polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
മുൻമന്ത്രിയും കോൺഗ്രസ് സേവാദൾ സംസ്ഥാന ചെയർമാനുമായിരുന്നു എൻ. രാമകൃഷ്ണൻ . നാലും ഒൻപതും കേരള നിയമ സഭകളിലെ അംഗമായിരുന്നു. 1991-ലെ കരുണാകരൻ മന്ത്രിസഭയിൽ തൊഴിൽ വകുപ്പ് മന്ത്രിയായിരുന്നു. മന്ത്രി കെ.പി.വിശ്വനാഥൻ രാജിവെച്ചപ്പോൾ കുറച്ചുകാലം വനംവകുപ്പും കൈകാര്യം ചെയ്തു.
യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്സ് ജനറൽ സെക്രട്ടറി, കണ്ണൂർ ഡി.സി.സി അംഗം, കണ്ണൂർ മുനിസിപ്പാലിറ്റി വികസന കോർപ്പറേഷൻ ചെയർമാൻ എന്നീ നിലകളിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. കണ്ണൂർ നഗരസഭാ ചെയർമാനായിരുന്നു. സംസ്ഥാന ചെയർമാൻമാരുടെ ചേംബേഴ്‌സ് ചെയർമാനായും പ്രവർത്തിച്ചു. ഹാൻവീവ് ചെയർമാൻ, ഖാദിബോർഡംഗം എന്നീ നിലകളിലും പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
"ഹോബ്സെൻ-ജോബ്സെൻ" എന്ന പേരിന്റെ കൗതുകകരമായ ഒരു വിശകലനം, ത്രേസി നാഗിളിന്റെ "ദേർ ഈസ് മച്ച്, വെരി മച്ച്, ഇൻ ദ നെയിം ഓഫ് എ ബുക്ക്" എന്ന പ്രബന്ധത്തിൽ കാണാം. താളബദ്ധമായ ആവർത്തനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഇമ്മാതിരി പ്രയോഗങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷിൽ 'ഹംടി-ഡംടി', 'ഹോക്കി-പോക്കി' തുടങ്ങിയവയെപ്പോലെ 'കുട്ടിമൊഴി'-യിലോ, 'നാമ്പി-പാമ്പി', 'മുംബോ-ജംബോ' എന്ന വിധത്തിലുള്ള ആക്ഷേപങ്ങളിലോ ആണു പതിവെന്ന് പ്രബന്ധകാരി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. മൂഢന്മാരുടേയോ ശുദ്ധഗതിക്കാരുടെയോ ഒരു ജോഡിയെ സൂചിപ്പിക്കാൻ വിക്ടോറിയൻ യുഗത്തിൽ പതിവായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന നാമദ്വയം ആയിരുന്നു ഹോബ്സെനും ജോബ്സെനും എന്നും അവർ പറയുന്നു. അതിനാൽ, ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾ തങ്ങളെത്തന്നെ ഒരു വിഡ്ഢി-ജോഡിയായി കണ്ടുവെന്നാകാം ഗ്രന്ഥനാമത്തിലെ ഗൂഢസൂചന എന്ന് പ്രബന്ധം ഊഹിക്കുന്നു. കൃതിയെ പൊതുവേ പുകഴ്ത്തിയ നിരുപണങ്ങൾ അതിന്റെ പേരിൽ അനൗചിത്യം കണ്ടെത്തിയതും ഈ നിഗമനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതായി പ്രബന്ധകാരി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. ഈ പ്രതികരണം നേരത്തേ കണ്ട യൂളും ബർണ്ണലും പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനു തൊട്ടുമുൻപു വരെ, പ്രസാധകന്മാരിൽ നിന്നു പോലും പേരിനെ മറച്ചുവച്ചിരുന്നത്രെ.
കറി, ടോഡി, വെരാന്ത, ചുരൂട്ട്, ഷോൾ, മൺസൂൺ, പലാൻക്വിൻ തുടങ്ങിയ സാധാരണവാക്കുകൾ ഉൾപ്പെടെ പോർത്തുഗീസ് ഡച്ച്, ഇംഗ്ലീഷ് കൊളോണിയൽ പശ്ചാത്തലത്തലമുള്ള ഒട്ടേറെ വാക്കുകൾ നിരത്തുന്ന ഈ നിഘണ്ടു, അനുയോജ്യമായ രചനകളിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണികളുടെ സഹായത്തോടെ വാക്കുകളെ അവയുടെ ഉത്ഭവവികാസങ്ങളുടെ സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാട്ടുന്നു. കടമെടുത്ത വാക്കുകൾക്കു കാലക്രമത്തിൽ പുതിയ ഭാഷയിൽ സംഭവിക്കുന്ന അർത്ഥ, രൂപ വ്യതിയാനങ്ങളുടെ ഒട്ടേറെ ഉദാഹരണങ്ങൾ അതിൽ കാണാം. ഉദാഹരണമായി ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യൻ ഭാഷയിൽ 'അറബി' എന്ന വാക്കിന് 'അറബിക്കുതിര' എന്നർത്ഥമായത് ഇതിനുദാഹരണമാണ്. ബോംബേ, മദ്രാസ്, കൊയ്ലോൺ, ജപ്പാൻ മുതലായ ഭൂമിശാസ്ത്രനാമങ്ങളുടെ ചരിത്രം നിഘണ്ടു വിശദമായി പരിശോധിക്കുന്നു. ഭക്ഷ്യവിഭവങ്ങളും സസ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പദങ്ങളും ഹോബ്സെൻ-ജോൺസെനിൽ ഏറെ സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നു. 'കറി' എന്ന വാക്കിനു മാത്രമായി രണ്ടു പുറം നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്നു. സിംഹളഭാഷയിലെ ശ്രീലങ്കൻ ചരിത്രരചനയായ മഹാവംശത്തിലാണ് ഈ വാക്കിന്റെ ആദ്യത്തെ പരാമർശം എന്ന വെളിപ്പെടുത്തലും അതിനിടെ കാണാം.
