polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
quan Rodrigo, un patge, e arriba entà anonciar l'arribada d'un : " gròs peplat, / D'aquels forrupa-bròl qu'après lecan lo plat, / Qu'a lo gipon fòrt lartge e de grandas tassetas, / Damb la barba a pauc près coma unos espincetas, / Aquel dròlle, que tira un pauc sul trufandèr, / Que non monta qu'un ase e se ditz l'escudèr / D'un errant chibalièr qu'el noma Don Trichòte " (scena
Era que respond : "S'a l'auna del vailet òm mesura lo mèste, / Qu'el siá tan avisat coma lo servitor, / Cresètz que Don Quichòta es quauque gran doctor. / Car n'es pas bon, lo conte, e dit de polits tèrmes ? / Que j'embarri son ase ! . Anatz, sòt pica vèrmes, " Ua disputa violenta entre ambs que segueish dab arcasts de Don Quichòta de cap au son escudèr ; totun lo comte que da la rason a Sancho qui's hica a condar las soas hèitas e las deu son mèste.
La Duquessa qu'assegura Sancho qu'òm s'ocupa plan de son ase e que'u domanda se çò que lejó dens lo libe suber l'episòdi de la Sierra Morena on lo bandolèr Gines de Passamonte e ensagè de panar lo son ase b'ei plan vertadèr ; deu lor costat, lo Duc e Don Quichòte que devisan de chivaus e, de segur, de Rocinante .
Còp sec, Fernan deguisat en Apuleo que pren la plaça de l'as de Sancho : "Lo Duc : Olà ! Sancho, l'amic ! Qui menatz vos aquí ? / Sancho : Qui ? Mon ase, senhor. Non lo vesetz pas ? / Lo Duc : Qui ? / Sancho : Mon borricòt estacat. / Lo Duc : Vos rebusatz, jo cresi ! / Sancho : Nòtra Dama del Puei ! Qu'es açò que jo vesi ? Un òme al lòc d'un ase ! Acò's un enchantur. / Apuleo : Jo soi, mossur mon mèstre, un ancien oratur. / Sancho : Un oratur, mon ase ! / Apuleo : E de la bona estofo".
Fernan qu'ensaja de convénçer Sancho adara de'u portar com s'eth e hosse l'aso ; alavetz òm audeish un gran brut, e, de paur, Sancho que's precipita devath la rauba de la Duquessa ; Diègue, deguisat en diable, que's dit mandat per Merlin en recercar Don Quichòte .
Òm pòt totun soslinhar la convergéncia enter la figura de Don Quichòte e lo prototipe deu Matamore gascon (present, enter autes, dens L'Illusion Comica de Pierre Corneille) a maugrat qu'aquiu l'occitan e sia au medish temps la lenga vulgara de Sancho e tanben la lenga casta deus Ducs qui's trufan d'eth.
Ua de las originalitats deu dusau tòm de Don Quichòte (escrivut quauques annadas après lo succès internacionau deu purmèr), qu'ei que los personatges qu'an lejut lo purmèr libe e que coneishen e reconeishen Don Quichòte e Sancho Pança (que's tracta d'ua mena d'autoreferencialitat deu tèxte, sovent qualificat de "purmèr roman deus temps modèrnes").
La soa intriga qu'ei basada suber l'episòdi deus Ducs dens lo dusau tòm deu Don Quichòte de l'escrivan espanhòu Miguel de Cervantes, e a maugrat de quauques adaptacions occitana (jòcs de mot per exemple qui adaptan a l'occitan lo lengatge familiar e popular deu personatge de Sancho Pança), que segueish de près lo tèxte castelhan en i bèth putzar los arguments de cada scena.
Maruelh (atestacions Maroll en 1109, Maroill en 1151, Marolium, en latin, au segle XIII, Mareul-Neuf (per opposicion a Vielh Maruelh, Mareuil-sur-Belle au segle XIX) ven d'un tipe gallés plan productiu : *maro, « grand » e *ialon, « champ, esclarziera, estenduda descoberta, luòc desboijat, donc vilatge » .
