polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
मेजर सन्दीप उन्नीकृष्णन, अशोक चक्र भारतीय सेनामा नेशनल सेक्युरिटी गार्ड्सको एलिट 51 स्पेशल एक्शन ग्रुपमा सेवा गर्ने एक अधिकारी थिए।
फलस्वरूप उहाँलाई राष्ट्रपति प्रतिभा पाटिलद्वारा २६ जनवरी २००९ भारतको सर्वोच्च शान्तिकालीन वीरता पुरस्कार अशोक चक्र प्रदानगरिएको थियो।
यक्ष मल्लको मृत्यु पछि उनका माहिला छोरा रत्न मल्लले वि.सं. १५४१ मा कान्तिपुरका महापात्रहरूलाई हात लिई भक्तपुर राज्यबाट टुक्राई त्यहाँको राजा भए।
राजा शिवसिंह मल्लले वि.सं. १६७५ मा आफ्ना कान्छा नाति सिद्धिनरसिंह मल्ललाई पाटनको राजा र जेठा नाति लक्ष्मी नरसिंह मल्ल लाई कान्तिपुरको उत्तराधिकारी बनाए पछि पाटन राज्य कान्तिपुर बाट अलग भयो।
नेपालको बारा जिल्लाको एकान्त बनमा एक ठूलो पिपलको बोट मुनि ध्यान गरिरहेका बम्जनले वि.संं २०६१ सालमा एकाएक चर्चाको विषय बन्न पुगेका थिए।
वि.स २०६१ सालमा १५ वर्षीय बम्जनले एक सपना देखेपछि भारतीय सीमा नजिकैको आफ्नो घर छोडेका थिए जसमा उनको सपनामा देवता देखा परेपछि उनलाई देवताले ध्यान गर्न भनेपछि उनी विशाल पिपलको रूखको जराको बीचमा बसेर ध्यान गर्न सुरु गरेका थिए।
सुरुमा आसपासका स्थानीयवासी उनलाई हेर्न बाराको वनमा गएका थिए भने त्यसपछिका केही वर्षहरूमा अन्य देशका तीर्थयात्री पनि उनलाई हेर्न आउने गरेका थिए।
भगवान गौतम बुद्धसँग आफ्नो तुलना नगर्न भन्दै उनले मानिसहरूलाई "मलाई बुद्ध नभन्नुहोस्, र हाल मसँग बुद्धको शक्ति छैन" भनेर भनेका थिए।
नेपाल बौद्ध परिषद्का अध्यक्ष महिश्वरराज बज्राचार्यले पनि भनेका छन्,"उनी बुद्ध हुन् भन्ने बारे हामीलाई विश्वास छैन र उनीमा बुद्धको गुण पनि छैन"।
रामबहादुर बम्जन पहिले पाल्देन दोर्जीको नामले पनि परिचित, नेपालको बारा जिल्लाको रतनपुरीमा वि.सं २०४६ चैत २७ का दिन जन्मिएका एक विवादास्पद तपस्वी तथा बौद्ध धर्मका गुरु हुन् जसले गौतम बुद्धको पुनर्जन्मको कारण व्यापक ध्यान र सञ्चार माध्यममा लोकप्रियता कमाएका थिए।
उनको धार्मिक सङ्गठन बोधि श्रवण धर्म सङ्घका अध्यक्ष नीलबहादुर थिङका अनुसार रामबहादुरदेखि धर्मसङ्घ बन्नसम्मको बीचमा उनले आफूलाई तपस्वी पनि भन्ने गरेका थिए।
बम्जनले उनीहरू हातपात गर्ने प्रयास गरेपछि मात्र उनीहरूविरुद्ध हातपातमा उत्रिएका थिए भने गाउँलेले माफी माग्नेबित्तिकै उनले हातपात रोकेको दावी गरेका थिए।
बम्जनले कुनै पनि सम्भावित परीक्षणमा उपस्थित हुन अस्वीकार गर्दै भनेका छन्, "के तपाईहरूलाई लाग्छ, ध्यान गर्ने ऋषि मुद्दाको सुनुवाइ गर्न अदालतमा जान्छन्? मैले तिनीहरूलाई ईश्वरीय व्यवस्थाअनुसार कारबाही गरेँ"।
वि.संं २०६८ सालमा नेपाल प्रहरीले बम्जनका अनुयायीहरूबाट स्लोभाकियाकी एक महिलालाई उद्धार गरेको घोषणा गरेको थियो तर अन्य प्रतिवेदनहरूमा अपहरणको सञ्चार माध्यमद्वारा प्रचार पछि उनलाई स्वेच्छाले रिहा गरिएको दावी गरिएको थियो।
न्युजविकका अनुसार उनलाई बम्जनका दुई जना मानिसले होटलबाट मोटरसाइकलमा चढाएर तीन महिनासम्म रूखमा बाँधेर राखेको र तपस्वीको ध्यानबिथोल्न बोक्सीको अभ्यास गरेको आरोप लगाएका थिए तर अर्को एक प्रतिवेदनमा उनलाई गुम्बाबाट अपहरण गरिएको दावी गरिएको छ।
उनी रिहा भएको एक हप्तापछि बम्जनका भाइबहिनीले बम्जनले आफ्ना भाइहरूलाई रातभर बन्धक बनाएको र आफ्ना भाइ र बहिनीलाई कुटपिट गरेको आरोप लगाएका थिए।
बम्जनका अनुयायीहरूले बम्जनको एउटा प्रवचन रेकर्ड गरेपछि पाँच जना पत्रकारमाथि आक्रमण गर्नुका साथै उनीहरूको क्यामरा पनि नष्ट गरिदिएका थिए।