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകളിൽ പണ്ഡിതനായിരുന്ന ആർതർ ബർണൽ തഞ്ചാവൂരിലും ഇന്ത്യയിലെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലും ജുഡീഷ്യൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. അദ്ദേഹവും യൂളും തമ്മിലുള്ള കത്തിടപാടുകളിലാണ് ഈ രചനയുടെ ആശയം വികസിച്ചു വളർന്നത്. നിഘണ്ടു പൂർത്തിയാകുന്നതിനു മുൻപ് 1882-ൽ ബർണ്ണൽ മരിച്ചതിനാൽ ഇതിന്റെ അധികഭാഗം യൂളിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്. ബംഗാളിൽ എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു വിരമിച്ച ശേഷം റോയൽ ഏഷ്യാറ്റിക് സൊസൈറ്റിയുടെ അദ്ധ്യക്ഷപദവിയിലെത്തിയ യൂൾ 14 വർഷത്തെ പ്രയത്നത്തിനൊടുവിൽ നിഘണ്ടു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ നിർമ്മിതിയിൽ ബർണനിന്റെ പങ്കിനെ യൂൾ പ്രത്യേകം എടുത്തു പറഞ്ഞു.കൂടുതൽ ഉദ്ധരണികളും സൂചികയും ചേർത്ത ഒരു പുതിയ പതിപ്പ് 1903-ൽ വില്യം ക്രൂക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പ്രസിദ്ധീകരണത്തെ തുടർന്ന് ഇന്നോളം അച്ചടിയിൽ തുടർന്ന "ഹോബ്സെൺ-ജോബ്സെൻ'-ന്റെ, ഒന്നും രണ്ടും പതിപ്പുകൾ അമൂല്യഗ്രന്ഥങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നവരുടെ വിലമതിക്കുന്ന ഇനങ്ങളായിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും രണ്ടാം പതിപ്പ് പല ഫാക്സിമിലി പകർപ്പുകളിൽ ലഭ്യമാണ്.
ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യൻ ഇംഗ്ലീഷിൽ ഹോബ്സെൻ-ജോബ്സെൻ എന്ന പ്രയോഗം, വിശേഷദിനങ്ങളേയും ആഘോഷങ്ങളേയും പൊതുവിലും, പ്രത്യേകമായി മുഹറവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ദുഃഖാചരണച്ചടങ്ങുകളേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മുഹറം വിലാപയാത്രയിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്ന ഷിയാ മുസ്ലിങ്ങളുടെ യാ ഹസ്സൻ, യാ ഹുസൈൻ എന്ന അലമുറ ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികർ അവർക്കു മനസ്സിലായ വിധത്തിൽ ആവർത്തിച്ചപ്പോഴാണ് "ഹോബ്സെൻ-ജോബ്സെൻ" എന്ന പ്രയോഗം ഉണ്ടായതെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. അവരുടെ ആവർത്തനത്തിൽ അത് "ഹോസ്സീൻ-ഗോസ്സീൻ", "ഹോസ്സി-ഗോസ്സി", "ഹോസ്സീൻ-ജോസ്സെൻ" എന്നീ രൂപങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് ഒടുവിൽ " "ഹോബ്സെൻ-ജോബ്സെൻ" ആയത്രെ. തങ്ങളുടേ കൃതിക്ക് ആകർഷകമായ ഒരു പേരന്വേഷിച്ചു നടന്ന യൂളും ബർണ്ണലും, അതിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ രസകരമായ ഒരു മാതൃക എന്ന നിലയിൽ ഹോബ്സെൻ-ജോബ്സെൻ എന്ന പേര് ഒടുവിൽ ഉറപ്പിക്കുകയാണു ചെയ്തത്. രണ്ടു ഭാഗങ്ങൾ ചേർന്ന ഈ പേരിനെ, കൃതിയുടെ ഉഭയകർതൃത്വത്തിന്റെ മറഞ്ഞ സൂചനയായും ഗ്രന്ഥകർത്താക്കൾ കരുതിയെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്ത് ഭാരതീയഭാഷകളിൽ നിന്നോ ആ ഭാഷകൾ വഴിയോ ഇംഗ്ലീഷിലെത്തിയ വാക്കുകളുടെയും പ്രയോഗങ്ങളുടേയും ചരിത്രവും, നിരുക്തിയും, പ്രദേശബന്ധങ്ങളും, ബഹുവിധവിവരങ്ങളും അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു നിഘണ്ടുവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ചുരുക്കപ്പേരാണ് ഹോബ്സെൻ-ജോബ്സെൻ . വിഷയത്തെ, കിറുക്കൻ നിയമരാഹിത്യത്തോടെ 'തന്നിഷ്ടശൈലി'-യിൽ സമീപിക്കുന്ന ഈ കൃതി, കൊളോണിയൻ ഇന്ത്യയുടെ ഊഷ്മളമായ സ്മരണിക, എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ കൊളോണിയൽ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരായിരുന്ന ഹെൻറി യൂൾ, ആർതർ കോക്ക് ബർണൽ എന്നിവർ ചേർന്നു രചിച്ച ഈ ശേഖരം വെളിച്ചം കണ്ടത് 1886-ൽ ആണ്.
ആസ്വാദ്യമായ ശൈലിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെങ്കിലും ഈ കൃതി അതെഴുതിയകാലത്തെ മുൻവിധികളേയും മനോഭാവങ്ങളേയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാരന്റെ സാംസ്കാരികമായ 'മേന്മ'-യെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ഇതിൽ ഉടനീളമുണ്ടെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നിഘണ്ടു താൻ ആസ്വദിക്കുന്നു എന്ന് ഏറ്റുപറയുന്ന നോവലൈസ്റ്റ് അമിതാവ് ഘോഷ്, അതിൽ നിറയെ വർഗ്ഗവിഭജനത്തെ സംബന്ധിച്ച ആശയങ്ങൾ കാണുന്നു. അതിനാൽ ഗ്രന്ഥകാരന്മാരായ യൂളിനേയും ബർണ്ണലിനേയും കണ്ടുമുട്ടാൻ തനിക്ക് തീരെ ആഗ്രഹമില്ലെന്നും "അവരുടെ അത്താഴവിരുന്നിൽ താൻ ഒരിക്കലും അതിഥി ആവില്ലെന്നും" അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
വാക്കുകളുടെ സാംസ്കാരിക-ഭൂമിശാസ്ത്രപശ്ചാത്തലങ്ങൾ പലപ്പോഴും വിശദമായും സൂക്ഷ്മമായും ഇതിൽ കാണാം. മലയാളം എന്ന വാക്കിന്റെ വിശകലനം തമിഴുമായി ഏറ്റവുമടുത്ത ബന്ധമുള്ള സംസ്കൃതമായ ഒരു ദ്രാവിഡഭാഷ എന്നു പറഞ്ഞാണു തുടങ്ങുന്നത്. തുടർന്ന്, പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തുള്ള മലബാർ തീരത്ത്, മംഗലാപുരത്തിനടുത്തു ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴ മുതൽ തിരുവനന്തപുരം വരെ സംസാരഭാഷയാണതെന്നും ചന്ദ്രഗിരിപ്പുഴക്കു വടക്ക് തുളു, കന്നട ഭാഷകളും തിരുവനന്തപുരത്തിനു തെക്ക് തമിഴും സംസാരിക്കുന്നുവെന്നും മറ്റും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.
