polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
हे ऐकून भगवती प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, "तुझ्या गुणाने ही गाय पहा जी दुसरी कोणी नसून कामधेनूने आपल्या पूर्वजांना तिच्या शेपटीने वैतरिणी ओलांडून उच्चस्थानी नेले आहे." असे म्हणत महारांनी गाईला टेकडीवरून झेप घेताना तिच्या दोन पायांचे ठसे फूर टेकडीवर आणि इतर दोन पायांचे ठसे स्वर्गात वैतरिणी नदीच्या पलीकडे दिसले.
असे म्हणत महारांना मोक्ष प्राप्त झाला आणि देवी गुहेत अंतर्धान पावणार होती, तेव्हा ही सर्व दैवी घटना पाहून एक वांझ स्त्री ओरडली, "देवी देवी, अंबा अंबा, तू हे सोडशील का? तुझी वांझ मुलगी आमच्या जीवन धनाशिवाय माझ्या कुशीत बाळ?".
देवी तिच्या प्रार्थनेने प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, "तुम्ही खरोखरच महान आहात ज्याने आम्हा तिघांनाही पाहिले आहे. यापुढे मी तुम्हाला मुलाचा आशीर्वाद देतो." त्यावर त्या स्त्रीचे समाधान झाले नाही, ती म्हणाली, "हे तिन्ही जगाच्या माते, मला फक्त आशीर्वाद देऊ नका, तर तुझी प्रार्थना करणाऱ्या सर्व वांझ मुलींना मूल होऊ दे." यावर देवी प्रसन्न झाली आणि म्हणाली, "हे बघ, यापुढे कलियुगाच्या आगमनामुळे, कर्मकांडाची शुद्धता राखण्यासाठी, मी गुहेच्या कोनाड्यात एका छिद्रात राहीन. ज्या वांझ स्त्रिया मला त्यात बीटलनट्स देतात. माहूरगडमधील माझ्या मूळ जागेवर दिल्याप्रमाणे छिद्र, संततीने पुरस्कृत केले जाईल." असे म्हणत देवी अंतर्धान पावली.
त्यांनी भगवान परशुरामांनी पवित्र केलेल्या विमलेश्वराच्या पवित्र मंदिराला भेट दिली आणि वैतरणी नदीच्या काठावर थांबलेल्या प्रभासच्या प्रवासाला त्यांनी भेट दिली.
विरारपूर्वेला नारिंगी परिरातील अन्नपूर्णाबाई तांत्रिक महाविद्यालयासमोरील पाऊलवाटेने व जिवदानी रस्त्याने गडाच्या पायथ्याशी असलेल्या श्री गणेश मंदिराकडून जाणाऱ्या सिमेंटच्या पायरी वाटेने, अशा दोन मार्गांनी गडावरील मंदिराकडे जाता येते.
पात्र निवडणाऱ्या प्रतिनिधीने एम्माला तिच्या ऑक्सफोर्ड थिएटरच्या शिक्षकाद्वारे शोधले आणि निर्माते तिच्या आत्मविश्वासामुळे प्रभावित झाले.
आठ ऑडिशन्सनंतर , निर्माता डेव्हिड हेमान यांनी एम्मा, डॅनियल रॅडक्लिफ आणि रूपर्ट ग्रिंट यांना सांगितले की त्यांना हॅरी पॉटरच्या शालेय मित्र हरमायनी ग्रेंजर, हॅरी पॉटर आणि रॉन विजलीच्या भूमिकेसाठी निवडण्यात आले आहे.
वयाच्या दहाव्या वर्षापर्यंत एम्माने स्टेजकोच प्रॉडक्शन व "आर्थरः द यंग इयर्स" आणि "द हैप्पी प्रिन्स" या शालेय नाटकांमध्ये नाटक केले होते, परंतु हॅरी पॉटर मालिकेपूर्वी तिने कधीही व्यावसायिक अभिनय केलेला नव्हता.
तिच्या लहान वयात, तिच्या पालकांचा घटस्फोट झाला ज्यामुळे ती लंडनमध्ये ऑक्सफोर्डशायर येथे आपल्या आई सोबत व शनिवार/रविवारी लंडनमधिल आपल्या वडिलां सोबत राहत असे.
वयाच्या सहाव्या वर्षापासून तिला अभिनेत्री व्हायचं होते, आणि तिने स्टेजकोच थिएटर आर्ट्सच्या, ऑक्सफोर्ड शाखेत, तिने गायन, नृत्य आणि अभिनयाचे प्रशिक्षण घेतले.
२००७ मध्ये बॅले शूज या पुस्तकाच्या टेलीव्हिजन मालिकेत एम्माने भुमिका केली आणि तिने "द टेल ऑफ डेस्पीरॉक्स" या चित्रपटात पार्श्व स्वर दिला.
हॅरी पॉटर मालिकेतील शेवटच्या चित्रपटानंतर तिने माय व्हिक व्हिथ मर्लिन , "द पर्क्स ऑफ बीइंग अ वॉलफ्लॉवर" आणि "द ब्लिंग रिंग" मधील मुख्य भूमिका आणि इतर भूमिका साकारल्या.
"दिस इज द एंड" मध्ये एम्माने स्वतःची अतिशयोक्तीपूर्ण आवृत्ती म्हणून भूमिका साकारली, आणि "नोव्हा" मध्ये दत्तक मुलीचे भुमिका निभावली.
२०१४ मध्ये ब्रिटीश अ‍ॅकॅडमी ऑफ फिल्म ॲण्ड टेलिव्हिजन आर्ट्स या संस्थेमार्फत तीला ब्रिटीश आर्टिस्ट ऑफ द इयर पुरस्कार मिळाला.
