polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ए३४०ला चार इंजिने असल्यामुळे त्यावर इटॉप्सची बंधने नाहीत व जमिनीपासून अमुक एकच अंतरापर्यंत समुद्रात जाता येण्याची मर्यादा नाही, म्हणून ही विमाने बहुधा महासागरांपलीकडील शहरांत विमानसेवा पुरवण्यासाठी वापरली जातात.
अलीकडे विमानइंजिनामध्ये झालेल्या शोधांमुळे त्यांची विश्वसनीयता वाढली आहे व दोन इंजिनांची बोईंग ७७७ सारखी विमानेही इटॉप्स बंधनांपासून मुक्त होत आहेत.
ब्रुनेइच्या सुलतानाने स्वतःसाठी खास असे विमान बनवून घेण्यासाठी आरबसला लक्षावधी डॉलर देऊ केले व ८,१०० समैल पल्ला असलेले व २७५ टन उड्डाणभार असलेले हे विमान बनविण्यात आले.
यासाठी पश्चिमेस न जाता विमान न्यूअर्कपासून थेट उत्तरेस उत्तर ध्रुवाकडे जायचे व तेथून दक्षिणेस रशिया, मंगोलिया आणि चीन मार्गे सिंगापूरात उतरायचे.
या आर्थिक बचतीशिवाय तांत्रिक फायदा असा होता की चार इंजिने असलेल्या बी११ च्या चारपैकी बाहेरच्या बाजूच्या दोन इंजिनांच्या भाराने पंख आपोआप वाकून इंधनबचत वाढली तर दोन इंजिने असलेल्या बी९ चे पंख न वाकल्यामुळे क्रुझगती वाढली.
साउथ आफ्रिकन एरवेझकडे सहा, रॉयल जॉर्डेनियनकडे पाच, एरोलिनियास आर्जेन्टिनासकडे चार, इजिप्त एरकडे तीन आणि कॉन्व्हियासाकडे असलेले एक, इतकीच विमाने आता व्यावसायिक प्रवासी सेवेत आहेत.
रॉयल ब्रुनेई एरलाइन्स, कतार अमीरी फ्लाइट, इजिप्तचे सरकार, सौदी अरेबियाची वायुसेना, जॉर्डनचा राजा आणि फ्रान्सची वायुसेना या प्रकारचे विमान अव्यावसायिक तत्त्वावर वापरतात.
आपल्या मुलीच्या जन्मानंतर इंदिरा यांनी १९८६मध्ये मोटोरोला कंपनीत काॅर्पोरेट स्ट्रॅटेजी आणि प्लॅनिंग या विभागाच्या प्रेसिडेंट आणि डायरेक्टर म्हणून कार्यभार स्वीकारला.
या व्याख्यानंतर, काही रसायनशास्त्रज्ञांनी फॉर्मल्डिहाइड सर्वात सोपा कार्बोहायड्रेट मानला, तर इतरांनी ग्लाइकोल्डॅहायडसाठी या उपाधीचा दावा केला.
आज, हा शब्द बायोकेमिस्ट्रीच्या अर्थाने समजला जातो, ज्यामध्ये केवळ एक किंवा दोन कार्बनयुक्त संयुगे वगळण्यात आले आहेत आणि या सूत्रापासून विचलित होणारे बरेच जैविक कार्बोहायड्रेट समाविष्ट आहेत.
उदाहरणार्थ, वरील प्रातिनिधिक सूत्रे सामान्यत: ज्ञात कर्बोदकांमधे हस्तगत करतात असे वाटत असताना, सर्वव्यापी आणि मुबलक कर्बोदकांमधे बरेचदा यातून विचलित होतात.
नैसर्गिक सॅचराइड्स सामान्यत: साध्या कार्बोहायड्रेट्सने मोनोसाकराइड्स असतात ज्यात सामान्य सूत्र एन असतात जेथे एन तीन किंवा त्याहून अधिक असतात.
टिपिकल मोनोसाकेराइडमध्ये एचएच एक्स - वाई-एच अशी रचना असते, ज्यामध्ये अनेक हायड्रॉक्सिल गट असलेले एक ल्डीहाइड किंवा केटोन असते, सामान्यत: प्रत्येक कार्बन अणूवर एक भाग नसतो अल्डीहाइड किंवा केटोन फंक्शनल ग्रुप.
तथापि, सामान्यत: "मोनोसाकेराइड्स" म्हणून ओळखले जाणारे काही जैविक पदार्थ या सूत्राचे अनुरूप नाहीत आणि अशी अनेक रसायने आहेत जी या सूत्राशी जुळतात परंतु मोनोसाकेराइड्स मानली जात नाहीत आणि इनोसिटोल 6).
उदाहरणार्थ, डीएनएचा घटक, डीओक्सिरीबोज ही रायबोजची सुधारित आवृत्ती आहे; चिटिन हे एन-एसिटिल ग्लुकोसामाइन, ग्लूकोजचे नायट्रोजनयुक्त फॉर्मच्या पुनरावृत्ती युनिट्सपासून बनलेले आहे.
मोनोसाकेराइडचा ओपन-साखळी फॉर्म बहुतेकदा बंद रिंग फॉर्मसह असतो जेथे अल्डीहाइड / केटोन कार्बोनिल ग्रुप कार्बन आणि हायड्रॉक्सिल ग्रुप नवीन सी – ओ – सी पुलासह हेमियासेटल बनवतो.
ही फ्रेंच भारताची अधिकृत भाषा देखील होती आणि 28 मे 1958 रोजी भारत आणि फ्रान्स दरम्यान स्वाक्षरी केलेल्या आत्मसमर्पण कराराद्वारे तिचा अधिकृत दर्जा संरक्षित केला गेला.
