polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ഇവിടെ വച്ച് സഹഗോത്രക്കാർ തമ്മിൽ പിരിയുകയും മൊഹാവർഗക്കാരും പൊങ്കാവർഗക്കാരും ചേർന്നു വടക്കോട്ടു നീങ്ങി ഇന്നത്തെ മിനസോട്ടോ പ്രദേശത്ത് താവളം ഉറപ്പിക്കുകയും 17-ം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനഘട്ടം വരെ അവിടെ താമസിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് തെക്കേ ഡക്കോട്ടയിൽ വച്ച് ഈ രണ്ടു വർഗക്കാരും വേർപിരിയുകയും മൊഹാകൾ ഇന്നത്തെ നെബ്രാസ്കായിലെ ബോക്രീക്കിൽ താമസമുറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. 1854-ൽ വെള്ളക്കാരുടെ സമ്മർദ്ദത്തിനു വഴങ്ങി ഇവർ തങ്ങളുടെ കൃഷിഭൂമി യൂ. എസ്. ഗവണ്മെന്റിനു വിട്ടുകൊടുത്തു. 1882-ൽ യു. എസ്. ഗവണ്മെന്റ് ഒമാഹാവർഗക്കാർക്ക് പ്രത്യേകം ഭൂമി പതിച്ചുകൊടുത്തു. കുറച്ചു നാളുകൾക്കുശേഷം ഇവർക്ക് അമേരിക്കൻ പൗരത്വവും ലഭിച്ചു. 1780-ൽ 2,800 ഓളമുണ്ടായിരുന്ന ഇവരുടെ ജനസംഖ്യ 1970-ലെ കണക്കനുസരിച്ച് 1,500 ഓളം മാത്രമേയുള്ളു.
വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ ഒരു ജനവർഗമാണ്‌ ഒമാഹ. നെബ്രാസ്കായിൽ വസിക്കുന്ന ഇവർ സോയൻ ഭാഷാസമൂഹത്തിലെ ധേഗിഹാ വിഭാഗക്കാരാണ്. ഒഴുക്കിനെതിരേ നീന്തുന്നവർ എന്നർത്ഥം വരുന്ന അമേരിന്ത്യൻ വാക്കിൽ നിന്നാണ് ഇവരുടെ ഗോത്രനാമത്തിന്റെ ഉദ്ഭവം. മറ്റു സഹഗോത്രക്കാരായ ഒസാഗ്, പൊങ്കാ, കാൻഡ്, ക്വാപ്പാ എന്നിവരോടൊപ്പം മൊഹാവർഗക്കാർ അത്‌‌ലാന്തിക്ക് തീരത്തു നിന്നും പടിഞ്ഞാറോട്ടു കുടിയേറിപ്പാർത്തു. വെർജീനിയായും കരോളിനാസും ആയിരുന്നു ഇവരുടെ ആദ്യകാല വാസകേന്ദ്രങ്ങൾ. കാലക്രമത്തിൽ ഇവർ ഒസാർക്ക് പീഠഭൂമിലേക്കും പുൽ‌‌പ്രദേശങ്ങളായിരുന്ന ഇന്നത്തെ പടിഞ്ഞാറെ മിസൗറിയിലേക്കും നീങ്ങി.
ഒമാഹാ വർഗക്കാർ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന സ്വഭാവക്കാരാണെങ്കിലും കൃഷിയിലും നായാട്ടിലും തത്പരരാണ്. ധാന്യങ്ങൾ, പയറുവർഗങ്ങൾ, പച്ചക്കറികൾ തുടങ്ങിയവ അവർ കൃഷി ചെയ്യുന്നു. ശരരത് കാലത്തും വസന്തകാലത്തും ഇവർ ഭൂഗർഭ വാസകേന്ദ്രങ്ങളിൽ ആണ് താമസിക്കുന്നത്; നായാട്ടിനു പോകുമ്പോൾ കോണാകൃതിയിലുള്ള തോൽക്കൂടാരങ്ങളിലും. കാൻസാ, ഒസാഗ് എന്നീ ഗോത്രവർഗങ്ങളുമായി ഒമാഹകൾക്ക് വളരെയധികം സാമ്യമുണ്ട്.
ഫ്രാൻസിസ്കൻ സന്യാസസമൂഹത്തിലെ ചെറിയസഹോദരന്മാർക്കിടയിൽ , തവിട്ടുനിറത്തിൽ, വലിയ ശിരോഭാഗത്തോടു കൂടിയ സന്യാസവസ്ത്രം ധരിക്കുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണ്‌ കപ്പൂച്ചിനുകൾ. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പശ്ചിമാർദ്ധഗോളത്തിലെത്തിയ യൂറോപ്യന്മാർ, അവിടെ കണ്ട ഈയിനം കുരങ്ങുകളെ, കപ്പൂച്ചിൻ സന്യാസികളുമായി കാഴ്ചയിൽ അവയ്ക്കുള്ള സാമ്യം മൂലം "കപ്പൂച്ചിൻ കുരങ്ങുകൾ" എന്നു വിളിച്ചു. എന്നാൽ ഇവ ഉൾപ്പെടുന്ന ജനുസ്സിന്റെ കെബസ് എന്ന പേരിന്റെ ഉത്ഭവം, നീണ്ട വാലിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന കെബോസ് എന്ന ഗ്രീക്ക് പദത്തിൽ നിന്നാണ്‌‌.
കപ്പൂച്ചിനുകൾക്ക് അവയുടെ പേരിനു കാരണക്കാരായ സന്യാസികളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന രൂപമാണുള്ളത്. ശരീരവും, കൈകാലുകളും, വാലും, കറുത്തോ കടുത്ത തവിട്ടു നിറത്തിലോ ആയിരിക്കുമ്പോൾ മുഖവും കഴുത്തും നെഞ്ചും വെളുത്താണ്‌. തലയിൽ അവയ്ക്ക് കറുപ്പുനിറത്തിൽ, തൊപ്പിപോലെ കാണപ്പെടുന്ന രോമാവരണമുണ്ട്. പ്രായപൂർത്തിയെത്തിയ ഒരു കപ്പൂച്ചിന്‌, 30 മുതൽ 54 വരെ സെന്റീമീറ്റർ നീളം ഉണ്ടാകാം. വാലിന്‌ ബാക്കിയുള്ള ശരീരത്തിന്റെ അത്രയും തന്നെ നീളമുണ്ടാകും.
പശ്ചിമാർദ്ധഗോളത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന കെബസ് ജനുസ്സിൽ പെട്ട ഒരിനം കുരങ്ങാണ്‌ കപ്പൂച്ചിൻ കുരങ്ങ്. മദ്ധ്യ അമേരിക്ക മുതൽ തെക്കേ അമേരിക്കയുടെ വടക്കുഭാഗം വരെയുള്ള ഭൂപ്രദേശത്താണ്‌ ഇവ കാണപ്പെടുന്നത്. കപ്പൂച്ചിനുകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന കെബീനേ ഉപകുടുംബത്തിൽ കെബസ് എന്ന ഒറ്റ ജനുസ്സ് മാത്രമേയുള്ളൂ.
