polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുന്നസമയത്ത് സമുദ്രത്തിൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കാവുന്ന പഴയ കപ്പലുകളും അകമ്പടി കപ്പലുകളും മാത്രമടങ്ങുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഇന്ത്യൻ നാവികസേന. 1948 - ൽ ആദ്യമായി എച്ച്.എം.എസ്.അക്കിലീസ് എന്ന 7,000 ടൺ കേവുഭാരമുള്ള ലിയാൻഡർ വിഭാഗത്തില്പെട്ട ക്രൂസർ ഇന്ത്യ വാങ്ങി അതിനെ ഐ.എൻ.എസ്.ഡൽഹി എന്നു പുനർനാമകരണം ചെയ്തു. തുടർന്ന് ചുരുങ്ങിയ കാലംകൊണ്ടു ഡിസ്റ്റ്റോയർ വിഭാഗത്തില്പെട്ട രജപുത്ത്, രംഞ്ജിത്ത്, റാണ എന്നീ മൂന്നു കപ്പലുകളും 11-ം ഡിസ്റ്റ്റോയർ സ്ക്വാഡ്രനിലേക്ക് വാങ്ങുകയുണ്ടായി ഇതിൽ രണ്ടെണ്ണം പിന്നീട് ഡീകമ്മീഷൻ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശത്രുക്കളെ കടലിൽ വേട്ടയാടി നശിപ്പിക്കുന്നതിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഹണ്ട് ക്ലാസ്സ് ഡിസ്റ്റ്റോയേഴ്സ് വിഭാഗത്തിൽ പെട്ടതും 1,050 ടൺ കേവുഭാരമുള്ളതുമായ ഗംഗ, ഗോമതി, ഗോദാവരി എന്നീ കപ്പലുകൾ 1952 - ൽ ഇന്ത്യൻ നേവിയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. ഇതിൽ ഗംഗ പിന്നീട് ഡീകമ്മീഷൻ ചെയ്യപ്പെട്ടു.
ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന്റെ നാവിക വിഭാഗമാണ് ഭാരതീയ നാവികസേന . 5000 ത്തോളം വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ളതാണ് ഭാരതത്തിന്റെ നാവികപാരമ്പര്യം. വലിപ്പത്തിൽ ലോകത്തിൽ നാലാം സ്ഥാനത്താണ് ഭാരതീയ നാവിക സേന. 55,000 ഓളം അംഗബലമാണിതിനുള്ളത്. മൂന്ന് പ്രാദേശിക നിയന്ത്രണകേന്ദ്രങ്ങൾ ആണ് നാവിക സേനക്കുള്ളത്. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുമ്പ് ബോംബൈ മറൈൻ, ഇന്ത്യൻ നേവി, ഇന്ത്യൻ മറൈൻ എന്നീ പേരുകളിലാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. 1932ൽ റോയൽ ഇന്ത്യൻ നേവി സ്ഥാപിതമായി. സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഇന്ത്യൻ നേവി സ്ഥാപിതമായി. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഉയർന്ന തസ്തികകളിലെല്ലാം ബ്രിട്ടീഷുകാരായിരുന്നു. കാലക്രമേണ പൂർണ്ണമായും ഇന്ത്യക്കാരായിത്തീരുന്നു. ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ ആദ്യത്തെ കമാൻഡർ ഇൻ ചീഫ് അഡ്മിറൽ എഡ്വാർഡ് പെറി ബ്രിട്ടീഷുകാരനായിരുന്നു. 1958ലാണ് ഈ സ്ഥാനത്തേക്ക് ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യക്കാരൻ നിയമിതനാകുന്നത്.
സമുദ്രത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കപ്പലുകളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിച്ചതോടുകൂടി നേവിക്ക് അന്തർവാഹിനി വിഭാഗത്തിന്റെ അഭാവംകൂടി നികത്തേണ്ട ആവശ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. 1968 - ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ നിന്നും ഇന്ത്യൻ നേവി ഒരു മുങ്ങികപ്പൽ സമ്പാദിച്ചു; തുടർന്നു ചുരുങ്ങിയ കാലംകൊണ്ട് മറ്റു മൂന്നു മുങ്ങികപ്പലുകൾ കൂടി ലഭ്യമായി. അങ്ങനെ ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ മുങ്ങികപ്പൽ വിഭാഗം ഭാരതത്തിന്റെ കിഴക്കൻ സമുദ്ര തീരത്തിലെ വിശാഖപട്ടണത്തുള്ള ഐ.എൻ.എസ്.വീരബാഹു എന്ന താവളത്തിൽ വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുങ്ങികപ്പലുകളുടെ വരവോടുകൂടി ഒരു സമീകൃത് കപ്പൽപട എന്ന ആശയം യാഥാർഥ്യമായിത്തീർന്നു. അങ്ങനെ ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ ചിരകാല അഭിലാഷമായ ത്രിമുഖ വികസനം നിറവേറ്റപ്പെട്ടതോടെ നാവിക സേനയ്ക്ക് കടൽപ്പരപ്പിലും കടലിനു മുകളിലും കടലിനടിയിലും യുദ്ധം നടത്താനുള്ള കഴിവ് ആർജിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അക്കാലത്ത് ബാബിലോണിയയുമായും പുരാതന ഈജിപ്തുമായും സമുദ്രമാർഗ്ഗം വ്യാപാരം നടന്നിരുന്നതായും നൗക നിർമ്മാണത്തിൽ ഭാരതീയർ വളരെയധികം പുരോഗതി പ്രാപിച്ചിരുന്നതായും തെളിവുകൾ ഉണ്ട്. ഇറാനിൽ നിർമ്മിച്ചിരുന്ന കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ നൗകകൾ അവരുപയോഗിച്ചിരുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട് ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ ടൈഡൽ തുറമുഖവും ഭാരതത്തിലെ ലോഥലിലായിരുന്നതായി ഗവേഷകനായ എ.സ്.ആർ. റാവു കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ക്രി.വ. 2300നോടടുപ്പിച്ചാണിത് നിലനിന്നിരുന്നത്. പ്രാചീനകാലത്ത് ഇന്ത്യക്ക് കംബോഡിയ, ജാവ, സുമാത്ര, തുടങ്ങി ജപ്പാനിൽ വരെ സമൂഹങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു. ഗ്രീസ്, പേർഷ്യ, റോം, ആഫ്രിക്ക, ചൈന തുടങ്ങിയ ദേശങ്ങളുമായി വ്യാപാരബന്ധവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിവേഗം വളർന്നുവരുന്ന നാവികസേനയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിന് പ്രത്യേകമായി ഡയറക്ട് എൻ‌‌ട്രി, യൂണിവേഴ്സിറ്റി എൻ‌‌ട്രി എന്നീ പദ്ധതികൾ വഴിയായി നേവിയിലേക്ക് ആഫീസർമാരെയും സെയിലർമരെയും എടുത്തുവരുന്നു. അവരെ പ്രാഥമീക പരിശീലനങ്ങൾക്കായി കൊച്ചിയിലും പൂന, ജാംനഗർ, ബോംബെ മുതലായ പരിശീലന കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും അയക്കുന്നു. ഐ.എൻ.എസ്. വെണ്ടുരുത്തി അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പരിശീലന കേന്ദ്രമാണ്. ഇവിടെ ഗണ്ണറി, നാവിഗേഷൻ ആൻഡ് ഡയറക്ഷൻ, വാർത്താവിനിമയം, ടോർപിഡോ പ്രയോഗം, ആൻറീ സബ്മറൈൻ, ഡൈവിങ്, ഹൈഡ്രോഗ്രാഫി മുതലായ വിഷയങ്ങളിൽ പരിശീലനം കൊടുക്കുന്നു. ഇതിനു പുറമേ എല്ലാവിഭാഗം ഉദ്യോഗസ്ഥൻമാർക്കും നാവിക യുദ്ധങ്ങളെ സംബന്ധിക്കുന്ന ഉന്നത നിലവാരത്തിലുള്ള പ്രത്യേക പരിശീലനങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു സ്ഥാപനവും കൊച്ചിയിലുണ്ട്.
