polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
യുനാനി ചികിത്സാവിധിയുടെ വേരുകൾ തപ്പിയാൽ ചെന്നെത്തുന്നത് ക്രിസ്തുവർഷത്തിൽ രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പെർഗാമാമിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ക്ലൌദിയസ് ഗലേനൂസിലും പ്രാചീന ഇറാനിയൻ വൈദ്യത്തിലും എത്തും. യുനാനിയുടെ പ്രാഥമിക വിവരങ്ങൾ വികസിക്കുന്നത് കക്കിം ഇബ്ൻ സിനയുടെ ‘’‘ദ കാനൺ ഒഫ് മെദിസിൻ’‘’ എന്ന ചികിത്സാവിജ്ഞാനകോശത്തിൽ നിന്നാണ്. അദ്ദേഹം ഗ്രീക്ക്, ഇസ്ലാമിക് വൈദ്യത്താലും സുശ്രുതൻ, ചരകൻ എന്നിവരുടെ രീതികളാലും സ്വാധീനിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിൽ ഈ ചികുത്സാരീതി എത്തുന്നത് വടക്കെ ഇന്ത്യയിൽ ക്ര്സ്തുവർഷം 12-13 നൂറ്റാണ്ടിൽ മുസ്ലീം ഭരണകാലത്തായിരുന്നു. പിന്നീട് മുഗൾ കാലഘട്ടത്തിൽ വളർച്ച പ്രാപിച്ചു. അലാവുദ്ദീൻ ഖിൽജിയുടെ കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജസദസ്സിൽ അനേകം പ്രസിദ്ധരായ യുനാനി ചികിത്സകരുണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്നുള്ള കാലങ്ങളിൽ രാജകീയ ഭരണത്തിന്റെ താങ്ങും ഇന്ത്യൻ അയുർവേദ ചികിത്സകരുടെ യുനാനി രചനകളും ഇന്ത്യയിൽ ഈ ചികിത്സാരീതി പ്രചരിക്കാൻ കാരണമായി.
യുനാനിയുടെ ഉത്ഭവം ക്രിസ്ത്യൻ യുഗത്തിൽ 2-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പെർഗാമത്തിലെ ക്ലോഡിയസ് ഗാലനസിന്റെ കാലത്താണെന്നാണ് ചിലർ വാദിക്കുന്നു. പ്രാചീന പേർഷ്യൻ വൈദ്യത്തിൽ നിന്നാണെന്ന് മറ്റ് ചിലർ പറയുന്നു. പേർഷ്യയിലെ ഹക്കീമായിരുന്ന അവിസെന്നയിൽനിന്നാണ് ഈ സമ്പ്രദായം ഉത്ഭവിച്ചത് എന്നും അഭിപ്രായം ഉണ്ട്. അവിസെന്നയുടെ വൈദ്യശാസ്ത്ര കൃതിയായ ദ് കാനൻ ഓഫ് മെഡിസിൻ ആണ് ഇതിനു തെളിവായി എടുത്തുകാട്ടുന്നത്.ഈ വാദപ്രകാരം യുനാനിയുടെ ഉത്ഭവം അവിസെന്ന തന്റെ കൃതി എഴുതിയ വർഷമായ 1025യിലായിരുന്നു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ഗ്രീക്ക് വൈദ്യശാസ്ത്രവും ഇസ്ലാമിക വൈദ്യശാസ്ത്രവും ഇന്ത്യൻ ചികിത്സാരീതിയായ ആയുർവേദത്തെക്കുരിച്ചുള്ള ചരകന്റെയും ശുശ്രുതന്റെയും കണ്ടെത്തലുകളുമാണ് അവിസെന്നയെ സ്വാധീനിച്ചത്.
12ആം ശതകത്തിന്റെയും 13ആം ശതകത്തിന്റെയും ഇടയ്ക്കാണ് ഇന്ത്യയിൽ യുനാനി പ്രചാരം നേടിയതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. ദൽഹി സുൽത്താൻമാർ കൊണ്ടുവന്ന ഈ ചികിത്സാരീതി മുഗൾ ഭരണത്തിന്റെ കീഴിൽ ആയിരുന്നു പ്രചാരം നേടിയത്.
അലാവുദീൻ ഖിൽജിയുടെ സദസ്സിൽ പ്രഗൽഭരായ പല യുനാനി വൈദ്യന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹക്കീമുകൾ എന്നാണ് ഇവർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ഭരണാധികാരികളുടെ സഹായം യുനാനി ചികിത്സയുടെ വികസനതിനു മാത്രമല്ല, യുനാനി ചികിത്സയെ ആധാരമാക്കിയുള്ള സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും പ്രോത്സാഹനം നല്കി. ആയുർവേദ വൈദ്യന്മാരുടെ സഹായത്തോടെയായിരുന്നു ഈ വികസനങ്ങൾ സാധ്യമായത്.
ഗ്രീക്ക് ഭിഷഗ്വരൻ റോമൻ ഭിഷഗ്വരൻ ഗലേൻ പഠിപ്പിച്ച് അറേബ്യയിലേയും പേർഷ്യയിലേയും ഭിഷഗ്വരനായിരുന്ന റാസി , ഇബ്നു സീന , അൽ-സഹ്രാവി എന്നിവരൊക്കെ വളർത്തിയെടുത്ത ഒരു വൈദ്യശാഖയാണിത്. മനുഷ്യ ശരീരം മൂന്നു ഘടകങ്ങൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണെന്ന് യുനാനി പറയുന്നു. ഓർഗൻസ് എന്ന ഖരരൂപത്തിലുള്ളത്, ഹ്യൂമേഴ്സ് എന്ന ദ്രാവകരൂപത്തിലുള്ളത്, ന്യൂമ എന്ന വാതക രൂപത്തിലുള്ളത്. മനുഷ്യശരീരത്തിലെ ദം, ബൽഗം, സഫ്ര, സൌദ എന്നീ ഹ്യൂമേഴ്സ് ഘടകങ്ങളുടെ അസന്തുലിതാവസ്തയാണ് രോഗകാരണമെന്ന് യുനാനി പറയുന്നു.