വിശ്രവസ്സിന്റെയും കൈകസിയുടെയും പുത്രന്മാരായ രാവണനും, കുംഭകർണ്ണനും, വിഭീഷണനും തങ്ങളുടെ വരബലത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിനെ തപസ്സു ചെയ്യതത് ഇവിടെ ഗോകർണ്ണത്തുവെച്ചാണ്. ശിവഭക്തയായിരുന്ന കൈകസി വെച്ചു പൂജിച്ചിരുന്ന ശിവലിംഗം, അസൂയാലുവായ ദേവേന്ദ്രൻ കടലിൽ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞു. ഇതറിഞ്ഞ് വിഷമിച്ച കൈകസിക്ക് മകൻ രാവണൻ കൈലാസത്തിൽ പോയി പരമശിവനെ തപസ്സുചെയ്തു. തന്റെ ഓരോതലയും ഈരണ്ടുകൈകളും അഗ്നിയിൽ ഹോമിച്ച്, പത്താമത്തെ തലയും വാളിനാൽ അഗ്നിയിൽ ഹോമിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ ഭഗവാൻ ശിവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. രാവണൻ തന്റെ അമ്മയ്ക്ക് വെച്ചുപുജിക്കാൻ ഒരു ശിവലിംഗവും, തനിക്ക് ഉമാദേവിയെക്കാളും സുന്ദരിയായ ഒരു പത്നിയേയും വരം ചോദിച്ചു. ഭക്തന്റെ പൂജയിൽ പ്രീതിതനായ ഭഗവാൻ രാവണനു തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ആത്മലിംഗം സമ്മാനിക്കുകയും , ഉമയേക്കാളും സുന്ദരി ലോകത്തിൽ ഇല്ലാത്തതിനാൻ ഉമയെതന്നെയും രാവാണനു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ ദേവിയേയും ആത്മലിംഗത്തേയും ഭൂമിയിൽ വെക്കരുത് എന്ന് കൂട്ടത്തിൽ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. രാവണൻ ആത്മലിംഗത്തെ തലയിലും, ദേവിയെ തോളിലുമായി ലങ്കയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ദേവിക്കൊപ്പം ശിവഭൂതഗണങ്ങളും കൂടെ അനുഗമിച്ചിരുന്നു.
ക്ഷേത്രം കർണ്ണാടകയിലെ ഉത്തരകന്നട ജില്ലയിൽ കർവാർ എന്ന നഗരത്തിനടുത്ത് അറബിക്കടലിന്റെ തീരത്താണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അതുപോലെ തന്നെ ഗംഗാവലി, ആഗനാശിനി നദികളുടെ നടുക്കാണ് ഗോകർണ്ണം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. കൊച്ചി മുതൽ മുംബൈ വരെയുള്ള ദേശീയപാത-66 ക്ഷേത്രത്തിനടുത്തു കൂടെയാണ് കടന്നു പോകുന്നത്. 56 കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള കർവാർ ആണ് ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള നഗരം. ഗോവ പനാജി എയർപോർട്ടിൽ നിന്നും 155 കിലോമീറ്റർ ദൂരവും ബാംഗ്ലൂർ എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് 450 കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുമാണ് ഗോകർണ്ണം.
കർണ്ണാടകയിലെ ഉത്തരകന്നട ജില്ലയിൽ ഗോകർണ്ണത്താണീ മഹാശിവക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഇവിടുത്തെ പ്രതിഷ്ഠ "പ്രാണലിംഗം" എന്നപേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അതുപോലെതന്നെ ഇത് ആത്മലിംഗം ആണന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇവിടെ മഹാബലേശ്വരൻ പടിഞ്ഞാറ് ദർശനമായി അറബിക്കടലിനഭിമുഖമായിട്ട് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. ഉത്തര കാശി വാരണാസിയാണങ്കിൽ, ഗോകർണ്ണം ദക്ഷിണ കാശിയായി അറിയപ്പെടുന്നു.
വിജയനഗര രാജാവ് ക്ഷേത്രദർശനം നടത്തുകയും, സ്വർണ്ണത്തിൽ തന്റെ തുലാഭാരം നടത്തുകയും ചെയ്തു. 1665-ൽ മറാട്ടാ ചക്രവർത്തി ശിവാജി ഇവിടെ ക്ഷേത്രദർശനം നടത്തി. ഇംഗ്ലീഷ് യാത്രികനായ ഫ്രയർ ഇവിടെ സന്ദർശിക്കുകയും ഇവിടുത്തെ ശിവരാത്രിയിൽ പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം ഇവിടുത്തെ ശിവരാത്രി ആഘോഷത്തെപറ്റി തന്റെ യാത്രാവിവരണത്തിൽ കുറിപ്പെഴുതുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
രാവണനാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ഐതിഹ്യമുള്ള ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭക്തർ അറബിക്കടലിൽ കുളിച്ചതിനുശേഷം ആണ് ദർശനത്തിനു പോകുന്നത്. ഹിന്ദുമത പ്രകാരം കർണ്ണാടകത്തിലെ ഏഴ് മുക്തിസ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഗോകർണ്ണം. മറ്റ് ആറു സ്ഥലങ്ങൾ ഉഡുപ്പി, കൊല്ലൂർ, സുബ്രഹ്മണ്യ, കുംഭസി, കോടേശ്വര, ശങ്കരനാരായണ ആണ്.
ശിവരാത്രി ഇവിടുത്തെ പ്രധാന ഉത്സവങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. കുംഭമാസത്തിൽ കറുത്തപക്ഷത്തിലെ ചതുർദ്ദശിദിവസമാണ് ശിവരാത്രി ആഘോഷിക്കുന്നത്. അന്നേദിവസം ഇവിടെ നടത്താറുള്ള രഥോത്സവം വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. മഹാഗണപതിക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നുമാണ് രഥോത്സവം ആരംഭിക്കുന്നത്.
സിദ്ധിവിനായകനായാണിവിടുത്തെ ഗണപതി പ്രതിഷ്ഠ. രാവണനിൽ നിന്നും ആത്മലിംഗത്തെ രക്ഷിച്ചു പ്രതിഷ്ത നടത്തിയത് ഗണപതിയാണത്രേ. അഞ്ചടി ഉയരത്തിൽ ഗ്രാനൈറ്റിലാണ് ഇവിടുത്തെ ഗണേശപ്രതിഷ്ഠ.
തുടർച്ചയായി വർഷം മുഴുവൻ ആകാശപ്രതിഭാസങ്ങളെ ഭൂമിയിൽ നിന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്ന ഒരു നിരീക്ഷകന് സൂര്യനും മറ്റ് ഗ്രഹങ്ങളും ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന പാതയിൽ വ്യത്യാസം വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി കാണാം. ഭൂമി അതിന്റെ സാങ്കൽപിക അച്ചുതണ്ടിൽ ദൈനികചലനത്തോടൊപ്പം സൗരയൂഥത്തിൽ സൂര്യന് ചുറ്റും ഒരു വർഷം കൊണ്ട് ഒരു പരിക്രമണം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ഭൂമിയുടെ സാങ്കൽപിക അച്ചുതണ്ട് പരിക്രമണപഥത്തിന്ന് ലംബമല്ല. മറിച്ച് 23.5 ഡിഗ്രി ചരിവ് ഉണ്ട്. ഇക്കാരണത്താൽ ഖഗോളമദ്ധ്യരേഖയും പരിക്രമണപഥവും തമ്മിൽ 23.5 ഡിഗ്രി കോണുണ്ടാക്കുന്നു. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഭൂമിയിൽ നിന്നും നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് സൂര്യന്റെയും ഗ്രഹങ്ങളുടെയും സഞ്ചാരപഥം തെക്ക് വടക്കായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി കാണാം. ഇങ്ങനെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സഞ്ചാര പഥത്തിന്ന് ക്രാന്തിവൃത്തം എന്ന് പറയുന്നു. ഇത് ക്രാന്തിപഥം എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. മറ്റൊരു രീതിയിൽ, പ്രത്യക്ഷത്തിൽ സൂര്യൻ വാർഷികചലനം നടത്തുന്ന ഖഗോളത്തിലെ മഹാവൃത്തം എന്ന് കൂടി ക്രാന്തവൃത്തത്തെ പറയാം.
