polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ग्रंथालय विभागाकडून वर्षभर निरनिराळे कार्यक्रम व उपक्रम राबवले जातात, यातुन विद्यार्थांबरोबर शिक्षकांच्या ज्ञानात भर पडण्यास मदत होते, तसेच त्यामुळे विद्यार्थांचे भविष्य घडवण्यात ग्रंथालय नेहमीच अग्रेसर असते.
भारतामध्ये महाप्रशासक कार्यालयाची स्थापना सन 1849 मध्ये झालेली असून, मयत व्यक्तीच्या संपत्तीचा अपहार, -हास, उधळण होऊ नये व योग्य त्या व्यक्तींमध्ये संपत्तीचे वाटप व्हावे हा सदर अधिनियमाचा मूळ हेतू आहे.
शासकीय विश्वस्त कार्यालयाची स्थापना भारतामध्ये सन 1843 मध्ये झालेली असून, कार्यालयीन कामकाज हे शासकीय विश्वस्त अधिनियम, 1913 हया केंद्रीय अधिनियमांन्वये व तद्अनुषंगिक शासकीय विश्वस्त नियमावली, 1971 सुधारित अनुसार चालते.
महाप्रशासक व शासकीय विश्वस्त ही कायमची स्थानापनत्व व शासकीय मुद्रा असलेली एक व्यक्तीभूत संस्था आहे, प्रशासनांतर्गंत प्रत्येक संपदा व न्यासांचा स्वतंत्र लेखा ठेवला जातो व सदर लेख्यांचे शासकीय लेखा परीक्षकांकडून लेखापरीक्षणही केले जाते.
महाप्रशासक आणि शासकीय विश्वस्त, महाराष्ट्र राज्य, मुंबई हे महाराष्ट्र शासनाच्या ‍विधि व न्याय विभागाचे अधिनस्त कार्यालय असुन, ही कायमची स्थानापनत्व व शासकीय मुद्रा असलेली एक व्यक्तीभूत संस्था आहे.
पक्ष्यांच्या स्थलांतराची कारणे -उत्तर गोलार्धात हिवाळ्यात निर्माण होणारा खाद्याचा तुटवडा हे तेथील पक्ष्यांच्या स्थलांतराचे प्रमुख कारण असते असे काही पक्षिशास्त्रज्ञांचे मत आहे.
सदा सर्वकाळ अनुकूल परिस्थिती लाभण्यासाठी वसतिस्थानात नियमितपणे आणि आलटून पालटून केलेला बदल म्हणजे स्थलांतर अशी व्याख्या लॅण्ड्सबरो थॉम्सन या शास्त्रज्ञाने केली आहे.
तसेच गप्पीदास, कस्तुर, शंकर, धोबी, क्रौंच या पक्ष्यांबरोबरच दलदल ससाणा, शिक्रा, कवड्या हारिण, तीसा, श्येन कुकरी, खरुची हे शिकारी पक्षीही येतात.
डीएव्ही कॉलेज व्यवस्थापकीय समिती डीएव्ही कॉलेज ट्रस्ट व्यवस्थापन सोसायटी कार्यकारी शरीर, शालेय अभ्यासक्रमात आणि प्रशासकीय प्रक्रिया उचित आणि सामाजिक चळवळ एक भव्य दृष्टी आणि दिशा दिली.
एकोणिसाव्या शतकाच्या अखेरीस आणि विसाव्या शतकाच्या पहिल्या सहामाहीत डीएव्ही कॉलेज ट्रस्ट व्यवस्थापन सोसायटी शाळांची संख्या ८५० आहे.
संस्थेच्या सोलापूर येथील दयानंद कला व शास्त्र महाविद्यालय येथे महर्षी दयानंद सरस्वती वस्तुसंग्रहालय 12 जानेवारी 2010 मध्ये स्थापन करण्यात आले.
भंडारी समाजात कित्ते भंडारी, हेटकरी भंडारी, खळे भंडारी, गावड भंडारी, चौधरी भंडारी, देवकर भंडारी, मोरे भंडारी, शेषवंशीय ऊर्फ शिंदे भंडारी असे प्रमुख भेद आहेत.
उदाहरणार्थ, खांदेरीजवळच्या ‘थळ’ गावातील थळे भंडारी किंवा मौर्य राजाबरोबर महाराष्ट्रात आलेले ते मोरे भंडारी, कदंब किंवा कीर्ती राजाचे अनुयायी ते कित्ते भंडारी, हाती शस्त्र धरणारे ते हेटकरी भंडारी, गावड हे बंगाल मधून आले आहेत, म्हणून ते गावड भंडारी व शेषवंशीय भंडारी हे लोक शेषाचे वंशजसमजले जातात.
त्या खालोखाल मुंबई शहर, सावंतवाडी संस्थान, ठाणे जिल्हा, कॅनरा जिल्हा, कुलाबा जिल्हा, जंजिरा संस्थान, सुरत जिल्हा आणि मुंबई उपनगर असा भंडाऱ्यांच्या वास्तव्याचा प्रदेश आहे.
भंडारी हे मूळच्या मुंबईच्या रहिवाशांपैकी होत, मात्र कोळ्यांचा जसा आवर्जून मुंबईचे मूळ रहिवासी म्हणून उल्लेख होतो तसा भंडाऱ्यांचा होत नाही.
त्याने सर्व धर्मांच्या लोकांना तेथे विनातक्रार राहता येईल असे धोरण आखले, व्यापारी-कारागिरांना सवलती दिल्या, इस्पितळे काढली, न्यायालये सुरू केली, संरक्षणासाठी ‘बॉम्बे मरीन’ नावाचे आरमार उभारले आणि बंदोबस्तासाठी भंडाऱ्यांच्या मदतीने शिपायांची फलटण उभारली.