सप्टेंबर 2006 मध्ये, पाँडिचेरीचे नाव अधिकृतपणे बदलून पुडुचेरी करण्यात आले, ज्याचा अर्थ स्थानिक तमिळ भाषेत "नवीन गाव" असा होतो.
याचे मुख्य कारण म्हणजे सह्याद्री मौसमी वारे काही प्रमाणात अडवुन धरतो व सह्याद्री ओलांडल्यानंतर काही वेळ हे वारे जास्त उंचीवरून वाहतात परिणामी पाऊस जमीनी वर पोहोचण्यात असमर्थ ठरतो.
उन्हाळे अतिशय कडक असतात तापमान ४० - ४४ अंश सेल्सियस पर्यंत जाउ शकते तसेच विषवृताजवळ असल्याने हिवाळा फारसा कडक नसतो परंतु काही दख्खन पठाराच्या उत्तर भागात हिवाळ्यात रात्री तापमान १० अंशापर्यंत खाली जाऊ शकते.
हा भाग शुष्क असला तरी ऑक्टोबर नोव्हेंबर मध्ये वाहणाऱ्या परतीच्या मौसमी वाऱ्यांमुळे बंगालच्या उपसागरातले बाष्प भारतीय द्विपकल्पात आकर्षित होते व द्विपकल्पीय शुष्क भागात पाउस पाडतात.
भारतीय हवामानात वैविध्यता येण्यास मुख्यत्वे येथील भौगोलिक परिस्थिती जवाबदार आहे व हवामानाचे संपूर्ण नियंत्रण हे उत्तरेतील हिमालय व पश्चिमेतील थरच्या वाळवंटामुळे होते.
हिमालय मुख्यत्वे उत्तरेकडून गोबीच्या वाळवंटाकडून येणारे जबरदस्त थंड वारे रोखुन धरतो व थरचे वाळवंट हे दक्षिणेतील हिंद महासागरातू व अरबी समुद्रातुन बाष्पयुक्त वारे आकर्षित करतो.
हे पर्वत उत्तरेकडुन येणारे थंड वारे रोखुन धरतात व थारचे वाळवंट हे दक्षिणेतील हिंद महासागरातुन व अरबी समुद्रातुन बाष्पयुक्त वारे आकर्षित करतो जे जुन ते सप्टेंबर या महिन्यात भारताच्या बहुतेक भागात पाउस पाडतात.
काही विचारी सुशिक्षितांना भारतीय समाजातील मूर्तिपूजा, बहुदेवतावाद, जातिभेद व इतर परंपरागत अनिष्ट चालीरीती यांच्या दुष्परिणामाची जाणीव होऊ लागली.
यामुळे धर्मांतराचा उपलब्ध मार्ग न धरता, येथील धर्माची व सर्व समाजाची नव्या कालानुरूप सुधारणा करावी, असा विचार दादोबा पांडुरंग तर्खडकर , राम बाळकृष्ण जयकर, भिकोबा चव्हाण, तुकाराम तात्या, आत्माराम पांडुरंग तर्खडकर इ.
बंगालमध्ये राजा राममोहन रॉय यांनी १८२८ साली ब्राह्मोसमाजाची कलकत्ता येथे स्थापना केली व धर्मसुधारणेच्या चळवळीस प्रोत्साहन दिले; त्याचीही पार्श्वभूमी परमहंससभेच्या मागे होतीच.
तो नित्य, ज्ञानस्वरूप, अनंत, कल्याणनिधान, आनंदमय, निरवयव, निराकार, एकमेवाद्वितीय, सर्वांचा नियंता, सर्वव्यापी, सर्वज्ञ, सर्वशक्तिमान, कृपानिधी, परमपवित्र व पतितपावन असा आहे.
आंतरजातीय विवाह, विधवा पुनर्विवाह, अल्पवयीन विवाहाला विरोध, हुंडा प्रथेला बंदी आणि अस्पृश्यता निवारण अशा विविध क्षेत्रांत देशाच्या पारतंत्र्याच्या काळात आणि स्वातंत्र्योत्तर काळात समाज प्रबोधन आणि समाज सुधारणेमध्ये मूलगामी स्वरूपाचे योगदान देणाऱ्या या संस्थेचा इतिहास, प्रार्थना समाजाच्या शतकोत्तर सुवर्णमहोत्सवी वर्षांचे औचित्य साधून नव्या स्वरूपात लिहिला जात आहे, त्यासाठी मुंबईची एशियाटिक सोसायटी योगदान देत आहे.
भांडारकरांनी प्रार्थनासमाज हा अनिर्देश्य, अव्यक्त, अचिंत्य व कूटस्थ अशा निर्गुण ईश्वराची प्रार्थना करीत नाही, तर तो सत्य, ज्ञान व आनंदस्वरूपी सगुण ईश्वराची उपासना करतो, असे स्पष्ट केले.
दादोबा पांडुरंग यांनी सुरत येथे १८४४ मध्ये दुर्गाराम मनसाराम मेहता यांच्या साहाय्याने स्थापन केलेली ‘मानवधर्मसभा’ व परमहंससभा यांची तत्त्वे व उद्देश एकच होते.
एक ईश्वर, एक धर्म, मानवाची एकता, माणसाची योग्यता जातीवरून न ठरवता ती गुणांवरून ठरवावी, विवेकाला अनुसरून कर्मे व भक्ती करावी, शिक्षणाचा प्रसार करावा ही मानवधर्मसभेची उद्दिष्टे परमहंससभेचीही होती.
पांडुरंग आत्माराम, मामा परमानंद, वासुदेव बाबाजी नवरंगे, बाळ मंगेश वागळे, वामन आबाजी मोडक, सदाशिव पांडुरंग पंडित, नारायण गणेश चंदावरकर आणि रामकृष्ण भांडारकर या धुरीण नेत्यांची चरित्रात्मक माहिती देण्यात आली होती.
