polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
यो भगवान विष्‍णुको एक जानी मानी कथा छ कि जब तिनले दुग्‍ध सागरका मंथनका बेला मानिसहरूलाई आकर्षित गर्नका लागि मोहिनीको रूप धारण गरेको थियो र भामासुरका विनाशको कथा यसका साथ जोडिएका भएको छ।
यस नृत्‍यको सबैभन्दा अधिक प्रभावशाली भाग यो हो कि यसका चरित्र कहिले बोल्दैनन्, केवल तिनको हाथहरूका हाउभाउको उच्‍च विकसित भाषा तथा अनुहारको अभिव्‍यक्ति हुन्छ जो यस नाटिकाका पाठ्यलाई दर्शकहरूका सामुन्ने प्रदर्शित गर्दछ।
तिनको अनुहारका साना र ठूला हाव भाव, भंवहरूको गति, नेत्रहरूको संचलन, गालहरू, नाक र ठोडीको अभिव्‍यक्तिमा बारीकीदेखि काम गरिन्छ तथा एक कथकली अभिनेता - नर्तक द्वारा विभिन्‍न भावनाहरूलाई प्रकट गरिन्छ।
इन्‍द्र अनि स्‍वर्गका अन्‍य देवताहरूका अनुनय-विनयदेखि ब्रह्मा यति प्रभावित भयो कि त्यसले नृत्‍य वेद सृजित गर्नका लागि चारहरू वेदहरूको उपयोग गरेर।
नाट्य वेद अथवा पंचम वेद, भरत अनि त्यसको अनुयाइहरूलाई प्रदान गरिएको जिन्‍होंने यस विद्याको परिचय पृथ्‍वीका नश्‍वर मनुष्‍हरूलाई दिए।
ती ती विभिन्‍न भूमिकाहरूलाई चित्रित गर्नका लागि सांकेतिक रूपले विशिष्‍ट प्रकारका रूप ग्रहण गर्दछन्, जो वैयक्तिक चरित्रका सट्टा त्यस चरित्रसँग अधिक नजिकहुन्छन्।
ओडिसी नृत्‍यको उल्‍लेख शिला लेखहरूमा मिल्दछ, यसलाई ब्रह्मेश्‍वर मंदिरका शिला लेखहरूमा दर्शाइएको छ साथै कोणार्कका सूर्य मन्दिरका केन्‍द्रीय कक्षमा यसको उल्‍लेख मिल्दछ।
वर्ष १९५०मा यस पूरा नृत्‍य रूपलाई एक नया रूप दिइएको, जसका लागि अभिनय चन्द्रिका र मंदिरहरूमा पाए गए तराशे भए नृत्‍यको मुद्राहरू धन्‍यवादका पात्र छन्।
सात लैनूराहले यस नव निर्मित गोलार्धमा नृत्‍य गरे, आफ्नो पैरहरूदेखि यसलाई मजबूत र चिकना बनाउनको लागि यसलाई कोमलतासाथ दबाए यो मेइटी जागोईको उद्भव छ।
आजका समयसम्म जब मणिपुरी मानिस नृत्‍य गर्दछन् ती कदम ततेजीसित छैन रख्दै तर आफ्नो पैरहरूलाई भूमिमा कोमलता र मृदुताका साथ राख्दछन्।
यो नृत्‍य रूप १८ औँ शताब्‍दीमा वैष्‍णव सम्‍प्रदायका साथ विकसित भयो जो यसका शुरूआती रीति रिवाज र जादुई नृत्‍य रूपहरूमा देखि बनाएको छ।
वस्‍तुत: यो एक यस्तो परम्परा हो, जसमा पूर्ण समर्पण, सांसारिक बंधनहरूदेखि विरक्ति तथा निष्‍पादनेर्ताको यसमा चरमोत्‍कर्षमा हुनु आवश्‍यक छ।
कथकको शैलीको जन्‍म ब्राह्मण पुजारिहरू द्वारा हिन्‍दुहरूको पारम्‍परिक पुन: गणनामा निहित छ, जिन्‍हहरू क‍थिक भन्थे, जो नाटकीय अंदाजमा हाव भावहरूको उपयोग गरेरन्थे।
उत्तर भारतमा मुगलहरूका आउनमा यस नृत्‍यलाई शाही दरबारमाले जाइएको र यसको विकास ए परिष्कृत कलारूपमा भयो, जसलाई मुगल शासकहरूको संरक्षण प्राप्‍त थियो र कथकले वर्तमान स्‍वरूप लिए यस नृत्‍यमा अब धर्मको अपेक्षा सौन्दर्य बोधमा अधिक बल दिइएको छ।
लगभग १५औं शताब्‍दीमा यस नृत्‍य परम्‍परामा मुगल नृत्‍य र संगीतका कारण ठूलो परिवर्तन आए १६औं शताब्‍दीका अन्तसम्म कसे भए चूडीदार पायजामेलाई कथक नृत्‍यको वेशभूषा मान लिइएको छ।
इसमा त्रिभंगमा ध्‍यान केन्द्रित गरिन्छ, जसको अर्थ छ शरीरलाई तीन भागहरूमा बांटना, सिर, शरीर र पैर; मुद्राहरू र अभिव्‍यक्तिहरू भरत नाट्यमका समान हुन्छ।
यो एक कोमल, कवितामय शास्‍त्री नृत्‍य छ जसमा उडीसाका परिवेश तथा यसका सर्वाधिक लोकप्रिय देवता, भगवान जगन्‍नाथको महिमाको गान गरिन्छ।
कथकको नृत्‍य रूप १०० भन्दा अधिक घुंघरु‍हरूलाई पैरहरूमा बांध गर्न तालबद्ध पदचाप, विहंगम चक्‍कर द्वारा चिनिन्छ र हिन्‍दु धार्मिक कथाहरूका अतिरिक्त पर्शियन र उर्दू कवितादेखि लिए गई विषयवस्‍तुहरूको नाटकीय प्रस्‍तुतीकरण गरिन्छ।