ഭൂമി ഭ്രമണ പരിക്രമണങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ അക്ഷം ഖഗോളത്തിൽ നേരിയ തോതിൽ ചാഞ്ചാടുന്നുണ്ട് . ഈ പ്രതിഭാസത്തിന്ന് പുരസ്സരണം എന്ന് പറയും. 72 വർഷം കൊണ്ട് ഒരു ഡിഗ്രി കണ്ട് അക്ഷം പടിഞ്ഞറോട്ട് നീങ്ങുന്നു. അതായത് ഏതാണ്ട് 25920 വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അക്ഷം ഖഗോളത്തിൽ ഒരു മഹാവൃത്തം വരക്കുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ വസന്തവിഷുവം മേഷാദിയിൽ നിന്നും ഏഴ് ഡിഗ്രിയോളം മാറിയും ശരത്ത് വിഷുവം കന്നിരാശിയിൽ നിന്നും ഏഴ് ഡിഗ്രി മാറിയുമാണ് ഇപ്പോൾ ഉള്ളത്. അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ ഭൂമിയുടെ വടക്ക് വശം എല്ലയ്പോഴും ധ്രുവനക്ഷത്രത്തിന്റെ നേർക്ക് ആയിരിക്കുകയില്ല. അതും മാറിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.
ക്രാന്തിപഥവും ഖഗോളമദ്ധ്യരേഖയും തമ്മിൽ ഖഗോളത്തിൽ രണ്ട് ബിന്ദുക്കളിൽ പരസ്പരം ഖണ്ഡിക്കുന്നു. സൂര്യൻ ഖഗോളമദ്ധ്യരേഖയെ തെക്ക് നിന്നും വടക്കോട്ട് ഖണ്ഡിക്കുന്നതിന്ന് മേഷാദി അല്ലെങ്കിൽ വസന്തവിഷുവം ​ എന്നും വടക്ക് നിന്നും തെക്കോട്ട് ഖണ്ഡിക്കുന്നതിന്ന് ശരത്‌വിഷുവം എന്നും പറയുന്നു. ആദ്യത്തേത് മാർച്ച് 21ന്നും രണ്ടാമത്തേത് സെപ്തംബർ 22 ന്നും നടക്കുന്നു. ആദ്യത്തേതിനെ മേഷാദി എന്നും രണ്ടാമത്തേതിനെ തുലാവിഷുവം എന്നും പറയാം.
ഭൂമിക്ക് ചുറ്റും ചന്ദ്രൻ സഞ്ചരിക്കുന്ന പാതയ്ക്ക് ക്രാന്തിവൃത്തവുമായി 5 ഡിഗ്രി 9 മിനുട്ട് ചരിവുണ്ട്. ഇക്കാരണത്താൽ ചന്ദ്രൻ പലപ്പോഴും സൗരപാതയെ അല്ലെങ്കിൽ ക്രാന്തിവൃത്തത്തെ മുറിച്ച് കടക്കും. മുറിച്ച് കടക്കുന്ന ബിന്ദു ഭൂമിയിൽ നിന്നും നോക്കുന്നവർക്ക് ഒരേ രേഖയിൽ വന്നാൽ ഗ്രഹണം നടക്കുന്നു.
"രാമൻ,യുധിഷ്ഠിരൻ തുടങ്ങിയ ഇതിഹാസ കഥാനായകന്മാർ യാതോരൂപ്പക്കെടും പറ്റാതെ ചില്ലലമാരിയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവക്കേണ്ട പ്രദർശനവസ്തുക്കലാണന്നും അവരിൽ വല്ല കുറ്റവും കുറവും ഉണ്ടാവാമെന്നു ശങ്കിക്കുന്നതെ പാപമാണെന്നും വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകളുടെ പൊക്കണങ്ങളിൽ ഇതിനു ചില സമാധാനങ്ങളുണ്ടാവാം ;അവർ അത് കൊണ്ട് സംതൃപ്തി കൊള്ളട്ടെ " - "സഹോദരന്മാർ തമ്മിൽ", ഭാരതപര്യടനം.
ഈശ്വരതുല്യരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നവരുടെ സ്വഭാവ വിശകലനം തന്നെയാണ്, അവരുടെ കുറ്റവും കുറവും മനസ്സിലാകുന്നതാണ് മാരാരുടെ വ്യത്യസ്തത . ദുര്യോധനാദികളായ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മഹത്ത്വങ്ങളും യുധിഷ്ടിരാധികളായ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വ്യതിചലനങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുകയും അവയെ ശക്തസുന്ദരമായ ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മാരാരുടെ രീതി വിപ്ലവാത്മകമാണ്. കുന്തി ,കർണ്ണൻ ,കൃഷ്ണൻ ,ഭീഷ്മർ,പഞ്ചപാണ്ടവർ, നൂറ്റൊന്നു കൌന്തെയർ തുടങ്ങിയവരുടെ വൈകാരിക നിമ്നോന്നതകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടു പുതിയ ചിന്താവീഥികൾ മാരാർ വെട്ടിത്തുറക്കുന്നു. മഹാഭാരതകഥ ഇത്തരം പുതു വെളിച്ചത്തിലൂടെ കാണുമ്പോൾ നന്മ , തിന്മ എന്നീ ആശയങ്ങൾക്ക് നിലനിൽപ്പില്ലെന്നും ലോകം മുഴുവൻ ഏവ രണ്ടിന്റെയും സങ്കലനം മാത്രമെന്നും നാം അറിയുന്നു.മഹാഭാരതം വെറുമൊരു കേട്ടുകഥയല്ലെനും ഭാരതത്തിൻറെ ചരിത്രാതീത കാലത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അവശേഷിക്കുന്ന അറിവാണന്നുമുള്ള വിദഗ്ദ്ധാഭിപ്രായം നിലനിൽക്കെ, ഭാരതകഥയെ തികച്ചും മനുഷ്യതലത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനുള്ള മാരാരെ പോലുള്ള കവികളുടെ പ്രയത്നം തികച്ചും സ്തുത്യർഹമാണ്.