മൂന്നാമത്തെ കപ്പലായ ഉദയഗിരി പരീക്ഷണങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി. മേല്പറഞ്ഞ ഫ്രിഗേറ്റുകൾ 2,400നും 3,000നും ഇടയ്ക്കു കേവുഭാരം ഉള്ളവയും, ഏറ്റവും ആധുനികവും സങ്കീർണവുമായ യുദ്ധോപകരണങ്ങൾ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളവയുമാണ്. വളരെ വേഗതയുള്ളതും വിവിധ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉതകുന്നതും ശക്തിയായ ആക്രമണം നടത്താൻ കഴിവുള്ളതും കൂടിയാണിവ. ഇതിനും പുറമേ ശത്രുകപ്പലുകളെ സമുദ്ര നിരപ്പിലൂടെയും വെള്ളത്തിനടിയിലൂടെയും ആകാശം വഴിയായും ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കാൻ സാധിക്കും വിധം ഇതിൽ വിമാന വേധ മിസൈലുകൾ , ശത്രുവിന്റെ മുങ്ങിക്കപ്പലുകളെ വകവരുത്തുന്നതിനുള്ള ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ, നവീന രീതിയിലുള്ള റഡാറുകൾ, സോണാർ സിസ്റ്റം എന്നിവയെല്ലാം ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ത്യൻ കപ്പൽ പടയെ ഈസ്റ്റേൺ ഫ്ലീറ്റ്, വെസ്റ്റേൺ ഫ്ലീറ്റ് എന്നിങ്ങനെ രണ്ടായി വിഭജിച്ച് ഓരോ അഡ്മിറലിന്റെ ചുമതലയിൽ ആക്കിയിരിക്കുന്നു. ഈ അഡ്മിറൽമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ വിമാനവാഹിനി, ക്രൂസറുകൾ, സബ്മറൈൻ സ്ക്വാഡ്രൻ, മൈൻ കൗണ്ടർമെഷർ സ്ക്വാഡ്രൻ, മിസൈൽബോട്ട് സ്ക്വാഡ്രൻ, ലാൻഡിങ് ക്രാഫ്റ്റ് സ്ക്വാഡ്രൻ, പെട്രോൾ ക്രാഫ്റ്റ് സ്ക്വാഡ്രൻ, സർവേ കപ്പലുകൾ, സബ്മറൈൻ ഡിപ്പോ ഷിപ്പ് തുടങ്ങിയ അനുസാരി വിഭാഗങ്ങളിൽപെട്ട ഫ്ലീറ്റ് ടാങ്കർ, കസ്റ്റംസ് ക്രാഫ്റ്റ്, ടഗ്സ്, ഇൻഷോർ ആൻഡ് കോസ്റ്റൽ മൈൻ സ്വീപ്പേഴ്സ് എന്നിവ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. മൂന്നോ മൂന്നിലധികമോ കപ്പലുകൾ ചേർന്നതാണ് ഒരു സ്ക്വാഡ്രൻ.
സമുദ്രത്തിൽ പൊന്തിക്കിടക്കുന്ന ഒരു വിമാനത്താവളം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നതും നാവിക യുദ്ധോപകരണങ്ങളിൽ അതിശക്തവുമായ വിക്രാന്ത് നേവിക്ക് 1961 - ൽ ലഭ്യമായി. ഈ വിമാനവാഹിനിക്ക് ഒരു ആങ്കിൾഡ് ഡെക്കും വിമാനങ്ങളെ പെട്ടെന്നു പറന്നുയരാൻ സഹായിക്കുന്നതും ആവികൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നതുമായ ഒരു തെറ്റാലിയും വിമാനങ്ങളെ കപ്പലിന്റെ ഡെക്കിൽ ഇറങ്ങാൻ സഹായിക്കുന്ന മിറർലാൻഡിങ് എയ്ഡുകളും കപ്പലിന്റെ അടിത്തട്ടുകളിൽ നിന്നും വിമാനങ്ങളെ അപ്പർ ഡക്കുകളിലേക്കു കൊണ്ടുവരാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നതും വൈദ്യുതികൊണ്ടു പ്രവർത്തിക്കുന്നതുമായ എയർക്രാഫ്ടുകളും ഉണ്ട്.
1958-60 കാലഘട്ടത്തിൽ ആൻറീ എയർ ക്രാഫ്റ്റ് - ആൻറീ സബ്മറൈൻ ഫ്രിഗേറ്റ് വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട 8 പടക്കപ്പലുകൾ നേവീ സമ്പാദിച്ചു. ഇവയിൽ ഐ.എൻ.എസ്.കുക്രി, കൃപാൺ, കുഠാർ എന്നീ കപ്പലുകൾ 14 - ം ഫ്രിഗേറ്റ് സ്ക്വാഡ്രനിലും, തൽവാർ, ത്രിശൂൽ എന്നീ കപ്പലുകൾ 15 - ം ഫ്രിഗേറ്റ് സ്ക്വാഡ്രനിലും, ബിയാസ്, ബേത്‌വ, ബ്രഹ്മപുത്ര എന്നീ കപ്പലുകൾ 16 - ം ഫ്രിഗേറ്റ് സ്ക്വാഡ്രനിലും ചേർന്നു. ഈ 8 കപ്പലുകളും ഇന്ത്യൻ നേവിക്കു വേണ്ടി പ്രത്യേകമായി ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിർമിച്ചവയാണ്. കുക്രി 1971 - ലെ യുദ്ധത്തിൽപാകിസ്താൻ മുങ്ങിക്കപ്പലിന്റെ ടോർപ്പിഡോ ആക്രണത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
രാജ്യരക്ഷയ്ക്കാവശ്യമായ യുദ്ധോപകരണങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിൽ സ്വയംപര്യാപ്തത നേടുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിലവിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി മുംബൈയിലുള്ള മാസഗോൺ ഡോക്കിലും കോൽക്കത്തയിലുള്ള ഗാർഡൻ റീച്ച് വർക്ക്ഷോപ്പിലും വിശാഖപട്ടണത്തുള്ള ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ഷിപ്പ്യാഡിലും വിവിധ തരത്തിലുള്ള യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ നിർമ്മിയ്ക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പദ്ധതി ആസൂത്രണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഈ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ 1972നും 74നും ഇടയിൽ നിർമിച്ച നീലഗിരി, ഹിമഗിരി എന്നീ രണ്ടു യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ ഇന്ത്യൻ നേവിയിൽ കമ്മീഷൻ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു.
