polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിൽ പുലിത്തോൽ പോലെ രോമശബളമായ തോലുകളാകാം ആദ്യ മെത്ത. പുല്ലും , ചപ്പും വൈക്കോലും വിരിച്ചുകിടക്കുന്നതും മെത്തയുടെ ആരംഭമായി കാണാം. ഇത്തരം പ്രസ്താവങ്ങൾ ആദ്യകാലകൃതികളിൽ തന്നെ കാണാവുന്നതാണ്. പതുപതുപ്പുള്ള ശേഷസർപ്പത്തിന്റെ മുകളിൽ പള്ളികൊള്ളുന്ന വിഷ്ണു സങ്കല്പത്തിനും മെത്തയുടെ ആശയം കാണാവുന്നതാണ്. രാജാവിന്റെയും മുനിമാരെയും സ്വീകരിക്കുന്നതിനു അവരുടെ വഴിയൊരുക്കാനായി പൂക്കൾ കൊഴിക്കുന്ന സമ്പ്രദായത്തിനും മെത്തയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്. അഥവാ മെത്താശാസ്ത്രം എന്ന ഒരു ശാസ്ത്രശാഖയായി വികസിച്ചിരിക്കുന്നു.
ശവശരീരം ഭക്ഷിക്കുന്ന പക്ഷിയാണ് കഴുകൻ . ആസ്ട്രേലിയ, അന്റാർട്ടിക്ക എന്നീ രണ്ടു ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ ഒഴികെ മറ്റെല്ലായിടത്തും ഇവ കാണപ്പെടുന്നു. ഒരേപോലെ പരിണാമം പ്രാപിച്ച രണ്ടു തരം കഴുകന്മാർ ഉണ്ട്. കാലിഫോർണിയയിലും ആൻ‌ടീസ് മലനിരകളിലും കാണപ്പെടുന്നവയെ പുതു ലോക കഴുകന്മാർ എന്നും, യൂറോപ്പ്,ആഫ്രിക്ക,ഏഷ്യ എന്നിവടങ്ങളിൽ ഉള്ളവയെ പഴയ ലോക കഴുകന്മാർ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
ആരോഗ്യമുള്ള ജീവികളെ ഇവ ആക്രമിക്കാറില്ല. രോഗമുള്ളതോ, മുറിവ് പറ്റിയവയേയോ കൊല്ലാറുണ്ട്‌. അത്യാർത്തിയോടെ ശവം തിന്നു ഭക്ഷണ ഉറ വീർത്തു മയങ്ങി ഇവയെ കാണാം. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക്‌ ഭക്ഷണം ശർദ്ധിച്ച്ചാണ് നൽകുന്നത്. ഇവയുടെ ആമാശയത്തിൽ ഊറുന്ന ആസിഡ് വളരെ ദ്രവീകരണ ശക്തി ഉള്ളതായതിനാൽ, ഭക്ഷ്യ വിഷമായ ബോട്ടുലീനം, കോളറ - ആന്ത്രാക്സ് ബാക്ടീരിയകൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടും.
ഉഷ്ണമേഖലയിൽ ഇവ കാണപ്പെടുന്നു. ഇതിലെ അംഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന കുടുംബമാണ് കതാർടിടെ . ഇരപിടിയന്മാരായ സ്ട്രോക്ക് ഉൾപ്പെടുന്ന കുടുംബത്തോടാണ് ഇവക്കു കൂടുതൽ അടുപ്പമെന്ന് ജനിതക പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. ഇവക്കെല്ലാം മണം പിടിച്ചു ആഹാരം കണ്ടെത്താൻ കഴിവൊണ്ട്.
വർഗീകരണമനുസ്സരിച്ചു ഇവ ഉൾപ്പെടുന്ന കുടുംബമാണ് അസിപിട്രിടെ . ഇതിലെ അംഗങ്ങളാണ്: പരുന്ത് , ഗരുഡൻ , പ്രാപ്പിടിയൻ , വെള്ളപ്പരുന്ത് . ശവങ്ങളെ കണ്ടെത്തുന്നത് കാഴ്ചയിലൂടെയാണ്
തലയിൽ, സാധാരണ പക്ഷികൾക്കുള്ളതു പോലെ രോമം ഇവയ്ക്കില്ല. ഇത്തരം കഷണ്ടിത്തല കഴുകന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. തലയിൽ അഴുക്കു പിടിക്കാതിരിക്കാനും, ശരീരോഷ്മാവ് നിയന്ത്രിക്കാനും കഷണ്ടിത്തല പ്രയോജനപ്പെടുന്നതായി ഗവേഷണങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു.
മൂന്നാമത്തേത് അനുഭവസത്താഘട്ടം ആണ്. ഈശ്വരനെയും പരമസത്യങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് വസ്തുനിഷ്ഠമായ യാഥാർഥ്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നല്കുന്നു. ശാസ്ത്രീയ നിരീക്ഷണമാണ് ഇവിടത്തെ മാനദണ്ഡം. പ്രകൃതിയെ നിയന്ത്രിക്കുവാൻ മനുഷ്യൻ ഈ ഘട്ടത്തിൽ ശ്രമിക്കുന്നു. എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും മൌലികതത്ത്വങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി അവയെ മനുഷ്യപുരോഗതിക്ക് ഉതകത്തക്കവണ്ണം രൂപപ്പെടുത്തുവാൻ ഈ ഘട്ടത്തിലെ ചിന്താഗതിക്ക് കഴിയുമെന്ന് കോംത് വാദിക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ഓരോ ആവശ്യങ്ങൾ അനുസരിച്ചാണ് ഓരോ ശാസ്ത്രം ഉടലെടുത്തതെന്ന് അനുഭവസത്താവാദം സിദ്ധാന്തിച്ചു. വസ്തുക്കളുടെ തൂക്കവും ഭൂപ്രദേശങ്ങളുടെ വിസ്തൃതിയും മറ്റും നിർണയിക്കേണ്ടിവന്നപ്പോൾ ഗണിതശാസ്ത്രം ജന്മമെടുത്തു. ജ്യോതിശാസ്ത്രം, ഊർജതന്ത്രം, രസതന്ത്രം, ജീവശാസ്ത്രം, സാമൂഹികശാസ്ത്രം എന്നിവയുടെ ഉദ്ഭവവും ഇത്തരത്തിലാണെന്നു വാദിക്കുന്നു.
19-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടുകൂടി വളരെ പ്രചാരം ലഭിച്ച അനുഭവസത്താവാദത്തെ ഒരു പ്രധാന തത്ത്വദർശനസിദ്ധാന്തമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത് അഗസ്റ്റെ കോംതെ ആണ്. ഇദ്ദേഹത്തിനു മുമ്പുതന്നെ ഫ്രാൻസിസ് ബേക്കൺ, നിക്കൊളാസ് ദ മാൽ ബാൻഷ്, ഡേവിഡ് ഹ്യൂം, മോളിയർ, ഷാക്ക് തുർഗോ തുടങ്ങിയവർ അനുഭവസത്താവാദത്തോട് അനുരൂപമായി ചിന്തിച്ചിരുന്നതായി കാണുന്നു. 1822-ൽ കോംതെ ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന് ജന്മം നല്കി എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും 1750-ൽ തന്നെ ഷാക്ക് തുർഗോ എന്ന ഫ്രഞ്ചു ദാർശനികൻ ഇതിന്റെ പ്രധാന തത്ത്വങ്ങൾക്ക് രൂപം നല്കിയതായി തെളിവുകളുണ്ട്.
