polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ా ్ిం్ు్ి, ా్ాు్ి, ె్ం్ి ౌి్ాు. (നാ തല്ലിദണ്ഡ്രുല്നി, ഉപാധ്യായുലിനി, പെദ്ദാലന്ദർനി ഗൗരവിസ്താനു.)
ా ేం ్, ా ్ ్ ేాిిో ంాి ్ి్ ే్ు్ాు. (നാ ദേശം പട്ല, നാ പ്രജല പട്ല സേവാനിരതിതോ ഉംടാനനി പതിജ്ഞാ ചേസ്തുന്നാനു.)
ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ സാധാരണയായി സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികളുടെ പതിവ് അസംബ്ലിയിലും സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനാഘോഷം, റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിനാഘോഷം തുടങ്ങിയ പൊതു ചടങ്ങുകളിലും ജനങ്ങളൊന്നാകെ ഏറ്റുചൊല്ലുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ ഗാനം, ദേശീയ ഗീതം എന്നിവയുടെ രചയിതാക്കളെപ്പോലെ പ്രതിജ്ഞയുടെ രചയിതാവായ സുബ്ബറാവു പ്രസിദ്ധനായില്ല. എന്നാൽ ഇന്ത്യാ സർക്കാരിന്റെ മാനവശേഷി വികസന വകുപ്പിന്റെ രേഖകളിൽ അദ്ദേഹമാണ് ഇതിന്റെ രചയിതാവ് എന്നത് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. താൻ തയ്യാറാക്കിയ പ്രതിജ്ഞ ഇത്ര കണ്ട് വ്യാപകമായി ചൊല്ലപ്പെടുമെന്ന് സുബ്ബറാവു പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നല്ലത്രെ. തന്റെ പേരക്കുട്ടി അവളുടെ പാഠപുസ്തകത്തിൽ നിന്നും പ്രതിജ്ഞ വായിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോഴാണ് ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ എന്ന നിലയിലുള്ള അതിന്റെ പ്രാധാന്യം അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കിയത്.
തെലുങ്ക് ഭാഷയിലാണ് ആദ്യമായി പ്രതിജ്ഞ എഴുതപ്പെട്ടത്. 1962-ൽ പൈദിമാരി വെങ്കട സുബ്ബറാവുവാണ് ഇത് തയ്യാറാക്കിയത്. 1963-ൽ വിശാഖപട്ടണത്തെ സ്കൂളുകളിൽ വ്യാപകമായി ചൊല്ലി തുടങ്ങി. 1964-ൽ ബാംഗ്ലൂരിൽ ചേർന്ന കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ ഉപദേശക സമിതി യോഗം, അതിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷനും കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയുമായ എം.സി. ചഗ്ലയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സ്കൂളുകളിൽ ഈ പ്രതിജ്ഞ കുട്ടികളെക്കൊണ്ട് ചൊല്ലിപ്പിക്കുന്നതിന് തീരുമാനമെടുക്കുകയും തൊട്ടടുത്ത റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിനമായ 1965 ജനുവരി 26-ന് ആ പതിവ് നിലവിൽ വരുകയും ചെയ്തു. ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ പ്രാദേശിക ഭാഷകളിൽ വിവർത്തനം ചെയ്യണമെന്നും സ്കൂൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ ആദ്യ താളിൽ അച്ചടിക്കണമെന്നും സമിതി നിർദ്ദേശിച്ചു.
പ്രമുഖ തെലുങ്ക് എഴുത്തുകാരനായിരുന്ന പൈദിമാരി വെങ്കട സുബ്ബറാവുവാണ് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ രചിച്ചത്. വിശാഖപട്ടണത്ത് ജില്ലാ ട്രഷറി ഓഫീസറായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനിടെ 1962 സെപ്റ്റംബർ 17 നാണ് അദ്ദേഹം ഇത് തയ്യാറാക്കിയത്. ആന്ധ്രയിലെ നൽഗോണ്ട ജില്ലയിലെ അനപർത്തി സ്വദേശിയായ അദ്ദേഹം ഈ പ്രതിജ്ഞ പ്രമുഖ കോൺഗ്രസ്സ് നേതാവായിരുന്ന തെന്നതി വിശ്വനാഥത്തിന് നൽകുകയും അദ്ദേഹം അത് അന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയായിരുന്ന വി.വി.ജി. രാജുവിന് കൈമാറുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം 1963 -ൽ തന്നെ അനവധി വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ഈ പ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലുവാൻ ആരംഭിച്ചു.
ഇന്ത്യൻ റിപ്പബ്ലിക്കിനോടുള്ള കൂറ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നപ്രതിജ്ഞയാണ് ദേശീയ പ്രതിജ്ഞ. സാധാരണയായി, പൊതുചടങ്ങളുകളിലും പ്രത്യേകിച്ച്, സ്കൂളുകളിലും സ്വാതന്ത്ര്യ ദിനാഘോഷം, റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിനാഘോഷം എന്നീ ചടങ്ങുകളിലും ജനങ്ങളൊന്നാകെ ഇത് ചൊല്ലുന്നു.
್ು ್ ೇ ್ೀಂ ್ು ಿಿ ಂೆ ್ೆ ೆ್ೆು್ೇೆ. (മത്തു നന്ന ദേശദ ശ്രീമന്ത മത്തു വിവിധ പറംപരെയ ബഗ്ഗെ ഹെമ്മെ പഡുത്തേനെ)
್ ೋಿೆ, ಿ್ಿೆ ್ು ್ಾ ಿಿಿೆ ೌಿು್ೇೆ (നന്ന പോഷകരിഗെ, ശിക്ഷകരിഗെ മത്തു എല്ലാ ഹിരിയരിഗെ ഗൗറവിസുത്തേനെ)
ഗവണ്മെന്റ്നേ ഒരുനിലക്കും ആശ്രയിക്കാതെ പൂർണമായും നാട്ടുകാരുടെ സഹായ സഹകരണത്തിൽ ആണ് കേരളത്തിൽ മദ്രസകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മദ്രസകൾ ഉള്ളതും കേരളത്തിൽ തന്നെയാണ്. കേരളത്തിൽ 10 ലക്ഷത്തിൽ അധികം വിദ്യാർഥികൾ പതിനായിരക്കണക്കിനു മദ്രസകളിൽ പഠിക്കുന്നു . മദ്രസകളുടെ സിലബസും അധ്യാപന രീതിയും സുതാര്യമാണ്. ആർക്കും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പരിശോധനനടത്താൻ പറ്റുന്ന വിധം തികച്ചും നിയമപരമാണ്. അറബി എഴുതും വായനയും പഠിച്ചു തുടർന്നു മത വിശ്വാസം, കർമശാസ്ത്രം. ചരിത്രം, ഖുർആൻ, സ്വഭാവ സംസ്കരണം എന്നിവയാണ് പ്രധാന പാഠ്യ വിഷയങ്ങൾ.