कुनै अन्‍य भारतीय शास्‍त्रीय नृत्‍य रूपका समान ओडिसीका दुइ प्रमुख पक्ष छन्: नृत्‍य वा गैर निरूपण नृत्‍य, जहाँ अन्तरिक्ष र समयमा शरीरको भंगिमाहरूको उपयोग गरेर्दै सजावटी पैटर्न सृजित गरिन्छन्।
यसको एक अन्‍य रूप अभिनय छ, जसलाई सांकेतिक हाथका हाव भाव र चेहरियाको अभिव्‍यक्तिहरूलाई कथा वा विषयवस्तु समझानमा उपयोग गरिन्छ।
वर्तमान समयको कथकली एक नृत्‍य नाटिकाको परम्‍परा छ जो केरलका नाट्य गर्मको उच्‍च विशिष्‍ट शैलीको परम्‍पराका साथ शताब्दिहरू पहिला विकसित भएको थियो, विशेष रूपले कुडियाट्टम।
पारम्‍परिक रीति रिवाज जस्तै थिएयाम, मुडियाट्टम र केरलको मार्शल कलाहरू नृत्‍यलाई वर्तमान स्‍वरूपमा लानका लागि महत्‍व्‍पूर्ण भूमिका निभाउँदछन्।
भरत नाट्यमको तकनीकमा, हात, खुट्टा, मुख, अनि शरीर संचालनका समन्‍वयनका ६४ सिद्धान्त छन्, जसको निष्‍पादन नृत्‍य पाठ्यक्रमका साथ गरिन्छ।
इस नृत्‍य परम्‍पराका दुइ प्रमुख घराने छन्, यी दुइटैलाई उत्तर भारतका सहरहरूका नाममा नाम दिइएको छ र यीबाट दुइटै नैं क्षेत्रीय राजाहरूका संरक्षणमा विस्‍तारित भयो - लखनऊ घराना र जयपुर घराना।
तारानाथ शर्माको पहिलो सिर्जना निबन्ध हो, २००८ सालमा थिओडर मेननको सम्पादनमा दार्जिलिङबाट निस्कने 'साथी' साप्ताहिक पत्रिकामा 'इलाम' शीर्षकमा छापिएको थियो।
स्कुलमा छलेर उनीहरूसँग भेट्न जाँदा देवकोटाले कविता नेलेख्नू, भित्रभित्रै पोल्छ, कविताले मलाई डढाइसक्यो भनेर मेरो डायरीमा लेखिदिए,' उनले सुनाए।
तारानाथले बनारसमा पढ्दै गर्दा २०१३ सालमा बालकृष्ण पोखरेल, चुडामणि रेग्मी, कोषराज रेग्मी, बल्लभमणि दहालहरूसँग मिलेर झर्रोवादी अभियान थाले।
पञ्चायतकालमा मवीवि शाहको 'उसैको लागि' भन्ने कविता समालोचना गर्ने क्रममा हिन्दी गीतको नक्कल भनेर उल्लेख गर्दा उनी तीन महिना जेल बसेका थिए।
स्कुलमा सँगै पढेका पासाङ गोपर्माले बिन्ती गरेपछि 'मलाई प्राध्यापक थुनेको मन पर्दैन' भनेर राजा महेन्द्रले तारानाथलाई छाड्न निर्देशन दिएका थिए।
त्यसपछि दार्जिलिङको सेन्ट जोसेफमा एकै चोटि नौ कक्षामा भर्ना भए र जिल्ला प्रथम हुँदै १२ कक्षासम्म पढे अनि थप पढाइका लागि बनारस गए।
बनारसबाट बि ए गरिसकेपछि घर फर्केका बेला बुवाले हेडमास्टर खाली छ, यतै बस, अब पढाउन सक्दिनँ भनेर रोक्न खोजे तर उनी अनेक बहाना बनाएर ७० रूपैयाँ मागेर काठमाडौँ छिरे।
तारानाथ उपाध्याय भण्डारी (जन्म: १९९१ असार ९, मृत्यु : २०७८ फाल्गुन ३ प्रख्यात नाम: तारानाथ शर्मा) झर्रोवादी आन्दोलनका अगुवा, नियात्रा विधाका संस्थापक, नेपाली निबन्धकार, कथाकार, उपन्यासकार, समालोचक र पाठ्यपुस्तक लेखक थिए।
उनले नेपाल, भारत, चीन, जापान, बेलायत, अमेरिका, भूटान, पाकिस्तान, थाइल्याण्ड, लेबनान टर्की, आयर्ल्याण्ड, जर्मनी, स्वीट्जरल्याण्ड, इटाली, भ्याटिकन सिटी आदि भ्रमण गरेका छन् ।
महाभारतको युद्ध कौरवहरू र पाण्डवहरूका बीच अपरिहार्य भएको थियो, यो समाचार बर्बरीकलाई प्राप्त भयो र तिनको पनि युद्धमा सम्मिलित हुने इच्छा जागृत भयो।
उनका तीरले पीपलका सबै पात छेडेर कृष्णको गोडा वरिपरि घुम्न थाल्छ किनभने भगवान् कृष्णले एउटा पात आफ्नो खुट्टा मुनि लुकाउनु भएको थियो ।
उनी फ्रेन्च पोर्नोग्राफिक अवार्ड हट डि'ओर ११औं मा उत्कृष्ट युरोपियन तारा श्रेणीमा मनोनित भईन तथा २०१०मा एभिएन अवार्ड वर्षको उत्कृष्ट विदेशी महिला प्राश्तुति तथा विदेशी-शट प्रोडक्सनको उत्कृष्ट यौन दृष्यको विजेता भईन ।
दनुवारहरूको आफ्नै रीतिरिवाज, संस्कार, संस्कृति, भाषा, चालचलन भएपनि यिनीहरूमा आफ्नो बसोबास नजिक रहेका समुदायको प्रभाव परेको पाइन्छ ।
नेपाल सरकारद्वारा सूचिकृत आदिवासी जनजातिमध्ये अतिसीमान्तकृत आदिवासीजनजातिको समूहमा पर्ने दनुवार नेपालको तराई, भित्री मधेश र पहाडी गरी ६२ वटा जिल्लाहरूमा छरिएर बसोबास गर्दछन् ।
