polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
മറ്റു ഭാരതീയഭാഷകളിലെന്നതുപോലെ തമിഴ്നോവൽ സാഹിത്യത്തിലും നവീന പ്രവണതകൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന കൃതികൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ജീവിത സമീപനത്തിലും രചനാശില്പത്തിലും പുതുമ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നിലധികം നോവലുകളുടെ കർത്താവെന്ന നിലയിൽ നീല പദ്മനാഭൻ പ്രശസ്തനാണ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാലനോവലുകളിൽ ഒന്നായ തലൈമുറകൾ ഇതര നോവലുകളായ പളളികൊണ്ടപുരം തേരോടും വീഥി, ഉറവുകൾ എന്നിവ മൌലികത അവകാശപ്പെടാവുന്ന കൃതികളാണ്. ഉറവുകൾ എന്ന നോവൽ നീല പദ്മനാഭന് രാജാ അണ്ണാമല ചെട്ടിയാർ പുരസ്കാരം നേടിക്കൊടുത്തു. തിരുവനന്തപുരം വാസിയായ അ. മാധവന്റെ പുനലും മണലും എന്ന കൃതിയും തമിഴിലെ നവീന നോവൽ പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഒരു മാതൃകയാണ്. തിരുവനന്തപുരത്തിനു സമീപത്തുളള നദീതീരങ്ങളിൽ നിന്ന് മണൽ വാരുന്ന ജോലിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതമാണ് ഈ നോവലിന്റെ പ്രമേയം. സി.എസ്. ചെല്ലപ്പയുടെ ജീവനാംശം, വല്ലിക്കണ്ണന്റെ നിനൈവുച്ചിരം, അലൈമോതും കടലോരത്തിൽ എന്നിവയും മികച്ച നവീന നോവലുകളാണ്.
വില്ലിപുത്തൂരാനെപ്പോലെ തമിഴ് പദ്യത്തിൽ പരിമിതമായി സംസ്കൃതപദങ്ങളുപയോഗിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു കവിയാണ് അരുണ ഗിരിനാഥർ. മനോഹരമായ ഗാനങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുള്ളത്. അരുണഗിരിനാഥരുടെ മൂവായിരം പാട്ടുകൾ തിരുപ്പുകഴ് എന്ന പേരിൽ സമാഹരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാം മുരുകനെ സ്തുതിക്കുന്ന ഭക്തിഗീതങ്ങളാണ്. താളലയങ്ങളോടെ പാടാൻ കഴിയുന്ന ഇത്തരം പാട്ടുകൾ വേറെയില്ലെന്നാണ് സംഗീതജ്ഞന്മാരുടെ അഭിപ്രായം. ഇന്നും തമിഴ് സംഗീതക്കച്ചേരികളിൽ തിരുപ്പുകഴ് പാടാറുണ്ട്. തേവാര കാലത്തിനു ശേഷം നമുക്കു ലഭിച്ച ഏറ്റവും നല്ല ഗാനങ്ങൾ തിരുപ്പുകഴിലേതാണ്. ഭൂരിഭാഗം പാട്ടുകളുടേയും ആദ്യഭാഗത്ത് ഗണികകളുടെ വേഷവിധാനങ്ങളോടുള്ള പുച്ഛവും രണ്ടാം ഭാഗത്ത് മുരുകന്റെ തിരുവിളയാടലുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പുരാണകഥകളുമാണ് പ്രതിപാദ്യവിഷയമായിട്ടുള്ളത്. ഈ കവിയുടെ തന്നെ സ്കന്ദർ അനുഭൂതി, സ്കന്ദർ അലങ്കാരം എന്നിവ ഭക്തികാവ്യങ്ങളാണ്. കന്തരന്താദി, മൂവേൽ വിരുത്തം, മയിൽ വിരുത്തം, തിരുവകുപ്പ് എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റു കൃതികൾ.
കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലും അതിനു മുമ്പുള്ള നൂറ്റാണ്ടിലും ഉള്ള കവികളിൽ അധികം പേരും ഉലാ, മടൽ, അന്താദി തുടങ്ങിയ വൃത്തങ്ങളിൽ സമ്പന്നരെ സ്തുതിക്കുന്ന കവിതകളാണു രചിച്ചിരുന്നത്. ചിലർ പ്രാസഭംഗിക്കും മറ്റു ചിലർ അഷ്ടനാഗബന്ധം പോലുള്ള കവിതകൾ രചിക്കുന്നതിനും പ്രാധാന്യം നല്കി. പദപ്രയോഗത്തിനും ശബ്ദഭംഗിക്കുമാണ് അക്കാലത്തെ കവികൾ പ്രാമുഖ്യം നല്കിയിരുന്നത്. ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി സമകാലികസമൂഹത്തിലെ സാധാരണമനുഷ്യരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ, സങ്കല്പങ്ങൾ, ചിന്താഗതികൾ, വൈകാരികാനുഭൂതികൾ എന്നിവയെല്ലാം താരതമ്യേന ലളിതവും സരളവുമായ ശൈലിയിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന കവിതകൾ ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങിയതോടുകൂടിയാണ് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ ആധുനികയുഗം ആരംഭിച്ചത്. കവിതയിലെ ഉള്ളടക്കവും രൂപശില്പവും ഒരുപോലെ ആസ്വാദ്യവും അകൃത്രിമവും ആയിത്തീർന്നു എന്നതാണ് പുതിയ പ്രവണതയുടെ മുഖ്യസവിശേഷത. ഈ പരിവർത്തനത്തിനു നാന്ദികുറിച്ചതും അതിന് ഉത്തമ മാതൃകകൾ കാഴ്ചവച്ചതും അഖിലേന്ത്യാ പ്രശസ്തി ആർജ്ജിച്ചിട്ടുള്ള സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയാണ്.
10-ാം ശ.-ത്തിനു ശേഷം തമിഴ്നാട്ടിൽ നിലവിൽ വന്ന ചോഴരാജഭരണം തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കു കുതിപ്പേകി. അക്കാലത്തെ ചോഴരാജാക്കന്മാർ തമിഴ് കവികളുടെ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ആർജ്ജിച്ചിരുന്നു. കാവ്യരചനയുടെ മർമ്മം കണ്ടറിഞ്ഞ രാജാക്കന്മാരായിരുന്നു അവരിൽ ചിലർ. പെരിയപുരാണകർത്താവായ ചേക്കിഴാരെ , കുലോത്തുംഗചോഴൻ ആരാധിച്ചിരുന്നു. രാമായണം എഴുതിയ കമ്പന്റെ ചങ്ങാതിയായിരുന്നു മറ്റൊരു ചോഴൻ. കവിചക്രവർത്തിയെന്ന ബഹുമതി നേടിയ ഒട്ടക്കൂത്തൻ ഒരു ചോഴരാജാവിന്റെ പുത്രന്റേയും പേരക്കുട്ടിയുടേയും ഗുരുവും രാജസദസ്സിലെ ആസ്ഥാന കവിയുമായിരുന്നു. ചോഴഭരണത്തിന്റെ പെരുമ, നാടിന്റെ ഒരറ്റം മുതൽ മറ്റേയറ്റം വരെയും കടൽ കടന്നും വ്യാപിച്ചു. ചോഴരാജൻ പല രാജ്യങ്ങളും ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കി. ആകാശം മുട്ടുന്ന ക്ഷേത്രഗോപുരങ്ങൾ പണികഴിപ്പിച്ചു. പല മഹത് കൃത്യങ്ങളും അനുഷ്ഠിച്ച് തമിഴ്നാടിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സ്ഥാനം നേടി. അതോടൊപ്പം, തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നല്കി.