पॅरिसमध्ये जन्मलेल्या आणि ऑक्सफोर्डशायर मध्ये वाढलेल्या एम्माने ड्रॅगन स्कूलमध्ये शिक्षण घेतले आणि स्टेजकोच थिएटर आर्ट्सच्या, ऑक्सफोर्ड शाखेत अभिनेत्री म्हणून प्रशिक्षण घेतले.
चंद्रगुप्त मौर्य इस पूर्व मौर्य वंशाचा संस्थापक याने मगधच्या नंद घराण्याचा पराभव केला तसेच अलेक्झांडरच्या सेनापती सेल्युकस निकेटर पराभव केला
तथापि पुरोहित म्हणून त्यांचे प्रशिक्षण, हिंदू कायदे आणि धर्मग्रंथांमधील कौशल्य आणि प्रशासकीय कौशल्ये यांनी ऐतिहासिकदृष्ट्या त्यांना भारताच्या कानाकोपऱ्यात रोजगार मिळवून दिला आहे.
पेशवे, होळकर, सिंधिया, आणि गायकवाड राजघराण्यातील नेत्यांनी सत्तेच्या नवीन जागा स्थापन केल्या तेव्हा पुजारी, कारकून आणि सैन्यातील लोकांची लक्षणीय लोकसंख्या त्यांच्यासोबत घेतली.
या गटांनी बडोदा, इंदूर, ग्वाल्हेर, बुंदेलखंड, तंजावूर यांसारख्या अनेक ठिकाणी नवीन मराठा साम्राज्याच्या राज्यांमध्ये प्रशासनाचा कणा बनवला.
ब्राह्मण हे महाराष्ट्रातील अनेक प्रदेशात जमीनदार होते, तथापि, भारतीय स्वातंत्र्य नंतर हाती घेतलेल्या भू-सुधारणा उपायांनी त्यांना खेड्यांमधून हाकलून दिले.
यामध्ये भास्कर सारखे गणितज्ञ, भवभूती सारखे संस्कृत विद्वान, ज्ञानेश्वर, श्रीपादराजा, एकनाथ, पुरंदर दास, समर्थ रामदास आणि विजय दास सारखे भक्ती संत आणि जयतीर्थ आणि व्यासतीर्थ यांसारखे तर्कशास्त्रज्ञ यांचा समावेश आहे.
अस्वस्थ वाटणे, अशक्तपणा, वाटणे, डोकेदुखी चालू होणे, बारीक थंडी वाजून ताप येणे, मळमळणे, उलट्या होणे, मलावरोध, सांधेदुखी, पोटात मुरडा होणे, कळ लागणे, रक्तमिश्रित जुलाब होणे ही काही लक्षणे आहेत.
टायफॉइडमुळे होणाऱ्या इतर परिणामामध्ये यकृत आणि प्लीहेस सूज येणे, प्लीहा फुटणे, रक्तक्षय, रक्तातील तांबड्या पेशींचे प्रमाण कमी होणे, लहान आतड्यामध्ये रक्तस्राव, सांध्यामध्ये जिवाणुसंसर्ग होणे इत्यादी गोष्टींचा समावेश आहे.
सिलक पेशीचा अ‍ॅनिमिया असलेल्या रुग्णामध्ये रक्तक्षय आणि प्रतिकार यंत्रणा क्षीण झाल्याने स्ट्रेप्टोकॉकस न्यूमोनियाचा संसर्ग झाल्याचे आढळले आहे.
कोंबड्या किंवा कोंबडीच्या अंड्यांमधून पसरणाऱ्या अन्न विषबाधेचे कारण असणाऱ्या सालमोनेलिया रोगाचे आणि माणसाला होणाऱ्या मुदतीच्या तापासाठी एकाच कुलातील सालमोनेला टायफी नावाचे जिवाणू कारणीभूत असतात.
तंत्रज्ञानाचा ओव्हरलोड : इंटरनेट, मोबाईल आणि आधुनिक गॅजेट्स यांच्या अतिवापरामुळे होणाऱ्या भीषण परिणामांचा हादरवून सोडणारा लेखाजोखा
अतुल कहाते यांनी संगणकशास्त्र, माहिती तंत्रज्ञान, विज्ञान, अर्थशास्त्र, क्रिकेट, कारकीर्द मार्गदर्शन या विषयांवर त्यांनी मराठी वृत्तपत्रांमधून व नियतकालिकांमधून विपुल लिखाण केले आहे.
ते आयआयटी, सिंबायोसिस, इंदिरा, फर्ग्युसन, गरवारे अशा अनेक नामांकित महाविद्यालयांमध्ये 'गेस्ट लेक्चरर' म्हणून विविध विषयांवर व्याख्याने देतात.
लोकसत्ता, सकाळ, महारा‌ष्ट्र टाइम्स, लोकप्रभा, सामना, साधना, साप्ताहिक सकाळ, तरुण भारत अशा अनेक प्रकाशनांमधून त्यांचे नियमित ले़खन सुरू असते.
अंजनाचे पान दोन देठविरहित पर्णिकांचे बनलेले असून दोन्ही पर्णिका एकमेकांपासून पूर्णपणे सुट्या असतात याउलट कांचनाच्या पर्णिका मध्यशिरेला जोडल्या जाऊन मध्यावर घडी पडणारे पान तयार होते.
अंजन ( वनस्पतिशास्त्रीय नाव: हार्डविकिया बायनाटा , कुळ: , ( संस्कृत: अंजन, हिंदी: अंजन; इरुला: कराची, कन्नड: कम्मारा, मल्याळम: आचा, तमिळ: आचा, तेलुगु: येपी)
कॉन्स्टेबल अर्जुन जाधव, जे विजय साळसकर, अशोक कामटे आणि हेमंत करकरे यांबरोबर त्यांच्या मृत्युच्या वेळी होते, त्यांनी इंडिया एक्स्प्रेस मध्ये विधान दिले.
