polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ल्भिभमा फर्केर, सन् १९३४ बाट टर्कविचले ल्भिभ कन्जर्वेटरीमा संगीत सिद्धान्त र पियानोको शिक्षकको रूपमा काम गरे, र युक्रेनी व्यावसायिक संगीतकारहरूको संघको सदस्य बने।
उनकी आमा सोफिया कोर्मोशिभ पियानोवादक थिइन् र उनले करोल मिकुली र विलेम कुर्जसँग अध्ययन गरेकी थिइन् र युवा सोलोमिया क्रुशेलनित्स्कासँग पनि थिइन्।
सन् १९२१ मा टर्कविचले युनिभर्सिटी अफ भियनामा गुइडो एडलर र जोसेफ मार्क्ससँग युनिभर्सिटी अफ म्युजिक एण्ड परफॉर्मिङ आर्ट्स भियनामा अध्ययन गरिन्, जहाँबाट उनले सन् १९२३ मा टिचर्स स्नातक तह उत्तीर्ण गरेकी थिइन्।
प्रथम विश्वयुद्ध पछि, उनले ल्भिभ विश्वविद्यालयमा एडोल्फ चिबिन्स्कीसँग अध्ययन गरिन्, र ल्भिभ कन्जर्वेटरीमा संगीत सिद्धान्तबारे अध्यापनको समेत कार्य गरेकी थिइन।
सन् १९१९ मा उनले आफ्नो पहिलो सांगीतिक कार्य लेखे - लिटर्गी , जुन ल्भिभको सेन्ट जर्ज क्याथेड्रलमा धेरै पटक प्रदर्शन गरिएको थियो।
स्टेफानिया टर्कविच - लुकियानोभिच एक युक्रेनी संगीतकार, पियानोवादक, र संगीतकार थिइन्, जसलाई युक्रेनको पहिलो महिला संगीतकारको रूपमा मान्यता दिएकोछ।
एक सम्भावित उम्मेदवार सम्बन्धित जिल्लाको जिल्ला पञ्चायत सदस्य हुनुपर्दछ जुन जिल्ला सिटमा चुनाव लड्नको लागि योग्य हुनुपर्दछ।
यस प्रणालीले पहाडका कम जनसङ्ख्या भएका क्षेत्रहरूलाई समर्थन गरेको थियो, जसका जिल्लाहरूमा दक्षिणमा तराईका जिल्लाहरूको तुलनामा धेरै कम जनसङ्ख्या थियो।
आवश्यक वृद्धि दर भनेको त्यो दर हो जुन आर्थिक वृद्धि दरमा उद्यमीहरु सन्तुष्ट रहन्छन् किनभने उनीहरुले पूर्ण क्षमतामा उत्पादन र बिक्री गर्न पाउँछन् ।
अप्रिल १४, २०२३ मा रिलिज भएको यस फिल्ममा दयाहाङ राई, मिरुना मगर, प्रेम सुब्बा, विजय बराल, रोयदीप श्रेष्ठ र रेखा लिम्बुको अभिनय रहेको छ ।
उनी त्यहाँबाट अर्का पुरुष सँग भागेकी थिइन्, तर परिवारले उनलाई भागेको क्षतिपूर्ति तिर्न नसकेपछि अन्ततः पति नामसाङकहाँ फर्किइन् ।
यो फिल्म बक्स अफिसमा अल टाइम ब्लकबस्टर बन्यो र रिलिजको पहिलो दुई हप्तामा लगभग 13 करोड, र पहिलो तीन हप्तामा 15 करोड कमायो, र सबै भन्दा धेरै कमाउने नेपाली चलचित्रहरू मध्ये एक बन्यो।
१ मार्च १९०१ मा शिवराम जानबा काम्बलेले सोमवंशी पत्रिकामा युवतीलाई देवदासी बनाउने नमिल्ने व्यवस्था मिलाउने आवेदन प्रस्तुत गरेका थिए ।
अन्ततः सरकारले आइपिसी ३७३ अनुसार १६ वर्ष मुनिको युवतीलाई चाकरी वा यौनकर्मको लागि बेचियो भने उक्त युवतीलाई १० वर्षको कडा सजायको व्यवस्था गरिएको थियो ।
१८ अप्रिल १९०९ मा सोमवंशी मित्रका गणपतराव हनुमन्तराव गायकवाडले अस्पृश्य समुदाय को सहमति र स्वीकृतिमा मुरली शिवूबाईसँग विवाह गरेका थिए ।
१३ जून १९३६ मा आम्बेडकरवादी अधिवक्ता गणले देवदासी र मुरली प्रथासँग सम्बन्धित सम्मेलनको आयोजना गरी ती प्रथाको विरोधमा आवेदन शोषित वर्ग समक्ष गरेका थिए ।
गीत-सङ्गीत जस्ता कलात्मक माध्यमबाट समाजमा विद्यमान दलन, शोषण र उत्पीडनको विरोधबाट दलित पहिचान, आत्मसम्मान र शक्ति सङ्घर्षको आरम्भ हुन्छ ।
बी. एस. शिन्दे अनुसार दलित नाटकको मूल उद्देश्य भनेको दलित समुदायमा एकताको भावना जगाउनु हो र वर्तमानमा चलचित्रमा पनि जाति प्रथाको चित्रण गर्न थालिएको छ ।
दलित समुदायले भोग्नुपरेको समस्या र सहनुपरेको अन्यायमा प्रकाश पारी दलित समुदायको उत्थान गर्नु आम्बेडकरवादी आन्दोलनको प्रमुख उद्देश्य थियो ।
बाबासाहेब आम्बेडकरको विचार प्रणालीबाट प्रभावित भई विभिन्न कार्यकर्ताले आम्बेडकरवादी आन्दोलनको चलनचल्तीको समयमा नै विभिन्न पुस्तक, पत्रिका तथा भाषण सार्वजनिक गरेका थिए ।
