polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ഗുലാൻ പരിശ് അഥവാ തുറുപ്പുകളി വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ചീട്ടുകളിയാണ് ഇരുപത്തിയെട്ട്. കേരളത്തിലെ എറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ചീട്ടുകളികളിലൊന്നാണിത്. നാലു പേർ, രണ്ട് സംഘങ്ങളായി തിരിഞ്ഞാണ് പൊതുവെ കളിക്കുന്നതെങ്കിലും രണ്ടോ മൂന്നോ ആറോ പേർക്കും കളിക്കാവുന്നതാണ്. കേരളത്തിൽ ഉടനീളം കളിക്കുന്നെങ്കിലും കളിനിയമങ്ങളിൽ ഒട്ടനവധി പ്രാദേശികഭേദങ്ങളുണ്ട്.
ലേലം ജയിച്ച കളിക്കാരൻ തനിക്ക് കിട്ടിയ നാലു ചീട്ടുകളെ പരിഗണിച്ച് തുറുപ്പ് ചിഹ്നം നിശ്ചയിക്കുകയും ആ ചിഹ്നത്തിലുള്ള ഒരു ചീട്ട് കമഴ്ത്തി വയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ചീട്ട് മറ്റു കളിക്കാർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കാത്തതിനാൽ തുറുപ്പ് ചിഹ്നം ഏതാണെന്ന് ലേലം ജയിച്ചയാളിനു പുറമേ മറ്റാർക്കും ആദ്യം അറിയാൻ സാധിക്കില്ല. കളിക്കിടയിൽ ആരെങ്കിലും തുറുപ്പ് ചിഹ്നം വെളിപ്പെടുത്താൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നതുവരെയോ, തുറുപ്പ് കമിഴ്ത്തിയയാൾ വെട്ടാനായി എടുക്കുന്നതു വരേയോ ഈ ചീട്ട് കമഴ്ന്നു തന്നെ കിടക്കും.
ലേലം വിളിച്ചയാളുടെ സംഘം, അവർ വിളിച്ചയത്ര പോയിന്റെങ്കിലും അവർക്ക് ലഭിച്ച പിടികളിൽ നിന്ന് കരസ്ഥമാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവർ ഒരു കളി ജയിക്കുന്നു. അല്ലാത്തപക്ഷം അവർ തോൽക്കുന്നു. ഒരു കളി വിളിച്ചു ജയിച്ചാൽ അവർക്ക് ഒരു പോയിന്റ് ലഭിക്കും, വിളിച്ച് തോൽക്കുകയാണെങ്കിൽ 2 പോയിന്റ് നഷ്ടമാകും. ഓണേഴ്സിനു മുകളിലുള്ള വിളികളിൽ ജയിക്കുമ്പോഴും തോൽക്കുമ്പോഴുമുള്ള പോയിന്റുകൾക്ക് വ്യത്യാസമുണ്ട്. പോയിന്റുകളുടെ എണ്ണത്തിലും പ്രാദേശികമായ ഭേദങ്ങളുമുണ്ട്.
ചീട്ടു പങ്കിടുന്നയാൾ ഇതിനുശേഷം നാലു ചീട്ടുകൾ കൂടി എല്ലാവർക്കും കൊടുത്ത് പങ്കിടൽ പൂർത്തിയാക്കുന്നു. അപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും പക്കൽ എട്ടു ചീട്ടുകൾ വീതമുണ്ടാകും. ഇതിനു ശേഷം ഒരു വട്ടം കൂടി ലേലം നടക്കുന്നു. ആർക്കു വേണമെങ്കിലും ലേലം ഉയർത്താം. പക്ഷേ അങ്ങനെ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ അയാൾ കുറഞ്ഞത് 24 പോയിന്റെങ്കിലും വിളിക്കണം. ലേലം ഉയരുകയാണെങ്കിൽ അതു വിളിച്ചയാൾക്ക് പുതിയ തുറുപ്പ് ചീട്ട് കമഴ്ത്തി വയ്ക്കാം.
ഒന്നാം ഘട്ടത്തിൽ കമഴ്ത്തി വച്ചിരുന്ന തുറുപ്പ് ചീട്ട്, ലേലം വിളിച്ചയാളുടെ കൈവശമുള്ള ചീട്ടായി പരിഗണിക്കില്ല. ലേലം വിളിച്ചയാൾക്ക് പിടി തുടങ്ങിയ ചിഹ്നത്തിലെ ചീട്ട് ഇല്ലെങ്കിൽ മറ്റു കളിക്കാരെ പോലെ തന്നെ ഏതെങ്കിലും ചീട്ട് തഴയുകയോ, കമഴ്ത്തി വച്ചിരുന്ന തുറുപ്പ് ചീട്ട് വെളിപ്പെടുത്തിയ ശേഷം തുറുപ്പ് ചിഹ്നത്തിലെ ഒരു ചീട്ട് ഇട്ട് വെട്ടുകയോ ചെയ്യാം.
രണ്ടു പേർ വീതമുള്ള രണ്ട് സംഘങ്ങളായാണ് കളിക്കാനായി വട്ടമിട്ടിരിക്കുന്നത്. ഓരോരുത്തരുടേയും ഇടത്തും വലത്തും എതിർസംഘത്തിലെ അംഗമായിരിക്കും ഇരിക്കുക . ചീട്ടുപങ്കിടലും ലേലവും കളിയുമെല്ലാം അപ്രദക്ഷിണദിശയിലാണ് നടക്കുന്നത്. നാലു ചീട്ടുകൾ വീതം ഓരോ കളിക്കാരനും ആദ്യം വിതരണം ചെയ്യുന്നു.
ഓണേഴ്സ് വിളിച്ച് കളി ജയിക്കുകയാണെങ്കിൽ സാധാരണ കളിയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി രണ്ട് പോയിന്റ് ലഭിക്കും. വിളിച്ച് തോല്ക്കുകയാണെങ്കിൽ മൂന്നു പോയിന്റ് നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഇരുപത്തിനാലോ അതിനു മുകളിലോ ഓണേഴ്സ് വിളിച്ച് കളി ജയിക്കുകയാണെങ്കിൽ മൂന്ന് പോയിന്റ് ലഭിക്കും. തോല്ക്കുകയാണെങ്കിൽ നാല് പോയിന്റ് നഷ്ടമാകും.
പകുതി ചീട്ടിട്ടതിനു ശേഷവും, മുഴുവൻ ചീട്ടുകളും വിളമ്പിയതിനു ശേഷവുമായി, രണ്ടു ഘട്ടങ്ങളിലായി ലേലം നടക്കുന്നു എന്നതാണ് മറ്റു തുറുപ്പുകളികളെ അപേക്ഷിച്ചുള്ള പ്രധാന പ്രത്യേകത. അതുകൊണ്ട് ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ തുറുപ്പുകളിയാണെങ്കിലും നിയമങ്ങൾ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായിരിക്കുന്നതും ഇരുപത്തിയെട്ടിലാണ്.