ते तीन ऑफिसर आणि चार कॉन्स्टेबल ह्यांना माहिती मिळाली होती कि सदानंद दाते हे आतंकवाद्यांशी झुंज करताना जखमी झाले होते व ते स्त्रियांसाठी व छोट्या मुलांसाठी असलेल्या कामा अंड अल्बेस हॉस्पिटल मध्ये होते.
इंडिया टुडे ह्या मासिका मध्ये असे लिहिले आहे की साळसकर ह्यांनी त्यांचा पहिला एनकाउनटर रुजू झाल्याच्या पहिल्याच वर्षी केला असून त्यांनी राजा शहाबुद्दीन ह्याला मारलं.
सालास्कारांच्या गोळ्यांचे शिकार बनलेल्या काहींपैकी अमर नाईक, जग्गू शेट्टी, साधू शेट्टी, कुंदन सिंघ रावत, झहूर माखंदा यांसारखे गुंड शामिल होते.
मी रघुवंशाचे वर्णन करण्याचा प्रयत्न करतो आहे, पण मला असे वाटते की सूर्यासारखे तेजस्वी ते वंश कुठे आहे, ज्याच्या सुरुवातीला 'रघु' आणि नंतरच्या काळात रामसारखे महापुरुष मोठ्या धैर्याने, शूर, उदात्त चारित्र्याने जन्माला आले.
माझ्यासारख्या माणसाला असा रघुवंश पार करणं अगदीच अशक्य आहे हे मला चांगलंच माहीत आहे, तरीही मी धीटपणे प्रयत्न करत आहे आणि सध्या माझी परिस्थिती पेंढ्यापासून बनवलेल्या छोट्याशा घरासारखी झाली आहे.
कारण या बाबतीत माझी स्थिती एखाद्या बटू माणसासारखी आहे, जो दूरच्या उंच झाडावरची ती फळे तोडायला निघाला आहे, जी फक्त उंच माणसांना आणि लांब हातांना मिळू शकते.
पण यात समाधानाची बाब ही आहे की भूतकाळात महर्षि वाल्मिकी इत्यादी महान कवींनी त्यांच्याबद्दल सुंदर कविता लिहून माझ्यासाठी भाषणाची दारे खुली केली आहेत.
ज्याचे चारित्र्य सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत शुद्ध व पवित्र होते, जो कोणतेही काम पूर्ण केल्यानंतरच विश्रांती घेत असे, कोण या पृथ्वीचा स्वामी, जो समुद्राच्या शेवटपर्यंत पसरलेला आहे आणि ज्याचा रथ पृथ्वी आहे.
जे काही बोलले जाते ते शब्दशः पाळले जावे, जे केवळ प्रसिद्धीसाठी इतर देश जिंकायचे, त्या राज्यांना वश करायचे किंवा तिथली लूट करायचे नाही आणि जे लोक केवळ लोकांच्या फायद्यासाठी इतर देश जिंकायचे, ते म्हणजे.
यानंतर तिसऱ्या अवस्थेत ते जंगलात जाऊन तपश्चर्या करत आणि शेवटी ब्रह्मदेवाचे किंवा परमात्म्याचे चिंतन करत, योगाने पार्थिव शरीराला शांत करायचे - जे रघुवंशी होते.
जे लोक योग्याला दान देण्यासाठी धन गोळा करतात, सत्यासाठी मितभाषी असतात, कीर्तीसाठी विजयाची इच्छा बाळगतात आणि संततीसाठी विवाह करतात, जे बालपणात शिकतात, तारुण्यात ऐहिक सुख भोगतात, म्हातारपणात ऋषीसारखे जगतात आणि शेवटी ते.
दिलीप आणि सुदक्षिणा यांच्या कठोर जीवनापासून सुरू झालेली ही कविता रघुवंशी राजांच्या दान, पराक्रम, त्याग आणि तपस्वीपणाची एकामागून एक कथा उलगडत जाते आणि संपते इंद्रिय अग्नि आणि त्यांच्या निधनाने.
दिलीप आणि सुदक्षिणा यांचे तपस्वी आचरण, वरांतूचा शिष्य कौत्स आणि रघुचा संवाद, इंदुमती स्वयंवर, अजाचा विलाप , राम आणि सीतेचे उड्डाण, सीतेचे वैभव, संगमवर्णन, अयोध्या नगरी .
'रघुवंश' हे संस्कृत महाकाव्यांमध्ये वर्णनातील जिवंतपणा, येणाऱ्या संदर्भांची सहजता, शैली आणि भावना आणि भाषा यांचा गोडवा या सर्व बाबतीत अद्वितीय आहे.
वाणी आणि अर्थ हे जरी एक वेगळे म्हटले तरी एकच आहे, त्याचप्रमाणे पार्वती आणि शिव ही दोन भिन्न रूपे आहेत म्हणायला मात्र ती एकच आहेत, त्यामुळे वाणी आणि अर्थ नीट समजून घेण्यासाठी मी जगाची माता आहे. पार्वतीजी आणि पिता शिवजी, ते शिव आणि पार्वती या शब्द आणि अर्थासारखे आहेत, म्हणजेच ते एकच रूप आहेत.)
रघुवंश काव्याच्या प्रारंभी, रघुकुलातील राजांचे महत्त्व आणि त्यांच्या कर्तृत्वाचे वर्णन करण्याच्या निमित्ताने महान कवीने जीवांना अनेक प्रकारची आनंददायी उपदेशे दिली आहेत.
जेव्हा त्याच्याकडे पैसे शिल्लक नव्हते, तेव्हा एके दिवशी ऋषिपुत्र कौत्स आला आणि त्याने त्याच्या गुरूला दक्षिणा देण्यासाठी 140 दशलक्ष सोन्याची नाणी मागितली.
