polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
പടിഞ്ഞാറൻ നാടുകളിൽ യാഥാസ്ഥിതിക ക്രിസ്തുമത ഭ്രാന്തന്മാർ സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി യഹൂദരാണ് ക്രിസ്തുവിനെ കുരിശിൽ തറച്ചവർ എന്ന് വിശ്വസിച്ച്, അവരോട് ശത്രുതയോടുകൂടി പെരുമാറിയിരുന്ന മനോഭാവമാണ് ആന്റി-സെമിറ്റിസം. അറബികളെയും യഹൂദരെയും അവരുടെ ഭാഷകളെയും സെമിറ്റിക് എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച് വരുന്നു. 1920-കളിൽ ജർമനിയിൽ നാസിസവും ഇറ്റലിയിൽ ഫാസിസവും വളർന്ന് വന്നതോടെയാണ് യൂറോപ്പിലെ പരമ്പരാഗതമായ ആന്റി സെമിറ്റിക് വിദ്വേഷം ഉച്ചകോടിയിലെത്തിയതും യഹൂദർ വൻതോതിൽ പീഡനത്തിനും കൂട്ടക്കൊലയ്ക്കും ഇരകളാവുകയും ചെയ്തത്. ഇവിടെ റേസിസം അഥവാ വംശീയ വാദവും അക്രമാസക്ത ദേശീയവാദവും സമന്വയിക്കുന്നു. യഥാർഥ ജർമൻകാർ ഉന്നത വംശജരായ ആര്യന്മാർ ആണെന്നും യഹൂദർ ആര്യവിരുദ്ധരായ കീഴാളർ ആണെന്നും നാസി അഥവാ നാഷണൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് നേതാവ് അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്ലറും മറ്റും സിദ്ധാന്തിച്ചു.
അന്യരാഷ്ട്രങ്ങളോടോ അന്യദേശീയ ജനവിഭാഗങ്ങളോടോ സ്വന്തം രാഷ്ട്രത്തിനകത്തുതന്നെയുള്ള മത-സാംസ്കാരിക-വംശീയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളോടോ അസഹിഷ്ണുതയും അക്രമാസക്തതയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന മനോഭാവവും നയവും. ഇംഗ്ളീഷിലെ നാഷനാലിറ്റിക്കും നാഷനലിസത്തിനും തൽസമമായിട്ടാണ് ദേശീയതയും ദേശീയ വാദവും മലയാളത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നതെങ്കിലും നേഷൻ എന്ന പദത്തിന് ദേശം എന്ന് ഉപയോഗിക്കുക പതിവില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇംഗ്ളീഷിലെ സ്റ്റേറ്റ് എന്നതിന് രാഷ്ട്രം എന്നും കൺട്രി എന്നതിന് രാജ്യം എന്നും ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കുന്നു.
ഈ ജനകീയ അഥവാ ലിബറൽ ദേശീയതയിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തവും ഒരുപക്ഷേ നേർവിപരീതവുമാണ് അക്രമാസക്തദേശീയത. ചില പണ്ഡിതർ ഇതിനെ ലിബറൽ ദേശീയതയ്ക്ക് വിപരീതമായി ഇന്റഗ്രൽ ദേശീയത എന്നും വ്യവഛേദിക്കാറുണ്ട്. ഈ അക്രമാസക്ത ദേശീയതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മറ്റുചില പദങ്ങൾകൂടി പ്രചാരത്തിലുണ്ട്: ഷോവിനിസം, ജിംഗോയിസം, സെനോഫോബിയ എന്നിവ അവയുടെ തൽസമം എന്ന് പറഞ്ഞുകൂടെങ്കിലും ഫലത്തിൽ അതേ കർത്തവ്യങ്ങൾ തന്നെ നിർവഹിക്കുന്ന ആന്റി സെമിറ്റിസവും ഫണ്ടമെന്റലിസവും ഈ അർത്ഥത്തിൽ പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്.
അസഹിഷ്ണുതയും അക്രമാസക്തതയും കലർന്ന അതിരു കവിഞ്ഞ ദേശാഭിമാനവും അതിന്റെ ഫലമായി മറ്റു ദേശങ്ങളോടും സ്വന്തം ദേശത്തിലെ തന്നെ വ്യത്യസ്ത മനസ്ക്കരോടും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന വിദ്വേഷ ഭാവവും സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഈ പദം ഫ്രഞ്ചുകാരനായ നിക്കോളാസ് ഷോവിനിൽ നിന്നാണ് രൂപംകൊണ്ടത്. നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ടിന്റെ കീഴിൽ ഒരു സൈനികൻ ആയിരുന്ന ഷോവിൻ നെപ്പോളിയൻ നയിച്ച ആക്രമണ യുദ്ധങ്ങളിൽ പതിനേഴ് തവണ മുറിവേറ്റിട്ടും തന്റെ ചക്രവർത്തിയോടും രാഷ്ട്രത്തോടും ഉള്ള കൂറ് അഭംഗുരം തുടർന്നു.
ബ്രിട്ടനിൽ രൂപം കൊണ്ട ഈ പദം 1878-ൽ പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിൻ ഡിസ്രേലിയുടെ കാലത്ത് ബാൾക്കൻ പ്രതിസന്ധി പരിഹരിക്കാൻ എന്ന പേരിൽ സൈന്യത്തെ നിയോഗിക്കണമെന്ന ശക്തമായ വാദം പ്രചരിപ്പിക്കാൻ അന്ന് പ്രചാരത്തിൽ വന്ന ഒരു നാടൻ ഈരടിയിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണ്. അക്രമാസക്തമായ ദേശീയ മഹത്ത്വകാംക്ഷയും അപരരോടുള്ള പുച്ഛവുമാണ് ഈ വികാരത്തിന്റെ അന്തർധാര.
അന്യൻ അഥവാ അപരിചിതൻ എന്നും വിദേശി എന്നും വിവർത്തനം ചെയ്യാവുന്ന സെനോൻ എന്ന ഗ്രീക് പദത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ പ്രയോഗത്തിന്റെ നിഷ്പത്തി. ഫോബിയ എന്നാൽ ഭീതി എന്നും വെറുപ്പ് എന്നും അർത്ഥം. അപരിചിതരോടും വിദേശികളായി തെറ്റോ ശരിയോ ആയി പരിഗണിക്കുന്നവരോടും ഉള്ള വിദ്വേഷകലുഷിതമായ മനോഭാവമാണ് സെനോഫോബിയ.
