polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
सन् २०२० अप्रिल १ का दिनबाट सुरुहुने भनिएको माध्यमिक तहको प्रवेशिका परीक्षालाई पनि सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या वृद्धि हुनसक्ने र खतराको स्थिति आउन सक्ने भन्दै उक्त परीक्षालाई स्थगित गरिएको थियो।
१८ अप्रिल का दिन बङ्गलादेशमा पछिल्लो २४ घण्टामा थप ३०६ जना सङ्क्रमितहरूलाई देशको विभिन्न स्थानहरूबाट पहिचान गरिएको थियो भने यस दिन सङ्क्रमणका कारण मृत्यु हुनेहरूको सङ्ख्या ९ रहेको थियो।
२३ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप ७ जनाको कोरोना सङ्क्रमणका कारण मृत्यु भएको थियो भने देशभरीमा कोरोनाका कारण मृत्यु हुनेहरूको सङ्ख्या १२७ पुगेको थियो।
यस दिन थप ४१४ जना कोरोना सङ्क्रमितहरूलाई देशको विभिन्न स्थानहरूबाट पहिचान गरिएको थियो भने देशभरिमा कुल सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या ४,१८५ पुगेको थियो।
यस दिन देशको विभिन्न स्थानहरूबाट थप ४९२ नयाँ सङ्क्रमितहरूको पहिचान गरिएको थियो भने कुल सङ्क्रमितको सङ्ख्या यस दिन सम्ममा २,९४६ पुगेको थियो।
२१ मार्च का दिन बङ्गलादेशका स्वास्थ्यमन्त्री जाहिद मालेकले शनिवारका दिन एक सम्मेलनमा जानकारी गराए अनुसार देशमा कोरोना सङ्क्रमणका कारण दोस्रो व्यक्तिको मृत्यु भएको थियो भने थप चार जनामा कोरोना सङ्क्रमणको पुष्टि भएको थियो जसकारण बङ्गलादेशमा कुल सङ्क्रमितको सङ्ख्या २४ पुगेको थियो।
१९ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा कोरोना सङ्क्रमणका कारण थप ८ जनाको मृत्यु भएको थियो भने कुल मृतकको सङ्ख्या यस दिनसम्म ९१ पुगेको थियो।
यसै दिनमा देशको विभिन्न स्थानहरूबाट थप ३१२ मानिसमा कोरोना सङ्क्रमणको पुष्टि गरिएको थियो भने कुल सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या २,४५६ पुगेको थियो।
१२ मार्च का दिन आइइडिसिआरकी निर्देशक मीरजादी सेब्रिना फ्लोराका अनुसार दुई कोरोना विषाणु सङ्क्रमित व्यक्तिहरू पूर्ण रूपमा निको भएका र उनीहरूको शरीरमा कुनै कोभिड १९ नपाइएको जानकारी गराएकी थिइन्।
डब्ल्यूएचओ प्रोटोकलको प्रयोग गर्दै उनीहरू माथि थप दुई परीक्षणहरू गरिएको थियो भने दुवै परीक्षणमा उनीहरूमा कोरोना विषाणु सङ्क्रमण नदेखिएका कारण उनीहरूलाई घर जान अनुमति दिइएको थियो।
यस दिन देशका विभिन्न स्थानहरूबाट ३०९ जना कोरोना सङ्क्रमितहरूको पहिचान गरिएको थियो भने देशमा कुल सङ्क्रमितहरूको कुल सङ्ख्या ४,९९८ पुगेको थियो।
७ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा बङ्गलादेशमा कोरोना सङ्क्रमणका कारण थप ५ जनाको मृत्यु भएको थियो भने यससँगै मृत्यु हुनेहरूको कुल सङ्ग्रह १८ पुगेक‍ थियो।
सोही दिन देशका विभिन्न स्थानबाट थप ४१ जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको पहिचान गरिएको थियो जुन हालसम्मकै सबै अधिक सङ्क्रमित सङ्ख्या रहेको थियो भने यससँगै कुल सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या १६४ पुगेको थियो।
१६ मार्चका दिन देशका सबै शिक्षण संस्थाहरूलाई ३१ मार्च २०२० सम्म र ढाका विश्वविद्यालयलाई १६ मार्चदेखि २६ मार्चसम्म बन्द गर्ने घोषित गरिएको थियो भने बङ्गलादेश राष्ट्रिय क्रिकेट टोलीको पाकिस्तान राष्ट्रिय क्रिकेट टोली विरुद्धको खेलहरू पनि स्थगित भएको थियो।
आइइडिसिआरका अनुसार यस दिन कोरोनो विषाणु सङ्क्रमणका कारण पहिलो व्यक्तिको मृत्यु भएको थियो भने मृतक एक ६० वर्षीया पुरुष थिए जसलाई एक सङ्क्रमित व्यक्तिको सम्पर्कबाट रोग सरेको थियो।
१२ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप ४ जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको मृत्यु भएको थियो भने यससँगै बङ्गलादेशमा मृतकको कुल सङ्ख्या ३४ पुगेको थियो।
११ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप ३ जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको मृत्यु भएको थियो भने यससँगै बङ्गलादेशमा मृतकको कुल सङ्ख्या ३० पुगेको थियो।
१४ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप ६ जना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको कोरोना सङ्क्रमणका कारण मृत्यु भएको थियो भने यससँगै मृत्यु हुनेहरूको सङ्ख्या ४६ पुगेको थियो।
यस दिनमा देशका विभिन्न स्थानहरूबाट थप २०९ जना कोरोना सङ्क्रमितहरूको पहिचान गरिएको थियो भने यससँगै कोरोना सङ्क्रमितहरूको कुल सङ्ख्या १,०१२ पुगेको थियो।
४ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप ९ जनामा कोरोना सङ्क्रमणको पुष्टि गरिएको थियो भने थप २ जनाक१ कोरोना सङ्क्रमणका कारण मृत्यु भएको थियो।
यससँग देशभरिमा कुल सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या ७० पुगेको थियो भने मृत्यु हुनेहरूको सङ्ख्या ६ पुगेको थियो र ३० कुल ३० सङ्क्रमितहरू उपचार पश्चात् निको भई घर फर्किसकेका थिए।
३१ मार्चका दिन थप दुई जना व्यक्तिहरूमा कोरोना अर्थात् कोभिड १९ सङ्क्रमण पुष्टि गरिएको थियो भने यससँगै कुल सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या ५१ पुगेको थियो।
सोही दिन थप ६ जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरू स्वस्थ्यलाभ पश्चात् घर फर्किएका थिए भने स्वास्थ्य हुनेहरूको सङ्ख्या बङ्गलादेशमा २५ पुगेको थियो।
१६ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा कोरोना विषाणु सङ्क्रमणका कारण थप १० सङ्क्रमितहरूको मृत्यु भएको थियो भने यही दिन तप ३४१ मानिसहरूमा कोरोना सङ्क्रमणको पुष्टि गरिएको थियो।
केही विशेषज्ञहरूका अनुसार अन्य छिमेकी देशहरूको तुलनामा बङ्गलादेशमा कम परीक्षण गरिएका कारण वास्तविक सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या पत्ता लगाउन नसकिएको हो।
आइइडीसीआरद्वारा हटलाइन नम्बर, डाँक ठेगाना र आधिकारिक फेसबुक पृष्ठलाई जारी गर्दै उक्त सम्पर्क ठेगानाहरू विभिन्न सञ्चार माध्यमबाट सार्वजनिक गरिएको थियो जसको मुल उद्देश्य जनतालाई कोभिड १९ रोगबाट जनचेतना फैलाउनु र रोग लागेका मानिहरूको पहिचान गरी पृथकीकरण र उपचार गर्नु थियो।
यस दिनसम्मको तथ्याङ्क अनुसार २९ सङ्क्रमित व्यक्तिहरूलाई पृथकीकरणमा राखि उपचार गरिएको थियो जसमध्ये २२ अस्पतालमा र ६ जनाको घरमै उपचार गरिएको थियो।
८ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप तीन जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको मृत्यु भएको थियो भने यससँगै बङ्गलादेशमा मृतकको कुल सङ्ख्या २० पुगेको थियो।
१० अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप ६ जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको मृत्यु भएको थियो भने यससँगै बङ्गलादेशमा मृतकको कुल सङ्ख्या २६ पुगेको थियो।
यससँगै बङ्गलादेशमा कुल सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या ५४ पुगेको थियो भने ७५ जना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूलाई पृथकीकरण गरी उपचार गरिएको थियो।
९ अप्रिलका दिन पछिल्लो २४ घण्टामा थप १ जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको मृत्यु भएको थियो भने यससँगै बङ्गलादेशमा मृतकको कुल सङ्ख्या २१ पुगेको थियो।
१३ अप्रिलका दिन गत २४ घण्टामा थप ५ जनाको कोरोना सङ्क्रमणका कारण मृत्यु भएको थियो भने यससँगै मृत्यु हुनेहरूको कुल सङ्ख्या ३९ पुगेको थियो।
५ अप्रिलका दिन थप १८ जनामा कोरोना सङ्क्रमणको पुष्टि गरिएको थियो भने यससँगै कुल सङ्क्रमितहररूको सङ्ख्या ८८ पुगेको थियो भने सङ्क्रमित मध्ये थप १ जनाको कोरोना सङ्क्रमणका कारण मृत्यु भएको थियो र यसको साथमा कुल मृतकको सङ्ख्या बङ्गलादेशमा ९ पुगेको थियो।