२०६२ चैत ६ का दिन ओम नमो बुद्ध तपस्वी सेवा समितिका बेदबहादुर लामाले पत्रकारहरूलाई बताए अनुसार उनलाई बारा जिल्लामा देखिएको थिए भने उनीहरूले अन्य व्यक्तिहरूसँग आधा घण्टा कुराकानी गरेका थिए यस अवधिमा बम्जनले आफू ६ वर्षमा फर्कने आश्वासन दिएका थिए।
वि.सं २०६४ को साउनमा काठमाडौबाट करिब १६० किलोमिटर दक्षिणमा रहेको नेपालको हलोरी जङ्गलमा अनुयायीहरूको एक विशाल भीडलाई सम्बोधन गर्ने क्रममा उनी पुनः देखा परेका थिए।
मन्दिरको देब्रेपट्टि एक पटक अर्को हरिशंकर मन्दिर थियो जुन पनि भूकम्पले ध्वस्त भएको थियो तर त्यो मन्दिर पुनर्निर्माण भएन र अहिले हरिशंकर मन्दिरको अस्तित्व लगभग हराएको छ।
शिलु महादेव मन्दिर भक्तपुरका राजा जगतप्रकाश मल्लको पालामा वि.सं १७०७ सालमा निर्माण भएको थियो भनिन्छ र केही विवरणका अनुसार यो मन्दिर जितामित्र मल्लको शासनकालमा बनेको भनिन्छ।
विसं १९१० सालमा बेलायती चित्रकार हेनरी एम्ब्रोस ओल्डफिल्डले लेखेका थिएकी शिलु महादेव नेपालकै सबैभन्दा ठुलो ग्रन्थकुट वा शिखर शैलीको मन्दिर हो भनेर।
शिलु महादेव मन्दिरको चारै दिशामा उडान सिंहहरू स्थापित छन् जुन चाहिँँ भक्तपुरको नृत्यवत्सला मन्दिर र ललितपुरको कृष्ण मन्दिरमा पनि देख्न सकिन्छ।
किंवदन्ती अनुसार जब भक्तपुरको पाँचतले मन्दिर निर्माण गरिँदै थियो, तेसबेला कान्तिपुरका राजाले भक्तपुरका राजालाई एउटा मन्दिर आफैँ निर्माण गर्दिने भनेका थिए।
पूर्वोत्तर परिषद, आसाम, अरुणाचल प्रदेश, मणिपुर, मेघालय, मिजोरम, नागाल्याण्ड र त्रिपुरा समावेश; २३ डिसेम्बर २००२ मा अधिसूचित उत्तर पूर्वी परिषद (संशोधन ऐन, २००२ मार्फत सिक्किम राज्यलाई पूर्वोत्तर परिषदमा पनि समावेश गरिएको छ।
यदि यो गरिन्थ्यो भने, यसले सम्भवतः क्षेत्रहरूको सिमानाहरू थोरै परिमार्जन गर्न आवश्यक छ ताकि तिनीहरू तिनीहरूको घटक जिल्लाहरूसँग ठ्याक्कै मेल खान्छ।
धेरै भारतीय राज्यहरू डिभिजनहरूमा विभाजित छन्, जसमा आधिकारिक प्रशासनिक सरकारी हैसियत छ, र प्रत्येक डिभिजनको नेतृत्व डिभिजनल कमिश्नर भनिने एक वरिष्ठ आई. ए. एस. अधिकारीद्वारा गरिन्छ।
गुजरात, केरला, तमिलनाडु, आन्ध्र प्रदेश, तेलंगाना, सिक्किम, मणिपुर, त्रिपुरा, मिजोरम र गोवा, र केन्द्र शासित क्षेत्र दादरा र नगर हवेली र दमन र दीव, पुडुचेरी, चंडीगढ़, लक्षद्वीप र अण्डमान निकोबार टापुहरू ।
तिनीहरूका लागि जिम्मेवार क्षेत्रहरूको संस्कृतिलाई प्रवर्द्धन गर्नका साथै, प्रत्येक क्षेत्रीय केन्द्रले समारोहहरू आयोजना गरेर र अन्य क्षेत्रका कलाकारहरूलाई आमन्त्रित गरेर भारतका अन्य सांस्कृतिक क्षेत्रहरूमा क्रस-प्रवर्द्धन र एक्सपोजर सिर्जना गर्ने काम पनि गर्दछ।
उत्तर पूर्वी राज्यहरूको विशेष समस्याहरू अर्को वैधानिक निकाय उत्तर पूर्वी परिषद् ऐन, १९७१ द्वारा बनाईएको उत्तर पूर्वी परिषदद्वारा सम्बोधन गरिन्छ।
भारतीय राज्य र क्षेत्रहरूले बारम्बार एउटै तहको उपविभागका लागि विभिन्न स्थानीय शीर्षकहरू प्रयोग गर्छन् (जस्तै, आन्ध्र प्रदेश र तेलङ्गाना को मण्डलहरू उत्तर प्रदेश र अन्य हिन्दी भाषी राज्यहरूको तहसीलहरूसँग तर गुजरात, गोवा, कर्नाटक, केरला, महाराष्ट्रका र तमिलनाडु को तालुकहरूसँग मिल्दोजुल्दो छन )।
भारतको संविधानको छैठौं अनुसूचीले स्वायत्त प्रशासनिक विभाजनहरूको गठन गर्न अनुमति दिन्छ जसलाई तिनीहरूको सम्बन्धित राज्यहरूमा स्वायत्तता दिइएको छ।
सामुदायिक विकास ब्लक जसलाई सीडी ब्लक वा जस्ट ब्लक पनि भनिन्छ, प्रायः प्रशासनिक विभाजनको अर्को तह हो (विकास उद्देश्यका लागि, जबकि तहसील राजस्व उद्देश्यका लागि जिल्लाको छेउमा हुन्छ)।
बाङ्लालायन कम्युनिकेसन्स लिमिटेड चौँथो पुस्ता ताररहित विस्तृत पट्टि सञ्चालक हो जसले सुक्ष्म तरङ्ग पहुँचको लागि विश्वव्यापी अन्तरक्रियाशीलता को प्रयोग गर्दछ।