ഇന്ത്യയിൽ 40 യുനാനി മെഡിക്കൽ കോളേജുകളുണ്ട്. അവ ബി.യു.എം. എസ് ബിരുദം നൽകുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയിൽ കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ആരോഗ്യ- കുടുംബക്ഷേമ മന്ത്രാലയത്ത്റ്റിന്റെ കീഴിലുള്ള ആയുർവേദ, യോഗ, പ്രക്രതി ചികിത്സ, യുനാനി, സിദ്ധ, ഹോമിയോപ്പതി വകുപ്പിന്റെ കീഴിൽ 1971 മുതൽ പ്രവർത്തിച്ചു വരുന്ന സെന്റർ കൌൺസിൽ ഓഫ് ഇന്ത്യൻ മെഡിസിൻ എന്ന സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടറി സംഘം ഇന്ത്യയിലെ ആയുർവേദ, സിദ്ധ, യുനാനി എന്നീ വൈദ്യശാഖകളിലെ ഉന്നത വൈദ്യ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ആരോഗ്യത്തിനു വേണ്ട ആറു പ്രാഥമിക കാര്യങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തി രോഗം ഭേദമാക്കുന്ന രീതിയെ‘’‘ ഇലജ്-ബിൽ-തദ്വീർ വ ഇലാജ്-ബിൽ-ഗിസ‘’‘ എന്നു പറയുന്നു. ഇതിൽ ഒന്നോ അതിൽ അധികമോ പത്ഥ്യങ്ങളും (ദലക്, റിയസത്, ഹമ്മം, തലീക്ക്, തക്മീത്, ഹിജാമത്, ഫസദ്, ലഖാഖ, ബഖുർ, അബ്സൻ, ഷമൂമത്, പഷോയ, ഇദ്രാർ, ഇഷൽ, ക്വയ്, തരീഖ്, ഇലം, ലസ-ഇ-മുഖാഭിൽ, ഇമല മുതലയവ) ഭക്ഷണത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങളുമാണുള്ളത്.
ചികിത്സയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള അനുഭവങ്ങളും അഗാധമായ വിവരങ്ങളും ലോകമെങ്ങുമുള്ള അനേകം പ്രാചീന പുസ്തകങ്ങളിൽ പരന്നു കിടക്കുന്നുണ്ട്. രോഗം കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിൽ സൂചനകളും ലക്ഷണങ്ങളും ചൂടും ലാബ് പരിശോധനകളും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നു.
തെക്കേ ഏഷ്യയിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള ഒരു പാരമ്പര്യചികിത്സാരീതിയാണ് യുനാനി. യുനാനി- തിബ്ബ്, യുനാനി മെഡിസിൻ എന്നൊക്കെ അറിയപ്പെടുന്നു. അറബി, ഹിന്ദി-ഉറുദു, പേർഷ്യൻ ഭാഷകളിലൊക്കെ ഗ്രീക്ക് മെെഡിസിൻ എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം. തെക്കേ ഏഷ്യയിൽ ഏറെ പ്രചാരമുള്ള ഒരു പാരമ്പര്യ കപട ചികിത്സാരീതിയാണ്
യുനാനി എന്ന പദം ഗ്രീക്കിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചത്. ഗ്രീസിലെ ഒരു തീരപ്രദേശമായ അനറ്റോളിയയുടെ മറ്റൊരു പേരായിരുന്നു യുനാനി.
ഒന്നോ അതിലധികമോ യുനാനി മരുന്നുകൾ ചേർന്ന മമുലെറ്റ് മതബ് മുഷ്ക കൊടുത്തു ചികിത്സിക്കുന്ന രീതിയാണ് ‘’‘ഇലജ് ബിൽ അദ്വിയ‘’‘
സ്റ്റട്രാറ്റ്ഫോർഡ് ഒൺ ഏവൺ ആണ് ഷേക്സപിയറുടെ ജന്മസ്ഥലമായി പരമ്പരാഗതമായി കരുതിവരുന്നത്. യഥാർത്ഥ ഷേക്സ്പിയർ ഈ ദേശത്തുകാരനേ അല്ല എന്ന കരുതുന്നതിനാൽ അപരവാദികൾ സ്റ്റ്ട്രാറ്റ്ഫോഡ് വിരുദ്ധവാദികൾ എന്നു വിളിക്കപ്പടുന്നു. ബേകൊനിയൻ വാദികളും ഒക്സ്ഫോഡ് വാദികളും അടങ്ങുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ അപരവാദ ചേരി. ഇവരുടെ വാദമുഖങ്ങളിൽ ചിലത് ഇപ്രകാരമാണ്.
ഒരു സർവ്വസാധാരണ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച വ്യക്തിയും വെറും സാധാരണ വിദ്യാഭ്യാസം മാത്രം ലഭിച്ചയാളുമായിട്ടാണ് പരമ്പരാഗത ജീവചരിത്രങ്ങളിൽ ഷേക്സ്പിയറെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അത്തരത്തിലുള്ള കുടുംബ പശ്ചാത്തലമുള്ള ഒരാൾക്കും ഷേക്സ്പിയർ കൃതികൾ രചിക്കാനാവില്ല എന്നതാണ് അപരവാദികളുടെ ന്യായങ്ങളിൽ പ്രധാനം. പ്രഭുക്കന്മാർക്കും , ഉന്നത കുലജാതർക്കും ശ്രേഷ്ഠ് വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചവർക്കും മാത്രമേ ഇത്തരത്തിൽ രചിക്കാനാവൂ എന്നിവർ കൂട്ടിചേർക്കുന്നു. രാജഭരണക്കാലത്തെ കൊട്ടാര ഉപജാപങ്ങളും , അണിയറ നീക്കങ്ങളും , അന്തഃപുര കലാപങ്ങളുമെല്ലാം ഷേക്സ്പിയർ കൃതികളിൽ ആവർത്തിച്ചു കാണുന്ന പ്രമേയങ്ങളാണ്. കൊട്ടാരത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ,യാതൊരു പ്രഭുത്ത്വ ബന്ധവും അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത ഒരു വെറും സ്ട്രാറ്റ്ഫോഡ്കാരനു ഇത്തരം നാടകം രചിക്കാനാവുമെന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത കാര്യമാണ് എന്ന് അപരവാദികൾ ശക്തമായി വാദിക്കുന്നു.
കവിയോ എഴുത്തുക്കാരനോ ആയ ഒരു സ്ട്രാറ്റ്ഫോഡ് കാരനെക്കുറിച്ച് ഒരു പരാമർശവും ഷേക്സ്പിയറുടെ ജീവിതക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നതായി കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ല .1623ൽ ,അതായത് മരിച്ച് ഏഴ് വർഷത്തിനു ശേഷം മാത്രമാണ് സ്ട്രാറ്റ്ഫോഡിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം ആദ്യമായി ഉണ്ടാവുന്നതത്രെ.അതിനാൽ യഥാർഥ ഷേക്സ്പിയർ സ്ട്രാറ്റ്ഫോഡ്ക്കാരനല്ലെന്നതാണ് അപരവാദികളുടെ മറ്റൊരു വാദം
മരണാനന്തര ബഹുമതികളും കീർത്തനകാവ്യങ്ങളും നാട്ടുനടപ്പായിരുന്നക്കാലത്താണ് ഷേക്സ്പിയർ ജീവിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും അദ്ദേഹം മരിച്ചപ്പോൾ ഒരു രീതിയിലുമുള്ള അനുസ്മരണമോ കീർത്തനമോ ഉണ്ടായതായി അറിവില്ല. 1623ൽ മാത്രമാണ് ആദ്യത്തെ അനുസ്മരണം രേഖപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നത്.