दनुवार जातिको इतिहास अध्ययन गर्दा उनीहरू सिम्रौनगढ राज्यशासन सतासंगहीसँग जोडिएको दनुवारसँग सम्बन्धित पुस्तकहरूमा उल्लेख भएको पाइन्छ ।
अहिलेसम्म पाइएको दस्तावेजहरूमध्य दनुवार जातिको बारेमा उल्लेख गरिएको पुरानो अभिलेख वि.सं १८२७ मा पृथ्वीनारायण शाहबाट सिद्ध भगवन्तनाथलाई पण्डत्याई प्रदान गरिएको लालमोहर हो ।
दनुवारी भाषा दनुवार जातिले बोल्ने भाषा भनी नेपाल राजकीय प्रज्ञा- प्रतिष्ठान, कमलादी, काठमाडौंको पुनर्मुद्रण २०५० मा भएको नेपाली बृहत् शब्दकोशको पृष्ठ सङ्ख्या ६३१ म उल्लेख गरिएको छ ।
ऐतिहासिक तथ्यहरूअनुसार मंगोलियन मूलका आदिवासी जनजाति दनुवार मध्यकालीन नेपालको समयमा मध्यतराईमा शासकीय सत्ता चलाउने एक संगठनात्मक जाति हो ।
दनुवार जाति नेपालको उदयपुर जिल्ला, सिन्धुली जिल्ला, सिन्धुपाल्चोक, काभ्रेपलान्चोक र रामेछाप जिल्लाका नदी किनारका क्षेत्रमा बसोबास गर्ने समुदाय हो ।
जसमा पाइने मुख्य प्रजातिका विरुवामा खस्रु, झिंगाने, बांझ, लिसो र १२५० प्रजातिका वनस्पति पाइन्छन् जसमध्मे ५० प्रजातिका रैथाने वनस्पति पाइन्छन् ।
यस क्षेत्रको संरक्षणको इतिहासलाई हेर्दा सन १९७६ मा जलाधार संरक्षण क्षेत्रको रूपमा शिवपुरी जलाधार संरक्षण वोर्डद्वारा संरक्षण सुरु गरी १९७८ मा शिवपुरी संरक्षीत जलाधार क्षेत्र कायम भएको पाइन्छ।
यसै नामानुसार यस क्षेत्रको आवस्यक संरक्षण तथा व्यवस्थापनका कार्यहरु हुदै जाँदा यो क्षेत्रको महत्त्वलाई अझै बढि मूल्याङ्कन गरी सन् २००२ मा नेपाल सरकारबाट शिवपुरी राष्ट्रिय निकुञ्जको रूपमा राजपत्रमा सूचना प्रकाशित भएको थियो।
नागार्जुन वनक्षेत्र तत्कालिन राजा विरेन्द्रको निजि वनको रूपमा रहेको र राजा विरेन्द्रको वंशनास भइसकेको परिवेशमा देशको राजनीतिक परिवर्तनसँगै सो वनक्षेत्रलाई राष्ट्रियकरण गर्ने राजनीतिक निर्णयानुसार सन २००९ मा १५ वर्ग कि.मि. क्षेत्रफल ओगटेको नागार्जुन वन क्षेत्रलाई समेत शिवपुरी राष्ट्रिय निकुञजमा गाभि शिवपुरी नागार्जुन राष्ट्रिय निकुञ्ज नामाकरण गरिएको हो।
यस निकुञ्जले वागमती अञ्चलको काठमाण्डौ, धादिङ, नुवाकोट र सिन्धुपाल्चोक जिल्लाका आंशिक भूभाग समेटिएको २६ गाउँ विकास समिति छोएको छ ।
जिल्ला अनुसार निकुञ्ज फैलिएको क्षेत्रफलको विवरण यस निकुञ्जले शिवपुरी क्षेत्र अन्तर्गत काठमाण्डौ जिल्लाको ९५ वर्ग कि. मि. भूभाग, नुवाकोट जिल्लाको ३६ वर्ग कि.मि. भूभाग र सिन्धुपाल्चोक जिल्लाको १३ वर्ग कि. मि. भूभाग गरी कुल १४४ वर्ग कि. मि. भूभाग ओगटेको छ ।
यसैगरी यस निकुञ्जले नागार्जुन क्षेत्र अन्तर्गत काठमाण्डौ जिल्लाको ७.७ वर्ग कि. मि. भूभाग र धादिङ जिल्लाको ७.३ वर्ग कि. मि. भूभाग गरी कुल १५ वर्ग कि. मि. भूभाग ओगटेको छ ।
गोरखापत्रले प्रत्येक बुधबार लोकसेवाको सूचना लेख्छ भन्ने कुरा त्रिभुवन विश्वविद्यालयको परीक्षा दिन जाँदा छेऊछाउको साथीहरूले कुरा गरेको सुनेको थिएँ ।
संगतले भनौ या आमाको आशिर्वाद अनि मनको उत्कट ईच्छा सबैको संगमले मैले खरिदार भएको पाँचै महिनामै रा.प.तृ ,गणित प्रशिक्षक को लोकसेवा आयोगको परीक्षा पास गरेँ ।
सरकारी जागीरलाई सीमित वर्गको मात्रै पेवा अनि रजाइँ गर्ने ठाउँ यसरी नै बनाईदै गईन्छ भने सक्षम,दक्ष युवा जनशक्ति विदेशीने निश्चित छ ।
उहाँहरूले पहिला आफ्नो जिम्मेवारी,काम, कर्तव्य,अधिकार अनि मात्र अन्य अन्य मा ध्यानाकर्षण गर्नुपर्ने अपरिहार्य आवश्यक देखिन्छ ।
नत्र मेरो आमाले देख्नुको भएको सरकारी जागीरको भविष्य र तपाई मैले लिएको सरकारी जागीर खाने जीवनको लक्ष्य केवल भोलिका दिनमा एकादेशको कथा जस्तो मात्र हुने निश्चित छ ।
'माता गङ्गासमो तीर्थ पिता पुस्कर मे वचः' भन्दै तीनपटक मन्त्रोच्चारण गरी जमीनमा वाण प्रहार गरेपछि वाण लागेको ठाउँमा पानीको कुण्ड बन्यो।