സാഹിത്യസ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണികളുടെ പിൻബലത്തോടെ രണ്ടായിരത്തിലധികം വാക്കുകളും പ്രയോഗങ്ങളും ഇതിൽ വിശകലനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡവുമായുള്ള യൂറോപ്യൻ ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തോളം പഴക്കമുള്ളതാണ് ഇവയിൽ പലതും. മിക്കവയിലും നിരുക്തിസംബന്ധമായ കുറിപ്പുകളും ചേർത്തിരിക്കുന്നു.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റേയോ സമൂഹത്തിന്റേയോ അഭിവൃദ്ധി കണക്കാക്കാനും ഭാവിപരിപാടികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യാനും അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ഒരു മാർഗ്ഗമാണു് സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ. ഇവയിൽ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യമുള്ളതു് അവിടത്തെ ജനസംഖ്യാകണക്കെടുപ്പ് അഥവാ കാനേഷുമാരി ആണെന്നു പറയാം. ഭാരതത്തിലെ മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളും ലോകത്തിലെ തന്നെ മറ്റു പല സമൂഹങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പല സവിശേഷതകളും വെളിവാക്കുന്നതാണു് കേരളത്തിന്റെ ജനസംഖ്യാകണക്കുകളും അവയോടനുബന്ധിച്ച മറ്റു സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളും.
1997 ആഗസ്റ്റിൽ ജെർമ്മനിയിലെ ആൺസ്ബർഗിൽ കെഡിഇ വൺ സമ്മേളനം നടന്നു. കെഡിഇയുടെ ആദ്യ സമ്മേളനമായിരുന്നു ഇത്. പതിനഞ്ച് പേരാണ് ഈ സമ്മേളനത്തിൽ പങ്കെടുത്തത്. 7158 യുറോ ആയിരുന്നു ഈ സമ്മേളനത്തിന്റെ മൊത്തം ചെലവ്. സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകൾ കെഡിഇ സഹസ്ഥാപകനായ മത്തിയാസ് കല്ലെ ഡൽഹൈമറിന്റെ സ്വകാര്യ അക്കൗണ്ട് വഴിയാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്. ഇത് ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നിയ മത്തിയാസ് ഒരു സംഘടന സ്ഥാപിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1997 നവംബറിൽ മത്തിയാസ് എട്രിച്ചും മത്തിയാസ് കെൽ ഡൽഹൈമറും യഥാക്രമം പ്രസിഡന്റും വൈസ് പ്രസിഡന്റുമായി ജെർമ്മൻ നിയമപ്രകാരം ടുബിൻജെൻ എന്ന ജെർമ്മൻ നഗരത്തിൽ കെഡിഇ ഇ.വി. രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. തങ്ങളുടെ കുടുംബക്കാരെയും കാമുകിമാരെയും കൂടി ചേർത്താണ് അവർ ഒരു ഇ.വി.ക്ക് ആവശ്യമായ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ അംഗസംഖ്യയായ ഏഴ് തികച്ചത്.
കെഡിഇ ഇ.വി.യിൽ മൂന്നു തരം അംഗങ്ങളുണ്ട്. സജീവാംഗങ്ങൾ, അസാധാരണ അംഗങ്ങൾ, പിന്തുണക്കുന്ന അംഗങ്ങൾ എന്നിവയാണവ. വ്യക്തികൾക്കും നിയമപരമായ സംഘങ്ങൾക്കും കെഡിഇ ഇ.വി.യിൽ അംഗങ്ങളാവാം. സജീവാംഗങ്ങൾ കെഡിഇ സമൂഹത്തിലേക്ക് സംഭാവനകൾ നൽകുന്നു. പിന്തുണക്കുന്ന അംഗങ്ങൾ ഇ.വി.യെ സാമ്പത്തികമായി സഹായിക്കുന്നു. ഇതിൽ പെട്ടതാണ് ബേസിസ്കോം ജിഎംബിഎച്ച്, ഗൂഗിൾ, ഡിജിയ, കോർപ്പറേഷൻ ലിമിറ്റഡ് എന്നിവ. പിന്തുണക്കുന്നയിൽ ഏറ്റവും നല്ല അംഗങ്ങൾ കെഡിഇ പട്രോൺ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. നോവൽ, ക്ലാരെൽവ്ഡാലെൻസ് ഡാറ്റാകൺസൾട്ട് എബി, നോക്കിയ എന്നിവർ കെഡിഇ പട്രോണിന്റെ ഭാഗമാണ്. സംഘടനയിലെ അംഗങ്ങളെല്ലാം പൊതു സഭയിലേയും അംഗങ്ങളാണ്. കെഡിഇ അക്കാഡമിയോടനുബന്ധിച്ചാണ് പൊതു സഭ കൂടാറുള്ളത്.
കെഡിഇ സമൂഹത്തെ നിയമപരമായും സാമ്പത്തികമായും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ലാഭേച്ഛയില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെട്ട സംഘടനയാണ് കെഡിഇ ഇ.വി. പണം, ഹാർഡ്‌വെയറുകൾ, മറ്റ് സംഭാവനകൾ എന്നിവയിലൂടെ കെഡിഇ ഇ.വി. കെഡിഇയെ സഹായിക്കുന്നു. ഇ. വി. എന്നത് എൻഗട്രജീനർ വെറൈൻ എന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത സംഘടന എന്നാണീ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം. സംഭാവനകൾ കെഡിഇയുടെ വികസനത്തിന് മാത്രമുള്ളതാണ്. അതൊരിക്കലും കെഡിഇ ആപ്ലികേഷനുകളുടെ വികസനത്തെ ബാധിക്കില്ല. ഇ.വി.യുടെ മൂന്ന് പതാകകൾ കെഡിഇക്കുള്ള പിന്തുണ, കെഡിഇയുടെ പ്രതിനിധീകരണം, കെഡിഇയുടെ ഭരണം എന്നിവയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കെഡിഇയോട് അനുബന്ധിച്ച് നടക്കുന്ന ഡെവലപ്പർ സ്പ്രിന്റുകൾ, ക്യാമ്പ് കെഡിഇ, അക്കാദമി എന്നിവ സംഘടിപ്പിക്കുന്നത് കെഡിഇ ഇ.വി.യാണ്. കെഡിഇയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമപ്രശ്നങ്ങളും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് കെഡിഇ ഇ.വി.യാണ്.