സാഹിത്യഭാഷയായ ചെന്തമിഴ്, ജനങ്ങളുടെ സംസാരഭാഷ എന്നിവയ്ക്കു പുറമേ, നാല് ഭാഷാഭേദങ്ങൾ കൂടി തമിഴിനുണ്ട്. മധുര, രാമനാഥപുരം, തിരുനെൽവേലി എന്നീ ജില്ലകളിലേയും കന്യാകുമാരി ജില്ലയുടെ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലേയും ഭാഷയായ തെക്കൻഭാഷ, തിരുച്ചിറപ്പള്ളി, തഞ്ചാവൂർ എന്നീ ജില്ലകളിലും തെക്കൻ ആർക്കോട്ടിലെ ചില പ്രദേശങ്ങളിലും കാണുന്ന മധ്യഭാഷ, തെക്കൻ ആർക്കോട്ടിലെ മറ്റു ഭാഗങ്ങൾ, വടക്കൻ ആർക്കോട്ട്, ചെങ്കൽപ്പെട്ട് എന്നിവിടങ്ങളിലെ വടക്കൻഭാഷ, കോയമ്പത്തൂർ, സേലം, ധർമപുരി, നീലഗിരി എന്നീ ജില്ലകളിലെ പടിഞ്ഞാറൻഭാഷ എന്നിവയാണീ പ്രാദേശിക പ്രഭേദങ്ങൾ. ഇവയ്ക്ക് പഴയ പാണ്ടിനാട്, ചോളനാട്, തൊണ്ടനാട്, കൊങ്ങുനാട് എന്നിവയുമായി ബന്ധമുണ്ട്. കന്യാകുമാരി ജില്ലയിലെ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെ ഭാഷയിൽ മലയാളത്തിന്റെ അതിപ്രസരവും ചെന്നൈ നഗരത്തിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലും പ്രചരിക്കുന്ന ഉപഭാഷയിൽ തെലുങ്കിന്റെ അതിപ്രസരവും പ്രകടമാണ്. ശ്രീലങ്കയിലെ തമിഴ് സംസാരഭാഷയെ മറ്റൊരു ഭാഷാഭേദമായും കാണക്കാക്കാം.
ഒരു രാജാവ് ദൂതൻ മുഖേന മറ്റൊരു രാജാവിനു സന്ദേശമയക്കുന്ന പതിവ് പണ്ടുകാലം മുതലേ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിയമാൻ എന്ന രാജാവ് തൊണ്ടൈമാന്റെ സമീപത്തേക്ക് ഔവ്വയ്യാരെന്ന കവയിത്രിയെ ഒരു സന്ദേശവുമായി അയച്ചതിനെക്കുറിച്ച് പുറനാനൂറിലെ കവിതയിൽ പരാമർശിച്ചുകാണുന്നു. യുദ്ധകാലത്തും മറ്റും രാജാക്കന്മാർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന ഈ പതിവ് ഒരു പ്രത്യേക സാഹിത്യരൂപത്തിന്റെ ആവിർഭാവത്തിനു ഹേതുവായി. പാണ്ഡ്യനാട്ടിലെ കവിയായിരുന്ന പിശിരാന്തയർ, തന്റെ പ്രിയ സ്നേഹിതനും ചോഴനാട്ടു രാജാവുമായ കോപ്പെരും ചോഴനെ പ്രശംസിച്ച് ഒരു പാട്ടെഴുതണമെന്നാഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, വടക്കേ ചോഴനാട്ടിനു നേർക്കു പറന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു അരയന്നത്തോടു പറഞ്ഞു: "അരയന്നമേ നീ ചോഴനാടു ലക്ഷ്യമാക്കിയാണല്ലോ പറക്കുന്നത്. അവിടെ ചോഴന്റെ കൊട്ടാരം കാണുമ്പോൾ താഴെയിറങ്ങി അകത്തുചെന്ന് എന്റെ പേരുപറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടണം. നിനക്കു വേണ്ടതെല്ലാം - നിന്റെ ഇണപ്പക്ഷിക്ക് ആവശ്യമുള്ള അലങ്കാര വസ്തുക്കളുൾപ്പെടെ-രാജാവ് സമ്മാനിക്കും".
തമിഴ്നാടിന് 'കമ്പൻ ജനിച്ച നാട്' എന്ന ഖ്യാതി നേടിക്കൊടുത്ത കവീന്ദ്രനാണ് കമ്പർ എന്ന് സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ അദ്വിതീയമായൊരു സ്ഥാനമാണു കമ്പർക്കുള്ളത്. കമ്പർക്കും ഔവ്വയാർക്കും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില കഥകളും പാട്ടുകളുമുണ്ട്. കർഷകന്റെ ജീവിതത്തേയും തൊഴിലിനേയും പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട് ഏർ എഴുപത്, തിരുക്കൈ വഴക്കം എന്നീ കൃതികളും സരസ്വതീ സ്തുതിയായ സരസ്വതി അന്താദി, നമ്മാഴ്‌വാരെ ഭക്തിപൂർവ്വം വണങ്ങുന്ന ശടകോപർ അന്താദി എന്നീ കവിതകളും മറ്റു പല പാട്ടുകളും കമ്പർ രചിച്ചു. കമ്പരാമായണത്തിൽ കമ്പരുടേതല്ലാത്ത ചില കവിതകൾ പില്ക്കാലത്ത് ചിലർ കൂട്ടിച്ചേർത്തതായി കാണുന്നു. 'കവിയിൽ പെരിയാർ കമ്പർ' എന്ന ചൊല്ല് അന്വർഥമാക്കുന്നതാണ് കമ്പരുടെ കവിത്വസിദ്ധി. കമ്പരുടെ ഏറ്റവും മികച്ച കൃതി കമ്പരാമായണമാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല. ഉത്തമ കവിതയുടെ ലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം ഒത്തിണങ്ങുന്നതാണ് പതിനായിരം പാട്ടുകളുള്ള ഈ കാവ്യം.