उसले त्यहाँ आमाको दर्शन पाएछ, तर घर फर्कने वेलामा गोठालोले एक्लै फर्किन नमानेको र आमासँगै जाने इच्छा राख्दा आमाले छोरालाई हामी मृत आमाहरूको दर्शन गर्न सधैं वैशाख औंसीको दिन यो तीर्थमा आउनू भन्ने वाचाका साथ छोरालाई सम्झाई-बुझाई फर्काइन्।
उक्त दिन आफूलाई जन्म दिने आमाको मुख हेर्न छोराछोरीहरू आमा भएको ठाउँमा गएर आमा जीवित हुनेहरूले आमालाई मीठा-मीठा परिकार बनाएर आफ्नो गच्छे अनुसारका खाद्य पदार्थ खुवाउनुका साथै उपहार दिएर आमालाई प्रसन्न तुल्याउँछन्, लुगाफाटो तथा अन्य विविध उपहार दिएर कृतज्ञता जाहेर गर्छन्।
आमा नहुनेहरू भने यस दिन काठमाडौँ उपत्यकाको पश्चिम दिशातर्फ थानकोट जाने बाटोमा पर्ने गुर्जुधारादेखि माथि पहाडको फेदीमा रहेको मातातीर्थ जान्छन्।
उक्त कुण्डमा हेर्दा दिवंगत माता प्रसन्न भै दिएको आशीर्वादको प्रभावले छोराछोरीहरू जनधनले सम्पन्न भएर सुख भोग गर्न पाउँछन् भन्ने विश्वास छ।
त्यसकारण पनि यहाँ गएर शास्त्रोक्त विधिपूर्वक गरिने कर्मकाण्डबाट मृत आमाले मोक्ष पाउने तथा उक्त कार्य गर्ने सन्तानले जीवनभर सुख-सन्तोष पाउने जनविश्वास छ।
यसरी विधिवत् रूपमा छोराछोरीहरू आमालाई तिर्नुपर्ने ऋणबाट मुक्त हुन तथा आ-आफ्ना आमाको मोक्ष प्राप्त गराउन यो तीर्थमा मेला भर्न आउँछन्।
पुण्य प्राप्तिका लागि कोटी होम, यज्ञ, पूजापाठ एवं अनेक तीर्थव्रत गरेको भन्दा पनि यो तीर्थमा प्रवेश गर्दा बढी फल प्राप्त हुन्छ भन्ने जनविश्वास छ।
आधुनिक मातृ दिवसको अवधारणा ग्राफटन वेस्ट भर्जिनियामा एना जार्भिसका द्वारा समस्त माताहरू तथा मातृत्वका लागि खास तवरमा पारिवारिक एवं तिनको आपसी सम्बन्धहरू लाई सम्मान दिनका लागि आरम्भ गरिएको थियो ।
यो दिन अन्ततः यति व्यावसायिक बन्यो कि यसकी संस्थापक, एना जर्भिस, तथा धेरै मानिसहरूले यसलाई एक "हलमार्क होलिडे", अर्थात् एक अति वाणिज्यिक प्रयोजनका रूपमा समझने लागे।
गार्डेरमोअन् बाहेक ओस्लो क्षेत्र वरिपरि थप दुईवटा सहुलियतदरका विमानस्साथलहरू सान्देफियोर्ड विमानस्थल, टोर्प तथा मोस विमानस्थल, रिग्गे पनि रहेका छन्।
नर्वेजियन एअर सटल तथा स्कान्डिनेभियन एयरलाईन्सको हबको रूपमा परिचित यो विमानस्थल स्कानडिनाभियाको दोस्रो व्यस्त विमानस्थलको रूपमापनि प्रख्यात रहेको छ।
१९९८मा ओस्लो विमानस्थल, फोर्नेबुलाई बन्द गरिएपछि तथा नयाँ गार्डेरमोअन्‌को निर्माणपछि यसलाई विधिवत रूपमा प्रमुख विमानस्थलको रूपमा प्रयोगमा ल्याइएको हो।
ट्रांसल्वेनियामा पुग गर्न दुइटैको मुलाकात ऐना वलेरियासदेखि हुन्छ जो तिनलाई बता्दछ त्यसका भाइ वेल्कन हालहीमा एक भेडियामानव द्वारा मारिएको छ।
वन हेल्सिंग तब त्यसको ऐनाको जान ड्रैकुलाको पत्नीहरुदेखि बता्दछ जब ती गाँवमा हमला गर्दछ अनि मुठभेडका अन्तमा वन हेल्सिंग मरिश्कालोई मार दिन्छ परन्तु अन्य दुइ भाग निस्कनमा सफल हुन्छ।
त्यो ड्रैकुलालाई मारनका लागि बैचेन हुन्छ परन्तु वन हेल्सिंग त्यसलाई खतरेमा डालनका लागि तैयार हुँदैन किनभनें त्यो वलेरियास खानदानको आखरी जीवित कडी छ।
जब त्यो यसको विरोध गर्दछ तब त्यो त्यसलाई ग्यासका जरिए बेहोश गर्न दिन्छ रातलाई जब ऐनालाई होश आउँछ तब त्यसका सामना वेल्कनदेखि हुन्छ जो अब आफू एक भेडियामानव बन चूका छ।
जब वेल्कन भाग निस्कन्छ तब वन हेल्सिंग र ऐना त्यसका पीछा गर्दै फ्रैंकेस्टाइनका किल्लामा पुग जान्छन् र वहाँ तिनलाई ड्रैकुला मिल्दछ जो वेल्कनलाई दानवको जग्गा आफ्नो बच्चाहरूलाई जन्म दिनका लागि उपयोग गरेर्दछ।
ड्रैकुला वन हेल्सिंगदेखि रूबरू हुन्छ जो त्यसलाई आफ्नो भूतकालदेखि पहचान लिन्छ र जान जान्छको ड्रैकुलालाई पिशाचहरूलाई मारनेका पारंपरिक तरिकाहरुदेखि छैन मारा जा सकता.