ഷേക്സ്പിയർ കൃതികളുടെ രചയിതാവിനു നിയമം, സംഗീതം , വിദേശഭാഷകൾ, കായികം ,അയോധനം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ അവഗാഹം ഉണ്ടായിരുന്നതായി മനസ്സിലാവുന്നു. സ്ട്രാറ്റ്ഫോഡുകാരനായ് വില്യമിനു ഈ വിജ്ഞാനങ്ങൾ കരസ്ഥമാക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ മറ്റാരോ ആണ് യഥാർത്ഥ ഷേക്സ്പിയർ എന്ന് അപരവാദികൾ കരുതുന്നു.
അറുപതിലേറെ ആളുകളുടെ പേരുകൾ ഷേക്സ്പിയർ സ്ഥാനത്തേക്ക് നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. 19ആം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് അപരവേട്ട തുടങ്ങിയത്. 21ആം നൂറ്റാണ്ടിലും പുതിയ സ്ഥാനർത്ഥികൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
യഥാർത്ഥ ഷേക്സ്പിയർ ആരാണെന്നതിനെക്കുറിച്ച് വളരെയധികം ഗവേഷണങ്ങളും അന്വേഷണങ്ങളും നടന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തെളിവുകൾ തേടി പ്രഗൽഭരുടെ ശവക്കല്ലറകൾ പോലും പൊളിച്ചു നോക്കിയ സന്ദർഭങ്ങളുണ്ട്. അപരന്മാരായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവരിൽ രാജാക്കന്മാരും രാജ്ഞിമാരും ഉന്നത പ്രഭുക്കന്മാരും സാധാരണ കവികളും ഉൾപ്പെടുന്നു.ചില
ഷേക്സ്പിയർ കൃതികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന രചനകളുടെ കർത്തൃത്തം ആരുടേത് എന്ന തർക്കമാണ് ഷേക്സ്പിയർ വിവാദം അഥവാ ഷേക്സ്പിയർ കർത്തൃത്ത വിവാദം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. വില്യം ഷേക്സ്പിയർ എന്നത് ഒരു അപരനാമം മാത്രമാണെന്നും ആ പേരിൽ മറ്റൊരാളോ ഒന്നിലധികം ആളുകളോ ആണ് യഥാർത്ഥ രചയിതാക്കൾ എന്നാണ് അപരവാദികൾ കരുതുന്നത്. എന്നാൽ ഈ അപരൻ ആരാണെന്നതിനെക്കുറിച്ചും കടുത്ത അഭിപ്രായഭിന്നതയുണ്ട്. അപരസ്ഥാനാർത്ഥിപട്ടികയിൽ മുൻനിരക്കാരായി നിലകൊള്ളുന്നത് ഫ്രാൻസിൻസ് ബേക്കൺ, ക്രിസ്റ്റഫർ മാർലോ, എഡ്വേഡ് ഡിവെറെ എന്നിവരാണ്.
ഇത് ഭക്ഷിച്ചാൽ നിങ്ങൾ മരിക്കും എന്ന് പറഞ്ഞത് ദൈവമാണ് . ആദം അത് വിശ്വസിക്കാതെ ഇരിക്കുകയും അതുമൂലം മരണം കടന്നു വരികയും ചെയ്തു. ആദം ചെയ്തത്തിനു ആദത്തിനു മാത്രമേ ശിക്ഷ കിട്ടിയുള്ളൂ. പറുദീസായിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. ആദം ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ പേരിൽ ആരും ശിക്ഷ അനുഭവിക്കില്ല എന്നും ക്രൈസ്തവ പഠനം പറയുന്നു. ആദം മക്കൾ ഇപ്പോൾ ജനിക്കുന്നത് പറുദീസയുടെ പുറത്തായതിനാൽ, അത് തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നും ആ പഠനം നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. ആദത്തിനു സൌജന്യമായി കിട്ടിയതാണ് പറുദീസ. പക്ഷെ ദൈവത്തെ അവിശ്വസിക്കുകയും ദൈവകല്പന ലംഘിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ അവൻ മരിച്ചു. പാപത്തിന്റെ ശമ്പളം മരണമാണ് . അവൻ ആത്മീയമായി മരിച്ചു എങ്കിൽ ആത്മീയമായി പുനർജനിക്കണം.
ജനനം മുതൽ ഓരോ വ്യക്തിക്കും ബാധകമാകുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇത്. ആദം ചെയ്ത പാപകർമത്തിന്റെ ഫലമായാണ് മരണം ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്നത് എന്ന് ക്രിസ്തുമതം സിദ്ധാന്തിക്കുന്നു. ഇതനുസരിച്ച് ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങൾക്കും ക്ലേശങ്ങൾക്കും മരണത്തിനും കാരണം ആദിപാപമാണ്. ആദം പാപം ചെയ്തില്ലായിരുന്നു എങ്കിൽ പിന്നീട് ജനിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും പറുദീസയിൽ സൌജന്യമായി തന്നെ ജനിക്കുമായിരുന്നു. മരണം എന്ന അവസ്ഥ മനുഷ്യരിലേക്ക് വരുമായിരുന്നില്ല, പറുദീസ എന്ന പ്രസാദവരം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന ഓർമ്മിപ്പിക്കൽ ആണ് ആദിപാപം. അതിനെ വീണ്ടെടുക്കന്നത് എങ്ങനെയെന്നു ഓർമ്മിപ്പിക്കൽ കൂടി ആ പഠനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ സിദ്ധാന്തമാണ് ആദിപാപം. ബൈബിളിലെ ഉല്പത്തി 3 ആദാമിന്റെയും ഹവ്വയുടെയും ഭാഗത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ആദിപാപം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. ആദത്തിന്റെ പാപം മൂലം പറുദീസാ നഷ്ടം ആയെന്നും അതിന്റെ ഫലമായി ആദത്തിന്റെ മക്കൾ എല്ലാം പറുദീസാ നഷ്ടമായ അവസ്ഥയിൽ ജനിക്കുന്നു എന്നുമാണ് ആ പഠനം പറയുന്നത്. മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഈ വിശ്വാസം ഉയർന്നുവരാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ "ആദിപാപം" എന്ന പദപ്രയോഗം ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ച എഴുത്തുകാരനായ അഗസ്റ്റിൻ ഓഫ് ഹിപ്പോയുടെ രചനകളോടെ ഇത് പൂർണ്ണമായും രൂപപ്പെട്ടത്.
സുറ 7:19-25 ൽ ആദം പാപം ചെയ്തു എന്നും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ടു എന്നും ഖുറാൻ പറയുന്നു. അതുവഴിയാണ് മരണവും കടന്നു വന്നത് എന്ന ധ്വനിയും ഉണ്ട്. പക്ഷെ ആദത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചു എന്ന് സുറ 20:122 ൽ കാണാം. ഈസായുടെ കുരിശുമരണവും നിഷേധിക്കുന്നു. . മനുഷ്യന്റെ മറുവിലയായി ഈസാ സ്വജീവൻ നൽകി എന്നും ഖുറാനിൽ ഇല്ല. അതിനാൽ തന്നെ ആദിപാപം എന്ന പഠനവും അതിന്റെ പരിഹാരവും ഖുറാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല.
