polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Las fòrmas ancianas son consilio Guillelmi Seguini de Arions, sense data, Arions, Rionz, Rius, aus sègles XI-XIII, Ariuncium, Rioncium, en latin, aus sègles XI-XIII, Willielmus Signi de Ryuns, en 1242, Rrions, en 1273, P. de Riontz, en 1273, de Rioncio, en latin, en 1274, Castro de Riuncio, en latin, en 1289, de Ryoncio, en latin, en 1290, Ryuncio, en latin, en 1294, Riuncion, en ?
Aucupe un terrenh accidentat pes contrafòrts dera sèrra que separe era Val d'Aran dera val de Luishon, en es quaus s'encastren, en tot sauvar un desnivèu de 1200 m, es afluents dera Garona pera quèrra , e pera sèrra de Montlude, er arriu de Margalida pera dreta.
Avicena es l'autor de plusors desenaus de tractats e de traduccions que regardan de domenis variats coma la logica, la lingüistica, la poesia, la fisica, la psicologia, la medecina, l'alquimia, lei matematicas, la musica, l'astronomia, la morala, l'economia, la metafisica e l'estudi de l'Alcoran.
Máximo Estrella , Madame Collet , Claudinita , don Latino de Hispalis , Zaratustra , don fay, un Pelón, gojata de la portiera, Pica lagartos , un Coime de Tavèrna, Enriqueta la Pisa Bien, lo Rei de Portugau, un pintaire, Dorio de Gadex, joens modernistas: Rafael de los Vélez, Lucio Vero, Mínguez, Gálvez, Clariniy Pérez ; lo sereno, lo voz d'un vesn, los gardians de l'òrdi, Serafín el Bonito, lo Celador, lo Presoèr, lo Portièr d'ua Redaccion, don Filiberto .
Max qu'ei un avatar de Alejandro Sawa ; dens lo son monde òm troba escrivans modernistas membres, com eth de çò quièra alavetz la boèmia madrilenca : Ciro Bayo, e Dorio de Gadex ; òm tròba tanben l'escrivan nicaraguaian Rubén Darío, lo librari Pueyo , lo ministre Julio Burell (qui ho efectivament ministre de la gobernación com ac designa lo tèxte e academician) e l'escrivan eslau refugiat en Espanha Ernesto Bark .
Fin finau, las autoritats cubanas que perpausan ua auhèrta hèra interessanta a l'escultor emparat per Diego en lo bèth domandar de'n tirar las esculturas mei polemicas e, devant l'obstinacion de Diego de demorar dens la soa postura provocatriz e hèra critica, que'u soman de's cercar un mestièr en dehòra deu mitan culturau.
Lei es l'article que correspond localament, coma dins las comunas gasconas pus a l'Oèst, a las e los, çò que vòu dire que la fòrma de l'article permet pas de saber son genre; mès, las fòrmas ancianas de 1083 a 1326 son mai que mai en las (Las Lobias, Les Lubies, Lobias, Lobiis, en latin, Las Lubias, Lubiis, en latin), çò que permet de supausar que la fòrma es femenina.
E lo Vescomte aviá molhèr fòrt graciosa e gàia Dòna que se meravilhèt de las cançons d’en Bernat e s’enamorèt d’el e el de la Dòna ; tant e tant qu’el fasiá sas cançons d’ela, de l’amor que n’aviá e non fasiá mai que de la cantar.
Noveleta orquèstra dins lo païsatge musical de Miègjorn-Pirenèus, MUSICA d'ÒC es un ensemble de joves professionals regionals espatlats per de quadres de l'Orquèsta del Capitòli de Tolosa, dirigit per lo Claudi Robisson, que son ambicion es de portar pertot en Occitània lo messatge de benaürança, de pertatge e de convivialitat de la Musica Classica en general e del repertòri regional en particular.
Los coires de pistons o de paletas (com la trompeta classica, lo cornet, lo bugle, lo còrn d'armonia, lo tuba, los saxhorns, l'elicon,lo sousafòn, lo trobon de pistons e la corneta iberica) on, en baishar o lhevar un o mantuns pistons o en har virar las paletas òm obliga l'aire de seguir un camin mei o mens long.