Dauzat e Rostaing postulan, « benlèu », un nom de persona germanic Adarus o Asthar, emb lo sufixe germanic -ing e l'aglutinacion de la preposicion in , Tanet e Hordé i vesen lo nom de persona germanic « que seriá » Natatlingus e lo site de las comunas de Dordonha supausa, emb prudéncia, Natalingus, nom gallo-roman de persona.
Rasac vendriá d'un nom germanic d'òme Radacus d'un nom latin d'òme Rasius, Ratius, o dau mot gallic ratis, « faugiera » (Dauzat e Rostaing; Delamarre, solament per la propietat de las faugieras), o d'un nom « galloroman » Rhetius , emb lo sufixe -acum , latinizacion dau sufixe celtic -acon.
La Fronda deus princes, qu’avó arreboms dinc a Banòs : « Lo 7 de mai de 1653, los cavalèr deu Balthasar que son anats a Doasit e qu’an hicat lo huec a la maison de Galipau e qu’an hèit grans domaus dens aquesta maison ; qu’an desconhat mòbles e panat mairam . Que hasón tanbenh grans domaus au vesiatge de la còsta d’Aulèrs e a la maison deu Puch e en Banòs, e en Montaut, e se n’an miat monde presonèrs, tant de Doasit com Banòs e Montaut, dotze òmis »
Trencat : au 1èr d’asur au ciclista de carnacion vestit d’un malhòt d’aur e d’ua culòta de sable, cauçat d’argent e encaperat d’ua casqueta de gulas, suu son velò d’argent de la sèra de sable garrapant sus la linha de particion ; au 2au de sinòple au putz de l’endret d’aur dab la soa arròda de sable brocant.
Au jorn de uei n’i a pas mei nat arriu suu territòri de Sent Gironç, mes que se n’i ved un, sus cartas deu miei deu sègle XIX, qui traucava dempuish lo nòrd de la comuna dinc a l’estanh de Talhan, puish, dinc a l’estanh de Lon , en tot seguir lo limit èst de l’avançada de las dunas modèrnas.
Las fòrmas ancianas que son Sancta Maria de Lit aus sègles XI-XII, Noste-donne de Lit o -de Lito, en 1515, Lict , Lit , Let , Le Lict , Lit (mapas deu començament deu sègle XVIII, de 1714 e de 1733; Sanctus Vincentius de Mixa, en latin, aus sègles XI e XII, Missa, en latin, Mixe (mapas deu sègle XVII, shens data, de 1638, deu començament deu sègle XVIII, de 1714 e de 1733) .
Aquò's pas una dificultat terribla d'explicar lo passatge dau femenin au masculin dins lo nom Los Grauges : i a benlèu l'influéncia analogica dau mot greuge e, pus probabla, dins un oèst occitan que fai sovent daus gentilicis sens sufixe, la confusion dau nom dau vilatge emb lo daus abitants : los Grauges son « los abitants de Las Graujas », e après, aquò's lo vilatge que ven entau Los Grauges.
Per grauj-, si aquò's aquò que fau cerchar, justament, pas luenh de la comuna, lo microtoponime La Grauge abonda : un sòu farrós a Sofrinhac , que fai pensar a la color de quauques lauradís aus Grauges, un nom a Magnac-Lavalette-Villars , una charriera a Ruelle-sur-Touvre, Les Grandes Grauges a Aidon .
Las atestacions ancianas, contradictòrias (Monasterium de Grangis au sègle XIII, Grangii en 1342, Granges, en francés, en 1551 e 1555, Croix des Goulges, en francés, en 1551, per la granda crotz dau cementèri, Les Grauzes en 1740), fan supausar una maissanta lectura d'un nom que deviá èsser Las Granjas .
Aqueth darrèr que domanda a Dorante de'us deishar e que hè entrar Pridamant dehens la soa espelunga on endevina de tira la rason de la soa vienguda ; que l'aconorta dab la nava de que Clindor qu'ei tostemps viu mes en tot l'assabentar que non vòu pas estar tornat trobar.