പൂർവനിശ്ചിതമായ രക്ഷാ-ശിക്ഷകളെക്കുറിച്ചുള്ള വാദം യുക്തിയ്ക്ക് അറപ്പുളവാക്കുന്നതാണെന്നു സമ്മതിച്ച കാൽവിൻ, ദൈവികരഹസ്യങ്ങൾ ചുഴിഞ്ഞറിയാമെന്ന മനുഷ്യന്റെ മോഹവും യുക്തിസഹമല്ലെന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. മനുഷ്യരുടെ തെറ്റുകളും അനീതികളും ദൈവത്താൽ പൂർവനിശ്ചിതമാണെങ്കിലും, ദൈവം അവയിൽ കുറ്റക്കാരനല്ല. കുറ്റം മനുഷ്യന്റേതു മാത്രമാണ്. ഈ വാദത്തിന്റെ വൈരുദ്ധ്യം പരിഹരിക്കാൻ കാൽവിൻ തുനിഞ്ഞില്ല. ഇതു ബൈബിളിലെ ദൈവവെളിപാടിനനുസൃതമാണെന്നു കരുതിയ അദ്ദേഹം, മനുഷ്യർ അതിനെ വിനയപൂർവം അംഗീകരിക്കുകയാണു വേണ്ടതെന്നു വാദിച്ചു. ദൈവത്തിന്റെ നിസ്സീമമായ മഹിമയെ എടുത്തുകാട്ടുന്ന കാൽവിൻവാദം ദൈവപ്രതാപത്തിനു മുൻപിൽ മനുഷ്യന്റെ അതിനിസ്സരതയിലേക്കും പാപപങ്കിലവും ഹീനവുമായ മനുഷ്യാവസ്ഥയിലേക്കും വിരൽചൂണ്ടുന്നു. നീചകൃമിയായ മനുഷ്യന്, എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത താരാപഥങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ദൈവജ്ഞാനത്തെ മനസ്സിലാക്കാനാവില്ല. രക്ഷാ-ശിക്ഷകളുടെ ഈ വിധിതീർപ്പ് ഭയാനകമാണെങ്കിലും അതു ദൈവമഹത്ത്വത്തിനായി സംഭവിക്കുന്നുവെന്ന് കാൽവിൻ കരുതി.
പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ക്രിസ്തീയതയിലെ ദൈവശാസ്ത്രവ്യവസ്ഥകളിലൊന്നും ക്രിസ്തീയജീവിതത്തോടുള്ള ഒരു വ്യതിരിക്ത സമീപനവുമാണ് കാൽവിൻവാദം. നവീകൃതവിശ്വാസം, നവീകൃതദൈവശാസ്ത്രം എന്നീ പേരുകളിലും ഇതറിയപ്പെടുന്നു. മാർട്ടിൻ ബ്യൂസർ, ഹീൻറിച്ച് ബുള്ളിഞ്ഞർ, പീറ്റർ വെർമിഗ്ലി, ഉൾറിക്ക് സ്വിംഗ്ലി എന്നിവരുടെ കൂടി സംഭാവനകൾ ചേർന്നു രൂപപ്പെട്ട ഈ വിശ്വാസവ്യവസ്ഥ അതിന്റെ പ്രാരംഭകരിൽ മുഖ്യനായ ഫ്രഞ്ച് നവീകർത്താവ്, ജോൺ കാൽവിന്റെ പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. കാൽവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട നവീകൃതസഭകളുടെ വിശ്വാസാചാരങ്ങളുടേയും, കാൽവിന്റെ തനതായ വേദപുസ്തകവ്യാഖ്യാനങ്ങളുടേയും സൂചകശബ്ദമായും ഇത് പ്രയോഗിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ രക്ഷാവിനാശങ്ങൾ ദൈവത്താൽ പൂർവനിശ്ചിതമാണെന്നും, നിത്യരക്ഷയ്ക്ക് ദൈവത്തിന്റെ പരമാധികാരമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ആശ്രയിക്കാനില്ലാത്ത മനുഷ്യാവസ്ഥ അധമവും അനിശ്ചിതവും ആണെന്നും ഉള്ള വിശ്വാസം ഈ ദൈവശാസ്ത്രവ്യവസ്ഥയുടെ മുഖമുദ്രയായിരിക്കുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ അധമാവസ്ഥയിലുള്ള വിശ്വാസം ലൗകികജീവിതത്തെ തന്നെ അസ്വാഭാവികമായി കരുതാൻ കാൽവിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. "സ്വർഗ്ഗമാണു നമ്മുടെ രാജ്യമെങ്കിൽ, ഭൂമി നമുക്കു പ്രവാസസ്ഥാനമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള വിടവാങ്ങൽ ജീവിനിലേക്കുള്ള പ്രവേശനമാണെന്നിരിക്കെ, ലോകം നമുക്ക് ശവകുടീരമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? ലോകത്തിലെ തുടർച്ച മരണത്തിലുള്ള അലിഞ്ഞുചേരലല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്? പാപത്തിന്റെ തടവുകാരാകാതിരിക്കാനായി, നാം ലൗകികജീവിതത്തെ വെറുക്കാൻ പഠിക്കണം" എന്നു കാൽവിൻ വാദിച്ചു.
ക്രിസ്തീയചിന്തയിൽ ഹിപ്പോയിലെ അഗസ്റ്റിന്റെ പാരമ്പര്യം പിന്തുടർന്ന കാൽവിൻ, രക്ഷാ-ശിക്ഷകളുടെ വഴിയിൽ മനുഷ്യാത്മാക്കളുടെ ഗതി, തന്റെ നിരുപാധികമായ പരമാധികാരം അനുസരിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ 'മുൻനിശ്ചയത്തെ' ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നു വാദിച്ചു. കാൽവിനിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാതൽ കാൽവിന്റെ രചനകളിലും പ്രഭാഷണങ്ങളിലും അടങ്ങിയിരുന്ന ഈ നിലപാടാണ്.
അനാദിയിലേ ദൈവനിശ്ചിതമായ അവരുടെ അന്തിമവിധി മാറ്റൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ മനുഷ്യവ്യക്തികൾക്കു കഴിയില്ലെന്നു കാൽവിൻ കരുതി. ഇക്കാര്യത്തിൽ മനുഷ്യപ്രയത്നവും സൽപ്രവർത്തികളും നിഷ്‌പ്രയോജനമാണ്. രക്ഷിക്കപ്പെടാനായി ജനിച്ചയാൾ ക്രിസ്തുവിലൂടെയുള്ള രക്ഷയുടെ വിളി കേൾക്കുന്നു; വിനാശത്തിനു വിധിക്കപ്പെട്ടവർക്ക് അതു കേൾക്കാനാവില്ല.
അന്ത്യോക്യായ്ക്കും സിലീസിയായ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ഗീസായിൽ ജനിച്ച ശിമയോൻ ആട്ടിടയനായിരുന്നെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ ആടുമേയിച്ചു നടക്കെ, വലിയ ഹിമപാതമുണ്ടായപ്പോൾ സമീപത്തുള്ള ദേവാലയത്തിൽ അഭയം തേടിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ, ദേവാലയത്തിൽ വായിച്ചുകേട്ട സുവിശേഷഭാഗ്യങ്ങൾ അദ്ധ്യാത്മചിന്ത വളർത്തി. തുടർന്ന് ഒരു സന്യാസഭവനത്തിൽ അംഗമായ ശിമയോൻ തീവ്രമായ തപക്രിയകൾ പരിശീലിച്ചു. ഉയിർപ്പുതിരുനാളിനു മുൻപുള്ള നോയമ്പുകാലത്തെ നാല്പതു ദിവസം അദ്ദേഹം ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്രെ. ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ച് സഹതാപസന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ നോയമ്പാരംഭത്തിൽ, അലപം ജലവും അപ്പവുമായി ഒരു വേലിവളപ്പിൽ ആക്കി. ഉയിർപ്പുതിരുന്നാളിനു വേലി പൊളിച്ചു നോക്കിയ മറ്റുള്ളവർ, അപ്പവും ഭക്ഷണവും കുറവില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ശിമയോന്റെ തപസ്സ്, തീവ്രതയുടെ അതിരുകൾ ലംഘിക്കുന്നതായി കരുതിയ ആശ്രമാധികാരികൾ ഒടുവിൽ അദ്ദേഹത്തെ ബഹിഷ്കരിച്ചു.