രണ്ട് കവികൾ തങ്ങളുടെ ശാരീരികവൈകല്യങ്ങൾ കാരണം ഒന്നായി ജീവിച്ച് കവിതാരചനയിലേർപ്പെട്ട അത്ഭുതകരമായ ചരിത്രവും തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലുണ്ട്. അടുത്ത ബന്ധുക്കളായ രണ്ടുപേരിൽ ഒരാൾ അന്ധനും അപരൻ മുടന്തനുമായിരുന്നു. അന്ധൻ മുടന്തനെ ചുമന്നുകൊണ്ടു നടന്നു. മുടന്തൻ വഴി കാണിച്ചു. അങ്ങനെ പരസ്പരം സഹായിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരിൽ ഒരാൾ ഇളം സൂര്യനെന്നും മറ്റെയാൾ മുതു സൂര്യനെന്നും അറിയപ്പെട്ടു. രണ്ടു പേരെയും ചേർത്ത് ഇരട്ടകളെന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. ജന്മനായുള്ള അംഗവൈകല്യം മറന്ന് അവർ കവിതകളെഴുതി. ഒരു പദ്യത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ രണ്ടുവരി ഒരാൾ എഴുതുമ്പോൾ രണ്ടാമൻ അടുത്ത രണ്ടുവരി എഴുതി പൂർത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. പാണ്ഡിത്യത്തെ മാനിക്കാത്ത പണക്കാരെ, പുച്ഛിക്കുന്നതും സൽസ്വഭാവികളായ ധനികരെ പ്രശംസിക്കുന്നതുമായ ഇവരുടെ കവിതകൾക്ക് അർത്ഥഭംഗിയും ശബ്ദഗാംഭീര്യവുമുണ്ട്. ഹാസ്യരസപ്രധാനമായ പാട്ടുകളും ഇവർ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.
20-ാം ശ.-ത്തിലെ തമിഴ് കവികളിൽ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തൻ പുരട്ചികവി എന്ന അപരനാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഭാരതീദാസൻ ആണ്. കനകസുബ്ബുരത്തിനം എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നാമം. രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളാൽ പോണ്ടിച്ചേരിയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയുമായി അടുത്തിടപഴകിയ കനകസുബ്ബുരത്തിനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹവും അഭിനന്ദനവും പിടിച്ചുപറ്റി. അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ആദരസൂചകമായി ഭാരതീദാസൻ എന്ന തൂലികാനാമം സ്വീകരിച്ചു. രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളുമായി ബന്ധം പുലർത്തുകയും തമിഴധ്യാപകനായും ആനുകാലികങ്ങളുടെ പത്രാധിപരായും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. തമിഴ് സിനിമയ്ക്കും അദ്ദേഹം ഗണ്യമായ സംഭാവനകൾ നല്കി. എന്നാലും വിപ്ളവകവി എന്ന നിലയ്ക്കാണ് ജനങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഭാരതീദാസന്റെ ചില കവിതകൾക്ക് ലയമാധുരിയുണ്ടെങ്കിലും ഭൂരിപക്ഷവും ആവേശോജ്ജ്വലങ്ങളാണ്.
എല്ലാ ഭാരതീയ ലിപികളുടേയും മൂലരൂപം ബ്രാഹ്മിയാണെന്ന് ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ നിരൂപിക്കുന്നു. അശോകന്റെ ശിലാലേഖനങ്ങളിലെ ലിപി ബ്രാഹ്മിയുടെ പ്രാചീന മാതൃകയാണ്. അതിൽനിന്ന് ഗവി ലിപിയിലൂടെ ദ്രാവിഡഭാഷാലിപികളും ദേവനാഗരി ലിപികളും രൂപപ്പെട്ടു. തമിഴ് ലിപികളും പ്രാചീനകാലത്തെ ബ്രാഹ്മി ലിപിയിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നതാണെന്നാണ് വിദഗ്ദ്ധരുടെ അഭിപ്രായം. ഏതാനും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പുവരെ ഇന്നത്തേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തങ്ങളായ രൂപങ്ങളാണ് തമിഴ് ലിപികൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അത്തരം ലിപികൾക്ക് വട്ടെഴുത്ത് എന്നായിരുന്നു പേര്. കോലെഴുത്ത് എന്നപേരിൽ മറ്റൊരു രൂപവും അതിനുണ്ടായിരുന്നു. വട്ടെഴുത്തും കോലെഴുത്തും തമിഴിലെന്നതുപോലെ മലയാളത്തിലും കുറേക്കാലം മുമ്പുവരെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ പല വർണങ്ങളേയും കുറിക്കുന്ന മലയാള ലിപികൾക്ക് അതേ വർണങ്ങളെ കുറിക്കുന്ന തമിഴ് ലിപികളോട് ഇപ്പോഴും സാദൃശ്യം കാണുന്നു.
19-ാം ശ.-ത്തിന്റെ ഉത്തരാർദ്ധത്തിലും 20-ാം ശ.-ത്തിന്റെ പൂർവാർദ്ധത്തിലും ഭാരതീയഭാഷകളിലാകമാനം പാശ്ചാത്യസാഹിത്യം സ്വാധീനം ചെലുത്തി. ഇംഗ്ളീഷ് വിദ്യാഭ്യാസവും വിദേശ മിഷനറിമാരുമാണ് ഇതിനു കളമൊരുക്കിയത്. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പാശ്ചാത്യസമീപന-ങ്ങളും മാതൃകകളും മാത്രമല്ല അവയുടെ പരിണാമഗതി തന്നെ മിക്ക ഭാരതീയഭാഷകളിലേക്കും സാഹിത്യത്തിലേക്കും കടന്നുവരികയുണ്ടായി. റൊമാന്റിസിസം, റിയലിസം തുടങ്ങിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെ ഭാരതീയഭാഷകൾ സ്വീകരിച്ചു. സാഹിത്യം അന്തർദേശീയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കു-ന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. ആധുനിക പാശ്ചാത്യസാഹിത്യരൂപങ്ങൾ ക്രമേണ ഭാരതീയ ഭാഷകളിലേക്കും കടന്നുവന്നു. പാശ്ചാത്യരീതിയിൽ കവിത, നോവൽ, ചെറുകഥ, നാടകം, നിരൂപണം എന്നിവ ഭാരതീയ ഭാഷകളിലും രചിച്ചു തുടങ്ങി. ഈ ആധുനിക പ്രവണതകളുടെ വേലിയേറ്റം മറ്റു ഭാരതീയ ഭാഷകളിലെന്നതുപോലെ തമിഴിലുമുണ്ടായി. ഇവയുടെ സംക്ഷിപ്ത വിവരണം താഴെ കൊടുക്കുന്നു.