बाङ्लालायनले एक चिनियाँ बहुराष्ट्रिय दूरसञ्चार उपकरण र प्रणाली कम्पनी, जेडटिई निगमको हार्डवेयर तथा सफ्टवेयरको प्रयोग गर्दछ।
बाङ्लालायनका अध्यक्ष अब्दुल मन्नान हुन् जसले सेप्टेम्बर २००८ मा, बङ्गलादेश दूरसञ्चार नियामक आयोगद्वारा आयोजित लिलामीमा वाइम्याक्स अनुमति पत्र जितेका थिए।
बाङ्लालायनले देशका ढाका, चित्तागोङ, सिलेट, राजशाही, खुल्ना, रङ्गपुर र बरिसाल गरी ७ बटा विभागहरूमा यसले सेवा सञ्चालन गर्दै आइरहेको छ।
राँची पठारको छेउमा धेरै झरनाहरू छन् जहाँ पठारको सतह माथिबाट आउने नदीहरूले झरनाहरू बनाउँछन् जब तिनीहरू पठारको तीव्र ढलानबाट ओर्लिन्छन् र उल्लेखनीय रुपमा कम उचाइको क्षेत्रमा प्रवेश गर्छन्।
राँची नजिकैको सुवर्णरेखा नदीमा हुन्द्रु झरना , राँचीको पूर्वमा कांची नदीमा रहेको दसम झरना , सांख नदी मा रहेको सदनी झरना स्कर्प झरनाका उदाहरण हुन्।
कहिलेकाहीँ विभिन्न आयामका झरनाहरू बन्छन् जब सहायक नदीहरू ठुला उचाइहरूबाट मास्टर स्ट्रिममा जोडिएर झुन्डिएका उपत्यकाहरू बनाउँछन्।
कोडर्मा पठारको उत्तरी अनुहार, बिहारको समतल क्षेत्रहरू भन्दा माथि, पहाडहरूको दायरा जस्तो देखिन्छ, तर वास्तवमा यो पठारको किनार हो, गया मैदानको स्तरबाट।
पूर्वतिर यो उत्तरी किनाराले गयाका सहायक नदीहरू र बराकर नदीका टाउकोहहरू बीच एक राम्रो परिभाषित जलक्षेत्र बनाउँछ, जसले कोडर्मा र गिरिडिह जिल्लाहहरू लाई पूर्व दिशामा पार गर्दछ।
पूर्वमा यस पठारको ढलान एकहरू प र कोमल छ र दक्षिण-पूर्वमा बग्ने नदी पार गरेर सन्थाल परगनासम्म जारी छ र बङ्गालको तल्लो मैदानमा बिस्तारै लोप हुन्छ।
दक्षिणी सिमानाले माथिल्लो पठारको अनुहार समावेश गर्दछ, जहाँसम्म यसको पूर्वी चट्टान छ, जहाँ केही दूरीको लागि एक तल्लो र अविभाज्य जलाधार पूर्वतर्फ पारसनाथ पहाडको पश्चिमी स्पर्ससम्म बग्दछ।
सिंहभूम क्षेत्रमा उपत्यकाको एकान्तरमा पहाडहहरू , भिरालो पहाडहहरू , पहाडको भिरालोमा गहिरो जङ्गल र नदीको बेसिनहहरू मा, तुलनात्मक हरू पमा समतल वा अग्लो देशका केही भागहहरू छन्।
दामोदर बेसिनले राँची र हजारीबाग पठारको बीचमा एउटा कुण्ड बनाउँछ जुन तिनीहहरू को हालको किनारहहरू मा ठुलो भाँचिएको थियो, जसले गर्दा बीचको जमिन ठुलो गहिराइमा डुब्न थाल्यो र संयोगवश करणपुरा, रामगढ र बोकारो कोइलाफिल्डहहरू द्वारा विखण्डनबाट जोगियो।
कुण्डको दक्षिणमा दामोदर रामगढ नपुगेसम्म राँची पठारको छेउमा रहन्छ, त्यसपछि उत्तर-पूर्व तिर फर्केर दाहिने हातमा फराकिलो र समतल उपत्यका निस्कन्छ जसमा सुवर्णरेखाले घुसपैठ गर्न थाल्छ, गोलाको दक्षिणमा सिंहपुर पहाडसम्म यसलाई दक्षिणतिर मोडिन्छ।
अर्को भागमा पुरानो राँची र हजारीबाग जिल्लाहरू र पुरानो पलामु जिल्लाका केही भागहरू समावेश छन्, तिनीहरूलाई साना प्रशासनिक एकाइहरूमा विभाजन गर्नु अघि।
छोटा नागपुर पठारको सबैभन्दा तल्लो चरणमा, मानभुम क्षेत्रले पश्चिम बङ्गालको वर्तमान पुरुलिया जिल्ला, र धनबाद जिल्ला र झारखण्डको बोकारो जिल्लाको केही भागहहरू , र सिंहभूम क्षेत्रले झारखण्डको कोल्हान डिभिजनलाई व्यापक हरू पमा समेट्छ।
मानभूम क्षेत्रको सामान्य उचाइ लगभग छ र यसमा छरिएका पहाडहहरू भएको अधुरो भूमि समावेश छ - बागमुंडी र अजोध्या दायरा, पञ्चकोट र झाल्डा वरपरका पहाडहहरू प्रमुख हुन्।
पश्चिम बङ्गालको छेउछाउको बांकुरा जिल्लालाई "पूर्वमा बङ्गालको मैदान र पश्चिममा छोटा नागपुर पठारहहरू बीचको जोड्ने लिंक" भनेर वर्णन गरिएको छ।
यो डेक्कन प्लेटको भाग हो, जुन क्रेटासियसको समयमा दक्षिणी महाद्वीपबाट मुक्त भएको 50 मिलियन वर्षको यात्रामा जानको लागि यूरेशियन महाद्वीपसँगको टक्करबाट अवरुद्ध भएको थियो।