ഉൽപത്തി 3-ന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ദൈവം അവർക്കായി ഒരു നിയമം മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളൂ. നന്മതിന്മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് അവർ ഫലം തിന്നരുത്. എന്നാൽ പാമ്പ് ഹവ്വയോട് പറഞ്ഞു, പഴം കഴിക്കുന്നത് ഹവ്വയെ ദൈവത്തെപ്പോലെയാക്കുമെന്ന്. അപ്പോൾ ഹവ്വാ ആദാമിനെ പഴം തിന്നാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അവർ ദൈവത്തിന്റെ ഏക ഭരണം ലംഘിച്ചതിന് ശേഷം അവരെ ഏദൻ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് അവരെ നീക്കം ചെയ്തു.
റോമാ 5:12 ഒരു മനുഷ്യൻമൂലം പാപവും പാപം മൂലം മരണവും ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അപ്രകാരം എല്ലാവരും പാപം ചെയ്തതുകൊണ്ട് മരണം എല്ലാവരിലും വ്യാപിച്ചു.
ആത്മാവിനാലാണ് വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടത്‌. അവിശ്വാസം മൂലമാണ് മരിച്ചത് എങ്കിൽ വിശ്വാസം മൂലം വീണ്ടും ജനിക്കാം എന്ന് യേശു പഠിപ്പിക്കുന്നു.
സങ്കീർത്തനം 51:5 പാപത്തോടെയാണു ഞാൻ പിറന്നത്; അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽ ഉരുവായപ്പോഴേ ഞാൻ പാപിയാണ്.
അലക്സാണ്ഡ്രിയയിലും മോസ്കോയിലുമുള്ള പുരാതന കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലെ സൂചനയനുസരിച്ച് ഇതു രചിക്കപ്പെട്ടത് ആഥൻസിലാണെങ്കിലും തെസലോനിക്കയിലെ സഭയുടെ സ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകളുമായി ശിഷ്യനായ തിമോത്തിയോസ് മാസിദോനിയയിൽ നിന്നു മടങ്ങി വന്ന ശേഷ, റോമിന്റെ ആധിപത്യത്തിലിരുന്ന കോറിന്തിൽ വച്ച് പൗലോസ് എഴുതിയതാണിതെന്നാണ് മിക്കവാറും പുതിയനിയമപണ്ഡിതന്മാരുടെ മതം. ഏറിയ ഭാഗവും ഇത് വ്യക്തിപരമായ സ്ന്ദേശത്തിന്റെ സഭാവം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്. അവസാനത്തെ രണ്ടദ്ധ്യായങ്ങളിൽ മാത്രമുള്ള തത്തോപദേശം ഏതാണ്ട് ആത്മഗതസ്വഭാവമുള്ളതാണ്. തെസലോനിക്കയിലെ വിശ്വാസികളെ പ്രൊത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ധൈര്യപ്പെടുത്തുകയും ആയിരുന്നു ലേഖകന്റെ ലക്ഷ്യം. യേശുവിന്റെ പുനരാഗമനത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പിനൊപ്പം നിശ്ശബ്ദം കർമ്മനിരതരായിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം അവരോടാവശ്യപ്പെടുന്നു.
എങ്കിലും രണ്ടാം അദ്ധ്യായത്തിലെ, തീവ്രമായ യഹൂദവിരോധം നിഴലിക്കുന്ന 13 മുതൽ 16 വരെ വാക്യങ്ങൾ പിന്നീടു കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെട്ടതാണെന്നു കരുതുന്നവരുണ്ട്. പൗലോസിന്റെ ഇതരലേഖനങ്ങളുമായി ചേർന്നു പോകാത്ത നിലപാടാണ് ഈ വാക്യങ്ങളിലുള്ളതെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. യഹൂദർ പലസ്തീനയിലെ ആദിമക്രിസ്ത്യാനികളെ വൻതോതിൽ പീഡിപ്പിച്ചതായുള്ള ഈ വാക്യങ്ങളിലെ സൂചനയും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 5-ആം അദ്ധ്യായത്തിലെ 1 മുതൽ 11 വരെ വാക്യങ്ങളും ഇതു പോലെ തന്നെ പ്രക്ഷിപ്തമാണെന്നു വാദമുണ്ട്. ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ശൈലിയിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഭാഗം, ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരാഗമനം അത്യാസന്നമാണെന്ന 4-ആം അദ്ധ്യായം 13-18-ലെ പൗലോസിന്റെ നിലപാടിനെ തിരുത്തി മയപ്പെടുത്താൻ പിന്നീടു ചേർത്തതായിരിക്കാമെന്ന വിശദീകരണവുമുണ്ട്.
ശൈശവാവസ്ഥയിലായിരുന്ന തെസലോനിക്കയിലെ സഭയെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് ആകുലനായിരുന്നു. ആഥൻസിലേക്കു പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഏതാനും ആഴ്ചകൾ മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം അവരോടൊത്തുണ്ടായിരുന്നത്. ആകാംക്ഷാഭരിതനായ അദ്ദേഹം അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് തന്റെ ആത്മീയപുത്രൻ തിമോത്തിയെ അയക്കുന്നു. തിമോത്തി കൊണ്ടുവന്ന വാർത്തകൾ പൊതുവേ ആശാവഹമായിരുന്നെങ്കിലും, വിശ്വാസസംബന്ധമായ ചില തെറ്റിദ്ധാരണകൾ സഭയിൽ നിലനിന്നിരുന്നെന്ന് പൗലോസിനു ബോദ്ധ്യമായി. കത്തിലെ ഒരു ഭാഗം ഈ തെറ്റിദ്ധാരണകൾ തിരുത്താനും സഭാംഗങ്ങളുടെ വിശുദ്ധിയെ സംബന്ധിച്ച ദൈവഹിതത്തെക്കുറിച്ച് അവരെ അനുസ്മരിപ്പിക്കാനും ലേഖകൻ മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു.
ക്ലെമന്റ് ഷ്രാദറിനേയും ക്രിസ്തീൻ ബൗറിനേയും പോലുള്ള പണ്ഡിതന്മാർ 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇതിന്റെ ആധികാരികതയെ ചോദ്യം ചെയ്തെങ്കിലും ഇതു പൗലോസിന്റെ രചനയാണെന്ന കാര്യത്തിൽ ബഹുഭുരിപക്ഷം പുതിയനിയമപണ്ഡിതന്മാരും ഇന്നു യോജിക്കുന്നു. പൗലോസിന്റേതായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഇതരലേഖനങ്ങളോട് ഉള്ളടക്കത്തിലും ശൈലിയിലും ഇതു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു ലേഖനം പൗലോസ് എഴുതിയെന്നതിന് തെസലോനിക്കാക്കാർക്കെഴുതിയ രണ്ടാം ലേഖനത്തിലും സൂചനയുണ്ട്.
റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രമുഖനഗരങ്ങളിൽ പലതിലും യഹൂദവംശജരല്ലാത്തവരുടെ കിസ്തീയസമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച പൗലോസ് "വിജാതീയരുടെ അപ്പസ്തോലൻ" എന്നു സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ ലേഖനത്തിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്ന തെസലോനിക്കയർ, പൗലോസ് സ്ഥാപിച്ച മുഖ്യമായും യഹൂദേതരർ അടങ്ങിയ സഭയിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നു. തെസലോക്കാക്കാർ വിഗ്രഹങ്ങളുടെ ആരാധന ഉപേക്ഷിച്ചു എന്നു പറയുന്നതിൽ നിന്നു തന്നെ, സഭാംഗങ്ങൾ മുൻപ്, വിഗ്രഹാരാധകരായ യഹൂദേതരർ ആയിരുന്നു എന്നു തെളിയുന്നു.
ഗ്രീസിലെ മാസിദോനിയ പ്രവിശ്യയിൽപെട്ട തെസലോനിക്ക നഗരത്തിലെ ക്രൈസ്തവസഭയ്ക്കായി എഴുതിയ ഈ കൃതി, പൗലോസിന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ആദ്യത്തേതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഇത് ക്രി.വ. 52-നടുത്ത് രചിക്കപ്പെട്ടതാകാം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിലവിലുള്ളതിൽ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ക്രിസ്തീയ ലിഖിതം തന്നെ ഇതായിരിക്കാം.
ക്രിസ്തീയബൈബിളിന്റെ ഭാഗമായ പുതിയനിയമത്തിലെ പതിമൂന്നാമത്തെ പുസ്തകമാണ് പൗലോസ് അപ്പസ്തോലൻ തെസലോനിക്കാക്കാർക്ക് എഴുതിയ ഒന്നാം ലേഖനം. "1 തെസലോനിയർ" എന്ന ചുരുക്കപ്പേരും ഇതിനുണ്ട്.
എങ്കിലും പ്രധാനപ്രശ്നമായിരുന്ന അഴിമതി, രാജ്യത്തിന്റെ മതേതര അടിത്തറയെ തകർക്കുന്ന രീതിയിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ കാര്യാലയത്തിൽ പേഴ്സണൽ ഡയറക്റ്റർ ഉൾപ്പെട്ട ഒരു കൈക്കൂലിക്കേസ് ഒരു ടെലിവിഷനിലൂടെ പുറത്തുവന്നതിനെത്തുടർന്ന്, തന്റെ അഴിമതിവിരുദ്ധനടപടീകൾ പരാജയപ്പെട്ടെന്ന് എജവിത്തിന് സമ്മതിക്കേണ്ടീ വന്നു.
സാമ്പത്തികപ്രശ്നങ്ങളും അഴിമതിയും മൂലം, രാജ്യത്തെ മതേതരകക്ഷികളുടെ ജനപിന്തുണ കാര്യമായി കുറയുകയും പ്രതിപക്ഷത്തെ ഇസ്ലാമികവാദി കക്ഷിയായ വെർച്യൂ പാർട്ടി ശക്തമായ മുന്നേറ്റം നടത്തുകയും ചെയ്തു. തൊട്ടടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മതേതരകക്ഷികളുടെയെല്ലാം അടിത്തറയിളക്കാനും, വെർച്യൂ പാർട്ടിയുടെ പിൻഗാമിയും മിതവാദികക്ഷിയുമായ ജസ്റ്റിസ് ആൻഡ് ഡെവലപ്മെന്റ് പാർട്ടി അധികാരത്തിലെത്തിക്കുന്നതിലേക്കും ഇത് വഴിതെളിച്ചു.
1987-ൽ നടത്ത തിരഞ്ഞെടൂപ്പിൽ 10% വോട്ട് നേടാനാവാത്തതിനെത്തുടർന്ന് ഡി.എസ്.പിക്ക് പാർലമെന്റിൽ പ്രാതിനിത്യം ലഭിച്ചില്ല. ഇത് എജവിത്തിന് പാർട്ടിയുടെ നേതൃസ്ഥാനത്തുനിന്നും ഒഴിവാകാൻ കാരണമായി. എന്നാൽ 1988-ൽ വീണ്ടും കക്ഷിയുടെ നേതാവായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
1991-ൽ നടന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഡെമോക്രാറ്റിക് ലെഫ്റ്റ് പാർട്ടി 10.75% വോട്ട് നേടൂകയും പാർലമെന്റിൽ 7 സീറ്റ് നേടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഒരു ദശാബ്ദത്തിനു ശേഷം എജവിത് പാർലമെന്റിലെത്തി. 1995 -ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ 76 സീറ്റുകൾ നേടി, പാർട്ടി ബഹുദൂരം മുന്നേറി. തിരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷം മദർലാൻഡ് കക്ഷിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട സർക്കാരിന് ഡി.എസ്.പി. പുറത്തു നിന്നു പിന്തുണനൽകിയിരുന്നെങ്കിലും ഈ സർക്കാർ അധികകാലം നിലനിന്നില്ല.
1957-ൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പീപ്പിൾസ് പാർട്ടിയിലൂടെ രാഷ്ട്രീയത്തിലെത്തി. 1971-73 കാലഘട്ടത്തിലെ പട്ടാളഭരണത്തിനു ശേഷം 1973 ഒക്ടോബറിൽ നടന്ന പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻ പീപ്പിൾസ് പാർട്ടിയെ നയിച്ചത് എജവിത് ആയിരുന്നു. തുടർന്ന് 1974 ജനുവരിയിൽ, നെജ്മത്തിൻ എർബകാന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നാഷണൽ സാൽവേഷൻ പാർട്ടിയുമായി കൂട്ടുചേർന്ന് റിപ്പബ്ലിക്കൻ പീപ്പിൾസ് പാർട്ടി, സർക്കാർ രൂപീകരിക്കുകയും എജവിത് പ്രധാനമന്ത്രിയാകുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയസഖ്യം അതേ വർഷം തന്നെ പിളരുകയും എജവിത് പുറത്താകുകയും ചെയ്തു. ഇതിനു ശേഷം 1977-ലും 1979-ലും രണ്ടു കൂട്ടുകക്ഷിമന്ത്രിസഭകൾ എജവിത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും ഒന്നിനും ഒരു വർഷം പോലും ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.
