polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
उदाहरणार्थ, एका संहितेत “त्वंह्यग्ने” असें लिहिलेलं आढळते, परंतु वृत्ताच्या आधारावरून असे स्पष्ट सिद्ध होते कीं जुने पाठक “त्वंहि अग्ने” असें म्हणत असत.
"अनोखा परिचय ऋग्वेद आणि उपनिषदांचा"चे लेखक रघुनाथ जोशी यांच्या मतानुसार वेदऋचांच्या लेखनात काही अक्षरांच्या खाली आडवी रेघ 'अनुदात्त स्वर' तर काही अक्षरांच्यावर उभी रेघ 'स्वरीत स्वर' दिलेली असते.
लिहिलेली ऋचा तोंडाने स्पष्ट म्हणण्यासाठी यांचा उपयोग होतो तसेच वेदांचे सामूहिक पठण करताना सर्व पाठकांचा उच्चार कोणत्याही वेळी एका ठरावीक अक्षराचाच व्हावा असाही उद्देश यातून साध्य होतो.
यात शुद्ध अक्षर, जोडाक्षर, त्याचे गुरुत्व, अनुस्वारांचे उच्चार, स्वराघात, ऱ्हस्व व दीर्घ/प्रदीर्घ स्वर, विसर्ग वगैरे शंभर टक्के शुद्ध होत आहेत की नाहीत, हे गुरुजी ऐकून, कसून तपासतात.
संथेत म्हटलेले सर्व चरण मुखोद्गत झाले आहेत याची खात्री करण्याच्या दृष्टीने गुंडिकेची संथा चालू असताना, साधारणपणे दुसऱ्या किंवा तिसऱ्या संथेपासून, विद्यार्थ्याची इच्छा अगर तयारी नसली तरी विद्यार्थ्यांना पोथीत न पहाताच, मान वर करून संथा म्हणावी लागते.
तर पराग दिवेकर यांच्या "वेदाध्ययनातील- संथा देणे. म्हणजे काय?" या लेखातील व्याख्येनुसार वेदाध्ययनातील संथा देणे म्हणजे वेदपाठशाळेमध्ये वेद शिकविणारे गुरुजी समोर बसलेल्या विद्यार्थ्यांना वेदमंत्राचे छोटे तुकडे पाडून, त्यांच्या मागे घोकायला/म्हणायला सांगतात.
आता कितीही पाठ येत असले, तरी संथेतील पहिल्या ओळीपासून पोथीत पाहूनच सदर पाठांतराच्या अध्यायाचा एकेक अनुवाक अथवा वर्ग ७ वेळा म्हणून तो सगळा अध्याय पूर्ण करतात.
गुरूकडून दीक्षा घेणे; आदर्श कार्यास/उद्दिष्टास/ध्येयास व्रत असल्याप्रमाणे अंगीकारणे; पाठ करण्याची / क्रिया, पाठाचे आवर्तन करण्याची क्रिया इत्यादीं अर्थच्‍छटांचा यात समावेश होतो.
यातील पुढच्या ऋचेचा पहिला चरण घेण्याचे कारण असे की, यामुळे संपूर्ण अध्यायातल्या प्रत्येक ऋचेची पाठोपाठ येणाऱ्या ऋचेशी गुंफण तयार होते.
एखादा विषय / याज्ञिकातला प्रयोग/संहितेचा अध्याय पाठ करताना, संथा म्हणण्याचे १) चरणाची संथा २) अर्धनीची संथा ३) ऋचेची संथा ४) गुंडिकेची संथा हे चार टप्पे असतात.
मराठी विश्वकोशातील "परीक्षापद्धति, शैक्षणिक" या लेखात अकोलकर आणि गोगटे यांच्या मतानुसार प्राचीन भारतात परीक्षेची अशी तंत्रनिष्ठा व औपचारिक पद्धती नव्हती.
पिसूरी हरीण हे युग्मखुरी वर्गात गणल्या जाणाऱ्या त्रागुलिडी कुळातील प्राणी असून आग्नेय आशिया, दक्षिण आशियापासून मध्य व पश्चिम आफ्रिकेपर्यंत आढळतात.
त्यांच्या आत्मतेज आणि धनुर्भंग या दोन नाटकांतले विषय सकृत्‌दर्शनी पौराणिक असले तरी या मिषाने बामणगांवकरांना लोकांपुढे सद्यस्थिती समजावून सागण्याचा उद्देश होता.
विषातील अमृत घ्यावे, चांगला विचार एखाद्या लहान मुलाने मांडला तरी त्याच्याकडूनसुद्धा तो घ्यावा, शत्रू असला तरी त्याच्यातील चांगल्या गोष्टी स्वीकाराव्यात आणि घाणीत असलेली सुवर्णसुद्धा स्वीकारावी.
स्नातकस्यच राज्ञश्च पन्था देयो वरस्यच ॥ रस्यावर वाहनावर आरूढ असलेलेला माणूस ,९० ते १०० वर्षांचा वृद्ध , रोगी, स्त्री, ओझे वाहणारा , विद्वान व राजा त्यांना याच क्रमाने अग्रक्रम द्यावा.
मुंबईच्या धारावीत भरलेल्या पहिल्या विदोही साहित्य संमेलनात त्याने 'हे पालखीचे भोई, ह्यांना आईची ओळख नाही' हे गीत सादर केले तेव्हा सर्व वातावरणच भारल्यासारखे झाले.
त्यानंतर ’शिवाजी अंडरग्राऊंड’ची दिल्लीची नॅशनल स्कूल ऑफ ड्रामा भरवीत असलेल्या आंतरराष्ट्रीय भारंगम नाट्यमहोत्सवासाठीही निवड झाली.
