polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
सामान्यतया मुलुकको सार्वजनिक प्रशासन सँचालन गर्ने स्थायी सँयन्त्रका रूपमा स्थापित राष्ट्रसेवकहरूको समष्टिगत सँरचनालाई निजामति सेवा भनिन्छ ।
सीमसारको प्रकारलाई हेर्दा तीन किसिमको छ जस्तै सामुदि्रक किनार, भू-भागीय र मावन निर्मित हुन् तर पनि माटो, भू-वनौट, जलवायु, जलचर, जलवायु, जल परिचालन र जल रसायन, वनस्पति र मानवीय कारणले ५ प्रकारको सीमसार हुन्छन् ।
यो अत्यधिक चरण, जडीबुटी सङ्कलन, पानीको प्रयोग र आवश्यकताभन्दा बढी दोहन थलोका रूपमा प्रयोग, प्रदूषणग्रस्त, धार्मिक पर्व, मेलापातमा तीर्थालुले जथाभावी पूजासामग्री विसर्जन गर्नु, वरपरका खेतमा रासायनिक मल तथा विषादी प्रयोगले सिमसार दूषित बन्दै गएको छ ।
पारिस्थिकीय प्रणालीमा अनगिन्ती सङ्ख्यामा जीवाणु, वनस्पति, कीटपतङ, उभयचर, घस्रने प्राणी, चरा, माछा र स्तनधारी जीवहरू पाइन्छन् ।
सुनसरी, सप्तरी र उदयपुरको बीचमा रहेको कोसीटप्पु वन्यजन्तु आरक्ष कोसीमा ४८५ प्रजातिको माछा, विश्वबाटै लोप हुन लागेको ३० प्रजातिको चरामध्ये २१ प्रजाति र राजगिद्धसमेत पाइन्छ ।
कपिलवस्तु जिल्लाको जगदीश्वर जलाशय वाणगंगा सिँचाइको नहरद्वारा आपूर्ति गरिरहेको र वरिपरि खेत, सामुदायिक वन र केही स-सना पोखरीलगायत नहर संरचना छन् ।
हिउँदेमा बसाइँ कोशीटप्पु सरी आउने चराहरु जलकौवा, बकुल्ला, स्टोर्क, हाँस २० प्रजातिका माछा, डुबुल्की चरा, सिद्रेचरा, जकेवा, भुडीभोर, लोभीपपी गरुड, १३ प्रजातिका पानी हाँस, र ४२ प्रजातिका रैथाने र घुमन्ते चरा यहाँ पाइन्छ ।
पानीले राम्रो सँग भिजेको ठाऊ वा अत्यधिक आर्द्रता भएको जमीन प्राविधिक रूपमा भन्नु पर्दा, त्यस्तो जमीन, जहाँ पानीको सतह र जमीन करिब करिब एउटै स्तरमा हुन्छ अनि बोट बिरुवाको अस्तित्व रहेको हुन्छ ।
शेर्पा जातिको इतिहासमा समय र परीस्थितिले जतिनै हेरफेर ल्याएपनि शेर्पा भाषामा खासै परिवर्तन नभएको कारण आजसम्म शेर्पा समुदायले आफ्नै धर्म र संस्कृतिलाई जोगाउन सफल भएको देखिन्छ।
शेर्पा]] वास्तव मा यो समुदाय के जात लेख्ने चलन थिएन जुन अझै पनि तिब्बत ले जलकाउँदा छ कुनै समय हिमाली क्षेत्र नाम गरेका शेर्पा अर्थात् श्यारपा पूर्वी जातीहरूको स्वतन्त्र राज्य थियो पछि १८ औं र सताब्दीको अन्त्य र २० औं सताब्दी को सुरुवात बाट यो क्षेत्र दक्षिण मा भारत का अंग्रेज र उत्तरमा तिब्बत चिन र नेपालका क्रूर तानाशाही शासक हरुले कब्जा गरी आदि चिन र आधी नेपाल तिर पारी अल्प मत मा पार्नु मात्र नभई जात र छुट्याएर अल्पसङ्ख्यक पारी धर्म सम्म परिवर्तन गराउन तामाङ र गरुङ्ग र विभिन्न जातका नाम र टाउको मा ढाका टोपी सिउरीन बाध्य पारेको छ तर पनि आफ्नो बोल्ने शैली र मौखिकमा बोल्ने शैली फरक भएपनि लिखितमा सम्भोट लिपि र त्यसमा आधारित व्याकरणको नियम भएको हुनले लिखित भाषामा ९०% प्रतिशत सामान्य तिब्बती भाषा र १०% प्रतिशत प्राचीन तिब्बती भाषा लेखेको पाईन्छ।
शेर्पाको मातृभाषा भोट बर्मेली भाषा बोल्नेको समूहमा पर्छ र, नेपालमा यो भाषा प्राय सगरमाथा अञ्चलको सोलुखुम्बु र जनकपुर अञ्चलको दोलखा जिल्ला, रामेछाप जिल्ला, बागमती अञ्चलको उत्तर-पुर्व सिन्धुपाल्चोक जिल्ला आदिमा प्रचलित रहेकोछन्।
यसमा “रु-खल” र “देग-खल” भनेर दुई प्रकारका खलहरू हुन्छन् र यी दुई खल मध्ये रु-खलको उपयोग मात्राको मापनमा गर्छ भने अर्को देग-खल को प्रयोग वजन नाप्नमा गरेको पाइन्छ।
एक रु-खलमा जम्मा बीस “ड्रे” र देग-खल मा बीस “ञगा” हुन्छन्, त्यसै कारण बीस लाई शेर्पा भाषामा खल-चिग, चालीस लाई खल-ञि, साठी लाई खल-सुम, असी लाई खल-जी र सय लाई खल-ङा भनेर गिन्ती गर्दछ।