പ്രപഞ്ചവസ്തുക്കളെപ്പറ്റി ഇന്ദ്രിയാനുഭവത്തിൽകൂടി മാത്രമേ ശരിയായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയൂ; അങ്ങനെ ലഭിക്കുന്ന വസ്തുനിഷ്ഠമായ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ മാത്രമേ മനുഷ്യൻ അറിയേണ്ടതുള്ളു; ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിൽ തത്ത്വദർശനത്തിനു മറ്റു ശാസ്ത്രങ്ങളിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി ഒരു രീതി ഇല്ല; എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കും പൊതുവായുള്ള സാമാന്യതത്ത്വങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുകയും സാമൂഹിക രൂപവത്കരണത്തിന് ഉതകത്തക്കവിധം മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നതിന് തത്ത്വദർശനം ഉപയോഗിക്കണം എന്നെല്ലാമുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങളാണ് അനുഭവസത്താവാദത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം.
രണ്ടാംഘട്ടമായ അതിഭൌതിക ത്തിൽ ഈശ്വരനിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വിശ്വാസം ചില തത്ത്വങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസമായിമാറുന്നു. പ്രപഞ്ചവസ്തുക്കളെക്കാൾ അവയുടെ അന്തഃസത്തയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. അന്തഃസത്ത , സത്ത , സാരം , സാമാന്യം , കാരണം , ശക്തി മുതലായ ഇനങ്ങളിലൂടെ പ്രാപഞ്ചികയാഥാർഥ്യത്തെ യുക്തിപരമായി മനസ്സിലാക്കുകയും മനുഷ്യസമുദായത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
അതിഭൌതികതാവാദം , ആത്മലോകസംബന്ധമായ മതം തുടങ്ങിയ അശാസ്ത്രീയമായ വിഷയങ്ങളോട് അനുഭവസത്താവാദത്തിന് ആനുകൂല്യമില്ല. ഇതിന്റെ ഈ വിപ്രതിപത്തി പ്രായോഗികതാവാദം , ശാസ്ത്രീയപ്രകൃതിവാദം , വ്യവഹാരമനഃശാസ്ത്രം എന്നീ ചിന്താപദ്ധതികളെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആദ്യത്തേതായ ഈശ്വരാധിഷ്ഠിതഘട്ടത്തിൽ എല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങൾക്കും പരിണാമങ്ങൾക്കും കാരണം ഈശ്വരേച്ഛയാണെന്ന് മനുഷ്യൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയായും പിശാചായും മറ്റും വിവിധരൂപം നൽകി ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നു. കൂടാതെ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ജീവനുള്ളതും ഗൂഢാത്മകവുമാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.
അയോവിൽ നടത്തിയ സാന്ദ്രതാപഠനങ്ങൾ അത് മുഖ്യമായും സിലിക്കേറ്റിനാൽ നിർമിതമായ ഒരു ഖഗോളവസ്തുവാണെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുകയുണ്ടായി. ഗുരുത്വത്തിന്റെയും കാന്തികതയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗലീലിയോ ഓർബിറ്റർ നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ ഈ ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഇരുമ്പിന്റെ അംശം കൂടുതൽ അടങ്ങിയതും സാന്ദ്രതയേറിയ പദാർഥങ്ങളാൽ നിർമിതവുമാണെന്നു തെളിയിച്ചു. മാന്റിൽ ശിലാനിർമിതമാണെന്നും കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. സ്പെക്ട്രോസ്കോപ്പിക് പഠനങ്ങൾ ഈ ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം സൾഫർ ഡൈഓക്സൈഡും മറ്റു സൾഫർ സംയുക്തങ്ങളും കൊണ്ടുമൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചന നൽകുന്നു. സൾഫർഡൈ ഓക്സൈഡിനു പുറമേ ഓക്സിജൻ, സോഡിയം, പൊട്ടാസിയം എന്നീ ആറ്റങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും ഈ ഉപഗ്രഹാന്തരീക്ഷത്തിൽ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അന്തരീക്ഷമർദം ഭൂമിയെ അപേക്ഷിച്ചു വളരെ കുറവാണ്. വ്യാഴത്തിന്റെ ആകർഷണത്തിൽപ്പെട്ട് അയോവിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിലെ വാതകങ്ങളും മറ്റും വ്യാഴത്തിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്ന അവസ്ഥയിൽ ഈ ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ ഭ്രമണപഥത്തിലുടനീളം ചിതറിക്കിടക്കുംവിധം ഉപസ്ഥിതമായിരിക്കുന്നു.
നിരന്തരം സംഭവിക്കുന്ന അഗ്നിപർവത പ്രവർത്തനങ്ങൾ അയോവിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തെ സദാ പ്രക്ഷുബ്ധമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നൂറുകണക്കിന് കിലോമീറ്റർ ദൈർഘ്യത്തിൽ ലാവ പ്രവഹിച്ചതിന്റെയും മറ്റും ലക്ഷണങ്ങളും അയോവിൽ നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ലാവാപ്രവാഹത്തിൽ പലതിലും സിലിക്കേറ്റ് ശിലകളുടെ ധാത്വംശവും മറ്റു ചിലതിൽ ഉരുകിയ സൾഫറിന്റെ സാന്നിധ്യവും നിർണയിക്കാൻ ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മുമ്പ് ഈ ഉപഗ്രഹത്തിലെ ലാവാ പ്രവാഹം സൾഫർജന്യം മാത്രമാണ് എന്നായിരുന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഗലീലിയോ ബഹിരാകാശപേടകവും ഇൻഫ്രാറെഡ് തരംഗദൈർഘ്യത്തിൽ നടന്ന വിവിധ നിരീക്ഷണങ്ങളും ഈ ധാരണ തിരുത്തിക്കുറിക്കുകയുണ്ടായി.
ഒരേ സമയം അയോവിൽ ഒരു ഡസനോളം അഗ്നിപർവതങ്ങൾ ലാവ വമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പുതിയ നിരീക്ഷണങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത്. ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നും 100 മുതൽ 400 വരെ കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിലേക്ക് ജ്വാലകളും ധൂളികളും എത്തിക്കുന്ന ഈ അഗ്നിപർവതങ്ങളെ അവ വമിക്കുന്ന സൾഫർഡൈഓക്സൈഡ് വാതകത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നും തപ്തസ്ഥലികളുടെ ഇൻഫ്രാറെഡ് നിർണയനത്തിൽ നിന്നുമാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അഗ്നിപർവതത്തിനടുത്ത പ്രദേശങ്ങളിൽ 1700 കെൽവിൻ ആണ് താപനില. 120 കെൽവിൻ ആണ് അയോയുടെ ശരാശരി പകൽസമയത്തെതാപനില.
