polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
रासायनिक रूपबाट अचार डाले जाने वाला साधारण खाद्य पदार्थहरूमा शामिल छ खीरा, मरिच, कोर्नड बीफ, मछली र अंडे, र साथ नैं मिश्रित सब्जिहरू जस्तै पिकालिली, चाओ-चाओ, गिरांडिनीएरा, र अचार.
प्रशीतन, व्यावसायिक र घरहरूलू रूपबाट सबै भन्दा अधिक प्रयोग गरिने एक प्रक्रिया छ जसका द्वारा विविध खाद्य पदार्थहरूको श्रृंखलाको संरक्षण गरिन्छ जसमा शामिल छन् तैयार खाद्य सामग्रिहरू जसलाई आफ्नो अनपके हुनेको अवस्थामा प्रशीतनको आवश्यकता हुँदैन. उदाहरणको लागि, आलू वेफल्स फ्रीजरमा रखे जान्छन्, किन भनें आफू आलूलाई धेरै महिनाको भंडारण सुनिश्चित गर्नको लागि केवल एक ठंडी अंधेरी जगहको आवश्यकता हुन्छ।
इन प्रक्रियाहरूलाई ला गू गर्नका साधारण तरीकहरूमा शामिल छन् सुखान, स्प्रे ड्राइंग, फ्रीज ड्राइंग, ,प्रशीतन, निर्वात-पैकिंग, डिब्बाबंदी, सिरप, चीनी क्रिस्टलीेरण र खाद्य विकिरणमा संरक्षण, र परिरक्षक या निष्क्रिय ग्याँसहरू जस्तै कार्बन डाइऔक्साइड मिल्याउन. अन्य विधिहरू जुन न केवल खाद्य पदार्थलाई संरक्षित गर्दछन् अपितु उनमा स्वादको पनि वृद्धि गर्छ, तिनमा आचार बनाउन, नुन मिल्याउन, धुंआ दिन, सिरप या रक्सी]]मा संरक्षित गर्न, चीनी क्रिस्टलीेरण र क्योरिंग, शामिल छ।
मांसलाई जागिंगका द्वारा संरक्षित गरे जान सक्छ, जुन कि मांसलाई एक ढके भएका माटोका बर्तन जग या कैसरोलमा रख गर स्टूइंग गर्नको एक प्रक्रिया छ।
जगमा पकाए जाने वाला जानवरलाई साधारण गरिमा पहिले टुकडहरूमा काट लिइन्छ, फेरि उसलाई एक मजबूतीबाट बंद जगमा ब्रिन या रस्से सहित रख गर स्टू गरिन्छ।
निर्वात-पैकिंगका तहत खाद्यहरूको भंडारण एक निर्वात वातावरणमा गरिन्छ, साधारण गरिमा एक एयर-टाईट बैग या बोतलमा. निर्वात वातावरण बैक्टीरियाका जीवित रहनको लागि आवश्यक औक्सीजनको स्रोत काट दे्दछ जसबाट सडन प्रक्रिया मधुरो हुन जान्छ।
मासुलाई संसाधित गर्न र विशेष गुलाबी रंगमा योगदान गर्नको लागि, र साथ नैं साथ क्लोस्ट्रीडियम बोटुलिनमलाई प्रतिबंधित गर्नको लागि अक्सर नाइट्रेट्स र नाइट्राइट्सको प्रयोग गरिन्छ।
किण्वन अचारनमा भोजन स्वयं नैं संरक्षण एजेंटहरूको उत्पादन गर्दछ, विशेषतः एक यस्तो प्रक्रियाका माध्यमबाट जुन लैक्टिक एसिडको उत्पादन गर्छ।
खमीरीकृत अचारमा शामिल छ सारक्राउट, नुकाजुके, किमची, सुरस्टोमिंग, र कुरटीडो. केही रासायनिक रूपबाट अचार हालएको खीरे पनि किण्वित गरी जान्छन्.
खाद्य संरक्षण विधीहरूमा भन्दा एक सबै भन्दा पुरानो विधि छ खाद्य पदार्थलाई सुखाएर संरक्षित गर्न, जसबाट उनमा पानीको गतिविधि पर्याप्त मात्रामा कम हुन जान्छ जसबाट ब्याक्टेरियाको विकास बन्द हुन जान्छ या अबेरबाट हुने लग्दछ।
यो अनुमान छ कि प्रति वर्ष ५००,००० टन खाद्य पदार्थ दुनिया भरमा ४० भन्दा अधिक देशहरूमा विकिरणित गरिन्छ्न्. विकिरण मुख्यतः मसाले र कन्डीमा टमा गरिन्छ र साथ नैं ताजे फलहरूमा फल मक्खी संगरोधको लागि विकिरण प्रक्रिया बढ रही छ।
मांसलाई संरक्षित गर्नको एक पारंपरिक ब्रिटिश तरीका छ कि उसलाई एक पटमा राखएर एक वसाको परतबाट सील बन्द गर दियो जाए. यसका बाहेक पट गरे भयो चिकनको गुर्दा पनि साधारण है; .
