polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
आधारभूत स्वास्थ्य र सरसफाई सम्बन्धि नीति, कानुन, मापदण्ड, योजना कार्यान्वयन तथा नियमन गर्ने जिम्मेवार निकाय संविधानले स्थानीय तहलाई बनाएको छ ।
स्वास्थ्यसेवा सञ्चालन र प्रवद्र्धन, अस्पताल र अन्य स्वास्थ्य संस्थाको स्थापना तथा सञ्चालन, रक्तसञ्चार सेवा, स्थानीय तथा सहरी स्वास्थ्यसेवा सञ्चालन, तथा व्यवस्थापनको काम पनि स्थानीय तहलाई संबिधानले जिम्मा दिएको छ ।
आधुनिक सूचना प्रविधिको उपयोग गरी भूमिसंग सम्वन्धित स्रेस्ता, नक्सा लगायतका सम्पूण सुचनाहरू कम्प्युटर प्रणालीमा प्रविष्ट गराई जनतालाई भरपर्दो सरल र सहज सेवा प्रवाह गर्ने, प्रादेशिक मापदण्ड बमोजिम स्थानीय घर–जग्गा धनी पुर्जा वितरण, लगत व्यवस्थापन, भुमिको वर्गिकरण अनुसारको लगत, जग्गाको विवादको समाधानको काम पनि स्थानीय तहवाटै हुनेछ ।
योजना तर्जुमा कार्यान्वयन तथा अनुगमन, तथ्याङ्क अद्यावधिक तथा संरक्षण, पंजीकरण व्यवस्थापन, स्थानीय तहको तथ्याङ्किय अभिलेख, सूचना तथा सञ्चार प्रविधियुक्त अभिलेख राख्ने कार्य पनि संबिधानले स्थानीय तहलाई सुम्पेको छ ।
नेओरा उपत्यका राष्ट्रिय निकुञ्ज भारतको कालिम्पोङ जिल्ला, पश्चिम बङ्गालमा अवस्थित एउटा राष्ट्रिय निकुञ्ज हो जुन सन् १९८६ मा स्थापित भएको थियो।
यो राष्ट्रिय निकुञ्ज दुर्गम पहाडी भूभाग र समृद्ध विविध वनस्पति र जीवजन्तु भएको पुरानो अव्यवस्थित प्राकृतिक बासस्थानमा हाब्रेको भूमि हो।
नेओरा उपत्यकाले एउटा अनौठो पारिस्थितिकी प्रणालीलाई कायम राख्छ जहाँ उष्णकटिबंधीय, उप-उष्णकटिबंधीय, उप-शीतोष्ण, र शीतोष्ण वनस्पति प्रणालीले अझै पनि वनस्पति र जीवजन्तुहरूको धनलाई सुरक्षित राख्दछ।
धेरैजसो पार्क अझै पनि दुर्गम छ, यसले प्रकृति प्रेमी/ पदयात्रीहरूका लागि कालिम्पोङ जिल्ला पहाडहरूमा अझै अज्ञात भूभाग अन्वेषण गर्न चुनौती लिन सक्ने साहसिक स्थान बनाउँछ।
प्राकृतिक जङ्गल, घना बाँसको बगैँचा, गुराँसका रूखहरूको रङ्गीन चंदवा, हरियो उपत्यका, हिउँले ढाकिएका पहाडहरू भएका नदीहरू र खोलाहरू पृष्ठभूमिमा एक रमणीय परिदृश्य बनाउँछन्।
यस जिल्लामा एक मुख्य उपत्यका छ जसलाई बरखान भनिन्छ र त्यस बाहेको यहाँ थुप्रै साना उपत्यकाहरू रहेका छन् जुन मुख्य उपत्यकाबाट दक्षिणपश्चिमी दिशामा अघि बढ्ने पहाडहरूको तल्लो दायराद्वारा छुट्याइएको छ।
बारखान उपत्यका उत्तरी किनारमा छरिएका तल्लो पहाडहरूले घेरिएको छ जसले उपत्यकाको नालीको पानीलाई दक्षिणपश्चिमको राखनी खोलामा बग्ने पानीबाट र पश्चिम र उत्तरपश्चिम तर्फ ठूलो जान्द्रन दायरामा विभाजित गर्दछ।
यहाँको प्रमुख पहाडहरू उत्तरमा काला पहाड, पश्चिममा करवडा, बिबार, जान्द्र र मार वा मुखमार, दक्षिणमा अन्दरी र सुख, पूर्वमा फुलाई र खवाज रहेका छन्।
बारखानलाई ३१ डिसेम्बर १९९१ का दिन छुट्टै जिल्लाको दर्जा दिइएको थियो भने यस अघि यो जिल्ला लरालाई जिल्लाको तहसीलको रूपमा स्थापित थियो।
बारखान पाकिस्तानको राजधानी इस्लामाबादको ५४१ किलोमिटर दक्षिण-पश्चिम र बलुचिस्तान प्रदेशको राजधानी क्वेटा सहरबाट २४५ किलोमिटर पूर्वमा रहेको छ।
राजाराजाले एउटा राज्य विरासतमा पाएका थिए जसको सिमाना तन्जाभुर-तिरुचिरापल्ली क्षेत्रको वरिपरि केन्द्रित परम्परागत चोल क्षेत्रमा मात्र सीमित थियो।
उनको आरोहणको समयमा, चोल राज्य अपेक्षाकृत सानो थियो, र अझै पनि अघिल्लो वर्षहरूमा राष्ट्रकूट आक्रमणबाट पुन: प्राप्ति भइरहेको थियो।
राजा चोलको शासनकालमा, प्रशासनिक संरचनाको विस्तार भएको थियो जसले गर्दा चोल अभिलेखमा कार्यालय र अधिकारीहरूको सङ्ख्या पहिलेको अवधिको तुलनामा बढेको थियो।