तर आजकाल ज्यादातरले खलको मतलब नबुझेको हुँदा कतिपया शेर्पाहरूले यसलाई खल-ञि भन्दा बीस, खल-सुम भन्दा तीस, खल-जी भन्दा चालीस र खल-ङा भन्दा पचास आदिमा बुझ्ने गरेको गल्तीहरू प्रशस्त देख्छन्।
यसै त्रुटिहरूको माध्यमबाट शेर्पाहरूले एक सय लाई “सय-चिग” र दुई सय लाई “सय-ञि” भनेर नेपाली र शेर्पा मिश्रित भाषामा गिन्ती गर्नु पर्ने बत्यता पनि खल-ङा को मतलब पचास हो भन्ने जस्ता गलत अर्थको कारण बाटै भएको भेटिन्छ।
तिब्बती व्याकरणमा विद्वानहरूका आफ्नो आफ्नै विशेष मत भएको कारण यस विभाजनको बारेमा पनि सक्या पण्डित, पल्खङ लोचावा र याङ्चन ड्रुब्पयी दोर्जे आदिले पाँचवटा स्वर वर्ण र गरी उनन्तीसवटा व्यंजन वर्णमा छुटाएको अनुसार व्याकरणको नियममा सही भएपनि तिब्बती व्याकरणको मूल लेखक थोन्मि सम्भोटले रचना गर्नु भएको व्याकरण मूलत्रिंशत् नाम मा चारवटा स्वर वर्ण र गरी तीस वटा व्यंजन वर्णमा विभाजन
जुनै पनि भाषाको राम्रो बोलचाल अथवा बोलाईको शैली माथि सम्बन्धित लिपिको उच्चारणका ठुलो भरपर्ने भएको हुनले, शेर्पा भाषाको राम्रो बोलचाल हुनुको लागि सम्भोट लिपिको विशेष उच्चारण कसरी गर्नु पर्ने बारे ज्ञान हुनु पर्दछ।
देशको आधाभन्दा बढि जनसङ्ख्या रहेका महिलाहरूलाई देश विकासको मूलप्रवाहमा सक्रिय बनाउने उदेश्यले तत्कालिन श्री ५को सरकारले ९२ औ अन्तर्राष्ट्रिय नारी दिवसको अवशरमा वि स २०५८ साल फाल्गुन २३ गते डा. दुर्गा पोखरेलको अध्यक्षतामा राष्ट्रिय महिला आयोगको गठन भएको थियो।
च) महिला हिंसा वा सामाजिक कुरीतिबाट पीडित भएको वा महिला अधिकार प्रयोग गर्न नदिएको वा वञ्चित गरेको विषयमा कुनै व्यक्ति वा संस्था विरुद्ध मुद्दा दायर गर्नुपर्ने आवश्यकता देखिएमा कानुन बमोजिम अदालतमा मुद्दा दायर गर्न सम्बन्धित निकाय समक्ष सिफारिस गर्ने ।
ग) महिलालाई राष्ट्रिय विकासको मूल प्रवाहमा समाहित गर्न तथा राज्यका सबै निकायमा समानुपातिक सहभागिता सुनिश्चित गर्न मौजूदा नीति तथा कार्यक्रमको समीक्षा, अनुगमन तथा मूल्यांकन गर्ने र त्यसको प्रभावकारी कार्यान्वयनका लागि नेपाल सरकारलाई सिफारिस गर्ने,
ख) महिलाको हक हितसँग सम्बन्धित कानुन वा नेपाल पक्ष भएको अन्तर्राष्ट्रिय सन्धि वा सम्झौता अन्तर्गतको दायित्व कार्यान्वयन भए वा नभएको विषयमा अनुगमन गरी त्यसको प्रभावकारी पालन वा कार्यान्वयनको उपाय सहित नेपाल सरकारलाई सुझाव दिने,
घ) लैंगिक समानता, महिला सशक्तीकरण तथा महिलासँग सम्बन्धित कानुनी व्यवस्थाको अध्ययन, अनुसन्धान गरी त्यस्ता कानुनमा गर्नुपर्ने सुधारका सम्बन्धमा सम्बन्धित निकायलाई सिफारिस गर्ने र सोको अनुगमन गर्ने,
ङ) महिला अधिकारसँग सम्बन्धित नेपाल पक्ष भएको अन्तर्राष्ट्रिय सन्धि वा सम्झौतामा भएको व्यवस्था बमोजिम नेपालले पठाउनु पर्ने प्रतिवेदन तयारीका सम्बन्धमा नेपाल सरकारलाई सुझाव दिने,
फुलेकबाट बसन्तपुरलाई जोड्ने २ वटा मात्रै बाटहरू छन एउटा बाटो फुलेकको सिरान माथिल्लो भागबाट फुलेक कै चाम्फुला हुँदै चित्रे निस्केर जान्छ भने अर्को बाटो तल्लो भागबाट फुलेकको १ र २ नो वडा हुँदै मुसाङ्खेल् भएर जान्छ।
धरानबाट भेडेटार धनकुटा हिले जोरपाटी सिँधुवा हुँदै चित्रे सम्मको करीब ४-५ घण्टाको बस यात्रा साथै पैदल चित्रेबाट ३० मिनेटको यात्रा गरेपछि तेह्रथुम जिल्लाको फुलेक गाविस आउँछ।
फुलेकको उत्तरमा बसन्तपुर गाविस, पश्चिममा धनकुटा जिल्लाको मूर्तिढुंगा गाविसको चित्रे बजार, दक्षिणमा दाङपा गाविस र पूर्वमा बसन्तपुर तथा दाङपा गाविस रहेका छन्।
फुलेकका प्रतेक घरका १ वा २ जना पुरुष मानिसहरू वैदेशिक रोज्गारिको लागि मलेसिया,दुबइ,साउदीअरब तथा खाडीका अरुदेशहरूमा काम गरेर बसेका छन्।
गाविसको सबैभन्दा तल सुबेदी गाउ,अनी सुतार गाउ,गैरिबारि,गौतम गाउ,डाँडाबारी,धाराबारि ज्यामिरे गाउँ, पौडेल गाउँ बानिया गाउँ, कट्वाल टोल कालिमाटी चम्फूला आदि नामाकरन् गरिएको छ।