मुंबईतील प्रार्थना समाजाची पूर्ववर्ती परमहंस सभा होती, जी मुंबईतील राम बाळकृष्ण जयकर आणि इतरांच्या उदारमतवादी विचारांच्या प्रसारासाठी एक गुप्त संस्था होती.
समाजाच्या प्रार्थनामंदिरात होणाऱ्या सार्वजनिक उपासनेत साधारणतः पुढीलप्रमाणे सहा भाग असतात : उद्‌बोधन, स्तवन, ध्यान व प्रार्थना, उपदेश, प्रार्थना व आरती.
सन १९२७मध्ये पुण्यातल्या प्रार्थना समाजाच्या आवारात, पुणे प्रार्थना समाजाचे अनेक वर्षे अध्यक्ष असलेले सर रामकृष्ण गोपाळ भांडारकर यांच्या स्मृतिप्रीत्यर्थ एक दगडी स्तूप उभारण्यात आला.
घरच्या हलाखीच्या परिस्थितीमुळे व पाटलांच्या बालपणीच त्यांचे वडील निवर्तल्यामुळे बालवयापासूनच पाटलांना मोलमजुरी करून, फुले-खाद्यपदार्थ विकून कुटुंबाकरता आर्थिक हातभार लावावा लागला.
या भूमिकांमधील त्यांच्या अभिनयामुळे त्यांना त्यांची अभिनय-कारकीर्द फुलवणारी भालजी पेंढारकरांच्या ’मीठभाकर’ चित्रपटातील खलनायकाची भूमिका मिळाली.
जयशंकर दानवे यांच्या ’ऐका हो ऐका’ या ग्रामीण ढंगातील तमाशाप्रधान नाटकात बायकी सोंगाड्याची - म्हणजेच ’नाच्या’ची - आव्हानात्मक भूमिका त्यांनी लीलया पेलली.
पाटलांनी अभिनीत केलेल्या नाच्याच्या भूमिकांची लोकप्रियता लक्षात घेऊन कृष्णा पाटलांनी ’वाघ्या मुरळी’ चित्रपटात त्यांना तशीच भूमिका दिली.
एका दंतकथा अनुसार एक आळसलेल्या दुपारी हे वेगळे रोप कलड़ी नावाच्या इथियोपियाई शेळी मेंढी चारणारे एका मेंढपाळाला तेव्हा नज़रेस पडले जेव्हा त्याने अापल्या जनावरांच्या व्यवहारात अचानक जास्त हालचाली पाहिल्या.
उत्तर प्रदेशचा राज्यपक्षी म्ह्णून मान्यता प्राप्त असलेला सारस महाराष्ट्रासह मध्य प्रदेश, गुजरात, राजस्थान आणि ईशान्य भारतातही आढळून येतो.
अगदी अलीकदे जुने २०२१ दरम्यान भंडारा, गोंदिया आणि बालाघाट जिल्ह्यात नवयाने सारस पक्ष्यांची गणना करण्यात आलेली असली तरी त्यांचे अस्तित्व धोक्यात असल्याचेही नमूद केले आहे.
राजस्थानातील जोधपूर, गुजरातमधील सुरत आणि वलसाड, हरियाणातील हिस्सार, उत्तर प्रदेशातील अलाहाबाद, मध्य प्रदेशातील रेवा, छत्रपूर, ग्वाल्हेर आणि महाराष्ट्रातील गोंदिया, भंडारा, चंद्रपूर या जिल्ह्यात सारस पक्ष्यांची आजवर नोंद घेण्यात आली आहे.
भंडारा जिल्ह्यातील नवेगाव राष्ट्रीय उद्यान तसेच नागझिरा अभयारण्यात, मेळघाटमधील जंगलांच्या पाणथळी जागांमध्ये/भातशेतीमध्ये दिसण्याची शक्यता असते.
याक्षेत्रात दुसरा सारस अतिक्रमण करताना लक्षात आल्यास स्वतःचे लांब-रुंद पंख पसरवत आणि तीव्र कर्कश्य आवाज करत हे युगल नवीन पक्ष्याला हुसकावून लावते.
लांबसडक, शिडशिडीत, जिलबी पाय, उंच मान आणि मस्तकाच्या मागील भागावर, गळ्याच्या वरच्या भागावर असलेल्या लालभडक पिसांमुळे हा पक्षी अधिकच सौंदर्यपूर्ण दिसतो.
अधिकारक्षेत्रातील रहिवासी करदात्यांच्या करपात्र उत्पन्न हे सर्वसाधारणपणे एकूण उत्पन्न कमी उत्पन्न उत्पन्न करणारे खर्च आणि इतर वजावट असते.
वजावटीत सामान्यत: सर्व उत्पन्न-उत्पादक किंवा व्यावसायिक खर्च समाविष्ट असतात ज्यात व्यवसाय मालमत्तेच्या खर्चाच्या पुनर्प्राप्तीसाठी भत्ता समाविष्ट असतो.
बऱ्याच अधिकारक्षेत्रे एकतर अधिकार क्षेत्राबाहेर कमावलेल्या उत्पन्नावर कर देत नाहीत किंवा अशा उत्पन्नावरील इतर अधिकारक्षेत्रांना भरलेल्या करांसाठी क्रेडिटची परवानगी देत ​​नाहीत.
दशमांश देणे किंवा प्रथम फळ अर्पण करणे यासारख्या प्रथा प्राचीन काळापासून अस्तित्वात होत्या, आणि त्यांना आयकराचा अग्रदूत म्हणून ओळखले जाऊ शकते, परंतु त्यांच्यात अचूकतेचा अभाव होता आणि ते निव्वळ वाढीच्या संकल्पनेवर आधारित नव्हते.
बऱ्याच अधिकारक्षेत्रांना कराचे स्वयं-मूल्यांकन आवश्यक असते आणि काही प्रकारचे उत्पन्न देणाऱ्यांना त्या देयकेमधून कर रोखून ठेवण्याची आवश्यकता असते.