पुढे ते मुंबईत आले आणि विद्यार्थी प्रगती संघटनेतून डाव्या चळवळीशी जोडले गेले आणि त्यांनी आपले गावाकडचे कलासंचित इथल्या नव्या फॉर्ममध्ये परावर्तित केले.
पत्रकार म्हणून काम करताना त्यांनी आपले अनुभवांवर बेतून शब्दबद्ध केलेली ’चौथा अंक’ आणि खुर्चीचा खेळ’ ही पुस्तके विशेष प्रसिद्ध आहेत.
नवशक्ती, नवाकाळ, मराठा आणि मुंबई सकाळ या विविध वृत्तपत्रांत आत्माराम सावंत यांनी उपसंपादक, सहसंपादक मुख्य संपादक आदी विविध पदांवर काम केले आहे, आणि ते करताना बरेच स्फुट लेखन केले आहे.
आत्माराम कृष्णाजी सावंत (७ मार्च, इ.स. १९३३: हुमरस अण्हेरी, कुडाळ तालुका, सिंधुदुर्ग जिल्हा, महाराष्ट्र - ) हे एक मराठीतले लेखक, नट, नाटककार, दिग्दर्शक, पत्रकार होते.
हा किल्ला केव्हा बांधला गेला याचे ठोस पुरावे उपलब्ध नाहीत परंतु असे समजले जाते की बहामनी सुलतानांचा वजीर महमूद गवानने हा किल्ला सुमारे १५ व्या शतकाच्या उत्तरार्धात बांधला.
जरी मुघल जिंकले असले तरी निजाम शाहीच्या सरदारांनी वयाने लहान अशा मुर्तुजा निजाम शहाच्या नावाने राज्य चालविण्याचा निर्णय घेतला आणि नवीन राजधानी म्हणून अहमद नगरच्या आग्नेयेला सुमारे ८० मैलांवर असलेल्या परंडा किल्ल्याची निवड केली.
१६२९ ते १६३२ च्या सुमारास हा किल्ला शहाजी महाराजांच्या ताब्यात होता नंतर पुन्हा तो मुघलांकडे गेला आणि सरतेशेवटी हैद्राबादच्या निजामाकडे भारताला स्वातंत्र्य मिळेपर्यंत परांडा किल्ला होता.
त्यांनी 'महाराष्ट्र टाइम्स', 'आज दिनांक', 'महानगर' आणि 'साप्ताहिक सकाळ'मध्ये अल्पकाळ केलेले सदर लेखनही असेच चर्चेचा विषय झाले होते.
शहाणे बंगाली भाषेचे उत्तम जाणकार असल्याने त्यांनी शीर्षेंदू मुखोपाध्याय, मोती नंदी, समरेश बसू, श्यामल गंगोपाध्याय, रमानाथ राय अशा अनेक मोठ्या लेखकांच्या कथांचे मराठी अनुवाद केले.
पुस्तक तर काढायचे आहे; पण त्यासाठी पैसे नाहीत, या विवंचनेतून त्यांनी पुस्तकांच्या आकारात, मांडणी, सजावटीमध्ये जे बदल केले आहेत, ते मराठी वाचकांना चांगलेच माहीत आहेत.
अशोक शहाणे यांनी दिग्दर्शक कमलाकर नाडकर्णी आणि त्यांच्या चमूला बंगाली नाटककार अजितेश बंद्योपाध्याय यांचे महाभारताच्या शेवटच्या पर्वावरील 'हे समय उत्तान समय' हे मूळ बंगाली नाटक वाचून दाखवले, तेव्हा त्यांच्या हातात बंगाली पुस्तक होते अन्‌ ते वाचत होते मराठीत, आणि ते वाचन अतिशय सुगम आणि अस्खलित होते, याची आठवण रंगकर्मी डॉ.
महाराष्ट्र शासनाने छापलेल्या तुकोबांच्या गाथेतले काही अभंग त्यांचे नाहीत आणि तुकोबांचे म्हणून असलेल्या बऱ्याच अभंगांचाही त्यात समावेश नाही.
जोशी यांच्या मराठी अंकलिपीचे पुस्तक, वसंत गुर्जर यांच्या कविता, सिनेदिग्दर्शक अरुण खोपकरांचे पुस्तक, नुकतेच दिवंगत झालेल्या रघू दंडवते यांची एक कादंबरी आणि कवितासंग्रह, 'असो' आणि 'वाचा'मधील सर्व लेखनाचे स्वतंत्र पुस्तक अशा योजना त्यांच्या हाताशी आहेत.
जेव्हा तो २७ वर्षांचा झाला तेव्हा त्याने आफ्रिकेला जाऊन ख्रिस्ती धर्मप्रसारकाचे काम करीत करीत गरजू लोकांवर औषधोपचार करायचे ठरवले.
जेथे हल्ली अंगोला झांबिया, झायरे, झिंबाब्वे, तांझानिया, बुरुंडी, मोझांबिक, रुवांडा आदी देश दाखवतात ती लाखो चौरस किलोमीटर क्षेत्रफळाची जागा त्याकाळच्या आफ्रिकेच्या नकाशात कोरी दाखवत, कारण त्या देशांसंबंधी त्याकाळी सुविद्य जगाला काहीच माहिती नव्हती.
त्याचे औषधोपचार आणि त्याची गोड वागणूक त्याला, मनात कोणतेही भय न बाळगता आफ्रिकेच्या दाट जंगलांत वसलेल्या जंगली माणसांच्या टोळ्यांपर्यंत पोचायला मदतरूप झाली.
लिव्हिंगस्टनला स्वतःलाच ३१वेळा मलेरिया झाला, पण त्याच्या वैद्यकीय ज्ञानाचा उपयोग करून त्याने स्वतःचे आणि अनेक आफ्रिकन लोकांचे प्राण वाचवले.