കൂടാതെ പണിമുടക്കു മൂലമോ മറ്റേതെങ്കിലും കാരണത്താലോ തുറമുഖ പ്രവർത്തനങ്ങൾ സ്തംഭനാവസ്ഥയിൽ എത്തിയാൽ അതേറ്റെടുക്കുക, കൊടുംകാറ്റ്, ചുഴലിക്കാറ്റ്, ഭൂമികുലുക്കം, വരൾച്ച, വെള്ളപ്പൊക്കം മുതലായ കെടുതികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിൽപ്പെട്ടുഴലുന്നവർക്ക് ആശ്വാസമെത്തിക്കുക എന്നിവയും ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ കർത്തവ്യങ്ങളിൽപെടുന്നു. നേവിയിലെ മുങ്ങൽ വിദഗ്ദ്ധൻമാർ ജല വൈദ്യുതി ഉൽപാദന പ്രദേശത്തും മറ്റു നദീതട പദ്ധതികളിലും വിലയേറിയ സേവനങ്ങൾ നൽകാറുണ്ട്.
നാവിക സേനയുടെ ഓരോ ഘടകങ്ങളുടെയും ചാർജ് വഹിക്കുന്നതിന് പ്രത്യേകമായി ഡയറക്ടർമാർ ഉണ്ട്. ഇതിനും പുറമെ വിവിധ നേവൽ കമാൻഡുകളുടെ ഭരണ നിർവഹണത്തിനായി ഫ്ലാഗ്ആഫീസർ കമാൻഡിങ് ചീഫ്മാരെയും നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒട്ടാകെ മൂന്നു നേവൽ കമൻഡുകളാണുള്ളത്; വെസ്റ്റേൺ, ഈസ്റ്റേൺ, സതേൺ എന്നിവ. ഫ്ലാഗ് ആഫീസർ കമാൻഡിങ് ചീഫ്മാരുടെ കീഴിൽ ഭരണപരവും യുദ്ധതന്ത്ര പരവുമായ ചുമതലകൾ വഹിക്കുന്നതിന് റീർ അഡ്മിറൽമാരും ഉണ്ട്.
നാവികസേനയിലെ കമ്മീഷൻഡ് ആഫീസർ പദവികൾ യഥാക്രമം അഡ്മിറൽ, വൈസ് അഡമിറൽ, റിയർ അഡ്മിറൽ, കമോഡോർ, ക്യാപ്റ്റൻ, കമാൻഡർ, ലെഫ്റ്റനന്റ് കമാൻഡർ, ലെഫ്റ്റനന്റ്, സബ് ലെഫ്റ്റനന്റ് എന്നിവയാണ്. മാസ്റ്റർ ചീഫ് പെറ്റി ഓഫീസർ ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ്, മാസ്റ്റർ ചീഫ് പെറ്റി ഓഫീസർ സെക്കണ്ട് ക്ലാസ്, ചീഫ് പെറ്റി ഓഫീസർ, പെറ്റി ഓഫീസർ, ലീഡിംഗ് സീമാൻ, സെയിലർ എന്നിവയാണ് മറ്റുള്ള റാങ്കുകൾ.
നാവിക സേനയുടെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് അഡ്മിറലിന്റെ പദവിയിലുള്ള നാവിക സേനാ മേധാവി ആണ്. നാവിക സേനയുടെ ആസ്ഥാനം ന്യൂഡൽഹിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ചിഫ് ഒഫ് നേവൽ സ്റ്റാഫ്, ചീഫ്സ് ഒഫ് സ്റ്റാഫ് കമ്മിറ്റിയിലെ ഒരംഗമായിരിക്കും. ഈ കമ്മിറ്റ് ദേശരക്ഷാ പ്രവർത്തനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ഉപദേശങ്ങൾ പ്രതിരോധവകുപ്പു മംന്ത്രിക്കു നൽകുന്നു.
സർവേ ഷിപ്പുകൾ സമുദ്രാതിർത്തിയിലും തുറമുഖങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രവേശന ചാലുകളിലും ഹൈഡ്രോഗ്രാഫിക് സർവേ നടത്തി സ്ഥിതിവിവരണ കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കി ഡെറാഡൂണിലുള്ള നേവൽ ഹൈഡ്രോഗ്രാഫിക് ആഫീസിലേക്ക് അയക്കുന്നു. അവർ നാവിഗേഷൻ ചാർട്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കി ഇന്ത്യയുടെയും മറ്റു സുഹൃദ് രാജ്യങ്ങളുടെയും കപ്പലുകൾക്ക് നൽകുന്നു.
ഇന്ത്യൻ തീരങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഈസ്റ്റിന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ കപ്പൽ ഗതാഗതങ്ങളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തെ ലാക്കാക്കി 1612ൽ സൂററ്റിൽ രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ട റോയൽ ഇന്ത്യൻ നേവിയിൽ നിന്നാണ് ആധുനിക ഇന്ത്യൻ നാവികസേന രൂപംകൊണ്ടത്. ഈ നാവികസേനയെ 1685ൽ സൂററ്റിൽനിന്ന് ബോംബെയിലേയ്ക്കു മാറ്റുകയും ബോംബെ മറൈൻ എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യുകയുമുണ്ടായി.
നേവൽ എയർ സ്റ്റേഷൻ ഐ.എൻ.എസ്. ഗരുഡ കൊച്ചിയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ നേവൽ ഏവിയേഷൻ വിഭാഗത്തിൽ പെട്ടവർക്ക് പരിശീലനം ലഭിക്കുന്നു. ഗരുഡയിൽ വച്ചുതന്നെ സാധാരണ വിമാനങ്ങളും ജറ്റുവിമാനങ്ങളും ഹെലികോപ്റ്ററുകളും നിരീക്ഷണവിമാനങ്ങളും മറ്റും പറപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പരിശീലനങ്ങളും നൽകുന്നുണ്ട്.
ഖടക്വാസലയിലുള്ള നാഷണൽ ഡിഫൻസ് അക്കാദമിയിൽ മൂന്നു സായുധസേനാ വിഭാഗങ്ങളിലേക്കുമുള്ള കമ്മീഷൻഡ് ഓഫീസർമാർക്ക് പരിശീലനം ലഭിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം നേവിയിലേക്കു തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നവർക്ക് നാവികസേനയുടെ കപ്പലുകളിലും കരയിലുള്ള പരിശീലന കേന്ദ്രങ്ങളിലും പ്രത്യേക പരിശീലനങ്ങൾ നൽകിവരുന്നു.
നേവൽ വിമാനങ്ങളുടെയും ബന്ധപ്പെട്ട ഘടകങ്ങളുടെയും അറ്റകുറ്റ പണികൾക്കായി കൊച്ചിയിൽ വേണ്ട് ഏർപ്പാടുകൾ ഉണ്ട്. നാവികസേനയ്ക്ക് ആവശ്യമായ പടക്കോപ്പുകളും മറ്റുപകരണങ്ങളും ഇന്ത്യയിൽ നിർമ്മിക്കുന്നതിനു പൂനയിലും എല്ലാ വലിയ തുറമുഖങ്ങളിലും വേണ്ട സംവിധാനങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
മർമഗോവ, മദ്രാസ്, കൽകത്ത, പോർട്ട്ബ്ലെയർ തുടങ്ങിയ തുറമുഖങ്ങളിൽ നേവിയുടെ കപ്പലുകൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്നതിനും അറ്റകുറ്റ പണികൾ നടത്തുന്നതിനും പ്രത്യേക ഏർപ്പാടുകൾ നിലവിൽ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവിടെയുള്ള ചരക്കുകപ്പൽ യാഡുകളിൽ നേവിയുടെ ആവശ്യങ്ങളും നിർവഹിച്ചുപോരുന്നു.