उनी आफ्नो शासनकालमा दक्षिण भारतमा सबैभन्दा शक्तिशाली राजा थिए र चोल प्रभावलाई पुनर्स्थापित गर्न र हिन्द महासागरमा यसको सर्वोच्चता सुनिश्चित गर्नका लागि सम्झिन्छन्।
चन्द्रयान-२ को विक्रम विपरीत, जसमा पाँच ८०० न्यूटन इन्जिनहरू थिए र पाँचौं एक निश्चित थ्रस्टको साथ केन्द्रीय रूपमा माउन्ट गरिएको थियो।
चन्द्रयान-३को अवतरकमा जम्मा चारवटा थ्रोटल-सक्षम इन्जिनहरू छन्, साथै, चन्द्रयान-३ अवतरकमा लेजर डपलर भेलोसिमिटर जडान हुनेछ।
अवतरकमा थर्मल चालकता र तापक्रम मापन गर्न चन्द्र सर्फेस थर्मोफिजिकल एक्सपेरिमेन्ट , अवतरण साइट वरिपरि भूकम्प मापन गर्न इन्स्ट्रुमेन्ट फर लूनर सिस्मिक एक्टिभिटी र प्लाज्मा घनत्व र यसको विविधताको अनुमान गर्न प्रोब ।
यसको साथै भारत चन्द्रमाको दक्षिणी ध्रुवमा अन्तरिक्ष यान सफलतापूर्वक अवतरण गर्ने पहिलो र चन्द्रमामा अवतरण गर्ने चौथो देश बनेको छ।
प्रोपल्सन मोड्युल, अवतरक र घुमुवायुक्त ढाँचालाई यान १०० किलोमिटरको उचाइमा चन्द्रमाको कक्षमा नपुगेसम्म अन्तरिक्षमा धकेलिन्छ।
प्रोपल्सन मोड्युल, अवतरकको अतिरिक्त,ले चन्द्रमाको कक्षबाट पृथ्वीको वर्णक्रमीय र पोलारिमेट्रिक मापन को अध्ययनगर्न स्पेक्ट्रो-पोलारिमेट्री अफ ह्याबिटेबल प्लानेट अर्थ नामक पेलोड पनि बोकेको छ।
चन्द्रमाको संरचनालाई राम्ररी बुझ्न र त्यसको विज्ञानलाई व्यवहारमा उतार्न चन्द्रमाको सतहमा उपलब्ध रासायनिक तथा प्राकृतिक तत्व, माटो, पानी आदिमा वैज्ञानिक प्रयोग गर्ने।
जसरी अघिल्लो मिसन चन्द्रमाको कक्षमा सफलतापूर्वक प्रवेश गरेपछि अन्तिम समयमा मार्गदर्शन सफ्टवेयरमा गडबडीका कारण सफ्ट-ल्यान्ड गर्न असफल भएको थियो, सफ्ट ल्यान्डिङ को पुनः सफल प्रयास गर्ने उद्देश्यले यो चन्द्रमा मिसन प्रस्तावित गरिएको थियो।
यस उपजिल्लालाई फुलबाडी र नागेश्वरी उपजिल्लाले उत्तर, नागेश्वरी उपजिल्लाले दक्षिण, भारतको आसाम राज्यले पूर्व र राजारहाट उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ।
यस उपजिल्लालाई तेभागा आन्दोलन, नील प्रतिरोध आन्दोलन र फकिर-सन्यासी आन्दोलन र बङ्गलादेश मुक्ति युद्ध जस्ता आन्दोलनहरूले यस उपजिल्लामा पनि प्रभाव पारेको थियो।
यद्यपि, स्थायी भिसा धारकहरू जो पहिले नै अष्ट्रेलियामा म्याद सकिएको यात्रा सुविधाको साथ अस्ट्रेलियामा छन् अनिश्चितकालका लागि अस्ट्रेलियामा रहन सक्छन्।
स्थायी बासिन्दाले अष्ट्रेलियाको नागरिक सरह नि:शुल्क वा सहुलियतपूर्ण कानुनी, शिक्षा र स्वास्थ्य सेवाहरूमा सहितका धेरै अधिकार र विशेषाधिकारहरूको उपयोग गर्न सक्छन्।
ब्याट्री भनेको विद्युतीय उपकरणहरू चलाउनको लागि बाह्य जडानहरू भएको एक वा बढी इलेक्ट्रोकेमिकल सेलहरू मिलेर बनेको विद्युत शक्तिको स्रोत हो।
जब ब्याट्री बाह्य विद्युतीय लोडमा जडान हुन्छ, रेडक्स प्रतिक्रियाले उच्च-ऊर्जा भएको रिएक्टेन्टहरूलाई निम्न-ऊर्जा उत्पादनहरूमा रूपान्तरण गर्छ, र विद्युत ऊर्जाको रूपमा बाह्य सर्किटमा प्रवाह गर्छ।
ऐतिहासिक रूपमा "ब्याट्री" शब्दले विशेष गरी धेरै सेल मिलेर बनेको उपकरण लाई बुझाउँछ; यद्यपि, प्रयोग एकल सेल बनेका उपकरणहरू समावेश गर्न विकसित भएको छ।
सेकेन्डरी ब्याट्री रिचार्ज गर्न सकिन्छ; अर्थात्, यसको रासायनिक प्रतिक्रियाहरू सेलमा विद्युतीय करेन्ट प्रवाह गरेर उल्टाउन सकिन्छ।
यसले मूल रासायनिक रिएक्टेन्टहरू पुन: उत्पन्न गर्दछ, त्यसैले तिनीहरू प्रयोग गर्न, रिचार्ज गर्न र धेरै पटक पुन: प्रयोग गर्न सकिन्छ।
प्राइमरी ब्याट्रीहरू एक पटक प्रयोग गरिन्छ र फालिन्छ, यसको रासायानिक प्रतिक्रिया अपरिवर्तनीय हुन्छन्; एउटा सामान्य उदाहरण फ्ल्यासलाइट र धेरै पोर्टेबल इलेक्ट्रोनिक उपकरणहरूको लागि प्रयोग गरिने क्षारीय ब्याट्री हो।
