polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
आलुलाई परम भाग्यको प्रतिक मानिन्छ र जो तालुमा आलु फलाउन सक्छ उसले आफ्नो जीवन मात्र नभएर आफ्ना सात पुस्तालाई सङ्कट मुक्त गराउँछ भन्दै आलुको विशिष्टताबारे व्यङ्ग्य गरेका छन् ।
आलु खान लागेको बेला कुनै मानिसलाई 'आलु खान लाग्नुभाको?' भन्दा उसले आफ्नो पुर्पुरोमा नै झट्टी हान्न खोज्छ भन्दै आफुले आलु खाएको कुरा कहिल्यै पनि नस्वीकार्ने मानवले आलु खाएर पेडाको धाक लगाउने कुरालाई व्यङ्ग्यात्मक शैलीबाट प्रस्तुत गरिएको छ ।
अन्तत:अर्यालले मानविय स्वभावमाथी व्यङ्ग्य गर्दै मानिसको कर्म आलु खानु तर धर्म चहिँ आलु खाएर पेडाको धाक लगाउनु रहेछ भन्ने निष्कर्ष निकालेका छन् ।
२६ वर्ग कि.मि.को क्षेत्रफलमा फैलिएको पाटन नगरपालिकाको भु–आकृतिक स्वरुप करिब मध्य पहाडी र पहाडी भूभाग रहेको छ भने यसको पूर्वमा सिगास गाउँपालिका , पश्चिममा द.न.पा / मे.न.पा , उत्तर मा सुर्नाया गा.पा / दोगाडा केदार र दक्षिणमा डडेल्धुरा जिल्ला रहेको छ ।
प्रमुख चाडपर्व स्थानीय स्तरमा बसोबास गर्ने विभिन्न जात जाती तथा समुदायका मानिसहरुको बसोबास रहेको यस क्षेत्रमा विभिन्न चाड पर्व मनाउने गरिन्छ ।
जस्तैः दशैं, तिहार, माघि, होली, गौरा, औल्के, मागे संक्रान्ति, कृष्ण जन्माष्टमि, बकर इद, उल इद फितर, आइतबारी, छठपर्व, बुद्ध जयन्ती, क्रिष्मस यहाँका प्रमुख चाड पर्वको रुपमा रहेको पाइन्छ ।
स्थानीय विकास मन्त्रालयले थप ६१ वटा नयाँ नगरपालिका थप्दा बैतडी जिल्लामा पाटन, सकार, सिलंगा, भुमेश्वर, गुजर र बसन्तपुर यी ६ गाउँ विकास समितिहरूलाई समेटेर पाटन नगरपालिका घोषणा गरिएको हो।
फोर्लानले युवा टोलीबाट माथि उठेर इन्डीपेन्डाइन्ट क्लबमा लागि आफ्नो ४ वर्ष बिताएर आफैँलाई नियमित खेलाडीका रूपमा स्थापित गरेका थिए ।
उक्त विश्वकपमा उनले घाना विरूद्ध गरेको फ्रि-किक गोल र जर्मनी विरूद्ध तेस्रो स्थानका लागि भएको प्ले-अफमा गरिएको गोलको सँधै चर्चा भइरहनेछ ।
डिएगो फोर्लान कोराज्जो ; जन्म १९ मे १९७९) उरूग्वेली फुटबलर हुन जो जापानी क्लब सेरेजो ओसाकाका लागि फरवार्डका रूपमा खेल्ने गर्दछन् ।
उनी पिचिचि ट्रफि र युरोपियन गोल्डेन सु का दुइ पटकका विजेता हुन भने २०१० फिफा विश्वकपमा प्रतियोगिताको उत्कृष्ट खेलाडीका रूपमा गोल्डेन बल जित्न पनि सफल भएका थिए ।
फोर्लान फुटबलरको परिवारमा जन्मेका थिए – उनका पिता पाब्लोले साओ पाउलो र उरूग्वेका लागि १९६६ र १९७४ फिफा विश्वकप खेलेका थिए भने मावली हजुरबुवा जुआन कार्लोस कोराज्जोले अर्जेन्टीनी क्लब इन्डीपेन्डाइन्टका लागि खेलेका थिए ।
२०१५-१७ आइसिसी विश्व क्रिकेट लिग च्याम्पियनसिप आइसिसी इन्टरकन्टिनेन्टल कपको एक सीमित-ओभरमा खेलिने प्रतियोगिताको दोस्रो संस्करण हो ।
यस प्रतियोगितामा आयरल्यान्ड र अफगानिस्तान दुवै टोलीले खेल्ने छैनन यी दुवै टोली वरियता मार्फत पहिले नै सन् २०१८ विश्व कप छनौट प्रतियोगिताको लागि छनौट भइसकेका छन् ।
यस प्रतियोगिताको विजेताले पदोन्नतिको लागि अर्को चुनौतीपुर्ण खेल निम्न स्तरका टोली विरुद्ध अघिल्लो चक्रमा 12 टोली शृङ्खला तालिकामा खेल्न पाउने छ।
एक दिवसीय स्थिती पायेका टोलीहरुका म्याचहरु एक दिवसीय अन्तराष्ट्रिय खेलको रूपमा रेकर्ड गरिने छ जबकि एक दिवसीय स्थिती न पायेका टोलीहरुका म्याच लिस्ट ए भनि रेकर्ड गरिने छ।
यो सुनेर चंसु उपाध्यायले म तिम्रो सेवा गर्न सक्दैन तिम्रो सेवा गर्ने मान्छे धौलु कार्की नामको व्याक्ती छन् त्यहीं जाउ भनेर चामु खंड्कालाई पनि धौलु कार्कीको घरमा पठाए।
चामु खंड्काले रामु खंड्कालाई काँप्दै तँलाई बाहुन चाहिन्छकी खलीको टाकुरो चाहिन्छ रोज भनेर सोधे पछि रामु खंड्काले "खलि मेरो बाहुन तेरो" भन्ने उत्तर दिए।