സ്വതന്ത്ര്യം കിട്ടിയതിനു ശേഷം ഈ നാവികസേനയ്ക്ക് ഇന്ത്യൻ നേവി എന്ന പേര് നൽകപ്പെട്ടു. 1947ൽ വിഭജനത്തോടുകൂടി അന്നു നിലവിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന റോയൽ ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ മൂന്നിൽ ഒരുഭാഗവും പ്രധാനപ്പെട്ട പല നാവിക പരിശീലനകേന്ദ്രങ്ങളും പാകിസ്താന്റെ ഭാഗത്തായി.
വിശാഖപട്ടണത്തും ബോംബെയിലും കപ്പലുകൾ ഡോക്കുചെയ്യുന്നതിനും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തുന്നതിനുമുള്ള വിപുലമായ സൗകര്യങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കൊച്ചിയിലും നിലവിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ വിപുല പെടുത്തിവരുന്നു.
സ്വതന്ത്ര ഭാരതത്തിലും ഇന്ത്യൻ നേവി ബ്രിട്ടീഷുകാരായ അഡ്മിറൽമാരുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽത്തന്നെ തുടർന്നുവന്നു. 1958 ഏപ്രിൽ 22ന് ആദ്യത്തെ ഇന്ത്യൻ വൈസ് അഡ്മിറലായ ആർ.ഡി.കട്ടാരെ ഇന്ത്യൻ നേവിയുടെ മേധാവി ആയിത്തീർന്നു.
തുടർന്നുള്ള കാലഖട്ടത്തിൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിൽ നിർമിച്ച അതിവേഗ റോന്തുചുറ്റൽ - കപ്പലുകൾ ഇന്ത്യൻ നേവിക്ക് ലഭ്യമാവുകയും അതോടെ 31 - ം ഡിസ്ട്രോയർ സ്ക്വാഡ്രൻ രൂപവത്കൃതമാവുകയും ചെയ്തു.
ഐ.എൻ.എസ്.ദില്ലിയിൽ സീഹോക്ക് ജെറ്റ് ഫൈറ്റേഴ്സ്, നിരീക്ഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്താനുപകരിക്കുന്ന ആലീസ് വിമാനങ്ങൾ, സംരക്ഷണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന അലൂവറ്റ് ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ എന്നിവയും ഉണ്ട്.
ഇതിനു പുറമെ ഐ.എൻ.എസ്.കൃഷ്ണ, കാവേരി, ടീർ എന്നീ കപ്പലുകളടങ്ങിയ ഒരു ട്രെനിങ് സ്ക്വാഡ്രനുമുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ നേവിയിൽ ചേരുന്ന ഭടൻമാർക്കും ആഫീസർമാർക്കും പരിശീലനം നൽകുന്ന ചുമതലയാണ് ഈ സ്ക്വാഡ്രനുള്ളത്.
ചീഫ് ഒഫ് നേവൽ സ്റ്റാഫിനെ യുദ്ധനടത്തിപ്പിൽ സഹായിക്കാൻ ഒരു വൈസ്ചീഫും, നേവൽ ഏവിയേഷൻ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സഹായിക്കാൻ ഒരു അസിസ്റ്റൻറ് ചീഫും പ്രിൻസിപ്പൽ സ്റ്റാഫ് ആഫീസർമാരും ഉണ്ടായിരിക്കും.
ഇവിടെ ആർട്ടിഫൈസർമാരെ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നതിനു പുറമേ മെക്കാനിക്കൽ എൻജിനീയറിങ്, ബയോളജിക്കൽ ആൻഡ് കെമിക്കൽ വാർഫേർ, ഡാമേജ് കണ്ട്രോൾ എന്നീ പരിശീലങ്ങളും കൊടുക്കുന്നു
ഐ.ഏൻ.ഏസ്. ഹൻസ എന്ന മറ്റൊരു നേവൽ എയർ സ്റ്റേഷൻ ഗോവയിൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെയും ജറ്റുവിമാനങ്ങൾ പറപ്പിക്കുന്നതിനു പരിശീലനം നൽകിവരുന്നു.
ഇവയ്ക്കു പുറമേ താഴെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രിശീലന കേന്ദ്രങ്ങളും ഇന്ത്യൻ നാവികസേനയ്ക്കുണ്ട്
ഇരുനൂറു വർഷങ്ങളിൽ കൂടുതൽ പഴക്കമുള്ള ക്ഷേത്രമതിൽക്കെട്ട് പണിതീർത്തത് 18-ആം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്. മൈസൂർ സുൽത്താനായിരുന്ന ടിപ്പുവിന്റെ പടയോട്ടത്തെ ചെറുക്കാനും ക്ഷേത്രസംരക്ഷണത്തിനുമായി വാഴപ്പള്ളി ഊരാണ്മക്കാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തിരുവിതാംകൂർ രാജാവായിരുന്ന കാർത്തിക തിരുനാൾ രാമവർമ്മയുടെ കാലത്ത് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. (ദളവ രാമയ്യന്റെ തെക്കുകൂറിലെ പടനീക്കത്തോടെ പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാരുടെ പ്രതാപം ഇതിനോടകം അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.) ചുവന്ന കടുപ്പമേറിയ കല്ലിനാൽ നിർമ്മിച്ച മതിൽക്കെട്ടിനു സമചതുരാകൃതിയാണ്. ഏകദേശം 10-അടിയിലേറ പൊക്കത്തിലാണ് ഇതു നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ടിപ്പു സുൽത്താൻ തിരുവിതാംകൂർ, കൊച്ചി രാജ്യങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടത് 1789-ലാണ്. തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവ് കാർത്തികതിരുനാളിന്റെ മന്ത്രിയായിരുന്ന കുഞ്ചുകുട്ടിപിള്ളയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പെരിയാറ്റിലെ തടയണ പൊട്ടിച്ചു കൃത്രിമ വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടാക്കി. അതിനെത്തുടർന്നു ടിപ്പുവിനുണ്ടായ വൻനാശനഷ്ടങ്ങൾ കാരണം മൈസൂർ സൈന്യം തിരുവിതാംകൂർ ആക്രമിക്കാതെ മടങ്ങിപ്പോവുകയായിരുന്നു.