വള്ളിയായി മരങ്ങളിൽ പടർന്നു കയറുന്ന ഒരു ചെടിയാണ് ചങ്ങലംപരണ്ട. നാലു മൂലകലുള്ള നീണ്ട ക്യാപ്സ്യുളുകളുടെ ചങ്ങല പോലെയാണ് ഇത് കാണപ്പെടുന്നത്.അതുകൊണ്ടാണ് ഇതിനെ ചങ്ങലംപരണ്ട എന്ന് വിളിക്കുന്നത്‌. ഓരോ സന്ധികളിൽ നിന്നും ഇലകളും എതിർഭാഗത്ത് നിന്നും സ്പ്രിംഗ് പോലുള്ള പിടിവള്ളികളും പുറപ്പെടുന്നു. ഈ ചെടിയുടെ പൂക്കൾ വളരെ ചെറുതാണ്.ചുവന്ന കായ്കളിൽ ഒരു വിത്തുണ്ടായിരിക്കും. ഇല ഭക്ഷ്യയോഗ്യമാണ്.
ഉഷ്ണവീര്യവും രൂക്ഷഗുണവുമാണ് ഈ സസ്യത്തിനുള്ളത്. വാതം, കഫം എന്നീ ദോഷങ്ങളെ ശമിപ്പിക്കും. ഉണക്കിപ്പൊടിച്ച തണ്ടും കുരുന്നിലകളും വിശപ്പില്ലായ്മയും ദഹനക്കുറവും മാറ്റുകയും ആഹാരത്തിന് രുചി അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യും.
പടർന്നു കയറുന്ന ഒരു ചെടിയാണ് ചങ്ങലംപരണ്ട. ശാസ്ത്ര നാമം സിസ്സസ് ക്വാഡ്രാംഗുലാരിസ് എന്നാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
മഞ്ഞക്കണ്ണിയുടെ മുഖത്തിനു മഞ്ഞനിറമാണ്. തലയിലെ കറുത്ത ഉച്ചിപ്പൂവ് തൊപ്പിപോലെ തോന്നിക്കും. ഇതിനു താഴെ കണ്ണിൽ നിന്നു തുടങ്ങി കഴുത്തിനു പിൻവശം വരെ എത്തുന്ന വെളളവരയുണ്ട്. താടി, തൊണ്ട, മാറിടം എന്നീ ഭാഗങ്ങൾക്ക് മണൽ നിറമാണ്. കിയ്യേ-കിയ്യേ എന്ന നേരിയ ശബ്ദമാണ് ഇവ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത്. ആൺ പെൺ പക്ഷികൾ തമ്മിൽ കാഴ്ചയ്ക്കു വ്യത്യാസമില്ല.
മഞ്ഞക്കണ്ണി തിത്തിരി പക്ഷികൾ തറയിൽത്തന്നെ ജീവിക്കുന്ന പക്ഷികളാണ്. ശത്രുക്കളുടെ ദൃഷ്ടിയിൽപ്പെടാതെ നിശ്ചലമായി നില്ക്കുകയോ കുറച്ചുദൂരം പറന്നശേഷം അനങ്ങാതെ നില്ക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന ഇത്തരം പക്ഷികൾക്ക് അത്യാവശ്യ സന്ദർഭങ്ങളിൽ വളരെ വേഗത്തിൽ ഏറെദൂരം പറക്കാനാവും. മഞ്ഞക്കണ്ണികൾ 10-20 പക്ഷികളുടെ കൂട്ടങ്ങളായാണ് കാണാറുളളത്.
ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ സാധാരണ കണ്ടുവരുന്ന തിത്തിരിപക്ഷി കുടുംബത്തിൽ പെട്ട ഒരിനം ചെറിയ പക്ഷിയാണ്‌ മഞ്ഞക്കണ്ണി തിത്തിരി . കൊൽക്കത്തയുടെ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങൾ, ഡാക്കാ, ഇന്ത്യൻ ഉപദ്വീപ് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലും ഇവയെ കാണാറുണ്ട്. ശാസ്ത്രനാമം വാനെല്ലസ് മലബാറിക്കസ് .
തറയിലും മണ്ണിലുമുളള കൃമികളും പുഴുക്കളും മറ്റുമാണ് ആഹാരം. പക്ഷി കുറച്ചുദൂരം ഓടി, പെട്ടെന്ന് നിന്ന് മണ്ണിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ പ്രാവശ്യം കൊത്തിയശേഷം തല ഉയർത്തി ചുറ്റും നോക്കുന്നു. വീണ്ടും കുറച്ചു ദൂരം ഓടിയശേഷം ഇതേപടി ആവർത്തിക്കുന്നു. ഓരോ തവണയും വെവ്വേറെ ദിശകളിലേക്കാണ് ഓടുന്നത്.
എഴുത്തുകാരനും ഒരു ബഹുഭാഷാ പണ്ഡിതനുമായിരുന്ന ഇർ‌വിങാണ്‌ ആദ്യമായി അമേരിക്കൻ ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള ഖുർ‌ആൻ വിവർത്തനം എഴുതിയത്. "ദ ഖുർ‌ആൻ:ഫസ്റ്റ് അമേരിക്കൻ വെർഷൻ" എന്ന ഈ വിവർത്തന ഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് 1985 ലായിരുന്നു. ഇർ‌വിംങ് അമേരിക്കയിലേയും കാനഡയിലേയും നിരവധി പ്രശസ്ത സർ‌വകലാശാലകളിൽ അദ്ധ്യാപകനായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. മെഗ്കിൽ, പ്രിൻസ്റ്റൺ, ദ യൂനിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് മിനെസോട്ട, യൂനിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് ടെന്നിസ്സി എന്നിവ അവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഗ്രന്ഥകാരൻ എന്ന നിലയിൽ ഇസ്‌ലാമിനെ കുറിച്ച് ധാരാളം പുസ്തകങ്ങളും അദ്ദേഹം രചിച്ചു. "ഹാഡ് യു ബീൻ എ മുസ്‌ലിം", ഇസ്‌ലാം ആന്റ് ഇറ്റ്സ് എസ്സൻസ്" , "ഇസ്‌ലാം റീസർജെന്റ്", "ഗ്രോഇങ്ങ് അപ് ഇൻ ഇസ്‌ലാം" എന്നിവ അവയിൽ ചിലതാണ്‌. സ്പാനിഷ് ഭാഷയിലും ഏതാനും ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
1914 ൽ ഒന്റോറിയയിലെ പ്രെസ്റ്റനിലാണ്‌ ഇർ‌വിംങ്ങിന്റെ ജനനം. അച്ഛൻ വില്ല്യം ഇർ‌‌വിംങ്, അമ്മ ജെസ്സിക്ക മെക്കന്റൈർ. 1950 കളുടെ ആദ്യത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിച്ച് അൽ ഹാജ് ത‌അലീം അലി അബൂ നാസർ എന്ന പേര്‌ സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു. ടൊറൊണ്ടോ സർ‌വകലാശാലയിൽ നിന്ന് "ആധുനിക ഭാഷകളിൽ" ൽ ബി.എ. സമ്പാദിച്ചു. പിന്നീട് മെഗ്‌കിൽ സർ‌വകലാശാലയിൽ നിന്ന് ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും പ്രിൻസ്റ്റൺ സർ‌വകലാശാലയിൽ നിന്ന് 1940 ൽ പി.എച്ച്.ഡിയും കരസ്ഥമാക്കി. നിയർ ഈസ്റ്റേൺ സറ്റഡീസിലായിരുന്നു പി.എച്ച്.ഡി തീസിസ്.