प्रत्यक वर्ष कार्तिक शुक्लपक्ष अथवा तिहार पछाडीको सप्तमी र अष्टमी तिथीमा र अषाड शुक्लको सप्तमी र अष्टमी गरेर दुई पटकको चार दिन यहाँ अग्नी वेताल तियाडी मोसानी देवता को पूजा गरिन्छ।
पूजा गरिने दिन दैलेख नेपा गा.वि.स. वडा नं. १ देखी वडा नं. ५ सम्मका सबै भक्तजनहरू लगायत बाहिर जिल्ला सुर्खेत, बाँके, बर्दिया, कैलाली, अछाम आदी ठाउँबाट प्रसस्त भक्तजनहरू भेला हुने गर्दछन्।
वि.सं. १८९५ मा तियाडी देवताका धामी सुर्जु कार्की काँपेर छरेको अछेता काठमाडौँ सिंह दरबारमा पुगेकाले तत्कालिन राजा गीर्वाणयुद्ध विक्रम शाहले यो देवतालाई गुठी सहित लाल मोहर प्रदान गरेका थिए भन्ने भनाई रहेको छ।
तियाडीथान मन्दिरको नाममा १६ मुरी बिउ लाग्ने जमिन गुठीमा रहेको छ भने मन्दिरमा पूजाको दिन प्रयोग हुने नौताल बाजाहरू जस्तै:- नगरा, झ्याली, नरसिङ्गा, सनई, शंख आदी मन्दिरको सम्पती रहेको छ।
शान्तिमा नोबेल पुरस्कार वार्षिक रूपमा विश्वमा शान्ति क्षेत्रमा उल्लेखनीय योगदान गर्ने व्यक्तिहरूलाई नर्वेजियन नोबेल समितिले प्रदान गर्दछ ।
यो ५ नोबेल पुरस्कार रसायन विज्ञान, भौतिक शास्त्र, साहित्य, शान्ति र क्रिया विज्ञान तथा चिकित्सा मध्ये एक हो जसलाई सन् १८९५ मा उद्योगपति, आविष्कारक, र शस्त्रहरूको निर्माता अल्फ्रेड नोबेलले स्थापना गरेका थिए ।
यो त्यस्ता व्यक्तिहरूलाई प्रदान गरिन्छ जसले "सीमामा खटिएका सेनालाई हटाउने वा घटाउनका लागि र शान्ति कांग्रेसको आयोजन र प्रबर्द्धनका लागि, राष्ट्रका बीच बिरादरी बढाउनका लागि सबैभन्दा वा सबभन्दा राम्रो काम" गर्नेहरूलाई वर्षेनी सम्मानित गर्ने गरिन्छ ।
यो पुरस्कार नर्वेजियन नोबेल समितिद्वारा प्रशासित र संसदद्वारा निर्वाचित पाँच सदस्य हुन्छन् जो शान्तिका लागि नोर्वेको संसदको प्रस्तावमा सम्मानित गर्ने गरिन्छ ।
यो पुरस्कार प्रत्येक वर्ष डिसेम्बर १० मा नोबेलको मृत्युको वार्षिकोत्सवमा एक वार्षिक समारोहमा ओस्लो सिटी हलमा प्रस्तुत गर्ने गरिन्छ ।
शान्तिको पहिलो नोबेल पुरस्कार सन् १९०१ मा रेडक्रसका संस्थापक ज्यां हेनरी ड्युना र फ्रेंच पीस सोसाइटीका संस्थापक अध्यक्ष फ्रेडरिक पैसीलाई संयुक्त रूपमा प्रदान गरिएको थियो ।
नर्वेजियन नोबेल समितिको अध्यक्ष प्रत्येक वर्ष १० डिसेम्बरको दिन मा नर्वेको राजाको उपस्थितिमा नोबेल शान्ति पुरस्कार प्रस्तुत गर्दछ ।
भारतको पश्चिम बङ्गालमा उत्तर दिनाजपुर र बिहारमा किशनगञ्ज, कटिहार जिल्ला हुँदै बगे पछि, फेरि यो पश्चिम बङ्गाल प्रवेश गर्दछ।
महानन्दा नदीले मालदा जिल्लालाई दुई क्षेत्रहरूमा बाड्दछ - पूर्वी क्षेत्र जहाँ प्रायः बगर र तुलनात्मक रूपले उर्भर नभएको माटो रहेको छ जसलाई सामान्यतया भनिन्छ र पश्चिमी क्षेत्र कलिन्द्री नदीद्वारा उत्तरी र दक्षिणी गरी दुई क्षेत्रहरूमा पुनः बिभाजित छ।
महानन्दा नदी हिमालयहरूमा उत्पत्ती हुन्छ: चिल्मि नजिक माहालधिराम् पहाडको पग्लाझोरा झरना र दार्जिलिङ जिल्लामा खर्साङको पुर्ब २१०० मीटरको उचाई मा।
बालबालिका भनेको समाजको एक महत्त्वपूर्ण सारभूत भाग हो तर हाम्रो समाजमा यो भागको यति बेवास्ता गरिन्छ कि जसले गर्दा हामीकहाँ बालश्रमको ज्यादै गम्भीर समस्या छ।
हुन त सरकारी एवं राष्‍ट्रिय तथा अन्तर्राष्‍ट्रिय गैरसरकारी संस्थाहरू देशमा बालबालिकाको कल्याणका लागि काम गरिरहेका तथा विभिन्‍न योजनाहरू कार्यान्‍वयन गरिरहेका छन् तर ती उनीहरूको अवस्था सुधार गर्न सफल हुन सकेका छैनन्।
त्यस्तै हिजोआज बालश्रमका विरुद्धमा थुप्रै अभियानहरू ल्याइएका, नियम कानुनहरू बनाइएका छन् तर तिनले अझै सही ढङ्गले काम गरिरहेका छैनन्।