बिसेस् गरेर यहा पौडेल् र कट्वाल थर् का मानिश् हरूको बढि छन्.तेस्तै अन्य थर् हरूमा कार्कि भुजेल्,खड्का गौतम् अनि राइ, गुरुण्ङ्को बशो बास् पनि छ।
शब्दकोशमा दिए अनुसार शब्द “उपमहाद्वीप”को मतलब हो कुनै खास महाद्वीपमा “एउटा छुटै भौगोलिक अथवा राजनीतिक स्वतन्त्रता भयेको” अथवा भौगोलिक रूपमा मुख्य महाद्वीपको एउटा उपखण्ड।
राजनीतिक गतिविधीले गर्दा “भारतीय उपमहाद्वीप” लाई कसै-कसैले “दक्षिण एसियाली उपमहादेश”, “भारत-पाक उपमहादेश” “उपमहादेश” अथवा मात्र “दक्षिण एसिया” भनेर सम्बोधन गर्छन।
इन्डलजिस्ट रनाल्ड बी. इन्डेनले तर्क गर्नुहुन्छ कि “दक्षिण एसिया” शब्द धेरै छिटो फैली रहेको छ र चल्तीमा छ र यसले साफ तवरमा पूर्व एशीयादेखी छुट्टै रहेको देखाउछ।
केही संस्थानहरूको भनाई अनुसार युरोप र उत्तरी अमेरिकामा “उपमहाद्वीप” वा “भारतिय उपमहाद्वीप” भन्दा “दक्षिण एसिया” शब्दको प्रयोग धेरै छ।
दक्षिण एसियाको परिभाषा जस्तै “भारतीय उपमहाद्वीप”को भौगोलिक स्थितिको परिभाषा पनि धेरै प्रकारले दिइन्छ भू-चित्रण अनुसार दक्षिण एसियाको बीचको भू-भाग त्रिकोणीय छ हिरा जस्तै, यसको उत्तरमा हिमालयले घेरेको छ र पश्चिमको भाग हिन्दु-कुश द्वारा घेरियेको छ, र पूर्वमा अराकनीले घेरेको छ, र दक्षिणका सबै भागहरू हिन्दमहासागरले घेरियेको छ।
यस क्षेत्रमा विवादीत क्षेत्र अक्साई चीनलाई पनि राख्न सकिन्छ, जुन ब्रिटिस भारतको क्षेत्र जम्मु-कश्मिरको भाग थियो, तर अब यस क्षेत्रमा, चीनको स्वायत्त क्षेत्र सिड्जियाडको शासन छ।
राष्ट्र सङ्घको स्टेट डिपार्टमेंट द्वारा १९५९ मा प्रकाशित एक बुकलेटमा अफगानिस्तान, सिलोन भारत, नेपाल र पाकिस्तान (त्यति बेला बंड्लादेश पनि पाकिस्तानको अङ्ग थियो जुन पूर्व पाकिस्तान भनेर चिनिन्थ्यो) लाई “दक्षिण एसियाको उपमहाद्वीप” भनेर लेखेको थियो।
जब भारतिय महाद्वीपलाई दक्षिण एसियाको रूपमा प्रस्तुत गरिन्छ तब, द्वीपीय देश श्रीलङ्का र मालद्वीपलाई कहिले काही यसमा जोडिन्दैन, जब कि तिब्बत र नेपाललाई कहिले काही जोडिन्छ भने कहिले काही जोडिन्दैन।
भारतीय उपमहाद्वीप दक्षिणी एसियाको एक भौतिक क्षेत्र हो, जो भारतीय प्रस्तरमा अवस्थित छ, हिमालयबाट हिन्द महासागरमा दक्षिणतिर प्रक्षेपण गर्दछ।
"भारतीय उपमहाद्वीप" र "दक्षिण एसिया" शब्दहरू प्राय: क्षेत्रलाई जनाउनको लागि एकान्तरको रूपमा प्रयोग गरिन्छ, यद्यपि दक्षिण एसियाको भूराजनीतिक शब्दले प्रायः अफगानिस्तान समावेश गर्दछ, जसलाई अन्यथा मध्य एसियाको रूपमा वर्गीकृत गर्न सकिन्छ।
उपमहाद्वीप वरपरका छिमेकी भौगोलिक क्षेत्रहरूमा उत्तरमा तिब्बती पठार, पूर्वमा इन्डोचाइन्स प्रायद्वीप र पश्चिममा इरानी पठार र दक्षिणमा हिन्द महासागर पर्दछन्।
यस उपमहाद्वीपमा सामान्यतया भारत, पाकिस्तान, र बङ्गलादेश सम्मिलित गरिन्छन्; र नेपाल, भुटान, र श्रीलङ्कालाई पनि प्रायः सम्मिलित गरिन्छ, र कहिल्यै कभार अफगानिस्तान र मालदिभ्स पनि सम्मिलित गरिन्छन्।
यस क्षेत्रमा अक्साई चिनको विवादित क्षेत्र पनि छ जुन ब्रिटिस राजका रियासती राज्य जम्मू र कश्मीरको भाग थियो,मा वर्तमानमा चीनका शिंग्जियांग स्वायत्तशासी प्रान्तको एक भाग छ।
जब कहिल्यै भारतीय उपमहाद्वीपको उपयोग दक्षिण एसियाका सन्दर्भमा गरिन्छ त यसमा कहिले काँही श्रीलङ्का र मालदीवलाई सम्मिलित गरिँदैन, जबकि नेपाल र तिब्बतलाई प्रेरणानुसार यसमा सम्मिलित गरे या गरिँदैन।
यस क्षेत्रमा सम्मिलित सबै सातहरू देशहरूको कुल क्षेत्रफल ४४ ला ख वर्ग किमी छ, जुन एसियाई महाद्वीपको लगभग १०% या विश्वका भूमि क्षेत्रफलको २.४% छ।