लिव्हिंगस्टनने केप ऑफ गुड होप पासून ते विषुववृत्तापर्यंत आणि अटलांटिक महासागरापासून ते हिंदी महासागरापर्यंत फिरून त्या भूभागाचा नकाशा बनवला.
सहाव्या निजामाला हा राजमहाल अतिशय आवडला व त्याने या राजमहालासाठी झालेला सर्व खर्च सर विकार उल यांना देउुन त्याच्या बदल्यात या राजमहालाचा मालकी हक्क मिळविला.
डिसेंबर १९८९ मध्ये सर विकार राजमहालाच्या गोल बंगला आणि जनाना महाल येथे रहाण्यासाठी गेले आणि त्यानंतर त्यांनी तेथून मर्दाना येथे चालू असलेल्या कामावर देखरेख करण्यास सुरुवात केली.
या राजमहालाचे जुने वैभव परत मिळवून देण्यासाठी पुनर्रचना करण्याची जबाबदारी ७ व्या निजामाच्या पत्नीकडे, महाराणी आसरा जहॉं हिच्याकडे सोपविण्यात आली.
ती अमेरिकन फेडरल एविएशन ॲडमिनिष्ट्रेशनने यूएस एरलाइन आणि अमेरिकन एरलाइनना ८ एप्रिल २०१५ रोजी सिंगल ऑपरेटिंग सर्टिफिकेट दिल्यानंतर बंद झाली.
१७ ऑक्टोबर २०१५ रोजी या विमान सेवांचे एकत्रीकरण झाल्यानंतर एकत्रीकरण विचारात घेतले तरीसुद्दा इतर बाबी त्या क्षणांपर्यंत जशाच्या तशाच राहिल्या.
यांची विमान सेवा आंतरराष्ट्रीय आणि अंतरदेशीय अशा दोन्ही ठिकाणी विशालकाय दूरवर पसरलेली आहे त्यात उत्तर अमेरिका,दक्षिण अमेरिका,यूरोप,मध्य पूर्व या खंडातील २४ देशातील १९३ आगमन ठिकाणांचा यात समावेश आहे.
दू फॉन्ट, आणि आलेक्षीस फेलीक्ष्दु फॉन्ट, जुनीयर या दोघा बंधूंनी आणि स्टेवण गार्डनर या सीईओ यांनी केली आहे असे ऑल अमेरिकन एविएशन या इतिहासात सापडले आहे.
सन २०१५ मध्ये अमेरिकन एरलाइन्सचे आंतरराष्ट्रीय विमान सेवेतील कॅनडा मेक्सिको, करेबियन, आणि मध्य अमेरिकेत जाणाऱ्या विमानातील प्रीमियन केबिनला व्यवसाय वर्ग म्हणून संबोधिले आहे.
सावरगाव याठिकाणी आलेल्या खड्केश्वराच्या दर्शनास्थ प्रभू रामचंद्र सीतामाता तसेच बंधू लक्ष्मण तपोवन दर्शना नंतर आले होते अशी आख्यायिका आहे .
सावरगाव बर्डे इथून तामसी ,धारकाटा ,खडकी,जाभरून परांडे,काटा,पांगरी नवघरे ,जाभरून वाडी ,चीवरा,इत्यादी गावांना जोडणाऱ्या पायवाटा तसेच गाडवाटा आहेत.
" मातोश्री श्रीमती लक्ष्मीबाई सुभाषराव जी पाटील बहुउद्देशीय शिक्षण संस्था सावरगाव बर्डे ता. जि. वाशीम ." ही संस्था स्थापन केली याद्वारे२००९ साली" माऊली ज्ञान मंदिर पूर्व प्राथमिक इंग्रजी शाळा " सुरू केली .
मात्र शिक्षणाचा वसा पुढे सुरू ठेवीत २०१२ साली यागावा मध्ये "माऊली कॉम्पुटर्स सावरगाव बर्डे " सुरू करून कॉम्पुटरचे असे नव नवीन अभ्यासक्रम आणले .
ठिकाणी इयत्ता पहिली पासून तर आठवी पर्यंत शिकण्यासाठी जिल्हा परिषदेची शाळा असून पुढील शिक्षणा साठी गावापासून अर्धाकिमी अंतरावर संमती इंजिनीअर कॉलेज असून तेथे अभियांत्रिकी पदवी 1 स्थापत्य अभियांत्रिकी 2 संगणक विज्ञान आणि अभियांत्रिकी 3 विद्युत अभियांत्रिकी 4 इलेक्ट्रॉनिक्स आणि दूरसंचार इंजिनियरिंग 5 मेकॅनिकल इंजिनिअरिंग .
पांडुरंग पाटील हे सावरगाव बर्डे यथे १९१३ साली सर्वसाधारण कुटुंबात जन्माला येऊन, जास्त शिक्षण नसूनही त्यांनी स्वातंत्र्याच्या कार्यात सहभाग घेतला.
त्यानंतर 'अक्षरांचा श्रम केला’यामधील सर्व लेखांची सारंगांनी 'एकूण साहित्य’, 'कथा कादंबरी’, अनुवाद’ अशा चार विभागात मांडणी करून हे लेखन केले आहे.
"सिलेक्टेड रायटिंग्ज’ हे पेंग्विन प्रकाशनाने काढलेले टी. एस. एलियट यांचे पुस्तक वाचून त्यावेळी त्यांच्या अंगावर मूर्तिमंत रोमांच उभे राहत असत. मर्ढेकर, एलियट आणि बरेच इंग्रजी आणि अमेरिकन लेखकांचे साहित्य अभ्यासून त्यांनी सैद्धान्तिक समीक्षा, उपयोजित समीक्षा, सूक्ष्म विश्लेषण, साहित्याची ऐतिहासिक समीक्षा आणि "लिहित्या लेखकांचं वाचन’ असे पुष्कळसे साहित्य त्यांनी वाचलेले होते.