ഒരു അമേരിക്കൻ ഗ്രന്ഥകാരനും പ്രൊഫസ്സറും ഇസ്‌ലാമിക പണ്ഡിതനുമായിരുന്നു തോമസ് ബാലന്റൈൻ ഇർ‌വിംങ് . അൽ-ഹാജ് ത‌അലീം അലി അബൂ നാസർ എന്നും അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. അമേരിക്കൻ ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള ഖുർ‌ആനിന്റെ ആദ്യ വിവർത്തനം ഇദ്ദേഹത്തിന്റേതാണ്‌.
താരതമ്യേനെ മുതിർന്ന ഒരു മൃഗം അതിനു സംതൃപ്തി അടയുന്നതു വരെ ഭക്ഷിക്കുന്നു. ഇതിനിടയിൽ ഏതെങ്കിലും വെല്ലുവിളികളുണ്ടെങ്കിൽ അതിനോടു പൊരുതുകയും ചെയ്യുന്നു. പരാജയപ്പെട്ട മൃഗങ്ങൾ മുടിയും വാലും നിവർന്ന് മുൾപടർപ്പിനകത്തേക്ക് ഓടുന്നു. ഡെവിളുകൾ അവയെ പിന്തുടർന്ന് പിടിക്കുകയും ഇരയുടെ പിൻഭാഗത്ത് കടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മറ്റ് ഡെവിളുകളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതിനുപകരം ആവശ്യത്തിന് ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നതിനാൽ ഭക്ഷ്യ സ്രോതസ്സ് കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് തർക്കങ്ങൾ കുറവായിരിക്കും. ക്വോളുകൾ ഒരു ശവം കഴിക്കുമ്പോൾ ഡെവിളുകൾ അവയെ ഓടിക്കുന്ന പ്രവണത കാണിക്കും. സ്പോട്ടഡ് ടെയിൽഡ് ക്വോളുകൾക്ക് ഇത് ഗണ്യമായ പ്രശ്നമാണ്. കാരണം അവ താരതമ്യേന വലിയ ഇരകളെ കൊല്ലുകയും ഡെവിളുകൾ വരുന്നതിനുമുമ്പ് ഭക്ഷണം പൂർത്തിയാക്കാൻ സാധിക്കാതെ വരികയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഇതിനു വിപരീതമായി ഈസ്റ്റേൺ ക്വാളുകൾ വളരെ ചെറിയ ഇരകളെ വേട്ടയാടുന്നു. അതിനാൽ ഡെവിളുകൾ വരുന്നതിനുമുമ്പ് അവ ഭക്ഷണം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. താരതമ്യേന ചെറിയ അംഗങ്ങളുള്ള സ്പോട്ടഡ് ക്വോളുകൾക്ക് ഇത് ഒരു പ്രശ്നമായി കാണുന്നു.
ഇത് ഒരുതരം ഒപ്പോസം ആണെന്ന് വിശ്വസിച്ച് പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ ജോർജ്ജ് ഹാരിസ് 1807-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി ഒരു വിവരണം എഴുതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഇതിന് ഡിഡൽഫിസ് ഉർസിന എന്ന് പേരും അദ്ദേഹം നൽകി. വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ചെവി പോലുള്ള സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ കാരണമാണ് ഈ പേരു നൽകപ്പെട്ടത്. സുവോളജിക്കൽ സൊസൈറ്റി ഓഫ് ലണ്ടനിൽ അദ്ദേഹം ഈ വിഷയത്തിൽ നേരത്തെതന്നെ ഒരു അവതരണം നടത്തിയിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ആ പ്രത്യേക ദ്വിപദ നാമം ജോർജ്ജ് ഷാ 1800-ൽ കോമൺ വൊംബാറ്റിന് നൽകിയിരുന്നു. അതിനാൽ ആ പേര് ലഭ്യമല്ലായിരുന്നു. 1838-ൽ റിച്ചാർഡ് ഓവൻ ഒരു മാതൃകയെ ഡാസ്യൂറസ് ലാനിയാറിയസ് എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു. എന്നാൽ 1877 ആയപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം അതിനെ സാർകോഫിലസിന് കൈമാറി. ആധുനിക ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ 1841-ൽ ഫ്രഞ്ച് പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ പിയറി ബോയിറ്റാർഡ്, സാർകോഫിലസ് ഹാരിസി എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു.
ഓവനും പെംബെർട്ടണും വിശ്വസിക്കുന്നത് ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളും തൈലാസീനുകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം "വളരെ അടുത്തതും സങ്കീർണ്ണവുമായിരുന്നു" എന്നാണ്. കാരണം അവർ ഇരയെ നേരിട്ടും ഒരുപക്ഷേ അഭയത്തിനും വേണ്ടി പരസ്പരം മത്സരിച്ചു. തൈലാസിനുകൾ ഡെവിളുകളുടെ ഇരയായിരുന്നു. തൈലാസിൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതിൽ നിന്ന് ഡെവിളുകൾ ഉയർന്നു. രണ്ട് ഇനങ്ങളും ടാസ്മാനിയയിൽ അപെക്സ് വേട്ടക്കാരന്റെ പങ്ക് പങ്കുവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് മെന്ന ജോൺസ് അനുമാനിക്കുന്നു. വെഡ്ജ്-ടെയിൽഡ് കഴുകന്മാർക്ക് ഡെവിളുകളോട് സമാനമായ ഭക്ഷണ രീതിയുണ്ട്. അതിനാൽ അവയെ എതിരാളികളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ക്വോളുകളും ഡെവിളുകളും ടാസ്മാനിയയിൽ നേരിട്ടുള്ള മത്സരത്തിലാണ്. ക്വോളുകൾ വെറും 100–200 തലമുറകൾക്കുള്ളിൽ നിലവിലെ അവസ്ഥയിലേക്ക് പരിണമിച്ചുവെന്ന് ജോൺസ് വിശ്വസിച്ചു. ഏകദേശം രണ്ട് വർഷക്കാലമാണ് ഡെവിളുമായി അകലം നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളും ക്വോളുകളും സസ്തനികൾക്കിടയിലെ ശരാശരി പരിണാമനിരക്കിനേക്കാൾ 50 മടങ്ങ് വേഗത്തിൽ പരിണമിച്ചതായി തോന്നുന്നു.