१ सुरक्त - बाद्यें स्वरांत मिळवून अ घेणें , २ पूर्ण - उच्चार उत्ताम तऱ्हेनें करणें , ३ अलंकृत - आवाज यथायोग्य लावणें , ४ प्रसन्न - निःशंक होऊन गंभीर आवाजानें गाणें , ५ व्यक्त - उच्चार अर्थानुरूप व स्वष्ट करणें , ६ विकृष्ट - आलापांचे स्वर स्पष्ट रीतीनेंलावणें , ७ श्लक्ष्णलयीमध्यें स्वरांचा विप्रस्तार करवून दाखविणें , ८ सम - तालवद्ध गाणें , ९ सुकुमारमृदुस्वर येतील तेथें मृदु उच्चार करणें आणि १० मधुर - गाणें , मधुर गाऊन दाखविणें , ’ दशैते स्युर्गणा गीते । ’
१ संतांची निंदा , २ असत् ‌ मार्गी मनुष्यापुढें नामगुणांचें कीर्तन , ३ दैवतामध्यें भेदबुद्धि , ४ वेदांवर अश्रद्धा , ५ शास्त्रावर अविश्वास ,६ गुरूवचनावर अश्रद्धा , ७ परमेश्वर नाममहिमा याला अर्थवाद समजण्याचा भ्रम , ८ नुसत्या नामानें पापक्षालन होतें असें समजून पाप करीत राहणें , ९ नामानेंच पुण्यलाभ होतो म्हणून आश्रमविहित कर्म न करणें आणि १० परमेश्वर नामस्मरण हें इतर यज्ञ , तप , व्रत आदि शुभकर्मांबरोबर समजणें .
१ पुरुषोत्तम , २ विश्वाचें अंतर्यामीसूत्र , ३ वैश्वानर - जीवात्मा किंवा परमात्मा , ४ शाश्चत , चिन्मय विश्वांतील सूर्य , ५ मायी - अपूर्वशक्ति " मम माया दुरत्यया " ६ विश्वांतील रस , ७ तज्जलान् ‌ किंवा जगाचे प्रभव - प्रलय - स्थिति , ८ अतिष्ठान - सर्वातीत पुरुष , ९ परम ज्ञेय व १० परमाश्रर्य .
१ रविवार हा विश्रांतीचा दिवस , २परद्रव्याचा लोभ धरूं नको , ३ परस्त्रीचा लोभ धरूं नको , ४व्यभिचार करूं नको , ५ हिंसा करूं नको , ६ चोरी , करूं नको , ७ खोटी साक्ष देऊं नको , ८ मातापितरांची आज्ञा पाळ , ९ मूर्तिपूजा करूं नको व १० ईश्वराचें नांव व्यर्थ घेऊं नको .
सातपुडा पर्वताच्या दऱ्याखोऱ्यात राहणाऱ्या आदिवासी बांधवांच्या जीवनातील अंध:कार दूर होऊन त्यांच्या जीवनात प्रकाशाचे किरण पोचविण्यासाठी संस्थेची अखंड धडपड चालू आहे.
आनंदमय महदेवाने विश्वाची स्वयमनिर्मीती केलीत्याआदिदेव आदीनाथापासुन इचछाशकती निर्माण झाली व द्न्यानातुन क्रया शक्ती निर्माण झाली त्यातुनच जगाची उत्पत्ती झालीजगात उत्पत्तीचा आध्यात्मिक इतीहासअशा तऱ्हेने श्री गोरक्षनाथानी गोरक्ष उपनिशदात सांगीतला.
तो तर्कशुद्ध आहेजीवशिवाच्या भेटीची ओढ लागलेला जीव विचारांती श्री गोरक्षनाथांच्या तर्कशुद्ध विवेचनाचाच विचार गंभीरपणे करु लगतो व हळूहळू त्याच्या तर्कशुद्धतेचा अभ्यास करून मानवाच्या निर्मीतीतुन ईश्वरभक्तीचा भास अभास उदय - अंत ,लय - विलय ,प्रकाश - अंधार ,पृथ्वी- आकाश, देव - दानव स्थितीचा वेध घेत असतो या वैचारिक वेधातुनच ईश्वरनिर्मीतीची कल्पना उगम पावते व मानवी मन भक्तीकडे वळते.
" आणि भगवान कृष्णाच्या उक्तीची प्रचीती आध्यात्मिक भावनेतुन व तात्त्विकवैचारिक दिशेतुन ,जरी संतांच्या कार्या कडे पाहीले तरी येतेयेशु ख्रिस्ताचा जन्म ,महम्मद पैगंबराचा जन्म ,बौद्ध व महविरांचा जन्म आद्य शंकराचार्यांचा जन्म ,ऐतिहासिकदृष्ट्या देखील भगवान कृष्णाच्या उक्ती प्रमाणे " संभवानी युगे युगे प्रमाणे झाले आहे.
त्या विप्र स्त्रीने ते भस्म उकीरड्यावर टाकले व त्यात जीवधारणा निर्माण झाली ह्याचा अर्थ गोरक्षनाथ हे सूर्य त्राटक करीत असतत्यामुळे नाथपंथात त्यांचे भौतिकसामर्थय व व्यक्तीमत्व सूर्यासारखे आहे.
गोरक्षाच्या भेटीचा संबंध ऐतिहासिकदृष्ट्या जसा उत्तर हिंदुस्तानात येतो तसाच दक्षिण हिंदुस्तानातही द्न्यानेश्वरांचे पणजोबा त्रंबकपंत यांचे भेटीत येतो.
किंबहुना महाराष्ट्रात नाथपंथाच्या वास्तव्याची जाणिव त्रंबकपंताच्या व गोरक्षनाथांच्या भेटीनेच होते गोरखनाथांचा मठ अहमदनगर जिल्ह्यातील डोंगरगण या डोंगराबर आहे.