सबै नागरिक र पक्षहरू चेतनशील हुनुपर्दछ र सबैले बालविकास र कल्याणका लागि आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्न, यथार्थ बोध गर्न र सफलतापूर्वक भूमिका खेल्नु पर्दछ।
अन्तर्राष्‍ट्रिय श्रम सङ्गठन ले आफ्नो स्थापनाकालदेखि नै अन्य राष्‍ट्रिय तथा अन्तर्राष्‍ट्रिय गैरसरकारी संस्थाहरू सँग समेत सहकार्य गर्दै बालश्रमका विरुद्धमा अग्रणी रूपमा सङ्घर्ष गर्दै आएको छ।
विश्‍व स्वास्थ्य सङ्गठन , संयुक्त राष्‍ट्र सङ्घीय अन्तर्राष्‍ट्रिय बालबालिका शिक्षा कोष , संयुक्त राष्‍ट्र सङ्घीय जनसङ्ख्या क्रियाकलाप कोष जस्ता सङ्घसंस्थाहरू प्रत्यक्ष र परोक्ष रूपमा बालसंरक्षणमा संलग्न रहेका छन्।
सन् १९७९ पछि विश्‍व स्वास्थ्य सङ्गठनले विशेष गरी कठिन परिस्थितिमा काम गर्ने बालबालिकाको स्वास्थ्य अवस्थामाथि विभिन्‍न अध्ययन गर्‍यो।
संयुक्त राष्‍ट्र सङ्घीय अन्तर्राष्‍ट्रिय बालबालिका शिक्षा कोष ले सन् १९८६ मा ‘विशेष कठिन परिस्थितिमा बालबालिका ’ माथि केन्द्रित रही कार्यक्रम सञ्चालन गर्‍यो।
कुनै पनि रोजगार वा काममा प्रवेश गर्ने उमेर कुनै प्रकृति वा अवस्थाले पनि कुनै किशोर व्यक्तिको स्वास्थ्य, सुरक्षा र नैतिक आचार जोखिम वा संकटमा पर्ने गरी १८ वर्ष भन्दा कम हुनु हुँदैन।
यदि यी अवस्थाहरूको रक्षा भएमा र बालबालिकाले क्रियाकलापको संबन्धित भागमा विशेष प्रशिक्षण वा व्यवसायिक तालिम पाउन सक्छन् भने न्युनतम उमेर १६ वर्षमा घटाउन सकिन्छ।
अर्को तर्फ यो सम्मेलनले राष्‍ट्रिय नियम र कानुनले रोजगार वा काम गर्ने व्यक्तिको उमेर हल्का काम गर्नका लागि १३ देखि १५ वर्ष उमेरलाई अनुमति दिन सक्ने कुरा उल्लेख गरेको छ।
यहाँ हल्का काम भन्‍नाले ‘बालबालिको स्वास्थ्य र विकासमा हानी नहुने गरी’ र ‘विद्यालयमा उनीहरूको उपस्थिति वा अभिमुखिकरण वा व्यवसायिक तालिमका कार्यक्रमका सहभागितामा हानि नहुने गरी’ जस्ता काम हुन्।
वास्तवमा बालश्रम अन्त्य अन्तराष्ट्रिय श्रम सङ्गठन विधान, १९५१ ईस्वीको एक मार्ग निर्देशक सिद्धान्त थियो तर अझै एउटा अधुरो प्रमुख उद्देश्य रहेको छ।
दोश्रो उद्देश्य भनेको सामाजिक आर्थिक-उपायको अवलम्बन र सफल कार्यान्वनद्वारा बालश्रमको पूर्ण अन्त्य गर्न व्यवहारद्वारा समय लाग्ने स्वीकार गर्दै काम गर्ने बालबालिकाको सुरक्षा हो।
यस उद्देश्यको लागि अन्तराष्ट्रिय श्रम सङ्गठनले सबै राष्ट्रहरूलाई छोटो कार्य समय, सुधारिएको ज्याला र तलब, सुरक्षित र कम जोखिमयुक्त काम गर्ने वातावरण, कल्याणकारी सुविधा र सेवा नियमन गर्न उत्प्रेरित गर्दछ।
कुनै पनि देशको विकास उसका बालबालिकाको कति संख्याले बाल अधिकार पाएका छन् भन्‍ने आधारमा देखिन्छ र देशको भविष्य पनि तिनै बालबालिकाको भविष्यमाथि निर्भर रहन्छ जुन बालबालिकाले भोलि देशविकासको अभिभारा आफ्नो काँधमा लिन्छन्।
अनि देशको दुर्भाग्य रहिरहन्छ र बाल कामदारहरूले आफ्नो जीवन र भविष्यको ठूलो अनिश्‍चितता बीच डर र कहाली लाग्दो जीवन बाँच्नु परिरहेको छ।
नेपालमा औद्योगिक सेवा र विकासका पूर्वाधारको भर्खर शुरूवात भएको आर्थिक अवस्थामा जनसङ्ख्याको उच्च वृद्धिदरले देशको आर्थिक आधारलाई कमजोर बनाएको सन्दर्भमा गरिब र पिछडिएका परिवार वास्तवमा नै भयानक रेखामा छन् जसले उनीहरूलाई घर छोडी कामको खोजीमा शहर जान विवश बनाउँछ।
विचौलियाहरूले गाउँबाट बालश्रमिकहरूलाई काठमाडौँ लगायतका शहरहरूमा जीवन सजिलो र सुखी हुने भ्रम र झुटो लालसा देखाई ल्याउँछन् त कहिले अभिभावकले लिएको ऋण ब्याजसहित चुक्ता गर्न नसकेपछि तिनका एक छोरा वा छोरीलाई ‘तालिम दिने वा काममा लगाई दिने’ जस्तो लेनदेनको मौका छोप्छन्।
