polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
കാട്ടൂരിൽ നിന്നു ആഘോഷമായി ഭക്തരുടെ അകമ്പടിയോടെ തിരുവോണത്തോണിയും അകമ്പടിത്തോണിയും പുറപ്പെടുന്നത്. തിരുവോണ ദിനത്തിൽ ആറന്മുള ഭഗവാൻ പള്ളിയുണരുന്നതോടെ ഓണസദ്യയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ ആരംഭിക്കുകയായി. മങ്ങാട്ട് ഭട്ടതിരി കൊണ്ടുവരുന്ന വിഭവങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്താണു സദ്യ ഒരുക്കുന്നത്. അത്താഴപൂജ കഴിഞ്ഞു ക്ഷേത്ര പൂജാരിയിൽ നിന്നു പണക്കിഴി ഏറ്റുവാങ്ങുന്നതോടെ യാത്രയ്ക്കു സമാപനമാകും. സദ്യവട്ടത്തിന്റെ ചെലവു കഴിഞ്ഞിട്ടു ബാക്കിയുള്ള തുകയാണത്രേ ഇത്. പണക്കിഴി ഭണ്ഡാരത്തിൽ നിക്ഷേപിച്ചു ഭട്ടതിരി മടങ്ങിപ്പോരും. മടക്കയാത്ര തോണിയിലല്ല. കാട്ടൂരിലെ 18 നായർ തറവാടുകളിൽ നിന്ന് ശേഖരിക്കുന്നവിഭവങ്ങളും തോണിയിലുണ്ടാകും.ചേന, കാച്ചിൽ, ചേമ്പ്, മത്തങ്ങ, വെള്ളരിക്ക, ഏത്തക്ക, പഴക്കുല, ഉപ്പിലിട്ടത്, അരി തുടങ്ങിയ സദ്യക്കുള്ള എല്ലാ സാധനങ്ങളും തോണിയിലുണ്ടാവും. തിരുവോണ ദിവസം പുലർച്ചെ തോണി ആറന്മുള ക്ഷേത്രത്തിലെ മധുക്കടവിലെത്തും.
മങ്ങാട്ട് മന പണ്ട് സ്ഥിതിചെയ്തിരുന്നത് ആറന്മുളക്ക് കിഴക്ക് കാട്ടൂർ ദേശത്തായിരുന്നു. പിന്നീട് എപ്പൊഴോ മങ്ങാട്ടുമന കാട്ടൂരിൽ നിന്നും മാറി കോട്ടയത്തിനടുത്ത് കുമാരനല്ലൂരിൽ വന്ന് മാറി താമസിച്ചു. ഇന്ന് മീനച്ചിലാറ്റിൻ തീരത്തായി കുമാരനെല്ലൂരാണ് മങ്ങാട്ട് മനയിൽ നിന്നുമാണ് തിരുവോണത്തോണി പുറപ്പെടുന്നത്. കുമാരനല്ലൂർ മങ്ങാട്ടില്ലത്തെ മൂത്ത ഭട്ടതിരി ചുരുളൻ വള്ളത്തിൽ ആറന്മുളയ്ക്കു പുറപ്പെടുന്ന ചടങ്ങ് മൂലം നാളിലാണ്. ഭട്ടതിരി തിരുവോണത്തോണിയുമായി ആറന്മുളയ്ക്കടുത്തുള്ള കാട്ടൂരിൽ എത്തുന്നതോടെ കരക്കാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സ്വീകരിക്കുകയും പിന്നീട് അലങ്കരിച്ച വലിയ തിരുവോണത്തോണിയിലേക്ക് മാറ്റുകയും കുമാരനെല്ലൂരിൽ നിന്നും വന്ന വള്ളം അകമ്പടിത്തോണിയായി മാറുകയും ചെയ്യും. പിന്നീട് കാട്ടൂരിൽ നിന്നു ഭട്ടതിരിയും കരക്കാർക്ക് ഒപ്പമാണ് ആറന്മുളയിലേക്ക് പമ്പാനദിയിലൂടെ യാത്ര തുടരുന്നത്.
പാർത്ഥസാരഥിയായ കൃഷ്ണനാണ് ഇവിടത്തെ പ്രതിഷ്ഠ. പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ ആറൻമുളയിൽ പുണ്യനദിയായ പമ്പയുടെ ദക്ഷിണതീരത്താണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പാണ്ഡവരിൽ ഒരാളായ അർജുനനാണ് ഈ ക്ഷേത്ര പ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയത് എന്നാണ് കേൾവി. എല്ലാ വർഷവും ശബരിമലയിൽ അയ്യപ്പ വിഗ്രഹത്തിൽ ചാർത്താനുള്ള തങ്ക അങ്കിയും വഹിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഘോഷയാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത് പാർത്ഥസാരഥി ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നാണ്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചിത്രകാരൻമാർ വരച്ച നിരവധി ചുമർചിത്രങ്ങളും ക്ഷേത്രത്തിൽ കാണാം. കേരളീയ വാസ്തുവിദ്യയിൽ നിർമ്മിച്ച കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് ഒരു നല്ല ഉദാഹരണമാണ് ആറൻമുള പാർത്ഥസാരഥി ക്ഷേത്രം. കിഴക്കോട്ടാണ് ദർശനം ഉള്ള ഇവിടത്തെ പാർത്ഥസാരഥി വിഗ്രഹത്തിന് ആറടി പൊക്കമുണ്ട്. വിഗ്രഹം ചതുർബാഹുവായ വിഷ്ണുവിന്റേതാണ്. ക്ഷേത്രത്തിൻറെ ചുമരുകളെല്ലാം പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വരച്ച മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങളാൽ അലങ്കൃതമാണ്.
അന്നു രാത്രി സ്വപ്ന ദർശനത്തിൽ വന്നതു സാക്ഷാൻ ആറന്മുളഭഗവാൻ ആയിരുന്നുവെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ മങ്ങാട്ടൂ ഭട്ടതിരി പിറ്റേവർഷംമുതൽ ഓണസദ്യയ്ക്കുള്ള വിഭവങ്ങൾ ഒരു തോണിയിൽ നിറച്ച് ഉത്രാടനാളിൽ കാട്ടൂരിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ട് തിരുവോണപ്പുലർച്ചയിൽ ആറന്മുള ക്ഷേത്രക്കടവിൽ എത്തിച്ചുതുടങ്ങി. ഇങ്ങനെ വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോകുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻ തലമുറകളും ഈ ആചാരം ഭംഗിയായി നടത്തി കൊണ്ടുപോന്നിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കോവിലന്മാർ എന്ന ആയൂർ പ്രദേശത്തെ മാടമ്പിമാർ ആറന്മുളക്കു പുറപ്പെട്ട കാട്ടൂർ ഭട്ടതിരിയെ തടഞ്ഞ് തിരുവോണത്തോണിയെ ആക്രമിച്ചു. ഇത് അറിഞ്ഞ് തിരുവോണ തോണിയുടെ സംരക്ഷണാർഥം കരനാഥന്മാർ വലിയ വള്ളങ്ങളിൽ സംഘമായെത്തി കോവിലരെ തുരത്തി ഓടിച്ചു. പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ തോണിയുടെ സംരക്ഷണാർഥം, കൂടുതൽപേർക്കു കയറാവുന്ന വള്ളങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി തോണിയെ അനുധാവനം ചെയ്തുപോന്നു.