थकीत कर वेळेवर न भरणारे करदाते सामान्यतः महत्त्वपूर्ण दंडांच्या अधीन असतात, ज्यामध्ये व्यक्तींसाठी तुरुंगवास किंवा एखाद्या संस्थेचे कायदेशीर अस्तित्व रद्द करणे समाविष्ट असू शकते.
उत्पन्नावर कर आकारण्याची संकल्पना ही एक आधुनिक नवकल्पना आहे आणि त्यात अनेक गोष्टींचा अंदाज आहे: पैशाची अर्थव्यवस्था, वाजवीपणे अचूक खाती, पावत्या, खर्च आणि नफा यांची सामान्य समज आणि विश्वसनीय नोंदी असलेला सुव्यवस्थित समाज.
1188 मध्ये हेन्री याने तिसऱ्या धर्मयुद्धासाठी पैसे उभारण्यासाठी सादर केलेला सलादिन दशमांश हा उत्पन्नावरील पहिल्या नोंदी करांपैकी एक होता.
दशमांशाची मागणी होती की इंग्लंड आणि वेल्समधील प्रत्येक सामान्य व्यक्तीला त्यांच्या वैयक्तिक उत्पन्नाच्या आणि जंगम मालमत्तेचा एक दशांश कर लावावा.
इसवी सन 10 मध्ये, झिन राजवंशातील सम्राट वांग मँग यांनी व्यावसायिक आणि कुशल कामगारांसाठी 10 टक्के नफ्याच्या दराने अभूतपूर्व आयकर लागू केला.
दहाळेवाडी दळपतपूर दापुरे देवडोंगरा देवडोंगरी देवगाव देवळा धाडोशी धुमोडी दिव्याचापाडा डोलओहोळ गद्दावणे गणेशगाववाघेरा गारमाळ गावठा घोधड्याचापाडा घाटीपाडा गोलदरी गोरठण हर्षेवाडी हरसुळ हातलोंढी हत्तीपाडा हिरडी होळदारनगर जातेगाव बुद्रुक जातेगाव खुर्द कचरपाडा काचुर्ली कडेगहाण काळमुस्ते करंजजाळी कास खडकओहोळ खैराईपाळी खंबाळे खारोळी खारशेत खारवळ कोजोळी कोणे कोरीवाझ कोटंबीहरसुळ कौलपोंढा महादेवनगर मालेगाव मेटचंद्राची मेटहुंभाची मेटयेळ्याची मेटघरकिल्ला मेटकावरा मुळेगाव मुळवड मुरांबी नांदगाव नांदुर्कीपाडा निरगुडे ओझरखेड पहिणे पेगळवाडी पेगळवाडी त्र्यंबक पिंपलाड त्र्यंबक पिंपरी त्र्यंबक राजीवनगर राऊतमाळ रायटे रोहिले सामुंदी सपाटपाळी सापगाव सापटे सारस्ते सावरवाडा सावरपाडा शिंदपाडा शिरसगाव शिवाजीनगर सोमनाथनगर टाकेदेवगाव टाकेहर्ष तळेगाव त्र्यंबक तळवडे त्र्यंबक ठाणापाडा तोरणगण त्र्यंबकेश्वर उंभरांडे वाढोळी वाघेरा वारसविहीर वाटकापाडा वावीहर्ष वेळे विनायकनगर विरनगर वळण वायघोळपाडा वेळुंजे झारवड बुद्रुक झारवड खुर्द
हाँगकाँग ही निर्यात आणि आयात मध्ये दहाव्या क्रमांकाची सर्वात मोठी व्यापारी संस्था आहे, त्याच्या सकल देशांतर्गत उत्पादनापेक्षा जास्त वस्तूंचे व्यापार करते.
शहराच्या स्थानामुळे जगातील सातव्या-व्यस्त कंटेनर बंदर आणि आंतरराष्ट्रीय मालवाहतुकीसाठी सर्वात व्यस्त विमानतळाचा समावेश असलेली वाहतूक आणि लॉजिस्टिक इन्फ्रास्ट्रक्चर स्थापन करण्याची परवानगी मिळाली.
हाँगकाँग हा सागरी सिल्क रोडचा एक भाग आहे जो चिनी किनाऱ्यापासून सुएझ कालव्याद्वारे भूमध्य समुद्रापर्यंत जातो, तिथून मध्य आणि पूर्व युरोपशी रेल्वे जोडलेल्या ट्रायस्टेच्या अप्पर अॅड्रियाटिक प्रदेशापर्यंत जातो.
१८४६ फ्लॅगस्टाफ हाऊस, कमांडिंग ब्रिटीश लष्करी अधिकाऱ्याचे पूर्वीचे निवासस्थान, हाँगकाँगमधील सर्वात जुनी पाश्चात्य शैलीची इमारत आहे.
काही त्यांचे मूळ कार्य टिकवून ठेवतात आणि इतरांना रूपांतरित केले गेले आणि पुन्हा वापरले गेले; माजी सागरी पोलीस मुख्यालयाचा पुनर्विकास व्यावसायिक आणि किरकोळ संकुलात करण्यात आला आणि बेथानी येथे हाँगकाँग अकादमी फॉर परफॉर्मिंग आर्ट्स आहे.
हाँगकाँगमध्ये जगातील सर्वात जास्त गगनचुंबी इमारती आहेत, ज्यामध्ये १५० मीटर पेक्षा उंच ४८२ टॉवर्स आहेत आणि जगातील तिसऱ्या क्रमांकाच्या उंच इमारती आहेत.
उपलब्ध जागेच्या अभावामुळे उच्च घनतेच्या निवासी सदनिका आणि बांधकाम करण्यायोग्य जमिनीवर एकत्रितपणे बांधलेल्या व्यावसायिक संकुलांचा विकास मर्यादित झाला.