भारतको स्वतन्त्रता भन्दा अगाडि बाबासाहेब आम्बेडकरले सन् १९३६ मा स्वतन्त्र मजदूर पार्टी र सन् १९४२ मा शेड्युल्ड कास्ट फेडेरेसनको स्थापना गरेका थिए ।
सन् १९१३ मा ब्रिटिस शासकले भारतमा बालबालिकालाई शिक्षा प्रदान गर्न विभिन्न शिक्षण संस्थानको स्थापना गर्न थाले जसलाई ब्राह्मण समुदायले विरोध गरेका थिए ।
आम्बेडकरवादी आन्दोलन वा आम्बेडकरी आन्दोलन बाबासाहेब आम्बेडकरद्वारा आम्बेडकरवादको सिद्धान्तमा आधारित भई जाति प्रथाको निर्मूलन गर्ने उद्देश्यले सुरु गरेको आन्दोलन हो ।
यस आन्दोलनले सामाजिक बदलाव, परिवर्तन र क्रान्तिको कुनै एक सिद्धान्तको प्रतिनिधित्व गर्नुको साटो समग्र संस्कृतिक, राजनीतिक, आर्थिक तथा बौद्धिक परिवर्तनको प्रतिनिधित्व गरेको थियो ।
यसको विरोधमा बाबासाहेब आम्बेडकरले अन्य दलित तथा पिछडिएका वर्गका कार्यकर्तासँग मिलेर ब्रिटिस राजको बेलामा नै हिन्दु वर्ण व्यवस्थाको विरोधमा आन्दोलनको सुरुवात गरेका थिए ।
सन् १९४६ देखि सन् १९४९ को समयावधिमा बाबासाहेब आम्बेडकरले भारतीय संविधानको मस्यौदा तयार पारेका थिए जसमा उनले पिछडिएका वर्गलाई पनि समावेश गरेका थिए ।
बौद्ध धर्म समानता र बन्धुत्वको सिद्धान्तमा आधारित भएको हुनाले १४ अक्टोबर १९५४ मा आम्बेडकरले आफ्नो धर्म परिवर्तन गरी बौद्धमार्गी बने ।
सन् १९५८ मा राष्ट्रिय राजधानीको लागि रावलपिन्डी नजिकै उपयुक्त ठाउँ छनौट गर्न एक आयोग गठन गरिएको थियो जसमा स्थान, मौसम, रसद र रक्षा आवश्यकता माथि विशेष जोड दिइएको थियो।
विस्तृत अध्ययन, अनुसन्धान, र सम्भावित क्षेत्रहरू गहन समीक्षा पछि आयोगले सन् १९५९ मा रावलपिन्डीको पूर्वोत्तर क्षेत्र सिफारिस गरेको थियो।
इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्र, पञ्जाब क्षेत्रको पोठोहार उच्चसमस्थलीमा अवस्थित छ जसलाई एसियाको मानव बस्तीको प्रारम्भिक क्षेत्रहरू मध्ये एक मानिन्छ।
५००० ईसापूर्व अगाडिका अवशेष र मानव खप्परहरू भेट्टाइएको छ जसले यो क्षेत्रमा नयाँ ढुङ्गे युगका मानिसहरूको घर थियो जो सोअन नदीको किनारमा बसोबास गरिरहेका थिए र पछि उनीहरूले यस क्षेत्रमा सानो समुदायहरू, ३००० ईसापूर्वतिर विकास गरेका थिए।
यसबाहेक, सहर कुल प्रति व्यक्ति आयमा देशको सबैभन्दा बढी आय भएको सहर हो जहाँ सन् २०१८ को तथ्याङ्क अनुसार, सहरको प्रति व्यक्ति आय ८,५२७ अमेरिकी डलर रहेको छ।
सहरमा पाकिस्तानको जीवन यापनको लागतकोमा हिसाबले शीर्ष स्थानमा छ भने सहरको जनसङ्ख्या मध्य र उच्च मध्यम वर्गका नागरिकहरूको अधीनमा रहेको छ।
ईसापूर्व १८ र २३औँ शताब्दीको बीचमा सिन्धु घाटीको सभ्यता फष्टाएको थियो र पछि यस क्षेत्रमा आर्य समुदायको प्रारम्भिक बस्ती थियो जुन मध्य एसियाबाट यस क्षेत्रमा बसासराई गरेका थिए।
भारतीय उपमहाद्वीपको आक्रमणको क्रममा जहिरुद्दीन बाबुर, जङ्गेज खाँ, तिमुर र अहमद खान दुर्रानी जस्ता धेरै ठूला सेनाहरू यो क्षेत्र पार गर्ने गर्दथे।
सन् २०१५–१६ मा सङ्घीय पुरातत्व र सङ्ग्रहालय विभागले सांस्कृतिक सम्पदाको लागि राष्ट्रिय कोषको आर्थिक सहयोगमा सुरुवाती पुरातात्विक उत्खनन गरेको थियो जसमा शाह अल्लाह दित्ता गुफा नजिक बान फकीरनमा बौद्ध स्तूपको अवशेष पत्ता लगाएको थियो।
इस्लामाबादको सुक्ष्म जलवायु रावल, सिम्ली, र खानपुर बाँध गरी तीन कृत्रिम जलाशयहरूद्वारा नियन्त्रित छ र अर्को जलाशय इस्लामाबादबाट करीव ४० किलोमिटर दूरीमा अवस्थित खानपुर सहर नजिकैको हरो नदीमा अवस्थित छ।
सहरलाई प्रशासनिक, कूटनीतिक, आवासीय, शैक्षिक क्षेत्र, औद्योगिक क्षेत्र, व्यावसायिक क्षेत्र, र ग्रामीण र हरियाली क्षेत्रलगायत आठ क्षेत्रहरूमा विभाजन गर्दछ।
३०० वर्ष अघि १७ औँ शताब्दीमा एक सुफी हजरत बरी इमाम हालको इस्लामाबाद इलाकामा बसोबास गर्ने गर्दथे र उनले उक्त क्षेत्र इस्लामी गणतन्त्रको राजधानी हुने भविष्यवाणी गरेका थिए।