14 ജൂൺ 1900-ൽ കേരളത്തിലെ പട്ടാമ്പിയിൽ ജനിച്ചു. മലയാള സാഹിത്യരംഗത്ത് സമകാലിക വിമർശനങ്ങളുടെ പുതുലോകം തുറന്ന മാരാർ സാഹിത്യത്തിലെ അന്ധമായ അനുകരണങ്ങൾക്കും ഭാവചാരുതയില്ലാത്ത സൗന്ദര്യാസ്വാദനത്തിനും എതിരായിരുന്നു. ഭാരതപര്യടനം അഥവാ ഭാരതകഥയിലൂടെയുള്ള പ്രയാണം മാരാരുടെ ഏറ്റവും നല്ല സൃഷ്ടികളിൽ ഒന്നാണ്. കഥയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻറെ ജ്ഞാനവും വിമർശന സിദ്ധികളും കാട്ടുന്ന ഈ കൃതി തികച്ചും ആധുനികവും നൂതനവുമായ ആശയമാണ്. ഭാരതകഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവരുടെ ദൈവികതയുടെ ചട്ടക്കൂടിൽനിന്നു ധീരമായി അടർത്തിയെടുത്ത്‌ അവരുടെ ചെയ്തികളും ചിന്തകളും പച്ചയായി ആവിഷ്ക്കരിക്കുന്നതിൽക്കൂടി, ആരാധനയുടെയും ഭക്തിയുടെയും സീമകൾക്കപ്പുറത്തുള്ള മനുഷ്യജീവിതമാകുന്ന സങ്കടക്കടൽ നാം കാണുന്നു. നന്മയേത് തിന്മയേത് എന്നു വേർതിരിക്കാനാവാതെ ദുര്യോധനനെപോലെ സ്ഥലവിഭ്രാന്തിയിൽ നാം അകപെടുന്നു. അവാർഡ്, കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് . എന്നിവ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.'കല ജീവിതം തന്നെ',കൈവിളക്ക്', 'സാഹിത്യസല്ലാപം' തുടങ്ങിയവയാണ് മറ്റ് പ്രശസ്ത കൃതികൾ . ഏപ്രിൽ 6 1973-ൽ അന്തരിച്ചു.
"ഇവിടെയുള്ളത് മറ്റു പലയിടത്തും ഉണ്ടായിരിക്കും. എന്നാൽ ഇവിടെ ഇല്ലാത്തത് മറ്റെങ്ങും ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല." മഹാഭാരതത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഈ വിവരണം മതി ഭാരതകഥയുടെ ഉൾക്കാമ്പും സ്വാധീനവും വിശദീകരിക്കാൻ. ഇത്രയധികം ചർച്ചചെയ്യപ്പെടുകയും ,പുനരാവിഷ്ക്കരിക്കയും, തലമുറകളായി കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുകയും ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ഒരു കൃതിയില്ല. മാനവനും ദേവനും പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളും ദൈത്യനും ദാനവനും ഒത്തുചേരുന്ന ഈ മഹാകാവ്യത്തിൽ അതിശയോക്തിയുടെ മുഖംമൂടിയിലൂടെ ജീവിതസത്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുന്നു. ധർമ്മമേത് അധർമ്മമേതു ,സുഖമെന്ത് ദുഃഖമെന്തു എന്നറിയാതെ ഉഴലുന്ന ഒരു പിടി അതിമാനുഷർ അഥവാ അതിമാനുഷികതയാൽ അസാമാന്യ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യജന്മങ്ങളും ഈശ്വരന്മാരും ഈ കഥക്ക് നിറം പകരുന്നു. തത്വം,നീതി, ശാസ്ത്രം, ആസ്വാദനം, ഘടന എന്നിവയിൽ അത്യപൂർവമായ മേന്മയുള്ള ഈ കൃതി പലകാലം പരാൽ വാഴ്പ്പെത്തപ്പെട്ടതിൽ അതിശയമില്ല.
സാക്ഷാൽ ശ്രീകൃഷ്ണനെ പറ്റിയുള്ള വിശകലനമാണ് കൌതുകമുണർത്തുന്ന മറ്റൊരു വിഭാഗം. ഭഗവദ്ദൂതിൽ പറയുന്നപോലെ "ശിശുപാലൻ ചെയ്ത നൂറപരാധവും ക്ഷമിച്ച ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ ജനിച്ചത് ഭൂഭാരം തീർക്കുക എന്ന സംഹാരക്രിയക്കല്ല, വിധിവശാൽ നേരിടുന്ന അത്തരം നാശങ്ങളെപ്പോലും മനുഷ്യർ പൌരുഷം കൊണ്ട് എങ്ങനെ നേരിട്ടുനോക്കണമെന്നു കാണിപ്പനാണ്." ഈ വാക്കുകളിൽനിന്ന് കൃഷ്ണൻ ഗോപികമാരുടെ മാത്രമല്ല മറിച്ചു ഈ ഭൂമിയുടെയാകെ പ്രണയിയാകുന്നുവെന്നു നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു. അനിവാര്യമായ വിധിയോടു പൊരുതി നിൽക്കാൻ കാണിച്ചുതരുന്ന ഭഗവാൻ എതു യോദ്ധാവിനെക്കാളും മനക്കട്ടിയും ധൈര്യവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ കൂടി ഭാഗവാനായതുകൊണ്ട് ഇത്തരത്തിൽ പെരുമാറിയെന്നല്ല മരറിച്ചു തൻറെ കർമ്മതിലൂടെയാണ് ഒരാൾ ഭാഗവാനാകുന്നത് എന്നു നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു.
കുട്ടികൃഷ്ണമാരാരുടെ ഏറെ ചർച്ചയും വിവാദവും ഉണ്ടാക്കിയ കൃതിയാണ്‌ ഭാരതപര്യടനം.1948 ലാണ് ഈ കൃതി പുറത്തിറങ്ങുന്നത്. മഹാഭാരതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കഥാസന്ദർഭങ്ങളെ ആഴത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യുകയാണ് കൃതി. അമാനുഷർ എന്നു കരുതുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ മനുഷ്യരായി അവതരിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെശക്തി ദൗർബല്യങ്ങൾ മാരാർ തുറന്നു കാണിക്കുന്നു. ഇതിൽ കർണ്ണന്റെ കഥാപാത്ര സൃഷ്ടിയും വിശകലനവും ഏറെ പ്രഖ്യാതമാണ്.
ധർമ്മബോധം, ആസ്തിക്യബോധം, യുക്തിബോധം, സൗന്ദര്യബോധം ഇവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ പുനർവായന. കഥാപാത്രപഠനങ്ങളാണ് ഇതിലുള്ളത്. കഥാപാത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലൂടെ ഇതിവൃത്തം, ഭാവശില്പം, കാവ്യാത്മകമായ രസം ഇവയിലേക്ക് വീക്ഷണങ്ങളെത്തുന്നു.
ധൃതരാഷ്ട്രപ്രവ്രജ്യയിൽ തൻറെ ജന്മോദ്ദേശം ആ അന്ധ ദമ്പതികളെ സഹായിക്കാനാണന്നുള്ള കുന്തിയുടെ വാക്കുകൾ അവരുടെ വിശാല മനസ്സും ജീവിതത്തിലുടനീളം ശീലിച്ചു പഠിച്ച വൈരാഗ്യവും വെളിവാക്കുന്നു. മക്കളെ ചിറകിന്നടിയിൽ എന്നും സൂക്ഷിക്കുകയും അവരെ ഓർത്തു രാപ്പകൽ കണ്ണീരോഴുക്കുകയും യുദ്ധസമയത്ത് വിദുളാവാക്യം ഓതി പ്രചോദിപ്പിക്കയും ചെയ്ത സാധാരണ വീട്ടമ്മയിൽ നിന്ന് സർവ സുഖഭോഗങ്ങളും ത്യജിച്ചു വൈരാഗിയായ കുന്തിയിലോട്ടുള്ള മാറ്റം ആദരണീയമാണ്.