सेकेन्डरी ब्याट्रीहरू लागू विद्युतीय प्रवाह प्रयोग गरेर धेरै पटक डिस्चार्ज र रिचार्ज गर्न सकिन्छ; इलेक्ट्रोड को मूल संरचना करेन्टद्वारा पुनर्स्थापित गर्न सकिन्छ।
यसको उदाहरणहरू सवारी साधनहरूमा प्रयोग हुने लिड-एसिड ब्याट्रीहरू र ल्यापटप र मोबाइल फोनहरू जस्ता पोर्टेबल इलेक्ट्रोनिक्सका लागि प्रयोग हुने लिथियम-आयन ब्याट्री हुन्।
ब्याट्रीहरू धेरै आकार र क्षमतामा आउँछन्, हाते घडीमा प्रयोग हुने सानो सेल देखि कोठाको आकारको विशाल ब्याट्री बैंकहरू जुनले टेलिफोन एक्सचेन्जहरू र कम्प्युटर डाटा केन्द्रहरूको लागि स्ट्यान्डबाइ वा आपतकालीन शक्ति प्रदान गर्दछ।
अटोमोबाइलहरूमा, यो दहन इन्जिनको तुलनामा, विद्युतीय ऊर्जालाई मेकानिकल कार्यमा रूपान्तरण गर्न विद्युतीय मोटरहरूको उच्च दक्षताले केही हदसम्म बराबर हुन्छ।
इटालियन भौतिकशास्त्री एलेसेन्ड्रो भोल्टाले १८०० मा पहिलो इलेक्ट्रोकेमिकल ब्याट्री, भोल्टेइक पाइलको निर्माण र वर्णन गरेका थिए यो यो नुनिलो पानीले भिजेको कागजले अलग गरिएको तामा र जस्ताको प्लेटहरूको चाङ थियो, जसले पर्याप्त समयको लागि स्थिर करेन्ट उत्पादन गर्न सक्थ्यो ।
बेन्जामिन फ्रयाङ्कलिन ले पहिलो पटक १७४९ मा "ब्याट्री" शब्द प्रयोग गरेका थिए जब उनले लेडेन जार क्यापेसिटरहरूको सेट प्रयोग गरेर बिजुलीको प्रयोग गर्दै थिए।
यो अज्ञात छ कि प्राकृतमा तामीर र त्यसका समकक्षहरू जस्तै दमेला, दामेडा, धमिला र दमिला शब्द स्व-पद वा बाहिरीहरूले सङ्केत गरेको शब्द थियो।
यद्यपि अधिकांश तमिलहरू हिन्दुहरू हुन्, धेरैले धार्मिक अभ्यासको एक विशेष तरिका पछ्याउँछन् जसमा गाँउका देवताहरू र पुरातन तमिल देवताहरूको पूजा पनि समावेश छ।
तमिल जाति एक द्रविड भाषिक समूह हो जसले आफ्नो पुर्खा मुख्यतया भारतको दक्षिणी राज्य तमिलनाडु, पुदुच्चेरीको केन्द्र शासित क्षेत्र र श्रीलङ्कामा अवस्थित छन्।
तमिल व्यञ्जनलाई विभिन्न शाकाहारी र गैर-शाकाहारी वस्तुहरूद्वारा सूचित गरिन्छ, सामान्यतया स्थानीय रूपमा उपलब्ध मसलाहरूसँग मसालेदार हुन्छन्।
सङ्गीत, मन्दिरको वास्तुकला, र तमिल जातिहरूले आफ्नो पुरातन राष्ट्रमा जस्तै मन पराइएका शैलीकृत मूर्तिकलाहरू अझै पनि सिक्ने र अभ्यास गरिँदै छन्।
ईसा पूर्व पाँच शताब्दीअघि आयुर्वेदिक कालमा सुश्रुतमा त्रपु वर्णन गरिएको छ र वाग्भटको अष्टाङ्गहृदयमा पनि टिनको यौगिकको वर्णन गरिएको छ।
मोडेललाई स्विस-अमेरिकी मनोचिकित्सक एलिजाबेथ कुबलर-रोसले उनको १९६९ को पुस्तक अन डेथ एन्ड डाइइङ्ग मा प्रस्तुत गरेको थियो, र उनी गम्भीर बिरामी बिरामीहरूसँगको कामबाट प्रेरित थिए।
मृत्यु र मर्नुको विषयमा मेडिकल स्कूलहरूमा निर्देशनको कमीबाट उत्प्रेरित, कुबलर-रोसले शिकागो विश्वविद्यालयको मेडिकल स्कूलमा मृत्यु र यसको सामना गर्नेहरूलाई जाँच गरे।
यद्यपि कुबलर-रोसलाई सामान्य रूपमा स्टेज मोडेलहरू सिर्जना गर्ने श्रेय दिइन्छ, पहिलेका शोक सिद्धान्तवादीहरू र चिकित्सकहरू जस्तै एरिक लिन्डेमान, कोलिन मुरे पार्कस, र जोन बाउलबीले १९४० को दशकको सुरुमा चरणहरूको चरणहरूको समान मोडेलहरू प्रयोग गरे।
शोक मोडेलको पाँच चरणहरू बताउँछ कि शोक अनुभव गर्नेहरू पाँच भावनाहरूको श्रृंखलाबाट जान्छन्: अस्विकार, क्रोध, सौदाबाजी, अवसाद, र स्वीकृति।
यद्यपि लोकप्रिय संस्कृतिमा सामान्य रूपमा यसलाई सन्दर्भ गरिएको छ, अध्ययनहरूले अनुभवात्मक रूपमा यी चरणहरूको अस्तित्व देखाएको छैन, र मोडेललाई केहीले पुरानो र शोक प्रक्रियाको व्याख्या गर्न सहयोगी नभएको मानेका छन्।
कुबलर-रोसले पछि उल्लेख गरे कि चरणहरू एक रैखिक र अनुमानित प्रगति होइनन् र उनले तिनीहरूलाई गलत बुझिएको तरिकामा लेखेर पश्चाताप गरिन्।
