polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
अरोमाथेरापिस्टहरू, जो अरोमाथेरापीको अभ्यासमा विशेषज्ञ हुन्छन्, चिकित्सीय आवश्यक तेलहरूको मिश्रणहरू प्रयोग गर्छन् जुन इच्छित प्रतिक्रियालाई उत्तेजित गर्न सामयिक अनुप्रयोग, मसाज, इनहेलेसन वा पानी डुब्न मार्फत जारी गर्न सकिन्छ।
हाल कुनै राम्रो चिकित्सा प्रमाण छैन कि अरोमाथेरापीले कुनै पनि रोगलाई रोक्न वा निको पार्न सक्छ, तर यसले सामान्य कल्याण सुधार गर्न मद्दत गर्न सक्छ।
उदाहरणका लागि, आवश्यक तेलमा प्रोफाइल पूरा गर्न 75% एल्डिहाइड हुनुपर्छ, तर त्यो एल्डिहाइड लेमनग्रासबाट नभई रासायनिक रिफाइनरीबाट आउन सक्छ।
यसले प्रत्येक कम्पोनेन्ट प्राकृतिक हो वा सिंथेटिक अरोमाकेमिकलहरू थपेर खराब तेललाई 'सुधार' गरिएको छ कि छैन भनेर निर्धारण गर्न सम्भव छैन, तर पछिको प्रायः सानो अशुद्धताले संकेत गर्दछ।
उदाहरणका लागि, बिरुवाहरूमा बनाइएको लिनालूलमा थोरै मात्रामा हाइड्रो-लिनूलल हुन्छ, जबकि सिंथेटिक लिनालूलमा डाइहाइड्रो-लिनूललको ट्रेसहरू हुन्छन्।
औषधीय, आध्यात्मिक, स्वच्छता, र अनुष्ठान उद्देश्यका लागि आवश्यक तेलहरूको प्रयोग धेरै पुरातन सभ्यताहरूमा फिर्ता हुन्छ, जसमा चिनियाँ, भारतीय, इजिप्टियन, ग्रीक र रोमीहरू थिए, जसले तिनीहरूलाई सौन्दर्य प्रसाधन, अत्तर र औषधिहरूमा प्रयोग गर्थे।
तेलहरू डायोस्कोराइड्सले आफ्नो डे मटेरिया मेडिकामा वर्णन गरेका छन्, 1 शताब्दीमा लेखिएको, तिनीहरूको निको पार्ने गुणहरूको बारेमा समयको विश्वासको साथ।
आसुत आवश्यक तेलहरू एघारौं शताब्दीमा डिस्टिलेसनको आविष्कार भएदेखि नै औषधीको रूपमा प्रयोग गरिएको छ, जब एभिसेनाले स्टीम डिस्टिलेसन प्रयोग गरेर आवश्यक तेलहरूलाई अलग गर्यो।
धेरै टेर्पेन-आधारित सुगन्धित तेलहरू र "एलियम" जातका बोटबिरुवाहरूबाट सल्फ्यूरिक यौगिकहरू फाइटोनसाइडहरू हुन्, यद्यपि पछिल्लो तिनीहरूको अप्रिय गन्धको कारण अरोमाथेरापीमा कम प्रयोग गरिन्छ।
निरपेक्ष: विलायक वा सुपरक्रिटिकल फ्लुइड निकासी मार्फत मुख्य रूपमा फूलहरू वा नाजुक बिरुवाका तन्तुहरूबाट निकालिएका सुगन्धित तेलहरू।
यो शब्द इथानोल प्रयोग गरेर सुगन्धित मक्खन, कंक्रीट, र एन्फ्लुरेज पोममेडहरूबाट निकालिएको तेलहरू वर्णन गर्न पनि प्रयोग गरिन्छ।
फ्रान्सेली शल्यचिकित्सक जीन भल्नेटले अत्यावश्यक तेलहरूको औषधीय प्रयोगको अग्रगामी गरे, जसलाई उनले दोस्रो विश्वयुद्धको दौडान घाइते सैनिकहरूको उपचारमा एन्टिसेप्टिक्सको रूपमा प्रयोग गरे।
भ्यापोराइजरहरू: सामान्यतया उच्च तेल सामग्री प्लान्टमा आधारित सामग्रीहरू सुकाइन्छ, कुचल गरिन्छ र तताइन्छ र सुगन्धित तेल वाष्पहरू प्रत्यक्ष सास फेर्न मोडालिटीमा निकालिन्छ।
अरोमाथेरापीका लागि उपयुक्त नमिलेका आवश्यक तेलहरूलाई 'थेराप्युटिक ग्रेड' भनिन्छ, तर यस श्रेणीको लागि कुनै स्थापित र सहमत मापदण्डहरू छैनन्।
अरोमा ल्याम्प वा डिफ्यूजर: एक बिजुली वा मैनबत्ती-इन्धन यन्त्र जसले आवश्यक तेलहरूलाई वाष्प बनाउँछ, सामान्यतया पानीमा मिसाइन्छ।
सिन्धी राष्ट्रवादी आन्दोलनका मागहरू बृहत्तर सांस्कृतिक, आर्थिक र राजनीतिक अधिकारदेखि लिएर राजनीतिक स्वायत्तता, र पाकिस्तानबाट पूर्ण रूपमा अलग हुने र सिन्धुदेश भनेर चिनिने स्वतन्त्र राज्यको निर्माणसम्मका थिए।
सिन्ध प्रान्तमा यी पृथकतावादी राष्ट्रवादी पार्टीहरू बाहेक अन्य धेरै राष्ट्रवादी पार्टीहरूले सिन्धी जनताको अधिकारको माग गर्दै सन् १९४० को लाहोर प्रस्ताव अनुसार पाकिस्तान को ढाँचामा सिन्धीहरूलाई छुट्टै राज्यको माग गर्दै आएका थिए।
यस बयानबाजीको वकालत गर्ने प्रमुख दलहरू रसूल बक्स पालिजोको नेतृत्वमा अवामी तहरीक हुन्; पहिले जीएम सैयदसँग काम गरेका थिए तर सैयदले सिन्धीहरूका लागि छुट्टै मातृभूमिको आह्वान गरेपछि आफ्नो बाटो छुट्टिए।