രണ്ടു പദങ്ങളുടെ സന്ധിയിൽ ഉത്തരപദാദിയായ 'അ'കാരം പൂർവവർണത്തോടു ചേർന്നതിനാൽ കാണ്മാനില്ല എന്ന് ബോധിപ്പാൻ ചേർക്കുന്ന ചിഹ്നമാണ് പ്രശ്ലേഷം . ദേവനാഗരി ലിപിയിൽ '' എന്ന ചിഹ്നനം ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതിന് അവഗ്രഹം എന്നും പേരുണ്ട്. സന്ധിയിൽ ഒരു 'അ'കാരം മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കാനാണ് ഈ ചിഹ്നം ചേർക്കുന്നത്. സന്ധിയിൽ 'ആ'കാരമാണ് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെങ്കിൽ രണ്ട് പ്രശ്ലേഷചിഹ്നം ചേർക്കണം.
രണ്ടു സ്വരങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ അവയുടെ യോഗം വൃദ്ധി,ഗുണം,വ്യഞ്ജനീഭാവം എന്നീ മാറ്റങ്ങൾക്കു വിധേയമാവാം. ഇത്തരം മാറ്റങ്ങളെ വർണ്ണവികാരം എന്നു പറയുന്നു.
'പ്രശ്ലേഷഃ' എന്ന സംസ്കൃതപദത്തിൽനിന്നാണ് 'പ്രശ്ലേഷം' എന്ന പദത്തിന്റെ ഉത്പത്തി. 'ശ്ലേഷഃ' എന്ന പദത്തിന് ചേരൽ അഥവാ കൂടിച്ചേരൽ എന്നർഥം. 'പ്രശ്ലേഷഃ' എന്നാൽ 'നന്നായി ചേരൽ'. 'അ'കാരത്തിന്റെ ചേർച്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ 'പ്രശ്ലേഷം' എന്ന് പേർ.
ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ സന്ധിയിൽ രണ്ടുമാത്രയുള്ള ആ എന്നു മാത്രം മതിയാകില്ല. കൂടുതൽ വരുന്ന ഒരു മാത്ര 'അ' കൂടി അവിടെയുണ്ടെന്നു കാണിക്കണം. അതിനുവേണ്ടിയാണു് ഈ ചിഹ്നം ഉപയോഗിക്കുന്നതു്.
ദേവേന്ദ്ര സാരഥിയായിരുന്നു മാതലി.അദ്ദേഹത്തിന് ഗുണ കീ എന്നൊരു പുത്രി ഉണ്ടായിരുന്നു സുന്ദരി ആയിരുന്നു അവൾ അനുയോജ്യനായ ഒരു വരനെ അവൾക്കുവേണ്ടി കണ്ടെത്താൻ മാതലി ആഗ്രഹിച്ചു ദേവലോകത്ത് അവൾക്ക് യോജിച്ച ഒരു പുരുഷനെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതെ വന്നതിനാൽ മാതിരി പലയിടത്തും കറങ്ങി നടന്നു വരുന്ന ലോകത്തേക്കാണ് മാതിരി ആദ്യം ചെന്നത് മാർഗമധ്യേ അവിടേക്ക് പോകുന്ന നാരദമഹർഷിയുടെ കണ്ടുമുട്ടി അദ്ദേഹത്തെ വന്ദിച്ചശേഷം ഷം മാതലി തൻറെ എൻറെ യാത്ര ഉദ്ദേശ്യം വിവരിച്ചു.
പിന്നെ അവർ ഇരുവരും ചേരാനായി യാത്ര. ത്രിലോകങ്ങളും സഞ്ചരിച്ച ശേഷം ശേഷം മാതലി തൻറെ പുത്രിക്ക് വേണ്ടി കൗരവ വ്യൻ എന്ന സർപ്പത്തിൻറെ മകനായ ചികുര എൻറെ മകൻ സുമുഖ നീയാണ് മാതലി മോഹിച്ചത് .നാരദൻ ആ വിവരം കൗരവ്യനെ അറിയിച്ചു.എന്നാല് അദ്ദേഹം സമ്മതം മൂളാൻ തയ്യാർ ആയില്ല. അതിനുള്ള കാരണവും വെളിപ്പെടുത്തി. എൻറെ പുത്രൻ ചികുര ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഗരുഡൻ പിടിച്ചു ഭക്ഷിച്ചു കളഞ്ഞു അന്ന് ഗരുഡൻ പ്രഖ്യാപിച്ചത് അത് അടുത്തമാസം സം സുമുഖനും ഭക്ഷണം ആക്കുമെന്നാണ്. ഈ മഹാ ശക്തനായ ഗരുഡനെ തടയാൻ ഞാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക മരണം കാത്തു അതു കിടക്കുകയാണ് ആണ് സുമുഖൻ. അപ്പോൾ അവൻറെ വിവാഹം നടത്തുന്നത് എങ്ങനെ?
കൗ രവിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും മാതലി മോഹം കൈവെടിഞ്ഞില്ല ഇതിനൊരു പ്രതിവിധി കണ്ടെത്തിയ മട്ടിൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു സുമുഖനെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കാം എന്നോടൊപ്പം അയക്കുക. സുമുഖൻ ദേവേന്ദ്രൻ ടെ മുൻപിൽ എത്തിച്ച അവനെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് ഞാൻ അപേക്ഷിക്കാം. അദ്ദേഹമെന്നെ സഹായി കും.കൗരവ യൻ ആ തു
സമ്മതിച്ചു.സൂമുഖനെ രക്ഷിച്ചു തന്റെ മകൾക്ക് പതിയായി നൽകണമെന്ന് മാതലി ദേവേന്ദ്രന ദ് അപേക്ഷിച്ചു. ഇന്ദ്രൻ ഒന്ന് പരുങ്ങി. ഗരുഡൻ വിട്ടുവീഴ്ച ച്യ്മെന്ന് എന്ന് തോന്നുന്നില്ല മ ഹാ ശക്തനാണ് ആണ് ആ പക്ഷി ശ്രേഷ്ഠൻ. ഒരിക്കൽ അമൃതം കൈക്കലാക്കാൻ ആയി എന്നെ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തി യിട്ടുണ്ട്. അയാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ ആണ്. ഇന്ദ്രൻറെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ സുമുഖൻ ഇൽ ദയതോന്നി ഇനി മഹാവിഷ്ണു പറഞ്ഞു.ഇന്ദ്രാ അങ്ങയുടെ അധീനതയിൽ ഉണ്ടല്ലോ അമൃതം.സുമുഖനും അല്പം അമൃതം നൽകിയാൽ മതി.അവന് മരണം സംഭവിക്കില്ലല്ലോ. അമൃത് നൽകാൻ ഞാൻ ദേവേന്ദ്രനും ധൈര്യം ഉണ്ടായില്ല.എങ്കിലും മഹാവിഷ്ണു വിൻറെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അമൃത് സുമുഖനും നൽകി.ഇതറിഞ്ഞ ഗരുഡൻ അത്യധികം ക്രോധത്തോടെ ദേവലോകത്ത്എത്തി.ഗരുഡൻ ഗർജ്ജിചൂ. ഇന്ദ്ര നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള മൈത്രിയെ തകർക്കുന്ന പ്രവർത്തിയാണ് അങ്ങ് ചെയ്തത്.എന്തായാലും ഞാൻ സുമുഖനെ വധിക്കും.എന്റെ ശക്തിയാണോ അമൃതിന്റെ ശാക്തിയാണോ വിജയിക്കുക എന്ന് നമുക്ക് കാണാം.