द्न्यानेश्वरी अठरव्या अध्यायातील बरील उल्लेखावरून मच्छिंद्रनाथांचा जन्म कसा झाला याचा आध्यात्मिक बोध होतोमच्छिंद्रनाथांचे यौगिक जीवन जल त्राटकातुन सुरू झाले आहे.
गोरक्ष संजीवनी मंत्र पाठ करीत असताना लहान मुलाना खेळण्यासाठी मातीचा पुतळा बनवुन देतो,पण संजीवणी घोकत असल्याने त्या पुतळ्याला संजीवणी प्राप्त होते.
सिद्धकानिफनाथाला अर्थात प्रबुद्धनारायणाला हत्तीच्या कानातुन जालिनदर नाथानी बाहेर काढलेह्याचा अर्थ एकांतात बसुन कानिफनाथ गणेशोपासना करीत असले पाहीजेत कानिफनाथ ही *अग्नीत्राटकातुन योगी अवस्थेत
त्यानंतर त्याच्या डेरेदार व देखण्या आकारामुळे आणि सावली आणि सुंदर फुलोऱ्यामुळे या झाडाची लागवड विविध उद्यानांमध्ये व रस्त्याच्या दूतर्फा करण्यात आली.
त्याला अरबी भाषेत कब्धिलिनन असेही म्हणतात याचे वर्गीकरण तेजस्वी तारा असे केले जाते, पण आकाशगंगेतील वायूंचे ढग काही प्रकाश शोषून घेतात त्यामुळे हा तारा थोडा कमी तेजस्वी दिसतो.
आयोटा ऑरिगेचा अंत अतिनवताऱ्याने होऊ शकतो, कारण याचे वस्तुमान तश्याप्रकारच्या ताऱ्यांच्या वस्तुमानाच्या मर्यादेजवळ जाणारे आहे.
डेल्टा ऑरिगे हा सारथीमधील सर्वात उत्तरेकडील तारा पृथ्वीपासून १२६ प्रकाश-वर्ष अंतरावर आहे आणि सुमारे १.३ अब्ज वर्ष जुना आहे.
जडत्वीय संदर्भचौकटींमध्ये भौतिकशास्त्राचे नियम समान आहेत हे मानून च्या अचलत्वाच्या परिणामांचा अभ्यास सापेक्षतेच्या विशेष सिद्धान्तामध्ये होतो.
विशेष सापेक्षतेनुसार विश्वातील सर्व पदार्थ व माहितीचा सर्वाधिक वेग आहे तसेच सर्व वस्तुमानहीन कण तसेच सर्व क्षेत्रांमध्ये झालेल्या बदलांच्या प्रसाराचाही हाच वेग असतो.
१८६५ साली जेम्स क्लार्क मॅक्सवेल प्रकाश हा विद्युच्चुंबकीय लहरींचा एक प्रकार असून त्याची गती इतर विद्युच्चुंबकीय लहरींप्रमाणे इतकी असल्याचे मांडले.
अल्बर्ट आइन्स्टाइनने १९०५ साली प्रकाशाची गती ही कोणत्याही जडत्वीय संदर्भचौकटीच्या सापेक्ष स्थिरच असून प्रकाशस्रोताच्या गतीच्या निरपेक्ष असल्याचे गृहीत धरले.
त्याने या गृहीतकाच्या परिणामांचा अभ्यास करून सापेक्षतेचा सिद्धान्त मांडला व असे केल्याने या स्थिरांचे महत्त्व प्रकाश व विद्युच्चुंबकीय अभ्यासाच्या पलीकडेही असल्याचे दाखवून दिले.
सामान्यपणे प्रकाश व अन्य विद्युच्चुंबकीय लहरींचे वहन तत्क्षणी होते असे वाटते पण अतिसंवेदनशील उपकरणे व फार मोठी अंतरे असल्यावर त्यांच्या परिमित वेगाचे परिणाम दिसून येतात.
स्थिर वस्तुमान धन असलेल्या सर्व वस्तूंच्या वेगाची उच्चतम मर्यादा ही प्रकाशाची गती असून फोटॉनसुद्धा त्यापेक्षा वेगाने जाऊ शकत नाहीत, हे अनेक प्रयोगांतून सिद्ध झालेले आहे.
विशेष सापेक्षतेच्या सिद्धान्ताचा सारांश हा अवकाश व काळ यांना काल-अवकाश अशी एक एकसंध रचना मानून भौतिकीय सिद्धान्तांना लॉरेन्ट्झ अचलता या विशेष सममितीची अट पूर्ण करण्यास भाग पाडणे असा सांगता येतो.
लॉरेन्ट्झ अचलता हे पुंज विद्युत्गतिकी, पुंज कालगतिकी, कणभौतिकीची प्रमाण प्रतिकृती व साधारण सापेक्षता अशा आधुनिक भौतिकशास्त्रीय सिद्धान्तांसाठीचे एक जवळपास वैश्विक गृहीतक आहे.
सामान्यपणे असे गृहीत धरले जाते की प्रकाशाची गती व अन्य वैश्विक स्थिरांक मूल्य सर्व काल-अवकाशात समानच असतात, म्हणजे स्थानानुसार किंवा वेळेनुसार त्यांच्या मूल्यांत काहीही बदल होत नाही.
विद्युच्चुंबकीय क्षेत्राचे गुणधर्म हे मॅक्स्वेलच्या समीकरणांनुसार सांगता येतात, ज्यानुसार निर्वात पोकळीतील विद्युच्चुंबकीय लहरींचा वेग व विद्युत् स्थिरांक 0 व चुंबकीय स्थिरांक 0 यांच्यामध्ये संबंध प्रस्थापित होतो:
अजित कडकडे, रवींद्र साठे, अनुराधा पौडवाल, गुलशन कुमार अशा गायकांना घेऊन त्यांनी एकापेक्षा एक अभंग, भजनांचा सांगितिक नजराणाच संगीतरसिकांना दिला.
