polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ପି ଭାଇଭାକ୍ସ ଜନିତ ମ୍ୟାଲେରିଆ ଏହିଭଳି ଭାବରେ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ମଣିଷ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ରାହି ବାରମ୍ବାର ମ୍ୟାଲେରିଆ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ।
ପରଜୀବୀଗୁଡ଼ିକ ଯକୃତ ଓ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିବାରୁ ମଣିଷ ଶରୀରରେ ଥିବା ପ୍ରତିରୋଧକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତାହାର ଟେର ପାଏନି ।
ଏଥିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ପି. ଫାଲସିପ୍ୟାରମ ଛୋଟ ଛୋଟ ରକ୍ତ ନାଳୀର କାନ୍ଥରେ ଏକ ପ୍ରକାର ଅଠାଳିଆ ପ୍ରୋଟିନଦ୍ୱାରା ଲାଖି ଯାଆନ୍ତି ।
ଏହି ସରୁ ରକ୍ତ ନାଳିରେ ରକ୍ତ ଯାଇ ନ ପାରିବାରୁ ସଞ୍ଚାଳନ ଜନିତ ଅସୁବିଧା ହୁଏ ।
ଅଠାଳିଆ ପ୍ରୋଟିନଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ହୋଇଥିବାରୁ ପ୍ରତିରୋଧ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ କାମ କରେ ନାହିଁ ।
ଚାର୍ଲ୍ସ ଲୁଇ ଅଲ୍ଫୋନ୍ସ ଲେବେରନ ନାମକ ଫରାସୀ ସୈନ୍ୟ ଡାକ୍ତର ଆଲଜେରିଆରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ଥିବା ସମୟରେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ପିଡୀତଙ୍କ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ମଧ୍ୟରେ ପରଜୀବୀ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ତେଣୁ ସେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ମ୍ୟାଲେରିଆର କାରଣ ପ୍ରୋଟୋଜୋଆ ପରଜୀବୀ ଅଟେ।
ଏହି ଆବିଷ୍କାର ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ୧୯୦୭ରେ ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନରେ ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ଏହି ପ୍ରୋଟୋଜୋଆର ନାମକରଣ ପ୍ଲାଜମୋଡିୟମ ବୋଲି ଇଟାଲୀୟ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଏତୋରେ ମାର୍ଚିଆଫାବା ଓ ଆଞ୍ଜେଲୋ ସେଲୀଙ୍କଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା।
ଏହାର ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପରେ କ୍ୟୁବାର ଜଣେ ଡାକ୍ତର କାର୍ଲୋସ ଫିନଲେ ପୀତ ଜ୍ୱରର ଚିକିତ୍ସା କରିବା ସମୟରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଦାବୀ କରିଥିଲେ ଯେ ମଶାମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ଏହି ରୋଗ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସଂକ୍ରମିତ ହେଉଛି।
କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଅକାଟ୍ୟ ସତ୍ୟ ରୂପେ ୧୮୯୮ରେ ଜଣେ ସ୍କଟଲାଣ୍ଡର ଡାକ୍ତର ସାର ରୋନାଲ୍ଡ ରୋସ କଲିକତାର ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି ଜେନେରାଲ ହସ୍ପିଟାଲରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିଲେ ।
ସେ ମଶାମାନଙ୍କ ଅନାଳ ଗ୍ରନ୍ଥିରୁ ସଂଗ୍ରହିତ ଜୀବାଣୁକୁ କିଛି ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରାଇ ମଶାକୁ ବାହକ ରୂପେ ପ୍ରମାଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏଥି ନିମନ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ୧୯୦୨ରେ ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନରେ ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା ଏହାପରେ ସେ ଭାରତୀୟ ଚିକିତ୍ସା ସେବାରୁ ଅବ୍ୟାହତି ନେଇ ସେ ସମୟର ସଦ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଭରପୁଲ ସ୍କୁଲ ଅଫ ଟ୍ରୋପିକାଲ ମେଡିସିନରେ ଯୋଗଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଇଜିପ୍ଟ, ପାନାମା, ଗ୍ରୀସ, ମରିସସ ଆଦି ଦେଶରେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ମଶା କାମୁଡିବାଦ୍ୱାରା ଚଳନକ୍ଷମ ସଂକ୍ରମଣ କ୍ଷମତା ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ସ୍ପୋରୋଜଏଟ ମେରୁଦଣ୍ଡୀ ପ୍ରାଣୀର ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ରକ୍ତ ମାଧ୍ୟମରେ ଯକୃତର କୋଷରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ।
ଏଠାରେ ଏହାର ଅଲିଙ୍ଗୀ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ହଜାର ହଜାର ସଂକ୍ଷକ ମେରୋଜଏଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଅନ୍ତି ।
ଗୋଟିଏ ମେରୋଜଏଟ ଗୋଟିଏ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେହି ଅଲିଙ୍ଗୀ ପଦ୍ଧତିରେ ବଂଶ ବିସ୍ତାର କରି ୮ରୁ ୨୪ଟି ମେରୋଜଏଟରେ ପରିଣତ ହୁଏ ।
ଏତେ ସଂଖ୍ୟକ ମେରୋଜଏଟ ରହିବା ପାଇଁ ଜାଗା ଅଭାବ ହୁଏ ଓ ରକ୍ତ କଣିକା ଫାଟି ଯାଏ ।
ଏତିକି ବେଳେ ସଂକ୍ରମିତ ଲୋକକୁ ମାଈ ଆନୋଫିଲିସ ମଶା କାମୁଡି ରକ୍ତ ଶୋଷିଲେ ଏହି ଅପରିପକ୍ୱ ଗାମୋଟୋସାଇଟ ମଶା ଦେହକୁ ଯାଇ ତାହାର ଖାଦ୍ୟ ନଳୀରେ ରହେ ।
ସେଠାରେ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଗାମିଟୋସାଇଟ ମିଳିତ ହୋଇ ମିଶି ଯାଆନ୍ତି ଓ ଜାଇଗୋଟରେ ପରିଣତ ହୁଅନ୍ତି ।
ଏହି ଜାଇଗୋଟ ପୁନଶ୍ଚ ସ୍ପୋରୋଜଏଟରେ ପରିଣତ ହୋଇ ଲାଳ ଗ୍ରନ୍ଥିକୁ ଯାଇ ରହେ ।
ମଶା କାମୁଡିଲେ ତାହାର ଶୁଣ୍ଢରେ ଥିବା ଲାଳ ମିଶ୍ରିତ ସ୍ପୋରୋଜଏଟ ଶରୀରକୁ ଯାଇ ରୋଗ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି ।
ସଂକ୍ରମିତ ରକ୍ତ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରୋଗ ରକ୍ତ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ ।
ନିଧାର୍ୟ୍ୟ ଭାବରେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ରୋଗର ଚିହ୍ନଟ ନିମନ୍ତେ ରକ୍ତର ସ୍ଲାଇଡ ପରୀକ୍ଷା ଓ ଆଣ୍ଟିଜେନ ଆଧାରିତ ଶିଘ୍ର ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପରୀକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକ ।
ରକ୍ତ ଫିଲ୍ମ ସ୍ଲାଇଡ ପରୀକ୍ଷା ବହୁଳ ଭାବରେ କି ସହର କି ଗ୍ରାମ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟବହାର ହୁଏ ।
ଏଥିରେ ମୂଖ୍ୟ ଅସୁବିଧା ହେଲା; ଅଣୁବିକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ଲାଇଡ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଲୋକର ଦକ୍ଷତା ଓ ଫିଲ୍ମରେ ଥିବା ପାରାସାଇଟ ସଂଖ୍ୟ ।
ସ୍ଲାଇଡରେ ଟୋପାଏ ରକ୍ତ ନେଇ ତାହାକୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସ୍ଲାଇଡ ସାହାଯ୍ୟରେ ଟଣାଯାଇ ଫିଲ୍ମ୍ ତିଆରି କରାଯାଏ ।
ସୁତରାଂ ସ୍ଲାଇଡ ପରୀକ୍ଷାର ପାରାସାଇଟ ନ ଥିଲେ ରୋଗ ନାହିଁ ବୋଲି ଧରାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ ।