നാലുവട്ടം തുർക്കിയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന രാഷ്ട്രീയനേതാവാണ് മുസ്തഫ ബുലന്ത് എജവിത് . രാഷ്ട്രീയനേതാവ് എന്നതിനു പുറമേ കവി, എഴുത്തുകാരൻ, പരിഭാഷകൻ, പത്രപ്രവർത്തകൻ എന്നീ നിലകളിലും പ്രശസ്തനായിരുന്നു എജവിത്. ആദ്യം റിപ്പബ്ലിക്കൻ പീപ്പിൾസ് പാർട്ടിയുടെ നേതാവായി മൂന്നു വട്ടം ചെറിയ കാലയളവുകളിൽ പ്രധാനമന്ത്രിയാകുകയും പിൽക്കാലത്ത് ഡെമോക്രാറ്റിക് ലെഫ്റ്റ് പാർട്ടി രൂപീകരിച്ച് കക്ഷിയെ അധികാരത്തിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
എജവിത്തിന്റെ ഈ ഭരണകാലം തികച്ചും നിരാശാജനകമായിരുന്നു. 1999-ൽ തുർക്കിയുടെ ജി.ഡി.പി. 6.4 ശതമാനം കുറവുണ്ടായി നാണ്യപ്പെരുപ്പം 66 ശതമാനവുമായിരുന്നു. ബാങ്കിങ് മേഖല കടുത്ത പ്രതിസന്ധി നേരിട്ടു. ബാങ്കിങ് രംഗത്തെ ഉന്നതരും രാഷ്ട്രീയക്കാരും ചേർന്ന സാമ്പത്തികതിരിമറികൾ പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കി. സ്വകാര്യമേഖലയിലെ 13 ബാങ്കുകൾ‌ പാപ്പരായി. കുറേ ബാങ്കുകളെ സർക്കാർ ഏറ്റെടുത്തതുമൂലം സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയും വഷളായി. വൻ പൊതുമേഖലാസ്ഥാപനങ്ങളും അഴിമതിയിൽ മുങ്ങി.
1980-ലെ പട്ടാള അട്ടിമറീസമയത്ത്, മറ്റു പല ഉന്നത രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളെയുമെന്ന പോലെ, എജവിത്തിനും രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനത്തിൽ നിന്നും വിലക്ക് കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. 1987-ൽ ഈ വിലക്ക് നീങ്ങിയതോടെ അദ്ദേഹം ഡെമോക്രാറ്റിക് ലെഫ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ അദ്ധ്യക്ഷനായി. 1985 രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ഈ കക്ഷി അതുവരെ ബുലന്ത് എജവിത്തിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്ന റഹ്ഷാൻ എജവിത് ആയിരുന്നു നയിച്ചിരുന്നത്.
2000 മേയ് മാസത്തിൽ അധികാരമേറ്റ പുതിയ പ്രസിഡണ്ട് അഹ്മെത് നെജ്ദെത് സെസർ, അഴിമതിക്കെതിരെ നടപടികളെടുക്കുന്നതിൽ പ്രധാനമന്ത്രി എജവിത്തിനെ വിമർശിച്ചു. പ്രസിഡണ്ടും പ്രധാനമന്ത്രിയും തമ്മിലുള്ള തുറന്ന പോര് സാമ്പത്തികരംഗം വീണ്ടും വഷളാവുന്നതിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ നയിച്ചു. പലിശനിരക്ക് ഇക്കാലത്ത് 150 ശതമാനം വരെയായി. സാമ്പത്തികമാന്ദ്യം രണ്ടു മാസം കൊണ്ട് 5 ലക്ഷം പേരെ തൊഴിൽരഹിതരാക്കി
1999-ലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ 22% ജനകീയവോട്ടുകളും 128 പാർലമെന്റ് സീറ്റുകളും നേടി, ഡി.എസ്.പി. ഏറ്റവും വലിയ കക്ഷിയായി. ദെവ്ലത് ബചേലിയുടെ നാഷണൽ ആക്ഷൻ പാർട്ടി, മദർലാൻഡ് പാർട്ടി എന്നിവയെ ഉൾപ്പെടുത്തി 351 അംഗങ്ങളുടെ പിന്തുണയിൽ ഡി.എസ്.പി., 1999 ജൂണിൽ ഒരു കൂട്ടുകക്ഷി സർക്കാർ രൂപീകരിച്ചു. അങ്ങനെ ബുലന്ത് എജവിത് വീണ്ടും പ്രധാനമന്ത്രിയായി.
അങ്കാറയിലെ ഒരു വൈദ്യശാസ്ത്രപ്രൊഫസറൂടെ പുത്രനായിരുന്ന അദ്ദേഹം ബിരുദപഠനത്തിനു ശേഷം പരിഭാഷകനായി ജോലി ചെയ്തു. അമേരിക്കയിലായിരുന്ന കാലത്ത്, 1950കളുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ ഒരു അമേരിക്കൻ പത്രത്തിനു വേണ്ടി ലേഖകനായി.
ഈജിപ്തിലെ ഡാകാലിയ പ്രദേശത്തു സാധാരണകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ഉമ്മു കുൽസുമിന്റെ പിതാവ് ഒരു ഇമാം ആയിരുന്നു. പിതാവിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിൽ ഖുർആൻ പാരായണം അഭ്യസിച്ച ബാലിക 12 വയസ്സായപ്പോഴേക്കും ഖുർആൻ ഹൃദസ്ത്മാക്കിയത്രേ. ബാല്യത്തിലെ തന്നെ സംഗീതാഭിരുചി തിരിച്ചറിഞ്ഞ പിതാവ് ഔപചാരികമായി സംഗീതം അഭ്യസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. നിരവധി പ്രശസ്ത സംഗീതജ്ഞരിൽ നിന്നും വാദ്യോപകരണ വിദഗ്ദരിൽ നിന്നും സംഗീതം അഭ്യസിച്ച ഉമ്മു കുൽസും ആദ്യമായി കൈറൊ മഹാനഗരത്തിലെത്തുന്നത് ഇരുപതാം വയസ്സിലാണ്. സംഗീതാസ്വാദനം ഉന്നതവർഗ്ഗ വിനോദമായിരുന്ന കാലത്ത് അവതരിച്ച ഉമ്മുകുൽസും അറബി സംഗീതാസ്വാദനം ജനകീയമാക്കിയതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കു വഹിച്ചതായി കരുതപ്പെടുന്നു.1934ൽ റേഡിയൊ കയറൊ ആരംഭിക്കുന്നത് ഉമ്മു കുൽസുമിന്റെ ആലാപനത്തോടെയായിരുന്നു എന്നത് അവരുടെ ജനസമ്മിതിയുടെ തെളിവായി ചൂണ്ടികാട്ടുന്നു.
സംഗീതത്തിൽ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ച പ്രതിഭയാണ് ഉമ്മുകുൽസും. പ്രേമം, വിരഹം , മോഹഭംഗം എന്നിവയായിരുന്നു ഉമ്മു കുൽസു ഗാനങ്ങളിലെ പ്രധാന പ്രമേയങ്ങൽ.മൂന്നൊ നാലോ മണിക്കൂറുകൾ നീളുന്നതായിരുന്നു ഒരു സംഗീത സദസ്സ്. അതിലെ ആലപിക്കുന്നതാകട്ടെ രണ്ടൊ മൂന്നോ ഗാനങ്ങൾ മാത്രവും .മിക്ക സദസ്സുകളിലും ഉമ്മു കുൽസുമായിരുന്നു ഏക ആലാപക. പ്രായാധിക്യം ബാധിച്ചപ്പോൾ മൂന്നു മണിക്കൂറുണ്ടായിരുന്ന സദസ്സുകൾ രണ്ട് മണികൂറായി ചുരുങ്ങി.