ഏതാനും മൃഗങ്ങളുടെ പ്രധാന ഫോസിൽ രേഖകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി 1987-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഡെവിളിന്റെ വർഗ്ഗീകരണത്തിന്റെ പുനരവലോകനത്തിലൂടെ ഈ ഇനത്തിന്റെ പേര് സാർകോഫിലസ് ലാനിയറിയസ് എന്ന് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും ഇത് ടാക്സോണമിക് കമ്മ്യൂണിറ്റി വലിയ തോതിൽ അംഗീകരിച്ചില്ല. എസ്. ഹാരിസി എന്ന പേര് നിലനിർത്തുകയും എസ്. ലാനിയാറിയസ് ഒരു ഫോസിൽ ഇനത്തിലേക്ക് തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ടാസ്മാനിയയിലെ പര്യവേക്ഷകർ നൽകിയ ആദ്യകാല പ്രാദേശിക നാമമാണ് "ബീൽസെബബ്സ് പപ്പ്". നരകത്തിന്റെ പ്രഭുവും സാത്താന്റെ സഹായിയും ആയ ഒരു മതവിശ്വാസിയെ പരാമർശിച്ചാണ് ഈ നാമം നൽകിയത്. രാത്രിയിൽ പര്യവേക്ഷകർ ഈ മൃഗത്തെ ആദ്യമായി കണ്ടത് അതിന്റെ ദൂരവ്യാപകമായ ശബ്ദം കേട്ടാണ്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഉപയോഗിച്ച പേരുകൾ സാർകോഫിലസ് സാറ്റാനിക്കസ്, ഡയബോളസ് ഉർസിനസ് എന്നിവയായിരുന്നു. എല്ലാം വംശനാശഭീഷണി നേരിടുന്നവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യകാല തെറ്റിദ്ധാരണകൾ മൂലമായിരുന്നു.
ചെറിയ ഡെവിളുകൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മരങ്ങളിൽ കയറാൻ കഴിയും. എന്നാൽ അവയ്ക്ക് വളർച്ച കൂടുമ്പോൾ മരം കയറ്റം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടായി മാറുന്നു. 40 സെന്റിമീറ്ററിൽ വലുപ്പമുള്ള തുമ്പിക്കൈ വണ്ണമുള്ള വൃക്ഷങ്ങളെ ഡെവിളുകൾക്ക് വട്ടം പിടിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. അവയിൽ‌ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതിന് വശങ്ങളിൽ ശാഖകളില്ലെങ്കിലും ഇവ ഏകദേശം 2.5–3 മീറ്റർ വരെ ഉയരത്തിൽ കയറുന്നു. ഇനിയും പക്വതയിലെത്താത്ത ഡെവിളുകൾക്ക് 4 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ കുറ്റിച്ചെടികളിൽ കയറാൻ സാധിക്കും. കൂടാതെ ലംബമല്ലാതെ വളരുന്ന മരങ്ങളിൽ ഇവ 7 മീറ്റർ വരെ കയറുന്നു. പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ വളരെയധികം വിശപ്പുള്ളവരാണെങ്കിൽ ചെറുപ്പമായ ഡെവിളുകളെ ഭക്ഷിക്കുവാനും സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാൽ ഈ മരംകയറ്റം ചെറുപ്പക്കാരായ ഡെവിളുകളെ രക്ഷപ്പെടാൻ അനുവദിക്കുന്ന ഒരു സൗകര്യമായിരിക്കാം. തണുത്ത ജലപാതകൾ ഉൾപ്പെടെ ആവേശത്തോടെ ഡെവിളുകൾ 50 മീറ്റർ വീതിയുള്ള നദികൾ മുറിച്ചുകടക്കുന്നതായും നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഡെവിളുകളുടെ ഭക്ഷണരീതികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പഠനത്തിൽ അവയുടെ നിർദ്ദയമായ പ്രവർത്തി ഉൾപ്പെടെ ഇരുപത് ശാരീരിക സവിശേഷതകൾ കണ്ടെത്തി. കൂടാതെ പതിനൊന്ന് വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങളിലൂടെ ഡെവിളുകൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നു. കായികബലം നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സാധാരണഗതിയിൽ ശബ്ദവും ശാരീരികവുമായ ഭാവത്തിലൂടെയാണ് അവർ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ഡെവിളിന്റെ ശരീരത്തിലെ വെളുത്ത പാടുകൾ അതിന്റെ സഹജീവികൾക്ക് രാത്രി കാഴ്ചയ്ക്ക് കാണാം. രാസ ആംഗ്യങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. പ്രായപൂർത്തിയായ ആൺഡെവിളുകളാണ് ഏറ്റവും ആക്രമണകാരികൾ. ഇവയുടെ ദേഹത്ത് വടുക്കൾ സാധാരണമാണ്. സുമോ ഗുസ്തിക്കാരെ പോലെ അവയുടെ പിൻ‌കാലുകളിൽ നിൽക്കാനും പരസ്പരം തോളിൽ മുൻ‌കാലുകളും തലകളും ഉപയോഗിച്ച് തള്ളിയിടാനും സാധിക്കുന്നു. വായിലും പല്ലിനു ചുറ്റും കീറിയ മാംസഭാഗങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും നിരീക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കും. ഭക്ഷണത്തിനായുള്ള പോരാട്ടത്തിലും ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാം.
സേവ് ദ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ പ്രോഗ്രാം സൂ ആൻഡ് അക്വേറിയം അസോസിയേഷൻ, ടാരോംഗ കൺസർവേഷൻ സൊസൈറ്റി, സിഡ്നി യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്നിവ തമ്മിലുള്ള സംയുക്ത പരിപാടിയിൽ പെൺഡെവിളുകൾക്കായി സ്ലോ-റിലീസ് ഹോർമോൺ ഗർഭനിരോധന ഇംപ്ലാന്റ് വികസിപ്പിക്കുകയും പരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വന്യജീവി ഗർഭനിരോധന പരിപാടിയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശം സ്വതന്ത്രമായി ഇണചേരൽ വഴി ഡെവിളുകളെ അവരുടെ വന്യമായ പെരുമാറ്റം തുടരാൻ സഹായിക്കുകയെന്നതാണ്. എന്നാൽ ചില പെൺഡെവിളുകൾ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് വളരെയധികം സംഭാവന നൽകാതെ വരുന്നതിലൂടെ അത് ദീർഘകാല ജനിതക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും പുരുഷ ഡെവിളുകളുടെ ഗർഭനിരോധന പരീക്ഷണങ്ങൾ മറ്റ് പുരുഷ സസ്തനികളെ അപേക്ഷിച്ച് ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ കുറയുന്നതിനുപകരം അവയുടെ ടെസ്റ്റോസ്റ്റിറോൺ വർദ്ധിച്ചതായി കാണിച്ചു. ആദ്യകാല പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പെൺ‌ ഗർഭനിരോധന മാർഗ്ഗം വിജയകരമായിരുന്നു എന്നാണ്.