मराठी लेखकांनी सतत नव्या वाटा शोधत राहिल्या पाहिजेत, प्रेरणा आत्मसात केल्या पाहिजेत, तसेच समकालीन लेखक वाचून मधुकरवृत्ती जोपासली पाहिजे, असा त्यांचा आग्रह असे.
आधुनिक जीवनाचे संदर्भ शाबूत ठेवून सारंगांनी मिथ्यकथा आणि आधुनिकता यांना परस्परांच्या संदर्भात सक्रिय करीत लोकविलक्षण विश्व निर्माण केले आहे.
विलास सारंग हे स्वायत्ततावादी समीक्षक होते, असे पाटणकर आणि अन्य साहित्यकांनी त्यांचे 'कोसला’बद्दलचे विवेचन वाचून जे म्हटले आहे ते खरेच वास्तववादी आहे.
शेक्सपियरच्या अशा अनेक गोष्टींसह त्यांच्या नाटकाचा कथानुवाद सोप्या पद्धतीने केलेल्या या 'शेक्सपियर'वेडय़ा माणसाचे साडेबाराशे पानांचे पाच खंड जागतिक ग्रंथदिनी प्रकाशित झाले.
या कथाखंडात शेक्सपियरच्या रोमिओ ॲन्ड ज्युलिएट, हॅम्लेट, ऑथेल्लो, किंग लियर, मॅकबेथ, ज्युलियस सीझर व ॲन्टनी ॲन्ड क्लिओपात्रा या सात शोकान्तिकांचा समावेश होता.
कोर्स पूर्ण केल्यानंतर केंब्रिज विद्यापीठाकडून घेतली जाणारी 'यंग लर्नर्स टेस्ट' मुलांना द्यावी लागते आणि तिच्यात ते सहज उत्तीर्ण होतात.
मीनल परांजपे यांनी काही वर्षांपूर्वी इंंग्रजी भाषा शिकवण्याचा नेहमीची रुळलेला मार्ग बदलून, मुलांच्या मानसिकतेचा अभ्यास करत 'फंक्शनल इंग्लिश'चा कोर्स डिझाईन केला.
मुळात स्वतःच्या अदिती नावाच्या मुलीसाठी तयार केलेल्या या कोर्सचे प्रशिक्षण देण्यासाठी मीनलताईंना २००६ सालापर्यंत २० शाळांनी विनंती केली होती.
कथाकथनातील योगदानाबद्दल अखिल भारतीय साने गुरुजी कथामालेचा महाराष्ट्रातील उत्कृष्ट कथानिवेदक साने गुरुजी पुरस्कार कथामालेच्या वर्धा येथे संपन्न झालेल्या वार्षिक अधिवेशनात सरांना प्रदान करण्यात आला आहे.
सरांचे बोधाई, गंमत गाणी, अक्षरांची फुले, शब्दांची नवलाई, छंद देई आनंद, पाऊस पाणी हिरवी गाणी हे बालकवितासंग्रह, आनंदाची बाग, एकदा काय झालं!
आव्हाड सरांची इयत्ता दुसरी बालभारतीच्या पाठ्यपुस्तकात 'चांदोबाच्या देशात' ही कविता आणि इयत्ता सहावी सुलभभारतीच्या पाठ्यपुस्तकात 'बाबांचं पत्र' हा धडा मुलांना अभ्यासासाठी समाविष्ठ केलेला आहे.
इस पूर्व ३५० मध्ये लिहिलेल्या निकोमाचेन एथिक्समध्ये, ॲरिस्टॉटलने सांगितले की आनंद ही एकमेव गोष्ट आहे जी मनुष्य स्वतःच्या फायद्यासाठी इच्छिते, धन, सन्मान, आरोग्य किंवा मैत्री यापेक्षा वेगळे.
ॲरिस्टॉटलसाठी युडायमोनिया ही संज्ञा, ज्याचे भाषांतर 'आनंद' किंवा 'उत्कर्ष' असे केले जाते, ही भावना किंवा स्थितीऐवजी क्रियाकलाप आहे.
हा एक शास्त्रीय ग्रीक शब्द आहे ज्यामध्ये "" आणि "डाइमोन" ("आत्मा" किंवा "लहान देवता" या शब्दाचा समावेश आहे, ज्याचा वापर एखाद्याच्या भरपूर अर्थासाठी विस्ताराने केला जातो. किंवा दैव).
अशा प्रकारे समजले की, आनंदी जीवन हे चांगले जीवन आहे, म्हणजेच असे जीवन ज्यामध्ये एखादी व्यक्ती मानवी स्वभावाची उत्कृष्ट रीतीने पूर्तता करते.
अ‍ॅरिस्टॉटलने असा युक्तिवाद केला की जे उत्कृष्ट तर्कसंगत कार्य करण्यास असमर्थ आहेत त्यांच्यासाठी दुसरे सर्वोत्तम जीवन म्हणजे नैतिक सद्गुणांचे जीवन.
अ‍ॅरिस्टॉटल ज्या मुख्य प्रश्नाचे उत्तर शोधत आहे तो म्हणजे "मानवी अस्तित्वाचा अंतिम हेतू काय आहे?" बरेच लोक आनंद, आरोग्य आणि चांगली प्रतिष्ठा शोधत आहेत.
पारंपारिक युरोपियन समाज, ग्रीक आणि ख्रिश्चन धर्माकडून वारशाने मिळालेले, आनंदाला नैतिकतेशी जोडले गेले, जे विशिष्ट प्रकारच्या सामाजिक जीवनात विशिष्ट प्रकारच्या भूमिकेतील कामगिरीशी संबंधित होते.
तथापि, प्रोटेस्टंटवाद आणि भांडवलशाहीमुळे अंशतः जन्माला आलेल्या व्यक्तिवादाच्या उदयामुळे, समाजातील कर्तव्य आणि आनंद यांच्यातील दुवे हळूहळू तुटले.
