୁଦୀ ଅଞ୍ଚଳ ଇସ୍ରାଏଲ।
ଟେମ୍ପଲ ମାଉଣ୍ଟ/ନୋବେଲ ଅଭୟାରଣ୍ୟ ଉପରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ରହିବ ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଇସ୍ରାଏଲର ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ରହିବ ବୋଲି ଆଧାର କରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳଗୁଡ଼ିକୁ ବିଭାଜିତ କରାଯିବାର ଥିଲା ।
ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଯୋଜନାରେ ଆର୍ଥିକ କ୍ଷତିପୂରଣ, ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିବାର ଅଧିକାର ଏବଂ ୧୯୪୮ ମସିହାରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନକୁ ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖକୁ ଇସ୍ରାଏଲ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ସମେତ ଅନେକ ପ୍ରସ୍ତାବ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ନିରାପତ୍ତା ପ୍ରସ୍ତାବରେ ଏକ "ଅଣ-ସାମରିକ" ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ସୀମା ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଫୋର୍ସକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।
ଉଭୟ ପକ୍ଷ କ୍ଲିଣ୍ଟନଙ୍କ ଯୋଜନାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜାନୁଆରୀରେ ତାବା ଶାନ୍ତି ଶିଖର ସମ୍ମିଳନୀରେ ଆଲୋଚନାର ଆଧାର ପାଲଟିଥିଲା ।
ଇସ୍ରାଏଲ-ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ସଂଘର୍ଷର ମୂଳ ୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗ ଏବଂ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଇହୁଦୀ ଏବଂ ଆରବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା, ଉଭୟ ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ହାସଲ କରିବା ଦିଗରେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲେ ।
ଇସ୍ରାଏଲ-ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ସଂଘର୍ଷ ଏଚ୍ ଦ ବାଲଫୋର ଘୋଷଣାନାମା ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ୧୯୧୭ ମସିହାରେ ବ୍ରିଟିଶ ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜାରି କରାଯାଇଥିବା ଏକ ସାର୍ବଜନୀନ ବିବୃତି ଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ୧୯ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗ ଏବଂ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଇହୁଦୀ ଏବଂ ଆରବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ଜନ୍ମ ସହିତ ଏହାର ମୂଳ "ଇହୁଦୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଜାତୀୟ ଗୃହ" ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ସମର୍ଥନ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା।
ଉଭୟ ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟରେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ହାସଲ କରିବା ଦିଗରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।
୧୯୨୦ ଦଶକରେ ଫ୍ରାଙ୍କୋ-ସିରିଆ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଜାତୀୟତାବାଦର ଆବିର୍ଭାବ ପରେ ଦକ୍ଷିଣ ଲେଭାଣ୍ଟରେ ସେହି ଦୁଇଟି ଆନ୍ଦୋଳନ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘର୍ଷ ୧୯୩୦ ଏବଂ ୧୯୪୦ ଦଶକରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନରେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ସଂଘର୍ଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବ୍ୟାପକ ଆରବ-ଇସ୍ରାଏଲ ସଂଘର୍ଷରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା ।
ପ୍ରଥମ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ବିଦ୍ରୋହ ୧୯୮୭ ମସିହାରେ ବଢୁଥିବା ଆକ୍ରମଣ ଏବଂ ଅସୀମ ଦଖଲର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଭାବରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
୧୯୮୨ ମସିହାର ଇଜିପ୍ଟ-ଇସ୍ରାଏଲ ଶାନ୍ତି ଚୁକ୍ତିର ସଫଳତା କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ୧୯୯୦ ଦଶକର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଏହି ବିବାଦର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରୟାସ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ।
ଶେଷରେ, ଇସ୍ରାଏଲ-ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଶାନ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟା ୧୯୯୩ର ଓସ୍ଲୋ ଚୁକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପିଏଲଓକୁ ଟ୍ୟୁନିସିଆରୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର ିତ ହୋଇ ପଶ୍ଚିମ ତଟ ଏବଂ ଗାଜା ଷ୍ଟ୍ରିପ୍ ରେ ଭୂମି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ୍ ଜାତୀୟ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଥିଲା।
ଏହି ଶାନ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ସମାଜର ଉଗ୍ରବାଦୀ ଇସଲାମିକ ତତ୍ତ୍ୱ ଯଥା ହାମାସ ଏବଂ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଇସଲାମିକ ଜିହାଦ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଯଥେଷ୍ଟ ବିରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ତୁରନ୍ତ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଟାର୍ଗେଟ କରି ଆକ୍ରମଣ ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଶତାଧିକ କ୍ଷୟକ୍ଷତି ଓ ସରକାର ବିରୋଧୀ ପ୍ରଚାର ପରେ ଇସ୍ରାଏଲ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ରବିନ୍ ଙ୍କୁ ଇସ୍ରାଏଲର ଜଣେ ଧର୍ମାନ୍ଧ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଏହା ଶାନ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଝଟକା ଦେଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରୁ ୧୯୯୬ରେ ଇସ୍ରାଏଲର ନବନିର୍ବାଚିତ ସରକାର ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେଇଥିଲେ।