सन् १७६८ देखि पृथ्वीनारायण शाहले गोर्खा राज्यको विस्तार शुरु गरी ससाना राज्यलाई अधीनमा लिएपछि गोर्खा साम्राज्यलाई सन् १८१२ सम्ममा पूर्व टिस्टादेखि पश्चिमको काँगडासम्म सीमा विस्तार गरिएको इतिहासमा प्रस्टै छ ।
सन् १८१३ सम्म त नेपालका तत्कालीन शाह शासक र अंग्रेजबीच सुमधुर सम्बन्ध नै थियो, यो कुरा तत्कालीन नेपालका शासक र अंग्रेजबीच भएको लिखतपत्र आदानप्रदान भएका दस्ताबेजबाट स्पष्टै देखिएको छ ।
राजा पृथ्वीनारायण शाह तथा उनका वंशज एवं विभिन्न गोरखाली भारदारहरूले पश्चिममा वर्तमान हिमाञ्चल प्रदेशको सतलज नदी देखि सिक्किमसम्म भूभागहरू विजय गरेका थिए ।
कोटेश्वर मा एकीकृत नेकपा को पार्टी मुख्यालय कार्यालयको एक सार्वजनिक कार्यक्रम बीच एक शीर्ष राजनीतिक दल एकीकृत नेकपा मा उनको प्रवेशले उनको प्रशंसकहरूले केही आलोचना गरिएको थियो ।
नोभेम्बर २००९ मा, थापाले दरबार स्क्वायरमा, ए.ने.क.पा. माओवादीको सरकार मुख्यालय घेराउ कार्यक्रमको सभामा प्रचण्डसँग नृत्य गरेकी थिईन् ।
प्राचीन समयमा यहाँ एक जना मानिस आफ्नो कुनै कार्य गर्न लाग्दा आफूले लगाई राखेको कोट फुकाली राखी हेरिरहेका अन्य मानिसलाई "नचलाकोट" भनी कार्य सुरू गरेका थिए।
अर्को जन श्रुती अनुसार १८०१मा नगरकोट विजय पश्चात् नगरकोटको नियन्त्रण पृथ्वीनारायण शाहले भक्तपुरका राजा लाई सुम्पिएका पछि नगरकोटलाई कोतको रूपमा विकास गरिएको र नगरको कोतका रूपमा रहेकोले नगरकोट नाम रहेको भन्ने कथन पनि रहेको छ।
नगरकोटबाट देखिने उत्तरका चाँदिका शिखरले बिहान र बेलुकी सुनौलो रङ्ग फेर्दाको मनोहरितामा कुनै कविको कविता फुर्दछ भने कुने संगितकारको मानसपटलमा अमोद नाद।
मन्दिरै मन्दिरको सहर भनिने हाम्रो देशको राजधानी काठमाडौँ घुम्न आउने पर्यटक मध्ये अधिकांश पर्यटकहरूले नगरकोटको भ्रमण गर्ने गर्दछन साथै काठमाडौँ निवासीहरूचाहिँ आफ्नो व्यस्त तथा कोलाहलपूर्ण जीवनलाई थातीराख्दै केही समय प्रकृतिसँग भलाकुसारी गर्न नगरकोट आउने गर्दछन।
यहाँ साधारण देखि लिएर अति महँगा र सुविधा सम्पन होटल, रेष्टुराँ तथा लजहरू रहेका छन, जसले कुनै पनि देश, संस्कृति र स्तरका पर्यटकको आवश्यकताको पूर्ति गर्दछन्।
गर्मी मौसममा पनि चिसो वातावरण हुने नगरकोटबाट मौसम सफा भएको बेला उत्तरमा मनमोहक हिमालयका चुचुराहरूका साथै विश्वको सर्वोच्च शिखर सगरमाथाको रोमाञ्चक दृश्य हेर्न सकिन्छ ।
यहाँबाट देखिने अन्य हिमाल चुचुराहरूमा धौलागिरी हिमश्रृङ्खलादेखि कञ्चनजङ्घा हिमश्रृङ्खलासम्मको मनास्लु, गणेश, लाङटाङ, गौरीशङ्कर, चोयु, ल्होत्से, मकालु हिमाल इत्यादि छन् ।
केही पर्यटकहरू काठमाडौँ देखि नगरकोट सम्म साइकलमा साहसिक यात्रा गर्ने गर्छन् बाटो उकालो र गाह्रो भए तापनि केही मानिसले यो मन पराएको पाइएको छ।
नगरकोट भक्तपुर जिल्लाको पूर्व नगरपालिका तथा देशमा सङ्घीयता लागू भएसँगै नयाँ स्थानीय तहको संरचना अनुसार यो चाँगुनारायण नगरपालिका को एक मुख्य पर्यटकीय स्थल हो ।
नगरकोट काभ्रे जिल्ला र भक्तपुर जिल्लाको दोसाधमा रहेको छ, पानी ढलोको सिमा व्यवस्था रहेकोले नगरकोटको उच्चतम विन्दुमा यी दुई जिल्लाहरूको सङ्गम रहेको छ ।
यो मन्दिर भक्तपुर जिल्लाको नगरकोट गाविस र काभ्रेको बालुवापाटी देउपुर गाविसको दोसाधमा रहेको छ भने काठमाडौ जिल्लाको सुनटोल गाविसको सिमा यहाँबाट ५ मिनेटको दुरीमा रहेको छ।
यिनैले दिल्लीका तखत मा भाग लिनजाने शैलराजा अर्जुन मल्ल दिल्ली गएका ब्राह्मणले राजगुरु उपाधि पाएको कुरा निरौलाको वंशावलीमा लेखिएको पाइएको छ ।
यिनलाईं डोटीका राजा पहाडि शाहीले शाके १५७० मा भण्डारी सम्बोधन गरी खडा गरिदिएको ताम्रशासनपत्र अचेल डोटी मुडभरा गाँउ निवासी श्री महेश्वर भट्टसँग छ ।