चेतनाको कमी भएका र शिक्षा नपाएका अभिभावकले आफ्ना बालबालिकालाई शिक्षाको आवश्यकता नदेख्‍नु, शिक्षा भविश्यकोलागि लगानी हो भनी नबुझ्नु र शिक्षाप्रति आकर्षित नहुनु, बालबालिकाले विद्यालयमा अध्ययन पुरा गरेपछि रोजगार पाउने प्रत्याभूतिप्रति आश्‍वस्त नहुनु बरू बालबालिकालाई काममा लगाई आर्थिक आयमा टेवा लिन उचित ठान्‍नाले बालश्रमको समस्या रहिरहेको छ।
सन्१९५९ मा सं. रा. सं. को साधारण सभाले बालबालिकाको अधिकार संबन्धी घोषणालाई अनुमोदन गर्‍यो जसले ‘मानव समुदायले बालबालिकालाई आफूसँग भएको उत्तमता दिनेछ।
बालबालिकालाई उचित न्यनतम ज्यालाभन्दा घटीमा काममा लगाउने छैन र कुनै अवस्थामा पनि उनीहरूको स्वास्थ्य वा शिक्षा वा शारीरिक, मानसिक वा नैतिक विकासमा बाधा पुग्ने गरी कुनै पनि पेशा वा रोजगारमा लगाउने छैन’ भन्‍ने बुँदाहरूमा जोड दिएको छ।
सं. रा. सं. ले अधिकारको घोषणा गरेको ३ दशक बितिसक्दा पनि हामीले अझै विश्‍वव्यापी रूपमा बालबालिकाको दुर्दशापूर्ण भयसूचक आघातहरूको साक्षात्कार गर्नु परिरहेको छ।
यो नाङ्‍गो सत्य हो कि १० करोड बालबालिका माथि बेवास्ता र दुर्व्यवहार भइरहेको छ र २ करोड बालबालिका युद्ध र विपत्तिले शारीरिक र मनोवैज्ञानिक रूपमा असक्त भईरहेका छन्।
बालबालिकाको विकासका लागि प्रत्यक्ष रूपमा काम गर्ने गैरसरकारी संस्थाहरू ठूलो संख्यामा बढिरहेतापनि दुर्भाग्य के छ भने मीठा शब्द र कठिन कर्मका बीच संधै ठूलो खाडल रहँदै आएको छ।
अन्तर्राष्‍ट्रिय श्रम सङ्गठनको महानिर्देशकको रिपोर्ट का अनुसार शहरी रोजगारीको मन्द वृद्धिले परिवारको आय अवसर र पुरकका रूपमा बालश्रमलाई बढावा दिन्छ।
शहरी क्षेत्रमा बालबालिकाहरू मूलत: विभिन्‍न उद्योगहरू, होटल तथा रेष्‍टुरेन्ट, रद्‍दी फोहोर वस्तु सङ्कलन र घरायसी कामहरूमा लागेका पाइन्छन्।
वास्तवमा बालबालिकाहरू प्रिन्टिङ्‍ग प्रेस, सडक व्यापार, भरिया, रिक्सा चलाउने आदि सबै क्षेत्रहरूमा धेरथोर रूपमा श्रम गरिरहेका छन्।
बाल ऐन २०४८ ले १६ वर्षमुनिका व्यक्तिलाई बालबालिका भनी परिभाषित गरेको छ र उनीहरूलाई बालश्रमिकको रूपमा काम गर्न कडा प्रतिबन्ध लगाएको छ।
बाल ऐनले १४ वर्षमुनिका बालबालिकालाई काममा लगाउनु गैरकानुनी घोषणा गरेको छ तथापि श्रमको कुनै पनि क्षेत्र बालश्रम र शोषणबाट मुक्त हुन सकेको छैन।
बालबालिकाप्रति बेवास्ता गर्ने, गलत र दुर्व्यवहार गर्ने , निरुत्साहित गरी उनीहरूलाई बालबालिकाको उचित हेरचाह र अभिभावकले पूरा गर्नुपर्ने दायित्‍व र भूमिका निर्वाह बोध गराउनु पर्दछ।
बाल दुर्व्यवहारलाई मानव अधिकार उल्लंघनको चरम रूपमा लिइने भएकोले सं. रा. सं. ले यौन शोषण र दुर्व्यवहार विरुद्ध बाल अधिकारको संरक्षण र संवर्द्धन गर्नका लागि मानव अधिकार संबन्धित करीब २० वटा विभिन्‍न अन्तर्राष्‍ट्रिय कानुन, सम्मेलन र घोषणाहरूको उद्‍घोष गरेको छ।
गैरसरकारी संस्था र स्थानीय समुदायले बालबालिकाको संरक्षणको लागि बालश्रमको विरुद्धमा र बालअधिकारको पक्षमा आमचेतना जगाउन दबाब समूहको रूपमा भूमिका खेल्नु पर्दछ।
कुनै पनि रोजगारयुक्र्त कार्य जसले बालबालिकाको बाल्यकालमा दखल दिन सक्छ, स्कुल जानबाट रोक्छ वा मानसिक, सामाजिक र शारीरिक रूपमा असर गर्नेलाई नै बालश्रम भनिन्छ ।
वर्तमान समयमा बालबालिकाको लागि शिक्षा अभिभावकको औसत आयको पहुँच बाहिर पुगेकोले व्यापारमुखी हुँदै गएका निजी शैक्षिक संस्थाहरूलाई सेवामुखी हुन जोड दिनु पर्दछ।
बालश्रमको विरुद्धमा र बालअधिकारको पक्षमा ऐन कानुनको सफल र प्रभावकारी कार्यान्वयन र सकारात्मक सामाजिक प्रयास तथा भूमिकाको निर्वाह हुनुपर्दछ।
देवर नहुने र नन्द नहुने भाउजू, भाउजू नहुने देवर, भिनाजु नहुने साली र साली नहुने भिनाजुले बिसु तिहारको दिनमा आफैंले भए पनि शरीरमा सिस्नो लगाउनुपर्ने परम्परा छ।