Un Instrument de coire qu'ei un aerofòn on lo son b'ei produsit per la vibracion deus pòts dehens ua embocadura, independement qui l'instrument e sia efectivament hèit de coire o de tot aute materiau ; atau, lo saxofòn, a maugrat d'etsra hèit de coire qu'ei tanhent de la familha de la espiulas simplas mentre qui la trompa deus Aups, hèita de coire, que pertanh a la familha deus coire.
Lo prumèr element es probablament lo nom d'òme Andulfus, fòrma latinizada d'un antroponime gotic citat per Marie-Thérèse Morlet ; l'ipotèsi d'ua assimilacion du de -villa au de l'antroponime per explicar lo passatge de -vièla a -fièla es improbabla, pr'amor de l'exemple de Segofièla, anciana *Seguinvièla.
Tanben es important lo pariatge que portèt Andòrra a èsser un coprincipat e poder se manténer aital coma dins unic estat catalan independent, en essent los evesques d'Urgèl Coprince d'Andòrra, amassa, a l'ora d'ara, amb lo president de la Republica Francesa coma successor des drets de l'ostal comtal de Fois.
Mès, las fòrmas ancianas que s'i opausan segon Jacques Boisgontier: locum, cui vocabulum est Cella-Monulphi cum ecclesiis Dei quae ibidem sunt fundatae, en 904, Cella Modulphi, en 904, hoc ipsum mihi pertinet, quod dicitur Cella Odulphi, cap a 980, Ceramol , Seramol au sègle XII, abbas Celle Medulphi, en 1383-1405, abbas et conventus Celle Medulphi, au sègle XIV o XV.
Segon lo site Cassini, Mirand fuguèt annexat a la comuna de Cumond avant 1794 e los recensaments pòrtan pas de traça de Mirand; lo chapluec qu'èra a Cumont passèt a Sent Antòni en 1906 e la comuna de Cumond chamnhèt de nom en 1924 per venir Saint-Antoine-Cumond.
Cucmont es coma Montcuc, mas dins un òrdre diferent, format d'una raiç preindoeuropèa, o, au mens, preceltica, cucc-, que deviá aver lo sens de « nautura arredondida », e de l'occitan mont, apondut quand lo mot èra pas mai comprés ; aquò empacha pas que tuca, varianta de cucc-, a format de toponimes recents en Perigòrd.
Lo territòri del pargue s'estend per las municipalitats d'Alt Àneu, La Guingueta d'Àneu, Esterri d'Àneu, Alins, Esterri de Cardós, Farrera, Lladorre, Llavorsí, Rialp, Soriguera, Sort, Tírvia e Vall de Cardós al Palhars Sobeiran; e Les Valls de Valira e Montferrer i Castellbò a l'Aut Urgèl.
E justament, la prumièra sillaba Ai- se tròba sovent dins daus noms a la frontièra de dus pòbles gallés : Aidon, Salanhac e Aivigas, Aimet e los Aigurandas, çò que tend a confirmar l'ipotèsi que lo nom d'Aineça es ligat au nom de son pòble de l'Antiquitat.
Lo 24 de junh de 1261, Austau e Durand son fraire, filh e eretièrs d'Austau d'Orlhac cavalièr, abandonan a Guilhèm de Montal, Guilhèm de Malamòrt e Malfre de Castelnau, gardians del testament de lor paire, la meitat dels revenguts de totas lors tèrras pendent tres ans per pagar los dreches, fraisses, amendas, deudas e almòinas deguts per la succession, l'act sagelat d'Uc, comte de Rodés, e d'Aimar, abat d'Orlhac.
Lo 22 d'agost de 1270 vend a son fraire Durand de Montal per sòls de Clarmont, tot çò que ten de l'abadiá dins las parròquias de Viescamp, Sant Estève, Sant Geron, Airens, Crandèlas, Itrac e Omps per seguir Sant Loís al moment de la Darrièra Crosada que ne tornèt rapidament.
La còsta meridionala, comprenent la plana de Messarà e lo massís litorau d'Asteroussia, es dins l'airau climatic nòrd-african: ailà i a netament mai de jorns solelhats e de calorassa; lei paumiers i fruchan e d'aucèus migrators coma lei dindoletas i rèstan en fach tot l'an.
Pòc dempús dera destruccion dera anciana Orgellia se creèc un nau barri, naua sedença der Bisbat d'Urgèl, nomentat vicus Sedes Urgèli: vicus deth latin que signifique «barri», -coma era ciutat de Vic-; Sedes deth latin: sòn que signifique «cagira o tròn d'un avesque qu'exercís ua jurisdiccion, glèisa catedrala e caplòc d'ua diocèsi».
A on i auec çò de poblat de Arse-durgui s'i bastic era civitas Orgellia e ací rau era origina deth nòm Castellciutat, qu'enquiath sègle XVIII ère simplaments coneishut coma Ciutat e posterioraments se li ahigec Castell pera existéncia d'un ancian castèth qu'auie estat residéncia des comdes d'Urgèl.
Ath nòrd limite damb eth municipi de les Valls de Valira, ar oèst damb Montferrer i Castellbò a on se tròbe er aeropòrt de la Seu d'Urgèl o Pirineus-Andorra, ath sud-oèst damb Ribera d'Urgellet e a sud-èst damb Alàs i Cerc e a nòrd-èst damb Estamariu.
La fondacion foguèt anonciada per fòrça revistas e jornals locals del moment : Le Télégramme, l’Express du Midi, Le Midi socialiste, La Croix de l’Aude, Oc, La Tramontane, Le Journal de l’Aveyron, Lou Felibrige, La Cigalo Narbouneso, etc. e mai Le Journal del 16 de febrièr de 1928, ne parlèt jos la pluma d'Olivier Guyon :
Lo Collègi d'Occitània (escrivián a passat temps «Colètge d'Occitanía», actualament escrivon «Collègi d'Occitania», sens l'accent grèu normal sus la à centrala d'Occitània) es una associacion occitana fondada lo 19 de novembre de 1927 a Castèlnòu d'Arri per Prospèr Estiu e Josèp Salvat.
La Fièra dels Formatges Artesans dels Pirenèus (en catalan e originalament: Fira de Formatges Artesans dels Pirineus) es una fièra que se debana cada an la tresena dimenjada d'octòbre dins la vila pirenenca de la Seu d'Urgèl, en Aut Urgèl, dins l'encastre de la Fièra de Sant Ermengol una de las mai ancianas de Catalonha.
La jornada tecnica de la Fièra dels Formatges Artesans dels Pirenèus pretend d'èsser una plataforma de formacion, analisi e amassada entre professionals, en mai d'un observatòri de las tendéncias e cambiaments que se produsisson a nivèl productiu, legal, normatiu, comercial, comunicatiu, e ca, entre lo sector dels formatges e los derivats del lach.
En 2008 a la Fièra dels Formatges Artesans dels Pirenèus s'i podiá trobar fins a 35 artesans formatgièrs dels Pirenèus qu'ofrisson mai de 100 varietats diferentas de formatges e i a totjorn un artesan formatgièr convidat de defòra dels Pirenèus e totes participaràn al Concors dels Formatges Artesans dels Pirenèus.
Qu’i èran : « tot permerament, Peiròt lo Bearnés, peu sobiran, puish lo bastard de Caupena qui s’aperava Ernauton ; lo bastard Anglés ; lo bastard de Carlat ; Apton Seguin ; Olim Barbe, e Bernaudon de las Islas ; e mei qu’i èra un gran pilhard de Bearn, qui s’aperava lo sire de Lana-Plana ».
Mes en 1387, suus conselhs de Fèbus, lo duc Loís II de Borbon « dab la soa companhia, se n’anà tà la maison de Perròt lo Biarnés, Anglés, laquau hasó àrder, e desrocar e guastar tots los casaus, e qu’estó empraubit Peiròt, en aquera òra, de tot çò qu’avè amassat, pilhat e raubat deu son temps».
« Un examèn dels brevets d'aeroplans de Pénaud e d'Ader mòstra que lo primièr es lo verai visionari, qu'a sauput veire tot lo problèma de l'aviacion l'autre, l'inventor tipic, demorant estacat a de concepcions talas coma l'imitacion purament fisiologica de la natura e non pas son interpretacion fisica sas idèas d'amassa èran prigondament falsas e podián pas menar a un resultat real. Dins l'aviacion reala, se retròba pas res de son òbra, mentre que las idèas de Pénaud dominan encara, après quasi un sègle. » — Charles Dollfus.
« lo vòl dels aucèls e dels insèctes m'a totjorn preocupat… Aviái ensajat totes los genres d'alas d'aucèls, de ratapenada e d'insèctes, dispausadas en alas batentas, o alas fixas amb eliça… descobriguèri l'importanta corba universala del panatòri o de sustentacion. » — Clément Ader.
Obtenguèron tanben lo monopòli sus la rota descubèrta pendent dètz ans, lor nominacion coma governadors dei territòris descubèrts amb 5% dei revenguts, 5% dei beneficis dau viatge, lo drech de prelevar ducats sus lei viatges seguents e la concession d'una illa, levat dei sièis pus ricas.
Eth Urgellet ei un territòri istoric e ua comarca naturau de Catalonha que se tròbe as Pirenèus, concrètament ara comarca dera Aut Urgèl (eth Aut Urgèl compren: eth Baridà, eth Urgellet e eth sector meridionau, ath sud deth grad de Oliana -es ribères de Oliana e de Bassella-).
L'IEO 31, Institut d'Estudis Occitans, seccion departamentala de Nauta Garona, es la seccion departamentala per Nauta Garona de l'Institut d'Estudis Occitans, associacion segon la lei de 1901 creada en 1945, reconeguda d'utilitat publica en 1949 e agradada pel Ministèri de la Joinessa e de l'Educacion Populara en 1986.
La fièra coneguèt fòrça nautes e basses al cors de l'istòria e cambiaments de data: per la Maire de Dieu d'Agost, per Sant Miquèl, en setembre, e, a comptar del sègle XIV, per Totsants ; d'alavetz ençà prenguèt lo nom de fièra de Sant Ermengol, nom qu'a perviscut malgrat qu'a comptar de 1993 s'acordèt de transportar la fièra a la tresena dimenjada d'octòbre.
Lo drech e l'activitat legislativa son una dimension importanta de l'activitat d'aqueleis Estats coma lo mòstran lei sobeirans legendaris e legislators presents dins lei mites fondators de mai d'una vila, lei còdis juridics descubèrts en Mesopotamia, lei lèis dei ciutats-Estats grègas e l'invencion dau drech modèrne per lei Romans.
Pasmens, aqueu renforçament intèrne de l'Estat dèu desenant faciar lei fòrças centrifugas eissidas de la mondializacion, de la multiplicacion deis institucions supranacionalas, de l'aparicion de domenis onte lo poder de la lèi es mau definit e de l'influéncia de l'ideologia neoliberala qu'es partisana d'un Estat limitat au minimom.
Max Weber, en 1919, definís l'Estat coma una organizacion que reclama per se meteissa, amb succès, lo "monopòli de la violéncia legitima"; segon eu, dintre de l'Estat s'incluson d'institucions coma lei fòrças armadas, l'administracion publica, lei tribunaus e la polícia; assumís tanben l'estat lei foncions de defensa, govèrn, justícia, securitat, e lei relacions exterioras.
Durant lo son sòmi, Joan, fin finau, que las se vira entà panar a Arnaud ua mena de relíquia qui pòrta tostemps au còth : qu'ei ua pagina arrapada dens lo manescrit las cronicas de l'istòria de Lobaterra, trobada dens la crampa lo dia qui Anaud e Joan e i hon embarrats ; que representa la neishença d'Arnaud, vadut dab dents en tot devorar lo vente de la soa mair.
L'autor qu'ei un cèrte Joan de l'Arribiera, hilh de paisan d'un vilatge uèi despareishut : Lobaterra, un parçan de Peiregòrd on s'ei disputada desempuish mantuas decenias ua guèrra shens pietat enter lops e òmis, e mei que mei dab un gran lop blanc qui sembla de gavidar los autes e qui ho esbornhat per ua hemna coneguda com la mai que loba .
Lo grop s'es produch dins de festenals nombroses de l'estat francés (Vieilles Charrues, Les Suds, Jeudis de Perpinhan, Festenal Occitània de Tolosa, rencontres de Cants Polifonics de Calvi, Babel Med Music a Marselha, Voix d'été en Cròsa, .) e sus mai d'un empont .
Se la fòrma Solora escond un diftongue de tipe -òu-, coma aquò pòt arribar, que en occitan a tendéncia a se mudar en -au-, una comparason s'impausa d'una part emb Colòures , que seriá segon de toponimistas derivat de coluber/colubra, e emb Andaura , que seriá un ande-brigā, « granda fortalesa », per los airals que faber i dona faure, puèi d'autra part emb Andabra, doblet de Andaura, e emb Soulobres , luèc situat près de Milhau, a 44 06′ 55″ Nòrd e 3 00′ 59″ Èst, per los airals que faber i dona fabre.
Christian Ferras (Le Touquet, lo 17 de junh de 1933 – París, lo 14 de seteme de 1982 - enventualement en occitan Crestian Ferràs) que ho un violonista virtuòse francés d'origina niçarda qui tribalhè enter autes dab lo violonista Yehudi Menuhin lo violoncelista Pau Casals e lo cap d'orquèstra Herbert von Karajan.
Lo castèl foguèt construit sul tuc de Castellciutat, mencionat ja lo 1064 coma puig d'Urgèl , de granda importància estrategica dins la nauta val del Segre, amb cinc baluards: de l'Amassada, del Cup, de Sant Esteve, de Sant Ermengol e de Sant Isidre, que foguèt refach en 1751, lo que a coma avantgarda la torre de Solsona.
Faguèt partida del vescomtat de Castellbò, que ne constituiguèt lo centre del quartièr de Castellciutat o de Ciutat; dins lo castèl residissián los veguers del vescomtat e ne dependián las alcaldias de Aravell e Bellestar, la val de Sant Joan, Civís, Aós, Estamariu, la Bastida de Hortons e Adraén.
Bénédicte Boyrie-Fénié evòca las possessions deus Plantagenèsts en Aquitània per far veire que l'atestacion de 1133, Roazan porré correspondre a un nom semblable au nom de Sent Ruadhan, abat de Lorrha, dens lo comtat de Tipperary, en Irlanda, sense estar un agionime; mes lo maridatge d'Alionòr d'Aquitània emb Enric Plantagenèst es posterior, 1152.
L'an 1851, los Mainats de Valls atenguèron lo primièr bastiment de nòvas estanças e pendent los quaranta ans seguents atenguèron a la perfeccion tota la gamma de castèls d'uèch, lo tres e lo quatre de nòu amb cubertadèr, lo pilar d'uèch amb cubertadèr e manilles, lo quatre de nòu net, lo cinc de nòu folrat, lo tres de nòu net e lo dos d'uèch net.
Tolosa, la basilica de Sant Sarnin, la Catedrala de Sent Estève, la Glèisa de Nòstra Dòna del Taur, la basilica de la Daurada, la Glèisa dels Jacobins e sas clasras, lo Convent dels Agustins, la glèisa de Sant Pèirra de las Cosinas, la Glèisa de Sent Aubin, la Glèisa de Sant Nicolau, la Glèisa de Nòstra Dòna de la Dalbada, la Plaça del Capitòli, la sala dels Illustres, e l’Espital de la Grava.
Que passa per Tolosa mes en bèth partir d'Arle entà avià's de cap au Sompòrt per passar en Aragon peu Camin aragonés dinc au Pont de la Reina on e s'amassa dab los autes camins occitans, bascos e francés dens lo Camin navarrés e amassa que forman lo Camin francés dinc a Sant Jacme de Compostèla.
Martha Argerich, Vladimir Ashkenazy, Daniel Barenboim, Pierre Boulez, Elliott Carter, Myung-Whun Chung, Aldo Ciccolini, Placido Domingo, Henri Dutilleux, Dietrich Fischer-Dieskau, Valery Gergiev, Philip Gossett, Hans Werner Henze, Gyorgy Kurtág, Gustav Leonhardt, Friedrich Lippmann, Lorin Maazel, Peter Maxwell Davies, Zubin Mehta, Seiji Ozawa, Luis de Pablo, Arvo Pärt, Krzysztof Penderecki, Itzhak Perlman, Georges Prêtre, Wolfgang Sawallisch.
Per aquò, dens aqueth episòdi, la sodomia tau com se defeneish a l'òra d'ara, n'ei pas mentavuda D'après lo contèxte totun e las autas referéncias au pecat de Sodòma dens la Bíblia, lo passatge aqueth que s'a meilèu a interpretar com un mancament au dever d'ospitalitat, qui èra hèra important dens l'Orient Pròche ancian.
Lo Rei Rainier o Rainier lo Bòn , sonat pus formalament Rainier I de Provença o Rainier I de Nàpols, Anjau, Sicília e Provença (nascut en 1409 a Angieus - mòrt lo 10 de julhet de 1480 as Ais de Provença), foguèt lo darrier còmte important de Provença avans l'annexion francesa de 1481 e es restat dins la memòria collectiva coma un dei pus grands senhors medievaus d'Occitània.
A l'oèst, a l'entorn de 527, Denys lo Pichon prepausèt lo sistèma de l'anno Domini, es a dire « annada del Senhor », que s'es gradualament espandida dins lo monde crestian : las annadas se numerotavan a partir de la data supausada de l'incarnacion o de l'anonci del Crist, lo 25 de març de l'an 1 .
Al sègle XIII, Sacrobosco emetèt l'ipotèsi que los meses del calendièr roman precedent alternavan 30 e 29 jorns e que la refòrma iniciala de Cesar balhava 29 jorns a februarius e 30 a sextilis, August transferiguèt un jorn de februarius a sextilis aprèp lo cambiament d'aquel mes en son onor.
Segon Dauzat e Negre l'adjectiu arroi que serveish a descríver la color deu castèth; castèth qu'a per sens « borg fortificat » , mes i a ua aute solucion d'origina lomanhòla, arrolh, marca d'un castèth que seré a s'ahonir, se darrocar, s'esbolhar, benlèu pr'amor seré estat de pèira e de husta .
La capitala de la municipalitat es el Pont de Bar, un vilatge que fins en 1982 se trobava situat dins lo congost del riu Segre mas los aigats de 1982 destrusiguèron l'ancian vilatge, ara nomenat el Pont de Bar Vell e se rebastiguèt un pauc mai aval del cors del Segre e a una nautor superiora perque cap d'autre aigat lo poguès destrusir.
Dins lo cas de l'Aut Urgèl, foguèt l'evolucion de l'agricultura e de l'elevatge pendent la primièra mitat del sègle XX que propicièt la formacion d'una importanta indústria làctia, en lo marc que se'n desvolopèron tant aquel produch coma la Burre de l'Aut Urgèl e la Cerdanha.
Malgrat que la legislacion de la DOP prevei coma airal d'elaboracion tant la comarca de l'Aut Urgèl coma la de la Bassa Cerdanha, çò cèrt es que la totalitat de la produccion se concentra a la Seu d'Urgèl e qu'aquela es realizada per una sola entrepresa, la Cooperativa Lletera del Cadí.
La vaca bruna dels Pirenèus es una raça de vaca pròpria de las comarcas de la Val d'Aran e dels Pirenèus catalans (Auta Ribagòrça, Aut Empordan, Aut Urgèl, Berguedan, Cerdanha, Garrocha, Palhars Sobeiran, Palhars Jusan, Ripolhés e Solsonés).
Participèt activament en la politica après que lo sieu amic B. P. Koirala foguèt destituit pel rei Mahendra qu'atenguèt de poders absoluts , e s'afilièt al Partit del Congrès del Nepal, del que foguèt lèu nomenat secretari general per la siá participacion en lo reforçament de l'organizacion, e venguèt conselhièr del fraire de B.P. Koirala, Girija Prasad Koirala.
Lo seu aspècte natural es la resulta d'un important trabalh païsatgista: lo pargue conten divèrses lacs artificials (que lo mai important, The Jacqueline Kennedy Onassis Reservoir s'espandís sus 0,43 km²), camins de passejada, doas pistas de patinatge sus glaç, una zona de proteccion de la vida salvatja e de tepas per practicar espòrts e jòcs a l'aire liure.
En 1993, en tirant totas las consequéncias d'aquesta estrategia e per anar concrètament mai luènh dins lo plural, en considerant que quitament las lengas « mai poderosas » uèi son pas a l'abric de menaças e son victimas de mesconeissenças, lo gropament organizator decidís de transformar la Fèsta de las lengas en Prima de las Lengas e de promòure totas las lengas del mond, quins que sián lors estatuts.
Lo grop d'escrivans que perseguiguèt aquesta idèa foguèt mens organizat e los escrivans els meteisses cobriguèron una vasta gamma de tèmas dins sas escrituras: dempuèi lo sens de la mission del polonés dins la pròsa de Stefan Żeromski fins a l'inegalitat sociala descrita per Władysław Reymont e Gabriela Zapolska, fins a la critica de la societat polonesa e a l'istòria de Polonha de Stanisław Wyspiański.
Lo manifèst foguèt publicat en lo jornal Życie , amb sedença a Cracòvia, en l'an 1898 e anèt immediatament acceptat en totas las parts de la Polonha dividida, coma analogia a autres tèrmes semblats coma Alemanha Jova, Belgica Jova, Escandinàvia Jova, e atal successivament.
Las fòrmas ancianas que son Villa de Luco, en latin, au sègle Xau, Villa que vocatur Luc, en latin, au sègle Xau, Sanctus-Vincentius de Sylva-Bona, en latin, au sègle XIau, Lucus, en latin, en 1323, Sent-Bisentz de Luc en 1365, Luc en 1385, Lo mostier de Sent-Vinssentz de Luc en 1426, Luc .
I pòdon aderir totas las administracions titularas de servicis publics de transpòrt collectiu, individualament o a travèrs d'entitats que las recampan e representan, qu'apertengan al domeni format de las comarcas de l'Aut Penedés, lo Bas Llobregat, lo Barcelonès, lo Garraf, lo Maresme, lo Valés Occidental e lo Valés Oriental.
A l'ora d'ara, aperaquí 13,8 miliards d'ans après lo Big Bang, l'Univèrs es pauc dens e freg amb una densitat mejana de quauqueis atòms per mètre cubic e una temperatura mejana de 2,73 K. D'efiech, s'existís d'objèctes astronomics cauds coma leis estelas, aquelei còrs son separats per de distàncias immensas.
Per aquera rason, l'IBG que s'estima mei la grafia febusiana e que la presenta coma ua "grafia modèrna", e que qualifica la grafia classica, segon los interlocutors, d'"anciana", de "sapientassa" o mei qu'aquò d'"espanhòla", a bèths còps tanben qu'afirma qu'ei impausada "de Montpelhièr enlà" e que carreja dab era un projècte politic demiat peu Partit Occitan.
L'Institut que vòu sostiéner tota iniciativa susceptibla de promòver lo bearnés e lo gascon en respectant la lor integritat e la lor especificitat, mes aquò que significa, dens la soa vision de las causas, que cau arrefusar de sostiéner las accions que considèran lo bearnés e lo gascon coma hasent partida de la lenga occitana.
Lo Sant Empèri Roman Germanic (alemand: Heiliges Römisches Reich; latin: Sacrum Romanum Imperium: Sant Empèri Roman de la Nacion Germanica) èra una union de territòris d'Euròpa Centrala entre l'Edat Mejana e l'Edat Modèrna plaçats jos l'autoritat d'un emperaire roman germanic.
Las lengas sinteticas que son pas aglutinantas son sonadas lengas fusionalas; de còps que i a, combinan los afixes amassa, sovent en los cambiar drasticament dins lo processus, e en jónher mantun sens per un meteis afixe (per exemple, dins lo mot occitan "parli" , lo sufixe "-i" porta lo sens de l'indicatiu present e de la primièra persona del singular).