സാധാരണ ചീട്ടുകളികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഒരു പെട്ടിയിലെ എല്ലാ ചീട്ടുകളും ഈ കളിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. ----10-9-8-7 എന്നീ 8 ചീട്ടുകളാണ് ഈ കളിക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. നാലു ചിഹ്നങ്ങളിലുമായി 32 ചീട്ടുകൾ ആകെയുണ്ടാകും.
തുടർച്ചയായി കളിച്ച്, എതിരാളിയേക്കാൾ ആറോ ഏഴോ പോയിന്റുകൾ കൂടുതൽ നേടുമ്പോഴാണ് ഒരു സമ്പൂർണ്ണവിജയം നേടുന്നത്. വിനോദത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള കളികളിൽ ഒരു സ്ലാം ആകുമ്പോൾ തോറ്റ സംഘത്തിന് ചെവിയിൽ മച്ചിങ്ങ കൊണ്ടുള്ള കുണുക്കണിയിക്കുകയാണ് പതിവ്.
ചെറിയ വിളികൾ വിളിച്ചതിനു ശേഷം, വിളിച്ചയാളുടെ സംഘം മുഴുവൻ പിടികളും അവകാശപ്പെട്ട് കരസ്ഥമാക്കുന്ന ജോഡി അഥവാ കോട്ട്, വിളിച്ചയാളുടെ സംഘത്തിന് ഒരു പിടി പോലും നൽകാത്ത മറുജോഡി അഥവാ മറുകോട്ട് എന്നിവയും ഈ കളിയിലെ പ്രത്യേകവിളികളാണ്.
ഇരുപതോ അതിനു മുകളിലോ ഉള്ള വിളികളെ പറയുന്ന പേരാണ് ഓണേഴ്സ്. 20 വിളിയെ ഓണേഴ്സ് എന്നും 21, 22 എന്നിവയെ ഓണേഴ്സ് വൺ, ഓണേഴ്സ് ടു എന്നിങ്ങനെ പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. 24-നു മുകളിലുള്ള വിളികളെ സീനിയർ എന്നു പറയുന്നു.
ഇരുപത്തിയെട്ടിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന വിളിയാണ് തനി. 28 പോയിന്റുകൾ പിടിക്കുക എന്നു മാത്രമല്ല, കളിക്കുന്ന എല്ലാ പിടികളും സ്വന്തം സംഘാംഗങ്ങളുടെ സഹായം പോലുമില്ലാതെ പിടിക്കണം എന്നതാണ് തനിയുടെ പ്രത്യേകത.
30 ശതമാനം വരെ മരണ സാദ്ധ്യത ഉണ്ടാക്കുന്ന ഈ രോഗാണുക്കളെ പ്രാരംഭത്തിൽ, മനുഷ്യരിലേക്ക് സംക്രമിപ്പിക്കുന്നത്, മിക്ക മൃഗങ്ങളിലും ബാഹ്യ പരാദമായി കാണപ്പെടുന്ന ആർത്രോപോട ഫൈലത്തിലെ, അരാക്കിനിടയെ ക്ലാസ്സിൽ പെട്ട അർഗാസ്സിദ് കുടുംബത്തിലെ സോഫ്റ്റ്‌ ടിക്കുകൾ ‍ , ഇക്സോടിടെ കുടുംബത്തിലെ ഹാർഡ് ടിക്കുകൾ ആണ്. പിന്നീട് ടിക്കുകൾ ഇടനിലക്കാരനായി ഇല്ലാതെ, രക്ത-മാംസ സംസർഗം കൊണ്ട് മനുഷ്യരിൽ നിന്നും മനുഷ്യരിലേക്ക് പടരാം.
എലിസ , ഇഐഎ എന്നീ രക്ത പരിശോധനകളിലൂടെ ഈ വൈറസിന്റെ ആന്റിബോടി കണ്ടെത്തി രോഗം നിർണയിക്കാം. പക്ഷെ, ആറാം ദിവസം മുതലേ രക്തത്തിൽ ആന്റിബോഡി കാണപ്പെടുകയുള്ളൂ .രോഗം ഗുരുതരമാവുന്നവരുടെ രക്തത്തിൽ മിക്കപ്പോഴും അളക്കത്തക്ക അളവിൽ ആന്റിബോഡി കണ്ടില്ലെന്നും വരാം. രോഗിയുടെ രക്തം അല്ലെങ്കിൽ പേശി-സാമ്പിൾ പരിശോധിച്ച് വൈറസ്സിനെ കണ്ടെത്താം. പോളിമേരസ് ചങ്ങല പ്രതിപ്രവർത്തനം ആണ് ഏറ്റവും പുതിയ രോഗ നിർണയ മാർഗം. കേരളത്തിൽ, ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദേശീയ വൈരോളോജി കേന്ദ്രത്തിൽ രക്ത പരിശോധനാ സൗകര്യം ഉണ്ട്.
നൈറോവൈറസ് എന്ന ആർ. എൻ. എ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ട ബുനിയവൈരിടായ് വൈറസ് മൂലം മനുഷ്യരിൽ ഉണ്ടാകുന്ന രോഗമാണു് കോംഗോ പനി അഥവാ ക്രിമിയൻ-കോംഗോ ഹിമ്രാജിക് ഫീവർ . ഇത് ഒരു ജന്തുജന്യ രോഗമാണു് .
നയതന്ത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിൽ അടിസ്ഥാനപരമായി വ്യതിയാനം ഒന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ മാനങ്ങളിലും ശൈലിയിലും പല കാരണങ്ങളാലും മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിലെ വർധമാനമായ സങ്കീർണത നയതന്ത്രപ്രവർത്തനത്തെ ബാധിക്കുന്നു. ഉഭയകക്ഷി ഇടപാടുകളോടൊപ്പമോ, അതിലുപരിയായോ, അന്താരാഷ്ട്ര സ്ഥാപനങ്ങളിലെ കൂടിയാലോചനകളും ഉടമ്പടികളുമൊക്കെ നയതന്ത്രത്തിന് പുതിയ മാനങ്ങൾ നല്കുന്നു. ആധുനിക സംവേദനമാർഗങ്ങൾ, രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലും രാജ്യങ്ങളുടെ സ്ഥാനപതികളുമായും ഉള്ള സമ്പർക്കങ്ങളെയും സന്ദേശങ്ങളെയും ത്വരിതഗതിയിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കേണ്ടത് അവശ്യമാക്കിത്തീർക്കുന്നു. മാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രത്യേകിച്ചു ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ, മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന സംഭവവികാസങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ അവ പൊതുജനാഭിപ്രായത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും, വിദേശനയത്തിലും നയതന്ത്രത്തിലും പ്രതികരണം ആവശ്യമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പക്ഷേ യൂറോപ്പിനു പുറത്തുള്ള നയതന്ത്രപാരമ്പര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് തുല്യശക്തിരാജ്യങ്ങൾ അടങ്ങിയ രാഷ്ട്രവ്യവസ്ഥിതിക്കുള്ളതായിരുന്നു യൂറോപ്യൻ നയതന്ത്രം. നവോത്ഥാനകാലത്ത് ഇറ്റലിയിലും പില്ക്കാലത്ത് യൂറോപ്പിൽ പൊതുവേയും അത്തരം ഒരു രാഷ്ട്രവ്യവസ്ഥിതിയാണുണ്ടായിരുന്നത്. പക്ഷേ മധ്യപൂർവദേശമെന്ന് പാശ്ചാത്യർ വിളിക്കുന്ന പശ്ചിമേഷ്യയിലും, ഏഷ്യയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ഇതായിരുന്നില്ല സ്ഥിതിവിശേഷം. ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യവും ചൈനയുമായിരുന്നു. ഇവരണ്ടും മറ്റു രാജ്യങ്ങളുമായി ഉഭയകക്ഷി നയതന്ത്രത്തിനു തയ്യാറായിരുന്നില്ല. മറ്റു രാജ്യങ്ങളെക്കാൾ ഔന്നത്യമുണ്ടെന്ന് സ്വയം ധാരണയുണ്ടായിരുന്ന ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യം മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് പ്രതിനിധികളെ അയച്ചിരുന്നില്ല; മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങൾക്ക് ബന്ധം പുലർത്തണമെങ്കിൽ ഇസ്താംബൂളിലേക്ക് പ്രതിനിധികളെ അയയ്ക്കണമെന്നായിരുന്നു നിബന്ധന. ചൈനയാണെങ്കിൽ മറ്റു രാജ്യങ്ങളെയെല്ലാം അതിനു വളരെ താഴെയായി പരിഗണിച്ചിരുന്നു.
യൂറോപ്പിൽ രാഷ്ട്രവ്യവസ്ഥിതി ഉദയം ചെയ്ത 15-ാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽതന്നെ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സ്ഥിരമായ സമ്പർക്കങ്ങൾക്കും ബന്ധങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനപരമായ വ്യവസ്ഥിതി രൂപമെടുത്തു. യുദ്ധങ്ങൾ ഈ ബന്ധങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിയപ്പോഴും പ്രധാന സംവേദനമാർഗ്ഗം നയതന്ത്രം തന്നെയായിരുന്നു. പ്രത്യേകപരിശീലനം ലഭിച്ചവർ ഉൾപ്പെട്ട നയതന്ത്രസേവനസമ്പ്രദായവും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുവാനും, നയങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും വ്യാഖ്യാനിക്കുവാനും, സൈനികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ താത്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുവാനും, വാണിജ്യവും വ്യാപാരബന്ധങ്ങളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുവാനുമായിരുന്നു ഇത്. വ്യാപാരത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയെന്നത് ആദ്യം മുതൽതന്നെ നയതന്ത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാനഭാഗമായിരുന്നു. പല രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളുടെ തുടക്കം വ്യാപാരത്തിലായിരുന്നു.
നയതന്ത്രജ്ഞർക്കുള്ള പ്രത്യേക പദവിയും അവകാശങ്ങളും ആധുനികയുഗത്തിലാണ് ക്രോഡീകരിച്ചതെങ്കിലും അവയ്ക്ക് സഹസ്രാബ്ദങ്ങളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. നയതന്ത്രജ്ഞന് ഒരു പവിത്രത കല്പിച്ച് നല്കിയിരുന്നു. ഇതിനെ നയതന്ത്രഒഴിവാക്കൽ എന്നുപറയുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും ക്രിമിനൽ നടപടികളിൽനിന്നുള്ള ഒഴിവാക്കലായിരുന്നു ഇത്. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിലാണ് യൂറോപ്പിൽ നയതന്ത്രാവകാശങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. ഇത് പിന്നീട് ലോകത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഈ അവകാശങ്ങൾക്കു ഔപചാരിക അംഗീകാരം നല്കിയത് 1961-ലെ നയതന്ത്രബന്ധങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച വിയന്ന കൺവെൻഷനിലൂടെയാണ് . 'കൺവെൻഷൻ' എന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഇറ്റലിയിൽനിന്ന് ഈ സമ്പ്രദായം മറ്റു യുറോപ്യൻ രാഷ്ട്രങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിച്ചു. പ്രധാന യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ പരസ്പരം സ്ഥാനപതികളെ അയച്ചുതുടങ്ങി. ഒരു സ്ഥിരം പ്രതിനിധിയെ ആദ്യം അയച്ചത് സ്പെയിനായിരുന്നു - 1487-ൽ ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ആധുനിക നയതന്ത്രത്തിന്റെ ചട്ടങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചു. പ്രതിനിധി സംഘത്തിന്റെ തലവൻ അംബാസഡർ ആയിരുന്നു. അംബാസഡർമാർക്കു പ്രത്യേക പദവികളും അവകാശങ്ങളും ആതിഥേയരാഷ്ട്രങ്ങൾ നല്കിയിരുന്നു. അക്കാലത്തെ സ്ഥാനപതികൾ ഏതാണ്ട് എല്ലാവരും തന്നെ രാജകുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നോ പ്രഭുകുടുംബങ്ങളിൽനിന്നോ ഉള്ളവരായിരുന്നു. ആധുനിക നയതന്ത്രത്തിന്റെ സമ്പ്രദായം പൂർവയൂറോപ്പിലും, റഷ്യയിലും എത്തിയത് 18-ാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ നയതന്ത്രമാർഗങ്ങളും സൈനികമാർഗങ്ങളും വിഭിന്നമാണെങ്കിലും പല ശക്തികളുടെയും കാര്യത്തിൽ ചില ഘട്ടങ്ങളിലെങ്കിലും ഇവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വളരെ ശക്തമാകുന്നു. സൈനികഭീഷണി നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള നയതന്ത്രമുണ്ട്; യുദ്ധസന്നാഹത്തിനുള്ള നയതന്ത്രമുണ്ട്; സൈനികസന്നാഹത്തിനുള്ള നയതന്ത്രമുണ്ട്; സൈനികസഖ്യമുണ്ടാക്കാനുള്ള നയതന്ത്രമുണ്ട്. യുദ്ധത്തിനുശേഷം സമാധാനത്തിനുള്ള നയതന്ത്രവുമുണ്ട്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വിദേശനയത്തെ പ്രതിരോധനയത്തിനുകീഴിലാക്കുമ്പോൾ നയതന്ത്രം സൈനികലക്ഷ്യങ്ങളെയാണ് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത്. യഥാർഥത്തിൽ പ്രതിരോധനയം വിദേശനയത്തിന്റെ കീഴിലായിരിക്കണം.