नयाँ वर्ष, बिसु तिहारका साथै चैते दशैंसमेत यसै महिना परेकाले नोकरीको सिलसिलामा भारतमा रहेका कतिपय सुदूरपश्चिमेली एक साताअघिदेखि नै घर फर्किने गर्दछन्।
सन् १७१५ मा प्रकाशित लिनियर पर्स्पेक्टिभ नामक निबन्धमा टेलरले आफ्नो साध्यको मूल भाव समावेश गरेका थिए तर अत्यन्तै छोटो भएको हुनाले यसलाई बुझ्नमा कठिनाइ भएको हुनाले फेरि सन् १७५४ मा जशुवा कर्बी र सन् १७६१ मा ड्यानियल फोर्निएरका निबन्धमा विवेचना गर्नुपरेको थियो।
सन् १७१२ मा टेलरलाई सर आइज्याक न्युटन र गटफ्रिड लेब्निजद्वारा दावी गरिएका तथ्यको निर्णय गरेको हुनाले रोयल सोसाइटीको सदस्य बनाउनका लागि निर्वाचन गरिएको थियो।
सन् १७१९ मा उनले आखन भ्रमण गरी फर्केपछि अन द जुइस सेक्रिफाइसेस अन द लफुलनेस अफ इटिङ ब्लड नामक लेख पूरा गरेका थिए जसलाई कहिल्यै आधिकारिक रूपमा प्रकाशन गरिएन।
जोन मेचिन र जोन कीलको अधीनमा शिक्षा प्राप्त गरेका टेलरमा सन् १७०८ मा "दोलनको केन्द्र" सँग सम्बन्धित समस्याको समाधान पत्ता लगाए जसको सन् १७१४ मा प्रकाशन भएपछि गणितज्ञ योहान बर्नोलीद्वारा विवाद गरिएको थियो।
सन् १७१५ मा प्रकाशित टेलरको मेथोडस इङ्क्रिमेन्टोरम डाइरेक्टा एट इन्भर्सा ले गर्दा गणितमा नयाँ शाखा थपिएको थियो जसलाई वर्तमानमा "परिमित अन्तरको कलन" भनिन्छ।
उनको यस कार्यमा नै गणितमा प्रयोग भइरहने टेलरको साध्य समावेश गरिएको थियो जसलाई सन् १७७२ मा जोसेफ लुई लाग्रान्जले "अवकलनको प्रमुख जग" भनेपछि मात्रै महत्त्वपूर्ण मान्न थालिएको थियो।
टेलरको मृत्यु पछि सन् १७९३ मा उनका नाति सर विलियम यङले निजी सञ्चालनका लागि कन्टेम्प्लेसियो फिलोसोफिका नामक पुस्तकको प्रकाशन गरेका थिए।
मेथोडस इङ्क्रिमेन्टोरम डाइरेक्टा एट इन्भर्सा मा टेलरले पहिलो पटक खगोलीय अपवर्तनको बारेमा चित्त बुझ्दो तरिकाले वर्णन गरेका थिए।
यसपश्चात उनले दुई वर्ष आफ्नो परिवारका साथ् बिफ्रोन्समा समय बिताई सन् १७२५ मा ओलनटाइ, केन्टकी स्याबेटा सब्रिजसँग भएको थियो जसको मृत्यु पनि सन् १७३० मा प्रसवको बेला नै मृत्यु भयो।
आइज्याक न्युटन र रोजर कोट्स पछिका सबैभन्दा प्रभावशाली हुने क्षमता भएको टेलरले आफ्नो सिद्धान्त तथा साध्यका उचित अभिलेख नराखेका हुनाले उनी खासै चर्चित छैनन्।
ब्रुक टेलरको जन्म तत्कालको मिडलसेक्समा अवस्थित एडमन्टनमा प्याट्रिक्सबोर्न, केन्टको बिफ्रोन्स हाउसका जोन टेलर र डरहमका बार्ट सर निकोलस तेम्पेस्टकी छोरी ओलिभिया तेम्पेस्टको छोराको रूपमा भएको थियो।
कुनैबेला क्यान्सर (विशेषगरी मेरुदण्डसम्म फैलिन सक्ने छाति, फोक्सो तथा प्रोस्टेट ग्रन्थीको क्यान्सर) लागेका बिरामीको ढाड दुखेमा उसलाई सुषुम्नामा मेटास्टाटिक रोग लागेको हुन सक्छ।
त्यस्तै केही अध्ययनहरूले एक्स-रेबाट थाह पाउन सकिने संरचनागत अनियमितताभन्दा धेरै कामको दबाबले हुने तनाब तथा बिग्रिएको पारिवारिक सम्बन्ध ढाड दुख्ने समस्यासँग जोडिएको पाइएको बताएका छन्।
मनोवैज्ञानिक तथा भावनात्मक कारणलाई केन्द्रित गरेर शिक्षा तथा व्यवहार परिवर्तन-प्रतिक्रिया-ज्ञानको प्रयोगद्वारा गरिने उपचार तथा रिल्याक्सेसन थेरापीले लामो अवधिको ढाड दुख्ने समस्या घटाउन सक्छ।
ढाड दुख्ने समस्याको उपचारको व्यवस्थापनको मुख्य उद्देश्य सकेसम्म छिटो र अत्याधिक मात्रामा पीडा घटाएर पीडितलाई दैनिक काममा फर्काउनु, बाँँकी पीडासँग सामना गर्न सहयोग गर्नु, उपचारबाट उत्पन्नहुने नकारात्मक असरहरूको व्यवस्थापन गर्नु तथा बिरामी निको हुने क्रममा आइपर्ने कानुनी, सामाजिक तथा आर्थिक जटिलतामा सहयोग गर्नु आदि हुन्छ।
डिस्क हर्नियोसिस तथा स्टेनोसिस भएको बेलामा पनि कुनै उपचार नगर्नु वा सुई लगाउनु वा सल्यकृया गर्नुको एक वर्षपछिको परिणाम लगभग उस्तै भएको र पीडा केही मात्रामा मात्र कम भएको पाइन्छ।