त्यो उनीसित गुजारिश गर्दछको त्यसलाई मार दिए जाए ताकि ड्रैकुला आफ्नो बच्चाहरूलाई जीवित न गर्न सके परन्तु वन हेल्सिंग त्यसलाई रोम ले जाने निर्णय लिन्छ जहाँ त्यसलाई सुरक्षित रखा जा सक्छ।
ड्रैकुला विक्टर फ्रैंकेस्टाइनलाई यो बता्दछको त्यसले त्यसको मदद मात्र यसै कारणको ताकि त्यो त्यसको द्वारा बनाए गए दानवदेखि आफ्नो अमर बच्चोलाई जीवित गर्न सके।
ड्रैकुला र त्यसको तिन पत्नीहरु का आउँदै नैं भीड भाग खडी हुन्छ जो विक्टरको मौतको मातम मान्दछन् किनभनें त्यही तिनको बच्चाहरूलाई जिंदा गर्ने एक जरिया थियो।
एक साल पछि वैटिकनमा स्थित नाइट्स अफ द होली अर्डर गैब्रियल वन हेल्सिंग, जो अमनेसिया बीमारीदेखि ग्रस्त छ,लाई ड्रैकुलालाई मारने पठाई्दछन्।
त्यसलाई वलेरियास परिवारलाई बचाने पनि जिम्मा सुम्पिन्छ, त्यो परिवार जसले नौ पीढिहरु पहिला ड्रैकुलालाई मारने कसम लि थियो र त्यसको जीवित रहँदै ती कहिले स्वर्गमा छैन जा पाहरुगी।
फिल्मको वितरण यूनिवर्सल पिक्चर्स द्वारा गरिएको थियो र यसमा धेरै दानव अनि शैतान जस्तै काउंट ड्रैकुला, फ्रैन्कहरुस्टाइनको दानव र भेडियामानव सामेल छ।
समीक्षकहरु द्वारा नकारात्मक समीक्षाका बावजूद फिल्म एक बक्स-अफिस हीट साबित भएको र यसलाई $१६० मिलियनका बजटदेखि $३०० मिलियनको व्यवसाय गरे।
बुडापेस्टमा वैन हेल्सिंग ऐनाका बदलामा दानवको सौदा गर्नका लागि राजी हुन जान्छ परन्तु त्यसलाई एक कब्रिस्तानमा छिपा गर्न कार्लका साथ ऐनालाई बचाने निकल पर्छ।
उन लाई सजाय भएको ७ महिना पछि सुब्बा राममणि आदीको भूमिकासहित नेपाली भाषा प्रकाशिनी समितिद्वारा प्रकाशित कृषि शिक्षावली प्रथम भाग: मकैको खेती गर्ने तरीका अधिकारीकै यही मूल कृतिको संशोधित पुनरावृत्ति हो भन्ने भनाई रहेकोले उक्त १ प्रति षडयन्त्र पुर्वक लुकाईएको अनुमान गर्न सकिन्छ ।
उक्त पुस्तकमा "बेलायति नश्लको कुकुरको रैथाने कुकुरको तुलनात्मक विश्लेषण " उल्लेख गरिएको थियो . यो विश्लेषणले राणाहरूले आफूलाई व्यंग्य गरिएको रुपमा लिए ।
पुस्तकमा- "मकै खाने रातो टाउको र कालो टाउको भएको कीरा" भनेर गरिएको वर्णनलाई उनीहरूले आफूहरू विरुद्ध गरिएको व्यंग्य सम्झी किनभने चन्द्र शमशेरले रातो र भीम शमशेरले कालो टोपी लगाउने गर्दथे ।
पुस्तकको भुमिकामा कृष्णलालले उल्लेख गरेका 'बेलायति कुकुर्'ले तत्कालिन ब्रिटिस समुदायलाई इंगित गरेको आरोप लाग्यो भने , पुस्तकमा- "मकै खाने रातो टाउको र कालो टाउको भएको कीरा" भनेर गरिएको उल्लेखलाई राणाहरूले आफूलाई व्यंग्य टानेर पुस्तकलाई प्रतिबन्ध गरे।
यसबाहेक किताबमा वणिर्त 'बालकलाई आफ्नो आमाको दूधबराबर चन्द्रोदयले फाइदा गर्दैन' भन्ने भनाई चन्द्र शमशेर प्रति ठाडो प्रहार हो भन्ने आरोप लागेको थियो ।
वि.सं. १९४४ माघ २४ गते हालको रामेछाप जिल्लाको कठजोर तिल्पुङ गाउँमा जन्मेका सुव्वा कृष्णलाल अधिकारी लाई नेपालका प्रथम साहित्यिक/भाषिक शहीद पनि भनिन्छ ।
सत्य, क्षमा, इन्द्रिय निग्रह, दया, ऋजुता, दान, दम, ब्रह्मचर्य, विप्रवादिता, ज्ञान र धर्य आदि ऊर्ध्वमुखी मनको वृत्तिहरूलाई मानस तीर्थ भनिएको छ।
इन्द्रिहरूमा नियन्त्रण रखना पनि तीर्थ छ, सब प्राणीहरूमा दया गर्नु तीर्थ छ र सरलता पनि तीर्थ छ, दान तीर्थ छ, मनको संयम तीर्थ छ, संतोष पनि तीर्थ छ, ब्रह्मचर्य परम तीर्थ छ र प्रिय वचन बोलना पनि तीर्थ छ।
मानस तीर्थका महत्त्वलाई बताँदै लेखिएको छ कि इन्द्रिहरू र मनोविकारहरू केराई वशमा राखेर मनलाई शुद्ध रखना नैं तीर्थको श्रेयस्कर एवं उपयोगी स्वरूप छ, त्यो नव तीर्थहरूमा स्नान गरेर पनि तीर्थोका फलदेखि वंचित एवं मलिन रहन्छ।