വർത്തുളാകൃതിയിലുള്ള കരിങ്കൽ ശ്രീകോവിലിന്റെ പുറംചുമരുകൾ തടിയിലുള്ള കൊത്തു പണികളാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്ലാവിൻ കാതലിൽ കടഞ്ഞെടുത്ത ഈ ശില്പങ്ങൾ മനോഹരങ്ങളാണ്. കിഴക്കേ സോപാനത്തിലെ ദ്വാരപാലകർ എട്ടടി പൊക്കമുള്ള കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്തതാണ്. ശ്രീകോവിലിന്റെ മറ്റുനടയിലെ ദാരുനിർമിതിയിലുള്ള ദ്വാരപാലകർക്ക് അഞ്ചര അടിയോളം പൊക്കമുണ്ട്. അവ നിറങ്ങൾ കൊടുത്ത് ഭംഗിയാക്കിയിരിക്കുന്നു. വടക്കേ സോപാനം സാധാരണയായി തുറക്കാറില്ല. പടിഞ്ഞാറെ സോപാനത്തിനു താഴെയായി തിരുവാഴപ്പള്ളിലപ്പനെ കുടുംബസമേതനായി കരിങ്കല്ലിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. തിരുവാഴപ്പള്ളിയിലപ്പൻ തന്റെ ഇടത്തെ തുടയിൽ പാർവ്വതീദേവിയെ ഇരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മടിയിൽ സുബ്രഹ്മണ്യനെയും, വലതുഭാഗത്തു ഗണപതിയെയും, ശാസ്താവിനെയും, ഇടതുവശത്ത് പരശുരാമനെയും, നന്ദികേശ്വരനെയും കാണാം. ഇപ്പോൾ അത് പിത്തളയിൽ പൊതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ശ്രീകോവിലിന്റെ കരിങ്കൽ അടിത്തറയിൽ വട്ടെഴുത്തിലെഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
വെട്ടുകല്ലിൽ പടുത്തുയർത്തിയ ഇവിടുത്തെ നാലമ്പലം നൂറ്റൻപത്‌ അടി ചതുരമാണ്‌. പുറമേ സിമന്റുകൊണ്ട് തേച്ചിട്ടുണ്ട്. നാലമ്പലത്തിന് പത്ത് അടി വീതിയുണ്ട്‌. നാലമ്പലത്തിന്റെ കിഴക്കുവശം തെക്കുവടക്കായി ഇരുനില മാളികയോടുകൂടിയ വിമാന ഗോപുരമാണ്‌. നാലമ്പലത്തിനകത്ത് തെക്കുകിഴക്കേ മൂലയിൽ വലിയ തിടപ്പള്ളിയും, ശ്രീകോവിലിന്റെ കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും വശങ്ങളിലായി നമസ്കാര മണ്ഡപങ്ങളും, വടക്കു കിഴക്കു മൂലയിൽ മണിക്കിണറും പണിതീർത്തിട്ടുണ്ട്. മണിക്കിണറിലെ വെള്ളം അഭിഷേകത്തിനും തിടപ്പള്ളിയിലേക്കും മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നു. നാലമ്പലത്തിലെ കരിങ്കൽ തൂണുകളിൽ നാലുവശങ്ങളിലും ദീപങ്ങൾ ഏന്തിയ സാലഭഞ്ജികമാരെ തീർത്തിട്ടുണ്ട്. മിനുസമേറിയ കരിങ്കൽ പാളികൾ പാകിയിട്ടുള്ള നാലമ്പലത്തിന്റെ തെക്കുകിഴക്കേ മൂലയിലായാണ് പരശുരാമപൂജ നിത്യവും നടത്തുന്നത്. ഇതിനോടു ചേർന്നുതന്നെയാണ് നവരാത്രി ദിനങ്ങളിൽ സരസ്വതീപൂജയും നടത്താറുള്ളത്.
ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവിനോടുള്ള പ്രതികാരമായി ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സിനു മുൻപിൽ കഴുമരം നാട്ടി രാജാവിന്റെ പ്രതിരൂപമുണ്ടാക്കി അതിൽ കഴുവേറ്റി നിർത്തി. ഇതറിഞ്ഞ് ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവ് വാഴപ്പള്ളിയിൽ എഴുന്നെള്ളി വല്യമ്പലനടയിൽ മാപ്പുചൊല്ലി സാഷ്ടാഗം നമസ്കരിച്ചു. ഉണ്ണിയെ കൊന്നതിനു പരിഹാരമായി ക്ഷേത്രത്തിൽ പന്തീരടി പൂജ ഏർപ്പാടാക്കി. എങ്കിലും ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവിന്റെ കഴുവേറ്റിയ പ്രതിരൂപം മാറ്റാൻ പോറ്റിമാർ അനുവദിച്ചില്ല. ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപു മാത്രമാണ് കഴുമരവും പ്രതിരൂപവും തിരുവിതാകൂർ ദേവസ്വം അധികാരികൾ ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സിന്റെ നടയിൽനിന്നും എടുത്തുമാറ്റിയത്. ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവ് തിരുവാഴപ്പള്ളിലപ്പനോട് മാപ്പുചൊല്ലി സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചതിന്റെ ഓർമക്കായി അമ്പലപ്പുഴ ദേവനാരായണന്റെ നമസ്കരിച്ചുകിടക്കുന്ന രൂപം വല്ല്യബലിക്കല്ലിനടുത്ത് കല്ലിൽ കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ശിവക്ഷേത്ര പുനഃപ്രതിഷ്ഠാ വേളയിൽ ക്ഷേത്ര തന്ത്രിക്കു പെട്ടെന്ന് മൂത്ര ശങ്ക അനുഭവപ്പെടുകയും ശിവലിംഗ പ്രതിഷ്ഠക്കുള്ള ജീവകലശം സമയത്ത് ക്ഷേത്രതന്ത്രിക്ക് അഭിഷേകം ചെയ്യാനാവാതെ വരികയും ചെയ്തു. തന്ത്രി ശരീരശുദ്ധി വരുത്തി ക്ഷേത്രത്തിൽ തിരികെ വരുമ്പോൾ അകത്ത് കലശക്കൊട്ട് കേട്ട് പുനഃപ്രതിഷ്ഠ കഴിഞ്ഞെന്നു മനസ്സിലാക്കി. ശിവലിംഗ പുനഃപ്രതിഷ്ഠയും പരശുരാമൻ നടത്തിയെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. അതിനു സ്മരണയായി ചേരമാൻ പെരുമാൾ നാലമ്പലത്തിലിനുള്ളിൽ അഗ്നികോണിൽ പരശുരാമനെ കുടിയിരുത്തി. പരശുരാമനു നിത്യേന പൂജയുണ്ട്. ഉപയോഗിക്കാതെവന്ന ഈ കലശം ഇലവന്തി തീർത്ഥസ്ഥാനത്ത് ഗണപതി സങ്കല്പത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠനടത്തി അഭിഷേകം ചെയ്തുവത്രേ. ആ പ്രതിഷ്ഠാവേളയിൽ നേദിച്ച ഒറ്റയപ്പമാണ് വാഴപ്പള്ളി ഗണപതിയപ്പം എന്ന് പിന്നീട് പ്രസിദ്ധിയാർജ്ജിച്ചത്. ഇന്നു കാണുന്ന ഗണപതി ക്ഷേത്രസമുച്ചയം ചേരമാൻ പെരുമാളിന്റെ കാലത്താണ് നിർമ്മിച്ചത്.