सन् १९४४ मा काइद-ए-आजम मुहम्मद अली जिनाहले श्रीनगरबाट रावलपिन्डी फर्कने क्रममा रावलपिन्डी नजिक राजधानीको प्रस्ताव गरेका कुरा मुहम्मद इस्माइल जबिहको पुस्तक इस्लामाबादको इतिहास मा लेखिएको छ।
यस सहर पाकिस्तानको प्रमुख राजनीतिक स्थल हो भने देशको स्थानीय सरकारलाई इस्लामाबाद महानगरीय निगमद्वारा सञ्चालित छ, जसलाई राजधानी विकास प्राधिकरणले समर्थन गरेको छ।
यो क्षेत्र ऐतिहासिक रूपमा पञ्जाब र खैबर पख्तुनख्वाको मिलान क्षेत्र हो जहाँ मार्गला भञ्ज्याङले दुई क्षेत्रहरुका प्रवेशद्वारको रूपमा काम गर्दछ।
इस्लामाबादको मौसम आर्द्र उप-उष्णकटिबन्धीय हो जहाँ पाँचवटा ऋतु अवस्थित छन् भने यसमा हिउँद , वसन्त , ग्रीष्म , वर्षा र शरद समावेश छन्।
इस्लामाबाद पाकिस्तानको नौवौँ ठूलो सहर हो, जबकि सबैभन्दा ठूलो इस्लामाबाद-रावलपिन्डी महानगरीय क्षेत्र करिब ७४ लाख जनसङ्ख्या सहित देशको चौथो ठूलो सहर हो।
सन् १९८९ मा स्थापित इस्लामआबाद सेयर बजार , कराची सेयर बजार र लाहोर सेयर बजार पछि पाकिस्तानको तेस्रो सबैभन्दा ठूलो सेयर बजार हो जुन सन् २०१६ मा, पाकिस्तान सेयर बजारमा गाभिएको थियो।
इस्लामाबाद इतिहास पुस्तक मुहम्मद इस्माइल जबिहका अनुसार, अरिफवालाका शिक्षक अब्दुर रहमान अमरतासरीले राजधानी इस्लामाबादको नाम प्रस्ताव गरेका थिए।
यस सहर १२ विश्वविद्यालयहरू रहेका छन् जसमा बहरिया विश्वविद्यालय, काएद-इ-अजम विश्वविद्यालय, पाकिस्तान अभियान्त्रिक तथा व्यवहारिक विज्ञान संस्थान, कोमसट्स सूचना प्रौद्योगिकी संस्थान र राष्ट्रिय विज्ञान र प्रविधि विश्वविद्यालय समावेश छन्।
इस्लामाबाद ३३.४३उत्तर ७३.०४ पूर्व, मा पोठोहार उच्चसमस्थलीको उत्तरी किनारामा अवस्थित छ भने यो इस्लामाबाद राजधानी क्षेत्र अन्तर्गतको मार्गला पहाडको तल्लो स्थानमा अवस्थित छ जसको उचाई ५४० मिटर रहेको छ।
यस क्षेत्रको पहिलो जन पारगमन शृङ्खला रावलपिन्डी-इस्लामाबाद महानगरीय सवारी सेवा फेब्रुअरी २०१४ मा सुरु भएको थियो भन मार्च २०१५ मा सम्पन्न भएको थियो।
रावलपिन्डी विकास प्राधिकरणले करिब २४ अर्ब रूपैयाँको लागतमा उक्त परियोजनाको निर्माण गरेको थियो जुन दुबै सङ्घीय सरकार र पञ्जाबको प्रदेश सरकारको संयुक्त सहयोग रहेको थियो।
इस्लामाबादले पाकिस्तानको सबै ठाउँबाट मानिसहरूलाई आकर्षित गरेको छ र यसलाई पाकिस्तानको सबैभन्दा ठूलो महानगरीय र सहरीकृत सहरहरू मध्ये एक बनाएको छ।
राजधानी सहरको रूपमा यसले धेरै महत्त्वपूर्ण बैठकहरूको आयोजना गरेको छ जसमा यसले सन् २००४ मा, दक्षिण एसियाली क्षेत्रीय सहयोग सङ्गठनको सम्मेलन गरेको थियो।
पाकिस्तानको सङ्घीय सरकारले यसलाई नियन्त्रण गरेको छ र यो पाकिस्तानको दुई सङ्घीय क्षेत्रहरू मध्ये एक हो जुन प्रत्यक्ष रूपमा पाकिस्तानको सङ्घीय सरकारद्वारा शासित छ।
त्रिभुवन राजपथ निर्माण भएसँगै यस मार्गमा रेल यात्रु पाइन छाडे र माल पनि सडकबाटै सिधै राजधानि सम्म ढुवानि हुनथाल्यो जस्को फलस्वरूप यो रेलमार्गमा रेल गुड्न छाड्यो ।
तर ५० को दशक अन्तयतिर उक्त रेलमार्गको पुरानो संरचनालाइ स्तरोन्नति गरि विरगंज नजिक सिरसीया सम्म माल ढुवानी गर्नको लागि पुन-निर्माण थालियो।
पछिल्लो केही समय यता मात्र नेपालको रेल मार्ग विस्तारमा ध्यान जान थालेको छ जस्का उदाहरण पूर्व-पश्चिम रेलमार्ग अनि काठमाण्डाैं-केरुङ रेलमार्ग जस्ता ठुला अायोजनालाइ मान्न सकिन्छ ।
त्यसपछी नेपालका तत्कालिन राणा प्रधानमन्त्री चन्द्र शम्शेर ले वीरगंज देखी अमलेखगंज सम्म रेल मार्गको संभाव्यता अध्ययन गर्न लगाएका थिए ।