ତେଣୁ କିଛି ଦିନ ଜ୍ୱର ଭୋଗୁଥିବା ରୋଗୀକୁ ମ୍ୟାଲେରିଆ ଔଷଧ ସେବନ ନିମନ୍ତେ ଦିଆଯାଏ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ରୋଗ ପରିସଂଖ୍ୟନ ଅଯଥାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଓ ଔଷଧ ପ୍ରତିରୋଧ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ ।
ଏହାଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସା ପଦ୍ଧତି ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ତୁଟିଯାଏ କିନ୍ତୁ ଏହ ଏକ୍ ଉପାୟ ବିହୀନ ସମସ୍ୟା ।
ଅଧୁନା ପଲିମରେଜ ଚେନ ରିଆକ୍ସନ ପରୀକ୍ଷା କରି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଚେଷ୍ଟା ଚାଲିଛି ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ସଙ୍କଟ ଚାରି ଉପାୟରେ ରୋକି ହୁଏ: ମଶାରୀ ବ୍ୟବ‌ହାର କରି ମଶା କାମୁଡ଼ାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା, ମଶାଦୂରକାରୀ ଔଷଧ ବ୍ୟବ‌ହାର କରିବା, ମଶାମାରୀ ଔଷଧ ସିଞ୍ଚି ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଓ ସ୍ଥିର ଜଳାଶୟକୁ ନିଷ୍କାସନ କରିବା ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ପ୍ରବଣ ଇଲାକାକୁ ଯାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ରୋଗରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ନିମନ୍ତେ କେତେକ ମ୍ୟାଲେରିଆ ପ୍ରତିଷେଧକ ଔଷଧ ଦିଆଯାଏ ।
ଅତ୍ୟଧିକ ମ୍ୟାଲେରିଆ ହେଉଥିବା ଇଲାକାରେ ପ୍ରଥମ ତିନିମାସ ପରର ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ସଲ୍‌ଫାଡକ୍‌ସିନ/ପାଇରିମେଥାମିନ ବଟିକା ଦିଆଯାଏ ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ଧାଡ଼ିରେ ମେଫ୍‌ଲୋକ୍ୱିନ, ଲୁମେଫାଣ୍ଟ୍ରିନ କିମ୍ବା ସଲ୍‌ଫାଡକ୍‌ସିନ/ପାଇରିମେଥାମିନ ଦିଆଯାଏ ।
ଆର୍ଟେମିସିନିନ ନ ମିଳିଲେ କୁଇନାଇନ୍ ଓ ଡକ୍‌ସିସାଇକ୍ଲିନ ବ୍ୟବ‌ହାର କରାଯାଇ ପାରେ ।
ଔଷଧ ପ୍ରତିରୋଧ ସମସ୍ୟା ଯୋଗୁ ଚିକିତ୍ସା ଆରମ୍ଭ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ମ୍ୟାଲେରିଆ ନିଶ୍ଚିତ‌ତା ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ଅନେକ ଔଷଧର ପ୍ରତିରୋଧ ବାହାରିଲାଣି ଯଥା କ୍ଲୋରୋକ୍ୱିନ ପ୍ରତିରୋଧକାରୀ ଫ୍ୟାଲ୍‌ସିପ୍ୟାରମ ଓ ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଆର୍ଟେମିସିନିନ ପ୍ରତିରୋଧ ଏକ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କଲାଣି ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ପ୍ରବଣ ଇଲାକାରେ ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ହାର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଭାବେ କମୁଛି ।
ଘର କାନ୍ଥ ଉପରେ ମଶା ମରା ଔଷଧ ସିଞ୍ଚନର ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଅସୁବିଧା ହେଲା, ମଶା ଦେହରେ ଓଷଧ ପ୍ରତିରୋଧ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଯାଏ ।
ଔଷଧ ପ୍ରଭାବିତ ମଶା ଘର ଭିତରେ ରହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନେକ ମଶା ଏହାର୍ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ନ ଆସି ବାହାରକୁ ପଳାନ୍ତି ।
ମଶାରୀକୁ ଭଲା ଭାବରେ ବିଛଣା ଚାରି ଦିଗରେ ଶେଜ ତଳେ ଭର୍ତ୍ତି କଲେ ସହଜରେ ମଶା ଭିତରକୁ ପଶି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ସାଧାରଣତଃ ଏହି ରୋଗ ସଂକ୍ରମିତ ମାଈ ଆନୋଫିଲିସ୍ ମଶା କାମୁଡ଼ିଲେ ତାହାର ଲାଳରେ ଥିବା ପରଜୀବୀ ଶୁଣ୍ଢ ମାଧ୍ୟମରେ ମଣିଷର ରକ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ।
ଏହି ପରଜୀବୀ ରକ୍ତରେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ଯକୃତରେ ପ୍ରବେଶ କରେ ଓ ସେଠାରେ ବଡ଼ ହୋଇ ପ୍ରଜନନ କରେ ।
ଅଧିକାଂଶ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ଲାଜ୍‌ମୋଡ଼ିଅମ୍ ଫାଲସିପ୍ୟାରମ ଯୋଗୁ ହୁଏ ଓ ପ୍ଲାଜ୍‌ମୋଡ଼ିଅମ୍ ଭାଇଭାକ୍ସ, ପ୍ଲାଜ୍‌ମୋଡ଼ିଅମ୍ ଓଭେଲ ଇତ୍ୟାଦି ପରଜୀବୀମାନଙ୍କଦ୍ୱରା ସାମାନ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରକାଶ ପାଏ ।
ରୋଗୀର ରକ୍ତ ଫିଲ୍‌ମକୁ ଅଣୁବୀକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ରରେ ପରୀକ୍ଷା କରି ପରଜୀବୀ ମିଳିଲେ, କିମ୍ବା ମ୍ୟାଲେରିଆ ଆଣ୍ଟିଜେନ ଡିଟେକ୍‌ସନ୍ ଟେଷ୍ଟ କରି ଯୁକ୍ତାତ୍ମକ ଫଳ ମିଳିଲେ ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ପ୍ରବଣ ଇଲାକାରେ ପଲିମରେଜ ଚେନ ରିଆକ୍‌ସନ ପରୀକ୍ଷାଦ୍ୱାରା ମଶାର ଡି.ଏନ.ଏ ଚିହ୍ନଟ କରି ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଜଟିଳତା ଓ ବହୁଳ ବ୍ୟୟସାପେକ୍ଷ ଯୋଗୁ ସମ୍ଭବ ହେଉନି ।
ପ୍ଲାଜମୋଡିୟମର ପାଞ୍ଚଟି ପ୍ରଜାତି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରେ ତଥା ସଂକ୍ରାମକ ହୋଇଥାଏ ।
ଅତ୍ୟଧିକ ମାତ୍ରାରେ ମ୍ୟାଲେରିଆ କରାଉଥିବା ଜୀବାଣୁଟି ହେଲା ପି. ଫାଲସିପାରମ; କିନ୍ତୁ ପି. ଭିଭାକ୍ସ, ପି. ଓଭାଲ, ପି. ମ୍ୟାଲେରିଏ କମ ସଂକ୍ରମିତ କରିଥାଏ ଓ ବିଶେଷ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇ ନଥାଏ।
ପଶୁଠାରୁ ମଣିଷକୁ ସଂକ୍ରମିତ ହେଉଥିବା ଜୀବାଣୁ ପି.ନୋବେଲ୍ସି ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଏସିଆରେ ଦେଖାଯାଏ ଓ ମାକେକ ନାମକ ଏକ ପ୍ରକାର ମାଙ୍କଡକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ମଣିଷକୁ ମଧ୍ୟ ସଂକ୍ରମିତ ହୋଇପାରେ ।
ଏହି ସବୁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅତ୍ୟଧିକ ବୃଷ୍ଟିପାତ, ଉଚ୍ଚ ତାପମାତ୍ରା ଓ ଆର୍ଦ୍ରତା, ସ୍ଥିର ଜଳରାଶି ପ୍ରଭୃତି ମଶାମାନଙ୍କ ଲାର୍ଭାର ବିକାଶ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରିଥାଏ।
ନିମ୍ନରେ ଦିଆ ଯାଇଥିବା ଅବସ୍ଥ ଥିଲେ ଭୟାବହ ନାମ୍ ହେବ, ନଚେତ ଜଟିଳ ବିହୀନ ନାମ୍ ହେବ ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ରୋଗ ହୁଏ ଏକ ପ୍ରୋଟୋଜୋଆନ ପ୍ଲାଜମୋଡିଅମ ଟାଇପର ଏକ-କୋଷି ଅଣୁବୀକ୍ଷଣିକ ପରଜୀବୀଦ୍ୱାରା ଯାହା ମଶା ବାହିତ ହୁଏ ଓ ମାନବ ତ‌ଥା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ ।
ଏହି ରୋଗରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଜ୍ୱର, ଶରୀର ବେଆରାମ ଓ ଥକ୍କା ଲାଗେ, ବାନ୍ତି ଓ ମୁଣ୍ଡ ବଥା ହୁଏ ।
ରୋଗ ଗମ୍ଭୀର ହେଲେ କାମଳ ବା ଜଣ୍ଡିସ ହୁଏ, ବାତ ମାରେ ଓ କୋମା ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ।
ଯେଉଁ ରୋଗୀ ଅଳ୍ପ ଦିନ ହେଲା ଭଲ ହୋଇଛି ତାକୁ ପୁନଃସଂକ୍ରମଣ ହେଲେ ଲକ୍ଷଣ ସ୍ୱଳ୍ପ ମାତ୍ରାରେ ଦେଖାଯାଏ ।
ପୁନଶ୍ଚ ସଂକ୍ରମିତ ନ ହେଲେ ଏହି ଆଂଶିକ ପ୍ରତିରୋଧ ଶକ୍ତି କିଛି ମାସ ବା ବର୍ଷ ପରେ କମିଯାଏ ।