जस्तै मदिरादेखि भरे भए घडेका माथिदेखि जल द्वारा सैक्ने पल्ट धोया जाए र पनि त्यो पवित्र हुँदैन, त्यसै प्रकार दूषित अन्त:करणवाला मनुष्य पनि तीर्थ स्नानदेखि शुद्ध हुँदैन।
जसले इन्द्रियसमूहलाई वशमा गर्न गर लिया छ, त्यो मनुष्य जहाँ पनि निवास गर्दछ, त्यहीं त्यसको लागि कुरुक्षेत्र, नैमिषारण्य, र पुष्कर आदि तीर्थफलको प्राप्तिका लागि अन्त:करणको शुद्धतामा बल दिइएको छ।
बताइएको छ कि जो श्रद्धालु पापात्मा, नास्तिक संशयात्मा र केवल तर्कमा डूबे रहने छन्-इस पाँच प्रकारका मनुष्यहरूलाई तीर्थफलको प्राप्ति हुँदैन।
गंगा आदि तीर्थोमा माछाहरू निवास गर्दछ, देवमंदिरहरूमा पक्षीगण रहन्छन् परन्तु तिनको चित्त भक्तिभावदेखि रहित हुनको कारण तिनलाई तीर्थ सेवन र देवमंदिरमा निवास गर्नको लागि कुनै फल छैन मिलता।
भारत जैन धर्मको पुण्यभूमि र पितृभूमि छ किनभनें वर्तमान युगचक्रका चौबीसहरू तीर्थकंरोका गर्भ, जन्म, तप, कैवल्य एवं निर्वाण यहीं भए छन्।
जहाँदेखि तीर्थकरहरू वा अन्य साधकहरूले निर्वाण प्राप्त गरेकोछ, ती सिद्धक्षेत्र छन् तथा मन्दिर, मूर्ति वा घटनाविशेषका कारण जो धर्माचरणमा उपयोगी भए छन् ती अतिशयक्षेत्र कहलाउँछन्।
अधिकांश शहीद रोममा मारे गए अत: येरुसलेमका पछि रोम प्रधान ईसाई तीर्थस्थान बन्यो, वहाँ ईसाका पट्टशिष्हरू -संत पीटर र संत पालको समाधिस्थान सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण तीर्थ छ।
रोमका बाहिरका मुख्य तीर्थ यस प्रकार छन् - उत्तर अफ्रीकामा कार्थेज दक्षिण फ्रांसमा तुर्क , यूनानमा तेसालोनिका , एसिया माइनरमा एफसस् ।
पाँचौं श० ई०मा मिस्त्र देशको मरुभूमिमा खंभहरूका माथि जीवन बिताने तपस्वी, जसमा सिमेओन स्ताइलाईतिस् प्रधान थिए, धेरै समयसम्म तीर्थ यात्रीहरूको भारी भीड आकर्षित गर्दैरहे।
प्राच्य चर्चमा धेरै मठ, जहाँ पुगे भए संतहरूका मकबरे छन्, तीर्थस्थान बने, उदाहरणार्थ यूनानमा मौंट अथोस, अरबी मरुभूमिमा मौंट सिनाईको मठ तथा रूसमा गरेफ र नोफगोरोदका मठ।
यी चार स्थानहरूलाई तीर्थ रूपमा माननेका पछि जो महनीय दृष्टि छ त्यो यो कि भगवान् बुद्धले आफ्नो विशिष्ट गर्मोका संपादन द्वारा जिन स्थानहरूलाई सुशोभित गरे, ती स्थान अवश्य नैं पुण्यजनक हुनेछन्, अत: तिनको दर्शन गर्नु साधनाका उत्कर्षका लागि अपेक्षित हुन्छ।
स्वयं बुद्धले पनि आफ्नो शिष्हरूलाई उपर्युक्त चार स्थानहरूको तीर्थयात्रा द्वारा पुण्यार्जन गर्ने आदेश दिएको थियो, यस्तो अनुश्रुति छ।
जिन स्थानहरूमा बुद्ध धर्मचक्र प्रवर्तनका लागि गय वा जहाँ बुद्धले कुनै विशिष्ट कार्य गरे, ती सब स्थान पनि बौद्धदृष्टिमा तीर्थ नैं छन्।
यस्ता स्थानहरूका नाम बौद्ध ग्रन्थहरूमा सुरक्षित छन्- यथा राजगृह, वैशाली, मंकुलपर्वत, सुंसुमारगिरि, पारिलेयक, नाला, वैरज्जा आदि।
पद्मपुराणको यस पंक्ति "तस्मात् तीर्थेषु गंतव्यं नरै: संसारभीरुभि: पुण्योदकेषु सततं साधुश्रेणि विराजिषु"देखि यसै अर्थको बोध हुन्छ।
पद्मपुराणमा लाक्षणिक आधारमा तीर्थको व्याप अर्थ लगाएर गरुतीर्थ, माता पिता तीर्थ, पतितीर्थ, पत्नीतीर्थ, आदिको उल्लेख गरिएको छ गुरू आफ्नो शिष्यका अज्ञानमय अन्धकार टाडा गर्दछन् अतएव शिष्हरूका लागि गुरू नैं परम तीर्थ छ।
पुत्रहरूका इहलोक तथा परलोकका कल्याणका लागि प्रयत्न गर्नवालहरूमा मातापितादेखि बढकर कुनै छैन अत: पुत्रका लागि मातापिताको पूजन नैं तीर्थ छ।
ज्ञान एवं गुणदेखि सम्पन्न सदाचारिणी तथा पतिव्रता स्त्री सबै तीर्थहरूका समान छन् र यस्तो स्त्री जस घरमा निवास गर्दछ, त्यो घर तीर्थस्थान बन्न जान्छ।
फलत: मूर्ति, मन्दिर, वातावरणको प्रभावकता र स्थापत्यकलाको अद्भुतताका कारण पनि अनेक तीर्थ भए छन् जसलाई "अतिशयक्षेत्र" संज्ञा दिएको छ।