നോവൽ സാഹിത്യത്തിൽ പുതിയ പ്രവണതകൾക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചത് സുന്ദരരാമസ്വാമിയാണ്. അദ്ദേഹം തകഴി ശിവശങ്കരപിളളയുടെ തോട്ടിയുടെ മകൻ, ചെമ്മീൻ എന്നീ നോവലുകൾ തമിഴിലേക്കു പരിഭാഷപ്പെടുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ നോവലായ പുളിയമരത്തിൻ കതൈ സാഹിത്യലോകത്തിന്റെ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു. അതിനെത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം രചിച്ച ജെ.ജെ. ചില കുറിപ്പുകൾ, പെൺകൾ, ആൺകൾ, കുഴന്തൈകൾ എന്നീ നോവലുകളും അനന്യ സദൃശങ്ങളാണ്. ഇവയിലൂടെ സുന്ദരരാമസ്വാമി ഇന്ത്യൻ നോവലുകളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനം കരസ്ഥമാക്കി. പുതുമയുളള ഇതിവൃത്തങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളും, ആസ്വാദകരുടെ മനസ്സിൽ മായാത്ത മുദ്ര അർപ്പിക്കാൻ പര്യാപ്തങ്ങളായ ബിംബങ്ങളുടെ പ്രയോഗം, മൌലികതകൊണ്ട് വായനക്കാരുടെ മാത്രമല്ല നിരൂപകരുടേയും ആദരവു നേടുവാനുതകുന്ന ആഖ്യാനരീതി എന്നിവ ഈ നോവലുകളെ മറ്റു തമിഴ് നോവലുകളിൽ നിന്നെല്ലാം വേർതിരിച്ചു നിർത്തുന്നു.
പുതുമൈപ്പിത്തനേയും രാജഗോപാലനേയും പോലെ കഥാപ്രമേയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കാര്യത്തിലും അവ ചിത്രീകരിക്കുന്ന രീതിയിലും ഉന്നതമാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു കഥാകാരനായിരുന്നു പിച്ചമൂർത്തി. കഥാരചനയ്ക്ക് അനുയോജ്യങ്ങളായ സംഭവങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനോവ്യാപാരങ്ങളും പരസ്പരം ഇഴുകി ചേരത്തക്കവണ്ണം കലാപരമായി വിഭാവനം ചെയ്ത് ചിത്രീകരിച്ച മറ്റൊരു മികവുറ്റ എഴുത്തുകാരനാണ് മൌനി. മിക്കപ്പോഴും കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പേരുകൾ നല്കാതെ അവൻ എന്നോ അവൾ എന്നോ ഉളള സർവ്വനാമങ്ങൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് പാത്രചിത്രീകരണം നടത്തിയ എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിൽ ഇദ്ദേഹം അനന്യ സദൃശനാണ്. മൌനിയുടെ അവതരണരീതി തന്നെ, അനുവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മനോവ്യാപാരങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യമുളള കഥകൾ രചിച്ച ഒരാളാണ് എൽ. എസ്. രാമാമൃതം. അദ്ദേഹം തന്റെ മിക്ക കഥകളിലും ഒരുതരം ബോധധാരാ രീതിയാണ് ആഖ്യാനത്തിൽ അവലംബിച്ചിട്ടുള്ളത്.
"തമിഴിൽ ഗദ്യഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ കുറവ് നികത്താനും ഞാൻ മുമ്പെഴുതിയ പുസ്തകങ്ങളിലെ സന്മാർഗതത്ത്വങ്ങൾ പ്രായോഗികമായി ചിത്രീകരിക്കാനും വേണ്ടിയാണ് ഈ നോവലെഴുതുന്നത് എന്നാണ് ഗ്രന്ഥരചനയെപ്പറ്റി പ്രതാപമുതലിയാർചരിത്രത്തിന്റെ' ആമുഖത്തിൽ അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഒരു നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തത്തിനു യോജിച്ച രൂപത്തിൽ കഥാനായകന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ വിഭാവനം ചെയ്ത് ഒരു സാഹിത്യകൃതിക്ക് അവശ്യം വേണ്ടതായ വിശ്വാസ്യതയോടും ഇതിവൃത്തഘടനയോടുംകൂടി രചന നിർവഹിക്കുവാൻ ഗ്രന്ഥകാരനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതിനുമുമ്പ് തമിഴിൽ എഴുതപ്പെട്ടിരുന്ന പരമാർഥകതൈ , പഞ്ചതന്ത്രകതൈ , കട്ടുകതൈകൾ , മദനകാമരാജൻകതൈ , തമിഴറിയും പെരുമാൾ കതൈ എന്നിവയിലെ രചനോദ്ദേശ്യത്തിന്റെ പാരമ്യമാണ് വേദനായകംപിള്ളയുടെ നോവലിൽ സാക്ഷാത്കരിച്ചിട്ടുളളത്.
ദക്ഷിണ ദ്രാവിഡത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിഞ്ഞു രൂപം കൊണ്ടവയാണ് കന്നഡ, തമിഴ്, മലയാളം, തുളു തുടങ്ങിയ ദക്ഷിണ ഭാഷകൾ എന്ന് ഭാഷാപണ്ഡിതർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അവയ്ക്കെല്ലാം പൊതുവായ ആദ്യകാല ഭാഷാരൂപത്തെ പ്രാചീന തമിഴ് അഥവാ പഴന്തമിഴ് എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാം. ഈ പഴന്തമിഴിൽ നിന്ന് ചെന്തമിഴ് എന്ന ഗ്രന്ഥഭാഷാരൂപം പണ്ഡിതന്മാർ ആവിഷ്കരിച്ചു. ആ ചെന്തമിഴ്, പഴന്തമിഴ്-കൊടുന്തമിഴുകളിൽ നിന്ന് ആധുനിക തമിഴിനെ ഒരളവുവരെ അകറ്റുകയുണ്ടായി. സംഘകാല കൃതികളിലെ ഭാഷയായിരുന്നു തമിഴിലെ ആദ്യത്തെ ഗ്രന്ഥഭാഷാരൂപം. അക്കാലത്തു രൂപംകൊണ്ട ഗ്രന്ഥഭാഷയാണ് ചെന്തമിഴ് എന്നപേരിൽ അറിയപ്പെട്ടത്. സംഘകാല കൃതികൾ ജനങ്ങളുടെയിടയിൽ പ്രചരിച്ചതുമൂലം ജനകീയ ഭാഷയ്ക്കു മാറ്റങ്ങൾ വന്നുചേർന്നു. തത്ഫലമായിട്ടാണ് ക്രിസ്തുവർഷാരംഭകാലത്തെ കൊടുന്തമിഴ് ഇന്നത്തെ തമിഴ് ഭാഷയായി വികാസം പ്രാപിച്ചത്.