देशपांडे अकादमीत मिनी थिएटरमध्ये चाललेल्या 'सूरसाधना' या कार्यक्रमात शैलेश भागवत यांचे सनईवादन आणि नंदू होनप यांचे व्हायोलिनवादन अशी जुगलबंदी सुरू होती.
त्यानंतर पुढे 'दिगंबरा दिगंबरा, श्रीपाद वल्लभ दिगंबरा' व्हायोलिनवर वाजविण्यास सुरुवात केल्यानंतर, त्यांचे भान हरपले आणि अशी सूरसमाधी लागली असतानाच, ते अचानक कोसळले.
'निघालो घेऊनि दत्ताची पालखी', 'अक्कलकोट स्वामींची पालखी निघाली', 'स्वामी कृपा कधी करणार' अशी शेकडो गाणी आणि ९६ चित्रपटांना संगीत अशी त्यांची कारकीर्द आहे.
मारुतीबुवा ठोंबरे यांच्या प्रयत्नाने झाली, परंतु संस्थेच्या स्थापने नंतर अल्पावधीत म्हणजेच दोन वर्षे अकरा महिन्यातच सद्गुरू जोग महारांचा इहलोकवास समाप्त झाला.
प्राथमिक परमार्थ संस्काराचा माध्यम म्हणून खेडोपाडी शिस्तबद्ध, शुद्ध स्वरूपात अखंड हरीनाम सप्ताहाच्या रूपाने ज्ञानसत्र परंपरा सुरू केली.
महाराष्ट्रातील जीर्णशीर्ण अशा मठ, मंदिरांना आपले योग्याशिष्य पदाधिकारी देऊन वारकरी संप्रदायाच्या परमार्थस्थलाच्या स्वरूपात विकसित केले.
हीच सर्वश्रेष्ठ ज्ञानेश्वर माउली व संत नामदेव महाराज यांनी तेराव्या शतकातच घालून दिलेली वारकरी परंपरा विसाव्या शतकात वारकरी शिक्षण संस्थेने चालविली आहे.
वारकरी संप्रदायात आळंदीपंढरीची काया वाचा मने जिव्हे सर्वस्वे उदार होऊन निस्सीम भक्तिने दरमहा पायी वारी खांद्यावर पताका घेऊन करणारे वारकरी हे सर्वश्रेष्ठ परमपूज्य मानले जातात व तो संप्रदायाचा मुख्य प्रवाह आहे.
पिढ्यानपिढ्या दिंडीने पंढरपूर व संतांच्या पवित्र क्षेत्री वारीस जाऊन दशमी ते पौर्णिमा किंवा अमावास्येला काला करून परत येणे ही फडकऱ्याची गेली सातशे वर्षांची पवित्र परंपरा आहे.
वारकरी संप्रदायाच्या आचारधर्माची पताका पिढ्यानपिढ्या वहन करणारे दिंडी व फड चालविणारे वारकरी महाराज मंडळी म्हणजेच वैष्णव वारकरी म्हणून संप्रदायात अतिशय पूज्य आहेत.
ही मर्यादा मान्य करून ज्या कुटुंबात संप्रदाय परंपरा आहे व ज्या कुटुंबात ती नाही अशाही कुटुंबातील सदाचार, संपन्न, अभ्यासू अन्य लोकांनाही वारकरी होऊन कीर्तनकार, प्रवचनकार, तत्त्वज्ञानी, विद्वान, धर्मनिष्ठ, आचारबद्ध होण्याची संधी मिळावी .
कीर्तन, प्रवचन, भजन परंपरा वाढावी म्हणून स्वानंद सुखनिवासी सद्गुरू जोग महाराज यांनी आपल्या शिष्यांच्या आग्रहावरून आपली सर्वसंगपरित्यागी वैराग्याऋत्ती बाजूला ठेवून, सर्वसामान्यांच्या पारमार्थिक हितासाठी वारकरी शिक्षण संस्थेची श्रीक्षेत्रआळंदी येथे स्थापना केली.
आज महाराष्ट्राच्या सर्व भागात परमार्थाची पूर्व परंपरा असलेले व नसलेले अनेक वारकरी संप्रदायात कीर्तनकार, प्रवचनकार, तत्त्वज्ञानी, विद्वान, भजनगायक, वादक तयार झालेले आहेत.
बंकट स्वामी महाराज यांनी संस्थेला स्थैर्य मिळावे म्हणून आर्थिक वर्गणी, दान मिळतील तेथे शेतजमिनी व घरे मिळवून संस्थेला स्थैर्य प्राप्त करून दिले.
सर्वसामान्य कुटुंबातील खेड्यापाड्यातील मुलांना आळंदी येथे आणून त्यांना वारकरी संस्काराने सुसंस्कृत करून अभ्यासू साधक उत्तम कीर्तनकार, प्रवचनकार, गायकवादक बनविले व आपल्या शिष्यांच्या माध्यमातून दुरावस्था झालेल्या मठ मंदिरांचा जीर्णोद्धार घडवून आणला आणि त्यांचे व्यावस्थापन व्यवस्थित चालावे म्हणून आपल्या योग्य शिष्यांची नेमणूक त्या ठिकाणी केली व महाराष्ट्राच्या परमार्थिक विश्वामध्ये नवचैतन्य निर्माण केले.
२००८ मध्ये सरकारच्या पेकिंग विद्यापीठाच्या स्कूल पासून पदवीधर झाल्यानंतर लींग ल्योन, फ्रान्स मध्ये एमलोयन बिझनेस स्कूल एक विनिमय विद्यार्थी होण्यापूर्वी २००९ मध्ये फ्लोरिडा विद्यापीठातून आंतरराष्ट्रीय व्यापार मध्ये एक मास्टर्स मिळविण्याचे गेला.