इंटरनॅशनल कॉमर्स सेंटर आणि टू इंटरनॅशनल फायनान्स सेंटर या हाँगकाँगमधील सर्वात उंच इमारती आहेत आणि आशिया-पॅसिफिक प्रदेशातील सर्वात उंच इमारती आहेत.
हाँगकाँग बेटाच्या क्षितिजावर अस्तर असलेल्या इतर विशिष्ट इमारतींमध्ये एचएसबीसी मुख्य इमारत, एनीमोमीटरने शीर्षस्थानी असलेला त्रिकोणी सेंट्रल प्लाझा, गोलाकार होपवेल केंद्र आणि तीक्ष्ण बँक ऑफ चायना टॉवर यांचा समावेश होतो.
मूलतः शेती आणि मासेमारी गावांचा एक विरळ लोकसंख्या असलेला प्रदेश, हा प्रदेश जगातील सर्वात महत्त्वपूर्ण आर्थिक केंद्र आणि व्यावसायिक बंदरांपैकी एक बनला आहे.
हाँगकाँगमध्ये कमी कर आकारणी आणि मुक्त व्यापार द्वारे वैशिष्ट्यीकृत एक प्रमुख भांडवली सेवा अर्थव्यवस्था आहे, आणि त्याचे चलन, हाँगकाँग डॉलर, जगातील आठव्या क्रमांकाचे सर्वात जास्त व्यापार केलेले चलन आहे.
हाँगकाँग हे जगातील कोणत्याही शहरातील अब्जाधीशांची तिसरी-सर्वाधिक संख्या आहे, आशियातील कोणत्याही शहरातील अब्जाधीशांची दुसरी-सर्वोच्च संख्या आणि कोणत्याही शहरातील अति-उच्च-निव्वळ-वर्थ व्यक्तींची संख्या सर्वात जास्त आहे.
१८४१ मध्ये पहिल्या अफू युद्धाच्या शेवटी किंग साम्राज्याने हाँगकाँग बेट झिनान परगण्यातून सोडल्यानंतर ब्रिटिश साम्राज्याची वसाहत म्हणून हाँगकाँगची स्थापना करण्यात आली आणि त्यानंतर पुन्हा १८४२ मध्ये दुसऱ्या अफू युद्धानंतर १८६० मध्ये कॉलनी द्वीपकल्पापर्यंत विस्तारली आणि १८९८ मध्ये ब्रिटनने ९९ वर्षांच्या लीजवर नवीन प्रदेश मिळवल्यानंतर त्याचा विस्तार करण्यात आला.
दुसऱ्या महायुद्धादरम्यान ब्रिटिश हाँगकाँग १९४१ ते १९४५ पर्यंत इंपीरियल जपानच्या ताब्यात होते; जपानच्या शरणागतीनंतर ब्रिटिश प्रशासन पुन्हा सुरू झाले.
चीनच्या दोन विशेष प्रशासकीय क्षेत्रांपैकी एक म्हणून , हाँगकाँग "एक देश, दोन प्रणाली" या तत्त्वाखाली मुख्य भूप्रदेश चीनपेक्षा वेगळी शासन आणि आर्थिक व्यवस्था ठेवते.
हाँगकाँगची भांडवलशाही मिश्र सेवा अर्थव्यवस्था आहे, ज्याचे वैशिष्ट्य कमी कर आकारणी, किमान सरकारी बाजार हस्तक्षेप आणि एक स्थापित आंतरराष्ट्रीय वित्तीय बाजार आहे.
१,१०४-चौरस-किलोमीटर प्रदेशात विविध राष्ट्रीयत्वांचे ७.५ दशलक्ष पेक्षा जास्त रहिवासी असलेले, हाँगकाँग हे जगातील सर्वात दाट लोकवस्तीचे ठिकाण आहे.
१९६० च्या दशकापासून बांधलेल्या मोठ्या प्रमाणात उत्पादित सार्वजनिक गृहनिर्माण वसाहती प्रामुख्याने आधुनिकतावादी शैलीत बांधल्या गेल्या आहेत.
लसीकरणाची इलाज पद्धत जेन्नर यांच्या मुळेच जग प्रसिद्ध झाली, आणि तेव्हापासूनच वेगवेळ्या आजारानं पासून वाचण्यासाठी लसीकरणाचा वापर केला जाऊ लागला.
बोर्डिंग स्कूलमध्ये घरची परिस्थिती बेताची असणाऱ्या विद्यार्थ्यांना घेतले जात असे म्हणूनच अनाथ झालेल्या जेन्नर भावंडांनी हा निर्णय घेतला होता.
अठराव्या शतकाच्या उत्तरार्धात त्यांची सर्वात जुनी आणि सर्वात प्राथमिक ओळख असल्याने, लसींनी आधुनिक औषधाच्या पद्धतीचा मूलत: बदल केला आहे आणि काही अत्यंत विनाशकारी मानवी रोगांचा प्रादुर्भाव दूर केला आहे.
१ व्या आणि २० व्या इजिप्शियन राजवंश पासून मम्मीच्या चेहऱ्यांवर चेहऱ्यावर झालेल्या त्वचेच्या जखमा असल्याचा पुरावा सापडतो परंतु असे मानले जाते की प्रथम कृषी वसाहतीच्या वेळी १०,००० इ.
पाचव्या आणि सहाव्या शतकाच्या दरम्यान कधीतरी स्कॉलपॉक्सचा परिचय युरोपमध्ये झाला आणि नंतर स्पॅनिश आणि पोर्तुगीज विजेत्यांनी न्यू वर्ल्डमध्ये आणले आणि तेथील लोकसंख्येचा नाश केला.