महेन्द्र वीर विक्रम शाहको आग्रहमा भारतीय चलचित्रको क्षेत्रमा काम गरिरहेका प्रख्यात नेपाली चलचित्र निर्देशक हिरासिंह खत्रीले पञ्चायती व्यवस्थाको प्रवर्धन गर्नका लागि आमा चलचित्रको निर्माण गरेका थिएँ।
नेपाली चलचित्रको प्रारम्भिक कालमा देशमा नै चलचित्र निर्माण, छायाङ्कन, वितरण र प्रस्तुतीकरण गर्ने उपयुक्त पूर्वाधारको निर्माण भएको थिएँन।
त्यसबेला कुनै व्यवसायिक अभिनेता नभएका हुनाले निर्देशक खत्रीले गायक शिवशङ्कर र नाट्यशाला प्रदर्शनकर्ता भुवन चन्दलाई छानेका थिएँ।
प्रमुख भूमिकामा रहेकी अभिनेत्री भुवन चन्दले यस चलचित्रमा अभिनय गर्न पाउनु नै उनको जीवनको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण र अविस्मरणीय घटना भएको बताएकी थिइन्।
दुर्गा श्रेष्ठ र चैत्य देवीद्वारा लेखिएको यस चलचित्रलाई महेन्द्र वीर विक्रम शाहले तत्कालीन रोयल नेपाल फिल्म कर्पोरेशनको उत्पादनको रूपमा सार्वजनिक गरेका थिएँ।
यस चलचित्रमा शिवशङ्कर मानन्धर तथा भुवन चन्दलाई प्रमुख भूमिकामा र वसुन्धरा भुसाल, हिरासिंह खत्री तथा हरिप्रसाद रिमाललाई सहायक भूमिकामा राखिएको छ।
राजा महेन्द्रको आग्रहमा हिरासिंह खत्रीले निर्देशन गरेको यस चलचित्रको अधिकतम भागको छायाङ्कन तथा उत्पादन पछिका कार्यहरू भारतको कोलकातामा गरिएको थियो।
यस चलचित्रको छायाङ्कन ३ देखि ४ महिनाको समयावधिमा पूरा गरिएको थियो र निर्माण पछिका कार्यहरू भारतको कोलकातामा ६ महिनाको अवधिमा पूरा भएको थियो।
चन्दले काठमाडौँ क्रेजलाई भनेकी थिइन्, "चलचित्रका निर्देशकले छायाङ्कन गर्ने व्यक्तिलाई सोधेका थिएँ मलाई भाग दिने कि नदिने भनेर र उनले चाहिँ मेरो पक्षमा बोले।
कथा सुरु भएको समयको एक दिन पछि ऋण तिर्न नसकेको हुनाले हर्कबहादुरको बन्धकको रूपमा राखिएको घरलाई लिइने कुरा निस्कदा उनले आफ्नी श्रीमतीलाई मादक पदार्थ सेवन गर्न छोड्ने वाचा गर्छन्।
त्यही दिन, पछि तिर उनी मादक पदार्थको सेवन गरी घर फर्कन्छन् र आफ्नी श्रीमतीलाई कुट्न थाल्छन् तर चट्टानले लागेर उनको मृत्यु हुन्छ।
उनकी आमाको मृत्यु भएको ज्ञात भएपछि उनले नेपाल छोड्ने निर्णय गर्छन् तर उनका छिमेकीहरूले "जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी" भन्दै उनलाई आफ्नो समाजको सेवा गर्ने सल्लाह दिन्छन्।
कालिदास ले यसको उल्लेख रघुवंश मा इंदुमती-स्वयंवर को प्रसङ्ग मा शूरसेनाधिपति सुषेण को परिचय दिदै गरेका छन यसले कालिदास को समय मा वृन्दावन को मनोहारी उद्यानहरू को स्थिति को ज्ञान हुन्छ।
चैतन्य महाप्रभु, स्वामी हरिदास, श्री हितहरिवंश, महाप्रभु वल्लभाचार्य आदि अनेक गोस्वामी भक्तहरूले यसको वैभव को सजाने र संसार को अनश्वर सम्पति को रूप मा प्रस्तुत गर्न मा जीवन लगाएको छ।
यस शहरमा राधा र भगवान श्रीकृष्णको पूजामा समर्पित विभिन्न मन्दिरहरू रहेका छन् तथा यस स्थानलाई वैष्णववादमा पवित्र स्थानको रूपमा लिइन्छ।
सत्तामा आएपछि उहाँले अन्तराष्ट्रिय समुदाय खासगरी चीनसँग सहयोगको अपिल गर्नुभयो र सहयोग जुटाएर देशको संकट केहीमात्रामा भएपनि निवारण गर्न सफल हुनुभयो ।
किम चीनमा साम्यवादी सिद्धान्तको सरकारका बाबजुत बजार अर्थतन्त्रको सफल प्रयोगका विषयमा जान्न निकै उत्सुक हुनुहुन्थ्यो र पटकपटक यसै विषयमा बुझ्न चीन जाने गर्नुहुन्थ्यो ।
दक्षिण कोरियासँगको सम्बन्ध सुधारका लागि समेत उहाँले केही प्रयास गर्नुभयो र उहाँकै प्रयासमा सन् २०००मा दक्षिण कोरियासँग शिखर वार्ता भयो, जुन सन् १९५३को युद्धपछिको पहिलो वार्ता थियो ।
त्यसको एक महिनापछि जब देशको ६० औँ स्थापना दिवसका अवसरमा किम उपस्थित नभएपछि अमेरिकाले उनको हृदयाघात भएको र मृत्यु भएको हुनसक्ने बताएको थियो ।
तर यस्ता अफवाहका बाबजुत सन् २००९को अपि्रलमा उत्तर कोरिया सरकारले एक भिडियो सार्वजनिक गर्दै सन् २००८को नोभेम्बर र डिसेम्बर महिनामा किमले देशका उद्योगहरू भ्रमण गरेको दाबी गर्यो ।
सन् २००९मा दुई अमेरिकी पत्रकारलाई मुक्त गराउने प्रयासका लागि अमेरिकी पूर्व राष्ट्रपति विल क्लिन्टन उत्तर कोरिया पुगेको बेला किम नाटकीय रूपमा सार्वजनिक हुनुभयो र उहाँका बारेमा चलेका अफवाह गलत सावित भए ।
दक्षिण कोरियाली मिडियाहरूले उनलाई एक घमण्डी, आडम्बर प्लेब्वाइको रूपमा व्याख्या गर्ने गरेपनि दुनियाँका सबै शासकहरूले किमको व्यक्तित्वको प्रसंसा गर्ने गरेका छन् ।
किमसँग रुसमा सँगै रेलयात्रा गरेका रुसी दुत कस्टेटिन पुलिकोवस्कीका अनुसार यात्राका क्रममा उनले जिउँदा झिँगेमाछा मगाउँथे र चाँदीको चपस्टिकले खाने गर्नुहुन्थ्यो ।
इस्लामी पञ्चाङ्ग वा क्यालेन्डर वा मुस्लिम क्यालेन्डरलाई जसलाई हिजरी क्यालेन्डर पनि भन्दछन्, एक चन्द्र क्यालेन्डर हो, यो मात्र मुस्लिम देशहरूमा प्रयोग हुन्छ तर यसलाई पूरा विश्वका मुस्लिम इस्लामिक धार्मिक पर्वहरूलाई मनाऊन सही समय जाननका लागि प्रयोग गर्दछन्।
किनभनें यो सौर क्यालेन्डरदेखि ११ दिवस सानो छ यस लागि इस्लामी धार्मिक तिथिहरु, जो कि यस क्यालेन्डरका अनुसार स्थिर तिथिहरूमा होतीं छन्, परन्तु प्रत्येक वर्ष पछिल्ला सौर क्यालेन्डरदेखि ११ दिन पछि हुन जान्छन्।
यसलाई हिज्रा वा हिज्री पनि भन्दछन्, किनभनें यसको पहिलो वर्ष त्यो वर्ष हो जसमा कि हजरत मुहम्मदको मक्का शहरदेखि मदीनातर्फ हिज्ऱ वा वापसी भएको थियो।
हिज्रदेखि पहिलाका केही वर्ष को प्रयोग इस्लामिक इतिहासदेखि सम्बन्धित घटनाहरूका सन्दर्भमा गरिन्छ, जस्तै मुहम्म्द साहिबको जन्मको लागि ५३ ।
पृ.८८, स्मारिका ,पश्चिमाञ्चल विकाश मञ्च, उपमन्यु गोत्रीय ढकालहरुको मष्टो पूजा: डा.प्रकाश ढकाल ) संसारको सृष्टिसँगै मानिसहरु आ–आफ्नो समूहमा रहन थाले ।
वशिष्ठलाई ब्रह्माका छोरा भनिए तापनि कतिपय ग्रन्थमा उनको जन्म मित्रावरुण देवता र उर्वशी नामक अप्सराको कोखबाट भएको भन्ने भनाई पनि छ ।
पिस्टन जस्तै नै स्ट्रोक को अन्तमा पुगइन्छ, त्यसै समय वाल्व चलता छ, जसमा बाफद्वार खुल जान्छ एवं बाफ सिलिंडरमा प्रवेश गर्छ।
एवं इन्जिनको गतिमा कमी भएको कारण वाल्व कमानी माथि उठ जान्छ एवं इन्जिनको गतिमा कमी भएको कारण वाल्व कमानी माथि उठ जान्छ एवं पिस्टनमा कार्य गर्नवाली बाफको दाबमा वृद्धि हुन्छ, जसको फलस्वरूप गति बढएर सामान्य गतिमा आ जान्छ।
अवरोध गति-नियामकद्वारा नियमित बाफ इन्जिनमा प्रयोग पछि यदि इन्जिनमा प्रति घन्टा व्यवहृत बाफको तौलको अश्वशक्तिसँग आँका जाए, त एक सरल रेखा प्राप्त हुनेछ।
को मूल्यको बढानेको लागि बायलर देखि निकल गरेर इन्जिनमा आनेवाला बाफको दाबको बढाना हुनेछ, किन भनें बाफको दाब जितनी नै अधिक हुनेछ को मूल्य उतना नै बढेगा।
यसले थाहा हुन्छ कि बाफ इन्जिनमा अधिक दाब एवं अतितप्त बाफद्वारा कार्य गराउन देखि एवं कार्य गराउन पछि बाफको संघनित्रमा प्राप्य ठंढे जलको तापको बराबर तापमा जलमा परिवर्तित गर्न देखि इन्जिन अधिक दक्ष हुनेछ।
साधारणत: १०० परिक्रमण प्रति मिनेटको चाल भन्दा कम चालमा चलनेवाला इन्जिनको निम्न चाल इन्जिन भन्छन् एवं २५० परिक्रमण प्रति मिनेटको चाल भन्दा अधिक चालमा चलनेवाला इन्जिनको उच्च चाल इन्जिन भन्छन्।
उच्च चालको कारण बाफ पनि कम नै खर्च हुन्छ, किन भनें यस प्रकारको इन्जिनमा बाफ र सिलिंडरको बीच ऊष्मा स्थानांतरण मा धेरै नै कम समय लागइन्छ।
संयोजी इन्जिनमा बाफ एक सिलिंडर मा, जसलाई उच्च दाब सिलिंडर भन्छन्, केही हद सम्म प्रसारित हुन्छ र उसपछि उस लेकेहि ठूलो सिलिंडर मा, जसलाई निम्न दाब सिलिंडर भन्छन्, प्रवेश गर्छ एवं यहाँ प्रसारको क्रिया पूर्ण हुन्छ।
हीरो त्यस विख्यात अलैक्जैंड्रीय सम्प्रदाय को सदस्य थियो जसमा टोलेमी, यूक्लिड, इरेटोस्थनीज जस्तै तत्कालीन विज्ञानका महारथी सम्मिलित थिए।
