polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ബീഹാറിലെ വാല്മീകി നഗറിനുസമീപം ഗംഗാനദിയുടെ പോഷകനദിയായ ഗാണ്ഡക്കിൽ 747.4 മീറ്റർ നീളവും 9.76 മീറ്റർ ഉയരവുമുള്ള ഒരണക്കെട്ടും, കൂടാതെ ഗതാഗത സൗകര്യത്തിനുള്ള ഒരു വൻകിട പാലവും ഉണ്ട്. ഉത്തർപ്രദേശിൽ 3.8 ലക്ഷം ഹെക്റ്ററും ബീഹാറിൽ 11.52 ലക്ഷം ഹെക്റ്ററും നേപാളിൽ 63,400 ഹെക്റ്ററും സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം നൽകുവാൻ ആവശ്യമുള്ള തോടുകളും നിർമിച്ചിട്ടുണ്ട്. നേപാളിന്റെ മാത്രം ആവശ്യത്തിനുള്ള 15 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതിക്കായി ഒരു പവ്വർഹൗസും സ്ഥപിച്ചിട്ടുണ്ട്. പദ്ധതിയുടെ മൊത്തം ചെലവ് എതാണ്ട് 95 കോടി രൂപയായിരിക്കും.
കൽക്കത്തയിൽ നിന്ന് 56 കിലോമീറ്റർ മുകളിൽ ഒരു ബരാഷും അതിനോടുകൂടി ഗതാഗതത്തിനും ജലസേചനത്തിനും ഉതകുന്ന തോടുകളും. ഈ തോടുകളുടെ മൊത്തം നീളം 2480 കിലോമീറ്റർ.
ദാമോദർ നദി ബീഹാറിലെ ഛോട്ടാനാഗ്പൂർ കുന്നുകളിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ബീഹാർ, പശ്ചിമബംഗാൾ എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽകൂടി ഒഴുകി കൽക്കത്തയ്ക്ക് 48 കിലോമീറ്റർ താഴെവച്ച് ഹൂഗ്ലി നദിയുമായി ചേരുന്നു. വെള്ളപൊക്കം കരണം എല്ലാ വർഷങ്ങളിലും ഈ നദിയുടെ കരകളിലുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ നാശനഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനാൽ യു.എസ്സിലെ ടെനസിവാലി പദ്ധതിയുടെ മാതൃകയിൽ ദാമോദർ നദീതടത്തിന്റെ പൂർണ്ണവികസനത്തിനും ജലപ്രളയ നിയന്ത്രണത്തിനുമായി ഒരു വമ്പിച്ച പദ്ധതി രൂപീകരിച്ചു.
ഗംഗാനദി സമതലത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന സ്ഥലമായ ഹരിദ്വാറിൽ 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ നദിക്കു കുറുകെ ഒരണകെട്ടി. ഉത്തർപ്രദേശിൽ ജലസേചനത്തിനു വേണ്ടി അപ്പർഗംഗാ കനാൽ എന്നും ലോവർഗംഗാ കനാൽ എന്നും പേരുള്ള രണ്ടു തോടുകൾ നിർമിച്ചു. 6.4 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം അതുകൊണ്ട് സാധിക്കും. അന്ന് അപ്പർഗംഗാകനാൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജലസേചന കനാൽ ആയിരുന്നു; ഇപ്പോൾ ഈ പദവി ഇല്ലെങ്കിലും അനേകം പവർഹൗസുകൾ ഇവയിലെ ജലം ഉപയോഗിച്ച് വൈദ്യുതോത്പാദനം നടത്തിവരുന്നു.
സിന്ധുനദീതടം ഇന്ത്യയിലും പാകിസ്താനിലുമായി വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നതിനാൽ സിന്ധുനദിയിലേയും പോഷകനദികളിലേയും ജലം ഇരുരാജ്യങ്ങളും പങ്കുവച്ചു കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് സംബന്ധിച്ചുള്ള ഒരുടമ്പടി 1960-ൽ ഉണ്ടായി. രവി, ബിയാസ് നദികളിലെ ജലം 1960 മുതൽ പത്തു വർഷത്തേക്കു താത്കാലിക അടിസ്ഥാനത്തിൽ പാകിസ്താൻ ഉപയോഗിച്ചുകൊള്ളുന്നതിനും, ഈ പത്തു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ആ രാജ്യം പുതിയ ജലസേചനമാർഗങ്ങൾ നിലവിൽ വരുത്തേണ്ടതാണെന്നും ഉടമ്പടിയിൽ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിരുന്നു.
മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഷോലാപൂർ ജില്ലയിൽ കൃഷ്ണാ നദിയുടെ പോഷക നദിയായ ഭീമാനദിയിൽ 51.8 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഉജ്ജയിനി അണയും ഭീമാനദിയുടെ പോഷക ന്ദിയായ ശോണാനദിയിൽ 43 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള മറ്റൊരണയുമാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ. ശോണാനദിയിലെ അണ മണ്ണുകൊണ്ടു നിർമിച്ചതാണ്. ഏകദേശം 475 കിലോമീറ്റർ നീളം വരുന്ന പ്രധാന കനാലുകളും മറ്റുപകനാലുകളുംകൂടി ആകെ 1.9 ലക്ഷം ഭൂമിക്കു ജലസേചനം സദ്ധ്യമാക്കുന്നു. ഇതിന്റെ മൊത്തം ചെലവ് 43 കോടി രൂപയാണ്.
മധ്യപ്രദേശിലെ റെയിസാൻ ജില്ലയിൽകൂടി ഒഴുകി നർമദാനദിയിൽ ചേരുന്ന ഒരു പോഷകനദിയാണ് ബർണാനദി. ബാരിഗ്രാമത്തിനു സമീപം മണ്ണുകൊണ്ടു നിർമിച്ച ഒരു അണക്കെട്ടാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ പ്രധാന ഘടകം. ഈ അണക്കെട്ടിന് 46.65 മീറ്റർ ഉയരമുണ്ട്. 63.4 കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള പ്രധനകനാൽവഴി 66,435 ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്തു ജലസേചനം നടത്തുവാൻ ഇത് ഉപകരിക്കുന്നു. പദ്ധതിയുടെ ആകെ ചെലവ് 70 കോടി രൂപയാണെന്നാണ് കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത്.
മധ്യപ്രദേശിലെ ഹോഷംഗാബാദ് ജില്ലയിൽ നർമദനദിയുടെ പോഷകനദിയായ തവയിൽ 51 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള മണ്ണുകൊണ്ടുള്ള ഒരു അണക്കെട്ടാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ മുഖ്യഘടകം. അണയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലുമായി നിർമിച്ചിരിക്കുന്ന കനാലുകൾ വഴി 3 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം നടത്തുക എന്നതാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം. 20 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതിയും ഈ പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ മൊത്തം ചെലവ് 34 കോടിരൂപയാണ്.