जीएम सैयदका नाति सैयद जलाल महमूद शाहको नेतृत्वमा रहेको सिन्ध युनाइटेड पार्टी र कादिर मगसीको नेतृत्वमा रहेको सिन्ध तराकी पासन्द पार्टी ।
सिन्धी राष्ट्रवाद जसलाई सिन्धी राष्ट्रवादी आन्दोलन पनि भनिन्छ, सन् १९७२ मा सिन्धलाई पाकिस्तानबाट अलग गर्नको लागि सुरु गरिएको थियो।
सन् १९७१ मा बंगलादेश स्वतन्त्र भएपछि जीएम सैयद ले राष्ट्रवादलाई नयाँ दिशा दिनुभयो र १९७२ मा जे सिन्ध महज कोस्थापना गर्नुभयो र सिन्धुदेशको विचार प्रस्तुत गर्नुभयो; सिन्धीहरूका लागि छुट्टै मातृभूमि।
सिन्धुदेश लिबरेसन आर्मी सन् २०१० मा पाकिस्तानको हैदराबाद नजिकैको रेलवे ट्र्याकमा बम विस्फोट गराएको दाबी गरेपछि सार्वजनिक रूपमा चिनिन थाल्यो।
"भारत", धेरै भारतीय भाषाहरूमा भारतको नाम, मुख्यतया भारतहरूको वैदिक जनजातिको नामबाट आएको हो जसलाई ऋग्वेदमा आर्यवर्तको प्रमुख राज्यहरू मध्ये एकको सुरुमा भारत नामले गङ्गा उपत्यकाको पश्चिमी भागलाई मात्र बुझाएको थियो, तर पछि यसलाई "भारत" नामको रूपमा भारतीय उपमहाद्वीप र बृहत्तर भारतको क्षेत्रमा लागु गरियो।
भारत वैदिक जनजाति भारतहरूको नामबाट व्युत्पन्न भएको हो, जसलाई ऋग्वेदमा आर्यवर्तको मूल जनजातिहरू मध्ये एकको रूपमा उल्लेख गरिएको छ र उल्लेखनीय रूपमा दाशराज्ञ युद्धमा भाग लिइएको छ।
तेस्रो नाम, "हिन्दुस्तान", कहिलेकाहीँ भारतीय उपमहाद्वीपका अधिकांश आधुनिक भारतीय राज्यहरू समावेश भएको क्षेत्रको लागि वैकल्पिक नाम हो जब भारतीयहरू आपसमा बोल्छन्।
सन् १९८४ मा शिवसागरलाई छुट्टै निजामती जिल्ला घोषणा गरेपछि सन् १९८५ मा जिल्ला न्यायपालिकाको स्थापना भएको थियो भने यसअघि गाभिएको शिवसागर जिल्लाको जिल्ला न्यायाधीश स्वर्गीय पूर्ण च. जोरहाटको शिवसागर मुख्यालयका तत्कालीन जिल्ला न्यायाधीश सैकिया, जसले जोरहाटबाट जिल्ला न्यायपालिकाको उद्घाटन गर्न सबै पहल गर्नुभयो र शिवसागरमा पहिलो जिल्ला तथा सत्र न्यायाधीश श्री जी एस बसुमतारी हुनुहुन्थ्यो, जसको उद्घाटन माननीय प्रधानन्यायाधीश श्री के. 16 अप्रिल, 1985 को दिन लाहिरी।
अहिले शिवसागर ट्यांकी रहेको ठाउँमा बसोबास गर्ने गाउँमा बस्ने ‘कलांसु गोहाइँ’को नामबाट शिवसागरको मूल नाम ‘कलांसुपर’ भएको बताइएको छ ।
उत्तरपूर्वी सीमावर्ती रेलवेको तिनसुकिया-गुवाहाटी सेक्टरमा सबैभन्दा नजिकको रेलवे जंक्शन सिमालुगुरी जंक्शन हो, शिवसागरबाट १६ किलोमिटर ।
मिथिला भोजनको सेवा शैली फ्रान्सेली 'ताब्ला दोत'सँग थोरै समान छ, सबै तयारी पकवानहरू एकैसाथ थालमा पस्किने गरिन्छ र एकै पटक खाने गरिन्छ।
पाँचफोरन पाँचवटा मसलाको सामान्य मिश्रण हो जसमा जीरा, ज्वानो, कालो जीरा, सुप र मेथी हुने गर्छ र यो बङ्गालको पाँचफोरनसँग मिल्दोजुल्दो छ।
एउटा उल्लेखनीय परम्परा भनेको 'धुँवायुक्त खाना' हो, खानामा कडा सुगन्ध ल्याउन रातो खुर्सानीलाई तेलमा धुँवा नउठुञ्जेलसम्म फुराएर प्रयोग गर्नुलाई जनाउँछ।
मैथिल परिकारमा प्रयोग हुने विभिन्न सब्जीका चोखाहरू पोलेर वा उसिनेर बनाइने गरिन्छ जसमा भान्टा, आलु, घिरौँला, पाटे घिरौँला, रामतोरियाँ र टमाटर बढी लोकप्रिय छन्।
मैथिल भोजनमा चामल, गहुँ, माछा र मासुका परिकारहरूको व्यापक प्रतिरूप र विभिन्न मसला, जडीबुटी र प्राकृतिक खाद्यवस्तुको प्रयोग गरिन्छ।
खिचडी - विशिष्ट स्वाद सहित विभिन्न सामग्रीहरूलाई एउटै भाँडामा पकाउनको लागि चामल, दाल र विभिन्न हरियो सब्जीहरूको मिश्रण बनाई यो पकाउने गरिन्छ।
मन्दिरले भारतका सबै भागहरुबाट यात्रुहरुलाई आकर्षित गर्दछ, त्यहाँ धेरै आध्यात्मिक किंवदन्तीहरु जोडिएका कारणले मात्र होइन, तर मन्दिर प्राचीन भएकोले र यसको हिमाचली वास्तुकलाको कारणले पनि।