हीरोले आफ्नो लेखमा एक यस्तो युक्तिको वर्णन गरेका छन् जसमा एक बन्द बाकसमा वायु तताइन्थ्यो र एक नलीको मार्गबाट तल पानी भरिएको भाडो तिर लगिन्थ्यो थियो।
१६०६ ई. मा, हीरो देखि लगभग २,००० वर्ष बाद, नेपोलियन अकादमीको संस्थापक र तत्कालीन यूरोपमा विज्ञानको अग्रणी नेता मार्क्सेव देला पोर्ताले हीरोको फुहारेवाला प्रयोगमा हावाको ठाँउ बाफको उपयोग गर्यो।
उनले यो पनि सुझाया कि कुनै बर्तनको पानी देखि भरनेको लागि यदि उसलाई एक नली द्वारा पानी भन्दा कुनै तालाब देखि सम्बन्धित गर्‍यो जाय र तब उन बर्तन माबाफ भरेर फेरि उसलाई माथि देखि पानीको द्वारा ठण्डा गरे जाय त भित्रको बाफ संघनित भएर निर्वात उत्पन्न करेगी र उनको ठाँउ तालाब देखि पानी बर्तनमा भर जाएगा।
जेम्स वाट ग्लासगोमा एक चतुर वैज्ञनिक यन्त्र रचयिता थिए र १७६३ मा ग्लासगो विश्वविद्यालयको भौतिकीको प्रोफेसर देखि उनलाई एक न्यूकामेन इन्जिनको मरम्मतको ओदश मिलयो जुन कहिल्यै ठीक न चलता थियो।
यस प्रकार उनले अनेक अन्वेषण गरे र यन्त्र बनाए, जिनले बाफ इन्जिनको उनको वर्तमान स्वरूप प्राप्त भयो र त्यो उद्योग र सभ्यताको प्रगतिमा शक्तिशाली साधन बनयो।
अब बाफले चलने वाला रेलगाडिहरू एवं अन्य मिसिनहरू कम भइ सके तर पूरा संसारको विद्युत-शक्तिको लगभग आधी शक्ति आज पनि वाष्प टर्बाइनहरूको सहायताले उत्पन्न गरिन्छ ।
यदि यिनी दुवै प्रकारको इन्जिनहरूमा अन्य सबै अवस्थाहरू समान हो, त द्विक्रिया इन्जिनद्वारा प्राप्त शक्ति दोस्रो प्रकारको इन्जिनद्वारा प्राप्त शक्तिको दूनी हुन्छ।
असंघनन इन्जिन त्यो बाफ इन्जिन हो जसबाट बाफको निकास सीधा वायुमण्डलमा हुन्छ एवं यसको लागि सिलिंडरमा बाफको दाब वायुमंडलको दाब भन्दा कहिल्यै कम हैन हुनु पर्छ।
यस प्रकार सेवरी पहिलो व्यक्ति थियो जसले व्यावसायिक उपयोगको एक बाफ इन्जिन बनाया, जसको उपयोग खदानों मध्ये पानी उलीचने र कुहरूमध्ये पानी निकालनमा भयो।
जेम्स वाटको महत्त्वपूर्ण कार्य बाफ इन्जिनको सर्वश्रेष्ठ रूप दिन हो जसबाट मनुष्यको शक्ति दस गुनी बढ गई र व्यावसायिक क्षेत्रमा बृहद् परिवर्तन भयो।
मार्च २००४ मा, निर्वाचनमा जाने घोषणा संगै उनले राजनीतिमा आफ्नो प्रवेशको घोषणा गरे, जसमा उनी आफ्नो पिताको पूर्व निर्वाचन क्षेत्र उत्तर प्रदेशको अमेठी देखि लोकसभाको लागि खडा भए, जुन भारतको संसदको तल्लो सदन हो ।
त्यस समय, यस कदमले राजनीतिक पर्यवेक्षकमा आश्चर्य उत्पन्न गर्‍यो, जसले उनको बहिनी प्रियंकामा धेरै आकर्षक भएको र सफल हुने सम्भावना देखे ।
यसले अटकलहरू उत्पन्न गरे कि भारतको सबैभन्दा प्रसिद्ध राजनीतिक परिवारको एउटा युवा सदस्यको उपस्थिति भारतको युवा जनसङ्ख्याको बीचमा कांग्रेस पार्टिका राजनीतिक भाग्यलाई पुनर्जीवित गर्नेछ ।
विदेशी सञ्चार माध्यम सँग आफ्नो पहलो अन्तरवार्तामा उनले देशलाई जोड्ने शक्तिको रूपमा स्वयंलाई पेश गरेको र भारतको "विभाजनकारी" राजनीतिको निन्दा गरेका थिए ।
भारतीय राष्ट्रिय कांग्रेसको नेता]]उनी एक विशाल बहुमतबाट जीते, १,००,०००को मत अन्तरको साथ परिवारको गढ कायम राखे, जब कांग्रेसले सत्तारूढ भारतीय जनता पार्टी लाई अप्रत्याशित रूपबाट हराए. उनको अभियान उनको बहिनी, प्रियंका गान्धी वाड्रा द्वारा सञ्चालित गरिएको थियो ।
सन् २००६ सम्म उनले कुनै अरु पद ग्रहण गरेनन र मुख्य निर्वाचन क्षेत्रको मुद्दाहरू र उत्तर प्रदेशको राजनीतिमा ध्यान केन्द्रित गरे र भारतीय र अन्तर्राष्ट्रिय प्रेसमा व्यापक रूपबाट अडकल थियो की सोनिया गान्धी भविष्यमा उनलाई एउटा राष्ट्रिय स्तरको कांग्रेस नेता बनाउनको लागि तैयार गरिरहेकी छन ।
राहुल गान्धी एउटा भारतीय नेता र भारतको संसदका सदस्य हुन, भारतीय संसदको तल्लो सदन लोकसभामा उत्तर प्रदेशमा स्थित अमेठी निर्वाचन क्षेत्रको प्रतिनिधित्व गर्दछन ।