निरौलको बढी कुरा जान्नलाई डोटीबाट कैलालीमा बसाई सरी बसेका दीननाथ भट्ट, कृष्णप्रसाद भण्डारी र असाम धामीगाँउका चतुर्भुज धामीसँग पाउन सकिन्छ ।
निरौलाहरू बाक्लो बसाइँ नेपालको डोटी, सल्यान, धादिङ्ग, मोरंग, ओखलढुङ्गा, खोटाङ्ग, तथा अन्य राज्यहरू, भारतको सिक्किम, आसाम, दार्जीलंग, भुटान, बर्मा, लगायत विश्वका अन्य धेरै देशमा बसोबास गरेका र त्यहाँका पुर्ख्यौली वासिन्दा भएको पाइन्छ ।
खोकना गाविसका पूर्वअध्यक्ष मदनकृष्ण डङ्गोलले सो गाउँ १३औँ शताब्दीमा बसोबास भएको इतिहास रहेको बताउँदै दशैंका बेला गरिने जात्राको परम्परा कहिलेदेखि सुरु भएको भन्ने पत्तो नलागेको बताउनुभयो।
सायनसूर्य मात्र वास्तविक दृश्यसूर्य हुने हुनाले हाम्रा आस्था, मूल्य, मान्यता तथा चाड-पर्वहरू निरयणसूर्य अनुसार मनाउने परम्परा बदलेर सायनसूर्य अनुसार नै मान्नुपर्दछ भन्ने आवाज दुई-तीन सय वर्षदेखि उठ्दै आइरहेको छ।
त्यसो गर्दा आफ्ना सांस्कृतिक मूल्य एवं मान्यताहरूमाथि आस्था राख्दै आएका सर्वसाधारण नागरिकहरू दिग्भ्रमित भएर उनीहरूमा आफ्ना मूल्य एवं मान्यताहरूप्रति अनास्था फैलने, विश्वभर फैलिएका वैदिक सनातनधर्मावलम्बी हिन्दू, बौद्ध तथा जैन समाजबाट नेपालीहरू अलग-थलग हुने, नेपालीले विश्व हिन्दू समाजसँग एकै समयमा मनाउँदै आएका विजयादशमी, दीपावली, विवाहपञ्चमी, शिवरात्रि, कृष्णजन्माष्टमी जस्ता चाडपर्वहरूमा अन्योल हुने र तिनलाई हेरेर आउने बाह्य तीर्थयात्रीहरूको आवागमन तथा पर्यटन क्षेत्रमा समेत असर पर्ने समस्याहरू आउनेछन्।
वर्तमान सूर्यसिद्धान्तअनुसार एक कल्प मा नाडीवृत्त तथा क्रान्तिवृत्तको सम्पात ६०० पटकसम्म पश्चिम तथा पूर्वतर्फ पालैपालो 'होर-दोहोर गरिरहन्छ।
यो सिद्धान्तमा क्रान्तिवृत्त तथा नाडीवृत्तको सम्पात स्थिर मेषादिविन्दुबाट २७ अंशसम्म पश्चिमतर्फ सर्कन्छ, त्यसपछि सम्पूर्ण नक्षत्रचक्रको भ्रमण नगरी शून्य अयनांश भएको मूल स्थानमै फर्केर २७ अंशसम्म पूर्वतर्फ सर्दै जान्छ र केही सय वर्षपछि फेरि मेषारम्भविन्दुको मूलस्थलमै आइपुग्छ र; यसरी १०८ अंशको एउटा चक्र हुन्छ भन्ने मानिएको छ।
पहिले सूर्यलाई मेषादिविन्दुमा प्रवेश गरेर राशिचक्र भ्रमण गर्दै पुनः मेषादिविन्दुमा पुग्न लाग्ने समयलाई एक सौरवर्ष गणना गरिन्थ्यो र ऋतुहरू पनि सौरवर्षअनुसार नै फेरिन्छन् भन्ने मान्यता थियो।
तर क्रान्तिवृत्त र नाडीवृत्तको सम्पातविन्दुको पश्चिमतर्फ विचलनले गर्दा एक सौरवर्ष पूरा हुनुभन्दा पुगनपुग २४ मिनेट पहिले नै एक आर्तववर्ष पूरा हुने गरेको र आर्तववर्षमा ३६५.२४२२ दिन मात्र भएको पाइयो।
यस हिसाबले प्रत्येक सौरवर्ष पूरा हुनुभन्दा २० मिनेटजति पहिले नै आर्तववर्ष पूरा भई हरेक ७२ वर्षजतिमा ऋतुचक्र एक दिन अगाडि सर्ने हुन्छ।
प्रचलित सांस्कृतिक मूल्यमान्यताहरू राज्यको तर्फबाट हस्तक्षेप गरिने विषय होइनन्, तिनलाई राज्यको तर्फबाट बलात् लागू गराउने प्रयास भएमा यसले अस्थिरता र अन्योल उत्पन्न गर्नेछ।
धर्मशास्त्र तथा ज्योतिष विषयका मर्मज्ञ विद्वान्हरूको गम्भीर छलफलबाट निस्किने निचोडमा सबै वैदिक सनातनधर्मावलम्बी सम्प्रदायको आस्थाकेन्द्रका रूपमा रहेका धार्मिक पीठ, पीठाधीश्वर तथा आचार्यहरूबाट अनुमोदन भएमा मात्र यस्ता परिवर्तनलाई कार्यान्वयनमा ल्याउन सकिन्छ।
त्यसअनुसार निरयणपद्धतिको साथसाथै सायनपद्धतिका पञ्चाङ्गहरूको पनि प्रचार-प्रसार गर्ने र ज-जसलाई जुन-जुन पद्धतिमाथि आस्था तथा विश्वास छ, त्यसैअनुसार आफ्ना चाड-पर्व मनाउन पाउने स्वतन्त्रता हुनुपर्दछ।
सातौँ वा आठौँ शताब्दीसम्म पनि यस मान्यतामा कुनै समस्या थिएन, उत्तरायण र दक्षिणायनको आरम्भ सधैँ मकर-सङ्क्रान्ति तथा कर्क-सङ्क्रान्ति मा हुन्छ भन्ने मानिंदै आएको थियो।