Las fòrmas ancianas son Parochia de Lagulac en 1219, Lagulhacum, en latin, en 1289, Lenguilhacum, en latin, en 1350, Léguilhac au segle XVI, L'Aiguillat de Lauche en 1596, Le Guillac, fon de Lauche (i a un vilatge escrit sus la mapa la Font de l'Auche, a l'est-nòrd-est dau borg, après La Faia, a la naissença d'un pitit afluent d'Eila, aura sens nom).
Segon Dauzat, seriá benleu lo nom latin d'òme Aculius, acompanhat posteriorament d'un article que s'aglutinet au nom, segon Chantal Tanet e Tristan Hordé, seriá *Aculius, derivat dau chafre latin Aculeo, « l'agulhada », o Luculleus, varianta de Lucullus, puei atraccion dau mot occitan agulha, segon lo site de las comunas de Dordonha, seriá lo nom latin Aquilius, emb l'atraccion d'« agulha ».
Aucha vendriá d'un mot gallic *olca, « terras lauradissas »; los autors disen pas un moment, maugrat la Font de l'Auche, font d'un pitit riu, que l'Aucha es probablament lo nom, aura perdut, d'aqueu pitit afluent d'Eila; i a un riu, afluent de Drona, nommat l'Euche en francés .
La fòrma Emelius es inferida probablament de l'evolucion normala de Æ- latin e de l' i brèu tonic d' Æmĭlĭus; permet d'explicar de las variantas coma Melhac; farriá donc qu'un ancian *Melhac, emb -e-, aguesse passat a Milhac, emb -i-, çò qu'es pas impossible; mas l'escriba de la data tant anciana de 856, qu'a pas coneissut Æmiliacum, auriá normalament escrit *Meliacum, çò que rend un pauc improbabla l'ipotèsi d' Emelius.
Lo nom balança entre Salanhac e Salinhac (encara en 1793, lo nom èra oficialament Salagnac, puèi venguèt Salignac), mas puslèu que d'imaginar una influéncia del nom latin Sallinius o del vilatge de Salinhac , cal explicar la tendéncia a prononciar Salinhac per una dissimilacion, fenomèn banal en occitan quand un nom de luòc a tres vocalas semblablas.
Dieu done a mi gratia et sia en son plaser che fassa principi he fin de aquest compendion de abaco de art de arithmeticha he semblantment dels exemples de jeumetria contenguts en los presents sequents capitols, losquals tracteray sub brevibus tant coma a mi sera possible, per che los citadins de la Ciutat de Nisa son subtils e speculatieus en ogni causa et specialment de la dichas arts.
Per Dauzat, seriá per exemple lo nom germanic de persona Banno e lo gallic -ialo-, « camp, esclarièra » ; per Tanet e Hordé, lo gallic *banno, « bana, còrna » o lo nom germanic de persona Banno, segut del gallic -*ialo, en primièr « espaci descobèrt, esclarièra, partida desboigada », puèi sufixe .
Sent P rdo ven dau nom de Pardulphus, latinizacion dau nom germanic Pard-wulf o Bard-wulf, que correspond a un ermita garit miraculosament de la 'vuglessa, puei que venguet abat de Garait ; a tombat sistematicament, en Occitània, dins l'atraccion de perdon, adaptat en francés en Pardoux, Perdon, Pardon, etc .
Lo sens d'aqueu nom compausat seriá « sanctuari centrau » o « plana mediana » , una significacion mitologica, « plen centre, punt centrau », benlèu « endrech sacrat situat au mièg de l'axe cosmic, entre lo monde d'ennaut e lo monde d'enbàs », per un mot present dins lo monde celtic, levat en Espanha (segon X. Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, p. 195).
Alajon , determinant de 1451 e 1740-60, representa tota la partida septentrionala de Larzac en Erau : segon Eugène Thomas , se ditz Sant Miquèl d'Alajon, Lo Cròs d'Alajon, Lo Cailar d'Alajon, Sant Feliç d'Alajon; l'origina del mot seriá Ara Jovis « l'autar de Jupitèr », d'après un autar acavalat sus la comuna del Cròs e la de Sant Miquèl, « a 100 passes de la rota imperiala [RD 9, anciana rota de Roergue abans la construccion del camin de l'Escaleta] e sus l'embrancament que va de Sant Miquèl a Sòrbs ».
Puei de Forchas es atestat en latin en 1293, Podium Furcarum, puei en occitan au segle XV, escrit Puei de Forchas (puei es una varianta perigòrda dau mot mai coneissut coma puèg e l'apellacion se justifica per la preséncia dau vilatge sus una pitita nautura que domina la RD 939 Peireguers-Engoleime).
Sent Martin d'Aubinhac, en 1293, S. Martinus de Vinhaco, en latin, en 1296, de Vinhak en 1299, de Aubinhaco, en latin, en 1315, Sanctus Martinus de Aubinhac , Aubinhaco, en « latin », Lourgnac , le Vignac , Levianac , La Haut Vignac , Le Vignac , Haut Vignac .
Lo nom demanda pas de traduccion e pòt èsser motivat per la preséncia de rius, de fonts, o de rius que naisson de fonts; en mai del sens literal e concret, la motivacion del nom poguèt èsser son aspècte melioratiu o valorizant : es benlèu pas per azard se, almens per las comunas e municipis, se tròba sonque en clima mediterranèu o oceanic d'influéncia mediterranèa e s'es absent de Lemosin, d'Auvèrnhe e de Gasconha, que l'aiga i manca pas.
Vièlhvic, dont las atestacions son Vail Vic, non datada, Veu Vic, en 1199, Parochia de Veteri Vico, es format del latin vetulus, diminutiu de vetus, «vièlh», e d'un autre mot latin vicus, qu'a lo sens d'un vilatge que dins l'Empèri roman aviá pas d'estatut, a la diferéncia del municipium e de la colonia ,; mas lo mot vicus s'empleguèt per un vilatge après la fin de l'Empèri roman.
Videla dirigiguèt lo còp d'Estat del 24 de març de 1976 que remplacèt Martínez de Perón per una junta militara, formada d'el meteis, representant l'Armada de tèrra, de l'amiralh Emilio Eduardo Massera per la Marina e del brigadièr general Orlando Ramón Agosti per la Fòrça Aeriana, en iniciant l'autodenominat Procès de Reorganizacion Nacional.
La junta militara assumiguèt lo poder durant un periòde d'extrèma instabilitat, amb d'atacs terroristas dels grops marxistas Ejército Revolucionario del Pueblo - ERP e los Montoneros (qu'èra vengut illegal après la mòrt de Juan Domingo Perón en julhet de 1974), e de constants e violents atacs de l'organizacion d'extrema drecha Alianza Anticomunista Argentina - AAA, dirigida per José López Rega, èx-ministre de Benestar Social durant lo govèrn d'Isabelita Perón.
Partit de Roma que s'espandí capvath gaireben Euròpa tota (en particular en Itàlia, Espanha e las soas colonias americanas, Portugau e Brasil, Àustria, Alemanha) ; en França que mesclè lèu dab lo classicisme, au punt qu'aqueste estil (qui s'opausa au barròc per la soa regularitat, simetria e discrecion de las ondraduras) be i hore considerat dominant e caracteristic.
Lo nom de Minzac (atestacions Sanctus Hilarius de Minzac en 1121, e Menzac, en 1773 ) vendriá d'un nom gallés d'òme Magentius, o d'un nom latin d'òme *Mannitius, inferit de Mannius , o de Minucius , o de Minutius, segon lo site de las comunas de Dordonha, emb lo sufixe -acum, latinizacion dau sufixe celtic -acon.
La prumèra atestacion de Peiròs, Peyros, dens lo pouillé de Cazauran, que permet d'interpretar lo nom com lo resultat deu latin petrosus, « lòc peirós », çò qui ei confirmat per un passatge deu cartulari de Sent Sever, a prepaus de la donacion de la tèrra a aquera abadia per Garsia Raimondus de Casaldels, «. illam terrain ubi petra trahunt ».
Lo nom d'Eiçac (attestations Yssacum, au segle XIII, Eychacum en 1342, Yssac en 1365, Ischat en 1382 e Eyssac au segle XVI ) vendriá dau nom d'òme gallo-roman Iccius o Isicius, emb lo sufixe -acum , latinizacion dau sufixe gallés -*acon.
Maugrat çò qu'escrivon Chantal Tanet e Tristan Hordé, l'opposicion vielh/nuòu es pas totjorn la pròva d'una cronologia (i a daus uns còps l'atraccion de vielh per un vic e de vielha per una vila/viela/viala), mas aquí i a pas de dobte : Maruelh èra dejà Maruelh quand Maruelh aviá pas aqueu nom.
D'en primièr en 1976, aquesta primièra revision constitucionala foguèt aviada jos l'impulsion de Houari Boumediène; visava en primièr luòc a perfaire las institucions de l'Estat argerian en lo dotant d'una Assemblada Legislativa, e en creant tanben lo pòst de President de la Republica, somés al sufragi universal dirècte e aqueste, en remplaçament de la foncion de President del Conselh de la Revolucion.
La segonda revision de la Constitucion foguèt menada lo 28 de febrièr de 1989, data a la quala lo multipartisme e la libertat d’expression foguèron instaurats, es doncas dins lo silhatge d’aquesta refòrma que lo regim del partit unic foguèt dissolgut e que fòrça partits politics foguèron creats per la meteissa ocasion.
Al Reialme Unit, jol règne de Jòrdi Ièr seriá apareguda la foncion de Primus inter pares : fins alara elector d'Hannover, e marcant son estacament a sas originas alemandas per son refús d'aprendre l'anglés, lo rei novèl aguèt besonh d'un ministre particular per coordenar l'accion de totes los autres e traduire sos òrdres .
Per ordenança dau 20 d'aost 1824, Montinhac e la section de Menesteiròu, tirada de Montpaun, fòrman la comuna de Menesteiròu e Montinhac (mas, se l'apòrt de Menestairòu a la comuna novela es de quauqua ren coma 800 abitants, se vei pas de baissa concomitanta de la populacion de la comuna de Montpaun, çò que fai pensar que benlèu Menesteiròu èra pas entierament dins Montpaun abans 1824, amai èra una comuna independenta).
Fuguèt combatuda, non pas solament per purisme dins la lenga escrita, mas tanben dins la realitat (lo qu'escriguèt Eychigiacum al sègle XIV, o Eyssigeac al sègle XVI, auriá pas inventat aquela fòrma emb E- inicial non etimologic se la sillaba Ei- èra pas presenta dins la realitat parlada).
La preséncia de E- inicial s'explica fòrt plan : dins de frasas coma Vau a Issijac o Demòra a Issijac, sèrv de transicion entre a e i- en iatus; quand la novèla prononciacion comencèt a s'installar, semblava tota naturala dins un parlar que multiplica los cas de o , mai que mai abans l'accent tonic .
La varianta en occitan Issijat, de 1179, testimònia de l'afebliment de las finalas -ac en -at, presenta en lemosin, en auvernhat, en agenés e dins una partida del gascon del nòrd-èst, abans l'amudiment de las consonantas finalas, fenomèn plan posterior e que concernís lo brajairagués tanplan coma lo nòrd-occitan.
Cada toponimista dona son etimologia : un nom d'òme gallo-roman *Iccidius, del gallés Iccius, sigut del sufixe -acum, per Dauzat e Rostaing , un nom d'òme gallo-roman *Icciacium , derivat del nom d'origina gallesa Iccius, o un nom d'òme d'origina germanica Assedeus, encara emb lo sufixe -acum, per Chantal Tanet et Tristan Hordé , Iccidius e sufixe -acum .
Segon Dauzat e Rostaing, lo vèrbe mirar a per sens « agachar » ; per lo site de las comunas de Dordonha, lo sens general es d'« una autura ont la vista pòrta luènh ; per Chantal Tanet e Tristan Hordé, lo nom es compausat del vèrbe mirar a l'imperatiu; mont es un « luèc naut, plan en vista » , çò que correspond quasiment a la posicion de Negre ; un vèrbe a l'imperatiu, dins aquel cas, es considerat coma una error .
Mausens, segon Dauzat e Rostaing, ven del gotic *mawi, « joina, joventa », emb lo sufixe germanic -ing ; segon Chantal Tanet e Tristan Hordé, d'un nom germanic d'òme, inatestat, *Mauricho, emb un sufixe, o de *mawi, emb un sufixe ; segon lo site de las comunas de Dordonha, de la propietat de Mauso, nom germanic d'òme, çò que fariá, emb lo sufixe , *Mausingos .
Dirigiguèt de 1751 a 1772 la redaccion de la primièra enciclopèdia universala editada en França (la segonda del mond occidental, doncas que lo anglés Ephraim Chambers faguèt lo meteis en 1729), jol nom de L'enciclopèdia, o diccionari rasonat de las sciéncias, arts e mestièrs (Lo encyclopédie, uòu Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers, 28 volums, articles, 2885 illustracions).
Emb lo sufixe -acum, i a doás possibilitats : lo nom de persona *Montinius, derivat de Montinus, el-meteis derivat de mons, causit per Dauzat e Rostaing, o, s'es possible de tornar prene las explicas que valon per Montinhac , un autre nom, Montanius, causit per Ernèst Negre e per Chantal Tanet e Tristan Hordé , pus frequent mas que demanda una dissimilacion [o lo nom comun montanha, en aplicacion de las recèrcas de Michel Roblin].
Coma lo vilatge e sa glèisa son dens una conca de relèu tranquil, mes entre de las còstas au nòrd-èst e au sud, Bénédicte Boyrie-Fénié accèpta mèi o mens l'idèa d'un luec plen de forragars; lo sufixe -an fut utilizat tardivament, donc sa preséncia emb un nom occitan pausa pas de problèma.
Dauzat i vei un prelatin borna, « font », Tanet e Hordé òptan per un nom germanic de persona, Borno, diminutiu de Boran, « lo qu'es nascut » (mas per Senta Sabina e Bòrn, seriá l'occitan bòrna, vengut d'un preceltic *borna, « trauc, cavitat ».
Un detalh tira l'atencion pr'aquò : la preséncia de la finala -ats, coma dens plan de vilas e vilatges de Gironda e especialament deu Vasadés, interpretada per Miquèu Audoièr, après la publicacion deu libe de Bénédicte Boyrie-Fénié, coma -ac au plurau, damb valor collectiva .
Puèi que l'associacion d'un nom comun damb lo sufixe -acu es pas impossibla, lo radicau pòt demorar casa e Chézy, aurè donat normalament *Caisac e pas *Casac), mès un nom de persona, com los noms d'òmes gallés Cadus o Catius - ), fòrmas latinizadas, serén a preferir.
Bénédicte Boyrie-Fénié aima mèi causir un nom de persona atestat, Olitius, emb lo sufixe -onem; *Olitione dona regularament *Oleson e coma sovent per un nom d'iniciala vocalica, la preposicion de s'i aglutina : la parròpia d'Oleson, es comprés per error Doleson.
Cèrtas, Dauzat dèisha a causir entre un nom latin d'òme Cūcius e Cussius, mès los autes toponimistas o lingüistas son per noms en -ti- o en -tti- : Xavier Delamarre causís lo nom gallés d'òme Cūtios , los Féniés Cuttius devath Cutius e Bénédicte Boyrie-Fénié òpta fèrmament per Cutius.
Çò que dona mèi de pes a l'ipotèsi d'un nom gallés es la localizacion daus Cuçacs dens las regions de hòrt substrat celtic : departaments de Cantal, Dordonha, Gironda, Naut Léger, Nauta Vinhana, pueis de Cucet , atestat in Cuciaco en 886, La Baraque de Cuçan en Avairon, e l'abséncia aparenta de tot nom aparentat mèi au sud, o de tot *Cuçà en Catalonha.
Lo nom d'Eilhac (attestations Ilhacum, au segle XIII, Ylhac en 1400, Elyac au segle XVIII) es a comparar, per çò qu'es de l'etimologia, emb Ilhac, en Gironda, o, emb un autre sufixe, aus dos Ilhans, lo daus Auts Pirenèus, e lo de Nauta Garona; vendriá dau nom d'òme gallo-roman Ilius o Illius , emb lo sufixe -acum, latinizacion dau sufixe gallés -*acon.