തമിഴ് സാഹിത്യത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ മഹാകാവ്യമാണു മണിമേഖല. ചിലപ്പതികാര കഥയുടെ തുടർച്ചയാണ് മണിമേഖലയുടെ കഥ. അതുകൊണ്ട് ഇവയെ ഇരട്ടക്കാവ്യങ്ങൾ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. കോവലന്റേയും നാട്യറാണി മാധവിയുടേയും മകളായി ജനിച്ച മണിമേഖലയുടെ ജീവിതമാണ് ഇതിന്റെ ഇതിവൃത്തം. മണിമേഖലയ്ക്ക് യൌവനം വന്നുദിച്ചപ്പോൾ കുലാചാരമനുസരിച്ച് നൃത്തം അഭ്യസിപ്പിച്ച് അഭിസാരികയാക്കി മാറ്റണമെന്ന് അവളുടെ മുത്തശ്ശിയും മറ്റും ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ അവളുടെ അമ്മ മാധവി, കോവലൻ പിരിഞ്ഞുപോയി മധുരയിൽവച്ചു കൊല്ലപ്പെട്ടെന്നറിഞ്ഞതു മുതൽ ദുഃഖം സഹിക്കവയ്യാതെ നർത്തകിയായുള്ള ജീവിതം മതിയാക്കുകയും ബുദ്ധമതത്തിൽ ചേർന്ന് അരവണൻ എന്ന ഭിക്ഷുവിന്റെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തന്റെ മകൾ കുലത്തൊഴിലിലേർപ്പെടാൻ പാടില്ലെന്ന നിർബന്ധംമൂലം അവളുടെ ശിരസ്സ് മുണ്ഡനം ചെയ്ത് ഭിക്ഷുണിയാക്കി.
ശൈവമതസംരക്ഷണാർഥം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ശൈവമഠങ്ങൾ മതത്തിന്റെ വളർച്ചയെ സഹായിച്ചതോടൊപ്പം തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കും പ്രോത്സാഹനമേകി. പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാനും പുതിയ കൃതികൾ രചിക്കാനും ഈ മഠങ്ങൾ സഹായം നല്കിയിട്ടുണ്ട്. ചില മഠാധിപതികൾ പണ്ഡിതന്മാരും സാഹിത്യ ഗവേഷണ തത്പരരുമായിരുന്നതുകൊണ്ട് പേരെടുത്ത പല കവികളും മഠങ്ങളിൽത്തന്നെ താമസിച്ച് കവിതാരചന നടത്തി. മഠാധിപതികളും ചില താത്ത്വിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചു. 14-ാം ശ.-ത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട തിരുവാവാടുതുറൈ-മഠത്തിലും ധർമ്മപുരമഠത്തിലും വസിച്ചിരുന്ന കവികൾ സാഹിത്യമൂല്യമുള്ള ചില കൃതികൾ എഴുതുകയും പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കു വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രചിക്കുകയും ചെയ്തു. വീരശൈവ സമുദായക്കാരുടെ വകയായ തിരുവണ്ണാമല മഠവും തുറൈമംഗല മഠവും തമിഴ്സാഹിത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയെ സാരമായി സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പ്രാചീന ദ്രാവിഡരുടെ ഭാഷയായ മൂലദ്രാവിഡഭാഷയിൽ നിന്ന് പില്ക്കാലത്തു രൂപംകൊണ്ട ഒരു പ്രാദേശിക ഭാഷയാണ് തമിഴെന്ന് ആധുനിക ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതായത്, ആര്യന്മാർ ഉത്തരേന്ത്യ മുഴുവൻ കയ്യടക്കിയപ്പോൾ ദ്രാവിഡർ വിന്ധ്യാപർവതത്തിനു തെക്കുള്ള ഉപദ്വീപിലേക്കു തള്ളിനീക്കപ്പെട്ടു. ദ്രാവിഡർ ക്രമേണ ഇന്ത്യയുടെ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കു വ്യാപിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് അവരുടെ ഭാഷയ്ക്ക് ഉത്തര ദ്രാവിഡം, മധ്യ ദ്രാവിഡം, ദക്ഷിണ ദ്രാവിഡം എന്നിങ്ങന്നെ മൂന്ന് പ്രാദേശിക രൂപഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടായി. മൂല ദ്രാവിഡഭാഷയിൽ നിന്ന് ദക്ഷിണ ദ്രാവിഡം വേർപിരിഞ്ഞപ്പോൾ സ്വനിമപരമായും രൂപിമപരമായും പല മാറ്റങ്ങളും വന്നു ചേർന്നു. ആ മാറ്റങ്ങളോടുകൂടിയ ദ്രാവിഡഭാഷാശാഖയിൽ നിന്നാണ് തമിഴ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വളർന്നതെന്ന് ഭാഷാഗവേഷകർ കരുതുന്നു.
ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന ഭാഷാഗോത്രങ്ങളിൽ ഒന്നായ ദ്രാവിഡ ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട ഭാഷയാണ് തമിഴ്. തമിഴ് എന്ന പദത്തിന്റെ വ്യുത്പത്തി വ്യക്തമല്ല. ദ്രാവിഡരുടെ ഭാഷ എന്ന നിലയിൽ ചരിത്രാതീത കാലം മുതൽ തമിഴിന്റെ ആദിമരൂപമായ ദ്രാവിഡഭാഷ പ്രചരിച്ചിരുന്നതായി ഗവേഷകർ കരുതുന്നു. തമിഴ് എന്ന പേര് ദ്രാവിഡ പദത്തിന്റെ തദ്ഭവമാണെന്നും മറിച്ച് തമിഴ് എന്ന വാക്കാണ് ദ്രാവിഡമായി പരിണമിച്ചതെന്നും ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്. ദ്രാവിഡ പദത്തിലെ ദ്ര എന്ന അക്ഷരം തമിഴരുടെ ഉച്ചാരണത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കാൻ ഇടയില്ല. അതിനാൽ ദ്രാവിഡഭാഷയെക്കുറിച്ചിരുന്ന പുരാതന കാലത്തെ പേര് രൂപാന്തരപ്പെട്ട് തമിഴ് ആയിത്തീർന്നെന്നു കരുതാമെങ്കിലും അതിന്റെ ആദിമ രൂപം എന്തായിരുന്നു എന്നു നിർണയിക്കുക സാധ്യമല്ല തമിഴ് എന്ന പദത്തിന് തനതുമൊഴി എന്നാണർഥം.
തമിഴ്നാട്ടിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായിരുന്ന ജീവാനന്ദന്റെ പത്രാധിപത്യത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച താമരൈ എന്ന മാസികയിലാണ് പുരോഗമനകവിതകൾ ആദ്യം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. ജീവാനന്ദം , സി. രഘുനാഥൻ, കെ.സി.എസ്. അരുണാചലം എന്നിവരാണ് ഈ മാസികയിലൂടെ പുരോഗമനകവിതയുടെ ഉപജ്ഞാതാക്കളായി രംഗത്തുവന്ന പ്രമുഖർ. ഇവർ മൂല്യമേറിയ പുരോഗമനകവിതകളുടെ ആവിർഭാവത്തിനു വഴിതെളിച്ചു.1968-ൽ നാ.കാമരാജൻ പുരോഗമനപരമായ ഗദ്യകവിതകൾ രചിച്ചുകൊണ്ട് നവീനകവിതയേയും ഗദ്യകവിതയേയും സംയോജിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തെളിയിച്ചു. മീരാശില്പി, പുവിയരശു, തമിഴൻപൻ എന്നിവരും താമരൈക്കു വേണ്ടി കവിതകൾ രചിച്ചു. കൈ. തിരുനാവുക്കരശു, നവഭാരതി, അഗ്നിപുത്തിരൻ, തമിഴ്നാടൻ, ശക്തിക്കൂനൻ, പ്രഭജ്ഞകവി, കൊ. രാജാറാം എന്നിവരാണ് താമരൈയിലൂടെ അംഗീകാരം നേടിയ മറ്റു ചില പുരോഗമനകവികൾ.