୨୯ ନଭେମ୍ବର ୧୯୪୭ରେ, ମିଳିତ ଜାତିସଂଘର ସାଧାରଣ ସଭାରେ ୧୮୧ ସଂକଳ୍ପ ଗୃହୀତ ହୋଇଥିଲା ଯେଉଁଥିରେ ପାଲେଷ୍ଟାଇନକୁ ଏକ ଆରବ ରାଷ୍ଟ୍ର, ଏକ ଇହୁଦୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ଜେରୁଜେଲମ ସହରରେ ବିଭକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଯୋଜନା ଗ୍ରହଣ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବାକୁ ସୁପାରିଶ କରାଯାଇଥିଲା ।
କ୍ରମାଗତ ଆରବ ଉତ୍ତେଜନା ଓ ଆକ୍ରମଣରେ ଚାରି ମାସ ଧରି ୟିଶୁଭ ସାଧାରଣତଃ ପ୍ରତିରକ୍ଷାତ୍ମକ ସ୍ଥିତିରେ ରହି ବେଳେବେଳେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଉଥିଲେ।
ଅବ୍ଦ ଅଲ କାଦିର ଅଲ-ହୁସେନି ଏବଂ ହାସନ ସଲାମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆରବ ଲିଗ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ ଭିତ୍ତିକ ଆରବ ଲିବରେସନ ଆର୍ମି ଗଠନ କରି ଆରବ ସଂଗ୍ରାମକୁ ସମର୍ଥନ କରିଥିଲା।
ଇହୁଦୀ ପକ୍ଷରେ, ଗୃହଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରମୁଖ ଭୂତଳ ମିଲିସିଆ - ହାଗାନାହ, ଇର୍ଗୁନ୍ ଏବଂ ଲେହି ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହାଦ୍ଵିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧର ଅନେକ ଇହୁଦୀ ଭେଟେରାନ୍ ଏବଂ ବିଦେଶୀ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁଦୃଢ଼ ହୋଇଥିଲା ।
ବସନ୍ତ ୧୯୪୮ ବେଳକୁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇସାରିଥିଲା ଯେ ଆରବ ସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଯାଉଛି ଏବଂ ୟିଶୁଭ ସେନା ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଅଞ୍ଚଳ ହାସଲ କରି ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଆରବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଧରଣର ଶରଣାର୍ଥୀ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।
ଅନେକ ବର୍ଷର ବିଫଳ ଆଲୋଚନା ପରେ ୨୦ ସେପ୍ଟେମ୍ବରରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ତିଫାଦା ଭାବରେ ଏହି ସଂଘର୍ଷ ପୁନର୍ବାର ଉଗ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା ।
୨୦୦୫ରେ ଇସ୍ରାଏଲ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ୟାରୋନ ଗାଜାରୁ ଇସ୍ରାଏଲ ବସବାସ କରୁଥିବା ଏବଂ ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ହଟାଇବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ ।
ଇସ୍ରାଏଲ ଏବଂ ଏହାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବେ ଦଖଲ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଘୋଷଣା କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ ଗାଜାରେ ଯାହା ଘଟିଛି ତାହା ଉପରେ ଏହାର କୌଣସି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ।
ତେବେ ମିଳିତ ଜାତିସଂଘ, ହ୍ୟୁମାନ ରାଇଟ୍ସ ୱାଚ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ାନ୍ୟ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ସଂସ୍ଥା ଏବଂ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀ ସଂଗଠନ ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଗାଜା ଉପତ୍ୟକାର ଦଖଲକାରୀ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ବିବେଚନା କରୁଛନ୍ତି କାରଣ ଇସ୍ରାଏଲ ଗାଜା ଷ୍ଟ୍ରିପ୍ ର ଆକାଶମାର୍ଗ, ଆଞ୍ଚଳିକ ଜଳକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି ଏବଂ ଆକାଶ କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପଥରେ ଗାଜା ଭିତରକୁ କିମ୍ବା ବାହାରକୁ ଲୋକ କିମ୍ବା ସାମଗ୍ରୀ ପରିବହନ କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି ।
ଜାନୁଆରୀ ୨୦୦୧ରେ ଇଜିପ୍ଟର ତାବାଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ତାବା ଶିଖର ସମ୍ମିଳନୀରେ ଇସ୍ରାଏଲ ଆଲୋଚନା ଦଳ ଏକ ନୂତନ ମାନଚିତ୍ର ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବରେ "ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ଇସ୍ରାଏଲ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ" ଅଞ୍ଚଳକୁ ହଟାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ପକ୍ଷ ଏହାକୁ ଅଧିକ ବୁଝାମଣାର ଆଧାର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା ।
ଇସ୍ରାଏଲ ନିର୍ବାଚନ ପାଖେଇ ଆସୁଥିବା ବେଳେ ଆଲୋଚନା ବିନା ବୁଝାମଣାରେ ଶେଷ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଏକ ମିଳିତ ବିବୃତି ଜାରି କରି ସେମାନେ କରିଥିବା ଅଗ୍ରଗତିକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିଲେ: "ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ କେବେ ବି ବୁଝାମଣାରେ ପହଞ୍ଚିବା ନିକଟତର ହୋଇନାହାଁନ୍ତି ଏବଂ ତେଣୁ ଇସ୍ରାଏଲ ନିର୍ବାଚନ ପରେ ଆଲୋଚନା ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଅବଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟବଧାନକୁ ଦୂର କରାଯାଇପାରିବ ବୋଲି ଆମର ମିଳିତ ବିଶ୍ୱାସ ।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ ଲିକୁଦ ପାର୍ଟି ପ୍ରାର୍ଥୀ ଏରିଏଲ ଶ୍ୟାରୋନ ଇସ୍ରାଏଲ ନିର୍ବାଚନରେ ଏହୁଦ ବାରାକଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିଥିଲେ ଏବଂ ୭ ଫେବୃଆରୀ ୨୦୦୧ରେ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ଶ୍ୟାରୋନଙ୍କ ନୂଆ ସରକାର ଉଚ୍ଚସ୍ତରୀୟ ଆଲୋଚନା ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇନଥିଲେ।