polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Un plaser desinteressat : Lo bèl se confond pas amb l"'plasent, que depend per sa part d'una percepcion estrictament personala : « Quand disi que lo vin de Canaires es plasent, sofrís volontièr qu'òm me repotegue e qu'òm me rapèle que devi dire solament qu'es plasent per ieu. » al contrari que per l'exemple d'un jutjament sus la belesa d'una causa, expliquèt : « jutgi pas solament per ieu, mas per tot lo monde, e parli de la belesa coma se foguèsse una qualitat de las causas » Si lo bèl balha plaser e satisfaccion, es d'un biais desinteressat.
Pus tard, creditèt tanben l'astronomia de nos aver « aprés fòrça causas estonantas », que la pus importanta es que nos « descobèrt l'abisme de l'ignorància, que la rason umana, sens , jamai auriá pogut se representar que foguèt tan prigonda ; e la reflexion sus aquel abisme, diguèt encara, deuriá produire un grand cambiament dins la determinacion de las finalitats darrièras per assignar al nòstre usatge de la rason. »
En mai de l'organizacion e de la promoccion d'oficiers competents, Genghis Khan introduguèt ò generalizèt de nocions operacionalas fondamentalas coma la collècta d'informacions sus l'enemic, la planificacion dei campanhas, la repeticion dei manòbras a l'entraïnament, l'organizacion de la logistica, l'utilizacion de la terror e la necessitat d'afeblir ò de devesir lei fòrças advèrsas avans d'engatjar una batalha.
Lo -t- de la prononciacion seré un « sovenir » de n etimologic perqué n e t son dentalas (practicament, -ns ha nèisher un -nts que facilita la prononciacion - véser l'atestacion Haylanx, que cau legir e t demòra, mèi o mens, pui que las fòrmas escritas han pensar a un important polimorfisme).
Aqueles son d'amont cap aval, Vishnuprayag, ont Dhauliganga rejonh Alaknanda; Nandprayag, ont Nandakini rejonh Alaknanda; Karnaprayag, ont Pindar rejonh Alaknanda, Rudraprayag, ont Mandakini rejonh Alaknanda; e finalament, Devprayag, ont Bhagirathi rejonh Alaknanda per formar lo Ganges pròpriament dit.
Aqueth compausat qu'ei format, segon la tradicion toponimica, d'un nom gallic d'òme *Laucos e de dūnon , « ciutadèla, hortalessa »; per explicar -z- e pas -d- dens quauques cas com Lausun, lo compausat que's degoc contractar lèu , o que cau supausar meilèu ua pèrda aboriva deu sentiment de la composicion.
Segon Dauzat e Rostaing, Montlesun qu'ei format de Mont, qui pòt representar ua simpla tuca , e deu nom ancian deu vilatge, donc *Lesun, a comparar a Laudun, Lausun, etc, mès Albèrt Dauzat en hè pas explicitament l'equivalent d'aqueths noms , probablament pr'amor deu vocalisme de la prumèra sillaba.
Son descobreire, Jay Savage, èra tant surprés quand los vegèt pel primièr còp, que ne'n cresiá pas sos uèlhs ; es citat disent : « me cal confessar que ma reaccion quand los ai vistes pel primièr còp èra una mescla d'incredulitat e de dobte, coma se qualqu'un los aviá trempats dins de pintura esmaltada ».
Qu'ei logic de pensar l'ajustadís de Mont se hascó peu castèth abans de s'espandir au vilatge (que i a enqüèra un castèth, plan plaçat per la defensa, lo deus comtes de Pardiac çò sembla, mes qui guarda pas gran causa de son estat medievau ) : lo mot mont qu'ei com l'anóncia d'un site defensiu.
Lai presenta, que ja comença de ne solfinar alavetz la siá atirància per un estat fòrt que n'acabarà gaireben per impausar a Karl Marx, fòrça mai libertari fin finala sus aquel sicut, los "avantatges" per Alemanha que, segon el, representèron l'adopcion d'un Còde civil modèrne o l'emancipacion dels josieus, contra las estructuras encara arcaïcas e mzedievalas quasiben de la societat tudesca d'aquel temps.
Aquelas idèas ne son pas cap de caractèr demagogic o activista coma sovent li ne recastenan, mas se ne fondamentan sul drech natural de cada òme participacion del pòble a l'administracion de l'Estat, dins un regim constitucional e puèi emancipacion dels josieus, abolicion de tota mena d'opression religiosa e de l'aristocracia de l'argent. "
Comencèt de s'interessar als autors revolucionaris e liberals coma Ludwig Börne, Karl Gatzkow e Heinrich Heine mas pro lèu, abandonèt aqueles pensaires per trobar sas idèas tròp vagas e drechistas e, aprèp èsser passat per l'Universitat de Berlin , de se far amb los sòcis dels Joves Hegelians d'esquèrra, que s'i comprenián Bruno Bauer e Max Stirner.
Clermont Propre, qui es parròpia annèxa, a l'èst deu riu Sousson , lòc adara dispareishut; la glèisa qu'es enqüèra sus la mapa de las annadas 1950 e lo nom de la comuna qu'es enqüèra a l'èst deu Sousson sus la mapa d'Estat-Major deu sègle XIX, donc lo borg qu'i èra a l'epòca;
En gascon, davant que pòt aver lo sens de « Levant, èst » e darrèr lo sens de « Ponent, oèst »; aquò qu'explica l'oposicion entre un *Claramon davant, a l'èst (Clermont Propre, au sens de « Clermont d'origina » e un *Claramon darrèr », a l'oèst .
Amb la publicacion del Segond manifèst surrealista arribèt la polemica: Breton, lo cap, escaissat lo «papa» del movement surrealista, concretava la nocion de surrealisme e afirmava que li caliá caminar amassa amb la revolucion marxista —foguèt membre del Partit Comunista Francés dempuèi 1927 a 1935—; doncas, excomuniquèt, condemnèt e expulsèt del grop totes aqueles que coincidissián pas amb las seunas idèas: Roger Vitrac, Philippe Soupault, Antonin Artaud, Salvador Dalí e Robert Desnos.
En 1924 redigiguèt lo Manifèst surrealista e a se formèt un grop compausat per Philippe Soupault, Louis Aragon, Paul Éluard, René Crevel, Michel Leiris, Robert Desnos, Benjamin Péret, desirós d'arribar en «cambiar la vida» d'Arthur Rimbaud e «Transformar lo mond» de Karl Marx.
La municipalitat de Lavansa e Fórnols compren, en mai del vilatge de Sorribes de la Vansa, caplòc de municipalitat, los vilatges de Fórnols de Cadí, Adraén, Cornellana e Ossera, e las caseries, veïnats o llogarets, qualqu'uns ja despoblats, de la Barceloneta, Colldarnat, Montargull de Lavansa, Sant Pere de Lavansa, Sisquer, Banyeres, Padrinàs e Sant Julià de Pera.
Administrativament la municipalitat limita al nòrd amb Alàs i Cerc e amb Cava, a l'èst amb Josa i Tuixén, e amb la Coma i la Pedra , al sud contacta solament pontualament amb lo tèrme de Odèn , e contunha vèrs lo sud-oèst amb Fígols i Alinyà, e a l'oèst amb lo Pla de Sants Tirs .
Rambaud d'Aurenja (Rambaud o Rimbaud d'Aurenjo en nòrma mistralenca; fl. vèrs 1150) nascut entre 1140 e 1145 a Aurenja e mòrt lo 10 de mai de 1173 a Corteson, èra senhor d'Aurenja; fo un trobador provençau dau sègle XII de la generacion que seguida la dei primiers trobadors
Nomenat Comissari del Pòble a la Guèrra de 1918 a 1925, creèt e organizèt l'Armada Roja en tot la gavidar pendent la grand guèrra civila de 1918-1920, sembla civila puslèu, que ne foguèt fin finala sonqu'un combat acarnassit entre las fòrças revolucionàrias de la jove nòva Russia e dels sius pòbles camaradas d'a l'èx Empèri Rus eissits, e l'aliança internacionala mesa en plaça per las poténcias occidentalas per tal d'empachar la victòria de la Revolucion e la s'entrepachar a tot còst.
Per conselh d'un amic crompèt un aparelh fotografic qu'utilizèt per reculhir los retraits que lor caldriá servir de basa de las caricaturas de son òbra Panthéon Nadar 1853, ont apareguèron de grands personatges de la politica e de la cultura del moment apertenent a son cercle d'amics, coma Charles Baudelaire, etc.
Andrei Tarkovski (idem A Andrei Arsenievich Tarkovskii, nascut a Zavrazhe, província d'Ivanovo, en Russia europèa centrala, lo 4 d'abril de 1932, defuntat a Neuilly-sur-Seine, ran París, França, lo 29 de decembre de 1989) foguèt un cineasta e escrivan rus sovietic.
Ne venguèt lo siu filh Doctor en Sociologia, conservator del Musèu Frederic Mistral de Malhana , cargat de recèrcas al CNRS, prèmi Frederic Mistral 1946, prèmi Jaufre Rudèl en 1965, prèmi triennal de l'Astrado prouvençalo/Astrada provençala, Prince de la Nòva corta en 1971, Grand Prèmi Literari de Provença en 1980.
Foguèt un collaborator afogat de las publicacions provençalas Marsyas, Calendau, Fe, Òc, Tèrra d'Òc, L'Astrado/L'Astrada, dels quasernets de l'Astrado prouvençalo/Astrada provençala, l'Armanac provençau, Prouvènço d'aro/Provença d'ara e ca etc.
Amb aquela creacion se recuperava, doncas, una comarca qu'èra ja estada creada en 1939, en la division comarcala efemèra entrepresa per la Generalitat republicana pauc abans la fin de la Guèrra Civila, e qu'èra totjorn estada considerada coma tala en los domenis academics e scientifics, malgrat que los estaments politics l'ignorèsson.
Dab la resèrva de l'obertura de la vocala, que's poderé explicar per càmbiaments de timbre au moment deus càmbiaments de lenga o de la traduccion dens lengas diferentas la semblança dab los diferents Sòs que tira l'atencion : Vic de Sòs, Sòs o meilèu Sòç, l'antica ciutat deus Sotiats, que lor nom, dab son sufixe gallés, es benlèu bastit suu nom de la vila , Castillón de Sòs , Sos del Rey Católico , e benlèu mei.
Selhan o puslèu Celhan qu'es benlèu un nom de proprietari deu segond millenari o lo nom d'un vilatge dispareishut, anciana grana proprietat antica de Cellios, nom celtic o de Cœlius , dab lo sufixe -ānon o -anum ; mès lo nom de mèste que pòt estar Sellius e la grafia Selhan.
Alara que se debanava una ceremonia pagana al Capitòli, Sant Sarnin foguèt convidat per los prèires pagans d'onorar l'emperaire en participar al sacrifici d'un taure; coma refusèt, foguèt estacat a la bèstia que lo traguèt e lo rebalèt pel sòl de las carrièras fins a la mòrt.
Dempús dera recuperacion dera institucion istorica d'autogovèrn dera Val d'Aran, eth Conselh Generau d'Aran, damb era aprovacion dera Lei 16/1990, de 13 de junh, guanhèc es prumères eleccions damb era Coalicion Aranesa-Convergéncia e Union , integrada per Convergéncia Democratica Aranesa, a la quau apartien Pilar Busquet, e Unió Democràtica Aranesa.
Del punt de vista de l'etologia, e respècte al rèste del règne animal, l'Homo sapiens se destria per la complexitat de sas relacions socialas, l'utilizacion d'un lengatge articulat ellaborat transmés per l'aprendissatge, la fabricacion d'espleches, lo pòrt de vestits, lo mestritge del fuòc, la domesticacion de nombrosas espècias vegetalas e animalas, e l'aptitud de son sistèma cognitiu a l'abstraccion, a l'introspeccion e a l'espiritualitat.
Que, luènh de n'èsser una òbra sovietica "pomposa" (çò dison los que ne comprenon pas res a pas res. e sovent, sens quitament pas veire los filmes!) es una de las melhoras adaptacions literàrias pas jamai realizadas de l'istòria tota e vertadièra del VIIen Art, amb quitament las longuesas e longors o digressions tolstoianas.
Mas çò que fa la fòrça d'aquelas òbras es que son d'adaptacions a la realitat culturala, lingüistica e sociala japonesas e non pas una mena de còpia rèiresovent farlabicada coma ne son molts e molts filmes occidentals que çò ne pretendon adaptar la realitat de la literatura russa, per exemple, a d' esquemas de pensada o de comportament del tot al tot diferents.
Parentèsi clavada, en tot n'adaptar la realitat russa autentica del roman d'en Dostoievski a las realitats totas tant autenticas e tan viscudas, ressentidas e sentidas d'aiceste Japon septentrional, Akira Kurosawa ne signa una de las òbras mai creatritz e novatritz de la siá encara jove carrièra, quitament se n'èra ja estat guerdonat d'un Oscar per Rashomon amai un Leon d'Aur de la Mòstra de Venècia per la meteissa òbra que çò ne marquèt de verai l'envòl planetari del màger cinèma nipon.
Un bon exemple d'aquesta engana del cinèma occidental es lo del Guèrra e Patz, per exemple, en 1956, d'en King Vidor, cineasta màger pr'aquò, que n'es coma, fin finala, una adaptacion en bendas dessenhadas d'un cap d'òbra indefugible de la literatura mondiala, malgrat, d'alhors, las pro bèlas qualitats d'aquel filme ( los sieus interprèts, n'Audrey Hepburn e'n Mel Ferrer subretot. e la famosa scèna del bal al Palatz del tzar.)
Interpretat tanben per l'immens Toshiro Mifune, que se ne convertirà lèu en lo sieu actor preferit e fetiche dels caps d'òbra màgers e encara venidors (que n'es aiceste lo segond, un an aprèp Rashomon, maldespièch e censura e bestiesa umana.), atal, e forra-borra, Los Sèt Samorais, Lo Castèl de l'aranha o Barbarossa e ca nado.
Negre, citat per Bénédicte Boyrie-Fénié, que causeish Pardelius; Astor, tanben citat per B. Boyrie-Fénié, qu'aima mei Pardalius (sus pardalis « pantèra »; Bénédicte Boyrie-Fénié que causeish *Pardalius, derivat deu cognomen Pardalus que son en Parde-).
Al sègle X, escriguèt ela l'òbra. (id Kyotö. lo país d'en Bashō, lo trobador pelegrin del e d'al sègle XVII lo filh, que d'a Kyoto estant se ne ten el a tengut de cercada en tot la se somiar Kyotō., rasis Kamakura, ran Engaku-ji.), titolada Makura no sōshi .Nòtas de cabeç idem aurelhièr, en tot ne seguir la tradicion del zuihitsu , çò es de nòtas cortas, cortetas o mai longas, longuetas, escrichas al briu del pincèl.
Tradicion nipona, de segur segur. e pas cap japonesa, que cal pas jamai oblidar que la forma Japon emplegada per gaireben totes los païses del mond ne ven de l'error de lectura e de traduccion d'un occidental analfabet, imperialista e vistacort, pèc pegarron que non sai, que s'enganèt de caractèr!
E atal se ne tenguèt d'escrich el aiceste jornal, o diurnal o diari, o nocturnal, relat de vida e jornal de bòrd del cineasta, de l'òme, del filh, de l'amic d'en Noda Kogo, del joinòme de 30 ans al filosofet alassat, a tengut, sens gaireben pas jamai arrestar.
Pendent mai de trenta ans, escriguèt el un diari, un jornal, un relat seguit de la siá vida vidanta , dins la tradicion millenària o quasi de na Sei Shōnagon, dòmna de la cort imperiala e trobairitz d'Heiankyō idem la Capitala de la Patz ( gaireben contemporanèa de la nòstra, tan nòstra que la nos panèron, usurpèron, Edat d'Aur del Trobar.
E, al cap, d'una vida, aquel Tot ne venguèt un ocean, un pèugue belàs d'umanitat acumulada, d' Umanitat, retrobada, amontairada a dich d'experiéncias e de decebudas mas tanben de capitadas o d'esperanças, Ailò tot que fa una vida d' Òme e li ne permet a l'òme de viure, e d'èsser, tot simplament.
Mes Delamarre descriu lo mot cambo- dens lo sens de « corba d'un flume » o de « corba de la frontèira » e explica lo Cambes / Cambas bordalés, tanplan coma lo d'Agenés e lo de Carcin coma de las propietats de Cambos, atestat, venguts de cambā, damb lo sufixe -a, utilizat damb los noms de propietat .
Los nòrd americans Eugene Aserinsky e Nathaniel Kleitman, precursors dins la recèrca suls sòmis, comencèron en 1953 una seria d'estudis que mòstran que los sòmis consistisson pas qu'en imatges efemèrs apareissent a la persona a sa revelhada, mas que se desenrotlan segon un procediment fisiologic especific.
Negre, que considèra que Burga- de 889 es una maissanta lectura per Buga- , postula un nom germanic Bulgarevus, ambe un sufixe romanic -ium, agrum sosentendut, e lo sens seriá « los camps de Bulgarevus » ; mès lo passatge de *Bulgarevium a Bugarag pausa problèma, mai que mai se Burga- es refusat.
Lo determinant, necessari pr'amor dels nombroses omonimes, es oficial en francés dempuèi, çò pus mens, 1801 fa referéncia a las Corbièiras coma airal geografic puslèu que coma apellacion contarotlada per de rasons de data (amai lo vin es classat Vin de pays des Coteaux du Littoral Audois, Vin de País dels Tuquets del Litoral Audenc).
Auvesias qu'es probablament lo nom ancian deu vilatge, concurrenciat peu nom deu sent dedicatari de la glèisa, o qui estó dedicatari; mes pòt tanben estar lo nom d'un vilatge vesin; Auvesias qu'es a comparar dab Auvesinas, anciana parròpia de la comuna de Montjuèi, mes en gascon -n- intervocalica que s'amudeish.
La diferéncia de potencial electric entre las doas zonas pòt aténher 10 a e per qu'apareisse lo fólzer, un plasma es produit dins l'aire sus l'escorreguda de la descarga, causant loes dos fenomèns observats : l'eslhauç d'un latz, que se propaga fòrça rapidament, e d'un autre latz lo tròn, que resulta d'una dilatacion explosiva de l'aire escaufat per l'eslhauç, e se propaga relativament lentament (a la velocitat del son dins l'aire, que depend de sa temperatura).
Lo fólzer a tendància à frapper de preferéncia lo sòl pròche de la nívol generatritz, especialament dins las regions de nauta altitud, e pus particularament los bastiments e los arbres, o totes los objèctes proeminents sul sòl o la mar, que pòdon èsser mai precisament ciblats per efieit de punta, mas tanben per d'efieits de conduccion electrica.
Linha T1 del tramvai de TolosaLa linha T1: Aquela linha foguèt inaugurada fin de novembre de 2010 anant de Bausèla cap Arenas passejan per Blanhac e lo Nòrd-Èst de Tolosa e foguèt perlongada dins lo centre ciutat de Tolosa fins a Palais de Justícia en 2013.
Verd e Blu qu'a produsit shèis albums e a participat a divèrs festivals en Occitània (Hestiv'òc, a l'Estivada, au hestenau de Chomeirac, L'Estivala aus 15 ans de Deganhac a Fèsta d'Òc a Besièrs, au Trad'Estiu a Foish, a la hèsta seuvetona de La Seuva) e son passats au Seixal a Lisbona, aus Rencontres d'Ars, al Tradicionàrius en Catalonha, au hestenau pirenenc d'Ansó , au Pir' en Aragon, o DansÀneu enter autes.
L'ostal del Grand Falconièr recapta lo Musèu d'Art Modèrne e Contemporanèu, òbras d’Yves Brayer , un dels mai importants pintres figuratius del sègle XX ; òbras de Picasso, Miró, Léger, Klee, Magnelli, Prévert, Arman, Appel, Kijno, Fromanger, Christo.
La bastida de Còrdas, plaça fòrta al nòrd del comtat de Tolosa, foguèt edificada entre 1222 e 1229 sus la demanda de Ramon VII de Tolosa per amassar las populacions escampilhadas, caçadas mai que mai del castelar de Sant Marcèl brutlat per las tropas de Simon IV de Montfòrt en 1215, pendent de la primièra crosada francesa contra los albigeses.
En 2011, lo nombre de validacions per l'estacion s'enauça a , ço qu'en fach la 8e estacion la mai empruntada de la linha A. Pus tard, en 2016, l'estacion enregistra validacions, ço que la plaça totjorn a la 8e posicion sus 20 en tèrmes de validacions sus la linha A e a la 13e plaça posicion sus las 38 estacions de l'ensemble del mètro de Tolosa.
De trabalhs de doblament de la longor dels cais an aver luòc sus la linha A. Coma las estacions Mermoz, Font l'Estanh e Pè d'Auca, Basso Cambo possedissiá de cais corts : l'adaptacion d'aquestas estacions per aculhir de trens de a quatre veituras foguèt per consequent fòrça mai importanta que per las autras estacions, ont de trabalhs mai leugièrs foguèron necessaris.
Qu’acompanha, tad aquò har, las collectivitats territoriaus dens lo procediment de sauvaguarda deus archius : inventari de las honts privadas e associativas, numerizacion deus fons, descripcion archivistica tà que lo contiengut deus fons sonòrs sia de bon compréner peus publics interessats, enquèstas filmadas en Baish Ador de cap au patrimòni e la memòria deu fluvi l’Ador…
2001 : ua convencion signada per la DRAC Aquitània, lo Rector, lo Prefècte deus Pirenèus-Atlantics, lo President deu Conselh generau deus Pirenèus-Atlantics e lo President deu Conselh regionau d'Aquitània, qui permet a l'InÒc de s’inscríver dens lo paisatge regionau e de miar accions de socializacion lingüistica.
2007 : l'InÒc que vad operator du Conselh regionau per gavidar de com cau lo son projècte d’amainatjament lingüistic dit « Aquí Òc » e qu'ei tanben partenari deu Conselh generau deus Pirenèus Atlantics gràcias a ua Amassada Generau Constitutiva, entà s'inscríver dens lo son esquèma dit « Iniciativa ».
Se lo drech a la vida endura qualques excepcions, per contra l'enebiment de la tortura e de las penas o dels tractaments crudèls es considerat coma un enebiment absolut que, segon la Cort Europèa dels Dreches de l'Òme, consacra una de las valors fondamentalas de las societats democraticas en temps de patz coma de guèrra.
L'article 2 de la Convencion Europèa dels Dreches de l'Òme, enebís pas la pena de mòrt puèi que ne prevei la possibilitat ; mas un protocòl additional 6 prevei dins son article 1 que la pena de mòrt es abolida, pas cap de resèrva o de derogacion es autorizada quand los Estats accèptan de ratificar aquel protocòl.
Es l'estandard minimum dels dreches fondamentals s'aplicant a totes, aital se pòt veire la portada concrèta dels dreches de l'Òme e forman un patrimòni comun de l'umanitat ; son reconeguts a l'encòp per lo Pache Internacional Relatiu als Drechs Civils e Politics, la Convencion Americana Relativa als Dreches de l'Òme,
Per descriure lor contengut se pòt pas utilizar ni sus la Constitucion ni sus la Declaracion dels Dreches de l'Òme de 1789 ni sul preambul de la Constitucion de 1958 per que aqueles tèxtes que constituisson lo comunament nomenat « blòt de constitucionalitat » establissent una lista de dreches fondamentals que tenon valor constitucionala a la diferéncia de las libertats publicas que tenon solament una valor legislativa.
Primièr, aquela de la « Convencion contra la tortura » de las Nacions Unidas : la tortura i es definida coma un acte per lo qual de sofrenças agudas fisicas o mentalas son amb intencion infligidas per un agent de la foncion publica, o a son instigacion, dins una finalitat determinada, per exemple per obtenir una avoacion, o coma punicion o intimidacion.
En França per definir çò que son las libertats publicas, se pòt s'ajudar de la Declaracion dels Dreches de l'Òme e del Ciutadan del 26 agost de 1789, lo preambul de la constitucion de la Quatrena Republica («principis economics e socials, politics particularament necessari a nòstre temps»), lo preambul de la constitucion de la Cinquena Republica de 1958, los articles 1; 2; 3 e 66 de la Constitucion de 1958.
La nocion de libertats publicas pòt èsser definida en referéncia a aquela dels Dreches de l'Òme : contrariament a aquels, que relèven del mond de la filosofia e indiquen lo que deuriá èsser, las libertats publicas apartenguèron en pròpri a l'esfèra del drech, e se limitan a dire çò qu'es.
Se l'estudi e la conoissença dei Classics venguèron lo còr dau sistèma educatiu e la basa dau recrutament dei foncionaris, lo confucianisme Han organizèt lo culte imperiau dau Cèu qu'èra supausat reagir d'un biais positiu ò negatiu ai accions de l'emperaire e mandar de signes interpretables per lei savis.
Dens los sons Memòris las circonstàncias particularas de la soa composicion : lo violonista Niccolò Paganini que seré anat trobar Berlioz entà eth comandar la soa composicion per'mor de la soa aquesida d'un vriulon alto stradivari e que sentiva la manca de musica entà lo jogar ; quan Berlioz e presentè lo son tribalh, Paganini no'u voló pas interpretar, decebut de la part tròp modesta vodada au son instrument.
Aprenguèt sus l'illa de Vanikoro « coma doas grandas naus s'encalèron per una nuèch de granda tempèsta : una auriá enfonzat, l'autra se seriá encalada e los subrevivents aurián pogut demorar sus un ponch de Vanikoro, nomenat Paiou. Cinc o sièis meses aprèp, de subrevivents serián tornats a bòrd d'un pichon batèl fabricat amb los tròces del grand. D'unes demorèron a Vanikoro, se mesclaràn pus tard als afrontaments dels indigènas. Lo darrièr dels subrevivents seriá mòrt pauc abans la venguda de Peter Dillon. »
Pendent sos estudis a Brèst, s'engatgèt a l'edat de 17 ans dins los conflictes maritims de la Guèrra de Sèt Ans contra la Grand Bretanha al larg de l'America del Nòrd, en particular a Tèrra Nòva e sus Sant Laurenç amb son cosin Clément puèi amb lo cavalièr de Ternay, que vendrà lo seu vertadièr tutor.
Chantal Tanet e Tristan Hordé donan coma origina possibla de Niversac lo nom germanic d'òme Niwarius sigut de -acum , çò que fariá nàisser lo toponime a la fin de l'Antiquitat o au començament de l'Edat Mejana, o alaidonc lo nom es un nom d'abitant, sortit d'un luòc nommat Niversac .
Mas, en mai daus problèmas fonetics de la proposicion de Tanet e Hordé, Niversac es absent de la mapa de Cassini e sembla donc imprudent, a prumiera vista, d'atribuir a aqueu luòc una origina anciana e una finala etimologica en -ac, subretot dins un parlar que confond los resultats de -ac, -at, -às, etc, a la finala.
Sent Laurenç de Manoire es vengut lo pus grand caireforc, rotier e ferroviari, de l'aglomeracion de Periguers après la vila-mair : l'autorota A 89 i crosa l'ensemble D 6089 e RN 221, donc las direccions de Briva e de Limòtges; a Niversac, la via ferrada se devesís en doas direccions, Briva e Agen e la rota Periguers-Sarlat s'embrancha sus la RD 6089.