പൊതുവർഷം നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സിറിയയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ക്രിസ്തീയതാപസൻ ആയിരുന്നു സ്തംഭവാസി ശിമയോൻ . സുറിയാനിയിൽ ഇദ്ദേഹം ശെമവൂൻ ദെസ്തുനി എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ആലെപ്പോ നഗരത്തിനടുത്ത് ഒരു തൂണിനു മുകളിൽ 30 വർഷത്തിലധികം കാലം അനുഷ്ഠിച്ച തീവ്രതപസ്സാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിന്റേയും പ്രശസ്തിയുടേയും അടിസ്ഥാനം. പിൽക്കാലത്ത് ഈ താപസമാർഗ്ഗത്തിൽ ശിമയോന് അതേ പേരിൽ തൂൺ സന്ന്യാസിമാരായ പല അനുകർത്താക്കളും ഉണ്ടായതിനാൽ ഇദ്ദേഹത്തെ "ആദ്യത്തെ സ്തംഭവാസി ശിമയോൻ" എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.
മുപ്പതു ഋതുചക്രങ്ങളുടെ താഡനം ശിമയോന്റെ മന:ശരീരങ്ങളുടെ സംവേദനശക്തി നശിപ്പിച്ചിരിക്കാം എന്നു കരുതുന്നവരുണ്ട്. ഒരിക്കൽ രോഗിയായ അദ്ദേഹത്തെ ചികിത്സിക്കാൻ തിയൊഡോഷ്യസ് ചക്രവർത്തി വൈദ്യന്മാരെ അയച്ചെങ്കിലും തന്റെ ചികിത്സ ദൈവത്തിനു വിടാനാണ് അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചത്. ഏതായാലും തുടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു വൃണം വഷളായത് താപസന്റെ ആയുസ്സു ചുരുക്കിയതല്ലാതെ തൂണിൽ നിന്ന് താഴെയിറങ്ങാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചില്ല. സ്തംഭവാസിയായി തന്നെ ശിമയോൻ മരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടത്തെച്ചൊല്ലി കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ, അന്ത്യോഖ്യ നഗരങ്ങൾ തമ്മിൽ തർക്കമുണ്ടായി. ഒടുവിൽ അതിന്റെ മുഖ്യഭാഗം അന്ത്യോഖ്യാക്കു നൽകപ്പെട്ടു.
1995-ൽ ജെജെ അലെയ്ർ സൃഷ്ടിച്ച ഒരു വാണിജ്യ റാപ്പിഡ് വെബ് ആപ്ലിക്കേഷൻ ഡെവലപ്‌മെന്റ് കമ്പ്യൂട്ടിംഗ് പ്ലാറ്റ്‌ഫോമാണ് കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ. ഇതിനു വേണ്ടീ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയെ സി.എഫ്.എം.എൽ. എന്നു വിളിക്കുന്നു. കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ ആദ്യം ഉപയോഗിച്ചത് എച്ച്.ടി.എം.എൽ. പേജുകളെ എളുപ്പത്തിൽ ഡാറ്റാബേസുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു. 1996 ഇൽ ഇതിന്റെ രണ്ടാം പതിപ്പിൽ ഐ.ഡി.ഇ. അടക്കം ഉള്ള ഒരു പൂർണ്ണ പ്രോഗ്രാമിങ് ഭാഷയായി ഇത് മാറി. ഇന്ന് ലഭ്യമായ പതിപ്പുകളിൽ വളരെ ശക്തമായ ഇന്റർനെറ്റ് ആപ്ലിക്കേഷൻ വികസനത്തിനു ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു പ്ലാറ്റ്ഫോമായി കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ വളർന്നു.
കോൾഡ് ഫ്യൂഷന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ മാർക്ക് അപ്പ് ലാംഗ്വേജ് ആണ്. സിഎഫ്എംഎൽ അതിന്റെ പ്രയോഗത്തിലും ഗുണത്തിലും എ.എസ്.പി.,പി.എച്ച്.പി., ജെ.എസ്.പി. തുടങ്ങിയവയെ പോലെയാണ്. ടാഗുകൾ എച്ച്ടിഎംഎല്ലി നെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുമ്പോൾ സ്ക്രിപ്റ്റ് ജാവാസ്ക്രിപ്റ്റുമായാണ് സാമ്യം തോന്നുക. പതിപ്പ് 2 വഴി, ഒരു പൂർണ്ണ സ്ക്രിപ്റ്റിംഗ് ഭാഷയ്‌ക്ക് പുറമേ ഒരു ഐഡിഇ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു സമ്പൂർണ്ണ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമായി ഇത് മാറി.
സിഎംഎഫ്എംല്ലി ന്റെ പര്യായമായി കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്, എന്നാൽ കോൾഡ് ഫ്യൂഷനെ കൂടാതെ അധിക സിഎംഎഫ്എംഎൽ ആപ്ലിക്കേഷൻ സെർവറുകൾ ഉണ്ട്, കൂടാതെ സിഎംഎഫ്എംഎൽ ഒഴികെയുള്ള പ്രോഗ്രാമിംഗ് ഭാഷകളായ സെർവർ സൈഡ് ആക്ഷൻസ്ക്രിപ്റ്റ്, സിഎഫ്സ്ക്രിപ്റ്റ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ജാവാസ്ക്രിപ്റ്റ് പോലുള്ള ഭാഷയിൽ എഴുതാൻ കഴിയുന്ന എംബഡഡ് സ്ക്രിപ്റ്റുകൾ എന്നിവ കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.
കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ മിക്കപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഡാറ്റാ-ഡ്രൈവ് വെബ്‌സൈറ്റുകൾക്കോ ഇൻട്രാനെറ്റുകൾക്കോ ആണ്, എന്നാൽ റെസ്റ്റ് സേവനങ്ങൾ, വെബ്‌സോക്കറ്റുകൾ, സോപ് വെബ് സേവനങ്ങൾ അല്ലെങ്കിൽ ഫ്ലാഷ് റിമോട്ടിംഗ് പോലുള്ള വിദൂര സേവനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനും ഇത് ഉപയോഗിക്കാം. ക്ലയന്റ് സൈഡ് അജാക്സിന് സെർവർ സൈഡ് ടെക്നോളജി എന്ന നിലയിൽ ഇത് വളരെ അനുയോജ്യമാണ്.
കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ അലെയറിന്റെ ഒരു ഉൽപ്പന്നമാണ്, 1995 ജൂലൈ 2-ന് പുറത്തിറങ്ങിയ കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ സഹോദരന്മാരായ ജോസഫ് ജെ. അല്ലെയർ, ജെറമി അലെയർ എന്നിവർ ചേർന്നാണ് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്. 2001-ൽ അല്ലെയർ മാക്രോമീഡിയ ഏറ്റെടുത്തു, 2005-ൽ അഡോബി സിസ്റ്റംസ് കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ ഏറ്റെടുത്തു.
കോൾഡ് ഫ്യൂഷൻ എംഎക്സ് 7 എന്റർപ്രൈസ് എഡിഷനിൽ ലഭ്യമായ അതിന്റെ ഗേറ്റ്‌വേ ഇന്റർഫേസ് വഴി എസ്എംഎസ് , തൽക്ഷണ സന്ദേശമയയ്‌ക്കൽ തുടങ്ങിയ അസക്രണസ് ഇവന്റുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയും.
ആനകൾ എപ്പോഴും ഒരു പാപ്പാന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കും. ഇതിനാൽ രാജാവിന് അവസാനനിമിഷം പ്രതിക്ക് ശിക്ഷയിളവുനൽകാനും അതുവഴി സ്വന്തം ദയാശീലം ജനങ്ങളുക്കു മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാനും സാധിക്കും. ഇത്തരത്തിൽ പല തവണ ശിക്ഷയിളവു നൽകിയത് ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. സയാമിലെ രാജാക്കന്മാർ പ്രതിയെ വലിയ പരിക്കേൽക്കാത്തവിധം താഴെ ഉരുട്ടാൻ പരിശീലിപ്പിച്ചിരുന്നുവത്രേ. മുഗൾ ചക്രവർത്തിയായിരുന്ന അക്ബർ ഇത്തരത്തിൽ വിമതരെ "പാഠം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു"വത്രേ. കുറച്ചു സമയത്തെ പീഠനത്തിനുശേഷം പ്രതികൾക്ക് മാപ്പുനൽകുമായിരുന്നുവത്രേ. ഒരു തവണ അഞ്ചു ദിവസം ഇത്തരത്തിൽ പീഠിപ്പിച്ച ശേഷം അക്ബർ ഒരാൾക്ക് മാപ്പുനൽകിയത്രേ. ഒരു തരം അഗ്നിപരീക്ഷയ്ക്കും ആനകളെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ആനയിൽ നിന്നു രക്ഷപെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്ന പ്രതികളെ വെറുതേവിട്ടിരുന്നുവത്രേ.
സിംഹം, കരടി എന്നീ വന്യജീവികളുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ ആനകളുടെ അധിക ബുദ്ധിശക്തിയും, ഇണക്കവും മറ്റും ഇവയെ വധശിക്ഷയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ റോമാക്കാരെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകങ്ങളാണ്. കുതിരകളെ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുസൈന്യത്തിനു നേരേ പാഞ്ഞടുക്കാൻ പരിശീലിപ്പിക്കാമെങ്കിലും ശത്രുസൈനികരെ ബോധപൂർവം അവ ചവിട്ടുകയില്ല. മനുഷ്യർക്കു മുകളിലൂടെ ചാടിക്കടക്കുക എന്നതാണ് കുതിരകളുടെ സ്വഭാവം. ആനകളെ പക്ഷേ മനുഷ്യരെ ചവിട്ടിമെതിക്കാൻ പരീശീലിപ്പിച്ചെടുക്കാൻ സാധിക്കും. ഇതാണ് ഹാനിബാളിനെപ്പോലുള്ള സൈന്യാധിപർ ആനകളെ യുദ്ധത്തിലുപയോഗിക്കാൻ താല്പര്യം കാണിക്കാൻ കാരണം. പലരീതികളിൽ മനുഷ്യരെക്കൊല്ലാൻ ആനകളെ പരിശീലിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും. വളരെനേരം പീഡിപ്പിച്ചുകൊല്ലാനോ, പ്രതിയുടെ തലയിൽ ചവിട്ടി വേഗത്തിൽ കൊല്ലാനോ ആനയെ പഠിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുമത്രേ.
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യകാലത്ത് ഗോവയിലെ രാജാവ് "ചില ആനകളെ കുറ്റവാളികളെ വധിക്കാനായി വളർത്തിയിരുന്നതായി" റോബർട്ട് കെർ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. "ഇവയെ വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കാനായി കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ വേഗത്തിൽ കൊല്ലാനാണ് പാപ്പാൻ തീരുമാനിക്കുന്നതെങ്കിൽ ആന ഉടനടി പ്രതിയെ കാൽക്കീഴിൽ ചതയ്ക്കുമായിരുന്നുവെന്നും; പീഡിപ്പിച്ച് കൊല്ലാനാണ് തീരുമാനമെങ്കിൽ ബ്രേക്കിംഗ് വീൽ പോലെ സാവധാനത്തിലായിരിക്കും മരണം" എന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. " പ്രകൃതിശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്ന ജോർജസ്-ലോയിസ് ലെക്ലർക്, കോംറ്റെ ഡെ ബുഫ്ഫോണിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവം ആനകൾക്കും മനുഷ്യരെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നും അവ വെറും ചോദനകൾക്ക് അനുസൃതമായല്ല പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്നുമുള്ള വസ്തുതയുടെ തെളിവാണ്.
ആനകളെ വധശിക്ഷയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലും നടപ്പിലുണ്ടായിരുന്നു. 1868-ൽ ഇന്ത്യയുടെ മദ്ധ്യഭാഗത്തേയ്ക്കുള്ള ഒരു യാത്രയിൽ ആനയെക്കൊണ്ട് ഒരു പ്രതിയെ വധിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി ലൂയി റൗസ്സെലെറ്റ് വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. വധശിക്ഷയുടെ രേഖാചിത്രത്തിൽ ബലം പ്രയോഗിച്ച് പ്രതിയുടെ ശിരസ്സ് ഒരു പീഠത്തിൽ വച്ച ശേഷം ആനയെക്കൊണ്ട് ശിരസ്സ് ചതച്ച് കൊല്ലുന്നതായാണ് കാണുന്നത്. ഈ ചിത്രം മരം കൊണ്ടുള്ള ഒരു അച്ചിലേയ്ക്ക് പകർത്തിയ ശേഷം "ലെ ടൂർ ഡ്യൂ മോണ്ടെ" എന്ന ഫ്രഞ്ച് യാത്രാ സഹായിയിലും "ഹാർപ്പേഴ്സ് വീക്ക്ലി" പോലുള്ള വാരികകളിലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു.