सेप्टेम्बर २००८ मा, हिन्दु देवताहरूको अपमान र न्यूलाइफ मिसनरीहरूले गरेको धर्म परिवर्तनको विरोधमा बजरङ्ग दलले न्यूलाइफ क्रिश्चियन चर्चहरू र प्रार्थना हलहरू विरुद्ध कर्नाटकमा आक्रमणहरूको नयाँ लहर निर्देशित गरेको थियो।
पछि भारतको सङ्घीय सरकारले राज्य सरकारको कडा आलोचना गरेपछि संयोजक महेन्द्रकुमारले आक्रमणमा आफूहरू जिम्मेवार नभएको सार्वजनिक घोषणा गरेपछि पनि पक्राउ परेका थिए।
थप रुपमा, अल्पसङ्ख्यकहरूको लागि राष्ट्रिय आयोगले पनि भाजपा शासित राज्य कर्नाटक र ओडिशामा धार्मिक हिंसाको लागि उनीहरूलाई दोषी ठहराएको छ।
यद्यपि, उनीहरूका कार्यकर्ताहरूको गवाहीले ठ्याक्कै उल्टो देखाउँछ, किनकि उनीहरूले आक्रमणहरू वर्णन गरे र थप हिंसाको खुला रुपमा चेतावनी दिए।
विश्व हिन्दु परिषद् सँगसँगै, सङ्गठनले भारतमा इस्लामिक आतंकवादको बिरुद्ध बोलेको छ र घोषणा गरेको छ कि उनीहरूले देशभरि सचेतना अभियानहरू सञ्चालन गर्ने छन्।
संयोजक प्रकाश शर्माले जोड दिए कि उनीहरूले कुनै विशेष समुदायलाई लक्षित गर्दैनन्, तर भारतका जनतालाई, विशेष गरी युवाहरूलाई आतंकवादको खतराबाट "जागृत" गर्न खोजिरहेका थिए।
रिहाई र अभिनन्दनको धेरै कार्यकर्ता र प्रतिपक्षी सदस्यहरूले आलोचना गरेका थिए, र रिहाई आफैँमा विवादास्पद छ, किनभने दोषीहरूलाई आक्रामक २०१४ नीतिको सट्टा १९९२ को पुरानो माफी नीति अनुसार रिहा गरिएको थियो।
बलात्कारीहरूलाई रिहा गर्ने चुनौती, जुन समीक्षा याचिका दायर गरेपछि सर्वोच्च अदालतमा विचाराधीन थियो, महिला सुरक्षा कार्यकर्ताहरूको आलोचना कमाउँदै, डिसेम्बर २०२२ मा खारेज गरियो।
२०१५ देखि, बजरङ्ग दल र विश्व हिन्दु परिषद्ले गाईको सुरक्षालाई बढावा दिएको र त्यसमा संलग्न भएको आरोप लगाइएको छ, स्पष्ट रुपमा मुस्लिम र तल्लो जातका हिन्दुहरू, प्रायः दलितहरू लाई लक्षित गर्दै,।
प्रहरी अधिकारीहरूलाई गौ संरक्षण समूहका सदस्यहरूले यस्ता घटनाहरूमा हस्तक्षेप गर्न वा गोरक्षकहरूलाई पक्राउ गर्न धम्की दिएका छन्।
गुजरातको उनाको कोर्राको घटना पछि, जहाँँ चार दलितलाई बजरङ्ग दलका गुण्डाहरू र सुरक्षाकर्मीहरूले निर्ममतापूर्वक कुटपिट गरेपछि उनीहरूले मरेका गाईको छाला काटिरहेका थिए, पीडितहरूले बौद्ध धर्ममा परिवर्तन गरेका छन्, जसले केही अपराधीहरूलाई रिस उठाएको छ।
२ नोभेम्बर २०१४ मा, नैतिक प्रहरीको बिरुद्ध किस अफ लभको विरोधको क्रममा, बजरङ्ग दल, शिव सेना, विश्व हिन्दु परिषद् र अन्य धेरै दक्षिणपन्थी समूहका सदस्यहरूले विरोध गरेका थिए र प्रदर्शनकारीहरूलाई आक्रमण गरे र सडकमा चुम्बन गर्ने प्रदर्शनकारीहरूलाई हटाउने धम्की दिए।
यी विपक्षी समूहहरूले सार्वजनिक रुपमा स्नेहको प्रदर्शन भारतीय संस्कृति र भूमिको कानून दुवै विरुद्ध भएको दाबी गरे, यद्यपि सर्वोच्च अदालत र दिल्ली उच्च अदालतका अनुसार सार्वजनिक रुपमा चुम्बन अपराध होइन।
पुलिसले आफ्नो ज्यान बचाउन धेरै किस अफ लभ प्रदर्शनकारीहरूलाई हिरासतमा लिए, तर दक्षिणपन्थी समूहका प्रदर्शनकारीहरूलाई काउन्टर गर्न स्वतन्त्र हात दिएको आरोप लगाइएको थियो।
फेसबुकको सुरक्षा टोलीले यसलाई दक्षिणपन्थी सङ्गठन सनातन संस्था र श्री राम सेनासँग ट्याग गरेको छ, भारतभरि अल्पसङ्ख्यकहरू विरुद्ध हिंसालाई समर्थन गर्ने सम्भावित खतरनाक सङ्गठनको रुपमा।
सत्तारुढ भारतीय जनता पार्टी सँगको सम्बन्ध रहेकोले फेसबुकले बजरङ्ग दल विरुद्ध कारबाही गर्नबाट जोगाएको छ र किनभने "बजरङ्ग दल माथि जाइलाग्दा कम्पनीको व्यापारिक सम्भावना र भारतमा रहेका कर्मचारीहरू दुवैलाई खतरामा पार्न सक्छ", द वाल स्ट्रिट जर्नल अखबारले लेखेको छ।
हातरस बलात्कार र हत्यामा दलित पीडितको मृत्यु र त्यसपछि अधिकारीहरूले जबरजस्ती दाहसंस्कार गरेपछि, बजरङ्ग दलले उच्च जातका ठाकुरहरूका अभियुक्तहरूको पक्षमा प्रदर्शन गरेकोमा आलोचना भएको थियो, जब भाजपाबाट निष्कासित विधायक राजवीर सिंह पहेलवानले विरोध र्‍याली गरे।
अप्रिल २०२२ मा, बजरङ्ग दल र विश्व हिन्दु परिषद्का कार्यकर्ताहरूले नोएडामा एक बलात्कार आरोपीको गिरफ्तारीमा पुलिस अधिकारीहरूसँग झडप गरे।
जुन २००६ मा, बजरङ्ग दलका कार्यकर्ताहरूले कथित रुपमा एक पत्रकार सम्मेलनमा आक्रमण गरे, जहाँँ २ ईसाई बलात्कार पीडितहरूले मध्य प्रदेश राज्य अल्पसङ्ख्यक आयोग सदस्य र प्रमुख ईसाई नेता इन्दिरा अय्यङ्गरको साथमा उनीहरूको परीक्षाको बारेमा बताउँदै थिए।
अप्रिल २०१७ मा, बजरङ्ग दलका गुण्डाहरूले असममा आधारित कार्यकर्ता बन्डिता आचार्य विरुद्ध गाईको मासु राख्ने ३ जनालाई गिरफ्तार गरेको निन्दाको लागि बलात्कार र एसिड आक्रमणको धम्की दिए।
१६ फेब्रुअरी २०२३ मा राजस्थानको भरतपुर जिल्लाको घाटमीका गाउँका २ मुस्लिम पुरुषहरूलाई छिमेकी राज्य हरियाणाका बजरङ्ग दलका सदस्यहरूले गाई तस्करीको आशंकामा अपहरण गरी जलाइदिए।
अपराधीहरूलाई सहयोग गरेकोमा हरियाणा सरकार र राज्य प्रहरीको आलोचना भएको छ, बजरङ्ग दलका कार्यकर्ताहरूले राजस्थान पुलिसलाई अनुसन्धान र अभियुक्तहरूको गिरफ्तार गर्नबाट रोक्न खोजेका छन्।
अयोध्याको रामजन्मभूमि र मथुराको कृष्णजन्मभूमि मन्दिरको स्थलमा राममन्दिर निर्माण गर्नु र वाराणसीको काशी विश्वनाथ मन्दिरको विस्तार गर्नु पनि दलको मुख्य उद्देश्य हो, जुन अहिले विवादित पूजास्थल छन्।
बजरङ्ग दलले मुस्लिम जनसाङ्ख्यिकीय वृद्धि, ईसाई धर्म परिवर्तन, गाई हत्या, र हिन्दु संस्कृतिमा पश्चिमी प्रभावको विरोध गर्दछ।
२४ जनवरी २००९ मा, श्री राम सेने, एक बजरङ्ग दल सम्बद्ध सदस्यहरूले युवा पुरुष र महिलाहरूलाई मङ्गलोरको पबबाट बाहिर निकालेर आक्रमण गरे।
सेनाका ४० कार्यकर्ताको एउटा समूह ‘एम्नेसिया’ पबमा प्रवेश गरेको थियो - द लाउन्ज" र महिलाहरूले परम्परागत भारतीय मूल्यमान्यताहरू उल्लङ्घन गरिरहेको दाबी गर्दै युवा महिला र पुरुषहरूको समूहलाई कुटपिट गरे।
घटनाको भिडियो युट्युबमा सबैभन्दा धेरै हेरिएको क्लिपहरू मध्ये एक बनेको छ, यद्यपि 'अघोषित' आक्रमणमा टिभी टोली कसरी तयार भयो थाहा छैन।
सेक्युलर सिटिजन्स फोरम र पिपुल्स युनियन फर सिभिल लिबर्टीज , नागपुरको प्रतिवेदनले कानपुरमा अगस्ट २००८ मा एक मृतकको घरमा मस्जिदहरूको नक्सा फेला पारेको दाबी गरेको छ।
बाबरी मस्जिद ध्वस्त भएपछि राव सरकारले सन् १९९२ मा बजरङ्ग दलमाथि प्रतिबन्ध लगाएको थियो तर एक वर्षपछि उक्त प्रतिबन्ध हटाइएको थियो।
ह्युमन राइट्स वाच ले सन् १९९८ मा दक्षिणपूर्वी गुजरातमा इसाईहरूमाथि भएको आक्रमणमा बजरङ्ग दलको संलग्नता रहेको रिपोर्ट गरेको थियो जहाँँ सङ्घ परिवारका सङ्गठनहरूले दर्जनौं चर्च र प्रार्थना हलहरू जलाए।
अमेरिकी विदेश विभागको अन्तर्राष्ट्रिय धार्मिक स्वतन्त्रता सम्बन्धी २००० प्रतिवेदन र ह्युमन राइट्स वाचद्वारा सन् २००० वर्ल्ड रिपोर्टले यस संस्थालाई हिन्दु चरमपन्थी समूहको रुपमा लेबल गरेको छ।
अमेरिकी केन्द्रीय गुप्तचर निकायले ४ जुन २०१८ मा द वर्ल्ड फ्याक्टबुकको "भारत" प्रविष्टिमा बजरङ्ग दल र वीएचपीलाई धार्मिक आतंकवादी सङ्गठनको रुपमा वर्गीकृत गर्‍यो, तर बजरङ्ग दल र वीएचपीको उल्लेख हटाइयो।
विहिप नेता, प्रविण तोगडिया, अप्रिल २००३ मा अजमेरमा बजरङ्ग दलका कार्यकर्ताहरूलाई प्रतिबन्ध र निषेधाज्ञाको अवहेलना गर्दै त्रिशूल बाँडेपछि गिरफ्तार गरिएको थियो।
उनले भारतको राजस्थान राज्यमा आगामी विधानसभा चुनाव त्रिशूलको मुद्दामा लड्ने दाबी गर्दै सत्तारुढ भारतीय राष्ट्रिय कांग्रेस पार्टीलाई चुनावी लाभका लागि मुस्लिमहरूलाई "थप" गरेकोमा आक्रमण गरे।
उत्तर प्रदेशमा लभ जिहादलाई रोक्नको लागि गैरकानूनी धर्म परिवर्तन अध्यादेश, २०२० लागु भएपछि, समानान्तर पुलिस बलको रुमा काम गरिरहेको बजरङ्ग दल, सहमतिमा हुने अन्तर-धार्मिक र अन्तरजातीय विवाह रोक्नको लागि निन्दा गरिएको छ।
बजरङ्ग दललाई पितृसत्तालाई समर्थन गरेकोमा पनि आलोचना गरिएको छ र महिलाको स्वतन्त्रतालाई प्रतिबन्धित गर्न आह्वान गरिएको छ, विशेष गरी जब उनीहरूले जात र धर्म बाहिर आफ्ना साथीहरू छान्ने बिन्दुमा।
बजरङ्ग दल, विश्व हिन्दु परिषद् र अन्य हिन्दुत्व समूहहरूले कर्नाटकमा घर-घर अभियान चलाइरहेका थिए, मानिसहरूलाई हलाल मासु नकिन आग्रह गर्दै।
१४ फेब्रुअरी २०२३ मा, बजरङ्ग दलका कार्यकर्ताहरूलाई भ्यालेन्टाइन डे मनाउन विरुद्ध राष्ट्रभरका जोडीहरूलाई धम्की दिएको, उनीहरूलाई शारीरिक रुपमा आक्रमण गरेको आरोप र आलोचना गरिएको थियो।
फरीदाबादका केही स्थानीय नागरिकहरूले कथित रुपमा केही बजरङ्ग दलका कार्यकर्ताहरूलाई पार्कमा बसिरहेका एक जोडीलाई आक्रमण गरेको आरोपमा कुटपिट गरेका छन्, पुलिस अनुसन्धानलाई प्रेरित गरेको छ।
यो १ अक्टोबर १९८४ मा उत्तर प्रदेशमा स्थापना भएको थियो, र सन् २०१० को दसकमा भारतभर फैलिन फैलियो, यद्यपि यसको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण आधार देशको उत्तरी र मध्य भागहरू नै रहेको छ।
‘सामाजिक प्रहरी’ बनेर कयौँपटक बजरङ्ग दलका कार्यकर्ताले भ्यालेन्टाइन डेमा अविवाहित जोडीलाई दुव्र्यवहार गर्दै उनीहरूको इच्छाविपरीत सिन्दूर लगाउन वा राखी बाँध्न बाध्य पारेका छन्।
कार्यकर्ताहरूले प्रायः हिंसा, उपहार पसल र रेस्टुरेन्टहरूमा आक्रमण गर्ने र भ्यालेन्टाइन डेमा जोडीहरूलाई धम्की दिने गरेका छन्।
१४ फेब्रुअरी २०११ देखि, उत्तर प्रदेशको कानपुर सहरमा भ्यालेन्टाइन डे मनाउने मानिसहरूलाई लक्षित गरी हिंसाको नयाँ लहर चलेको थियो।
क्रिसमसको केही दिन अघि, ५ डिसेम्बर २०२० मा, बजरङ्ग दलका नेता मिथु नाथले असमको बराक उपत्यकाका चर्चहरूमा गएका हिन्दुहरूलाई पिट्ने खुला धम्की दिए र चेतावनी दिए।
बजरङ्ग दलले गुजरातका केही भागहरूमा मुस्लिमहरूलाई बेच्ने व्यापारीहरूलाई आक्रमण गरेर, मुस्लिमहरूको घरमा आक्रमण गरी घर वा फ्ल्याट बेच्न बाध्य पारेको आरोप लगाइएको छ।
१३ डिसेम्बर २०२१ मा, बजरङ्ग दलले हिन्दु सन्तको मण्डलीमा हिंसा फैलायो, केही असामाजिक तत्वहरू लाठी र बन्दुक लिएर भेलामा पुगे र निशस्त्र मानिसहरूलाई आक्रमण गरे जसमा देवीलाल मीना नामको व्यक्तिको मृत्यु भयो।
शर्माले शाही दरबारमा काम गर्नु भएको थियो, जहाँ उनले पूजाको समयमा फूल टिप्नुपर्थ्यो, त्यसपछि उनले कोठा सफा गर्नुपर्थ्यो र राजकुमारीसँग समय बिताउनुपर्थ्यो।
उनले भनिन्: "मलाई बच्चाको रूपमा यस्तो कठोर जीवनशैली परिवर्तनहरू समायोजन गर्न गाह्रो थियो - एउटा दरबारमा बस्ने, जहाँ मानिसहरूले मेरो हेरचाह गरे, घर फर्कने, जहाँ मैले खाना पकाउन र सफा गर्न सिक्नुपर्‍यो।
संगठित इन्टरनेसनल रेड क्रस र रेड क्रिसेन्ट मुभमेन्ट (अनुवाद: अन्तर्राष्ट्रिय रातो क्रस तथा रातो अर्धचन्द्राकार आन्दोलन) एक मानवीय आन्दोलन हो जसमा लगभग १६ विश्वभर लाखौं स्वयंसेवक, सदस्य र कर्मचारीहरू जोडिएका छन्।
यसभित्र तीनवटा छुट्टाछुट्टै संगठनहरू छन् जुन एकअर्काबाट कानुनी रूपमा स्वतन्त्र छन्, तर साझा आधारभूत सिद्धान्तहरू, उद्देश्यहरू, प्रतीकहरू, विधानहरू र शासक संगठनहरूद्वारा आन्दोलन भित्र एकताबद्ध छन्।
एक वर्ष पछि, स्विस सरकारले सबै युरोपेली देशहरू, साथै संयुक्त राज्य अमेरिका, ब्राजिल साम्राज्य र मेक्सिकन साम्राज्यलाई सम्मेलनमा भाग लिन आधिकारिक कूटनीतिक आमन्त्रित गर्यो।
२६ देखि २९ अक्टोबर १८६३ समितिद्वारा युद्धभूमिमा चिकित्सा सेवा सुधार गर्न सम्भावित उपायहरू विकास गर्न अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलन जेनेभामा सम्पन्न भएको थियो।