ମ୍ୟାଲେରିଆର ସର୍ବାଧିକ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଲକ୍ଷଣଟି ହେଲା - ପ୍ରତି ଦୁଇ ଘଣ୍ଟାରେ ପ୍ରବଳ ଶୀତ ଲାଗିବା ପରେ ଦେହ ଅବଶ ହୋଇଯାଇ ଜ୍ୱର ଆସିବା ଓ ପରେ ପରେ ବହୁ ଝାଳ ବାହାରିବା ।
ପି. ଭିଭାକ୍ସ ଓ ପି. ଓଭାଲ ଜୀବାଣୁ ଜନିତ ସଂକ୍ରମଣରେ ଏହା ପ୍ରତି ଦୁଇ ଦିନରେ ଥରେ ଏବଂ ପି. ମ୍ୟାଲେରିଏ ଓ ପି. ଫାଲସିପାରମ ଜନିତ ସଂକ୍ରମଣରେ ଏହା ପ୍ରତି ତିନି ଦିନରେ ହୋଇପାରେ ତଥା ୩୬-୪୮ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ବାରମ୍ବାର ଜ୍ୱର ଆସିଥାଏ ।
ବୋଧହୁଏ ଭୁଲ କାରଣ ବଶତଃ ବା ମସ୍ତିଷ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାପ ଯୋଗୁଁ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିବାରୁ; ମ୍ୟାଲେରିଆ ପିଡୀତ ଛୋଟ ଶିଶୁ ନାନା ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଦର୍ଶିତ କଲେ ଧରିନିଆଯାଏ ଯେ ଭୟଙ୍କର ମସ୍ତିଷ୍କ ବିକୃତି ଘଟିଛି ।
ସେରେବ୍ରାଲ ମ୍ୟାଲେରିଆ ହେବା ଫଳରେ ଦୃଷ୍ଟିପଟଳ ଧଳା ପଡ଼ିଯାଉଥିବାରୁ ଏହାକୁ ଚିକିତ୍ସା ସମୟରେ ସାଧାରଣ ମ୍ୟାଲେରିଆଠାରୁ ବାରି ହୋଇଯାଏ।
କାରଣଗୁଡିକ: ୧. ଚିକିତ୍ସା କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଯଦି ପରଜୀବୀ ନିଃଶେଷ ନ ହୁଅନ୍ତି, ୨. ଆଉ ଥରେ ମଶା କାମୁଡା ଯୋଗେ ହୁଏ, ୩. ଭାଇଭାକ୍ସ ଓ ଓଭେଲ ଯକୃତରେ ହିପ୍ନୋଜଏଟ ସୁପ୍ତ ଭାବରେ ରହି ରକ୍ତକୁ ଆସି ଆଉଥରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ହୁଏ ।
ରକ୍ତରେ ପରଜୀବୀ ନ ମିଳିଲେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ଆରୋଗ୍ୟ ହୋଇଗଲା କହିଲେ ଭ୍ରମାତ୍ମକ ହେବ ।
ପି.ଭାଇଭାକ୍ସ ସଂକ୍ରମଣ ହେବାର ୩୦ ବର୍ଷ. ପରେ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ପ୍ରକାଶ ପାଇ ପାରେ ।
ନାତିଶୀତୋଷ୍ନ ଜଳବାୟୁରେ ପି. ଭାଇଭାକ୍ସର ହିପ୍ନୋଜଏଟ୍ ଶୀତ ଓ ଶୁଖିଲା ଜଳବାୟୁରେ ନିସ୍ପୃହ ରହି ପାରେ ଓ ରୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରେ ନାହିଁ ।
ମ୍ୟାଲେରିଆର ପ୍ରାଦୁର୍ଭାବ ନିମନ୍ତେ ଅଧିକ ଲୋକ ସଂଖ୍ୟା, ଅଧିକ ମଶା ଓ ଅଧିକ ସଂକ୍ରମଣ ଦରକାର ।
ଦେଶାନ୍ତର ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଜନସଂଖ୍ୟାର ଯିବା ଆସିବା ଯୋଗୁ ଆସ୍ତେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ବଢିବା ଲକ୍ଷ କରା ଯାଉଛି ।
କିନ୍ତୁ ଗରିବ ଦେଶ ନିମନ୍ତେ ଏହି ନିବାରଣ ଖର୍ଚ୍ଚ ତୁଲେଇବା ମଧ୍ୟ କାଠିକର ପାଠ ।
ତାଞ୍ଜାନିଆରେ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବଜେଟର ୨୦ % ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଲେ ଚୀନରେ ଅଳ୍ପ ଖର୍ଚ୍ଚରେ କାମ ହେଇ ଯାଉଛି ।
ବିଶ୍ୱ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଙ୍ଗଠନଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ୨୦୧୦ରେ ଏକ ଆକଳନ ଅନୁସାରେ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ୨୧.୬ କୋଟି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ମ୍ୟାଲେରିଆ ହେବାର ଲିଖିତ ତଥ୍ୟ ରହିଛି।
ପ୍ରକୃତରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ମୃତ୍ୟୁସଂଖ୍ୟା ଆହୁରି ଅଧିକ ହୋଇପାରେ କାରଣ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରୁ ସଠିକ ପରିମାଣରେ ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇନାହିଁ।
ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧିର ଆଢୁଆଳରେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ମୁଖ୍ୟଭାବେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟତା ସହ ଜଡ଼ିତ ଏବଂ ଦାରିଦ୍ର୍ୟତାର କାରଣ ମଧ୍ୟ।
ଆଧୁନିକ ସମୟରେ ବହୁ ଆବଶ୍ୟକତା ସତ୍ତ୍ୱେ କୌଣସି ଉଚ୍ଚମାନର ଔଷଧ ମ୍ୟାଲେରିଆ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ ନାହିଁ ।
ଅତ୍ୟଧିକ ମ୍ୟାଲିରିଆକୁ ଇଣ୍ଟ୍ରାଭେନସ ପଦ୍ଧତି , ଇଣ୍ଟ୍ରାମସ୍କୁଲାର ପଦ୍ଧତି ବା କୁଇନାଇନ ଦ୍ୱାରା ଚିକିତ୍ସା କରାଯାଇଥାଏ।
୨୦୦୦ ଦଶକର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ କୁଇନାଇନ ବଦଳରେ ଆର୍ଟେମିସିନିନ ଯାହାକି ଟିକିଏ ଉଚ୍ଚମାନର ତାହା ଉଭୟ ଶିଶୁ ତଥା ପ୍ରାପ୍ତ ବୟସ୍କଙ୍କ ପାଇଁ ମେଫ୍ଲୋକୁଇନ ସହିତ ଦିଆଯାଉଅଛି।
ଫାଲ୍ସିପାରମ ମ୍ୟାଲେରିଆ ଭୋଗୁଥିବା ୨୫% ବୟସ୍କ ଓ ୪୦% ପିଲାମାନେ ଶ୍ୱାସ କ୍ରିୟା ଅସୁବିଧା ଭୋଗନ୍ତି ।
ମେଟାବୋଲିକ୍ ଏସିଡୋସିସ, ଫୁସଫୁସ ଶୋଥ, ନିମୋନିଆ ଓ ରକ୍ତ ହୀନତା ଯୋଗୁ ଏହି ଅସୁବିଧା ହୁଏ ।
ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଶିଶୁର ଅଳ୍ପ ଓଜନ ବିଶିଷ୍ଟ ଛୁଆ ଜନ୍ମ, ଗର୍ଭ ମୃତ୍ୟୁ, ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଜଟିଳତା ଫାଲସିପ୍ୟାରମ ମ୍ୟାଲେରିଆରେ ଅଧିକ ହୁଏ ।
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କଠାରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ପି. ଫାଲସିପାରମ, ପି. ମ୍ୟାଲେରିଏ, ପି. ଭିଭାକ୍ସ, ପି. ଓଭାଲ, ପି.ନୋବେଲ୍ସିଦ୍ୱାରା ମ୍ୟାଲେରିଆ ସଂକ୍ରମିତ ହୋଇଥାଏ ।
ଏଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରୁ ପି. ଫାଲସିପାରମ ପ୍ରାୟ ୭୫% ଓ ପି. ଭିଭାକ୍ସ ପ୍ରାୟ ୨୦% ରୋଗର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ତଥା ପି. ଫାଲସିପାରମ ଅଧିକାଂଶ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହୋଇଥାଏ ।
ପି. ଭିଭାକ୍ସର ପ୍ରକୋପ ଅଧିକା ମାତ୍ରାରେ ଆଫ୍ରିକା ମହାଦେଶ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଇଥାଏ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ସଂକ୍ରମଣ ହେବାର ୮-୨୫ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଏହାର ଲକ୍ଷଣ ସବୁ ଦେଖା ଯାଇଥାଏ ।
କିନ୍ତୁ ମ୍ୟାଲେରିଆ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିକାର ପାଇଁ ପ୍ରତିଷେଧକ ନେଇଥିଲେ ଲକ୍ଷଣମାନ ବିଳମ୍ବରେ ଦେଖା ଦେଇ ପାରେ ।
ରୋଗର ଲକ୍ଷଣ ରୂପେ ଜ୍ୱର, କମ୍ପନ, ଗଣ୍ଠିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ବାନ୍ତି, ଦେହ ଶେତା ପଡ଼ିଯିବା, ଜଣ୍ଡିସ, ଆଖିରେ କଷ୍ଟ, ତଥା ମାଂସପେଶୀରେ ପ୍ରବଳ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୋଇଥାଏ ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ପ୍ରାୟତଃ ୫୦,୦୦୦ ବର୍ଷ ଧରି ମାନବ ଜାତିକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରି ଆସିଛି ଏବଂ ବୋଧହୁଏ ସର୍ବଦା ମନୁଷ୍ୟ ଜାତିକୁ ପରଜୀବୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛି ।