കുലശേഖര പരമ്പരയിലെ രണ്ടാമത്തെ ചക്രവർത്തിയായ രാജശേഖര വർമ്മനാണ്‌ കേരളീയനായ ചേരമാന് ‍പെരുമാൾ നായനാർ. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥ ചേക്കിഴാർ പെരിയപുരാണത്തിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്‌. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്ത് വാഴപ്പള്ളി ക്ഷേത്ര പുനരുദ്ധികരണം നടത്തി പടിത്തരങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചതായി കരുതുന്നു. ശങ്കരാചാര്യരുടെ ശിവാനന്ദലഹരിയിലും, മാധവാചാര്യരുടെ ശങ്കരവിജയത്തിലും രാജശേഖരവർമ്മയെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹം ശങ്കരാചാര്യരുടെ സമകാലികനായിരുന്നു എന്നാണ്‌ അനുമാനിക്കപ്പെടുന്നത്‌. കേരളത്തിൽ നിന്നും ലഭിച്ചിട്ടുള്ള ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന ശാസനം രാജശേഖരവർമ്മന്റെതായ വാഴപ്പള്ളി ശാസനം ആണ്‌. അദ്ദേഹം സുഹൃത്തായ സുന്ദരമൂർത്തി നായനാരുമൊത്ത്‌ ദക്ഷിണേദ്ധ്യയിലുള്ള ശിവക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്ക്‌ തീർത്ഥയാത്ര നടത്തിയെന്നും തീരുവഞ്ചിക്കുളത്ത്‌ വച്ച്‌ രണ്ടു പേരും സമാധിയായെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു.
രണ്ടു ധ്വജസ്തംഭങ്ങൾ ഉള്ള ചുരുക്കം ചിലക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് വാഴപ്പള്ളി മഹാക്ഷേത്രം. മഹാദേവക്ഷേത്ര നടയിലും, മഹാഗണപതി ക്ഷേത്ര നടയിലുമാണ് കൊടിമരങ്ങൾ ഉള്ളത്. രണ്ടും ചെമ്പുകൊടിമരങ്ങളാണ്. ചേരരാജ പെരുമാൾ‍ രണ്ടു ക്ഷേത്രനടയിലും ധ്വജപ്രതിഷ്ഠകൾ നടത്തി മീനമാസത്തിൽ തിരുവാതിര നാളിൽ ആറാട്ട് ആകത്തക്കരീതിയിൽ പത്തു ദിവസത്തെ ഉത്സവം നിശ്ചയിച്ചു. ഗണപതി നടയിൽ കൊടിമര പ്രതിഷ്ഠ നടത്തി ഉച്ചനേദ്യം തിരിച്ചെടുത്തു എന്ന് ഒരു ഐതിഹ്യം ഉണ്ട്. ഐതിഹ്യം എന്തായാലും ഗണപതിനടയിൽ ഉച്ചനേദ്യം പടിത്തരമായിട്ടില്ല. രാജഭരണം മാറി ദേവസ്വം ഭരണത്തിൽ വന്നപ്പോഴും ഇവിടെ ഗണപതിനടയിൽ ഉച്ചപൂജയുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ദേവസ്വത്തിൽ നിന്ന് നേദ്യമില്ല . ഇവിടെ ഗണപതി തന്റെ ഉച്ചനേദ്യം പുറത്തുനിന്ന് വരുത്തി കഴിക്കുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം. പ്രസിദ്ധമായ വാഴപ്പള്ളി ഗണപതിയപ്പമാണ് ഉച്ചയ്ക്ക് നിവേദിക്കുന്നത്.
തന്റെ ഭൂതഗണങ്ങൾക്ക് നിവേദ്യം നൽകുന്നത് ഭഗവാൻ നേരിൽ കാണുകയാണ് ശീവേലിയുടെ ആന്തരാർത്ഥം എന്നാണ്‌ സങ്കല്പം. അവർക്ക് നൽകുന്ന ബലിയാണ് ശ്രീബലി അഥവാ ശീവേലി അത്രെ. ദ്വാരപാലകരും, അഷ്ടദിക്പാലകരും സപ്തമാതൃക്കളും ശിവഭൂതഗണങ്ങളും ക്ഷേത്രപാലകനും ഈ സമയത്ത് തങ്ങൾക്കുള്ള നിവേദ്യം സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം. ഹവിസ്സും ജലഗന്ധ പുഷ്പാദികളുമായി മേൽശാന്തിയും തലയിൽ ഭഗവത് വിഗ്രഹവുമായി കീഴ്ശാന്തിയും എഴുന്നള്ളുന്നു. ഭൂതഗണങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബലിക്കല്ലുകളിന്മേലാണ് ബലി തൂവുക. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നാലമ്പലത്തിനകത്തും പുറത്തും വാദ്യഘോഷങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ ശ്രീബലിയുടെ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചുകൊണ്ട് ഭഗവാനെ പ്രദക്ഷിണമായി നീക്കുന്നു. മൂന്ന് പ്രദക്ഷിണശേഷം ശീവേലി വിഗ്രഹവുമായി കീഴ്ശാന്തി ശ്രീലകത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകുന്നു.
ക്ഷേത്ര നിത്യപൂജകൾക്കായി അവകാശസ്ഥാനമുള്ള കാസർകോട്ടെ തുളു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിനായിരുന്നു കുടശാന്തി പട്ടം. കുടശാന്തിയായി അവരോധിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ ലൗകിക ജീവിതമായി ബന്ധം പുലർത്താൻ പാടില്ലാത്തതിനാൽ ഇവർ താമസിച്ചിരുന്നത് കിഴക്കേനടയിലെ കുടശാന്തി മഠത്തിലായിരുന്നു. പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാരുടെ ക്ഷേത്രഭരണശേഷം കാസർകോട്ടെ തുളു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിൽ നിന്നും ആരും പൂജക്കുവന്നിരുന്നില്ല. പിന്നീട് തിരുവിതാംകൂർ ദേവസ്വം ഭരണത്തിൽ എല്ലാ വർഷവും ഓരോ ബ്രാഹ്മണരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും അവർക്ക് കുടശാന്തി മഠത്തിൽ താമസസൗകര്യം കൊടുക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു. ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിലും അത് തുടർന്നിരുന്നെങ്കിലും 1975-ഓടുകൂടി നിന്നുപോയി. കിഴക്കേനടക്കു പുറത്തായി കുടശാന്തി മഠം ഇന്നുമുണ്ട്.
നീലംപേരൂർ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുവന്ന പത്തു ബ്രാഹ്മണകുടുംബങ്ങൾ പിന്നീട് വാഴപ്പള്ളിയിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കി. ക്ഷേത്ര ഊരാണ്മക്കാരായ ഇവരുടെ ക്ഷേത്രഭരണം പതിനേഴാം നൂറ്റാ‍ണ്ടിന്റെ അവസാനകാലത്തോളം നീണ്ടു നിന്നു. ഈ പത്തു ബ്രാഹ്മണ കുടുംബങ്ങൾ ചങ്ങഴിമുറ്റത്തുമഠം, കൈനിക്കരമഠം, ഇരവിമംഗലത്തുമഠം, കുന്നിത്തിടശ്ശേരിമഠം, ആത്രശ്ശേരിമഠം, കോലൻചേരിമഠം, കിഴങ്ങേഴുത്തുമഠം, കിഴക്കുംഭാഗത്തുമഠം, കണ്ണഞ്ചേരിമഠം, തലവനമഠം എന്നിവയാണ്. വിഖ്യാതമായ വാഴപ്പള്ളി ശാസനം കണ്ടെടുത്തത് ഇതിലൊരു മഠമായ തലവനമഠത്തിൽ നിന്നാണ്. വിലക്കില്ലിമഠം എന്നാണ് ചങ്ങഴിമുറ്റത്തു മഠം അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഈ ചങ്ങഴിമുറ്റത്തു മഠത്തിലെ കാരണവരായിരുന്നു വാഴപ്പള്ളി ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാനപൂജ നടത്തിയിരുന്നത്.