उत्तर-पूर्वी र दक्षिणी अनुहारहहरू प्रायः अचानक हुन्छन्; तर पश्चिममा यो साँघुरो र बिस्तारै सिमरिया र जबराको छेउमा झर्छ जहाँ यो दक्षिणमा घुम्छ र तोरी परगना हुँदै राँची पठारसँग जोड्छ।
समतल शीर्ष पठार, स्थानीय रुपमा प्याट्स भनेर चिनिन्छ स्तर सतह र तिनीहरूको शिखर स्तर अनुसार तिनीहरू एउटै ठुलो पठारको भाग हो देखाउँछ।
पठारको वनस्पति यसको वरिपरि रहेको भारतको ओसिलो भागहहरू भन्दा फरक छ र यसमा अग्लाया ह्यास्लेटियाना र मधुका लाङ्गीफोलिया र बुटिया मोनोस्पर्मा जस्ता लोपोन्मुख वनस्पति प्रजातिहहरू समावेश छन् ।
पारिस्थितिक क्षेत्रको क्षेत्रफल , झारखण्ड राज्यको अधिकांश भाग र ओडिशा, पश्चिम बङ्गाल, बिहार, छत्तीसगढ, उत्तर प्रदेश, र मध्य प्रदेशको छेउछाउका भागहहरू समेट्छ।
छोटा नागपुर पठार पूर्वी भारतको एउटा पठार हो, जसले झारखण्ड राज्यका साथै छत्तीसगढ, ओडिशा, पश्चिम बङ्गाल र बिहारको छेउछाउका भागहहरू समेट्छ।
इकोरेजन वरपरका क्षेत्रहहरू भन्दा सुक्खा छ, जसमा पूर्वी घाटहहरू र दक्षिणमा सतपुरा दायराहहरू समावेश गर्ने पूर्वी हाईल्यान्डहहरू आर्द्र पातलो वनहहरू र पूर्व र उत्तरमा तल्लो भूभागहहरू मा तल्लो गङ्गाको मैदानहहरू आर्द्र पातलो वनहहरू समावेश छन्।
पठार पलामाउ टाइगर रिजर्व र प्राकृतिक बासस्थानका अन्य ठुला ब्लकहहरू को घर हो जुन भारतमा बाघ र एसियाली हात्तीहहरू को ठुलो जनसङ्ख्याका लागि बाँकी रहेका केही शरणस्थानहहरू मध्ये एक हो।
बीचमा केही दिन बीमा कम्पनीको अभिकर्ताको रूपमा काम गरे र आफ्नो कान्छो भाइबाट पैसा उधारो लिएर व्यापार सुरु गरेतापनि त्यो लामो समयसम्म टिक्न सकेन।
जुन १९२५ मा देशबन्धु चित्तरञ्जन दासको मृत्यु पछि जीवनानन्दले उनको सम्झनामा 'देशबोन्धुर प्रयाने' नामक एक ब्राह्मणवादी कविता लेखेका थिए जुन बङ्गोवाणी पत्रिकामा प्रकाशित भएको थियो।
सन् १९२५ मा स्वर्गीय कालीमोहन दासको श्राद्धमा ब्रह्मवादी पत्रिकाको लगातार तीन अङ्कको शृङ्खलामा उनको पहिलो निबन्ध प्रकाशित गरेको थियो।
सन् १९३८ मा रवीन्द्रनाथले बङ्गाली काव्य परिचय नामक कविता सङ्ग्रहको सम्पादन गरेपछि जीवनानन्दको मृत्यु अघिको उक्त कविता समावेश गरेका थिए।
यो पुस्तक बुद्धदेब बोसको कविता भवनबाट 'एक पैसा एक' शृङ्खलाको एक भागको रूपमा प्रकाशित भएको थियो र यसमा सोह्र पृष्ठ सङ्ख्या रहेको थियो।
दिनेशरञ्जन दासद्वारा सम्पादित कल्लोल पत्रिकामा बङ्गाब्दो १३३२ को फागुन अङ्कमा 'नीलिमा' शीर्षकको कविता प्रकाशित भएपछि उनी आधुनिक बङ्गाली कविताको लेखनका प्रेरणा बनेका थिए।
झरपालक शीर्षकको पहिलो प्रकाशित कवितासङ्ग्रहमा उनको वास्तविक काव्यात्मक शक्ति प्रतिबिम्बित नभई कवि काजी नजरुल इसलाम, मोहितलाल मजुमदार र सत्येन्द्रनाथ दत्तको प्रभाव देखिएको थियो।
त्यस समयका प्रख्यात साहित्यिक समालोचक कवि–साहित्यकार सजनीकान्त दास शनिबारको पत्रिकामा प्रकाशित उनको कृतिको निर्मम आलोचनाप्रति आकर्षित भएका थिए।
कलकत्तामा काम गर्न नपाइने भएपछि कवि बागेरहाटको सानो सहरको प्रफुल्लचन्द्र कलेजमा शिक्षकको रूपमा भर्ना भएका थिए तर दुई महिना २० दिनपछि उनी कलकत्ता फर्किएका थिए भने त्यतिबेला उनी प्रेसिडेन्सी छात्रावासमा रहेका थिए।
सन् १९३५ मा जीवनानन्द आफ्नो पुरानो शैक्षिक संस्था, ब्रजमोहन कलेजमा फर्केका थिए जुन त्यतिबेला कलकत्ता विश्वविद्यालयसँग सम्बद्ध प्राप्त थियो।
त्यतिबेला बुद्धदेब बोस, प्रेमेन्द्र मित्र र समर सेन कलकत्तामा एउटा अन्कोरा नयाँ कविता पत्रिका निकाल्ने कोसिस गरिरहेका थिए जसलाई कविता भनिन्थ्यो।
त्यसपछि तिनले कानूनको अध्ययन गर्न सुरु गरेतापनि उनले यो विषयलाई त्यागेका थिए सन् १९२२ मा जीवनानन्दले कलकत्ताको द सिटी कलेजमा शिक्षकको रूपमा अध्यापन सुरु गरेका थिए।