A la fin del sègle XVIII, la mapa de Cassini fai veire que Vilafranca èra un caireforc de rotas , allòc que ara lo caireforc principal s'es desplaçat cap a l'oèst (D660 Brageirac-Caors, D710 Peireguers-Fumèl, D60 cap a Daglan e Sarlat, gara).
Stephanos es lo primièr martir del cristianisme, mòrt en 35 , e son nom es adaptat en latin, Stephanus, e d'aquí venon las fòrmas occitanas, Estève e Estèfe (fòrma mièja-sabenta d'origina eclesiastica e que se tròba mai que mai dins los noms de glèisas e per extension de vilatges).
La gleisa es vodada a Nòstra Dama de las Vertuts; una legenda, que se tròba en autre luòc, explica qu'una pastora descrubiguèt una estatua de la Verge dins un boisson que los motons i demoravan a costat per pàisser; menèron l'estatua dins una gleisa de Periguers, solament l'estatua tornèt a son boisson; decidiguèron donc d'i bastir una gleisa.
La mencion mei anciana d'ua devocion especiau a Nosta Dauna, dab desplaçament de monde, qu'es de 1640 : "Daubuns lòcs que son hòrt visitats de las gents deus parçans vesins, Mailies, Godòssa, & Sent Genh, per la devocion a Nosta Dauna, lo Mas, per senta Quitèira, Bascons pr'amor de Sent Aman, & quauques auts, on se cuelhen mant bonas aumoinas."
En efèit, avant la Revolucion, tot lo territòri deu Mailís actuau, qu’èra de la baronia de Doasit, e la màger part d’aqueth territòri, suu nom de « Sauvon » o « Bòsc-Sauvon » que formava l’ua de las 4 mandas de la comunautat de Doasit, qui elegèn sengles jurats.
Lo sufixe sembla pas estar -ing mès puslèu -anum e Jacques Boisgontier considèra que un nom germanic associat au sufixe -anum es improbable, valà perqué prepausa un nom d'òme galloroman Scottios, o eventualament Scoti s segon Bénédicte Boyrie-Fénié, se per cas las atestacions en -z- avèvan una realitat fonetica.
Aquò's estonable qu'aja pas cercat deu costat deu nom de la comuna vesina Vairas, tan près de lo d'Arvèiras, que fut una vila e un pòrt important pendent l'Antiquitat e qu'es prononciat adara per influéncia d'Arvèiras, e tanben deu costat deu gallés are, « davant, près de, a l'èst de » .
Lo nom de la comuna (atestacion Sanctus Pardulphus au sègle XIII; s'ajostet de Riperia en 1231) ven dau nom de Pardulphus, latinizacion dau nom germanic Pard-wulf o Bard-wulf, qu'es lo nom d'un ermita que gariguet miraculosament de la cecitat, puèi que venguet abat de Garait ; a tombat generalament, en Occitània, dins l'atraccion de perdon, adaptat en francés en Pardoux, Perdon, Pardon, etc .
Tivier es una vila dau Nòrd de Dordonha enquera apelat Perigòrd Verd, situada au mitan de la vau de la ribiera de Còla au Coijant e Eila au Levant), vila mager d'un ensemble aregropant un detzenat de comunas dins lo País Tiberenc: Tivier, Nantuelh d'a Tivier, Nantiat , Aiserac, Cornhac subre l'Eila, Veunac, Lemzor, Sent Peir de Còla, Sent Jan de Còla, Sent Roman de Còla e Sent Martin de Fraissenjas.
Lo País Tiberenc es limitat au mieijorn per los país de Peireguers, Brantòsma, lo de Nontronh au coijant , lo d'Eissiduelh au levant , e Enaut , una partida dau departament de Charanta, per la region de Lemosin emb lo pais de Neiçon , lo país Aredian lo de Sent Iriès dins lo departament de Nauta Vinhana e d'Arnac dins lo departament de Corresa).
Lo nom de Servol e , qu'es tanben lo de Sent Laurenç de Servoles, en direccion de l'oèst, dens la comuna de Pelagrua, deu estar en rapòrt emb deus cèrvis puslèu que emb daus sèrfs; si lo nom èra * airolles, i auré mèi de certitud, mes lo sufixe -ola, en teoria de sens diminutiu, pòt prene deus sens variats.