उनको राजनीतिक रणनीतिमा जमीनी स्तरलाई सक्रियतालाई बल दिनु, ग्रामीण भारतीयसँग गहिरो सम्बन्ध स्थापित गर्नु र कांग्रेस पार्टीमा आन्तरिक लोकतन्त्रलाई मजबूत पार्नमा विशेष ध्यान दिनु, प्रमुख रहेको छ ।
यस समयमा उनको कम्पनी र सहकर्मी यस कुराबाट पुरा रूपमै अनभिज्ञ थिए कि उनी को सँग काम गरिरहेका छन किन भने राहुलले यहाँ छुटै नाम रल विंसीको नामबाट कार्य गर्दथे ।
राहुलको प्रारम्भिक शिक्षा दिल्लीको मडर्न स्कूलमा भएको थियो, यस पछि उनी प्रसिद्ध दून स्कूलमा पढन गए जहाँ उनको पिताले पनि बिध्याआर्जन गरेका थिए ।
जनवरी २००६ मा, हैदराबादमा भारतीय राष्ट्रिय कांग्रेसको एउटा सम्मेलनमा पार्टिका हजारौ सदस्यहरूले गान्धीलाई पार्टीमा एउटा अर्को महत्त्वपूर्ण नेतृत्वको भूमिकाको लागि प्रोत्साहित गरे र प्रतिनिधिहरूलाई सम्बोधनको मांग गरे ।
जनवरी २००४ मा राजनीतिमा उनको र उनको बहिनीको सम्भावित प्रवेशको बारेमा अडकलहरू बढयो जब उनले आफ्नो पिताको पूर्व निर्वाचन क्षेत्र अमेठीको भ्रमण गरे, जुन त्यस समय उनको आमाको नेतृत्वमा थियो ।
उनले एक निश्चित प्रतिक्रिया दिन अस्विकार गरेका थिए, यो भनेर की "म राजनीतिको विरुद्ध छैन, मैले यो तय गरेको छैनकी म राजनीतिमा कहिले प्रवेश गर्ने छु र वास्तवमा, गर्ने पनि छु कि छैन"
सन् २००३ मा, राहुल गान्धीको राष्ट्रिय राजनीतिमा आसन्न प्रवेशको बारेमा ठूलो मात्रामा सञ्चार माध्यमको अटकलबाजी थियो, जसको उनले पुष्टि गरेनन ।
अन्तर्राष्ट्रिय एक दिवसीय क्रिकेट सिरिज हेर्नको लागि उनी एउटा सद्भावना यात्रामा आफ्नो बहिनी प्रियंका गान्धीको साथ पाकिस्तानपनि गए ।
यस निर्वाचनमा कांग्रेसले कुल ८० लोकसभा स्थान मध्ये २१ जितेर उत्तर प्रदेशमा आफुलाई पुनर्जीवित गर्‍यो र यस परिवर्तनको श्रेय राहुल गान्धीलाई दिईएको छ ।
तर यस निर्वाचनमा बहुजन समाज पार्टी को जुन पिछडिएको जातिका भारतीयहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछ, आफ्नै अधिकारमा उत्तर प्रदेशमा १६ वर्ष शासन गर्दै पहलो पार्टी बन्यो ।
एउटा युवा नेताको रूपमा आफुलाई साबित गर्ने उनको प्रयासमा नोभेम्बर २००८ मा उनले नयाँ दिल्लीमा आफ्नो १२ लेन निवासमा कम से कम ४० मानिसलाई सूक्षमतासँग छान्नका लागि अन्तरवार्ता आयोजित गरे जुन भारतीय युवा कांग्रेसको सोच्ने शक्ति बन्नेछन, जबदेखि उनी सेप्टेम्बर २००७ मा महासचिव नियुक्त भएका छन त्यसबेला देखि यस सङ्गठनलाई परिणत गर्न इच्छुक छन ।
राहुल गान्धीको जन्म १९ जून १९७० मा नयाँ दिल्लीमा भएको थियो उनका पिता भारतको पूर्व प्रधानमन्त्री राजीव गान्धी र वर्तमान काँग्रेस अध्यक्ष श्रीमती सोनिया गान्धी हुन् ।
सन् २००६ को अन्तमा न्यूजवीकले राहुलमाथि आरोप लगायो की उनले हार्वर्ड र कैंब्रिजमा आफ्नो डिग्री गरेको छैनन् वा मनिटर ग्रूपमा काम गरेका छैनन् ,त्यस समय राहुल गान्धीको कानुनी मामलाको टीमले जवाबमा एउटा कानुनी नोटिस पठायो जसले गर्दा पछि न्युजवीकले आफ्नो बयानलाई परिवर्तन गर्यो ।
किसोर अबस्थामा पाउलो लेखक बन्न चाहान्थे तर जब उनले यो कुरा आफ्नी आमालाई सुनाए तब उनकी आमाले भनिन-"प्यारो छोरा,तिम्रो बुबा इन्जिनियर हुनुहुन्छ।
त्यसपछि पाउलोले लेखकहरूको बारेमा खोजिनिति गर्ने आटे "लेखकहरू भनेका ठुलो चश्मा लगाउने,आफ्नो कपाल पनि कहिल्यै नकोर्ने र कर्तब्य र दायित्वको कहिल्यै बोध नगर्ने" खालका हुन्छन भन्ने निष्कर्ष निकाले।
१६ वर्षको उमेरमा जब उनिले आफुलाई अन्तरमुखिकरण गरे तथा परमपरागत रितिरिवाजहरूको बिपरित ढङगले काम गर्ने थालेपछि उनलाई उनला बाबु आमाले मानसिक अस्पतालमा भर्ना गरेका थिए।
पछि कोहेल्होले भने "उहाँहरूले मलाई दु:ख दिन त्यस्तो गर्नु भएको होइन तर उहाँहरूलाई थहा थिएन कि के गर्ने.उहाँहरूले मलाई समाप्त पार्न नभइ बचाउनको निम्ति गर्नुभएको हो"