വ്യാഴത്തിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള ഉപഗ്രഹമാണ് അയോ. നിരവധി സവിശേഷതകളുള്ള ഈ ഉപഗ്രഹത്തിന്റെ വലിപ്പം, ദ്രവ്യമാനം, സാന്ദ്രത എന്നിവ ചന്ദ്രനെക്കാൾ അല്പം കൂടുതലാണ്. വ്യാഴം സംക്രമിപ്പിക്കുന്ന വേലാർ താപനം അയോയെ സൗരയൂഥത്തിലെ ഏറ്റവുമധികം അഗ്നിപർവതക്ഷോഭമുള്ള ഖഗോളീയ വസ്തുവാക്കിമാറ്റുന്നു. വ്യാഴത്തിന്റെ മറ്റുപഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, അയോവിൽ ഹിമപാളിയുടെ വൻശേഖരം കാണപ്പെടുന്നില്ല. സൾഫറിന്റെ അംശമുള്ള ശിലാപാളികളാണ് അയോവിൽ അധികവും.
ഭാരതപ്പുഴയുടെ തെക്കേക്കരയിൽ ചെറുതുരുത്തി ഗ്രാമത്തിലാണ് ക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. രണ്ടാം ചേരസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സംഭാവനയാണ് നെടുമ്പുര കുലശേഖരനെല്ലൂർ ശിവക്ഷേത്രം. കുലശേഖരന്മാരുടെ പേരിനെ സൂചിപ്പിക്കാനാണോ ക്ഷേത്രത്തിനും ആ പേരു കൊടുത്തത് എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും അവരുടെ പ്രശസ്തിക്ക് ഉതകുന്നവണ്ണമുള്ള നിർമ്മാണ ശൈലിയും ഗാംഭീരവും ക്ഷേത്രത്തിനു കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അതിമനോഹരമാണിവിടുത്തെ ശില്പചാരുതയേറിയ ക്ഷേത്ര നിർമ്മിതി. നഗരത്തിൽ നിന്നും വളരെ അകന്ന് ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രശാന്തി നിറഞ്ഞാടുന്ന അന്തരീക്ഷം ക്ഷേത്രത്തിനെ മറ്റുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്നും മാറ്റിനിർത്തുന്നു. സാധാരണയായി മഹാക്ഷേത്രങ്ങൾ എല്ലാംതന്നെ നഗരസാമീപ്യത്തിലുള്ളതാവുമ്പോൾ 'ചെറുതുരുത്തി നെടുമ്പുര കുലശേഖരനെല്ലൂർ മഹാശിവക്ഷേത്രം' ഗ്രാമീണഭംഗി ഒട്ടു ചോരാതെ ഇവിടെ നെടുനായകത്വം വഹിക്കുന്നു.
കരിങ്കല്ലും മണ്ണും ചേർത്ത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന ശ്രീകോവിലിന്റെ ഭിത്തികളിൽ ധാരാളം ശില്പങ്ങൾ അതിന്റെ ഭംഗികൂട്ടുന്നു. കുമ്മായവും, മണലും ചേർത്ത മിശ്രിതം കൊണ്ടാണ് ശ്രീകോവിലിന്റെ ഭിത്തിയിലെ രൂപങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്. അതുകൂടാതെ തടിയിലും ധാരാളം പുരാണേതിഹാസകഥകൾ ഇവിടെ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശിവലിംഗവും ശിവലിംഗ പ്രതിഷ്ഠ കൺചിമ്മാതെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന നന്ദികേശ്വര പ്രതിഷ്ഠയും ഇവിടുത്തെ പ്രത്യേകതയാണ്. നാലമ്പലത്തിനു പുറത്ത് വലിയ ബലിക്കല്ലിന് പടിഞ്ഞാറു വശത്തായി നന്ദികേശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു. സാധാരണ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിന്നും പല വാസ്തു നിർമ്മിതികളും ഇവിടെ വേറിട്ടു നിൽക്കുന്നു. വളരെ ദൂരെനിന്നു പോലും ക്ഷേത്ര ശ്രീകോവിൽ നമുക്ക് ദർശിക്കാനാവും, അത്ര വലിപ്പവും പൊക്കവുമേറിയതാണ് ഇവിടുത്തെ മഹാ ശ്രീകോവിലിന്റെ നിർമ്മിതി.
വെട്ടുകല്ലിൽ പടുത്തുയർത്തിയ ഇവിടുത്തെ നാലമ്പലം വിസ്താരമേറിയതാണ്. പുറമേ കുമ്മായവും സിമന്റു കൊണ്ട് മിനുസപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. നാലമ്പലത്തിന്റെ കിഴക്കുവശത്ത് നമസ്കാരമണ്ഡപവും വടക്കു കിഴക്കേ മൂലയിൽ കിണറും പണിതീർത്തിരിക്കുന്നു. ബലിക്കൽപ്പുര ഇവിടെ നിർമ്മിച്ചിട്ടില്ല എന്നുള്ളതു എടുത്തു പറയാം. വലിയബലിക്കല്ല് നാലമ്പലത്തിനു വെളിയിലായി കിഴക്കുവശത്തു സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. നാലമ്പലത്തിനുള്ളിലായി ശ്രീകോവിലിനു തെക്കു വശത്ത് മുൻപ് കൂവളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവിടെ നാലമ്പലത്തിനുള്ളിലായി വടക്കു-പടിഞ്ഞാറു വശത്തായി ശ്രീകൃഷ്ണ പ്രതിഷ്ഠയും നടത്തിയിരിക്കുന്നുണ്ട്. മിനുസമേറിയ കരിങ്കൽ പാളികൾ പാകിയിരിക്കുന്ന നാലമ്പലത്തിനുള്ളിലായി തെക്കു-കിഴക്കു മൂലയിൽ തിടപ്പള്ളിയും നിലകൊള്ളുന്നു.
ഗജ പൃഷ്ഠാകൃതിയിൽ ഇരുനിലയിൽ പണിതീർത്ത മഹാസൗധമാണ് ഇവിടുത്തെ ശ്രീകോവിൽ. രണ്ടാം കുലശേഖരന്മാരുടെ കാലത്തു നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട അതിമനോഹരമായ ഈ നിർമ്മിതി കാലത്തെ അതിജീവിച്ച് ഇവിടെ ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. നെടുമ്പുരയിലെ ശ്രീകോവിലിന് ഏകദേശം 50 അടിയിലേറെ പൊക്കമുണ്ട്. കേരളത്തിലെ വലിപ്പമേറിയ ശ്രീകോവിലുകളിൽ കുലശേഖരനെല്ലൂർ ക്ഷേത്രം മുൻനിരയിൽ നിൽക്കുന്നു. മുഖമണ്ഡപത്തോടു കൂടിയ ഇവിടുത്തെ ശ്രീകോവിലിന്റെ ഇരുനിലകളും ചെമ്പുമേഞ്ഞ് മനോഹരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കിഴക്കോട്ട് ദർശനം നൽകി ശ്രീ കുലശേഖരത്തപ്പൻ ഇവിടെ മഹാശിവലിംഗ രൂപത്തിൽ ദർശനം നൽകുന്നു. ശിവലിംഗത്തിനു രണ്ടടിയോളം പൊക്കംവരും. ഇവിടുത്തെ ശ്രീകോവിലിന്റെ പഴക്കം തിട്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.
തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലെ ചെറുതുരുത്തിക്കടുത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പുരാതന ക്ഷേത്രമാണ് നെടുമ്പുര കുലശേഖരനെല്ലൂർ ക്ഷേത്രം. കേരളത്തിലെ നൂറ്റെട്ട് ശിവക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രാധാന്യമേറിയ ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ പരമശിവനാണ്. കിഴക്ക് ദർശനം നൽകി കുടികൊള്ളുന്ന ഈ ക്ഷേത്രം രണ്ടാം ചേരരാജവംശക്കാലത്ത് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട മഹാശിവക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. പേരാർ എന്നു പണ്ടുകാലത്ത് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന മലയാളത്തിന്റെ പുണ്യനദിയായ ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്താണ് കുലശേഖരനെല്ലൂർ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഉപദേവതകളായി പാർവ്വതി, ഗണപതി, അയ്യപ്പൻ, സുബ്രഹ്മണ്യൻ, ശ്രീകൃഷ്ണൻ, നാഗദൈവങ്ങൾ, മഹാവിഷ്ണു എന്നിവരും വാഴുന്നു.
മൈസൂർ സുൽത്താന്റെ പടയോട്ടക്കാലത്തെ അതിജീവിച്ച മഹാക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്നു കൂടിയാണിത്. അധികം ചരിത്രത്താളുകളിൽ ഇടം നേടാൻ നെടുമ്പുര കുലശേഖരനെല്ലൂർ മഹാ ശിവ ക്ഷേത്രത്തിനായിട്ടില്ല. എഴുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഇവിടുത്തെ കിഴക്കേ ക്ഷേത്രക്കുളം വൃത്തിയാക്കാനായി വെള്ളം വറ്റിക്കുകയും കുളത്തിലെ വള്ളം താഴ്ന്നു വന്നപ്പോൾ കുളത്തിനു നടുക്കായി ഒരു വിഷ്ണുവിഗ്രഹം കാണുകയും ചെയ്തെന്ന് ചരിത്രം. പക്ഷേ അന്ന് ഭാരതപ്പുഴയിൽ നിന്നും വെള്ളം ഇരച്ചു കയറി ക്ഷേത്രകുളം നിറഞ്ഞ് വിഗ്രഹം പൂർണ്ണമായി കാണാനോ അത് അവിടെ നിന്നും എടുത്തു മാറ്റി പ്രതിഷ്ഠിക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ലത്രേ.
2011-ൽ വീണ്ടും ക്ഷേത്രക്കുളം വറ്റിച്ചു മഹാവിഷ്ണുവിഗ്രഹം ഭക്തർക്ക് ദർശനമാക്കി കൊടുത്തു നാട്ടുകാരും ഊരാണ്മദേവസ്വവും ചേർന്ന്. മുൻപ് വിഗ്രഹത്തിന്റെ മുകൾഭാഗം കണ്ട ചിലരെങ്കിലും ഇന്നും ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത് ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. നിൽക്കുന്ന രൂപത്തിൽ കാണപ്പെട്ട വിഷ്ണുഭഗവാൻ നാലു കൈകളോടെ പാഞ്ചജന്യം , സുദർശനം , കൗമോദകി , താമര എന്നിവ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന മനോഹര വിഗ്രഹമാണിത്. പ്രതിഷ്ഠ കിട്ടുമ്പോൾ കിഴക്കോട്ട് ദർശനമായാണ് കണ്ടത്. ഇപ്പോൾ ക്ഷേത്രത്തിനകത്ത് വിഷ്ണുവിന് പ്രത്യേക ശ്രീകോവിൽ ഒരുക്കാൻ ജനങ്ങൾ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നു. അതിനുള്ള പണികൾ നടന്നുവരുന്നു.
വളരെ വിശാലമായ ക്ഷേത്ര മതിലകമാണിവിടുത്തേത്. ക്ഷേത്ര മതിലകത്തുതന്നെ വടക്കുവശത്തായി ഊട്ടുപുരയും നിലവറയും നിലകൊള്ളുന്നു. മൂന്നു നിലയിൽ നിലവറയോടുകൂടിയ കെട്ടിട സമുച്ചയം വളരെ മനോഹരമായി വലിയ കേടുപാടുകൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലാതെ ഇന്നും ക്ഷേത്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതിനോട് ചേർന്ന് പടിഞ്ഞാറു വശത്തായി സദ്യാലയവും പണിതീർത്തിരിക്കുന്നു. നിലവറയും സദ്യാലയവും ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വടക്കേ അതിരായി നീണ്ടു നിവർന്നു കിടക്കുന്നു. ക്ഷേത്ര മതിൽക്കകത്തിനു പുറത്ത് കിഴക്കു വശത്തായി വടക്കു കിഴക്കേ മൂലയിൽ ക്ഷേത്രക്കുളം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
നെടുമ്പുര മഹാദേവ ക്ഷേത്രത്തിലെ നാലമ്പലത്തിനുള്ളിൽ കിഴക്കേ സോപാനത്തിനു കിഴക്കു വശത്തായി നമസ്കാര മണ്ഡപം നിലകൊള്ളുന്നു. ചതുരാകൃതിയിൽ പണിതീർത്തിരിക്കുന്ന നമസ്കാര മണ്ഡപം തനതു കേരളാ ദ്രാവിഡശൈലിക്ക് ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. അടിത്തറയും തൂണുകളും കരിങ്കല്ലിൽ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്ന മണ്ഡപത്തിന്റെ മുകൾഭാഗം ഓട് മേഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മറ്റുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ മണ്ഡപം തുറന്നു കിടക്കുമ്പോൾ ഇവിടെ നാലുവശവും തടികൊണ്ടുള്ള അഴികളാൽ മറച്ചിരിക്കുന്നു.
രാവിലെ 5:00നു ക്ഷേത്രനട തുറക്കുകയും തുടർന്ന് ശംഖാഭിഷേകവും ഉഷഃപൂജയും നടത്തി പതിനൊന്നുമണിയോടുകൂടി ഉച്ചപൂജയും കഴിച്ച് നട അടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകഴിഞ്ഞ് വൈകിട്ട് നട തുറന്ന് ദീപാരാധനയും തുടർന്ന് അത്താഴപൂജയും നടത്തി തേവരുടെ നടയടയ്ക്കുന്നു. പണ്ട് പഞ്ചപൂജാവിധികൾ പടിത്തരമായിട്ടുണ്ടായിരുന്ന മഹാക്ഷേത്രമായിരുന്നു ഇത്. കാലാന്തരത്തിൽ മാറ്റം സംഭവിക്കുകയും പല പടിത്തരങ്ങളും നിന്നു പോകുകയും ചെയ്തു.