नैतिक तत्त्वज्ञानाच्या संपूर्ण इतिहासात, आनंदाकडे नेणाऱ्या परिणामांच्या दृष्टीने नैतिकतेची व्याख्या करण्याचा प्रयत्न आणि आनंदाशी काहीही संबंध नसलेल्या अटींमध्ये नैतिकतेची व्याख्या करण्याचा प्रयत्न यांच्यात एक दोलन आहे.
आनंदाचे अधिक सांसारिक प्रकार, जसे की संपत्ती मिळवणे आणि चांगली मैत्री राखणे, हे देखील सामान्य लोकांसाठी योग्य उद्दिष्टे म्हणून ओळखले जातात .
उदाहरणार्थ, उत्पन्नाच्या पातळीचा सहसंबंध जीवन समाधानाच्या उपाययोजनांशी महत्त्वपूर्ण असल्याचे दर्शविले गेले आहे, परंतु सध्याच्या अनुभवाच्या उपायांसह, कमीतकमी एका विशिष्ट उंबरठ्यापेक्षा जास्त कमकुवत असल्याचे दिसून आले आहे.
नॉर्डिक देश अनेकदा सर्वेक्षणात सर्वाधिक गुण मिळवतात, तर दक्षिण अमेरिकन देश सध्याच्या सकारात्मक जीवनाचा अनुभव असलेल्या प्रभाव-आधारित सर्वेक्षणांमध्ये उच्च गुण मिळवतात.
आनंद कसा मिळवावा या सिद्धांतांमध्ये "अनपेक्षित सकारात्मक घटनांना सामोरे जाणे", "एखाद्या महत्त्वाच्या व्यक्तीला पाहणे", आणि "इतरांच्या स्वीकृती आणि स्तुतीचा आनंद घेणे" यांचा समावेश होतो.
आनंद हा शब्द मानसिक किंवा भावनिक अवस्थांच्या संदर्भात वापरला जातो, ज्यामध्ये समाधानापासून तीव्र आनंदापर्यंतच्या सकारात्मक किंवा आनंददायी भावनांचा समावेश होतो.
१९६० पासून, आनंदाचे संशोधन विविध प्रकारच्या वैज्ञानिक विषयांमध्ये आयोजित केले गेले आहे, ज्यामध्ये जेरोन्टोलॉजी, सामाजिक मानसशास्त्र आणि सकारात्मक मानसशास्त्र, क्लिनिकल आणि वैद्यकीय संशोधन आणि आनंद अर्थशास्त्र यांचा समावेश आहे.
मुस्लिम सूफी विचारवंत अल-गजाली यांनी "आनंदाची किमया" लिहिली, जो संपूर्ण मुस्लिम जगामध्ये आध्यात्मिक निर्देशांची एक पुस्तिका आहे आणि आज मोठ्या प्रमाणावर प्रचलित आहे.
उच्च सांस्कृतिक धार्मिकता असलेल्या देशांतील लोक अधिक धर्मनिरपेक्ष देशांतील लोकांपेक्षा त्यांच्या जीवनातील समाधानाचा त्यांच्या भावनिक अनुभवांशी कमी संबंध ठेवतात.
मापन केले जाते तेव्हा आणखी एक समस्या आहे; अनुभवाच्या वेळी आनंदाच्या पातळीचे मूल्यांकन नंतरच्या तारखेला स्मृतीद्वारे मूल्यांकनापेक्षा वेगळे असू शकते.
किल्ल्याच्या पायथ्याकडून येणाऱ्या शत्रूच्या आक्रमणाची पूर्वसूचना मिळण्यासाठी आणि प्रतिकार करण्यासाठी हे किल्ले अतिशय उपयोगी पडत.
मुख्य प्रवेशद्वारातून किल्ल्यात प्रवेश केल्यावर आगंतुकाला किल्ल्यावर हवे तेथे मोकळे फिरता येऊ नये म्हणून किल्ल्याच्या आतील वाटांवर आणखी एकदोन दरवाजे असू शकतात.
ठाणे, मुंबई, रायगड, रत्‍नागिरी आणि सिंधुदुर्ग या पाच जिल्ह्यांत पसररलेल्या जलदुर्गांची माहिती ’वेध जलदुर्गांचा’ या भगवान चिले यांनी लिहिलेल्या पुस्तकात आहे.
अंजनवेलचा किल्ला, अर्नाळा, तारापूरचा किल्ला, भरतगड, यशवंतगड हे किल्ले खासगी मालकीचे झाले असून या किल्ल्यांवर घरे उभारून तेथे बागा लावल्या आहेत.
त्या किल्ल्यात पूर्वेकडून दरवाज्याने आत प्रवेश केला की ती वाट किल्ल्याच्या आतल्या भागात न जाता वेडीवाकडी वळणे घेत एका आडव्या भितीपाशी संपते, आणि त्या दरवाज्याने आत शिरलेले सैनिक जंग्यांच्या माऱ्यात सापडतात.
सुतरनाला नावाच्या हलक्या तोफा वाहून नेण्यासाठी आणि सांडणीस्वारांबरोबर पत्रांच्या किंवा अन्य वस्तूंच्या थैल्या पाठवण्यासाठी उंटांची आवश्यकता असे.
साहित्य महामंडळात साहित्यबाह्य व्यक्तींचा वावर वाढल्याने घुमान येथे झालेल्या मराठी साहित्य संमेलनात साहित्यविषयक चर्चा न झाल्याची खंतही त्यांनी व्यक्त केली.
या ठिकाणी कंटाळवाण्या प्रवासात पंजाब, हरियाणा, उत्तर प्रदेश, राजस्थान, मध्य प्रदेश आणि महाराष्ट्र अशा पाच राज्यांमधील अभिव्यक्ती रुळांवर घेत घेत परिसंवाद रंगले.