२०१५ मध्ये टेकबेस येथे भेट द्या संस्थापक, ती लगेच आयोजित "तिचे प्रारंभ अप", उद्योजकतेसाठी स्पर्धा जवळजवळ १०० सहभागी संघ ती उपक्रमला भेट देऊन आर्थिक आणि तांत्रिक आधार मिळवली जे आकर्षित.
खालील प्रमाणे लींग तिच्या व्यवसाय सारांश "टेकबेस येथे भेट द्या प्रारंभ व्यवसाय आणि महिला ग्राहकांना दोन्ही महिला सेवा उपलब्ध आहे. आम्ही व्यवसाय माहिती शेअर करणे, व्यवसाय सुरू स्त्रियांना एक मंच देऊ, त्यामुळे ते. आम्ही देखील वैज्ञानिक आणि तांत्रिक ऑनलाइन उत्पादने परिचय त्यांच्या व्यवसाय विकसित करण्यासाठी त्यांच्या क्षमता सुधारू शकतो महिला ग्राहकांना, त्यामुळे ते उत्पादने वापरता तेव्हा ते चांगले जीवन आनंद घेऊ शकता. "
सण २०१५ मध्ये तिने टेकबेस नावाचे कंपनी खोलीले,जी बेजिंग शहराचे सर्वप्रताम ज्यांनी महिलांना ऑनलाईन तेचनॉलॉजि एंटरप्राइज प्रोत्साहन दिले .
बक्षीस मिळालेल्या देरमाळ, गाळण्याच्या डोंगर रांगेवरील नंदीमाळ किल्ला व जमिनीची जहॉंगिरी सांभाळण्यासाठी सूर्याजी पिसाळने त्या परिसरात काही वसाहती वसवल्या होत्या.
तेथून पुढे ताहराबाद या २२ किमी अंतरावर असलेल्या गावी जावे नंतर तेथून सोमपुर या 4 किमी वरिल गावी जावे नंतर मात्र वाहन उपलब्धता नाही यासाठी आपण एकटे असल्यास लिफ्ट घेऊन तांदुळवाडी या गावी जाउ शकता व तेथून पुढे नांदिन या गावी गटाने जात असाल तर सोमपुर गावातील वाहन रिक्षा उपलब्ध होऊ शकेल.
गावात एक शासकीय पूर्व-प्राथमिक शाळा,२ शासकीय प्राथमिक शाळा,३ खाजगी प्राथमिक शाळा,२ शासकीय कनिष्ठ माध्यमिक शाळा,२ खाजगी कनिष्ठ माध्यमिक शाळा, १ शासकीय माध्यमिक शाळा, १ खाजगी माध्यमिक शाळा व एक शासकीय उच्च माध्यमिकशाळा आहे.
दुष्काळ निवारणाच्या कामासाठी केवळ भारतीय शासकीय यंत्रणेवर अवलंबून न राहता गावकऱ्यांच्या मदतीने गावागावांमध्ये काहीना काही कामे केली पाहिजेत, या विचाराने जनकल्याण समितीने दुष्काळ निवारणाची विस्तृत योजना २०१५ मध्ये तयार केली होती.
दुष्काळग्रस्त गावांमध्ये आवश्यकतेनुसार जलसंधारणाची कामे, पशुधन वाचवण्यासाठी चारा वाटप, चारा डेपो, जनावरांच्या छावण्या, मागेल त्या गावाला पाण्याची टाकी आणि टॅंकरद्वारे पाणीपुरवठा अशा स्वरूपाची कामे जनकल्याण समितीने निश्चित केली होती.
याश्ािवाय आवश्यकतेनुसार दुष्काळग्रस्त भागातील विद्यार्थ्यांसाठी अन्नपुर्णा प्रकल्प, पशुपक्ष्यांसाठी पाण्याची व्यवस्था अशीही कामे समितीच्या कार्यकर्त्यांकडून करण्यात आली.
लातूर, बीड , धाराशिव , संभाजीनगर , परभणी, जालना, सोलापूर, सातारा, नगर, नाशिक आणि पुणे या अकरा जिल्ह्यांतील ३२५ गावांमध्ये समितीने विविध स्वरूपाची कामे केली.
याचे कारण म्हणजे देवतेचे रंजन करण्यासाठी नर्तिकेने देवळाच्या रंगशिळा नावाच्या स्थानी उभे राहून नृत्य करायचे असते आणि त्या माध्यमातून देवाला प्रसन्न करायचे असते.
इतर सुविधा म्हणजे २४ तास खोलीवर जेवण व्यवस्था पुरविणे, प्रवाशी कक्ष, चलन एक्सचेंज, इंटरनेट, खोली सेवा आणि बोलवता क्षणी डॉक्टर या सुविधा आहेत.
सुपीरियर रूम, प्रीमियम रूम,व्यवसाय वर्ग रूम, स्टुडिओ सूट, एक्झिक्युटिव रूम, आणि प्रीमियर सूट या रूम मध्ये प्लेअर आणि मुव्हीची व्यवस्था आहे.
याची मांडणी भपकेबाज पद्दतिची आणि अगदी आधुनिक पद्दतीने आणि उच्च दर्जाचे तांत्रिक ज्ञान वापरून सजावट केलेली आहे तसेच आतील शोभा देखणी आहे.
गावामध्ये प्रवेश करताना वेशीमध्ये उजव्या बाजूस प्राचीन हेमाडपंथी शंकराचे मंदिर आहे त्याचे जागेश्वराचे मंदिर व डाव्याबाजूस महालक्षमी मातेचे मंदिर आहे.
