polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
റിച്ച് സൈറ്റ് സമ്മറി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആർ.എസ്.എസ് സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ച് വിവിധ സൈറ്റുകളിൽ നിന്ന് അമേരിക്കൻ കോടതികളുടെ രേഖകൾ ഡൗൺലോഡ് ചെയ്ത് ആവശ്യക്കാർക്ക് സൗജന്യമായി വിതരണം ചെയ്തിരുന്നു. കാലിഫോർണിയ ആസ്ഥാനമായുള്ള റെഡിറ്റ് വഴി നിരവധി വാർത്തകളും ലേഖനങ്ങളും കോടതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകളും ആരൺ ഇന്റർനെറ്റിൽ സൗജന്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഇതേ തുടർന്നുള്ള ചർച്ചകളിലൂടെയാണ് ആരൺ പ്രശസ്തനായത്. കോടതി രേഖകൾ ചോർത്തിയ സംഭവത്തിൽ സ്വാർട്‌സിനെതിരെ എഫ്.ബി.ഐ അന്വേഷണം നടത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും കുറ്റം ചുമത്തിയിരുന്നില്ല.
മസാച്യുസെറ്റ്‌സ് ഇൻസ്റ്റിറ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ടെക്‌നോളജിയിൽ നിന്ന് രേഖകൾ ചോർത്തിയത് അടക്കമുള്ള നിരവധി കേസുകൾ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അമേരിക്കൻ പ്രതിനിധി സഭയിൽ അവതരിപ്പിച്ച ഓൺലൈൻ പകർപ്പവകാശ നിയമത്തിനെതിരെ ആരണിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ശക്തമായ പ്രക്ഷോഭം നടന്നിരുന്നു. റ്റ്യൂ
ഇന്റർനെറ്റ് ഉള്ളടക്കങ്ങളെ ആവശ്യക്കാരിലേക്ക് എത്തിയ്ക്കുന്ന വെബ് ഫീഡ് ഫോർമാറ്റിന്റെ വിഭാഗമായ ആർഎസ്എസ് 1.0 രൂപകൽപ്പനയിലെ നിർണ്ണായക വ്യക്തിയായിരുന്നു ആരൺ സ്വാർട്‌സ് . 14 വയസ്സിലാണ് ആരോൺ ആർഎസ്എസ് 1.0 രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത്. സോഷ്യൽ ന്യൂസ് വെബ്‌സൈറ്റായ റെഡ്ഡിറ്റിന്റെയും, പകർപ്പവകാശ അനുമതി പത്രങ്ങൾ ലാഭേച്ഛയില്ലാതെ നൽകുന്ന ക്രിയേറ്റീവ് കോമൺസ്ന്റെയും, സ്ഥാപകരിൽ ഒരാളായ ആരൺ ഇന്റർനെറ്റിലെ വിവരങ്ങൾ സൗജന്യമായി ലഭ്യമാക്കാൻ വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചവരിൽ പ്രമുഖനാണ്. ജേസ്റ്റോറിൽ നിന്നുള്ള ലേഖനങ്ങൾ മോഷ്ടിച്ചു എന്ന കുറ്റം ചുമത്തപ്പെട്ട ആരോൺ 27ആം വയസ്സിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
സ്ഥിരമായി പുതുക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബ്ലോഗുകൾ, വാർത്താ തലക്കെട്ടുകൾ, ഓഡിയോ, വീഡിയോ തുടങ്ങിയ ഇന്റർനെറ്റ് ഉള്ളടക്കങ്ങളെ ആവശ്യക്കാരിലേക്ക് തൽസമയം എത്തിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന വെബ് ഫീഡ് ഫോർമാറ്റുകളുടെ ഒരു വിഭാഗമാണ് ആർ.എസ്‌.എസ്‌. (ആർ.ഡി.എഫ്. സൈറ്റ് സമ്മറി എന്നാണ് യഥാർത്ഥ പേരെങ്കിലും റിയലി സിമ്പിൾ സിൻഡിക്കേഷൻ എന്നും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു).
റോമും ഫ്രഞ്ചുസ്വാധീനമേഖലയിലുള്ള അവിഞ്ഞോണും ആസ്ഥാനമാക്കി രണ്ടു മാർപ്പാപ്പാമാരെ കേന്ദ്രീകരിച്ചു 1378 മുതൽ 1417 വരെ കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ നിലനിന്ന പാശ്ചാത്യശീശ്മയുടെ വിപൽഘട്ടം ഈ നവീകരണാശയത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. പരമാദ്ധ്യക്ഷതലത്തിൽ സഭക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ദിശാബോധം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനുള്ള അധികാരവും ചുമതലയും സഭാസമൂഹത്തിനാണെന്ന വിശ്വാസം ബലപ്പെട്ടു. ശീശ്മയുടെ പരിഹാരത്തിനായി സംഘടിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു സൂനഹദോസുകളുടേയും ആശയപരമായ അടിത്തറ കൺസിലിയർവാദമായിരുന്നു. അവയിൽ, 1409-ൽ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട പിസായിലെ സൂനഹദോസ് ലക്ഷ്യം കണ്ടില്ല. 1414 മുതൽ 1418 വരെ സമ്മേളിച്ച കോൺസ്റ്റൻസ് സൂനഹദോസ്, ശീശ്മ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചതിനു പുറമേ, "ഹേക്ക് സാംഗ്ടാ സിനോഡാസ്" എന്ന പ്രഖ്യാപനത്തിൽ, സഭയിലെ പരമാധികാരത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടമെന്ന നിലയിൽ അതിന്റെ സ്ഥാനം മാർപ്പാപ്പായ്ക്കു മേലാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും ചെയ്തു:-
ഈ നവീകരണസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മാർപ്പാപ്പാമാരുടെ അധികാരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം ആയിരുന്നെങ്കിലും അതുയർത്തിയ തർക്കത്തിൽ അസന്ദിഗ്ധമായ അന്തിമവിജയം മാർപ്പാപ്പാമാരുടേതായിരുന്നു. കോൺസ്റ്റൻസിൽ തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അർബൻ അഞ്ചാമൻ മാർപ്പാപ്പ പോലും ആ സൂനഹദോസിന്റെ കൺസിലിയർസമീപനം അംഗീകരിച്ചില്ല. 1460-ൽ പീയൂസ് രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പ 'എക്സിക്രബിലിസ്' എന്ന ചാക്രികലേഖനത്തിൽ 'കൺസിലിയർവാദത്തെ ശപിച്ചു. 1512-17-ലെ അഞ്ചാം ലാറ്ററൻ സൂനഹദോസും ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. 1870-ൽ ഒൻപതാം പീയൂസ് മാർപ്പാപ്പായുടെ കാലത്തു നടന്ന ഒന്നാം വത്തിക്കാൻ സൂനഹദോസ് മാർപ്പാപ്പയുടെ അപ്രമാദിത്വം വിശ്വാസസത്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ കൺസിലിയർവാദത്തിന്റെ തിരസ്കാരം പൂർണ്ണമായി.