ഉളൂപിയുടെ കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ അത് നഗലോകത്തിന്റെ കഥ മുതൽ ആരംഭിക്കുന്നു.സർപവംശത്തിന് വാസുകി രാജാവും നാഗവംശത്തിന് ആദിശേഷൻ രാജാവും ആയതോടെ നാഗവംശം സമൃദ്ധി പ്രാപിച്ചു. കദ്രു ശാപതാൽ നാഗലോകത്തിൽ നിന്നും ബഹിഷ്കരിക്ക പ്പെട്ട ഐരാവത വംശം രണ്ടായി വിഭജിച്ചു.അതിൽ ഒരുഭാഗം ഭാഗീരഥി നദി യുടെ ഉൾഭാഗത്ത് രാജമഹൽ ഉണ്ടാക്കി വാസം ഉറപ്പിച്ചു.അവിടുത്തെ രാജാവ് ആയിരുന്നു കൗരവ്യൻ. കൗരവ്യന് പിന്നീട് വിഷവാഹിനി എന്ന നാഗ കന്യയെ വിവാഹം ചെയ്തു.അതിൽ അവർക്ക് ചികുരൻ എന്ന ഒരു മകനും ജനിച്ചു.
വിവാഹ ശേഷം അർജ്ജുനനും ഉലോപിയും ഒരു രാത്രി രതി ലീലകൾ ആടി ഉമ്മാദത്തോടെ ആഘോഷിച്ചു. പിറ്റെ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ അർജ്ജുനൻ പുറപ്പെട്ടു. ഉലൂപി തടഞ്ഞില്ല.വിവാഹത്തിനുള്ള ഉപഹാരമായി ഉലൂപി നഗപാശം എന്ന ആയുധം അർജ്ജുനന് നൽകി.അതോടൊപ്പം ഇനി ഒരിക്കലും അർജ്ജുനന് ജല ജീവികളാൽ ആക്രമണം/മരണം എന്നിവ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല എന്നുവരദാനവും നൽകിയാണ് അർജ്ജുനനെ യാത്ര യാക്കി.
അർജ്ജുനന്റെയും ചിത്രാംഗദയുടെയും പുത്രനായ ബഭ്രുവാഹനനെ വളർത്തിയത് ഉലുപിയായിരുന്നു. പിന്നീട് ബഭ്രുവാഹനൻ അർജ്ജുനനെ വധിച്ചപ്പോൾ അർജ്ജുനന്‌ ഉലൂപി ജീവൻ നൽകി.
അർജുനനെ പുനർജ്ജീവിപ്പിച്ചതിനു ശേഷം ഉലൂപി ഹസ്തിൻപുരിയിൽ താമസമാക്കി.പാണ്ഡവന്മാർ മഹാപ്രസ്ഥാനമാരംഭിച്ചപ്പോൾ ഉലൂപി ഗംഗാനദിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
അർജ്ജുനന്റെ ബ്രഹ്മചര്യം ദ്രൗപദിയുെ ആയി മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടത് ആണെന്നും ശരണാഗതിയെ സംരക്ഷിക്കുക ആണ് ക്ഷത്രിയ ധർമം എന്നും താനിപ്പോൾ പാർഥന്റെ ശരണാഗതി ആണെന്നും ഉലൂപി അർജ്ജുനനെ അറിയിച്ചു.അർജ്ജുനൻ സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ തനിക്കൊരു ജീവിത മില്ലെന്നും ഉലൂപി തീർത്തു പറഞ്ഞു.
ഭാരം സഹിക്ക വയ്യാതെ ഗരുഡൻ കേണൂ.ഭഗവാനെ ഇന്ന് മുതൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും അഹങ്കരിക്കുക ഇല്ല.ഇന്ന് മുതൽ സുമുഖൻ എന്റെ മിത്രം ആയിരിക്കും.ദയവായി അങ്ങ് എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക. ഐറാവത വംശത്തിലെ ആരെയും ഞാൻ എന്നെ ആക്രമിക്കുന്നത് വരെ അങ്ങോട്ട് അക്രമിക്കില്ല.
ഗരുഡൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് മഹാവിഷ്ണു പറഞ്ഞു. ഗരുഡ,നീ എന്റെ ഭാരം ചുമക്കുന്നത് നിന്റെ കഴിവ് കൊണ്ടാണ് എന്നാണോ നീ കരുതി ഇരിക്കുന്നത്?
ഉലൂപിയുടേ കഴിവും പ്രണയവും സൗന്ദര്യവും അർജ്ജുനനെ കാമ വിവശൻ ആക്കി മാറ്റി. എല്ലാ വ്രതവും പൂർത്തിയാക്കി അർജ്ജുനൻ ഉലോപിയെ നാഗലോകതിൽ വച്ച് ആചാര അനുഷ്ഠാന പ്രകാരം വിവാഹം ചെയ്തു.
മഹാഭാരതത്തിലെ ഒരു കഥാപാത്രമാണ്‌ ഉലൂപി. പാതാളത്തിലെ നാഗരാജാവായ കൗരവ്യയുടെ മകളും അർജ്ജുനന്റെ ഭാര്യമാരിൽ ഒരാളുമാണ്‌ ഉലൂപി. ഉലൂപിയുടെയും അർജ്ജുനന്റെയും പുത്രനാണ്‌ ഇരാവാൻ.
ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വിഷ്ണു തന്റെ വലതുകരം ഗരുഡൻ മുകളിൽ വച്ചു.ഒരു തിതിരി പക്ഷിയെ പോലെ ഗരുഡൻ വീണു പോയി.ഗരുഡൻ തൻ അഹങ്കാരവും തനിയെ മഞ്ഞ് പോലെ അലിഞ്ഞു.
അവരുടെ ബന്ധത്തിൽ ഇരവാൻ എന്ന ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു.അർജ്ജുനനെ പോലെ 36 ദിവ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ ഉള്ളവനും അത്യധികം ഗുണ ഗണങ്ങൾ ഉള്ളവനും ആയിരുന്നു.
സകലകലകളിലും വൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടിയിരുന്ന ഉലൂപി ഇരാവാനെ വളർത്തിയത് സർവ്വജ്ഞാനങ്ങളും പകർന്നുനൽകിയാണ്.
ഭാഷാപഠനത്തിനു പിന്നിലുള്ള ധൈഷണികപ്രക്രിയയെക്കുറിച്ച് പാണിനി ഒന്നും പറയുന്നില്ലെന്ന് പാണിനിയുടെ വ്യാകരണത്തെ നോം ചോംസ്കിയുടെയും ഭാഷാസിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിലയിരുത്തുന്ന കെ.എ. ജയശീലൻ ചൂണ്ടികാട്ടുന്നു. "വ്യാകരണമെന്നത് നമ്മൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതല്ല, നമ്മുടെ തലച്ചോറിൽ മുൻകൂറായി നിലനിൽക്കുന്നതാണെന്ന തിരിച്ചറിവാണ്" പാണിനിയുടെ വ്യാകരണവും ആധുനിക ഭാഷാശാസ്ത്രവും തമ്മിലുള്ള ഏറ്റവും മൗലികമായ വ്യത്യാസമെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഭാഷയെ വിശദീകരിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല വഴി വ്യാകരണമല്ലെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ ചോംസ്കി ഏറ്റവും കുറച്ചു നിയമങ്ങൾ കൊണ്ടു ഭാഷയെ വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെന്നും അതാണു ഭാഷയെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമെന്നും വാദിക്കുന്ന ജയശീലൻ, പാണിനിയുടേത് ഭാഷാശാസ്ത്രത്തിന്റെ ചരിത്രാതീതകാലവും നമ്മുടേത് അതിന്റെ ചരിത്രകാലവും ആകാമെന്നും പറയുന്നു.