घोगस पारगांव येथिल पिण्याच्या पाण्यासाठी वनवन भटकांती, शेती हा प्रमुख व्यवसाय मत्र अवेळी पावसामुळे दुष्काळी परिस्थिती,ऊस तोड कामगार वर्ग असे हालाकिचे जीवन येथील लोक जगतात.
त्याने सुगंधाचा क्षणिक आनंद मिळतो; परंतु पर्यावरण रक्षणाचा, वातावरण र्निजतुकीकरणाचा रक्षोघ्न गुण त्यात नाही म्हणून नवरात्रीच्या निमित्ताने तरी खऱ्या अगरूचाच धुपनार्थ उपयोग करून वातावरण शुद्ध ठेवले पाहिजेत.
हा भारतातील ईशान्येकडील हिमालयीन प्रदेशात विशेषतः त्रिपुरा, भूतान, बंगाल गारो, खांसिया, नागालॅंड, काचार, सिल्हेट वगैरे इलाख्यांतील जंगलांत आढळतो.
कॉटन ५६ पॉलिस्टर ४४ या मुंबईतील बंद गिरणीतल्या गिरणी कामगाराच्या जीवनावर बेतलेल्या इंग्लिश नाटकात भोसले यांनी एका गिरणी कामगाराची भूमिका केली होती.
सन १९५० मध्ये आंबटषौक हा त्यांचा प्रौढ वाचकांसाठी पहिला कथासंग्रह प्रसिद्ध झाला, पण त्यानंतर ते प्रामुख्याने वळले बालकुमार साहित्याकडे.
गुलछबू, पुलराणी, गोड गुपित, देशासाठी दर्यापार, बोलका मासा, चंद्रावर ससा, किती वाजले, नन्नी, छबुकड्या गोष्टी, डॉक्टर पोटफोडे ही त्यांनी लहान मुलांसाठी लिहिलेली काही पुस्तके आहेत.
त्यांनी अगडबंब राक्षस, पिपातला राक्षस, माकडबाळ, चिव चिव चिमणी वगैरे लहान मुलांसाठी पुस्तके लिहिण्यास पुन्हा सुरुवात केली, पण त्यात त्यांचा जीव आता रमेना.
लेखनाची उर्मी, आयुष्यभरातले कडू-गोड अनुभव गाठीला आणि जात्याच असलेली प्रतिभा यांच्या जोरावर त्यांनी १९८०-८१ या दोन वर्षांत पुट्टी, पोकळी व पंचवेडी या तीन कादंबया लिहिल्या.
बेळगावच्या सुप्रसिद्ध सरदार हायस्वूलमध्ये इंग्रजी माध्यमातून त्यांचे शालेय शिक्षण झाल्यामुळे त्यांचे इंग्रजीही उत्तम होते, त्याची साक्ष वोरा आणि वंपनीने त्यांच्याकडून शेक्सपिअरच्या अनेक नाटकांवरून कुमारांसाठी करून घेतलेल्या कादंबरिकांवरून येईल.
प्राध्यापक म्हणून काम करताना त्यांनी ‘निवडक नवनीत’ व वामन मल्हारांच्या आश्रमहरिणीच्या समीक्षेचे ‘आश्रमहरिणीचे अंतरंग’ ही पुस्तके लिहिली.
त्यानंतर विवेकानंद शिक्षण संस्थेच्या महाविद्यालयांमधून उस्मानाबाद, तासगाव व कोल्हापूर इथे त्यांनी मराठीचे व्यासंगी प्राध्यापक म्हणून नावलौकिक मिळवला.
महाराष्ट्र शासनाने नवसाक्षर प्रौढांसाठी काही पुस्तके लिहून घेण्यासाठी महाराष्ट्रातील मान्यवर लेखकांचे एक निवासी शिबिर भोर येथे भरवले होते.
2004 मध्ये, भारत सरकारने नॅशनल टेक्निकल फॅसिलिटीज ऑर्गनायझेशन ची स्थापना केली, जी ची विभागणी आहे असे मानले जाते, परंतु त्याची विचारधारा आतापर्यंत गुप्त राहिली आहे.
1933 मध्ये, जगातील राजकीय अनिश्चितता लक्षात घेता, ज्यामुळे दुसरे महायुद्ध सुरू झाले, भारताच्या सीमावर्ती भागातील माहिती गोळा करण्यासाठी तपास ब्युरोची जबाबदारी वाढवण्यात आली.
1965 च्या भारत-पाकिस्तान युद्धानंतर, भारतीय जनरल जयंता नाथ चौधरी, सेक्रेटरी ऑफ आर्मी , यांनी अधिक माहिती गोळा करण्याची गरज असल्याचे सांगितले.
ला परकीय माहिती, मानवी आणि तांत्रिक आणि डायरेक्टर-जनरल ऑफ मिलिटरी इंटेलिजन्स यांना सीमापार माहिती गोळा करण्यासह समांतर जबाबदारी सोपवण्यात आली होती.
कॅबिनेट मंत्र्यांच्या अखत्यारीत येणाऱ्या जॉइंट इंटेलिजन्स कमिटीचे काम , ब्युरो ऑफ इन्व्हेस्टिगेशन आणि डिफेन्स इंटेलिजन्स एजन्सी यांच्यात सहकार्य प्रस्थापित करणे आणि त्यांनी दिलेल्या माहितीचे विश्लेषण करणे हे आहे.
ची कायदेशीर स्थिती खूपच गुंतागुंतीची आहे, त्यानुसार ती "संस्था" नसून मंत्रिमंडळाचा एक "विभाग" आहे आणि या कारणास्तव भारतीय संसदेला उत्तरदायी नाही आणि त्यामुळे माहितीच्या अधिकाराखाली येत नाही.