स्यान्टियागो डि कम्पोस्टेलाको तिर्थयात्रा १९८६मा गरेपछि उनले द पिल्ग्रिमेज नामक उपन्यास लेख र त्यसैको अर्को वर्ष द अल्केमिष्ट लेखि ब्राजिककै सानो प्रकासकबाट प्रकाशित गरे जसले ९०० प्रति प्रिन्ट गरी पुन:प्रिन्ट नगर्ने निर्णय गरेको थियो।
तर लगत्तै उनले ठुलो प्रकाशक पाए , उनको नयाँ पुस्तक ब्रिडा प्रकाशित भएपछि द अल्केमिष्ट पुस्तक ब्राजिकै सर्वाधिक बिक्रि हुने पुस्तक हुन पुग्यो।
द अल्केमिष्ट ७१ भन्दा बढि भाषाहरूमा अनुवाद भइसकेको छ भने उनले जीवित लेखकहरू मध्ये सर्वाधिक अनुवाद हुने पुस्तकको विश्व किर्तिमान पनि राखे।
शास्त्रोक्त विधिले एकोद्दिष्टश्राद्धमा ठूलो वेल जत्रो स पार्वणश्राद्धमा ठूलो अमला जत्रो तथा तीर्थश्राद्धमा शमीपत्र प्रमाणको बनाई पिण्डवेदीमा दोब्र्याएको कुशमाथि तुलसीपत्र कालो तिलमधु घृत मिसाई श्राद्धविधान अनुसार कर्ताले साहिलीऔंलाको मध्यमपर्वमा कुश को पवित्र लगाई पितृको नामगोत्र प्रवर र वसुरुद्रादित्य स्वरूप उल्लेख गरी पिण्डवेदीमा अर्पण गरिन्छ।
एकोद्दिष्ट रोकिएमा लगत्तै आउने अर्को महिनाको त्यही तिथिमा, कृष्णपक्षको एकादशी तिथिमा वा अमावास्या तिथिमा गर्ने चलन छ भने पार्वण रोकिएमा जुन कारणले रोकिएको हो त्यो फुक्नासाथ गर्ने चलन छ।
यसैगरी श्राद्धमा भोजन गर्ने ब्राह्मण र गराउने अर्थात् कर्ताका प्रतिनिधि भई श्राद्धमा प्रयोग हुने मन्त्रवाक्यहरू उच्चारण गर्ने ब्राह्मण पनि उत्तिकै सदाचारी हुनुपर्दछ।
श्राद्ध गर्नेको शरीर, श्राद्ध गर्ने धन, श्राद्ध गर्नेकी पत्नी, श्राद्धगर्ने भूमि, श्राद्ध गर्नेको मन, श्राद्धमा प्रयोग हुने मन्त्र, र श्राद्धमा भोजन गर्ने वा पढ्ने ब्राह्मण यति सात कुरा शुद्ध हुनै पर्दछ भन्ने शास्त्रको भनाइ छ।
१२ देवताहरूभन्दा पितृ रिझाउन कठिन कार्य हुने हुनाले श्राद्ध गर्दा मन्त्रहरू शुद्ध रूपमा पढ्नुपर्ने र आचार शुद्धिमा विशेष ख्याल राख्नुपर्ने कुरामा जोड दिइएको छ ।
कात्यायनश्राद्धकल्पसूत्रमा श्राद्धको प्रमुख अंगका रूपमा ब्राह्मणपूजन तथा भोजन,पिण्डदान र दक्षिणादान हुन्, तर यति मात्र हुन् भन्ने होइन।
पितृकार्यं द्विजातीनां देवकार्याद्विशिष्यते- पितृकार्य अन्य देवकार्यको तुलनामा अतिश्रद्धापूर्वक गर्नुपर्ने विशेष कर्म भएकोले पनि भौतिक तथा पारलौकिक सफलताका प्राप्तिकालागि पितृहरूको उपासना गर्न वेदादि शास्त्रहरूले निर्देशन दिएका हुन्।
यसैगरी पितृहरूको स्मरण गर्दै पितृहरूका प्रतीक बनेर आफ्ना निमन्त्रणामा आफ्ना घर आएका ब्राह्मणहरूलाई पितृहरूलाई प्यारो लाग्ने वस्तु दान गर्नु वा प्रियभोजन गराउनु पनि श्राद्ध नैं हो।
पिता माताबाट नै आफ्नो शरीर पैदा भएको र लालनपालन, शिक्षादीक्षासमेत प्राप्त हुने हुँदा उनीहरूका निमित्त श्रद्धा सुमन चढाउने निर्देशन हिन्दु धर्मले दिएको छ।
पहिलो पुस्ता पिता-माताव सुस्वरुप,दोस्रोपुस्ता हजुरबुवा-हजुरआमा रूद्रस्स्वरूप,तथा तेस्रोपुस्ता बुढोहजुरबुवा-बुढीहजुरआमा आदित्यस्वरूप भएर श्राद्धकर्म स्विकार गर्दछन् र श्राद्धको फलबाट दिवलोकमा पुगी दीर्घकालसम्म सुख पाउँछन् र आफ्ना सन्ततिहरूलाई इच्छित फल प्रदान गर्दछन् भन्ने कुरा वेदमा प्रष्ट्याइएको छ।
शास्त्रमा श्राद्धका अन्य धेरै भेद बताइए पनि एकोद्दिष्ट श्राद्ध, एकपार्वण श्राद्ध, पार्वण श्राद्ध/सोह्र श्राद्ध, आभ्युदयिक श्राद्ध र तीर्थ श्राद्ध सामान्यतया व्यवहारमा परिरहने श्राद्ध हुन्।
यस बाहेक आफ्नो इच्छा पूरा गर्न गरिनेलाई काम्य श्राद्ध, शरीर स्वस्थ्य राख्न गरिनेलाई पुष्टि श्राद्ध, देशान्तरमा जाँदा सफल हुन घ्यूले गरिनेलाई यात्रा श्राद्ध भनिन्छ।
जुनसुकै कठिनाई वा आपत-विपत पर्दा पनि वा अन्य धर्मकर्म गर्न नसकिए पनि श्राद्ध गर्न छोड्नु नहुने कुराको उल्लेख श्रुति-स्मृति-पुराणमा पाइन्छ।