ഈ ഭാഷ്യങ്ങൾ എല്ലാം എഴുതപ്പെട്ടശേഷവും സംസ്കൃതഭാഷയുടെ ധൃതപഠനത്തിൽ അഷ്ടാദ്ധ്യായി ഏറെ സഹായകമായിരുന്നില്ല. വിഷയവിഭജന പദ്ധതിയിൽ നിന്ന് പലയിടങ്ങളിലും വ്യതിചലിക്കുന്ന അതിന്റെ ക്രമരാഹിത്യവും, സന്ധി, ശബ്ദരൂപങ്ങൾ, സ്ത്രീപ്രത്യയങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ അത് വേണ്ടപോലെ പരിഗണിക്കുന്നില്ല എന്നതും പ്രശ്നമായി. അതിനാൽ, അഷ്ടാധ്യായിയെ പുന:ക്രമീകരിച്ചും വികസിപ്പിച്ചും ഉള്ള പ്രക്രിയക്രമങ്ങൾ 12-ആം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ പലരും എഴുതാൻ തുടങ്ങി. 16-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ മേല്പത്തൂർ നാരായണ ഭട്ടതിരി എഴുതിയ പ്രക്രിയാസർ‌വസ്വം അത്തരത്തിൽ ഒന്നാണ്‌. കേരളത്തിൽ അതിന്‌ ഏറെ പ്രചാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അഷ്ടാധ്യായിയുടെ പ്രക്രിയാപാരമ്പര്യത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ രചന, മറാത്താ വൈയാകരണനായ ഭട്ടോജി ദീക്ഷിതർ 17-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിച്ച സിദ്ധാന്തകൗമുദി ആണ്‌.
അഷ്ടാധ്യായിയുടെ തുടക്കത്തിനു മുൻപ്, സംസ്കൃതഭാഷയിലെ വർണ്ണങ്ങളെ 14 വർഗ്ഗങ്ങളായി തിരിച്ച്, ഓരോ വർഗ്ഗത്തേയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രതീകങ്ങൾ നിഷ്കർഷിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു സൂത്രമാല ചേർക്കുക സാധാരണമാണ്‌. സൂത്രമാലയിലെ ആദ്യത്തെ നാലു സൂത്രങ്ങളിൽ സ്വരങ്ങളും അവസാനത്തെ പത്തു സൂത്രങ്ങളിൽ വ്യഞ്ജനങ്ങളും ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അഷ്ടാധ്യായിൽ സംസ്കൃതത്തിലെ വർണങ്ങളേയും, വർണഗണങ്ങളേയും പരാമരിശിക്കുന്നത് ഈ സൂത്രമാലയിലെ വർഗ്ഗീകരണവും പ്രതീകവ്യവസ്ഥയും പിന്തുടർന്നാണ്‌. പ്രത്യാഹാരസൂത്രങ്ങൾ എന്നാണ്‌ ഈ സൂത്രമാല അറിയപ്പെടുന്നത്. പരമശിവൻ നേരിട്ട് പാണിനിയ്ക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തതെന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ശിവസൂത്രങ്ങൾ, മഹേശ്വരസൂത്രങ്ങൾ എന്നീ പേരുകളും ഇതിനുണ്ട്. ഇത് പാണിനി സ്വയം എഴുതിയതോ, മുന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നതോ എന്നു വ്യക്തമല്ല.
സംസ്കൃതത്തിനു പുറമേയുള്ള ഭാരതീയ ഭാഷകളും അഷ്ടാധ്യായിയിലെ വ്യാകരണവ്യവസ്ഥ ഒരളവുവരെ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാലിയും മറ്റു പ്രാകൃതഭാഷകളും ഇതിനുദാഹരണമാണ്‌. സംസ്കൃതത്തിന്റേതിൽ നിന്നു ഭിന്നമായ ഭാഷാഗോത്രത്തിൽ പെടുന്ന ദ്രാവിഡഭാഷകൾ പോലും അഷ്ടാധ്യായിയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ വന്നു. തമിഴിലെ തൊൽകാപ്പിയം, മലയാളത്തിലെ ലീലാതിലകം, തെലുങ്കിലെ ആന്ധ്രാശബ്ദചിന്താമണി, കന്നഡയിലെ കർണാടകഭാഷാഭൂഷണം, ശബ്ദമണിദർപ്പണം എന്നിവ അഷ്ടാധ്യായിയുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ പെടുന്ന രചനകളാണ്‌. ഈ പരമ്പരയിൽ പെടുന്ന ദ്രാവിഡഭാഷാരചനകളിൽ ഒടുവിലത്തേത്, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ എ.ആർ. രാജരാജവർമ്മ മലയാളത്തിൽ എഴുതിയ കേരളപാണിനീയം ആണ്‌.‌
തന്റെ വ്യാകരണനിയമങ്ങൾക്ക് പാണിനി പ്രധാനമായും ആശ്രയിച്ചത് രണ്ടു സങ്കല്പങ്ങളെയാണ്‌: എല്ലാ നാമങ്ങളും ക്രിയകൾ പരിണമിച്ചുണ്ടാകുന്നവയാണെന്നും, വാക്കുകൾ രൂപപ്പെടുന്നത് പ്രത്യയങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണെന്നുമാണ്‌ ഈ സങ്കല്പങ്ങൾ‌. എന്നാൽ, വാക്കുകൾക്ക് അവയുടെ ഉല്പത്തിചരിത്രം വച്ചുനോക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകാവുന്ന അർത്ഥം തന്നെ കല്പിക്കണമെന്ന് പാണിനി നിർബ്ബന്ധിച്ചില്ല. വാക്കിന്റെ ഘടന പരിശോധിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന അർത്ഥത്തേക്കാൾ, സാമാന്യ ഉപയോഗത്തിന്റെ ബലത്തിൽ അതിനു കിട്ടിയേക്കാവുന്ന വ്യത്യസ്തമായ അർത്ഥത്തിന്‌ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം സമ്മതിച്ചു.