ଏହା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ ଯେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ରୋମ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପତନର ଏକ କାରଣ ଓ ସେ ସମୟରେ ଏହା ରୋମାନ ଜ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲା।
ସିକଲ ସେଲ ଟ୍ରେଟ, ଥାଲାସେମିଆ, ଗ୍ଲୁକୋଜ-୬-ଫସଫେଟ ଡିହାଡ୍ରୋଜେନେଜ ଅଭାବ ଓ ରକ୍ତରେ ଡଫି ଆଣ୍ଟିଜେନ ଥିଲେ ପାରାସାଇଟ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।
ସିକଲ ସେଲରେ ଅସାଧାରଣ ହେମୋଗ୍ଲୋବିନ ଥିବାରୁ ଲୋହିତ ରକ୍ତ କଣିକା ଦାଆ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ ।
ମାତ୍ରାଧିକ ମ୍ୟାଲେରିଆ ପି. ଫାଲସିପାରମଦ୍ୱାରା ହୋଇଥାଏ ଯାହାର ଲକ୍ଷଣ ୬-୧୪ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଇଥାଏ ।
ଫାଲସିପାରମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ଜୀବାଣୁଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ପ୍ରାୟ ୧୪% ମ୍ୟାଲେରିଆ ବିପଦଜ୍ଜନକ ହୋଇପାରେ ।
ଚିକିତ୍ସାରେ ହେଳା ହେଲେ କୋମା ଅବସ୍ଥା ବା ସମ୍ଭାବ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇପାରେ - ବିଶେଷ କରି ଯୁବକ/ଯୁବତୀ ଓ ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳାମାନେ ମ୍ୟାଲେରିଆ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଭାବେ ସାବଧାନ ରହିବା ଉଚିତ ।
ପ୍ରାଥମିକ ଅବସ୍ଥାରେ ରୋଗ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେ ଚିକିତ୍ସା ହୋଇଯିବ, ତେଣୁ ରୋଗ ବିସ୍ତାର ହେବ ନାହିଁ ।
ଜନ ବସତିରେ ଜମି ରହିଥିବା ସ୍ଥିର ଜଳ ନିସ୍କାସନ କଲେ ମଶା ଡିମ୍ବ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ଜାଗା ପାଇବେ ନାହିଁ ।
ମ୍ୟାଲେରିଆ ହେଉ ଥିବା ଋତୁରେ ମଝିରେ ମଝିରେ ନିବାରଣ ନିମନ୍ତେ ଗର୍ଭବତୀ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଔଷଧ ଦିଆଯାଏ ।
ଯକୃତରେ ପାରାସାଇଟ ଥିବାରୁ ପ୍ରଦାହ ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏହା ହୁଏ ନାହିଁ ।
ସୁଗନ୍ଧି ବା ପରଫ୍ୟୁମ ଶବ୍ଦଟି ଆସିଛି ଲ୍ୟାଟିନ୍ ଶବ୍ଦ ପାର ଫୁଉମାମ୍ ରୁ।
ପରଫ୍ୟୁମ ଶିଳ୍ପ ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ସୁମେରୀୟ ଏବଂ ମିଶର ସଭ୍ୟତାରେ ।
ପରଫ୍ୟୁମର ଇତିହାସ ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ ଜଣାଯାଏ ଯେ ପ୍ରଥମେ ଜଣେ ମହିଳା ହିଁ ସୁଗନ୍ଧି ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ପ୍ରାଚୀନ ସୁମେରୀୟ ସଭ୍ୟତାର ଏହି ମହିଳାଜଣକ ସୁଗନ୍ଧି ଫୁଲ, ଘାସ, ତେଲ ଏବଂ ଆହୁରି ନାନା ପ୍ରକାରର ରାସାୟନିକ ମିଶାଇ ତିଆରି କରିଥିଲେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଥମ ପରଫ୍ୟୁମ ।
ଏହାପରେ ଆରବବାସୀଙ୍କ ନାନା ସୌରଭରେ ସୁରଭିତ ଏହି ପରଫ୍ୟୁମ ବୋତଲ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇ ଆଜି ଆମ ହାତକୁ ଆସିଛି।
ଦେବତାଙ୍କ ଆରାଧନାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ମନୋରଞ୍ଜନ ସୁଗନ୍ଧିର ବ୍ୟବହାର ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ଧରି ଆମ ଜୀବନର ପ୍ରତି ପରସ୍ତରେ ଜଡ଼ାଇ ହୋଇ ରହିଛି ।
ଚିକିତ୍ସା ଏବଂ ସୁସ୍ଥ ଜୀବନଶୈଳୀ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିର ଯେ ଭୂମିକା ଅଛି ତାହାର ନିଦର୍ଶନ ମିଳେ ଅରୋମାଥେରାପିରୁ।
ଅପସନ୍ଦର ବାସ୍ନା ଯେମିତି ଆଖି ପଲକରେ ମୁଡ୍ ବିଗାଡିପାରେ, ଠିକ ସେମିତି ପସନ୍ଦର ସୁଗନ୍ଧି କ୍ଷଣିକରେ ମୁଡ୍ ବଦଳାଇପାରେ।
ଶୀତର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଗାଢ଼ କସ୍ତୁରୀ ସୁଗନ୍ଧ ମନ ଓ ଶରୀରରେ ଭରିଦିଏ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମାଦକତା।
ନିଜ ମନପସନ୍ଦର ସୁଗନ୍ଧି ଯେ ସବୁ ବିରକ୍ତ, ରାଗ ଓ ଅବସାଦକୁ ନିମିଷକ ମଧ୍ୟରେ ଦୂର କରିପାରେ, ତାହା ବିଜ୍ଞାନ ସମ୍ମତ ।
ଫ୍ଳୋରାଲ: ସୁବାସିତ ଫୁଲର ନିର୍ଯ୍ୟାସରୁ ତିଆରି ଏହି ସୁଗନ୍ଧି ସବୁଠାରୁ ବେଶି ଲୋକପ୍ରିୟ, ବିଶେଷ କରି ମହିଳାମାନଙ୍କର ।
ତେବେ ଅଧିକାଂଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ସହିତ ଫଳ ବା ମସଲାର ସୁଗନ୍ଧି ମିଶାଯାଇଥାଏ।
ଫ୍ଳୋରାଲ୍ ଫ୍ରାଗନାନ୍ସ ମଧ୍ୟରେ ଆସୁଛି ସିଙ୍ଗଲ ଫ୍ଳୋରାଲ ଗ୍ରୁପ ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ପାଏ ଯେ କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ।
୤ଏହା ବ୍ୟତୀତ ରହିଛି ଫ୍ଳୋରାଲ ବୁକେ, ଯେଉଁଠି ଏକାଧିକ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧର ଯୌଗିକକୁ ପରଫ୍ୟୁମ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ।
ପ୍ଳୋରାଲର ଖୁବ୍ ପାଖାପାଖି ଆସୁଛି ଗ୍ରୀନ୍ ଗ୍ରୁପ ଘାସ, ପତ୍ର, ତାଜା ଫଳର ଗନ୍ଧରେ ସୁବାସିତ ଗ୍ରୀନ ପରଫ୍ୟୁମ ପ୍ରାକୃତିକ ସତେଜତାରେ ଆଣିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ସାଇଟ୍ରସ୍: ମୁଖ୍ୟତଃ ଲେମ୍ବୁଜାତୀୟ ଫଳ (ଯେମିତିକି କମଳା, କାଗେଜି ଲେମ୍ବୁ, ଟ୍ୟାଙ୍ଗେରାଇନ୍, ଗ୍ରେପଫ୍ରୁଟ୍ ଇତ୍ୟାଦି)ର ସୁଗନ୍ଧ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ସାଇଟ୍ରସ ସୁଗନ୍ଧିରେ।
ଫ୍ରେଶ ଏବଂ ହାଲକା ସୁଗନ୍ଧି ପାଇଁ ସାଇଟ୍ରସ ସ୍ମେଲର ଲୋକପ୍ରିୟତା ଅଧିକ ଓ ଡି କୋଲନର ଭିତ୍ତି ମଧ୍ୟ ମୁଖ୍ୟତଃ ସାଇଟ୍ରସ ସ୍ମେଲ ।
ସାଇଟ୍ରସ ବ୍ୟତୀତ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫ୍ରୁଟି ସ୍ମେଲ, ଯେମିତିକି ମ୍ୟାଙ୍ଗୋ, ବ୍ଳାକ କରେଣ୍ଟ, ପିଚ୍ ଆଜିକାଲି ବେଶ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇପାରିଛି।
କସ୍ତୁରୀ, ଭ୍ୟାନିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ କାଠ, କର୍ପୂର ଏବଂ ନାନା ପ୍ରକାରର ମସଲାର ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଥାଏ ଓରିଏଣ୍ଟାଲ ପରଫ୍ୟୁମରେ ।
ପସନ୍ଦ, ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ଓ ସମୟ- ଏଇ ତିନିଟି ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖିବାକୁ ହେବ ସୁଗନ୍ଧି କିଣିଲା ବେଳେ ।
କିନ୍ତୁ କିଛିବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ପସନ୍ଦର ସୁଗନ୍ଧି ସବୁ ସମୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତି ।
ଯେମିତିକି କାନ ପଛ ପଟେ, ଗଳା ପଛ ପଟେ, ବାହୁ ସନ୍ଧିରେ, କହୁଣୀରେ ପରଫ୍ୟୁମ ସ୍ପ୍ରେ କଲେ ସୁଗନ୍ଧି ଖୁବଶିଘ୍ର ଚାରିଆଡକୁ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଜାତୀୟ ଆୟର ଗଣନା ନିମିତ୍ତ ଯେଉଁ ପ୍ରକାର ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବା ଗଣନା କରାଯିବ ତାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା କଷ୍ଟକର ।