തമിഴ്നാടിന്റെ നാനാഭാഗത്തും കവികളുണ്ടായി. അവർ ഗാനങ്ങളെഴുതി. ഓരോ നാട്ടിലുമുള്ളവർ അവ പാടി രസിച്ചു. ഇവ ആയിരക്കണക്കിന് വീടുകളിലും അരമനകളിലും എത്തിച്ചേർന്നു. ഇപ്രകാരം ചിതറിക്കിടന്ന പാട്ടുകളിൽ കുറേയേറെ കാലപ്രവാഹത്തിൽപ്പെട്ടു നഷ്ടമായി. പനയോലകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടവ കാലം ചെല്ലുമ്പോൾ നശിച്ചുപോകാനെളുപ്പമാണ്. നശിച്ചു പോയവയൊഴികെ ബാക്കിയുള്ളവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന ചിന്ത എ. ഡി. 1, 2 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പ്രബലമായി. ചില കവികളും ഗവേഷകരും അവയിൽ ചിലതൊക്കെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതിന്റെ ഫലമായാണ് എട്ടുത്തൊകൈ എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന എട്ട് കവിതാഗ്രന്ഥങ്ങളും പത്തുപ്പാട്ട് എന്ന നീണ്ട കവിതകളുടെ സമാഹാരവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഒൻപത് കൃതികൾ ലഭ്യമായത്. ഇവയാണ് സംഘകാല സാഹിത്യം എന്ന പേരിൽ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ വിഖ്യാതമായിത്തീർന്നത്.
സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതിയും ആദ്യം സമ്പന്നരെ വാഴ്ത്തുന്ന സ്തുതിഗീതങ്ങളാണ് രചിച്ചു തുടങ്ങിയത്. പിന്നീട് അദ്ദേഹം സ്തുതിഗീതങ്ങളെ പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കവിതകൾ രചിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യവാഞ്ഛയും സത്യാന്വേഷണ തത്പരതയും ജനങ്ങളുടെ ദുരിതവുമാണ്, ഗതിമാറി സഞ്ചരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിൽ പങ്കുകൊണ്ടതും വാ.വേ.ശു. അയ്യർ, വാ.ഉ. ചിദംബരംപിള്ള മുതലായവരുടെ സൗഹൃദവും തിലകനുമായുള്ള അടുപ്പവും ഇതിനു കാരണമായി. ഉത്ക്കടമായ ദേശീയാവേശത്തോടെ മദ്രാസ് കടൽത്തീരത്തുനിന്ന് അദ്ദേഹം പാടി. അനേകം കവിതകൾ അച്ചടിച്ചു പ്രചരിപ്പിച്ചു. പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും കാട്ടുതീപോലെ പടർന്നുകയറിയ ആവേശം ജനങ്ങളെ അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് തട്ടിയുണർത്തി. 1921-ൽ മരിക്കുന്നതുവരെ സുബ്രഹ്മണ്യഭാരതി നാടൊട്ടുക്കും ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഭരണകാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ ഇംഗ്ളീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം നിലവിൽ വരികയും അതിന്റെ ഫലമായി അഭ്യസ്തവിദ്യരായ ഇന്നാട്ടുകാർ ഇംഗ്ളീഷ് സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിവു നേടുകയും ചെയ്തതോടുകൂടി പാശ്ചാത്യസാഹിത്യത്തിന്റെ ഗദ്യരൂപങ്ങളിൽ ഒന്നായ നോവൽ ഇന്നാട്ടുകാർക്ക് പരിചിതമായിത്തീർന്നു. തമിഴിലേക്കും മറ്റു ഭാരതീയ ഭാഷകളിലേക്കും ഇംഗ്ളീഷിൽ നിന്ന് ആദ്യം കടന്നുവന്ന സാഹിത്യരൂപങ്ങളിലൊന്നാണ് നോവൽ. നോവൽരൂപത്തിൽ തമിഴിൽ ഉണ്ടായ പ്രഥമ കൃതിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത് സാമുവൽ വേദനായകംപിളളയുടെ 'പ്രതാപമുതലിയാർ ചരിത്രം' ആണ്. വാസ്തവത്തിൽ അത് നോവലിന്റെ ലക്ഷണമൊത്ത മാതൃകയല്ല. മുഖ്യകഥാപാത്രം തന്നെ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി വിവരിച്ചുപോകുന്ന രീതിയിൽ എഴുതപ്പെട്ട ആത്മകഥാസദൃശമായ ഒരു സാഹിത്യകൃതിയാണിത്.
സംഘകാല കവിതകളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി പുതിയ ശൈലിയിൽ ഇളങ്കോ അടികൾ രചിച്ച ചിലപ്പതികാരം ഉള്ളടക്കത്തിലും പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു. അകവലും വെൺപായും മാത്രമായിരുന്നു പഴയ രചനാസങ്കേതങ്ങൾ. അപൂർവ്വമായി കലിപ്പായിലും പരിപാടലിലുമുള്ള കൃതികളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പില്ക്കാലത്ത് താഴിശൈ, തുറൈ, വിരുത്തം എന്നിങ്ങനെയുള്ള വൃത്തങ്ങൾക്കു പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചു. അതിനു കാരണം ചിലപ്പതികാരമാണ്. കടൽത്തീരത്തു പാടുന്ന ഗാനങ്ങളുൾപ്പെട്ട 'കാനൽ വരിയിലും' 'ആയ്ച്ചിയർ കുരവൈ' മുതലായവയിലും അതതു പ്രദേശത്തെ നാടൻപാട്ടുകളുടെ മട്ടിലാണ് ഇളങ്കോ, കവിതകൾ രചിച്ചത്. അക്കാലത്തു പ്രചാരത്തിലിരുന്ന നാടൻപാട്ടുകളിൽ നിന്ന് പുതിയ വൃത്തങ്ങൾ അദ്ദേഹം രൂപപ്പെടുത്തി. ഈ രീതിയിൽ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന് ഇളങ്കോ അടികൾ നല്കിയ സംഭാവന വിലപ്പെട്ടതാണ്.