निश्चित नैं यी स्थानहरूले आत्मसिद्धिमा साधक भएर मुमुक्षुहरूलाई आफ्नोतर्फ आकृष्ट गरे हुनेछ परन्तु किंवदंती रूपले प्रचलित यी पुण्यगथाहरू आज पनि शोधकको प्रतीक्षा छन्।
यी क्षेत्रहरूमा श्रवणबेलगोला गरकंडु , बाबानगर , अन्तरीक्ष , भातकुली , बिजोलीहरू , केशरिया , श्री महावीर जी र कुण्डलपर आफ्नो आफ्नो यहाँका मूलनायकहरूको मनोज्ञ एवं प्रभावक मूर्तिहरूका कारण प्रसिद्ध छन्।
प्रथम तीर्थकर ऋषभदेवका द्वितीय पुत्र बाहबली क ५७ फुट ऊँची सर्वांगसुन्दर मूर्तिका कारण श्रवणवेलगोलाको मान्यता सिद्धक्षेत्रहरूका समान छ, किनभनें बाहुबली यस युगचक्रका प्रथम सिद्ध छन् र यो मूर्ति संसारको ८वाँ आश्चर्य मानिन्छ।
संक्षेपमा तीर्थको अभिप्राय छ पुण्य स्थान, अर्थात् जो आफ्नोमा पुनीत हो आफ्नो यहाँ आउनेवालहरूमा पनि पवित्रताको सञ्चार गर्न सके।
वर्तमानकालीन राष्ट्रिय कल्पनाका अनुसार मानव समाज अनेक राष्ट्रहरूमा बँट गया छ, यस कारण प्रत्येक राष्ट्रमा आफ्नो आफ्नो राष्ट्रिय तीर्थोको कल्पना भीको जाने लगी छ।
हाम्रो देशमा स्वतन्त्रता प्राप्तिका पछि राष्ट्र निर्माणका लागि पंचवर्षीय योजनाहरूका अन्तर्गत अनेक निर्माण कार्यक्रम हाथमा लागि गए छन्।
उनले ती विशाल घाटी योजनाहरूका स्थलहरूलाई तीर्थ संज्ञा दिए छ, जहाँ जलको संचय गरेर सिंचाईको व्यवस्था गरिन्छ र सम्भव छ भनें बिजलीको पनि उत्पादन गरिन्छ।
गंगोत्रीदेखि गंगा जिन पर्वतीय स्थलहरूलाई काटकर मैदानमा आयो वहाँ देव प्रयाग, गर्णप्रयाग, ऋषिकेश तथा हरिद्वार सरीखे तीर्थ बने र गङ्गामा जहाँ कहीं अर्को नदी आकर मिलेको छ त्यसलाई पनि तीर्थ मान लिइएको छ।
यसै कारण कुंभ, अर्धकुंभ, गंगा दसहरा तथा मकरसंक्राति आदि विशेष महत्त्व प्राप्त छ, जसमा लाखौं मानिस पुण्य संचयको भावनादेखि तीर्थयात्रा गर्दै र निश्चित समयमा वहाँ स्नानादि गर्नु धार्मिक कर्तव्य मान्दछन्।
यहाँदेखि अजित, शंभव, अभिनंदन, श्रेयांस, विमल, अनंत, धर्म, शान्ति, कुंथ, अरह, मल्लि, सुव्रत,नमितर्फ पार्श्व यी तीर्थकरहरूले निवार्ण पाए थियो।
शत्रुंजय पश्चिम रेलवेका पालीताला स्टेयानदेखि तीन मील दूरीमा स्थित त्यो पहाडी छ जो "मंदिरनगरी" नामले ख्यात छ श्वेतांबर मान्यतामा यो सबैभन्दा ठूलो तीर्थ छन् क्योकि नेमिनाथलाई छोडेर शेष तेइस तीर्थकारहरूको आवास रहेकोछ।
सङ्घभेदका पछि श्वेतांबर सम्प्रदायले शत्रुंजयलाई प्रधानता दिएको थियो, यद्यपि मूल सम्प्रदायका समान श्वेतांबर भाइ पनि संभेदशिखरलाई मान्दछन्।
तीर्थकरहरूका जन्मस्थान हुनको कारण अयोध्या, रतनपुर हस्तिनापुर , कौशांबीं , सौरीपुर वाराणसी, सिंपुर र चन्द्रपुर , श्रावस्ती , किष्ंिकधा , राजगिर चंपापुर , र कुंडलपुर पनि बहुमान्य तीर्थ छन्।
उदाहरणका लागि हिन्दू समाजमा अस्थिप्रवाह, पिण्डोदक क्रिया तथा मुंडन आदिका लागि विशिष्ट स्थानहरूलाई तीर्थ मान लिइएको छ उनमा हरिद्वार तथिएकोको विशेष रूपले उल्लेख गरिन्छ।
प्र.) अजयगढ , कारंजा , बीजापुर, एलोरा , स्तवनिधि र बेलगाँव , बादामी हुम्मच , वरांग , कारकल, मुडविदुरै, बेणूर बेलूर हीलाबैंड र खंडगिरि आफ्नो लोकोत्तर मूर्तिकला तथा स्थापत्यकलाका कारण तीर्थताको प्राप्त भए छन्।
रेशंदीगिरि , मुक्तागिरि , गजपंथ , कुंथलगिरि , मांगीतुंगी , गजपंथ , कुंथलगिरि , मांगीतुंगी , पावागढ , तारंगा , चूलगिरि , सिद्धवरकूट , सोनागिरि र चौरासी देखि पनि साधकहरूलाई निर्वाण हुनको कारण यसको विशेष महत्त्व हुन्छ।
स्तूपयुक्त यी आठ स्थान पनि तीर्थ रूपले पूजित हुन्छन्, यथा कुशीनगर, वैशाली, कपिलवस्तु, रामग्राम, पावागढ, बेठद्वारका र अल्लकप्प।
अत: ईसाई तीर्थयात्राहरूको लक्ष्य प्रारम्भ हीदेखि फिलिस्तीन देश रह्यो छ जहाँ ईसाले आफ्नो जीवन बताएको थियो र जसलाई "पवित्र देश" भनिएको छ।