पालमपुरको प्रमुख पर्यटकीय स्थल चामुण्डा देवी मन्दिरको दर्शन गर्न आउने पर्यटकहरु बाहेक, पहाडी सहरका स्थानीय बासिन्दाहरुले यसलाई यस क्षेत्रको सबैभन्दा पवित्र धार्मिकस्थल मान्छन्, विशेष गरी यसका धेरै पौराणिक कथा र इतिहासका कारण।
एक लोककथा अनुसार, १६ औं शताब्दीका राजा र पुजारीले चामुण्डा देवीसँग प्रार्थना गरे र मूर्तिलाई थप पहुँचयोग्य स्थानमा सार्न उनको सहमति मागे।
निर्देशक, प्रदर्शन, संगीत, छायांकन, कला निर्देशन, वेशभूषा र स्टाइलको लागि प्रशंसा प्राप्त गर्दै, मुझे शादी करोगी 30 जुलाई 2004 मा सकारात्मक समीक्षाको लागि रिलीज गरिएको थियो।
₹ 565 मिलियन को बक्स-अफिस कमाई संग, यो चलचित्र एक व्यावसायिक सफलता थियो, यो वर्ष को चौथो-सबै भन्दा धेरै कमाउने भारतीय चलचित्र बन्यो।
फिल्मले छैठौं आइफा अवार्डमा प्रमुख १३ नामांकनहरू प्राप्त गर्‍यो, जसमा उत्कृष्ट चलचित्र, उत्कृष्ट निर्देशक , उत्कृष्ट अभिनेता र उत्कृष्ट अभिनेत्री सहित पाँच पुरस्कारहरू जितेका थिए।
विपू १९२/००२ बुधस कोनाकमनस जन्मस्थल थुबेको अशोक स्तम्भको अभिलेख; ; कनकमुनी बुद्धको जन्मस्थान रहेको विहारमा अशोकको राज्याभिषेकको चौधौं वर्षमा भएको विस्तार पछि तीर्थ आउँदा राखेको शिलालेख पुरै भाँचिए पनि शिलालेखमा अक्षर भएको भाग लगभग बाँचेको, अशोकको राज्याभिषेकको बीसौं वर्षमा स्थापित प्राकृति पाली भाषामा धम्म ब्राह्मी लिपी, मयुरको चित्र बनाएको, सन् १८८३ मा शिकारी समुहद्वारा प्राप्त भइ सन् १८९५ मा प्रकाशित, विसं १३६९ मा रिपु मल्लले आफूले जन्मस्थल भ्रमण गरेर सिकारु अक्षरमा 'ओम् मणि पद्मे हुम श्री रिपु मल्ल चिरं जयतु १२३४' कुरा थपेको, विसं १३६९ सम्म यो स्थान कनकमुनी बुद्ध जन्मस्थल भएको प्रख्यात रहेको, फाहियान तथा युवान च्वाङ्ग को तीर्थयात्रा विवरणमा यो स्तम्भको विवरण आउने, गोटिहवाको भाँचिएको शिलास्तम्भको भाँचिएको भाग र निग्लिहवाको यो शिलास्तम्भको भाँचिएको भागको आकारका आधारमा यो स्तम्भ गोटिहवाबाट सारिएको अनुमान गरिएको, भाँचिएको तल्लो भाग ६ फिट ६ इन्च लम्बाइको र माख्लो भाग १४ फिट ९ इन्च रहेको एवं माख्लो भागको गोलाईको व्यास तल २ फिट ६ इन्च तथा टुप्पोमा २ इन्च रहेको; गोलो स्तम्भमा चार पङ्क्ति, युवान च्वाङ्गको यात्रा विवरण अनुसार यो स्तम्भको टुप्पोमा सिंह थियो र बीस फिट अग्लो थियो ।
विपू १९२/००३ लुमिनीको बुद्ध जन्मस्थलको अशोक स्तम्भको अभिलेख; ; घोडा चढेको शिरोभाग चट्याङ्गबाट भाँचिएको , अशोकको राज्याभिषेकको बीसौं वर्षमा स्थापित प्राकृति पाली भाषामा धम्म ब्राह्मी लिपी, विसं १३६९ मा रिपु मल्लले आफूले जन्मस्थल भ्रमण गरेर सिकारु अक्षरमा 'ओम् मणि पद्मे हुम श्री रिपु मल्ल चिरं जयतु १२३४' कुरा थपेको, विसं १३६९ सम्म यो स्थान बुद्धजन्मस्थल भएको प्रख्यात रहेको, सन् १८८६ मा यो स्तम्भ प्राप्त हुँदा अभिलेख भाग जमीनभन्दा १ मिटर तल पुरिएको अवस्थामा रहेको (बुद्ध जन्मभूमिभन्दा दक्षिणमा नेपाल-भारत सीमाको आधा किलोमिटर जति भारतपट्टी पिप्रहवामा भारतवर्षकै पहिलो हुन सक्ने मानिएको अस्तुधातु अभिलेख रहेको); गोलो स्तम्भमा पाँच पङ्क्ति, युवान च्वाङ्गले अरु अशोक स्तम्भको नाप दिए पनि यसलाई ठूलो मात्र भनेर नापो नदिएका र अजिङ्गरको दुष्टताले यो टुक्क्रेको भनेकाले शिरोभार सातौं शताव्दिभन्दा निकै अघि भाँचिइ सकेको; अशोक ; अभिलेख राख्ने - अशोक; अभिलेख स्थान – लुम्बिनी; इपु २४९ आसपास ॥कलि सम्वत् २८५२, विसं विपू १९२, शाके शापू ३२७, इसं इपू २४९ ॥