"कुबलर-रोसले सुरुमा यी चरणहरूलाई मानिसहरूले रोग र मृत्युसँग कसरी सामना गर्छन् भनेर प्रतिबिम्बित रूपमा देखे," शोक अनुसन्धानकर्ता केनेथ जे डोकाले अवलोकन गरे, "मानिसहरू कसरी शोक गर्छन् भन्ने प्रतिबिम्बको रूपमा होइन।
उनको पुस्तकमा, कुबलर-रोस भन्छिन् कि समयको चिकित्सा प्रगति मानिसहरूले मृत्युलाई बुझ्ने र अनुभव गर्ने तरिकामा परिवर्तनको चिन्ह थियो।
गुरुको आशिर्वादले यो दम्पतीका तीन छोरा छन् र भविष्यमा यी सन्तानको सन्तानले लेप्चा जनजातिलाई एकीकरण गर्ने गुरुले भविष्यवाणी गरेका छन्।
अनुष्ठान गरिएको ठाउँलाई पछि कबी लुङ्शोक भनेर चिनिन थालिएको भनिएको छ र लेप्चा र भुटियाबीचको एकताको दिनलाई जनाउने दिनलाई आजसम्म पाङ-लबसोलका रूपमा मनाइन्छ।
उनका तीन छोराहरू सिक्किममा बसोबास गर्छन्, र बीचको छोरा मी डपोन रबको अन्ततः वंशज फुन्टसोग नामग्याल छ, जो सिक्किमको पहिलो छोग्याल बन्छ।
कथाको तिब्बती संस्करणमा, ख्या बुम्साका बुबा, मिन्याकका युवराज, ले एक रात दिव्य दर्शन देखेर उनलाई सिक्किमको यात्रा गर्न निर्देशन दिए, जहाँ उनका सन्तानहरू शासक बन्ने निश्चित छन्।
ख्ये बुम्सा सिक्किमी प्रवासी कथाहरूमा पूर्वी तिब्बतको खाममा रहेको मिन्याक हाउसबाट १३ औं शताब्दीका राजकुमारको रूपमा नाम दिइएको छ।
‘मधुपर्क’मा प्रकाशित सामग्रीको ज्येष्ठतासहित जीवित स्रष्टालाई गद्य–१ र पद्य–१ विधामा र थप एक जनालाई युवा प्रतिभा गरी तीनवटा सम्मान प्रदान गर्ने गरिएको छ ।
त्यसका लागि उक्त सम्मान प्राप्त गरिसकेका स्रष्टा संयोजक र ‘मधुपर्क’ मा कार्यरत सम्पादकीय मण्डलका व्यक्ति सदस्य रहने सम्मान छनोट उपसमिति बनाइन्छ ।
उपसमितिले सम्मानका लागि चयन गरिएका व्यक्तिको नाम हरेक वर्ष वैशाख २४ गते ‘गोरखापत्र’को वार्षिकोत्सवमा सार्वजनिक गरी जेठ ३० गते ‘मधुपर्क’ को वार्षिकोत्सवमा सम्मान प्रदान गर्ने गरिएको छ ।
नेपाली वाङ्मयका विशिष्ट साधकको व्यक्तित्व तथा कृतित्वसम्बन्धी रचना, राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय महत्वका सम्पदाको संरक्षण तथा संवर्धनमूलक रचना प्रकाशन गर्ने तथा साहित्यका कुनै पनि विधाका स्तरीय रचना प्रकाशन गरी ‘मधुपर्क’ लाई नेपाली साहित्यमा कोसेढुङ्गाका रूपमा स्थापित गर्ने नीति रहेको पाइन्छ ।
नेपाली साहित्यमा अभिरुचि राख्ने नवोदित प्रतिभालाई प्रोत्साहनस्वरूप स्थान दिने, साहित्यिक गतिविधिसम्बन्धी समाचार प्रकाशन गर्ने, अन्तर्राष्ट्रिय ख्यातिप्राप्त स्रष्टाहरूको व्यक्ति एवं कृतित्व प्रकाशन गर्ने, नेपाल बाहिरका नेपाली भाषाभाषीका क्षेत्रमा साधनारत प्रतिभालाई प्रोत्साहित गर्ने नीति तय भएको छ ।
त्यस्तै, यसले आम नेपाली पाठकमा राष्ट्रको अस्मिता एवं पहिचानका रूपमा रहेका विशिष्ट वाङ्मय साधकप्रति उत्प्रेरणा जगाउने खालका, नेपालको बहुजातीय संस्कार र संस्कृतिलाई संरक्षण गर्ने, साहित्यिक क्षेत्रमा देखा परेका कुरीति, विकृति एवम् असामाजिक गतिविधि निरुत्साहित पार्ने सामग्री प्रकाशन गर्दछ ।
नीति अनुसार ‘मधुपर्क’ मा नेपाली साहित्य, कला, संस्कृतिको संरक्षण, प्रवर्धन गर्नुका साथै सष्टाहरूको यथोचित सम्मान तथा प्रोत्साहन हुने खालका सामग्री प्रकाशन हुन्छन् ।
उनका बुबा बुद्धवीर सिंह तुलाधरको ल्हासा, तिब्बतको ग्यान्त्से र फरीमा र भारतको लद्दाख र कोलकातामा शाखा भएको छुसिङ्स्यार भनेर चिनिने एउटा व्यापारिक घर थियो।
सन् १९२६ मा, तुलाधरले स्वयम्भू पहाडको फेदमा रहेको १७ औं शताब्दीको भिक्षु आंगन, किन्दो बहाको जीर्णोद्धारलाई प्रायोजन गरे, जुन नजिकै भग्नावशेषमा थियो।
एक तिब्बती लामा सर्वश्री शाक्यश्रीले राजा र प्रधानमन्त्रीबाट अनुमति लिएर तुलाधरले सुरु गरेको स्वयम्भूको जीर्णोद्धार गर्न प्रेरणा प्रदान गर्नुभयो।