सम्मेलनमा राष्ट्रिय सरकारका १८ आधिकारिक प्रतिनिधि, गैरसरकारी संस्थाका ६ प्रतिनिधि, सात गैर-आधिकारिक विदेशी प्रतिनिधि, र अन्तर्राष्ट्रिय समितिका पाँच सदस्य गरी ३६ व्यक्तिको सहभागिता थियो।
अस्ट्रियन साम्राज्य, ग्रान्ड डची अफ बाडेन, बाभेरिया साम्राज्य, फ्रान्सेली साम्राज्य, ह्यानोभर अधिराज्य, हेसेको ग्रान्ड डची, इटालीको राज्य, नेदरल्यान्ड्सको राज्य, प्रसियाको राज्य, रूसी साम्राज्य, सक्सोनीको राज्य, स्पेन अधिराज्य, स्विडेन र नर्वेको युनाइटेड किंगडम, र ग्रेट ब्रिटेन र आयरल्याण्डको युनाइटेड किंगडम ।
सशस्त्र द्वन्द्वमा घाइते सैनिकहरू, क्षेत्रीय चिकित्सा कर्मचारीहरू र विशिष्ट मानवीय संस्थाहरूका लागि तटस्थता र सुरक्षाको ग्यारेन्टी गर्ने पहिलो पटक कानुनी रूपमा बाध्यकारी नियमहरू स्थापना गरेको थियो।
बोरिकले "प्रजातान्त्रिक बामपन्थीहरूले यो बिषयमा दोहोरो मापदण्ड अपनाउन नहुने र आफ्नै नागरिक विरुद्धको मानव अधिकार हननलाई जायज ठहराउन स्व-निर्णयको सिद्धान्तको प्रयोग गर्न नहुने" कुरा बताएका थिए।
उनको २०२१ को राष्ट्रपतीय चुनावी अभियानमा, उनले निकारागुवाको आमा निर्वाचनमा धाधली भएको र चिली कम्युनिस्ट पार्टी लाई डेनियल ओर्टेगाको सरकारलाई समर्थन गरेको बयान फिर्ता लिन आह्वान गरे ।
यो शब्दले विशेष गरी ओडिशा, झारखण्ड, पश्चिम बंगाल र अन्य पूर्वी भारतीय राज्यहरुमा वार्षिक रथ यात्रालाई जनाउँछ, विशेष गरी ओडिया उत्सव जसमा देवता जगन्नाथ , बलभद्र सँग रथसहितको सार्वजनिक जुलुस समावेश हुन्छ।
भारतभरि हिन्दू धर्ममा विष्णु-सम्बन्धित परम्पराहरु, शिव-सम्बन्धित परम्पराहरुमा, नेपालमा सन्त र देवीहरु, जैन धर्ममा तीर्थङ्करहरुसँग रथयात्रा जात्राहरु ऐतिहासिक रुपमा सामान्य छन्।
नट जेकबसेनका अनुसार रथयात्राको धार्मिक उत्पत्ति र अर्थ हुन्छ, तर घटनाहरुको मुख्य सामुदायिक सम्पदा, आयोजक र सहभागीहरुका लागि सामाजिक साझेदारी र सांस्कृतिक महत्त्व हुन्छ।
खाकी न्गाम्बा इतिहासले उल्लेख गरेको छ कि अप्रिल वा मे १८२९ को एक सोमबार, मणिपुरका राजा गम्भीर सिंह खासीहरु विरुद्धको बेलायती अभियानमा सिलहट हुँदै गइरहेका थिए।
हिन्दू समुदायले उनीहरुको आस्थाको रक्षकको रुपमा सम्मान गरेका, उनले जुलुसको आनन्द उठाए र रथयात्रा मनाउने र जगन्नाथको पूजा गर्ने प्रथा आफ्नै मातृभूमि मणिपुरमा सुरु गरे।
जगन्नाथ रथ यात्राको समयमा, त्रयीहरु प्राय: पुरीको मन्दिरको गर्भगृहमा पूजा गरिन्छ, तर एक पटक आषाढ महिना मा तिनीहरुलाई बडामा ल्याइन्छ।
पुरीका कलाकारहरु र चित्रकारहरुले रथहरु सजाउँछन् र पाङ्ग्राहरुमा फूलको पंखुडीहरु र अन्य डिजाइनहरु, काठको नक्काशीदार रथ र घोडाहरु, र सिंहासनको पछाडिको भित्तामा उल्टो कमलहरु रंगाउँछन्।
यी रथ यात्राहरुमा विस्तृत उत्सवहरु छन् जहाँ व्यक्ति वा देवताहरु मन्दिरबाट बाहिर निस्केर सार्वजनिक यात्राको साथ क्षेत्र हुँदै अर्को मन्दिर वा नदी वा समुद्रमा जान्छन्।
१३२१ मा आफ्नै खातामा, ओडोरिकले रिपोर्ट गरे कि कसरी मानिसहरुले "मूर्तिहरु" रथहरुमा राख्छन्, र राजा र रानी र सबै मानिसहरुले गीत र संगीतको साथ "चर्च" बाट तिनीहरुलाई खिचेका थिए।
ओडिशामा, मयुरभञ्ज र पर्लखेमुंडीका राजाहरुले रथयात्रा आयोजना गर्दै आएका थिए, यद्यपि स्केल र लोकप्रियताको हिसाबले सबैभन्दा ठूलो उत्सव पुरीमा हुन्छ।
फर्कने क्रममा, तीनवटा रथहरु मौसी माँ मन्दिरमा रोकिन्छन् र देवताहरुलाई पोडा पिठा, एक प्रकारको पकाएको केक चढाइन्छ जुन सामान्यतया ओडिशाका मानिसहरुले खान्छन्।
रथयात्राको पहिलो दिन मौसीमाँको मन्दिरमा देवताहरुलाई बगैंचामा लगाउँदा र पर्वको अन्तिम दिनमा देवताहरुलाई विधिपूर्वक श्रीमन्दिरमा ल्याइएपछि दुई दिन चेरा पहारा मनाइन्छ।