विसं ५२२/०१३ चाँगुनारायणस्थानको मानदेवको खण्डकाव्य अभिलेख; ; कछुवामा बसेको शिलास्तम्भ, दान गुठी भएको- हलन्त लेख्य चिन्ह प्रयोग भएको, शार्दुलविक्रिडित छन्द, गुठी राखेको, पूर्व-पश्चिम लडाईंको कुरा भएको (जेष्ठशुक्ल प्रतिपदामा दशहरा स्नान वा गोसाईंकुण्ड स्नानको सङ्केत नभएको); चारपाटे स्तम्भ र यसको केही भाग जमीनमा गाडिएकाले खास आकार नखुल्ने; स्कन्दगुप्त ; अभिलेख राख्ने - मानदेवप्र.; अभिलेख स्थान – चाँगु; संवत् ३८६ ॥कलि सम्वत् ३५६६, विसं ५२२, शाके ३८७, इसं ४६५ जेष्ठमासे शुक्ल पक्षे प्रतिपदि १ रोहिणी नक्षत्रयुक्ते चन्द्रमसी मुहूर्ते प्रशस्तेभिजित ॥
विपू १९२/००५ अस्तु चैत्य छेउ रामग्रामको अशोकको अभिलेख; ; राम ग्राममा अस्तु राखिएको स्तुपमा अशोकको राज्याभिषेकको बीसौं वर्षमा अशोक तीर्थ आउँदा त्यो स्तुप भत्काएर अस्तु अरु चैत्यमा पठाउन खोज्दा अजिङ्गरले रोकेको कुरा लेखिएको शिलालेख ।
शिलालेखको खोजी हुन बाँकी रहेको (बुद्ध जन्मभूमिभन्दा दक्षिणमा नेपाल-भारत सीमाको आधा किलोमिटर जति भारतपट्टी पिप्रहवामा भारतवर्षकै पहिलो हुन सक्ने मानिएको अस्तुधातु अभिलेख रहेको); खोजी हुन बाँकी; अशोक ; अभिलेख राख्ने - अशोक; अभिलेख स्थान – रामग्राम; इपु २४९ आसपास ॥कलि सम्वत् २८५२, विसं विपू १९२, शाके शापू ३२७, इसं इपू २४९ ॥
विपू १९२/००७ चीताभष्म स्तुप छेउको रामग्रामको अशोकको अभिलेख; ; कपाल खौरेको स्तुपबाट १८० वा १९० ली दक्षिण-पूर्वमा रहेको बुद्धको दाहसंस्कारका बाँकी दाउरा र चीताभष्म राखिएको स्तुप, अशोकको राज्याभिषेकको बीसौं वर्षमा अशोक तीर्थ आउँदा स्तुप बनाएता पनि ती स्तुप र अभिलेख युवान च्वाङ्ग आउँदै खण्डहर भैसकेका, एक स्तुप त्यतिखेर १०० फिटभन्दा अलि कम उचाइमा खण्डहर रहेको यात्रा वर्णनमा उल्लेख ।
विपू १९२/००६ कपाल खौरेको अशोक स्तुप रामग्रामको अभिलेख; ; राम ग्राममा अस्तु राखिएको स्तुप छेउको मठबाट १०० ली पूर्वमा अशोकले बनाएको ठूलो स्तुप, सिद्धार्थ गौतमले गृहत्याग गर्दा कपाल खौरेको स्तुपमा अशोकको राज्याभिषेकको बीसौं वर्षमा अशोक तीर्थ आउँदा ठूलो स्तुप बनाएता पनि ती स्तुप युवान च्वाङ्ग आउँदासम्म बँचेको, तर अभिलेख भए नभएको नखुल्ने ।
1970 को दशकको सुरुमा, लोकप्रिय शैलीहरूमा गोलाकार कलर, ससेज डग कलर, त्यसपछि अतिरिक्त चौडा कलर र शर्टबाट डबल कफहरू समावेश थिए, जुन प्रायः पलिएस्टर जस्ता सिंथेटिक कपडाहरूसँग सम्बन्धित फेसनहरूबाट तिनीहरूमा परेको थियो।
स्ट्यान्डिङ कलर र फेडरल कलर, लुप्स, गोलाकार कलर, रिभर कलर र सबैभन्दा सानो कलरको फेसन, कहिलेकाहीँ "धूम्रपान ब्लाउज" मा लुकाइएको बटन फ्लाईको साथ, जोडिएको फोल्डहरू र 1980 को दशकमा सेट-इन-फलो गरिएको थियो।
आज, यो शब्दले सामान्यतया केटी वा महिलाको पोशाक शर्टलाई जनाउँछ, यद्यपि त्यहाँ एक साँचो ब्लाउज र महिलाको शर्टको बीचमा पर्याप्त भ्रम छ।
तिनीहरू सामान्यतया साधारण बुनिएको शीर्षहरू भन्दा बढी अनुकूल हुन्छन्, र रफलहरू, टाई वा घाँटीमा नरम धनु, वा कढ़ाई गरिएको सजावट जस्ता महिला विवरणहरू समावेश हुन सक्छन्।
मूल रूपमा फ्रान्सेली कामदारहरूले लगाउने नीलो ब्लाउजलाई सन्दर्भ गर्दै, अंग्रेजी खेत मजदुरहरूले लगाउने विभिन्न स्मोक्स र ट्युनिकहरूमा "ब्लाउज" शब्द लागू हुन थाल्यो।
ब्लाउजहरूमा सामान्यतया हल्का कपडाहरू जस्तै रेशम वा पातलो सुती कपडाहरू हुन्छन्, जबसम्म 1990 को दशकको प्रारम्भमा प्रायः नरम रूपमा झर्ने सिंथेटिक फाइबरहरू बनाइन्थ्यो।
यो सुझाव दिइएको छ कि शब्दको फ्रान्सेली रूप ल्याटिन आएको हो , इजिप्टको शहर बाट, मध्य युगमा एक उत्पादन केन्द्र, वा वैकल्पिक रूपमा प्रोभेन्सल
जबकि पर्यावरण र सामाजिक क्षेत्रको समीक्षा आयोगको प्रतिवेदन, नीति, योजना र कार्यक्रमले सिक्किमका विभिन्न समुदाय र जनजातिहरू जस्तै भुजेल, भुटिया, बाहुन, क्षेत्री, याक्खा, दमाई, गुरुङ, कामी, राई, लेप्चा, लिम्बू, मगर, नेवार, जोगी , सार्की, शेर्पा, सुनुवार, तामाङ र थामी।