तुलाधरले स्तूपको माथिल्लो भागको जीर्णोद्धार प्रायोजित गरेका थिए भने भाइहरु हर्षसुन्दर, रामसुन्दर र पुष्पसुन्दर तुलाधरले आसन ढलासिकवा, काठमाण्डौले यसको आधार वरपरका नौवटा मन्दिरहरुको खर्च वहन गरे।
गुम्बजमा सेट गरिएका पाँचवटा बुद्ध तीर्थहरु गिल्ट तामाले ढाकिएको थियो, वैरोकाना बुद्धको नयाँ मूर्ति स्थापना गरिएको थियो, र ताराको मूर्तिहरुको घरमा चारवटा नयाँ मन्दिरहरु निर्माण गरिएको थियो।
उनले तीर्थयात्रामा काठमाडौं आउने तिब्बती लामाहरुलाई पनि मेजबानी गरे र उनीहरुलाई धार्मिक प्रवचन दिने व्यवस्था गरे, जसमा विशेष गरी सन् १९२४ मा काठमाडौं आएका लामा थिए।
धर्ममान तुलाधर एक नेपाली व्यापारी र परोपकारी काठमाडौंको स्वयम्भू स्तूपको जीर्णोद्धारका लागि प्रसिद्ध, नेपालको सबैभन्दा पवित्र बौद्ध तीर्थस्थलहरु मध्ये एक थिए।
छन्, र चारवटा पखेटाले बनेका छन् फ्रान्सेली विन्डोज, ग्रीसियन स्तम्भहरू, र धार्मिक र समारोहका उद्देश्यहरूको बीच बीचमा एउटा ठूलो आंगन।
गुल, कालो दाल, जूट, इँटको धूलो र चूनाको मिश्रण लाइम प्लास्टर प्लास्टरको मुख्य तत्त्व थियो किनकि यो नेपालमा शताब्दीयौंदेखि भएको थियो, मुख्यत: यसले ओसको बिरूद्ध राम्रो प्रतिरोध गर्छ।
यी दरबारहरू विशाल क्षेत्रको केन्द्रमा खडा भयो जुन राणा शासकहरूले आम जनतामाथि आफ्नो प्रभुत्व देखाउन र आफ्ना ब्रिटिश मित्र र राणा साथीहरूलाई खुशी पार्न प्रयोग गर्थे।
अरू केहि दरबारहरू मालिकहरूद्वारा ध्वस्त गरीए र पुस्तकालयहरू, सङ्ग्रहालयहरू, होटेलहरू र सम्पदा परिसरहरूमा पुनर्निर्माण गरियो।
नेपालमा राणा शासन राणा शासन १०४ वर्षसम्म रह्यो र त्यस वर्माषसेमै्भम्य राही्नियाो निर्माण गरिए विशेष गरी प्रधानमन्त्री, उनको परिवार र अन्य उच्च-प्रतिष्ठित प्रतिष्ठानहरूले।
१६८० ई. मा डच वैज्ञानिक क्रिश्चियन हाइगेसले एक ऊर्ध्व सिलिण्डर र पिस्टनको इन्जिनको परिकल्पना गरे, जुनमा बारूदको विस्फोट द्वारा पिस्टन मा चाल पैदा हुन्थ्यो।
तर पनि यस किसिमको इन्जिनलाई व्यवहारिक उपयोगितामा अनुकुल बनाउन वर्षौ सम्म अनेक प्रयोग प्रायेगिक र सैद्धांतिक अध्ययनको आवश्यकता भयो।
फुलरटन वित्तीय नियन्त्रक कम्पनी त्यस समयमा एसिया भरि रहेका बेङ्कहरूमा ठूलो लगानी गरेको थियो र अत्यधिक सफल साना तथा मझौला उद्यम र वाणिज्य व्यवसायहरू सञ्चालन गरेको थियो।
उनीहरूका नमूनाहरू एनआइबी बेङ्कमा अपनाइएको थियो र पाकिस्तानको बेङ्किङ उद्योगले यसको पहिलो संरचित वाणिज्यिक र साना तथा मझौला उद्यममा ऋण दिने कार्यक्रम सञ्चालन गरेको थियो।
सन् २००४ मा, एनआइबीको गठनको लगत्तै, फुलरटन वित्तीय नियन्त्रक कम्पनी, टेमासेकले सहयोगी कम्पनीले बेङ्कमा बहुमत प्राप्त गरेको थियो।
एनआइबी बेङ्कको मुख्य व्यवसाय इकाईहरूमा खुद बेङ्किङ, वाणिज्य बेङ्किङ, संयुक्त र लगानी बेङ्किङ र भण्डार सेवाहरू समावेश थिए।
यो सन् २००३ मा आइएफआइसी बेङ्क र राष्ट्रिय विकास लिलाम निगमको समायोजनको परिणाम स्वरूप गठन भएको थियो र यो नवगठित इकाईलाई एनडिएलसी-आइएफआइसी बेङ्क भनिन्छ।
एनआइबी बेङ्कले पाकिस्तानमा ७ जुलाई २०१७ देखि आफ्नो सञ्चालन रोकेको थियो र यसको सम्पत्ति हाल मुस्लिम वाणिज्य बेङ्क लिमिटेडमा एकसाथ खडा गरिएको थियो।
उनका परिवारमा धेरै कलाकारहरू थिए , र उनी २० औं शताब्दीको पूर्वाद्धमा लोकप्रिय रहेको नृत्य संगीतको रचनाकार फेलिक्स बर्न्ससँग पनि सम्बन्धित छन्।
अर्को वर्ष उनले अर्केस्ट्रासँग मेन्डेलसोनको पियानो कन्सर्टो नम्बर १ जादूमय पियानो बजाएर संगीत प्रदर्शनमा डिप्लोमा प्राप्त गरे।
१९९८ बाट उनले ट्याङ्गोको अध्ययन गरे, आफ्नै ट्याङ्गो-प्रेरित पियानो रचनाहरूको सीडी ट्याङ्गो एस्कोस ʺस्कटिस ट्याङ्गोʺ उत्पादन गर्नथाले।