മലയാള മാസം ഇടവത്തിലെ അത്തം നക്ഷത്രമാണ് നെടുമ്പുര ശിവക്ഷേത്ര പ്രതിഷ്ഠാദിനം ആഘോഷിക്കുന്നത്. പ്രത്യേക പൂജകൾ അന്നേ ദിവസം ക്ഷേത്രത്തിൽ നടത്തുവാൻ ആറു ഊരാണ്മ ഇല്ലക്കാരെല്ലാരും ഒത്തുകൂടുന്നു. രാത്രിയിലെ തേവരുടെ എഴുന്നള്ളത്തും വിളക്കും കണ്ടുതൊഴാൻ നൂറുകണക്കിനു ഭക്തർ എത്തിച്ചേരുന്ന ദിവസം കൂടിയാണിത്.
രോഗിയുടെ അതേ രക്ത ഗ്രൂപ്പിലുള്ള രക്തം തന്നെയാണ് ഡ്രിപ്പായി നല്കാറുള്ളത്. അതേ ഗ്രൂപ്പിലുള്ള രക്തം ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ താത്കാലികമായി രക്തപ്ളാസ്മയുടേയോ പ്ളാസ്മയ്ക്ക് പകരമായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന രാസപദാർഥങ്ങളുടേയോ ഡ്രിപ്പും നല്കാറുണ്ട്. തീപ്പൊള്ളലേൽക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിൽനിന്ന് പ്രധാനമായും ഊറി വരുന്ന ദ്രാവകം രക്തസിറമായതിനാൽ രക്തകോശങ്ങൾ ഗണ്യമായ തോതിൽ നഷ്ടമാവുന്നില്ല. ഈ അവസ്ഥയിൽ പ്ളാസ്മയുടെ ഡ്രിപ്പാണ് ആവശ്യം. മറിച്ച് ചുവന്ന രക്താണുക്കൾ നഷ്ടമാകുന്ന മാരകമായ രോഗാവസ്ഥകളിൽ ചുവന്ന രക്താണുക്കൾ കൊണ്ട് സാന്ദ്രമാക്കി പ്രത്യേക രീതിയിൽ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന രക്തത്തിന്റെ ഡ്രിപ്പാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ആഹാരം കഴിക്കുവാനോ വെള്ളം കുടിക്കുവാനോ കഴിയാത്ത രോഗികൾക്കും വയറിളക്കമോ ഛർദിയോ മൂലം നിർജലീകരണം സംഭവിക്കുന്നവർക്കും ശരീരത്തിലെ ജലത്തിന്റേയും ലവണങ്ങളുടേയും സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിറുത്തുന്നതിനായി ഡ്രിപ്പ് കൊടുക്കാറുണ്ട്. ലവണങ്ങളുടെയോ ഗ്ളൂക്കോസിന്റെയോ അവയുടെ മിശ്രിതത്തിന്റെയോ ഡ്രിപ്പാണ് ഈ സന്ദർഭങ്ങളിൽ നല്കാറുള്ളത്. പോഷകരസം, ഔഷധങ്ങൾ എന്നിവ ഡ്രിപ്പിലൂടെ നല്കാറുണ്ട്.
വ്യക്തമായി കാണാവുന്നതും അഭിഗമ്യവുമായ ഇടത്തരം വലിപ്പത്തിലുള്ള സിരകളാണ് ഡ്രിപ്പു കടത്തുന്നതിനായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നത്. കൈമുട്ടു സന്ധി, കൈപ്പത്തിയുടെ മുകൾ ഭാഗം, കണങ്കാൽ എന്നിവിടങ്ങളിലെ സിരകളാണ് ഏറ്റവും അനു യോജ്യം. പൊണ്ണത്തടിയുള്ള രോഗികളിൽ അനുയോജ്യമായ സിര ലഭിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. ശിശുക്കളിൽ കൈകാലുകളിലെ സിരകളേക്കാൾ തലയോട്ടിയുടെ മുകൾ ഭാഗത്തെ സിര ആയിരിക്കും എളുപ്പത്തിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ സാധിക്കുന്നത്. സിരയിലൂടെ കടത്തുകവഴി ദ്രാവകം വളരെ വേഗം രക്തചംക്രമണ വ്യവസ്ഥയിലെത്തിച്ചേരും. എന്നാൽ ഒരു പ്രത്യേക ശരീരഭാഗത്തിലേക്കു മാത്രമായി ദ്രാവകങ്ങൾ കടത്തിവിടേണ്ടതായിവരുന്ന ചില പ്രത്യേക സന്ദർഭങ്ങളിൽ ധമനികളിലേക്കും ഡ്രിപ്പ് കടത്തിവിടാറുണ്ട്. ഉദാഹരണമായി അർബുദ ട്യൂമറുകളുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി അർബുദ കോശങ്ങളിലേക്ക് വിഷം വ്യാപിപ്പിക്കുന്ന ചില രാസപദാർഥങ്ങൾ അടങ്ങുന്ന ഡ്രിപ്പ് ധമനിയിലൂടെയാണു കടത്തുന്നത്. ഔഷധം മറ്റ് കോശങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കാതിരിക്കാതിരിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കും.
ചികിത്സാവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ദ്രാവകങ്ങൾ സിരകളിലൂടെ ശര്രീരത്തിൽ കടത്തിവിടുന്ന പ്രക്രീയയാണ് ഡ്രിപ്പ്. ശരീര ധർമങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ ജലം, എലെക്ട്രോലയിറ്റ് , മരുന്നുകൾ , രക്തം, രക്ത ഉത്പന്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ക്രമമായ രീതിയിൽ ശരീരത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് കടത്തി വിടുന്നതിനുള്ള വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായ ഒരു സജ്ജീകരണമാണ് ഇത്. നിർജലീകരണം പരിഹരിക്കാനും ,രക്തസ്രാവം, അപകടം, ശസ്ത്രക്രിയ എന്നിവയിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന രക്തനഷ്ടം നികത്തുന്നതിനുമാണ് ഡ്രിപ്പ് ഏറ്റവുമധികം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. ഏറ്റവും പെട്ടെന്ന് മരുന്നും ദ്രാവകങ്ങളും ശരീരത്തിൽ കടത്തിവിടുന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല ഉപാധിയാണിത്.ഈ പ്രക്രീയയിൽ കടത്തിവിടുന്ന വസ്തുക്കൾക്കൊപ്പം വായു കൂടി കടന്നു ഉണ്ടാകാതെ സൂക്ഷിക്കും. മറ്റ് അണുബാധ കൂടി ഉണ്ടാകാതെ നോക്കണം .