പ്രതിവർഷം പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ അവയുടെ ബയോമാസ് ഉപഭോഗത്തിന്റെ 16.2% അർബോറിയൽ ഇനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്. ഇവയെല്ലാം തന്നെ പോസം മാംസമാണ്. ഇതിൽ വെറും 1.0% മാത്രം വലിയ പക്ഷികളാണ്. പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ ഫെബ്രുവരി മുതൽ ജൂലൈ വരെ അവയുടെ ജൈവവസ്തുക്കളുടെ 35.8% അർബോറൽ ജീവികളിൽ നിന്നും നേടുന്നു. 12.2% ചെറിയ പക്ഷികളും 23.2% മൃഗങ്ങളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ശൈത്യകാലത്ത് പെൺഡെവിളുകൾ 40.0% ആർബോറിയൽ സ്പീഷിസുകളിൽ നിന്നാണ് കഴിക്കുന്നത്. ഇതിൽ 26.7% പോസമിൽ നിന്നും 8.9% വിവിധ പക്ഷികളിൽ നിന്നുമാണ്. ഈ മൃഗങ്ങളെല്ലാം മരങ്ങളിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ പിടിക്കപ്പെട്ടില്ല. പെൺഡെവിളുകളിലെ ഈ ഉയർന്ന നിരക്ക് ആൺ ടൈഗർ ക്വോളുകളേക്കാൽ വളരെ കൂടുതലാണ്. ഡെവിളുകൾക്ക് താഴ്ന്ന വൃക്ഷം കയറാനുള്ള കഴിവുള്ളതിനാലാണ് ഇതു സാധിക്കുന്നത്.
വെൽക്കം ട്രസ്റ്റ് സാങ്കർ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് 2010-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ ജനിതകഘടന ക്രമീകരിച്ചു. എല്ലാ ഡാസ്യൂറിഡുകളെയും പോലെ തന്നെ ഡെവിളിനും 14 ക്രോമസോമുകളുണ്ട്. മറ്റ് ഓസ്ട്രേലിയൻ മാർസൂപ്പേലിയലുകളെയും പ്ലാസെന്റൽ കാർണിയോവറുകളെയും ഡെവിളുകൾക്ക് ജനിതക വൈവിധ്യം കുറവാണ്. ഹോളോസീൻ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പകുതി മുതൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾ എണ്ണത്തിൽ കുറഞ്ഞ ജനിതക വൈവിധ്യം ഒരു സവിശേഷതയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഡെവിൾ ഫേഷ്യൽ ട്യൂമർ ഡിസീസ് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നത് ആവർത്തിച്ച്‌ ഇണ ചേരുന്നതിനു കാരണമാകുന്നു. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വടക്ക്-പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തുള്ള ഡെവിളുകളുടെ ഒരു വിഭാഗം മറ്റ് ഡെവിളുകളിൽ നിന്ന് ജനിതകപരമായി വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്നാൽ രണ്ട് ഗ്രൂപ്പുകളും തമ്മിൽ ചില വിനിമയങ്ങളുണ്ട്.
ക്രാഡിൽ മൗണ്ടെയ്‌നിലെ പഠനമനുസരിച്ച് ഡെവിളിന്റെ ഭക്ഷണരീതി ആൺ-പെൺ ജീവികൾക്കിടയിൽ ഗണ്യമായി വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശൈത്യകാലത്ത് ആൺ‌ഡെവിളുകൾ 4:5 എന്ന അനുപാതത്തോടുകൂടിയ ഇടത്തരം സസ്തനികളെയാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ വേനൽക്കാലത്ത് 7:2 അനുപാതത്തിൽ ഇവ വലിയ ഇരയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഈ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങളും ഡെവിളിന്റെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ 95% ത്തിലധികം വരുന്നു. വലിയ ഇരയെ ലക്ഷ്യമിടാൻ പെൺഡെവിളുകൾക്ക് താല്പര്യം കുറവാണ്. എന്നാൽ ഒരേ സീസണിൽ തന്നെ പക്ഷപാതിത്വവുമുണ്ട്. ശൈത്യകാലത്ത് വലുതും ഇടത്തരവുമായ സസ്തനികൾ 25%, 58% വീതം, 7% ചെറിയ സസ്തനികളും 10% പക്ഷികളും എന്ന രീതിയിലാണ് ഭക്ഷിക്കുന്നത്. വേനൽക്കാലത്ത് ആദ്യത്തെ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ യഥാക്രമം 61%, 37% എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു.
ഡെവിളിന്റെ മുഖത്തും തലയുടെ മുകൾ ഭാഗത്തും നീളമുള്ള മീശരോമങ്ങളുണ്ട്. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഇരയെ കണ്ടെത്താൻ ഡെവിളിനെ ഇതു സഹായിക്കുന്നു. ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ മറ്റ് ഡെവിളുകൾ അടുത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ അവയെ കണ്ടെത്താൻ ഈ രോമങ്ങൾ സഹായിക്കുന്നു. താടിയുടെ അറ്റം മുതൽ താടിയെല്ലിന്റെ പിൻഭാഗം വരെ ഈ മീശരോമങ്ങൾ നീട്ടാനും തോളിന്റെ വ്യാപ്തി മറയ്ക്കാനും ഇവയ്ക്ക് സാധിക്കും. കേൾവി ഇവയുടെ ഒരു പ്രധാന കഴിവാണ്. ഇവയ്ക്ക് 1 കിലോമീറ്റർ പരിധി വരെ ഗന്ധം തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്. രാത്രിയിൽ ഡെവിളുകൾ വേട്ടയാടുന്നതിനാൽ അവയുടെ കാഴ്ച കറുപ്പും വെളുപ്പും കലർന്നതാണെന്നു കരുതുന്നു. ഈ സാഹചര്യങ്ങളിൽ അവയ്ക്ക് ചലിക്കുന്ന വസ്തുക്കളെ പെട്ടെന്ന് കണ്ടെത്താനാകും. എന്നാൽ നിശ്ചല വസ്തുക്കൾ കാണാൻ പ്രയാസമാണ്.
ക്യാൻസറാണ് സാധാരണയായി ഡെവിളുകളുടെ നേരത്തെയുള്ള മരണകാരണം. 2008-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളിൽ ഉയർന്ന അളവിൽ അർബുദ സാധ്യതയുള്ള ഫ്ലെയിം റിട്ടാർഡന്റ് രാസവസ്തുക്കൾ കണ്ടെത്തി. ടാസ്മാനിയൻ സർക്കാർ ഉത്തരവിട്ട പരിശോധനകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 16 ഡെവിളുകളിൽ നിന്ന് കൊഴുപ്പ് കലകളിൽ കണ്ടെത്തിയ രാസവസ്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രാഥമിക ഫലത്തിൽ ഉയർന്ന അളവിലുള്ള ഹെക്സാബ്രോമോബിഫെനൈൽ , മിതമായി ഉയർന്ന അളവിൽ ഡെകബ്രോമോഡിഫെനൈൽ ഈതർ എന്നിവ കണ്ടെത്തി. സേവ് ദ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഔദ്യോഗിക ധനസമാഹരണ സ്ഥാപനമാണ് സേവ് ദി ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ അപ്പീൽ. കാടുകളിൽ ടാസ്‌മാനിയൻ ഡെവിളിന്റെ നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ മുൻഗണന.
തൈലാസിനുകൾ ഡെവിളുകളെ ഇരയാക്കി, തൈലാസിനിന്റെ ചെറുപ്പത്തിലെ ഡെവിളുകൾ അവയെയും ഇരയാക്കി. തന്മൂലം ഡെവിളുകൾ തൈലാസിന്റെ വംശനാശം വേഗത്തിലാക്കിയിരിക്കാം. തൈലാസിനുകൾ ഉള്ളപ്പോൾ തന്നെ ഡെവിളുകളെ വേട്ടയാടുന്നതിന് പുറമെ അത് അതിജീവനത്തിനായി ഡെവിളിനെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കിയിരിക്കാം. ഭക്ഷണവും നിലനില്പും അവയെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കിയിരിക്കാം. ഇരു മൃഗങ്ങളും ഗുഹകളും മാളങ്ങളും തേടി. തൈലാസിൻ ഉപേക്ഷിച്ച മാളങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാൻ ഡെവിളുകൾ കൂടുതൽ മുൻ‌തൂക്കവും ആധിപത്യവും നേടിയിരിക്കാമെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു. അമ്മമാർ തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്ന ഇടങ്ങളുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ മരണനിരക്ക് വർദ്ധിക്കുന്നു.
അമിത വേഗതയില്ലെങ്കിലും 1.5 കിലോമീറ്റർ ദൂരം വരെ മണിക്കൂറിൽ 25 കിലോമീറ്റർ വേഗതയിൽ ഡെവിളുകൾക്ക് ഓടാൻ കഴിയുമെന്ന് പഠനങ്ങൾ ഉണ്ട്. യൂറോപ്യൻ കുടിയേറ്റത്തിനും മുൻപ് കന്നുകാലികൾ, വാഹനങ്ങൾ, വാഹനാപകടങ്ങൾ എന്നിവ ആരംഭിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മറ്റ് സ്വദേശി മൃഗങ്ങളുടെ ലഭ്യതക്കുറവ് മൂലം ഇരയെ പിന്തുടരാൻ ഇതാവശ്യമായിരുന്നെന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നു. ആഴ്ചയിൽ പല രാത്രികളിലും മണിക്കൂറിൽ ശരാശരി 10 കിലോമീറ്റർ വേഗത കൈവരിക്കാനാകുമെന്ന് പെംബെർട്ടൺ റിപ്പോർട്ടുചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അരമണിക്കൂറോളം ഇരിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഡെവിൾ വളരെ ദൂരം ഓടുന്നു. ഇത് പതിയിരുന്നുള്ള ആക്രമണത്തിന്റെ തെളിവായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നു.
ടാസ്മാനിയൻ ത്രെട്ടൻഡഡ് സ്പീഷീസ് പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആക്ട് 1995 പ്രകാരം 2005-ൽ ഡെവിളിനെ ദുർബല ഇനം എന്ന പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. 2006-ൽ എൻവയണ്മെന്റ് പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആന്റ് ബയോഡൈവേഴ്സിറ്റി കൺസർവേഷൻ ആക്ട് 1999 പ്രകാരം ഇവയെ ഇടക്കാലത്ത് വംശനാശ ഭീഷണിയിലാണ് എന്ന് കണക്കാക്കി തരം തിരിച്ചു. ഐ‌യു‌സി‌എൻ 1996-ൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ താഴ്ന്ന അപകടസാധ്യതയുള്ള വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടൂത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ 2009-ൽ അതിനെ വംശനാശഭീഷണിയുള്ള ഇനങ്ങളുടെ ഒപ്പമാക്കി. വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ടാസ്മാനിയയിലെ സാവേജ് റിവർ നാഷണൽ പാർക്ക് പോലുള്ള ഉചിതമായ വന്യജീവി കേന്ദ്രങ്ങൾ അവയുടെ നിലനിൽപ്പിന് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നു.
ടാസ്മാനിയയുടെയും അവിടുത്തെ നിരവധി സംഘടനകളുടേയും പ്രതീകമായ ഡെവിളിനെ, പല ഗ്രൂപ്പുകളും അവരുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങളിലും ഭരണകൂടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉൽപ്പന്നങ്ങളിലും ലോഗോകളിലും ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. ടാസ്മാനിയയിലേക്ക് വിനോദസഞ്ചാരികളെ ആകർഷിക്കുന്ന പ്രധാന ഇനമായാണ് ഇത് കാണപ്പെടുന്നത്. ലൂണി ട്യൂൺസിന്റെ ടാസ്മേനിയൻ ഡെവിൾ എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ വിനോദസഞ്ചാരികളിലെക്ക് ടാസ്മാനിയായുടെ ലോകശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു. ഓസ്‌ട്രേലിയൻ ഗവൺമെന്റിന്റെ സേവ് ദ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ എന്ന പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഭാഗമായി 2013 മുതൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകളെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മൃഗശാലകളിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു.
21 ദിവസം വരെയാണ് ഇവയുടെ ഗർഭാവസ്ഥ. 20-30 വരെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ജനിക്കുന്നു. ഓരോന്നിനും ഏകദേശം 0.18–0.24 ഗ്രാം ഭാരം ഉണ്ടായിരിക്കും. ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മുൻകാലുകൾ നന്നായി വികസിച്ചതും നഖങ്ങളുള്ളതുമാണ്. പല മാർസുപിയലുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഇവയുടെ നഖങ്ങൾ കൊഴിയുന്നവയല്ല. മറ്റ് മിക്ക മാർസുപിയലുകളെ പോലെ മുൻകാലുകൾക്ക് പിൻകാലിനേക്കാൾ നീളമുണ്ട്. കണ്ണുകളിൽ പാടുകൾ ഉണ്ട്, ശരീരം പിങ്ക് നിറവുമാണ്. ബാഹ്യമായി ചെവികളോ അതിന്റെ തുറക്കലുകളോ ഇല്ല. ബാഹ്യ വൃഷണസഞ്ചി ഉള്ളതിനാൽ ലിംഗഭേദം ജനനസമയത്ത് തന്നെ നിർണ്ണയിക്കാനാകും.
ഡെവിളുകൾ പതിവായി മൂന്നോ നാലോ വാസസ്ഥലങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. തോടുകൾക്ക് സമീപമുള്ള ഇടതൂർന്ന സസ്യങ്ങൾ, തിക്ക് ഗ്രാസ് പുല്ല് തുസ്സോക്കുകൾ, ഗുഹകൾ എന്നിവയും കൂടിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. പ്രായപൂർത്തിയായ ഡെവിളുകൾ ജീവിക്കാനായി ഒരേ കൂടുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഒരു സുരക്ഷിത വാസസ്ഥാനം വളരെയധികം വിലമതിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ ചിലത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി പല തലമുറയിലെ മൃഗങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കാമെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഗുഹാ സുരക്ഷയേക്കാൾ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം കുറവാണെന്ന് പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ നാശം മരണനിരക്കിനെ കൂടുതൽ സ്വാധീനിച്ചു.