उनी सोही वर्ष सितम्बर/अक्टोबरमा उत्तरी जर्मनी र नोभेम्बरमा सुदूर पूर्व एकल कन्सर्ट टूरमा गए, हङकङमा आफ्नो ʺट्याङ्गो ʺ को पहिलो प्रदर्शन गरे।
उनले आफ्नै ट्याङ्गोहरू आम्सटर्डम, एथेन्स, बर्लिन, ब्रुसेल्स, हेलसिङ्की, लिस्बन, लन्डन, म्याड्रिड, ओस्लो, रेक्जाभिक अनि भियना जस्ता राजधानी शहरहरूमा प्रदर्शन गरे ।
टनकपुर बाँधको पूर्वी एफलक्स बन्डको निर्माण गर्नको लागि तथा सो बन्डनेपालि भुमि ईएल २५० मीटर उच्चस्थलमा जोड्नको लागि महेन्द्रनगर नगरपालिका क्षेत्रस्थित जिमुवा गाँउमा नेपाली इलाकाको करिब ५७७ मीटर लम्बाई भुमि तथा सिमा क्षेत्रको दुवै तिरका दश गजा भूमिको केहि अन्स प्रयोग गर्न दिने नेपालले सहमति दिएको छ ।
त्यसरी प्रयोग गर्नको लागि सहमति दिएको नेपाली भुमि तथा सो भूमिको पश्चिमतर्फ रहेको जलासय भित्र नेपाल भारत सिमा सम्मको भुमि करिब ९ हेक्टर तथ् सो क्षेत्रमा रहेको प्राकृतिक स्व्रोत सम्पदाहरु नेपालको अविछिन्न सार्बभौमता तथा नियन्त्रणअन्तर्गत रहने छन र नेपाल तत्सम्बन्धी सबै आनुश्नकिङ्क अधिअकार हरुको प्रयोग गर्न स्वतन्त्र रहने छ ।
दुई देशबीचको सीमा बनाउने महाकाली नदीको भागमा पञ्चेश्वर बहुद्देश्यीय आयोजना निर्माण गरिने भएकोले महाकाली नदीको पानीमा आ–आफ्ना विद्यमान उपभोग्य उपयोगमा प्रतिकूल असर नपर्ने गरी महाकाली नदीको पानीको उपयोगमा पक्षहरुको समान हक रहेको कुरमा दुवै पक्ष मञ्जुर गर्दछन् ।
तसर्थ दुवै पक्षबाट संयुक्तरुपमा तयार भइरहेको विस्तृत आयोजना प्रतिवेदनअनुसार महाकाली नदीमा आयोजना कार्यान्वयन गर्न दुवै पक्षहरु मञ्जुर गर्दछन् ।
महाकाली नदीको पानीको प्रवाह र सतहलाई कायम राख्नको लागि पक्षहरुबीच हुने सम्झौता बमोजिमबाहेक प्रत्यक पक्षले महाकाली नदीको प्राकृतिक प्रवाह तथा सतहमा प्रतिकूल प्रभाव पने गरी यसको पानीको उपयोग नगर्ने वा नरोक्ने वा अन्यत्र नपठाउने दायित्व लिएको छ ।
तर यस व्यवस्थाले महाकाली नदीका दुवै किनारा छेउमा बसोबास गर्ने स्थानीय समुदायको पञ्चेश्वरमा औसत वार्षिक प्रवाहको पाँच प्रतिशतमा नबढ्ने गरी महाकाली नदीको पानीको उपयोग गर्न बाँध पुर्याउने छैन ।
यो सन्धि लागु भएको मिति देखि बर्षायाममा २८.३५ घन मिटर प्रति सेकेन्ड पानीको प्राप्ति हेने र यो प्रयोजनको लागि तथा सन्धिको धारा १ को प्रयोजनको लागि, टनकपुर बाँधको बायाँ अण्डर स्लूइसनजीकै हेड–रेगूलेटर वा हेड–रेगूलेटरहरु तथा नेपाल–भारत सीमासम्म आवश्यक क्षमताका नहरहरुसमेत भारतले निर्माण गर्नेछ ।
महाकाली नदीको पानीको मात्रामा वृद्धि गरिएको मितिदेखि नेपालले टनकपूर विद्युत् केन्द्रबाट उत्पादन हुने थप विद्युत्को आधा भाग बराबरको थप विद्युत् नियमितरुपमा प्राप्त गर्नेछ, र त्यस्तो थप विद्युत् उत्पादनको लागि टनकपुर विद्युत केन्द्रको अतिरिक्त सञ्चालन खर्चको आधा भाग तथा आवश्यक भएमा, थप पूँजी लगानीको आधा हिस्सा बेहोर्ने छ ।
यस प्रयोजनको लागि, भारतले टनकपूर विद्युत् केन्द्र (जसको हाल ९० प्रतिशत निश्चित वार्षिक प्रवाहमा वार्षिक ४४ करोड ८४ लाख किलोवाट जडान क्षमता छ) देखि नेपाल–भारत सीमाम्म १३२ किलोभोल्टको प्रशारण लाईनको निर्माण गर्नेछ ।
महाकाली नदीका दुवै किनारामा समान क्षमताका विद्युत् केन्द्रहरुको निर्माणसमेत प्रस्तुत आयोजनालाई एकीकृत आयोजनाको रुपमा कार्य्न्वित गरिने वा गर्न लगाइने छ ।
आयोजनाको लागत पक्षहरुलाई प्राप्त हुने लाभको अनुपातमा पक्षहरुबाट त्यस्तो विद्युत्को परिमाण तथा सोको मूल्य पक्षहरुबीच परस्पर मञ्जुर भएबमोजिम हुने् केन्द्रहरुको सञ्चालन एकीकृत तबरमा गरिने छ र उत्पादन गरिएको कूल विद्युत् पक्षहरुबीच बराबर बाँडफाँड गरिनेछ ।