राज्यमा संस्कृति र परम्पराको संरक्षणका लागि गुरुङ, लिम्बू, मगर, मुखिया, नेवार, राई, शेर्पा र तामाङलाई थप आधिकारिक भाषाहरू समावेश गरिएको छ।
सिक्किमको वर्तमान जनसङ्ख्या इतिहासका विभिन्न चरणहरूमा आएर बसोबास गर्ने विभिन्न जाति र जातीय समूहहरू जस्तै, लेप्चा, भुटिया, नेपाली र मैदानवासीहरू मिलेर बनेको छ।
छोग्याल, भारत सरकार र सिक्किमका राजनीतिक दलहरू बीचको मे ८ मा भएको ऐतिहासिक सम्झौताले सिक्किमलाई भुटिया-लेप्चा मूलको सिक्किमी वा सोङ्ग र अनुसूचित जातिहरू सहित नेपाली मूलको सिक्किमी भनेर परिभाषित गरेको छ।
सिक्किमको प्रभुत्व जातीय विविधतालाई 'ल्हो-मोन-त्सोङ-त्सुम' द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ जसले सत्रौं शताब्दीदेखि तीन जातिहरूको उत्पत्तिको पहिचान गर्दछ।
'ल्हो' शब्दले भुटिया को अर्थ दक्षिणी तिब्बतबाट बसाइँ सरेको दक्षिणलाई बुझाउँछ, 'मोन' शब्दले तल्लो पूर्वी हिमालयमा बस्ने लेप्चा लाई जनाउँछ र 'त्सोङ' शब्दले सिक्किमको अर्को जनजाति लिम्बूलाई जनाउँछ।
भारतीय मानवशास्त्रीय सर्वेक्षणले सिक्किममा २१ समुदायहरू पहिचान गरेको छ र राज्यमा विभिन्न भाषिक स्टकसँग सम्बन्धित १३ भन्दा बढी विभिन्न भाषाहरू बोलिन्छन्।
यस चिया बगानहरू ब्रिटिस शासकहरूले विकास गरेका कारण हाल पनि प्रबन्धकहरू अझै उक्त शासनकालमा निर्माण भएका सेतो घरहरूमा बसोबार गर्ने गर्छन्।
वैदेशिक रोजगारीले सिलेट विभागको अर्थतन्त्रमा ठूलो सहयोग पुर्‍याउँदै आएको छ भने वैदेशिक रोजगारी यहाँको प्रमुख आए आर्जनको स्रोत पनि हो।
यस विभागका थुप्रै मानिसहरू मध्य पूर्वी एसियाका देशहरू जस्तै; साउदी अरब, संयुक्त राज्य इमिरेट्स आदिमा काम गर्नका लागि गएका छन् भने केही सलहटीहरू संयुक्त राज्य अमेरिका र संयुक्त अधिराज्यमा पनि काम गर्न गएका छन्।
हाल वैदेशिक रोजगारीको सिलसिलामा गएका सलहटीहरूले मुलिकबाट थुप्रै रकमहरू पठाउने गरेका छन् भने बेलायत गएका ९०-९५% बङ्गलादेशीहरू सिलेटका मानिसहरू रहेको एक तथ्याङ्कले देखाएको छ।
हाल यस विभागमा सञ्चालनमा रहेका विभिन्न उद्योग तथा कलकारखानाहरू विदेशमा काम गरिरहेका सलहटीले सञ्चालन गरिरहेका छन् जसका कारण यस विभागमा थुप्रै होटल, अतिथि गृहहरू खोलिएका छन्।
यस विभागमा ६२ स्वस्थ्य केन्द्र अस्पताल, ३६ उपजिल्ला स्वस्थ्य केन्द्र, ८६ सङ्घ स्वस्थ्य केन्द्र तथा परिवार नियोजन केन्द्र, ३ सङ्क्रात्मक रोग उपचार केन्द्र, ६ मातृ तथा शिशु उपचार तथा हेरचाह केन्द्र, ३८ गैरसरकारी अस्पताल र १२ पशु जाँच तथा उपचार केन्द्रहरू रहेका छन्।
सिलेट विभाग र सेण्ट अलबान्सको सम्बन्ध सन् १९८८ मा स्थापना भएको थियो जब सेण्ट अल्बान्स जिल्ला परिषद्ले घरवारविहीनहरूका लागि अन्तर्राष्ट्रिय वर्षमा सिलेटलाई एक आवास परियोजनामा सहयोग पुर्‍याएको थियो।
बङ्गलादेशका अन्य विभागलाई छाडेर सिलेट विभागलाई छनोट गरियो किनकि यो सेन्ट अल्बन्समा सबैभन्दा ठूलो जातीय अल्पसङ्ख्यक समूहको लागि मूल क्षेत्र सिलेट थियो।
यस विभागलाई भारतको मेघालय राज्यले उत्तर, भारतको त्रिपुरा राज्यले दक्षिण, मिजोरोम, भातरको आसाम राज्यले पूर्व र नेत्रकोना र किशोरगञ्ज जिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ।
सिलेट विभाग बङ्गलादेशको उत्तर पूर्व भागमा अवस्थित छ भने यस विभागको अर्थतन्त्र चट्टग्राम विभाग र ढाका विभाग पछि सबैभन्दा धेरै र तिव्र गतिमा बढिरहेको छ।
बङ्गलादेश पाकिस्तानबाट स्वतन्त्र भए पश्चात् यो विभाग नयाँ निर्माण भएको स्वतन्त्र देश बङ्गलादेशको एक भाग बनेको थियो तर सन् १९५५ भन्दा अघि सिलेट चिट्टग्राम विभागमा रहेको थियो।