മന:പാഠമാക്കൽ എളുപ്പമാവും വിധം പരമാവധി കാച്ചിക്കുറുക്കി എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ള 3959 സൂത്രങ്ങളാണ്‌ ഈ കൃതിയുടെ ഉള്ളടക്കം. ഒതുക്കത്തിലും കൃത്യത്യാനിഷ്ഠയിലും അവ ബീജഗണിതസൂത്രങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്‌ ഒന്നാം സൂത്രം "വൃദ്ധിരാദൈച്" എന്നും ഏറ്റവും അവസാനസൂത്രം "അ അ ഇതി" എന്നും മാത്രമാണ്‌. സൂത്രങ്ങളെ പൊതുവേ എട്ടു അദ്ധ്യായങ്ങളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ അദ്ധ്യായത്തേയും വീണ്ടും നാലു പാദങ്ങളായും വിഭജിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കം ഏറെക്കുറെ താഴെപ്പറയും വിധമാണ്‌:-
പാണിനി രചിച്ച സംസ്കൃത വ്യാകരണഗ്രന്ഥമാണ് അഷ്ടാധ്യായി . എട്ട് അദ്ധ്യായങ്ങൾ ഉള്ളതിനാലാണ് ഇതിന്ന് അഷ്ടാധ്യായി എന്നു പറയുന്നത്. പാണിനീയം എന്ന പേരിലും ഈ ഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധമാണ്. ലോകത്തിലെ ഒന്നാംകിട ഭാഷാശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പെടുന്ന ഈ കൃതി, സംസ്കൃതഭാഷയുടെ വികാസചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാന പാഠവും വൈദികയുഗത്തിൽ നിന്ന് ക്ലാസ്സിക്കൽ യുഗത്തിലേയ്ക്കുള്ള ആ ഭാഷയുടെ പരിണാമത്തിന്റെ ഉപകരണവും ആയി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
അഷ്ടാധ്യായിയുടെ പാഠത്തിനൊടുവിൽ ധാതുപാഠം, ഗണപാഠം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു പാഠങ്ങൾ അനുബന്ധമായി കാണാം. ധാതുപാഠം ക്രിയാമൂലങ്ങളുടേയും ഗണപാഠം നാമമൂലങ്ങളുടേയും പട്ടികയാണ്‌. അഷ്ടാധ്യായിയുടെ പാഠം കാര്യമായ കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ ഇല്ലാതെ പകർന്നുകിട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ധാതുപാഠത്തിന്റേയും ഗണപാഠത്തിന്റേയും സ്ഥിതി അതല്ല. ആ പട്ടികകളിൽ വാക്കുകളോട് ചേർന്നുകാണുന്ന അവയുടെ അർത്ഥം പിൽക്കാലങ്ങളിൽ എഴുതിച്ചേർക്കപ്പെട്ടവയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
അദ്ധ്യായങ്ങളുടെ വിഭജനത്തിലെ ഏകദേശപദ്ധതി ഇതാണെങ്കിലും ഈ വിഷയവിഭജനം പാണിനി കൃത്യമായി പിന്തുടരുന്നില്ല. പല സന്ദർഭങ്ങളിലും അപ്പോൾ പിന്തുടരുന്ന ഒരു ചിന്താധാരയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിശദീകരിക്കുക എളുപ്പമാണെന്നു തോന്നുന്ന ഒരു നിയമത്തെ, വിഷയവിഭജനപ്രകാരം അതുമായി ബന്ധമില്ലാത്തതെന്നു പറയാവുന്ന സന്ദർഭത്തിലും പാണിനി ഉൾപ്പെടുത്തി.
കാത്യായനന്റേയും പതജ്ഞലിയുടേയും ഭാഷ്യങ്ങൾ അഷ്ടാധ്യായിയുടെ മുഴുവൻ പാഠവും പരിഗണിക്കുന്നില്ല. അഷ്ടാധ്യായിയുടെ ലഭ്യമായ സമ്പൂർണ്ണ നിരൂപണങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പഴയത്, ബുദ്ധമതാനുയായികളായിരുന്ന വാമനനും ജയാദിത്യനും ചേർന്ന് ക്രി.വ. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ രചിച്ച കാശികവൃത്തി ആണ്‌.
അഷ്ടാധ്യായിയുടെ പേരുകേട്ട വിമർശകൻ കാത്യായനനും പാണിനിയും ഒരേ ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നതായി സോമദേവന്റെ കഥാസരിത്സാഗരത്തിൽ പറയുന്നു.
ദക്ഷിണദേശത്ത് കുടിയേറിയ ബ്രാഹ്മണർ ക്രിസ്ത്വബ്ദം പത്താംനൂറ്റാണ്ടോടെ തുളുനാട്ടിലും കേരളത്തിലുമായി അറുപത്തിനാല്‌ ഗ്രാമങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. പരശുരാമൻ കേരളത്തെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും അറുപത്തിനാല് ബ്രാഹ്മണഗ്രാമങ്ങളായി ഭാഗിച്ചുവെന്നുമാണ്‌ ഐതിഹ്യം പറയുന്നത്. കേരളോത്പത്തികഥകൾ പ്രകാരം കേരളം പഴയ തുളുനാട് കൂടി ഉൾപ്പെടുന്ന ഗോകർണ്ണം മുതൽ കന്യാകുമാരിവരെയുള്ള ഈ പ്രദേശമാണ്‌‌. ഇവയിൽ 32 ഗ്രാമങ്ങളാണ്‌ ആധുനികകേരളത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത്. താഴെപ്പറയുന്നവയാണ് അറുപത്തിനാലു ഗ്രാമങ്ങൾ:
64 നാലു ഗ്രാമങ്ങളെ പയസ്വനി പെരുമ്പുഴെക്ക് വടക്ക് 32 ഗ്രാമവും, അതിന്റെ തെക്ക് 32 ഗ്രാമവും ആയിട്ടാണ് വിഭജിച്ചത്. അവയിൽ പയസ്വിനിപ്പുഴ മുതൽ കന്യാകുമാരി വരെയുള്ള തെക്കൻ ഭാഗത്തെ 32 ഗ്രാമങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്.
അടാട്ട് എന്ന സ്ഥലനാമത്തെപ്പറ്റി വിചിത്രമായ ഒരു ഐതിഹ്യമുണ്ട്. ഇത് കുറൂർ മനയെന്ന ഭവനവുമായും അവിടത്തെ അമ്മയുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഗുരുവായൂരപ്പന്റെ പൂജയ്ക്കായി നൈവേദ്യമൊരുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന കുറൂരമ്മയെ സഹായിക്കാനായി എവിടെനിന്നോ ഒരു ബാലൻ എത്തി. പൂജാദ്രവ്യങ്ങളൊരുക്കി പൂജാരിയായ വില്വമംഗലത്തെ കാത്തിരിക്കെ, സഹായിക്കാൻ വന്ന ബാലൻ നൈവേദ്യം എടുത്തുകഴിക്കുന്നതു കണ്ടെത്തിയ കുറൂരമ്മ ആ ഉണ്ണിയെ ഒരു കലത്തിന്നടിയിൽ അടച്ചിട്ടുവത്രെ. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന് വെച്ചിരുന്ന നൈവേദ്യമെടുത്ത് കഴിക്കാനൊരുമ്പെട്ട ബാലൻ, സാക്ഷാൽ കൃഷ്ണൻ തന്നെയെന്ന നിഗമനത്തിൽ അവർ എത്തിച്ചേരുകയായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ അടച്ചിട്ട സ്ഥലം എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഈ സ്ഥലം അടാട്ട് എന്ന പേരിൽ പിന്നീട് പ്രശസ്തമാവുകയായിരുന്നു. ക്ഷേത്രനഗരമായ ഗുരുവായൂർ അടാട്ടിൽ നിന്ന് വളരെ അടുത്താണ്. ഏതാണ്ട് 20 കിലോമീറ്റർ ദൂരം മാത്രമേ ഇവിടെനിന്ന് ഗുരുവായൂർക്കുള്ളൂ.