'मराठीची गाडी रूळ सोडून धावत असताना या संमेलनामुळे मराठीला रुळावर आणण्याचा प्रयत्‍न झाला. बाकी साहित्य संमेलनांमध्ये केवळ ज्येष्ठांचा सहभाग असताना तरुणांची मोठी संख्या हे या संमेलनाचे वैशिष्ट्य होते. संमेलनांमध्ये तरुण वर्ग जोडला गेल्यास मराठी भाषेला मरण नाही. घुमान संमेलनात इतिहासाचा धांडोळा घेतला गेला. मात्र, वर्तमानाचा टप्पा या रेल्वे संमेलनात दिसून आला,' असे प्रा.
साहित्य रसिकांसाठीच्या सोयींमधील निष्काळजीपणाच्या निषेधार्थ उद्विग्न आणि उपरोधिक भावनेतून घेण्यात आलेल्या या संमेलनाचे स्वागताध्यक्ष संजय मयेकर व तानाजी दिवेकर निमंत्रक होते.
टाळ-मृदंग-अभंगाच्या गजरात काढण्यात आलेली ग्रंथदिंडी, ग्रंथप्रदर्शन, कवी संमेलन, परिसंवाद, अध्यक्षीय भाषण असे सर्वकाही या संमेलनात होते.
घुमान संमेलनाच्या परतीच्या प्रवासादरम्यान रेल्वेतील असुविधा, उद्विग्नतेला वाट करून देण्यासाठी उपरोधिक भावनेतून साहित्यप्रेमींनी ५ ते ७ एप्रिल २०१५ या काळात धावत्या रेल्वेतील पहिले मराठी साहित्य संमेलन 'साजरे' केले.
तसेच, संमेलन झाल्यानंतर सर्वसामान्य साहित्यरसिक अखिल भारतीय साहित्य महामंडळ, संयोजक संस्था आणि राज्य सरकारकडून वाऱ्यावर कसे सोडले जातात, याचाही ऑंखो देखा हाल या ६० तासांहून अधिक काळ रखडलेल्या रेल्वे प्रवासातून आला.
जिम्नॅस्टिक्स : महिला- कार्तिकी सुधीर शिरोडकर , शिप्रा शिरीष जोशी , जयश्री यशवंत प्रिंदावणेकर, पुरुष- सिद्धार्थ महेंद्र कदम , विनय गणेश सोनाली सावंत.
'गेट वे ऑफ इंडिया'च्या पार्श्वभूमीवर तब्बल १९५ खेळाडू, प्रशिक्षक, संघटक/कार्यकर्ते यांच्यासह क्रीडाक्षेत्रात भरीव योगदान देणाऱ्या खेळाडूंना जीवनगौरव पुरस्काराने या सोहळ्यात सन्मानित करण्यात आले.
१९६० नंतर इलेक्ट्रोनीक क्षेत्रात झालेली मोठी उक्रांती म्हणजे सिलिकाँन, सेमीकडंक्टरचा शोध या मुळे आय-सी तंत्रज्ञान खुपच प्रगत झाले.
याचेच एक उदाहण म्हणजे हेवार्ड विश्वविद्दयालयात अशाच प्रकारे १०२४ सुक्ष्मरोबोट्स एकामेकांना वायर विरहीत तत्रंज्ञानानी जोडले गेले आहेत.
एकवचन अनेकवचन एकवचन अनेकवचन कळी कळ्या आई आया बांगडी बांगड्या सुई सुया बी बिया सुरी सुऱ्या स्त्री स्त्रिया वाटी वाट्या अपवाद दासी दासी दृष्टी दृष्टी युवती युवती मूर्ती मूर्ती
ऑक्टोबर २०१५ मध्ये पाकिस्तान क्रिकेट मंडळाचे अध्यक्ष शाहर्यार खान यांनी भारत-पाकिस्तान दरम्यानची मालिका न खेळविली गेल्यास पाकिस्तानी संघ २०१६ विश्व टी-ट्वेंटी मध्ये खेळणार नाही असे जाहीर केले.
ह्या भेटीनंतर पीसीबीच्या विनंतीवरून भारत आणि पाकिस्तान यांच्यातील सामना धरमशाला पासून कोलकाता येथील ईडन गार्डन्स येथे हलविण्यात आला, आणि ११ मार्च रोजी पाकिस्तानने स्पर्धेत सहभाग निश्चित केला.
कडून पाकिस्तानी क्रिकेट संघाला सुरक्षा देण्याबाबत असमर्थता दर्शवण्यात आल्यामुळे सदर सामना इडन गार्डन, कोलकाता येथे खेळविण्याचा निर्णय घेण्यात आला.
दक्षिण दिल्ली महानगर पालिकेकडून मैदानामधील मेहरा ब्लॉकला पूर्णत्वाचे प्रमाणपत्र मिळाले नव्हते त्यामुळे सुरुवातीला फिरोजशाह कोटला मैदानावर होणाऱ्या पहिल्या उपांत्य सामन्याबाबत अनिश्चितता होती.
इडन गार्डन्स, कोलकाता येथे खेळविल्या गेलेल्या अंतिम सामन्यात वेस्ट इंडीजने इंग्लंडचा चार गडी राखून पराभव करून २०१२ नंतर दुसऱ्यांदा स्पर्धा जिंकली.
बंगळूर, चेन्नई, धरमशाला, मोहाली, मुंबई, नागपुर आणि नवी दिल्ली या शहरांव्यतिरिक्त अंतिम सामन्यांचे यजमानपद कोलकाता या शहराला दिले गेले.
आंतरराष्ट्रीय टी२० चॅम्पियनशिप क्रमवारीनुसार पूर्ण सभासद असलेले अव्वल ८ संघ आपोआप सुपर १० मध्ये तर इतर ८ संघ गट फेरी मध्ये समाविष्ट करण्यात आले.