जस्तै मेरुदण्डको हर्निया, डिजेनेरेटिभ डिस्क रोग, स्पोन्डाइलोलिस्थेसिस, अस्टियोआर्थ्राइटिस , लम्बर स्पाइनल स्टेनोसिस, दुर्घटना, क्यान्सर, संक्रमण, मर्किनु तथा सुन्निने रोगहरू।
प्रायजसो ढाडको तल्लो भाग दुख्ने समस्या भएको अवस्थामा रोग पहिचानको लागि भौंतारिनुभन्दा दुखाइ कम गर्ने उपचारतिर लाग्नु राम्रो मानिन्छ।
मेरुदण्डको संरचनामा गडबडी वा कुनै रोग विशेषका कारण ढाड दुखेको छ भने डाक्टरले पीडाको स्रोत पत्ता लगाएर त्यसको उपचारको लागि आवस्यक कदम चाल्न सल्लाह दिनु पर्छ।
करीब २ प्रतिशत मेटास्टाटिक क्यान्सरका कारण ढाड दुख्ने गर्दछ भने अस्टियोमलाइटिस तथा इपिड्युरल एब्सेसेस जस्ता संक्रामणहरूले दुख्ने सम्भवना १ प्रतिशतभन्दा कम हुन्छ।
सन् २००९ मा गरिएको एउटा ढाड दुख्ने समस्याको प्रक्रियागत पुनरावलोकन अध्ययनले केही निश्चित अवस्थाहरूमा अन्य सामान्य उपचारहरूभन्दा चिरफार नै उपयुक्त भएको निष्कर्ष निकालेको थियो।
साइटिकासहितको ढाड दुख्ने समस्याका लागि एक्स-रेको सहायताले मेरुदण्डको इपिड्युरल स्पेसमा स्टेरोइडको सुई लगाउनाले पीडा कम हुन्छ र चिरफार गर्नुपर्ने सम्भावनालाई कम गराउँछ।
प्रारम्भिक चरणमा, लक्षणहरू औसतन देखिदैनन् वा मध्यम हुन्छन् र निम्न शामिल हुन सक्छन्: ज्वरो, सुन्निएको लसीका ग्रन्थी , टाउको दुख्ने, वा टोकेको ठाँउमा सुनिनु।
बेन्सनिडाजोल र निफर्टिमक्सले ४०% मानिसहरूमा अस्थायी दुष्प्रभाव साथै छाला विकारहरू, दिमागमा विषाक्तता र पाचन प्रणालीमा पोलेको अनुभव हुनसक्छ।
यी कीराहरूलाई धेरै सङ्ख्याका स्थानीय नामहरूले चिनिन्छ साथै: अर्जेन्टिना, बोलिभिया, चिली र पाराग्वेमा भिन्चुका, ब्राजिलमा बार्बेइरो , कोलम्बियामा पिटो , सेन्ट्रल अमेरिकामा चिन्चे , र भेनेजुएलामा चिपो ।
त्यस बेलादेखि उनी हास्य 'वेकिङ अप इन रेनो' , थ्रिलर 'गोथिका' , क्रिसमस चलचित्र 'नोएल' , एक्सन-एडभेन्चर चलचित्रहरू 'सहारा' र 'पाइरेट्स अफ द क्यारिबियन: अन स्ट्रेन्जर टाइड्स' , प्रेमप्रसङ्गयुक्त हास्य 'टु रोम विथ लभ' , अपराध नाटक 'द काउन्सलर' , र रहस्यमय चलचित्र मर्डर इन द ओरिएन्ट एक्सप्रेस जस्ता विभिन्न चलचित्रहरूमा देखा परेकी छिन्।
'भोल्भर' र 'नाइन' मा उनको भूमिकाका लागि उनी प्रशंसित थिइन्, र प्रत्येकका लागि गोल्डन ग्लोब र एकेडेमी पुरस्कार नामाङ्कन प्राप्त गरेकी थिइन्।
उनले वुडी एलेनको 'विक्की क्रिस्टिना बार्सिलोना'मा अस्थिर चित्रकार मारिया एलेना खेल्दा सन् २००८ मा सर्वश्रेष्ठ सहायक अभिनेत्रीको लागि एकेडेमी पुरस्कार जितेकी थिइन्।
उनी एकेडेमी पुरस्कार प्राप्त गर्ने पहिलो स्पेनी अभिनेत्री हुन्, साथै हलिउड वाक अफ फेममा स्टार प्राप्त गर्ने पहिलो स्पेनी अभिनेत्री हुन्।
सन् २०१८ मा, क्रुजले एफएक्स शृङ्खला 'द असाइनेशन अफ जियानी वर्साचे: अमेरिकन क्राइम स्टोरी'मा इटालियन फेशन डिजाइनर डोनाटेला वर्साचेको रूपमा उनको अमेरिकी टेलिभिजनको सुरुवात गरेकी थिइन्, जसका लागि उनलाई प्राइमटाइम एमी पुरस्कारका लागि सीमित शृङ्खला वा चलचित्रमा उत्कृष्ट सहायक अभिनेत्रीको लागि नामित गरिएको थियो।
१५ वर्षको उमेरमा एजेन्टले हस्ताक्षर गरेकी, उनले १६ वर्षमा टेलिभिजनबाट अभिनयको सुरुवात गरेकी थिइन् र उनको कथानक चलचित्रको पर्दापण अर्को वर्ष 'जामन जामन' मा भएको थियो।
क्रुजले सन् २००१ का चलचित्रहरू 'भेनिला स्काई', 'अल द प्रिटी हर्सस', 'क्याप्टेन कोरेलिस मन्डोलिन' र 'ब्लो'मा उनको मुख्य भूमिकाका लागि मान्यता प्राप्त गरेकी थिइन्।
क्रुजले म्याङ्गो, राल्फ लरेन, चनेल र लोरियलको लागि मोडलिङ गरिसकेकी छिन्, र उनकी बहिनी मोनिका क्रुजसँग म्याङ्गोको लागी लुगा डिजाइन गरेकी छिन्।