ഇന്ത്യയിലും ലോകത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങളിലും പ്രചരിക്കുന്ന മറ്റു ഭാഷകളിൽ നിന്ന് തമിഴിന് അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. തമിഴ് സംശ്ളിഷ്ടകക്ഷ്യ എന്ന വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന ഭാഷകളിലൊന്നാണ്. അതായത് രണ്ടോ അതിലധികമോ രൂപിമങ്ങൾ ഒന്നിനു പിറകെ ഒന്നായി കൂട്ടിച്ചേർത്തു നിർമിച്ച പദങ്ങൾ തമിഴിൽ ധാരാളം കാണാം. ഉദാഹരണമായി അവളുടയ, രാമനുടയ എന്നീ സംബന്ധികാവിഭക്തി രൂപങ്ങൾ. ഇതിനു സമാനമായി അവളുടെ, രാമന്റെ എന്നിങ്ങനെയാണ് മലയാളത്തിലുള്ളത്. മറ്റു ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിലൊന്നും ഈ സ്വഭാവം ഇത്രത്തോളമില്ല. തമിഴിലെ പദപ്രയോഗ രീതിയിലും അതിന്റേതായ സവിശേഷതകളുണ്ട്. ഒരേ പദപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്താർത്ഥങ്ങൾ കുറിക്കുന്ന അനേകം പദങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം തമിഴിലുണ്ട്. ഇത് മറ്റു ദ്രാവിഡഭാഷകളെ അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതലാണ്.
തമിഴിന്റെ ഗ്രന്ഥഭാഷാരൂപം സംസ്കൃതത്തോളം പഴക്കമുള്ളതാണെന്ന് തമിഴ് പണ്ഡിതർ വിശ്വസിക്കുന്നു. അത്രത്തോളം പഴക്കമില്ലെങ്കിൽപ്പോലും ഇന്ത്യയിലെ മറ്റേതൊരു ഗ്രന്ഥഭാഷയേക്കാളും പ്രാചീനത തമിഴ് ഗ്രന്ഥഭാഷയ്ക്ക് അവകാശപ്പെടാം. തമിഴ് ഭാഷയിൽ ലഭിച്ചിട്ടുള്ള ഏറ്റവും പ്രാചീനങ്ങളായ രേഖകൾ രണ്ടോ മൂന്നോ വരികളുള്ള ഏതാനും ശിലാശാസനങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഇപ്രകാരമുള്ള ശിലാശാസനങ്ങളിൽ ചുരുക്കം ചിലതു മാത്രമേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. ഈ ചരിത്രരേഖകളിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും പ്രാചീനങ്ങളായി കരുതാവുന്നവ ബി.സി. 3-ാം ശ.-ത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയവയാണെന്ന് ഗവേഷകർ കണക്കാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇവ മധുര, രാമനാഥപുരം ജില്ലകളിലെ ഗുഹകളിലാണു കാണുന്നത്. ഈറോഡ്, കരൂർ തുടങ്ങിയ കച്ചവടകേന്ദ്രങ്ങളിലും ഇവ വിരളമായി കാണാം.
ഭാരതം രചിച്ച പെരുന്തേവനാർ എന്ന കവി, ഓരോ ദേവനേയും സ്തുതിക്കുന്ന പാട്ടുകളെഴുതി ചില സംഘകാല കൃതികളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. അതതു ഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ പാട്ടുകളുടെ ശൈലിയിൽ തന്നെയാണ് ഈ പാട്ടുകളും രചിക്കപ്പെട്ടത്. അകനാനൂറ്, നറ്റിണൈ, കുറുന്തൊകൈ, ഐങ്കറുനൂറ്, പുറനാനൂറ് എന്നീ അഞ്ച് ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഈ കവിയുടെ ഈശ്വര സ്തുതിപരമായ പാട്ടുകൾ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം എഴുതിയ ഭാരതം ഇപ്പോൾ ലഭ്യമല്ല. തൊല്കാപ്പിയം, യാപ്പെരുങ്കലം എന്നീ കൃതികളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ, വ്യാഖ്യാതാക്കൾ ഭാരതത്തിലെ ചില പാട്ടുകൾ ഉദാഹരണമായി ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അകവൽ എന്ന വൃത്തത്തിൽ രചിച്ച പ്രസ്തുത പാട്ടുകൾ സംഘകാല രചനാശൈലിയിലുള്ളവയാണ്. പാട്ടിനോടൊപ്പം ഇടയ്ക്കു ഗദ്യം കൂടി ചേർന്നതാണു ഭാരതം.
തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ കവിതയെഴുതാൻ കഴിവുള്ളവരെ നിമിഷകവികൾ എന്നു പറയുന്നു. തമിഴ് സാഹിത്യത്തിൽ നിമിഷകവിതകൾ ധാരാളമെഴുതി പേരെടുത്തയാളാണ് കാളമേഘപ്പുലവർ. ഇദ്ദേഹം 15-ാം ശ.-ത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവിചാരിതമായി പെരുമഴ ചൊരിയുന്ന കാളമേഘത്തെപ്പോലെ നാട്ടിലെ പല സുപ്രധാന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും അനേകം നിമിഷകവിതകൾ രചിച്ചുപാടിയതുകൊണ്ടാണ് കാള മേഘം എന്ന പേരുണ്ടായത്. കവിയുടെ ശരിയായ പേര് കാലക്രമേണ വിസ്മൃതമായി. കാളമേഘത്തിന്റെ മിക്ക കവിതകളും ശ്രോതാക്കൾക്കു പെട്ടെന്നു മനസ്സിലാകുന്നവയും ആശയഗാംഭീര്യമുള്ളവയുമാണ്. നിഗൂഢാർത്ഥമുള്ള ചില കവിതകളുമുണ്ട്. കവികളെ മാനിക്കാത്ത ധിക്കാരികളുടെ അഹംഭാവത്തെ പുച്ഛിക്കുന്ന കവിതകളും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പെരുന്തേവരുടെ പഴയ ഭാരതത്തെപ്പോലെ അകവൽ വൃത്തത്തിൽ രചിച്ച ഒരു പഴയ തമിഴ് രാമായണവും ലഭ്യമായിട്ടുണ്ട്. അതിലെ അഞ്ച് പദ്യങ്ങൾ മാത്രമേ ഇപ്പോൾ കിട്ടാനുള്ളൂ. ജൈനരുടെ പ്രശംസയ്ക്കു പാത്രമായ ഒരു ജൈന രാമായണവും പ്രചാരത്തിലിരുന്നു. അതിലെ അല്പഭാഗം മാത്രം ഇപ്പോൾ ലഭ്യമാണ്. പില്ക്കാലത്തെ കവികൾ തങ്ങളുടെ രചനകളിൽ അവ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. കമ്പരാമായണം എഴുതപ്പെട്ടതിനു ശേഷം അതിന്റെ അസാധാരണമായ സാഹിത്യ ഭംഗിയുമായി കിടപിടിക്കാനാവാതെ പഴയ രാമായണങ്ങൾ അസ്തപ്രഭങ്ങളായി. ഒരു വിഷയത്തിൽ ഒരു വിശിഷ്ടഗ്രന്ഥം രചിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ അതേ വിഷയത്തിൽ അതിനു മുമ്പു രചിച്ച കൃതികളെ ജനങ്ങൾ വിസ്മരിക്കുമെന്നതിന് തമിഴ് സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ നിരവധി ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്.
