polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯେମତି ନୂତନ ବିଗ୍ରହ ନିର୍ମାଣ ହୋଇ ବୈଦିକ ବିଧାରେ 'ନ୍ୟାସ 'ହୁଅନ୍ତି, ସେହିପରି ତାଙ୍କ ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କର ବିଗ୍ରହ ନିର୍ମାଣ ହୋଇ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ବିଧାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୁଅନ୍ତି ।
ସ୍ୱଜନ ବରିବୃତ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ମହର୍ଷ ବ୍ୟାସଦେବ ମହାପୁରୁଷ ବିଦ୍ୟା ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି ।
ଯେଉଁମାନେ ସମମାନସିକତାର ତଥା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆଭିମୁଖ୍ୟକୁ ପାଖେ ପାଖେ ରହି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଇବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହାୟତା କରାଇଥାନ୍ତି ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପାର୍ଷଦ ।
ନବକଳେବର ଲାଳାରେ ତିନୋଟି ଯାକ ରଥର ସାରଥି ଓ ୧୨ଟି ଯାକ ଘୋଡଡ଼ା କୋଇଲି ବୈକୁଣ୍ଠରେ ପାତାଳି ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥର ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବତା ଗିରିଗୋବର୍ଦ୍ଧନ, ହରିହର, ପଣ୍ଡୁନୃସିଂହ, ଛତ୍ରଭଙ୍ଗ ରାବଣ, ଚିନ୍ତାମଣି କୃଷ୍ଣ, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀମଧୁସୂଦନ, ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶ୍ରୀପଞ୍ଚମୁଖୀ ମହାବୀର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ପାତାଳି ହୋଇଥାନ୍ତି ଓ ନୂତନଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦେଉଳ ପୁରୋହିତଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥର ଧ୍ୱଜମୂର୍ତି ଶ୍ରୀହନୁମାନ, ଆୟୁଧ ମୃତ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଜୀବ ଓ ପରମ ନାମକ ଦୁଇଟି ଓଲଟ ଶୁଆ ଓ ରଥର ଅଁଳା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ପାତାଳି ହୋଇଥାନ୍ତି ଓ ନୂତନ ଭାବେ ନିମ୍ବ କାଠରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ରଥର ଦ୍ୱାରପାଳ ଜୟ ଓ ବିଜୟଙ୍କ ପୁରୁଣା ବିଗ୍ରହ ପାତାଳି ହୋଇଥାନ୍ତି ଓ ତାହା ନୂତନ ଭାବେ ଗଢାଯାଇଥାନ୍ତି ।
ଏହିପରି ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥର ସମୁଦାୟ ୨୨ ପାର୍ଷଦ ନବକଳେବରରେ ପାତାଳି ଲୀଳା କରିଥାନ୍ତି ।
ତାଳଧ୍ୱଜ ରଥର ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବତା ଶ୍ରୀପଳମାରୀ ମହାଦେବ, ବାଇଶିଭୁଜ ଶ୍ରୀନୃସିଂହ, ଶ୍ରୀବଳରାମ, ଶ୍ରୀନଟବର ଗଣେଶ, ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗଦ, ଶ୍ରୀନାଟାନର, ଶ୍ରୀଷଡାନନ କାର୍ଭକ, ମଧୁକୈଟଭ, ଶ୍ରୀଅନନ୍ତ ବାସୁଦେବ ଶ୍ରୀବଳଦେବଙ୍କ ସହିତ ପାତାଳି ଲୀଳା କରନ୍ତି ।
ଏହି ରଥର ଦୁଇ ଓଲଟ ଶୁଆ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଓ ବିଶ୍ୱାସ, ରଥର ଅଁଳା, ଦ୍ୱାର ପାଳ ଜୟ ବିଜୟ ପାତାଳି ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ରଥର ଧ୍ୱଜମୂର୍ତ୍ତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନୃସିଂହ, ଆୟୁଧ ମୂର୍ତ୍ତି ହଳ ଓ ମୂଷଳ ନୂତନ ଭାବେ ଶ୍ରୀବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ବନଯାଗ ଦାରୁରେ ନୂତନ ଭାବେ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇ ପୁରୁଣାଙ୍କ ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହଙ୍କ ସହିତ ପାତାଳି କରାଯାଇଥାଏ ।
ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ରଥ ଦର୍ପଦଳନ ପଦ୍ମଧ୍ୱଜ ରଥର ପାର୍ଶ୍ୱଦେବୀମାନେ, ବିମଳା, ମଙ୍ଗଳା, ବରାହୀ, ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଉମା, କାତ୍ୟାୟନୀ, ହରଚଣ୍ଡି, ରାମଚଣ୍ଡି ବା କାଳୀ, ଅଘୋରା ବା ଚାମୁଣ୍ଡା ଦେବୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ପାତାଳି ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ସହିତ ନିମ୍ବ ଦାରୁରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରଥର ସାରଥି, ଘୋଡ଼ା, ଶ୍ରୁତି ଓ ସତୀ ନାମକ ଦୁଇଗୋଟି ଓଲଟ ଶୁଆ, ଅଁଳା ଏବଂ ଧ୍ୱଜ ଓ ଆୟୁଧ ମୂର୍ତ୍ତୀ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ପାତାଳି ଲୀଳା କରିଥାନ୍ତି ।
ନବକଳେବର ଅବସରରେର କେବଳ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧ ଦେବତା, ପାର୍ଷଦ, ଓ ଆୟୁଧ ପାତାଳି ଲୀଳା କରନ୍ତି ତାହା ନୁହେଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିତ୍ୟ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଯାଏ ।
ଏହି ସାମଗ୍ରୀ ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନପଲଙ୍କ ଶଯ୍ୟା, ଗଦି, ମାଣ୍ଡି, ଥାଳି, ଘଣ୍ଟ, ଘଣ୍ଟା ଓ ଗଡ଼ୁ ମଧ୍ୟ ବଦଳିଯାଏ ।
ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ଏହି ଅବସରରେ ଦକ୍ଷିଣଦ୍ୱାର ଗୁମୁଟରେ ଥବା ଭୀମସେନ ଓ ଦୁଃଶାସନ ମଧ୍ୟ ବଦଳିଯାନ୍ତି ।
ଏହି ମୂର୍ତ୍ତୀ କାଠ ଓ କାଗଜରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଝୁଲଣ ଲୀଳାରେ ଭାଗ ନେଇଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରକାଶଯୋଗ୍ୟ, ନବକଳେବରରେ ଏହି ପାର୍ଷଦମାନେ ନୂତନଭାବେ ଗଢ଼ା ହେବା ପଛରେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ରହସ୍ୟ ରହିଛି ।
ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୁରାତନ ବିଗ୍ରହ ଗୋଲୋକ ବିଶ୍ରାମ କରିବାପରେ ମନୁଷ୍ୟର ପରଲୋକ ବେଳେ ଯେଉଁଭଳି ଘଟଦୀପ ଜଳିବା ବିଧି ରହିଛି ଠିକ ସେହିଭଳି ଘଟଦୀପ ଜଳେ ।
ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ମନୁଷ୍ୟର ପରଲୋକ ହେଲେ ଗୃହରେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଦଶାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଖଣ୍ଡ ଦୀପ - ଜାଳି ଜଗି ରହିଥାନ୍ତି ।
ଦଶାହା ଦିନ ଏହି ଦୀପରୁ ଅଗ୍ନି ଯାଇ ଦଶାହ ତୁଠରେ ପିଣ୍ଡ ରନ୍ଧାଯାଇ ଉସର୍ଗ କରାଯାଏ ।
ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ପ୍ରେତକଳ୍ପ ଅନୁଯାୟୀ ପଞ୍ଚଭୂତ ମାଧ୍ୟମରେ ଅଶରୀର ସତ୍ତାକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଏହି କ୍ରିୟା ଅନୁସୃତ ହୋଇଥାଏ ।
କିନ୍ତୁ ପାତାଳି ଲୀଳା ପରଠାରୁ ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ଦୀପ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ପରିସରସ୍ଥ ବଟମଙ୍ଗଳାଙ୍କ ନିକଟରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଜଳେ ।