സത്യം, നീതി, പരസ്പര ബഹുമാനം, ജീവകാരുണ്യം,മാനവികത. ശാന്തി മാതാപിതാക്കളേയും അയൽവാസികളെയും ബന്ധു മിത്രാദികളെയും സഹോദര സമുദായങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കുക ബഹുമാനിക്കുക എന്നിവക്കു പ്രചോദനം നൽകുന്നതാണ് സിലബസ്. മദ്യത്തിനും ആക്രമത്തിനും കുത്തഴിഞ്ഞ ലൈംഗിക, അശ്ലീല, ആഭാസങ്ങൾക്കും ഇരയാകാത്ത കുടുംബത്തിനും നാടിനും രാജ്യത്തിനും മാതൃകയും മുതൽകൂട്ടുമായ ഒരു സംസ്കാര സമ്പന്നരായ തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കുകയാണ് ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ വിവേകം വെക്കുന്ന കൗമാരത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോഴേക്കും ബഹു ഭൂരിഭാഗം വിദ്യാർത്ഥികൾ മദ്റസപഠനം നിർത്തി കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നതിനാൽ പഠനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും ഫലവും അവരിൽ വേണ്ടവിധം കാണുന്നില്ല എന്ന പോരായ്മയുണ്ട്. 18 വയസ്സ് വരെ വേണ്ടവിധം മദ്രസ സമ്പർക്കം ഉണ്ടായെങ്കിലേ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കു മദ്രസ പഠനത്തിന്റെ ഗുണം ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാവൂ എന്ന് പല നിരീക്ഷണ മനഃശാസ്ത്ര വിദഗ്ദ്ധരും അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാറുണ്ട്.
പഠനം, വിദ്യാഭ്യാസം എന്നൊക്കെ അർത്ഥം വരുന്ന -- എന്നതാണ് മദ്രസ്സയുടെ മൂലം. ദർസ് നടക്കുന്ന സ്ഥലമാണ് മദ്രസ്സ എന്ന പദം കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അറബിഭാഷാസ്വാധീനമുള്ള ഉർദു, ബംഗാളി, പുഷ്തു, ബലൂചി, പേർഷ്യൻ, തുർക്കി, അസർബൈജാൻ, കുർദ്, ഇന്തോനേഷ്യൻ, സോമാലി, ബോസ്നിയൻ മുതലായ ഭാഷകളെല്ലാം ഈ വാക്ക് കടമെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
ഉന്നതവിദ്യാലയങ്ങളെ വരെ പരാമർശിക്കുന്നവുന്നവിധം വിശാലമായ അമേരിക്കൻ ഇംഗ്ലീഷിലെ സ്കൂൾ എന്ന പദമാണ് മദ്രസ എന്നതിന് യോജിക്കുന്നത്. ഹീബ്രു ഭാഷയിൽ സർവകലാശാലക്ക് മിദ്രാഷ എന്നാണ് പദം.
ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള വിദ്യഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു അറബിക് പദമാണ് മദ്രസ . വിദ്യാലയം എന്നാണ് ഈ പദത്തിന്റെ അർത്ഥം. അറബ് രാജ്യങ്ങളിൽ എല്ലാ വിദ്യാലയങ്ങൾക്കും മദ്രസ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ അറബേതര രാജ്യങ്ങളിൽ മുസ്‌ലിംകൾ അവരുടെ മതപരമായ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് വേണ്ടി രൂപവത്കരിക്കപെട്ട സ്ഥാപനം എന്ന രീതിയിലാണ്‌ ഈ പേർ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. കേരളത്തിലും മുസ്ലിംകളുടെ മതപഠനസ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് മാത്രമാണ് മദ്രസ എന്നവാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
അറബി വ്യാകരണം ഭാഷ ശരീഅത് നിയമങ്ങൾ ഖുർആൻ പാരായണനിയമം എന്നിവ ശരീഅഃ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്നോ മറ്റോ പഠിച്ച ആളുകൾ ആണ് അധ്യാപനം ചെയ്യുന്നത്.
1983 ലാണ് പേപ്പാറ ഡാം നിലവിൽ വരുന്നത്. ഇതിനോടനുബന്ധിച്ച് ഇവിടുത്തെ വന്യമേഖലയുടെ പാരിസ്ഥിതിക പ്രാധാന്യം കണക്കിലെടുത്ത് ഇതിനെ സംരക്ഷണ മേഖലയായി 1983 ൽ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയുണ്ടായത്. ഈ ഭാഗം ആദ്യം പുതുപ്പിള്ളിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. ഇതിൽ പാലൊട് റിസർവിന്റേയും , കൊട്ടൂർ റിസർവിന്റെയും വനഭാഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. അപൂർവയിനത്തിലുള്ള സസ്യങ്ങളും ജന്തുക്കളും ഈ വനമേഖലയിലുണ്ട്. ഡാമിലെ 11 ദ്വീപുകൾ ഏറെ പ്രത്യേകത നിറഞ്ഞതാണ് . ഈ ദ്വീപുകളിൽ വർഷംതോറും ദേശാടനപ്പക്ഷികൾ എത്താറുണ്ട് . കാട്ടാനകൾ യഥേഷ്ടം ഉണ്ട് . തോടയാർ , കരമനയാർ , അട്ടയാർ , വാചോപയന്തിയാർ , കാവിയാർ തുടങ്ങിയ നിരവധി വലുതും ചെറുതുമായ നദികൾ ഡാമിൽ സംഗമിക്കുന്നു
ഈ മൊത്തം വനപ്രദേശം മലകൾ നിറഞ്ഞതാണ്. മലനിരകൾ മുതൽ ഉയരമുണ്ട്. ഇതിൽ പ്രധാനം ചെമ്മൂഞ്ഞിമൊട്ട എന്ന കുന്നാണ്. കൂടാതെ അതിരുമല , അറുമുഖകുന്ന് , കോവിൽതെരിമല നച്ചിയടികുന്ന് എന്നിവയും പ്രധാനമാണ് . ഒരു വർഷത്തെ ശരാശരി ലഭിക്കുന്ന മഴ ആണ്. ഈ പ്രദേശം വന്യജീവി സഞ്ചാരികളെ ധാരാളമായി ആകർഷിക്കുന്നുണ്ട്.
ഈ സംരക്ഷണമേഖലയിൽ പ്രധാനമായും കാണപ്പെടുന്നത് സസ്തനികളാണ്. ഇതിൽ 43 തരം സസ്തനികളും, 233 തരം പക്ഷികളും, 46 തരം ഉരഗങ്ങളും, 13 തരം ഉഭയജീവികളും 27 തരം മത്സ്യങ്ങളും ഉള്ളതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് . പ്രധാന സസ്തനികൾ കടുവ, ആന, മാൻ, വരയാട് എന്നിവയാണ്.