स्वास्थ्य विभागका अतिरिक्त महानिदेशक नासिमा सुलतानाले एक विज्ञप्तिमा जनाए अनुसार सबै कुनै न कुनै तरिकाबाट सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको सम्पर्कमा आएका थिए।
यस विषाणुको सङ्क्रमणका कारण ज्वरो , सुख्खा खोकी , थकाइ तथा मांसपेशी दुखाइ र पछि श्वासप्रश्वासमा कठिनाइ, टाउको दुख्ने, रिङ्गटा लाग्ने, पेटको तल्लो भाग दुख्ने, निमोनिया आदि दिखिएका छन्।
३० मार्चकम दिन थप १ जनामा कोरोना सङ्क्रमण पुष्टि गरिएको थियो भने योसँगै कुल सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या ४९ पुगेको थियो जसमध्ये १९ जना उपचार पश्चात् निको भई घर फर्किएा थिए भने ति व्यक्तिहरू मध्य ३ जना साठी वर्षभन्दा माथि उमेरका रहेका थिए।
२६ मार्चका दिन स्वास्थ्य मन्त्रालयका अनुसार थप ५ जना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको पहिचान भएको थियो भने यससँगै कोरोना सङ्क्रमण भएका कुल व्यक्तिहरूको सङ्ख्या ४४ पुगेको थियो जसमध्ये ११ जना उपचार पश्चात् निको भई घर फर्किएका थिए।
११ मार्च का दिन आइइडिसिआरकी निर्देशक मीरजादी सेब्रिना फ्लोराका अनुसार तीन सङ्क्रमित व्यक्तिहरू मध्ये दुई जनाको स्वस्थ्यमा सुधार आएका कारण उनीहरूलाई केही दिन पश्चात् रिहा गरिने जानकारी गराएकी थिइन्।
२८ मार्चका दिन कुनै पनि व्यक्तमा कोरोना सङ्क्रमण भेटिएको थिएन भने कोरोना सङ्क्रमितहरूको सङ्ख्या यथावतनै रहेको थियो भने सङ्क्रमित मध्ये १५ जना उपचार पश्चात् निको भई घर फर्किएका थिए।
१० मार्च का दिन आइइडिसिआरकी निर्देशक मीरजादी सेब्रिना फ्लोराका अनुसार केही दिन अगाडि पहिचान गरिएका तीन सङ्क्रमित व्यक्तिहरू बाहेक अन्य सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको पहिचान गरिएको छैन।
२५ मार्चका दिन स्वस्थ्य मन्त्रालयका अनुसार यस दिन कुनै पनि थप कोरोना सङ्क्रमितहरू भेटिएका थिएनन् भने थप १ जना व्यक्तिको कोरोना सङ्क्रमणका कारण मृत्यु भएको थियो।
१४ मार्च का दिन आइइडिसिआरकी निर्देशक मीरजादी सेब्रिना फ्लोराका अनुसार यस दिन थप दुई जना कोरोना सङ्क्रमित व्यक्तिहरूको पहिचान गरिएको छ।
आधारभूत पट्टी, जुन कम्तिमा ७५ मिटर चौडाइ हुनुपर्ने हुन्छ, त्यो पश्चिमी भागमा ४० मिटर र पूर्वी भागमा ८० मिटर चौडा र २ किलोमिटर लामो रहेको छ।
ठेकेदारहरू आधारभूत पट्टी विस्तारको निर्माण काम र प्राविधिक प्रणालीको साथ एक ठोस आरसिसी पुनःर्निर्माण भित्ता खडा गर्न असक्षम थिए किनकि सिक्किमको राज्य सरकारले त्यस समयमा प्रभावित जग्गा मालिकमध्ये कसैलाई क्षतिपूर्ति दिएको थिएन।
सन् २०१९डिसेम्बर ५ मा, विमानस्थलको निर्माणबाट प्रभावित ३५ परिवारलाई राज्य सरकारले २०.६ करोडको क्षतिपूर्ति प्रदान गरेको थियो र विमानस्थलको पूर्ण सम्पन्नता र सञ्चालन सुनिश्चित गर्न सहयोग हुने एक प्रतिवेदनमा जनाइएको थियो।
'विश्वको छतमा इन्जिनियरिङको एउटा अचम्मलाग्दो नमूना' तथा विमानस्थल अवतरण गर्ने यात्रुहरूलाई 'ग्रहको सबैभन्दा नाटकीय विमानस्थलको रूपमा' विश्वव्यापी सञ्चार माध्यमले यस विमानस्थलको व्याख्या तथा प्रशंसा गरेता पनि विमानस्थलको व्यवसायिक उडान सञ्चालनदेखि नै खराब मौसम स्थितिले उडान दृश्यतालाई असर गरेको थियो।
सन् २०१८ मा, स्पाइसजेटको ३१ दैनिक उडानहरू मध्ये २१ उडानहरू लाई बागडोगरातर्फ मोड्न बाध्य हुनुपरेको थियो किनभने पाक्योङ विमानस्थलमा 'कम दृश्यता परिस्थितिहरूको लागि आवश्यक नेभिगेसन उपकरणको अभाव' रहेको थियो।
भिजुअल उडान नियम विमानस्थलमा हुनुपर्ने कुरा भारत सरकारको नागरिक उड्डयन, सिक्किमको पर्यटन विभाग सरकार र एएआईबीच समझौता २००० र समझौता २०१५ अनुसार मौलिकरुपमा योजना गरिएको थियो।
स्पाइसजेट आवश्यक नेभिगेसन प्रदर्शन प्रक्रियाद्वारा अनुसूची उडान कार्यहरूको लागि डिजिसिएद्वारा २,४०० मिटर दृश्यता आवश्यकताको साथ अनुमोदन गरिएको थियो।