ഡെവിളുകൾ ഓരോ ദിവസവും തങ്ങളുടെ ശരീരഭാരത്തിന്റെ ഏകദേശം 15 ശതമാനം വരെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അവസരം ലഭിച്ചാൽ 30 മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവയുടെ ശരീരഭാരത്തിന്റെ 40 ശതമാനം വരെ കഴിക്കാനും ഡെവിളിനു സാധിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ വലിയ ഒരു തീറ്റയ്ക്കു ശേഷം അവ വളരെ ഭാരം വെയ്ക്കുകയും അലസരായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിൽ ഡെവിളുകൾ സാവധാനം സഞ്ചരിക്കുകയും കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വേളയിൽ ഡെവിളിനെ സമീപിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. ഒരു വേട്ടക്കാരനല്ലെങ്കിൽ കൂടി അത്തരം ഭക്ഷണശീലം മൂലം ഡെവിളിനെ കീഴടക്കാൻ ഒരാൾക്ക് സാധ്യമാകുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ഇത് നയിച്ചു.
ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പിനെ ഡെവിൾ തൻറെ വാലിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. ആരോഗ്യമുള്ള ഡെവിളുകൾക്ക് തടിച്ച വാലുകളുണ്ട്. വാൽ ഉപയോഗിച്ച് തൂങ്ങിക്കിടക്കാൻ സാധിക്കില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ശരീരശാസ്ത്രം, സാമൂഹിക സ്വഭാവം, സഞ്ചാരം എന്നിവയ്ക്ക് ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. ഡെവിളുകൾ വേഗത്തിൽ നീങ്ങുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് സ്ഥിരത ലഭിക്കുവാൻ ഒരു സഹായിയായും ഇതിൻറെ വാൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഡെവിളിന്റെ വാലിന്റെ അടിഭാഗത്തായി മലദ്വാരം, ജനനേന്ദ്രിയം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു സുഗന്ധ ഗ്രന്ഥി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ മൃഗത്തിന്റെ പുറകിൽ നിലം ശക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുന്നു.
ആവശ്യമെങ്കിൽ എല്ലുകളും രോമങ്ങളും അടക്കം വിഴുങ്ങുന്നതിലൂടെ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളുകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ മൃഗത്തിന്റെ ശവത്തിന്റെ എല്ലാ അടയാളങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയും. ഡെവിളുകൾ ശവം വൃത്തിയാക്കുന്ന വേഗത മൂലം കന്നുകാലികൾക്ക് ദോഷം വരുത്തുന്ന പ്രാണികളുടെ വ്യാപനം തടയാൻ സഹായിക്കുന്നതിലൂടെ ഇവ ടാസ്മാനിയൻ കർഷകരുടെ കൃതജ്ഞത നേടിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നീടുള്ള സമയങ്ങളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനായി ഡെവിളുകൾ അധികമായി വരുന്ന ആഹാരം അവയുടെ മാളങ്ങളിലേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയുന്നതിലൂടെ ഈ ചത്ത മൃഗങ്ങളിൽ ചിലത് നീക്കംചെയ്യപ്പെടുന്നു.
അടിവയറ്റിലെ ലാറ്ററൽ വെൻട്രോക്രറൽ മടക്കുകളാൽ രൂപംകൊണ്ട ഒരു സഞ്ചി പോലുള്ള ആകൃതിയിൽ ആൺഡെവിളുകൾക്ക് ബാഹ്യ വൃഷണങ്ങളുണ്ട്. അത് ഭാഗികമായി മറയ്ക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വൃഷണങ്ങൾ ഏകദേശം അണ്ഡാകാരത്തിലാണ്. മുതിർന്ന മൃഗങ്ങളുടെ 30 പരിശോധനകളിൽ ശരാശരി അളവുകൾ 3.17 സെന്റിമീറ്റർ 2.57 സെന്റിമീറ്ററാണ് . പെൺഡെവിളുകളുടെ പിൻഭാഗം പിന്നിലേക്ക് തുറന്നിരിക്കുന്നു. മറ്റ് ചില ഡാസ്യൂറിഡുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ജീവിതത്തിലുടനീളം ഇത് കാണപ്പെടുന്നു.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ ദാസുരിഡേ കുടുംബത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. സാർകോഫിലസ് ജനുസ്സിൽ പ്ലീസ്റ്റോസീൻ ഫോസിലുകളിൽ നിന്ന് മാത്രം അറിയപ്പെടുന്ന മറ്റ് രണ്ട് ഇനങ്ങളുണ്ട്. എസ്. ലാനിയേറിയസ്, എസ്. മൂമൻസിസ് എന്നിവയാണ് ഇവ. ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിന് ക്വോളുകളുമായി ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടെന്ന് വംശജനിതകവിജ്ഞാനീയ വിശകലനം കാണിക്കുന്നു.
ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ പകൽ സമയങ്ങളിൽ വിശ്രമിക്കുകയും രാത്രിയിൽ ഇരപിടിക്കുന്നവയുമാണ്. ഇടതൂർന്ന മുൾപ്പടർപ്പിലോ പൊത്തുകളിലോ ദിവസങ്ങളോളം ചെലവഴിക്കുന്ന പ്രകൃതമുള്ളവയാണ് ഇവ. കഴുകന്മാരും മനുഷ്യരും വേട്ടയാടുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ ഇവ രാത്രിസഞ്ചാരം സ്വീകരിച്ചിരിക്കാമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരായ ഡെവിളുകളാണ് പ്രധാനമായും അസ്തമയത്തിന് ശേഷം പുറത്തിറങ്ങുന്നത്. ഇവ ടോർപോറുകളാണെന്നതിനു തെളിവുകളൊന്നുമില്ല.
പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തുനിന്ന് ഡെവിളുകൾ അപ്രത്യക്ഷമാകാനുള്ള ഒരു പ്രധാന കാരണം ഡിങ്കോകളാണെങ്കിലും ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വരൾച്ചയാണ് ഇതിന് പ്രധാന നിമിത്തമായതെന്നാണ് മറ്റൊരു സിദ്ധാന്തം. അതേസമയം കാലാവസ്ഥ തണുത്തതും ഈർപ്പമുള്ളതുമായതിനാൽ ടാസ്മേനിയയിലെ ജനസംഖ്യയെ വലിയ തോതിൽ ബാധിച്ചിട്ടില്ല. ഈ സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് ഡിങ്കോകൾ ഇവ അപ്രത്യക്ഷമാകാനുള്ള ഒരു ദ്വിതീയ കാരണം മാത്രമാണ്.
ഡാസ്യുറിഡുകളിൽ ദഹനം വളരെ വേഗതയുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിളിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഭക്ഷണം ചെറിയ കുടലിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ എടുക്കുന്ന ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മറ്റ് ചില ഡാസ്യൂറിഡകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വളരെ നീണ്ട കാലയളവാണ്. വിസർജ്ജനത്തിനായി ഒരേ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങാൻ ഡെവിളുകൾ ശ്രമിക്കുന്നതിനാൽ അത്തരം സ്ഥലത്തെ ഒരു ഡെവിൾ ലാട്രിൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഡെവിൾ ഫേഷ്യൽ ട്യൂമർ രോഗമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലെ പെൺഡെവിളുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ തന്നെ പ്രജനനം ആരംഭിക്കുന്നു. ഈ രോഗം പ്രത്യുൽപാദന കാലത്തെ കൃത്യമായി നിർവചിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥലേക്ക് നയിച്ചു. അതിനാൽ ജനനം വർഷം മുഴുവനും വ്യാപിക്കുന്നു. ഡിഎഫ്ടിഡി ഉള്ള അമ്മമാർക്ക് ജനിക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ ആൺഡെവിളുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ പെൺഡെവിളുകൾ ജനിക്കുന്നു.
രണ്ട് വയസാകുമ്പോൾ ഡെവിളുകൾ പൂർണ്ണ വളർച്ചയെത്തുന്നു. കുറച്ചു ഡെവിളുകൾ വനത്തിൽ അഞ്ച് വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ജീവിക്കുന്നു. ഏഴ് വർഷത്തിലേറെ കൂട്ടിലടയ്ക്കപ്പെട്ട കൂല എന്ന ആൺഡെവിളാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ജീവിച്ചിരുന്ന ടാസ്മാനിയൻ ഡെവിൾ. 1997 ജനുവരിയിൽ സിൻസിനാറ്റി മൃഗശാലയിൽ ജനിച്ച കൂല 2004 മേയ് മാസത്തിൽ ഫോർട്ട് വെയ്ൻ ചിൽഡ്രൻസ് മൃഗശാലയിൽ വച്ച് ചത്തു.
കൂട്ടിൽ വളർത്തപ്പെട്ട ഡെവിളുകൾക്ക് മറ്റു പാലുകൾ പലപ്പോഴും നൽകുന്നു. അനാഥരായ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കൊ രോഗികളായ ഡെവിളിൽ ജനിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കോ വേണ്ടിയാണ് ഇത്തരത്തിൽ പാൽ നൽകുന്നത്. മറ്റ് മാർസുപിയലുകളുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഡെവിളിന്റെ പാലിന്റെ ഘടനയെക്കുറിച്ച് വളരെക്കുറച്ച് വിവരങ്ങൾ മാത്രമേ ലഭിച്ചിട്ടുള്ളു
ചെറുപ്പമായ ഡെവിളുകൾ ചിലപ്പോൾ മരങ്ങൾ കയറാൻ താല്പര്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർ വൃക്ഷങ്ങളിൽ കയറുന്നത് പുഴുക്കളും പക്ഷികളുടെ മുട്ടയും കഴിക്കാനാണ്. ഇത്തരം ഡെവിളുകൾ കൂടുകളിലേക്ക് കയറുന്നതും പക്ഷികളെ പിടിക്കുന്നതും നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
അസുഖം മൂലം ചത്ത കുഴിച്ചിട്ട ഒരു കുതിരയുടെ മൃതദേഹം കഴിക്കാൻ ഡെവിളുകൾക്ക് കഴിയും. ശരീരഘടനയുടെ ഏറ്റവും മൃദുവായ ഭാഗമായ ദഹനവ്യവസ്ഥയെ ആദ്യം പറിച്ചെടുക്കുന്നതിലൂടെ ഡെവിളുകൾ പ്രശസ്തമാണ്. ഒപ്പം മാംസം കഴിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അറയിൽ ഇവ വസിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.
ഡെവിളിൽ നിന്നും ഒരു നാടവിരയെ അപൂർവമായി തരംതിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ടാസ്മേനിയൻ ത്രെട്ടൻഡഡ് സ്പീഷീസ് പ്രൊട്ടക്ഷൻ ആക്ട് 1995 പ്രകാരം ഡെവിളിനെ ഡാസ്യൂറോടേനിയ റോബസ്റ്റയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ നാടവിര ഡെവിളുകളിൽ മാത്രമാണ് കാണപ്പെടുന്നത്.
ബന്ധനത്തിലാക്കിയ ഡെവിളുകളിൽ തുടർച്ചയായ ഹെർമാഫ്രോഡിറ്റിസം സംഭവിച്ചതായി ഗൈലർ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. പെംബെർട്ടണും മൂനിയും 2004-ൽ ഒരു വൃഷണവും പ്രവർത്തനരഹിതമായ സഞ്ചിയുമുള്ള ഒരു ഡെവിളിന്റെ കാര്യം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഉത്തരാർധഗോളത്തിൽ ഒട്ടാകെ എരണ്ടകളെ സുലഭമായി കാണാം. ചതുപ്പുപ്രദേശങ്ങളിലും നദികളിലും കായലുകളിലും ശുദ്ധജല തടാകങ്ങളിലുമൊക്കെ അവയെ കാണാം. യൂറോപ്യൻ എരണ്ടകൾ ബ്രിട്ടൻ മുതൽ ജപ്പാൻ വരെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. വടക്കേ അമേരിക്കയിൽ മൂന്ന് സ്പീഷീസ് എരണ്ടകളുണ്ട്; പച്ചനിറമുള്ള തൂവലുള്ള ചിറകുകളൊടുകൂടിയ അനാസ് സി. കരോളിനെൻ സിസ് നീല നിറമുള്ള ചിറകുകളോടുകൂടിയ അനാസ്ഡിസ് കോർസ്, കൂടാതെ അനാസ് പ്ലാറ്റിറിങ്കോസ്. അവസാനത്തേത് വടക്കേ അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ഏഷ്യയിലും കണ്ടുവരുന്നു. ഉത്തര പസഫിക്കിലുള്ള അലൂഷൻ ഉൾനാടുകളിൽ അനാസ് സി. നിമിയാ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മറ്റോരു സ്പീഷീസുണ്ട്. ഉത്തര പൂർ‌‌വേഷ്യയിൽ അനാസ് ഫോർമോസാ, അനാസ് ഫൽക്കേറ്റാ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് സ്പീഷീസ് എരണ്ടകളുമുണ്ട്. വസന്തകാളത്ത് അമേരിക്കൻ എരണ്ടകൾ കരീബിയൻ പ്രദേശത്ത് കൂട്ടമായി ദേശാടനം നടത്തുന്നു. ഇന്ത്യൻ എരണ്ടകളുടെ ജീവശാസ്ത്രത്തെ കുറിച്ചോ ദേശാടനത്തെ കുറിച്ചോ കാര്യമായ അറിവൊന്നുമില്ല