महाकाली नदीको अधिकांस भाग दुई मुलुकबीचको सीमा नदि भएको कुरा स्वीकार गर्दै माहाकाली नदीको पानी तथा यसको उपयोग सम्बन्धमा पक्षहरुको दायित्व तथा तदनुरुप अधिकार एवं कर्तव्यहरुको परिभाषा गर्न साझेदारीको आधारमा एक सन्धि हुन वान्च्छनीय भएको महसुस गर्दै ,
नेपाललाई यस सन्धिको धारा २ को प्रकरण २ मा उल्लेखित हेड रेगुलेटरको प्रयोग गरि यस धाराको प्रकरण १ मा उल्लेखित पानि प्राप्त गर्ने अधिकार हुनेछ।
सन् १९२० मा आदान प्रदान भएका पत्रहरु द्वारा दुवै पक्षहरुको महाकाली नदीमा शारदा बाँधको निर्माणको लागि सम्झौता व्यवस्था सम्पन्न गरेको र सोहि ब्यबस्थाअनुसार नेपालको सो बाँधबाट केहि पानी प्राप्त गर्ने गरेको कुराको उल्लेख गर्दै,
यस सन्धिको धारा – ७ को प्रावधानमा प्रतिकूल असर नपार्ने गरी महाकाली नदीको सहायक नदीहरुमा प्रत्येक पक्षले आफ्नो इलाकामा एक्लैले कुनै कार्यको योजना, सर्वेक्षण, विकास तथा सञ्चालन गर्न यस सन्धिले बाँधा पुर्याउँने छैन ।
यस सम्झौतामा उल्लेख भएका आयोजनाबाहेक, सीमा नदी रहेको भागको महाकाली नदीमा विकास गरिने कुनैपनि आयोजनाको डिजाइन एवं कार्यान्वयन यस सन्धिद्धारा स्थापित सिद्धान्तहरुअनुसार पक्षहरुबीच सम्झौताबमोजिम गरिने छन् ।
सन्धिद्धारा व्यवस्था गरिएका सम्पूर्ण संरचनाहरुको सम्बन्धमा जानकारी लिने र आवश्यक भएका निरीक्षण गर्ने तथा सन्धिका प्रावधानहरु कार्या्न्वित गर्न आवश्यक हुने कदमहरु चाल्न दुवै पक्षलाई सिफारिश गर्ने,
श्री ५ को सरकार नेपाल तथा भारत सरकार जलस्रोतको बिकासमा सहयोगको लागि मैत्री तथा घनिष्ट छिमेकीपनको आपसी सम्बन्ध प्रबर्दन तथा सुद्रीढ गर्ने प्रतिबद्धता पुन पुष्टि गर्दै ,
दुवै पक्षले यो सन्धि तथा पक्षहरुबीच यसपछि हुने कुनै सम्झौतामा व्यवस्था भए बमोजिम महाकाली नदीको पानीको आ–आफ्नो हिस्सा टनकपुर बाँध वा परस्पर मञ्जुर गरिएका अन्य स्थानबाट लिन पाउने छन् ।
महाकाली नदीमा कार्यान्वयन गरिने पञ्चेश्वर बहुद्देश्यीय आयोजनाको बिस्तृत आयोजना प्रतिबेदन दुवै पक्षको संयुक्त रुपमा तयार गरिएको कुरा उल्लेख गर्दै पक्षहरु देहायबमोजिम सहमत भएका छन् :
भारतले नदि पर्यावरणीय पद्दति काएम राख्न तथा संरक्षन गर्न शारदा बाँधभन्दा तल महाकाली नदीमा १० घन मीटर प्रति सेकेन्ड पानिको प्रवाह काएम राख्ने छ ।
टनकपूर बाँधको माथिल्लो भागमा पञ्चेश्वर बहुद्देश्यीय आयोजनालगायत कुनै जलाशयुक्त आयोजना वा आयोजनाहरुको विकास गर्ने समयमा टनकपूर बाँधमा देहायका व्यवस्थाहरु गरिन छन् :
आयोजनाको लागत पक्षहरुलाई प्राप्त हुने लाभको अनुपातमा पक्षहरुबाट त्यस्तो विद्युत्को परिमाण तथा सोको मूल्य पक्षहरुबीच परस्पर मञ्जुर भएबमोजिम हुनेछ ।
नेपाललाई थप पानी उपलब्ध गराउनको लागि नेपाल–भारत सीमासम्म आवश्यकताअनुसार थप हेड–रेगूलेटर तथा नहरहरुको सञ्चालन संयुक्तरुपमा गरिने छन् ।
२०१५ मा, कुलदीप सिंहकी पत्नी संगीता सिंहले समाजवादी पार्टी विरुद्ध स्वतन्त्र रुपमा जिल्ला पञ्चायत प्रमुखको चुनाव जितिन्, त्यसपछि पार्टीले उनीसँग विचलित भयो र उनलाई विद्रोहीको रुपमा हेर्न थाल्यो।
कुलदीप सिंह सेंगर एक भारतीय राजनीतिज्ञ र उन्नाव जिल्ला, उत्तर प्रदेशका भारतीय जनता पार्टीका विधान सभाका पूर्व सदस्य हुन् जसलाई बलात्कार, हत्या, हत्याको प्रयास, आपराधिक षड्यन्त्र र आपराधिक धम्कीको दोषी ठहराइएको छ।
एक दिल्ली जिल्ला र सत्र अदालतले केन्द्रीय अनुसन्धान ब्यूरो द्वारा संचालित अनुसन्धानलाई समर्थन गर्यो जसले २०१९ मा उन्नाव बलात्कार पीडितको दुर्घटनामा कुनै खराब खेललाई अस्वीकार गरेको थियो
एक बयानमा, राज्य बीजेपी अध्यक्ष स्वतंत्र देव सिंहले भने, "सेंगरलाई पार्टीले पहिले निलम्बित गरेको थियो र उनको स्थितिमा कुनै परिवर्तन भएको छैन।