यस विमानस्थलको उद्घाटन पछि, विश्वभरिका प्रमुख सञ्चार माध्यमले यस विमानस्थलको इन्जिनियरिङको प्रशंसा गरेका थिए भने यसलाई विश्वको सबैभन्दा सुन्दर विमानस्थलको रूपमा वर्णन समेत गरेका थिए।
यी दृश्यता मामिलाहरूको साथसाथै स्थानीय गाउँलेहरूको आन्दोलन, हवाईपट्टी क्षेत्र मामिलाहरू र स्थानीय प्रशासनको निष्क्रियताका कारण विमानस्थलको एक मात्र व्यवसायिक यात्री एयरलाइन्स स्पाइसजेटले अस्थायी रूपमा सन् २०१९ जुन १ बाट लागु हुने गरि विमानस्थलको लागि उडान कार्य स्थगित गरेको थियो।
१९ महिनाको निलम्बन पछि, स्पाइसजेटद्वारा उडान सञ्चालन आवश्यक नेभिगेशन प्रदर्शन दृष्टिकोणको स्थापना पछि सन् २०२१ जनवरी २३ मा पुनः सुरु भएको थियो।
यो परियोजना सुरुमा २०१२ सम्ममा सम्पन्न हुने अनुमान गरिएको थियो, तर स्थानीय गाउँलेहरूको उचित पुनःस्थापना र क्षतिपूर्तिको माग गर्दै गरिएको विरोध प्रदर्शनले गर्दा सन् २०१४ जनवरीसम्म काम स्थगित भएको थियो।
एएआइले हस्तक्षेप गरेर आन्दोलनकारी गाउँलेहरूसँग छलफल गरेको थियो र सन् २०१४ अक्टोबरमा आन्दोलन गरिरहेका गाउँलेहरूलाई आंशिक क्षतिपूर्ति भुक्तान गरेपछि काम सुचारु भएको थियो।
सन् २०१५ जुलाईमा, एएआई र राज्य सरकारले एक सम्झौता पत्रमा हस्ताक्षर गरेका थिए जसको परिणामस्वरूप प्रभावित घरपरिवारलाई १५ अगस्टसम्म सरुवा गर्ने आश्वासन दिइयो जसले गर्दा एएआईले सन् २०१५ अक्टोबरबाट काम पुनः सुरु गर्न सक्थ्यो।
यी अत्याधुनिक भौगोलिक माटो सुदृढीकरण र ढलान स्थिरता प्रविधिहरू परम्परागत संरक्षण संरचनाको रूपमा प्रयोग गरिएको थियो र तटबन्धहरू अप्रयुक्तको रूपमा अस्वीकार गरियो।
साझेदार मोट म्याकडोनाल्ड र पुन्ज लोयडसँग मिलेर परियोजना सम्पन्न गर्ने कम्पनीले उच्च प्रबलित माटोको पर्खाल र ढलानहरू निर्माणको काम सफलतापूर्वक गरेकोमा सन् २०१२ को ग्राउन्ड इन्जिनियरिङ पुरस्कारको 'वर्षको अन्तर्राष्ट्रिय परियोजना' विधाको पुरस्कार प्राप्त गरेको थियो।
सन् २०१९ जुन १ मा, व्यवसायिक यात्रुहरूलाई सेवा प्रदान गर्ने यस विमानस्थलको एकमात्र एयरलाइन्स स्पाइसजेटले 'पाक्योङको अप्रत्याशित मौसमको परिणामस्वरूप धेरै कम दृश्यता हुने भएकोले' एक पटकको दैनिक कोलकाता-पाक्योङ--कोलकाता उडान अस्थायी रूपमा स्थगित गरिसकेको थियो भने यसले पछि आएर पाक्योङ र गुवाहाटी दैनिक सेवा समेत निलम्बन गरेको थियो।
स्पाइसजेटलाई सन् २०१८ जनवरीमा सरकारको उडान क्षेत्रीय सञ्जाल योजनाको बोलपत्रको दोस्रो चरण अन्तर्गत पाक्योङबाट कोलकाता र गुवाहाटी क्षेत्रलाई हवाई सेवा प्रदान गर्न सम्मानित गरेको थियो र यसले नागरिक उड्डयन महानिर्देशनालयबाट स्वीकृति लिएपछि यसको ४०० विमानको परीक्षण अवतरण सन् २०१८ मार्च १० मा भएको थियो।
यो भारतको पूर्वोत्तर क्षेत्रमा निर्माण गरिएको पहिलो हरित विमानस्थल,भारतको १००औँ सञ्चानमा रहेको विमानस्थल, र सिक्किम राज्यको एकमात्र विमानस्थल हो।
सन् २००९ जनवरीमा हरित विमानस्थलको रनवे, ट्याक्सीवे, एप्रन ड्रेनेज सिस्टम, र इलेक्ट्रिकल सम्बन्धी कामको निर्माण गर्न पुन्ज लोयड समूहले को ठेक्का प्राप्त गरेको थियो।
को टर्मिनल भवन जसमा १०० यात्रु क्षमता रहेको छ, सवारी साधनहरूको लागि कार विसौनी, आगो नियन्त्रणको लागि वारुणयन्त्र र वायु ट्राफिक नियन्त्रण टावर मिस पाब्सकनले निर्माण गरेको थियो।
सन् २०१९ डिसेम्बर ५ मा, विमानस्थलको निर्माणबाट प्रभावित ३५ परिवारहरूले संयुक्त सम्झौतामा हस्ताक्षर गरे र उनीहरूको जग्गा क्षतिको क्षतिपूर्तिमा पहिलो किस्ता स्वीकार गरे जसले वर्षौंको विरोधलाई बन्द गरेको थियो।
विमानस्थललाई एएआईद्वारा ६०५ करोडमा निर्माण गरिएको थियो जसमा सुविधा सहित रनवे र लामो ट्याक्सीवे ) मापनको एप्रनमा जडान गर्दछ जुन एक पटकमा दुई एटिआर विमान समायोजन गर्न सक्दछ।