കേരളത്തിലെ തിരുവനന്തപുരത്തിനടുത്തുള്ള കരമനായാറിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന പേപ്പാറ ഡാമിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള മേഖലയാണ് പേപ്പാറ വന്യജീവിസംരക്ഷണകേന്ദ്രം. ദക്ഷിണ കേരളത്തിലെ തേക്കടിയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം. വിതുര പഞ്ചായത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു
പെപ്പാറ വന്യജീവിസംരക്ഷണകേന്ദ്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് തിരുവനന്തപുരത്തിന് ഏകദേശം 50 കി.മി. വടക്ക് കിഴക്ക് ഭാഗത്തായി തിരുവനന്തപുരം- പൊന്മുടി റോഡിലാണ്.
കോഴിക്കോട് സർവകലാശാല ഫോക്‌ലോർ വിഭാഗം തലവനായി വിരമിച്ചു. നാടോടിവിജ്ഞാനീയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അൻപത്തിമൂന്നു കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുറച്ചേരി മരങ്ങാട്ടില്ലത്ത് സുവർണ്ണിനി ആണ് ഭാര്യ.
കേരളത്തിലെ പ്രമുഖ നാടോടിവിജ്ഞാനീയ പണ്ഡിതനായിരുന്നു മീത്തലെ വട്ടപ്പറമ്പത്ത് വിഷ്ണു നമ്പൂതിരി എന്ന ഡോ. എം.വി. വിഷ്ണുനമ്പൂതിരി . അരനൂറ്റാണ്ട് കാലമായി ഫോക്ലോർ രംഗത്ത് ശേഖരണം, പഠനം, ഗവേഷണം, പ്രസിദ്ധീകരണം എന്നീ മേഖലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. നാടൻപാട്ടുകളും, തോറ്റം പാട്ടുകളും ശേഖരിക്കുകയുംതെയ്യത്തെക്കുറിച്ച് പഠനങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കേരള ഫോക്‌ലോർ അക്കാദമി 2001 മുതൽ ചെയർമാനായിരുന്നു 2019 മാർച്ച് 9 ശനിയാഴ്ച 79-ആം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.
ജെയിംസ് രാജാവിന്റെ ഭരണത്തിന്റെ ആദ്യദശകത്തിൽ ജോൺസന് നാടകകൃത്ത് എന്ന നിലയിൽ നല്ലകാലമായിരുന്നു. 1616 ആയപ്പോഴേക്ക് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രശസ്തിക്ക് ആധാരമായ നാടകങ്ങളെല്ലാം രചിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. 1611-ൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച് അച്ചടിക്കപ്പെട്ട് പരിമിതമായ വിജയം മാത്രം കൈവരിച്ച 'കാറ്റിലൈൻ' എന്ന ദുരന്തനാടകം, കോമഡികളായ വോൾപോൺ , നിശ്ശബ്ദവനിത , ആൽകെമിസ്റ്റ് ബർത്തലോമ്യൂ മേള , "ചെകുത്താൻ ഒരു കഴുത" തുടങ്ങിയവ ഇതിൽപ്പെടും. ആൽക്കെമിസ്റ്റും വോൾപ്പോണും പെട്ടെന്നുതന്നെ വിജയമായി എന്നു തോന്നുന്നു. നിശ്ശബ്ദവനിതയുടെ ഉപശീർഷകം അനുചിതമാണെന്നും കാണികൾ കയ്യടിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചുവെന്നും സൂചിപ്പിച്ച ഒരു തമാശക്കവിതയുടെ കാര്യം ജോൺസൻ ഡ്രുമ്മോണ്ടിനോട് പറയുന്നുണ്ട്. ജോൺസന്റെ ജീവിതം ഇക്കാലത്ത് 1590-കളിലേതിനേക്കാൾ സുരക്ഷിതമായിരുന്നെങ്കിലും, സാമ്പത്തികഭദ്രത അപ്പോഴും ഉറപ്പായിരുന്നില്ല. ജോൺസൻ കവിയും നാടകകൃത്തുമായ ഔറേലിയൻ ടൗൺസ്എൻഡിനെ ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുകയും ലോകത്തെ വെറുക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായിൽ 1603-ൽ കവിയും ലേഖകനുമായ തോമസ് ഓവർബറി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
1616-ലെ ഫോളിയോയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലഘുകവിതകൾ എലിസബത്തൻ യുഗത്തിന്റെ അവസാനപാദത്തിലും ജേക്കോബിയൻ യുഗത്തിലും ഏറെ പ്രചാരം ലഭിച്ചിരുന്ന ഒരു കാവ്യശാഖയിലേക്കുള്ള ജോൺസന്റെ കാൽവയ്പായിരുന്നു. ലഘുകവിതകൾ വിവിധ മാനസികാവസ്ഥകളെ സ്പർശിക്കുന്നുണ്ട്. അവയിൽ ഏറെയും അക്കാലത്തെ സാധാരണ ഹാസ്യവിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവ ആയിരുന്നു: സ്ത്രീകളെയും, രാജസദസ്യരേയും, ചാരന്മാരേയും കുറിച്ചുള്ള പരാതികളും മറ്റുമായിരുന്നു അവയിൽ. വിമർശനകവിതകൾ ചെറുതും പേരുവയ്ക്കാത്തവയും ആയിരുന്നു. ജോൺസൻ എഴുതിയ മറ്റ് ലഘുകവിതകൾ താരതമ്യേന ദീർഘവും, ക്യാംഡൻ, ലൂസി ഹാരിങ്ങ്‌ടൻ എന്നിവരെപ്പോലെയുള്ള പ്രത്യേക വ്യക്തികളെ പുകഴ്ത്തി എഴുതപ്പെട്ടവയും ആയിരുന്നു. ദി ഫോറസ്റ്റ് എന്ന പേരിലറിയപ്പെട്ട കവിതകളും ആദ്യ ഫോളിയോയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. കവിതകളിൽ ഏറെയും ജോൺസന്റെ പ്രബലന്മാരായ ആശ്രയദാതാക്കളെ പുകഴ്ത്തി എഴുതിയവ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ അവയിൽ ഏറെ പ്രസിദ്ധമായവ 'പെൻഷർസ്റ്റ്', 'സീലിയായ്ക്ക്' എന്നീ പേരുകളിലുള്ള നാടൻ വീട്ടുപാട്ടുകൾ ആയിരുന്നു. ഇതിൽ രണ്ടാമത്തേതിനെ വോൾപോണിലും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