कुनै स्थानविशेषमा विशिष्ट महापुरुषका जन्म लिने, देवमंदिर हुने, ऐतिहासिक महत्त्व, विशिष्ट प्रकारको सफलता, प्राकृतिक सुषमा, स्थानहरूको भौगोलिक विविधताका आधारमा अगणित तीर्थ बने छन्।
जनरल खड्ग अङ्ग्रेजी भाषाको दख्खल भएको व्यक्ति थिए भन्ने कुरा इलाहाबादबाट निस्किने अङ्ग्रेजी दैनिक दि पाएनियर पत्रिकाको तीन अङ्कमा लगातार सन् १९०४ मा प्रकाशित भएको उनको लेखबाट प्रमाणित हुन्छ ।
बुद्धको जन्मस्थल पुनः पत्ता लागेपछि संसारभ रिका बौद्धमार्गीले हर्षित भई महाराज वीरशमशेरको आफ्नो नेपालभित्र अन्वेषण एवम् उत्खनन् गर्न दिएकोमा प्रशंसा गरे ।
उनीपछि बाबु पूर्णचन्द्र मुखर्जीले सन् १८९९ मा भ्रमण गरी लुम्बिनीको अन्वेषण र उत्खनन् गरी सन् १९०१ मा भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षणको प्रतिवेदन प्रकाशनमा ल्याए ।
प्रधानमन्त्री वीरशमशेरले भगवान् बुद्ध सम्बन्धी ऐतिहासिक, संस्कृतिस्थलको अन्वेषण उत्खननका लागि अनुमति दिएपछि जर्मन नागरिक एलोवस एनटन फुइररको नेतृत्वको टोली लुम्बिनी अशोक स्तम्भ भएको चारकोशे झाडीमा निरीक्षण गर्न आइपुगे ।
भारतका डा. भीमराव अम्बेडकर, चीनको भिक्षु चाउपुचु, श्रीलङ्का बौद्ध विधान एवम् कुटनीतिज्ञ डा. गुणलाल पियसेना र मलाला शेखर पनि उपस्थित थिए ।
लुम्बिनी विकासको योजनाबद्ध विकास गरी अहिले अवस्थामा पुर्याउन संयुक्त राष्ट्र सङ्घका महासचिव, युनेस्को नेपाल सरकार, सम्बन्धित सरकारी निकाय, मित्र राष्ट्रका सरकार तथा गैरसरकारी संस्थाको ठूलो सहयोग र संरक्षण रहेको छ ।
क्वाण्टम भौतिकीमा 'मूलकण' ऊर्जाको एउटा यस्तो एक्लो अतिसूक्ष्म बिन्दुलाई भनिन्छ, जसको, जहाँसम्म हामीलाई थाह छ , र कुनै घटक अथवा टुकुरा हुँदैन।
हीलियमका प्रोटोन कणहरूलाई लगभग प्रकाशको झैं तेज गतिले आपसमा जुधाएर एक बिन्दुरूपमा त्यसै क्षणलाई दोस्रो पल्ट उत्पन्न गर्ने प्रयास गरिंदैछ।
वैज्ञानिकहरूले हिग्स बोसोन जस्तै कणको आविस्कार भएको मानेका छन् तर त्यो हिग्स बोसोन अर्थात् ईश्वरीय कण नै हो भन्ने पुष्टि भने गरेका छैनन् ।
हिग्स-बोसोनको खोज वास्तवमा यस प्रश्नको उत्तरको निम्ति खोज हो कि परमाणुमा निहित इलेक्ट्रोन, त्यसका प्रोटोनहरूको निर्माण गर्ने दुइ अप क्वार्क र एक डाउन क्वार्क, त्यसका न्यूट्रोनहरूको निर्माण गर्ने दुइ डाउन क्वार्क र एक अप क्वार्क र न्यूट्रोनका छरिनाले बन्ने भएको न्यूट्रीनोको जो अलग अलग द्रव्यमान छ, अथवा तिनका जो अलग अलग भार छन्, त्यो तिनलाई कहाँबाट प्राप्त हुन्छ।
पश्चिम बङ्गालको दार्जीलिङ्ग र डुवर्स क्षेत्रमा बसो-बास गर्ने नेपाली/गोर्खालीहरूले आफ्नो लागि एउटा छुटै राज्य गोर्खाल्यान्ड निर्माणको लागि प्रस्ताव राखेका थिए।
सन् १९८० मा गोर्खा राष्ट्रिय मुक्ती मोर्चा पार्टीको नेता सुभाष घिसिंगले एक छुटै राज्य गोर्खाल्यान्डको लागि एक हिंसात्मक आन्दोलन गरेका थिए।
दा०गो०हि०का० नया राज्यको निर्माण गर्नमा सफल हुन सकेन, जुन कि सुभाष घिसिंगको पतन संगै सकि सक्यो र २००७ मा बिमल गुरुङको नेतृत्वमा एक नया पार्टी गोर्खाल्यान्ड जनमुक्ति मोर्चा को उत्थान भयो।
गो०ज०मु०मो०ले गोर्खाल्यान्ड राज्यको निर्माणको लागि तीन वर्ष सम्म आन्दोलन गर्यो, आन्दोलनको तीन वर्ष सक्कि सके पछि गो०ज०मु०मो० द्वारा दार्जीलिंग पहाडी क्षेत्रमा अर्ध-शासन स्थापित गर्नको लागि राज्य सरकारसँग एउटा समझौता गर्नु पर्‍यो।
अवकाश प्राप्त उच्च अदालतलको न्यायाधिशको उपस्थितिमा एक १० सदस्यीय साझा सत्यापन समितिले डुअर्स र तराईलाई गो०क्षे०प्र०को अधिन राख्नको लागि गोर्खा निवासित क्षेत्रको जाँच गर्यो।
गोर्खाल्याण्ड क्षेत्रीय प्रशासन भारतको पश्चिम बङ्गाल राज्यको दार्जिलिङ र कालिम्पोङ जिल्लाहरूको लागि अर्ध-स्वायत्त परिषद् हो।