बङ्गाली विकिपिडिया र विकिपिडिया जस्ता विभिन्न परियोजनाहरू विकिमिडिया फाउन्डेसनले स्थानीय भाषामा विभिन्न देशका लागि प्रयोगकर्ता समुदायहरूको साथ अनुमोदन गरेको छ।
चिकित्सक राफिकुल इस्लामले बङ्गाली भाषा अभियानमा सङ्कलन गरेका सबै ऐतिहासिक तस्वीरहरू विकिमिडिया विकिमिडिया कमन्समा उर्ध्वभरण गरेका थिए।
बङ्गाली विकिपिडिया , बङ्गाली भाषा संस्करणको नि:शुल्क अनलाइन विश्वकोश परियोजना हो जसलाई गैर लाभकारी अमेरिकी संस्था विकिमिडिया फाउन्डेसनले सञ्चालन गर्दै आइरहेको छ।
सोही समयमा, विकिमिडिया फाउण्डेसनले आफ्नो कार्य ३ अक्टोबर २०११ मा सञ्चालन गरेको थियो जसलाई विकिमिडिया बङ्गलादेशको नामले चिनिन्छ।
बङ्गाली विकिपिडियासँग बङ्गाली लिपि लेख्नको लागि एक उपकरण रहेको छ जसको प्रयोगले प्रयोगकर्ताहरूले तपाईँ कुनै पनि ल्याटिन वर्णमाला कुञ्जीपाटी प्रयोग नयाँ तरीकाबाट बङ्गाली भाषामा लेख्न सक्दछन्।
फेब्रुअरी २००२ मा, विकासकर्ताहरूले विभिन्न भाषाका विकिपिडियाहरूका लागि भाषा साङ्केतिक शब्दमा, आधारित उप डोमेन सृजना गर्न सुरुवात गरेका थिए।
९ डिसेम्बर २००३ मा, क्यानडाको म्याकगील विश्वविद्यालयमा विद्यावारिधि गरिरहेका बङ्गलादेशी विद्यार्थी शाह आसादुजामनले विकिपिडियाका संस्थापक जिमी वेल्सलाई बङ्गाली भाषामा पनि विकिपिडिया ल्याउनका लागि विडाँक मार्फत आग्रह गरेका थिए।
२५ मार्च २००६ मा, बङ्गलादेशको खुला स्रोत सञ्जालले एक विकि टोलीको सृजना गरेको थियो जसको उदेश्य राष्ट्रव्यापी रूपमा बङ्गाली विकिपिडियाको लोकप्रियता वृद्धि गराई बङ्गाली भाषाको सबैभन्दा ठूलो विश्वकोश बनाउनु थियो।
बङ्गाली विकिपिडियाको प्रमुख पृष्ठ आइपी ठेगाना मार्फत २७ जनवरी २००४ मा, सृजना गरिएको थियो जसलाई बङ्गाली विकिपिडियाको सुरुवात पनि भन्ने गरिएको छ।
बङ्गाली विकिपिडियामा, बङ्गाली भाषाको पृष्ठ २४ मे २००४ मा सृजना गरिएको थियो जुन चाहिँ बङ्गाली विकिपिडियाको पहिलो पृष्ठ रहेको थियो।
बङ्गाली विकिपिडियाको निर्माण पछि, विकिपिडियाले यसको मुल डोमेन नाम प्राप्त गर्नका लागि बङ्गलादेश दूरसञ्चार कम्पनी लिमिटेडलाई पत्राचार गरेको थियो।
अप्रिल २०१८ मा, बङ्गलादेशको, छापा तथा विद्युतीय कम्पनीले विकिपिडियाले बङ्गलादेशकी प्रसिद्ध गायिक रूना लायलालाई सदाबाहार प्रमुख ३० बङ्गलादेशी मानिसहरूको सूचीमा नामकरण गरेको थियो।
सोही वर्षको अगस्टमा, एउटा दर्ता नगरिएका प्रयोगकर्ताले मृत्युनै नभएका वैज्ञानिक मोहम्मद जफर इक्बलको मृत्यु भएको भनेर मिति थपिदिएका थिए जसको फलस्वरूप बङ्गलादेशमा विभिन्न सञ्चार माध्यमको ध्यानाकर्षण गरेको थियो।
यसको आधिकारिक साङ्गीतिक श्रव्य दृश्यको लम्बाई ४ मिनेट ५६ सेकेण्डको रहेको छ जसको सुरुवात तोरीबारीको दृश्यबाट सुरु हुन्छ जसमा पछि दृश्यकी प्रमुख महिला पात्र बाटामा केही कपडा लिएर खोलमा कपडा धुनका लागि आउँछिन् जसमा उनका अन्य साथीहरू पनि समावेश हुन्छन्।
एकछिन पछि उनले खोलमा तैरिरहेको फूल देख्छिन् र सो फूललाई टिपेर त्यसको वासना लिन्छिन् र त्यसको लगत्तै यसमा गीतको सुरुवात हुन्छ जसमा पुरुष पात्रले खोलाको बगरमा बसेर ओठ समक्रमणका साथ पानीलाई स्पर्श गर्छन्।
धुनसँगै गीतको अर्को दृश्यमा उनलाई उनकी साथीले हातमा केही रङ्ग लगाईदिन्छिन् र उनी एकैछिन पछाडि फर्किएको क्रममा उनी त्यहाँ लुकेर आई उनको हातमा रङ्ग लगाइदिई त्यहाँबाट जान्छन् र सो हातको रङ्गलाई देखेर उनी रिसाउँछिन्।
उनलाई स्पर्श गर्दै आफ्नो बाटो लाग्छिन् र पढेर आइरहेकी उनलाई बाटोमा छेकेर उनले उनलाई आफुसँग टाँस्छन् दृश्य तोरीबारीम पुग्छ जसमा दुबैजना एकैसाथ देखा पर्छन् र उनले उनलाई गुलेली तन्काई डर देखाउन खोज्छिन् र उनले प्रहार गरेको गुलेलीमा समाति उनी उनको नजिक पुग्छन् र उनी धकालिन पुग्छन्।
यस उपजिल्लालाई शाजाहानपुर र काहालु उपजिल्लाले उत्तर, सिङ्डा उपजिल्लाले दक्षिण, शेरपुर उपजिल्लाले पूर्व र आदमदिघी, रानीनगर र सिङ्डा उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ।