ഗുജറാത്തിലെ ഭരോയ് ജില്ലയിൽ നാമാഗം ഗ്രാമത്തിൽ നർമദാ നദിക്കു കുറുകെ 58.2 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഒരു അണകെട്ടി 4 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം നടത്തുന്നതിനാണ് ഈ പദ്ധതി ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സർദാർ സരോവർ അണക്കെട്ട് എന്നാണ് ഈ അണക്കെട്ട് അറിയപ്പെടുന്നത്. പ്രധാനകനാലിനും ഉപകനാലുകൾക്കും കൂടി മൊത്തം 143 കിലോമീറ്റർ നീളമുണ്ട്. ഈ പദ്ധതിയുടെ ആകെ ചെലവു കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത് 41 കോടി രൂപയണ്.
ഗുജറാത്ത് സംസ്ഥാനത്തിലുള്ള സൂററ്റ് പട്ടണത്തിന് 81 കിലോമീറ്റർ മുകളിലായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പദ്ധതിയാണിത്. താപ്തിനദിക്കു കുറുകെ 14 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഒരു അണകെട്ടി ജലം തിരിച്ചുവിടുക എന്നതാണ് ഈ പദ്ധതി കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. കനാലുകളുടെ മൊത്തം നീളം 435 കിലോമീറ്റർ വരും. 2.28 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം നടത്താൻ കഴിയും. ഈ പദ്ധതിയുടെ മൊത്തം ചെലവ് 19 കോടി രൂപയാണ്.
പാണ്ടോ അണയ്ക്കു താഴെ ബിയാസിൽ പോങ്ങ് എന്ന സ്ഥലത്ത് 116 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള വേറൊരു അണകെട്ടി രാജസ്ഥാൻ, പഞ്ചാബ്, ഹരിയാന എന്നീസംസ്ഥാനങ്ങളിൽ 6.5 ലക്ഷം ഹെക്ടർ ഭൂമിയിൽകൂടി ജലസേചനം വ്യാപിക്കുന്നതിനു പുറമേ, 300 മെഗാവാട്ട് വിദ്യുച്ഛക്തി ഉത്പാദിപ്പിക്കാനുമുള്ള ഒരു പദ്ധതിയും ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ രണ്ടുപദ്ധതികൾക്കും കൂടി മൊത്തം 240 കോടി രുപയുടെ ചെലവാണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.
ഗോദാവരിയുടെ ഒരു പോഷകനദിയായ ശീലേരുവിൽ, മച്ച്കുണ്ഡ്, ബാലിമേല, അപ്പർ ശീലേരു, ലോവർ ശീലേരു എന്നിങ്ങനെ 4 ജലവൈദ്യുത പദ്ധതികൾ ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവയിൽ മച്ചുകുണ്ഡ്, അപ്പർ ശീലേരു എന്നീ പദ്ധതികളിൽ നിന്നും 235 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നു; ഇവയ്ക്കു മൊത്തം 36.8 കോടി രൂപ ചെലവായിട്ടുണ്ട്. മറ്റു രണ്ടു പദ്ധതികളുടെ പണി കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
യമുനാ നദിയുടെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട പോഷക നദിയാണ് ചമ്പൽ നദി. വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിക്കുന്ന ഈ നദി മദ്ധ്യപ്രദേശ് രാജസ്ഥാൻ എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കൂടി ഒഴുകി ഉത്തർപ്രദേശിലെ ഈത്വാ എന്ന സ്ഥത്തുവച്ച് യമുനാനദിയുമായി ചേരുന്നു. മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളായി തീർക്കേണ്ട ഒരു വിവിധോദ്ദേശ പദ്ധതിയാണ് ചമ്പൽ പദ്ധതി. ഇത് മധ്യപ്രദേശും രാജസ്ഥാനു യോജിച്ചാണ് ആവിഷ്കരിച്ചിട്ടുള്ളത്.
മഹാരാഷ്ട്രയിലെ പെയിഫാൻ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഗോദാവരി നദിയിൽ 36.6 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ മണ്ണുകൊണ്ടുള്ള ഒരു അണ നിർമിച്ച് അതിൽ നിന്നും 1,41,645 ഹെക്റ്റർ സ്ഥല്ലത്ത് ജലസേചനം നടത്തുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു കൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു ഈ പദ്ധതി. ഈ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെട്ട പ്രധാന കനാലിന്റെ നീളം 185 കിലോമീറ്റർ ആണ്. ഇതിന്റെ മൊത്തംചെലവ് 39 കോടി രൂപയാണെന്ന് കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ഉത്തർപ്രദേശിന്റെയും മദ്ധ്യപ്രദേശിന്റെയും അതിർത്തിയിലുള്ള മിർസാപൂർ ജില്ലയിൽ റിഹൻഡ് നദി സോൺനദിയുമായി യോജിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന് 46 കിലോമീറ്റർ മുകളിലായി റിഹൻഡ് നദിയിൽ 91.4 മീറ്റർ ഉയരമുള്ള അണകെട്ടി ജലം സംഭരിച്ച് 300 മെഗവാട്ട് വിദ്യുച്ഛക്തി ഉത്പാദിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം. ഇതിന്റെ മൊത്തം ചെലവ് 46 കോടി രൂപയാണെന്നാണ് കണക്കാക്കിയിക്കുന്നത്.
ഈ പദ്ധതി മഹാരാഷ്ട്രയിലെ സതാരാ ജില്ലയിലാണ്. ധോം, ബേർഖൻ, കാൻഹഡ് എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിൽ കൃഷ്ണാ നദിക്കു കുറുകെ മൂന്ന് അണക്കെട്ടുകളാണ് ഇതിന്റെ മുഖ്യഭാഗങ്ങൾ. 1.06 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം നടത്താൻ ഇതുപകരിക്കും. ഈ പദ്ധതിയിലെ ഏറ്റവും പൊക്കം കൂടിയ അണക്കെട്ടിന്റെ ഉയരം 50 മീറ്റർ ആണ്. ഇതിന്റെ മൊത്തം ചെലവ് 28 കോടി രൂപയാണെന്നു കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നു.
ഒറീസയിലെ കട്ടക് ജില്ലയിലാണ് ഈ പദ്ധതി നടപ്പാക്കിയിട്ടുള്ളത്. മഹാനദിക്കു കുറുകെ 1353 മീറ്റർ നീളമുള്ള ഒരു ചിറകെട്ടി ഇരുവശത്തും നിർമിച്ചിരിക്കുന്ന കനാലുകൾ വഴി ജലസേചനം നടത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പദ്ധതിയാണിത്. ഇതു മൂലം 6.8 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം നടത്തുവാൻ കഴിയും. ഇതിന്റെ ആകെ ചെലവ് 34.5 കോടിരൂപയാണ്.