'रघुवंश'च्या तेराव्या श्लोकात कवीने निवडक शब्दांत विषयाची सुंदर झांकी दाखवण्याबरोबरच इच्छित वस्तूच्या सौंदर्याचा झेंडा दाखवण्याच्या अप्रतिम युक्तीचा आश्रय घेतला आहे.
गंगा आणि यमुनेचा संगम, त्यांच्या मिश्र जलप्रवाहाची छाया यांचे वर्णन करताना एकामागून एक उपमांची शृंखला सादर करून , शेवटी कवीने शिवाच्या शरीराची तसेच त्याच्या सौंदर्याची उपमा दिली आहे आणि अशाप्रकारे सौंदर्याचे वर्णन केले आहे.
भारताच्या इतिहासातील सूर्यवंशाच्या या अध्यायाचा तो भागही आहे , ज्यामध्ये एकीकडे राजधर्म करणाऱ्या राजाची कीर्ती आणि कीर्ती देशभर पसरते, असा संदेश आहे.
आदिकवी वाल्मिकींनी रामाला नायक बनवून आपल्या रामायणाची रचना केली , ज्याचे अनुसरण जगातील अनेक कवी आणि लेखकांनी आपापल्या भाषेत केले आणि रामाची कथा त्यांच्या पद्धतीने मांडली.
या महाकाव्याच्या सुरुवातीला रघुकुलातील राजांचे महत्त्व आणि त्यांच्या कर्तृत्वाचे वर्णन करण्याच्या निमित्ताने महान कवीने अनेक प्रकारची आनंददायी उपदेशे सजीवांना दिली आहेत.
कालिदासने 'रघुवंश' या कथेची १९ भागांमध्ये विभागणी केली आहे, ज्यामध्ये राजा दिलीप , रघु , अज , दशरथ , राम , लव , कुश , अतिथी आणि नंतरच्या २९ रघुवंशी राजांची कथा विणली आहे.
बँकॉकच्या आशियाई स्पर्धांमध्ये मणिपुरी बॉक्सर डिंको सिंग यांनी सुवर्णपदक पटकावल्याचे कळताच, मेरी कोमलाही आपण बॉक्सिंगच्या रिंगणात कां उतरू नये, असे वाटू लागले.
दोन आठवड्यांत ती बॉक्सिंगचे बेसिक शिकलीसुद्धा आणि २००० सालीच मेरी कोमने राज्यस्तरीय स्पर्धेचे जेतेपद मिळवले; वर्तमानपत्रात नाव-फोटो झळकले आणि घरी मेरी कोमच्या यशाची कल्पना आली.
सातव्या ईस्ट इंडिया महिला बॉक्सिंग स्पर्धेत मेरी कोमने सुवर्णपदक पटकावले आणि त्यानंतर पुढच्या पाच वर्षांत सर्व राष्ट्रीय स्पर्धांमध्ये उत्तम कामगिरी बजावली.
हिस्सार इथे झालेल्या दुसऱ्या आशियाई महिला बॉक्सिंग स्पर्धेत आंतरराष्ट्रीय स्तरावरच्या पहिल्या सुवर्णपदावर मेरी कोमने आपले नाव कोरले.
अर्थात, अमेरिकेतील पहिल्या जागतिक मुष्टीयुद्ध स्पर्धेत तिला रौप्य पदकावर समाधान मानावे लागले, पण बहुधा त्यातच पुढच्या यशाचे गमक दडले होते.
सहा वेळा जागतिक हौशी बॉक्सिंग चॅम्पियनशिप जिंकणारी ती एकमेव महिला आहे, पहिल्या सात जागतिक चॅम्पियनशिपपैकी प्रत्येकी एक पदक जिंकणारी एकमेव महिला बॉक्सर आहे आणि आठ जागतिक चॅम्पियनशिप पदके जिंकणारी एकमेव बॉक्सर आहे.
मॅग्निफिसेंट मेरी असे टोपणनाव असलेली, ती २०१२ उन्हाळी ऑलिंपिकसाठी पात्र ठरलेली एकमेव भारतीय महिला बॉक्सर आहे, ज्याने फ्लायवेट गटात स्पर्धा केली आणि कांस्य पदक जिंकले.
२०१४ मध्ये इंचिओन, दक्षिण कोरिया येथे झालेल्या आशियाई खेळांमध्ये सुवर्णपदक जिंकणारी ती पहिली भारतीय महिला बॉक्सर ठरली आणि २०१८ राष्ट्रकुल खेळांमध्ये सुवर्णपदक जिंकणारी ती पहिली भारतीय महिला बॉक्सर आहे.
कोमचे प्रशिक्षक चार्ल्स ऍटकिन्सन ऑलिम्पिक व्हिलेजमध्ये तिच्यासोबत सहभागी होऊ शकले नाहीत कारण त्यांच्याकडे आंतरराष्ट्रीय बॉक्सिंग असोसिएशन ३ स्टार प्रमाणपत्र नाही, जे मान्यतासाठी अनिवार्य आहे.
तिच्या पहिल्या आशियाई महिला बॉक्सिंग चॅम्पियनशिपसाठी बँकॉक, थायलंड येथे निवड शिबिरासाठी जाताना तिचे सर्व सामान आणि पासपोर्ट चोरीला गेला होता.
थोडा क्षणाचा विराम नंतर "लाल रंगात" आणखी एक लहान विराम दिला गेला, पण तोपर्यंत निळ्या कोपऱ्यात असलेल्या मेरी कोमने उत्सवात तिची मुठ धरली होती आणि "इंग्रिट व्हॅलेन्सिया"चा उल्लेख केलेल्या उर्वरित समालोचनाचे पालन केले नाही.
"मी या मुलीला यापूर्वी दोनदा मारहाण केली होती. रेफरीने तिचा हात वर केला यावर माझा विश्वासच बसत नव्हता. मी शप्पथ सांगतो की, मी हरले याचा मला धक्का बसला नव्हता, मला खात्री होती," तिने एका मुलाखतीत सांगितले.
२०१८ मध्ये तिच्या सहाव्या जागतिक विजेतेपदानंतर, मणिपूर सरकारने तिला "मीथोई लीमा" ही पदवी बहाल केली आहे, ११ डिसेंबर २०१८ रोजी इंफाळ येथे आयोजित सत्कार समारंभात मणिपूरची सर्वात यशस्वी बॉक्सर बनली आहे.
समारंभात, मणिपूरच्या तत्कालीन मुख्यमंत्र्यांनी असेही घोषित केले की, इम्फाळ पश्चिम जिल्ह्यातील राष्ट्रीय खेळांच्या गावाकडे जाणाऱ्या रस्त्याच्या पट्ट्याला, जेथे कोम सध्या राहतात, त्याला एमसी मेरी कोम रोड असे नाव देण्यात येईल.
२०१२ महिला जागतिक बॉक्सिंग चॅम्पियनशिपमध्ये, कोम केवळ चॅम्पियनशिपसाठीच नव्हे तर लंडनमधील २०१२ लंडन ऑलिम्पिकमध्ये स्थान मिळविण्यासाठी देखील स्पर्धा करत होती, ज्यामध्ये महिला बॉक्सिंगला ऑलिम्पिक खेळ म्हणून प्रथमच वैशिष्ट्यीकृत केले गेले होते.
२०१० मध्ये, कोमने कझाकस्तानमधील आशियाई महिला बॉक्सिंग चॅम्पियनशिप आणि बार्बाडोस येथे २०१० महिला जागतिक बॉक्सिंग चॅम्पियनशिपमध्ये सुवर्णपदक जिंकले, चॅम्पियनशिपमधील तिचे सलग पाचवे सुवर्णपदक.
तिने भारतातील २००८ आशियाई महिला बॉक्सिंग चॅम्पियनशिपमध्ये रौप्य पदक जिंकले आणि चीनमधील २००८ महिला जागतिक बॉक्सिंग चॅम्पियनशिपमध्ये सलग चौथे सुवर्णपदक, त्यानंतर व्हिएतनाममधील २००९ आशियाई इनडोअर गेम्समध्ये सुवर्णपदक जिंकले.
३ ऑक्टोबर २०१० रोजी तिला, संजय आणि हर्षित जैन यांच्यासमवेत, दिल्लीतील २०१० राष्ट्रकुल क्रीडा स्पर्धेसाठी स्टेडियममध्ये चालवलेल्या उद्घाटन समारंभात क्वीन्स बॅटन धारण करण्याचा मान मिळाला होता.
मार्च २०१७ मध्ये, भारत सरकारच्या युवा व्यवहार आणि क्रीडा मंत्रालयाने अखिल कुमार यांच्यासह मेरी कोमची बॉक्सिंगसाठी राष्ट्रीय निरीक्षक म्हणून नियुक्ती केली.
मेरी कोमने महिला जागतिक हौशी बॉक्सिंग अजिंक्यपद सहावेळा जिंकले असून २०१२ लंडन ऑलिंपिक स्पर्धेत फ्लायवेट प्रकारामध्ये तिने कांस्यपदक मिळवले.
तिने पदक न जिंकलेली एकमेव मोठी आंतरराष्ट्रीय स्पर्धा म्हणजे कॉमनवेल्थ गेम्स, कारण २०१८ च्या कॉमनवेल्थ गेम्सपर्यंत तिची लाइट फ्लायवेट श्रेणी कधीही खेळांमध्ये समाविष्ट करण्यात आली नव्हती जिथे तिने १४ रोजी महिलांच्या लाइट फ्लायवेट ४८ किलोमध्ये सुवर्णपदक मिळवले.
१ ऑक्टोबर २०१४ रोजी, तिने दक्षिण कोरियाच्या इंचॉन येथे झालेल्या २०१४ आशियाई क्रीडा स्पर्धेत कझाकस्तानच्या झायना शेकेरबेकोवा हिला फ्लायवेट समिट क्लॅशमध्ये पराभूत करून बॉक्सिंगमध्ये तिचे पहिले सुवर्णपदक जिंकले.
कोम, जिने यापूर्वी ४६ आणि ४८ किलो गटात लढत दिली होती, ती ५१ किलो गटात वळली आणि जागतिक संघटनेने कमी वजनाचे वर्ग काढून टाकून केवळ तीन वजन गटांमध्ये महिला बॉक्सिंगला परवानगी देण्याचा निर्णय घेतला.
२४ नोव्हेंबर २०१८ रोजी, नवी दिल्ली, भारत येथे झालेल्या १० व्या एआयबीए महिला जागतिक बॉक्सिंग चॅम्पियनशिपमध्ये ही कामगिरी करून तिने ६ जागतिक स्पर्धा जिंकणारी पहिली महिला बनून इतिहास रचला.
८ नोव्हेंबर २०१७ रोजी, व्हिएतनाममधील होची मिन्ह येथे झालेल्या आशियाई बॉक्सिंग कॉन्फेडरेशन महिला बॉक्सिंग चॅम्पियनशिपमध्ये तिने अभूतपूर्व पाचवे सुवर्णपदक मिळवले.
ऑक्टोबर २०१९ मध्ये, आंतरराष्ट्रीय ऑलिम्पिक समितीने तिला टोकियो येथील २०२० उन्हाळी ऑलिंपिकसाठी बॉक्सिंगच्या ऍथलीट अॅम्बेसेडर गटाची महिला प्रतिनिधी म्हणून नियुक्त केले.
मलेरियाची काही प्रकरणे आपत्कालीन असतात आणि रुग्ण पूर्णपणे निरोगी होईपर्यंत त्याला निरीक्षणाखाली ठेवणे आवश्यक असते, परंतु इतर प्रकारच्या मलेरियामध्ये हे आवश्यक नसते, बाह्यरुग्ण विभागात उपचार केले जाऊ शकतात.
ही औषधे दोन प्रकारची आहेत - पहिली जी रोग होण्याआधी घेतल्यास प्रतिबंधात्मक आणि रोगापासून संरक्षण करते आणि दुसरी जी रोगाची लागण झाल्यानंतर वापरली जाते.
या मलेरिया ग्रस्त रोग्यांना डास चावल्यावर, त्या डासांच्या शरीरात मलेरियाच्या जंतूंचे काय होते, कोणकोणते आणि कसे बदल होतात याचा अभ्यास सुरू केला; परंतु पहिली दोन वर्षे त्यांत फारशी प्रगती झाली नाही, तरीही नाउमेद न होता त्यांनी अभ्यास चालूच ठेवला होता.
१८९४ मध्ये मॅनसन यांनी असे गृहीतक मांडले की मलेरिया हा रोग डासांमुळे होत असून, तो या जंतूंनी युक्त डास चावा घेऊन नव्हे तर पाण्यावाटे पसरवीत असावेत.
त्याच वर्षी ग्रासी, बिगनमी आणि बास्टिनेली यांनी अ‍ॅनोफेलिस जातीच्या डांसामध्ये प्लाझमोडियम, फाल्सिपॅरम या जातीच्या मलेरियाच्या जंतूंची कशी वाढ होते आणि पुढे ते संसर्गित डास चावल्यामुळे माणसांमध्ये मलेरिया कसा होतो हे दाखवून दिले.
१८८० मध्ये लेव्हेरान यांनी मलेरिया निर्माण करणाऱ्या डासांचा शोध लावला, परंतु या डासांचे प्रामुख्याने जे तीन प्रकार आहेत त्याचा शोध त्यावेळी लागला नव्हता.
याव्यतिरिक्त, आर्टेमिसिनिन सारखी औषधे, जी आर्टेमिसिया एनुआ नावाच्या वनस्पतीपासून तयार केली जाते, मलेरियाच्या उपचारात प्रभावी असल्याचे आढळले आहे.
मलेरियाविरूद्ध यशस्वी मानली जाणारी अनेक औषधे यापुढे यशस्वी मानली जात नाहीत कारण मलेरियाच्या परजीवीने त्यांना हळूहळू प्रतिकार प्राप्त केला आहे.
मलेरियाचा उपचार होमिओपॅथीमध्ये उपलब्ध आहे, तथापि, अनेक डॉक्टरांचे मत आहे की मलेरियासारख्या गंभीर आजारावर अॅलोपॅथिक औषधांनी उपचार केले पाहिजेत, कारण ते वैज्ञानिक संशोधनावर आधारित आहेत.
डासांच्या शरीरांतील मलेरियाच्या जंतूंच्या घडामोडीविषयी आणि हा मलेरिया मानवी शरीरात कसा संक्रमित होतो याविषयी सर रोनॉल्ड रॉस यांनी मूलभूत संशोधन केले आणि पुढील अभ्यासकांना दिशा दाखविली.
मिलिंदपन्हमध्ये, मिलिंद आणि बौद्ध भिक्खु नागसेन यांच्यामधील विवाद आणि त्याच्या परिणामाने मिलिंद ने बौद्ध धर्म स्वीकारला, या कथेचे वर्णन आहे.
महाभाष्यच्या वर्णनांच्या आधारावर मानले जाऊ शकते कि, यूनानीनीं अवध चे साकेत, राजस्थानात चित्तौड जवळ स्थित 'माध्यमिका'वर हक्क गाजवण्याचा प्रयत्न केला होता.
यावरून अनेक इतिहासकारांनी हा अर्थ काढला की, मिलिंद और डेमेट्रियस यांनी एकाच वेळी संयुक्त रूपात भारतावर आक्रमण केले होते, आणि मिलिंद डेमेट्रियसचाच सेनापती होता.
त्याने अनेक सिक्क्यांवर बौद्ध धर्माच्या 'धम्मचक्र प्रवर्तन'चे चिह्न 'धम्मचक्र' बनलेले आहे, आणि त्याने आपल्या नावासोबत 'ध्रमिक' विशेषण दिले आहे.
मेसापोटेमियात सापडलेल्या ५००० वर्षापूर्वीच्या विटांवरील लिखाणात खजुराची लागवड करण्याविषयीच्या सूचना सापडतात, तर इजिप्तमधील स्मारकांवर खजुरांच्या झाडांची चित्रे कोरलेली आहेत.
गुळवेलीमधील रासायनिक घटक- ग्लुकोसिन, जिलोइन, १.२ टक्के स्टार्च, बर्व्हेरिन, ग्लुकोसाईड, गिलोइमिन, कॅसमेंथीन, पामाटिन , रीनात्पेरिन, टिनास्पोरिक उडणशील तेल, वसा, अल्कोहोल, ग्लिस्टोराल इत्यादी.
या वनस्पतीमध्ये 'मायक्रोबॅक्टेरियम ट्युबरकुलॉसिस' व 'एस्केनीशिया कोलाई' हे आतडे आणि मूत्रसंस्थेवर परिणाम करणारे रोगाणू, अन्य विषाणू समूह आणि कृमी आदी नष्ट करण्याची क्षमता आहे.
डोळ्यांच्या वर व खाली अर्धवर्तुळाकार पिवळे पट्टे असतात पिवळाधम्मक कंठ दिसून येतो तर हिरव्या-पांढऱ्या रंगाचा आरीयुक्त अंतर्भाग असतो.
सध्या मोठ्या प्रमाणात लसीकरण झाले असल्याने मुख आरोग्य व्यवस्थित नसल्यास लालग्रंथीमध्ये जिवाणूंची वाढा होऊन लाळ नलिकाना सूज आल्याची शक्यता असते.
त्वचेवर वरून लावण्याची औषधे उदाहरणार्थ व्हिनेगार आणि कॅपसिकम फ्रुटेसेन्स मध्ये भिजवून गरम केलेला कपडा गालावर आणि मानेभोवती बाहेरून गुंडाळावा.
गालफुगी, गालगुंड व्याधीचा प्रसार प्रत्यक्ष संपर्क, तुषार संसर्ग, रुग्णांनी वापरलेल्या वस्तु इतरांंनी वापरल्यामुळे तसेच रोग्याच्या लाळेमुळे होतो.
५ ) गालफुगी, गालगुंड रोगामधे काही रुग्णांमध्ये उपद्रव स्वरूपात वृषणग्रंथीवर दाह व सुज येणे , स्त्रीबिजांंडावर सुज व दाह , अग्न्याशयावर सुज व दाह , ह्रदयाच्या पेशीवर सुज व दाह इ लक्षणे निर्माण होतात.
गालगुंड रोगाचा संचयकाळ म्हणजे गालगुंड रोगाच्या विषाणूचा शरीरात प्रवेश झाल्यापासून ते गालगुंड रोगाची लक्षणे निर्माण होईपर्यंतचा कालावधी.
पहिल्याप्रथम ते श्रीशैल येथे गेले; तेथे त्यांना कळले की आध्यात्मिक क्षेत्रातील एक थोर अधिकारी तसेच कट्टे मठाचे प्रमु़ख असलेले सत्पुरुष श्री गजदंडस्वामी हे गुडगंटी या गावी राहतात.
सदगुरूंच्या आश्रमाची झाडलोट, नदीवर जाऊन त्यांचे व शिष्यांचे कपडे धुणे, स्वयंपाक करणे, घोड्यांच्या तबेल्यातील लीद स्वतःच्या हाताने काढून तबेला स्व्च्छ ठेवणे, भांडी घासणे, स्वयंपाकाकरिता लाकडे आणणे इत्यादी सर्व कामे ते आनंदाने करीत; याव्यतिरिक्त उरलेला सर्व वेळ ते शास्त्रांचा सखोल अभ्यास तसेच चिंतन व मनन करण्यात घालवीत.
गुरुगृही असतानाच सुब्बय्यशास्त्री नावाच्या एका ब्राह्मणाने गजदंडस्वामींच्या सभेत येऊन मुद्दाम "'उपनिषद' या शब्दाची कोणी खरोखर व्याख्या करू शकतो काय?" असा प्रश्न उद्दामपणे विचारला; त्यावेळी गुरूंची आज्ञा घेऊन सिद्धांनी अतिशय समर्पपपणे 'उपनिषद' या शब्दांची व्याख्या सांगितली आणि सुब्बय्यशास्त्रींचा अहंकार नाहीसा केला.
त्यांच्या कुटुंबाचे कुलगुरू श्री वीरभद्रस्वामी हे दररोज त्यांच्या घरी येऊन त्या दंपतीकरिता प्रवचन आणि धार्मिक चर्चा करीत, त्यावेळी ते त्यांना अनेक प्रश्न विचारीत.
एकदा वीरभद्रस्वामींनी त्यांना प्रवचनात सांगितले की प्रलय झाल्यावर संपूर्ण पृथ्वी, पंचमहाभूते, स्वर्ग तसेच अन्य लोक सुद्धा पाण्यात बुडून जातील आणि नष्ट होतील; प्रत्येक मनुष्यप्राणी नष्ट होईल.
कुलगुरूंचे शब्द ऐकून बालसिद्ध म्हणाला, "आकाश कसे नष्ट होईल?" आश्चर्याने थक्क झालेल्या वीरभद्रस्वामींनी त्याला सांगितले की ह्या प्रश्नाचे उत्तर केवळ सदगुरूच देऊ शकतील.
या यात्रेमध्ये ते अखंड भारत हिंडले; काश्मीर ते कन्याकुमारी पर्यंत ते पायी चालत प्रत्येक तीर्थक्षेत्राला भेट देत आणि वाटेतील भक्तांच्या, मुमुक्षूंच्या वेदांतशास्त्रातील तसेच साधनेतील अडीअडचणी दूर करून त्यांना मोक्षमार्गी लावीत.
सर्व तीर्थयात्रा संपवून शेवटी ते कर्नाटकातील हुबळी ह्या शहरी येऊन शहराबाहेरील मोकळ्या जागी येऊन स्थिरावले आणि निर्वाणापर्यंत तेथे राहिले.
गजदंडस्वामींनी त्यांना 'सिद्धारूढ' (म्हणजे सात्त्विक, राजसी, तामसी हे त्रिगुण आणि काम, क्रोध, लोभ, मोह, मद, मत्सर हे षड्रिपू ह्यांच्यावर आरूढ झालेला अर्थात त्यांच्यावर विजय मिळविलेला) हे नाव बहाल केले आणि सर्व भारतभर तीर्थयात्रा करून लोकोद्धार करण्याचा आदेश दिला.
एकदा अगदी लहान असताना त्यांनी म्हैस न हलल्याने तिला शाप दिला त्यासरशी ती मरून पडली; परंतु त्यांच्या आईच्या विनंतीला मान देऊन त्यांनी त्या म्हशीला पुन्हा जिवंत केले.
