polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Los refuses successius de Thomas More per acceptar los desirs del rei, provoquèron la rancuna d'Enric VIII, e Thomas More foguèt empresonant a la Torre de Londres, aprèp qu'aquel refusèt lo jurament que reconeissiá Enric VIII coma cap suprèm de la Glèisa d'Anglatèrra qu'aviá romput amb Roma.
Lo un dels senhors, Robert de Trezinis - Veire pagina 231 dels "Anals de la província & del comtat d'Enaut" - Robert de Trazegnies, senhor de Sepmeries en 1580, portava Trazegnies, en trincant al costat amb una mitat luna de sable) #participar a la Crosada, la siá pichona filha, Marianne, #fondar un Ostal destinat a las joves filhas nòblas déchues de los sieus bens e #fixar aquel establiment #que #venir l'"Ostal Sant-Anne", a Lille.
L'un des seigneurs, Robert de Trezinis - Voir page 231 des "Annales de la province & du comté de Hainaut" - Robert de Trazegnies, seigneur de Sepmeries en 1580, il portait Trazegnies, brisant au canton avec une demi lune de sable) participa à la Croisade, sa petite fille, Marianne, fonda une Maison destinée aux jeunes filles nobles déchues de leurs biens et fixa cet établissement qui devint la "Maison Sainte-Anne", à Lille.
'Quò-es le bòsc Barós e la ribèira de Bançat que pavèt una petita gòrja au desbochat de la quna s'es botat le vialatge ; a l'oèst, un planetge que permet la cultura de las cerealas d'ente podèm aveire una veguda panoramica sobre la chadena dau Puèi de la Crotz.
Es una zona de transicion anciana entre los bacins parisenc e aquitan: de lenga d'òc au segle XI, es auei de lenga d'oïl emb l'excepcion de sieis comunas limitròfas de la Nauta Vinhana; se situa tanben au limit de las zonas de cubertura tradicionau daus techs , en mai daus noms de vilatges en -ay, -y e -ac .
Caseriu De pescadors e de bateliers establís sus un dels gués en permetent de traversar lo Ardèche , St-Martin "de la Peyre" depen de Aiguèze #que lo donjon ne domina la vallée, doncas del duché de Uzès : pauc o mencion abans començament , amb lo érection del castèl del Bosquet per l'avesque de Viviers vesin.
Hameau de pêcheurs et de bateliers établis sur un des gués permettant de traverser l'Ardèche , St-Martin "de la Peyre" dépend d'Aiguèze dont le donjon domine la vallée, donc du duché d'Uzès : peu ou pas de mention avant début , avec l'érection du château du Bosquet par l'évêque de Viviers voisin.
Per l'essencial - del Ranc Pointu, sièis en amont, en las Gargamèlas, fins al vilatge - lo sieu territòri a limitat al miègjorn pel riu #qu'a donat lo sieu nom al departament l'an 1793 e #que marca a aquel nivèl la frontièra amb lo Gard e amb la municipalitat de Aiguèze.
Mas, al contrari de l'ondada, lo tsunami provòca una oscillacion de l'aiga tanben a la superfícia (un objècte flotant es animat d'un movement elliptic al passatge, vejatz lo punt roge al naut sus la Fig. 2) que'n prigondor (l'aiga es animada d'una oscillacion orizontala dins lo sens de la propagacion de l'onda, vejatz lo punt roge al bas sus la Fig. 2).
Es pas solament la nautor del tsunami que ne fa sa fòrça de destruccion, mas subretot la durada de la levada del nivèl de l'aiga e la quantitat d'aiga desplaçada pendent son passatge: se d'èrsas de qualques mètres de naut fins a una desena de mètres, son fòrça sus las còstas de l'ocean Pacific, transpòrtan pas pro d'energia per dintrar luènh dins las tèrras.