ഈജിപ്ത്കാരിയായ അറബി സംഗീതജ്ഞയാണ് ഉമ്മു കുൽസും . ഗായിക, ഗാനരചയിതാവ്, അഭിനേത്രി എന്നീ നിലകളിൽ പ്രശസ്തയായിരുന്നു. കിഴക്കിന്റെ നക്ഷത്രം എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ വനിത, അറബി സംഗീത ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്ത ഗായിക എന്നു വിശേഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന നാണയമായിരുന്നു പണം. കർണാടകയിൽ 'ഹണ' എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ചെറുതും വലുതുമായ കൈമാറ്റങ്ങൾക്ക് വ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചതുകൊണ്ടാവാം ധനം എന്ന പൊതുവായ അർഥത്തിലും പണം പ്രസിദ്ധമായിത്തീർന്നു. ഇബ്ൻ ബത്തുത്ത, ജോൺ മരിംഗോലി, അബ്ദുൽ റസാഖ് എന്നിവർ പണത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. വേണാട്, കൊച്ചി, കോഴിക്കോട് രാജാക്കന്മാർക്ക് അവരവരുടെ 'പണം' ഉണ്ടായിരുന്നതായി മഹ്വാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ആദ്യം സ്വർണത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും പിന്നീട് വെള്ളിയിലും ചെമ്പിലും പണം കമ്മട്ടം ചെയ്തു. ഇത് പണോപയോഗത്തിന്റെ പ്രചുരപ്രചാരത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ്. പണം അളന്നുകണക്കാക്കുന്ന രീതിയും നിലവിലിരുന്നു.
550-ൽപ്പരം ചിഹ്നങ്ങൾ ഈ നാണയങ്ങളിൽ ആലേഖനം ചെയ്തതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവയുടെ അർഥസൂചനകൾ ഇപ്പോഴും അവ്യക്തമായി തുടരുന്നു. ആദ്യകാല പരമ്പരകളിലൊന്നായ ശതമന നാണയം പാകിസ്താൻ പ്രദേശത്തുനിന്നും, കപ്പ് രൂപത്തിലുള്ള നാണയം ജനൻപുരിലെ രംഗനഗറിൽനിന്നും കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. ഉത്തർപ്രദേശിലെ പൈലശേഖരം, മൌര്യകാലത്തിനു മുമ്പുള്ള നാല് വ്യത്യസ്ത രീതിയിലുള്ള നാണയങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ബി.സി. 317-ലേതെന്നു കരുതുന്ന രണ്ടുനാണയങ്ങളും, അലക്സാണ്ടറുടെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അർധസഹോദരൻ ഫിലിപ്പ് അറിസിയസിന്റെ നാണയങ്ങളും ലഭ്യമായിട്ടുണ്ട്. ആലേഖനങ്ങളില്ലാത്ത ചെമ്പ് വാർപ്പ് നാണയങ്ങളും ആലേഖനങ്ങളുള്ള നാണയങ്ങളും കണ്ടെത്തപ്പെട്ടവയിൽപ്പെടുന്നു.
18-19 നൂറ്റാണ്ടുവരെ നാണയമൂല്യം ആന്തരിക മൂല്യത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ളതായിരുന്നു. നാണയത്തിലെ ലോഹത്തിന് തുല്യമായ മൂല്യമായിരുന്നു നാണയ മൂല്യമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടത്. ലോഹമൂല്യം വ്യത്യാസപ്പെട്ടാൽ നാണയമൂല്യവും വ്യത്യാസപ്പെടുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആധുനിക നാണയങ്ങൾ മുഖമൂല്യം ഉള്ളവയാണ്. മുഖമൂല്യത്തിന് ആന്തരിക മൂല്യവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. അതായത് അഞ്ചു രൂപ നാണയത്തിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ലോഹത്തിന്റെ മൂല്യം അഞ്ചു രൂപയെക്കാൾ കൂടുതലോ കുറവോ ആകാം. മൂല്യത്തിന്റെ അളവായി സ്വയമോ അതോ പ്രതിനിധിയായോ പ്രവർത്തിക്കുന്ന കൈമാറ്റ മാധ്യമമാണ് പണം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്വർണവും വെള്ളിയുമടങ്ങുന്ന നാണയങ്ങൾ പണമാണ്.
ഫിറോസ് ഷാ -മന്റെ ഭരണം നാണയത്തെ ജനകീയ കൈമാറ്റ മാധ്യമമാക്കി മാറ്റി. കമ്മട്ടത്തിന്റെ പേരും നാണയത്തിന്റെ പേരും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ബഹലോലിയായിരുന്നു ലോധി കുടുംബത്തിന്റെ തനതായ ഏകനാണയം. ഷെർഷാ സൂരി ബില്ലൻ നാണയം നിർത്തലാക്കുകയും പുതിയ ചെമ്പു നാണയമായ 'ദം'-ഉം അതിന്റെ ഉപനാണയങ്ങളും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്തു. പുതിയ ഭാരക്രമത്തോടെ വെള്ളി 'ടാങ്ക'കൾ വ്യാപിപ്പിക്കുകയും 'റുപി' മാനക നാണയമായി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. ഇതിലെ ലിഖിതങ്ങൾ പരമ്പരാഗത 'കലിമ'യെ പിന്തുടർന്നുള്ളവയായിരുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്ത് സ്വർണനാണയങ്ങൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. പ്രധാന സ്ഥലങ്ങളിലൊക്കെ കമ്മട്ടം സ്ഥാപിച്ചു എന്നതായിരുന്നു മറ്റൊരു പരിഷ്കരണം.
അലക്സാണ്ടറുടെ ആക്രമണത്തോടെ വടക്കു പടിഞ്ഞാറൻ മേഖലയിൽ ഇന്ത്യയുടെ നാണയ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു പുതിയ അധ്യായം ആരംഭിച്ചു. സ്വർണം, ചെമ്പ്, നിക്കൽ, വെള്ളി നാണയങ്ങൾ ഇക്കാലത്ത് പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. രാജകിരീടവും രാജകീയ മുദ്രകളും പതിച്ച ഡ്രാക്കമും ടെട്രാഡ്രാക്കമും വ്യാപകമായുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രീക്കുകാർ ബാക്ട്രിയയിലെ നാണയങ്ങളിൽ ആറ്റിക് മാനക ഭാരം നടപ്പിലാക്കി. അഗത്തൊ ക്ളെസ്സിന്റെ നാണയങ്ങൾ തക്ഷശിലയിലെ ചെമ്പു നാണയങ്ങൾക്ക് തുല്യമായതിനാൽ അവർക്ക് പിൻവലിക്കേണ്ടതായി വന്നു. ഡൈഡ്രാക്കംസ്, ഹെമിഡ്രാക്കംസ് എന്നീ വെള്ളി നാണയങ്ങളും പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഗംഗാ, നർമദ സമതലങ്ങളിൽ മൗര്യ, മഗധ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ നാണയങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. ചിഹ്നങ്ങൾ പതിച്ച, ചതുരത്തിലും വൃത്താകൃതിയിലുമുള്ള നാണയങ്ങളായിരുന്നു അവ. പ്രാദേശികമായ പ്രത്യേകതകളും പ്രാധാന്യവുമനുസരിച്ച്, ശൈലങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ, മരങ്ങൾ, മനുഷ്യരൂപങ്ങൾ, ജ്യാമിതീയ ചിത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ആലേഖനം ചെയ്തിരുന്നു. ഇവയ്ക്കും മൗര്യഘട്ടത്തിന് മുന്നെയുള്ള നാണയങ്ങൾക്കും വ്യാപക പ്രചാരമുണ്ടായിരുന്നു. ചാപ്പകുത്ത് നാണയങ്ങളുടെ വ്യാപനത്തിന് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രമുണ്ട്. ആഭ്യന്തരവൈദേശിക വ്യാപാരം വൻതോതിൽ നടന്നിരുന്നു എന്നതിന് തെളിവുകളാണ് നാണയങ്ങളുടെ വ്യാപനം.