ମହାପ୍ରଭୁ ପୂର୍ଣ୍ଣବ୍ରହ୍ମ ହୋଇଥବାରୁ ପଞ୍ଚଭୂତର ଉପାସନା ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ରଖେ ନାହିଁ ।
କିନ୍ତୁ ନବକଳେବର ଲୀଳା ଲୋକ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଲୋକବତ୍ ଲୀଳା ହୋଇଥବାରୁ ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ କେବଳ ଘଟ ଦୀପ ଜଳିବାର ବିଧି ଅନୁସୃତ ହେଉଛି ।
ବନଯାଗ କାଳରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦାରୁ ଚିହଟ ପାଇଁ କାକଟପୁରଠାରେ ମା' ମଙ୍ଗଳାଙ୍କ ଶରଣାପନ ହେବାକୁ ହୁଏ ।
ମଙ୍ଗଳାଙ୍କ ଏହି ଚାରିତତ୍ତ୍ୱ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ତଥା ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଭିତରେ ଉପାସିତ ହେଉଛନ୍ତି ।
ଏହି ଚାରୋଟି ଯାକ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ କାକଟପୁର ମଙ୍ଗଳାଙ୍କ ନିକଟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରହିଛନ୍ତି ।
ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆବିର୍ଭାବ ସହିତ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ମଙ୍ଗଳା ଜଡ଼ିତ ରହିଥବା ବେଳେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଘଟାନ୍ତର ପରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ମଙ୍ଗଳମୟୀ ମଙ୍ଗଳା ଜଡ଼ିତ ରହିଛନ୍ତି ।
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ନବମୀ ଦିବସରେ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ପରିସରରେ ଥବା ବ୍ରହ୍ମାସନ ବା ମୁକ୍ତି ମଣ୍ଡପ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି ଦଇତାପତିମାନେ ତୈଳ ମାର୍ଜନା ହୋଇ ମାର୍କଣ୍ଡ ତୀର୍ଥ ତୁଠକୁ ଦଶାହ କର୍ମ ପାଇଁ ଗମନ କଲାପରେ ମା’ ବଟମଙ୍ଗଳାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରୁ ଏହି ଘଟଦୀପ ଉଠିଥାଏ ।
ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ବିଧିରେ ଏହି ଘଟ ଉଠି ଦଇତାମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମାର୍କଣ୍ଡ କୂଳକୁ ଯିବାର ପରମ୍ପରା ରହିଆସଛି ।
ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗରୁ ବ୍ରହ୍ମ କାଢାଯିବା ପରେ ସେ ହୁଅନ୍ତି ନିର୍ଜୀବ ।
ଜ୍ୟେଷ୍ଠକୃଷ୍ଣ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାତିର ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରରେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ନୀତି ସରିବା ପରେ ବିଦାୟୀ ବିଗ୍ରହଙ୍କୁ ପରିବାରର ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ଦେହାବସାନ ଭଳି ପତି ଓ ଦଇତା ସେବକମାନେ କାନ୍ଧରେ କୋଇଲି ବୈକୁଣୁକୁ ନେଇଥାନ୍ତି , ଏଠାରେ ଶିଆଳି ଲତା ତଳେ 'କୋଠସୂଆଁ ସେବକଙ୍କ'ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଖୋଳାଯାଇଥିବା ୬ ହାତ ଗଭୀର,୯ ହାତ ବ୍ୟାସ ପରିମିତ ଗର୍ତ୍ତରେ କର୍ପୁର,ଚନ୍ଦନ ଓ ପାଟବସ୍ତ୍ର ସହ ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହଙ୍କୁ ପାତାଳି କରିଥାନ୍ତି ।
ସେହିଠାରୁ ଫେରିବାପରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପରିବାର ସଦସ୍ୟ ବୋଲି ପରିଚିତ ଦଇତା,ପତି,ମହାପାତ୍ର ,ଶୁଦ୍ଧସୁଆର, ଦତମହାପାତ୍ର,ଦେଉଳକରଣ ଓ ତଢଉକରଣମାନେ ପାଳନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧିକ୍ରିୟା ।
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କୂଳରେ ଆବାଳବୃଦ୍ଧ ବନିତା ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧି ହବାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ।
ପୁରୁଷମାନେ ଲଣ୍ଡା ହୁଅନ୍ତି ଓ ମହିଳାମାନେ ତେଲ ହଳଦୀ ଲଗାଇ ଗାଧୋଇଥାନ୍ତି ।
ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇ ଫେରିବାପରେ ଜ୍ଞାତିକୁଟୁମ୍ବ ଓ ପରିଜନଙ୍କୁ ମହାପ୍ରସାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି ହେଲେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ପୁଷ୍କରିଣୀର ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ତୁଠରେ ।
ଦଇତାରେସବକଙ୍କ ଗୃହର ମହିଳା ଓ ଶିଶୁମାନେ ଘରେ ସ୍ନାନ କରି ପ୍ରଶାସନ ଯୋଗାଇଥବା ନୂଆଲୁଗା ପିନ୍ଧି ଦଶାହ ପାଳନ କରିଥାନ୍ତି ।
ପରମ୍ପରା କ୍ରମରେ ଏହି ଅଶୌଚ ଲୀଳା କେତେକ ସେବକ ପାଳନ କରୁଥିଲେ ମଧ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହା ଅଣସର ଲୀଳା ବନ୍ଦ ହୁଏନାହିଁ ।
ଦଇତାପତି ସେବକ ଓ ପତିମହାପାତ୍ର ସେବକ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଅଣସର ମଣ୍ଡପରେ ନୂତନ ବିଗ୍ରହଙ୍କର ଅଣସର ସେବା ଅବ୍ୟାହତ ରଖିଥାନ୍ତି ।
ପ୍ରକାଶଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ଦଇତାଙ୍କ ଘରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଅଶୌଚ ହେଲେ ଅଣସର ସେବାରେ କୌଣସି ସେବା ବନ୍ଦ ହୁଏନାହିଁ ।
ସେମାନେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଶୈଚ ହୋଇ ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରି ଦିବ୍ୟ ସଂକଳ୍ପରେ ପୁଣି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାରେ ଯୋଗଦାନ କରିଥାନ୍ତି ।
ଲୌକିକ ରୀତିରେ ଯେଉଁଭଳି ଭାବେ ଗୁପ୍ତସେବା କାଳରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଅଶୌଚ ନାହିଁ ସେହିଭଳି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଘଟାନ୍ତର କାଳରେ ସେମାନଙ୍କର ଅଶୌଚ ନାହିଁ ।
ଏ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବିଶେଷ କିଛି ବର୍ଣ୍ଣନା ନ ଥଲେ ମଧ୍ୟ ପରମ୍ପରା କ୍ରମରେ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ସେବକ ଏହାକୁ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି ।
କୋଠ ସୁଆଁସିଆମାନେ ସମାଧି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରକାର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି ।
ଏହି ସ୍କତନ୍ତ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଟି ଦୋଳବେଦୀ ପରିସରରେ ଅସ୍ଥାୟୀ କମାରଶାଳରେ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥାଏ ।
ସଜକ୍ରିୟା କିମ୍ବା ୪ର୍ଥ ଦିନଠାରୁ କ୍ରିୟା ଧରାଯାଏ ସେଭଳି ଦାରୁବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ଘଟାନ୍ତର ପରେ କ୍ରିୟା ଧରାଯାଉଥବାର କୌଣସ ନଜିର ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ ।
ସେ ଦାରୁବ୍ରହ ହୋଇଥବାରୁ ତାଙ୍କର ଏହି କ୍ରିୟା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏନାହିଁ ବୋଲି କେତେକ ମତବ୍ୟକ୍ତ କରନ୍ତି ।
ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ୧୫ ଦିନର ଅଣସର ହେଉ କି ୪୫ ଦିନର ମହାଅଣସର,ଜଗମୋହନଦ୍ୱାରାଠାରୁ ରତ୍ନସିଂହାସନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଲୋକ ମନା ।
ତତ୍କାଳୀନ ଥାର୍ଡ ଫର୍ମ ପାସ୍ କରିବା ପରେ ନିଜ ଗ୍ରାମ ସନ୍ନିକଟ ଫାସୁଳା ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଶିକ୍ଷକତା କଲେ।
ଏହି ସମୟରେ ଶିକ୍ଷକ ତାଲିମ କେନ୍ଦ୍ରର ଲାଇବ୍ରେରୀରୁ ସେ ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ।
ସେ ସମୟରେ ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ନ ଥିବାରୁ ସେ ଏ ଗୁଡ଼ିକର ସରଳ ଅନୁବାଦ ଓଡ଼ିଆରେ କରିଥିଲେ।
ସେ ଭୁଗୋଳ, ଖଗୋଳ, ଗଣିତ , ଇଂରାଜୀ, ହିନ୍ଦୀ ଓ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାରେ ପାରଙ୍ଗମ ଥିଲେ।
ମାତ୍ର ବାଇଶି ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଜ୍ୟୋତିଷ ସାର ଗ୍ରନ୍ଥାବଳୀର ପ୍ରଥମ ଭାଗ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
ପଣ୍ଡିତ ବାଇକୋଳି ମହାପାତ୍ର ଏକାଧାରରେ ଜଣେ ସାହିତ୍ୟିକ, ଐତିହାସିକ, ଶିକ୍ଷାବିତ୍ ଓ ସଂଗଠକ ଥିଲେ ।
ସେ ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାର ଖଲିକୋଟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବାଲୁଙ୍କେଶ୍ୱର ଶାସନରେ ୧୯୦୮ରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ତାଙ୍କ ଅଗ୍ରଜମାନେ ଅକାଳରେ ମରି ଯାଉଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ପିତାମାତା ଅପମୃତ୍ୟୁ ଟଳାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ନାମ ବାଇକୋଳି ରଖିଥିଲେ।
ସେ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମପୁର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାୟରେ ସିନେଟ ଏବଂ ଏକାଡେମିକ କାଉନସିଲର ସଦସ୍ୟ ଥିଲେ।
ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଭାରତୀୟ ଜ୍ୟୋତିଷକୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ସ୍ନାତକ ଓ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଶ୍ରେଣୀରେ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ ହିସାବରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବାପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ ଲେଖିଛନ୍ତି ଭାରତର ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବାପରେ ଶେଷରେ ଜଗନ୍ନାଥ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ।
ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଗରେ ତାଙ୍କ ପାଟିରୁ ବାହାରି ଆସିଲା 'ଆଃ! ଏହି ତ ପ୍ରକୃତ ସତକ୍ଷେତ୍ର' ।
ତେଣୁ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ମହର୍ଷି ବହୁଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଯାଇଥିଲେ ଓ ରହଣି କଳାରେ ସେ ପ୍ରସାଦ ସେବା କଲେ ।
ତାଙ୍କରି ନାମରେ ଏହା 'ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର' ଓ ତାଙ୍କ ଋ ନାମରେ ଏହା ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର।
ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପ୍ରସାଦ ମହାପ୍ରସାଦ କାହିଁକି 'ଶ୍ରୀପ୍ରସାଦ'କାହିଁକି ନହେବ ।
ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦର ନାମ ଶ୍ରୀଶ୍ରୀପ୍ରସାଦ ହେଲେ ଏହାର ଯଥାର୍ଥତା ବିଶାଳ ହବ ।
ଐତିହାସିକମାନେ ମହର୍ଷି ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟଙ୍କ ସମୟକୁ ଚତୁର୍ଥ ଶତାବ୍ଦୀ ବୋଲି ଧାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ।
ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ପହଞ୍ଚି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚତୁର୍ଦ୍ଧାମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କ ଲୀଳା ଦେଖିଲେ, ପ୍ରସାଦ ମଧ୍ୟ ସେବନ କଲେ ।
ଶ୍ରୀ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଫେରିଲାପରେ ସେ ପୋଥିଟିଏ ଲେଖିଲେ ଏବଂ ତାରନାମ ଦେଲେ ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟସଂହିତା ।
ହରିଭକ୍ତ ଖଣ୍ଡର ୪ର୍ଥ ଅଂଶର ୧୧ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାର ଅନୁଭୂତିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ଶ୍ରୀଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ପୂଜିତ ହେଉଛନ୍ତି ମହାପ୍ରଭୁ ।
ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ରୋଷଶାଳାରେ ହେଉଛି ଛପନ ପଉଟି ଭୋଗ ,ସେହି ଭୋଗକୁ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି ଶ୍ରୀପତି ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ସେବନ କରୁଛନ୍ତି ।
ଶ୍ରୀଙ୍କ ବିନା ପ୍ରସାଦର ପରିକଳ୍ପନା ହେଉନଥିବାରୁ ଏହାକୁ ଶ୍ରୀପ୍ରସାଦ ବୋଲି କହନ୍ତି ।
ଦୁଇ ଶକ୍ତିର ମିଶ୍ରଣରେ ସୃଷ୍ଟି ଏହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରସାଦ 'ଶ୍ରୀଶ୍ରୀପ୍ରସାଦ' ହେବ ।
ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆରଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଲେପକୁ ରୁପା ପିଂଗଣରେ ରଖି ଦଇତାପତି ସେବକ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗରେ ଲାଗି କରିଥାନ୍ତି ।
ଭିତର ଖଳି ଲାଗି ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଘଣା ଲାଗି ଗୋପନ ନୀତି ସଂପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ ।
ଏଥିପୂର୍ବରୁ ନୂତନ ବିଗ୍ରହଙ୍କୁ ଗୋପନ ସେବାରେ ରକ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଆବରଣ ଦିଆଯାଇଥାଏ ।
ଗୋପନୀତା ରକ୍ଷା କରି ଦଇତାପତି, ପତିମହାପାତ୍ର ସେବକମାନେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଶୈଳି ଅବଲମ୍ବନରେ ଶ୍ରୀଜିଉଙ୍କୁ ରକ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଆବରଣ ଦେଇଥାଆନ୍ତି ।
ଏହା ପରେ ନବଯୌବନ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହମାନଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗରେ ଶେଷ ଦଫାରେ ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ଖଳି ଲାଗି ଦିଆ ଯାଏ ।
ଏହି ଖଳିକୁ ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆରମାନେ ନିଜ ନିଜ ବାସଭବନରେ ଶୁଦ୍ଧ ସହକାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥାନ୍ତି ।
ପୂର୍ବ ସଂଧ୍ୟାରେ ଧୂପ ପରେ ଏହି ଖଳିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆରଙ୍କୁ ବାସଭବନରେ ଅଧିବାସରେ ରଖିଥାଆନ୍ତି ।