श्रीक्षेत्र जाळीचा देव - अजिंठ्यापासून २८ आणि बुलडाण्यापासून २५ किलोमीटरवर महानुभाव पंथीयांचे "जाळीचा देव' हे पवित्र तीर्थक्षेत्र आहे.
स्वप्नात परमेश्वराला दिलेले अभिवचन पूर्ण करण्यासाठी त्यांनी या स्थानाभोवतीची झाडे झुडुपे काढून १९३८मध्ये मंदिराच्या बांधकामास सुरुवात केली.
पुढे वेगवेगळी कारणे देत सोयराबाई आणि दरबारातील मानकऱ्यांनी संभाजीराजे हे बेजबाबदार प्रशासक आहेत आणि राज्याचे वारस म्हणून योग्य नाहीत असा प्रचार सुरू केला.
उत्तर दिग्विजय मोहीम छत्रपती संभाजी महाराज यांच्या मनात होती यासाठी त्यांनी औरंगझेबचा मुलगा सेहजादा मुअजम याला आपल्या बाजूने करून औरंगझेबला शह द्यायचा या साठी ते दिलेरखानाच्या छावणीत स्वराज्यावर नाराज असल्याचे दाखवून गनिमीकावा खेळला.
शेवटी ३ एप्रिल १६८० मध्ये आबासाहेब म्हणजेच शिवाजी महाराजही त्यांना कायमचे सोडून गेले आणि डोक्यावर असलेला मायेचा शेवटचा हातही नियतीने शंभूराजांच्या डोक्यावरून काढून घेतला.
जन्मतःच सईबाईंच्या निधनामुळे आईच्या दुधास मुकलेले शंभूराजे त्यांची दूध आई बनलेल्या पुण्याजवळील कापूरहोळ गावची धाराऊ, थोरल्या मांसाहेब जिजाबाई ,सावत्र आई सोयराबाई यांच्यात आई शोधू लागले.
अगदी लहान वयातच अशा काही घटना घडल्या ज्यामुळे त्यांना मोघलांकडे राहावे लागले,वयाच्या अवघ्या ९ व्या वर्षी शिवाजी महाराजांबरोबर आग्ऱ्याहून सुटकेचा प्रसंग त्यांनी अनुभवला, संभाजींच्याच सुरक्षिततेसाठी पसरवण्यात आलेल्या 'संभाजीराजांचे निधन ' या खोटया अफवेमुळे त्यांना बराच काळ परक्या ठिकाणी लपून राहावे लागले.
१६५७ रोजी किल्ले पुरंदर येथे जन्मलेले संभाजी राजे हे शिवाजी महाराज आणि त्यांच्या प्रथम पत्‍नी सईबाई यांचे थोरले चिरंजीव आणि मराठा साम्राज्याचे दुसरे छत्रपती होते.
महाविद्यालयीन शिक्षण घेत असतानाच त्यांनी वर्तमानपत्रातून स्तंभलेखनाला प्रारंभ केला.१९९६- ९७ साली औरंगाबाद येथून प्रकाशित होणाऱ्या विश्वमित्र या दैनिकातून दवंडी आणि सेन्सिटिव्हची डायरी" ही सदरे लिहिली.
पृथ्वीराज भास्करराव तौर हे महाराष्ट्रातल्या नांदेड येथील ,स्वामी रामानंद तीर्थ मराठवाडा विद्यापीठातले मराठी भाषेचे प्राध्यापक असून, १९९० नंतरच्या पिढीतील मराठी कवी, अनुवादक, समीक्षक, संपादक, कथाकार, भाषांतरकार आणि संशोधक आहेत.
नंतर बंदर विकासासाठी जनतेच्या वाढत्या मागण्यांचा विचार करता राज्य सरकारने बंदर विभागाला वेगळा करण्याचा निर्णय घेतला व त्याप्रमाणे बंदर विभागासाठी दिनांक १ एप्रिल १९६३ मध्ये वेगळे कार्यालय स्थापन करून तत्कालीन इमारती व दळणवळण खात्याच्या अधिपत्याखाली मुख्य बंदर अधिकारी यांचे अधिपत्याखाली त्याचा कार्यभार दिला.
बंदर संघटनेची स्थापना ही बंदर विकासाच्या दृष्टीने त्यात अधिक सुधारणा, बंदराचा विकास करून जहाज व जहाजे वहातुकीची गरज पूर्ण करण्यासाठी दळण वळणाबाबत परवाना देणे व संरक्षण करणे, कर आकारणे, वसुली करणे इत्यादी तसेच नौकानयन विषयक कायदे व नियमांच्या वेगवेगळया तरतूदींची अमंलबजावणी इत्यादी करण्यासाठी महाराष्ट्र शासनाने केली होती.
बंदर संघटनेच्या कार्यामध्ये सुसुत्रता आणण्यासाठी शासनाने दिनांक ३१/०८/१९९० च्या आदेशानुसार, दिनांक ३० जुन १९९० पासून बंदर विभागामध्ये विभाग प्रमुख म्हणून जल- परिवहन आयुक्त असे भारतीय प्रशासकीय सेवेतील पद निर्माण केले होते व संघटनेतील मुख्य बंदर अधिकारी, जल आलेखक सागरी अभियंता आणि चिफ सर्व्हेअर ही कार्यालये त्यांच्या अधिपत्याखाली आणण्यात आली होती.
या भाषेचा चपखल उपयोग चैतन्य ताम्हाणे दिग्दर्शित ‘कोर्ट’मध्ये केला गेलाय, त्यामुळेच ‘कोर्ट’ची जागतिक स्तरावर स्तुती झाली आहे.
६२ व्या राष्ट्रीय चित्रपट पुरस्कारांवर मराठी चित्रपटांनी घवघवीत यश संपादन केले त्यातही चैतन्य ताम्हाणे दिग्दर्शित ‘कोर्ट’ या मराठी चित्रपटाला ‘सुवर्णकमळा’चा सर्वोच्च बहुमान मिळाला.