दुर्घटना पश्चात् जीवनानन्दको चिच्याहट सुनेर नजिकका केही व्यक्तिहरू घटनास्थलमा पुगेका थिए जसमा नजिकैका एक चिया पसले चुनिलाल र अन्यले व्यक्तिहरूले उनको उद्धार गरेका थिए।
उनकै आग्रहमा पश्चिम बङ्गालका तत्कालीन मुख्यमन्त्री डा. विधानचन्द्र रोय कविलाई भेट्न अस्पताल पुगेका थिए भने यनले घाइते कविको उचित उपचारका लागि निर्देशन दिएतापनि उनको स्वास्थ्यमा खासै सुधार हुन सकेको थिएन।
उनी 'समकालीन साहित्यिक केन्द्र' नामक संस्थाको उपाध्यक्षमा निर्वाचित भएका थिए र यस संस्थाको मुखपत्र द्वन्द्व नामक पत्रिकाको सम्पादकमा नियुक्त भएका थिए।
यस पुस्तकले पाठकहरू माझ शीर्ष स्थान बनाउन सफल भएको थियो भने अखिल बङ्गाल रवीन्द्र साहित्य सम्मेलनद्वारा घोषित "रवीन्द्र-स्मृति पुरस्कार" पनि जित्न सफल भएको थियो।
त्यही बेला उनको क्याम्पमा सुधीन्द्रनाथ दत्तद्वारा सम्पादित परिचय पत्रिकामा क्याम्पस कविता प्रकाशित भएको थियो र सोही समयमा कलकत्ताको साहित्यिक समाजमा यसको व्यापक आलोचना भएको थियो।
उनले आफ्नो बेरोजगारी, सङ्घर्ष र निराशाको यस अवधिमा धेरै लघुकथा र उपन्यासहरू लेखे; तर आफ्नो जीवनकालमा तिनलाई प्रकाशित गरेनन्।
उनका साहित्यिक–सामाजिक–शैक्षिक कृतिको सङ्ख्या ३०, परिचय तथा पुस्तक समीक्षामा राष्ट्रिय कृतिको सङ्ख्या ९, स्मरणीय कृतिको सङ्ख्या ३ र विविध निबन्ध तथा लेखको सङ्ख्या ७ रहेको देख्न सकिन्छ।
उनका प्रमुख निबन्धहरू यस प्रकार छन्: 'कोबितार कथा', 'रवीन्द्रनाथ ओ आधुनिक बाङ्ला कोबिता', 'मात्राचेतना', 'उत्तररैबि बाङ्ला काव्य', 'कोबितार आत्मा ओ शरीर', 'कि हिसाबे कोबिता शाश्वत', 'कोबितापाठ', 'देशकाल ओ कोबिता', 'सत्यविश्वाि ओ कोबिता', 'रूचि', 'विचार ओ अन्यअन्य कथा', 'कोबितार आलोचना', 'आधुनिक कोबिता', 'बाङ्ला कोबितार भविष्शो', 'केनो लिखी', 'रवीन्द्रनाथ', 'शरतचन्द्र', 'कङ्कावती ओ अन्यअन्य कोबिता', 'बाङ्ला भाषा ओ साहित्येेेर भविष्शो', 'पृथ्वी ओ समय', 'जुक्ति', 'जिग्गेसा ओ बाङाली', 'अर्थनैतिक दिक', 'शिक्खा ओ इङरेजी', 'शिक्खा-दीक्खा-शिक्खाकता', 'शिक्खार कथा', 'शिक्खा साहित्य इङरेजी' र 'शिक्खा-दीक्खा'।
सत्यानन्द दासगुप्ता बरिशाल ब्रजमोहन विद्यालयका शिक्षक, निबन्धकार, बरिशाल ब्राह्मो समाजका सम्पादक र ब्राह्मो समाजको मुखपत्र ब्रह्मवादी पत्रिकाका संस्थापक सम्पादक थिए।
ग्रामीण बङ्गालको परम्परागत निसर्ग र रूपकथा-पुराणको संसार जीवननन्दका कवितामा चित्रात्मक बनेका छन् जसमा उनी 'रूपोसी बङ्गलाका कवि'को रूपमा प्रसिद्ध भएका छन्।
जीवनानन्द दासका प्रसिद्ध काव्य पुस्तकहरूमा रूपोसी बाङ्ला, बनलता सेन, महापृथ्वी, बेला अबेला कालबेला, श्रेष्ठ कविता आदि पर्दछन्।
वैद्य-ब्राह्मो परिवार अन्तर्गल बरिसालमा जन्मिएका दासले कोलकाताको प्रेसिडेन्सी कलेजमा अङ्ग्रेजी साहित्यको अध्ययन गर्दै कलकत्ता विश्वविद्यालयबाट एमएसम्मको अध्ययन पुरा गरेका थिए।
त्यसैले साढे आठ सयभन्दा बढी कविता लेखेतापनि उनले आफ्नो जीवनकालमा विभिन्न पत्रपत्रिका र कविता सङ्ग्रहमा जम्मा २६२ वटा कविता मात्र प्रकाशित गर्न अनुमति दिएका थिए।
यद्यपि उनले यस कविताको पुस्तकको नाम "'बाङ्लार त्रिस्ता नीलिमालाई राखेका थिए जुन उनको मृत्युपछि पत्ता लगाइयो र रूपोसी बाङ्लाको आवरण नामबाट प्रकाशित भएको थियो।
सन् १९४७ मा देश विभाजन हुनुभन्दा केही समय अघि उनले आफ्नो परिवार अर्थात् तत्कालीन पूर्वी पाकिस्तान छोडेर कलकत्तामा बसोबास गर्न थालेका थिए।
सन् १९४८ मा उनले 'माल्याबान' र 'सुतीर्थ' नामक थप दुई उपन्यास लेखेतापनि उनले ती दुई उपन्यासहरूलाई पहिलेजस्तै अप्रकाशित बनाएर राखेका थिए।