സിരയിലേക്ക് കയറ്റിയ സൂചിയിലൂടെ, പ്ളാസ്റ്റിക് ബാഗിലോ കുപ്പിയിലോ ഉള്ള ദ്രാവകം റബ്ബറോ പ്ളാസ്റ്റിക്കോ കൊണ്ടുള്ള ട്യൂബിലൂടെ തുള്ളികളായി ഒഴുക്കിവിടുകയാണ് ഇതിന്റെ പ്രവർത്തനരീതി. ഒരു ചട്ടത്തിന്റെ മുകൾഭാഗത്തായി ദ്രാവകം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പാത്രം തൂക്കിയിടുകവഴി ഗുരുത്വാകർഷണ വിധേയമായി ദ്രാവകം ട്യൂബിലൂടെ താഴേക്കൊഴുകുന്നു. അന്തരീക്ഷവായു ഈ പാത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാനായി പാത്രത്തിന്റെ മുകളിലായി ഒരു ചെറു ദ്വാരം സൂചി ഉപയോഗിച്ച് സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അനുതരംഗ പമ്പുകളുപയോഗിച്ച് ദ്രാവകം ട്യൂബിലേക്ക് കടത്തി വിടാറുണ്ട്. ഇതിൽ ദ്രാവകം രക്തത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നതിന്റെ നിരക്ക് ഒരു വാൽവ് മുഖേന നിയന്ത്രിക്കുവാൻ സാധിക്കും.
ഡ്രിപ്പ് രീതിയിലൂടെ വിഷവസ്തുക്കൾ സിരകളിലൂടെ കടത്തിവിട്ടു വേദനരഹിതമായ വധ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നത് യു എസ്സിൽ മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇപ്പോൾ നിയമവിധേയമാണ്.
ഏകദേശം 7000 കാലഘട്ടത്തിൽ സിദ്ധുനദീതട സംസ്കാര കാലഘട്ടത്തിൽ എള്ള്, വഴുതന എന്നിവ കൃഷി ചെയ്തതായി അനുമാനിക്കുന്നു. ഏകദേശം 3000 കാലഘട്ടത്തോടെ, മഞ്ഞൾ, ഏലം, കുരുമുളക് , കടുക് എന്നിവ ഇന്ത്യയിൽ വിളവെടുത്തതായി അനുമാനിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ഭക്ഷണവിഭവങ്ങളിൽ പലതും ഉത്ഭവിച്ചത് പ്രധാനമായും വേദകാലഘട്ടത്തിലാണ്. അക്കാലത്ത് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം പ്രധാനമായും വനങ്ങളിലായിരുന്നു. വനത്തിൽ നിന്നുള്ള വിഭവങ്ങളും, വേട്ടയാടിയുമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് ജനങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്. അക്കാലത്തെ ഭക്ഷണവിഭവങ്ങളിൽ പഴങ്ങൾ, പച്ചക്കറികൾ, മാംസം, ധാന്യം, പാൽ വിഭവങ്ങൾ , തേൻ എന്നിവയായിരുന്നു പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ. പിന്നീട് ഇന്ത്യയിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ സസ്യഭക്ഷണ രീതികൾ ഉത്ഭവിച്ചു. ഇതിൽ പ്രധാന സ്വാധീനം ബുദ്ധമതത്തിന്റെ ആയിരുന്നു. ഇത് കൂടാതെ ഇന്ത്യയിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ ആയുർവേർധത്തിന്റെ സ്വാധീനം മൂലം ചില രീതികളായ സാത്വികം, രാജ്‌സിക് , താസ്മിക് എന്നീവ ഉത്ഭവിച്ചു.
ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ചരിത്രകാലത്തുണ്ടായ കുടിയേറ്റവും, കോളനി സംസ്കാരവും ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഭക്ഷണവിഭവങ്ങളിൽ പല സംസ്കാരങ്ങളുടെ സ്വാധീനമുണ്ട്. ഇത് കൂടാതെ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ വ്യത്യസ്ത മേഖലകളിലെ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ കാലാവസ്ഥ വ്യതിയാനവും ഭക്ഷണവിഭവങ്ങളിലെ വിവിധ ഘടകങ്ങളിലും രുചിയിലും സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് കൂടാതെ തനതു മേഖലകളിലെ മതവും, സംസ്കാരവും ഭക്ഷണരീതികളിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു.
ഇന്ത്യയിലെ പച്ചക്കറി വിഭവങ്ങളിലും, പച്ചക്കറി അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഭക്ഷണരീതികളിൽ ഹിന്ദു സംസ്കാരവും, ജെയിൻ സംസ്കാരവും വളരെയധികം പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യയിലെ 31% താഴെ സസ്യഭുക്കുകളാണെന്നാണ് അനുമാനം.
പിൽക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ അറേബ്യ, മധ്യേഷ്യ, പേർഷ്യ, മുഗൾ എന്നീ സംസ്കാരങ്ങളുടെ കുടിയേറ്റം മൂലം വളരെയധികം വ്യത്യസ്ത രീതികൾ ആവിർഭവിച്ചു. ഇസ്ലാം സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനവും ഇന്ത്യൻ ഭക്ഷണരീതിയിൽ മാംസാഹാര വിഭവങ്ങളിൽ വളരെയധികം വൈവിധ്യം ഉണ്ടാക്കി. ഇതിൽ മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഇന്ത്യയിൽ വടക്കൻ, തെക്കൻ മേഖലകളിൽ ഭക്ഷണത്തിൽ വളരെയധികം സ്വാധീനം ചെലുത്തി. മുഗൾ ചക്രവർത്തിമാരായിരുന്ന ജഹാംഗീർ , ഷാജഹാൻ എന്നിവരുടെ സ്വാധീനം വളരെ വലുതാണ്. ഹൈദരബാദിലെ നിസാം ഭരണം തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ തനതായ മുഗൾ ഭക്ഷണരീതികൾ തുടക്കം കുറിച്ചു. ഹൈദരാബാദി ബിരിയാണി ഇതിൽ പ്രശസ്തമായ ഒരു വിഭവമാണ്.
തെക്കേ ഏഷ്യൻ ഭക്ഷണവിഭവങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ പ്രധാനമായും ഭാഗമായിട്ടുള്ളത് ആധുനിക ഇന്ത്യൻ, പാകിസ്താനി, ബംഗ്ലാദേശി, ശ്രീലങ്കൻ , നേപാളി ഭക്ഷണവിഭവങ്ങളുടെ ചരിത്രമാണ്. ഈ ഭക്ഷണരീതികൾ വളരെയധികം വ്യത്യസ്തവും വൈവിധ്യമാർന്നതുമാണ്.
