polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
L'existéncia de bibliotècas pròpiament dichas data dels tempses lunchencs de l'Empèri Assirian segon las exploracions arqueologicas en Mesopotamia, principalament a Larsa, Uruk, Ur, Sippara, Kalah e Niniva, que de lors roïnas foguèron extraches per milièrs los famoses malons cobèrts d'inscripcions.
Abans 2011, Itàlia èra subdevesida en 110 províncias, que 3 d'elas an un estatut especial (Val d'Aosta - las foncions administrativas de la província son assumidas per la region autonòma - Trent e Bolzan an de fach las competéncias de regions autonòmas) e las autras foncionavan coma de collectivitats territorialas de l'amassada e del president elegits.
Lo 4 de decembre de 2011, lo govèrn Monti, per decrèt, avièt la supression de las provincias italianas coma collectivitats localas (arrèst dels mandats en cors dels conselhièrs provincials, reduccion a 10 del nombre de conselhièrs, transfèrt cap a las regions o a las comunas dels personals e de las competéncias).
Foguèt cosí que, a partir de 1469, Leonardo dintrèt coma aprenent dins un dels talhièrs d'art mai prestigioses jos lo mestratge d'Andrea del Verrocchio, a qui deu una part de son excellent formacion multidisciplinària, on frega altres artistas com Sandro Botticelli, Perugino e Domenico Ghirlandaio.
Aprèp un an dedicat a la neteja dels pincèls e d'autras pichonas activitats pròprias d'un aprenedís, Leonardo foguèt iniciat per Verrocchio en las nombrosas tecnicas que se practicavan dins un talhièr tradicional, emai qualques artesans s'especializavan en tascas com en elaborar lo quadre, las dauraduras e lo trabalh del bronze.
Leonardo de Vinci nasquèt lo dissabte 15 d'abril de 1452, «a la tresena ora de la nuèch», tres oras aprèp l'Ave Maria, valent a dire 22 oras 30 minutas, dins lo castèl de Vinci, còsta Floréncia, d'una relacion amorosa illegitima entre son paire, Messer Piero Fruosino di Antonio da Vinci, notari, cancelhièr e ambaissador de la Republica florentina, descendent d'una familha rica de notables italians, e sa maire, Caterina, una umil filha de pageses del vilatjon toscan d'Anchiano, que se tròba a dos quilomètres de Vinci, en lo territori de Florença.
Los encargues principals foguèron de retaules e d'estatuas commemorativas per las glèisas, mas las òbras mai grandas foguèron de frescas per las capèlas, coma las que creèt Domenico Ghirlandaio per la Capèla Tornabuoni, e d'esculturas grandas coma las estatuas equèstras de Gattamelata per Donatello e Bartolomeo Colleoni de Verrocchio.
Qu'entra en ua zòna contarotlada per l'armada israeliana e que serà estripada lo 16 de març 2003 per un bulldozer Caterpillar D9 de l'armada israeliena a Rafah, Listra de Gaza, com ensajava dab d'autes militants de la soa organizacion, d'arrestar pacificament la demolicion de l'ostau d'un mètge palestinian.
Lo silesian (en silesian : ślůnsko godka, ślůnski, e de còps pů našymu - al nòstre ) es un parlar de la Nauta Silèsia, en Polonha e en Republica Chèca, qu'a tanben de locutors en Alemanha, sortits de la Bassa Silèsia annexada per Polonha en 1945.
Vilaroja de Termenés, autra grafia Vila-roja (Vilo-Roujo en nòrma mistralenca e Biloróujo en grafia de Savartés; Villerouge-Termenès en francés) es un vilatge d'Occitània, en Lengadòc, dins lo departament d'Aude, dins la region administrativa d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Santa Eulàlia : fòrma convencionala o sabenta, foneticament, en grafia non AFI , donc Santa Alària o Aulalha (fòra de las fòrmas sabentas, l'evolucion -lia en -lha es regulara e la grafia l'accèpta en occitan ; -l- intervocalica es alterada en Naut Auvèrnhe)
Dins un segond temps, la consonanta qu'a remplaçat -l- pòt quitament s'amudir : Aulaia ; las fòrmas ancianas de Senta Eulàlia fan supausar, sense certitud, que Aulaia succedís a Aulàdia; cal pas imaginar que Aulaia venga de la iodizacion de *Aulalha : la iodizacion en occitan es generalament pus recenta que lo nom Aulaia.
Aquel primièr filme serà seguit per Colpi di Luce , dirigit per Enzo G. Castellari, puèi per Gialloparma , dirigit per Alberto Bevilacqua, e mai per Encantado , dirigit per Corrado Colombo, e tanben Il Ritorno del Monnezza , dirigit per Carlo Vanzina, e enfin Two Families e Il Sole Nero .
Tanben trabalha per de ficcions televisadas, coma lo soap opera Ricominciare , lo minifulheton Piccolo mondo antico, los telefilmes Incantesimo 4, 2001 e Elisa de Rivombrosa , La caccia , minifulheton dirigit per Massimo Spano dins lo qual joga l'antagonista d'Alessio Boni, e mai la seria Capri .
Las fòrmas ancianas son Sanctus Petrus de Sen Saut, Sensaut en 1382; mas l'abat Carles senhala que la prumiera atestacion es faussa e correspond a una gleisa de Sent Gèrman daus Prats; l'abat fornís doas fòrmas ancianas Ecclesia Sancti Stephani de Sainsaud, « gleisa Sent Esteve », sens data, e parochia Sancti Saltus en 1493.
Saut es pas un nom de sent, mas lo prumier element Sen demòra escur; lo segond poiriá èsser lo latin saltus, « luòc boscós, boisat » e « estrech »; Chantal Tanet e Tristan Hordé prepausan tanben lo mot occitan sauv, pres dins un sens religiós, puei considerat coma un nom de sent.
Ernèst Negre e Jacques Astor, citats per Bénédicte Boyrie-Fénié, donan la medisha origina e Negre explica que l'iniciala es lo resultat d'una faussa segmentacion : *Sant Dizen, interpretat *Sanddizen pui *San Izen, fòrma francizada en Saint Yzans (Negre oblida la finala etimologica -ç, resultat regular de -ti-).
Las fòrmas ancianas son Bassens, en 1273, Sanctus Petrus de Bassenxs,Sanctus Petrus de Bacenxs, Sanctus Petrus de Bassenx, dau sègle XIII au sègle XIV, Hospitalis de Bassan, en 1285, parrochia de Bassenxs, en 1339, Bassenxs, en 1361 .
Seré lo nom prelatin d'un riu, le Tourne o puslèu lo prelatin turno-, « hautor, tuc » , o alavetz, segon Jacques Astor, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, lo nom vendré de torne, derivat de l'ancian occitan torn « encinta fortificada » ; torn seré benlèu un crosament dau latin turris, « torn » damb lo prelatin turno, « elevacion de terrenh », derivat de la racina pre-indoeuropèa tor- .
Òm pòt veire dins lo nom lo mot sala, « sala, puei chasteu, maison importanta », emb lo sufixe -onem, , çò que fòrça a supausar que Silanus es una faussa latinizacion, o pensar que l'origina es un nom de persona, Salan o Silan, emb l'atraccion posteriora dau mot salon, « chastelet, petit feu » .
Foguèt en 1946, del temps qu'èra mobilizat tornarmai, al teatre de las armadas a París, qu'i apondèt lo marit , dins de cronicas regularas que mandava a La République de Tolosa , lo parelh fetiche foguèt enrodat pauc a cha pauc d'una galariá de personatges, un pichon mond que s'exprimís en occitan, lenga qu'en aquel temps encara s'emplegava bravament dins lo país, e qu'èra compresa per totes los publics, siá en Lengadòc o en Gasconha.
Carles Molin , nascut a la Vinzèla lo 19 de març de 1919, mòrt lo 1er de març 2009 a Vigolen e Ausil èra un jornalista de ràdio e de premsa, escrivan e autor de teatre, illustrator, creator dels personatges de Catinon e Jacotin que coneguèron una granda celebritat dins lo Tolosenc dins la segonda mitat del sègle XX.
Las atestacions ancianas citadas per Bénédicte Boyrie-Fénié son : Riparia , en 1273, Riperia , en 1361; lo nom latin d'origina es riparia e son resultat en gascon deu nòrd-oèst es ribèira, nom enquèra conservat dens lo lengatge viu per parlar de la plana alluviala d'un riu o d'un flume (autorn de Liborna, lo mot ribèira es concurrençat per plana dens lo lengatge recent).
Las fòrmas ancianas que son Sanctus Jacobus de Tartas, aus sègles XI-XII, Sanctus Martinus de Tartas, aus sègles XI-XII, Tartassensis, en latin, aus sègles XI-XII, Tartas (mapas deu sègle XVII, shens data, de 1647, de 1651, deu començament deu sègle XVIII, de 1714 e de 1733) .
Lopa ven benlèu d'un nom latin d'òme *Luppus, fòrma intensiva de Lupus ; -a finau s'explica en supausent *Luppa , o d'un cognomen Loppo, atestat, que se justifiqueré per l'abondància de las fòrmas medievalas en Lo- puslèu qu'en Lu- , mes aqueth rasonament supauseré una tradicion grafica dempui l'Antiquitat.
Jacques Astor, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, sosten una auta solucion : un lòc que daus latinofònes i demòran, environat de garnisons germanicas, aus sègles V o VI ; aquò's una explicacion que vau puslèu per Romanha , environat de vilatges que gardan dens lurs noms la memòria de pòbles germanics.
Lo marqués en Folco de Baroncelli-Javon (Folco/Folcò de Baroncelli/Barouncèlli en nòrma mistralenca; Ais de Provença, lo 1 de novembre de 1869 – Avinhon lo 15 de decembre de 1943) fuguèt un aristocrata occitan, un escrivan e poèta felibrenc provençau, èra tanben manadièr e gardian.
Participèt tanben al projècte "NIKAN" en 1998 qu'aviá coma tòca d'organizar lo 2nd Congrès internacional sul desvolopament durable e nosèt en aquela escasença de ligams fòrça estreches amb Quebèc, e mai particularament amb los amerindians canadians "Montagnais" que la lor delegacion foguèt recebuda mantun còp a Tolosa e dins Arièja dempuèi aquel temps.
Creada aprèp una declaracion simbolica facha lo 16 de març de 1994 a Montsegur , la Fondacion Occitània recampa d'actors de la vida civila, industriala, professions liberalas, particulars, que se vòlon implicar diferentament per sosténer e espandir la cultura occitana a travèrs una mesa en movement del mond economic notadament.
878-897 : Guifred lo Pelut, filh de Sunifred Ièr, tanben marqués d'Espanha e comte de Besalú, de Cerdanha, de Girona, d'Ausòna e d'Urgèl a partir de Guifred Ièr los comtats de Girona e d'Ausòna son considerats annexats al comtat de Barcelona e son pas pus rapelats dins las titulaturas
I a d'autras comunas que semblan d'aver la medisha origina e la fòrma grafica es : Comps , Combs , La Grand Vila, oficialament en francés Comps-la-Grand-Ville, Comps d'Artubi, Las Encisas, oficialament en francés Les Ancizes-Comps ; s'i ajusta una anciana comuna francesa d'Alèir, Comps, adara integrada a Cressanges.
Qu'avó lo parat d'estudiar en çò deus jesuitas dens lo Sant Salvator Gymnasium puish dens lo Lyceum on arrecebó ua educacion completa qui, a despart deu vriulon, de l'òrgue, deu cant, deu jòc d'actor e desvolopè en eth lo gost de la sciéncia (gost transmés egaument au son hilh abambats per las matematicas) e qu'èra conegut per possedir un microscòpi.
Foguèt a aqueste moment que lo marescal Villars, volguèt metre fin a aquestas luchas terriblas, en dobrir de negociacions, e Cavalièr foguèt convidat a venir discutir al Pont d'Avne pròche Alès l'11 de mai de 1704, e lo 16 de mai se sometèt a Nimes.
Mostrèt que possedissiá un engèni de la guèrra extraordinari, e lo marescal Villars li faguèt lo compliment de dire qu'èra tant coratjós dins l'ataca coma èra prudent dins la retirada, e que de per sa coneissença extraordinària del país mostrava dins la direccion de sas tropas un biais digne dels oficièrs mai qualificats.
Cavalièr escrich mai tard : "La sola consolacion que me rèsta es que lo regiment qu'ai agut l'onor d'ordenar a pas jamai agachat enrè, mas a vendut sa vida carament sul camp de batalha. Ai combatut tant qu'un òme èra de pè al costat d'ieu e fins a çò que las chifras me mestrèjan, perdent tanben una immensa quantitat de sang d'una dotzena de nafras qu'ai recebudas."
Lo nom ven, per Dauzat, d'un nom de persona latin tirat de gallus, « viguèir » , e, per Bénédicte Boyrie-Fénié, dau nom de persona Gallus, prononciat (Astor, citat per B. Boyrie-Fénié, senhala que Gallus es un nom qu'a lo sens de « gallés, gal », en mèi d'estar lo de l'animau).
L'ensenhament de l'occitan s'adreça a totes: permet de desvolopar las aptituds intellectualas, lingüisticas e culturalas, lo mestritge del lengatge en general e del francés en particular, las aptituds a l’aprendissatge de las lengas, tot en aprestant los escolans a viure d’identitats de mai d’un nivèl, pluralas e complementàrias, dins lo país ont son o endacòm mai.
D'efiech, l'Everest, que pausa pas de dificultats tecnicas substancialas per la via normala – d'autreis uech milas coma lo K2 ò Nanga Parbat son ben pus malaisats – presenta totjorn de perilhs coma lo mau d'altitud, lo marrit temps e lo vent, mai que mai dins la « zòna de la mòrt » situada au dessüs de m.
La causida del site de las comunas de Dordonha de conservar fòrt e mòrt E- d'origina, contra las atestacions,en escrivent Senta Eulària per una prononciacion , confirmada per l'Atlas linguistique. du Languedoc occidental , sembla donc artificiala, malgrat la prononciacion locala de eu- atòn en ; lo nom de la senta es comprés Aulària.
Las fòrmas ancianas son Caminiacum, Camiacum, Camniacum, en latin, aus sègles XI-XII, Camiag, aus sègles XI-XII, parrochia de Caminhaco, en latin, en 1273, Sanctus-Martinus-de-Camiac, en 1339, Camiac, en 1361, Camillac, au sègle XVIII, sus una de las mapas de Cassini .
Que ns' an transmés recontes e personatges tradicionaus clau de la cultura gascoa com ac son lo Rei de las Agraulas, Bós de Benac, Grum de Milhet, lo becut, la bèstia deu cap d'òmi (plaçat dens un conte de tradicion grècolatina o e pren justament la plaça de l'esfinx) ; òm i tròba tanben formulas e psaumes magics (com la formulas contra la posoèras o la descripcion de la messa de Sant Secari ; mantuns contes o personatges que son version gascoas de mites coneguts dens la tradicion grècolatina (l'esfinx, mes tanben Bós de Benac qui partatja espravas d'Ulisse).
Ducs d'Aquitània e comte de Peitieus (los comtes de Peitieus prenon lo títol de duc dels Aquitans sonque a partir de 965, çò que descala d'un numèro la numerotacion tradicionala dels ducs d'Aquitània. Guilhèm IV Fièrabraç es en fach Guilhèm III e atal en seguissent. Mas per una melhora compreneson, avèm gardat aicí la numerotacion tradicionala, quitament s'es falsa):
"intrèt e s'avancèt de nòstre rodelet un novèu pensionari, finament pecolhat, lo nas a l'Enric IV, lo capèu sus l'aurelha, l'èr un pauc vielhanchon, em' un bot de cigarro amossat dins la boca; e lei mans dins lei pòchas de sa vèsta redonda, sènsa mai de façon que s'èra estat dei nòstres."
Foguèron los primièrs abitants de çò qu'es uèi l'estat de Nòva Jersei, de las ribas del riu Delaware en Pensilvània, del nòrd de l'estat de Delaware, de la bassa val d'Hudson e de New York Harbor a Nòva York, a l'epòca de l'arribada dels colonizaires europèus als sègles XVI e XVII — e d'unes contunhan d'i viure uèi.
Accèpta pr'aquò l'idèa de Jacques Astor, que cita l'ancian francés oriol, « bòrd, bassulh, limit », que porré aver un equivalent en ancian occitan, e la remarca de P.H. Billy, que vei Auriòlas au limit de Vasadés e d'Agenés, doneré un pes suplementari a aquera suggestion .
En realitat, l'interpretacion atribuïda a tòrt au Dauzat vau per Las Salas de Castilhon; Dauzat e Rostaing supausan, damb un "peut-être" , que Salas deriva deu mot que vòu dire sau en gallés o en latin, sal, metut au femenin, *sala, e deu gallés magos; çò qu'explicaré l'atestacion deu sègle IV, Salomaco.
La banèra argentina deu son vaishèth qu'inspirè au son passatge los drapeus de quauques futuras nacions d'America Centrau (per'mor e ho per eras la purmèra banèra antiespanhòu de l'independéncia e que ho la purmèra banèra de las ancianas Províncias Unidas dau Centre de l'America): Guatemala, Lo Salvador, Honduras, Nicaragua (mei vededer dens la purmèra version istorica d'aquesta banèra) e l'efemèra Republica de Chiapas.
Cal escartar còp-sec las explicacions que supausan un V- a l'iniciala (lo cognomen Vironus, o l'ancian occitan viron, « entorns, environs ») : lo betacisme, la confusion de v e de b, lo primièr estant prononciat coma lo segond, en 1115, tan luènh de la Gasconha e encara mai dans una latinizacion, es rigorosament impossible.
Cal escartar tanben la possibilité d'un sufixe -onem, coma per exemple dins l'etimologia per lo nom gallés de persona *Birus + -onem (una de las explicacions envisatjadas per Chantal Tanet e Tristan Hordé) : l' -n finala es articulada e auriá pas mancat de s'amudir tanlèu lo sègle XIII.
Bussiera (atestacions Buxeriense monasterium, en 1028, Buxeria, en 1283, Buxeria Badili, en 1315, totas en latin, Bussière Badilh, , au sègle XVI) ven dau latin buxaria, format de buxus e dau sufixe -aria, luec ente i a beucòp de buis , .
La sola comuna d'aqueu nom es Bellegarde, dins lo Loiret e lo nom es un transferiment d'un nom occitan francizat : lo vilatge se disiá Choisy-aux-Loges fins au 6 d'aost 1645, quand son senhor, Roger II de Saint-Lary de Bellegarde , que sa familha sortiá de Belagarda, dins lo Gers e de Sent Lari, dins la Nauta Garona, instauret lo nom noveu.
L'oncle de Catarina, Joan de Fois, vescomte de Narbona, contestèt l'ereitatge de sa neboda en invocant la lei salica, qui èra pas jamai estada aplicada en Navarra (e Navarra èra justament estada donada a Joana II de Navarra en 1328 quand foguèt privada de sons dreches sobre França, oficialament pr'amor la lei salica s'apliva e França e pas en Navarra).
Carles lo Calv, dont l’autoritat èra atal escarnida, met en mai de 844 lo sètge davant Tolosa, defenduda per Bernat de Septimània : aquel sortís per negociar, mas es fach presonièr, puèi lèu jutjat e decapitat; Carles li reprochant d’aver compromés la reputacion de sa maire Judit de Bavièra, e son oportunisme a la batalha de Fontenoy-en-Puisaye.
E mai se ibèrs e aquitans senhorejèron dins la region de Tolosa a partir del sègle V abans J.C. Puèi los Vòlcas Tectosages conquistèron la region al sègle II abans J.C. Tolosa èra sens dobte la ciutat principala d'aquesta poblada cèlta venguda d’Alemanha que senhorejava entra Garona e Ròse.
En 1793, la municipalitat es Sainte Foy, Appelles, Ligueux, Pineuilh, La Roquille, Saint André, Saint Avit, Saint Nazaire, Saint Philippe et Thoumeyragues , donc en occitan Senta Fe la Granda, Apèla, Liguer, Pinuelh, La Roquilha, Sent Andreu, Sent Avit, Sent Nazari, Sent Felip de Senhal e Tomeiragas.
Velinas s'explica per un nom latin d'òme *Vellinus, inferit de Vellius , o un nom galloroman Velinus o *Vellinus, que vendriá deu nom de la vila de Velia , o un nom galloroman sense precision , o un nom gallic, atestat, Vellinos, emb un nom d'origina que seriá dins aqueu cas uellinā .
Las fòrmas ancianas que son Sanctus Saturninus de Le Lane, de Lelane aus sègles XI-XII, castrum de Sarrazy en 1254, castro Saraceni en latin, en 1279, Castelsarrasi en 1303, ville Castri Sarraceni, en latin, en 1303, Castro Sarraceno, en latin, au començament deu sègle XIV, Castet Sarrasin , Castel Sarrazin , Cast.
Emai siegue obligatòria dins de nombrós estats, se basa d'en premier sus una intencion que s'apuèja sus d'un diagnostic deis fòrças e feblessas d'un territòri, seis atots, lei mejans e constrenchas relatius a l'espaci, tot aquò dins un contèxte que pòu èstre fòrça larg , recampament de comunas, aglomeracions, area urbana, metropòli, departament, region, estat.
Per la finala -a, es absenta de la segonda atestacion e a l'epòca de la tresena e benlèu de la purmèira, la distincion -a/-e finala èra convencionala en gascon occidentau ); de mèi, mancan pas los cas qu'a un nom de lòc i ajustèren una finala -a dab villa sosentendut; causir la grafia Ure o la grafia Ura es arbitrari, mès Ure seré mèi prudent.
Garòna devut passar en bas deu vilatge a moment donat, dens una depression aprofitada adara per Lisòs e mèi o mens peu canau laterau, çò que doneré un sens a hōrĭæ, « barcas de pescaires », qu'auré l'avantatge de justificar un H- etimologic, non prononciat, arbitrari, present dens l'atestacion de 1026-1030, e que vendré pas de F-, donc que poiré estar absent de las autras atestacions; mès, pr'amor de o long latin, aquera solucion conven pas.
Lo projècte que's presentèc en mai de 2008 a l'iniciativa de l'Institut d'Estudis Occitans e deu Conselh Generau d'Aran; lo sindic d'Aran, Francés Boya, lo president de l'IEO, Dàvid Grosclaude, la representanta de l'Euroregion Pirenèus-Mediterranèa, Margalida Tous, los representants deus conselhs regionaus de lenga occitana, de la Generalitat de Catalonha e d'universitats que hon presents.
Coma i a pas d'isla vertadèira, deu estar la ribèira bassa , en totalitat o en partida, benlèu la qu'es situada entre Garòna au nòrd e dus braç dau riu Beuve , un que va cap au nòrd per s'ajustar au flume e l'aute, Petit Beuve que demòra quasi parallèl a Garòna pendent la traversada de la comuna, au bòrd de la ribèira auta .
Frontenac pòt s'explicar per un nom latin d'òme, *Frontenus, de Fronto (posicion de Dauzat, e d'Astor, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié), Fronto , o puslèu de Frontinus (posicion de Bénédicte Boyrie-Fénié, qu'explica que la pretonica -i- s'afeblís regularament en -e-), cada còp emb lo sufixe -acum , latinizacion dau sufixe gallés -aco .
Mentre qu'es omosexual averat (es escaissat « Paquita », lo femenin de son diminutiu Paquito), en 1846, esposa, per de rasons dinasticas, sa cosina primièra, la reina Isabèl II d'Espanha, filha de Ferrand VII, que li autreja lo títol de rei consòrt e lo tractament de Majestat.
En 1987, a un ròtle dins l'òbra teatrala Der Lechner Edi schaut ins Paradies de Jura Soyfer jos la direccion de Georg Mittendrein, dins l'encastre del festenal Ruhrfestspiele Recklinghausen, e lo ròtle d'un fangós dins lo filme Müllomania de Dieter Berner.
Dempuèi l'Antiquitat, puèi a l'Edat Mejana, las ribas se son bastidas per evitar las inondacions dins lo cas d'aigats, per fin de facilitar la traccion e l'arrambatge, per lo bastiment d'embarcadors, cais e camins d'alage, puèi per la creacion d'enclusas, ascensors e quitament de vaissèls, ponts canals o passatges de tunèls qu'an facilitat la circulacion e, fin finala, per las "estacions d'aiga", ponches de virament de vaissèls e pòrts fluvials.
Per Lestiac , nom qui a coneissut la tombada de -n- intervocalica, Bénédicte Boyrie-Fénié dona Lestinus, atestat, a costat de derivats inatestats de Lastus o de Lestus , totjorn emb lo sufixe -acum , çò qui laissa per Lestinhac d'autras possibilitats de noms latins .
Las fòrmas ancianas son Ambe rivo, inter Ambes, inter rivos, au sègle V, del bec Dambes usque ad portum, en 1126-1147, in palude d'Ambes, en 1273, Ambes, « palu de l'Entre-deux-Mers », en francés, en 1276, pro transfretum de Ambes, en 1382, Ambez, sus una mapa dau sègle XVII .
Enfin, cal pas confondre la densitat d'un còrs, sens dimension, amb la densitat particulara, definida per una unitat, perque aquesta darrièra densitat d'una grandor es un repòrt estatistic d'una populacion donada sus un element d'espaci utilizat per descomptar aquesta populacion, coma es lo cas per la densitat superficiala de populacion, la densitat de carga, la concentracion molara.
Se Washington acceptèt de revisar sa posicion en 2003, aquò entraïnèt un cambiament prefond deis objectius de l'UNESCO, especialament a partir de 1999 : reduccion generalizada dei despensas, supression de pòstes, abandon deis activitats en favor dei logiciaus open source, disparicion de la revista Lo Corrier de l'Unesco, projèctes finançats e gerits per d'Estats ò per de companhiás comercialas .
Seis aspèctes principaus son de condurre au nivèu internacionau la mesa en plaça d'estructuras permetent a totei lei populacions d'accedir a l'educacion, d'ofrir sei competéncias e sostenir leis acòrdis de cooperacion per renforçar lei sistèmas d'educacion nacionaus, de mesurar lei progrès realizats e de luchar còntra lei discriminacions dins lo domeni de l'ensenhament.
Las fòrmas ancianas son La Franagge, au segle XIII, Ecclesia de S. Viviano, sens data, Parochia de la Vuiana, en 1365, La Franayge, en 1556, La Jaumarie, au segle XVI, Saint-Bibien de Lajemaye, en 1648, La Jamaye, sens data, Lajemaye, sens data, La Gemaye, au segle XVIII.
Las fòrmas coma La Franagge, La Franayge an pas ren a veire emb lo nom moderne e desjògan tota temptativa d'interpretacion daus toponimistas; lo vilatge èra tròp lonh, a l'Edat Mejana, de las regions francofònas per poder pensar a un derivat de frêne, nom francés dau fraisse; la Vuiana s'explica per lo nom dau sent dedicatari de l'egleisa, probablament Sent Bebian de Santas, confondut sistematicament emb Sent Vivian de Sebàstia.
La fòrma qu'esclara las atestacions pus recentas e lo nom actuau es La Jaumarie, en francés; Chantal Tanet e Tristan Hordé, seguts per lo site de las comunas de Dordonha, l'explican coma la propietat de Jaumard, derivat dau pichon nom Jaume, equivalent de la fòrma sabenta Jacme.