हालैको इतिहासमा, इङ्गल्याण्डमा मान्यता प्राप्त सबैभन्दा प्रारम्भिक संयुक्त स्टक कम्पनी कम्पनी अफ मर्चेन्ट एडभेन्चरर्स टु न्यू ल्यान्ड्स थियो, जुन १५५१ मा २४० शेयर धनीहरूद्वारा स्थापना भएको थियो।
ब्रिटिशको सबैभन्दा उल्लेखनीय संयुक्त स्टक कम्पनी ईस्ट इन्डिया कम्पनी थियो, जसलाई महारानी एलिजाबेथ प्रथम द्वारा ३१ डिसेम्बर १६०० भारतीय उपमहाद्वीपमा व्यापार स्थापना गर्ने उद्देश्यले शाही आदेश प्रदान गरिएको थियो।
यो आदेशले नवगठित अनरेबल ईस्ट इन्डिया कम्पनी लाई इस्ट इन्डिजमा सबै अंग्रेजी व्यापारमा प्रभावकारी रूपमा पन्ध्र वर्षको एकाधिकार प्रदान गर्‍यो।
ताङ राजवंशको समयमा एक सक्रिय साझेदार र एक वा दुई निष्क्रिय लगानीकर्ताको साथ संयुक्त स्टक कम्पनीको प्रारम्भिक रूप हेबेन को सुरुवात गर्ने प्रचलन थियो।
सोङ राजवंशको समयमा यो डौनिउ (शेयरधनीहरूको ठूलो समूह जसको व्यवस्थापन लगानीकर्ताहरूको पैसा प्रयोग गरेर आफ्नो व्यवसाय सञ्चालन गर्ने व्यापारी ज िंगसाङ्गको ) मा विस्तार भएको थियो।
प्रत्येक शेयर धनीले आफुले लिएको शेयर ; जुन स्वामित्वको प्रमाणपत्रहरू) द्वारा प्रमाणित हुन्छ; को अनुपातमा कम्पनी स्टकको स्वामित्व पाउँछ ।
अंशको हस्तांतरणीयता : एक पब्लिक लिमिटेड कम्पनीको सदस्केय आफ्नो हिस्सा को स्वतंत्रातापूर्वक, अन्य सदस्यको सहमति बिना नै हस्तान्तरित गर्न सक्छ ।
त्यसको लगत्तै पछि, १६०२ मा डच ईस्ट इन्डिया कम्पनीले सेयर जारी गर्‍यो जुन एम्स्टर्डम स्टक एक्सचेन्जमा किनबेच गर्न सकिन्थ्यो।
उनले २०३६ सालमा लोकसेवा परीक्षा उत्तीर्ण गरेका थिए तर पञ्चायत विरोधी आन्दोलनमा संलग्न भएको आरोपमा सरकारले प्रतिबन्ध लगाएको थियो।
उहाँको जन्म ७ अप्रिल १९५१ पश्चिम नेपालको गण्डकी प्रदेशको म्याग्दी जिल्लाको बेनीमा बुबा हस्तदल बानियाँ र आमा नन्दकुमारी बानियाँका कान्छो छोराको रूपमा भएको थियो।
यस सङ्ग्रहमा विभिन्न धार्मिक, सांस्कृतिक, ऐतिहासिक र केही स्थानीय समस्याहरूका साथै सामाजिक अभ्यासहरूका बारेमा समयसँगै लिखित ४० निबन्धहरू छन्।
उनले 29 सेप्टेम्बर 2018 मा मृत्यु संस्कार मन्थन: इतिहास, मान्यता र वास्तविकता नामक पुस्तक प्रकाशित गरे, खस समाजमा मृत्यु परम्पराको बारेमा गैर-कथा पुस्तक।
हाल, प्रोम्प्ट अनुवादकहरू अङ्ग्रेजी, जर्मनेली, फ्रान्सेली, स्पेनी, इटालेली, पोर्चुगाली र रूसी भाषाहरूको लागि अवस्थित छन्।
प्रोम्प्टको प्रधान कार्यालय सेण्ट पिटर्सबर्ग, रूसमा अवस्थित छ यसको कार्यालयहरू रूसको मस्को, संयुक्त राज्य अमेरिकाको सान फ्रान्सिस्को र जर्मनीको ह्याम्बर्गमा रहेका छन्।
लेनदेनको योग खुलासा गरिएको थिएन, तर रेनोभाका अनुसार सन् २००७ मा मूल्यवान कम्पनीहरूका लागि अनुवाद सेवाको विश्व बजारको कुल रकम ९–१० बिलियन अमेरिकी डलर रहेको थियो।
तसर्थ बजारका लागि अज्ञात रहन चाहने एक पर्यवेक्षकको मूल्याङ्कनले, रेनोभाद्वारा प्राप्त गरिएको प्याकेटको लागत २० देखि ४० मिलियन डलर भन्दा बढी नरहेको देखाएको थियो।
सन् २०१० को अन्त्यमा प्रोम्प्ट अनुवादको उन्नत प्रविधिले साङ्ख्यिकीय यन्त्र अनुवाद र नियममा आधारित अनुवाद विधिहरूको लाभ उठाएको थियो।
कम्पनीको स्थापना सन् १९९१ मा सेण्ट पिटर्सबर्गमा हर्जेन विश्वविद्यालयको भाषा विज्ञान प्रयोगशालाका अभियान्त्रिकी र पूर्व कर्मचारीहरूले गरेका थिए।
सन् १९९७ मा प्रोप्म्टले फ्रान्सेली कम्पनी सफ्टइसिमोसँग मिलेर पश्चिमी बजारहरूका लागि रिभर्सो भनिने विभिन्न उत्पादनहरूको विकास गरेको थियो।
नवनित आदित्य वाइबा एक नेपाली भाषी इन्डियन गायिका हुन् जो मुख्यतया नेपाली भाषामा गीत गाउँछिन् र नेपाली लोक सङ्गीतको अग्रणी गायिका स्वर्गीय हीरादेवी वाइबाकी छोरी हुन्।