देवमय दिब्यस्वरुप प्राप्त चौक्याल परिवारको स्थान आफ्नै छेउमा दिने, शेष पुजा गराउने, वाइस्या परशुराम तीर्थमा जागर लगाउने, शिवगणका रुपमा देवमय स्वरुप प्रदान गरे, दुवै थरी बिच सदभाव कायम राख्न चौक्याल पाण्डेयकी इष्टदेवी भुवनेश्वरी सिमल्ट्याले इष्टदेवी मान्नु पर्ने, देवमय रुप प्राप्त चौक्याल परिवार पिजास पिजासनी र वालकको पुजा तथा जागर ब्यवस्थापनमा हिस्सेदार सिमल्ट्या र चौक्यालको बराबर हुने प्रवन्ध मिलाइयो ।
सँगै लगेकी वालिकालाई रेणुकाको थान नजिकै एउटा धारिलो बाँसमा राखेर भाकल गरे हे देवी कंशको बिनास गरे जस्तै यी रैस्वालको वंश बिनास गर्नु मेरा शाखा सन्तानले देवी स्वरुपमा पुजनीय बनाउने छन् ।
चट्टोपाध्यायको जन्म उत्तर २४ परगना, नैहाटीको सहरको कन्थलपारा गाउँमा, एक कट्टरपन्थी बङ्गाली ब्राह्मण परिवारमा, यादवचन्द्र चट्टोपाध्याय र दुर्गादेवीको तीन दाजुभाइमध्ये कान्छो भएको थियो।
उनले पछि कलकत्ता विश्वविद्यालयमा भाग लिए र स्कूलको पहिलो स्नातक बन्नको लागि अन्तिम परीक्षा पास गर्ने दुई उम्मेद्वारहरू मध्ये एक थिए।
उनको निबन्ध 'शकुन्तला, मिरान्डा इबोंग डेस्डेमोनालाई बङ्गालीमा विभिन्न साहित्यहरूको तुलनात्मक विश्लेषणको पहिलो प्रयास मानिन्छ।
चट्टोपाध्याय वन्दे मातरम्का रचनाकार हुन्, एक उच्च संस्कृत बङ्गालीमा लेखिएको थियो, बङ्गाललाई मातृ देवीको रूपमा चित्रण गर्ने र भारतीय स्वतन्त्रता सङ्ग्रामको क्रममा प्रेरणादायी कार्यकर्ताहरू थिए।
उनका केही लेखहरू, जसमा उपन्यासहरू, निबन्धहरू र टिप्पणीहरू समावेश छन्, परम्परागत पद-उन्मुख भारतीय लेखनहरूबाट अलग भएका छन्, र भारतभरका लेखकहरूलाई प्रेरणा प्रदान गरेका छन्।
भारतको जी-२० अध्यक्षता र अमिताभ कान्तको मार्गदर्शनमा, जी-२० का भारतीय दूत र नीति आयोगका सीइओ, मन्त्री र संलग्नता समूह बैठकहरूको रूपमा धेरै पहलहरू केन्द्रित थिए।
अध्यक्षता हस्तान्तरण समारोह आयोजना गरिएको थियो, जसमा बाली शिखर सम्मेलनको अन्त्यमा इन्डोनेसियाका राष्ट्रपति जोको विडोडोबाट भारतीय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदीलाई जी-ट्वान्टी को अध्यक्षता हस्तान्तरण भएको थियो।
२०२३ जी २० नयाँ दिल्ली शिखर सम्मेलन बीसको समूह को आगामी अठारौं बैठक हो, यो शिखर सम्मेलन भारत मण्डपम अन्तर्राष्ट्रिय प्रदर्शनी-कन्भेन्सन सेन्टर ]], प्रगति मैदानमा, नयाँ दिल्ली मा २०२३ मा हुने तय भएको छ।
धेरै कठिनाइहरूको सामना गर्दै, कुनै न कुनै तरिकाले नेपोलियन जब मस्को पुगे (त्यतिबेला, मस्को एक धेरै महत्त्वपूर्ण शहर थियो, तर रूसको राजधानी थिएन; १७३२ देखि १९१८ सम्म, सेन्ट पीटर्सबर्ग थियो), उनले सम्पूर्ण शहर सुनसान पाए।
वास्तवमा, अहिलेसम्म फ्रान्सेली सेना आफ्नो खर्च पराजित क्षेत्रहरूबाट असुल्ने गर्थ्यो , तर यस युद्ध पद्दति र रणनीतिले सम्भव हुन सकेन।
रूसमाथि फ्रान्सेली आक्रमण , जसलाई रूसी अभियान , दोस्रो पोलिश युद्ध, बीस राष्ट्रको सेना, र १८१२ को देशभक्तिपूर्ण युद्ध पनि भनिन्छ, नेपोलियनद्वारा रूसी साम्राज्यलाई संयुक्त अधिराज्यको महाद्वीपीय नाकाबन्दीमा फिर्ता गर्न बाध्य पार्न सुरु गरिएको थियो।
नेपोलियनको रुसको आक्रमण इतिहासमा सबैभन्दा राम्रो अध्ययन गरिएको सैन्य अभियानहरू मध्ये एक हो र विश्व इतिहासमा सबैभन्दा घातक सैन्य अपरेशनहरू मध्ये सूचीबद्ध छ।
यसपछि २००४ मा, शाक्यले जर्मन ओलाम्पिसर सपोर्टबोन्ड र जर्मन फुटबल संघ द्वारा मान्यता प्राप्त छोटो अवधीको फुटबल कोचिङ कोर्समा भाग लिए।
न्यौपानेलाई बर्खास्त नभई गरिएको होइन, बरु आगामी २०१४-१५ नेपाल रेडबुल राष्ट्रिय लिगका लागि शाक्यको सहायक प्रशिक्षकको रूपमा काम गर्नेछन्।
२०१३ मा, ज्याक स्टेफानोस्कीलाई मुख्य प्रशिक्षकको रूपमा नियुक्त नहुँदा सम्म, शाक्यललाई नेपाल राष्ट्रिय फुटबल टोलीको लागि अन्तरिम प्रशिक्षकको जिम्मेवारी दिइएको थियो।