बङ्गलादेश मुक्ति अभियानका समयमा पाकिस्तानी सेना र बङ्गलादेशी लडाकु बीच यस उपजिल्लामा भएको प्रत्यक्ष गोली हानाहानमा एक बङ्गाली लडाकुको ज्यान गएको थियो।
बेलायती शासनको समयमा सुरु गरिएको जमिन्दार प्रणालीलाई भूमि सुधार नीति अन्तर्गत सन् १९५० मा समाप्त गरिएको थियो तर पूर्व पाकिस्तानको आर्थिक तथा जनसाङ्ख्यिकीय महत्वको बाबजुद पनि पाकिस्तान सरकार र सेना पश्चिम पाकिस्तानको पूर्ण नियन्त्रणमा रहेको थियो।
त्यसको अघिल्लो दशकमा पूर्व पाकिस्तानका बासिन्दाहरूले केन्द्र सरकारको आर्थिक तथा साँस्कृतिक पहलहरूको विरुद्धमा विरोध गर्न सुरु गरेका थिए।
पश्चिम पाकिस्तानको प्रभाव र सत्तावादी धारणको विरुद्ध पहिलो कदम मओलाना भासानीको नेतृत्वमा आवामी मुस्लिम लिगको स्थापनाको साथ भएको थियो जसको स्थापना सन् १९४९ मा भएको थियो।
सन् १९५४ को संयुक्त मोर्चका चुनावहरूमा विजय र सन् १९६५ को राष्ट्रपतीय चुनावमा पाकिस्तानको सैन्य प्रशासक जनरल अयुब खानलाई पराजित गर्ने उद्देश्यका साथ गठबन्धन विपक्षी दलको गठन भएको थियो।
आम निर्वाचनमा बहुमत प्राप्त गर्दै निर्वाचनमा जित हासिल गरेतापनि पश्चिम पाकिस्तानी राजनेताहरूको षड्यन्त्रका कारण राष्ट्रपति याह्या खानले शेख मुजिबुर रहमानलाई सत्ता हस्तान्तरण गर्नबाट रोक लगाएका थिए।
त्यस समय तत्कालीन पूर्वी पाकिस्तान र शक्तिशाली पश्चिमी पाकिस्तानको बीच पूर्वी पाकिस्तानको स्वतन्त्रताका लागि तनाव बढ्दो अवस्थामा पुगेको थियो।
उनले बङ्गाल प्रदेशमा नागरिक अवज्ञा आन्दोलनको घोषणा गर्दै प्रत्येक घरहरूबाट मानिसहरूको स्वतन्त्रताका लागि लड्न तथा अन्याय र अत्याचारको विरुद्ध आवाज उठाउन आह्वान गरेका थिए भने यही ऐतिहासिक भाषणका कारण बङ्गाली स्वतन्त्रताका लागि पश्चिम पाकिस्तान विरुद्ध उत्रिन प्रेरित बनेका थिए।
मुजिबुरको यस ऐतिहासिक भाषणको मात्र १८ दिन पश्चात् पश्चिम पाकिस्तानी सेनाले बङ्गाली, बुद्धिजीवी, विद्यार्थी, राजनीतिज्ञ तथा पूर्वी पाकिस्तानको सशस्त्र सैनिक विरुद्ध अप्रेसन सार्चलाइट नामक एक सुनियोजित सैन्य कार्वाहीको सुरुवात गरेका थिए जसकारण पूर्वी पाकिस्तानको स्वतन्त्रताका लागि लडाइँ सुरु भएको थियो।
सन् १९५८ मा राष्ट्रपति इस्कान्दार मिर्जाले पाकिस्तानी सेनाका प्रमुख अयुब खानद्वारा गरिएको सैन्य आहातको एक भागको रूपमा देशमा सैन्य कानुन लागु गरेका थिए।
त्यसको दुई हप्ता पश्चात् पाकिस्तानको सशस्त्र बलका साथ राष्ट्रपति मिर्जाको पाकिस्तान सशस्त्र सेनासँगको सम्बन्ध बिग्रिन पुगेको थियो भने सेनाका प्रमुख सेनापति अयुब खानले राष्ट्रपतिलाई उनको राष्ट्रपति पदबाट हटाउनुका साथै राष्ट्रपति मिर्जालाई जबरजस्ती अधिराज्य निर्वासनमा पठाएका थिए।
सन् १९६२ सम्म सैन्य शासन लागु नै रहेको थियो भने खानले सरकारबाट कयौँ राजनेताहरू तथा नागरिक सेवकहरूलाई पुरस्कृत गर्दै उनीहरूलाई सैन्य अधिकारिहरहरूको साथ फेरबदल गरिदिएका थिए।
सन् १९६२ सम्म जारी रहेको सैन्य शासनका शासक अयुब खानको सरकारले पाकिस्तानको मुख्य न्यायाधीश मुहाम्मद शहाबुद्दीनको अधीनमा संवैधानिक समितिको गठन गरेका थिए जसमा १० वरिष्ठ न्यायधीशहरू रहेका थिए भने यी मध्ये पूर्व र पश्चिम पाकिस्तानका पाँच पाँच न्यायाधीशहरू रहेका थिए।
पाकिस्तानको स्थापना हुनु भन्दा अगाडि नै आलिगढ विश्वविद्यालयका डाक्टर जियाउद्दिनले उर्दु भाषालाई पाकिस्तानको राष्ट्रभाषा बनाउने प्रस्ताव गरेका थिए भने यसको विपक्षमा ढाका विश्वविद्यालयका डाक्टर मुहम्मद शहीदुल्लाहले बङ्गली भाषालाई राष्ट्रभाषा बनाउने प्रस्ताव गरेका थिए।
सोही समय ढाका विश्वविद्यालयका अध्यापक आबुल कासेमको नेतृत्वमा तमद्दुन मजलिसले बङ्गाली भाषालाई पाकिस्तानको राष्ट्रभाषाको रूपमा दावि गर्दै प्रचार अभियान सुरु गरेका थिए।