रघुवंशाचे भाषांतर व मेघदूताचे भाषांतर ही दोन्ही प्रौढ विद्यार्थ्यांच्या व ज्यांना संस्कृत भाषा येत नसून संस्कृत ग्रंथांची गोडी चाखायची उत्कट इच्छा आहे अशा लोकांच्या उपयोगाच्या दृष्टीने केली होती.
प्रत्येक सर्गातील मूळ श्लोक, त्यावरील मल्लिनाथाची टीका, मराठी अन्वयार्थ, सरलार्थ, टीपा, संस्कृत टिप्पणी, अशी ग्रंथाची रचना आहे.
तसेच शेवटच्या चौथ्या भागाला सुमारे पन्नास पानांचा एक दीर्घ उपसंहार जोडला असून त्यांत कालिदासाचे थोडक्यात चरित्र सांगून सबंध काव्याचे मार्मिक रसग्रहण आले आहे.
नारायण नागू पाटील हे आगरी समाजाचे पहिले आमदार तर सोनुभाई दगडू बसवंत हे पहिले खासदार, तुकाराम हिरुजी म्हात्रे पहिले एलएलबी, जनार्दन हीराजी दमामे हे पहिले जेपी तर डोंबिवलीत आपल्या अनेक आगरी सहकाऱ्यांच्या जोडीने प्रिमियर कंपनी व त्या माध्यमातून स्वतःच्या घरात चालू केलेल्या शाळेला कंपनीकडून जागा मिळवून दहावी पर्यंत यशवंत विद्यालय स्थापन करून त्यात जास्तीत जास्त स्थानिक आगरी युवकांना नोकरी व शिक्षण देणाऱ्या स्व.
शंकर सखाराम यांना जातो.१९९० मध्ये अस्सल आगरी बोलीतील पहिले काव्यसंग्रह "निंगोलीच पानी" हे प्रबोधनात्मक काव्यसंग्रह रामनाथ म्हात्रे तुर्भे नवीमुंबई याना प्रकाशित करण्याचा मन मिळाला
सन २०१८ पासून मुंबई विद्यापीठाने पहिल्यांदाच अग्रिबोलीतील कविता ,कथांचा समावेश असणारे "आगारातील वाटा" हे पुस्तक एस वाय बी एच्या विद्याथ्यांसाठी अभ्यासक्रमासाठी उपलब्ध केले आहे आगरी समाजाचा इतिहास प्रेरणादायी आहे; परंतु त्यांच्याच शेतीवर आणि मिठागरांवर पुढे चौफेर आक्रमण सुरू झाले.
शस्त्र सोडुन वाडीमे केचा उदिम धरिला , पुढे हेच बारा खुमें ज्ञातीतील सोमवंशी क्षत्रिय त्यांच्या मिठ ,शेती ,वाडी मळे पिकवण्याच्या धंद्यामुळे आगरी,कुणबी म्हणुन ओळखले जाऊ लागले व पुढे कोळी ज्ञातीशी बंधुभावाचे सबंध येऊन खाडीमध्ये मासेमारी करु लागले, हे शिलाहार साम्राज्याच्या काळाच्या पुर्वीपासून
अंबा नदीच्या उत्तरेला आणि पाताळगंगा नदीच्या दक्षिणेस राहत अशी नोंद आहे,ज्यांच्या साम्राज्यावरचा सुर्य कधीच मावळत नाही असा ज्यांचा समज होता, अर्ध्या जगावर राज्य करणारे हे साम्राज्यवादी ब्रिटिश राजवटीत ते उरण तालुक्यातील वस्तीला आले ते सधन श्रीमंत असल्याने त्यांनी ते जमिनी क्रय केल्या, कुळ कायद्यात यांना जमिनी मिळाल्या नाहीत त्यापुर्वी ૧૭૩૦च्या सुमारास जेव्हा उरण करंजा बेटावर वर फिरंग्याचे म्हणजे पोर्तुगीजांचे राज्य होते, तेंव्हा मानाजी आंगरे यांनी ते अवघ्या ૨૦૦૦ सैन्य घेऊन जिंकले तेंव्हा कुणीतरी मुंबईत असलेल्या पंधरा हजार उभे सैन्य असणारे टोपीकरांना म्हणजे ब्रिटिशांना उरण करंजा मोरा जिंकण्यासाठी सांगितले तेव्हा सातशे ते आठशे आगरी लोक आंगर्याना मिळालेली आहेत असे एक कारण देऊन मुंबईवरून उरण जिंकायला नकार दिला ,ईथे मानाजी आंग्रे आणि तत्कालीन उरणच्या आगरी लोकांचे सामर्थ्य कळतं .
तर वाडी मळा करणाऱ्या समाजाला वाडवळ म्हणतात , त्यांचं पाचकळशी आणि चौकळशी असे भेद आहेत हा सोमवंशी क्षत्रिय समाज आगरी ज्ञाती पासुन भिन्न आहे परंतु त्यांचे मुळ एक आहे, ते सोमवंशी क्षत्रियांच्या सहस्त्रार्जुन शाखेतील आहेत.
तेथिल मुळ रहीवासी आदिवासी व कोळी लोक आगरी ह्या नव्या नावाने संबोधु लागले अलिबाग, पेण, पनवेल, उरण, कर्जत, रोहे, जंजिरा, श्रीवर्धन, सुधागड, ठाणे इत्यादी ठिकाणी आगरी समाज पसरला आणि स्थिरावला.
मात्र ह्या क्षत्रिय समाजाला महाराष्ट्रात आगरी तर महाराष्ट्राबाहेर गुजरातमधिल अहमदाबाद ,बडोदा,जंबुसर,भडोज, सुरत,करंजगाव, गायस,वरई,संजाण,वाघळीपा,बलसाड येथे सुर्यवंशी मराठा,रजपुत मराठा,खानदेशी,आगळे आगरी या नावाने संबोधिले जाते.