श्राद्ध शब्दलाई विभिन्न तरिकाबाट अर्थ्याए पनि मूलतः यसले इङ्गित गर्न खोजेको अर्थ एउटै हो- पितृहरूलाई श्रद्धापूर्वक सम्झनु र उनीहरूप्रति कृतज्ञता प्रकट गर्नु।
यसैगरी उनीहरूको मृत्यु हुँदा शरीरलाई दाहसंस्कार आदि क्रिया गर्नु एवम् अज्ञातस्थलमा पुगेका पितृहरूको सम्झना गर्दै श्राद्धादि कार्य गर्नु पनि उसको कर्तव्य मानिएको छ।
उनी आफ्नो समयको शायद सबभन्दा धनी र शातिशाली व्यक्ति थिए जसले आफ्नो जीवनकालमा दक्षिण भारतमा प्राप्त विजयको आधारमा मुगल साम्राज्यलाई साढे बारह लाख वर्ग मील मीलमा फैलाए र १५ करोड मानिसहरू माथि शासन गरे जो की विश्वको जनसङ्ख्याको १/४ थियो ।
अबुल मुजफ्फर मुहिउद्दीन मुहम्मद औरंगजेब आलमगीर जसलाई सामान्यतया: औरंगजेब वा आलमगीर को नामबाट जानिन्थ्यो भारतमा राज्य गर्ने छट्टौ मुगल शासक थिए।
यसले पक्षहरूको भविश्यका योजनाहरूलाई अघि बढाउन प्रोत्साहन गर्दछ र सम्भावित पतिस्थितिलाई पहिचान गरी त्यसबाट पर्न सक्ने क्षति वा असुबिधालाई न्यूनीकरन गर्न योजनाबद्ध व्यवस्थ मिलाउँछ ।
करारले यसमा सहभगी पक्षहरुका आपसी द्वन्द्वात्मक स्वार्थहरुका बीच समन्वय गरी उनीहरूलाई निश्चित साझा उद्देश्यमा पुर्याउने एउटा औजारको काम गर्दछ।
पक्षहरुका बीच भएका सम्झौतामा उल्लेखित दायित्वहरूको कार्यान्वयन गर्ने विधिको व्यवस्थ गर्दछ र सोबमोजिम काम गर्न पक्षहरूलाई बाध्य पार्दछ ।
पक्षहरुबीचको कारोबारमा उत्पन्न हुन सक्ने सम्भावित आर्थिक जोखिम वा नोक्सानीलाई पक्षहरु बीच अगृम रूपमा बाँडफाँड गर्न सक्षम गर्दछ ।
त्यस त्यस युगको परिस्थितिहरु अनुसार, वैरागिनी साधु समाजलाई अस्त्र-शस्रबाट सज्जित अनेकौ रूपमा संगठित गरेर तीर्थ-व्रतको रक्षाका लागि, धर्मको सक्रिय मूर्तिमान स्वरूप खडा गरे।
मूल्य ह्रासको यस विषम अवस्थामा पनि सम्पूर्ण संसारमा रामानन्द सम्प्रदायका सर्वाधित मठ, सन्त, रामगुणगान, अखण्ड रामनाथ संकीर्तन आज पनि व्यवस्थित छन् र सर्वत्र आध्यामिक आलोक प्रसारित गरिरहेका छन।
यसको अतिरिक्त पनि फैली यसको शाखा, प्रशाखा र अवान्तर शाखाहरु जस्तै- रामस्नेही, कबीरदासी, घीसापन्थी, दादूपन्थी आदि नामहरूबाट यस सम्प्रदायको मूलभावनाको संवाहिका बनेको हों।
यो स्वामी रामानन्दको नैं व्यक्तित्वको प्रभाव थियो कि हिन्दू-मुस्लिम वैमनस्य, शैव-वैष्णव विवाद, वर्ण-विद्वेष, मत-मतान्तरको झगडा र परस्पर सामाजिक कटुता धेरै हदसम्म कम हुन गयो।
उन कै यौगिक शक्तिका चमत्कारबाट प्रभावित भएर तत्कालीन मुगल शासक मोहम्मद तुगलक सन्त कबीरदासका माध्यमबाट स्वामी रामानन्दाचार्यको शरणमा आए र हिन्दूहरूमा लागेको समस्त प्रतिबन्ध र जजिया करलाई हटाने निर्देश जारी गरे।
बलपूर्वक इस्लाम धर्ममा दीक्षित हिन्दूहरूलाई फेरी पनि हिन्दू धर्ममा फिर्ता लानका लागि परावर्तन संस्कारको महान कार्य सर्वप्रथम स्वामी रामानन्दाचार्चले नैं प्रारम्भ गरे।
इतिहास साक्षी छ कि अयोध्याको राजा हरिसिंहका नेतृत्वमा चौंतीस हजार राजपूतहरूलाई एकै मञ्चबाट स्वामीजीले स्वधर्म अपनाउनको लागि प्रेरित गरेका थिए।
जन्मतिथिलाई लिएर मतभेद भएता पनि रामानन्द सम्प्रदाय मान्य्दछ कि आद्य जगद्गुरूको प्राकट्य माघ कृष्ण सप्तमी संवत् १३५६ मा भएको थियो।
रामानन्दले श्रीमठको गुह्य साधनास्थलीमा प्रविष्ट भएर राममन्त्रको अनुष्ठान तथा अन्यान्य तांत्रिक साधनाहरूको प्रयोग गर्दै घोर तपश्चर्या गरे।
दीर्घायुष्य प्राप्त गर्नका कारण जगद्गुरू राघवानन्दले आफ्नो तेजस्वी र प्रिय शिष्ट रामानन्दलाई श्रीमठ पीठको पावन पीठमा अभिषिक्त गरिदिए।
आफ्नो पहिला सम्बोधनमा नैं जगदगुरू रामानन्दाचार्यले हिन्दू समाजमा व्याप्त कुरीतिहरु एवं अन्धविश्वासहरूलाई समाप्त पार्न तथा परस्पर आत्मीयता एवं स्नेहपूर्ण व्यवहारको परिणाम धर्म रक्षार्थ विराट संगठित शक्ति खडा गर्ने संकल्प व्यक्त गरे।