ତିନି ଠାକୁର ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର, ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଖଳି ବିଜେରେ ତିନି ଜଣ ସେବାୟତ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଯାଇଥାଆନ୍ତି ।
ବିଜେ କାହାଳି, ବଜୟନ୍ତ୍ରୀ, ଘଣ୍ଟ, ଛତା ସହ ଶୋଭାଯାତ୍ରାରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ଲାଗି ନିମନ୍ତେ ତିନି ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆର ଅଧିବାସିତ ଖଳି ପ୍ରସାଦକୁ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ବିଜେ କରିଥାନ୍ତି ।
ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଖଳିକୁ ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆରଙ୍କ ବାସ ଭବନରେ ଖଳି ହାଣ୍ଡିକୁ ମହିଳାମାନେ ବନ୍ଦାପନା କରିଥାଆନ୍ତି ।
ବିଜେ କାହାଳି ବାଜିବା ପରେ ବରକନ୍ଦାଜଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ବଳୟ ଭିତରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ଲାଗି ଖଳି ବିଜେ କରିଥାଆନ୍ତି ।
ଶୁଦ୍ଧ ଦଇତାପତିଙ୍କୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବା ପରେ ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ଏହି ଖଳିକୁ ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହଙ୍କୁ ଲାଗିର ଗୋପନ ସେବା ସଂପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ ।
ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ସ୍ୱତ୍ତ୍ୱଲିପି ମୁତାବକ ୨୦୧୫ ନବକଳେବର ପାଇଁ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆର ସେବାକୁ ଗୋବିନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ର ସୁଆର, ବନମାଳି ସୁଆର, ଶ୍ରୀଧର ସୁଆର, ଲୋକନାଥ ସୁଆର, ରାମଚନ୍ଦ୍ର ସୁଆର ଆଦି ସଂପାଦନ କରିଛନ୍ତି ।
ଘଣାଲାଗିରେ ପାଟସୂତାକୁ ଏକ ଗୋପନ ତଥା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଶୈଳିରେ ଶ୍ରୀଜିଉଙ୍କ ଲାଗି ହୋଇଥାଏ ।
ଘଣା ଲାଗି ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆର ବିଜେ କରାଇଥିବା ବିଜେ ଖଳିକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗରେ ଦଇତାପତି ଲାଗି କରିଥଆନ୍ତି ।
ନବନିର୍ମିତ ବିଗ୍ରହଙ୍କ ଗୋପନ ସେବାରେ ଶୁଦ୍ଧା ସୁଆରମାନେ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ସେବା କରିଥାଆନ୍ତି ।
ବିଦ୍ୟାପତି ବଂଶଜ ରୂପେ ମାନ୍ୟତା ଦାବି କରୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ସୁଆରମାନେ ଏହି ଭିତର ଖଳି ଲାଗି ସେବାକୁ ନବକଳେବର ପର୍ବର ସପ୍ତାବରଣ ନୀତି ଆରମ୍ଭରୁ ଗୋପନରେ କରିଥାନ୍ତି ।
ସ୍କନ୍ଧ ପୁରାଣ, ବାମଦେବ ସଂହିତା, ନିଳାଦ୍ରି ମହୋଦୟ, ଦେଉଳ ତୋଳା ଆଦି ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଗୁପ୍ତ ସେବା ସଂପର୍କରେ ସବିଶେଷ ସୂଚନା ରହିଛି ।
ରେଶମ ପଥରେ ବେପାର ବଣିଜ ଚୀନ, ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶ, ପର୍ସିଆ, ଇଉରୋପ, ଆଫ୍ରିକା ଶିଖର ଓ ଆରବିଆରେ ସଭ୍ୟତା ଓ ଏହାର ଦୂରବାଟ, ରାଜନୀତିକ, ଅର୍ଥନୀତିକ ସମ୍ବନ୍ଧ ଆଦି ଆରମ୍ଭ କରି ବିକାଶରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ନିଭାଇଥିଲା ।
ଚୀନରେ ରେଶମ ମୁଖ୍ୟ ବେପାର ଉପାଦାନ ହୋଇଥିଲେ ହେଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦାର୍ଥସବୁର ବେପାର ମଧ୍ୟ ହେଇଥିଲା ।
ଏହା ଛଡ଼ା ଧର୍ମ, ସମନ୍ୱୟୀ ଦାର୍ଶନିକଗଣ, ବିଭିନ୍ନ ବୈଷୟିକ କୌଶଳ ଏପରିକି ରୋଗସବୁ ମଧ୍ୟ ରେଶ ପଥ ଦେଇ ବ୍ୟାପିଥିଲେ ।
ସଭ୍ୟତାଗୁଡ଼ିକ ଭିତରେ ବାଣିଜ୍ୟିକ ଆଦାନପ୍ରଦାନ ସଙ୍ଗେ ଚଳଣିଗତ ଆଦାନପ୍ରଦାନ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନ୍ତର୍ଜାଲ ଯୋଗୁ ସାଧିତ ହେଉଥିଲା ।
ହାଣ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ର ରାଜୁତି କାଳରେ ବ୍ୟାପୀ ରହିଥିବା ରେଶମ ପଥର ନାମ ପଥ ସାରା ଚାଲିଥିବା ମଖମଲି ଚୀନି ରେଶମର ବେପାର ବଣିଜରୁ ଆସିଛି ।
ଚୀନି ରାଜଦୂତ ଚାଙ୍ଗ କିଆନଙ୍କ ଦୂତକାମ ଓ ଅନ୍ୱେଷଣ ସକାଶେ ରେଶମ ବେପାରର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଏସୀୟ ବିଭାଗଗୁଡ଼ିକ ପାଖାପାଖି ଖ୍ରୀ.ପୂ. ୧୧୪ ବେଳକୁ ହାଣ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଦ୍ୱାରା ବଢ଼ାଯାଇଥିଲା ।
ଚୀନି ନିଜ ବେପାରର ସୁରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଅତି ଯତ୍ନବାନ ହୋଇ ବଣିଜ ପଥର ସୁରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚୀନର ବିଶାଳ କାନ୍ଥକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ ।
ରେଶମ ପଥ ଏକ ପୁରାତନ ବେପାର ବଣିଜ ତଥା ଚଳଣିଗତ ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ପଥକୁ ବୁଝାଇଥାଏ ।
ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଏହି ପଥସବୁ ଯୋଡ଼ିଥିଲା ଏସିଆ ମହାଦେଶ ସହ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଓ ପ୍ରାଚ୍ୟ ଭିତରେ ଚଳଣିଗତ ପରିବହନ ନିମନ୍ତେ ଚୀନ ଓ ଭାରତର ବଣିକ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ, ସାଧୁ, ଯାଯାବର ଓ ସହରୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୂମଧ୍ୟ ସାଗର ସହ ଯୋଡ଼ିଥିଲା ।
ପୁରାତନ କାଳରେ ମୁଖ୍ୟ ବଣିକମାନେ ଥିଲେ ଚୀନି, ପର୍ସିଆନ, ସୋମାଲୀୟ, ସିରିଆନ, ରୋମାନ, ଆର୍ମେନିଆନ, ଭାରତୀୟ ଓ ବ୍ୟାକ୍ଟେରିଆନ ଥିଲେ ଓ ପରେ ୫ମରୁ ୮ମ ଶତକ ଯାଏ ସଗଡ଼ିଆନ ଲୋକେ ।
ଇସଲାମର ଉତ୍ଥାନ ଫଳରେ ଆରବୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ ବେପାରରେ ଅଧିକ ସକ୍ରିୟ ହେବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
୨୦୧୪ ମସିହା ଜୁନମାନରେ ଇଉନେସ୍କୋ ଚାଙ୍ଗାନ ଟିଆଁସାଁ କରିଡ଼ର ଅଫ ଦି ସିଲ୍କ ରୋଡ଼କୁ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ସ୍ଥଳୀର ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ ।
ଏହି ରୋଗଟି ଜେନେଟିକ୍ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ପରିବେଶ, ଇମ୍ମ୍ୟୁନିଟି ଓ ଜୀବାଣୁମାନଙ୍କ ମିଳିତ ପ୍ରଭାବ ଯୋଗୁ ହୁଏ ।
ଏହା ଫଳରେ ଏକ କ୍ରନିକ ପ୍ରଦାହସ୍ପଦ ରୋଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେଉଁଥିରେ ଦେହର ସମ୍ଭବତଃ ଖାଦ୍ୟନଳୀର ଅଣୁ ଆଣ୍ଟିଜେନ‌କୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ ।
କ୍ରନ ରୋଗ ଇମ୍ମ୍ୟୁନିଟି ସମ୍ପର୍କୀୟ ରୋଗ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅଟୋଇମ୍ମ୍ୟୁନ୍ ରୋଗ ନୁହେଁ ।
ଏହାର ଇମ୍ମ୍ୟୁନ ଅସୁବିଧା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଜଣା ନ ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଇମ୍ମ୍ୟୁନିଟି ଅଭାବ ସମ୍ପର୍କୀୟ ରୋଗ ହୋଇପାରେ ।