सन् १९४८ मार्च ११ का दिन ढाका विश्वविद्यालयका विद्यार्थीहरूले पाकिस्तानको संविधानसभामा बङ्गाली भाषालाई राष्ट्रभाषाको रूपमा स्वीकार नगर्नेको विरोधमा प्रदर्शन र ठाउँठाउँमा आम हड्ताल गरेका थिए।
त्यसको चार दिन पछि पाकिस्तानका संस्थापक मोहम्मद अली जिन्ना ढाका आएर मार्च २१ मा ढाका घोडदौड मैदानमा एक जनसभालाई सम्बोधन गर्दै उर्दु भाषालाई राष्ट्रभाषा बनाउने कुरालाई स्पष्टताका साथ घोषणा गरेका थिए।
सन् १९५५ मा प्रधानमन्त्री मोहाम्मद आली बगुडाले एक इकाई योजना लागू गरेका थिए जसले चार पश्चिमी प्रान्तहरूलाई पश्चिम पाकिस्तान र पूर्वी बङ्गाललाई नाम पूर्व पाकिस्तान नाम दिएको थियो।
एक इकाई प्रणाली लागू गरिएपछि पाकिस्तानले आफ्नो प्रभुत्व स्थिति समाप्त गर्दै सन् १९५६ मा गणतन्त्रात्मक संविधानलाई अपनाउँदै इस्लामी गणतन्त्रको घोषणा गरेको थियो।
प्रधानमन्त्री बन्ने बित्तिकै सोहरावार्दीले संयुक्त निर्वाचन प्रणालीलाई पुनर्जीवित गर्ने कानुनी कार्यको सुरुवात गरेका थिए भने यसै समय पश्चिम पाकिस्तानमा संयुक्त मतदाता प्रणालीको कडा विरोध रहेको थियो।
सन् १९५६ मा पश्चिम पाकिस्तानका चार प्रान्तहरूको एकीकरणको बाबजुद संवैधानिक रूपबाट बाध्य राष्ट्रिय आर्थिक आयोग कार्यक्रमलाई प्रधानमन्त्री सोहरावर्दीद्वारा तत्काल निलम्बित गरिएको थियो।
यस रूपबाट पूर्व पाकिस्तानको अर्थव्यवस्था निकै चाँडो केन्द्रीकरण भएको थियो भने सबै प्रमुख आर्थिक नियोजन पश्चिम पाकिस्तानमा स्थानान्तरण भएको थियो।
उक्त मागलाई सम्मेलनका आयोजकहरूले अस्वीकार गर्दै शेख मुजिबलाई बिखण्डनवादी रूपमा पहिचान गरेका थिए जसकारण उनले सम्मेलन बहिष्कार गर्दै पूर्वी पाकिस्तान फर्केका थिए।
यस निर्वाचन पछि उनले छ बुँदाहरूको समर्थन जुटाउन राष्ट्रव्यापी अभियान चलाउँदै लगभग सबै देशहरूको यात्रा गरेका थिए भने यात्राको क्रममा उनलाई प्रहरीले सिलेट, मयमनसिङ्ह र ढाकामा थुप्रै पटक पक्राउ गरेको थियो।
दुवै पक्षका राजनीतिक नेतृत्वले संविधानसँग सम्बन्धित धेरै महत्वपूर्ण विषयहरूमा समन्वयको स्थितिमा आउन नसक्नु संविधान निर्माण नबन्नुको एक महत्वपूर्ण कारण बनेको थियो।
विभाजन र पाकिस्तानको स्थापना पश्चात्‌ व्यवस्थापिकालाई पाकिस्तानको दुई पृथक् भागहरूलाई एकैठाउँबाट प्रशासित गर्नबाट उत्पन्न भएको असुविधाको सामना गर्नु परेको थियो।
यसबाहेक पूर्वी भागमा पश्चिमी भागको तुलनामा व्यवस्था र सैन्य सुरक्षाको अति निष्पर्याप्ती रहेको थियो भने पश्चिमी भाग तुलनात्मक रूपबाट पूर्वी भन्दा अधिक विकसित थियो भने यस भागमा ठूलो सङ्ख्यामा सेना र पर्याप्त व्यवस्थापिका रहेको थियो।
यस स्थितिमा पूर्वी भागका मानिसहरूको मनमा भाषा र सांस्कृतिक मुद्दाहरू बाहेक शक्ति सुविधाको भागबन्डा र सैन्य तथा आर्थिक समानताको विषयलाई लिएर गम्भीर प्रश्नहरू खडा भएका थिए।
सैन्य शासक अयूब खानको सैन्य शासन, राजनितीको नाममा मौलिक गणतन्त्र तथा पाकिस्तानको संरचनामा एक इकाई पद्धति विरोधी नेताहरू मध्ये शेख मुजिब अगुवा थिए।
परीक्षणको क्रममा सन् १९६९ जनवरी ५ तारिखमा केन्द्रीय विद्यार्थी सङ्घर्ष परिषद्ले आफ्ना एघार बुँदे मागहरू प्रस्तुत गरेको थियो जसमा शेख मुजिबका ६ बुँदे मागहरू समावेश थिए।
यस भौगोलिक स्थानबाट उत्पन्न भएको प्रशासनिक र असमानताको समस्यालाई सम्बोधन गर्नका लागि एउटा विशेष प्रान्तीय प्रणालीको मस्यौदा तयार पारिएको थियो जसलाई "एक इकाई प्रणाली"को नाम दिइएको थियो।
यस प्रणाली अन्तर्गत दुवै क्षेत्रहरू मात्र एक प्रान्त हुने भनिएको थियो भने दुवैले समान राजनीतिक शक्ति प्राप्त गर्नेछ भनी उल्लेख्य गरिएको थियो।
प्रधानमन्त्री चौधरी मुहम्मद अलीले सन् १९५५ सेप्टेम्बर ३० का दिन पाकिस्तानको राष्ट्रिय सभामा यस नीतिलाई पारित गरी पश्चिम पाकिस्तानका सबै प्रान्तहरूलाई एकताबद्ध गर्न र एक इकाई प्रणाली कार्यान्वयन गर्न ऐन लागू गरेका थिए।