ഗംഗാനദിയുടെ ഒരു പോഷക നദിയാണ് സോൺ. ബീഹാറിലെ ഷാഹാബാദ് ജില്ലയിൽ ഇന്ദ്രപുരി എന്ന സ്ഥലത്ത് സോൺ നദിക്കുകുറുകെ 1407 മീറ്റർ നീളമുള്ള ഒരു അണക്കെട്ടും ഇരുവശത്തേക്കുമുള്ള കനാലുകളും ചേർന്നുള്ള ജലസേചന പദ്ധതിയാണിത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി 10.3 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ സ്ഥലത്ത് ജലസേചനം നടത്തുവൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്; ഇതിന്റെ മൊത്തം ചെലവ് ഏകദേശം 22 കോടി രൂപയാണ്.
ഇതിന്റെഫലമായി ഇരു സംസ്ഥാനങ്ങളിലുമായി ഏതാണ്ട് 4.4 ലക്ഷം ഹെക്റ്റർ ഭൂമിയിൽ ജലസേചനം നടത്താൻ കഴിയും. 64 കോടി രൂപ ഇതിനു ചെലവു പ്രതീഷിക്കുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ നദികൾ:- ഗോദാവരി, കൃഷ്ണ, കാവേരി, പെന്നാർ, വൈഗ, ഭാരതപ്പുഴ, പെരിയാർ, പമ്പ തുടങ്ങിയവ.
ഇവമൂലം ഹുഗ്ലിനദിയിലേക്ക് കൂടുതൽ ഗംഗാജലം തിരിച്ചുവിട്ട് മണ്ണടിയുന്നത് കുറയ്ക്കുവാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇതോടൊപ്പം കൽക്കട്ടാ നഗരത്തിലെ ശുദ്ധജലവിതരണവും മലിനജലനിർഗമനവും ജലഗതഗതവും മെച്ചപ്പെടും. ഈ പദ്ധതിൽ രണ്ടു ബരാഷുകളുടെ പണികൾ തീർന്നുകഴിഞിരിക്കുന്നു; കനാലിന്റെ പണികൾ നടന്നു വരുന്നു.
ബാരാക്കുഡ് നദിയിൽ അസൻസോൾ പട്ടണത്തിനു സമീപമാണ് മ്യ്തോൺ അണ നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത്. 60 മെഗാവാട്ട് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പവർഹൗസ് മലയുടെയുള്ളിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന പ്രത്യേകത ഈ ഘടകത്തിനുണ്ട്. 18 കോടി ചെലവായ ഈ പദ്ധതി 1958-ൽ പൂർത്തിയായി.
ഗാന്ധിസാഗർ അണക്കെട്ടിന് 26 കിലോമീറ്റർ താഴെ റാണാപ്രതാപ് സാഗർ അണക്കെട്ടും അതിനോടുചേർന്ന വൈദ്വ്യുതിഉത്പാദനകേന്ദ്രവും.
ഇതിന്റെ പ്രയോജനം 1.22 ലക്ഷം ഹെക്ടർ ഭൂമിയിൽ ജലസേചനം സാധ്യമാകും എന്നതാണ്. ഇവയുടെ ചെലവ് 23 കോടി രൂപയാണ്.
ഗംഗാനദിയുടെ ശാഖകൾ ബംഗ്ലാദേശിൽകൂടിയും ഒഴുകുന്നതുകൊണ്ട് ആഗണ്മെന്റുമായി ഇതുസംബന്ധിച്ച് ഒരു ഉടമ്പടി ഉണ്ടാക്കിയ ശേഷം മാത്രമേ പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കാൻ കശിയുകയുള്ളു. അതിനുവേണ്ടുന്ന നയപരമായപ്രമായ സംഭാഷണങ്ങൾ ഇരു രാജ്യങ്ങളും തമ്മിൽ നടന്നു വരുന്നു.
ഇന്ത്യയും നേപാളും തമ്മിൽ 1959 ഉണ്ടാക്കിയ ഒരുടമ്പടി അനുസരിച്ചാണ് ഈ പദ്ധതി വിഭാവന ചെയ്തത്. ഇന്ത്യയിൽ ബീഹാർ, ഉത്തർപ്രദേശ് എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും ഈ പദ്ധതികൊണ്ട് പ്രയോജനം ഉണ്ടാകും. ഇനിപറയുന്നവ ഈ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
സിന്ധു നദിയുടെ പോഷക നദികളായ ബിയാസിനെയും സത്‌ലജിനേയും കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച് ഇരു നദികളിലെയും ജലപ്രവാഹം അണകെട്ടി നിയന്ത്രിച്ച് വൈദ്യുതി ഉത്പാദനത്തിനും ജലസേചനത്തിനു ഉപയോഗിക്കുവാൻ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന പദ്ധതിയാണിത്.
മേൽക്കാണിച്ച നാല് അണക്കെട്ടുകളും പ്രധാനമായി വെള്ളപ്പൊക്ക നിയന്ത്രണത്തിനായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. അതുകൊണ്ട് അവയിലെ ജലസംഭരണത്തിന്റെ ആസൂത്രണം അതിനുതകുന്ന രീതിയിലാണ്.
പുതുമയും സമകാല യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ ചിത്രീകരണവും നയീ കവിതയ്ക്ക് വ്യത്യസ്തത പ്രദാനം ചെയ്തു. എങ്കിലും പ്രയോഗവാദി കവികളെയും നയീ കവിതകളുടെ കവികളെയും വേറിട്ട് തിരിച്ചറിയുക പ്രയാസമായിരുന്നു. (ഉദാ. താരസപ്തകിലെ ഗജാനൻ മാധവ് മുക്തിബോധ്, നേമിചന്ദ്ര ജെയ്ൻ, പ്രഭാകർ മാച്വേ, ഗിരിജകുമാർ മാഥുർ, അജ്ഞേയ്; ദൂസരാസപ്തകിലെ ഭവാനി പ്രസാദ് മിശ്ര, ശംശേർ ബഹാദുർ സിങ്, ധർമവീർ ഭാരതി തുടങ്ങിയവർ.) അതുകൊണ്ടുതന്നെ തീസരാ സപ്തകിന്റെ ആമുഖത്തിൽ നയീ കവിതയെക്കുറിച്ച് അജ്ഞേയ് നടത്തിയ പരാമർശം പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അജ്ഞേയിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, 'നയീ കവിത'യിലെ പരീക്ഷണപരതയുടെ പ്രഥമബന്ധം ഭാഷയുമായിട്ടാണ്. "ഓരോ വാക്കും സമർഥമായി ഉപയോഗിക്കുന്നയാൾ അതിന് പുതിയ സംസ്കാരം കൊടുക്കുന്നു. പുതിയ കവിയുടെ നേട്ടത്തിന്റെയും സംഭാവനയുടെയും മാനദണ്ഡം ഇതായിരിക്കണം." അതേ സമയത്തുതന്നെ കവികൾ കേവലം വാഗ്ജാലങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടുപോകാതിരിക്കാൻ മുന്നറിയിപ്പും കൊടുത്തു. പ്രയോഗവാദ് കാവ്യത്തെ ഭാഷയുടെ ഒരു വൈശിഷ്ട്യമായി കണ്ടപ്പോൾ അതിനെ പുതിയ ശബ്ദഘടനയുടെ രൂപത്തിൽ നയീ കവിത ദർശിച്ചു.