ଏହି ରୋଗ ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ଅଧା ଲୋକଙ୍କର ୭୦ରୁ ଅଧିକ ଜିନ୍‌ରେ ଅସୁବିଧା ଅଛି ।
ଟୋବାକୋ ସେବନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ୨ଗୁଣ ଅଧିକ ରୋଗ ସଙ୍କଟ ଥାଏ ।
ଏହି ରୋଗ ଅନେକ ସମୟରେ ଗ୍ୟାସ୍ଟ୍ରୋଏଣ୍ଟେରାଇଟିସ ରୋଗ ପରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ।
ବାୟୋପ୍ସି, ଖାଦ୍ୟନଳୀ ଦୃଶ୍ୟ, ମେଡିକାଲ ଇମେଜିଙ୍ଗ ଓ ରୋଗ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁସାରେ ଏହି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ଏହି ରୋଗ ଭଳି ଜଣାପଡ଼ୁଥିବା ଅନ୍ୟରୋଗମାନଙ୍କ ନାମ: ଇରିଟେବ୍ଳ ବାୱେଲ ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ ଓ ବେସେଟ୍ସ ରୋଗ ।
ୟୁରୋପ ଓ ଉତ୍ତର ଆମେରିକାର ପ୍ରତି ହଜାର ଲୋକରେ ୩.୨ ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ରନ ରୋଗ ଆକ୍ରମଣ କରେ ।
ପାକସ୍ଥଳୀ-ଅନ୍ତନଳୀ ବିଶେଷଜ୍ଞ ବୁରିଲ ବର୍ନାର୍ଡ କ୍ରନଙ୍କ ନାମ ଅନୁସାରେ ଏହି ରୋଗର ନାମକରଣ କରାଯାଇଛି ଯିଏ ୧୯୩୨ ମସିହାରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ସ‌ହକର୍ମୀଙ୍କ ସ‌ହ ନିୟୁୟୋର୍କର ମାଉଣ୍ଟ ସିନାଇ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଥିବାବେଳେ ଗୋଟିଏ ସିରିଜ ରୋଗୀ ଦେଖିଲେ ଯେଉଁମାନଙ୍କରେ ଇଲିଅମ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ପ୍ରଦାହ ହୋଇଥିଲା ।
ରୋଗ ଲକ୍ଷଣ ଦୂର କରିବା, ଉପସମ କରିବା ଓ ପୁନଶ୍ଚ ନ ହେବା ନିମନ୍ତେ ଏହାର ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଏ ।
ନୂତନ ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇଥିଲେ ଶୀଘ୍ର ଉପସମ ନିମନ୍ତେ ସ୍ଟିରଏଡ ଦିଆଯାଏ ଓ ତାହା ଆଉଥରେ ନ ହେବା ନିମନ୍ତେ ମେଥିଟ୍ରେକ୍ସେଟ କିମ୍ବା ଥାୟୋପ୍ୟୁରିନ ଦିଆଯାଏ ।
ପ୍ରତି ପାଞ୍ଚ ଜଣରେ ଜଣେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଆଡମିଶନ ହୁଅନ୍ତି ଓ ସେଥିରୁ ଅଧା ଲୋକଙ୍କର ଦଶ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କେତେବେଳେ ହେଲେ ଅପରେଶନ ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ ।
ଏହି ରୋଗରେ ପୂଜ କାଢ଼ିବା, ଖାଦ୍ୟନଳୀ ଅବରୋଧ ଦୂରକରିବା ଓ କର୍କଟ ରୋଗ ନିମନ୍ତେ ସାମାନ୍ୟ ଅପରେଶନ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇପାରେ ।
ରୋଗ ଆରମ୍ଭ ହେବାର ଆଠ ବର୍ଷ ପରେ ଓ କିଛି ବର୍ଷ ଅନ୍ତରରେ ବାରମ୍ବାର କର୍କଟ ରୋଗ ନିମନ୍ତେ କୋଲୋନୋସ୍କୋପି କରିବା ଉଚିତ୍ ।
କ୍ରନ୍ ରୋଗ ବା ସିଣ୍ଡ୍ରୋମ୍ ବା ରିଜିଓନାଲ ଏଣ୍ଟେରାଇଟିସ ଏକ ଖାଦ୍ୟନଳୀ ପ୍ରଦାହ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ରୋଗ ଯାହା ପାଟିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ମଳଦ୍ୱାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ହୋଇପାରିବ ।
ଏହାର ଲକ୍ଷଣ ଗୁଡ଼ିକ - ପେଟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ତରଳ ଝାଡ଼ା, ଜ୍ୱର ଓ ଓଜନ ହ୍ରାସ ।
ଅନ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ସମୂହ - ଆନିମିଆ, ଚର୍ମ ରାସ୍, ଗଣ୍ଠି ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରଦାହ ଓ ଥକ୍କାଣ ।
ଚର୍ମ ରାସ୍‌ର ଅନ୍ୟ କାରଣ ପାୟୋଡର୍ମା ଗ୍ୟାଙ୍ଗ୍ରିନୋସମ କିମ୍ବା ଏରିଦେମା ନୋଡୋସମ ହୋଇପାରେ ।
ଖାଦ୍ୟନଳୀ ଅବରୋଧ ସାଧାରଣତଃ ଦେଖାଯାଏ ଓ ଏହି ରୋଗରେ ଖାଦ୍ୟନଳୀ କର୍କଟ ହେବା ସଙ୍କଟ ଥାଏ ।
ଏହା ଏକ କୃଷିଭିତ୍ତିକ ପର୍ବ ହୋଇଥିବାରୁ, ନୂଆ ଧାନ କୁଟି ମଣ୍ଡାପିଠା, ମୁଢ଼ି, ଖଇ, ମୁଆଁ, ଚୁଡ଼ା, କଦଳୀ, ମୂଳା, ଆଖୁ, କରମଙ୍ଗା, କନ୍ଦମୂଳ, ତୁଷ ଓ କୁଣ୍ଡା ଆଦି ନୈବେଦ୍ୟ କରାଯାଏ ।
ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ବା ବନସ୍ତରେ ଗାତ ଖୋଳାଯାଇ, ଗୋଟିଏ ପାତ୍ରରେ ସିନ୍ଦୂରରେ ଯମଙ୍କ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ ପୂର୍ବକ ମାତାମାନେ ଚାରିପଟେ ଚାଙ୍ଗୁଡ଼ା ଧରି, ବଜ୍ରମୂଳି ଉପରେ ରଖି କପଡ଼ା ଢାଙ୍କି ବସନ୍ତି ଏବଂ ଯମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଷୋଡ଼ଶୋପଚାରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଦ୍ୱାରା ପୂଜାର୍ଚ୍ଚନା କରନ୍ତି ।
ତାହା ପରେ ମାତାମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ଦୀର୍ଘଜୀବନ କାମନା କରି ଯମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥାନ୍ତି ।
ବାଟ ଓଷା ବା ଦାଣ୍ଡ ପହଁରା ଓଷା ପୌଷମାସ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱିତୀୟା ତିଥିରେ ପାଳନ କରାଯାଏ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମାଆମାନେ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବା ନିମନ୍ତେ ରାତିରେ ଉପବାସ ରହି ବଜ୍ରମୂଳି ଗଛରେ ଦାଣ୍ଡ ପହଁରି ନିଜ ନିଜର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଝାଡ଼ିଥାନ୍ତି ।
ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରବାଦ ଅଛି-ମାତାମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନର ଦୀର୍ଘଜୀବନ କାମନା କରି ଓଷା ମଣ୍ଡପର ଚତୁର୍ପାଶ୍ୱକୁ ବଜ୍ରମୂଳିରେ ପହଁରିବା ପରେ ସେଥିରେ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଝାଡ଼ିଥାନ୍ତି ।
ପୌରାଣିକ ମତେ ମୃତ୍ୟୁର ଦେବତା ଯମ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଓ ମର୍ମତୁଦ, ସେ ପ୍ରାଣୀର କର୍ମ ଅନୁସାରେ, ମୃତ୍ୟୁପରେ ଦଣ୍ଡବିଧାନ କରନ୍ତି ।
ଗରମ ତେଲ କଢ଼େଇରେ ପକାଇବା, ତାହାର ଚକ୍ଷୁ ଓ କର୍ଣ୍ଣରେ ଗରମ ତେଲ ପକାଇବା; ଅସତୀ ଦୋଚାରୁଣୀମାନଙ୍କୁ ଶିମିଳି ଗଛରେ ଟାଙ୍ଗିବା ସହ ବିଛା, କଙ୍କଡ଼ା, ନାଗମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନ୍ତି ।
ଏସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଯମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବାଟ ଓଷା ବା ଦାଣ୍ଡ ପହଁରା ଓଷାର ସୃଷ୍ଟି ।
ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ପ୍ରତିବର୍ଗ ଏକକ ସ୍ଥାନ ଉପରେ ବାୟୁ ଖମ୍ବର ଯେଉଁ ଓଜନ ରହିଥାଏ ତାହାକୁ ବାୟୁ ଚାପ କୁହାଯାଏ ।
ବାୟୁର ଚାପ ମାପ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଉପକରଣ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ତାହାକୁ ବାୟୁ ଚାପମାନ ଯନ୍ତ୍ର ବା ବାରୋମିଟର କୁହାଯାଏ ।
୧୬୪୩ ମସିହାରେ ଇଟାଲିର ବୈଜ୍ଞାନିକ ଇଭାେଞ୍ଜଲିସ୍ତା ଟରିସେଲି ପ୍ରଥମେ ଗୋଟିଏ ପାରଦ ଚାପମାନ ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ଏହି ଚାପମାନ ଯନ୍ତ୍ରରେ ୮୪ ସେ.ମି. ଉଚ୍ଚର ଗୋଟିଏ କାଚନଳୀରେ ପାରଦ ଭିର୍ କରି ତାହାକୁ ଗୋଟିଏ ପାରଦ ଭିର୍ ବଡ଼ ପାତ୍ର ଉପରେ ଓଲଟାଇ ରଖାଯାଇଥାଏ ।