നമസ്കാര മണ്ഡപത്തിലെ മുകൾഭാഗം നാല്പത്തിനാല് നാഗരാജാക്കന്മാരെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൂടാതെ വളരെയേറെ ദാരുശില്പങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ് കിഴക്കേ നമസ്കാരമണ്ഡപം. ചെമ്പുകൊണ്ട് മേഞ്ഞിരിക്കുന്ന മണ്ഡപത്തിൽ രണ്ടു നന്തികേശ്വര പ്രതിഷ്ഠകളുണ്ട്. പഞ്ചലോഹത്തിൽ തീർത്തതാണ് സോപാനത്തോട് ചേർന്നുള്ള പടിഞ്ഞാറേ പ്രതിഷ്ഠ. ഈ നന്തികേശ്വര പ്രതിഷ്ഠയ്ക്കും ഭഗവാനും ഇടയിലൂടെ ആരും മറികടക്കാറില്ല. കിഴക്കേ മണ്ഡപത്തിലുള്ള ആൽ വിളക്കിൽ 365 ദീപനാളങ്ങൾ ഉണ്ട്. മുന്നൂറ്റി അറുപത്തിഅഞ്ച് ദീപങ്ങൾ ഒരു വർഷത്തിലെ 365 ദിവസത്തെയാണ് കുറിക്കുന്നത്. ഒരു പ്രാവിശ്യം ആൽ വിളക്കു കത്തിച്ചാൽ ഒരു വർഷം മുഴുവനും തേവർക്ക് വിളക്കുതെളിയിച്ച പുണ്യമെന്ന് ഭക്തർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
വലിയ നാലമ്പലത്തിനകത്ത് തെക്കു-കിഴക്കേ മൂലയിലാണ് പരശുരാമപൂജ നടത്തുന്നത്. മഹാഗണപതിയെ തൊഴുത് കിഴക്കുവശത്തു കൂടി വലിയ നാലമ്പലത്തിനുള്ളിൽ കടക്കുമ്പോൾ, നമസ്കാരമണ്ഡപത്തിന്റെ കിഴക്കു വശത്തുള്ള ഋഷഭത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾക്കിടയിലൂടെ തിരുവാഴപ്പള്ളിലപ്പനെ തൊഴുത്, തെക്കോട്ട് നോക്കി ശ്രീ പരശുരാമനെ തൊഴണം എന്ന് ആചാരം. അവിടെ ഭാർഗ്ഗവരാമ സങ്കല്പ ദീപപ്രതിഷ്ഠയാണ് തൊഴേണ്ടത്. അതുപോലെ തന്നെ ശ്രീകോവിലിനു വടക്കുവശത്തു വലം വെച്ചു തിരിയുമ്പോൾ വടക്കോട്ടു നോക്കി ദേവലോകത്തപ്പനേയും തൊഴണം. വാഴപ്പള്ളി തേവരുതന്നെയാണ് ദേവലോകത്തും ഇരിക്കുന്നത് എന്നാണ് വിശ്വാസം. നീലമ്പേരൂരിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന ശിവലിംഗപ്രതിഷ്ഠയാണ് ദേവലോകത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നത്.
രണ്ടാം ചേരസാമ്രാജ്യത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ രാജാവായിരുന്ന ചേരമാൻ പെരുമാൾ എന്നറിയപ്പെട്ട രാജശേഖരവർമ്മ കുലശേഖരന്റെ ഭരണകാലത്ത് എഴുതപ്പെട്ട പ്രശസ്തമായ വാഴപ്പള്ളി ശാസനം ഈ ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിൽ വെച്ചാണ് എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ചരിത്രകാരന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ വാഴപ്പള്ളി ശാസനം എ.ഡി. 832-ലാണ് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അതിനു വളരെ മുൻപുതന്നെ ഇത് മഹാക്ഷേത്രമായി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കാം. എന്തെന്നാൽ വാഴപ്പള്ളി ക്ഷേത്രാങ്കണത്തിലിരുന്നു മറ്റുക്ഷേത്രങ്ങളിലെ പൂജാവിധികളേയും അതു തെറ്റിച്ചാലുള്ള ശിക്ഷകളേയും കുറിച്ചാണ് ശാസനം പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.
ക്ഷേത്രത്തിലെ പന്തീരടിപൂജയുടെ ചരിത്രം: വാഴപ്പള്ളി ക്ഷേത്രത്തിന് കുട്ടനാട്ടിൽ 54000 പറ നിലം ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവസ്വം പാട്ടനെല്ല് അളക്കാൻ വേണാട്ടുകര പാടത്തുപോയ പത്തില്ലത്തിൽ ഒരു മഠമായ ചങ്ങഴിമുറ്റത്തുമഠത്തിലെ ഉണ്ണിയെ ചെമ്പകശ്ശേരിയിലെ പടയാളികൾ കൊന്നുകളഞ്ഞു. ക്ഷേത്രേശനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു പോയ ഉണ്ണി കൊല്ലപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ് പത്തില്ലത്തുപോറ്റിമാർ രാജാവിനെ ആക്രമിച്ചു. ബ്രഹ്മഹത്യയെ തുടർന്ന് ഉണ്ണിയുടെ പ്രേതം രക്ഷസ്സായി ക്ഷേത്രം മുഴുവൻ ചുറ്റിനടന്നു. അന്ന് നിരവധി ഉപദ്രവങ്ങൾ ജനങ്ങൾക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ക്ഷേത്രപൂജകൾക്ക് വിഘ്നങ്ങളും പതിവായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ ആത്മാവിനെ വടക്കുകിഴക്കേമൂലയിൽ പടിഞ്ഞാട്ട് ദർശനമായി പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.
സുര്യോദയസമയത്തെ പൂജ. ഇതിനു എതിരേറ്റുപൂജ അല്ലെങ്കിൽ എതൃത്തപൂജ എന്നു പറയും. സൂര്യകിരണങ്ങളെ എതിരേറ്റുകൊണ്ടുള്ള പൂജ എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് എതിരേറ്റുപൂജ എന്നു പറയുന്നത്. ഈ സമയത്തു തന്നെ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉപദേവന്മാർക്കും കീഴ്ശാന്തിമാർ പൂജ നടത്തി നിവേദ്യം അർപ്പിക്കുന്നു. ശ്രീകോവിലിനകത്ത് ഗണപതി, ദക്ഷിണാമൂർത്തി, സങ്കല്പ സുബ്രഹ്മണ്യൻ, നാലമ്പലത്തിനകത്ത് പരശുരാമൻ, നമസ്കാര മണ്ഡപത്തിൽ നന്തികേശ്വരൻ, പുറത്തെ പ്രദക്ഷിണവഴിയിൽ കന്നിമൂല ശാസ്താവ്, വടക്കുഭാഗത്ത് ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സ് എന്നിവരാണ് ഉപദേവതകൾ. മറ്റ് രണ്ട് പ്രധാന മൂർത്തികളായ പാർവ്വതീദേവിയ്ക്കും മഹാഗണപതിയ്ക്കും പൂജയും നിവേദ്യവും നടത്തുന്നതും ഈ സമയത്തുതന്നെയാണ്.