ബൈസന്റൈൻ സാമ്രാജ്യവും, സസ്സാനിഡ് സാമ്രാജ്യവും, സെൽജുഗ് വംശവും, തിമൂറിഡ് വംശവും പോലെ പല ശക്തികളും മദ്ധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ആനയെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള വധശിക്ഷ നടത്തിയിരുന്നു. സസ്സാനിഡ് രാജാവായിരുന്ന ഖുസ്രു രണ്ടാമൻ 3000 ഭാര്യമാർക്കും 12000 സ്ത്രീ അടിമകൾക്കും പുറമെ അൽ-നുമാൻ ഇൽ ഇബ്ൻ അൽ-മുന്ധീർ എന്ന അറബി ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ മകളെ ഭാര്യയായി ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഒരു സൊറാസ്ട്രീയന് തന്റെ മകളെ നൽകാനാവില്ല എന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഇത് നിരാകരിച്ചു. ഇതുകാരണം അദ്ദേഹത്തെ ആനയെക്കൊണ്ട് ചവിട്ടിച്ച് വധിക്കുകയുണ്ടായി.
ആനകൾ ഇത്തരത്തിൽ വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കാനുള്ള ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത് യൂറോപ്യൻ സഞ്ചാരികൾക്ക് അത്യന്തം ഭീകരമായ ദൃശ്യമായാണ് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഇത് അക്കാലത്തുള്ള അനേകം ലേഘനങ്ങളിലും യാത്രാവിവരണങ്ങളിലും മറ്റും ഇതെപ്പറ്റിയുള്ള വിവരണങ്ങളുണ്ട്. ഈ ശിക്ഷാരീതി യൂറോപ്യൻ അധിനിവേശശക്തികളുടെ ഭരണകാലത്ത് പതിനെട്ടും പത്തൊൻപതും നൂറ്റാണ്ടുകളിലായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. പ്രാധമികമായി ഏഷ്യൻ ശക്തികളാണ് ഈ ശിക്ഷാരീതി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും പുരാതന റോം, കാർത്തേജ് എന്നിവ പോലുള്ള പാശ്ചാത്യ ശക്തികളും ഈ രീതി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവത്രേ.
ആഫ്രിക്കൻ ആനകൾ ഏഷ്യൻ ആനകളേക്കാൾ വലുതായിരുന്നുവെങ്കിലും യുദ്ധത്തിലും ചടങ്ങുകളിലും മറ്റും ആനകളെ ആഫ്രിക്കൻ ശക്തികൾ ഏഷ്യയിലെപ്പോലെ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. ആഫ്രിക്കൻ ആനകളെ മെരുക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു ഇതിനു കാരണം. ചില ആഫ്രിക്കൻ ശക്തികൾ പുരാതനകാലത്ത് ആനകളെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അവ ഇപ്പോൾ വംശനാശം വന്നുപോയ ലോക്സോഡോണ്ട ഫറവോയെൻസിസ് എന്ന ഉപസ്പീഷീസായിരുന്നു. ഏഷ്യൻ ആനകൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന രാജ്യങ്ങളിലായിരുന്നു ഇതുമൂലം ആനകളെ കൂടുതലും മെരുക്കി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആനയെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള വധശിക്ഷ ഇന്ത്യയിൽ നിലവിലുണ്ട്. ഹിന്ദു രാജാക്കന്മാരും മുസ്ലീം ഭരണാധികാരികളും നികുതി വെട്ടിക്കുന്നവരെയും, വിമതരെയും, ശത്രു സൈനികരെയും വധിക്കാൻ ഈ മാർഗ്ഗം ഉപയോഗിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. മനുസ്മൃതി ധാരാളം കുറ്റങ്ങൾക്ക് ആനയെക്കൊണ്ടുള്ള വധശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നു. മോഷ്ടാക്കളെ ആനയെക്കൊണ്ട് വധിക്കാൻ മനുസ്മൃതി വിധിക്കുന്നുണ്ട്. 1305-ൽ പിടിയിലായ മംഗോൾ സൈനികരെ പരസ്യമായി ആനയെക്കൊണ്ട് ചവിട്ടിച്ചാണ് ദില്ലി സുൽത്താന്മാർ വധിച്ചത്.
ആനയെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള വധശിക്ഷ ദക്ഷിണേഷ്യയിലും ദക്ഷിണപൂർവേഷ്യയിലും സാധാരണയായി ഉപയോഗത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ ഇത് സർവസാധാരണമായിരുന്നത്രേ. ഏഷ്യൻ ആനകളെ ചതച്ചോ, വലിച്ചുകീറിയോ, പീഡിപ്പിച്ചോ പരസ്യമായി വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ആനകൾ ആവശ്യമനുസരിച്ച് പ്രതികളെ ഉടനടി കൊല്ലാനോ സാവധാനം പീഠിപ്പിച്ച് കൊല്ലാനോ പരിശീലനം ലഭിച്ചവരായിരുന്നു. രാജാക്കന്മാർ അവരുടെ സമ്പൂർണാധികാരം പ്രദർശിപ്പിക്കാനായുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായാണ് ആനകളുടെ ഇത്തരം ഉപയോഗത്തെ കണ്ടിരുന്നത്.
മറാത്താ ഛത്രപതിയായിരുന്ന സാംബാജി പല ഗൂഢാലോചനക്കാർക്കും ഈ ശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നുവത്രേ. അനാജി ദത്തോ എന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനെയും പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന സമയത്ത് ഇപ്രകാരം വധിച്ചിരുന്നു. സൈനികച്ചട്ടങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നവർക്ക് മറാത്താ നേതാവായിരുന്ന സാന്താജി ഈ ശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ചരിത്രകാരനായിരുന്ന ഖാഫി ഘാൻ "ചെറുകുറ്റങ്ങൾക്കും സാന്താജി ആൾക്കാരെ ആനയുടെ കാൽക്കീഴിലേയ്ക്ക് തള്ളുമായിരുന്നു"വെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
1850-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് നയതന്ത്രജ്ഞൻ സർ ഹെൻട്രി ചാൾസ് സിർ എന്നയാൾ കാണ്ടിയിലെ അവസാന രാജാവ് വിക്രമ രാജസിംഹ വധശിക്ഷ നടത്താനുപയോഗിക്കുന്ന ആനകളിലൊന്നിനെ സന്ദർശിച്ച കാര്യം വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. 1815-ൽ കാണ്ടി കീഴടക്കിയ ശേഷം ആനയെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള വധശിക്ഷ ബ്രിട്ടൻ നിർത്തലാക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ രാജാവിന്റെ "ആരാച്ചാർ" ആന അപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു. പഴയ ജോലി ആനയ്ക്ക് അപ്പോഴും ഓർമയുണ്ടായിരുന്നുവത്രേ. സിർ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:
ജീവനും മരണവും ദാനം നൽകാനുള്ള രാജാവിന്റെ അധികാരത്തിനുമപ്പുറമായിരുന്നു ആനകളുടെ ഇത്തരം ഉപയോഗം. രാജകീയാധികാരത്തിന്റെ ബിംബങ്ങളായിട്ടായിരുന്നു ആനകളെ ഇത്തരത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. തായ്ലാന്റ് പോലെയുള്ള ഇടങ്ങളിൽ ആനകൾ ഇപ്പോഴും രാജകീയാധികാരത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. ജനങ്ങളെക്കൂടാതെ ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളെയും ഭരിക്കുന്നത് താനാണെന്നുള്ള സന്ദേശമാണ് രാജാവ് ആനകളുടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഉപയോഗത്തിലൂടെ ജനങ്ങൾക്ക് നൽകിയിരുന്നത്.