” सत्तारुढ भाजपाबाट उनको निष्कासनको माग बढ्यो, कांग्रेस पार्टीकी नेतृ प्रियंका गान्धीको नेतृत्वमा र पछि अन्य विपक्षी दलका नेताहरुले पनि यसमा सामेल भए।
२८ जुलाई २०१९ मा, पीडितका दुई काकीको मृत्यु भयो, र पीडित र उनका वकिल गम्भीर घाइते भए, जब एउटा ट्रकले उनीहरु यात्रा गरिरहेको कारलाई ठक्कर दियो।
अगस्त २०१९ मा, ठूलो सार्वजनिक र राजनीतिक आक्रोशको सामना गरिसकेपछि, राज्य र केन्द्र नेतृत्वको भाजपा सरकारले अन्ततः उनलाई पार्टीबाट निष्कासित गर्यो।
भियतनाम युद्ध "पहिलो 'आधुनिक' हवाई युद्ध थियो" जसमा हवाई लडाईको क्रममा हावाबाट हावामा मार हान्ने क्षेप्यास्त्रहरू प्राथमिक हतियार थिए, र सोभियत संघ र संयुक्त राज्य अमेरिका बीचको हवाई र जमिन रक्षा प्रविधिहरू बीचको एक मात्र टकराव थियो।
यदि अमेरिकी वायु शक्तिले उत्तरी भियतनामको आकाशमा सोभियत सिद्धान्त र उपकरणहरू विरुद्ध सफलतापूर्वक युद्ध सञ्चालन गर्न सकेको भए, त्यसले युरोपमा ठूलो युद्ध भएको बेला सोभियत संघ विरुद्ध सफलतापूर्वक सञ्चालन गर्ने आशा गर्न सकिन्थ्यो ।
उत्तरी भियतनामको आकाशमा, अमेरिकी विमानले "हवाई युद्धको इतिहासमा सबैभन्दा शक्तिशाली र सबैभन्दा ठूलो रक्षा गरिएको लक्ष्य" मा आक्रमण गर्थ्यो।
एयर-टु-एयर कम्ब्याटको लागि आधुनिक शब्दावली भनेको एयर कम्ब्याट म्यान्युभरिङ हो, जसले एक वा बढी विपक्षीहरूलाई आक्रमण गर्न व्यक्तिगत आधारभूत लडाकु युद्धाभ्यास को प्रयोग गर्न आवश्यक रणनीतिक अवस्थाहरूलाई जनाउँछ।
अमेरिकी क्रान्तिकारी युद्धको समयमा, यी राइफलहरू प्राय: सरहदी सिपाहीहरूले प्रयोग गर्दथे , र कग्रेसले राइफलम्यानका दस कम्पनीहरू स्थापना गर्न स्वीकृति दियो।
यो शार्पसुटिङ युनिटले अन्ततः साराटोगाको युद्ध र दक्षिणी राज्यहरूमा जहाँ जनरल मोर्गनले पनि कमान्ड गरेका थिए, आफूलाई अभिन्न साबित गर्यो।
धनुर्धारीहरूले लामो समयदेखि तिनीहरूको तीरको पुच्छरको प्वाँखमा थपिएको एक मोडले तिनीहरूलाई अझ सटीकता दिन्छ भन्ने कुराको महसुस गरेका थिए ।
युरोपेली ग्रुब्ड बन्दूक ब्यारेलका केही प्रारम्भिक उदाहरणहरूमा १४४० मा निर्माण गरिएको मा थप बिकास गरिएको भियनाको ग्यास्पर्ड कोलनर द्वारा विकसित राइफल थियो।
सैन्य कमाण्डरहरूले पैदल सेनाको प्रयोगको लागि स्मूथबोर हतियारहरूलाई प्राथमिकता दिए किनभने राइफलहरू ब्यारेलमा पाउडर फाउलिङ को कारणले समस्याहरूको बढी जोखिममा थिए र तिनीहरूले मस्केटहरू भन्दा पुन: लोड गर्न र प्रहार गर्न धेरै समय लिन्थे।
पछि नेपोलियन युद्धको समयमा, ब्रिटिश ९५ औं रेजिमेन्ट र ६० औं रेजिमेन्ट, , साथै १८१२ को युद्धको समयमा शार्पशूटर र राइफलम्यानहरूले झडपको समयमा राइफललाई ठूलो प्रभावमा प्रयोग गरे।
राइफल एक लामो ब्यारेल बन्दुक हो जुन सही शूटिंग र उच्च रोक्ने शक्ति को लागि डिजाइन गरिएको हो, ब्यारेलको साथमा बोर भित्तामा काटिएको ग्रूभ्स को हेलिकल ढाँचा हुन्छ।
क्यालिफोर्नियामा दुई मजदुरहरू - जर्ज मिल्टन, एक बुद्धिमान तर अशिक्षित मानिस, र लेनी स्मल, एक ज्याङ्गो, बलियो तर मानसिक रूपमा असक्षम मानिस - महामन्दीको समयमा रोपाइँको कामको लागि क्यालिफोर्नियाको एक भागबाट सोलेडाड भन्ने बस्ती तिर जाँदै छन्।
लेनीको एउटा सानो सपना भने खेतमा खरायो र अन्य पाल्तु जनावरहरू पाल्नु मात्र हो, किनकि उसले नरम जनावरहरूलाई छुन र उनीहरूसँग खेल्न मन पराउँछ, यद्यपि उसले अन्जान मै प्राय तिनीहरूलाई मार्छ।
लघुउपन्यासको शीर्षक प्रख्यात कवि रोबर्ट बर्न्सको कविता "टु ए माउस " बाट लिइएको हो, जसको एउटा श्लोक छ: "द बेस्ट लेड् स्किम्स् ओ' माइस् एन्' मेन्, ज्ञाङ अफ्ट् एग्ले ", अर्थात्: मुसा र पुरुषहरूको उत्तम राखिएको योजनाहरू / प्रायः अव्यवस्थित हुन्छन्।