അതേസമയം തന്നെ ജോൺസൻ, ജെയിംസ് രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലെ ആവശ്യത്തിനായി മാസ്ക്കുകളെന്നറിയപ്പെട്ട നൃത്തനാടകങ്ങളുടെ നിർമ്മാണത്തിലും മുഴുകി. അവയുടെ നിർമ്മാണം അക്കാലത്ത് കൂടുതൽ ബഹുമാന്യമായ തൊഴിലായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു. ജെയിംസിനും രാജപത്നിയായിരുന്ന ആനിക്കും വേണ്ടി അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ച ഏതാണ്ട് ഇരുപത്തിനാലോളം മാസ്ക്കുകളിൽ 1603-ൽ എഴുതിയ 'സാറ്റിർ', 1605-ലെ "കറുപ്പിന്റെ മാസ്ക്ക്" എന്നിവ ഉൾപ്പെടും. ഇതിൽ രണ്ടാമത് പറഞ്ഞതിനെ, സംഭാഷണവും, നൃത്തവും, നാടകീയതയും ഒത്തുചേർന്ന ഈ വിചിത്രകലാരൂപത്തിന്റെ ഏറ്റവും തികവുറ്റ ഉദാഹരണം എന്ന് വിക്ടോറിയൻ കവിയായിരുന്ന സ്വൈൻബേൻ വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവയിൽ പലതിന്റേയും നിർമ്മാണത്തിൽ ജോൺസൻ ഇനീഗോ ജോൺസ് എന്ന രൂപശില്പിയുമായി സഹകരിച്ചു. അവരുടെ സഹകരണം എപ്പോഴും സമാധാനപരമായിരുന്നില്ല. ഈ പുതിയ തൊഴിൽ കാരണമായിരിക്കാം, പൊതുജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നാടകമെഴുതുന്ന പണിയിൽ നിന്ന് ജോൺസൻ ഏതാണ്ട് ഒരു ദശകത്തോളം വിട്ടുനിന്നു. തന്റെ എല്ലാ നാടകങ്ങളിൽ നിന്നുമായി ഇരുനൂറു പൗണ്ടിൽ താഴെയാണ് ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് ജോൺസൻ പിന്നീട് ഡ്രുമ്മോണ്ടിനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
മിക്കവാറും പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ട് മുഴുവൻ ജോൺസൻ ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിലെ തലയെടുപ്പുള്ള വ്യക്തിയായി നിലകൊണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം അസാമാന്യമായിരുന്നു. ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിനുമുൻപ്, "ബെന്നിന്റെ ഗോത്രം" അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം എടുത്തുകാട്ടി. ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിനുശേഷമുള്ള പുനസ്ഥാപനത്തിന്റെ കാലത്ത് ജോൺസന്റെ ഹാസ്യനാടകങ്ങളും അവയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും വലിയ പ്രചാരം നേടി. പുനഃസ്ഥാപനകാലത്തെ കോമഡികൾക്ക് മാതൃകയായത് അവയാണ്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജോൺസന്റെ പ്രാധാന്യം കുറയാൻ തുടങ്ങി. കാല്പനിക യുഗത്തിൽ ജോൺസന്റേതുപോലെയുള്ള ഹാസ്യനാടകങ്ങളുടെ ആകർഷണം കുറഞ്ഞതോടെ അദ്ദേഹത്തെ ഷേക്സ്പിയറുമായി പ്രതികൂലമായ രീതിയിൽ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത് പതിവായി. കാല്പനികർ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജോൺസനെ പ്രശംസിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും പൊതുവേ, ഷേക്സ്പിയറുടെ രീതിയിൽ എഴുതാത്തതിന് അദ്ദേഹം വിമർശിക്കപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ജോൺസൻ വീണ്ടും മതിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
1620-ൽ ജോൺസൻ പൊതുനാടകരചനയിലേക്ക് മടങ്ങിയെങ്കിലും തുടർന്നെഴുതിയ നാടകങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒന്നാംതരം രചനകളായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാൽ ചാൾസ് ഒന്നാമൻ രാജാവിന്റെ കാലത്തെ ഇംഗ്ലൻണ്ടിലെ സംസ്കാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിൽ അവ വിലപ്പെട്ട രേഖകളാണ്. ഉദാഹരണമായി, "അന്നന്നത്തെ വാർത്ത" എന്ന നാടകം ഇംഗ്ലീഷ് പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ആരംഭകാലത്തിലേക്കുള്ള ഒരെത്തിനോട്ടമാണ്. എന്നാൽ ആ നാടകത്തിന് കിട്ടിയ തണുപ്പൻ പ്രതികരണത്തേക്കാൾ കഷ്ടമായത് 'പുതുസത്രം' എന്ന നാടകത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണപരാജയമാണ്. "എനിക്കുതന്നെയുള്ള പാട്ട്" എന്ന പേരിൽ, കാഴ്ചക്കാരെ വിമർശിക്കുന്ന ഒരു കവിത എഴുതാൻ അത് ജോൺസനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി, ബെന്നിന്റെ മക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്ന തോമസ് കാരൂ എഴുതിയ കവിതയിൽ, ജോൺസനോട് തന്റെ പുഷ്കലകാലം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അംഗീകരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
1618-ൽ ബെൻ ജോൺസൻ തന്റെ പൂർവികന്മാരുടെ നാടായ സ്കോട്ട്ലഡിലേക്ക് കാൽനടയായി പുറപ്പെട്ടു. ഒരുവർഷത്തിലേറെ അവിടെ കഴിഞ്ഞതിനിടെ ഏറ്റവും സ്മരണീയമായ ആഥിത്യം നൽകിയത് സ്കോട്ട്ലണ്ടിലെ കവിയായ ഹാത്തോണ്ടണിലെ ഡ്രുമ്മോണ്ട് ആയിരുന്നു. തന്റെ ഡയറിയിൽ, ജോൺസന്റെ സംഭാഷണങ്ങൾ കഴിയുന്നത്ര രേഖപ്പെടുത്തിവക്കാൻ ഡ്രുമ്മോണ്ട് ശ്രദ്ധിച്ചു. ജോൺസന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പലവശങ്ങളുടേയും വ്യക്തമായ ചിത്രം പിൽക്കാലതലമുറകൾക്ക് ലഭ്യമാകാൻ അവസരമുണ്ടായത് അങ്ങനെയാണ്. ജോൺസൻ തന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾ വിസ്തരിച്ച് ന്യായാസനശൈലിയിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതായാണ് ഡ്രുമ്മോണ്ടിന്റെ മിഴിവുറ്റ റിപ്പോർട്ടിങ്ങിൽ കാണുന്നത്. ഡ്രുമ്മോണ്ട് എഴുതിച്ചേർത്ത ഒരു അടിക്കുറിപ്പിൽ ജോൺസനെ വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് "വലിയ ആത്മപ്രേമി, ആത്മപ്രശംസകൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ വലിയ വിമർശകൻ, അവരെ വെറുത്തിരുന്നവൻ" എന്നൊക്കെയാണ്.