വെള്ളിയിലും ചെമ്പിലും പരിമിതമായി സ്വർണത്തിലും തയ്യാറാക്കിയ നാണയങ്ങൾ ഹോളണ്ടിലായിരുന്നു കമ്മട്ടം ചെയ്തിരുന്നത്. 'ചാല്ലിസ്' എന്ന് അറിയപ്പെട്ട ഇവ നാഗപട്ടണത്തുനിന്ന് ധാരാളമായി കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 1, 2, 1/2 സ്റ്റുഐവറും 'പഗോഡ'യും ഇവരുടേതായുണ്ട്. വിജയനഗരം നാണയമാതൃകയ്ക്ക് സമാനമായിരുന്നു ഇവരുടെ പല നാണയങ്ങളും. ഡച്ചുകാർ കമ്പനിമേഖലയിലേക്ക് എത്തുന്ന വിദേശ നാണയങ്ങളിൽ അവരുടേതായ അടയാളങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പേർഷ്യൻ അബ്ബാസിഡ് നാണയങ്ങൾ, ഇന്തോ പോർച്ചുഗീസ് ടാങ്ക, ബിജാപൂർ സുൽത്താന്റെ 'ലാറിസ്', മുഗൾ റുപി തുടങ്ങിയവയിൽ ഇത്തരം ചിഹ്നങ്ങൾ പതിച്ചത് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
1616-ലാണ് ഡാനിഷ് ഈസ്റ്റിന്ത്യാകമ്പനി രൂപീകൃതമായത്. നാഗപട്ടണത്തിനടുത്തുള്ള ട്രാൻക്യൂബാറിൽ കോട്ട പണിതു. അവിടെ സ്വർണ'പഗോഡ'കളും ചെമ്പു നാണയങ്ങളും പരിമിതമായതോതിൽ വെള്ളി 'റോയലും', കമ്മട്ടം ചെയ്തു. കൂടാതെ ഫെഡറിക് , ക്രിസ്റ്റ്യൻ കഢ, ക്രിസ്റ്റ്യൻ ഢ, തുടങ്ങിയവരുടെ നാണയങ്ങളും, 1, 2, 10 കാശുകളും വെള്ളിപ്പണങ്ങളും അവർ വ്യാപാരങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിച്ചു. ഒരുഭാഗത്ത് വിഷ്ണുവും മറുഭാഗത്ത് സാമ്രാജ്യചിഹ്നവും രേഖപ്പെടുത്തിയ നാണയങ്ങളും ചില ചെമ്പ് നാണയങ്ങളിൽ ഡാനിഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ അടയാളങ്ങളും കാണാം.
ചോഴിയൻ കാശ്, തുലുക്കുകാശ്, വെള്ളിക്കാശ് എന്നിവയാണ് കാശുകൾ. തിരമം, അരത്തിരമം, മുക്കാൽത്തിരമം, കാൽത്തിരമം എന്നിവയെക്കുറിച്ചും ഉണ്ണിച്ചിരുതേവി ചരിതത്തിൽ പരാമർശമുണ്ട്. ഒരു മീൻ ചെതുമ്പലിന്റെയത്ര എന്ന് പോർച്ചുഗീസുകാർ വിവരിക്കുന്ന നാണയമാണ് താരം. ഗുളികമകാണി, മുമ്മുറി, മുണ്ടിയവട്ട്, കമ്പി എന്നിങ്ങനെയുള്ള നാണയങ്ങളെക്കുറിച്ചും മധ്യകാലകൃതികളിൽ പരാമർശമുണ്ട്. സ്ഥലകാലങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നാണയമൂല്യം വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരുന്നു. നാണയങ്ങൾ തമ്മിൽത്തമ്മിലുള്ള കൈമാറ്റവിലയും താരതമ്യമൂല്യവും മറ്റും ഇഴപിരിച്ചെടുക്കാൻ ഏറെ പ്രയാസമാണ്.
സംഘകാല സാഹിത്യത്തിൽ വ്യത്യസ്തങ്ങളായ നാണയങ്ങളെക്കുറിച്ച് പരാമർശമുണ്ട്. ചേര, ചോള, പാണ്ഡ്യ വംശങ്ങളായിരുന്നു പ്രധാന രാജാക്കന്മാർ. ചാപ്പകുത്ത് നാണയങ്ങളും, വെള്ളിയിലും ചെമ്പിലുമുള്ള നാണയങ്ങളും കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആണ്ടിപ്പട്ടി ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട വൃത്താകൃതിയിലുള്ള നാണയങ്ങളിൽ മലകളും നദികളുമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന അടയാളങ്ങളുണ്ട്. ഇവ രണ്ട്, മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളിലേതാണെന്ന് അഭിപ്രായമുണ്ട്. ഒരു ഭാഗത്ത് സംഘകാല മുഖ്യൻ 'തിണ്ണൻ ഇട്ടിരൻ ചെണ്ടൻ, ആനയോടൊപ്പം നില്ക്കുന്നതും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ബി.സി. 3000-ത്തിൽ ഹാരപ്പൻ ജനത കാർഷിക വസ്തുക്കൾ കൈമാറ്റ മാധ്യമമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. കുതിര, നിഷ്ക തുടങ്ങിയവയും കൈമാറ്റ മാധ്യമങ്ങളായിരുന്നു. പ്രകൃതിജന്യമായ ലോഹങ്ങൾ കൈമാറ്റ മാധ്യമമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് നാണയവളർച്ചയ്ക്ക് അനുകൂലമായി മാറി. ഇത് കൈമാറ്റങ്ങൾക്ക് സൗകര്യപ്രദവും ഈടുനില്ക്കുന്നതുമായിരുന്നു. പ്രാചീന കാലത്ത് ഭാരതത്തിന്റെ അളവ് വിത്തുകളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയായിരുന്നു. 1500-800 ബി.സി.-യിൽ ത്തന്നെ ഇന്ത്യാ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ നാണയസംവിധാനം വളർന്നുവന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.