Aquò se passa quand lo tèrratremol es important, d'una magnitud de 6,3 (valor minimala segon los catalògs de tsunamis disponibles: NOAA, catalòg de Novossibirsk, etc) o mai, quand lo nivèl del fons oceanic lo long d'una falha baissa o lèva lèu , pendent un emboden sosmarin o costièr o pendent l'impacte d'un meteorit.
Aquò permet de dreiçar un tablèu generau mai laissa quauqueis incoeréncias indicant una difusion en Oganda vèrs avC, en Malàisia vèrs avC, dins la vau d'Indus vèrs avC, dins l'Illa de Pascas vèrs 1200 avC, en Índia vèrs 600 avC, en Laos vèrs 500 avC e en Orient Mejan vèrs 300 apC.
Als començaments del periòde gallo-romaine, del temps que Jules César penava a pacifier lo nòrd de la Gaule, lo territòri de l'actuala municipalitat de Thiennes a fach l'objècte d'una atencion tota particulara doncas qu'aiçò èra lo luòc de embarquement sus la Lys e #qu'a beneficiat per encobrir del bastiment d'una via romaine, #que la connècta dirèctament a Cassel, #que semblava èsser un dels dos centres névralgiques de la region .
Aux débuts de la période gallo-romaine, alors que Jules César peinait à pacifier le nord de la Gaule, le territoire de l'actuelle commune de Thiennes a fait l'objet d'une attention toute particulière puisque c'était le lieu d'embarquement sur la Lys et qu'elle a bénéficié pour cela de la construction d'une voie romaine, qui la relie directement à Cassel, qui semblait être un des deux centres névralgiques de la région .
La municipalitat a beneficiat tanben de la preséncia prèpa de la bòsc reial de contunh domaniale de Nieppe, #qu'es la una dels fòrça escasses bòsques en empenhent sus sòls limoneux rics, e en avent survécu als défrichements del Neolític, del periòde gallo-romaine e dels periòdes medievales e postérieures #qu'an seguit .
Hormis Grand bourg e pichon bourg pel centre del pòble, acronymes utilizats encara uèi, se pòt citar : los Ramoniers, ont se fabricava problement dels voguem, balais compausats de fêtus de palhas sertis a la extremitat d'una branca ; los Sars e Louviers ont devián roder los lops del bòsc de Flines ; lo Molinel, sens dobte nom a causa de de pichons molins #que lor caliá coronar las immeditaeses de la plana de Beeland ; de contunh la Picterie, lo Brun, lo Houssoye, èca.
Sus una gravure de la , a l'ora d'ara conservada a la municipalité de Brusselles, se pòt veire tres monuments significatius : una glèisa a doas nefs, la capèla de las fèbres #qu'es un luòc de pelegrinatge en remontant a la nautor Mièja-Age, e una gròssa bastissa sens dobte de granja près de #que mai tardivement #èsser édifié un molin, probablament a gra, coma se'n trobava de nombrós a l'epòca, sus una butte #que n'a #èsser arasée i a a penas trenta ans, e #que se situava sus la rota entre Coutiches e Auchy.
Hormis grand bourg et petit bourg pour le centre du village, acronymes utilisés encore aujourd'hui, on peut citer : les Ramoniers, où on fabriquait problement des ramons, balais composés de fêtus de pailles sertis à l'extrémité d'une branche ; les Sars et Louviers où devaient roder les loups du bois de Flines ; le Molinel, sans doute nom dû à de petits moulins qui devaient couronner les abords de la plaine de Beeland ; puis la Picterie, le Bru, l'Houssoye, etc.
Sur une gravure du , actuellement conservée à la municipalité de Bruxelles, on peut voir trois monuments significatifs : une église à deux nefs, la chapelle des fièvres qui est un lieu de pèlerinage remontant au haut Moyen-Age, et un gros bâtiment sans doute de ferme près duquel plus tardivement fut édifié un moulin, probablement à grain, comme on en trouvait de nombreux à l'époque, sur une butte qui a été arasée il y a à peine trente ans, et qui se situait sur la route entre Coutiches et Auchy.