ପାତ୍ରର ପାଦର ଉପରେ ବାୟୁଚାପ ପଡ଼ିବାରୁ କାଚ ନଳୀର ପାରଦକୁ ଉପରକୁ ଉଠି ସମୁଦ୍ର ପତନରେ କାଚନଳୀଟିରେ ପାରଦ ସ୍ତମ୍ଭର ଉଚ୍ଚତା ୭୬ ସେ.ମି. ରହେ ।
ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ପତନରୁ ଉପରକୁ ଗଲେ ବାୟୁର ଚାପ କମି ଯାଉଥିବାରୁ କାଚନଳୀ ମଧ୍ୟରେ ପାରଦ ସ୍ତମ୍ଭର ଉଚ୍ଚତା କମିକମି ଯାଏ ।
ମାତ୍ର ଏହା ଆକାରରେ ଖୁବ୍ ବଡ଼ ହୋଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାର ଓ ନେବା ଆଣିବା କରିବାରେ ଅସୁବିଧା ହୁଏ ।
ଆନିରଏଡ଼ ଚାପମାନ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଉନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଫରାସୀ ଉଦ୍ଭାବକ ଲୁସିଏନ ଭିଡ଼ି ଏହାର ଉଦ୍ଭାବନ କରିଥିଲେ ।
ଚାପ ଅନୁସାରେ ବାକ୍ସ ସହ ଲାଗିଥିବା କାଟି ଘୂରିବୁଲି ଗୋଲାକାର ଡ୍ରମ ଉପରେ ବାୟୁ ଚାପକୁ ସୂଚାଇଥାଏ ।
ଏହି ଚାପମାନ ଯନ୍ତ୍ରଟି ଛୋଟ ହୋଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ ନେବା ଆଣିବା ଓ ବ୍ୟବହାର କରିବା ସହଜ ହୋଇଥାଏ ।
ତେଣୁ ପାଣିପାଗ କେନ୍ଦ୍ର ଗୁଡ଼ିକରେ ବାୟୁଚାପ ମାପ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଚାପ ମାନ ଯନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ ।
ଏହି ପରିକଳ୍ପନାର ଉତ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ପାଣ୍ଠି ଯୋଗାଣ ଆଲେନ ଇନଷ୍ଟିଚ୍ୟୁଟ ଫର୍ ଆର୍ଟିଫିସିଆଲ ଇଣ୍ଟେଲ୍ଳିଜେନ୍ସ, ଗାର୍ଡନ ଆଣ୍ଡ ବେଟି ମୁର ଫାଉଣ୍ଡେସନ, ଗୁଗୁଲଇନ୍ସଦ୍ୱାରା ହେଇଥିଲା ଏବଂ ଏହାର ମୂଲ୍ୟ ୧.୩ଲକ୍ଷ ପାଉଣ୍ଡ ଥିଲା ।
ଏହି ପରିକଳ୍ପନାର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ବିକାଶ ଉଇକିମିଡ଼ିଆ ଡ଼ିଉତ୍ସେଲାଣ୍ଡଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହେଉଥିଲା ଓ ତିନୋଟି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥିଲା :-
ଇଣ୍ଟରଲାଙ୍ଗୁଏଜ୍ ଲିଙ୍କ ଗୁଡ଼ିକ କେନ୍ଦ୍ରୀକୃତ କରିବା - ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମାନାନ୍ତର ବିଷୟ ଉପରେ ଲେଖା ହୋଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଭାଷାରେ ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଗୁଡ଼ିକ ଯୋଡ଼ିବା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଇକିଆଳିଙ୍କ ଇନ୍ଫୋବକ୍ସ ପାଇଁ ଏକ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସ୍ଥାନ ବନାଇବା
ଉଇକିଡାଟା ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ବଦଳଯୋଗ୍ୟ ଏକ ଜ୍ଞାନ ଭଣ୍ଡାର ଯାହା ଉଇକିମିଡ଼ିଆ ସଂସ୍ଥାଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହେଉଅଛି ।
ଏହାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି କେତେକ ତଥ୍ୟ ନେଇ ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ସ୍ରୋତ ତିଆରି କରିବା ଯାହା ଉଇକିମିଡ଼ିଆର ପରିକଳ୍ପନା ଯେପରି ଉଇକିପିଡ଼ିଆରେ ବ୍ୟବହୃଉତ ହେଇପାରିବ ।
ଉଇକିକମନ୍ସ୍ ଯେପରି ଛବି, ଭିଡିଓ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିଡ଼ିଆ ଫାଇଲ୍ ପାଇଁ ଷ୍ଟୋରେଜ ପ୍ରଦାନ କରେ ସେହିପରି ଉଇକିଡାଟା କେତେକ ତଥ୍ୟ ପାଇଁ ଷ୍ଟୋରେଜ୍ ପ୍ରଦାନ କରେ ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ପ୍ରଥମ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ୪ ଫେବୃଆରୀ ୨୦୧୩ରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଏବଂ ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଉଇକିଡାଟାରେ ବକ୍ତବ୍କୁ ଲେଖିବାର ସୁବିଧା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲା ।
ପ୍ରଥମେ ଭ୍ୟାଲୁଗୁଡ଼ିକ ଲେଖିବାର ସୀମିତ ପ୍ରୟୋଗ ଆସିଥିଲା ଓ ପରେ ପରେ ଅଧିକ ପ୍ରକାର ଡାଟା ଲେଖିବାର ସାହାଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମିଳିଥିଲା ।
ଉଇକିଡାଟା ଏକ ତଥ୍ୟ ଅଭିମୁଖି କମ୍ପ୍ୟୁଟର୍ଦ୍ୱାରା ସଜ୍ଜିତ ରଖାଯାଇଥିବା ବିଷୟବସ୍ତୁ ।
ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଲିକାଭୁକ୍ତ ବିଷୟ ଏକ ଆଲୋଚ୍ୟ ବିଷୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଓ ଏକ ଅଦ୍ୱୀତିୟ ସଂଖ୍ୟାଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିବା ସମ୍ଭବ ହୁଏ ଓ ତାର ପୂର୍ବପଦରେ '' ଅକ୍ଷର ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ ।
ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଲିକାଭୁକ୍ତ ବିଷୟ ପ୍ରତି କିଛି ସାଧାରଣ ତଥ୍ୟ ଯୋଡ଼ିବାର ସହଯୋଗ କରୁଥିଲା ଯେପରି ଏକ ନାମ, ଲେବଲ, କିଛି ବର୍ଣ୍ଣନା, ଅନ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ଲିଙ୍କ ଇତ୍ୟାଦି ।
ଷ୍ଟେଟମେଣ୍ଟ "ଗୁଡ଼ିକ କି-ଭ୍ୟଲୁ ପେଆର୍"ର ରୂପ ନିଅନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଷ୍ଟେଟମେଣ୍ଟରେ ଏକ "କି" ଥାଏ ଓ ଏକ ତଥ୍ୟ ଲିଙ୍କ ହୋଇଥାଏ ।
ତୃତୀୟ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ତଥ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ବିଷୟ ପାଇଁ ତାଲିକା ତିଆରି, ଡାଟାବେଶ ବନାଇବା ଇତ୍ୟାଦି କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁଡ଼ିକ ପରିଚାଳିତ ହେଲା ।
ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ତୃତୀୟା ବା ଅକ୍ଷୟ ତୃତୀୟା ତିଥିରୁ ରଥାନୁକୂଳ ହୋଇ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ନନ୍ଦିଘୋଷ, ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ତାଳଧ୍ୱଜ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ଦେବଦଳନ ରଥ ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କରାଯାଏ ।
ଏହି ପୁରୋଦୃଷ୍ଟିରେ ଠାକୁରଙ୍କର ରଥ ତିନିଗୋଟି ବେଦବିହିତ ଶିଳ୍ପଶାସ୍ତ୍ର ମାନସାର , ଅପରାଜିତା ପୂଷ୍ପଂ, ଶୁଲ୍ୟସୂତ୍ର, ବିଶ୍ୱକର୍ମୀୟ ରଥ ନିର୍ମାଣ ପଦ୍ଧତି, ଗୃହକଣ୍ଡିକା ଓ ଶିଳ୍ପସାର ସଂଗ୍ରହ ବର୍ଣ୍ଣିତ ପଦ୍ଧତିରେ ନିର୍ମାଣ ହେଇଥାଏ ।
ତେଣୁ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ରଥଖଳା କରାଯାଇ ରଥ ନିର୍ମାତା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ସହଯୋଗୀ ମହାରଣାଙ୍କଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ ।
ଦେବୀ ଚର୍ଚ୍ଚିକାଙ୍କ କରୁଣାରୁ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ବିଧୂରେ ରଥ ନିର୍ମଣ ସୁରୁଖୁରୁରେ ସଂପନ୍ନ ହେଇଥାଏ ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ ରହିଛି ।
ଅକ୍ଷୟ ତୃତୀୟା ତିଥିରେ ଅକ୍ଷି ପୂଜା ହେବା ପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀଗଣ ରଥନିର୍ମାଣରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ଏହି ରଥ ନିର୍ମାଣ ନିମିତ୍ତ ଆଠଶହ ବତିଶ ଖଣ୍ଡ କାଷ୍ଟ ଆବଶ୍ୟକ ହୋଇ ଥାଏ ।
ତଦନୁଯାୟୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥର ବିଭିନ୍ନ ଆଂଶକୁ ଆଧାର କରି ଆଠଶହ ବତିଶଖଣ୍ଡ କାଷ୍ଠ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥାନ୍ତି ।
ଏହି ରଥର ଷୋହଳଗୋଟି ଚକ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଏ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଚକର ବ୍ୟାସ ସାତଫୁଟ ରଖାଯାଏ ।
ରଥ ନିର୍ମାଣର ସୁବିଧା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅପରାଜିତା ପୂଷ୍ପଂରେ ରଥର ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଇଛି ।
ସେହି ଚଉତିରିଶିଟି ବିଭାଗ ହେଉଛି ଚକ, ଦଣ୍ଡିଆ, ଅର, ବାଙ୍କି, ହସପଟା, କଣି, ଶଙ୍ଖଦ୍ୱାର, ଜାଲି, ଗାଙ୍ଗପଟା, ସିଂହାସନ, କନକ ମୁଣ୍ଡାଇ, ଭୂମି, ଷୋଳନାହାକା, ମକରଦଣ୍ଡା, ବସନ୍ତ, ଦୁଆର ଘୋଡ଼ା, ସାରଥୀ ପୀଢ଼, କୁମ୍ଭପଟି, ଆଠ ନାହାକା, ବାଙ୍କି, ପୀଢ଼, ଚାଷୀପଟା, ଦଣ୍ଡ।
ପାରାଭାଡ଼ି, ଖପୂରୀ, ପାଦ, ଓଲଟଶୁଆ, ଦଧିନଉତି, କଳସ, କଣ୍ଡି, ଦଣ୍ଡ, ଚକ୍ର ଓ କପିକେତନ ।
ରଥର ଚକ ଗୁଡ଼ିକ ଲୁହ ସଦୃଶ ସୁଦୃଢ଼ ଏବଂ ଅର କଷ୍ଟ ତଥା ଆକ୍ଷ ଓ କୁବର ସୁଦୃଢ଼ ଭବରେ ନିର୍ମାଣ କରି ବ ନିମିତ୍ତ ସ୍କନ୍ଧ ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି ।
ଅଧୂକନ୍ତୁ, ରଥର ଚତୁର୍ଦିଗରେ ବିଚିତ୍ର ଭାବଶାବଲ୍ୟ ଗଠିତ କାଷ୍ଠପୁତ୍ତଳିକା ସମୃହ ଓ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଦେବୀ ନିର୍ମାଣ ହେବା ବିଧେୟ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି ।
ଏହାର ନାମ ହିରଣା ଗର୍ଭା ଦଧିନଉତିର ଦୁଇ ପାଖରେ ଦୁଇଟି ଓଲଟଶୁଆ ନିର୍ମିତ ହୋଇ ଖଞ୍ଜାଯାଏ ସେହି ଓଲଟଶୁଆ ଦୁଇଟିର ନାମ ଜୀବ ଓ ପରମ ।
କଳସ ଉପରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ସ୍ଥାପନ ଉପରେ ଟ୍ରିଲୋକ୍ୟମୋହିନୀ ନେତ ବନ୍ଧାଯାଏ ।
ରଥର ଚାରିଦ୍ୱାରରେ ଚାରିଗୋଟି ନାନାପ୍ରକାର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଭୂଷିତ ଓ ହେମପଟ୍ଟ ବିମଣ୍ଡିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଇ ପତାକାମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ କରାଯାଏ ତଥା ରକ୍ତ ଚନ୍ଦନ କାଷ୍ଠ ନିର୍ମିତ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଏ ।
ଏହି ଗରୁଡ଼ଙ୍କର ଶରୀର ସ୍ଥୁଳ, ନାସିକା ଦୀର୍ଘ, କର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱୟ କୁଣ୍ଡଳ ବିଭୂଷିତ ତଥା ସର୍ବାଙ୍ଗ ଅଳଙ୍କାରାବୃତ୍ତ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସେ ଚଞ୍ଚୁପୁଟରେ ସର୍ପ ଧରିଥା’ନ୍ତି ।
ଏହି ରଥ ନିମିତ୍ତ ଚଉଦଟି ଚକ ନିର୍ମିତ ହୁଏ ଏବଂ ପ୍ରତେକ ଚକରେ ଚଉଦଟି ଲେଖାଏଁ ଅର ସଂଯୁକ୍ତ କରାଯାଏ ।
ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ ସଦୃଶ ଏହି ରଥରେ ଚକରେ ଅଖ ଓ ଦଣ୍ଡା ସଂଯୁକ୍ତ କରାଯାଇ ପଟା ପକାଯାଏ ।
ଏହି ରଥ ତିରିଶ ହାତ ଉଚ୍ଚତା ବିଶିଷ୍ଟ ନିର୍ମାଣ କରାଯଏ ସାତଶହ ଏଗାର ଖଣ୍ଡ କାଠରେ ନିର୍ମିତ ଏହି ରଥ ନିମିତ୍ତ ବାରଗୋଟି ଚକ ନିର୍ମିତ ହୁଏ ।
ଶୀର୍ଷରେ ଯେଉଁ ଦଧିନଉତି ସଂସ୍ଥାପନ କରାଯାଏ ତାହାର ନାମ ହରିଣ୍ମୟୀ ଏବଂ ଏହା ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ମୃତି ନାମକ ଦୁଇ ଗୋଟି ଶୁଆ ରଖାଯାଏ ।
ଦଧିନଉତି ଉପରେ ପରା, ଅପରା ଓ ବୈଖରୀ କଳସ ସ୍ଥାପନ ହୋଇ ଦୀପ୍ତ ନାମକ ଚକ୍ରରେ ନାଦାମ୍ବିକ ନେତ ବନ୍ଧାଯାଏ ।
ପୂର୍ବେ ବୈଦିକ ଯୁଗରେ ଅର୍ଥାତ୍ ୪ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଭାରତୀୟ ଆର୍ଯ୍ୟମାନେ ରଥର ବ୍ୟବହାର ଜାଣୁଥିବାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣ ଋଗ୍ ବେଦ ଓ ଯଜୁର୍ବେଦରୁ ମିଳେ ରଥରେ ଅଶ୍ୱମାନେ ସାରଥିଦ୍ୱାରା ନିଯନ୍ତ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ ରଥକୁ ଶିଳ୍ପୀ ଓ ମୂତ୍ରଧରମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ ଯୁଦ୍ଧରଥ ଗେଚର୍ମ ଆଦିରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଉଥିଲା ।
ରଥର ଅଭ୍ୟନ୍ତରରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲା ।
ଅଶ୍ୱମାନେ ରଜ୍ଜୁଦ୍ୱାରା ରଥରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଓ ଚାଳିତ ହେଉଥିଲେ ପୁରାଣ ଆଦିରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରଥ ଓ ଉକ୍ତ ରଥମାନଙ୍କୁ ଟାଣିବା ପାଇଁ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଜନ୍ତୁ ନିୟୋଜିତ ହେବା ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ, ନଳ ଓ ରୁକ୍ମଣୀ ଆଦି ସାରଥି ରୂପରେ ରଥ ଚଳାଇ ଥିବା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପତାକା ବା ଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନିତ ରଥ ଥିଲା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଧନୁବାଣ ପ୍ରୟୋଗ ପୂର୍ବକ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ ଏମାନଙ୍କୁ ରଥୀ ବୋଲାଯାଉଥିଲା ।
ରାବଣ ଲଙ୍କାରୁ ରଥ ରେ ଆସି ସୀତାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ଶୂନ୍ୟମାର୍ଗରେ ନେଇ ଯାଇଥିଲା ରାମଚନ୍ଦ୍ର ରଥରେ ବସି ସୀତାଙ୍କୁ ସଙ୍ଗରେ ଘେନି ଲଙ୍କାରୁ ଫେରି ଆସିଲେ କାବ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ରାଜାମାନେ ରଥରେ ଯିବା ଆସିବା କରିବା ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି ।
ଏହି ତିନିଗୋଟି ରଥ ନୂତନ ଭାବରେ ନିର୍ମାଣ ହେବା ସହିତ ତ୍ରିରଥର ପାର୍ଶ୍ୱଦେବତା ଓ ସାରଥୀ ମଧ୍ୟ କେବଳ ନବକଳେବରରେ ନୂତନ ଭାବରେ ଗଢ଼ା ହୁଅନ୍ତି ।
ନନ୍ଦିଘୋଷ ରଥ ନିମିତ୍ତ ହନୁମାନ, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଗୋବର୍ଦ୍ଧନଧାରୀ, ଚିନ୍ତାମଣି, ରାଘବ ଓ ନୃସିଂହ ଏହି ନଅଗୋଟି ପାର୍ଶ୍ୱଦେବତା ତଥା ସାରଥୀ ଦାରୁକ ଓ ଶଙ୍ଖ, ବଳାହକ, ଶ୍ୱେତ, ହରିଦାଶ୍ୱ ପ୍ରଭୃତି ନୂତନ ଅଶ୍ୱ ନିର୍ମାଣ ହୁଅନ୍ତି ।
ତାଳଧ୍ୱଜ ରଥ ନିମିତ୍ତ ପ୍ରଣୋମ୍ବାରୀ, ଖଦାନ୍ତକାରୀ, ହରିହର , ତ୍ରୈମ୍ବକ , ବାସୁଦେବ, ନାଟାମ୍ବର, ଅଘୋର, ତ୍ରିପୁରାରୀ, ଶିବ ପ୍ରଭୂତି ଅଷ୍ଟ ପାର୍ଶ୍ୱଦେବତା, ସାରଥୀ ମାତଳୀ ଏବଂ ତୀବ୍ର, ଘୋର, ଦୀର୍ଘ, ଶ୍ରମ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣନାଭ ଆଶ୍ୱ ନୂତନ ଭାବରେ ନିମିତ ହେଇଥାନ୍ତି ।
ଦେବଦଳନ ରଥ ନିମିତ୍ତ ବିମଳା, ଚାମୁଣ୍ଡା, ଭଦ୍ରକାଳୀ, ହରଚଣ୍ଡିକା, ମଙ୍ଗଳା, ବାରାହୀ, କାତ୍ୟାୟିନୀ, ଜୟଦୁର୍ଗା ଓ କାଳୀ ପ୍ରଭୃତି ନଅଜଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବୀ,
ସାରଥୀ ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ରୋଚିକା, ମୋଚିକା, ଜିତା ଓ ଅପରାଜିତ ଅଶ୍ୱ ନୂତନ ଭାବରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥାନ୍ତି ।
ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବାଦେବୀ, ସାରଥୀ ଓ ଅଶ୍ୱ ନିର୍ମାଣ ହେବାପରେ ସଂପୃକ୍ତ ରଥରେ ସଂଯୁକ୍ତ କରାଯାଏ ।
ସୂଚନାଯୋଗ୍ୟ ଯେ, ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କ ମଧରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ନନ୍ଦିଘୋଷରେ, ବଳଭଦ୍ର ତାଳଧ୍ୱଜରେ ଓ ଦେବୀ ସୁଭଦ୍ରା ତଥା ସୁଦର୍ଶନ ଦେବଦଳନ ରଥରେ ବିଜେ ହୋଇ ଘୋଷଯାତ୍ରାରେ ରଥତ୍ରୟ ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତି ।
ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଲିଙ୍ଗରାଜ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚଳନ୍ତି ପ୍ରତିମା ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନ ଗୋଟିଏ ରଥରେ ଏକ ମାଇଲ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ ରାମେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିରକୁ ନିଆଯାଇ କିଛିଦିନ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥାପିତ କରି ପୁଣି ବଡ଼ଦେଉଳକୁ ବାହୁଡ଼ାଇ ଅଣାଯାଏ ।
ଭୁବନେଶ୍ୱରର ରଥ ୪ ଚକ ବିଶିଷ୍ଟ; ରଥର ନାମ ରୁକ୍ମଣୀ ବା ରୁକୁଣା ରଥ ଏ ରଥ ଯେଉଁଆଡ଼େ ମୁହଁ କରି ଯାଇଥାଏ ସେଆଡ଼ରୁ ଆଉ ମୁହଁ ଫେରାଏ ନାହିଁ ବାହୁଡ଼ା ଦିନ ରଥର ଆଗପାଖର ସାଜ ସଜ୍ଜାକୁ ଆଣି ପଛ ପାଖରେ ଲଗାଇ ରଥର ପଛପାଖକୁ ସମ୍ମୁଖ କରି ଠାକୁରଙ୍କୁ ବାହୁଡ଼ାଇ ଅଣାଯାଏ ।
ରଥ ପୁରୀରେ ରଥ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବିଗ୍ରହକୁ ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରକୁ ନେବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ କାଠତିଆରି ଯାନ ।
ତିନିଗୋଟି ରଥରେ ପୁଷ୍ୟାନକ୍ଷତ୍ରଯୁକ୍ତ ଆଷାଢ଼ ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱିତୀୟା ଦିନ ବିଗ୍ରହମାନ ରଥରେ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରରୁ ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରକୁ ବିଜେ କରି ସେଠାରେ ସପ୍ତାହକାଳ ଅବସ୍ଥାନ ପରେ ଦଶମୀ ଦିନ ବଡ଼ ଦେଉଳକୁ ବାହୁଡ଼ନ୍ତି ।
ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ଦିନକୁ ରଥଯାତ୍ରା ବା ଗୁଣ୍ଡିଚା ଫେରିବା ଦିନକୁ ବାହୁଡ଼ା ଯାତ୍ରା ବୋଲାଯାଏ ।
ପୁରାତନ ବିଗ୍ରହଙ୍କ ସମେତ ପୁରାତନ ରଥ, ସାରଥୀ, ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେବତା ପ୍ରଭୃତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଲକ ସମାଧି ଦିଆଯାଏ ।
ତନ ବିଗ୍ରହଙ୍କୁ କୋଇଲି ବୈକୁଣ୍ଠର ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଗୋଲକ ସମାଧି ଦିଆଯାଏ ତହିଁର ଅନତି ଦୂରରେ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଗାତ ଖୋଳାଯାଇ ରଥ ଓ ତହିଁର ସକଳ ଅଂଶ ବିଶେଷକୁ ପୋତି ଦିଆଯାଏ ।
ଚତୁର୍ଦ୍ଧାମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କର ନବକଳେବର ହେବା ସହିତ ନୂତନ ରଥ, ସାରଥୀ, ପାର୍ଶ୍ୱଦେବତା ଓ ଶୁଆ ପ୍ରଭୂତି ନିର୍ମାଣ କରାଯାଏ ।
ବୁଦ୍ଧଙ୍କ ଦନ୍ତକୁ ରଥଦ୍ୱାରା ନିଆଯାଇ ଶୋଭାଯାତ୍ରା କରାଯିବାର ନିଦର୍ଶନ ମିଳେ ।
ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ କନସଲଟିଂ ଫାର୍ମ ମ୍ୟାକିଞ୍ଜି ଆଣ୍ଡ କମ୍ପାନୀରେ ଅଳ୍ପ ସମୟ ରହିବା ପରେ ସେ ୨୦୦୪ରେ ଗୁଗୁଲରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ସେ ଗୁଗୁଲ କ୍ରୋମ ଏବଂ କ୍ରୋମଓଏସ ସମେତ ଗୁଗୁଲର କ୍ଲାଏଣ୍ଟ ସଫ୍ଟୱେର ଉତ୍ପାଦସମୂହର ପରିଚାଳନା ଏବଂ ଉଦ୍ଭାବନର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ଗୁଗୁଲ ଡ୍ରାଇଭ ପାଇଁ ମୁଖ୍ୟତଃ ଦାୟୀ ଥିଲେ ।
ଏହାବ୍ୟତୀତ ସେ ଜିମେଲ ଓ ଗୁଗୁଲ ମ୍ୟାପ୍ସ ଭଳି ଅନ୍ୟନ୍ୟ ଆପ୍ଲିକେସନର ବିକାଶ ତଦାରଖ କରିଥିଲେ ।
୨୦୧୦ରେ ପିଚାଇ ଗୁଗୁଲଦ୍ୱାରା ନୂତନ ଭିଡିଓ କୋଡେକ ଭିପି୮ର ଓପନ ସୋର୍ସିଂ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ଏବଂ ନୂତନ ଭିଡିଓ ଫର୍ମାଟ ୱେବଏମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ପିଚାଇ ଚେନ୍ନାଇର ଅଶୋକ ନଗରର ଜବାହର ବିଦ୍ୟାଳୟ ଉଚ୍ଚ ମାଧ୍ୟମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ମାଡ୍ରାସର ବନବାଣୀ ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀ ଶେଷ କରିଥିଲେ ।
ପରେ ସେ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟା ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ଖଡ଼ଗପୁରରୁ ମେଟାଲର୍ଜିକାଲ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂରେ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ସେ ଷ୍ଟାନଫୋର୍ଡ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ପଦାର୍ଥ ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂରେ ଏମଏସ ଏବଂ ପେନସିଲଭାନିଆ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ୱାର୍ଟନ ସ୍କୁଲରୁ ଏମବିଏ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଯଥାକ୍ରମେ ସିବେଲ ସ୍କଲାର ଏବଂ ପାଲମର ସ୍କଲାର ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ସେଠାରେ ସେ ଉତ୍ପାଦ ପରିଚାଳନା ଏବଂ ଉଦ୍ଭାବନ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରୁ ଗୁଗୁଲ କ୍ରୋମ୍ ଏବଂ କ୍ରୋମ୍ ଅପରେଟିଂ ସିଷ୍ଟମ ଅନ୍ୟତମ ।
ତାଙ୍କ ମାତା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଜଣେ ଷ୍ଟେନୋଗ୍ରାଫର ଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତା ରେଗୁନାଥ ପିଚାଇ ବ୍ରିଟିଶ କମ୍ପାନି ଜିଇସିରେ ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକାଲ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଏକ ବୈଦ୍ୟୁତିକ ଯନ୍ତ୍ରାଂଶ ଉତ୍ପାଦନ କାରଖାନା ମଧ୍ୟ ଥିଲା ।
ପିଚାଇ ସୁନ୍ଦରରାଜନ୍ ଭାରତୀୟ ବଂଶୋଦ୍ଭବ ଆମେରିକୀୟ ବ୍ୟବସାୟ କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ ।
ସେ ଆଲଫାବେଟ୍ ଇନକର୍ପୋରେଟେଡ୍ ଏବଂ ଏହାର ସହାୟକ ସଂସ୍ଥା ଗୁଗୁଲର ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟନିର୍ବାହୀ ଅଧିକାରୀ ।
ସୁନ୍ଦର ପିଚାଇ ଅପ୍ଲାଏଡ଼ ମ୍ୟାଟେରିଆଲସଠାରେ ବୈଷୟିକ ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ପ୍ରଡକ୍ଟ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏବଂ ମ୍ୟାକିଞ୍ଜି ଆଣ୍ଡ କମ୍ପାନୀରେ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ କଂସଲଟିଙ୍ଗ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରିସାରିଛନ୍ତି ।
ଚକ ଗୁଡ଼ିକ ଫାଶି କାଠରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅସନ, ଧଉରା, ଓ ମହାଳ କାଠରେ ରଥର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଶ ନିର୍ମାଣ ହୋଇଥାଏ ।