'നയീ കവിത' എന്ന പേര് ആദ്യമായി പ്രയോഗിച്ചത് പ്രശസ്ത കവി അജ്ഞേയ് ആണ്. 1952-ൽ ലക്നൌ റേഡിയോ പ്രഭാഷണത്തിൽ പ്രയോഗിച്ച ഈ പേര് പിന്നീട് 'നയീ കവിത' എന്ന തലക്കെട്ടോടുകൂടി 1953-ൽ നയേ പത്തേ എന്ന മാസികയിൽ ലേഖനമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഈ മാസികയ്ക്ക് 'നയീ കവിത'യുടെ വളർച്ചയിൽ ഒരു പ്രധാന പങ്കുണ്ടായിരുന്നു. 1953-ൽ പുതിയ എഴുത്തുകാരുടെ ഒരു സ്ഥാപനമായ 'പരിമൾ' അലഹബാദ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ വച്ച് 'നയീ കവിത'യെക്കുറിച്ച് ഒരു സെമിനാർ സംഘടിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. ഇതിൽ പ്രസ്തുത വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ഭാരത്ഭൂഷൺ അഗർവാൾ, ജഗദീശ് ഗുപ്ത, രാംസ്വരൂപ് ചതുർവേദി എന്നിവർ പ്രബന്ധം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് 1954-ൽ അലഹബാദിൽ നിന്ന് ജഗദീശ് ഗുപ്തയും രാംസ്വരൂപ് ചതുർവേദിയും എഡിറ്ററായിക്കൊണ്ട് 'സാഹിത - സഹയോഗ്' എന്ന സഹകരണസ്ഥാപനം 'നയീ കവിത' എന്ന മാസിക പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതോടുകൂടി നയീ കവിത അതിന്റെ പൂർണമായ അർഥത്തിൽ പ്രശസ്തമായി.
നയീ കവിതയിലെ കവികൾ ആധുനികതയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. ആ ആധുനികതയിൽ ത്യജിക്കലിനെയും നിരാശതയെയും അപേക്ഷിച്ച് യാഥാർഥ്യമാണ് സമർഥിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഈ യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം വിവേകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നടത്തുന്നതാണ് കൂടുതൽ നീതിയുക്തമെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. ഒപ്പം മനോവിശ്ളേഷണസിദ്ധാന്തത്തിന്റെയും കമ്യൂണിസത്തിന്റെയും ചില സവിശേഷതകളെ പുതിയ കവികൾ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അനുഭൂതിയെ സത്യസന്ധമായി ആവിഷ്കരിക്കാൻ ഇക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെട്ട കവികൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. സുഖമായാലും ദുഃഖമായാലും, ആശയോ നിരാശയോ ആയാലും അവർ ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറാണ്.
ഹിന്ദിയിലെ ഒരു കവിതാപ്രസ്ഥാനമാണ് നയീ കവിത. ദൂസരാ സപ്തകിന് ശേഷമുള്ള കാവ്യപ്രസ്ഥാനമാണ് ഇത്. 1943-ൽ താരസപ്തക് എന്ന പേരിൽ അജ്ഞേയ് എഡിറ്റ് ചെയ്ത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഏഴ് കവികളുടെ കാവ്യസമാഹാരത്തോടുകൂടിയാണ് ഹിന്ദി കവിതയിൽ 'പ്രയോഗവാദ്' എന്ന പരീക്ഷണ കാവ്യപ്രസ്ഥാനം ഉടലെടുത്തത്. ഈ പേരിനെച്ചൊല്ലി ഒട്ടേറെ വിവാദങ്ങളുമുണ്ടായി. വാസ്തവത്തിൽ 'പ്രയോഗവാദ'ത്തിനും 'നയീ കവിത'യ്ക്കുമിടയിൽ കൃത്യമായ ഒരു അതിർവരമ്പിടുക പ്രയാസമാണ്. 'പ്രയോഗവാദ'ത്തിലെ പല കവികളെയും കാവ്യസവിശേഷതകളെയും 'നയീകവിത'യിലും കാണാൻ കഴിയുന്നു എന്നതാണ് വസ്തുത.
നയീ കവിതാപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു മനുഷ്യനാണ്. മാനുഷിക വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ വികാസവും മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രയാണവും തുടരുന്നതോടൊപ്പം അവന്റെ രാഗ-വിരാഗാത്മകതകളെക്കുറിച്ച് അത് അന്വേഷിക്കുന്നു. അവന്റെ സാമൂഹികസാമ്പത്തിക ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. സാധാരണക്കാരനായ പച്ചമനുഷ്യന്റെ കഴിവുകളും സാധ്യതകളും അത് വിശകലനം ചെയ്യുന്നു.
ഇന്നത്തെ മാനവീയ വൈശിഷ്ട്യത്തിൽ നിന്നാണ് നയീ കവിത ഉടലെടുത്തതെന്ന് കാണാൻ കഴിയും. ഇറക്കുമതി ചെയ്ത മഹാനഗര സംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളും പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ട സാധാരണക്കാരന്റെ ക്ഷണികാനുഭൂതികളും ഇവ വിഷയീകരിക്കുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ തന്നെയാകണം ചില നിരൂപകർ ഛായാവാദോ ത്തര കാവ്യപ്രവണതകളെ നയീ കവിതയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്.
നയീ കവിത നിമിഷത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. തിരക്കുപിടിച്ച വർത്തമാനകാലത്തിൽ ഓരോ നിമിഷവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാകുന്നു. ഏത് നിമിഷവും ചരിത്രത്തിൽ ഒരു വഴിത്തിരിവായേക്കാം. നിമിഷങ്ങൾക്ക് യുഗങ്ങളെത്തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാനുള്ള ശക്തിയും സാധ്യതകളും കവികൾ കാണുന്നു.