അന്വേഷണം നടത്തുന്നതിന്, സമിതിക്ക് സിവിൽ നടപടിക്രമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകൾ അനുസരിച്ച് സാക്ഷികളെ ഹാജരാക്കുന്നതിനും വിസ്തരിക്കുന്നതിനും, രേഖകളും സാധനങ്ങളും ഹാജരാക്കിക്കുന്നതിനും, സാക്ഷികളെ വിസ്തരിക്കുന്നതിന് കമ്മീഷനെ നിയോഗിക്കുന്നതിനുമുള്ള അധികാരങ്ങളും, നിർണയിക്കപ്പെടാവുന്ന മറ്റധികാരങ്ങളുമുണ്ടായിരിക്കും. അതിന്റെ നടപടികൾ ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാ നിയമത്തിലെ 193-ഉം 228-ഉം വകുപ്പുകളുടെ അർഥത്തിൽ നീതിന്യായനടപടി ആയിരിക്കുന്നതാണ്. അധ്യക്ഷനും അംഗങ്ങളും പ്രസ്തുത നിയമമനുസരിച്ച് പൊതുജീവനക്കാരായി കരുതപ്പെടുന്നതാകുന്നു. സമിതിയുടെ തീരുമാനത്തിന് വിധേയമായ ഏതെങ്കിലും തർക്കത്തിന് എത്രയും നേരത്തേ ഒത്തുതീർപ്പുണ്ടാക്കുവാൻ വേണ്ടി കക്ഷികളെ പ്രേരിപ്പിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ മാർഗങ്ങൾ സമിതി സ്വീകരിക്കേണ്ടതും അന്വേഷണം നടത്തേണ്ടതുമാകുന്നു.
ബിഷപ്പിന്റെ അനുവാദത്തോടെ സലമാൻസായിൽ ജോൺ തിയോളജി പഠനം പൂർത്തിയാക്കി. കോൺവെന്റിന്റെ പ്രിയോരായും നോവീസ്‌ മാസ്റ്ററായും ജോൺ സേവനമനുഷ്‌ഠിച്ചു. വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആരാധകനായിരുന്ന ജോൺ ഏറെ മണിക്കൂർ ചെലവഴിച്ചാണ്‌ ബലി അർപ്പണം നടത്തിയിരുന്നത്. ഇത് പരാതിക്കിടയാക്കുകയും അധികാരികൾ അദ്ദേഹത്തെ ഇതിൽ നിന്ന്‌ വിലക്കുകയും ചെയ്തു. വ്യക്തികളുടെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ പരിഹരിക്കുവാനും പ്രശ്‌നങ്ങൾക്ക്‌ തീർപ്പുകല്‌പിക്കുവാനും ജോണിന്‌ സവിശേഷമായ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ ഒരു പ്രഭുവിന് ജോണിനോട് വിരോധമുണ്ടാകുകയും അദ്ദേഹത്തെ വധിക്കുവാനായി കൊലയാളികളെ അയക്കുകയും ചെയ്തു. ജോണിന്റെ വിശുദ്ധി മൂലം അവർക്ക് കൃത്യം നിർവഹിക്കുവാനായില്ല. തുടർന്ന് അവർ ജോണിനോട്‌ മാപ്പപേക്ഷിച്ചു പിന്തിരിഞ്ഞു. പിന്നീട്‌ ആ പ്രഭു രോഗബാധിതനായി. എന്നാൽ ജോണിന്റെ പ്രാർത്ഥന വഴി പ്രഭു സൗഖ്യം നേടി. വിശുദ്ധിക്ക്‌ നിരക്കാത്ത തിന്മകളെ ജോൺ ശക്തമായി എതിർത്തിരുന്നു.
പാപകരമായ ജീവിതം നയിച്ച ഒരു സ്‌ത്രീയുടെ പങ്കാളിയെ ജോൺ മാനസാന്തരപ്പെടുത്തി നന്മയിലേക്ക് നയിച്ചു. തന്മൂലം ആ സ്ത്രീയിൽ വിരോധം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും അവർ മരുന്നെന്ന വ്യാജേന വിഷം നല്‌കി ജോണിനെ കൊലപ്പെടുത്തുകയുമായിരുന്നു. തിന്മയോടുള്ള എതിർപ്പാണ് ജോണിന്റെ മരണത്തിനു കാരണമായി ഭവിച്ചത്. ഈ അവസ്ഥയിലും സന്തോഷത്തോടെയാണ് ജോൺ എല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങിയത്. മാസങ്ങളോളം കഠിനമായ വേദന സഹിച്ച് 1479 ജൂൺ 11 - ന്‌ ജോൺ അന്തരിച്ചു. 1601 - ൽ ക്ലമന്റ് എട്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പ ജോണിനെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1690 ഒക്ടോബർ 16 - ന് റോമിൽ വച്ച് അലക്സാണ്ടർ എട്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പ ജോണിനെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. വിശുദ്ധന്റെ തിരുനാൾ ജൂൺ 11 - ന് ആചരിക്കുന്നു.
സ്പെയിനിലെ സഹാഗണിൽ 1419 - ൽ ജനിച്ചു. വിവാഹശേഷം വളരെ വൈകി പതിനാറു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ് മാതാപിതാക്കൾക്ക് ജോൺ ജനിച്ചത്. ബെനഡിക്‌ടൈൻസിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ജോൺ വിദ്യാഭ്യാസം നടത്തി. ഇക്കാലയളവിൽ ജോൺ തന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വസ്തുക്കൾ മറ്റുള്ളവർക്ക്‌ ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. തന്മൂലം ജോൺ പൂർണ്ണദാരിദ്ര്യത്തിലായിരുന്നു കഴിഞ്ഞുകൂടിയത്‌.
റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ ഒരു വിശുദ്ധനാണ് സഹാഗണിലെ വിശുദ്ധ ജോൺ. ഇദ്ദേഹം സ്‌പെയ്‌നിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സുവിശേഷപ്രഘോഷകനായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം അവിടെ പാലയൂരിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ നടത്തി. ഹിന്ദു ബ്രാഹ്മണ സമുദായത്തിൽ പെട്ട ഒരുപാട് പേർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ പ്രവർത്തികളിലൂടെ ക്രിസ്തുമതത്തിൽ വിശ്വസിച്ചു. ക്രിസ്തു മതത്തിലേക്ക് മാറിയവരെ അടുത്തുള്ള കുളത്തിൽ സ്നാനപ്പെടുത്തി, ഈ കുളം ഇപ്പോൾ "തളിയകുളം" എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു, ഇത് ഭാരതത്തിലെ ആദ്യത്തെ "സ്നാന കുളം", "ഇന്ത്യയിലെ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ജന്മസ്ഥലം" എന്നൊക്കെ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. തോമാശ്ലീഹാ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ നിന്നും വഞ്ചിയിൽ വന്നിറങ്ങിയ കുളം "ബോട്ട് കുളം" എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുമതത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യാത്ത ബ്രാഹ്മണർ ശപിക്കപ്പെട്ട സ്ഥലം' അല്ലെങ്കിൽ "ശാപ കാട്" എന്ന വിശേഷണം പാലയൂരിന് നൽകുകയും സ്വയം പിന്നീട് വേമ്പനാട്ടിലേക്ക് കുടിയേറുകയും ചെയ്തു. "ശാപ കാട് " പിന്നീട് "ചാവക്കാട് " ആയി മാറി എന്ന് ഐതിഹ്യം. അന്നത്തെ പ്രധാന ബ്രാഹ്മണ കുടുംബങ്ങൾ ആയ കള്ളി,കാളിക്കാവ്,പകലോമറ്റം,ശങ്കരപുരി എന്നീ കുടുംബങ്ങളിലെ കാരണവന്മാർക്ക് ശ്ലീഹ പുരോഹിത പട്ടവും നൽകിയതായി വിശ്വസിച്ചു വരുന്നു .