वैकुंठातील शेषशायी भगवान श्रीविष्णुंपासुन उत्पत्ती होऊन क्षत्रियांचा सोमवंश म्हणजे चंद्रवंश उत्पन्न झाला, ह्या चंद्र वंशात नहूष नावाचा महापराक्रमी राजा होता त्यांचा विवाह शिवशंकर आणि पार्वती माता यांची पुत्री अशोकसूंदरी यांच्याशी झाला होता, पुण्याच्या बळावर नहुष राजानेइंद्रासन मिळवून स्वर्गाचे राज्य मिळाले होते.
यांचा ययाति नावाचा पुत्र होता त्याचा विवाह शुक्राचार्य यांची कन्या देवयानी यांच्याबरोबर झाला होता पुढे शर्मिष्ठा नावाच्या राजकन्येशी देखील झाला, त्यांच्या वंशात काही पिढ्यांनंतर क्रमाने बळिंद्र नावाचा राजा होऊन गेला , राजा बळिंद्र यांचा विवाह राजपुत्री आगलिका यांच्याशी झाला व त्या राणी झाल्या मात्र बळिंद्र राजाच्या कैलासवासानंतर साम्राज्याच्या राजकीय किंवा वैयक्तिक कारणांमुळे राजपुत्र आगला यांचे कुटुंबीय हे दक्षिण देशात मुंगी पैठण म्हणजे आजच्या महाराष्ट्रातील अहमदनगर आणि औरंगाबाद जिल्ह्यात आले, या राजपुत्र आगला यांच्या नावावरून आगरी समाजाला आगले हे नाव पडलं , हे आगले वंशज म्हणजे आताचा पालघर, नाशिक, ठाणे, रायगड, मुंबई शहर, मुंबई उपनगर, रत्‍नागिरी मध्ये राहणारे सध्याचा आगरी समाज.
राजपुताना मधील जे आगरी आहेत ते आणि महाराष्ट्रातील आगरी हे भिन्न वंशिय आहेत, राजपुताना मधील आगरी हे करण ज्ञातीतील पुरुष व राजपूत स्रि पासून उत्पन्न झाले आहेत ते करणराजपुत म्हणून ओळखले जातात.
या चौदा गावांमध्ये मोठी शिवडी, धाकटी शिवडी, भोईवाडा,ठाकूरवाडी, बामनोली, नायगाव,वडाळा,माटुंगा, खडा माटुंगा, गोवारी , शीव , माहीम, माखाडी आणि परळ यांचा समावेश होता.
बंगाली लोकांप्रमाणेच आपल्या घराजवळ आपल्याच शेतामध्ये तलाव खोदून त्या तलावात मत्स्यबीज सोडून मासळीची पैदास अनेक वर्षे आगरी माणूस करीत आहे.
आगरी समाजामध्ये म्हात्रे,पाटील,भोईर,केणे,भगत,गावंड,ठाकूर,मधवी,अधिकारी,मोकल, कडवे, दळवी, कासार,थळे, खुणे , शिंगटे, शेंडे, मढवी , साळवी घरत,माळी,शेळके, शिंगोळे,लांगी, म्हस्कर , कडू.
१३व्या शतकात सोमवंशी बिंबराजा कोकणात येण्यापुर्वी आगरी समाज मिठागरांचा व्यवसाय करत असत अगदी मौर्य आंध्रभृत्य साम्राज्याचा पुर्वीपासून आगरी समाज येथे स्थायिक आहे, तर आगरी समाजाची ६ ते ७ कुळ हे सोमवंशी बिंबराजा च्या सोबत कोकणात आले , त्यापुर्वी आगरी सैन्यात तैनात होऊन १३ शतकात कोकणात आले.
पुरी म्हणजे घारापुरी येथे त्यांची प्राचिन राजधानी होती, आजही घारापुरी येथे आगरी समाजाची वसाहत आहे तसेच उरण तालुक्यातील सारडे गावात आजही आगरी समाजातील भोईर, माळी कुटुंबिय राहतात, यांना माहिकावतीच्या बखरीत सोमवंशी क्षत्रिय तसेच महाराष्ट्रिक म्हटलं गेलं आहेत मुंबई शहरात परळ ईथे जन्मलेले कु.
बार्डोलीच्या शेतकऱ्यांच्या सत्याग्रहापेक्षाही ‘चरी-कोपर’च्या शेतकऱ्यांचा लढा मोठा होता, पण शालेय इतिहासामध्ये याची नोंद दिसत नाही, चरी-कोपरच्या आगरी शेतकऱ्यांच्या संपामुळे खोती पद्धती उद्ध्वस्त झाली.
तसेच वाडा,वसई, सुधागड, अंबरनाथ, कर्जत, मुरबाड, मुरुड, तळा, म्हसळा, श्रीवर्धन, मंडणगड, दापोली, माणगाव तालुक़्यात पण आगरी लोकावस्ती मोठया प्रमाणात आढळते.
तर हे क्षत्रिय राजपुत्र आगलाचे वंशज आगले क्रमाक्रमाने कोकणात आले ,हा काळ रामायण आणि महाभारतापुर्विचा असावा ,कोकणात आल्यावर ते यज्ञोपवित संस्कार धारण करित असत मात्र कालांतराने आधुनिक काळात त्यांनी
यज्ञोपवित संस्कार सोडून दिले मात्र सारलांबे येथिल काही आगरी यज्ञोपवित संस्कार करतात, आगरी समाजाचे गोत्र हे कश्यप नसुन अत्री आहे, मात्र ज्यांना गोत्र माहिती नाही ते कश्यप गोत्र सांगतात.