ആറന്മുളയ്ക്കു കിഴക്കുള്ള കാട്ടൂർ ഗ്രാമത്തിൽ മങ്ങാട്ടുമഠത്തിലെ ഭട്ടതിരി എല്ലാ തിരുവോണനാളിലും വിഷ്ണുപൂജയുടെ ഭാഗമായി ഒരു ബ്രാഹ്മണനു കാൽകഴുകിച്ചൂട്ട് നടത്തിവന്നിരുന്നു. ഒരുവർഷം ഊണുകഴിക്കാനായി ആരും എത്തിയില്ല. വർഷങ്ങളായുള്ള തന്റെ വ്രതം മുടങ്ങുന്നതിൽ ദു:ഖിതനായ ഭട്ടതിരി ആറന്മുളഭഗവാനെ പ്രാർഥിച്ച് ഓണനാളിൽ ഉപവസിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അപ്പോൾ തേജസ്വിയായ ഒരു ബാലൻ ഭട്ടതിരിയുടെ ആതിഥ്യം സ്വീകരിക്കാനെത്തി. അന്ന് കാൽ കഴുകിച്ചൂട്ട് നടന്നതിനുശേഷം ബാലൻ അദ്ദേഹത്തോട് ഇനിയുള്ള കാലം ഓണത്തിനുള്ള വിഭവങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി ആറന്മുളയിൽ എത്തിച്ചാൽ മതിയെന്നു പറഞ്ഞാണ് പോയത്.
കേരളത്തിലെ പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ ആറന്മുളയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആറന്മുള ശ്രീ പാർത്ഥസാരഥിക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് തിരുവോണത്തോണി. പാണ്ഡവരിൽ മദ്ധ്യമനായ അർജ്ജുനൻ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനു സമർപ്പിച്ചതായി വിശ്വസിക്കുന്ന ദക്ഷിണ ഭാരതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട വൈഷ്ണവ ക്ഷേത്രം ഏറ്റവും പുരാതനവും പ്രസിദ്ധവുമായിട്ടുള്ളതാണ്. ആറന്മുള ദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന കാട്ടൂർ മനയിലെ കാരണവർ ചിങ്ങമാസത്തിലെ തിരുവോണത്തിന് ആറന്മുള ക്ഷേത്രത്തിൽ സദ്യ തയ്യാറാക്കി എത്തിച്ചിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ആറന്മുള ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് തിരുവോണ സദ്യ എത്തിച്ച വഞ്ചിയാണ് പിന്നീട് പ്രസിദ്ധമായ തിരുവോണത്തോണിയായി അറിയപ്പെട്ടത്.
അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നതിനെ തുടർന്ന് രണ്ടുവർഷമായി ജസ്റ്റിസ് സെൻ ജുഡീഷ്യൽ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യൻ പാർലമെന്റിന്റെ ഉപരിസഭയായ രാജ്യസഭയിൽ സെന്നിനെ ജഡ്ജി സ്ഥാനത്തു നിന്നും നീക്കുന്നതിനായുള്ള ഇംപീച്ച്മെന്റ് നടപടികൾ ശരിവച്ചു. ഉപരാഷ്ട്രപതിയും രാജ്യസഭാ അധ്യക്ഷനുമായ ഹമീദ് അൻസാരി നിയോഗിച്ച മൂന്നംഗസമിതിയാണ് സെന്നിനെ ഇംപീച്ച് ചെയ്യാൻ ശുപാർശ ചെയ്തത്. സമിതി റിപ്പോർട്ട് ഉപരാഷ്ട്രപതിക്ക് സമർപ്പിച്ചതിനെ തുടർന്ന് രാജ്യസഭാംഗം സീതാറാം യെച്ചൂരി ഇംപീച്ച്മെന്റ് പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചു മൂന്നിൽ രണ്ടു് ഭൂരിപക്ഷത്തോടെ പ്രമേയം പാസ്സായി. സൌമിത്ര സെന്നിന് രാജ്യസഭ മുൻപാകെ തന്റെ ഭാഗം ന്യായീകിരിക്കാനുള്ള അവസരംവും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരത്തിൽ ഇംപീച്ച്മെന്റ് നടപടിക്ക് വിധേയനാകുന്ന രണ്ടാമത്തെ ന്യായാധിപനാണ് സൌമിത്ര സെൻ. 2011 ആഗസ്റ്റ് പതിനെട്ടിന് സൌമിത്ര സെനിനെതിരായ പ്രമേയം രാജ്യസഭ വോട്ടിനിട്ട് വിജയിപ്പിച്ചു. സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ഒരു ന്യായാധിപൻ അഴിമതി ആരോപണത്തിനു് രാജ്യസഭയിൽ ഇംപീച്ചു്മെന്റിനു് വിധേയനായതു്.
കൊൽക്കത്ത ഹൈക്കോടതിയിലെ ജഡ്ജിയാണ് സൌമിത്ര സെൻ. 1958 ജനുവരി 22 ന് ജനിച്ച അദ്ദേഹം, ഗുവാഹാട്ടിയിലെ ഡോൺ ബോസ്കോ സ്കൂളിലെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ശേഷം ഗുവഹാട്ടി കൊമേഴ്സ് കോളേജിൽ നിന്ന് ബി. കോം ബിരുദം നേടി. തുടർന്ന് കൊൽക്കത്ത യൂണിവേഴ്സിറ്റി ലോ കോളേജിൽ നിന്ന് നിയമ ബിരുദം നേടിയ സെൻ 1984 ഫെബ്രുവരി 13 ന് അഭിഭാഷകനായി എൻറോൾ ചെയ്തു. ഭരണഘടന നിയമത്തിലും - സിവിൽ നിയമത്തിലും അസ്സൽ, അപ്പീൽ തലങ്ങളിൽ നിരവധി കേസുകളിൽ കൊൽക്കത്ത ഹൈക്കോടതിയിൽ അഭിഭാഷകനായി അദ്ദേഹം സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. 2003 ഡിസംബർ 3 ന് സൌമിത്ര സെന്നിനെ കൊൽക്കത്ത ഹൈക്കോടതിയിലെ സ്ഥിരം ജഡ്ജിയായി തെരഞ്ഞെടുത്തു.
രാജ്യസഭ ഇംപീച്ച്മെന്റ് പ്രമേയം പാസ്സാക്കിയതിനെ തുടർന്ന് 2011 സെപ്റ്റംബർ 5- ന് ഈ പ്രമേയം ലോക്‌സഭ പരിഗണനയ്കെടുക്കാനിരിക്കെ, ജസ്റ്റിസ് സൌമിത്രസെൻ തന്റെ പദവി രാജിവെച്ചുകൊണ്ടുള്ള കത്ത് രാഷ്ട്രപതിക്ക് സമർപ്പിച്ചു. 2011 സെപ്റ്റംബർ 1 സമർപ്പിച്ച രാജി 2011 സെപ്റ്റംബർ 4 ന് പ്രസിഡന്റ് അംഗീകരിച്ചതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇംപീച്ച്മെന്റ് നടപടികൾ അവസാനിപ്പിക്കാൻ ലോക്‌സഭ തീരുമാനിച്ചു. ഇത്തരത്തിൽ ഇംപീച്ച്മെന്റ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യ ജഡ്ജി എന്ന പേര് ഒഴിവാക്കുവാൻ സൌമിത്രസെന്നിന് കഴിഞ്ഞതായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
1880-കൾ ഡിക്കിൻസൺ കുടുംബത്തിനു കഷ്ടകാലമായിരുന്നു. സ്വന്തം ഭാര്യ സൂസൻ ഗിൽബർട്ടുമായി തീരെ അകൽച്ചയിലായ എമിലിയുടെ സഹോദരൻ ഓസ്റ്റിൻ ആംഹെർസ്റ്റ് കലാശാലയിൽ പുതിയതായി വന്ന ഒരദ്ധ്യാപകന്റെ ഭാര്യ മേബിൾ ലൂമിസ് ടോഡുമായി 1882-ൽ പ്രണയത്തിലായി. എമിലി ഡിക്കിൻസണെ ഒരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടാതിരുന്ന ടോഡ് അവരിൽ കൗതുകം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും "ജനങ്ങൾ ഒരു കടങ്കഥയെന്നു വിളിക്കുന്നവൾ" എന്ന് അവരെ വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഡിക്കിൻസന്റെ മരണശേഷം അവരുടെ കവിതകളും കത്തുകളും സംശോധന ചെയ്തു പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിൽ ടോഡ് വലിയ പങ്കു വഹിച്ചു. 1882 നവംബർ 16-ന് ഡിക്കിൻസന്റെ അമ്മ മരിച്ചു. ഏറെക്കാലം ശയ്യാവലംബിയായി മക്കളുടെ പരിചരണത്തിൽ കഴിഞ്ഞ അമ്മയെപ്പറ്റി എമിലി ഇങ്ങനെ എഴുതി "ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരിക്കലും അടുപ്പമില്ലായിരുന്നു . അതേസമയം അവർ എന്റെ അമ്മയായിരുന്നു – ഖനികൾ കുഴിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ ഒരേ സ്ഥലത്ത് കൂട്ടിമുട്ടുന്നു; അവർ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായി മാറിയപ്പോൾ വാത്സല്യം പിറന്നു." താമസിയാതെ ഓസ്റ്റിന്റെ, എമിലി ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഇളയ കുട്ടിയും ടൈഫോയ്ഡ് ബാധിച്ചു മരിച്ചു.
എമിലിയുടെ കർമ്മകുശലനായ പിതാവ്, പൊതുപ്രവർത്തകനായിരിക്കുന്നതിൽ അഭിമാനം കൊണ്ടു. കലാലയത്തിലെ ഖജാൻജി സ്ഥാനത്തിനും സാമാജികസ്ഥാനത്തിനും പുറമേ അദ്ദേഹം അഗ്നിശമനസമിതിയുടെ കാര്യദർശി, കന്നുകാലിപ്രദർശനത്തിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷൻ എന്നീ പദവികളും വഹിച്ചു. എമിലിയുടെ അമ്മയെക്കുറിച്ച് താരതമ്യേന കുറച്ചു വിവരങ്ങൾ മാത്രമാണ് ലഭ്യമായുള്ളത്. ഉദ്ധതനായ ഭർത്താവിന്റെ ദുർബ്ബലയായ പത്നി ആയിരുന്നു അവരെന്നാണ് ഒരു വീക്ഷണം. എന്നാൽ അവരുടെ നിലവിലുള്ള ചില കത്തുകൾ വ്യത്യസ്തമായൊരു ചിത്രം തരുന്നു. എമിലി ഡിക്കിൻസൻ തന്നെ സുഹൃത്ത് തോമസ് വെന്റ്വർത്ത് ഹിഗിൻസിനെഴുതിയ ഒരു കത്തിലാകട്ടെ മാതാപിതാക്കൾ ഇരുവരേയും അത്ര അനുകൂലഭാവത്തിലല്ലാതെ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. "എന്റെ അമ്മ ചിന്തിക്കാൻ മെനക്കെടാറില്ല. കേസുകെട്ടുകളുടെ തിരക്കിൽ പെട്ടുകിടക്കുന്ന അച്ഛനാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ നേരവുമില്ല. അദ്ദേഹം എനിക്കു പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിത്തരുകയും അവ വായിക്കരുതെന്ന് എന്നോട് കെഞ്ചിപ്പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. അവ മനസ്സിനെ കലുഷമാക്കും എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേടി" എന്ന് അവർ എഴുതി.
ഈ സൗഹൃദങ്ങളേയും കത്തുകളേയും, ഡിക്കിൻസന്റെ രചനാസഞ്ചയത്തിന്റേയും അവരുടെ ദുരന്തഛായ വീണ ജീവിതത്തിന്റേയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യാനും പഠിക്കാനും ശ്രമങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. കേവലസൗഹൃദങ്ങൾ മാത്രമായിരിക്കാതെ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഇവയ്ക്ക് പ്രേമബന്ധത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നും മറ്റുമുള്ള അന്വേഷണങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഡിക്കിൻസന്റെ കഥ രതിനഷ്ടത്തിന്റെ നാടകമാണെന്ന് സാഹിത്യചിന്തകൻ ഹാരോഡ് ബ്ലൂം തറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. ചാൾസ് വാഡ്സ്‌വർത്ത്, സൂസൻ ഗിൽബർട്ട്, സാമുവൽ ബൗൾസ് എന്നിവരിൽ ആരെയെങ്കിലുമാകാം അവർക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്നും ബ്ലൂം ഊഹിക്കുന്നു. സൂസൻ ഗിൽബർട്ടിനോടും സാമുവേൽ ബൗൾസിനോടുമുള്ള ഡിക്കിൻസന്റെ പ്രേമപ്രഖ്യാപനം ചില കത്തുകളിൽ വായിക്കാം. എന്നാൽ വിവാഹിതനായിരുന്ന ബൗൾസിനെഴുതിയ കത്തിലെന്നതുപോലെ അയാളുടെ പത്നി മേരിയ്ക്കെഴുതിയ കത്തുകളിലും ഇത്തരം പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ കണ്ടെത്താനാകുമെന്നത് അവയുടെ സാമാന്യസ്വഭാവത്തിനു തെളിവായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം.
ആംഹെർസ്റ്റ് അക്കാദമി വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ശാസ്ത്രബോധം വളർത്താൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഒരു തരം അതിയാഥാസ്ഥിതിക സദാചാരസങ്കല്പവുമായി ചേർന്നു പോകുന്ന സാഹിത്യകൃതികൾ മാത്രമാണ് അവിടെ അവർക്കു വായിക്കാൻ അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നത്. ജോൺ മിൽട്ടണും വില്യം ഷേക്സ്പിയറിനും പോലും അവിടെ വിലക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അക്കാദമിയിൽ പഠിച്ച ഏഴുവർഷക്കാലം എമിലിയുടെ കവനശേഷിയുടെ വളർച്ചയെ സഹായിച്ചു. പെൺകുട്ടികൾക്ക് പൊതുവേ കുറച്ച് അവസരങ്ങൾ മാത്രം കിട്ടിയിരുന്ന അക്കാലത്ത് അക്കാദമിയിൽ ചെലവഴിച്ച വർഷങ്ങൾ എമിലിയ്ക്ക് താരതമ്യേനയുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റേയും ബുദ്ധിപരമായ വെല്ലുവിളികളുടേയും കാലമായിരുന്നു. പിൽക്കാലജീവിതം മുഴുവൻ നിലനിന്ന ഒട്ടേറെ സൗഹൃദങ്ങൾ അവിടെ അവർ സമ്പാദിച്ചു. 1846-48-ൽ അക്കാദമിയിൽ പ്രധാനാദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന ലിയൊനാർഡ് ഹംഫ്രിയെ, ഡിക്കിൻസൻ തന്റെ ആദ്യത്തെ ഗുരുവായി പരിഗണിച്ചു. തന്റെ സാഹിത്യകൗതുകം പങ്കിട്ടിരുന്ന ഹംഫ്രിയുടെ 1850-ലെ മരണം അവരെ ഏറെ ദുഃഖിപ്പിച്ചു.
മസാച്യുസെറ്റ്സിലെ ആംഹെർസ്റ്റിൽ, വിപുലമായ സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങൾക്കു പേരുകേട്ട ഒരു പ്രതിഷ്ഠിതകുടുംബത്തിലായിരുന്നു എമിലി ഡിക്കിൻസന്റെ ജനനം. ആംഹെർസ്റ്റ് അക്കാദമിയിൽ ഏഴുവർഷത്തെ അദ്ധ്യയനത്തിനൊടുവിൽ, യുവതികൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള മൗണ്ട് ഹോളി ഓക്ക് സെമിനാരിയിൽ ചേർന്ന അവർ, കഷ്ടിച്ച് ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷം വ്യക്തമല്ലാത്ത കാരണങ്ങളാൽ വീട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങി. തുടർന്ന് അന്തർമുഖിയായി ഒറ്റപ്പെട്ട ജീവിതമാണ് അവർ മിക്കവാറും നയിച്ചത്. അതിഥികളെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള വൈമുഖ്യവും ശുഭ്രവസ്ത്രധാരണഭ്രമവും മൂലം അയൽക്കാരും മറ്റും വിചിത്രസ്വഭാവക്കാരിയായി കണക്കാക്കിയ എമിലിയുടെ ജീവിതം ക്രമേണ സ്വന്തം മുറിയിൽ ഒതുങ്ങി. വായനയിലും കവിതാരചനയിലും അവർ സമയം പോക്കി. അവരുടെ സൗഹൃദങ്ങളധികവും കത്തുകളിലൂടെ ആയിരുന്നു.
ഇത്രയേറെ കവിതകൾ എഴുതിയിട്ടും, വിരലിലെണ്ണാവുന്നവ മാത്രമാണ് ഡിക്കിൻസന്റെ ജീവിതകാലത്ത് വെളിച്ചം കണ്ടത്. "സ്പ്രിങ്ങ്ഫീൽഡ് റിപ്പബ്ലിക്കൻ" എന്ന പത്രികയിലാണ് അവ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അവ തന്നെ അക്കാലത്തെ അംഗീകൃത കാവ്യസമ്പ്രദായങ്ങൾക്കിണങ്ങും വിധം പ്രസാധകർ നടത്തിയ വിപുലമായ സംശോധനകളോടെ ആയിരുന്നു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വന്നത്. ചില പത്രാധിപർമാരുൾപ്പെടെ പലർക്കും ഡിക്കിൻസൺ കവിതകൾ അയച്ചുകൊടുത്തിരുന്നെങ്കിലും അവയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം അവർ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ എന്നു വ്യക്തമല്ല. "എ നേരോ ഫെല്ലോ ഇൻ ദ് ഗ്രാസ്" എന്ന കവിത പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർ അതിന്റെ പേരിൽ മാപ്പു പറയുകയും അത് തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നു മോഷണം പോയതാണെന്ന് വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
1862-ൽ സാഹിത്യനിരൂപകനും, അടിമത്ത നിരോധനവാദിയും മതപ്രബോധകനുമായ തോമസ് വെന്റ്വർത്ത് ഹിഗിൻസ് അറ്റ്ലാന്റിക് മാസികയിൽ ചെറുപ്പക്കാരായ എഴുത്തുകാർക്കു ചില നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുത്ത് ഒരു ലേഖനം എഴുതിയതിനെ തുടർന്ന് എമിലി അദ്ദേഹവുമായി തുടങ്ങിയ കത്തിടപാട് ഏറെക്കാലം തുടർന്നു. ആദ്യത്തെ കത്തിനൊപ്പം അയച്ചുകൊടുത്ത 4 കവിതകൾ വായിച്ച ഹിഗിൻസിന് അവ അത്രയൊന്നും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അവ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാതിരിക്കുന്നതായിരിക്കും ഭേദം എന്നാണ് അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചത്. എങ്കിലും എമിലിയുടെ സർഗ്ഗശക്തി ഹിഗിൻസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സാഹിത്യസംബന്ധിയായ ഉപദേശങ്ങൾ അവർ അദ്ദേഹത്തോട് ആരാഞ്ഞു. "എന്റെ വരികളിൽ ജീവനുണ്ടോ എന്നു പറയാൻ താങ്കൾക്കു ഒഴിവുണ്ടാകുമോ?" എന്നാണ് അവർ അദ്ദേഹത്തോടു ചോദിച്ചത്."
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു അമേരിക്കൻ കവയിത്രി ആയിരുന്നു എമിലി ഡിക്കിൻസൺ . 1800-നടുത്ത് കവിതകൾ എഴുതിയ അവരുടെ ഏഴു കവിതകൾ മാത്രമാണ് ജീവിതകാലത്ത് വെളിച്ചം കണ്ടത്. മരണവും അമർത്ത്യതയും കവിതയിൽ അവരുടെ ഇഷ്ടപ്രമേയങ്ങളായിരുന്നു. എമിലിയുടെ മരണശേഷം 1890-ൽ കുടുംബാംഗങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിതകൾക്ക് ഏറെ ആസ്വാദകരുണ്ടായി. എങ്കിലും ആ കവിതകൾ അവയുടെ മൂലപാഠത്തിലെ സവിശേഷമായ വിരാമാദിചിഹ്നങ്ങളും വർണ്ണനിഷ്ഠകളുമായി ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത് തോമസ് ജോൺസന്റെ 1955-ലെ പതിപ്പിലാണ്.