പാലയൂരിൽ നിന്ന് ഹിന്ദു ബ്രാഹ്മണരുടെ കുടിയേറ്റത്തെത്തുടർന്ന്, വിജനമായ പഴയ ഹിന്ദു ക്ഷേത്രം ഉൾപ്പെടുത്തി പള്ളി പണിതു. പേർഷ്യൻ പള്ളി പദ്ധതിയോടുകൂടിയ അലങ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഹിന്ദു വാസ്തുശൈലിയുടെ സംയോജനമായിരുന്നു പള്ളി. പള്ളിയുടെ മേൽക്കൂര ഒരു ഗോപുരം പോലെ ഉയരുന്നു. സമീപനമോ പ്രവേശന കവാടമോ ഒരു ഹിന്ദു ശൈലിയിലുള്ള മണ്ഡപം പോലെയാണ്. അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രമല്ല, പഴയ പള്ളി നിലനിർത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വികാരാധീനരുമായ നാട്ടുകാരിൽ നിന്ന് ഉചിതമായ അനുമതി ലഭിച്ചശേഷം ഒരു ഇറ്റാലിയൻ മിഷനറി ചെറിയ പഴയ തേക്ക് മരം പള്ളിക്ക് ചുറ്റും പുതിയ പള്ളി പണിതു. എന്നിരുന്നാലും, പള്ളി പൂർത്തീകരിച്ചതിനുശേഷം പുരോഹിതൻ ഉചിതമായ ഒരു പ്രസംഗം നടത്തിയ ശേഷം, പഴയ തടി ഘടന പൊളിച്ചുമാറ്റാൻ പ്രദേശവാസികൾ സമ്മതിച്ചു, അതിന്റെ ഫലമായി സഭ മനോഹരമായി കാണപ്പെട്ടു. സെന്റ് തോമസ് സമർപ്പിച്ച യഥാർത്ഥ ബലിപീഠം ഇപ്പോഴും നിലനിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ടിപ്പു സുൽത്താൻ കേരളത്തിൽ അധിനിവേശം നടത്തിയപ്പോൾ പള്ളി തീകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതിനുശേഷം അത് പുനർനിർമിച്ചു.
തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിൽ ചാവക്കാടിനടുത്ത് പാലയൂരിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അതി പുരാതനമായ ക്രിസ്തീയ ദേവാലയമാണ് പാലയൂർ പള്ളി . ദേശീയ അന്തർദേശീയ തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രവും,ഭാരതത്തിലെ ആദ്യ ക്രിസ്തീയ ദേവാലയങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് പാലയൂർ പള്ളി. ക്രി.വ 52-ൽ തോമാശ്ലീഹ സ്ഥാപിച്ചതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ആദ്യം അദ്ദേഹം അവിടെ ഒരു കുരിശ് മാത്രം സ്ഥാപിക്കുകയും പിന്നീട് പള്ളി പണികഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നുമാണ് വിശ്വാസം. അദ്ദേഹം ഇന്ത്യയിൽ സ്ഥാപിച്ച ഏഴ് പള്ളികളുടെ ഭാഗമായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവ ക്രാംഗനൂർ, കൊക്കമംഗലം, കോട്ടക്കാവ്, കൊല്ലം, നിരാനം, ചായൽ എന്നിവിടങ്ങളിലായിരുന്നു അവ. പള്ളി ആദ്യം നിലനിന്നിരുന്ന ഇടത്ത് പള്ളിയുടെ ആദ്യരൂപം നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്നു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജിയാക്കോമോ ഫെനിഷ്യോ ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ പ്രധാന പവിത്രതയെ ബലിയർപ്പിക്കാതെ തന്നെ വളരെയധികം മെച്ചപ്പെടുത്തലുകൾ നടത്തി പള്ളി വലുതാക്കി.
സീറോ മലബാർ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ തൃശൂർ അതിരൂപതയിലുൾപ്പെടുന്നതാണ് ഈ പള്ളി.വലിയ നൊയമ്പിൽ ഓശാന ഞായറിന് മുമ്പുള്ള ഞായർ തൃശൂർ അതിരൂപതയുടെ കീഴിലുള്ള പളളികളിൽ നിന്ന് പാലയൂർ പള്ളിയിലേക്ക് മഹാതീർത്ഥാടനം നടത്തുന്നു. ജൂലൈ മൂന്നിന് മാർ തോമാശ്ലീഹായുടെരക്തസാക്ഷി ദിനത്തിന്റ ശ്രാദ്ധ ഊട്ട് നടത്തുന്നു. പാലയൂർ പളളി, ചരിത്ര മ്യൂസിയം, ശ്ലീഹാ സ്ഥാപിച്ച കൽകുരിശ് , ബോട്ട് കുളം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തോമാശ്ലീഹായുടെ ശിൽപം, ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ തളിയകുളം, എന്നിവയാണ് ഇവിടെ തീർത്ഥാടകർക്ക് സന്ദർശിക്കാവുന്നത്. ചാവക്കാട് തൃശൂർ റൂട്ടിൽ ആണ് പള്ളി സ്ഥതി ചെയ്യുന്നത് ചാവക്കാട് ബസ് സ്റ്റാഡിൽ നിന്ന് ഒരുകിലോമീറ്ററും ,ഗുരുവായൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് നാലു കിലോ മീറ്ററും ,നെടുമ്പാശ്ശേരി വിമാന താവളത്തിൽ നിന്ന് 90 കിലോമീറ്ററും മാറി സ്ഥ്തി ചെയ്യുന്നു.
ക്രിസ്ത്യൻ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് സെന്റ് തോമസ് മുസിരിസിൽ നിന്ന് സഞ്ചരിച്ച് കായലിലൂടെ ബോട്ടിൽ പാലയൂരിൽ എത്തി. അക്കാലത്ത് പാലയൂർ ബ്രാഹ്മണരുടെയും യഹൂദരുടെയും ശക്തികേന്ദ്രമായിരുന്നു. പാലയൂരിലെ ജൂത വ്യാപാരികളെ "ജൂദക്കുന്നു" സന്ദർശിക്കാനും ക്രിസ്തീയ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാനും അദ്ദേഹം എത്തി. ഈ സ്ഥലം വരണ്ട ഭൂമിയായി മാറിയെങ്കിലും പ്രാദേശികമായി 'ബോട്ടുകുളം' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബോട്ട് ജെട്ടി എന്ന നിലയിലുള്ള ചരിത്രപരത സെന്റ് തോമസിന്റെ സ്മാരകമായി സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു