polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
പ്രായമനുസരിച്ച് വെറ്റിലക്കൊടികൾ നാല് തരത്തിലുണ്ട് . തണ്ട് നട്ട് അഞ്ചാറു മാസം പ്രായമായതിനെ "കുഞ്ഞിക്കൊടി ", 6 മാസം മുതൽ 2 കൊല്ലം വരെയുള്ളതിനെ "ഇളംകൊടി", രണ്ടു മുതൽ 3 1/2 കൊല്ലം വരെ പ്രായമുള്ളതിനെ "മുതുകൊടി " എന്നും, അതിനു മുകളിലോട്ട് പ്രായമുള്ളതിനെ "മുത്താച്ചിക്കൊടി" എന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. . ഇതിൽ ഇളം കൊടിയിലാണ് വലിയ വെറ്റിലകൾ കാണുക. മുത്താച്ചിക്കൊടിയിലെ വെറ്റിലകൾ വളരെ ചെറുതായിരിക്കും. ശരാശരി ഒരു വെറ്റിലക്കൊടിയുടെ ആയുസ്സ് അഞ്ച് - അഞ്ചരക്കൊല്ലം ആണ്.
ഒന്നര - രണ്ടു മാസം കൂടുമ്പോൾ വെറ്റില നുള്ളിയെടുക്കാം. വെറ്റില നുള്ളുന്നത് മുളയേണി ഉപയോഗിച്ചാണ്. വെറ്റില നുള്ളുന്ന ആൾക്കാർ അവരുടെ രണ്ടു തള്ള വിരലുകളുടെയും നഖങ്ങൾ നീട്ടി വളർത്തി മൂർച്ച വരുത്തിയിരിക്കും. പെട്ടെന്ന് വെറ്റില നുള്ളാനുള്ള സൗകര്യത്തിനാണിത്. ഏണിയിൽ കയറി വെറ്റില നുള്ളി അരയിൽ പിൻഭാഗത്തായി കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന "വെറ്റിലക്കൊട്ട" യിലേക്കിടുകയാണ് ചെയ്യാറ്.
വെറ്റില വിപണനം ചെയ്യാൻ പണ്ടുകാലത്ത് വെറ്റിലച്ചന്തകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. റാളി വരുന്നതിനു മുൻപ് തലച്ചുമടായിട്ടാണ് വെറ്റിലക്കെട്ടുകൾ വെറ്റിലച്ചന്തകളിൽ എത്തിച്ചിരുന്നത്. പുതുമ നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ വഴിമദ്ധ്യേ ഈ വെറ്റില ക്കെട്ടുകൾ ഏതെങ്കിലും തോട്ടിലോ കുളത്തിലോ കുറച്ചുനേരം മുക്കി വെക്കുക പതിവുണ്ട്.
വളരെ പുരാതന കാലം മുതൽക്കുതന്നെ ഭാരതത്തിൽ നടന്നുവന്നിരുന്ന വിവാഹം, പൂജ മുതലായ പല മംഗളകാര്യങ്ങൾക്കും ദക്ഷിണ നൽകുവാൻ വെറ്റില ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നുണ്ട്. കൂടുതലായും വെറ്റിലമുറുക്കുന്നതിനാണ്‌ സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്നത് എങ്കിലും, ചിലതരം രോഗങ്ങൾക്കു പ്രതിരോധമരുന്നായും ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്.
മറ്റു മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ കൊടിത്തടത്തിലെ വളം വലിച്ചെടുക്കുന്നത് തടയാൻ വേണ്ടി വെറ്റിലക്കൊടിയുടെ നാലുഭാഗത്തും അരയ്ക്കൊപ്പം ആഴത്തിലും ഏകദേശം ഒന്ന് ഒന്നേകാൽഅടി വീതിയിലും കിടങ്ങുകൾ കീറുന്നതിനെ ഇടകീറൽ എന്ന് പറയുന്നു.
ഇന്ത്യയിൽ ഉഷ്ണമേഖലാപ്രദേശങ്ങളിലും ചതുപ്പുപ്രദേശങ്ങളിലും കൃഷിചെയ്തു വരുന്നു. ഈ ചെടി പുഷ്പ്പിക്കാറില്ല. പക്ഷെ അരിമ്പാറയുടെ ആകൃതിയിലും വലിപ്പത്തിലുമുള്ള ഒരുതരം കറുത്ത കായകൾ ചില വെറ്റിലകളുടെ അടിഭാഗത്തായി കാണപ്പെടുന്നു.
ഇക്കാലത്ത് വെറ്റില കൃഷി വളരെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൃഷിച്ചെലവ് കൂടിയതും വെറ്റിലകൃഷിയിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനം കുറഞ്ഞതുമാകാം കാരണം. പണ്ടത്തെ വെറ്റിലച്ചന്തകൾ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
പണ്ടത്തെ കാലത്ത് കേരളത്തിലെ ഒരു മുഖ്യ കൃഷിയായിരുന്നു വെറ്റിലക്കൊടി. വെറ്റില കൃഷി കൊണ്ട് മാത്രം ഉപജീവനം കഴിച്ചിരുന്ന ഒരു ജനത ജാതി മത ഭേദമെന്യേ അക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു.
പതിവെറ്റില - ഇത് കുഞ്ഞിക്കൊടിയിലാണ് അധികവും കാണപ്പെടുന്നത്. വെറ്റിലച്ചെടിയിൽ ആദ്യം വരുന്ന വെറ്റില ആണിത്. ഏകദേശം പകുതി വാലറ്റമില്ലാത്ത ആലിലയുടെ ആകൃതി ആണിവയ്ക്ക്.
കണ്ണി വെറ്റില - ഇത് ഇളം കൊടി മുതൽ കാണപ്പെടുന്നു. അപൂർവ്വമായി പതി വെറ്റിലയും. ഏകദേശം കുരുമുളകിന്റെ ഇലയുടെ ആകൃതി ആണിവയ്ക്ക്.
40 സെന്റിമീറ്ററാണ് തെയ്യാൻ പാമ്പുകളുടെ ശരാശരി നീളം. പെൺപാമ്പുകൾക്ക് 80 സെന്റിമീറ്റർ വരെ നീളമുണ്ടായിരിക്കും. ശരീരത്തിന് ഇളം തവിട്ടോ ഇരുണ്ട തവിട്ടോ നിറമാണ്. തല മുതൽ വാൽ വരെ ശരീരത്തിന്റെ ഇരു പാർശ്വങ്ങളിലുമായി മഞ്ഞനിറത്തിലോ മഞ്ഞകലർന്ന തവിട്ടുനിറത്തിലോ ഉള്ള രണ്ട് വരകൾ കാണാം. ശരീരത്തിന്റെ അവസാന പകുതിയിൽ ഈ വരകൾ കൂടുതൽ പ്രകടമാണ്. തല ഇളം തവിട്ടുനിറമാണ്; വായയുടെ ചുറ്റിലും കണ്ണുവരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളിലും ഇളം മഞ്ഞനിറവും. വായിൽ 21-24 പല്ലുകളുണ്ട്. തമിഴ്‌നാടിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ കാണുന്ന തെയ്യാൻ പാമ്പുകളുടെ കണ്ണുകൾക്കു പിന്നിൽ വീതിയുള്ള കറുത്ത വരകളുണ്ട്. തെയ്യാൻ പാമ്പുകളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ പരുക്കൻ ശൽക്കങ്ങൾ കൊണ്ട് ആവരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
നീർക്കോലിപ്പാമ്പിനോടു സാദൃശ്യമുള്ള വിഷമില്ലാത്ത ഒരിനം പാമ്പാണ് തെയ്യാൻ പാമ്പ്. ഇത് നാട്രിസിഡേ കുടുംബത്തിൽപ്പെടുന്നു. ഈ പാമ്പിന്റെ ശാസ്ത്രനാമം അംഫീസ്മാ സ്റ്റൊളാറ്റ എന്നാണ്. പ്രാദേശികമായി ഇവ പടകൂടി‎, തേയിപ്പാമ്പ്, പുല്ലുരുവി, തെയ്യൻ പാമ്പ്, തേളിയൻ, ദൈവത്താൻകുട്ടി എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. മറ്റു പാമ്പുകളെ അപേഷിച്ച് കൂട്ടമായി താമസിക്കുന്നതിനാലാണ് ഇവ പടകൂടി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ 2000 മീ. വരെ ഉയരമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലാണ് സാധാരണ തെയ്യാൻ പാമ്പുകളെ കണ്ടുവരുന്നത്. നെൽവയലുകൾ, കുളക്കരകൾ, ഇടതൂർന്നു വളരുന്ന പുൽമേടുകൾ, കുറ്റിക്കാടുകൾ എന്നിവിടങ്ങളാണ് തെയ്യാൻ പാമ്പുകളുടെ ഇഷ്ട വാസസ്ഥലം.
ഒരു മീറ്ററോളം നീളത്തിൽ വളരുന്ന തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള പാമ്പാണിത്. നീണ്ട വാലും വലിയ കണ്ണും വരകളുള്ള ശരീരവും ഇവയെ വേഗം തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്നു. തീരെ ഉപദ്രവകാരിയല്ലാത്ത ഈ പാമ്പിനെ സമതലങ്ങളിലാണ് സാധാരണ കാണുന്നത്. മഴക്കാലത്ത് ഇവ കൂട്ടമായി സഞ്ചരിക്കാറുണ്ട്. ഒരെണ്ണത്തിന്റെ കൊന്നാൽ പത്തെണ്ണം ഒന്നിനും പിറകെ എത്തുന്നതായി കാണുന്നത് കൊണ്ട് ഇവയ്ക്ക് പടകൂട്ടി എന്നൊരു പേരുണ്ട്. തേളിയൻ, ദൈവത്താൻ കുട്ടി എന്നിങ്ങനെയും ഇവയെ വിളിയ്ക്കാറുണ്ട്.
പകൽ സമയങ്ങളിലാണ് തെയ്യാൻ പാമ്പുകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഇവ പാറയിടുക്കുകളിലോ കുറ്റിക്കാടുകളിലോ മാളങ്ങളിലോ വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൊമ്പിലോ ഉറങ്ങുന്നു.
1954ൽ മാനുവൽ എ. ഓഡ്രിയായുടെ ഭരണകാലത്ത് അദ്ദേഹം ലിമായിലെ സാൻ മാർക്കോസ് സർവകലാശാലയിൽ നിയമപഠനമാരംഭിച്ച ഇക്കാലത്താണ് അമ്മായിയായ ജൂല്യ ഉർക്യൂഡിയെ യോസ വിവാഹം ചെയ്യുന്നത്. അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് പത്തൊൻപതും ജൂലിയായ്ക്ക് ഇരുപത്തിയൊൻപതുവയസ്സുമായിരുന്നു പ്രായം. 1957ൽ ചെറുകഥകളിലൂടെ അദ്ദേഹം സാഹിത്യലോകത്തെയ്ക്ക് കാൽവച്ചു. 1958ൽ ബിരുദം നേടിയ യോസ സ്കോളർഷിപുനേടി സ്പെയിനിൽ ഉപരി പഠനത്തിനായിപ്പോയി. 1960ൽ സ്കോളർഷിപ്പ് കാലാവധി അവസാനിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം മാഡ്രിഡിൽ നിന്ന് പാരീസിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി. സ്കോലർഷിപ്പിന് അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും ലഭിക്കാഞ്ഞതിനെത്തുടർന്ന് പാരീസിൽജൂലിയ മര്യോപ്പ് ദമ്പതിമാരുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാവുകയും അവർ തമ്മിൽ പിരിയുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് 196ൽ യോസ അമ്മാവന്റെ മകളായ പട്രീഷ്യഎ വിവാഹം ചെയ്തു. ഈ ദമ്പതിമാർക്ക് മൂന്നു മക്കളാണുള്ളത്. മകനായ അൽവാരോ വർഗാസ് യോസ പത്രപ്രവർത്തകൻ, എഴുത്തുകാരൻ എന്നീ നിലകളിൽ പ്രസിദ്ധനാണ് .
1963ലാണ് യോസയുടെ ആദ്യ നോവലായ നായകന്റെ കാലം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്. ലിമായിലെ സൈനികസ്കൂൾ വിദ്യാർഥികളുടെ ജീവിതം ഇതിവൃത്തമാക്കിയ ആ നോവൽ ലിയനീഷ്യോ പ്രാഡോ അക്കാദമിയിലെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. സങ്കീർണമായ സങ്കേതത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ആ നോവൽ വൻ വിജയമായി. പ്രിമിയോ ഡി ലാ എപാന്യോള പുരസ്കാരത്തിനതർഹമായി. പെറൂവിയൻ സൈനിക അക്കാദമിയിലെ ജീവിതത്തെ കരിപൂശിയെന്ന വിമർശനവും അത് വിളിച്ചുവരുത്തി.
പിയൂറാ നഗരത്തിലെ ഒരു വേശ്യാലയത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് രചിച്ച പച്ചവീട് യോസയുടെ ആഖ്യാൻ ശൈലിയെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയ്ക്കു വിധേയമാക്കി. സമയകാലങ്ങൾ ചാടിമറയുന്ന ആ നോവൽ രചനാസങ്കേതത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതകൊണ്ട് ശ്രദ്ധിയ്ക്കപ്പെട്ടു. ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലെ പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരുറ്റെ നിരയിലേയ്ക്ക് യോസ ഉയർന്നു. ഉറുഗ്വായൻ എഴുത്തുകാരനായ യുവാൻ കാർജലോസ് ഓനെറ്റി, ഗബ്രിയേൽ ഗാർസിയ മാർക്കേസ് എന്നീ പ്രമുഖരുറ്റെ കൃതികളുമായി മത്സരിച്ച് ആ കൃതി 1967ൽ റൊമുലോ ഗോൺസാൽവസ് അന്താരാഷ്ട്ര പുർസ്കാരത്തിനർഹമായി. ചില നിരൂപകർ ഇന്നും യോസയുടെ ഏറ്റവും പ്രമുഖ സാഹിത്യ സൃഷ്ടിയായി പച്ചവീടിനെയാണു കണക്കാക്കുന്നത്. ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിൽ നിന്നു ലഭിച്ച ഏറ്റവും മഹത്തായ കൃതികളുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് നിരൂപകനായ ജെറാൾഡ് മാർട്ടിൻ പച്ചവീടിനെ കണക്കാക്കുന്നത്.
എഴുത്തുകാരൻ, രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകൻ, കോളേജ് അദ്ധ്യാപകൻ, പത്രപ്രവർത്തകൻ എന്നീ നിലകളിൽ വിഖ്യാതനായ ഹോർഹെ മരിയോ പെഡ്രോ വർഗാസ് യോസ 1936 മാർച്ച് 28 നു പെറു വിലെ അറെക്വിപ്പയിൽ ജനിച്ചു. തെക്കേ അമേരിക്കയുടെ ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായ ആഖ്യാനശൈലിയിൽ അവതരിപ്പിച്ച് ശ്രദ്ധേയനായ അദ്ദേഹം 2010-ൽ സാഹിത്യത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം നേടിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റേതൊരു ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ ബൂം എഴുത്തുകാരനെയുംകാൾ അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുവാൻ യോസയ്ക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ചില നിരൂപകർ വിലയിരുത്തുന്നു.
1960കളിൽ പച്ചവീട് , നായകന്റെ കാലം എന്നീ നോവലുകളിലൂടെ പ്രസിദ്ധിയിലേയ്ക്കു കുതിച്ചുയർന്ന മരിയോ വർഗ്ഗാസ് യോസ കത്തീഡ്രലിനുള്ളിൽ നടന്ന സംഭാഷണം , ലോകാവസാനത്തിന്റെ യുദ്ധം തുടങ്ങിയ നോവലുകളിലൂടെ അന്താരാഷ്ട്രതലത്തിൽ അംഗീകാരം നേടി. തെക്കനമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തെ ലോകശ്രദ്ധയിലേയ്ക്കുയർത്തിയ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ ബൂം എന്ന സാഹിത്യനീക്കത്തിന്റെ മുന്നണിയിൽ ജൂലിയോ കോർട്ടസാർ, ഗബ്രിയൽ ഗാർസിയ മാർക്കേസ് എന്നിവർക്കൊപ്പം യോസയെയും ഗണിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകൾ ഹാസ്യം, കൊലപാതകരഹസ്യം, രാഷ്ട്രീയം, ചരിത്രം എന്നീ മേഖലകളിൽ പെടുന്നവയാണ്.
1958 വരെ ഈ പ്രദേശം തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലായിരുന്നു. തൃശ്ശുർ ജില്ലയിലാകുന്നതിനു മുമ്പ് പറവൂർ കോട്ടുവള്ളി പ്രദേശങ്ങൾ കോട്ടയം ജില്ലയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഇവിടുത്തെ ഭൂമി സംബന്ധമായ രേഖകളിൽ ഇപ്പഴും കോട്ടയം ജില്ലയുടെ ഭാഗമായിരുന്നതിന്റെ തെളിവുകൾ കാണാം. തിരുവിതാംകൂറിൽ ആദ്യമായി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട 9 വില്ലേജ് യൂണിയനുകളിൽ ഒന്നാണ് കോട്ടുവള്ളി വില്ലേജ് യൂണിയൻ. നെല്ലപ്പിള്ളി നാരായണപിള്ളയായിരുന്നു ഇതിന്റെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റ്. ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭയിൽ അംഗമായിരുന്ന ആട്ടയിൽ കുമാരൻ വൈദ്യർ ആണ് കോട്ടുവള്ളി വിലേജിനു ശ്രമിച്ച പ്രമുഖ വ്യക്തികളിൽ ഒരാൾ . കോട്ടുവള്ളി പഞ്ചായത്തിൽ പെട്ട വള്ളുവള്ളിയിൽ പണ്ട് മണ്ണ് എടുക്കാനായി ശ്രമിച്ചപ്പോൾ നിധി കിട്ടിയതായി ചരിത്രത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്.
ജീവിതോപാധി പ്രധാനമായും കൃഷി തന്നെയാണ്. പണ്ടുകാലത്ത് കൈതോലകൾ ധാരാളമായുണ്ടായിരുന്നതാണ് ഈ സ്ഥലം , ആ പേരിലുള്ള ഒരു സ്ഥലം ഈ പഞ്ചായത്തിലുണ്ട്. കൈതാരം എന്ന പേരിലാണ് ഈ സ്ഥലം അറിയപ്പെടുന്നത്.
പെരിയാറിന്റെ ഒരു കൈവഴി ഇതിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനാൽ കൂറെ ആളുകൾ മത്സ്യബന്ധനം ഒരു നിത്യതൊഴിലായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. മുൻ കാലങ്ങളിൽ കയറു വ്യവസായം ഇവിടെ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ വിപണിമൂല്യം നഷ്ടപെട്ടതും
കൂടുതൽ മുതൽമുടക്ക് വേണ്ടി വരുന്നതും ഈ വ്യവസായം ക്ഷയോൻമുഖമായി തീർന്നു. കള്ള് ചെത്തൽ ഒരു ജീവിതോപാധിയായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നവരും ഇവിടെയുണ്ട്.
ചാവറ കുര്യാക്കോസച്ചന്റെ ഭൗതികശരീരം സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന കൂനമ്മാവ് സെന്റ് ഫിലോമിനാസ് പള്ളി. ഇതൊരു പ്രശസ്തമായ ക്രിസ്തീയ ആരാധനലായമാണ്
കാവിൽ ഭഗവതി ക്ഷേത്രം . കുറെ നാളു മുമ്പുവരെ ഇവിടെ ദേവിക്കുള്ള വഴിപാടായി മനുഷ്യതൂക്കം നിലവിലിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുതുകിൽ തുണികൊണ്ട കെട്ടി അതിൽ ഒരു കൊളുത്തു തൂക്കി അയാളെ ഭക്തജനങ്ങൾ അമ്പലത്തിനു ചുറ്റും പൊക്കിയുയർത്തി പ്രദക്ഷിണം വയ്ക്കുന്നു.
മന്നം സുബ്രഹ്മണ്യസ്വാമി ക്ഷേത്രം. പൂയ മഹോത്സവത്തോടനുബന്ധിച്ച് ഇവിടെ തൈപൂയ കാവടിയാട്ടം നടക്കുന്നു.
കോട്ടുവള്ളി പഞ്ചായത്തിൽ ഒരു മിനി വ്യവസായ കേന്ദ്രം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിന്റെ പ്രവർത്തനം നിർജ്ജീവാവസ്ഥയിലാണ്. ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങൾ തുടക്കമിട്ടെങ്കിലും വളർച്ചപ്രാപിക്കാനായിട്ടില്ല. പ്രധാന വ്യവസായം കൃഷി തന്നെയാണ്. പിന്നെ ചില ചെറുകിട വ്യവസായ യൂണിറ്റുകളും ഏതാനും വീടുകൾ കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.
വടക്ക് ചിറ്റാറ്റുകര പഞ്ചായത്തും പറവൂർ മുനിസിപ്പാലിറ്റിയും , തെക്ക് വരാപ്പുഴ , ആലങ്ങാട് , ഏഴിക്കര പഞ്ചായത്തുകൾ . കിഴക്ക് ആലങ്ങാട്, കരുമാലൂർ പഞ്ചായത്തുകൾ, പടിഞ്ഞാറ് ഏഴിക്കര പഞ്ചായത്ത് പറവൂർ മുനിസിപ്പാലിറ്റി
എറണാകുളം ജില്ലയിലെ പറവൂർ താലൂക്കിലെ പറവൂർ ബ്ലോക്കിലെ ഒരു ഗ്രാമപഞ്ചായത്താണ് കോട്ടുവള്ളി. ദേശീയ പാത പതിനേഴിന്റെ ഇരുവശത്തും ആയി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു കിടക്കുകയാണ് കോട്ടുവള്ളി എന്ന ഗ്രാമം.
പ്രധാന ജീവിതോപാധി കൃഷി ആണ്. എന്നാൽ പിന്നീട് ഈ പഞ്ചായത്ത് വളരെ പെട്ടെന്ന് ഒരു വ്യാവസായിക മാറ്റത്തിനു തുടക്കം കുറിച്ചു. ഈ ഭാഗത്ത് വളരെയധികം കണ്ടു വരുന്ന കളിമണ്ണുപയോഗിച്ച് ഓട് നിർമ്മിക്കുന്ന രീതിയാണ് ഇത്. ധാരാളം സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയർന്നുവന്നു. പ്രത്യക്ഷമായും പരോക്ഷമായും ഒട്ടനവധി ആളുകൾ ഈ വ്യവസായവുമായി സഹകരിക്കുന്നു. മുൻ കാലത്ത് ഇവിടെ ധാരാളം ഇഷ്ടിക നിർമ്മാണ കേന്ദ്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. 1921-ൽ മഹാകവി ശ്രീ.കുമാരനാശാന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ ചെങ്ങമനാട് യൂണിയൻ ടൈൽവർക്സ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. .2003ൽ ഈ സ്ഥാപനം അടച്ചുപൂട്ടി. അസംസ്കൃത വസ്തുവായ കളിമണ്ണിന്റെ ലഭ്യതക്കുറവു് കമ്പനി പൂട്ടാൻ ഒരു കാരണമാണ്.
എറണാകുളം ജില്ലയിലെ പാറക്കടവ് ബ്ലോക്കിലെ ഒരു പ്രകൃതിരമണീയമായ പഞ്ചായത്താണ് ചെങ്ങമനാട്. വടക്ക്-നെടുമ്പാശ്ശേരി പഞ്ചായത്ത്, കിഴക്ക്-ശ്രീമൂലനഗരം പഞ്ചായത്ത്, അങ്കമാലി മുനിസിപ്പാലിറ്റി പടിഞ്ഞാറ്- നെടുമ്പാശ്ശേരി പഞ്ചായത്ത്, ആലുവ മുനിസിപ്പാലിറ്റി തെക്ക് ആലുവ മുനിസിപ്പാലിറ്റി എന്നിവയാണ് ചെങ്ങമനാട് ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിന്റെ അതിരുകൾ. പ്രസിദ്ധമായ ആലുവാ ശിവരാത്രി മണപ്പുറം ഈ പഞ്ചായത്തിന്റെ തെക്കുഭാഗത്തായി ആണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പഴയ തിരുവിതാംകുറിന്റെ അതിരുകളിൽ രൂപം കൊണ്ട പഞ്ചായത്തുകളിൽ ഒന്നായ ചെങ്ങമനാട് 1954-ൽ രൂപം കൊള്ളുമ്പോൾ, ഇന്നത്തെ നെടുമ്പാശ്ശേരി ചെങ്ങമനാടിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
ചെങ്ങമനാട് ജംഗ്ഷനിൽ നിന്നും 300 മീറ്റർ പടിഞ്ഞാറ് മാറി മുനിക്കൽ ഗുഹാലയക്ഷേത്രത്തിന്‌ എതിർവശത്തായി ഗവ: ഹയർസെക്കന്റി സ്കൂൾ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.വടക്കേടത്ത്‌ ശങ്കരപിള്ളയെന്ന വ്യക്തി തന്റെ പുരയിടത്തിൽ നിന്നും 40 സെന്റ്‌ സ്ഥലം മാറ്റി അതിൽ ഓലഷെഡ് കെട്ടി 1911ൽ സ്‌കൂളിന്റെ പ്രവർത്തനം തുടങ്ങി.
ശ്രീ: ചട്ടമ്പിസ്വാമികളുടെയും മറ്റും പ്രവർത്തന ഫലമായി സ്‌കൂളിന്‌ 1913ൽ സർക്കാർ അംഗീകാരം കിട്ടുകയും ഗവ: പ്രൈമറി സ്‌കൂളായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്‌തു. 2000ൽ ഗവ: ഹൈസ്‌കൂൾ ഹയർസെക്കന്റി സ്‌കൂളാവുകയും ചെയ്‌തു.
ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ അഗ്നിസാക്ഷി എന്ന നോവലിലും ഈ ചെങ്ങമനാടിനെ പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്. കുമാരനാശാന്റെ ഭാര്യ ഭാനുമതിയമ്മയുടെ ഭവനം ചെങ്ങമനാട് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
പെരിയാറിന്റെ ഒരു കൈവഴി ഈ പഞ്ചായത്തിന്റെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറു വശത്തുകൂടി ഒഴുകുന്നു. പൊതുവേ സമതലപ്രകൃതമായ ഈ പഞ്ചായത്തു പ്രദേശത്തെ ചുറ്റിയൊഴുകുന്ന പറമ്പയം-ചെങ്ങൽതോടും അതിനോടു ബന്ധപ്പെടുന്ന മറ്റു ചെറുതോടുകളും ഈ പഞ്ചായത്തിന്റെ സുപ്രധാന ജല സ്രോതസ്സുകളാണ്. പെരിയാറിന്റെ തുരുത്തുകളിൽ പെട്ട പ്രകൃതി രമണീയമായ കണ്ടൻ തുരുത്ത് ചെങ്ങമനാടിൽ ഉൾപെടുന്നു.
ചെങ്ങമനാട് - മാള റോഡിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പ്രശസ്തമായ ശിവക്ഷേത്രം. അസാമാന്യ വലിപ്പമുള്ള മതിലകവും വട്ടശ്രീകോവിലുമുള്ള ക്ഷേത്രമാണിത്. ഇതിൽ കിഴക്കോട്ട് ദർശനമായി ശിവനും പടിഞ്ഞാറോട്ട് ദർശനമായി പാർവ്വതിയും തെക്കോട്ട് ദർശനമായി ഗണപതിയും കുടികൊള്ളുന്നു. കൂടാതെ, വിഗ്രഹരൂപത്തിലുള്ള സപ്തമാതൃക്കളുടെ പ്രതിഷ്ഠയും ക്ഷേത്രത്തിലുണ്ട്.
ചെങ്ങമനാടിനു പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്ത് കറുത്ത പാറകൾക്ക് മുകളിലായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന സുബ്രഹ്മണ്യക്ഷേത്രം. ജംഗമ മഹർഷി ഇവിടെ തപസ്സ് ചെയ്തിരുന്നതായി വിശ്വസിയ്ക്കപ്പെടുന്നു. ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ ഇവിടം സന്ദർശനം നടത്താറുണ്ടായിരുന്നു.
ജംഗമ മഹർഷി തപസ്സനുഷ്ഠിച്ച സ്ഥലമാണ് ജംഗമനാട്. ഈ ജംഗമനാട് പിന്നീട് ലോപിച്ച് ചെങ്ങമനാട് ആയതായിരിക്കാം എന്നാണ് വിശ്വാസം ജംഗമ മഹർഷി തപസ്സ് ചെയ്തെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന മുനിക്കൽ ഗുഹാലയം ഇവിടെയാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്.
എ.ഡി.1090 മുതൽ1102 വരെ കുലശേഖരചക്രവർത്തിമാരുടെ അധികാരത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു ഈ പ്രദേശം. ഭരണസൗകര്യത്തിനായി ഈ നാട്ടുരാജ്യത്തിനെ പല പ്രവിശ്യകളായി തിരിച്ചിരുന്നു. അതിൽ കാൽക്കരെനാടിൽ പെട്ട സ്ഥലമായിരുന്നു ചെങ്ങമനാട്. .
പഴയകാല ചെങ്ങമനാടിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നത്രെ പതിനെട്ട് ചേരികൾ. ഇതിൽ അര എന്നത് രാജകീയമായ ഒന്നിനെയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് താഴെപ്പറയുന്നവയാണ് അവ
ഏറ്റവും അടുത്ത വിമാനത്താവളം നെടുമ്പാശേരി അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളം. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ അങ്കമാലി. ഇപ്പോൾ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡണ്ട് സെഭാ മുഹമ്മദാലിയും വൈസ് പ്രസിഡണ്ട് ഷാജൻ എബ്രഹാമുമാണ്.
ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവ് ഇത് അറിഞ്ഞ്, വാഴപ്പള്ളിയിൽ എഴുന്നെള്ളി വല്യമ്പലനടയിൽ മാപ്പുചൊല്ലി സാഷ്ടാഗം നമസ്കരിച്ചു. ഉണ്ണിയെ കൊന്നതിനു പരിഹാരമായി ക്ഷേത്രത്തിൽ പന്തീരടി പൂജ ഏർപ്പാടാക്കി. . എങ്കിലും ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവിന്റെ കഴുവേറ്റിയ പ്രതിരൂപം മാറ്റാൻ പോറ്റിമാർ അനുവദിച്ചില്ല. അങ്ങനെ വളരെക്കാലം ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവുമായി ശത്രുതയിലായിരുന്നു പോറ്റിമാർ. പക്ഷേ തെക്കുംകൂർ രാജാവുമായുള്ള അടുപ്പം മൂലം ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവിന് പിന്നീട് പോറ്റിമാരുമായി അടുക്കാൻ സഹായിച്ചു. അനിഴംതിരുനാൾ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയുടെ കാലത്തെ അമ്പലപ്പുഴയുദ്ധത്തിൽ പോറ്റിമാർ ചെമ്പകശ്ശേരി വളരെയധികം സഹായിക്കുകയുണ്ടായി. പക്ഷേ യുദ്ധത്തിൽ ചെമ്പകശ്ശേരി ദയനീയ പരാജയം നേരിട്ടു. തന്മൂലം മാർത്താണ്ഡവർമ്മയുടെ ആക്രമണം കൂടുതൽ വടക്കോട്ട് നീളാതിരിക്കാൻ വാഴപ്പള്ളിച്ചിറയിലെ കണ്ണൻപേരൂർ പാലം പൊളിച്ചുകളയുവാനും ഈ പോറ്റിമാർ തന്നെ മുന്നിട്ടറങ്ങി.
വാഴപ്പള്ളി ക്ഷേത്രത്തിന് കുട്ടനാട്ടിൽ 54000 പറ നിലം ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്ഷേത്ര ഊരാൺമകാരായിരുന്നു പത്തില്ലത്തു മഠക്കാർ, അതിനാൽ ദേവസ്വം പാട്ടനെല്ല് അളക്കാൻ വേണാട്ടുകര പാടത്തുപോയ പത്തില്ലത്തിൽ ഒരു മഠമായ ചങ്ങഴിമുറ്റത്തുമഠത്തിലെ ഉണ്ണിയെ ചെമ്പകശ്ശേരിയിലെ പടയാളികൾ കൊന്നുകളഞ്ഞു. ക്ഷേത്രേശനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു പോയ ഉണ്ണി കൊല്ലപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ് പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാർ ഉണ്ണിയുടെ പ്രേതത്തെ ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സായി വാഴപ്പള്ളി ക്ഷേത്രത്തിനകത്ത് വടക്കുകിഴക്കു മൂലയിൽ കുടിയിരുത്തി. ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവിനോടുള്ള പ്രതികാരമായി ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സിനു മുൻപിൽ കഴുമരം നാട്ടി രാജാവിന്റെ പ്രതിരൂപമുണ്ടാക്കി അതിൽ കഴുവേറ്റി നിർത്തി.
രണ്ടാം ചേരരാജവംശകാലം മുതലാണ് പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാർ കേരള ചരിത്രത്തിൽ അറിയപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയത്. പള്ളിബാണ പെരുമാൾ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന രണ്ടാം ചേരരാജാവിന്റെ കാലത്ത് നീലമ്പേരൂർ ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ചുണ്ടായ വാദപ്രതിവാദത്തിൽ പ്രസിദ്ധരായ ആറു ഹിന്ദു പണ്ഡിതന്മാരെ കൊണ്ടുവന്ന് വിജയം കൈവരിക്കുവാൻ ഇവർക്കു സാധിച്ചു. പിന്നീടുണ്ടായ രാജവിരോധത്തിൽ ക്ഷേത്രേശനൊപ്പം നീലമ്പേരൂർ വിടേണ്ടിവന്നു പോറ്റിമാർക്ക്. എങ്കിലും ഇവർ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ രാജാധികാരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരായിരുന്നു, അതിനുള്ള ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് വാഴപ്പള്ളി ശാസനം. വിഖ്യാതമായ ഈ വാഴപ്പള്ളി ശാസനം കണ്ടെടുത്തത് പത്തില്ലത്തിൽ മഠമായ തലവനമഠത്തിൽ നിന്നാണ്.
പഴയ നാട്ടുരാജ്യമായ തെക്കുംകൂറിലെ പ്രമുഖമായ പത്തു നമ്പൂതിരി‍ തറവാടുകളിലെ അവകാശികളെയാണ് പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാർ. പ്രധാനമായും തെക്കുംകൂറിലെ ഭരണകാര്യങ്ങളിൽ രാജാധികാരത്തിനേക്കാളും ഇവർക്കായിരുന്നു അവകാശാധികാരങ്ങൾ. കാലങ്ങളായി രാജ ഭരണത്തിന് സഹായം ചെയ്തു വന്നവരായിരുന്നു അവർ. അതിനാൽ രാജഭരണത്തിൽ അവരുടെ കൈകടത്തൽ പതിവായിരുന്നു. കോട്ടയം ജില്ലയിൽ നീലംപേരൂർ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും വന്ന് പഴയ വാഴപ്പള്ളി ഗ്രാമത്തിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ ഈ പത്തു ബ്രാഹ്മണകുടുംബങ്ങൾ ആയിരുന്നു ഇവർ. വാഴപ്പള്ളി മഹാശിവക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഊരാണ്മാവകാശം ഈ പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാർക്കായിരുന്നു.
കൊനിജെറ്റി റോസയ്യ എന്ന കെ. റോസയ്യ തമിഴ്‌നാടിന്റെ മുൻ ഗവർണ്ണറും ആന്ധ്രാപ്രദേശിന്റെ മുൻ മുഖ്യമന്ത്രിമാരിലൊരാളുംഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയുടെ സംസ്ഥാനത്തെ മുതിർന്ന നേതാവായിരുന്നു. പല മന്ത്രിസഭകളിലും അംഗമായിരുന്ന റോസയ്യ പ്രധാനമായും ധനകാര്യവകുപ്പിന്റെ ചുമതലയാണ് വഹിച്ചിരുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്ന ഡോ.വൈ.എസ് രാജശേഖരറെഡ്ഡിയുടെ അകാലനിര്യാണത്തെത്തുടർന്നു ഇദ്ദേഹം ആന്ധ്രാപ്രദേശിന്റെ പതിനഞ്ചാമത്തെ മുഖ്യമന്തിയായി 2009 സെപ്തംബർ 3 -ന് അധികാരം എറ്റെടുത്തു. തെലുങ്കാന പ്രക്ഷോഭകർക്ക് പുറമേ വൈ.എസ് രാജശേഖരറെഡ്ഡിയുടെ മകൻ ജഗൻമോഹന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള കോൺഗ്രസ്സിലെ തന്നെ വിമതവിഭാഗവും സുഗമമായ ഭരണം നടത്തുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പലപ്പോഴും പ്രതിബന്ധം സൃഷ്ടിച്ചു. വിമതനീക്കങ്ങൾ ശക്തമാകുന്നതിനിടെ 2010 നവംബർ 24 ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി മുഖ്യമന്തിസ്ഥാനം രാജി വെക്കുകയും തുടർന്നു നിയമസഭാ സ്പീക്കറായിരുന്ന നല്ലാരി കിരൺ കുമാർ റെഡ്ഡി മുഖ്യമന്തിയായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. വാർധക്യസഹജമായ അസുഖങ്ങൾക്ക് ചികിത്സയിലിരിക്കെ 2021 ഡിസംബർ 4ന് അന്തരിച്ചു.
ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ ഗുണ്ടൂരിൽ 1933 ജൂലൈ 4 ന് ജനിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കുമ്പോഴെ രാഷ്ട്രീയത്തിലെത്തി. സ്വതന്ത്ര പാർട്ടി ലീഡർ എൻ.ജി.രംഗയാണ് രാഷ്ട്രീയ ഗുരു. 1956-ൽ കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയംഗമായ റോസയ്യ 1968-ൽ ആന്ധ്ര പ്രദേശ് നിയമസഭ കൗൺസിൽ അംഗമായതോടെയാണ് പാർലമെൻ്ററി ജീവിതമാരംഭിക്കുന്നത്‌.
മറ്റു വ്യഞ്ജന സ്വനങ്ങളുമായി ചേർന്ന് ഡ്ഗ, ഡ്ജ, ഡ്ഢ, ഡ്ബ, ഡ്ഭ, ഡ്മ, ഡ്യ, ഡ്ല, ഡ് വ, ഡ്റ, ഡ്ഗ്ര, ഡ്ഢ്യ, ണ്ഡ,ണ്ഡ്യ, ണ്ഡ്വ, ണ്ഡ്റ, ൻഡ്യ എന്നീ സംയുക്താക്ഷരങ്ങളുണ്ടാകുന്നു. ഡ-യുടെ സംയുക്താക്ഷരം തനിമലയാളപദങ്ങളുടെ ആദിയിലില്ല. എന്നാൽ ഇംഗ്ളീഷ് തുടങ്ങിയ ഭാഷകളിൽ നിന്നും തത്സമമായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഡ്രസ്സ്, ഡ്രാമ തുടങ്ങിയ പദങ്ങളിൽ പ്രയോഗിച്ചു കാണുന്നു. സംയുക്താക്ഷരങ്ങളുള്ള പദങ്ങൾക്കുദാഹരണമാണ് ഷഡ്ഗവ്യം, ഷഡ്ജം, ഉഡ്ഡയനം, വിഡ്ഢി, ഷഡ്ബിന്ദു, ഷഡ്ഭാഗം, കുഡ്മളം, ജാഡ്യം, ഷഡ്ലവണങ്ങൾ, പ്രാഡ്വിപാകൻ, ഔഡ്ര, ഷഡ്ഗ്രന്ഥികൾ, വിഡ്ഢ്യാൻ, അണ്ഡം, പാണ്ഡ്യൻ, പാൺഡ്വം,പുണ്ഡ്രം, ഇൻഡ്യ എന്നിവ.
മലയാള അക്ഷരമാലയിലെ പതിമൂന്നാമത്തെ വ്യഞ്ജനമാണ് ഡ. മൂർധന്യമായ 'ട' വർഗത്തിലെ മൃദുസ്വനമാണിത്. സംവാരം, നാദം, ഘോഷം, അല്പപ്രാണം, എന്നിവയാണ് ബാഹ്യപ്രയത്നങ്ങൾ. സംസ്കൃതത്തിലും ഹിന്ദി, ബംഗാളി തുടങ്ങിയ ഉത്തരേൻഡ്യൻ ഭാഷകളിലും തെലുഗു, കന്നഡ എന്നീ ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിലും പതിമൂന്നാമത്തെ വ്യഞ്ജനമാണിത്. തമിഴിൽ ഈ അക്ഷരമില്ല.
ഉച്ചാരണ സൗകര്യത്തിനുവേണ്ടി വ്യഞ്ജനത്തോട് അകാരം ചേർത്തുച്ചരിക്കുന്ന രീതിക്ക് 'ഡ്' എന്നതിനോട് 'അ' ചേർന്ന രൂപമാണ് 'ഡ' . മറ്റു സ്വരങ്ങളുമായിചേർന്ന് ഡാ, ഡി, ഡീ, ഡു, ഡൂ, ഡൃ, ഡെ, ഡേ, ഡൈ, ഡൊ, ഡോ, ഡൗ എന്നീ രൂപങ്ങളുണ്ടാകുന്നു.
മറ്റു ഭാഷകളിൽ നിന്നും മലയാളത്തിൽ സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ള പദങ്ങളിലെ ഡകാരം ചിലപ്പോൾ ളകാരമായും ചിലപ്പോൾ ഴകാരമായും മാറിക്കാണുന്നു. നാഡി , നാഡിക , ഷഡ്ഗവ്യം , ജാഡ്യം എന്നിവ ഉദാഹരണം.
മലയാള അക്ഷരമാലയിലെ പതിനാലാമത്തെ വ്യഞ്ജനമാണ് ഡ. ടവർഗത്തിലെ മൂന്നാക്ഷരമായ "ഡ" ഒരു മൃദുവുമാണ്.
വളരുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് തിലാപ്പിയയുടെ ശരീരത്തിന്റെ നിറത്തിനും മാറ്റമുണ്ടാകും. ഇവയ്ക്ക് കറുപ്പോ തവിട്ടോ ചാരം കലർന്ന ഒലിവു നിറമോ ആണ്. മുൻ പാർശ്വച്ചിറകും വാൽച്ചിറകും കറുപ്പുനിറവും മുതുച്ചിറകിന്റേയും വാൽച്ചിറകിന്റേയും അറ്റത്തിന് മഞ്ഞ നിറവും ആണ്. പ്രജനന കാലത്ത് ആൺ പെൺ മത്സ്യങ്ങളിൽ വർണഭേദം പ്രകടമാണ്. പെൺ മത്സ്യത്തിന് ചാരനിറമുള്ള ശരീരത്തിൽ കറുത്ത പുള്ളികൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. ആൺ മത്സ്യത്തിന്റെ ശരീരം കറുപ്പു നിറവും, വായയുടെ കീഴ്ഭാഗം മാത്രം വെളുത്ത നിറവുമായിരിക്കും. ആൺ മത്സ്യത്തിന്റെ മുൻ പാർശ്വച്ചിറകുകളുടേയും വാൽച്ചിറകുകളുടേയും അരികുകൾക്ക് ചുവപ്പു നിറമായിരിക്കും. ഇവയുടെ ഗില്ലുകൾ മഞ്ഞയും, കണ്ണുകൾ കറുപ്പു നിറം കൂടിയതുമാണ്. ആൺ മത്സ്യങ്ങൾ വലിപ്പം കൂടിയവയും പെൺ മത്സ്യങ്ങളെയപേക്ഷിച്ച് വളരെ വേഗത്തിൽ വളരുന്നവയുമാണ്. പെൺ മത്സ്യത്തിന്റെ ശരീരത്തിലെ കുറുകെയുള്ള വരകൾ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുകാണും.
ആഫ്രിക്കയിൽ തിലാപ്പിയ മൊസാമ്പിക്ക, തിലാപ്പിയ നൈലോട്ടിക്ക, തിലാപ്പിയ ഗലീലിയ എന്നിങ്ങനെ മൂന്നിനം തിലാപ്പിയകളുണ്ട്. 19-ാം ശതകത്തിൽ ജാവ, ഇന്തോനേഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ തിലാപ്പിയയെ വളർത്താൻ തുടങ്ങി. ജാവയിൽ നിന്ന് മലയ, ഫിലിപ്പീൻസ്, തായ്‌ലന്റ്, ശ്രീലങ്ക എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് ഇവയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയി കൃഷിയാരംഭിച്ചു. 1952-ൽ തായ്ലൻഡിൽ നിന്നാണ് തിലാപ്പിയയെ ഇന്ത്യയിലെ കേന്ദ്രസർക്കാർ മത്സ്യ ഗവേഷണ സ്ഥാപനത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നത്. വളരെച്ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് ഇന്ത്യയിലുടനീളം, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിൽ വൻപ്രചാരം നേടാൻ ഈ വിദേശ മത്സ്യത്തിനു കഴിഞ്ഞു. ഏതു സാഹചര്യത്തിലും വളരാനുള്ള കരുത്തും അതിവേഗം മുട്ടയിട്ടു പെരുകാനുള്ള ശേഷിയും ഉള്ള ഇനമായതിനാൽ ഇന്ന് പലയിടങ്ങളിലേയും ജലാശയങ്ങളിൽ ഈ മത്സ്യം കൃഷിചെയ്തു വരുന്നു.
തിലാപ്പിയ മൊസാമ്പിക്ക 36 സെന്റിമീറ്റർ വരെ നീളത്തിൽ വളരും. തിലാപ്പിയ ഗലീലിയ 43 സെന്റിമീറ്ററിലധികവും തിലാപ്പിയ നൈലോട്ടിക്ക 53 സെന്റിമീറ്ററിലധികവും നീളം വയ്ക്കുന്നവയാണ്. തിലാപ്പിയ മത്സ്യത്തിന്റെ പാർശ്വഭാഗം പരന്ന് ദീർഘ വൃത്താകൃതിയിലാണ്. മോന്ത ഉരുണ്ടിരിക്കും. ചെതുമ്പലുകൾ ചെറുതും ക്രമത്തിൽ അടുക്കിയിട്ടുള്ളതുമാണ്. രണ്ടു പാർശ്വരേഖകളുണ്ട്; ആദ്യത്തേത് ചെകിള ഭാഗത്തുനിന്നു തുടങ്ങി ശരീരത്തിന്റെ പകുതിയോളമെത്തി അവസാനിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തേത് ആദ്യത്തെ പാർശ്വരേഖ അവസാനിക്കുന്നതിന്റെ താഴെ നിന്നു തുടങ്ങി വാൽ വരെയെത്തുന്നു. മുതുച്ചിറകിൽ 17-ഉം, ഗുദച്ചിറകിൽ മൂന്നും, പിൻ പാർശ്വച്ചിറകിൽ ഒന്നും വീതം മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകളുണ്ടായിരിക്കും.
ഒരിനം വളർത്തുമത്സ്യമാണ് തിലാപ്പിയ. കേരളത്തിൽ ചിലയിടങ്ങളിൽ പിലോപ്പി, സിലോപ്യ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. ഇത് പെഴ്സിഫോമെസ് മത്സ്യഗോത്രത്തിലെ സിക്ലിഡേ കുടുംബത്തിൽപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ ശാസ്ത്രീയനാമം തിലാപ്പിയ മൊസാമ്പിക്ക എന്നാണ്. കിഴക്കൻ ആഫ്രിക്കയാണ് ഇവയുടെ ജന്മദേശമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ലവണ ജലാശയങ്ങളിലും ശുദ്ധജല തടാകങ്ങളിലും നെൽവയലുകളിലും തിലാപ്പിയകളെ വളർത്തുന്നുണ്ട്.
റോമാസാമ്രാജ്യത്തിനെ ശിഥിലമാക്കിയ മറ്റൊരു ജർമൻ പ്രാകൃതവർഗക്കാരായിരുന്നു വാൻഡലുകൾ. സ്പെയിനിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച ഇവർ ജൻസറിക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉത്തര ആഫ്രിക്കയിൽ കടന്നു. ജൻസറിക് കഴിവുറ്റ ഒരു സൈന്യാധിപനായിരുന്നു. കാർത്തേജ് തലസ്ഥാനമാക്കി എ. ഡി. 429 -ൽ ഒരു സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചശേഷം നാവികശക്തി സംഭരിച്ച് പശ്ചിമ മെഡിറ്ററേനിയനിൽ ആധിപത്യം നിലനിർത്തി. റോമിനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇറ്റലിയിലും സിസിലിയിലും കടന്നുകയറി ആക്രമണങ്ങൾ നടത്തി. വാൻഡലുകൾ റോമാപ്പട്ടണം കൊള്ളയടിച്ച് നശിപ്പിച്ചു. റോമിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച ഇവരെ ജസ്റ്റീനിയൻ ചക്രവർത്തി തോല്പിച്ചോടിച്ചു.
എ.ഡി. 4-ാം ശതകത്തിൽ റോമൻ സാമ്രാജ്യം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ തലസ്ഥാനമായി പൌരസ്ത്യ റോമാസാമ്രാജ്യം, ബൈസാന്തിയൻ അഥവാ റോം തലസ്ഥാനമായി പശ്ചിമ റോമാസാമ്രാജ്യം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു: . രണ്ടായിത്തീർന്ന റോമാസാമ്രാജ്യങ്ങൾക്ക് വിദേശീയാക്രമണങ്ങളെ ചെറുത്തു നില്ക്കുവാനുള്ള ആഭ്യന്തരശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഡാന്യൂബ്-റൈൻ നദികളായിരുന്നു ഇവയുടെ വടക്കേ അതിർത്തി. ഈ അതിർത്തിക്കു വടക്കുനിന്നും വിവിധ പ്രാകൃത വർഗക്കാർ റോമാസാമ്രാജ്യത്തെ ആക്രമിച്ചിരുന്നു. അവിഭക്തറോമാസാമ്രാജ്യം ഈ ആക്രമണങ്ങളെ അതിജീവിച്ചു.
മധ്യകാലയൂറോപ്യൻ ചരിത്രത്തിൽ 5-ാം ശതകം മുതൽ 11-ാം ശതകം വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിന് നവോത്ഥാനകാലത്തെ മനുഷ്യവർഗ്ഗശാസ്ത്രജ്ഞർ നല്കിയിരുന്ന പേരാണ് അന്ധകാരയുഗം. 5-ാം ശതകം മുതൽ 15-ാം ശതകം വരെയുള്ള മധ്യകാലഘട്ടത്തെയും ചില ചരിത്രകാരന്മാർ അന്ധകാരയുഗം എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തെ പ്രാകൃതന്മാർ ആക്രമിച്ച് ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച് സാംസ്കാരിക വളർച്ചയെ തളച്ചിട്ട കാലമായിരുന്നു അത്.
ടർക്കിസ്ഥാനിലേയും മഞ്ചൂറിയയിലേയും വൃക്ഷങ്ങളേറെയുള്ള പ്രദേശത്തും ഇന്ത്യയിലാകമാനവും ശ്രീലങ്കയിലും മലയൻ ജൈവമണ്ഡലത്തിലും നാകമോഹനെ കണ്ടുവരുന്നു. ഒരു ദേശാടന പക്ഷിയായ നാകമോഹൻ ഭൂമദ്ധ്യരേഖാ പ്രദേശത്താണ് ശീതകാലം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നത്. ജനുവരി ഫെബ്രുവരി മാസങ്ങളിൽ സാധാരണ കേരളത്തിൽ കണ്ടുവരുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ സ്ഥിരതാമസമുള്ളവയേയും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്, എന്നാലും ശീതകാലത്ത് ദേശാടത്തിനെത്തുന്നവയുമായി ഇണചേർന്ന് ഇവയ്ക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാവാറുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഒരു ദേശാടനപ്പക്ഷിയാണ് നാകമോഹൻ . വേലിത്തത്തകളെ പോലെ പറക്കുന്ന ഷഡ്‌പദങ്ങളെ വായുവിൽവച്ചു തന്നെ പറന്ന് പിടിച്ച് ഭക്ഷണമാക്കുന്ന ഒരു പക്ഷിയാണിത്. 1758-ൽ കാൾ വോൺ ലിന്നെ എന്ന ഡച്ച് നിരീക്ഷകനാണ് ഇവയെ ആദ്യം ശാസ്ത്രീയമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഇവ കേരളത്തിൽ പ്രജനനം നടത്തിയതായി അറിവില്ല.
ആദ്യം ഇന്ത്യയിൽ എമ്പാടുമായി കണ്ടെത്തിയ ഇവയെ പിന്നീട് പക്ഷിനിരീക്ഷകർ ഏഷ്യയിൽ പരക്കെ കാണുകയും നിരവധി ഉപജാതികളുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പതിമൂന്ന് ഉപജാതികളെ ഇതുവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും പ്രത്യേകിച്ചും ഉഷ്ണമേഖലയിൽ ഡിപ്ലൊപോഡകൾ ധാരാളമായി കാണപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ ഇവയുടെ സഞ്ചാര പരിധി വളരെ പരിമിതമാകയാൽ അട്ടവർഗത്തിന്റെ വിതരണവും പരിമിതം തന്നെ. ഒളിഞ്ഞു കഴിയുന്ന ശീലമുള്ളതിനാലും ഈർപ്പമുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ കൂടുതൽ ഹിതകരമായതിനാലും ജനിച്ചു വളരുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നു വളരെയകലേയ്ക്കൊന്നും ഇവ സഞ്ചരിക്കുന്നില്ല. ചില സ്പീഷീസിന്റെ വിതരണം ഏതാനും ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററിനകത്താണെന്നു കണക്കാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. സ്പീഷീസു മാത്രമല്ല, ജീനസ്സുകളും വിതരണ പരിമിതി കാണിക്കുന്നു. ഏതാനും ചില വിഭാഗങ്ങൾ മാത്രമേ വൻകരാതിർത്തി കടക്കാറുള്ളൂ.
എണ്ണായിരത്തിലധികം സ്പീഷീസ് ഇതിനകം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ വലിയ സാമ്പത്തിക പ്രാധാന്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഡിപ്ലൊപോഡകളെക്കുറിച്ച് വളരെ പരിമിതമായ പഠനങ്ങൾ മാത്രമേ നടക്കുന്നുള്ളൂ. കൂടുതൽ പഠനവിധേയമാക്കിയാൽ ഇവയുടെ എണ്ണം ഇന്നറിയപ്പെടുന്നതിന്റെ രണ്ടോ മൂന്നോ ഇരട്ടിയാവാമെന്നാണ് ചില ശാസ്ത്രകാരന്മാർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്. പതിനൊന്നു ഗോത്രങ്ങളും നൂറിലേറെ കുടുംബങ്ങളുമായി ഡിപ്ലൊപോഡ വർഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഖണ്ഡങ്ങളുടെ എണ്ണം, രൂപം, ശിരസ്സിലെ അവയവങ്ങൾ, കാലുകൾ, പുംജനനേന്ദ്രിയത്തിന്റെ രൂപം തുടങ്ങിയവയാണ് വർഗീകരണത്തിനുള്ള പ്രധാന മാനദണ്ഡങ്ങൾ.
ആർത്രൊപ്പോഡ ജന്തുഫൈലത്തിലെ ഒരു വർഗമാണ് ഡിപ്ളൊപോഡ. ഈ വർഗ്ഗം മിറിയാപോഡ എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. ഉരുണ്ടുനീണ്ട ശരീരത്തിനിരുവശത്തുമായി അനേകം ജോടി കാലുകൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഇവയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ പേരു നൽകിയത്. ശരീരത്തിലാകെ വ്യാപിച്ചു കിടക്കുന്ന ശ്വാസനാളീവ്യൂഹത്തിലൂടെയാണ് ശ്വസനം നിർവഹിക്കുന്നത്. സ്ഥിരവാസം കരയിലാണെങ്കിലും, മുട്ട വിരിയുന്നതിന് ഈർപ്പം ആവശ്യമാണ്. ഇരുട്ടിലും, വിവിധ വസ്തുക്കളുടെ മടക്കുകൾ, ഇടുക്കുകൾ എന്നിവിടങ്ങളിലുമാണ് ഡിപ്ലൊപോഡകൾ കൂടുതൽ കാണപ്പെടുന്നത്. മുഖ്യഭക്ഷണം ജീർണവസ്തുക്കളാണ്. ഏറ്റവും അറിയപ്പെടുന്ന ഡിപ്ലൊപോഡ് തേരട്ടയാണ്.