Pasmens, completèt aquela representacion per un ensemble d'otís coërents li permetent de mòstrar l'estenduda de sei capacitats e de sei poders : Bulletin de la Grande Armée per descriure sei campanhas militaras, chausida de simbòls inspirats per Roma o Juli Cesar (agla, victòrias militaras, creacion d'unitats militaras d'elèit, etc.), doctrina politica e utilizacion de l'aparelh estatau per contraròtlar o reprimir l'oposicion .
Lo caractèr marcant ritual e simbolic del teatre oriental es que dona un ròtle a la musica e a la dança fòrça superior a aquel de l'occidental, es parièr al Japon, amb lo desvolopament del teatre Nó emergit al sègle XV, qu'evoluiguèt dos sègles mai tard cap al o kabuki , lo pus popular, e basat subretot sus la capacitat dels interprèts, e sus la mobilizacion del sentiments abans l'èime.
Predominant mas pas lo tot: en primièr luòc, lo tèxte esgota pas lo fach teatral, perque una òbra dramatica es pas teatre fins que siá representada, aquò implica un minimum d'elements de performança; en segond luòc, fòrça formas dramaticas arcaïcas e tanben d'espectacles modèrnes utilizan pas ges de paraula o la subordenan a d'elements coma la mimica, l'expression del còrs, la dança, la musica, l'expression scenica.
E foguèt solament aprèp la Renaissença e, subretot, pendent los sègles XVII e XVIII, que la scenografia comencèt de se melhorar, mercé al perfeccionament de la perspectiva picturicala, que permetèt de donar aparéncia melhora de prigondor a la decoracion, e tanben al desvolopament de la maquinariá teatrala.
Dins lo teatre grèc se representavan dos tipes d'òbras: la tragedia, òbra dramatica de la fin malastrada que tractava dels tèmas de las legendas eroïcas, e la comèdia satirica, que criticava umoristicament los politics e las òbras e avián recors a una mimica iniciada per un còr de satirs, e comèdias qu'avián per subjècte la vida quotidiana; totas èran escrichas en vèrses e utilizavan de masques.
La majoritat dels estudis considèran que las originas del teatre se devon cercar dins l'evolucion dels rituals magics ligats a la caça, coma las pinturas rupèstras, o la culhida agricòla que, a partir de l'introduccion de la musica e de la dança, arribam en de vertadièras ceremonias dramaticas ont se rend lo culte als dieus e s'exprimissian los principis esperitals de la comunitat.
La majoritat dels grands dramaturgs de totes los temps, dels classics grècs a l'anglés William Shakespeare, lo francés Molière, l'espanhòl Pedro Calderón de la Barca o l'alemand Bertolt Brecht, basan sas creacions sus la coneissença dirècta e prigonda de las ressorsas scenicas e d'interpretacion e d'una utilizacion senada de sas possibilitats.
Dins lo teatre occidental classic, per exemple los grands actors, los , tendián a far enfaticas las emocions amb la tòca de metre en evidéncia lo contengut de l'òbra, dins la comèdia de l'art l'interprèt jogava d'èime; los actors japoneses kabuki, utilizan de còdes determinats per exprimir los estats d'arma per mejan de gèstes simbolics, de granda subtilitat o volontàriament exagerats.
En novembre 1918, demorava pas gaireben mai res del pòble, #qu'après una fasa de « désobusage » (enlèvement e destruccion, neutralisation o exportacion de las munitions pas-espetadas)e un classament dins zòna roja en rason de la gravitat dels sequèlas daissadas per la guèrra a fach l'objècte d'una longa reconstruction.
La pichona torre redonda sens duberturas a l'angle sud-oèst del campanar es una torre de senhal que s'enclusís dins un alinhament que va de Mont Naut, la Puèg d'Ajonc, e puèi a Vilasiscle, Puègsiuran, Castèlnòu d'Arri e arriba sul sit de Vièlha Tolosa ocupada pels Tectosages al sègle III ab.