18-ാം ശ.-ത്തിൽ മദ്രാസിനടുത്തുള്ള തിരുപ്പോരൂർ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു മഠം സ്ഥാപിച്ച കവിയാണ് ശാന്തിലിംഗ സ്വാമികൾ. വീരശൈവമതവിശ്വാസിയായ ഒരു സന്ന്യാസിയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. വൈരാഗ്യശതകം, വൈരാഗ്യദീപം, അവിരോധ ഉന്തിയാർ, കൊലൈ മറുത്തൽ, നെഞ്ചുവിടുദൂത് മുതലായവ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളാണ്. ശാന്തിലിംഗത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായ ചിദംബരസ്വാമികൾ രചിച്ച കീർത്തനങ്ങളാണ് തിരുപ്പോരൂർ സന്നിധി എന്ന സമാഹാരത്തിലുള്ളത്. മധുര-മീനാക്ഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു നീണ്ട കവിതയും നെഞ്ചുവിടുദൂത് എന്ന ഗ്രന്ഥവും മറ്റു ചില പാട്ടുകളും തിരുപ്പോരൂരിലെ മുരുകനെപ്പറ്റിയുള്ള പിള്ളൈത്തമിഴ്, താരാട്ട്, തിരുപ്പണിയെഴുച്ചി കിളിപ്പാട്ട്, കുയിൽ പാട്ട്, ദൂത് എന്നിവയും ഇദ്ദേഹം രചിച്ചു.
കല്ക്കി, കഥകൾ എഴുതിയ കാലത്തുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സമീപനത്തോടുകൂടി കഥകൾ രചിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രമുഖ വ്യക്തിയാണ് രാജാജി എന്ന ചുരുക്കപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന സി. രാജഗോപാലാചാരി . താൻ വിലമതിച്ചിരുന്ന സാമൂഹികലക്ഷ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതിനുളള ഒരു ഉപാധി എന്ന നിലയിലാണ് അദ്ദേഹം കഥാരചന നടത്തിയിരുന്നത്. സാമൂഹികജീവിത പരിഷ്കരണം, ദുരാചാരങ്ങളുടെ നിർമ്മാർജ്ജനം, മദ്യവർജ്ജനം തുടങ്ങിയവയാണ് രാജാജികഥകളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അയത്നലളിതമായ ശൈലിയും നർമ്മബോധവും ആർജ്ജവവും കഥകളെ ആസ്വാദ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 'ദേവാനൈ' ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറുകഥകളിൽ വച്ച് കൂടുതൽ ആസ്വാദ്യമായി കരുതപ്പെടുന്ന ഒരു കഥ.
മണിക്കൊടിക്കുവേണ്ടി കഥകൾ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ ടി. ജാനകീരാമൻ ചെറുകഥയുടെ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും പുതുമ കൈവരുത്തി. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ വന്ന പല പുതിയ എഴുത്തുകാരും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മാർഗ്ഗം പിൻതുടരുകയും ചെയ്തു. ജാനകീരാമന്റെ രചനാശൈലിയുടെ ഒരു ഉത്തമമാതൃകയാണ് മുൾമുടി എന്ന കഥ. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന രണ്ട് എഴുത്തുകാരാണ് എം.വി. വേങ്കടരാമുവും കരിച്ചാൻ കുഞ്ചുവും. പുതുമൈപ്പിത്തന്റെ സ്വാധീനത പ്രകടമാക്കുന്ന എഴുത്തുകാരാനായ രഘുനാഥൻ തന്റെ പ്രതിഷേധം കൃതികളിലൂടെ ശക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാശൈലി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കഥകൾ രചിച്ച ശ്രദ്ധേയനായ ഒരു കഥകൃത്താണ് ജി. അഴഗിരി സ്വാമി.
വിഖ്യാത നിരൂപകനായ ക. നാ.സുബ്രഹ്മണ്യവും നോവലിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിൽ ശ്രദ്ധ ആർജ്ജിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു നാൾ, പൊയ്ത്തേവു, അസുരഗണം, താമസ് വന്താർ എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകൾ. അനേകം നോവലുകളുടെ കർത്താവെന്ന നിലയിൽ പ്രശസ്തനായിട്ടുളള ജയകാന്തന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളിൽ ചിലതാണ് സിനിമാവുക്കുപോന ചിത്താൾ, ചില നേരങ്ങളിൽ ചില മനിതർകൾ, ഒരു നടികൈ നാടകം പാക്കിറാൾ, ജയശങ്കര എന്നിവ. കന്തസ്വാമി രചിച്ച ച്ഛായാവരം, അവൻ ആനതു എന്നീ നോവലുകളും എസക്ക് അരുമരാജൻ രചിച്ച കീറൽകൾ, അഴുക്കുകൾ എന്നിവയും ഇവിടെ പരാമർശമർഹിക്കുന്നു. സുരേഷ്, ഇദയം, പെരുമാൾ മുക്കുകൾ, ഇരാമുനകൻ, സൽമാ, തമിഴവൻ, എസ്. രാമകൃഷ്ണൻ, ശിവകാമി, പാറു എന്നിവരും ശ്രദ്ധേയരാണ്.
ദ്രാവിഡഭാഷകളിൽ തമിഴിന് മലയാളത്തോടാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബന്ധമുള്ളത്. അതിനു കാരണം ദക്ഷിണ ദ്രാവിഡത്തിൽ നിന്ന് കന്നഡ സ്വതന്ത്രമായതിനു ശേഷം പൂർവ്വ തമിഴ് മലയാളം എന്നൊരവസ്ഥ വളരെക്കാലം നിലനിന്നിരുന്നു. ഈ പൂർവ്വ തമിഴ് മലയാളത്തിൽ നിന്നാണ് തമിഴും മലയാളവും സ്വതന്ത്ര ഭാഷകളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടതെന്ന് ആധുനിക ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ അഭ്യൂഹിക്കുന്നു. കേരളീയർ കൂടി അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ള ഗ്രന്ഥഭാഷയിലാണ് തമിഴിലെ ആദ്യത്തെ മഹാകാവ്യമായ ചിലപ്പതികാരവും എട്ടുത്തൊകൈയിലെ ചില പദ്യങ്ങളും രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. മാത്രമല്ല, എട്ടുത്തൊകൈയിലെ ചില പദ്യങ്ങളും ചിലപ്പതികാരവും രചിച്ചിരിക്കുന്നത് കേരളീയരായ കവികളാണെന്ന അഭിപ്രായവും നിലവിലുണ്ട്.