यी सबै कुराहरू बाहेक यस प्रणालीको अर्को पक्षमा धेरै राजनीतिज्ञहरूले पाकिस्तानको विभिन्न क्षेत्रीय परम्परा र संस्कृतिहरू हटाएर पाकिस्तानलाई राष्ट्रिय संस्कृतिमा सार्न खोजेका थिए जसकारण विभिन्न क्षेत्रीय प्रदेशहरूको अन्त्य देखि सम्पूर्ण देशलाई साँस्कृतिक एकाई बनाउन उपयुक्त हुन पुगेको थियो।
यसबाहेक विवादास्पद एक इकाई प्रणालीबाट ध्यान हटाउन प्रधानमन्त्री सोहरावर्दीले लगानीकर्ताहरूको सानो समूहलाई देशमा साना व्यवसाय स्थापना गर्न आह्वान गर्दै सङ्कट अन्त्य गर्न खोजेका थिए।
धेरै पहलहरूको बाबजुद र एनएफसी पुरस्कार कार्यक्रमलाई रोके पनि सोहरावर्दीको राजनीतिक स्थिति र छवि पश्चिम पाकिस्तानका चार प्रान्तहरूमा खस्किन पुगेको थियो।
उनका आलोच र मुस्लिम लिगका नेताहरूले एनएफसी पुरस्कार कार्यक्रमलाई निलम्बन गरिएपछि, सोहरावार्दीले पश्चिम पाकिस्तानको तुलनामा पूर्व पाकिस्तानलाई अधिक आर्थिक रकमको सहायता, अनुदान र अवसर दिने कोसिस गरेका थिए जसमा पश्चिम पाकिस्तानका ४ प्रान्तहरू पनि सामेल थिए।
प्रधानमन्त्रीत्वको अन्तिम दिनहरूमा सोहरावार्दीले देशको पूर्व र पश्चिम खण्डका बीच आर्थिक असमानतालाई हटाउने कोसिस गरेतापनि यसबाट कुनै लाभ लिन सकिएको थिएन।
फातिमा जिन्नालाई सन् १९६५ को राष्ट्रपतीय निर्वाचनमा अयुब खानलाई पराजित गर्न विफल भएपछि पूर्व पाकिस्तानमा कडा समर्थन प्राप्त भएको थियो।
यो पाकिस्तानको सबैभन्दा ठूलो क्षेत्रको रूपमा स्थापित भएको थियो भने अर्थव्यवस्था, राजनैतिक प्रतिनिधित्व र जनसङ्ख्याको आधारमा पूर्व पाकिस्तान तत्कालीन पाकिस्तानको सबै ठूलो राज्य बनेको थियो।
सन् १९७१ डिसेम्बर १६ का दिन ९ महिनापछि समाप्त भएको स्वतन्त्रता युद्धमा विजय हासिल गरेपछि एक नयाँ सार्वभौम राष्ट्रको रूपमा बङ्गलादेशको उदय भऐको थियो।
यस विभाजनको अनुसार बेलायती भारतको पूर्वी र पश्चिम भूभागमा इस्लाम धर्मालम्बीहरूको बाहुल्यता भएका क्षेत्रहरूलाई पाकिस्तानमा सामेल गरिएको थियो।
यसको साथसाथै विभाजनको अनुसार बेलायती-भारतको पञ्जाब र बङ्गाल प्रदेशहरूलाई पनि विभाजित गरिएको थियो भने पूर्वी बङ्गाल र पश्चिमी पञ्जाबलाई पाकिस्तानमा सम्मिलित गरिएको थियो।
पाकिस्तानको भूक्षेत्रमा बेलायती शासित भारतको पाँच प्रदेशहरू ; पूर्वी बङ्गाल, पश्चिमी पञ्जाब, बलुचिस्तान, सिन्ध र उत्तर-पश्चिम सीमान्त प्रदेश रहेका थिए।
२४ मार्चमा राष्ट्रभाषा कार्य परिषद्को एक प्रतिनिधिमण्डलले जिन्ना लाई भेट गर्दै बङ्गाली भाषालाई पाकिस्तानको एक राज्य भाषा बनाउनुपर्ने माग गर्दै ज्ञापन पत्र बुझाएका थिए।
यस सभामा ढाका विश्वविद्यालयको केन्द्रीय विद्यार्थी संसदले बङ्गाली भाषालाई राष्ट्रभाषा बनाउनु पर्ने माग पुनः उठाएको थियो तर लियाकत अली खानले यसमा टिप्पणी गर्दै अस्वीकार गरिदिएका थिए।
पश्चिम पाकिस्तानमा अर्थव्यवस्थाको केन्द्रीकरण गर्ने प्रयासहरूले ठूलो प्रतिरोधको सामना गर्ने परेको थियो भने सम्भ्रान्त एकाधिकारवादी र व्यापारी समुदाय नीति स्वीकार गर्नबाट अस्वीकार गरेका थिए।
कराचीका व्यापारिक समुदायले पूर्व पाकिस्तानका विकासित क्षेत्रहरूमा १० मिलियन अमेरिकी डलर आइसिए सहायताको आर्थिक वितरणले कुनै पनि प्रयासलाई कमजोर गर्ने र एक राष्ट्रिय किनमेल निगमको स्थापना गर्नका लागि आफ्नो राजनैतिक सङ्घर्ष सुरु गरेको थियो।
कराची, लाहोर, क्वेटा, र पेशावर जस्ता पश्चिम पाकिस्तानका आर्थिक सहरहरूमा कुलीन व्यापारिक समुदाय र निजी क्षेत्रद्वारा समर्थित सोहरावर्दीको आर्थिक नीतिका विरुद्ध ठूलो श्रम हडताल गरिएको थियो।
बङ्गलादेशको स्वतन्त्रताका लागि लडिरहेका लडाकु, मुक्तिवाहिनी र भारतीय सेनाको संयुक्त आक्रमणका कारण पाकिस्तान पहिले देखिनै विभिन्न स्थानहरूमा पराजित भएको थियो जसकारण पाकिस्तानी सेनाले आत्मसमर्पण गर्ने निर्णय लिएको थियो।