२०१३ मे मा, शाक्यले मछिन्द्र फुटबल क्लबसंगको आफ्नो सम्झौतालाई मुख्य प्रशिक्षकको रूपमा विस्तार गरे उनी बाँकी सिजनको लागि उक्त जिम्मेवारीमा रहनेछन्।
शरणार्थी उच्च आयोगको बजेटको ठूलो हिस्सा स्वैच्छिक योगदानबाट आउँछ, प्रायः सदस्य राष्ट्रहरूबाट; सबैभन्दा ठूलो दाताहरू संयुक्त राज्य अमेरिका, युरोपेली संघ र जर्मनी हुन्।
एजेन्सीको काममा सुरक्षा, आश्रय, स्वास्थ्य सेवा र आपतकालीन राहत, पुनर्वास र स्वदेश फिर्तामा सहयोग, र शरणार्थीहरूको तर्फबाट राष्ट्रिय र बहुपक्षीय नीतिहरूको वकालत गर्ने समावेश छ।
संयुक्त राष्ट्र शरणार्थी उच्च आयोगको स्थापना दोस्रो विश्वयुद्धबाट उत्पन्न भएको शरणार्थी संकटलाई सम्बोधन गर्न सन् १९५० मा भएको थियो ।
१९५१ शरणार्थी महासन्धिले एजेन्सीको कामको दायरा र कानुनी ढाँचा स्थापित गर्यो, जुन सुरुमा युद्धबाट विस्थापित भएका युरोपेलीहरूमा केन्द्रित थियो।
१९५० को दशकको उत्तरार्धमा, हंगेरी विद्रोहदेखि अफ्रिका र एशियाको उपनिवेशीकरणसम्म अन्य द्वन्द्वहरूका कारण हुने विस्थापनले शरणार्थी उच्च आयोगको कार्यहरूको दायरा फराकिलो बनायो।
संयुक्त राष्ट्र शरणार्थी उच्च आयोग शरणार्थी, जबरजस्ती विस्थापित समुदाय र राज्यविहीन मानिसहरूलाई सहयोग र सुरक्षा गर्न र उनीहरूको स्वैच्छिक स्वदेश फिर्ता, स्थानीय एकीकरण वा तेस्रो देशमा पुनर्वासमा सहयोग गर्नको लागि जिम्मेवारी दिइएको संयुक्त राष्ट्रसंघीय निकाय हो।
अनु, अर्कोतर्फ, एक अनाथ छिन् जो आफ्नो हजुरबुवा हजुरआमा जस्तै व्यवहार गर्ने वृद्ध जोडीको स्वामित्वमा रहेको घरमा माथिल्लो तलामा बस्छिन्।
फिल्ममा मणिकन्दन र मीथा रघुनाथ मुख्य भूमिकामा छन् भने रमेश थिलक, राइचल रबेका, बालाजी शक्तिवेल र बागवती पेरुमलले सहायक भूमिका निर्वाह गरेका छन्।
तिनीहरू अन्ततः एक हास्यपूर्ण मुठभेड पछि मेलमिलाप गर्छन्, र चलचित्र अनु मोहनको घुर्ने बानी पर्दै र उहाँसँग आफ्नो जीवनलाई स्वीकार गर्दै समाप्त हुन्छ।
तीन आनन्द मार्गका अनुयायीहरू, सन्तोशानन्द, सुदेवानन्द र गोपालजी, अधिवक्ता रञ्जन द्विवेदीको साथमा मिश्र र अन्य दुई जनाको हत्यामा दोषी ठहराइएका थिए।
अदालतले आनन्द मार्गका धार्मिक नेता प्रभात रञ्जन सरकारलाई हत्याको आरोपमा जेलमा परेकाले इन्दिरा गान्धी सरकारलाई सरकारलाई रिहा गर्न दबाब दिन मिश्रको हत्या गरेको उल्लेख गरेको थियो।
अदालतले यो पनि उल्लेख गरेको थियो कि छ जना आनन्द अनुयायीहरू भागलपुर जिल्ला, बिहारको एउटा गाउँमा भेट्टाए र सन् १९७३ मा षड्यन्त्रको योजना बनाएका थिए।
भर्खरको मुद्दामा, उच्च अदालतले तल्लो ट्रायल अदालतको फैसला खारेज गर्दै र सिबिआईले उपलब्ध गराएको प्रमाणले उच्च अदालतको इजलासलाई विश्वास गर्न नसकेका कारण चारै अभियुक्तलाई सफाइ दिएको थियो।
उनको भाइ जगन्नाथ मिश्रले ललित नारायण मिश्र र इन्दिरा गान्धीले केजिबीबाट घूस लिएको मित्रोखिन आर्काइभ्सको दावीलाई अस्वीकार गरेका थिए भने भारतीय राष्ट्रिय काङ्ग्रेसले उक्त पुस्तकलाई "शुद्ध सनसनीपूर्ण र अस्पष्ट" भनेर वर्णन गरेको छ।
मिश्र भारतीय राष्ट्रिय काङ्ग्रेस पार्टीमा प्रवेश गरेका थिए र भारतीय लोक सभाको पहिलो, दोस्रो र पाँचौंमा निर्वाचित भएर सदस्य भएका थिए।
उनलाई बिहारको पहिलो मुख्यमन्त्री कृष्ण सिन्हाद्वारा राजनीतिमा ल्याएका थिए, जब उनलाई भारतको पहिलो प्रधानमन्त्री जवाहरलाल नेहरूको आग्रहमा संसदीय सचिव बनाइएको थियो।
ललित नारायण मिश्रको जन्म सन् १९२२ मा वसन्त पञ्चमीमा बिहारको तत्कालिन सहरसा जिल्ला हाल सुपौल जिल्लाको बसनपट्टीमा मैथिल ब्राह्मण परिवारमा भएको थियो।
