polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
അശ്ലീലസാഹിത്യം വായനക്കാരന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ നിർണായകമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തുമെന്നു പരക്കെ ഒരുധാരണയുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ ധാരണയ്ക്ക് ഉപോദ്ബലകങ്ങളായ തെളിവുകൾ ഒന്നും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഡാനിഷ് ഗവൺമെന്റ് നിയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു കമ്മിഷന്റെ റിപ്പോർട്ടനുസരിച്ച് അശ്ലീലപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾക്കെതിരായ നിയമങ്ങൾ പിൻവലിച്ചിരുന്ന ഒരു വർഷത്തിൽ ലൈംഗിക കുറ്റങ്ങൾ 25 ശതമാനം കുറയുകയുണ്ടായി എന്നാണ് കാണുന്നത്. അശ്ലീലസാഹിത്യം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതിനോ അസാൻമാർഗിക കാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിനോ പ്രേരണ നല്കുമെന്നു തെളിയിക്കപ്പെട്ടില്ലാത്തതിനാൽ വായനക്കാരന്റെ മനോമണ്ഡലത്തിൽ ഉളവാകുമെന്നു കരുതപ്പെടുന്ന ദൂഷ്യഫലങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുകയെന്നതു മാത്രമേ അശ്ലീലസാഹിത്യത്തിന് എതിരേ കൈക്കൊള്ളുന്ന നിരോധനനിയന്ത്രണ നടപടികൾക്കു സാധൂകരണമാകുകയുള്ളു.
അശ്ലീലസാഹിത്യപ്രചാരത്തെ തടയുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള വിവിധരാജ്യങ്ങളിലെ നിയമവ്യവസ്ഥകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് നിയമനിർമാതാക്കൾക്ക് ഈ മണ്ഡലത്തിൽ നേരിട്ടിട്ടുള്ള പരാജയത്തിന്റെ കഥ വെളിവാകുന്നത്. പല രാജ്യങ്ങളിലും നിലവിലുള്ള അശ്ലീലനിരോധന നിയമങ്ങൾ അശ്ലീലതയുടെ നിർവചനം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതേയില്ല. നിർവചനത്തിനു മുതിരാതെ അശ്ലീലതയെ അശ്ലീലത എന്നുമാത്രം വിവരിച്ചുകൊണ്ടു തുടുങ്ങുന്ന നിയമങ്ങൾ തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ അശ്ലീലതയെ മറ്റുചില പദപ്രയോഗങ്ങൾകൊണ്ട് വിശേഷിപ്പിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളു. 'അസാന്മാർഗികം', 'അധാർമികം', 'അവിശുദ്ധം', 'അസഭ്യം', 'ആഭാസം', 'വൃത്തിഹീനം', 'അസഹ്യം', 'ലൈംഗിക വികാരോത്തേജകം' എന്നീ വിശേഷണപദങ്ങൾ നിയമനിർമാതാക്കൾ കൂടെക്കൂടെ ഉപയോഗിക്കുന്ന പര്യായങ്ങളാണ്.
അശ്ലീലസാഹിത്യപ്രചാരം നിയമത്തിന്റെ അധീനതയിലുള്ള നിയന്ത്രണ-നിരോധന നടപടികൾകൊണ്ട് തടയണമെങ്കിൽ അശ്ലീലമെന്ന പദത്തിനു വ്യക്തവും നിശ്ചിതവുമായ അർഥകല്പന നടത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. നീതിന്യായനടപടിക്രമത്തിന്റെ വിവിധതലങ്ങളിൽ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടുന്ന വിധികർത്താക്കൾക്കു തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യനിർവഹണം സാധ്യമാകണമെങ്കിൽ അശ്ലീലതയെന്ന സങ്കല്പത്തെ നിശ്ചിതവും പ്രയോഗക്ഷമവുമായ ഒരു നിർവചനത്തിന്റെ പരിധിക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കി നിർത്തിയേ മതിയാവൂ. ഇത്രയും വൈരുദ്ധ്യം നിറഞ്ഞതും സങ്കീർണവുമായ ഒരു സങ്കല്പത്തെ മേല്പറഞ്ഞതരത്തിലുള്ള ഒരു നൈയാമിക നിർവചനത്തിന്റെ പരിധിക്കുള്ളിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന കാര്യത്തിൽ ന്യായാധിപൻമാർക്കു പല ബുദ്ധിമുട്ടുകളും അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ലൈംഗികവികാരങ്ങളെ ഇളക്കിവിടാൻ പര്യാപ്തമായ സാഹിത്യമാണ് അശ്ലീലസാഹിത്യം അഥവാ പോണോഗ്രഫി . ഗ്രാമ്യം, അസഭ്യം, ജുഗുപ്സാവഹം എന്നീ പദങ്ങളുടെ ദുസ്സൂചനകൾ അശ്ലീലം എന്ന പദത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഭാരതീയ കാവ്യസങ്കല്പപ്രകാരം വ്രീഡാദായി, ജുഗുപ്സാദായി, അമംഗളാതങ്കാദായി എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഭേദം നിമിത്തം അശ്ലീലം മൂന്നുവിധമാണ് എന്ന് വാമനാലങ്കാരം എന്ന സാഹിത്യശാസ്ത്രഗ്രന്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അശ്ലീലപ്രതീതി ജനിപ്പിക്കുന്ന ലേഖനങ്ങളെയും ഗ്രന്ഥങ്ങളെയും മറ്റും തടയാൻ എല്ലാ പരിഷ്കൃത രാജ്യങ്ങളിലും നിയമങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അനുവാചകഹൃദയത്തെ അസാൻമാർഗിക പ്രേരണയ്ക്കു വിധേയമാക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇത്തരം കൃതികൾക്കെതിരായി ഉന്നയിക്കപ്പെടാറുള്ള ആക്ഷേപം.
'അവിശുദ്ധമായ ലൈംഗികവികാരം ജനിപ്പിക്കുകയും വിഷയാസക്തിക്ക് ഉത്തേജനം നല്കുകയും' ചെയ്യുമെന്നുള്ള കാരണത്താലാണ് അശ്ലീലസാഹിത്യത്തിനെതിരെ വിലക്കു നീട്ടിയിരിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, ഏതുതരത്തിലുള്ള ആസക്തിയും അഭിനിവേശവുമാണ് ലൈംഗികമായി അവിശുദ്ധവും അക്കാരണത്താൽ വർജ്ജനീയവുമെന്ന് ആരും വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല. നിയമാനുസാരമായ ലൈംഗികവേഴ്ചയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹമോ ആസക്തിയോ ജനിപ്പിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
അശ്ലീലതാസങ്കല്പത്തിൽ കടന്നുകൂടിയിട്ടുള്ള ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ കണക്കിലെടുത്തുകൊണ്ട് അശ്ലീലതയെന്ന് ഒന്നുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നവരുടെ മനോമണ്ഡലത്തിലോ വികാരസാമ്രാജ്യത്തിലോ മറ്റൊരിടത്തും അതു കണ്ടെത്താൻകഴിയുന്നതല്ലെന്ന ഒരു ചിന്താഗതി രൂപംപ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. 'ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെയോ ചിത്രത്തിന്റെയോ സ്വഭാവമായി അശ്ലീലതയെ കണക്കാക്കുവാൻ സാധ്യമല്ലെന്ന് നിയോഡാർ വ്യുഡറും, ഭാഷയല്ല മനസാണ് ഈജിയൻ തൊഴുത്തായി കരുതേണ്ടതെന്ന് ഡി. എച്ച്. ലോറൻസും വാദിക്കുന്നു.