एप्रिल १६ - आंध्र प्रदेश, अरुणाचल प्रदेश, आसाम, बिहार, जम्मू आणि काश्मीर, केरळ, महाराष्ट्र, मणिपूर, मेघालय, मिझोरम, नागालँड, ओडिशा, उत्तर प्रदेश, छत्तिसगढ, झारखंड, अंदमान आणि निकोबार, लक्षद्वीप
एप्रिल २३ - आंध्र प्रदेश, आसाम, बिहार, गोवा, जम्मू आणि काश्मीर, कर्नाटक, मध्य प्रदेश, महाराष्ट्र, मणिपूर, ओडिशा, त्रिपुरा, उत्तर प्रदेश, झारखंड
एप्रिल ३० - बिहार, गुजरात, जम्मू आणि काश्मीर, कर्नाटक, मध्य प्रदेश, महाराष्ट्र, सिक्कीम, उत्तर प्रदेश, पश्चिम बंगाल, दादरा आणि नगरहवेली, दमण आणि दीव
भारतीय धनुर्धर खूप लांबून व अचून मारा करण्यात पटाईत होते व तत्कालीन वायव्य भागातून येणाऱ्या आक्रमकांविरुद्ध चांगलेच यशस्वी ठरत, असे दिसते.
लढायांमध्ये हत्तींचा आक्रमणासाठी वापर, घोडदळाच्या व पायदळाच्या आक्रमणामागून धनुर्धारी दलाचा मारा अशी समन्वयात्मक युद्धशैली हे गुप्तांचे युद्धाचे डावपेच होते.
गुप्तांचे लष्करी सामर्थ्य कमी पडले असे मत इतिहासकारांना चुकीचे वाटते, कारण गुप्त साम्राज्याच्या उत्तर काळातील सम्राट स्कंदगुप्तानेही हूणांना हुसकावून लावले होते.
गुप्तांच्या साम्राज्याचा इतिहास छोट्या राज्यातून बलाढ्य साम्राज्यात रूपांतरीत झालेला आहे श्रीगुप्त हा गुप्त वंशाचा संस्थापक होता त्याच्या नावामागे महाराज अशी पदवीही लावलेले आढळते यावरून असं लक्षात येतं की तो एक मांडलिक शासक होता त्याचा मुलगा घटोत्कच यानेही महाराज हेच बिरुद धारण केलं यावरून या काळात गुप्त राजे हे मांडलिक शासक होते गुप्त राज्याचा विस्तार वाढवून त्याचे साम्राज्यात रूपांतर करण्याचं श्रेय हे पहिल्या चंद्रगुप्त यांच्याकडे जाते त्याच्या नावा आधी जोडलेल्या महाराजाधिराज या पदवीने गुप्त राजांच्या वाढलेल्या प्रतिष्ठेची कल्पना येते त्याने लिच्छवी कुळातील कुमारदेवी हिच्या बरोबर विवाह केला हा विवाह गुप्त घराण्याला राजकीय दृष्ट्या फायदेशीर ठरला कुमारदेवी बरोबर प्रतिमा असलेले त्याचे नाणे ही त्याने काढले गुप्त काळामध्ये अनेक देवदेवतांच्या प्रतिमा असलेली नाणी प्र चलनात आणली गेली गुप्त शासकांनी धर्म कला व संस्कृतीला प्रोत्साहन दिले सांस्कृतिक दृष्ट्या उत्कर्षाचा हा काळ होता
१९३५ साली त्यांनी मालगुडी नावाच्या एका काल्पनिक गावाला केंद्रस्थानी कल्पून स्वामी ॲण्ड फ्रेंड्स नावाची आपली पहिली लघु कथा मालिका लिहिली.
न्यू यॉर्क टाइम्सने पुस्तकाच्या सद्गुणाचे वर्णन केले आहे की "पुस्तकातील प्रत्येक व्यक्तीमध्ये त्याच्या विशिष्ट तासाच्या गुणवत्तेला प्रतिसाद देण्याची क्षमता आहे. ही एक कला आहे ज्याचा अभ्यास आणि पुनरुज्जीवन करणे आवश्यक आहे."
1986 मध्ये, पुस्तकातील काही कथा मालगुडी डेज टेलिव्हिजन मालिकेत समाविष्ट केल्या गेल्या आणि अभिनेता आणि दिग्दर्शक शंकर नाग यांनी दिग्दर्शित केले.
पक्ष्यांना खाद्य म्हणून आवश्यक असलेले मासे, शैवाल, दलदलीतील कीटक येथे मोठ्या प्रमाणावर उपलब्ध असल्यामुळे येथे पक्ष्यांची संख्या वाढत गेली.
सालीम अली यांनी नांदूर मधमेश्वरला भेट दिली आणि "हे तर महाराष्ट्राचे भरतपूर आहे" असे उद्गार काढले आणि सरकारला हा परिसर अभयारण्य म्हणून घोषित करण्याची विनंती केली.
येथे मुग्धबलाक , चित्रबलाक , पाणकावळा, काळे कुदळे, खंडया, गाय बगळे, जांभळी पाणकोंबडी, राखी बगळा, पर्पल हेरॉन, युरेशियन कूट, हळद कुंकू बदक हे स्थानिक पाणपक्षी आढळतात.
गंगूबाईंच्या ध्वनिमुद्रिकेच्या तबकडीवर छापले होते की, "जून महिन्यात आम्ही प्रसिद्ध केलेली मिस गांधारी यांची रेकॉर्ड इतकी लोकप्रिय झाली आहे की प्रमुख गायिकांच्या मालिकेत तिने मानाचे स्थान मिळविले आहे."
तसेच गायकांचे फोटो, चरित्रे, वापरातल्या वस्तू, पारितोषिके, पुरस्कार, ग्रामोफोन रेकॉर्ड्‌स, कॅसेट्स इत्यादींचा संग्रह करण्यात आला आहे.
या पुस्तकाच्या पहिल्याच प्रकरणातील म्हणजे "गंगावतरणाच्या आधी' यात एकोणिसाव्या शतकाच्या उत्तरार्धापासून ते आधुनिक काळापर्यंत कर्नाटकाच्या भौगोलिक, राजकीय आणि सांस्कृतिक इतिहासातील काही घटनांचा आढावा घेण्यात आला आहे; तसेच सोबत संदर्भही नमूद केलेले आहेत.