बङ्गालको पूर्वी भागमा मुसलमानहरूको प्रभुत्व र पश्चिमी भागमा हिन्दूहरू बहुसङ्ख्यक भएका कारण बङ्गालको विभाजन अपरिहार्य बनेको थियो।
त्यतिबेला उनी श्री जीवनानन्द दासगुप्ता नामले कविता लेख्ने गरेका थिए भने सन् १९२७ देखि उनले जीवनानन्द दासको नामबाट कृतिहरूको रचना गर्न थालेका थिए।
२०औँ शताब्दीको उत्तरार्ध उनको मृत्युबाट सुरु भएपछि उनले लोकप्रियता हासिल गर्न थाल्नुका साथै सन् १९९९ मा उनको जन्म शताब्दी मनाइरहँदा उनी बङ्गाली साहित्यका सबैभन्दा लोकप्रिय कविहरूमध्ये एक बनिसकेका थिए।
प्रारम्भिक वाक्य छोटो भए तापनि त्यसको केही समयपछि तिनले लामो वाक्यहरूको बाक्लो बुनोट विकास गर्दछ र समकालीन बङ्गाली लेखक-पाठकले नचिनेको गद्य भाषा, 'पनि', आदि, र विराम चिह्नहरू जस्तै 'अल्पविराम', 'अर्धविराम' आदिको संयोजन रहेको छ।
उनले हालको बङ्गलादेश र भारतका धेरै शैक्षिक संस्थाहरूमा अध्यापन गरेका थिए जसमा सिटी कलेज, कलकत्ता , बागेरहाट कलेज, खुलना ; दिल्लीको रामयस कलेज , ब्रजमोहन कलेज, बरिशाल , खड्गपुर कलेज , बरिशा कलेज र हाओडम कन्या कलेज, कलकत्ता पर्दछन्।
जीवनानन्दका काव्य पुस्तकहरू प्रकाशित भएको समयावधिको सन्दर्भमा उनका केही कविताहरूको धेरै विस्तारित संस्करणहरू प्रकाशित भएका थिए भन्ने कुरा उल्लेखनीय छ।
यस जिल्लालाई वाजिरपुर उपजिल्लाले उत्तर, नेछाराबाद उपजिल्लाले दक्षिण, वाजिरपुर र झालकाठी उपजिल्लाले पूर्व, नाजिरपुर र नेछाराबाद उपजिल्लाले पश्चिमबाट घेरेको छ।
इन्टरनेट खोज संयन्त्रहरूले वेब पृष्ठहरूको बारेमा विभिन्न जानकारी सङ्कलन गर्दै तिनीहरूलाई आफ्नो भण्डारणमा समावेश गर्दछ र प्रत्येक प्रयोगकर्ताहरूका माझ प्रस्तुत गर्ने गर्दछ।
कुनै पनि संयन्त्रले भ्रमण गर्ने वेबसाइटहरूबाट आँकडा सङ्कलन गर्दछ र यसको सङ्ग्रह उपकरणले वेबसाइटहरूमा आफ्नो भ्रमणको समयमा सङ्कलन गरेको सर्तहरू समावेश गर्ने सूचकाङ्क यतावत र कार्यशील राखेको हुन्छ।
प्रयोगकर्ताले सेवाको उपयोग गरी खोज गर्दा , खोजी संयन्त्रले यसको अनुक्रमणिकामा छानबिन गर्दछ र मापदण्डको साथ उत्तम नजिताहरू साथ वेब पृष्ठहरूको सूची प्रदान गर्दछ जसमा सामान्यतया सामग्री, तस्वीर, नक्सा, प्रश्नोत्तर, कागजात, श्रव्य दृश्य आदि समावेश हुन्छ।
केही वेबसाइटहरूले खोज संयन्त्रलाई उनीहरूको मुख्य सुविधाको रूपमा प्रस्ताव गर्दछन् जसलाई खोज संयन्त्र वेबसाइट भनिएको छ जुन मानव हस्तक्षेप बिना वेबमा अनुसन्धान गर्ने उपकरणहरू पनि हुन्।
सामान्यतया वेब खोज संयन्त्रहरू "इन्टरनेट सरीसृप"मा आधारित हुन्छन् जसले नियमित अन्तरालमा साइटहरूलाई जाँच गर्ने र नयाँ ठेगानाहरू पत्ता लगाउन स्वचालित रूपमा मद्दत गर्दछ।
प्रत्येक पहिचान गरिएको पृष्ठ त्यसपछि भण्डारमा अनुक्रमित हुन्छन् र पछि इन्टरनेट प्रयोगकर्ताहरूले शब्दहरू प्रयोग गरेर पहुँच गर्न सक्दछन्।
यी तथाकथित सुशाङ्ख्य संयन्त्रहरू हुन् जसले सुशाङ्ख्यमा भण्डार गरिएका फाइलहरूको बीचमा खोजी र वेबसाइटहरूको बीचमा जोडेर खोजी गर्दछ।
पछि रोबिन लिले आफ्नो रेङ्कडेक्स प्रविधि बायदु खोज संयन्त्रका लागि प्रयोग गरेका थिए जसलाई चीनमा रोबिन लिले स्थापना गरेका थिए भने यसलाई सन् २००० मा सञ्चालनमा ल्याइएको थियो।
वेब खोज संयन्त्र वा इन्टरनेट खोज संयन्त्र वेब खोज वा इन्टरनेटमा खोज गर्नका लागि सृजना गरिएको एक सफ्टवेयर प्रणाली हो जसको अर्थ विश्वव्यापी वेबलाई एक मुलपाठ वेब खोज प्रश्नमा निर्दिष्टित, विशेष जानकारीको लागि व्यवस्थित तरीकाले खोजी गर्नु हो।
वा अर्को शब्दमा भन्नु पर्दा वेब खोज संयन्त्र एक वेब अनुप्रयोग हो जसको प्रयोगबाट प्रयोगकर्ताले शब्दहरूको रूपमा भण्डारबाट स्रोतहरू फेला पार्न सक्दछन्।
यसका संसाधनमा वेब पृष्ठ, इन्टरनेट मञ्च लेख, तस्वीर, श्रव्य दृश्य, फाइल, पुस्तक, शैक्षिक वेबसाइट, अनुप्रयोग, खुला स्रोत सफ्टवेयर, आदि हुन्छन्।