വെസ്റ്റ്മിനിസ്റ്റർ പള്ളിയിൽ "അല്ലയോ, അതുല്യനായ ബെൻ ജോൺസൻ" എന്നെഴുതിയ ഫലകമുള്ള ഒരു ശവകൂടീരത്തിലാണ് ജോൺസൻ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നത് ജോൺസനുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കുക എന്ന അർത്ഥമുള്ള " " എന്നും വായിക്കാമെന്നും അങ്ങനെയെങ്കിൽ മരണത്തിനുമുൻപ് അദ്ദേഹം, പരേതർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥനയിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസത്തിലെക്ക് മടങ്ങിയിരുന്നുവെന്ന് പറയാമെന്നും വാദിക്കുന്നവരുണ്ട്. ഈ വാക്കുകൾ എഴുതിയത് ആസ്ഥാനകവിയെന്ന നിലയിൽ ജോൺസന്റെ പിൻഗാമി ആയ അവെനാന്റിലെ വില്യം ആയിരുന്നിരിക്കാമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. കുറച്ച് സ്ഥലം മാത്രം ആവശ്യമുള്ള കുത്തിനിർത്തിയ ഒരു ശവകുടീരത്തിൽ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ടുവെന്നത്, മരിക്കുമ്പോൾ ജോൺസനുണ്ടായിരുന്ന പരിതാപകരമായി സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്രെ.
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ അധികാരികളുമായുള്ള ജോൺസന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടർന്നു. 1603-ൽ പ്രിവി കൗൺസിൽ അദ്ദേഹത്തെ 'സെജാനസ്' എന്ന നാടകത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്തു. റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിലെ അഴിമതിയെക്കുറിച്ച്, രാഷ്ട്രീയമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടാവുന്ന ഒരു നാടകമായിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹം അഭിനയിച്ചതും ഇന്ന് ലഭ്യമല്ലാത്തതുമായ മറ്റൊരു നാടകത്തിലെ സമകാലികപ്രസക്തിയുള്ള ചില പരാമർശങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ജെയിംസ് ഒന്നാമൻ രാജാവിനെ വധിക്കാനായുള്ള വെടിമരുന്നു ഗൂഢാലോചന വെളിച്ചത്തുവന്നതിനുശേഷം, ഒരു പുരോഹിതനെ അന്വേഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ സർക്കാരുമായി സഹകരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കാൻ, പ്രിവി കൗൺസിൽ ജോൺസന്റെ സഹായം തേടിയതായി കാണുന്നു. ഗൂഢാലോചന നടപ്പാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി വെടിമരുന്ന് തയ്യാറാക്കിയ ഫാക്സിന്റെ കുമ്പസാരം കേട്ട പുരോഹിതാനായിരുന്നു അത്.
ജോൺസൻ 'ജലകന്യക' എന്ന മദ്യശാലയിൽ ഷേക്സ്പിയറുമായി വാഗ്വാദത്തിലേർപ്പെട്ടിരുന്നതായുള്ള കഥ തോമസ് ഫുള്ളർ അനുസ്മരിക്കുന്നുണ്ട്. കൂടതൽ പണ്ഡിതനും വാചാലനുമായിരുന്ന ജോൺസനെ ഷേക്സ്പിയർ തോല്പ്പിക്കുന്നതായി ഫുള്ളർ സങ്കല്പിക്കുന്നു. ജോൺസന് ഷേക്സ്പിയറെ വ്യക്തിപരമായി അറിയാമായിരുന്നു എന്നതിന്, അദ്ദേഹം ഷേക്സ്പിയറെക്കുറിച്ച് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളും, ജോൺസന്റെ നാടകങ്ങളിൽ പലതും ഷേക്സ്പിയറുടെ കമ്പനി അവതരിപ്പിക്കുകയും അവയിൽ, "എവരി മാൻ ഇൻ ഹിസ് ഹ്യൂമർ" എന്ന നാടകത്തിലെങ്കിലും ഷേക്സ്പിയർ അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതും തെളിവാണ്. എന്നാൽ അവർക്കിടയിൽ നേർക്കുനേരായ ആശയവിനിമയം എത്രമാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തീരുമാനിക്കുക ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അവരുടെ സൗഹൃദത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ, ശരിയാണോ എന്ന് നിശ്ചയിക്കാനുള്ള വിവരങ്ങൾ നമുക്കിന്നില്ല.
ജോൺസനും ഷേക്സ്പിയറും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന മത്സരത്തെക്കുറിച്ച് ഒട്ടേറെ കഥകളുണ്ട്. അവയിൽ ചിലതൊക്കെ ശരിയാണെന്ന് വരാം. താനുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ ഷേക്സ്പിയറുടെ നാടകങ്ങളിലെ രണ്ട് അബദ്ധങ്ങളെ ജോൺസൻ എടുത്തുപറഞ്ഞ് പരിഹസിച്ചതായി ഡ്രുമ്മോണ്ട് പറയുന്നുണ്ട്: ജൂലിയസ് സീസറിലെ അർത്ഥരഹിതമായ ഒരു വരിയും വിന്റേഴ്സ് ടേലിന്റെ കഥാരംഗമായി ബൊഹീമയയുടെ ഇല്ലാത്ത കടലോരം തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതുമാണ് ആ അബദ്ധങ്ങൾ. ഷേക്സ്പിയറിന് കലാവാസന കുറവായിരുന്നെന്ന് (ജോൺസൻ കുറ്റപ്പെടുത്തിയതായും ഡ്രുമ്മോണ്ട് പറയുന്നുണ്ട്. ഡ്രുമ്മോണ്ട് പറയുന്നത് നേരാണെന്നുറപ്പില്ലെങ്കിലും ഷേക്സ്പിയറെ സംബന്ധിച്ച് അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്ന ഈ അഭിപ്രായങ്ങൾ ജോൺസന്റെ അറിയപ്പെടുന്ന സാഹിത്യസിദ്ധാന്തങ്ങളുമായി ചേർന്നുപോകുന്നവയാണ്.
ഏതായാലും ജോൺസന്റെ തിളക്കം കുറയാൻ പ്രധാന കാര്യണമായത് 1625-ൽ നടന്ന ജെയിംസ് രാജാവിന്റെ മരണവും ചാൾസ് ഒന്നാമന്റെ സ്ഥാനാരോഹണവുമാണ്. കാരണമുണ്ടായിട്ടാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും, ജോൺസന് താൻ പുതിയ രാജപരിവാരത്തിൽ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന തോന്നലുണ്ടായി. രുപശില്പി ഇനിഗോ ജോൺസുമായുണ്ടായ ഒരു നിർണ്ണായക കലഹം കൊട്ടാരത്തിലേക്കു വേണ്ട മാസ്ക്കുകൾ എഴുതുന്നതിലുള്ള ജോൺസന്റെ സ്ഥാനത്തെ ബാധിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹം ആ ജോലിയിൽ നിന്ന് തീർത്തും വിരമിച്ചില്ല. ചാൾസ് രാജാവാണെങ്കിൽ തന്റെ പിതാവിന്റെ കാലത്ത് ഏറെ മതിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ജോൺസന്റെ കാര്യത്തിൽ കുറേ ശ്രദ്ധ കാട്ടി. അദ്ദേഹം ജോൺസന്റെ പെൻഷൻ നൂറ് പൗണ്ടായി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും അതിനോട്, ആണ്ടുതോറും ഒരു നിശ്ചിത അളവ് വീഞ്ഞ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയും ചെയ്തു.