ഒന്നിനു പിറകേ ഒന്നായി മരണം കടന്നുവന്നത് ഡിക്കിൻസനെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി. "ഒരു മരണത്തിന്റെ വേദനയിൽ നിന്നെഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു മുൻപ് അടുത്തതു വന്നു" എന്ന് അവർ പരാതിപ്പെട്ടു. ആ വേനൽക്കാലത്ത് അടുക്കളയിൽ അപ്പം ചുട്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ അവർക്ക് ബോധക്ഷയമുണ്ടായി. രാത്രി ഏറെയാകും വരെ അബോധാവസ്ഥയിൽ കഴിഞ്ഞ അവർ മാസങ്ങളോളം രോഗിയായിരുന്നു. 1886 മേയ് 16-ന് ഏറെ ദിവസങ്ങൾ അത്യാസന്നനിലയിൽ കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം 55-ആമത്തെ വയസ്സിൽ എമിലി ഡിക്കിൻസൺ മരിച്ചു. ബ്രൈറ്റിന്റെ രോഗം എന്ന അവസ്ഥ അവരുടെ മരണകാരണമായി പറഞ്ഞ അവരുടെ വൈദ്യൻ, അതു രണ്ടര വർഷം ദീർഘിച്ചെന്നു കണക്കു കൂട്ടി.
ഡിക്കിൻസന്റെ കവിതകളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തെ തുടർന്നുള്ള ഓരോ തലമുറയിലേയും ആസ്വാദകർ അവരെ പുതുതായി കണ്ടെത്തി. സ്വന്തം ഞരമ്പുരോഗങ്ങളെ കവിതയാക്കി മാറ്റിയ നാണക്കാരിപ്പെണ്ണെന്നും, സ്വയം തെരഞ്ഞെടുത്ത ഏകാന്തതയിൽ തനിക്കായൊരു ലോകം തീർത്ത് സ്ത്രീവിമോചനവാദികൾക്കു വഴിതെളിച്ചവളെന്നുമുള്ള തീവ്രപക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ സാധ്യമായ വൈവിദ്ധ്യമത്രയും അവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ വിലയിരുത്തലിൽ കാണാം. എങ്കിലും, ഡിക്കിൻസന്റെ കവിതകളുടെ അസാമാന്യമായ ഉജ്ജ്വലത പൊതുവേ സമ്മതിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സ്വയം വരിച്ച ഏകാന്തജീവിതത്തിൽ എമിലി ഡിക്കിൻസണ് ആശ്വാസമായത് വായനയും എഴുത്തും ആയിരുന്നു. കാല്പനികകവികൾ, ബ്രോണ്ടെ സഹോദരിമാർ, ബ്രൗണിങ്ങ് ദമ്പതിമാർ, ജോർജ്ജ് ഇലിയറ്റ്, ലോങ് ഫെലോ, എമേഴ്സൺ, തോറോ, എന്നിവർക്കു പുറമേ മാത്യു ആർനോൾഡ്, ഡാർവിൻ, തോമസ് കാർലൈൽ തുടങ്ങിയവരും അവരുടെ വായനയിൽ കടന്നു വന്നു. ബൈബിളും ഷേക്സ്പിയറുടെ കൃതികളും അവരുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
ജീവിതാവസാനം വരെ ഡിക്കിൻസൺ കവിത എഴുതുന്നതു തുടർന്നെങ്കിലും ഒടുവിലായപ്പോൾ അവയുടെ സംശോധനയും ക്രമീകരണവും നിർത്തി. തനിക്കു ലഭിച്ചിരുന്ന കത്തുകൾ നശിപ്പിച്ചുകളയാൻ അവർ സഹോദരി ലവീനിയയെ ചുമതലപ്പെടുത്തി. എമിലിയെപ്പോലെ അവിവാഹിതയായിരുന്ന ലവീനിയയും 1899-ൽ മരിക്കുന്നതു വരെ ജനിച്ച വീട്ടിൽ കഴിഞ്ഞു.
മുപ്പതു വയസ്സിനടുത്ത് അവർ ദേവാലയശുശ്രൂഷകളിൽ പങ്കെടുക്കാതായി. മതവിശ്വാസത്തിലെ സാധാരണതകളെ നിരസിച്ചത്, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയെന്ന തോന്നൽ അവർക്കു നൽകി. താൻ മാത്രം സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ പടിക്കു പുറത്തായിപ്പോയെന്ന് ഡിക്കിൻസൺ പരാതിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഹോളി ഓക്ക് സെമിനാരിയിലെ പഠനം എമിലി ഡിക്കിൻസൺ ഒരു വർഷത്തിനകം ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള കാരണം വ്യക്തമല്ല. അവരുടെ തന്നെ ഗൃഹാതുരത്വവും പിതാവിന്റെ തീരുമാനവും ഇതിന്റെ കാരണങ്ങളായി പറയപ്പെടുന്നു. ഏതായാലും അതോടെ ഡിക്കിൻസന്റെ ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് അന്ത്യമായി.
കവിതകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിൽ താത്പര്യം കാട്ടിയില്ലെങ്കിലും ഡിക്കിൻസൺ അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ 1147 കവിതകളുടെ കുറ്റം തീർത്ത പകർപ്പുകൾ അവർ ശ്രദ്ധാപൂർവം സൂക്ഷിച്ചു വച്ചു. ഡിക്കിൻസന്റെ മരണശേഷമാണ് അവ കണ്ടുകിട്ടിയത്.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരബഹുമാനവും ധാരണയും വളർത്തുന്നതിന് സഹായകമായ വിദ്യാഭ്യാസസത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാഭ്യാസം എന്നു പറയുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര സംഘടനയായ ഐക്യരാഷ്ട്രസമിതിയുടെ ഒരു ഉപസമിതിയായ യുനെസ്കോയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ പരിപാടികളിൽ ഒന്നാണിത്. ലക്ഷ്യബോധത്തോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതിക്കു മാത്രമേ ഈ കൃത്യം നിർവഹിക്കുവാൻ സാധ്യമാകുകയുള്ളു. കുട്ടികൾ സ്വന്തം രാജ്യത്തോടു സ്നേഹവും കൂറുമുള്ള പൌരന്മാരായി വളരുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ ലോകപൌരന്മാരായിത്തീരാനുള്ള പരിശീലനവും വിദ്യാഭ്യാസം മുഖേന ആർജിക്കേണ്ടതാണ്. പാഠ്യപദ്ധതിയിൽ ഇതിന് ഉതകുന്ന വിജ്ഞാനാംശങ്ങൾ അതതു വിഷയങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം. ഇന്നു മിക്കരാജ്യങ്ങളിലെയും വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ചരിത്രം, ഭൂമിശാസ്ത്രം മുതലായ സാമൂഹികപാഠങ്ങളുടെ പരിധിയിൽ അന്താരാഷ്ട്രബോധം വളർത്താൻ ഉപകരിക്കുന്ന പല സംഗതികളും ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ പ്രധാനം താഴെപറയുന്ന മൂന്നു വിജ്ഞാനമേഖലകളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ളവയാണ്.
പാക് കടലിടുക്ക് പങ്കിടുന്ന സമുദ്രാതിർത്തിയിലെ ഒരു പ്രധാന പ്രശ്നം, അതിർത്തി ലംഘിച്ച് മൽസ്യബ്നധനം നടത്തുന്ന മീപിടുത്തക്കാരെ സംബന്ധിച്ചുള്ളതാണ്‌. അശ്രദ്ധമൂലവും വേണ്ടത്ര സാങ്കേതിക ഉപകരണങ്ങളുടെ പരിമിതിയാലും സാധാരണക്കാരായ മുക്കുവരുടെ ബോട്ടുകൾ ശ്രീലങ്കൻ സമുദ്രാതിർത്തി ലംഘിക്കുകയും ലങ്കൻ തീരദേശസേന മുക്കുവരെ തടവിലാക്കുകയും വെടിവച്ച് കൊല്ലുകയും ചെയ്ത സംഭവങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നത് സാധാരണയാണ്‌. ലങ്കൻ മൽസ്യബന്ധനത്തൊഴിലാളികളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് തിരിച്ചും ഇതുപോലുള്ള പ്രവർത്തികൾ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്.
ഇതു സംബന്ധിച്ച ഏറ്റവും പുതിയ വേഗം 12 മണിക്കൂർ 31 മിനുട്ട് എന്നതാണ്‌. ശ്രീലങ്കയിലെ തലൈമന്നാർ തീരത്തുനിന്നും ഇന്ത്യയിലെ ധനുഷ്ക്കോടി മുനമ്പിലേയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടരമണിക്കൂർ സമയത്തിൽ നീന്തി പുതിയ റിക്കാർഡ് സൃഷ്ടിച്ചത് ഇന്ത്യൻ പോലീസ് സർവ്വീസിലെ രാജീവ് ത്രിവേദി എന്ന അൻപതുകാരനാണ്‌.
പാക് കടലിടുക്കിലൂടെ 1914 മുതൽ ഇന്തോ സിലോൺ എക്സ്പ്രസ് എന്ന പേരിൽചെന്നൈ മുതൽ ധനുഷ്കോടി വരെയും അവിടുന്നങ്ങോട്ട് കോളംബോ വരെയും സമുദ്രത്തിലൂടെ നീങ്ങുന്ന ജംഗാർ രീതിയും ആയിരുന്നു നിലവിലുണ്ടായിരുന്നത്. അരനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ട ആ യാത്രാമാർഗ്ഗം പിന്നീടുണ്ടായ 1964 ൽ ഉണ്ടായ ചുഴലിക്കൊടുങ്കാറ്റിനെ തുടർന്ന് നിർത്തി വയ്ക്കുകയും പിന്നീടങ്ങോട്ട് നവീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്തു
തമിഴ്നാട്ടിലെ രാമനാഥപുരം ജില്ലയ്ക്കും ശ്രീലങ്കയിലെ മാന്നാർ ദ്വീപിനുമിടയിലുള്ള 30 കിലോമീറ്റർ ദൂരം വരുന്ന രാമസേതു എന്നു പറയപ്പെടുന്ന പാലത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകത, ചെറു ദ്വീപുകളലും, പവിഴപ്പുറ്റുകളും പാറകളും നിറഞ്ഞ ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളാലും സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരു പാലം പോലെ നിലനിൽക്കുന്നു എന്നതാണ്‌.
ഇന്ത്യൻ മഹാ സമുദ്രത്തിൽ ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിനും മാന്നാർ ഉൾക്കടലിനും മദ്ധ്യേ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന കടലിടുക്കാണ്‌ പാക് കടലിടുക്ക് തെക്കേ ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനമായ തമിഴ്നാടിനും ശ്രീലങ്കയുടെവടക്കൻ പ്രവിശ്യയായ മാന്നാർ ജില്ലയ്ക്കും ഇടയിലാണ്‌ പാക് കടലിടുക്ക് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്
തമിഴ്നാട്ടിലെ പ്രധാന നദിയായ വൈഗൈ നദി ചെന്നുചേരുന്നത് പാക് കടലിടുക്കിലേയ്ക്കാണ്‌. കൂടാതെ ഇന്ത്യയിലെപ്രധാന നന്ദികളായ കൃഷ്ണ, ഗോദാവരി, കാവേരി, ഗംഗ, ബ്രഹ്മപുത്ര എന്ന നദികൾ പാക് കടലിടുക്കിന്‌ അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിലേയ്ക്ക് ഒഴുകിച്ചേരുന്നു.
ദേശീയപ്രസ്ഥാന സമരപോരാളികളായ എ.സി.കണ്ണൻ നായരുടെയും വിദ്വാൻ പി.കേളുനായരുടെയും കെ.ടി.കുഞ്ഞിരാമൻ നമ്പ്യാരുടേയും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനായി 12-ആം വയസ്സിൽത്തന്നെ സമരരംഗത്തെത്തി. സൈമൻ കമ്മീഷൻ ബഹിഷ്‌കരണം, മദ്യവർജ്ജനം തുടങ്ങിയ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തു. 13-ആം വയസിൽ പയ്യന്നൂരിൽ 1928-ൽ നെഹ്രുവിന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ നടന്ന നാലാം കോൺഗ്രസ് സമ്മേളനത്തിൽ വോളന്റിയറായി പ്രവർത്തിച്ചു. 1928 മെയ് 26,27 തിയതികളിൽ പയ്യന്നൂര് നടന്ന സംസ്ഥാന കോൺഗ്രസ്സ് സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. 1930-ൽ കെ.കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ കോഴിക്കോട്ടുനിന്ന് പയ്യന്നൂരിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹജാഥയിൽ അംഗമായി. 1931-ൽ ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹസമരത്തിലും വോളന്റിയറായി. കയ്യൂർ സമരം നടക്കുമ്പോൾ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി കാസർകോട് താലൂക്ക് സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു. 1930 ആഗസ്ത് 20 ന് കല്ലായി മദ്യഷോപ്പ് പിക്കറ്റിങ്ങിനിടെ ആറസ്റ്റുചെയ്യപ്പെട്ട് 15-ആം വയസിൽ ആറ് മാസം ജയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചു.
ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ്സിലും, കോൺഗ്രസ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിലും പ്രവർത്തിച്ചു. 1939-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ അംഗമായി. 1964-ൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പിളർന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം സി പി ഐ-നോടൊപ്പം നിലകൊണ്ടെങ്കിലും വർഷങ്ങൾക്കു് ശേഷം ഏതാനും പേരോടൊപ്പം മാർക്സിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുമായി സഹകരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുകയും. അതിലംഗമാവുകയും ചെയ്തു. 1987-ൽ ഇ.എം.എസ്.ന് തുറന്ന കത്തെഴുതികൊണ്ട് സി.പി.എമ്മുമായുള്ള ബന്ധവും അവസാനിപ്പിച്ചു.
കാഞ്ഞങ്ങാട്ടെ പ്രമുഖ ജന്മി കുടുംബമായ ഏച്ചിക്കാനം തറവാട്ടിൽ എ.സി.രാമൻ നായരുടെയും കൊഴുമ്മൽ ഉണ്ണാങ്ങ അമ്മയുടെയും മകനായി 1915 ആഗസ്ത് 26-നാണ് കെ. മാധവൻ ജനിച്ചതു്. ആദ്യം ഗാന്ധിയനും പിന്നീട് കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനുമായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഗാന്ധിയൻ കമ്യുണിസ്റ്റെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. 25 സെപ്റ്റംബർ 2016 ന് തന്റെ 102-ആം വയസിൽ മരണപ്പെട്ടു.
വടക്കേ മലബാറിലെ പ്രമുഖ സ്വാതന്ത്ര്യസമരസേനാനിയും, കർഷകസംഘം നേതാവുമായിരുന്നു കെ മാധവൻ . ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹത്തിലും ഗുരുവായൂർ സത്യാഗ്രഹത്തിലും പങ്കെടുത്തവരിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രമുഖ വ്യക്തിയാണു് കെ.മാധവൻ.
ജന്മിത്ത-നാടുവാഴിത്വത്തിനെതിരെ നടന്ന പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നല്കി. മടിക്കൈ വിളകൊയ്ത്ത് സമരം, രാവണേശ്വരം നെല്ലെടുപ്പ് സമരം എന്നിവയ്ക്കും നേതൃത്വം നൽകി. കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിലും വെല്ലൂർ, കടല്ലൂർ ജയിലിലും വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി ശിക്ഷയനുഭവിച്ചു.
കാസർകോട്-മലബാർ സംയോജനം, കാസർകോട്-മലബാർ സമ്മേളനം, ഐക്യകേരള പ്രക്ഷോഭം എന്നീ സമരങ്ങളുടെ മുന്നണിപ്പോരാളിയായിരുന്നു. കാസർകോടൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ കർഷകസംഘം രൂപവത്കരിക്കുന്നതിനും കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം വളർത്തുന്നതിനും നേതൃപരമായ പങ്ക് വഹിച്ചു.
തളിപ്പറമ്പ് മുത്തേടത്ത് ഹൈസ്‌കൂൾ, നീലേശ്വരം രാജാസ് ഹൈസ്‌കൂൾ, വെള്ളിക്കോത്ത് വിജ്ഞാനദായിനി ദേശീയ വിദ്യാലയം എന്നിവിടങ്ങളിലായിരുന്നു പഠനം. എറണാകുളം കോളേജിൽ നിന്ന് ഹിന്ദി വിശാരദ് പാസായി.
വെങ്കലത്തിന്റെ കൂട്ടുലോഹങ്ങൾ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടേ തയ്യാറാക്കി, സ്വയം കണ്ടുപിടിച്ച മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അവയെ മിനുക്കി ആറന്മുളക്കണ്ണാടിയോട് കിടപിടിക്കത്തക്ക വിധത്തിൽ ലോഹക്കണ്ണാടികൾ നിർമ്മിക്കാനുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത പരേതനായ ശ്രീ ബാലൻ മൂശാരി അടക്കാപുത്തൂരിന്റെ അഭിമാനമാണ്. ഇദ്ദേഹം തന്റെ പൂർണ്ണബധിരതയെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ടാണ് സ്വന്തം തൊഴിലിൽ പുതുപുത്തൻ വൈദഗ്ദ്ധ്യങ്ങൾ നേടിയെടുത്തിരുന്നത്. ഈ വിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് അദ്ദേഹം ധാരാളം കണ്ണാടികൾ കച്ചവടാടിസ്ഥാനത്തിൽത്തന്നെ നിർമ്മിച്ചുനൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഈ കണ്ണാടികൾ ഇപ്പോൾ അടക്കാപുത്തൂർ കണ്ണാടികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അതിനുപരി അദ്ദേഹം നല്ലൊരു ശിൽപ്പിയും കൂടിയായിരുന്നു. ധാരാളം വിഗ്രഹങ്ങൾ അദ്ദേഹം പലയിടങ്ങളിലേക്കുമായി നിർമ്മിച്ചു നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്മാരും ഈ വൈദഗ്ദ്ധ്യങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു - വിശേഷിച്ചും ഹരിനാരായണൻ എന്ന മകൻ
ആധുനിക കേരളത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളായിരുന്ന ഗ്രന്ഥശാലാ പ്രസ്ഥാനം, ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനം എന്നിവയുടെ സ്ഥാപക നേതാക്കളിലൊരാളായിരുന്ന, പരേതനായ, ശ്രീപി.ടി. ഭാസ്കരപ്പണിക്കരുടെ ജന്മദേശം അടക്കാപുത്തൂരാണ്. പഴയ മദ്രാസ് പ്രവിശ്യയിലെ മലബാർ ജില്ലാ ബോർഡിലേക്ക് മുപ്പത്തിമൂന്നാമത്തെ വയസ്സിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട് ബോർഡിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷസ്ഥാനത്തെത്തിയ അദ്ദേഹം ആ സ്ഥാനത്തെത്തിയ ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവും ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ ആളുമായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ മലബാർ പ്രവിശ്യയിലെ ഭരണം കൊളൊണിയൽ രീതികളിൽ നിന്ന് മാറ്റി തികച്ചും ജനകീയമാക്കാൻ അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ച നടപടികൾ എല്ലാവരാലും ശ്ലാഘിക്കപ്പെട്ടു. 1958-ൽ ഇ.എം.എസ്‌. മന്ത്രിസഭാകാലത്ത് വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രി ശ്രീ ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരിയുടെ സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു. പിന്നീട് 1965 വരെ കേരളാ പബ്ലിക്ക് സർവ്വീസ് കമ്മിഷൻ അംഗവുമായിരുന്നു.
വളരെ പണ്ടു മുതൽ തന്നെ ഇതൊരു ജനവാസകേന്ദ്രമായിരുന്നിരിക്കണം. ഇവിടെ നിന്ന് നന്നങ്ങാടികൾ കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ഇവിടെ അഞ്ചോളം നാലുകെട്ടുകൾ നിലവിൽ വന്നിരുന്നു. 1985-ഓടെ മൂന്നെണ്ണം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായി. ഒരെണ്ണം ഒരഗ്നിബാധയിൽ ഭാഗികമായി നശിച്ചു. താരതമ്യേന ചെറുതും പഴക്കം കുറഞ്ഞതുമായ മറ്റൊന്ന് ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവിടത്തെ ശിവക്ഷേത്രത്തിനോടു ചേർന്നുണ്ടായിരുന്ന, ഒന്നര ഏക്കറോളം വിസ്തൃതിയുണ്ടായിരുന്ന അമ്പലക്കുളം കടുത്തവേനൽക്കാലത്തും ലഭ്യമായിരുന്ന ജലസമൃദ്ധികൊണ്ട് പ്രസിദ്ധമായിരുന്നു.
ഒരു അപ്പർ പ്രൈമറി സ്കൂൾ, ഒരു ഹൈസ്കൂൾ എന്നിവ ഇവിടെ ഉണ്ട്. സർക്കാർ വക ഒരു പ്രൈമറി ഹെൽത്ത് സെന്ററും ഇവിടെയുണ്ട്. അടക്കാപുത്തൂർ ജംക്‌ഷനിൽ നിന്ന് കല്ലുവഴിയിലേക്കുള്ള പാത ഈ ഗ്രാമത്തിനെ പകുത്തുകൊണ്ട് കടന്നുപോകുന്നു. അമ്പതുകളിലെ തെക്കേമലബാറിലെ സാംസ്കാരികപ്രസ്ഥാനങ്ങളിൽ നെടുംതൂണായി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന അടക്കാപുത്തൂർ പൊതുജനവായനശാലയും ഇവിടെയുണ്ട്. അക്കാലത്ത് വളരെ പ്രശസ്തമായ രീതിയിൽ കെ.പി.ആർ.പി. ട്രോഫിക്കു വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വോളിബാൾ മത്സരം വർഷം തോറും ഇവിടെ സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ഉയർന്ന, ചിന്നിച്ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പറമ്പുകളും ഇരുപ്പൂ നെൽവയലുകളും ഇടകലർന്നതാണ് ഭൂപ്രകൃതി. പറമ്പുകൾ വെട്ടുകല്ല് ധാരാളം കിട്ടുന്ന സ്ഥലങ്ങളാണ്. മൂന്നു ഭാഗത്തുമുള്ള കുന്നുകളിലെ പാറകൾ ചുട്ടുപഴുക്കുന്നതുകാരണം ഇവിടെ വേനൽച്ചൂടിന് കാഠിന്യം കൂടുതലാണ്. കരിമ്പനകൾ ധാരാളമായുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലമാണ് ഇത്.
ധാരാളം നെൽവയലുകളും ഇവിടെയുണ്ട്. കാർഷികവൃത്തിയാണ് ഇവിടത്തെ ജനങ്ങളുടെ പ്രധാന വരുമാനമാർഗം. ജനസംഖ്യയിൽ ഭൂരിഭാഗവും കർഷകരും കാർഷികത്തൊഴിലാളികളുമാണ്.
മൂന്നു പുറവും മലകളാൽ ചുററപ്പെട്ടതാണ് അടക്കാപുത്തൂർ. അടക്ക+പുത്തൂർ ആണ് അടക്കാപുത്തുർ ആവുന്നത്. മലകളാൽ ചുററപ്പെട്ടത്, അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടത് ആകണം. പുത്തൂർ പുതിയ ആവാസസ്ഥാനമാകുന്നു. കുന്നിൻ ചരിവ് എന്നർത്ഥമുള്ള അഡൈഗ എന്ന കന്നടവാക്കും പുതിയ ഊർ എന്നർത്ഥമുള്ള പുത്തൂർ എന്ന വാക്കും ചേർന്നാണ് എന്നും ഒരഭിപ്രായമുണ്ട്. കുളക്കാടൻ മലയുടെ തെക്കേ ചരിവിലായിരുന്നു ഇവിടത്തെ ജനവാസസ്ഥലങ്ങൾ.
മലബാറിൽ മൂത്തേടമ്പ് അംശത്തിലെ ഒരു ദേശമാണ് അടക്കാപുത്തൂർ. പരിയാനമ്പററകാവ് തട്ടകത്തിലെ പതിനാലു ദേശങ്ങളിലെ ഒരു ദേശം. ഇന്ന് പാലക്കാട് ജില്ല ഒറ്റപ്പാലം താലൂക്ക വെള്ളിനേഴി പഞ്ചായത്ത്. ചെർപ്പുളശ്ശേരി - പാലക്കാട് പാതയുടെ തെക്കുഭാഗത്ത് ചെർപ്പുളശ്ശേരിയിൽ നിന്ന് സുമാർ അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ കിഴക്കായി ഈ ഗ്രാമം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.
1937ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പതിവനുസരിച്ച് കവിയൂർ മഹാദേവക്ഷേത്രത്തിൽ പതിനെട്ട് ആട്ടവിശേഷങ്ങളുണ്ട്. കാലാന്തരത്തിൽ ഇവയിൽ ചിലതൊക്കെ നിന്നുപോവുകയും പുതിയ ചില ഉത്സവങ്ങൾ നടപ്പിൽ വരികയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ നിലവിലുള്ള പ്രധാന ഉത്സവങ്ങൾ:-
തിരുവുത്സവം : വർഷം തോറും ധനുമാസത്തിലെ തിരുവാതിരനാളിൽ കൊടിയേറി പത്തുദിവസം നീളുന്ന ഉത്സവം കൊണ്ടാടുന്നു. രണ്ടുമുതൽ ആറുവരെ ഉത്സവദിനങ്ങളിൽ ക്ഷേത്രം വകദേശവഴികളിലേയ്ക്ക് ഊരുവലത്തെഴുന്നള്ളത്ത് നടന്നുവരുന്നു. ഏഴ്, എട്ട്, ഒന്പത് ഉത്സവദിനങ്ങളിൽ അനുഷ്ഠാന പരമായ വേലകളി, കാഴ്ചശ്രീബലി, സേവ എന്നിവ നടക്കുന്നു. കവിയൂരിലെ പള്ളിവേട പ്രസിദ്ധമാണ്. മധ്യതിരുവിതാംകൂറിന്റെ നാനാഭാഗത്തുനിന്നും അനേകായിരം ആളുകൾ പള്ളിവേട്ടദിനത്തിലെ എഴുന്നള്ളിപ്പുകൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ എത്താറുണ്ട്. തനിത്തങ്കത്തിൽത്തീർത്ത നെറ്റിപ്പട്ടങളും ചട്ടങ്ങളും ആണ് അന്ന് എഴുന്നള്ളത്തിനുപയോഗിക്കുക. പത്താം ദിവസം മണിമലയാറ്റിലെ പാറപ്പുഴക്കടവിൽ ആറാട്ടോടെ ഉത്സവം സമാപിക്കും.
ഹനുമദ്ജയന്തി : ധനുമാസത്തിലെ മൂലം ദിനത്തിൽ ഹനുമദ് ജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നു. ഏഴുദിവസത്തെ ചടങ്ങുകൾ ഉണ്ട്. ഏഴാം ദിവസം കളഭാഭിഷേകം, പുഷ്പഘോഷയാത്ര, പുഷ്പാഭിഷേകം എന്നീചടങ്ങുകൾ നടക്കും. ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി അന്പതുകളിലാണ് ഈ ഉത്സവത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചത്.
ഉത്രട്ടാതി തിരുന്നാൾ : കൊല്ലവർഷം 1068ൽ പടിഞ്ഞാറേനടയിൽ ശ്രീമൂലരാജേശ്വരിയുടെ പ്രതിഷ്ഠനടന്നതിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്കു നടത്തുന്ന ഉത്സവം. ദേവിയുടെ തിരുനാളോടനുബന്ധിച്ച് വിശേഷാൽ പൂജകളും ആനപ്പുറത്തെഴുന്നള്ളത്തും നടക്കും.