परांजपे आणि मॅक्सिन बर्नसन यांनी अशोक केळकर यांची भेट घेऊन, जर शासन अशी संस्था स्थापन करत नसेल, तर आपणच अशी संस्था स्थापन करावी, अशी कल्पना मांडली.
त्यांनी स्थापन केलेल्या ‘मराठी अभ्यास परिषद’ या संस्थेचा आणि त्या संस्थेने १९८३ मध्ये सुरू केलेल्या ‘मराठी अभ्यास परिषद पत्रिका - भाषा आणि जीवन’ या त्रैमासिकाचा मराठी वाङ्मयाच्या इतिहासात विशेष विचार केला पाहिजे.
या मालिकेत डोकावून पाहिले तर; पुणे पाठशालापत्रक, निबंधमाला, दंभहारक, निबंधचंद्रिका, मासिक मनोरंजन, केरळकोकीळ, काव्यरत्नावली, रंगभूमी, चित्रमयजगत, लोकशिक्षण, रत्नाकर, यशवंत, किर्लोस्कर, नवयुग, वागीश्वरी, प्रगती, प्रतिभा, हंस, विहंगम, सत्यकथा, मनोहर, सह्याद्री, ज्योत्स्ना, पारिजात, वाङ्मयशोभा, वसंत, दीपावली, समीक्षक, अभिरुची, युगवाणी, साहित्य-प्रतिष्ठान, छंद, अनुष्टुभ इत्यादी इत्यादी नियतकालिके डोळ्यांपुढे येतात.
याशिवाय संशोधनपर आणि समीक्षात्मक लेखनासाठी महाराष्ट्र साहित्य पत्रिका, मुंबई मराठी संशोधनपत्रिका, आलोचना इत्यादी वेगळी नियतकालिके आहेतच.
महाराष्ट्राच्या प्रकृतीला अनुसरून; महाराष्ट्र साहित्य परिषद, मराठवाडा साहित्य परिषद, विदर्भ साहित्य संघ, यांसारख्या अनेक साहित्यसंस्था स्थापन झाल्या.
त्यांनी अनुक्रमे ‘महाराष्ट्र साहित्य पत्रिका’, ‘प्रतिष्ठान’ आणि ‘युगवाणी’ सारखी नियतकालिक-मुखपत्रेही सुरू केली आणि जी आजही नियमितपणे प्रकाशित केली जातात.
याच श्रेणीमध्ये बसणारे ‘भाषा आणि जीवन’ हे मराठी अभ्यास परिषदेचे मुखपत्र असणारे नियतकालिक, सलग ३५ वर्षे निरपवादपणे नियमित प्रकाशित झाले आहे.
सद्यस्थितीत, कोणतेही शासकीय/निमशासकीय पाठबळ लाभलेली आर्थिक संस्था पाठीशी नसताना, एवढ्या सातत्याने चालणारे कोणतेही अन्य नियतकालिक दिसत नाही.
एतद्देशीयांचं अज्ञान संपवणे, शास्त्रीय विषयांचे ज्ञान वाढवणे, धर्मरक्षण करणे, धर्मप्रचार करणे, कायदेविषयक माहिती लोकांपर्यंत पोहोचवणे, जुनी मराठी कविता प्रकाशित करणे, समकालीन घडामोडी वाचकांपर्यंत पोहोचवणे, असे हेतू या प्रकाशनांमागे स्पष्टपणे जाणवतात.
निकुंब यांची, वाचकाला क्षणभर रेंगाळायला लावणारी कविता; सर्वनामांच्या समाजशास्त्रासारख्या लेखाला पूरक तर ठरतेच पण त्या सर्वनामांच्या लेखावर भाष्यही करते.
या उद्दिष्टांच्या प्राप्तीसाठी; मराठी भाषेचे अध्ययन-अध्यापन यात सुधारणा करणे, मराठी भाषकांनी इतर भाषा शिकून आपली भाषिक क्षमता आणि अनुभवाचा आवाका वाढवणे, इतर भाषकांना मराठी भाषा शिकवण्याची सोय करणे, भाषिक प्रश्न आणि भाषाव्यवहाराची सुधारणा यांच्याकडे वैज्ञानिक दृष्टीने आणि नियोजनशील वृत्तीने पाहण्यास शिकणे, लोकजागृती करणे आणि सरकार, विद्यापीठे यांचे भाषाविषयक प्रश्नांकडे लक्ष वेधणे, या उपायांची चर्चाही परिषद सभासदांनी केलेली आहे.
समकालीन नियतकालिकांत प्रकाशित होणाऱ्या, अनेक चांगल्या लेखांना, त्या लेखांतील महत्त्वाच्या भागाला ‘भाषा आणि जीवन’मध्ये, प्रस्तुत सदरात पुन्हा प्रकाशित केलेले दिसते.
यामुळे भाषा या विषयाला स्पर्श करणारे, वेगवेगळ्या ठिकाणी प्रकाशित झालेले विविधांगी लेख वाचायला देणारे, एकमेव नियतकालिक म्हणून ‘भाषा आणि जीवन’ ओळखले जाऊ लागले.
भाषानिरीक्षण – वास्तविक पाहता ‘ज्याची त्याची प्रचीती’ हे सदर आणि ‘भाषानिरीक्षण’ हे सदर यांमध्ये येणाऱ्या विषयांमध्ये साधर्म्य आहे.
त्यातल्या त्यात, ‘भाषानिरीक्षण’ या सदरात, अभ्यासकांनी मांडलेली निरीक्षणे आणि ‘ज्याची त्याची प्रचीती’ मध्ये सामान्य वाचकाने मांडलेली निरीक्षणे, असा फरक असल्याचा अंदाज बांधता येतो.