ଯଦି ଆମେ କେବଳ ମୁଦ୍ରାରେ ପରିମାପିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବା ଗଣନା କରିବା, ତେବେ ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବା ଯାହା ମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ପରିମାପ ନ ହୁଏ, ତାହା ଜାତୀୟ ଆୟର ପରିସର ମଧ୍ୟରୁ ବାଦ ପଡ଼ିବ, ମାତ୍ର ଯଦି ଆମେ ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବାକୁ ବାଦ ନ ଦେଉ, ତାହେଲେ ଜାତୀୟ ଆୟ ବାସ୍ତବ ପରିମାଣଠାରୁ ସ୍ୱଳ୍ପତର ହେବ ।
ମାତ୍ର ଯେଉଁ ପଦ୍ଧତି ପାଇଁ ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଓ ତଥ୍ୟ ସହଜରେ ମିଳିବ ତାକୁ ହିଁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ ।
ଅର୍ଥନୀତିର କେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଜାତୀୟ ଆୟ ଅଟକଳ କରାଯିବ ତାହା ମଧ୍ୟ ବିଚାର କରିବାର ବିଷୟ ।
ଅର୍ଥନୀତିର ସାଧାରଣତଃ ତିନିଗୋଟି ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି, ଯଥା ଉପଭୋଗ, ଉତ୍ପାଦନ ଏବଂ ବଣ୍ଟନ ।
ଯଦି ଦେଶର ପ୍ରଗତିର ଅଟକଳ କରିବା ତେବେ ଉତ୍ପାଦନ ଅବସ୍ଥାରେ ଜାତୀୟ ଆୟ ଅଟକଳ କରାଯିବ ।
ଲୋକମାନଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ପରିମାପ କରିବାକୁ ହେଲେ ଜାତୀୟ ଆୟ ଉପଭୋଗ ସ୍ତରରେ ପରିମାପ କରିବାକୁ ହେବ ।
ଉପଭୋଗ, ସଞ୍ଚୟ, ନିବେଶ, ଉତ୍ପାଦନ ଏବଂ ବଣ୍ଟନ ବିଷୟରେ ଉପାତ୍ତ ର ଅଭାବ ଜାତୀୟ ଆୟ ଅଟକଳର ସର୍ବପ୍ରଥମ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ, ଭାରତରେ କୃଷି ଏବଂ କ୍ଷୁଦ୍ରଶିଳ୍ପ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଉପାତ୍ତ ସହଜରେ ମିଳେନାହିଁ ।
ଗଣନା କଲାବେଳେ ତୁଳାକୁ ଏବଂ ବସ୍ତ୍ରକୁ ଦୁଇଥର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଗଣନା କଲେ ଏହା ତୁଳାର ଦ୍ୱୈତଗଣନା ସହିତ ସମାନ ହୁଏ ।
ସ୍ଥାନାନ୍ତର ପାଉଣା ମଧ୍ୟ ଜାତୀୟ ଆୟ କଳନା କରିବା ନିମିତ୍ତ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସୃଷ୍ଟିକରେ ।
ଭିକାରୀର ଆୟ, ବୃଦ୍ଧକାଳୀନ ଭତ୍ତା ବା ଦାନ ଆଦି ଜାତୀୟ ଆୟ ଗଣନାର ପରିସରଭୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ।
କୌଣସି ଏକ ମେସିନର ପରମାୟୁ ଯଦି ୫୦ ବର୍ଷ ହୁଏ, ତେବେ ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ଅବକ୍ଷୟ ଧାରଣା କରିବା କଷ୍ଟକର ।
ପ୍ରତିଷ୍ଠାନଗୁଡ଼ିକ ମେସିନର ମୂଲ୍ୟ ଅବକ୍ଷୟରୁ ଏହାକୁ ସର୍ବପ୍ରଥମ ପରିବ୍ୟୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ କରିବା ଉଚିତ ।
ମେସିନର ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଥିବା ଯୋଗୁଁ ଏହି ମୂଲ୍ୟ ହ୍ରାସର ଅଟକଳ ଜଟିଳ ହୋଇଥାଏ ।
ବାସ୍ତବରେ ମୁଦ୍ରାମୂଲ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଫଳରେ କେବଳ ମୂଲ୍ୟ ଅବକ୍ଷୟ ନୁହେଁ, ଜାତୀୟ ଆୟ କଳନା ମଧ୍ୟ ଜଟିଳ ହୋଇଥାଏ ।
ଲୋକମାନଙ୍କ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ମନୋବୃତ୍ତି ଯୋଗୁଁ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଆୟ ଏବଂ ସଞ୍ଚୟ ବିଷୟରେ ସଠିକ ବିବରଣୀ ଦେବାକୁ ଅମଙ୍ଗ ହୁଅନ୍ତି ।
ସମୟ ସମୟରେ ସେମାନେ ଆୟ ଏବଂ ସଞ୍ଚୟ ବିଷୟରେ ଭ୍ରାନ୍ତିମୂଳକ ତଥ୍ୟ ଯୋଗାଇ ଜାତୀୟ ଆୟର ଅଟକଳକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରିଦିଅନ୍ତି ।
ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ ବେଳେ ଆୟ, ସଞ୍ଚୟ ଏବଂ ଋଣ ବିଷୟରେ ବିରକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଭୁଲ ତଥ୍ୟ ଦେଇ ଜାତୀୟ ଆୟର ଅଟକଳକୁ ଜଟିଳ କରିଥାନ୍ତି ।
ଆଧୁନିକ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଜାତୀୟ ଆୟର ଏକ ବାସ୍ତବ ଏବଂ ବ୍ୟବହାରିକ ସଂଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ମତରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ଅଟକଳ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଉତ୍ପାଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ସେବାର ଦ୍ୱୈତ ଗଣନା ନ କରି ପରିମାପ କରିଥାଏ ।
ଅନ୍ୟଭାଷାରେ କହିଲେ କୌଣସି ଏକ ବର୍ଷରେ ଉତ୍ପାଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବାର ମୂଲ୍ୟ ସମାନ ।
ଦ୍ୱିତୀୟତଃ କୌଣସି ଏକ ବର୍ଷରେ ଉତ୍ପାଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବାର ମୋଟ ମୂଲ୍ୟ ସେହି ବର୍ଷକର ଉତ୍ପାଦନର ଉପାଦାନମାନେ ଉପାର୍ଜନ କରିଥିବା ଅଧିଶେଷ ମଜୁରୀ ସୁଧ ଏବଂ ଲାଭ ସହିତ ସମାନ ।
ତୃତୀୟରେ ଲୋକମାନେ କୌଣସି ଏକ ବର୍ଷରେ ଯାହା ଆୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଅନ୍ତି ତାହା ତାଙ୍କର ମୋଟ ବ୍ୟୟ ସହିତ ସମାନ ।
ଏଠାରେ ଜାତୀୟ ଆୟ ନିଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦନ ମୂଲ୍ୟ ସହିତ ସମାନ ଏବଂ ନିଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦନ ଅଧିଶେଷ, ମଜୁରୀ, ସୁଧ ଏବଂ ଲାଭର ସମଷ୍ଟି ସହିତ ସମାନ ।
ଜାତୀୟ ଆୟକୁ କଳନା କରିବାର ଏକ ପଦ୍ଧତି ହେଲା ଉତ୍ପାଦନର ଜନସଂଖ୍ୟା ପଦ୍ଧତି , କେତେକ ଏହାକୁ ଉତ୍ପାଦକ ପଦ୍ଧତି ଏବଂ ଆଉ କେତେକ ଆକୂଳନ ପଦ୍ଧତି କୁହନ୍ତି ।
ଏହି ପଦ୍ଧତି ଅନୁଯାୟୀ କୌଣସି ଏକ ବର୍ଷର ଜାତୀୟ ଆୟ ସେହି ବର୍ଷ ଉତ୍ପାଦିତ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବାର ମୌଦ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କଲେ କଳନା କରାଯାଇ ପାରିବ ।
ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମିକ ଉତ୍ପାଦନ ସ୍ତରରେ ହୋଇଥାଏ ସେଗୁଡ଼ିକ ଗଣନା କରାଯାଏ ନାହିଁ ।
ଦ୍ୱିତୀୟରେ ରପ୍ତାନୀ ଏବଂ ଆମଦାନୀ ଦ୍ରବ୍ୟର ମୂଲ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ବିଚାରକୁ ନିଆଯିବା ଉଚିତ ।
ଯଦି ଆମଦାନୀର ମୂଲ୍ୟ ରପ୍ତାନୀ ମୂଲ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ, ତେବେ ଏହି ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଜାତୀୟ ଆୟରୁ ବିୟୋଗ କରାଯିବ ।
ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ଯଦି ରପ୍ତାନୀର ମୂଲ୍ୟ ଆମଦାନୀରୁ ଅଧିକ ହୁଏ, ତାହେଲେ ସେହି ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଜାତୀୟ ଆୟରେ ସଂଯୋଗ କରାଯିବ ।
ତୃତୀୟରେ ମୋଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦନର ମୂଲ୍ୟରୁ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟ ଅବକ୍ଷୟ ଜନିତ ପାଉଣା ବିୟୋଗ କରିବାକୁ ହେବ ।
ଜାତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିର ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ପ୍ରକାର ଅଟକଳ କରାଯାଇ ତାହାର ସମଷ୍ଟିରେ ଜାତୀୟ ଆୟ ଗଣନା କରାଯିବ ।
ନିଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦନର ସମଷ୍ଟିକୁ ଉପାଦାନ ପରିବ୍ୟୟଦ୍ୱାରା ଗୁଣନ କରି କଳନା କରାଯିବ ।
ଜାତୀୟ ଆୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ବେଳେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବାର ମୂଲ୍ୟ ବିଚାରକୁ ନିଆଯାଇଥାଏ ।
ଏହାର କାରଣ ଯେ ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ସେବା ଦେଶରେ ଉତ୍ପାଦିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବଜାରକୁ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ଆସେ ନାହିଁ ।
ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବା ଗୁଡ଼ିକ ବଜାରକୁ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ପାଇଁ ଆସେ ତାହା ଜାତୀୟ ଆୟର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ ।
ଚୋରୀ ଧନ ଓ ହିସାବ ବହିର୍ଭୂତ ମୁଦ୍ରା ବଜାରରେ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ହେଉ ନଥିବାରୁ ଜାତୀୟ ଆୟର ଅଟକଳରୁ ବାଦ ଦିଆଯାଇଥାଏ ।
ଦେଶର ଲୋକମାନଙ୍କର ବୈଦେଶିକମାନଙ୍କୁ ପରିଶୋଧ କରିବାକୁ ଥିବା ଋଣ ବା ସମ୍ପଦର ସତ୍ତ୍ୱାଧିକାର କୁ ଜାତୀୟ ଆୟରୁ ଅନ୍ତର କରାଯାଇଥାଏ ।
ମାତ୍ର ଅନେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ରହିଛି ଯାହା ବଜାରରେ କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ହେଉ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାତୀୟ ଆୟର ଗଣନାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୁଏ ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଶ୍ରମିକମାନେ ଯଦି ଶସ୍ୟ ଆକାରରେ ମୂଲ ନିଅନ୍ତି, ଉତ୍ପାଦକ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କେତେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ନିଜ ପାଇଁ ରଖନ୍ତି ଏବଂ ନିଜେ ମାଲିକ ଦେଇଥିବା ଘରର ଘରଭଡ଼ା ପ୍ରଭୃତି ଆରୋପିତ ଆୟ ଜାତୀୟ ଆୟର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୁଏ ।
ତାଙ୍କ ମତରେ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ସେବା ମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ପରିମିତ ହେବେ ତାହା ଜାତୀୟ ଆୟ ବୋଲି ପରିଗଣିତ ହେବ ।
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ପଣ୍ୟ ବିନିମୟ ହେବ ଅର୍ଥାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ପ୍ରତିବଦଳରେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ ସେଗୁଡ଼ିକ ଜାତୀୟ ଆୟ ବୋଲି ପରିଗଣିତ ହେବନାହିଁ ।
ଜନେ ସେବିକାଙ୍କ ସେବା ଜାତୀୟ ଆୟର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କାରଣ ତାଙ୍କ ସେବା ନିମିତ୍ତ ସେ ପାଉଣା ପାଆନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ସେବିକା ଜଣକ ଯଦି ଗୃହିଣୀ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କ ସେବା ଲାଗି ପାଉଣା ପାଇବେ ନାହିଁ ବା ତାଙ୍କ ସେବା ଜାତୀୟ ଆୟର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବ ନାହିଁ ।
ଦ୍ୱିତୀୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ସଂଜ୍ଞାରେ ମୁଦ୍ରା ବିନିମୟ ଯୋଗ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ କୃତ୍ରିମ ପାର୍ଥକ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପାର୍ଥକ୍ୟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏନାହିଁ ।
ଅବଶେଷରେ ଭାରତ ପରି ଦେଶରେ ଜାତୀୟ ଅର୍ଥନୀତି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ମୁଦ୍ରା ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହୋଇନାହିଁ ।
ତେଣୁ ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ମୌଦ୍ରିକ ପଦ୍ଧତି ପ୍ରଚଳନ କଲେ ପ୍ରକୃତ ଜାତୀୟ ଆୟ ସ୍ୱଳ୍ପ ହେବ ।
ଆୟର ଜନଗନନା ପଦ୍ଧତି ଦ୍ୱାରା ଜାତୀୟ ଆୟ ଦେଶର ସମସ୍ତ ମଜୁରୀ ଏବଂ ଦରମା, ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ଏବଂ ବ୍ୟବସାୟର ନିଟ ଲାଭ ଋଣର ନିଟ ସୁଧ ଏବଂ ମୋଟ ନିଟ ଅଧିଶେଷର ସମଷ୍ଟିକୁ ଗଣନା କରି ଅଟକଳ କରାଯାଇ ପାରିବ ।
ଏହି ପଦ୍ଧତି ଅନୁଯାୟୀ ବିଭିନ୍ନ ଉପାଦାନରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଆୟକୁ ସଂଯୋଗ କରି ଜାତୀୟ ଆୟ ଅଟକଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ ।
ପ୍ରଥମରେ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ଆୟ ଯଥା ବୃଦ୍ଧକାଳୀନ ଭତ୍ତା ଅଥବା ଭିକାରୀମାନଙ୍କ ଆୟ ଅଥବା କୌଣସି ପ୍ରକାର ଦାନ ଏଥିରେ ସାମିଲ କରାଯିବ ନାହିଁ ।
ଉଦ୍ୟୋକ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଲିକାନାରେ ଥିବା ଘର ବା ପୁଞ୍ଜି ଯାହା ଉତ୍ପାଦନରେ ନିବେଶିତ ହୋଇଥାଏ ତାର ଅଧିଶେଷ ଏବଂ ସୁଧ ଜାତୀୟ ଆୟରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ।
ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବା ଯାହା ମାଗଣାରେ ମିଳିପାରେ ଯଥା : ଘରଣୀଙ୍କ ସେବା ବା ନିଜ ବଗିଚାର ପନିପରିବା ମୂଲ୍ୟ ଏଠାରେ ଜାତୀୟ ଆୟ ଅଟକଳରେ ସଂଯୁକ୍ତ ହେବନାହିଁ ।
କମ୍ପାନୀମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଲାଭ ବଣ୍ଟନ ନ ହୋଇ ସଂରକ୍ଷିତ ପାଣ୍ଠିରେ ଗଚ୍ଛିତ ଥାଏ ତାହା ଜାତୀୟ ଆୟ କଳନାରେ ସଂଯୋଗ ହେବ ନାହିଁ ।
ସେ ଏଠାରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ଭିତ୍ତି ରୂପେ ସମସ୍ତ ନିଟ ଦ୍ରବ୍ୟ, ପଣ୍ୟ ଏବଂ ସେବାକୁ ବିଚାର କରିଛନ୍ତି ।
ଏଠାରେ ସେ ମୋଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦନରୁ ଅବକ୍ଷୟ ଜନିତ ପାଉଣା ଏବଂ ଜାତୀୟ ଋଣର ଅନ୍ତର କରି ବୈଦେଶିକ ନିବେଶରୁ ପ୍ରାପ୍ୟ ଆୟକୁ ସଂଯୋଗ କରିଛନ୍ତି ।
ଜାତୀୟ ଆୟ କଳନା କଲାବେଳେ କେବଳ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବାକୁ ସେ ଗନନା କରିଛନ୍ତି ।
ପ୍ରଥମରେ ମୋଟ ଉତ୍ପାଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟ, ପଣ୍ୟ ଓ ସେବାର ଅଟକଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ।
ଦ୍ୱିତୀୟତଃ ଯେଉଁ ଉତ୍ପାଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆତ୍ମ ଉପଭୋଗ ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ବିନିମୟ ହୁଏ ତାହା ବଜାରକୁ ଆସେ ନାହିଁ ।
ତାଙ୍କ ମତରେ "ଜାତୀୟ ଆୟ ଉପଭୋକ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ତ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ସେବା ଯାହାକି ତାଙ୍କର ଭୌତିକ ବା ମାନବିକ ପରିବେଶରୁ ସୃଷ୍ଟି, ତାର ସମ୍ମିଶ୍ରଣରେ ଗଠିତ ।