यसले पछि आफ्नो स्वतन्त्र खोज संयन्त्रको विकास गरेको थियो र माइक्रोसफ्टले १ जुन २००९ मा, यसको स्वतन्त्र खोज संयन्त्रलाई बिङमा पुनर्गठन गरेको थियो।
सन् १९९६ मा, स्थापित भएको रूसी बहुराष्ट्रिय इन्टरनेट निगम यान्दिक्सले सन् १९९७ मा, यान्दिक्स खोजको स्थापना गरेको थियो जसले मुख्यतया रूस र स्वतन्त्र राज्य राष्ट्रसङ्घमा पूर्णरूपमा सेवा प्रदान गर्दछ।
यसलाई क्यानडाको क्युबेकको मोन्ट्रियलको म्याकगिल विश्वविद्यालयका कम्प्युटर विज्ञान विद्यार्थी एलन इम्जेट, बिल हेलन र जे पिटर दोएच्सले संयुक्त रूपमा निर्माण गरेका थिए।
उपकरणले सार्वजनिक फाइल नामहरू खोजीयोग्य भण्डारमा सृजना गर्दै फाइल आदनप्रदान सौजन्यविधि साइटहरूमा अवस्थित सबै फाइलहरूको निर्देशिकाहरूलाई सूचीबद्ध रूपमा अभिभारण गरेको थियो।
आर्ची खोज संयन्त्रको आँकडा सीमित भएको र यसलाई सजिलैसँग गैर स्वचालित रूपमा खोजी गर्न सकिने भएकाले यसले यी वेबसाइटहरूको सामग्रीलाई अनुक्रमणिका गरेको थिएन।
केही वर्ष पछि, इन्टरनेटमा विभिन्न वेब खोज संयन्त्रहरू देखा परेका थिए जसमा एक्साइट, इन्फोसिक, इङ्कटोमी, नर्थन लाइट, अल्टा भिस्टा आदी समावेश छ जसको मद्दतले सूचना खोज्नेहरूले प्रयोगकर्ताहरूले कुञ्जी शब्दमा आधारित खोजी गर्नुको सट्टा निर्देशिकामा खोजी गर्न सक्षम थिए।
आफ्नो कार्यक्रम ग्ल्यामर गफको एक अङ्कमा, अभिनेत्री पुजा शर्माको अन्तर्वार्ता लिँदा, उनले देश र राजनीतिमा आधारित केही प्रश्नहरू सोधे, जसको जवाफ उनले दिन सकिनन् र केही आधारभूत प्रश्नहरूको गलत जवाफ पनि दिइन।
चर्चित हाँस्य टेलिभिजन कार्यक्रम हर्के हल्दार र रिसानी माफ निर्देशन गर्नुका साथै उनले सन् २००४ मा आएको नेपाली चलचित्र हमी तीन भाइमा पनि सानो भूमिका खेलेका थिएँ।
नेपाली चलचित्र उद्योगमा उनी हालैका चलचित्रहरूको समीक्षा र टिप्पणी लागि उनी परिचित छन्, जुन उनले सामान्यतया आफ्नो कार्यक्रम रजतपट मार्फत प्रदर्शन गर्छन्।
नवप्रेमीहरूलाई हामी पनि बुढा हुन्छौँ र त्यति बेला अहिले गरेको प्रेम बिर्सिंदैन भन्ने सन्देश दिन प्रेमको यो सन्दर्भ सफल त छ नै, एक लेखकका हैसियतमा सकारात्मक ईष्र्यासमेत पैदा गर्दछ ।
आफू र आफ्नो वंश प्रतिनिधि ठानिएको पुरुष बच्चालाई सर्वशक्तिमान शासकको रूपमा स्थापित गराई आफ्नै विपरीत लिङ्गी सन्तानलाई नोकरसरह व्यवहार गर्ने पुरुषवादी एकात्मक चिन्तनको कुरूप सामाजिक परिवेशबिच ती महिलाले वनमै छोरी जन्माउँछिन् ।
जाँडरक्सी, जुवातास र रन्डीबाजीको कुलतमा फसेर फर्केको उसले गाउँमा पनि त्यही व्यवहार गर्दा परिवारको खुसी पानीको फोका झैँ पानीमै बिलाएको प्रसङ्गसँगै बच्चालाई पुल्पुल्याउँदाको भयङ्कर नतिजा एकदमै स्वाभाविक ढङ्गले प्रस्तुत छ यहाँ ।
तर त्योभन्दा बढी दुखाउँछ, रिन तिर्न नसकेपछि भएभरको जायजेथा सामन्तलाई जिम्मा लगाई गाउँ छोडेर हिँड्ने कथित दलित पात्र बालवीरको बहिर्गमनले ।
यस उपन्यासमा प्रेम र विवाह गर्ने उमेर पुगेका एक जोडी युवा युवती प्रेम सफल बनाउन उनीहरूको तर्फबाट भगीरथ प्रयत्न गर्दा पनि असफल हुन पुगेका छन्, भने समाजमा हुने आर्थिक, जातीय, वर्गीय, धार्मिक जस्ता उँचो निचो, सानो ठुलो, भेदभावले अझै पनि युगल जोडीहरूले मृत्युवरण गर्नु परेको छ भन्ने घटना यस उपन्यासले प्रस्त पार्दछ ।
थारु जातिको सामाजिक र मनोवैज्ञानिक स्थितिको चित्रण गर्दै जनयुद्ध, मधेस आन्दोलन र कैलाली घटनाको सन्दर्भलाई ऐतिहासिक दस्ताबेजका रूपमा रहने गरी आख्यानको भाषामा लोभलाग्दो गरी प्रस्तुत गरिएको यस खण्डमा सुर्खेतबाट छुटेपछिको चन्द्राको कथा पुरा गर्न लेखकले फरक प्रयोग गरेको देखिन्छ ।