ക്ഷേത്ര മതിൽക്കെട്ടിനു പുറത്ത് പടിഞ്ഞാറെ കുളത്തിന് പടിഞ്ഞാറു വശത്താണ് കീഴ്തൃക്കോവിൽ ക്ഷേത്രം. മഹാവിഷ്ണുവാണിവിടെ പ്രതിഷ്ഠ. നാലു കൈകളോടു കൂടി ശംഖചക്രഗദാപത്മധാരിയായി നിൽക്കുന്ന രൂപത്തിൽ കിഴക്കോട്ട് ദർശനമായിട്ടാണ് പ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ശ്രീകൃഷ്ണനായാണ് പ്രതിഷ്ഠാസങ്കല്പം. പരമശിവന്റെ രൗദ്രഭാവം കുറയ്ക്കുന്നതിനാണ് ഈ പ്രതിഷ്ഠ എന്നും അതല്ല ശൈവവൈഷ്ണവബന്ധത്തിനുവേണ്ടിയാണെന്നും അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്. കോവിലിനു മുൻപിലുള്ള പടിഞ്ഞാറേ ക്ഷേത്രക്കുളത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ കുളി ഭഗവാൻ കാണുന്നുണ്ട് എന്നൊരു കഥ പ്രചാരത്തിലുണ്ട്.
പടിഞ്ഞാറേക്ക് ദർശനമരുളി പ്രധാന ശ്രീകോവിലിൽ, സ്വയംവര പാർവ്വതി രൂപത്തിൽ ശ്രീ പാർവ്വതിയെ ഇവിടെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു. പാർവ്വതിയുടെ വലതു കൈയ്യിൽ കുങ്കുമചെപ്പും ഇടത്തെ കൈയ്യിൽ താമരമൊട്ടും ഉണ്ട്. ശ്രീ പരമേശ്വരനെ വിവാഹം കഴിക്കാനായി കതിർമണ്ഡപത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സങ്കല്പമാണ് സ്വയംവര പാർവ്വതിയുടേത്. ശ്രീ പാർവ്വതി നടയിൽ മൂന്നുപൂജയാണ് ഉള്ളത് . പാർവ്വതീദേവി ശിവസാന്നിധ്യത്തിൽ സർവ്വമംഗളകാരിണിയായ കല്യാണരൂപിണിയാണ്. ഇവിടെ സ്വയംവര പൂജ വളരെ പ്രത്യേകതയുള്ളതാണ്. ദേവിയുടെ സ്വയംവരപൂജാധ്യാനശ്ലോകം ഇങ്ങനെയാണ്.
പന്തീരടി പൂജ കഴിഞ്ഞ ഉടനെ മൂന്നാം അഭിഷേകം ആരംഭിക്കുന്നു. ഈ അഭിഷേകത്തിന് പാൽ, കരിക്ക്, എണ്ണ, കളഭം എന്നിവ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. തുടർന്ന് ഒൻപത് കലശകുടങ്ങളിൽ തീർത്ഥജലം നിറച്ച് മന്ത്രപൂർവ്വം അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു. ഈ സമയത്ത് ശംഖ്, തകിൽ, നാദസ്വരം, തിമില, വീക്കുചെണ്ട, ചെണ്ട, ചേങ്ങില തുടങ്ങിയ എല്ലാ വാദ്യോപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുന്നു. മൂന്നാം അഭിഷേകം കണ്ടുതൊഴുത്, അതിനുശേഷമുള്ള അലങ്കാരങ്ങളോടെ രാജരാജേശ്വരനായി കളഭാഭിഷിക്തനായി വിരാജിക്കുന്ന ഭഗവത് വിഗ്രഹം ദർശിക്കുവാനായി ധാരാളം ഭക്തജനങ്ങൾ എത്തിച്ചേരുന്നു.
പതിനാറാം ശതകത്തിന്റെ അവസാനമായപ്പോഴേക്കും സമ്പൽസമൃദ്ധിയിൽ ധാരാളിച്ച ക്ഷേത്ര ഊരാണ്മക്കാരായ പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാർ നാലമ്പലം ഇരുനിലയിൽ വിമാനരീതിയിൽ പുതുക്കി പണിതു. ബലിക്കൽ പുരയും വിളക്കുമാടവും പണിയുവാനായി കരിങ്കൽ അടിത്തറയും കെട്ടി. തിരുവിതാംകൂർ രാജാ അനിഴംതിരുനാൾ മാർത്താണ്ഡവർമ്മയുടെ വിരോധം മൂലം തെക്കുംകൂർ യുദ്ധത്തിൽ പത്തില്ലത്തിൽ പോറ്റിമാരെ നാമാവശേഷമാക്കുകയും ക്ഷേത്രനിർമ്മാണം നിർത്തിവെക്കേണ്ടിവരുകയും ചെയ്തു. പണിതീരാത്ത കരിങ്കൽ അടിത്തറ മാത്രമുള്ള ബലിക്കൽ പുരയും വിളക്കുമാടവും ഇന്നും ക്ഷേത്രത്തിൽ കാണാം.
തിരുവാഴപ്പള്ളിക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ. അർദ്ധനാരീശ്വര സങ്കല്പത്തിലുള്ള ചുരുക്കം ചിലക്ഷേത്രങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇത്. യമധർമ്മനെ നിഗ്രഹിച്ച് മാർക്കണ്ഡേയന് എന്നും പതിനാറുവയസ്സു കൊടുത്ത് ചിരഞ്ജീവിയാക്കി അനുഗ്രഹിച്ച് വാണരുളുന്ന മഹാരുദ്രമൂർത്തി സങ്കല്പത്തിലാണ് ഇവിടുത്തെ പ്രതിഷ്ഠ. തലയിൽ ചന്ദ്രക്കല ചൂടിയും, ഇടംകയ്യിൽ മാനും വലംകൈയ്യിൽ മഴുവും ധരിച്ചും മൂന്നാമത്തെ കൈകൊണ്ട് ദുഃഖങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചും നാലാമത്തെ കൈയ്യാൽ അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞും തിരുവാഴപ്പള്ളിലപ്പൻ വാഴപ്പള്ളിയിൽ കുടികൊള്ളുന്നു.
മതിൽക്കകത്ത് തെക്കു-പടിഞ്ഞാറേമൂലയിലാണ് ശാസ്താക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. കിഴക്കോട്ട് ദർശനമായി അർദ്ധപട്ടബന്ധം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന അയ്യനാർ രൂപം തന്നെയാണ് ശാസ്താവിന്. ഈ കോവിലിന്റെ മുകൾ ഭാഗത്ത് അശ്വാരൂഢനായി നായാട്ട് നടത്തുന്ന ശാസ്താവിന്റെ ദാരുശില്പം കാണാം. ഇത് ശാസ്താവിന്റെ ആദിമരൂപമായ രേവന്തമൂർത്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മൃഗയാസക്തനായ ശാസ്താവിന്റെ ഈ രൂപം തന്നെ ശാസ്താവ്‌ എന്ന താന്ത്രിക ദേവത അഥവാ അയ്യനാർ എന്ന ദ്രാവിഡ ദേവത ബുദ്ധനല്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്‌.