ജോൺസന്റേയും ഷേക്സ്പിയറുടേയും ഗുണവൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടേതായി പ്രചരിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം അതിശയോക്തി കലർന്നതാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ വ്യത്യസ്തനായത് അലക്സാണ്ടർ പോപ്പായിരുന്നു . "അതിശയോക്തികളെ ആശ്രയിക്കുകയെന്നത് പക്ഷപാതികളുടെ രീതിയാണ്. പാണ്ഡിത്യത്തിൽ ജോൺസൻ മുന്നിട്ടുനിന്നിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഷേക്സ്പിയർക്ക് പാണ്ഡിത്യമേയില്ല എന്നായി വാദം; പ്രതിഭയിലും ഭാവനയിലും ഷേക്സ്പിയർ കേമനായിരുന്നതുകൊണ്ട്, അക്കാര്യങ്ങളിൽ ജോൺസൻ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല എന്നും പറയാൻ തുടങ്ങി" എന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഏതായാലും പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പൊതു ധാരണ, ജോൺസന്റേയും ഷേക്സ്പിയറുടേയും ഗുണവൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ, അതിശയോക്തിയുടേ പേരിൽ പോപ്പ് വിമർശിച്ച, ചിത്രത്തെ ആധാരമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു.
ഈ ചരമഗീതത്തെ കേവലം ഔപചാരികതയായി തള്ളിക്കളയുന്നവരുണ്ട്. "എന്നാൽ അവനിലെ മധുരഗായകൻ", "യുഗത്തിന്റെ ആത്മാവ്" എന്നൊക്കെ ജോൺസൻ വിശേഷിപ്പിച്ച ഷേക്സ്പിയറെപ്പറ്റി ഹൃദയത്തിൽ തട്ടി എഴുതിയ വരികളായി ഇതിനെ കാണുന്നവർ ഇന്ന് ഏറെയുണ്ട്. ഷേക്സ്പിയർ നാടകങ്ങളുടെ ആദ്യഫോളിയോയുടെ സംശോധനത്തിൽ ജോൺസന് പങ്കുണ്ട് എന്നോ അദ്ദേഹം തന്നെയായിരുന്നു സംശോധകൻ എന്നോ കരുതുന്നവരുണ്ട്. ജോൺസന്റെ ഏറ്റവും മഹത്തായ വരികളിൽ പെടുന്ന ഈ കവിത എഴുതാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രേരണ കിട്ടിയത്, ഈ സംശോധനക്കിടെ, നേരത്തേ ലഭ്യമല്ലാതിരുന്നവയടക്കമുള്ള ഷേക്സ്പിയറുടെ രചനകളെ അവയുടെ താരതമ്യേന പൂർണ്ണവും തൃപ്തികരവുമായ രൂപത്തിൽ വായിക്കാനായപ്പോഴാവാം.
നാടകശാലകളുടെ ഈ യുദ്ധം എല്ലാ വശത്തുനിന്നുമുള്ള വിട്ടുവീഴ്ചയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് സമാപിച്ചതെന്ന് തോന്നുന്നു. ഡെക്കറെ ജോൺസൻ ഒരു തെമ്മാടിയെന്ന് വിളിച്ചതായി ഡ്രുമ്മോണ്ട് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും മടങ്ങിവന്ന ജെയിംസ് ഒന്നാമൻ രാജാവിനെ ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ ഏർപ്പെടുത്തിയ ഒരാഘോഷത്തിൽ ജോൺസൻ അയാളോട് സഹകരിച്ചു. മാർസ്റ്റൻ തന്റെ അസംതൃപ്തൻ എന്ന രചന സമർപ്പിച്ചത് ജോൺസനാണ്. അവരിരുവരും ചാപ്പ്‌മാനുമായി ‌കിഴക്കോട്ട് എന്ന നാടകത്തിൽ സഹകരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ആ നാടകത്തിന്റെ സ്കോട്ട്ലൻഡ് വിരുദ്ധചുവ രണ്ട് എഴുത്തുകാരേയും ചുരുങ്ങിയ കാലത്തേക്ക് ജയിലിലെത്തിച്ചു.
ജോൺസൻ എഴുതിയ നാടകങ്ങളിലെന്നപോലെ, കവിതകളിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിപുലമായ അറിവ് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. ഏറെ അറിയപ്പെടുന്ന കവിതകളിൽ ചിലത് ഗ്രീക്ക്-റോമൻ മാതൃകകളുടെ ഏതാണ്ട് പരിഭാഷകൾ തന്നെയാണ്. മാനവികമായ രീതിയിൽ ക്ലാസ്സിക്കുകളിൽ പരിജ്ഞാനം ലഭിച്ചവരെപ്പോലെ, രൂപത്തിന്റേയും ശൈലിയുടേയും വിശദാംശങ്ങൾക്ക് നൽകിയ ശ്രദ്ധ ജോൺസന്റെ രചനകളിലെല്ലാം പ്രകടമാണ്. എന്നാൽ എലിസബത്തൻ യുഗത്തിലെ മറ്റ് പണ്ഡിതകവികളിൽ ചിലരെപ്പോലെ, താളത്തേയും വൃത്തത്തേയും മറ്റും കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ ജോൺസൻ സമയം കളഞ്ഞില്ല. വൃത്തതാളങ്ങളെ അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചത് ക്ലാസ്സിക്കൽ കവിതയെ ലാളിത്യം, കൃത്യത തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങളിൽ അനുകരിക്കാനാണ്.
1620-കളിൽ ഉണ്ടായ ആഘാതങ്ങളെ വകവക്കാതെ ജോൺസൻ എഴുത്തു തുടർന്നു. 1637-ൽ മരിക്കുന്ന സമയത്തും അദ്ദേഹം "ദുഃഖിതനായ ആട്ടിടയൻ" എന്നു പേരുള്ള ഒരു നാടകത്തിന്റെ രചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ രണ്ട് അങ്കങ്ങളേ ലഭ്യമായുള്ളു എന്നിരിക്കിലും ആ നാടകം ജോൺസന്റെ രചനാജീവിതം ഇടയനാടകത്തിന്റെ പുതിയവഴി കണ്ടെത്തി എന്നതിന്റെ സൂചനയായിരുന്നു. 1630-കളുടെ ആദ്യം ജൊൺസൻ ഡേവിഡ് ഹോവല്ലുമായി കത്തിടപാടുകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ഇനിഗോ ജോൺസുമായുള്ള കലഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അപ്രീതിസമ്പാദിക്കുന്നതിനെതിരെ ഹോവൽ ജോൺസന് മുന്നറിയിപ്പുകൊടുത്തു.