उनका अन्य छोराहरू डा. विनय कुमार मिश्र, जो सेवानिवृत्त इएनटी विशेषज्ञ हुन्, सञ्जय मिश्र, एक व्यापारी र विकास मिश्र, व्यापारी र एक सामाजिक कार्यकर्ता हुन्।
विदेश व्यापार मन्त्रीको पदमा रहेको समय उनले भारतको भावी प्रधानमन्त्री डा. मनमोहन सिंहको क्षमतालाई पहिचान गर्ने पहिलो व्यक्ति थिए र उनलाई विदेश व्यापार मन्त्रालयमा आफ्नो सल्लाहकारको रूपमा नियुक्त गरेका थिए।
उनको नाउँमा एक विश्वविद्यालय, ललित नारायण मिथिला विश्वविद्यालय, एमबिए संस्थानहरू, ललित नारायण मिश्र आर्थिक विकास र सामाजिक परिवर्तन संस्थान, पटना , एलएन मिश्र इन्स्टिच्युट अफ बिजनेस म्यानेजमेन्ट, मुजफ्फरपुर र एक रेलवे अस्पताल गोरखपुर, उत्तर प्रदेश रहेका छन्।
रेलमन्त्रीको हैसियतमा उनले समस्तीपुर– दरभाङ्गा ब्रोडगेज रेलमार्ग खुला भएको घोषणा गर्न सन् १९७५ जनवरी २ मा समस्तीपुर गएका थिए।
उनको उपचार जारी रहनु अघि, उनले लक्ष्मी प्रिया चन्द्रमौलीको विपरित सन् २०१५ मा, चलचित्र कल्लाप्पडममा मुख्य अभिनेताको रूपमा आफ्नो तमिल डेब्यु पूरा गरेका थिए र यसले सकारात्मक समीक्षा प्राप्त गरेको थियो।
जिष्णु पहिलो पटक सन् १९८७ मा उनको बुबाद्वारा निर्देशित चलचित्र किलीपट्टुमा एक बाल कलाकारको रूपमा देखा परेका थिए र यो भारतीय पानोरमाको लागि चयन गरिएको थियो।
उनले सन् २००२ मा, मलयालम चलचित्रमा नम्मलमा मुख्य भूमिकामा अभिनयको गरेका थिए जसमा कमलद्वारा निर्देशित नयाँ कलाकार सिद्धार्थ भरथन, भावना र रेणुका मेननको साथमा उनको मान्यता प्राप्त भयो जुन व्यावसायिक सफलता साबित भएको थियो।
चलचित्रमा उनको अभिनयले गर्दा उनले केरल फिल्म क्रिटिक्स अवार्ड र सर्वश्रेष्ठ डेब्यु पुरुषको लागि मातृभूमि चलचित्र पुरस्कार जितेका थिए।
उनी पछि चलचित्र उद्योगमा फर्किए र निद्रा, अर्डिनरी , बैङ्किङ आवर्स १० टु ४ र उस्ताद होटलमा अतिथिको रूपमा सहायक भूमिका खेलेका थिए।
सोही वर्ष उनले आफ्ना बुवा राघवन र विनीतसँग सिद्धार्थ सिवा, इन्डियन कफी हाउस र आईफोन सँगसँगै आफ्ना आगामी चलचित्रहरू मिसफिटमा हस्ताक्षर गरेका थिए, तर यी चलचित्रहरू प्रदर्शन भएका थिएनन्।
उनी आफ्नो पहिलो चलचित्र नम्मल को लागि परिचित छन्, जसको लागि उनले केरल फिल्म क्रिटिक्स एसोसिएसन अवार्ड सर्वश्रेष्ठ अभिनेता र मातृभूमि फिल्म अवार्ड सर्वश्रेष्ठ पुरुष डेब्यु प्राप्त गरेका थिए।
बागमती प्रदेश सभामा ११० जना सदस्यहरू रहेका छन् जसध्ये ६६ जना पहिलो पटक मतदान मार्फत निर्वाचित भएका थिए भने ४४ जना समानुपातिक तर्फबाट निर्वाचित भएका थिए।
सभाको कार्यकालमा नेकपा बाट डोरमणि पौडेल र अष्टलक्ष्मी शाक्य मुख्यमन्त्री भएका थिए भने नेकपा बाट राजेन्द्रप्रसाद पाण्डे मुख्यमन्त्री बनेका थिए।
नील वाराहीको बेग्लै मूर्ति नभएर प्राकृतिक प्रस्तरमा यिनको पूजाआजा गरिने भएपनि यस मन्दिर परिसरमा अन्य विभिन्न देवीदेवताका मूर्तिहरू चारैतिर देखिन्छन् ।
यस अन्तर्गत संस्कृति, पर्यटन तथा नागरिक उड्डयन मन्त्रालयले प्रर्वद्धन गर्नुपर्ने नयाँ १०० वटा पर्यटकीय गन्तब्यहरुमा भक्तपुर जिल्लाको नीलबाराही मन्दिरलाई पनि छनोट गरेको छ ।
गाईजात्राको पर्सिपल्टबाट सुरु भइ तीनदिन चाररातसम्म मनाइने निलबाराही जात्रामा इने नाचमा भैरव १, बाराही ४, कुमारी ४, सिंह ४, द्वारपाल २ र गणेश ४ जना गरि १९ जना देवताको नाच देखाइने गरिन्छ ।
नेपालमा पूजा उपाशना हुने अन्य प्रकारका वाराही सरह नै नील वाराही पनि तान्त्रिक देवी हुन्, जसको मन्दिर बोडेमा एउटा सानो ढिस्कामाथि जंगलभित्र निर्माण गरिएको छ ।
तसर्थ, आफ्नो पूर्ववर्ती जस्तै, भारतीय इन्फन्ट्री रेजिमेन्टको जिम्मेवारी फिल्ड अपरेशनहरू गर्ने होइन तर क्षेत्रीय संरचनाहरूमा बटालियनहरू र राम्रो तालिमप्राप्त कर्मचारीहरू उपलब्ध गराउनु हो।