അശ്ലീലസാഹിത്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിനെ ദുഷിപ്പിക്കുകയും അധഃപതിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനു പ്രേരകമായി ഭവിക്കുമെന്നുള്ളതാണ് അവയുടെ പ്രചാരത്തെ തടയുന്നതിനായി മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്ന ന്യായവാദം. ജനതാമധ്യത്തിൽ പരക്കെ അംഗീകാരം സിദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള ഈ വിശ്വാസത്തെ സനിഷ്കർഷം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കൊ നഗരം സ്ഥാപിക്കുന്നത് 1776 ജൂൺ 19 നാണ്. സ്പെയിനിൽ നിന്നുള്ള കുടിയേറ്റക്കാരായിരുന്നു ആദ്യം താമസമുറപ്പിച്ചത്. 1894 ലെ കാലിഫോർണിയ ഗോൾഡ് റഷിൻറെ കാലത്ത് നഗരം അതിവേഗം അഭിവൃദ്ധിയിലേയ്ക്കു കുതിച്ചു. അക്കാലത്ത് പശ്ചിമദിക്കിലെ വലിയ നഗരമായി മാറി. ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത നഗരമായി 1856 ൽത്തന്നെ സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കൊ മാറിയിരുന്നു. 1906 ലെ ഭൂമികുലുക്കത്തിലും തീപ്പിടുത്തത്തിലും നഗരത്തിൻറെ സിംഹഭാഗവും നശിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ വളരെപ്പെട്ടെന്നു തന്നെ നഗരം പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. നഗരത്തിന് "ദ സിറ്റി ബൈ ദ ബേ", "ഫോഗ് സിറ്റി", "സാൻ ഫ്രാൻ", "ഫ്രിസ്കോ" "ദ സിറ്റി ദാറ്റ് നോസ് ഹൌ", "ബാഗ്ദാദ് ബൈ ദ ബേ", "ദ പാരിസ് ഓഫ് ദ വെസ്റ്റ്" എന്നിങ്ങനെ പല അപരനാമങ്ങൾ ഉണ്ട്. നഗരം വിനോദസഞ്ചാരികളുടെ ഒരു പ്രധാന ആകർഷണ കേന്ദ്രമാണ്.
ദ്രുതഗതിയിൽ വീണ്ടു കെട്ടിടങ്ങളും മറ്റും വൻതോതിൽ പുനർനിർമ്മിച്ചു. യുടെ അക്കാലത്തെ ബാങ്ക് ഓഫ് അമേരിക്കയായി മാറിയ ബാങ്ക് ഓഫ് ഇറ്റലി ഉപജീവനമാർഗ്ഗം നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്ക് വൻതോതിൽ ലോണുകൾ നല്കിയിരുന്നു. സാൻഫ്രാൻസിസ്കോയിലെ അടിസ്ഥാന സൌകര്യങ്ങളിൽ പലതും ഇക്കാലത്താണ് മെച്ചപ്പെടുത്തിയത്. 1912 ൽ സാൻഫ്രാൻസിസ്കോ മേയറായിരുന്ന ജയിംസ് റോൾഫ് സിവിൽ എൻജീനീയറായ ' യെ നഗര പുനർ നിർമ്മാണ ജോലിക്കായി തെരഞ്ഞടുക്കുകയും , , , മുനിസിപ്പൽ റെയിൽവേ, , പുതിയ അഴുക്കുചാലുകൾ നിർമ്മിക്കുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള നിർമ്മാണങ്ങളുടെ മേല്നോട്ടത്തിനു നിയമിച്ചു.
സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കൊ നഗരം 46.9 സ്ക്വയർ മൈൽ ചുറ്റളവിൽ വടക്കൻ മേഖലയിലേയക്കു വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കൊ അർദ്ധദ്വീപിൽപ്പെട്ട പ്രദേശമാണ്. ഓരോ സ്ക്വയർ മൈലിനും 18,451 ആളുകൾ വസിക്കുന്നു. യു.എസിലെ കാലിഫോർണിയ സ്റ്റേറ്റിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ജനങ്ങൾ ഇടതിങ്ങപ്പാർക്കുന്ന നഗരമാണ് സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കൊ. അതുപോലെതന്നെ ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റി കഴിഞ്ഞാൽ അമേരിക്കയിലെ തന്നെ ജനസാന്ദ്രത കൂടിയ രണ്ടാമത്തെ നഗരവുമാണ് . നഗരത്തിലെ ജനസംഘ്യ ഏകദേശം 200,000 ൽ കൂടുതൽ വരും. നഗരവും പരിസരപ്രദേശങ്ങളും സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കൊ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
1906 ഏപ്രിൽ 18 ന് ഒരു വലിയ ഭൂകമ്പം സാൻഫ്രാൻസിസ്കോ നഗരത്തെയും വടക്കൻ കാലിഫോർണിയ മേഖലയെയും പിടിച്ചു കുലുക്കി. വൻകെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നു തരിപ്പണമായി. അതോടൊപ്പം പൊട്ടിത്തകർന്ന ഗ്യാസ് ലൈനുകളിൽ നിന്നു തീ അനിയന്ത്രിതമായി പടർന്നു പിടിച്ച് തെരുവുകൾ ദിവസങ്ങളോളം തീയിലമർന്നു. നഗരത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്നു ഭാഗം തകർന്നടിഞ്ഞു. സമകാലികരേഖകൾ 498 പേരുടെ ജീവൻ നഷ്ടമായതായി കാണിക്കുന്നു. നഗരത്തിലെ 400,000 ജനങ്ങളിൽ പകുതിയിലേറെപ്പേർ ഭവനരഹിതരായി. അഭയാർത്ഥികൾ താല്ക്കാലികമായി ഗോൾഡൻ ഗേറ്റ് ഏരിയയിലും ബീച്ചുകളിലും മറ്റും താല്ക്കാലിക താമസസൌകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കി.