क्रुजले युगान्डा र भारतमा स्वयम्सेवा गरेकी छिन् जहाँ उनले एक हप्ता मदर टेरेसासँग काम गरेकी थिइन्; लेट ननको मिसनको लागि सहयोग गर्न उनले 'द हाई-लो कन्ट्री'बाट आफ्नो तलब दान गरेकी थिइन्।
उनलाई चाँडै नै चलचित्र भूमिकाका लागि प्रस्तावहरू प्राप्त भएको थियो, र गौतम मेननको आलोचनात्मक प्रशंसित तेलुगु प्रेमलीला चलचित्र , ये माया चेसावे बाट अभिनयको सुरुवात गरेकी थिइन् जसले उनलाई सर्वश्रेष्ठ महिला पदार्पणको लागि फिल्मफेयर पुरस्कार र नन्दी पुरस्कार दिलाएको थियो।
त्यसपछि सामन्था निथाने एन पुनवसन्तम र इगा चलचित्रमा अभिनयका लागि, एकै वर्षमा सर्वश्रेष्ठ तमिल अभिनेत्रीको लागि फिल्मफेयर पुरस्कार र सर्वश्रेष्ठ तेलुगु अभिनेत्रीको लागि फिल्मफेयर पुरस्कार जित्ने दोस्रो अभिनेत्री बनेकी थिइन्।
त्यस बेलादेखि, उनी मुख्यतया नायक केन्द्रित तेलुगु र तमिल चलचित्रहरूमा अग्रणी महिला भूमिकामा देखा परेकी थिइन् र चलचित्रहरूमार्फत बक्स अफिसमा सफलता कमाएकी थिइन् जसमा डुकुडु , परिवार नाटकहरू सीतम्मा वकितलो सिरिमले चेत्तु र अटरिन्टिकी डारेडी र एआर मुरुगादोसको तमिल एक्सन चलचित्र, कठ्ठी समावेश छन्।
अ आ चलचित्रमा उनको कामले पनि सकारात्मक समीक्षा प्राप्त गरेको थियो र सामन्थाले उनको चौथो फिल्मफेयर पुरस्कार जितेकी थिइन्, जबकि उनको अर्को चलचित्रहरू थेरी , २४ , मेर्सल , रङ्गस्थलम , र महानति पनि व्यावसायिक रूपमा सफल थिए।
उनको अभिनय करियरको साथ, अक्किनेनी ब्रान्ड र उत्पादनहरूका लागि एक प्रसिद्ध सेलिब्रिटी समर्थनकर्ता हुन्, जबकि उनले सन् २०१२ मा महिला र बच्चाहरूको लागि चिकित्सा सहायता प्रदान गर्न आफ्नै एनजीओ, प्रत्युषा सपोर्ट, पनि सुरु गरेकी छिन्।
सामन्था रुथ प्रभु एक भारतीय अभिनेत्री हुन् जसले तेलुगु र तमिल चलचित्र उद्योगहरूमा करियर स्थापित छिन्, र चार फिल्मफेयर पुरस्कार सहित धेरै पुरस्कार प्राप्तकर्ता हुन्।
विन्डोज ८ विन्डोज ट्याब्लेट ३० वर्षदेखि डेक्स्टपमा पाएको सफलतालाई समयअनुकुल बनाउनको साटो माइक्रोसफ्टले विन्डोज फोन अपरेटिङ सिस्टमका निर्माणमा असफल भएपछि फोनमा विन्डोजको मूख्य भर्सनमै राख्यो ।
माइक्रोसफ्टका पूर्व सिइओ स्टिभ बल्मरले कम्पनीले फोनमा नयाँ अवसर खोज्नुको साटो भिस्टामा यत्रो समय र परिश्रम खर्च गरेकोमा पछुताएको बताए ।
यस समय माइक्रोसफ्टले ब्लाकबेरी र नोकिया फोनहरूसँग प्रतिष्पर्धा गर्न विन्डोज फोनका लागि नयाँ भर्सनहरु निकाल्ले प्रयासमा थियो ।
यो सोमेश्वरगढी रहेको पहाडमा विभिन्न समयमा विभिन्न किसिमका हातहतियार, भाँडाकुँडा तथा ढुंगामाटाका आकृतिहरु फेला पर्ने गरेको भए पनि पुरातात्विक विभागले यसतर्फ चासो देखाएको छैन ।
सामान्यतया नेपाल र अंगे्रजबीच लडाइँ चल्दा अङ्ग्रेजी सेना रोक्नका लागि गढी निर्माण गरी १४ जना नेपाली सेना तैनाथ गरिएको, तर पछि पानीको समस्याले गर्दा तिनलाई त्यहाँबाट हटाई उपरदाङगढी सारिएको भन्ने कुरा कहीँकहीँ उल्लेख गरिएको पाइन्छ ।
अझ कहीँकहीँ त पाल्पाका राजा मुकुन्द सेनले निर्माण गर्न लगाएको र पछि अंग्रेजहरूले पनि त्यही पहाडको भारततर्फ फेदमा किल्ला निर्माण गर्न लगाएको भन्ने पनि पाइन्छ ।
लिच्छविकालीन राजा अंशुवर्माको समयमा नेपाल र भारतबीच दक्षिणी नेपालको नाकाबाट वाणिज्य व्यापार हुने गथ्र्यो, जुन कुरा इतिहासले स्वीकार गरिसकेको छ ।
यसरी भारतबाट बोकेर ल्याएको सामान बिसाउने तथा त्यही सामानको कर उठाउन त्यहाँ खटाइएका कर्मचारी बस्नका लागि त्यो गढीको निर्माण अंशुवर्माले नै गराएका हुन सक्छन् ।
माडी क्षेत्रको धार्मिक, ऐतिहासिक तथा पर्यटकीय अवस्थाका बारेमा अध्ययन, अनुसन्धान र वैज्ञानिक शोधकार्य तयार पार्नु आवश्यक देखिन्छ ।