१८०२ साली ब्रिटिश डॉक्टर एडवर्ड जेन्नरने देवीच्या लसीचा शोध लावून त्याचा यशस्वी वापर केल्यामुळे तिथून देवी रोगाच्या निर्मूलनाच्या लढय़ाची सुरुवात मानतात.
या सुट्टीच्या हंगामात आभार मानण्याच्या या भावनेनुसार आम्ही एडवर्ड जेनरने 1790च्या दशकात प्रथम आधुनिक लस तयार केल्यापासून लसांचा इतिहास शोधून काढू.
सर्व साईभक्त ज्या ग्रंथास प्रमाण मानतात त्या श्री साईसच्चरित ग्रंथातसुद्धा श्री साईबाबांच्या जन्मस्थळाबाबत कोणताच उल्लेख सापडत नाही.
श्री साईबाबांच्या जन्मस्थानाबाबत सर्वप्रथम उल्लेख हा १९२५मधे प्रसिद्ध झालेल्या श्री साईलीला वर्ष ३रे चैत्र शके १८४७ अंक १ला मधील स्फुटविषय या सदरात आढळून येतो पण, या विषयीचा उल्लेख भक्त म्हाळसापती यांनी स्वतः सांगितलेल्या बाबांबद्दलच्या अनुभवात आढळून येत नाही हे विशेष.
त्याच वर्षी प्रकाशित झालेल्या दासगणू महाराजकृत भक्तिसारामृत ग्रंथात श्री साईबाबांच्या गुरूंचा आणि त्यांची जन्मकथा या दोन्ही गोष्टींचा उल्लेख अध्याय २६ मध्ये आढळतो.
पण बी व्ही नरसिंह स्वामी यांना त्यांनी दिलेल्या मुलाखतीनुसार फक्त भक्तलीलामृत या ग्रंथातील केवळ ३ अध्याय बाबांसमोर वाचून दाखवण्यात आले होते.
दासगणू महाराज ज्या गोपाळराव महाराजांना बाबांचे गुरू असू शकतील असे संबोधतात, ते बाबांचे गुरू असूच शकत नाहीत असे प्रतिपादन कथित साईजन्मस्थानाचा शोध लावणारे वि.
तसेच दासगणू महाराज यांच्या विश्वासार्हतेवर प्रश्नचिन्ह उपस्थित करत बाबांचे गुरू एखादे सुफी फकीर असावेत असे मत द इटर्नल साक्षी या प्रकरणात ते व्यक्त करतात.
श्रीपादवल्लभचरित्रामृत ग्रंथातही बाबांचा जन्म पाथरीत झाला असे लिहले गेले असले तरी पाथरी हे बाबांचे जन्मस्थान म्हणून सर्वप्रथम प्रकाशझोतातच १९२५ साली साईलीला या मासिकातून जगापुढे आले.
भक्तिसारामृतकार दासगणू महाराज आणि महाराजांचे अनुभव तसेच साईसच्चरिताचा उपोद्धात लिहणारे काकासाहेब दीक्षित यांच्या कल्पनेतून श्री साईबाबा हे पाथरीच्या ब्राम्हण कुटुंबात जन्मले आहेत असा समज पसरवून देणारे लिखाण सुरू झाले.
जून २०१४ मध्ये द्वारका आणि ज्योतिष पीठाचे शंकराचार्य असलेले जगद्गुरू स्वामी स्वरूपानंद सरस्वती यांनी श्री साईबाबांच्या पूजेला आपला विरोध दर्शवला.
या विधानाने प्रेरित होऊन साईबाबा हे चांदमिया असून त्यांची पूजा करू नये अशी निरालस आणि तथ्यहीन वक्तव्य करून श्री साईबाबांची प्रतिमा मलीन करण्याचा प्रयत्न अनेकांनी केला.
परंतु साईभक्त हा मुळातच सकलमताचा आदर करणारा असल्याने अशा अनेक अफवा पचवून तो साईबाबांच्या भक्तीपथावर श्रद्धा आणि सबुरीचा संदेश पुढे नेत मार्गक्रमण करत आहे.
त्याहून महत्वाची गोष्ट अशी की त्याकाळी गुप्तहेर खाते आणि अधिकाऱ्यांनी श्री साईबाबांचे मूळ अज्ञात असल्याचे साईकालीन रिपोर्ट आणि ऑर्डरमध्ये स्पष्ट केले आहे.
" जन्म बाबांचा कोण्या देशी । अथवा कोण्या पवित्र वंशी । कोण्या मातापितरांच्या कुशी । हे कोणासी ठावे ना ।। " या श्री साईसच्चरितातील अध्याय ४ मधील ११३व्या ओवीत उल्लेख केल्या प्रमाणे बाबांच्या जन्माबाबत कुठेही कोणतीच खात्रीलायक माहिती सापडत नाही.
श्री साईबाबांच्या काळात तत्कालीन ब्रिटीश सरकारने सर्वप्रथम आपल्या अहमदनगर कलेक्टरेट सर्व्हेमध्ये तसेच विकली रिपोर्टस ऑफ क्रिमिनल इंटेलिजन्स ऑन पॉलिटीकल सिचूएशन या महत्वपूर्ण दस्तऐवजांमध्ये श्री साईबाबांची नोंद केलेली आहे.
याहून आधी अहमदनगर कलेक्टरेटच्या कोपरगाव सेकंड सेटलमेंट सर्व्हे मध्ये श्री साई अवलिया फकिरांच्या सन्मानार्थ सुरू झालेल्या उरुसाची पार्श्वभूमी आणि त्याचे महत्व अधोरेखित होते.
बेट्स यांनी हरी सीताराम दीक्षित यांच्या पत्रावर उत्तर देताना दिलेल्या ऑर्डर मध्ये श्री साईबाबांचा मोहम्मदन ऑफ अननॉन ओरिजिन असा उल्लेख करून बाबांचे मूळ अज्ञात असल्याचे स्पष्ट केले आहे.
श्री साईसच्चरित ग्रंथातील अध्याय ४ अनुसार श्री साईबाबांचा जन्म, त्यांचे मातापिता, त्यांचा धर्म, जात आणि पंथ याबाबत कोणतीच माहिती अधिकृतपणे मिळू शकत नाही.
त्‍यांच्‍या आयुष्‍याच्‍या शेवटच्‍या दशकात सर्व पुजासाहित्‍यानिशी समारंभपूर्वक त्‍यांची पूजा सुरू झाली, आणि द्वारकामाईला राजदर‍बाराचे स्‍वरूप प्राप्‍त झाले.
अहमदनगर जिल्ह्यातील राहाता तालुक्यातील शिर्डी ह्या गांवात त्यांचे वास्तव्य असल्यामुळे त्यांना ‘शिर्डीचे साईबाबा’ म्हणूनही ओळखले जाते.
अश्या प्रकारचा त्रास कमी होण्यासाठी, यात्रा सुरू करण्यापुर्वी सोनमर्ग, बालताल, पहेलगाम किंवा चंदनवाडी येथे एखाद दुसरा दिवस अतिरिक्त व्यतीत करावा तसेच यात्रा देखील टप्या टप्याने पार पाडावी.
असे मानले जाते की भगवान शिवशंकरांनी पार्वतीला या जागी अमरत्वाचे रहस्य समजावले होते व ही कथा ऐकवताना दोन कबुतरांनी पण ऐकली ज्यामुळे ही कबुतरे देखील अमर झाली.
पठाराच्या वायव्य भागात ५००० मीटर पेक्षा जास्त उंचीचे चांगतंग क्षेत्र आहे जे भारताच्या दक्षिण-पूर्व लडाख प्रदेशापर्यंत पसरलेले आहे.
परंतु १९५९ सालापासून १४ वे दलाई लामा तेंझिन ग्यात्सो हे धर्मशाळा, हिमाचल प्रदेश येथे भारत सरकारच्या आश्रयास आहेत व ते तेथूनच आपले सरकार चालवतात.
चौदावे दलाई लामा म्हणतात-“ संस्कृती, शिक्षण, धर्म, साहित्य आणि कला अशा सर्वच क्षेत्रात तिबेटला भारतानेच मार्गदर्शन केले. मूलभूत विचाराच्या तत्त्वज्ञानाचा प्रवाह अखंडितपणे भारतातून तिबेटमध्ये प्रवाहित झाला आणि ज्ञानोत्सुक तिबेटने त्या प्रवाहाचे अंतःकरणपूर्वक स्वागत केले.” (डॉ. हेबाळकर शरद, भारतीय संस्कृतीचा विश्वसंचार, २०१५, भारतीय विचार साधना प्रकाशन पृष्ठ क्रमांक १७५ )
सातव्या शतकापासून इतिहास असलेले तिबेट आजवर एक साम्राज्य, स्वायत्त देश व चीन देशाचा प्रांत इत्यादी अनेक स्वरूपांमध्ये अस्तित्वात राहिलेले आहे.
पुढे १९३७ मध्ये मुंबई विद्यापीठाच्या 'स्प्रिंगर रिसर्च' आणि 'सर मंगलदास नथूभाई' या शिष्यवृत्त्या मिळवून कमला सोहोनी इंग्लंडला गेल्या.
तिथे केंब्रिजमधील जगप्रसिद्ध सर विल्यम डन लॅबॉरेटरीचे डायरेक्टर, नोबेल पारितोषिकविजेते सर फ़्रेड्रिक गॉलन्ड हॉपकिन्स यांना भेटून, संस्थेत प्रवेश देण्याची विनंती केली.
पहिले सत्र संपायला केवळ दोन-तीन दिवस बाकी असताना कमलाबाईंनी केंब्रिज विद्यापीठात प्रवेश घेतला आणि 'प्राणिमात्रांप्रमाणे सर्व वनस्पतीतीलही साऱ्या जीवनक्रिया 'सायटोक्रोन-सी'च्या मध्यस्थीने एन्झाइम्समुळे होतात, हे मूलभूत महत्त्वाचे संशोधन सादर करून १९३९ साली केंब्रिज विद्यापीठाची विद्यावाचस्पती ही पदवी संपादन केली.
इतरांचे प्रबंध हजार-पंधराशे पानांचे असताना, कमलाबाईंचा प्रबंध अवघ्या ४० पानांचा होता आणि तो त्यांनी त्यावेळी एका व्याख्यानाद्वारे सभागृहापुढे ठेवला.
त्यांनी वर्तमानपत्रातीत जाहिरातीनुसार शास्त्रीय संशोधनासाठी बंगलोर येथील 'इंडियन इन्स्टिट्यूट ऑफ़ सायन्स'मध्ये अर्ज केला.
रामन यांना प्रत्यक्ष भेटल्या व 'मुलगी म्हणून माझ्यावर होणारा अन्याय मी कदापि सहन करणार नाही,आणि इथे राहून मी संशोधन करून एम.एस्‌सी. होणारच.' असे ठामपणे सांगितले.
त्यानंतर अनेक शास्त्रज्ञाच्या आग्रहाला बळी पडून पुढील संशोधनासाठी इंग्लंडमध्ये न राहाता, डॉ कमलाबाई मायभूमीच्या प्रेमाने भारतात परत आल्या.
त्यांच्या विचारसरणीवर योगी अरविंद यांचाही प्रभाव होता, जो त्यांच्या नंतरच्या 'स्वर्णकिरण' आणि 'स्वर्णधुली' या ग्रंथांमध्ये दिसून येतो.
त्यांच्या साहित्यिक प्रवासाचे तीन मोठे टप्पे आहेत - पहिल्या टप्प्यात ते छायावादी, दुसऱ्यात समाजवादी विचारांनी प्रेरित पुरोगामी आणि तिसऱ्या टप्प्यात अरविंद तत्त्वज्ञानाने प्रभावित झालेले अध्यात्मवादी.