കാലിഫോർണിയ വളരെപ്പെട്ടെന്നു തന്നെ സംസ്ഥാന പദവി നേടിയെടുത്തു. യു.എസ് പട്ടാളം ഗോൾഡന് ഗേറ്റിൽ ഫോർട്ട് പോയിൻറ് പണിയുകയും മറ്റൊരുക കോട്ട ദ്വീപിലും തുറമുഖത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് നിർമ്മിച്ചു. 1859 ൽ പ്രദേശത്ത് വെള്ളിയുടെ കണ്ടുപിടിത്തം വീണ്ടും ജനസംഖ്യാ വർദ്ധനവിന്റെ വേഗം കൂട്ടി. സമ്പത്ത് തെരഞ്ഞുവന്നവരുടെ സംഘത്തെക്കൊണ്ട് തെരുവുകൾ നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞു. അരാജകത്വം അരങ്ങേറി. ടൌണിന്റെ ഭാഗം തസ്കരന്മാരുടെയും ചൂതാട്ടക്കാരുടെയും താവളമായി മാറി.
മൈറെ ചരനക്ഷത്രമാണെന്ന് പ്രാചീനകാലത്ത് ചൈന, ബാബിലോൺ, ഗ്രീസ് എന്നിവിടങ്ങളിലെ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും ഇത് നിശ്ചിതമല്ല. ഡേവിഡ് ഫാബ്രീഷ്യസ് ആണ്‌ ആധുനിക ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞരിൽ മൈറെ ചരമാണെന്ന് ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. 1596 ഓഗസ്റ്റ് 3 മുതൽ ബുധഗ്രഹത്തെ നിരീക്ഷിക്കാൻ ആധാരമായി മൈറെയെ ഉപയോഗിച്ച അദ്ദേഹം ഓഗസ്റ്റ് 21 ആയപ്പോഴേക്കും അതിന്റെ ദൃശ്യകാന്തിമാനം 1 വർദ്ധിച്ചതായി കണ്ടെത്തി. ഒക്ടോബറോടെ നക്ഷത്രത്തെ കാണാൻ സാധിക്കാതെയായി. ഈ നക്ഷത്രം ഒരു നോവയാണെന്ന് ഫാബ്രീഷ്യസ് ഇതിനാൽ കരുതിയെങ്കിലും 1609 ഫെബ്രുവരി 16 ന്‌ നക്ഷത്രത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്‌ വീണ്ടും നിരീക്ഷിക്കാനായി.
കേതവസ് രാശിയിലെ ചുവപ്പുഭീമൻ നക്ഷത്രമാണ് ഒമൈക്രോൺ സീറ്റൈ . മൈറെ എന്ന പേരിലാണ്‌ ഇത് പൊതുവെ അറിയപ്പെടുന്നത്. ദ്വന്ദ്വനക്ഷത്രമായ ഇത് ഭൂമിയിൽ നിന്നും 200-400 പ്രകാശവർഷം അകലെയാണ്‌ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ചുവപ്പുഭീമനായ , എന്നിവയാണ്‌ ദ്വന്ദ്വത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ. ചരനക്ഷത്രമായ അൽഗോളിനുശേഷം ചരമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ സൂപ്പർനോവയല്ലാത്ത ആദ്യത്തെ നക്ഷത്രമാണ്‌. മൈറെയും ഈറ്റ കരീനയുമാണ്‌ ചില സമയങ്ങളിൽ നഗ്നനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് വീക്ഷിക്കാനാകത്തത്ര പ്രകാശം കുറയുന്ന ചരനക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രകാശമേറിയത്.
1638-ൽ ജൊഹാന്നസ് ഹൊൾവാർഡ 11 മാസത്തിന്റെ ഇടവേളകളിലാണ്‌ മൈറെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും എന്ന് കണ്ടെത്തി. അതേ സമയം തന്നെ നക്ഷത്രത്തെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ജൊഹാന്നസ് ഹെവെലിയസ് ലാറ്റിനിൽ അത്ഭുതാവഹം എന്നർത്ഥം വരുന്ന മൈറെ എന്ന നാമം 1662-ൽ നക്ഷത്രത്തിനു നൽകി. 333 ദിവസമാണ്‌ മൈറെയുടെ ചരകാലാവധി എന്ന് ഇസ്മായിൽ ബുയിലോദ് കണ്ടെത്തി. ഇതിന്‌ ഇന്ന് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട വില 332 ദിവസമാണ്‌
ചുവപ്പുഭീമൻ നക്ഷത്രമായ മൈറെ യുടെ പ്രതലം ആന്ദോളനം ചെയ്യുന്നതിനാലാണ്‌ പ്രകാശത്തിൽ വ്യത്യാസം വരുന്നത്. ഇത്തരം 6000-7000 നക്ഷത്രങ്ങളെ ഇതുവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇവ മൈറെ ചരങ്ങൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഈ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ചരകാലാവധി 80 മുതൽ 1000 വരെ ദിവസങ്ങളാണ്‌.
തെരാഫോസിഡേ കുടുംബത്തിലെ വലുതും പലപ്പോഴും രോമമുള്ളതുമായ ചിലന്തികളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണ് ടറന്റുല എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. അരാക്നിഡ വർഗത്തിലെ അരാനെയ്ഡ ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട തെറാഫോസിഡേ കുടുംബത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. പട്ടുപോലെ മൃദുവായ ശരീരാവരണവും നീളമേറിയ കാലുകളും ഇവയുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്. ഉഷ്ണമേഖലാ-ഉപോഷ്ണമേഖലാ പ്രദേശങ്ങളിലാണ് മിക്ക സ്പീഷീസും കാണപ്പെടുന്നതെങ്കിലും അപൂർവമായി തണുപ്പേറിയ പ്രദേശങ്ങളിലും കണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. ലോകത്തിലെമ്പാടുമായി ആയിരത്തിലേറെ സ്പീഷീസുകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ലൈക്കോസ ടറന്റുല ആണ് കൂടുതലായി കാണപ്പെടുന്നയിനം. മരുഭൂമികളിൽ അഫോനോപെൽമ ഇനത്തിൽപ്പെട്ട ടറന്റുലകളാണുള്ളത്. ക്റ്റിനിസിഡേ , ഡിപ്ലൂറിഡേ , ആറ്റിപ്പിഡേ എന്നീ കുടുംബങ്ങളിൽപ്പെടുന്ന ചിലന്തിയിനങ്ങളും ടറന്റുലയുടെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളാണ്.
ടറന്റുലകളുടെ എല്ലാ സ്പീഷീസിലും വിഷഗ്രന്ഥികൾ കാണപ്പെടുന്നു. ഈ ഗ്രന്ഥികളിൽ നിന്നുള്ള സൂക്ഷ്മനാളികൾ പാദങ്ങളുടെ അഗ്രം വരെ എത്തിച്ചേരുന്നു. ഇരയെ മയക്കാനാണ് ഇവ വിഷം കുത്തിവയ്ക്കുന്നത്. മറ്റു ചിലന്തിയിനങ്ങളെപ്പോലെ വല കെട്ടിയല്ല ടറന്റുല ഇരയെ പിടിക്കുന്നത്. ഇരയെ ഓടിച്ചിട്ടുപിടിക്കുന്ന രീതിയാണ് ഇവയ്ക്കുള്ളത്. ടറന്റുല മാംസഭുക്കാണ്. ഇരയുടെ ശരീരദ്രാവകത്തെ ഇവ വലിച്ചുകുടിക്കുന്നു. ചെറിയ അകശേരുകികൾ, പല്ലികൾ, പാമ്പുകൾ, തവളകൾ, എലികൾ എന്നിവയെ ഒക്കെ ഇവ ഇരയാക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ ഇവ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കാറില്ല.
ടറന്റുലയുടെ വിവിധ സ്പീഷീസ് വലിപ്പത്തിൽ വ്യത്യസ്തത പുലർത്തുന്നു. അമേരിക്കയിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഇനത്തിന് 3 മുതൽ 7 സെന്റിമീറ്റർ വരെ മാത്രമേ നീളമുള്ളു. പക്ഷേ ഇവയുടെ കാലുകൾക്ക് 13 സെന്റിമീറ്റർ വരെ നീളമുണ്ടാവും. എന്നാൽ 10 സെന്റിമീറ്റർ വരെ ശരീരനീളവും 25 സെന്റിമീറ്റർ വരെ കാലുകൾക്കു നീളവുമുള്ള വലിയ സ്പീഷീസ് തെക്കേ അമേരിക്കയിൽ കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്.
പോർച്ചുഗീസ് നാവികനായ ജോവാ ദെ നോവായാണ് ഈ ദ്വീപ് കണ്ടെത്തിയത് . 'അസെൻഷൻ ഡേ'യിൽ കരയ്ക്കിറങ്ങിയതിനെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് ദ്വീപിന് ഈ പേര് നല്കപ്പെട്ടത്. 200 വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് പര്യവേക്ഷകനായ വില്യം ഡാംപിയറും സംഘവും കപ്പൽച്ഛേദത്തെത്തുടർന്ന് ഈ ദ്വീപിൽ രണ്ടു മാസത്തോളം തങ്ങി. നെപ്പോളിയനെ സെന്റ് ഫെലീനയിലേക്ക് നാടുകടത്തിയപ്പോൾ അസെൻഷൽ ദ്വീപ് ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് നാവികസങ്കേതമായിത്തീർന്നു.
ഏതാണ്ട് ഒറ്റപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ഈ ദ്വീപിൽ പരിമിതമായ ജനവാസമേയുള്ളു. ജനസംഖ്യ: 1100 ; ഉദ്ദേശം 1,200 കി.മീ. ദൂരെയുള്ള സെന്റ് ഹെലീന ദ്വീപിൽ നിന്നും വന്നു പാർക്കുന്നവരാണ് ഏറിയ പേരും. ആധുനിക രീതിയിലുള്ള ഗോൾഫ് മൈതാനങ്ങളും നീന്തൽക്കുളങ്ങളും ഇവിടെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. സമുദ്രതീരം അടിയൊഴുക്കുകളും, സ്രാവിന്റെ ശല്യവും മൂലം സ്നാനഘട്ടങ്ങളാക്കാൻ പറ്റിയവയല്ല.
ഇതിന്റെ വിസ്തീർണം ഏകദേശം 91 ച.കി.മീ ആണ്. ഏറിയ ഭാഗവും നിമ്നോന്നതമായ ശൂന്യപ്രദേശമാണ്. ഏറ്റവും ഉയർന്ന ഭാഗമായ ഗ്രീൻ പർവതത്തിന് സമുദ്രനിരപ്പിൽനിന്നും സു. 875 മീ. ഉയരമുണ്ട്. ഏതാണ്ടു കോണാകൃതിയിൽ എഴുന്നുനില്ക്കുന്ന മൊട്ടക്കുന്നുകൾ ഇവിടെ ധാരാളം കാണാം. ബ്രിട്ടീഷ് കോളനിയായ സെന്റ് ഹെലീനയുടെ ഒരു സംരക്ഷിതപ്രദേശമാണ് ഈ ദ്വീപ്.
തെക്കേ അറ്റ്ലാന്റിക് മഹാസമുദ്രത്തിലെ ഒരു അഗ്നിപർവതദ്വീപാണ് അസെൻഷൻ ദ്വീപ് . ആഫ്രിക്കയിൽ നിന്നും ദൂരത്തിലും തെക്കേ അമേരിക്കയിൽ നിന്നും ദൂരത്തിലുമായാണ് ഈ ദ്വീപ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇതിന്റെ തലസ്ഥാനം ജോർജ് ടൗൺ ആണ്. ഇവിടുത്തെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷ ഇംഗ്ലീഷ് ആണ്.
ഉഷ്ണമേഖലാ-സമുദ്ര കാലാവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ അനുഭവപ്പെടുന്നത്. തെ. കിഴക്കൻ വാണിജ്യവാതങ്ങളിൽ നിന്നും സാമാന്യമായ മഴ ലഭിക്കുന്നു. ഉയർന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ കൃഷിയും കാലിമേക്കലും അഭിവൃദ്ധിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ബാസൽ മിഷൻ മിഷനറിമാരുടെ പ്രവർത്തനത്താലാണ് ഈ ദേവാലയം സ്ഥാപിതമായത്. ബാസൽ മിഷൻ മിഷനറി ആയിരുന്ന ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ട് 1839-ൽ നെട്ടൂരിൽ താമസിച്ചു സുവിശേഷ വേല ആരംഭിച്ച കാലത്താണ് ചോമ്പാലയിൽ വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹം രൂപം കൊണ്ടത്. അന്ന് ചോമ്പാലയിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഞായറാഴ്ച തോറും ആരാധനയ്ക്കായി തലശേരിയിലാണ് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ചോമ്പാലയിൽ വിശ്വാസികളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചു വരുന്നു എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ചോമ്പാല കുന്നിന്റെ മുകളിൽ തരിശായി കിടന്നിരുന്ന ഒരു സ്ഥലം കടത്തനാട് പുറമേരി കോവിലകത്ത് രാജാവിനോട് എഴുതി വാങ്ങിയാണ് പള്ളിയും സ്കൂളും സ്ഥാപിച്ചത്. ക്രിസ്ത്യൻ പാതിരിമാർ അവിടെ താമസിക്കുകയും ചെയ്തത് കൊണ്ട് ഇതിനു പാതിരിക്കുന്ന് എന്ന് പേര് വന്നു.
പുരാതനമായ ഈ ക്ഷേത്രം മുക്കാളിയിൽ നിന്ന് പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തായിട്ടാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇത് ഒരു കുടുംബക്ഷേത്രം ആണെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ ഉത്സവം നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു ആഘോഷമാണ്. ഉത്സവസമയത്ത് ഇവിടെ നടക്കുന്ന തിറകൾ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വടക്ക് കിഴക്കായി പൊടിക്കളം ഉണ്ട് . ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള അടിയറ ഇവിടെയാണ് സമർപ്പിക്കുന്നത്.
പണ്ട് കാലത്ത് നെയ്ത്തുകാരുടെ കേന്ദ്രത്തിലെ ഒരു ആരാധന കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഇത്. ഈ അഴിയൂരിലെ തന്നെ പടിഞ്ഞാറ് ദർശനമായുള്ള ഏക ക്ഷേത്രവും ഇതാണ്. പണ്ട് കാലത്ത് മത സൗഹാർദത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന ഈ ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത് കുഞ്ഞിപ്പള്ളിയിലെ കരകെട്ടി കുടുംബത്തിലെ മുസ്ലിം പ്രമാണിയെ ഉത്സവകാലങ്ങളിൽ പീഠം കൊടുത്തു ഇരുത്തി ആദരിക്കുന്ന ചടങ്ങ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
കുഞ്ഞിപ്പള്ളിക്ക് കിഴക്ക് കോറോത്ത് റോഡിനോടു ചേർന്നാണ് ഈ അമ്പലം. വളരെക്കാലം നമ്പൂതിരിമാരുടെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ അമ്പലം പിന്നീട് ചാളിയാടാൻ കുടുംബമാണ് പരിപാലിച്ചു പോരുന്നത്. എല്ലാവർഷവും കുംഭ മാസത്തില നടക്കുന്ന ഉത്സവത്തിന്റെ അവസാന ദിവസം നടക്കുന്ന മുടിയെഴിന്നള്ളിപ്പിനു നിരവധി പേർ എത്താറുണ്ട്.
1957-ലാണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥാപിച്ചതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മയുടെ പരമ ഭക്തനായ പട്ടാമ്പുറത്തു ചന്തൻ വൈദ്യർ കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മയുടെ ചൈതന്യം ആവാഹിച്ചു സ്ഥാപിച്ചതാണ് വെങ്ങളം ഗെറ്റിനു അടുത്തുള്ള ഈ ക്ഷേത്രം. ചോമ്പാലയിലെ എല്ലാ മുകയ സമുദായ അംഗങ്ങളുടെയും കൂട്ടായ അവകാശമാണ് ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്നത്.
ഇത് ഒരു കുടുംബ ക്ഷേത്രമാണ്. മാനങ്കര കുടുംബത്തിലെ മൂത്ത കാരണവരാണ് പാരമ്പര്യമായി ഉത്സവം കഴിച്ചു വരുന്നത്. ഉത്സവത്തിന്‌ ഒരാഴ്ച മുൻപ് തെയ്യക്കൊലങ്ങളുടെയും ക്ഷേത്രം വരവുകളുടെയും അധികാരപ്പെട്ട അവകാശികളെ വിളിച്ചു വരുത്തി ജനപങ്കാളിത്തത്തിൽ തീരുമാനിക്കുന്നു.
ഇതിനു 1200-ൽപരം വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുണ്ടെന്നാണ് വിശ്വാസം. ഈ ക്ഷേത്രത്തിനടുത്ത് ആറാട്ടു നടയും വളരെ വലിയ ചിറയും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്‌. ഈ ചിറ നികത്തി ഇന്ന് വയലായിട്ടാണ് കാണപ്പെടുന്നതെങ്കിലും ഇന്നും അറിയപ്പെടുന്നത് ചിറയിൽ എന്ന പേരിലാണ്.
ശ്രീ നാരായൺ ഗുരു ഭക്തജനസഭയുടെ കീഴിലാണ് ഇത് നടത്തിവരുന്നത്. മുൻപ് വേണുഗോപാല ഭജനശാല നിന്നയിടത്താണ് ഇപ്പോൾ ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. വടക്കേ മലബാറിൽ വെണ്ണക്കല്ലിൽ പണിത ഗുരുദേവ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ച ചുരുക്കം ചില ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.
മയ്യഴി പുഴ പഞ്ചായത്തിൻറെ കിഴക്കൻ അതിരിലൂടെ ഒഴുകുന്നു. ദേശീയ പാത 66 പഞ്ചായത്തിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു. തെക്കോട്ടേക്ക് കോഴിക്കോട് ടൗണിലേക്ക് 60 കിലോമീറ്ററും, വടക്കോട്ടേക്ക് മംഗലാപുരത്തേക്ക് 185 കിലോമീറ്ററും ദൂരം വരും.
അഴിയൂരിന്റെ പഴയകാല പ്രൌഡി വിളിച്ചോതുന്ന ശിൽപ ഭംഗിയുള്ള ശ്രീകോവിലും പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ ആൽമരവും ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. മുൻപ് കടത്തനാട് രാജാവിന്റെ കീഴിലാണ് ഇത് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
വടക്ക് കേന്ദ്രഭരണപ്രദേശമായ മാഹിയും, തെക്ക് ഒഞ്ചിയം, ഏറാമല പഞ്ചായത്തുകളും, പടിഞ്ഞാറ് അറബിക്കടലും, കിഴക്ക് ഏറാമല പഞ്ചായത്തും കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ ചൊക്ലി പഞ്ചായത്തും,പാനൂർ മുൻസിപാലിറ്റിയുമാണ്.
ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള വിമാനത്താവളം കണ്ണൂർ വിമാനത്താവളമാണ്. അവിടേക്ക് 34.5 കിലോമീറ്റർ ദൂരവും, മറ്റൊരു വിമാനത്താവളമായ കോഴിക്കോട് വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് 85 കിലോമീറ്ററും ദൂരം കണക്കാക്കുന്നു.
മാഹി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനാണ് ഏറ്റവും അടുത്ത റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ, അത് അഴിയൂർ പഞ്ചായത്തിൽ തന്നെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ വടകര, തലശ്ശേരി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു.
കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ വടകര താലൂക്കിൽ വടകര ബ്ളോക്കിൽ ഉൾപ്പെട്ട ഒരു കടലോര ഗ്രാമപഞ്ചായത്താണ് അഴിയൂർ ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത്. വിസ്തീർണം 9.77 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററാണ്.
വെട്ടത്തുനാട്ടിലെ താന്നിയൂരിലാണു് എഴുത്തച്ഛൻ ജനിച്ചത്. അവിടെ എഴുത്തുകളരി സ്ഥാപിക്കാനായി പുരാതനകാലത്ത് വള്ളുവക്കോനാതിരി വെട്ടത്തരചന്‌ അയച്ചുകൊടുത്ത എഴുത്താശാന്മാരുടെ ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ താവഴി. കുടുംബപ്പേര്‌ "പഴഞ്ഞാനം" എന്നും അമ്മയുടെ പേര്‌ ലക്ഷ്മി എന്നും ആയിരുന്നു. മെയ്ക്കളരി ആശാനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛൻ നാരായണൻ, പിലാക്കാട്ടീരി കുടുംബക്കാരനായിരുന്നു. സാമൂതിരിക്കെതിരെ വെട്ടത്തരചനെ പിന്തുണച്ചതിനാൽ സാമൂതിരിയുടേയും, അറിവിന്റെ മേലുള്ള ബ്രാഹ്മണരുടെ കുത്തകയ്ക്കു ഭീഷണിയായ കളരികൾ നടത്തുന്നതിന്റെ പേരിൽ ബ്രാഹ്മണമേധാവികളുടേയും ശത്രുതയുടെ നിഴലിലായിരുന്നു ഈ കുടുംബങ്ങൾ. അച്ഛനമ്മമാരുടെ നാലു മക്കളിൽ ഏറ്റവും ഇളയവനായിരുന്നു എഴുത്തച്ഛൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര്‌ കൃഷ്ണൻ എന്നും വിളിപ്പേര്‌ അപ്പു എന്നും ആയിരുന്നു. ഏറ്റവും മൂത്തതായി രാമൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു സഹോദരനും അയാൾക്കു താഴെ, സീത , ചീരു എന്നീ പേരുകളിൽ രണ്ടു സഹോദരിമാരും എഴുത്തച്ഛനുണ്ടായിരുന്നു. സഹോദരൻ രാമന്റെ വിളിപ്പേര്‌ കുട്ടൻ എന്നായിരുന്നു.
നേരത്തേ, എഴുത്തച്ഛൻ പാലക്കാട്ട് എത്തിയതറിഞ്ഞ മകൾ ശ്രീദേവി ശോകനാശിനിയിൽ അച്ഛനെ സന്ദർശിക്കാനെത്തുകയും കുറേക്കാലം അവിടെ കഴിഞ്ഞ അവളെ അദ്ദേഹം, സഹോദരി ചീരുവിന്റെ മകൻ അനിയനെ ഭർത്താവായി നിശ്ചയിച്ച് നാട്ടിലേയ്ക്കു യാത്രയാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. സഹോദരിമാരെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂത്ത സഹോദരി സീത വാതരോഗത്തോട് ഇച്ഛശക്തികൊണ്ട് പൊരുതി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ഭർത്താവ് ഗോപിയുടെ മരണത്തോടെ, ഇളയ സഹോദരി ചീരുവിന്റെ മനോനില മോശമായി. ഭർത്താവ് മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന ഉന്മാദത്തിലായ അവർ ഒടുവിൽ എവിടേയ്ക്കോ ഇറങ്ങിപ്പോയി. അവരെ കണ്ടെത്താൻ മക്കൾ നടത്തിയ ശ്രമമെല്ലാം വിഫലമാവുകയും ചെയ്തു. അവർ നാമാവശേഷയായിക്കഴിഞ്ഞുവോ എന്നു ധ്യാനാന്വേഷണത്തിലൂടെ അറിയാൻ എഴുത്തച്ഛൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിജയിച്ചില്ല. ശാന്തിമുട്ടിയ ഏതോ അമ്പലത്തിന്റെ മുറ്റത്ത്, പ്രാകൃതവേഷത്തോടെ കരിയാവൃണങ്ങളുമായെങ്കിലും എപ്പോഴുമെന്ന പോലെ സന്തോഷത്തിൽ കഴിയുന്ന ആ സഹോദരിയുടെ ചിത്രം ഇടയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നിരുന്നു.
സാമൂതിരിയുടെ കിങ്കരന്മാർ എഴുത്തച്ഛന്റെ ജനനത്തിനു പതിനേഴുനാൾ മുൻപ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ഛനെ ചതിയിൽ വിഷം കൊടുത്തു കൊന്നു. അച്ഛൻ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ തഞ്ചാവൂരെ ആധീനത്തിൽ പഠനം നടത്തിയിരുന്ന കുട്ടൻ, തുടർന്ന് അവിടുത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കാതെ നാട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങി. ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിനു ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം വിഷാദരോഗം മൂത്ത് സമനില നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന എഴുത്തച്ഛന്റെ അമ്മ മരിച്ചു. എഴുത്തച്ഛൻ ജനിക്കുമ്പോൾ കാരണവരായിരുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മാവൻ രാമൻ ആയിരുന്നു. പരദേശത്ത് വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ ഒരു പണ്ഡിതനായിരുന്നു ആ അമ്മാവൻ. എഴുത്തച്ഛന്‌ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം നൽകിയതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതവീക്ഷണത്തിന്‌ അടിത്തറയിട്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർഗ്ഗവാസനയെ ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞതും എഴുത്തുകളരിയാശാനായ ആ അമ്മാവനായിരുന്നു. അമ്മാവൻ തിമിരബാധിതനായിരുന്നതുകൊണ്ട്, ക്രമേണ എഴുത്തുകളരിയുടെ ചുമതല എഴുത്തച്ഛന്റെ സഹോദരൻ കുട്ടൻ ഏറ്റെടുത്തു. എഴുത്തച്ഛന്റെ തുടർ‌പഠനത്തിൽ ഗുരു സഹോദരനായിരുന്നു.
ആദീനത്തിൽ പഠിക്കാനെത്തിയ സൂര്യനാരായണൻ എന്ന വിദ്യാർത്ഥി എഴുത്തച്ഛന്റെ ശിഷ്യനായി. മലയാളദേശത്ത് ബ്രാഹ്മണമേധാവികൾ നശിപ്പിച്ച മംഗലാംകുന്നത്ത് എഴുത്തുകളരിയിലെ ആശാന്റെ ഏകമകനായിരുന്നു സൂര്യനാരായണൻ. ഗുരുവിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ ക്രമേണ ശിഷ്യന്റെ പ്രതികാരവാഞ്ഛ, വേദാന്തചിന്തയായി വഴിതിരിഞ്ഞു. പഠനത്തിന്റെ സമാപ്തിയിൽ ദേശാടനത്തിനു സമയമായപ്പോൾ ശിഷ്യന്‌ ഗുരുവിനെ വിട്ടുപോകാൻ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ദേശാടനത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ ശിഷ്യനെ അനുഗമിച്ചു. ഒന്നരവർഷം നീണ്ട ആ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ സൂര്യനാരായണൻ, തമിഴ്‌ദേശത്തുള്ള തരം ഒരു ഗുരുകുലം നാട്ടിൽ തുടങ്ങിയാൽ കൊള്ളാമെന്ന തന്റെ ആഗ്രഹം അവതരിപ്പിച്ചു. സാമൂതിരിയുടെ അതിർത്തിക്കു പുറത്ത് പെരുമ്പടപ്പുസ്വരൂപത്തിന്റെ പരിധിയിൽ പാലക്കാട്ടെ ശോകനാശിനി നദിയുടെ തീരത്തെ കാട് അതിനു പറ്റിയ സ്ഥാനമായി അയാൾ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. ദേശാടനം കഴിഞ്ഞ് തിരുവാവാടുതുറയിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ അവർ, ആദീനത്തോടു വിടപറഞ്ഞ് ശോകനാശിനിയിലെത്തി.
ശോകനാശിനിയ്ക്കു സമീപമുണ്ടായിരുന്ന എഴുവത്തു കുടുംബം എഴുത്തച്ഛനെ സഹായിച്ചു. രാമായണത്തിനും ഭാരതത്തിനും എന്ന പോലെ ഭാഗവതത്തിനും മലയാളഭാഷ്യം നിർമ്മിക്കണമെന്ന തന്റെ ആഗ്രഹം അദ്ദേഹം നടപ്പാക്കാൻ തുടങ്ങി. അതേസമയം സൂര്യനാരായണനും സുഹൃത്ത് കരുണാകരനും, കാട്ടിൽ ഗുരുകുലത്തിനു വേണ്ട ശാലകൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ വ്യാപൃതരായി. പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നു ശേഖരിച്ചവയും, നാട്ടിൽ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു കളരികളിൽ നിന്നും രക്ഷപെടുത്തിയവയും ആയ അമൂല്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ ശാലകളിൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഔപചാരികമായി വിളക്കുവയ്ക്കാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്ന നല്ലദിവസത്തിനു രണ്ടു രാത്രി മുൻപ് ഗുരുകുലശാലകളും അവയിലെ ഗ്രന്ഥങ്ങളും മുച്ചൂടും കത്തിയമർന്നു. ഇതരഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കൊപ്പം, ഭാഗവതഭാഷ്യത്തിന്റെ ഏറിയഭാഗവും കത്തിനശിച്ചു. ശോകനാശിനി കടന്ന് സാമൂതിരിയുടെ ദേശപരിധിക്കുള്ളിൽ നിന്നെത്തിയ അക്രമികൾ, വൈദികബ്രാഹ്മണരുടെ പ്രേരണയിൽ ചെയ്ത പണിയായിരുന്നു ഇത്.
ശിക്ഷാവിധി കേട്ട് ശബരിവട്ടത്തെ ചക്കുപുരയിലേയ്ക്ക മടങ്ങുംവഴി എഴുത്തച്ഛൻ, ആമക്കാവിലെ എടപ്പാൾ വീട്ടിൽ, മാളുവിന്റെ ചെറിയമ്മയുടെ സം‌രക്ഷണയിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന മകളേയും, ദുർ‌വൃത്തമായ ലോകസഞ്ചാരത്തിനു ശേഷം അവശനായി മടങ്ങിയെത്തിയിരിക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കാനായി പിലാക്കീട്ടീരി തറവാട്ടിലേയ്ക്കു മടങ്ങിപ്പോയിരുന്ന ഇളയ സഹോദരി ചീരുവിനേയും സന്ദർശിച്ചു. ചീരുവിന്റെ മൂത്ത മകൻ അച്ചു വെട്ടത്തുകോവിലകത്ത് ഉദ്യോഗത്തിലും ഇളയ മകൻ അനിയൻ വൈദ്യം പഠനത്തിലും ആയിരുന്നു. സീതയുടെ മകൾ എച്ചു രാവുണ്ണിയെ വിവാഹം ചെയ്ത് ചക്കുപുരയ്ക്കടുത്തു തന്നെ താമസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചക്കുപുരയിൽ സഹോദരി സീതയോടും കുട്ടികളോടും വിടപറഞ്ഞശേഷം തമിഴകത്തെ ഗ്രാമങ്ങൾ താണ്ടി എഴുത്തച്ഛൻ, തഞ്ചാവൂരിൽ തന്റെ പഴയ വിദ്യാലയമായ തിരുവാവാടുതുറ ആദീനത്തിലെത്തി അദ്ധ്യാപകനായി ചുമതലയേറ്റു. മാസം പതിനാറു പണമായിരുന്നു യാവനം.
ഉപരിപഠനകാലത്തെ അനുഭവങ്ങൾ മുന്നിൽ വച്ച് തിരുവൂരിലെ കളരിയുടെ പ്രവർത്തനശൈലി പരിഷ്കരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച എഴുത്തച്ഛൻ, നാട്ടുഭാഷയിൽ അദ്വൈതവിജ്ഞാനം പ്രചരിക്കുന്നതിനു ഏറ്റവും വലിയ തടസ്സമായിരിക്കുന്നത് സംസ്കൃതപദങ്ങളും ദ്രാവിഡപദങ്ങളും ഒരുപോലെ എഴുതാൻ പറ്റിയ ഒരു അക്ഷരമാലയുടെ അഭാവമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി. അക്കാലത്ത് മലയാളഭാഷ എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന 30 അക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്ന വട്ടെഴുത്ത് അതിനു മതിയാവില്ല എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ അദ്ദേഹം പുതിയ അക്ഷരമാലയിൽ പ്രധാനമായും ഉപയോഗിച്ചത്, ദക്ഷിണഭാരതത്തിലെ പ്രാചീന ലിപിയായ ഗ്രന്ഥലിപിയിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ആയിരുന്നു. ഒപ്പം മലയാളത്തിന്റെ തനതായ ശബ്ദങ്ങളുൾ രേഖപ്പെടുത്താൻ ആവശ്യമായ റ, ഴ തുടങ്ങിയവയുടെ ഛിഹ്നങ്ങൾ വട്ടെഴുത്തിൽ നിന്ന് ചില്ലറ ഭേദഗതികളോടെ സ്വീകരിച്ചു. ഗ്രന്ഥലിപിയും വട്ടെഴുത്തും ചേർന്ന ഈ പുതിയ അക്ഷരമാല 51 അക്ഷരങ്ങൾ ചേർന്നതായിരുന്നു.
ഗുരുകുലശാലകളുടെ നാശം എഴുത്തച്ഛൻ തികഞ്ഞ സം‌യമത്തോടെ കൈക്കൊണ്ടു. കത്തിയെരിഞ്ഞ ശാലകൾക്കു പകരം പുതിയവ നിർമ്മിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ ശോകനാശിനിയിലെ ദേശവാസികൾ നിർബ്ബന്ധിച്ചു. വീണ്ടും നിർമ്മിക്കുന്ന ശാലകൾക്ക് പഴയവയുടെ ഗതി വരാതിരിക്കാൻ എഴുത്തച്ഛൻ കണ്ടെത്തിയ വഴി, ഗുരുകുലത്തെ ഒരു ബ്രാഹ്മണഗ്രാമം ആക്കുക എന്നതായിരുന്നു. വിദ്യയുടെമേൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേ അവകാശമാണെങ്കിലും വിദ്യാശാലകളുടെ ഉടമസ്ഥർ ബ്രാഹ്മണരാണെന്നു വന്നാൽ, ബ്രഹ്മശാപം ഭയപ്പെടുന്ന സാമൂതിരി അതിനെതിരെ അക്രമം കാട്ടുകയില്ല എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ യുക്തി. എല്ലാവർക്കും വിദ്യ പകർന്നു കൊടുക്കുന്ന ഗുരുകുലത്തിൽ പഠിപ്പിക്കാൻ സന്നദ്ധതയുള്ള വിശാലമനസ്കരായ ബ്രാഹ്മണരെ എഴുത്തച്ഛൻ പലയിടങ്ങളിൽ നിന്നുമായി കണ്ടെത്തി അവിടെ കുടിയിരുത്തി. അങ്ങനെ ശോകനാശിനിയിലെ വിദ്യാപീഠം നിലവിൽ വന്നു.
പണ്ഡിതബ്രാഹ്മണനായ ആഴ്വാഞ്ചേരി താമ്പ്രാക്കൾ ബ്രാഹ്മണർക്കിടയിലെ സങ്കുചിതമനസ്കരായ സ്ഥാപിതതാത്പര്യക്കാരെ പിന്തുണച്ചിരുന്നില്ല. കിളിപ്പാട്ടുകൾ കണ്ടതോടെ, ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തിനു കൂടി മലയാളഭാഷ്യം നിർമ്മിക്കാൻ കവിയെ നിയോഗിക്കുക കൂടി ചെയ്തു അദ്ദേഹം. എഴുത്തച്ഛനെ വധിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമം നടക്കുന്നെന്നറിഞ്ഞ തമ്പ്രാക്കൾ അദ്ദേഹത്തെ തന്റെ ആസ്ഥാനത്തിൽ വരുത്തി താമസിപ്പിച്ചു. സാമൂതിരിയുടെ പിന്തുണയുള്ള ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വത്തെ ചെറുക്കാൻ തമ്പ്രാക്കൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും എഴുത്തച്ഛൻ സാമൂതിരിയുടെ അധികാരസീമ വിട്ടുപോയാൻ വധശിക്ഷ ഒഴിവാക്കണം എന്ന തമ്പ്രാക്കളുടെ നിർദ്ദേശം സ്വീകൃതമായി. താൻ നാടുവിട്ടു കഴിയുമ്പോൾ കുടുംബാംഗങ്ങളെ ക്ഷേത്രഭരണത്തിന്റെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് മുക്തരാക്കണമെന്ന എഴുത്തച്ഛന്റെ ആവശ്യവും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.
ദേശത്താകെ പടയും അക്രമവും വ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും ശോകനാശിനിയിലെ ഗുരുകുലഗ്രാമം വേരുപിടിച്ചു പടർന്നു. അവിടന്നു കിട്ടിയ വെളിച്ചവുമായി അൻപതോളം പേർ അതിനകം ഗോകർണ്ണം മുതൽ കന്യാകുമാരിവരെയുള്ള ദേശങ്ങളിൽ അദ്ധ്യാപകരായി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ അവസാനത്തേതായ 51-ആം അദ്ധ്യായത്തിൽ, ശോകനാശിനിയിലെ വിദ്യാപീഠത്തിന്റെ സ്ഥാപനം കഴിഞ്ഞ് പത്തു വർഷത്തിനു ശേഷം, എല്ലാത്തിനേയും വേദാന്തിയുടെ സം‌യമബുദ്ധിയോടെ വീക്ഷിക്കുന്ന എഴുത്തച്ഛനെ കാണാം. ഉറ്റവരെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഖങ്ങൾക്കു പുറമേ ശാരീരികമായ അവശതയും അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടിയിരുന്നു. "ജീവന്റെ ശരീരവസ്ത്രം ഇഴയിടാനാവത്തവണ്ണം പിഞ്ഞിത്തുടങ്ങിയെന്ന്" അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു. "പുത്തനുടുപ്പ് അത്യന്താപേക്ഷിതമായ" ആ ദശാസന്ധിയിൽ അദ്ദേഹം ഹരിനാമത്തിൽ അഭയം കണ്ടെത്തി.
എഴുത്തച്ഛന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗ്രന്ഥത്തെ നാലു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾക്ക് അവയിലെ സംഭവങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ എഴുത്തച്ഛൻ ജീവിച്ചിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന് താന്നിയൂർ , തിരുവൂർ , ശബരകൊട്ടം എന്നീ പേരുകളാണ്‌‌. സാമൂതിരിയുടെ അധികാരകോയ്മയിൽ നിന്നുള്ള എഴുത്തച്ഛന്റെ നാടുകടത്തലിനു ശേഷമുള്ള ജീവിതം വിവരിക്കുന്ന അവസാന ഭാഗത്തിന്‌ മഹാപ്രസ്ഥാനം എന്നാണ്‌ പേര്‌. ഭാഗങ്ങൾ ഓരോന്നും അദ്ധ്യായങ്ങളായും തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ധ്യായങ്ങൾക്ക് 'ഓല' എന്നാണ്‌ പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്. നാലു ഭാഗങ്ങളിലും കൂടിയുള്ള 'ഓല'-കളുടെ എണ്ണം, എഴുത്തച്ഛൻ രൂപം കൊടുത്തതായി കരുതപ്പെടുന്ന മലയാളം അക്ഷരമാലയിലെ അക്ഷരങ്ങളുടെ സംഖ്യയായ 51 ആണ്‌.
മാമാങ്കം കഴിഞ്ഞ് സാമൂതിരിയുടെ പടയ്ക്ക് തിരുനാവായയിൽ നിന്ന് സ്വദേശത്തേയ്ക്ക് മടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത് വെട്ടത്തുനാട്ടിലൂടെ ആയിരുന്നു. മാമാങ്കത്തിലേയ്ക്ക് ഉണ്ണിയെ അനുഗമിച്ചിരുന്ന എഴുത്തച്ഛനും സഹോദരനും മടങ്ങി വന്നപ്പോൾ, താന്നിയൂരെ വീടും എഴുത്തുകളരിയും സാമൂതിരിയുടെ സൈന്യം പ്രതികാരബുദ്ധിയോടെ തീവച്ചു നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു. അപകടസാധ്യത കണ്ട് കുടുംബത്തിലെ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും താന്നിയൂർ കോവിലകത്തേയ്ക്ക് പോയെങ്കിലും, കളരി വിട്ടുപോകാൻ അമ്മാവൻ വിസമ്മതിച്ചിരുന്നു. അപകടം കണ്ട അദ്ദേഹം, കളരിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അമൂല്യ ഗ്രന്ഥങ്ങളെ തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് കിണറ്റിൽ ഇട്ട് രക്ഷപെടുത്തിയെങ്കിലും ഒടുവിൽ എങ്ങനെയോ അദ്ദേഹവും കിണറ്റിൽ വീണു മരിച്ചിരിക്കുന്നതായി കാണപ്പെട്ടു.