କୌଣସି ଏକ ବର୍ଷରେ ଗୋଟିଏ ପିଆନୋ ବା ବୀଣା କ୍ରୟ କରାଗଲେ ତାହା ଏହି ବର୍ଷର ଆୟରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସାମିଲ ନ ହୋଇ ଏଥିରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ସେବା ସହିତ ସାମିଲ ହେବା ଉଚିତ ।
ତେଣୁ କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ସେବା ଏକ ବର୍ଷରେ କ୍ରୟ ହେଲେ ସେହି ବର୍ଷରେ ଉପଭୁକ୍ତ ସେହି ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ସେବାର ଅଂଶକୁ ଜାତୀୟ ଆୟରେ ସଂଯୋଗ ହେବ ।
ପିଗୁ ମାର୍ଶାଲଙ୍କ ସଂଜ୍ଞାରେ ଥିବା ଭୁଲ ଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଶୋଧନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ।
ସେ ତାଙ୍କର ଅନବଦ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ‘କଲ୍ୟାଣର ଅର୍ଥନୀତି’ ରେ ଆୟର ସଂଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି ।
ତାଙ୍କ ମତରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ଯେଉଁ ବସ୍ତୁନିଷ୍ଠ ଅଂଶ ଏବଂ ଏହା ସହିତ ବିଦେଶରୁ ଆନୀତ ଯେଉଁ ଆୟ ମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ପରିମାପ କରାଯାଇ ପାରିବ ତାକୁ ଜାତୀୟ ଲାଭାଂଶ କୁହାଯାଏ ।
ତେଣୁ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ସେବା ମୁଦ୍ରାଦ୍ୱାରା ପରିମାପ କରାଯାଇ ପାରିବ ସେଥିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ।
ଜାତୀୟ ଆୟ ବା ଲାଭାଂଶ କହିଲେ କୌଣସି ଏକ ଦେଶରେ ଉତ୍ପାଦନର ଉପାଦକମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଉତ୍ପାଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ବା ସେବା ସମୂହକୁ ବୁଝାଏ ।
ଦେଶର ଉତ୍ପାଦିତ ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏବଂ ସେବାକୁ ମୋଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦ କୁହାଯାଏ ।
ମୋଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦରୁ ଯଦି ଅବମୂଲ୍ୟନ ଏବଂ ମାଧ୍ୟମିକ ଉତ୍ପାଦଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ତର କରାଯାଏ ତେବେ ଆମେ ନିଟ ଜାତୀୟ ଉତ୍ପାଦ ପାଇଥାଉ ।
ବ୍ୟୟ ପଦ୍ଧତି ରେ ଜାତୀୟ ଉପଭୋଗ ବ୍ୟୟ ଏବଂ ଜାତୀୟ ନିବେଶ ବ୍ୟୟର ସମଷ୍ଟିରେ ଜାତୀୟ ଆୟର ଅଟକଳ କରାଯାଏ ।
ଏହି ପଦ୍ଧତି ଅନୁଯାୟୀ ଜାତୀୟ ଆୟ ମୋଟ ଉତ୍ପାଦ, ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ଉପଭୋଗ ବ୍ୟୟ, ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ରବ୍ୟ ସେବା କ୍ରୟ, ଘରୋଇ ଜାତୀୟ ନିବେଶ ଏବଂ ନିଟ ବୈଦେଶିକ ନିବେଶରେ ବଜାର ମୂଲ୍ୟର ସମଷ୍ଟିରେ ଗଣନା କରାଯାଏ ।
ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ସୂତ୍ରରୁ ଉପଭୋଗ ଓ ସଞ୍ଚୟର ସଠିକ ପରିମାଣ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଏକ ଦୁରୂହ ବ୍ୟାପାର ।
ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି, "କୌଣସି ଦେଶରେ ଶ୍ରମ ଏବଂ ପୁଞ୍ଜି ସହ ଦେଶର ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ବଳର ସହଯୋଗରେ ବାର୍ଷିକ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପରିମିତି ଭୌତିକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସେବା ସହିତ ଯେଉଁ ଅଭୌତିକ ଦ୍ରବ୍ୟ ସମୂହ ଉତ୍ପାଦନ କରନ୍ତି ତାହା ସେହି ଦେଶର ପ୍ରକୃତ ଜାତୀୟ ଲାଭାଂଶ ବୋଲି ଧରାଯିବ ।
କୌଣସି ଏକ ଦ୍ରବ୍ୟର ବାସ୍ତବ ଉପଭୋଗ ଅଟକଳ କରିବା କଷ୍ଟ କାରଣ ଦ୍ରବ୍ୟଟି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଉପଭୋଗ କରାଯାଏ ।
ଅଧିକନ୍ତୁ ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟର ମୌଦ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟ ନିରୂପଣ ଏକ ଦୁରୂହ ବ୍ୟାପାର ।
ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉନ୍ନତି ଏବଂ ଅଗ୍ରଗତି ତାଙ୍କର ଜାତୀୟ ଆୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ।
ବେନହାମ ଙ୍କ ଭାଷାରେ - "କୌଣସି ଦେଶର ଅର୍ଥନୈତିକ ଜୀବନର ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ର ପାଇବାର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାୟ ହେଉଛି ଏହାର ଜାତୀୟ ଆୟ ଅଟକଳର ବିଶଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ।
ମାର୍ଶାଲଙ୍କ ସଂଜ୍ଞା ଉତ୍ପାଦିତ ଆୟ ଉପରେ ହୋଇଥିବାବେଳେ ପିଗୁଙ୍କ ସଂଜ୍ଞା ଉତ୍ପାଦକମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ଆୟ ଏବଂ ଫିସରଙ୍କ ସଂଜ୍ଞା ଜାତୀୟ ଉପଭୋଗ ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ।
ଗୋତିଏ ଦେଶର ଜାତୀୟ ଆୟ କଳନା କଲାବେଳେ ଅନେକ ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼େ ।
ଏହି କଳ୍ପର ସପ୍ତବିଂଶ ଯୁଗ ଅତୀତ ହୋଇ ଅଷ୍ଟାବିଂଶ ଯୁଗ ବର୍ତ୍ତମାନ ଚାଲୁଅଛି ।
ଏ କଳ୍ପରେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ, ସ୍ୱାରୋଚିଷ, ଉତ୍ତମଜ, ତାମସ, ରୈବତ ଓ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ଶେଷ ହୋଇଛି, ବର୍ତ୍ତମାନ ବୈବସ୍ୱତ ନାମକ ସପ୍ତମ ମନୁଙ୍କ ଅଧିକାର ଚଳୁଅଛି ।
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ୧୪ଜଣ ମାନସ ପୁତ୍ର ଯଥା- ସ୍ୱାୟଂଭୁବ, ସ୍ୱାରୋଚିଷ, ଉତ୍ତମ, ତାମସ, ରୈବତ, ଚାକ୍ଷୁସ, ବୈବସ୍ୱତ, ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଦକ୍ଷ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ବ୍ରହ୍ମସାବର୍ଣ୍ଣି, ଧର୍ମସାବର୍ଣ୍ଣି, ରୁଦ୍ରସାବର୍ଣ୍ଣି, ଦେବସାବର୍ଣ୍ଣି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରସାବର୍ଣ୍ଣି ।
ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ଏହି ୧୪ଜଣ ମନୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନରୁ ଜାତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଯଥାକ୍ରମେ ସୃଷ୍ଟି କର୍ମରେ ଲାଗନ୍ତି ଓ ସୃଷ୍ଟିରେ ଅଧିକାରି ହୁଅନ୍ତି ।
ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣ ମତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକଦିନ ବା ଏକରାତିର ସମୟ, ଏହା ମଣିଷମାନଙ୍କର ୪୩୨ କୋଟି ବରଷ କାଳ ।
ଓଷ୍ଟିଓପୋରୋସିସ ରୋଗରେ ସାଧାରଣ ପିକ ବୋନ ମାସ ଅପେକ୍ଷା କମ କ୍ଷୟ ଓ ସାଧାରଣ ଅସ୍ଥି କ୍ଷୟ ଅପେକ୍ଷା ବେଶୀ କ୍ଷୟ ହୁଏ ।
ଏସ୍ଟ୍ରୋଜେନ ସ୍ତର ମେନୋପଜ ବା ଋତୁବନ୍ଦ ପରେ କମିଯିବାରୁ ଅସ୍ଥି କ୍ଷୟ ହୁଏ ।