भरतपुरको चौबीसकोठीबाट दक्षिण तर्फ लागेपछि कृष्णपुर, यज्ञपुरी, प्रेमबस्ती, चोकबजार, गीतानगर, पकौडी, पटिहानी, जगतपुर अनि चितवन राष्ट्रिय निकुञ्ज पार गरेपछि आउने समथर भूभाग नै माडी क्षेत्र हो ।
माडीबासीको जीवन भोगाइको अनुभव लामो समयसम्म अस्वाभाविक रूपमा स्थिर रहिरहे पनि पछिल्लो समयमा भने माडीले भौतिक विकासतर्फ अगाडि बढेसँगैं माडीबासीको जीवन भोगाइ सहज बन्दै गइरहेको छ ।
माडी क्षेत्रमा पूर्व– दक्षिण र पश्चिम–उत्तर हुनेगरी फैलिएको हुलाकी सडकको दायाँ– बायाँ टम्म मिलेका उत्तर–दक्षिण मोहडाका घरहरु रहेका छन् ।
माडीका बस्तीहरूमा घरवरिपरि आँगन बनाउने र आँगन वा पिँढीको डिलमा मकैको सुली, परालको टौवा, गाईवस्तु बाँध्ने गोठ वा खोर आदि बनाउने चलन छ।
माडीमा उत्पादित सम्पूर्ण किसिमका कृषिजन्य वस्तुहरु किसानहरूले स्थानीय व्यापारीलाई बिक्री गर्ने गर्दछन् भने स्थानीय व्यापारीले सदरमुकाम भरतपुरसम्म ल्याई बेच्ने गर्दछन् ।
माडीमा उत्पादन गरिने अन्नबाली एवं आँप, कटहर, लिची, नासपती, केरा, कागती, आरू आदि फलफूलका बगैँचाहरु दक्ष जनशक्तिको पहुँचभन्दा परै हुँदा अलपत्र अवस्थामै हुर्किरहेका छन् ।
माडी क्षेत्रको हावापानी, वनजंगल, ताल, मठ–मन्दिर, ऐतिहासिक स्थल, धार्मिक स्थल, थारु बस्ती र उनीहरूको संस्कृति, तरकारी तथा फलफूल खेती, माछापालन, रेशम खेती आदि पर्यटकका लागि आकषर्णका केन्द्र बन्न सक्छन् ।
माडी कल्याणपुरको लक्ष्मीनिवासमा रहेको सहिद स्मारकमा निर्माण गरिएको टावरबाट समग्र माडी र पश्चिम चितवनका धेरै भाग सजिलै अवलोकन गर्न सकिन्छ ।
माडीभित्र रहेका पर्यटकीय क्षेत्रहरूमा गोद्धकधाम, पाण्डवनगर गाउँ, वाल्मीकि आश्रम, सोमेश्वरगढी, गर्दी र बघौडाका थारु गाउँ, वैकुण्ठे ताल, चमेरे गुफा, रेवापारिको सिमरा गाउँ, गोपालनगरको माछापालन, लक्ष्मीनिवास गाउँ आदि मुख्य हुन् भने सम्पूर्ण माडी नै एउटा सानो सङ्ग्रहालयजस्तो लाग्दछ ।
माडीभित्र वाल्मीकि आश्रमलगायत गोद्धक, छरछरे, गोविन्देश्वर महादेव, वैकुण्ठ ताल, परशुराम कुण्ड, रेवा नदी, कुकुरनाथ, बिरालोनाथ आदि धार्मिक महत्त्वका स्थान, ताल, नदी, मूर्ति वा मन्दिर छन् ।
युधिष्ठिर, भीमसेन, अर्जुन, नकुल, सहदेव र द्रौपदी रेवा नदीकिनार आई बसेका हुनाले नै त्यो ठाउँलाई पाण्डवनगर भनिएको हो भन्ने धार्मिक मान्यता रहिआएको छ ।
वैशाख शुक्ल पूर्णिमा र बालाचतुर्दशी गरी वर्षको दुई पटक मेला लाग्ने यहाँ भगवान् गौतम बुद्धले पनि एक रात बिसाएका थिए भन्ने किम्वदन्ती सुनिँइदै आइएको छ ।
काठमाडौँमा लिच्छवि वंशको शासन शुरू भएपछि लिच्छवि राजा मानदेवले तत्कालीन मल्लपुरी आक्रमण गरी काठमान्डौँ फर्कने क्रममा चितवनमा थारु जातिको बसोबास शुरू भएको भन्ने अनुमान गरिन्छ र चितवनमा बसोबासको शुरूवात माडी क्षेत्रबाट भएको हुन सक्ने अनुमान सजिलै लगाउन सकिन्छ ।
चार गाविस ओगटेर रहेको यस क्षेत्रको नाम कसरी माडी हुन गयो भन्ने विषयमा सुनिने गरिएका वा भन्ने गरिएका केही विश्वासिला तथ्यहरु यस प्रकारका छन् ।
हाल माडी भनेर चिनिने ४ गाविसभित्रका सम्पूर्ण भागलाई नभई बघौडाअन्तर्गतको रेवा नदीकिनारको केही भागलाई मात्र शुरूशुरूमा माडी भनेर चिनिन्थ्यो ।
स्थानीय विकास मन्त्रालयले थप ६१ वटा नयाँ नगरपालिका थप्दा चितवन जिल्लामा बघौडा, गर्दी, कल्याणपुर र अयोध्यापुरी यी ४ गाउँ विकास समितिहरू लाई समेटेर माडी नगरपालिका घोषणा गरिएको हो।
माडीको समग्र विकासलाई पर्यटकीय, ऐतिहासिक, धार्मिक र आधुनिक कृषि फारमका रूपमा सम्भावनासहित भिन्दाभिन्दै चार भागमा विभाजन गरी प्रस्तुत गरिएको छ ।
इकाइनोकोक्कोसिस, जुन हाइडाटिड रोग, हाइडाटिडोसिस, वा इकाइनोकोक्कल रोगको नामले पनि परिचित छ, यो इकाइनोकोक्कस प्रकारको फित्तेजुकाको कारणले हुने एक परजीवी रोग हो।