1914-ൽ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിന്റെ പിടിയിലമർന്നു. പ്രകടമായും അത് യൂറോപ്യൻ നയതന്ത്രസംവിധാനത്തിന്റെ തകർച്ചയായിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും ആ സംവിധാനം വിമർശനവിധേയമായി. യൂറോപ്യൻ നയതന്ത്രസംവിധാനത്തിന്റെ മുഖ്യവിമർശകൻ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് വൂഡ്റോവിത്സണായിരുന്നു. തുറസ്സായ നയതന്ത്രവും, കൂട്ടായ സുരക്ഷയുമാണ് ആവശ്യമെന്നായിരുന്നു വിത്സന്റെ നിലപാട്. ശാക്തികതുലനസ്ഥിതിയുടെ സിദ്ധാന്തവും പ്രയോഗവും വലുതും ചെറുതുമായ ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, ദേശീയ താത്പര്യങ്ങൾ വളർത്തുന്നത്, രഹസ്യഏജന്റുമാർ, രഹസ്യ ഉടമ്പടികൾ - ഇവയെയെല്ലാം പ്രസിഡന്റ് വിത്സൺ വിമർശിച്ചു.
ഒരു നയതന്ത്രവ്യവസ്ഥിതിയുടെ ചട്ടങ്ങളുടെ ക്രോഡീകരണം പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ പല ഘട്ടങ്ങളിലായാണ് നടന്നത്. പ്രോട്ടോക്കോളിനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങൾക്കു രൂപംനല്കിയത് 1815-ലെ വിയന്നാ കോൺഗ്രസ്സിലാണ്. അവിടെയാണ് രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ഔപചാരിക തുല്യത എന്ന പ്രമാണം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടത്. നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾ, കോൺസുലർ ബന്ധങ്ങൾ, ഉടമ്പടികളെപ്പറ്റിയുള്ള നിയമം എന്നിവയ്ക്കു വ്യക്തത നല്കി, നയതന്ത്രപ്രവർത്തനത്തിന് 1961, 63, 69 എന്നീ വർഷങ്ങളിലെ സമ്മേളനങ്ങൾ സമഗ്രമായ സാർവദേശീയ നിയമം ഉണ്ടാക്കി. ബഹുഭൂരിപക്ഷം രാഷ്ട്രങ്ങളും ഇത് അംഗീകരിക്കുന്നു.
അടുത്തും അകലെയുമുള്ള ഭരണാധികാരികളോട്-നിലവിലിരുന്ന ഗതാഗത മാർഗങ്ങളിലൂടെ എത്തിച്ചേരാവുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ - ബന്ധങ്ങൾ പുലർത്താൻ ശ്രമിക്കുക എന്നത് പ്രാചീന കാലംമുതൽ ഭരണാധികാരികൾ ചെയ്തിരുന്നു. ആദ്യത്തെ നഗരരാഷ്ട്രങ്ങൾ സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കുമുമ്പ് രൂപം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ മുതൽ ഇത് തുടങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ നവോത്ഥാനകാലഘട്ടം വരെ നയതന്ത്രപ്രതിനിധികളെ മറ്റു രാഷ്ട്രങ്ങളിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നത് പ്രത്യേക ദൗത്യങ്ങൾക്കായിരുന്നു. ദൌത്യം പൂർത്തിയായാൽ പ്രതിനിധി സ്വന്തം രാജ്യത്ത് തിരിച്ചെത്തും. പ്രതിനിധികൾ രാജവംശത്തിൽപ്പെട്ടവരോ ഉന്നതകുലജാതരോ ആയിരിക്കും.
നയതന്ത്രജ്ഞർ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനത്തെ 'മിഷൻ' എന്നാണ് വിളിക്കുക. ആ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് യാതൊരു തടസ്സവും കൂടാതെ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സൌകര്യങ്ങളുണ്ടാക്കേണ്ടത് ആതിഥേയ രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ചുമതലയാണ്. ആ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ അതിക്രമിച്ചുകയറുന്നതും നാശനഷ്ടങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നതും സാർവദേശീയ നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനമാണ്. 1979 നവംബറിൽ ഒരു സംഘം ഇറാനികൾ ടെഹറാനിലെ യു.എസ്. എംബസിയിൽ അതിക്രമിച്ചുകടന്ന് പതിനാലുമാസത്തേക്ക് അമ്പത് എംബസി ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ബന്ധികളാക്കിയ സംഭവമാണ് ഇത്തരം ലംഘനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടാറുള്ളത്.
പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ഉയർച്ച ദേശീയതാത്പര്യം, ശാക്തിക തുലനസ്ഥിതി എന്നീ സങ്കല്പങ്ങളുടെ വികാസത്തിനു വഴിതെളിച്ചു. ഇവയിൽ ആദ്യത്തേതനുസരിച്ച് നയതന്ത്രലക്ഷ്യങ്ങൾ രാഷ്ട്രതാത്പര്യങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം. രണ്ടാമത്തേത്, ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ നേടിയെടുത്ത് രാഷ്ട്രവ്യവസ്ഥിതി നിലനിർത്തുന്നതിലുള്ള ഒരു പൊതുതാത്പര്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു. ഈ രണ്ടുതാത്പര്യങ്ങളും വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിന് നയതന്ത്രം ഉപയോഗിക്കാമെന്ന് വളരെ വേഗം വ്യക്തമായി.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ താത്പര്യങ്ങൾ മറ്റൊരു രാജ്യത്ത് പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതുകൂടാതെ അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിലെ ലക്ഷ്യങ്ങളും സാധ്യതകളും പ്രശ്നങ്ങളുമൊക്കെ വ്യക്തമാക്കുകയെന്നതും നയതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. മാത്രവുമല്ല, അന്താരാഷ്ട്ര വ്യവസ്ഥിതിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങളും നടപടിക്രമങ്ങളും സ്ഥാപിക്കുന്നതും പരിരക്ഷിക്കുന്നതും നയതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ആ അർഥത്തിൽ സാർവദേശീയനിയമത്തിന്റെയും അന്താരാഷ്ട്ര സംഘടനകളുടെയും പ്രവർത്തനം സുഗമമാക്കുകയെന്നതും നയതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങളും ഇടപാടുകളും സമാധാനപരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന സമ്പ്രദായമാണ് നയതന്ത്രം. ആധുനിക കാലത്ത് ഇത് വളരെയേറെ വ്യവസ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളെ കൂടിയാലോചനകളിൽക്കൂടെ സുഗമമാക്കുന്നതിന് നയതന്ത്രജ്ഞർ സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗവും, നയതന്ത്രജ്ഞന്റെ പ്രവർത്തനശൈലിയും നയതന്ത്രമെന്നുതന്നെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അന്താരാഷ്ട്രബന്ധങ്ങളെ സൈനികബലം മാത്രം നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ നാഗരികത കണ്ടുപിടിച്ച ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗമാണ് നയതന്ത്രം.
നയതന്ത്രരംഗത്ത് അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന പല ധാരണകളെയും സംവിധാനത്തെത്തന്നെയും ഇളക്കിമറിക്കുന്നതായിരുന്നു 1789-ലെ ഫ്രഞ്ചുവിപ്ളവവും തുടർന്നുള്ള സംഭവവികാസങ്ങളും. അതുവരെ സാധാരണക്കാർക്ക് അപ്രാപ്യമായിരുന്ന നയതന്ത്രരംഗത്ത് അവരെത്തിയതോടെ നയതന്ത്രശൈലിയിൽ മാറ്റമുണ്ടായി; നയതന്ത്രമെന്നത് രാജാക്കന്മാരുടെയും പ്രഭുക്കന്മാരുടെയും മാത്രം കാര്യമല്ലെന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം ഉണ്ടായി. നെപ്പോളിയന്റെ പതനശേഷം യുറോപ്പ് നേരത്തെയുള്ള നയതന്ത്രസമ്പ്രദായത്തിലേക്കുമടങ്ങി.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ നയതന്ത്രത്തെ വിദേശനയമെന്ന അർഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. ഒരു രാജ്യത്തിന് മറ്റു രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കം, ലക്ഷ്യം, സ്വഭാവം, സമീപനം എന്നിവ അടങ്ങിയതാണ് വിദേശനയം. നയതന്ത്രമെന്നത് ഇവ പ്രാവർത്തികമാക്കാനുള്ള മാർഗവും ഉപകരണവുമാണ്. വിദേശനയം നടപ്പാക്കുന്നത് നയതന്ത്രത്തിലൂടെയാണ്. ആ നിലയിൽ നയതന്ത്രം ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഉപകരണം മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രവ്യവസ്ഥിതിയുടെ സ്ഥാപനങ്ങളിലൊന്നുകൂടിയാണ്.
ആധുനികനയതന്ത്രത്തിന്റെ തുടക്കം നവോത്ഥാന കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലാണ്. വടക്കൻ ഇറ്റലിയിലെ നഗരരാഷ്ട്രങ്ങളിലായിരുന്നു സ്ഥിരം സ്ഥാനപതികളെ അയയ്ക്കുകയെന്ന രീതി തുടങ്ങിയത്. പുതിയ സമ്പ്രദായത്തിനും, നയതന്ത്രത്തിന്റെ പ്രമാണങ്ങളുടെ ആദ്യരൂപത്തിനും നേതൃത്വം നല്കിയത് മിലാനായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ സ്ഥാനപതി സ്ഥാപനങ്ങൾ-എംബസികൾ-13-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാപിതമായി. ആധുനിക നയതന്ത്രത്തിന്റെ പല പാരമ്പര്യങ്ങളും ആരംഭിച്ചത് ഇറ്റലിയിലാണ്.
ആധുനിക നയതന്ത്രത്തിന്റെയെല്ലാം ആരംഭം എന്നു പറയാവുന്ന യൂറോപ്യൻ നയതന്ത്രത്തിന്റെ തുടക്കം ഒരുപുതിയ ലോകക്രമത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്ത 1648-ലെ വെസ്റ്റ് ഫാലിയാ ഉടമ്പടിയിലായിരുന്നു. ഈ ഉടമ്പടിയനുസരിച്ചുള്ള നയതന്ത്രം ഈ രാജ്യങ്ങളിലെ ഭരണവർഗമേധാവികൾ തമ്മിലുള്ളതായിരുന്നു. അവർക്ക് പൊതുവായ താത്പര്യങ്ങളെന്നാൽ അവരുടെ രാജ്യങ്ങളിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളുടെ താത്പര്യങ്ങളായിരുന്നില്ല.
1919-ലെ വേഴ്സെയ്സ് ഉടമ്പടിയിലും, ലീഗ് ഒഫ് നേഷൻസിലും വിത്സന്റെ ആശയങ്ങളും നിർദ്ദേശങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ അമേരിക്ക ലീഗ് ഒഫ് നേഷൻസിനെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും, സ്വയം ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നയം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, യൂറോപ്യൻ ശക്തികൾ പഴയ സമ്പ്രദായത്തിലേക്കു തിരികെപ്പോയി-ശാക്തിക തുലനസ്ഥിതിയിലും, ദേശീയ താത്പര്യങ്ങളിലും അധിഷ്ഠിതമായ പഴയ സമ്പ്രദായം.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് യു.എസ്. പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക്ളിൻ റൂസ്‌വെൽറ്റും ഒരുപുതിയതരം നയതന്ത്രം സ്ഥാപിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. പുതിയ നയതന്ത്ര വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഏറ്റവും നല്ല പ്രതീകമായി ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടന നിലകൊള്ളുന്നുവെങ്കിലും രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം സാർവദേശീയ രാഷ്ട്രീയവും അതിന്റെ നയതന്ത്രവും യൂറോപ്യൻ മാതൃക തന്നെയാണ് തുടരുന്നത്.
നയതന്ത്രസന്ദേശങ്ങളും പരിരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. നയതന്ത്രരേഖകൾ എവിടെ കൊണ്ടുപോകുന്നതിനും, രാജ്യാതിർത്തികൾ കടത്തുന്നതിനും പൂർണസ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. അവയെ തടസ്സപ്പെടുത്താനോ പരിശോധിക്കാനോ പാടില്ല. നയതന്ത്രരേഖകൾ അയയ്ക്കുന്നത് നയതന്ത്രസഞ്ചികളിലാണ്. ആധുനികസംവേദന മാർഗങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും ഇന്നും നയതന്ത്രസഞ്ചികൾ സാധാരണമാണ്.
പഴയ സമ്പ്രദായത്തിനുപകരം വിത്സൺ ഒരു പുത്തൻ നയതന്ത്രം നിർദ്ദേശിച്ചു - കൂട്ടായ സുരക്ഷയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നല്കുന്ന, വലുതും ചെറുതുമായ രാഷ്ട്രങ്ങളെ തുല്യാടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിഗണിക്കുന്ന, അന്താരാഷ്ട്ര സമ്മേളനങ്ങളിൽ പരസ്യമായ ഉടമ്പടികൾക്കു രൂപംനല്കുന്ന ഒരു പുത്തൻ നയതന്ത്രം.
നയതന്ത്രമെന്നതുകൊണ്ട് സാധാരണ അർഥമാക്കുന്നത് സാർവദേശീയ തലത്തിലെ പ്രവർത്തനമാണ്. സമാധാനം, യുദ്ധം, വ്യാപാരം, സമ്പത്ക്രമം, സംസ്കാരം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ രാഷ്ട്രങ്ങൾ തമ്മിലും ബഹുപക്ഷീയമായും ധാരണകളും, കരാറുകളുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നത് നയതന്ത്രപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയാണ്.
ചെക്ക് വംശജനായ ലോകപ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരൻ ആണ് മിലാൻ കുന്ദേര . . 1975 മുതൽ ഫ്രാൻസിൽ വസിക്കുന്നു. ചെക്കോസ്ലോവാക്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണകൂടം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികൾ നിരോധിക്കുകയും 1979-ൽ പൗരത്വം റദ്ദാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. 1981-ൽ ഫ്രഞ്ച് പൗരത്വം ലഭിച്ചു. ചെക്ക് ഭാഷയിലും ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയിലും കൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.ദി അൺബെയറബിൾ ലൈറ്റ്നെസ്സ് ഓഫ് ബീയിങ്ങ്, ദി ബുക്ക് ഓഫ് ലാഫ്റ്റർ ആൻഡ് ഫൊർഗെറ്റിങ്ങ്, ദി ജോക്ക് തുടങ്ങിയവയാണ് പ്രശസ്ത കൃതികൾ. 2019 -ൽ ചെക്ക് സർക്കാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൗരത്വം തിരിച്ചു നൽകി
ആദ്യത്തെ രണ്ടു പിടകങ്ങളിലും അഭിധർമത്തെപ്പറ്റി യാതൊരു പരാമർശവുമില്ലാത്തതിനാൽ അത് പില്ക്കാലത്തുണ്ടായതാണെന്ന് നിസ്സംശയം തീരുമാനിക്കാം. അഭിധർമം സിലോണിലാണ് ഉദ്ഭവിച്ചതെന്ന് ഒരു പക്ഷവുമുണ്ട്. എന്നാൽ ധർമപാലൻ, ബുദ്ധഘോഷൻ മുതലായ വ്യാഖ്യാതാക്കളുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ അഭിധർമത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായ കഥാവസ്തു ബി.സി. 3-ആം ശതകത്തിൽ അശോകചക്രവർത്തിയുടെ സദസ്യനായിരുന്ന ടിസ്സൻ രചിച്ചതാണ്. മോഗ്ഗലിപുത്രനായ ടിസ്സൻ നേതൃത്വം നല്കിയ പാടലിപുത്രസമ്മേളനത്തിൽ അഭിധർമത്തിന് അന്തിമരൂപം ലഭിച്ചുവെന്നാണ് അവരുടെ വാദം. എന്തായാലും അഭിധർമം മറ്റു രണ്ടു പിടകങ്ങളെയും അപേക്ഷിച്ച് അർവാചീനമാണെന്നതിന് തർക്കമില്ല. ശ്രീലങ്കക്കാരുടെ പാരമ്പര്യവിശ്വാസവും ഇതിന് ഉപോദ്ബലകമാണ്.
ബൌദ്ധധർമ പ്രതിപാദകമായ സാഹിത്യവിഭാഗത്തെ അഭിധർമസാഹിത്യം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ബുദ്ധമതത്തിന്റെ ധർമതത്ത്വസംഹിതയ്ക്ക് സാമാന്യമായി പറയുന്ന പേരാണ് ത്രിപിടകം . ബുദ്ധഭിക്ഷുക്കൾ പാലിഭാഷയിൽ ഓലയിലെഴുതിയ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളുള്ള തത്ത്വസംഹിത ശ്രദ്ധാപൂർവം പിടകങ്ങളിൽ സംഭരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നതിനാലാണ് അതിന് ഈ പേരു വന്നുകൂടിയത്. പിടകം, പിട എന്നീ വാക്കുകൾക്ക് പേടകം, കുട്ട, വട്ടി തുടങ്ങിയ അർഥങ്ങൾ ഉണ്ട്. പിടകങ്ങളിൽ സംഭൃതമായ മൂന്നു ധർമസംഹിതകളുടെ സമാഹാരമാണ് ത്രിപിടകം; ഈ മൂന്നു സംഹിതകൾ വിനയപിടകം, സൂത്രപിടകം, , അഭിധർമപിടകം എന്നിവയാണ്.
നാലാമത്തേത് ബി.സി. 25-ൽ വട്ടഗമണി അഭയരാജാവിന്റെ രക്ഷാധികാരത്തിൽ സിലോണിൽവച്ചു നടന്നു. ബുദ്ധന്റെ കാലം മുതൽ ഏകദേശം അഞ്ഞൂറുകൊല്ലത്തോളം സന്ന്യാസിമാർ ഹൃദിസ്ഥമാക്കിവച്ചിരുന്ന ത്രിപിടകം ആദ്യമായി ലിഖിതരൂപത്തിലാക്കിയത് സിലോണി ൽവച്ചു നടന്ന ഈ നാലാം സമ്മേളനത്തിലായിരുന്നു. അഭിധർമപിടകമാകട്ടെ, പാരമ്പര്യവിശ്വാസപ്രകാരം, നാലാം സമ്മേളനത്തിൽവച്ചാണ് പൂർണരൂപം പ്രാപിച്ചത് (ചില പണ്ഡിതന്മാരുടെ പക്ഷത്തിൽ മൂന്നാം സമ്മേളനത്തിൽ വച്ചുതന്നെ അഭിധർമത്തിന് അന്തിമരൂപം സിദ്ധിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു).
ആശ്രമത്തിലെ അനുഷ്ഠാനവിധികൾ, ശിക്ഷണനിയമങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ പ്രതിപാദിക്കുന്ന അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളുണ്ട് വിനയപിടകത്തിന്. സൂത്രപിടകം ബുദ്ധന്റെ സകലധർമ പ്രഭാഷണങ്ങളുടെയും സമാഹാരമാണ്. ഈ പിടകം രണ്ടു നികായങ്ങൾ ആയി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തേതായ അഭിധർമപിടകമാകട്ടെ, ബുദ്ധമതത്തിന്റെ സമുന്നതമായ ദർശനത്തെയാണ് പരാമർശിക്കുന്നത്. മൂന്നു പിടകങ്ങളിലുംവച്ച് അഭിധർമമാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം.
ബുദ്ധന്റെ നിർവാണത്തിനുശേഷം ബുദ്ധ ഭിക്ഷുക്കളുടെ ഇടയിൽ മതസിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാന വൈവിധ്യമനുസരിച്ച് ആശയ സങ്കീർണതയും പ്രസ്ഥാന ഭേദങ്ങളും ഉദ്ഭവിച്ചു. ഗുരുതരമായ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടാകുന്ന ഘട്ടങ്ങളിലൊക്കെ അഭിപ്രായ ഭേദങ്ങൾ പറഞ്ഞൊതുക്കി ധർമ വ്യവസ്ഥാപനം ചെയ്യുവാൻ സന്ന്യാസിമാർ മഹാ സമ്മേളനങ്ങൾ വിളിച്ചുകൂട്ടിയിരുന്നു.
ഈ മഹാസമ്മേളനം ഉത്തരബർമയിൽ മാൻഡലയിൽവച്ച് 1871-ൽ മിൻഡൻ രാജാവിന്റെ രക്ഷാധികാരത്തിൽ നടന്നു. ഈ സമ്മേളനത്തിൽ ത്രിപിടകത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സംശോധിതസംസ്കരണം നിർവഹിക്കപ്പെടുകയും 729 മാർബിൾപ്പലകകളിൽ അത് മുദ്രിതമാകയും ചെയ്തു. ഓരോ പിടകവും മുദ്രിതമായ മാർബിൾപ്പലകകളുടെ സംഖ്യ താഴെ പറയുന്നു.
ആദ്യത്തെ മഹാസമ്മേളനം മഹാനിർവാണത്തിന് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം രാജഗൃഹ ത്തിൽവച്ചു നടന്നു; ഈ സമ്മേളനത്തിൽ തന്നെ ആദ്യത്തെ രണ്ടു പിടകങ്ങളും വ്യവസ്ഥപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തക്കർ ബാപ്പാ ഭാരതീയ സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും ദേശീയ നേതാവുമായിരുന്നു. അമൃതലാൽ തക്കർ എന്നാണ് യഥാർഥപേര്. ദീനാനുകമ്പാ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിരന്തരം വ്യാപൃതനായി ജനാദരവു നേടി യതോടുകൂടിയാണ് തക്കർ ബാപ്പാ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത്. ഗുജറാത്തിലെ ഭവനഗറിലുള്ള ഒരു ഇടത്തരം കുടുംബത്തിൽ വിഠൽദാസ് ലാൽജി തക്കറിന്റേയും മുലീബായുടേയും മകനായി 1869 നവംബർ 29-ന് ഇദ്ദേഹം ജനിച്ചു. ഭവനഗറിൽ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി. അക്കാലത്തെ സാമുദായിക സമ്പ്രദായ പ്രകാരം പന്ത്രണ്ടുവയസ്സെത്തിയപ്പോഴേക്കും ഇദ്ദേഹം വിവാഹിതനായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മെട്രിക്കുലേഷൻ പരീക്ഷയിൽ മികച്ച വിജയം നേടി ജസ്വന്ത്സിങ്ജി സ്കോളർഷിപ്പിന് അർഹനായി. സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അമൃതലാലിനെ പിതാവ് എൻജിനീയറിങ് പഠിക്കുവാൻ പൂണെയിലയച്ചു. 1890-ൽ എൽ.സി.ഇ. ബിരുദം നേടി.
രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽനിന്നും തക്കർബാപ്പാ ഒഴിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നില്ല. ഭവനഗർ രാജ്യത്തിലേയും കത്തിയവാറിലേയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി ഇദ്ദേഹം വളരെയധികം ബന്ധപ്പെടുകയും അവിടെ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രക്ഷോഭതരംഗങ്ങൾ ഇളക്കി വിടുകയും ചെയ്തു. പാട്യാലയിലെ ഭരണാധികാരിക്കെതിരായി പല കടുത്ത ആരോപണങ്ങളും ആളിക്കത്തിയപ്പോൾ അവയെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കുവാൻ നിയുക്തമായ കമ്മിറ്റിയുടെ അധ്യക്ഷനായി പ്രവർത്തിച്ചത് തക്കർബാപ്പാ ആയിരുന്നു. സിവിൽ നിയമലംഘനകാലത്ത് മദ്യഷാപ്പുകൾ പിക്കറ്റു ചെയ്തതിന് ആറ് മാസത്തെ കഠിനതടവിനു ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും സകലർക്കും സമാദരണീയനായതുമൂലം നാല്പതു ദിവസം മാത്രമേ തടവിൽ കഴിയേണ്ടിവന്നുള്ളൂ.
1928 മേയ് 4-ന് ഈജിപ്തിലെ മൊനുഫീയ ഗവർണേറ്റിലെ കാഫ്ർ-എൽ-മെസെൽത്തയിലാണ് മുബാറക്ക് ജനിച്ചത്. ഹൈസ്കൂൾ പഠത്തിനു ശേഷം ഈജിപ്ഷ്യൽ മിലിറ്ററി അക്കാദമിയിൽ ചേർന്ന മുബാറക്ക് 1949-ൽ മിലിറ്ററി സയൻസസിൽ ബാച്ചിലേർസ് ബിരുദം കരസ്ഥമാക്കി. 1949 ഫെബ്രുവരി 2-നു് മുബാറക്ക് മിലിറ്ററി അക്കാദമി ഉപേക്ഷിച്ച് ഈജിപ്തിലെ എയർ ഫോഴ്സസിൽ ചേരുകയും 1950 മാർച്ച് 13-നു് പൈലറ്റ് ഓഫീസറാകുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ഏവിയേഷൻ സയൻസസിൽ ബാച്ചിലേർസ് ബിരുദം സമ്പാദിച്ചു. ഹുസ്നി മുബാറക്കിന്റെ ഭാര്യ സൂസന്നെ മുബാറക്ക് ആണ്.
2011 ജനുവരി 25 മുതൽ ഈജിപ്തിലെ ബഹുജന പ്രക്ഷോഭകാരികൾ ഹുസ്നി മുബാറക്ക് പ്രസിഡണ്ട് സ്ഥാനം ഒഴിയണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് പ്രക്ഷോഭം തുടങ്ങി. 2011 ഫെബ്രുവരി 1-നു് അടുത്തു നടക്കാനിരിക്കുന്ന പ്രസിഡണ്ട് തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കില്ലെന്ന് മുബാറക്ക് പ്രഖ്യാപിച്ചു. 2011 ഫെബ്രുവരി 5-നു് മുബാറക്കടക്കം ഭരണത്തിലിരിക്കുന്ന നാഷണൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയുടെ എല്ലാ നേതാക്കളും രാജിവെച്ചതായി ഈജിപ്ഷ്യൻ സ്റ്റേറ്റ് മീഡിയ പ്രഖ്യാപിച്ചു . എന്നാൽ പിന്നീട് മുബാറക്ക് തന്നെ പ്രസിഡണ്ട് സ്ഥാനത്തു തുടരുമെന്നറിയിച്ചു.
1975-ൽ ഇദ്ദേഹം ഈജിപ്തിന്റെ വൈസ് പ്രസിഡണ്ടായി സ്ഥാനമേറ്റു. 1981 ഒക്ടോബർ 14-ന് അന്നത്തെ ഈജിപ്ഷ്യൻ പ്രസിഡണ്ടായിരുന്ന അൻവർ അൽ സദാത്ത് കൊല്ലപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് ഹുസ്നി പ്രസിഡണ്ടായി ചുമതലയേറ്റെടുത്തു. മുഹമ്മദ് അലി പാഷയ്ക്ക് ശേഷം ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം ഈജിപ്ത് ഭരിച്ചിരുന്ന ഭരണാധികാരിയാണ് ഹുസ്നി മുബാറക്ക്. ഈജിപ്ഷ്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഹുസ്നി ഈജിപ്ഷ്യൻ എയർഫോഴ്‌സിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. 1972 മുതൽ 1975 വരെ അദ്ദേഹം കമാന്ററായി പ്രവർത്തിച്ചു.
2011 ഫെബ്രുവരി 11-നു് വൈസ് പ്രസിഡണ്ടായ ഒമർ സുലൈമാൻ, ജനുവരി 25-ൽ മുതലാരംഭിച്ച ബഹുജന പ്രക്ഷോഭത്തെത്തുടർന്ന് പ്രസിഡണ്ടായ ഹുസ്നി മുബാറക്ക് രാജിവെക്കുന്നതായും രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണം ഈജിപ്ഷ്യൻ ആർമിക്ക് നൽകുന്നതായും പ്രഖ്യാപിച്ചു.
2020 ഫെബ്രുവരി 25 ന് അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. കെയ്‌റോയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു കുടുംബ സ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന് സൈനിക ബഹുമതികളോടെ അടക്കം ചെയ്തു.
ഏഷ്യാമൈനറിലെ അർമേനിയക്കാരുടെ സാന്നിധ്യം ബി.സി. ആറാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. , തുർക്കികൾ പ്രദേശത്തേക്ക് കുടിയേറുന്നതിന് ഏകദേശം ഒരു സഹസ്രാബ്ദത്തിന് മുമ്പാണിത്. അർമേനിയ രാജ്യം ക്രി.വ. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രിസ്തുമതത്തെ ദേശീയ മതമായി സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, അർമേനിയൻ അപ്പസ്തോലിക സഭ സ്ഥാപിക്കുകയുണ്ടായി. 1453-ൽ ബൈസാന്റിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനത്തോടെ ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യവും ഇറാനിലെ സഫാവിദ് സാമ്രാജ്യവും പടിഞ്ഞാറൻ അർമേനിയക്കായി യുദ്ധം ചെയ്തുവന്നു. 1639 ലെ സുഹബ് ഉടമ്പടി പ്രകാരം കിഴക്കൻ അർമേനിയ ഇറാനിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിനും പടിഞ്ഞാറൻ അർമേനിയ ഒട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിനുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. തുർക്കിയുടെ അധീശത്വം അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് കപ്പം നൽകിക്കൊള്ളാമെന്ന് അംഗീകരിച്ചതോടെ പടിഞ്ഞാറൻ അർമേനിയക്കാരെ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലെ പാത്രിയാർക്കീസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ അർദ്ധസ്വയംഭരണാധികാരമുള്ള മില്ലറ്റ് ആയി ഒട്ടോമൻ അധികാരികൾ അംഗീകരിച്ചു. തുർക്കികൾ ഇവരെ പൊതുവെ വിശ്വസ്തരായി കണക്കാക്കിയിരുന്നില്ല.
ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത്, കിഴക്കൻ തുർക്കിയിലേക്കുള്ള റഷ്യൻ സേനയുടെ കടന്നുവരിനെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞ തുർക്കിയിലെ വാൻ മേഖലയിലെ അർമേനിയൻ വംശജർ, തദ്ദേശീയരായ തുർക്കികളെ വധിക്കുകയും 1915 ഏപ്രിൽ 20-ന് പ്രദേശത്തെ കോട്ട പിടിച്ചേടുക്കുകയും ചെയ്തു. യുദ്ധമേഖലയിലേക്കുള്ള അർമേനിയൻ വംശജരെ മുഴുവൻ വിശാലസിറിയയിലേക്ക്ക് നാടുകടത്താൻ നാലുദിവസത്തിനു ശേഷം ഓട്ടൊമൻ അധികാരികൾ ഉത്തരവിട്ടു. അർമേനിയൻ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ഇത്തരത്തിൽ സിറിയൻ അതിർത്തി കടക്കുമ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് അർമേനിയൻ പുരുഷന്മാരെ ഓട്ടൊമൻ സേന കൊന്നൊടുക്കി.
1915 മുതൽ 1920 വരെയുള്ള കാലത്ത് ഓട്ടൊമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ തുർക്കിയിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് അർമേനിയൻ വംശജരെ കൊല ചെയ്യുകയും ഇസ്ലാം മതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തതതാണ് അർമേനിയൻ കൂട്ടക്കുരുതി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ കൂട്ടക്കുരുതിയിൽ എട്ട് ലക്ഷം മുതൽ പതിനഞ്ച് ലക്ഷം വരെ അർമേനിയൻ വംശജർ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നും രണ്ട് ലക്ഷത്തോളം പേർ നിർബന്ധിത മതപരിവർത്തനത്തിന് വിധേയമായെന്നും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
തുർക്കി നാളിതുവരെ അർമേനിയൻ കൂട്ടക്കുരുതി നടന്നതായി അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല. ബഹുഭൂരിപക്ഷം ചരിത്രകാരന്മാർ ഈ വംശഹത്യ നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ള അഭിപ്രായക്കാരാണ്. തുർക്കിയിൽ അക്കാലത്ത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന അനേകം ഡിപ്ലോമാറ്റുകളും വിദേശ സഞ്ചാരികളും അര്മേനിയർക്കും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും എതിരെയുള്ള അതിക്രമം നേരിട്ട് കണ്ടതായി രേഖപെടുത്തുന്നു.