L'exemple del títol de la pèça sul retorn d'Orestes es parlant: alara qu'Esquil met en abans lo còr , la sòrre d'Orestes passa al primièr plan per Sofòcles: la tragedia pren lo nom de l'eroïna, Electra, e los eròis coma ela donan lor nom a totas las pèças conservadas de Sofòcles, levat una .
Pendent l'Ancian Regime, Le Casterar, dit en francés Le Castéra , « Le Castéra, Pradère e Larmont », èra de l'eleccion de Ribèra-Verdun, doncas de la província de Gasconha, de la generalitat d'Aush, de l'archidiocèsi de Tolosa, de la senescaucia de Tolosa.
Per lu duodecimans, la branca mai importanta en tèrmes demografics, li a 5 principis liats a la cresença (lo monoteïsme, la justícia de Dieu, lo principi de l'existença dei profetas, lo principi de l'imamat e lo principi dau jutjament darrier) e 10 liats a la practica (lo respècte de la jurisprudença, la purificacion per li ablucions, li cinc preguieras quotidiani, lo dejuni de ramadan, lo pelegrinatge, la zakat, l'impòst sus la fortuna, lo jihad, l'ordonançament dau ben e l'interdiccion dau mau e la lealtat a l'Ostal de Maomet).
Foguèt puèi enviat per Jaume II coma ambaissador a París, ont s'i faguèt una reputacion considerabla; pasmens sas idèas sus la venguda de l'antecrist l'expausèron a l'enemistat del clergat e, condemnat per l'Universitat de la Sorbonne foguèt forçat de fugir l'inquisicion.
En relacion amb la glèisa del pòble e segon un escrit de Georges Cònsol : una convencion del 14 de julhet de 1619 a intervengut entre Guillaume Jacqmain, fiscal de la glèisa Santa-Laurent de Liessies e los abitants e d'òmes de lei de Eppe-Sauvatja per la cession de l'autar, en l'objectiu d'aumentar la glèisa paroissiale tròp pichona.
Aquela cession i aguèt consentit moyennant 800 libres, que lo Monastèri #donar a la Comunitat de Eppe-Sauvatja, per l'ajudar en lo bastiment del nòu autar a la carga per aquela comunitat de la manténer a perpétuité" . La campana a #èsser installada en 1700. Se sonava "Caroline de Etroeungt" e #aver per pairin e mairia los esposes Polchet, senhors de Nahau en residint a Voyaux".
En relacion amb aquela indústria, Senhor Emile Dony escriu : « Sembla establit #qu'es en la part la mai retrocedida de la dintre Sambre e Meuse, dins lo país de Chimay e podèm apondre la longitud del cors de la Helpe màger fins Liessies, que la sidérurgie bèlga e aquela del Nòrd de la França #trobar lo sieu berceau ».
Per en un autre luòc, André Lequeux escrich : « Los forges aicí-dessus aurián la siá origina istorica en las cartas brevets de Charles de Croy en 1515 o 1519. Pensa #que ja abans aquela data, qualques unas d'aquelas forgis existissián, mas que per continuament d'aquelas cartas brevets, #prene una estenduda considerabla ».
Lo meteis autor escriu encara : « Las indústrias del fèrre e del bòsc son sœurs bessonas en los sieus començaments mai alunhats. La mai anciana forja en la nòstra region remonta al periòde celtique. #Èsser florissante a l'epòca romaine. #Contunhar pendent lo periòde carolingienne e pendent la mièja-edat. Aquela de Liessies es ja citada l'an 600 ».
Concernant l'église du village et selon un écrit de Georges Maire : une convention du 14 juillet 1619 est intervenue entre Guillaume Jacqmain, procureur de l'église Saint-Laurent de Liessies et les habitants et hommes de loi d'Eppe-Sauvage pour la cession de l'autel, dans le but d'augmenter l'église paroissiale trop petite.
Cette cession fut consentie moyennant 800 livres, que le Monastère donna à la Communauté d'Eppe-Sauvage, pour l'aider dans la construction du nouvel autel à la charge par cette communauté de l'entretenir à perpétuité" . La cloche a été installée en 1700. Elle s'appelait "Caroline d'Etroeungt" et eut pour parrain et marraine les époux Polchet, seigneurs de Nahau résidant à Voyaux".
Concernant cette industrie, Monsieur Emile Dony écrit : « Il semble établi que c'est dans la partie la plus reculée de l'entre Sambre et Meuse, dans le pays de Chimay et nous pouvons ajouter le long du cours de la Helpe majeure jusque Liessies, que la sidérurgie belge et celle du Nord de la France trouva son berceau ».
Los jutges de Roan #aprofechar d'aquela évasion mancada per l'acusar d'aver-i volgut suïcidar-se Detloacte d'acusacion, en lo sieu article VII, a de besonh : As dicha #que i aviá volontàriament e de lo tieu plen gré, sautat del torn de Beaurevoir, afectuos melhor morir que d'èsser mesa a las mans dels Angleses e que de viure après la destruccion de Compenha, e #que, malgrat la defensa que te n'avián facha santa Catherine e santa Marguerite, i aviá pas pogudas t'empedir de te precipitar.
La siá curació #èsser, dicha-se, erigida l'an 784, las collateurs n'èran en principi los religioses del monastèri de Hautmont, de contunh aqueles del abbaye Sant-André, del Cateau e en 1183 la collation #tornar al Abbaye de Hautmont, #que la #gardar fins a la Revolucion, en 1789.
I arretrobam los grans « tipes » locaus, que Verdièr avè dijara mis en scèna, e que Gric de Prat tornarà emplegar a la debuta dau sègle XX : petits paisans medoquins, obrèirs de la vinha, artisans, costejant los « Bordalés », encontrats ací, los que damòran a Bordèu dont parlan francés.
Es tanben dens la Gironda dau dimeishe que pareisherà, a la prima de l’annada 1871, lo roman-fulheton inacabat Caoufrès, que raconta l’istòria d’un mobil (membre de la Garda Nacionau Mobila, sordats de resèrva o reformats de la conscripcion, encargats, en temps de guèrra, de defénder vilas, plaças fòrtas o frontèiras end' ajudar l’armada activa).
Teodòr creishut dens aquesta corona maresquèira bordalesa, qu’èra pas encara coma anueit la banlèga : Lo Boscat, Bruges, Blancafòrt, Eisinas, Merinhac, Lo Telhan, Lo Halhan… Tot aceste parçan èra encara dehet mercat per la ruralitat, e las activitat èran meitot agricòus : vinha, eslevatge de brètas, entad apasturar Bordèu en lèit, agricultura maresquèira, assegurada per petits casalèirs.
Edoard Bourciez, professor a la Facultat de Letras de Bordèu, nos dit que vengut tipograf au jornau La Gironda, organ de premsa republican fòrt engatjat, e fòrt mau vist dau regim imperiau, que son gestionari èra l’estampaire Gonolhó, e son cap-redactor lo célèbre opausant a l’Empèri Andriu Lavertujon.
En parallèl a l'esplendor viscuda per la tradicion dels trobadors en occitan (en part tributària de l'òbra elaborada per d'autors catalans coma Guillem de Berguedà, Cerverí de Girona, Berenguer de Palol, Guilhèm de Cabestanh o Guerau de Cabrera) nos cal plaçar lo desvolopament de la pròsa sus istòria.
Tal periòde atenguèt sa qualitat maximala mercé a l'òbra lirica d'un dels poètas mai excellentes de la literatura catalana: Ausiàs March; amassa amb lo prètzfach de Joanot Martorell e la siá òbra principala en Tirant lo Blanch, considerada en granda mesura un preambul del roman europèu modèrne.
D'autra banda, cal allegar a la qualitat de l'òbra elaborada per autors anteriorament faches allusion; Joan Roís de Corella, per exemple, foguèt un umanista notable qu'escriguèt d'òbras de caractèr religiós, profà e filosofic, qu'òm voldriá entre el destacar l'importància de sa Tragèdia de Caldesa, brèva descripcion en pròsa referent a una relacion amorosa.
Dins tanben de la la narrativa istorica, cal remarcar las cronicas de Pere Miquel Carbonell, Pere Antoni Beuter e Joan Binimelis, e lo roman, representada per L'espill de la vida religiosa, òbra anonima publicada lo 1515, atribuida per qualqu'uns a Miquel Comalada, amb influéncias de Ramon Llull e reformistas qu'atenhián una vertadièra projeccion europèa.
Aital compresa, se dividís en tres grands periòdes: l'esplendor medievala, la Decadéncia (ont per motius politics e per encausa de l'esplendor del Sègle d'Aur espanhòl demesiguèt l'usatge del catalan coma lenga de cultura) e la literatura contemporanèa (que mercé a l'ambicion del programa de la Renaissença lo catalan reüssiguèt nòvament un lengatge bon per la creacion culturala).
D'autra banda, lo umanisme influiguèt clarament sus la trajectòria d'escrivans posteriors a Bernat Mètge: Andreu Febrer , Pere March, Jaume Gassull, Bernat Fenollar, Bernat Hug de Rocabertí o Pere Torroella (qualqu'uns d'eles apertenentas a la generacion del Sègle d'aur valencian) entre fòrça d'autras demòstran mencionada afirmacion.
La problematica que causèt la mòrt del rei Martí I lo 1410 (procès que se culminèt lo 1412 amb lo polemic Compromís de Casp), amassa amb la Guèrra Civila qu'afectèt lo Principat a mejans del sègle XV, propicièron lo traslat del nuclèu intellectual de Catalonha a Valéncia.
Dins lei país de tradicion democratica, se pòu observar de partits « constituents » que fan generalament partida dau sistèma politic en plaça, coma lei dos grands partits estatsunidencs, de partits « programatics » que s'interessan principalament a la politica e ai resultats obtenguts e de partits « responsables », coma lei grands partits europèus, que cumular lei ròtles constituent e programatic.
On peut lire dans une statistique de 1832 : « il existe à Trith sept fosses à charbon des mines d'Anzin et… un établissement considérable contenant des forges et laminoirs à l'anglaise, où l'on étire les fers; plus une fonderie où l'on coule des pièces en fonte du poids de 12 à 15 000 livres. » Cet établissement avait été créé en 1823.
Se pòt legir en una estatistica de 1832 : « existís a Trith sèt fòssas a carbon de las minas de Anzin e… un establiment considerable en contenent forgis e laminoirs a l'anglesa, ont se étire las fèrres; mai una fonderie ont se flueix de pèças en fonte del pes de 12 a 15 000 libres. » Aquel establiment i aviá #èsser creat en 1823.
L’aeropòrt foguèt administrat per la Cambra del Comèrci e de l'Industria de Tolosa dins lo quadre d’una convencion de concession consentida per l’Estat fins a 2008 e denonciada lo 27 de març de 2007 amb la creacion de la SA Aeropòrt Tolosa-Blanhac, que la CCI n'es accionària.
Eiretiera dau sentiment d'apartenància a una comunautat exprimit per mai d'un èsser uman durant l'istòria, es aparegut a partir de la fin de l'Edat Mejana amb l'establiment de liames dirèctes entre lo sobeiran, pauc a pauc remplaçat per l'Estat, e cada individú d'una comunautat donada.
Aquelas sasons son pas totjorn a la meteissa plaça dins lo cors de l'annada, e quand, par exemple, los chineses o los cèltas metèron l'estiu de mai a julhet duel calendièr gregorian, lo solstici d'estiu, jorn pus long essent mai o mens al mitan, dins lo calendièr modèrne europèu, l'estiu comença amb lo solstici d'estiu.
Amb lo plànol d'urbanisme elaborat en los ans 1980, se viu s'elevar en la part sud-es del vilatge divèrs residéncias : Clos dels Encants , Las Châtaigniers, Merisiers, Square Noël Auquiert (a la memòria d'un jove òme de la Longueville aucit en lo moment de la guèrra d'Algèria), #que i aviá precedit la residéncia Las Cytises, carrièra de Monds.
Avec le plan d'urbanisme élaboré dans les années 1980, on vit s'élever dans la partie sud-est du village plusieurs résidences : Clos des Charmes , Les Châtaigniers, Merisiers, Square Noël Auquiert (à la mémoire d'un jeune homme de La Longueville tué lors de la guerre d'Algérie), qu'avait précédé la résidence Les Cytises, rue de Mons.
Aquela municipalitat a limitat al nòrd pels terroirs de CLERMONT, CHAOURSE e LA VILA-A LOS-BÒSQUES ; a l'èst per aquel de DIZY-LO-GRÒS ; al sud per aquel de LAPPION ; al sud-oèst e oèst per aquel de Ste-PRÒVA ; al nòrd-oèst per aquel de BUCY-LOS-PIERREPONT.
Lo Bon-Ostal de las Ladres èra un espital #que #retre de grands servicis a la XIII e sègle ; en 1239 , Walterus , evoca de Virar , #far un pagament #qu'establís que los fraires e sœurs d'aquel ostal aurián a demorar separats lo un de l'autre , e que los fraires a lo- bramen guarís dels òmes malauts, e la sœurs de las femnas e filhas, #çò que i aguèt aprovat per la Comtesse Jeanne.
La Bonne-Maison des Ladres était un hôpital qui rendit de grands services au XIII e siècle ; en 1239 , Walterus , évoque de Tournai , fit un règlement qui établit que les frères et sœurs de cette maison auraient à demeurer séparés l'un de l'autre , et que les frères au- raient soin des hommes malades, et les sœurs des femmes et filles, ce qui fut approuvé par la Comtesse Jeanne.
Pendent los ans 1970, fòrça Estats anèron fins a refusar de se presentat a la CIJ ; d'autres retirèron lor declaracion facultativa de jurisdiccion obligatòria aprèp de decisions que lor èran estadas desfavorablas (França en 1974 aprèp Ensags nuclears e los Estats Units d'America en 1986 aprèp las Activitats militaras e paramilitaras en Nicaragua e contra aquel meteis).
Sasida pel Secretari General de las Nacions Unidas, Javier Pérez de Cuellar, la Cort se prononcièt lo 15 de decembre de 1989, sul litigi qu'opausava l'Organizacion de las Nacions Unidas al Govèrn romanés concernissent lo Raportaire Especial de l'ONU sus los Dreches de l'Òme, Dumitru Mazilu.
La Cort Internacionala de Justícia , que son sèti es a L'Aia , es establida per l'article 92 de la Carta de las Nacions Unidas : « La Cort Internacionala de Justícia constituís l'organ justiciari principal de las Nacions Unidas. Fonciona en conformitat a un Estatut establit sus la basa de l'Estatut de la Cort Permanenta de Justícia Internacionala e annexat a la presenta Carta que ne fa partida integranta. »
Aquel nom de Aubi vendriá de la familha de St Aubin de #Dotar; lo primièr conegut es Guy en 1161 de contunh Wauthier los sieus fils, Barthélémy e fin finala Alaume #Çò qu'es interpel·lant, es qu'aquela familha portava las armas de las Wavrin rotas d'una banda enquadernant sul tot #que son las armas de las Wavrin-Wazier.