काशीको परम पवित्र पञ्चगंगा घाटमा अवस्थित श्रीमठ, आचार्यपादका द्वारा प्रवाहित श्रीराम प्रपत्तिको पावनधाराको मुख्यकेन्द्रको रूपमा प्रतिष्ठित भएर त्यसै ओजस्वी परम्परालाईअनवरत प्रवर्तन गरिरहेको छ।
श्रीमठमा अवस्थित रामानन्दाचार्चको चरणपादुका विश्वभरीमा छरिएका रामानन्दी सन्तहरु, तपस्विहरु एवं अनुयायिहरूको श्रद्धाको अन्यतम बिन्दु हो।
यो परम सौभाग्य र सन्तोषको विषय हो कि श्रीमठका वर्तमान पीठासीन आचार्य स्वामी रामनरेशाचार्यजी पनि स्वामी रामानन्दाचार्चको प्रतिमूर्ति जस्तो लाग्दछ।
उनको कल्पनाहरु, उनको ज्ञान, उनको वग्मिता र सबैभन्दा राम्रो उनको उदारता र संयोजन चेतना यस्तो छ कि यो विश्वास गरिन्छ कि स्वामी रामानन्दको व्यक्तित्व कस्तो थियो होला।
वर्तमान जगद्गुरू रामानन्दाचार्च पद प्रतिष्ठित स्वामी रामनरेशाचार्य जी महाराजका सत्प्रयासहरूको नतीजा हो कि श्रीमठबाट कुनै बेला भै सकेको कबीरदासीय, रविदासीय, रामस्नेही, प्रभृति परम्पराहरु वैष्णवका सूत्रमा बाधिएर श्रीमठसँग एकरूपता स्थापित गरिरहेको छ।
तीर्थराज प्रयागका दारागञ्ज स्थित आद्य जगद्गुरू रामनन्दाचार्यको प्राकट्यधाम पनि यसको प्रेरणाबाट फेरि भव्य स्वरूपमा प्रकट भएको छ।
स्वामी रामानन्दले प्रस्थानत्रयीमा विशिष्टाद्वैत सिद्धान्तनुगुण स्वतन्त्र आनन्द भाष्यको रचना गरे तत्त्व एवं आचारबोधको दृष्टिबाट वैष्णवमताब्ज भास्कर, श्रीरामपटल, श्रीरामार्चनापद्धति, श्रीरामरक्षास्त्रोतम जस्ता अनेकौ कालजयी मौलिक ग्रन्थहरूको रचना गरे स्वामी रामानन्दका द्वारा दिईएको देश-धर्मको प्रति यी अमूल्य सेवाहरूले सबै सम्प्रदायहरुका वैष्णवहरुका हृदयमा तिनको महत्त्व स्थापित गरिदियो।
भारतको सम्प्रदायिक इतिहासमा परस्पर विरोधी सिद्धान्तहरु तथा साधना-पद्धतिहरूको अनुयायिहरुका बीच यति लोकप्रियता उनको पूर्व कुनै सम्प्रदाय प्रवर्तकलाई प्राप्त हुन सकेन।
महाराष्ट्रको नाथपन्थीहरूले ज्ञानदेवका पिता विट्ठल पन्तका गुरूको रूपमा तिनलाई पूजा, अद्वैत मतावलम्बीहरूले ज्योतिर्मठको ब्रह्मचारीका रूपमा तिनलाई अपनाए।
बाबरीपन्थका सन्तहरूले आफ्नो सम्प्रदायको प्रवर्तक मानेर उनको बन्दना गरे र कबीरका गुरू त ती थिए नै, यसकारण कबीरपन्थीहरूमा उनको आदर स्वाभाविक छ।
निश्चय नै उनको विराट व्यक्तित्व एवं व्यापक महत्ताको अनुरूप कतिपय आर्षपन्थ एवं सन्त-साहित्यमा उल्लिखित उनको रामावतार हुने वर्णन अक्षरश: प्रमाणित हुन्छ।
उनले अन्नतानन्द, भावानन्द, पीपा, सेन, धन्ना, नाभा दास, नरहर्यानन्द, सुखानन्द, कबीर, रैदास, सुरसरी, पदमावती जस्ता बाह्र मानिसहरूलाई आफ्नो प्रमुख शिष्य बनाए,जसलाई द्वादश महाभागवतका नामले जानिन्छ।
कबीर र रविदासले निर्गुण रामको उपासना गरे यस प्रकार भन्नु हो भनें स्वामी रामानन्द यस्ता महान सन्त थिए जसको छाया तले सगुण र निर्गुण दुइटै प्रकारका सन्त-उपासक विश्राम पान्थे।
जब समाजमा चारैतर्फ आपसी कटूता र वैमनस्यको भाव भरिएको थियो, त्यस्तो समयमा स्वामी रामानन्दले नारा दिए-जात-पात पूछे ना कुनै-ङरिलाई भजै सो हरीको होई।
तत्कालीन समाजमा विभिन्न मत-पन्थ सम्प्रदायहरूमा घोर वैमनस्यता र कटुतालाई हटाएर हिन्दू समाजलाई एक सूत्रबद्धताको सहनीय कार्य गरे।
उनको शिष्य मण्डलीमा जहां एकतर्फ कबीरदास, रैदास, सेननाई र पीपानरेश जस्तै जाति-पाति, छुआछूत, वैदिक गर्मकांड, मूर्तिपूजाका विरोधी निर्गुणवादी सन्त थिए त अर्का पक्षमा अवतारवादका पूर्ण समर्थक अर्चावतार मानेर मूर्तिपूजा गर्ने वाला स्वामी अन्नतानन्द, भावानन्द, सुरसुरानन्द, नरहर्यानन्द जस्तै सगुणोपासक आचार्य भक्त पनि थिए।
आचार्य रामानन्दका बारेमा प्रसिद्ध छ कि तारक राममन्त्रको उपदेश उनले रुखमा चढेर दिएका थिए ताकि सबै जातिका मानिसहरुका कानमा परोस र धेरै भन्दा धेरै मानिसहरूको कल्याण हुन सकोस।