सुमित्रानंदन पंतांच्या आणखी काही काव्यरचना आहेत - ग्रंथी, गुंजन, ग्राम्य, युगांत, स्वर्णकिरण, स्वर्णधुली, कला आणि बुधा चंद, लोकायतन, चिदंबरा, सत्यकाम इ.
पंत त्यांच्या विस्तृत लेखनात विचारवंत, तत्त्वज्ञ आणि मानवतावादी म्हणून दिसतात परंतु त्यांच्या सर्वात कलात्मक कविता 1918 ते 1925 या काळात लिहिलेल्या 32 कवितांचा संग्रह 'पल्लव' मध्ये संग्रहित केल्या आहेत.
1921 च्या असहकार आंदोलनादरम्यान, महात्मा गांधींनी इंग्रजी शाळा, महाविद्यालये, न्यायालये आणि इतर सरकारी कार्यालयांवर बहिष्कार टाकण्याच्या भारतीयांच्या आवाहनानुसार, त्यांनी महाविद्यालय सोडले आणि घरीच हिंदी, संस्कृत, बंगाली आणि इंग्रजी भाषा-साहित्याचा अभ्यास सुरू केला.
1958 मध्ये 'चिदंबरा' हा 'युगवाणी' ते 'वाणी' या काव्यसंग्रहापर्यंतच्या प्रातिनिधिक कवितांचा संग्रह प्रकाशित झाला, त्यातून त्यांना 1968 मध्ये 'भारतीय ज्ञानपीठ' पुरस्कार मिळाला.
धबधबा, बर्फ, फूल, लता, आभास-गुंजारणे, उषा-किरण, थंडगार वारा, ताऱ्यांनी आच्छादलेली आभाळातून उतरणारी संध्याकाळ, हे सारे स्वाभाविकपणे कवितेचे घटक बनतात.
कुठे सुरुवातीच्या कवितांमध्ये निसर्गाची आणि सौंदर्याची आल्हाददायक चित्रे आहेत, तर दुसऱ्या टप्प्यातील कवितांमध्ये छायावाद आणि पुरोगामित्व आणि विचारशीलतेची सूक्ष्म कल्पनाशक्ती आणि हळुवार भावना शेवटच्या टप्प्यातील कवितांमध्ये आहेत.
उत्तराखंडमधील कुमाऊं टेकड्यांवर वसलेल्या कौसानी गावातील त्यांचे घर, जिथे त्यांनी त्यांचे बालपण व्यतीत केले, ते आता 'सुमित्रा नंदन पंत साहित्यिक दालन' नावाचे संग्रहालय बनले आहे.
हिंदी साहित्याच्या सेवेबद्दल त्यांना पद्मभूषण , ज्ञानपीठ , साहित्य अकादमी आणि सोव्हिएत लँड नेहरू पुरस्कार यांसारख्या उच्च दर्जाच्या सन्मानांनी सन्मानित करण्यात आले.
सुमित्रानंदन पंत यांच्या नावावर असलेले, कौसानी येथील त्यांचे जुने घर, जेथे ते लहानपणी राहत होते, त्याचे 'सुमित्रानंदन पंत विथिका' या नावाने संग्रहालयात रूपांतर करण्यात आले आहे.
मायक्रोसॉफ्ट व मॅकलारेन इलेक्ट्रॉनिक सिस्टिमस या दोघा कंपन्यांच्या भागीदारीतमुळे बनलेल्या "मायक्रोसॉफ्ट एम.इ.एस" या कंपनीने "इलेक्ट्रॉनिक कंट्रोल युनिट" हे ठरवीलेले यंत्राचा पुरवठा केला.
२००८ पासुन पुढील ५ वर्षे इंजिनमध्ये बदल करण्यास प्रतिबंध लागु करण्यात आला व एखाद्या हंगामात जर न ठरवता इंजिन बदलण्यात आले तर शर्यत सुरुवातील १० जागा मागे जाण्याचे दंड नाही लागु होणार.
या संदर्भात गाडी म्हणजे अर्धवट बनवलेली गाडी ज्यामध्ये इंजिन, सस्पेन्शन, रेडियटर, तेल टाकी, साचा अथवा इतर गाडीचे भाग बसवलेले असल्यास, ती गाडी संपूर्ण गाडी म्हणून मानन्यात येईल.
शेवटच्या सराव फेरीत भाग घेणाऱ्या संघांना, मुख्य शर्यतीच्या सुरुवातीचे स्थान नेमण्यात आल्यावर पुन्हा गाडीमध्ये इंधन टाकण्यास मनाई करण्यात आली कारण, एकदा इंधन टाकल्यावर गाडीला पहील्या काही फेऱ्या, ते इंधन जाळण्यास कराव्यालागत व त्यामुळे दुसऱ्या संघांचा वेळ वाया जात असे.
बहरैन ग्रांप्री पासुन एक नियम लागु करण्यात आला, ज्या मध्ये मुख्य शर्यतीत पात्र ठरण्यासाठी, एक सर्कीट फेरी पूर्ण करण्यास लागणाऱ्या वेळेत, एक वेळ ठरवण्यात आली.
हा नियम लागु करण्यामागे कारण होते की, जेव्हा एखादी कार पिट्सकडे वळायाची तेव्हा ते कमी वेगात जायचे, जे मागून येणाऱ्या दुसऱ्या गांड्यांसाठी धोकादायक ठरले असते.
२००८ मलेशियन ग्रांप्री मध्ये असेच घडले होते, जेव्हा लुइस हॅमिल्टन व हिक्की कोवालाइन पिट्सकडे वळले व त्यामूळे निक हाइडफेल्ड व फर्नांदो अलोन्सोला अडथळा निर्माण झाला होता.