जे होस्, यसको औपचारिक उद्घाटन २० अगस्ट १९९६ मा सोनिया गान्धी र अन्यहरुको उपस्थितिमा तत्कालिन राष्ट्रपति शङ्करदयाल शर्मा ले गरे।
यसको स्थापना पछि, संस्थान भारत, नेपाल, बंगलादेश, श्रीलंका, र अन्य देशहरु बाट दुई लाख भन्दा बढी बिरामीहरु लाई सेवाहरु प्रदान गरीएको छ।
यो १४ स्टेज को अत्याधुनिक मोड्युलर अपरेशन थिएटर तीन चरण एयर फिल्टरेशन र ग्यास सफाई प्रणाली संग, र डे केयर सर्जरी को लागी २ माइनर अपरेशन थिएटरहरु छन्।
राजीव गान्धी क्यान्सर संस्थान तथा अनुसन्धान केन्द्र एक गैर नाफा चिकित्सा सुविधा र दिल्ली, भारत मा आधारित क्यान्सर उपचार र अनुसन्धान मा विशेषज्ञता को अनुसन्धान संस्थान हो।
तिनीहरूमध्ये एक ड्यूक अफ ग्लुसेस्टर थिए जसले रिचर्डलाई वेस्टमिन्स्टर फर्केर संसदको बिडिङ गर्न राजी नभएसम्म बयान दिने धम्की दिए।
आफ्ना मन्त्रीहरू र सल्लाहकारहरू नियुक्त गर्ने उहाँको ईश्वर-प्रदत्त अधिकारमा अप्राकृतिक प्रतिबन्ध भएकोमा राजा क्रोधित भए।
यो मूलतः राजा रिचर्ड द्वितीयको पैसाको आवश्यकतालाई सम्बोधन गर्न बोलाइएको थियो, तर यसले तुरुन्तै उनको प्रशासनको सुधारको लागि दबाबमा ध्यान केन्द्रित गर्यो।
फ्रान्समा युद्धको असफल अभियोगको साथसाथै आफ्ना राजनीतिक मनपर्नेहरूप्रति अत्यधिक संरक्षणका कारण राजा हालका वर्षहरूमा बढ्दो रूपमा अलोकप्रिय बनेका थिए।
यसबाहेक, त्यहाँ एक लोकप्रिय डर थियो कि इङ्गल्याण्डमा चाँडै आक्रमण हुनेछ, किनकि फ्रान्सेली बेडा वर्षको धेरै समयको लागि फ्ल्यान्डर्समा भेला भएको थियो।
राजाको अनुरोधलाई उसले अपेक्षा गरे अनुसार स्वीकार गर्नुको सट्टा, लर्ड्स र कमन्सका घरहरू प्रभावकारी रूपमा उहाँ र उहाँका अलोकप्रिय लर्ड चान्सलर, माइकल डे ला पोल, सफोकको पहिलो अर्ल विरुद्ध एकजुट भए।
राजाको विशालताबाट अनुचित लाभ उठाउने र राजाको असफलताका लागि जिम्मेवार मन्त्री दुवैलाई मनपर्ने रूपमा डे ला पोललाई देखेर, संसदले अर्लको महाभियोगको माग गर्यो।
गुलाब सिंहका सन्तान, हरि सिंह, जो अगस्त सन् १९४७ मा कश्मीरका महाराजा थिए, पाकिस्तानसँग व्यापार र सञ्चारको सुविधाका लागि "स्ट्यान्डस्टिल सम्झौता" मा हस्ताक्षर गरेका थिए।
बढ्दो हिंसाको सम्भाव्यताको लागि ब्रिटिस सेनाको तयारी नभएकोले, नयाँ भाइसरोय, लुइस माउन्टबेटनले स्वतन्त्रताको लागि पारस्परिक सहमति योजनाको लागि छ महिना भन्दा कम समयको अनुमति दिँदै, शक्ति हस्तान्तरणको मितिलाई अगाडि बढाए।
प्रत्येक जिल्लालाई पाकिस्तान वा भारतलाई तोक्ने जिम्मा दिइएको र्याडक्लिफ आयोगले सत्ता हस्तान्तरण भएको दुई दिनपछि १७ अगस्ट १९४७ मा आफ्नो पुरस्कार घोषणा गर्‍यो।
महात्मा गान्धीको नेतृत्वमा, कांग्रेसले भारतलाई संयुक्त अधिराज्यबाट स्वतन्त्रताको लागि नेतृत्व गर्न र ब्रिटिस साम्राज्यमा अन्य औपनिवेशिक विरोधी राष्ट्रवादी आन्दोलनहरूलाई शक्तिशाली रूपमा प्रभाव पार्ने थियो।
धार्मिक बहुलवादमा आधारित स्वतन्त्र भारतको कांग्रेसको दृष्टिकोणलाई सन् १९४० को प्रारम्भमा अखिल भारतीय मुस्लिम लीग र मोहम्मद अली जिन्नाको नेतृत्वमा नयाँ मुस्लिम राष्ट्रवादले चुनौती दिएको थियो, जसले ब्रिटिस भारतका मुस्लिमहरूका लागि छुट्टै मातृभूमिको माग गर्यो।
साम्राज्य, भारतीय साम्राज्य पनि भनिन्छ, क्षेत्रहरू मिलेर बनेको थियो, सामूहिक रूपमा ब्रिटिस भारत भनिन्छ, जुन प्रत्यक्ष रूपमा ब्रिटिस क्राउनद्वारा प्रशासित थियो, र क्षेत्रहरू, जसलाई रियासतहरू भनिन्छ, जुन सर्वोच्चताको प्रणाली अन्तर्गत भारतीय राजकुमारहरूले शासन गरेका थिए।
यसको निर्माण एक अग्रगामी र प्रभावशाली औपनिवेशिक विरोधी राष्ट्रवादी आन्दोलन द्वारा भएको थियो जुन ब्रिटिस राज को अन्त्य गर्न एक प्रमुख कारक बन्यो।