ലിനക്സ്, ബിഎസ്ഡി, സൊളാരിസ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾക്കുള്ള ഒരു സ്വതന്ത്ര പണിയിട പരിസ്ഥിതിയാണ് എക്സ്എഫ്സിഇ . ഇത് ലളിതവും വേഗതയേറിയതും ഉപഭോക്തൃ സൗഹൃദവുമായ ഒരു പണിയിടം പ്രദാനം ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണ്. വെവ്വേറെയായി തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഘടകങ്ങൾ കൂടിച്ചേർത്ത് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ പരിസ്ഥിതിയായി വർത്തിക്കാൻ എക്സ്എഫ്സിഇക്ക് കഴിയും. സാധാരണയായി താഴ്ന്ന ഹാർഡ് വെയറുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന കമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ ഒരു ആധുനിക പണിയിടമായി വർത്തിക്കാൻ എക്സ്എഫ്സിഇ ലക്ഷ്യമിടുന്നു. പണ്ടോറ ഗെമിയിംഗ് ഡിവൈസിൽ എക്സ്എഫ്സിഇ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഗ്നോം 2 ഉപയോഗിക്കുന്ന ജിടികെ+ ന്റെ രണ്ടാം വേർഷനാണ് എക്സ്എഫ്സിഇ ചട്ടക്കൂടായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്. എക്സ്എഫ്ഡബ്ലയുഎം ആണ് ജാലകസംവിധാനം. മൗസ് കൊണ്ടെല്ലാം ക്രമീകരിക്കാവുന്ന സമ്പർക്കമുഖമാണ് എക്സ്എഫ്സിഇയുടെ പ്രത്യേകത.
ആൽപൈൻ ലിനക്സ് ഉപയോഗിച്ച് 40 എംബിയിൽ എക്സ്എഫ്സിഇ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ഉബുണ്ടുവിൽ നടത്തിയ ഒരു പരീക്ഷണതതിൽ എക്സ്എഫ്സിഇ, ഗ്നോമിനേക്കാളും കെഡിഇയേക്കാളും കുറച്ച് സ്ഥലമേ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളൂ എന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ എൽഎക്സ്ഡിഇയേക്കാളും സ്ഥലം ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
എക്സ്എഫ്സിഇ ആപ്ലികേഷനുകൾക്ക് ഒരു വികസന ചട്ടക്കൂട് പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു. എക്സ്എഫ്സിഇയെ കൂടാതെ മറ്റു പല നിർമ്മാതാക്കളും എക്സ്എഫ്സിഇ ലൈബ്രറികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. അവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ് മൗസ് പാഡ് ടെക്സ്റ്റ് തിരുത്തൽ ഉപകരണം, ഓറഞ്ച് കലണ്ടറും ടെർമിനലും എന്നിവ. ആപ്ലികേഷനുകൾ എല്ലാ അധികാരങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ സിസ്റ്റം കേടുവരാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് കാണിച്ച് മുകളിൽ കാണുന്ന ചുവന്ന ബാനർ .ചട്ടക്കൂട് ആപ്ലികേഷനുകൾക്കായി നൽകുന്ന ഒരു പ്രധാന സേവനമാണ് .
ഐകലണ്ടറുമായി സാദൃശ്യം കാണിക്കുന്ന ഒരു കലണ്ടറാണ് ഒറേജ്. ഇതിന്റെ പഴയ പേര് എക്സ്എഫ് കലണ്ടർ എന്നായിരുന്നു.
നാടകം, കവിതാസമാഹാരം, നോവൽ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളിലായി 32 കൃതികളും 12 ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങളും കമ്പാർ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇവയിൽ പലതും മലയാളമടക്കമുള്ള ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളിലേക്കും ഇംഗ്ലീഷിലേക്കും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചന്ദ്രശേഖര കമ്പാറിന്റെ രചനകളെപ്പറ്റി കേട്ടറിഞ്ഞ എം.ടി. അദ്ദേഹം പത്രാധിപരായിരുന്ന മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിലേക്കായി കമ്പാറിന്റെ ഒരു നോവൽ വേണമെന്ന ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അപ്രകാരമാണ് സിങ്കാരവ്വ മത്തു അരമനെ എന്ന കമ്പാറിന്റെ നോവൽ കൂലോത്തെ ചിങ്കാരമ്മ എന്ന പേരിൽ മലയാളത്തിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്. പരിഭാഷ നിർവ്വഹിച്ചത് സി. രാഘവനായിരുന്നു. 1999-ൽ ഡി.സി. ബുക്സ് കൂലോത്തെ ചിങ്കാരമ്മ പുസ്തകരൂപത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. സാവിരതനെറളു എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിന് 1982-ലെ ആശാൻ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1996-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ചകോരി എന്ന കാവ്യസമാഹാരവും ഏറെ പ്രശസ്തമാണ്. ഇത് പെൻഗ്വിൻ ബുക്സ് ഇംഗ്ലീഷിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശിഖരസൂര്യ എന്ന നോവലും എല്ലിതെ ശിവപുര എന്ന കവിതാസമാഹാരവും അടുത്ത കാലത്ത് പുറത്തു വന്ന കമ്പാറിന്റെ കൃതികളാണ്.
ഉത്തര കർണ്ണാടകയിലെ ബെൽഗാം ജില്ലയിൽപ്പെട്ട ഗോദഗെരി എന്ന കർഷകഗ്രാമത്തിൽ വിശ്വകർമ്മ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട കൊല്ലപ്പണിക്കാരുടെ കുടുംബത്തിലാണ് ചന്ദ്രശേഖര ജനിച്ചത്. അച്ഛൻ ബസവണ്ണപ്പ താൻ ആലയിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്ന കൈക്കോട്ടും പിക്കാസും വിറ്റായിരുന്നു കുടുംബം പുലർത്തിയിരുന്നത്. പഠനത്തിൽ മിടുക്കനായിരുന്നെങ്കിലും വീട്ടിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ മൂലം എട്ടാം ക്ലാസിൽ വെച്ച് ചന്ദ്രശേഖരക്ക് പഠനം നിർത്തേണ്ടതായി വന്നു. എന്നാൽ പാഠ്യവിഷയങ്ങളിലെയും നാടകം, കവിത മുതലായ പാഠ്യേതര വിഷയങ്ങളിലെയും ചന്ദ്രശേഖരയുടെ പ്രതിഭ മനസ്സിലാക്കുവാൻ സാധിച്ച നോവലിസ്റ്റ് കൂടിയായിരുന്ന അദ്ധ്യാപകൻ കൃഷ്ണമൂർത്തി പുരാനിക്കിന്റെ പ്രോത്സാഹനങ്ങളും സവളഗി മഠത്തിലെ സിദ്ധരാമേശ്വര സ്വാമികളുടെ സഹായ വാഗ്ദാനങ്ങളും സ്ക്കൂളിൽ മടങ്ങിയെത്തി പഠനം തുടരുവാൻ ചന്ദ്രശേഖരയെ നിർബന്ധിതനാക്കി. ക്ലാസിൽ അപ്പോഴും അദ്ദേഹം ഒന്നാമനായി തുടർന്നു.
കന്നഡ ഭാഷയിലെ പ്രശസ്തനായ ഒരു കവിയും നാടകകൃത്തും നോവലിസ്റ്റുമാണ് ചന്ദ്രശേഖര കമ്പാർ . സാഹിത്യത്തിനുള്ള ഇന്ത്യയിലെ പരമോന്നത ബഹുമതിയായ ജ്ഞാനപീഠം , പത്മശ്രീ, കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡുകൾ തുടങ്ങി ഒട്ടേറെ പുരസ്കാരങ്ങൾ ഇദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാടോടി പാരമ്പര്യസ്പർശവും വടക്കൻ കർണാടക ഭാഷാശൈലിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളുടെ സവിശേഷതകളാണ്. സാഹിത്യകാരനെന്നതിനു പുറമേ ചലച്ചിത്ര സംവിധായകൻ, നിർമ്മാതാവ്, വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണൻ എന്നീ നിലകളിലും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധേയനാണ്. കന്നട സർവ്വകലാശാലയുടെ സ്ഥാപക വൈസ് ചാൻസലർ, നാഷണൽ സ്‌കൂൾ ഓഫ് ഡ്രാമ സൊസൈറ്റി ചെയർമാൻ, കർണ്ണാടക നാടക അക്കാദമി ചെയർമാൻ എന്നീ പദവികൾ വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അധ്യക്ഷനായി 2018 ൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
കന്നഡ സാഹിത്യത്തിൽ നാടോടി പാരമ്പര്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു പുതിയ വഴിത്താര തുറക്കുന്നതിൽ കമ്പാർ ആത്മാർത്ഥശ്രമങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. നാടോടി ഭാഷയും നാടോടി ഗാനങ്ങളുമായി രംഗത്തവതരിപ്പിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാടകങ്ങൾ കർണാടകയിൽ പ്രശസ്തങ്ങളാണ്. ജോകുമാരസ്വാമി,സാംഗ്യബാല്യ തുടങ്ങിയ നാടകങ്ങളിലെ വടക്കൻ കന്നഡയുടെ ഭാഷാശൈലി ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 1972-ൽ കമ്പാർ രചന നിർവ്വഹിച്ച ജോകുമാരസ്വാമി ബി.വി. കാരന്തിന്റെ സംവിധാനത്തിൽ അരങ്ങത്തെത്തിയപ്പോൾ വൻ സ്വീകരണമാണ് ലഭിച്ചത്. ഗിരീഷ് കർണാഡ് നായകനായ ഈ നാടകത്തിൽ കാരന്തും കമ്പാറും വേഷമിട്ടിട്ടുണ്ട്. മറാത്തി, ഹിന്ദി, പഞ്ചാബി, തെലുഗു, തമിഴ് ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ട ഈ നാടകത്തിന് നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുഷ്പറാണി, ആലിബാബ, കാടുകുദുറെ, ഹരകേയ കുരി, ഹുലി നെരലു തുടങ്ങിയവയാണ് കമ്പാറിന്റെ മറ്റ് നാടകങ്ങൾ.
കമ്പാറിന്റെ ചലച്ചിത്ര രംഗത്തെ സംഭാവനകളും ശ്രദ്ധേയങ്ങളാണ്. അഞ്ച് സിനിമകൾ സംവിധാനം ചെയ്ത കമ്പാർ ആറ് സിനിമകൾക്ക് സംഗീതം നൽകിയിട്ടുമുണ്ട്. പല സിനിമകളുടെ നിർമ്മാണവും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. കമ്പാർ നിർമ്മിച്ച ആദ്യചിത്രം കരിമായി സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ മൂലം പുറത്തിറക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ നിർമ്മാണ സംരംഭമായി തന്റെ തന്നെ നാടകമായിരുന്ന കാടുകുദുറെ അതേ പേരിൽ ചലച്ചിത്രമാക്കിയപ്പോൾ ആ സിനിമയിലെ ഗാനാലാപനത്തിന് ഗായകൻ ഷിമോഗ സുബ്ബണ്ണയ്ക്ക് 1979-ലെ ദേശീയ പുരസ്കാരം നേടി. 'കാടുകുദുറെ ഓടിബന്തിത്താ' എന്ന ഈ ഗാനത്തിന്റെ രചിച്ചതു കമ്പാറായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റ് ചിത്രങ്ങളായിരുന്ന ഹാരകേയകുറി ദേശീയ പുരസ്കാരങ്ങളും സംഗീത, നായികഥെ തുടങ്ങിയവ സംസ്ഥാന പുരസ്കാരങ്ങളും നേടിയിട്ടുണ്ട്.
വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആസ്ഥാനമായിരുന്ന ഹംപി ആസ്ഥാനമായി കന്നഡ ഭാഷയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും സംരക്ഷണത്തിനായി പ്രത്യേക സർവ്വകലാശാല സ്ഥാപിക്കണമെന്ന് വാദിച്ചിരുന്ന ചന്ദ്രശേഖര കമ്പാറിനെ തന്നെയാരുന്നു കന്നഡ സർവ്വകലാശാല നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ പ്രഥമ വൈസ് ചാൻസലറായി നിയോഗിച്ചത്. 1998-ൽ ഈ സ്ഥാനത്തു നിന്നും വിരമിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ 1996 മുതൽ 2000 വരെയുള്ള കാലയളവിൽ നാഷണൽ സ്കൂൾ ഓഫ് ഡ്രാമ സൊസൈറ്റിയുടെ ചെയർമാനായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഇതിനു മുൻപ് 1983 മുതൽ 87 വരെ കർണാടക നാടക അക്കാദമി ചെയർമാനായിരുന്നു.
മഠത്തിലെ സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങൾ കൊണ്ടു തന്നെ അദ്ദേഹം ബെൽഗാം ലിംഗരാജ് കോളേജിൽ നിന്ന് 1960-ൽ കന്നഡയിൽ ബിരുദം നേടി. 1962-ൽ ധാർവാഡിലെ കർണാടക സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന് കന്നഡയിൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും നേടി. തുടർന്ന് ഷിമോഗയിലെ സാഗർ കോളേജിൽ അധ്യാപകനായി. കർണാടക സർവ്വകലാശാലയിൽ നിന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹം ഡോക്ട്രേറ്റും കരസ്ഥമാക്കി. 1968 മുതൽ 1970 വരെ ചിക്കാഗോ സർവ്വകലാശാലയിൽ അധ്യാപകനായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചതിന് ശേഷം തിരികെയെത്തി ബാംഗ്ലൂർ സർവ്വകലാശാലയിൽ അധ്യാപകനായി ചേർന്നു.
കർണാടക ഫോക്‌ലോർ ആൻഡ് യക്ഷഗാന അക്കാദമി, കേന്ദ്ര സംഗീത നാടക അക്കാദമി, കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി എന്നിവയിൽ അംഗമായിരുന്നു കമ്പാർ. 2004 മുതൽ 2010 വരെ കർണാടക ലെജിസ്ലേറ്റിവ് കൗൺസിൽ അംഗമായിരുന്നു.
സത്യഭാമയാണ് ഭാര്യ . രാജശേഖര, ഗീത, ചെന്നമ്മ എന്നിവർ മക്കളാണ്. ഇപ്പോൾ ഇദ്ദേഹം ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിലെ ബനശങ്കരി തേർഡ് സ്റ്റേജിൽ താമസിക്കുന്നു.
കോട്ടയം ജില്ലയിൽ പാമ്പാടി സംഘ താലൂക്കിൽ അകലക്കുന്നം മണ്ഡലത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട സ്ഥലമായിരുന്നു പനമറ്റം ഗ്രാമം.
വിശാലമായ ഭൂപ്രദേശം ഉൾപ്പെട്ട ഒരു കരയാണ് ഇത്. വടക്ക് എലിക്കുളം, കിഴക്ക് തമ്പലക്കാട്, തെക്ക് ചിറക്കടവ്, പടിഞ്ഞാറ് ഇളങ്ങുളം പ്രദേശങ്ങൾ ആണ് ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ. പനമറ്റം കരയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാന ക്ഷേത്രമാണ് പനമറ്റം ഭഗവതീ ക്ഷേത്രം.
വെറുതെ കിടന്ന ഈ വീട് ഒരു കമ്യൂണിസ്റ്റ്കാരൻ വാടകയ്ക്ക് എടുത്തതോടെ വീണ്ടും പ്രശ്നങ്ങൾ ആയി.കുട്ടികളുടെ ഒച്ചയും ബഹളവും മഴയത്ത് വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ കയറി നിൽക്കുന്നതുമൊന്നും വാടകക്കാരന് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.
അക്കാലത്താണ് ഇളങ്ങുളത്ത് മഞ്ഞപ്പള്ളി സമരം നടക്കുന്നത്. മാർക്സിറ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന ഭൂമി കൈയ്യേറ്റത്തിലും, കുടിയേറ്റത്തിലും, അക്രമത്തിലും, പകൽക്കൊള്ളയിലും പ്രതിഷേധിച്ച് ഇന്നാട്ടിലെ സമാധാന കാംക്ഷികളായ ജനങ്ങളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന പ്രകടനത്തിനു നേരെ സി.പി.എം ജില്ലാ കമ്മറ്റിയംഗം മുളയ്ക്കൽ കരുണാകരൻനായരുടെ ഗുണ്ടകൾ നാടൻ ബോംബ് എറിയുകയും, ജനസംഘം പ്രവർത്തകൻ ശ്രീധരൻനയരെ വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുകയുണ്ടായി. പ്രകടനക്കാർ കരുതിക്കൂട്ടി അക്രമം നടത്തിയിയെന്നു പറഞ്ഞ് ഇ.എം.എസ് സർക്കാരിന്റെ പോലീസ് കേസ് എടുത്തതിനെതുടർന്ന് കുറെ നാളത്തയ്ക്ക് ശാഖ നടത്താൻ പറ്റാത്ത സാഹചര്യം ഉണ്ടായി. പിന്നീട് ശാഖ പുനരാരംഭിച്ചെങ്കിലും സംഖ്യ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ശിവരാമൻ ആയിരുന്നു മുഖ്യശിക്ഷക്. മൈതാനിയിൽ കപ്പ നടുകയും കൂടി ചെയ്തതോടെ സംഘസ്ഥാൻ ഇല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥ വന്നു.
പിന്നീട് കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം പനമറ്റം ദേവീക്ഷേത്രമൈതാനിയിൽ സംഘസ്ഥാന് സ്ഥലം അനുവദിച്ചുകിട്ടി. ഇപ്പോൾ സ്റ്റേജ് പണിതിരിക്കുന്ന മൈതാനിയിൽ ആയിരുന്നു അത്. മാർക്സിറ്റ് പാർട്ടിയോടുള്ള വിരോധം മൂലം ദേവസ്വം ഭരണസമിതിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കോൺഗ്രസ് അംഗങ്ങളുടെ ഭൂരിപക്ഷ തീരുമാനം മൂലമായിരുന്നു അത്. ഞായറാഴ്ച തോറുമായിരുന്നു ശാഖ. അമ്പല മൈതാനിയിലേയ്ക്ക് മാറ്റിയതോടെ ധാരാളം കുട്ടികൾ പുതിയതായി വരാൻ തുടങ്ങി. രക്ഷാബന്ധൻ തുടങ്ങിയ ഉത്സവങ്ങൾക്ക് മുന്നൂറും, നാനൂറും വരെ ആളുകൾ എത്തുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ നടന്നുവരവേ വീണ്ടും മാർക്സിറ്റ് പാർട്ടിക്കാർ മനപ്പൂർവ്വം പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അമ്പലത്തിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്തെ ആൽത്തറയ്ക്കു സമീപം സ്വകാര്യ വ്യക്തിയുടെ പുരയിടത്തിലേയ്ക്കു മാറ്റി.
പ്രശ്നങ്ങളുള്ള സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് കൊച്ചു കുട്ടികളെ അയക്കാൻ രക്ഷിതാക്കൾ മടിക്കും എന്നുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. ഇങ്ങനെ സ്ഥലം മാറ്റേണ്ടി വരുന്നത് അല്ലാതെ ഒരിക്കലും ഭയം മൂലമായിരുന്നില്ല. സംഘസ്ഥാന്റെ സമീപം അവർ പന്തുകളി തുടങ്ങി. സംഘസ്ഥാനിലേയ്ക്ക് പന്ത് അടിച്ചു വിട്ടുകൊണ്ട് സ്വയം സേവകരുമായി കൈയ്യാങ്കളി തുടങ്ങിയതോടെ കുട്ടികളെ വീടുകളിൽനിന്നും ശാഖയിൽ പറഞ്ഞയക്കാതായി. ശാഖയുടെ സുഗമമായ നടത്തിപ്പിനുവേണ്ടി ശാഖ പിന്നീട് വെളിയന്നൂർ ധർമ്മശാസ്താ ക്ഷേത്രത്തിനു സമീപത്തേയ്ക്ക് മാറ്റി.
1975 ജൂൺ25 ന് അർദ്ധരാത്രി ആയിരുന്നു അത്. പ്രധാനമന്ത്രി ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ നിർദ്ദേശത്തെ തുടർന്ന് രാഷ്ട്രപതി ഫക്രുദീൻ അലി അഹമ്മദ് ഭരണഘടനയുടെ 352-ആം വകുപ്പ് ഉപയോഗിച്ച് രാജ്യത്ത് അടിയന്തിരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതോടെ പൗരസ്വാതന്ത്രവും, പത്രസ്വാതന്ത്രവും, സംഘടനാസ്വാതന്ത്രവും രാജ്യത്ത് അവസാനച്ചു. വാജ്പേയ്, അഡ്വാനി, തുടങ്ങി പ്രമുഖ നേതാക്കൾ അറസ്റ്റിലായി ആർ.എസ്.എസ് -നെ നിരോധിച്ചു. ഇതേത്തുടർന്ന് ഭാരതത്തിൽ എല്ലായിടത്തും എന്നപോലെ പനമറ്റത്തും, ഇളങ്ങുളത്തും ശാഖാ പ്രവർത്തനങ്ങൾ താല്ക്കാലികമായി നിർത്തിവച്ചു. അടിയന്തിവസ്ഥ 1977 ൽ പിൻവലിച്ചു പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്തി. കോൺഗ്രസിന്റെ പതനത്തിനും ജനതാ പാർട്ടിയുടെ രൂപീകരണത്തിനും പിന്നീട് 1980 ൽ ഭാരതീയ ജനതാ പാർട്ടിയുടെ ജനനത്തിനും അതോടൊപ്പം സംഘത്തിന്റെ വളർച്ചക്കും അടിയന്തിരാവസ്ഥ കാരണമായി.
പനമറ്റം, ഇളങ്ങുളം എന്നിവടങ്ങളിൽ നിലച്ചുപോയ ശാഖാ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പുനരാരംഭിച്ചതും 1982 നവംബർ മസത്തിൽ താലൂക്ക് പ്രചാരക് മോഹനൻ ചേട്ടൻ ആയിരുന്നു. പനമറ്റം മുളകുന്നത്ത് ക്ഷേത്രത്തിൽ സമ്പർക്കസ്ഥാൻ ആയി തുടങ്ങിയ പ്രവർത്തനം 1983 ൽ ഏകത്രീകരൺ എന്നരീതിയിലായി. 1983 ഡിസംബർ മാസത്തിൽ മണിമല പത്തനാട് ൽ നടന്ന ക്യാമ്പിലും 84 ൽ കാലടി ഒക്കലിൽ നടന്ന ക്യാമ്പിലും ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ ആയ്യനാക്കുഴി പങ്കെടുത്തു.
മോഹനൻ ചേട്ടൻ സ്ഥലം മാറിപ്പോയ ഒഴിവിൽ 84 ൽ താലൂക്ക് പ്രചാരക് ആയി ചുമതലയേറ്റ പപ്പേട്ടനും ഖണ്ഡ് കാര്യവാഹക് എം.എൻ ഗോപിയും ഇവിടെ സംഘപ്രവർത്തനത്തിൽ സജീവമായിരുന്നു. ഈ സമയം ഗോവിന്ദൻകുട്ടി ആയിരുന്നു മുളകുന്നം മുഖ്യശിക്ഷക്.
1985 മെയ് മാസത്തിൽ ഖണ്ഡ് കാര്യവാഹക് ആയി കെ. ജെ രാഘവനും സഹകാര്യവാഹക് ആയി ഞാനും ചുമതലയേറ്റു . മുളകുന്നം, ഇളങ്ങുളം ശാഖകളിൽ എത്തുമ്പോളും അവിടെ ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം മാത്രമേ പ്രവർത്തനം ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു. അപ്പോൾ മുളകുന്നം മുഖ്യശിക്ഷക് ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ ആയിരുന്നു. പ്രാഥമിക സമതപോലും ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. ശഖയിൽ കളികളും പ്രാർത്ഥയും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു. ശാഖാ സമയം 5 6 . എല്ലാ ഞായറാഴ്ചകളിലും രാവിലെ പനമറ്റത്ത് എത്തിയിരുന്ന ഞാൻ പ്രവർത്തകരേയും കൂട്ടി
നേരത്തെ പ്രവർത്തനം ഉണ്ടായിരുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ എല്ലാ വീടുകളിലും നിരന്തരം സമ്പർക്കം നടത്തിയതിന്റെ ഫലമായി കുടുതൽ കുട്ടികളെ സംഘസ്ഥാനിൽ എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. പനമറ്റം രഘുനാഥ് തുടങ്ങി പലരും അങ്ങനെ വന്നവരാണ്.
ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ, വിനോദ്, കണ്ണൻ, രാധാകൃഷ്ണൻ അയ്യനാക്കുഴി, ഉണ്ണി കുഴിയകത്ത്, രാധാകൃഷ്ണൻ പടിഞ്ഞാറ്റേൽ, ഉണ്ണി കട, പ്രസാദ് പടന്നമാക്കൽ, ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കുന്നേൽ, രാമചന്ദ്രൻ ആണ്ടൂർ, രഘു നെടുമ്പയിൽ, ചന്ദ്രൻ മുണ്ടക്കൽ, അജി പാലത്തിൽ, മോഹനൻ മുണ്ടക്കൽ, കണ്ണൻ ചെറിക്കാട്ടേൽ, അമ്മിണിക്കുട്ടൻ, ഓമധച്ചേട്ടൻ, കണ്ണൻ ചെറിക്കാട്ടേൽ, സുരേഷ് മറ്റത്തിൽ, അപ്പച്ചൻ മുണ്ടക്കൽ, ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ വെളിയന്നൂർ, ബിനു വരയ്ക്കാത്ത്, കണ്ണൻ മാടത്താനി, സുജിത് വെള്ളംകാവിൽ , പ്രസാദ് രാമചന്ദ്രൻ, പ്രശാന്ത് പടന്നമാക്കൽ.
പനമറ്റത്ത് ആദ്യത്തെ ശോഭായാത്ര ഈ വർഷം നടന്നു. ഇളങ്ങുളത്ത് പ്രത്യേകം ശോഭായാത്ര ഇല്ലായിരുന്നു. ധർമ്മശാസ്താ ക്ഷേതമൈതാനിയിൽ നിന്നും ആറ് ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണ വേഷങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ ഏകദേശം എൺപതു പേരടങ്ങുന്ന ചെറിയ ശോഭായാത്ര
രണ്ടാം മൈൽ മുത്താരമ്മൻ കോവിലിന്റെ മുൻപിൽ നിന്നും പുറപ്പെടുന്ന ശോഭായാത്രയുമായി സംയോജിച്ച് വായനശാല ജംഗ്ഷൻ, ഗോതമ്പ് റോഡ്, സ്റ്റോർ വഴി കാവിക്കൊടിയേന്തിയ ബാലികാബാലന്മാർ, രഥം, ചെണ്ടമേളം, ഭജന എന്നിവയുടെ അകമ്പടിയോടെ അഞ്ച്മണിയോടെ പനമറ്റം ഭഗവതീക്ഷേത സന്നിധിയിൽ എത്തിച്ചർന്നു. ക്ഷേത്രമൈതാനം അനുവദിക്കാത്തതിനാൽ സമ്മേളനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ക്ഷേത്ര മൈതാനിയ്ക്കു സമീപമുണ്ടായിരുന്ന ചായക്കടയുടെ വരാന്തയിൽ നിന്നാണ് പ്രഭാഷണം നടന്നത്. പ്രഭാഷകൻ റിട്ട.ടീച്ചർ . കൃഷ്ണമാരാർ
വിശ്വഹിന്ദുപരിഷത്തിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ പനമറ്റത്ത് ഭവനങ്ങളിൽ കർക്കിടകം 32 ദിവസവും രാമായണപാരായണം ആരംഭിച്ചു. ക്ഷേത്രങ്ങളിലും രാമായണ പാരായണം നടത്തി.