तर नवौँ शताब्दीमा समय नापिने नक्षत्रहरूको काल्पनिक दैनिक भ्रमणमार्ग नाडीवृत्त तथा सूर्यको काल्पनिक वार्षिक भ्रमणमार्ग क्रान्तिवृत्तको सम्पातविन्दु अर्थात् गोलसन्धि पश्चिमतर्फ विचलन भइरहेकोले वास्तविक मेषादि पनि सर्दोरहेछ भन्ने कुरा थाहा भयो।
आचार्य बराहमिहिरको पञ्चसिद्धान्तिका देखि छैटौँ शताब्दीका भारतीय ज्योतिषी आर्यभट प्रथम तथा सातौँ शताब्दीका लल्ल र ब्रह्मगुप्तसम्मले पनि अयनांशबारे चर्चा गरेका छैनन्।
तेह्रौँ शताब्दीका ज्योतिषी भाष्कराचार्यले आफ्नो सिद्धान्तशिरोमणिमा लेखेका छन्― “ब्रह्मगुप्त आदि आचार्यहरू पक्कै पनि ज्योतिषशास्त्रमा निपुण थिए, तैपनि उनीहरूको पालासम्म अयनांशको परिमाण थोरै भएकोले उनीहरूले यसको चर्चा गरेका थिएनन्।
पृथ्वीलाई विश्वब्रह्माण्डको केन्द्र मानेर ग्रह-नक्षत्रको गति तथा स्थिति गणना गर्ने पूर्वीय ज्योतिषीहरू गोलसन्धिको विचलनले गर्दा यस्तो भएको मान्छन् भने सूर्यलाई विश्वब्रह्माण्डको केन्द्र मानेर ग्रह-नक्षत्रको गति तथा स्थिति गणना गर्ने पश्चिमा ज्योतिषीहरू पृथ्वीको दैनिक भ्रमण हुने अक्षको दिग्विचलनले यस्तो भएको भन्छन्।
प्राचीन सिद्धान्त ज्योतिषशास्त्रका मूल आधार पौलिश, रोमक, सौर, वाशिष्ठ र पैतामह मध्ये पछिल्लो समयमा आएर सौर वा सूर्यसिद्धान्तले मान्यता पाएको छ, जसको गणनाद्वारा आएका ग्रह र नक्षत्रको गति तथा स्थितिको आधारमा हामी आफ्ना स्नान, दान, जप, व्रत, उपवास, पर्व र उत्सव मनाउँदै आइरहेका छौँ।
तर, अहिले पञ्चाङ्ग निर्णायक समितिले त्यो कुरालाई स्वीकार नगरेकोले चैत्रसहितको १२ महिनाकै वर्ष मानेर क्यालेन्डर बन्ने भएको बुझिएको छ।
जहाँ मसीह अथवा उनको शिष्य जान्छ, वहाँ राक्षस अधिक सक्रिय बन्छ किनकी मसीह उसलाई पराजित गर्दछन् र उसको प्रभुत्व मेटी दिन्छन् ।
हिन्दू धर्ममा राक्षस जस्तो चीजको कुनै अस्तित्व छैन, किनकी संसारमा पाप र दुःख मानव आफै आफ्नो कर्म र आफ्नो अज्ञानद्वारा उत्पन्न गर्दछ ।
ईसाई, इस्लाम र यहूदी धर्मको अनुसार राक्षस पहिले ईश्वरको एक राम्रो साथी थियो, जसले ईश्वरसँग बेइमानी गर्यो र यसको बदलामा ईश्वरले उसलाई स्वर्गबाट निकाली दिएका थिए।
कस्यप ऋषिका दुईवटी पत्नीमा दिती नामकी पत्नीपट्टीका संतानहरू राक्षस थिए भने अदिती नामकी पत्नीका सन्तानहरू देवता भएका हुन्छ भन्ने लेखिएको छ ।
राक्षसहरू पनि देवता जस्तै आकाशमा उड्ने, पानी भित्र लुकेर बस्न सक्ने, इछ्छित रुप धारण गर्न सक्ने, आदी देवताको जस्तै शक्ती भएका हुन्छन् ।
राक्षसी धर्ममा राक्षसको पूजा गर्नहरूले पनि राक्षसलाई खुसी पारेर फल प्राफ्त गर्नको लागि नभएर राक्षसबाट हुने बाह्य प्रकोपबाट बच्नकोलागी पूजा गरेको पाइएको छ ।
सबैसँग नराम्रो व्यवहार गर्ने, समाजमा उछ्रिङकल उत्पात र आतंक मचाउने, बढी पाप कर्म गर्ने, यदी धार्मीक कर्म गरे पनि स्वार्थकोलागी गर्ने, मांश मदिरा जस्ता असन्तुलीत भोजन गर्ने आदी व्यववहारहरू राक्षसी गुण भएको मान्छेमा पाईन्छन् भने देवतामा यसको ठिक उल्टो गुणहरू पाइन्छन्
अर्को तिर निश्चित रूपले ईश्वरद्वारा एक सृष्ट सत्व मात्र हो जो ईश्वरको मुक्तिविधानको विरोध गर्दा जसरी भए पनि तरिकाले ईश्वरको समकक्षमा नहीं राख्न सकिदैन ।
नागरिक पत्रकारितालाई अहिले अन्य परम्परागत मिडियाहरूले पनि अंगाल्ने प्रचलन सुरु भइरहेको भए पनि यसको सुरुवात अनलाईन पत्रकारिताबाटै भएको हो ।
ब्लगका अन्य अभ्यासहरूलाई पत्रकारिताको दायरामा समेट्न नसकिए पनि कतिपय अवस्थामा भने मूलधारे पत्रकारितालाई नै पछि पार्ने गरी यसले नौलो पत्रकारिताको अभ्यास गर्न सक्छ ।
यसले सानो संख्यामा रहेका धनीमानीहरूको नियन्त्रणमा रहेको सञ्चार माध्यमको शक्तिलाई इन्टरनेटमा पहुँच भएका जो सुकैले पनि सूचना र समाचारीय विषयवस्तु सम्प्रेषण गर्न सक्ने सुविधा उपलब्ध गराउँछ ।