നവോത്ഥാനകാലത്തെ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് നാടകകൃത്തും കവിയും നടനും ആയിരുന്നു ബെഞ്ചമിൻ ജോൺസൻ . വില്യം ഷേക്സ്പിയറിന്റെ സമകാലീനനായിരുന്ന അദ്ദേഹം പ്രധാനമായും അറിയപ്പെടുന്നത് വോൾപോൺ, ദി ആൽക്കെമിസ്റ്റ്, ബർത്തലോമ്യൂ ഫെയർ തുടങ്ങിയ ഹാസ്യനാടകങ്ങളുടേയും കുറേ ഭാവഗീതങ്ങളുടേയും പേരിലാണ്. എലിസബത്തൻ കാലത്തിനുശേഷം വന്ന ജേക്കബിയൻ, കരോളിയൻ, ക്രോംവെല്ലിയൻ കാലങ്ങളിലെ ഇംഗ്ലീഷ് നാടകകൃത്തുക്കളേയും കവികളേയും ജോൺസൻ വളരെയേറെ സ്വാധീനിച്ചു. വിപുലമായ പുസ്തകപരിചയവും അടങ്ങാത്ത വിവാദപ്രേമവും ജോൺസന്റെ സവിശേഷതകളായിരുന്നു.
1640-ലെ വിപുലീകരിച്ച ഫൊളിയോയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'അണ്ടർവുഡ്സ്' കുറേക്കൂടി വലുതും വൈവിദ്ധ്യം നിറഞ്ഞതുമായ കവിതകളുടെ ശേഖരമാണ്. ജോൺസന്റെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധ പ്രേമകാഗീതമായ "ഏ സെലിബ്രേഷൻ ഒഫ് ഷാരിസ്", മതസംബന്ധിയായ വ്യത്യസ്തരചനകൾ, ഷേക്സ്പിയർ, മേരി വർത്ത് തുടങ്ങിയവരെ പുകഴ്ത്തുന്ന രചനകൾ എല്ലാം അതിലാണ്. 1640-ലെ പതിപ്പിൽ മൂന്ന് ചരമഗീതങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവയുടെ രചയിതാവ് പ്രസിദ്ധകവിയായ ജോൺ ഡൻ ആണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അവയിലൊന്ന് മരണാന്തരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഡണ്ണിന്റെ സമഹാരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ജോൺസന്റെ ദീർഘമായ തകർച്ച തുടങ്ങിയത് 1616-ൽ "ചെകുത്താൻ ഒരു കഴുതയാണ്" എന്ന നാടകത്തിന്റെ പരാജയത്തോടെ ആണ്. അപ്പോഴും അദ്ദേഹം ഏറെ പ്രസിദ്ധനായിരുന്നു. കവിതയിൽ ജോൺസന്റെ വഴി പിന്തുടർന്നവരും ബെന്നിന്റെ മക്കൾ, ബെന്നിന്റെ ഗോത്രം എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നവരുമായ റൊബർട്ട് ഹെറിക്ക്, റിച്ചാർഡ് ലോവ്‌ലേസ്, സർ ജോൺ സക്ക്ലിങ്ങ് തുടങ്ങിയവരുൾപ്പെട്ട യുവകവികളുടെ കൂട്ടം തന്നെ അക്കാലത്ത് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ തുടർച്ചയായുണ്ടായ ചില തിരിച്ചടികൾ ജോൺസന് ശക്തിക്ഷയത്തിനും യശോഹാനിക്കും കാരണമായി.
ജോർജ്ജ് ചാപ്മാന്റെ "ഒരു രസികൻ ദിവസത്തന്റെ തമാശ" എന്ന നാടകത്തിന്റെ വിജയം ഹാസ്യനാടകങ്ങൾക്ക് ജനസമ്മതി ഉണ്ടാക്കിയതിനെത്തുടർന്ന് 1598-ൽ ജോൺസൻ "എവരി മാൻ ഇൻ ഹിസ് ഹ്യൂമർ" എഴുതി. ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വിജയകരമായ നാടകം. നാടകത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ അഭിനേതാക്കളിൽ വില്യം ഷേക്സ്പിയറും ഉണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത വർഷം എഴുതിയ "എവരി മാൻ ഔട്ട് ഒഫ് ഹിസ് ഹ്യൂമർ]], ഗ്രീക്ക് നാടകകൃത്തായ അരിസ്റ്റോഫേൻസിന്റെ അനുകരണമായിരുന്നു. ഈ നാടകം സ്റ്റേജിൽ വിജയമായിരുന്നോ എന്നു വ്യക്തമല്ല.
ഈ സമയമായപ്പോഴേക്ക് ജോൺസൻ ആ നാടകക്കമ്പനിക്കുവേണ്ടി പുതിയതായി സ്വന്തം നാടകങ്ങൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. എലിസബത്തൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രകാരനായ ഫ്രാൻസിസ് മേറസ് 1598-ൽ അദ്ദേഹത്തെ ദുരന്തനാടകകർത്താക്കളിൽ ഒന്നാം കിടയിൽ പെട്ടവൻ എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. ജോൺസന്റെ ആദ്യകാല ദുരന്തനാടകങ്ങളിലൊന്നുംതന്നെ കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടില്ല. "ദ കേസ് ഈസ് ആൽട്ടേഡ്" എന്ന കോമഡി ആകണം ജോൺസന്റെ ഇന്ന് ലഭ്യമായ നാടകങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ആദ്യം എഴുതപ്പെട്ടത്. അതിന്റെ രചനാകാലം നിശ്ചയമില്ല.
ചില വിമർശകർ ജോൺസന്റെ "കൗശലത്തേയും കൃത്രിമത്ത്വത്തേയും" ഷേക്സ്പിയറുടെ നൈസർഗ്ഗികപ്രതിഭയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് കരുതി. ഇത്തരം താരതമ്യം ഷേക്സ്പിയറെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ കവിതയിൽ ജോൺസൻ തന്നെയാണ് തുടങ്ങിവച്ചതെന്നും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടു. രണ്ടാം ഫോളിയോയിൽ എഴുതിച്ചേർത്ത തന്റെ കവിതയിൽ ലിയോനാർഡ് ഡിഗ്ഗ്‌സ് ഈ വാദം സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ട്. സാമുവൽ ബട്ട്ലരും ഈ നിലപാടിനെ പിന്തുണച്ചിട്ടുണ്ട്.
1605-നും 1620-നും ഇടക്കുള്ള കാലം ജോൺസന്റെ ഏറ്റവും നല്ല കാലമായി കണക്കാക്കാം. പൊതുനാടകവേദിയിലും രാജകീയകലാവേദിയിലും നേടിയ പെരുമയ്ക്കു പുറമേ സർ ഫിലിപ്പ് സിഡ്നിയുടെ മകളായ എലിസബത്ത് സിഡ്നി, മേരി വർത്ത് തുടങ്ങിയ ഉന്നതരുമായുള്ള അടുപ്പവും അദ്ദെഹത്തിനുണ്ടായി. സിഡ്നി കുടുംബവുമായുള്ള ഈ അടുപ്പമാണ് പെൻഷേർസ്റ്റ് വീടിനെ പുകഴ്ത്തിയുള്ള ജോൺസന്റെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ ഭാവഗീതങ്ങളുടെ രചനക്ക് പ്രേരണയായത്.