ଅନେକ ରୋଗ ଓ ଚିକିତ୍ସା ପଦ୍ଧତିରେ ଅସ୍ଥିକ୍ଷୟ ହୁଏ ଯେପରିକି ମଦ୍ୟାସକ୍ତି, ଆନୋରେକ୍ସିଆ ନର୍ଭୋସା, ହାଇପରଥାଇରଏଡିଜ୍ମ, ଉଫୋରେକଟୋମି ଓ ବୃକ୍‌କ ରୋଗ ।
ବାତଔଷଧ , କେମୋଥେରାପି, ପ୍ରୋଟୋନ ପମ୍ପ ଇନହିବିଟର, ସିଲେକ୍ଟିଭ ସେରୋଟୋନିନ ରିଅପଟେକ ଇନହିବିଟର ଓ ସ୍ଟେରଏଡ ଔଷଧ ନେଲେ ଅସ୍ଥିକ୍ଷୟ ଅଧିକ ହୁଏ ।
ଅସ୍ଥି ସାନ୍ଦ୍ରତା ବା ବୋନ ଡେନସିଟି ଯୁବ ବୟସ୍କର ୨.୫ ଏସଡି ତଳକୁ ଥିଲେ ଓଷ୍ଟିଓପୋରୋସିସ ରୋଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରାଯାଏ ।
ଓଷ୍ଟିଓପୋରୋସିସ ଏକ ରୋଗ ଯେଉଁଥିରେ ହାଡ଼ର ଶକ୍ତି କମିଯାଇ ଅଧିକ ଅସ୍ଥିଭଗ୍ନ ସମ୍ଭାବନା ରହେ ।
ଏହି ରୋଗରେ ଅସ୍ଥି ଏତେ ଦୁର୍ବଳ ହୁଏ ଯେ ସାମାନ୍ୟ ଚାପ ବା କୌଣସି ଚାପ ନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଆପେ ଆପେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ।
ଅସ୍ଥି ଭଗ୍ନ ପରେ ଦୈନନ୍ଦିନ କର୍ମ ସମ୍ପାଦନ କରିବାରେ ଅସୁବିଧା ହୁଏ କ୍ରନିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ ।
ଓଡ଼ିଆରେ ଏହି ରୋଗର ପ୍ରତିଶବ୍ଦ: ହାଡ଼ପୋରିଆ, ପୋଲା ହାଡ଼ ରୋଗ, ଛିଦ୍ରାଳ ଅସ୍ଥି ରୋଗ ।
କ୍ଷତିକାରକ ଔଷଧ ଦୂର କରି ଓ ଉପ‌ଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ଏହି ରୋଗକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରାଯାଏ ।
ଉପ‌ଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ, ବ୍ୟାୟାମ ଓ ନ ପଡ଼ିଯିବା ନିମନ୍ତେ ଚେଷ୍ଟିତ ହେଲେ ଅସ୍ଥିଭଗ୍ନ ପ୍ରତିରୋଧ କରିହେବ ।
ଜୀବନ‌ଚର୍ଯ୍ୟାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଧୁମ୍ରପାନ ନିଷେଧ ଓ ଆଲକୋହୋଲ ପାନ ବନ୍ଦ ଇତ୍ୟାଦି ବ‌ହୁତ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ପୂର୍ବରୁ ଓଷ୍ଟିଓପୋସୋସିସ ଜନିତ ଅସ୍ଥିଭଗ୍ନ ଥିଲେ ବାଇଫସଫୋନେଟ ଔଷଧ ଦେଲେ ଉପକାର ମିଳେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଓଷ୍ଟିଓପୋରୋସିସ ଥିଲେ କମ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୁଏ ।
ମାନବ ସମେତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଜୀବନ ଧାରଣ ପାଇଁ ଜଳ ଆବଶ୍ୟକ କରନ୍ତି ।
ଶରୀରର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ରାସାୟନିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଓ ରକ୍ତର ପ୍ରମୁଖ ଅଂଶ ଭାବେ କାମ କରେ ।
ପୋଷକତତ୍ତ୍ୱକୁ ପାକସ୍ଥଳୀରୁ ଶରୀରର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚାଇବାରେ ଜଳ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌ରୁ ଶରୀରକୁ ଅମ୍ଳଜାନ ପରିବହନ କରିବାରେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ସାହାଯ୍ୟ କରେ ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରକାରର ପାନୀୟରେ ଜଳ ବ୍ୟତୀତ ବାସ୍ନା, ପୋଷକତତ୍ତ୍ୱ ଯେମିତି ସର୍କରା, ଫଳ ଇତ୍ୟାଦି ଥାଏ ।
ମଣିଷ ଖାଦ୍ୟ ବିନା ସପ୍ତାହେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିପାରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଳ ବିନା ଦୁଇ ଦିନରୁ ଅଧିକ ବଞ୍ଚି ପାରିବ ନାହିଁ ।
ଜଳର ୪୦ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ବିଶେଷ ଜଳ ଘନିଭୂତ ହେଲେ ଏହାର ଆୟତନ ପାଖାପାଖି ୯% ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ।
ଗୋଟିଏ ଜଳ ଅଣୁ ୨ଟି ଉଦଜାନ ପରମାଣୁ ଓ ଗୋଟିଏ ଅମ୍ଳଜାନ ପରମାଣୁରୁ ତିଆରି ।
ଏହି ବହିରେ ସେ ହିନ୍ଦୀ, ମରାଠୀ, ସଂସ୍କୃତ, ପାଲି, ପ୍ରାକୃତ ଭାଷାରୁ ଓ ନିଜେ ତାଙ୍କର ଗସ୍ତ ସମୟରେ ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି ହିନ୍ଦୁ ସମାଜ ବିଷୟରେ ଲେଖିଥିଲେ ।
ଜାତି ପ୍ରଥା ବିଷୟରେ ଆର୍ଯ୍ୟ ସଭ୍ୟତା ପୂର୍ବରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତତ୍କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଥ୍ୟ ଦେଇ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ବହିରେ ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ ଅନୁସ୍ଠାନ ଓ ବିଧି ବିଧାନ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ ।
ଏହି ବହି ପ୍ରଥମେ ସେ ମରାଠୀ ଭାଷାରେ ଲେଖିଥିଲେ ଓ ପରେ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଅନୁବାଦ କରିଥିଲେ ।
ଏହି ବହିରେ ସେ ଚରିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରାଣ ଯୁଗର ନ ଲେଖି ଐତିହାସିକ ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ଲେଖିଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ଥିବା ଇରାୱତୀ ନ‌ଦୀ ଅନୁସାରେ ୧୯୦୫ ମସିହାରେ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରିଥିବା ଝିଅର ନାମ ଇରାବତୀ ରଖାଯାଇ ଥିଲା ।
ତାଙ୍କୁ ୭ ବର୍ଷ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ପୁଣେର ହୁଜୁର ପଗା ବୋର୍ଡିଙ୍ଗ ସ୍କୁଲକୁ ପଢ଼ିବା ନିମନ୍ତେ ପଠେଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଫର୍ଗୁସନ କଲେଜର ପ୍ରିନ୍ସିପାଲ ଆର .ପି.ପରଞ୍ଜପେଙ୍କ ଝିଅ ଶକୁନ୍ତଳା ପରଞ୍ଜପେ ତାଙ୍କର ସହପାଠିନୀ ଥିଲେ ।
ପାରିବାରିକ କାହାଣୀ ଅନୁସାରେ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କ ମାତା ଦିନେ ଇରାବତୀଙ୍କୁ ସ୍କୁଲରେ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଝିଅ କରି ଘରକୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ ଓ ପରିବାରରେ ରଖି ଥିଲେ ।
ସେଠାରେ ବିଚାରପତି ବାଳକ୍ରମ ତାଙ୍କୁ ନୃତତ୍ତ୍ୱବିଜ୍ଞାନ ସହ ପରିଚିତ କରେଇ ଥିଲେ ।
ଇରାବତୀ ସମାଜ ବିଜ୍ଞାନରେ ମୁମ୍ବାଇ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ୧୯୨୮ ମସିହାରେ ମାଷ୍ଟର ଡିଗ୍ରୀ ଓ ଜର୍ମାନୀର ବର୍ଲିନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ନୃତତ୍ତ୍ୱବିଜ୍ଞାନରେ ଡକ୍ଟରେଟ ହାସଲ କରିଥିଲେ ।
ପୁଣେର ଡେକାନ କଲେଜରେ ସେ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ସମାଜ ଓ ନୃତତ୍ତ୍ୱ ବିଜ୍ଞାନ ଡିପାର୍ଟମେଣ୍ଟର ମୂଖ୍ୟ ହୋଇ ରହିଥିଲେ ।
ନୂଆ ଦିଲ୍ଲୀରେ ୧୯୪୭ ମସିହାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଜାତୀୟ ବିଜ୍ଞାନ କଂଗ୍ରେସର ନୃତତ୍ତ୍ୱ ବିଜ୍ଞାନ ବିଭାଗର ସଭାପତି ପଦରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ତାଙ୍କ ଘର ଭାରତର ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଓ ସେ ପ୍ରଥମ ମହିଳା ନୃତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ ଥିଲେ ।
ସେତେବେଳେ ନୃତତ୍ତ୍ୱବିଜ୍ଞାନ ଓ ସମାଜ ବିଜ୍ଞାନ ଭଳି ବିଷୟ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ତୃଣମୂଳ ସ୍ତରରେ ଥିଲେ ।