1681-ൽ ഇംഗ്ലീഷ് നാവികൻ റോബർട്ട് നോക്സ് ആനയെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഒരു വധശിക്ഷാരീതി വിവരിച്ചിരുന്നു. ശ്രീ ലങ്കയിൽ തടവിലായിരുന്ന സമയത്തായിരുന്നുവത്രേ അദ്ദേഹം ഇത് കണ്ടത്. ആനയുടെ കൊമ്പുകളിൽ മൂന്ന് മൂർച്ചയുള്ള അരികുകളുള്ള ഇരുമ്പ് ആയുധം പിടിപ്പിച്ചിരുന്നതായി അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കൊമ്പുകൊണ്ട് പ്രതിയെ കുത്തിക്കൊന്നശേഷം ആന ശവശരീരം വലിച്ചു കീറി കഷണങ്ങൾ ദൂരെയെറിയുമായിരുന്നത്രേ.
ഇത്തരം ശിക്ഷകൾ ജനങ്ങൾക്കൊരു താക്കീതായി പരസ്യമായാണ് നടത്തിയിരുന്നത്. ഇതിനുപയോഗിച്ചിരുന്ന മിക്ക ആനകളും 9 ടണ്ണിൽ കൂടുതൽ ഭാരമുള്ള വലിപ്പം കൂടിയ ഇനമായിരുന്നുവത്രേ. വധശിക്ഷകൾ ഉദ്ദേശം പോലെ തന്നെ ഭീകരമായിരുന്നു. വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്ന ആന തന്നെ പരസ്യമായി പീഡനവും നടത്തുമായിരുന്നു. ബറോഡയിൽ 1814-ൽ നടന്ന ഇത്തരമൊരു പീഡനം"ദി പേഴ്സി അനക്ഡോട്ട്സ്" എന്ന പുസ്തകത്തിൽ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്:
19-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ സഞ്ചാരി ജെയിംസ് എമേഴ്സൺ ടെന്നെന്റ് പറയുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: "ഇത് കണ്ടിട്ടുള്ള കാണ്ടിയിലെ ഒരു അധികാരി ആന കൊമ്പുപയോഗിച്ചല്ല വധിക്കുന്നതെന്നും, താഴെക്കിടക്കുന്നയാളെ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ച് തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് കൈകാലുകൾ വലിച്ചു കീറിയാണ് ശരീരം കഷണങ്ങളാക്കുന്നതെന്നും ഞങ്ങളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു". മേൽപ്പറഞ്ഞ രീതി ചിത്രീകരിക്കുന്ന ഒരു താൾ നോക്സിന്റെ പുസ്തകത്തിലുണ്ട്.
പാശ്ചാത്യവും പൗരസ്ത്യവുമായ പല രാജ്യങ്ങളിലും ആനയെ വധശിക്ഷയ്ക്കായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ക്ലാസിക്കൽ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഇത് ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി പ്രതിപാദിച്ചുകാണുന്നത്. എങ്കിലും അക്കാലത്തു തന്നെ ഈ ശിക്ഷാരീതി നിലവിൽ വന്ന് വളരെ നാളുകളായിരുന്നു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ ഇത് ഉപയോഗത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
മുസ്ലീം നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള മദ്ധ്യപൂർവേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ഈ വധശിക്ഷാരീതി നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ജൂത സഞ്ചാരിയായിരുന്ന റാബി പെടാക്കിയ എന്നയാൾ മെസൊപൊട്ടേമിയയിൽ ഇത്തരം വധശിക്ഷ നടക്കുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി:
സ്തംഭശാസനങ്ങളിൽ ആദ്യമായി കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടത് ഡൽഹിയിലെ സിവാലിക്ക് സ്തംഭമാണ്. ഈ സ്തംഭം ഡൽഹിയിലേക്ക് മാറ്റിയത് ഫിറൂസ്ഷാ തുഗ്ലക്ക് ആയിരുന്നു. 7 ശാസനങ്ങളാണിതിലുള്ളത്. മീററ്റിലായിരുന്ന രണ്ടാമത്തെ സ്തംഭവും ഫിറൂസ്ഷാ തുഗ്ലക്ക് ഡൽഹിയിലേക്കു മാറ്റി. മൂന്നാമത്തേത് അലഹാബാദിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; ഇതിൽതന്നെയാണ് സമുദ്രഗുപ്തന്റെ പ്രശസ്തിയും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ലൗറിയ-അരാരാജ് സ്തംഭം, ലൗറിയ-നന്ദൻഗർ സ്തംഭം, കേഷർ സ്തംഭം എന്നിവ ഉത്തര ബിഹാറിലെ ചമ്പാരനിലാണ്. അലഹാബാദ് സ്തംഭശാസനത്തിൽ ത്തന്നെ മറ്റു രണ്ടു ശാസനങ്ങളും കാണാം; മധ്യേന്ത്യയിലെ സാഞ്ചിയിൽ വേറൊന്നും. ഭഗവാൻപൂർ പട്ടണത്തിനു വടക്ക് രുമ്മിൻദീ ക്ഷേത്രപരിസരത്താണ് ലഘുസ്തംഭങ്ങളിൽവച്ച് ഏറ്റവും പ്രധാനമായവ. 'ബുദ്ധഭഗവാൻ ഇവിടെ ജാതനായി' എന്നു ലേഖനം ചെയ്തിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ലുംബിനിത്തോട്ടം ഇവിടെയായിരുന്നിരിക്കണമെന്ന് ഊഹിക്കപ്പെടുന്നു. ഗയയ്ക്കു വടക്ക് ബരാബർ, നാഗാർജുന ഗുഹകൾ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. നാലു ബരാബർ ഗുഹകളിൽ മൂന്നെണ്ണത്തിലും അശോകമുദ്രകൾ കാണാം.
ഞാൻ ഇപ്രകാരം കല്പിക്കുന്നു: ഭരണവിഷയത്തിൽ എനിക്കുള്ള ജാഗ്രതയും കാര്യനിർവഹണപ്രാപ്തിയും തൃപ്തികരമായി തോന്നുന്നില്ല. സർവജനങ്ങളുടെയും ഹിതത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കണമെന്നാണ് എന്റെ വിചാരം. ഇതിന്റെ സാധ്യതയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനം എന്റെ ജാഗ്രതയും ശുഷ്കാന്തിയോടുകൂടിയ കാര്യനിർവഹണവുമാണ്. സർവജനങ്ങളുടെയും ഹിതത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുകയല്ലാതെ എനിക്കു മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ല. എന്തിനു ഞാൻ ഇപ്രകാരം ചെയ്യുന്നു?