1616-ൽ ജോൺസന് നൂറ് മാർക്കിന്റെ പെൻഷൻ അനുവദിച്ചു കിട്ടി. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് പലരും ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ആദ്യത്തെ ആസ്ഥാനകവിയായി ജോൺസനെ കണക്കാക്കുന്നത്. രാജപ്രീതിയുടെ ഈ സൂചനയാവണം, തന്റെ സമാഹരിച്ച കൃതികളുടെ ആദ്യവാല്യത്തിന്റെ ഒരു ഫോളിയോ പതിപ്പ് ആ വർഷം തന്നെ ഇറക്കാൻ ജോൺസനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. അതിന്റെ തുടർന്നുള്ള വാല്യങ്ങൾ 1640, 1692 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ പുറത്തിറങ്ങി.
ജോൺസന്റെ മദ്ധ്യകാല രചനകളായ 'കിഴക്കോട്ട്' "ചെകുത്താൻ കഴുതയാണ്" തുടങ്ങിയവ, ലണ്ടൻ പശ്ചാത്തലമായുള്ള കോമഡികളാണ്. പണസംബന്ധമായ തട്ടിപ്പുകൾ, കുത്തഴിഞ്ഞ സന്മാർഗ്ഗികത തുടങ്ങിയവ ആയിരുന്നു അവയുടെ പ്രമേയങ്ങൾ. അവസാനം എഴുതിയ നാടകങ്ങളായ മാഗ്നറ്റിക് ലേഡി, ദുഃഖിതനായ അട്ടിടയൻ തുടങ്ങിയവ എലിസബത്തൻ കോമഡിയുടെ ചില സ്വഭാവങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
1603-ൽ ജെയിംസ് ഒന്നാമന്റെ ഭരണത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പുതിയ രാജാവിന്റെ ഭരണത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ ജോൺസൻ മറ്റെഴുത്തുകാരോട് ചേർന്നു. ഭരണമാറ്റത്തെ തുടർന്ന് കൊട്ടാരത്തിനെചുറ്റിയും മറ്റും പുതിയ രാജാവിന്റേയും രാജ്ഞിയായ ഡെന്മാർക്കിലെ ആനിയുടേയും പ്രോത്സാഹനം ലഭിച്ച പുതിയതരം കലാസൃഷ്ടികൾക്കുവേണ്ടി ഉണ്ടായ ആവശ്യം ജോൺസൻ അവസരമാക്കി.
സ്കോട്ട്ലണ്ടിലെ താമസത്തിനിടെ അദ്ദേഹത്തെ എഡിൻബർഗ്ഗ് നഗരം അവിടത്തെ പൗരത്വം നൽകി ബഹുമാനിച്ചു. ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് മടങ്ങി വന്ന ശേഷം ഒക്സ്ഫോർഡ് സർവകലാശാല അദ്ദേഹത്തെ മാസ്റ്റർ ഓഫ് ആർട്ട്‌സ് ബിരുദം നൽകി ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.
തിമിംഗിലവേട്ട ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭം വരെ ഏതാണ്ട് എല്ലാ മഹാസമുദ്രങ്ങളിലും നീലത്തിമിംഗിലങ്ങൾ ധാരാളമായുണ്ടായിരുന്നു. അന്റാർട്ടിക് പ്രദേശത്തായിരുന്നു ഇവയെ ഏറ്റവും കൂടിയ എണ്ണത്തിൽ കണ്ടു വന്നിരുന്നത്. ഏകദേശം 2,39,000 എണ്ണം വരെ. പിന്നീടുണ്ടായ നാൽപ്പതു കൊല്ലങ്ങളിൽ തിമിംഗിലവേട്ടക്കാർ ഇവയെ വൻ‌തോതിൽ വേട്ടയാടുകയും വംശനാശത്തിന്റെ വക്കിൽ എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. 1966-ൽ അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം ഇതിനെതിരെ രംഗത്തു വരികയും നീലത്തിമിംഗിലങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നത് നിരോധിക്കുകയും ചെയ്തു. 2002-ലെ ഒരു കണക്ക് പ്രകാരം 5,000 മുതൽ 12,000 വരെ നീലത്തിമിംഗിലങ്ങൾ ഇന്ന് ലോകത്ത് അഞ്ച് സംഘങ്ങളായി ശേഷിക്കുന്നു . എന്നാൽ പിന്നീട് നടന്ന ചില പഠനങ്ങൾ ഈ കണക്ക് വളരെ കുറവാണെന്ന് സമർത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്. അന്റാർട്ടിക് കടലിലും ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലുമായി ഇന്നവിടെ ഏകദേശം 2,000 എണ്ണം മാത്രമുള്ള സംഘമാണുള്ളത്. അറ്റ്ലാന്റിക് മഹാസമുദ്രത്തിൽ രണ്ടു സംഘം തിമിംഗിലങ്ങൾ ഉണ്ട്. ദക്ഷിണാർദ്ധഗോളത്തിലും ഇതുപോലെ മറ്റ് രണ്ട് സംഘങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.
ലോകത്ത് ഇന്നുവരെയുണ്ടായിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും വലിയ ജീവിയായി കരുതപ്പെടുന്ന നീലത്തിമിംഗിലങ്ങൾക്ക് 33 മീറ്ററോളം നീളവും 181 മെട്രിക് ടണിലധികം ഭാരവും ഉണ്ടാകാം. നീണ്ട ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള നീലത്തിമിംഗിലങ്ങളുടെ ശരീരം നീലകലർന്ന ചാരനിറത്തോടെയാണുണ്ടാവുക, ശരീരത്തിനടിഭാഗത്തേക്ക് നിറംകുറവാ‍യിരിക്കും. ഇവയ്ക്കു വീണ്ടും കുറഞ്ഞത് മൂന്നുപജാതികളെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നു കരുതുന്നു. വടക്കൻ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിലും വടക്കൻ പസഫിക് മഹാസമുദ്രത്തിലും കാണുന്ന ബി.എം. മസ്കുലസ് , ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തിൽ കാണുന്ന ബി.എം. ഇന്റർമീഡിയ , ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന കുള്ളൻ നീലത്തിമിംഗിലം എന്നിവയാണവ. ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിൽ ബി.എം. ഇൻഡിക ഒരു ഉപജാതിയാവാനാണിട. മറ്റ് ബലീൻ തിമിംഗിലങ്ങളെ പോലെ നീലത്തിമിംഗിലങ്ങളും ചെമ്മീൻ പോലുള്ള പുറംതോടുള്ള ചെറു ജീവികളായ ക്രില്ലുകളെ മാത്രമാണു പഥ്യം.