वेब २.० ले सञ्चार क्षेत्रमा ल्याएको यो सहभागितामूलक प्रजातान्त्रिकरणले कतिपय अवस्थामा परम्परागत पत्रकारितालाई सहयोग पनि गरिरहेको हुन्छ ।
जस्तैः नाउपब्लिक डट कममा घटना हुने बित्तिकै विश्वका विभिन्न देशमा रहेका मानिसहरूले तुरुन्तै पठाउने फोटो र भिडियोलाई अन्तर्राष्टिय समाचार एजेन्सीहरूले समेत किन्ने गरेका छन् ।
अनलाईन पत्रकारिता गर्ने दक्षिण कोरियाको ओहमाइन्युजले सन् २००२को निर्वाचनमा रोह मुन ह्युनलाई राष्टपति निर्वाचित गर्न महत्त्वपूर्ण प्रभाव पारेको बताइन्छ ।
विश्वमा इन्टरनेट विकास सन् ७०को दशकको आरम्भतिर भए पनि त्यसले सन् ९० पछि मात्रै व्यापकता पाउन थालेको हो भने नेपालमा कम्प्युटर सन् १९७०को दशकमा भित्रिए पनि सन् ९० दशकदेखि मात्रै व्यापकता पाउन थालेको हो ।
कुनै घटनास्थल पुग्दा अनलाईन पत्रकारसँग ल्यापटप, वायरलेस इन्टरनेट, स्टिल र भिडियो क्यामेरा, माइक, डिजिटल रेकर्डर आदि हुनु सामान्य कुरा हो जुन कि अरु मिडियामा काम गर्ने पत्रकारहरुका लागि विलासिता वा झन्झटिला विषय हुनसक्छन् ।
जस्तैः इन्टरनेट पोर्टल याहूको हट जोनका लागि काम गर्ने अमेरिकी पत्रकार केभिन साइट्सले विश्वभरका दन्दग्रस्त क्षेत्रहरूबाट रिपोर्टिङ गरिरहेका छन् ।
आफूले बोकेको ल्यापटपबाट उनी शब्द टाइप गर्छन्, भिडियो र फोटो अपलोड गर्दै छापा, टेलिभिजन दुवै खाले पत्रकारहरूले गर्ने काम एक्लैले गर्छन् ।
अनलाईन पत्रकारले कसरी लेख्ने, भिडियो खिच्ने र फोटो खिच्ने जानेर मात्र पुग्दैन त्यसलाई अनलाईनमा कसरी पोस्ट गर्ने वा अपलोड गर्ने भन्ने प्राविधिक ज्ञान पनि हुनुपर्छ ।
व्यावसायिक पत्रकार र गैर व्यावसायिक पत्रकार दुवै थरिका व्यक्तिको संयुक्त योगदान हुने भएकाले क्राउडसोर्सिङलाई ‘प्रो एम’ पत्रकारिता पनि भन्ने गरिन्छ ।
जस्तैः अमेरिकाबाट सञ्चालन हुने असाइन्मेन्टजेरो डट कम, नाउपब्लिक डट कम, रुसबाट सञ्चालन हुने रियलनो डट इन्फो, युक्रेनको हाइवे डट कम, पोल्यान्डबाट सञ्चालन हुने वियाडोमोस्सी२४ डट पीएल एस्टोनियाबाट संञ्चालन हुने माइनट डट इइ आदि ।
रिपोर्टिङ प्रक्रियालाई पारदर्शी गर्दै मूलधारे मिडियाले छुटाएका घटनाको गहन रिपोर्टिङ यसमा संभव भए पनि गैर पत्रकारबाट घटनाको वर्णन हुँदा हुनसक्ने जोखिम र पूर्वाग्रहको मिश्रणप्रति सावधान हुनु जरुरी छ ।
सञ्चार सिद्धान्तकारहरु . , . , / . . ले आमसञ्चारको आफ्नो स्वार्थ अनुसार चतुराइपूर्वक प्रभाव पारिएको वा व्यावसायिकरण गरिएका सामग्रीको मानिसहरु निस्क्रिय उपभोक्ता बन्दै गएकोमा चासो व्यक्त गरेका छन् ।
सञ्चारविद् डेनिस म्याकवेलका सञ्चारका चार मोडल मध्ये परम्परागत मिडियाहरु टान्समिसन मोडलबाट सञ्चालन भइरहेका हुन्छन् भने अनलाईन पत्रकारितामा रिसेप्सन मोडल लागू हुन सक्छ ।
तर, अनलाईन पत्रकारितामा युस्ट्रिम , मोगुलस जस्ता साइटहरूबाट घरेलु प्रयोजनमा आउने सामान्य ह्यान्डीक्यामहरूबाट समेत अनलाईन टेलिभिजन कार्यक्रम सञ्चालन गरी प्रत्यक्ष प्रसारण समेत गर्न सकिन्छ ।
युट्युब, भिमेओ जस्ता साइटहरूबाट भिडियो प्रसारणको सुविधा यो शताब्दीका सुरुवाती वर्षहरू देखि नै पाइएता पनि हाल आएर सहज रूपमा निःशुल्क प्रत्यक्ष प्रसारण गर्ने सुविधा समेत उपलब्ध हुन थालेको छ ।
जस्तैः माइसंसारडटकमले सन् २००८मा यसै प्रविधिको उपयोग गर्दै संविधानसभाले गणतन्त्र घोषणा गरेको दृश्य र पूर्वराजा ज्ञानेन्द्रले दरबार छाड्नुअघि नारायणहिटी राजदरबारमा आयोजना गरेको पत्रकार सम्मेलनको दृश्य प्रत्यक्ष प्रसारण गरेको थियो ।
यसरी अनलाईन पत्रकारिताले पैसा भएकाहरूको हातमा मात्र हुने परम्परागत मिडियाको शक्तिलाई विकेन्द्रिकरण गरी प्रविधि जानेका जोसुकैको पहुँचमा ल्याइदिएको छ ।
जस्तै : नेपालमा सन् २००१मा राजदरबार हत्याकाण्ड हुँदा अरु किसिमका मिडियाले भोलिपल्ट बिहान मात्र समाचार दिए भने नेपालन्युजडटकमले भने घटना भएको केही घण्टापछि नै समाचार दिइसकेको थियो ।
अहिलेको २१ औँ शताब्दीमा डिजिटल कन्भरजेन्स , व्यक्तिगत प्रयोजनका लागि कम्प्युटरको बढ्दो प्रयोग र विश्वव्यापी नेटवर्किङका कारण सञ्चार वातावरणमा क्रान्तिकारी परिवर्तन भएको छ ।
गैर नाफामुखी अन्तरसञ्चारको रूपमा र व्यावसायिकहरुबीच तथ्यांक आदानप्रदानका लागि सुरुवात भएको इन्टरनेटको प्रयोग सँधै आमसञ्चार हुँदैन ।
नयाँ ढाँचाको सामग्री र नयाँ क्षमताका साथ अघि बढेको हुनाले अनलाईन पत्रकारिता अखबार, रेडियो र टेलिभिजनभन्दा नयाँ मिडियाका रूपमा अघि बढेको छ ।
यसभित्र पत्रिकाको जस्तो शब्द—चित्र सामग्री, रेडियोको जस्तो श्रव्य सामग्री र टेलिभिजनको जस्तो श्रव्य—दृश्य सहितको सामग्री समेत पर्दछन् ।
तर, यसको विकासक्रमसँगै पत्रकारिताको एक अलग्गै विधाका रूपमा यसकै लागि भनी समाचार सामग्री उत्पादन गरी इन्टरनेट मार्फत् सम्प्रेषण गर्न थालियो ।
अनलाईन पत्रकारिताका दर्शकले सामान्यतया निःशुल्क वल्र्ड वाइड वेबमार्फत् इन्टरनेटमा रहेको समाचार सामग्री हेर्ने, पढ्ने वा सुन्ने गर्छ ।
गैर व्यावसायिक पत्रकारहरु समाचार स्रोतमात्र नभई समाचार लेखनमा अग्रसर हुने हुँदा तिनीहरूले पत्रकारिताको मूल्य मान्यतालाई चुनौति दिने खतरा
अमेरिकाका अधिकांश राज्यहरूमा वेबमा मात्र प्रकाशन हुने पत्रिकाका पत्रकारलाई परम्परागत मिडिया वा प्रसारण पत्रकारलाई जस्तो स्वतन्त्रता हुँदैन ।
तर नेपालको अन्तरिम संविधान, २०६३को धारा १५को उपधारा ले अनलाईन पत्रकारितालाई पनि पत्रकारिताकै एक विधाको रूपमा वैधानिकता दिँदै स्वतन्त्रताको प्रत्याभूति गरेको छ ।
त्यसै गरी अनलाईन पत्रकारितामा सम्बन्धित सामग्रीको लिंक दिएर आफ्नो खबरलाई थप वजनदार गराउन सकिन्छ जुन परम्परागत मिडियामा सम्भव छैन ।
तर २१ औँ शताब्दीको सुरुवाती वर्षहरूमा भएका अभ्यासहरूलाई नियाल्दा नयाँ मिडियाको अंगका रूपमा अनलाईन पत्रकारिताका निम्नलिखित विशेषताहरु निक्र्यौल गर्न सकिन्छ :
विद्वान र सदाचारी युवकलाई आदरपूर्वक निमन्त्रणा गरी आफ्नी कन्याको वरको रुपमा स्वीकार्दै वस्त्र र आभूषणले सिँगारिएकी कन्या ससम्मान समर्पित गर्नु ब्राह्म विवाह हो ।
कन्यादान गर्दा “‘तिमीहरु दुवैले सँगै रही मिलेर धर्म अनुसार आचरण गर्नु” भनी सत्कारपूर्वक कन्यादान गर्ने विधिलाई प्राजापत्य विवाह भनिन्छ ।
संरक्षकलाई मारेर, हातगोडामा चोट पुर्‍याएर, वासस्थान आदि नष्ट गरेर रुँदै गाली गरिरहेकी कन्यालाई हरण गरी आफ्नो अधिकारमा लिनु राक्षस विधि हो ।
पुनर्विवाह : एक पटक विवाह भइसकेका स्त्री वा पुरुषको फेरि विवाह गर्ने काम; एक पटक विवाह भइसकेका स्त्री वा पुरुषको अर्कोपल्ट गरिने विवाह ।
विश्वभरका मानव पचास प्रतिशत आफ्नो पन त्याग गर्दै पचास प्रतिशत विपरीत लिङ्गीको पन अङ्गिकार गरी गाँसिएको नयाँ वैधानिक सम्बन्धलाई विवाह भन्ने गर्दछन् ।
अध्ययन सकेपछि आफूभन्दा अघिल्लो पुस्ता र आफूभन्दा पछिल्लो पुस्ताको पुलको भूमिका कसरी निर्वाह गर्ने भन्ने कुरा विवाह संस्कारले सिकाउँदछ ।
यो चलनले गर्दा एकै घरका दाजुभाइ, दिदीबहिनीमध्ये पनि फरकफरक नाता सम्बोधन गर्नुपर्ने अप्ठ्यारो अहिलेसम्म पनि विद्यमान छँदैछ।
सानी केटीलाई अन्माएर पठाइने हुँदा १६ दिन घरमा राखी दुलन फर्काउने र विवाह भएको एक वर्षसम्म माइतमै बस्ने अनि एक वर्षपछि भाँडाकुडा, चामल, चिउरा, रोटी, कुराउनी, सन्दुस आदिसहित भरिया लगाएर मैतालु पठाउने गरिन्थ्यो।
केटी पक्षका घरगाउँलेहरूले भतखराउलाई जिस्क्याउने अनेक तरिका अपनाउने पुरानो चलनमा आजकाल विधि पुर्‍याउने कार्यका रूपमा यसमा सुधार आएको छ।