നിശ്ചിതമായ കാലയിളവുകളിൽ സഭാസമ്മേളനങ്ങൾ വിളിച്ചുകൂട്ടാൻ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രഖ്യാപനവും ആ സൂനഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിൽ പെടുന്നു. കൺസിലിയർവാദം ഏറ്റവും തീവ്രരൂപത്തിൽ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടത് 1431-49 കാലത്തു സ്വിറ്റ്സർലണ്ടിലെ ബേസലിൽ നടന്ന സൂനഹദോസിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും ആ സമ്മേളനം തീരുമാനത്തിലെത്താതെ പിരിഞ്ഞു.
1819-ൽ വെങ്കട്ട റാവു ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡന്റായിരുന്ന കേണൽ മക്ഡോണലിന്റെ സഹായിയായി തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് സർവ്വീസിൽ പ്രവേശിച്ചു. തിരുവിതാംകൂറിലെ റീജന്റായിരുന്ന രാജ്ഞിക്ക് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവുകളിൽ മതിപ്പു തോന്നിയതിനാൽ ദിവാൻ പേഷ്കാർ എന്ന തസ്തികയിൽ നിയമിച്ചു. തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ഡിവിഷനുകളിലൊന്നിന്റെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു ദിവാൻ പേഷ്കാർ. ഇദ്ദേഹം ദിവാൻ പേഷ്കാരായിരുന്ന സമയത്ത് ശിപായിമാരുടെ വേഷവിധാനത്തിൽ മാറ്റം വരു‌ത്തുകയും പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെ കുളം വൃത്തിയാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ചാന്നാർ ലഹളയ്ക്ക് മുൻപ് തിരുവിതാംകൂറിൽ പത്മനാഭപുരത്തുവച്ച് മാറുമറച്ചു നടന്ന ചില ക്രിസ്ത്യൻ നാടാർ സ്ത്രീകളെയും അവരുടെയൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന പുരുഷന്മാരെയും നായർ സമുദായാംഗങ്ങളായ ഏതാനും പേർ തല്ലിച്ചതയ്ക്കുകയും സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളി തീവച്ചു നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവത്തോടെ പ്രത്യാക്രമണവും വ്യാപകമായുണ്ടായി. ലഹള തിരുവതാം‌കൂറിന്റെ ഇതര പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. ദിവാൻ വെങ്കട്ടറാവു നാടാർ സമുദായത്തിനെതിരായ നിലപാടാണെടുത്തത്.
ഉദ്യോഗമേറ്റുടനെ വെങ്കട്ട റാവു നികുതിയിളവുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുകയുണ്ടായി. ഇദ്ദേഹം കൊല്ലം ആസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു ഭരണം നടത്തിയത്. ധാരാളം ജലസേചന പദ്ധതികൾ ഇദ്ദേഹം നടപ്പിൽ വരുത്തുകയുണ്ടായി. തിരുവനന്തപുരത്തുനിന്ന് കഠിനംകുളം കായലിലേയ്ക്കുള്ള കനാൽ, കൊല്ലവും പറവൂരും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കനാൽ എന്നിവ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലയളവിലാണത്രേ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത് .
1821-ൽ ദിവാൻ റെഡ്ഡിറാവു രണ്ടു ഗ്രാമങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥത രാജ്ഞിയിൽ നിന്ന് ഏറ്റെടുത്തത് വിവാദമുണ്ടാക്കുകയും ഇദ്ദേഹം ഇതെ‌ത്തുടർന്ന് രാജിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. വെങ്കട്ട റാവുവിനെയായിരുന്നു പകരം ദിവാനാക്കിയത്. ഇദ്ദേഹത്തിന് ബ്രിട്ടീഷ് റെസിഡന്റിന്റെ പിന്തുണയുമുണ്ടായിരുന്നു.
മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയിലെ കുംഭകോണത്താണ് ഇദ്ദേഹം ജനിച്ചത്. ഗുണ്ടു പന്തായിരുന്നു അച്ഛൻ. തഞ്ചാവൂർ മറാഠി കുടുംബമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹത്തിന്റേത്. മദ്രാസ് പ്രസിഡൻസിയിലായിരുന്നു ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം. ഇതിനു ശേഷം ഇദ്ദേഹം ബ്രിട്ടീഷ് സർവീസിൽ പ്രവേശിച്ചു.
എന്നാൽ മിഷണറിയായ റീഡ് ഇതിനെതിരെ കോടതിയെ സമീപിക്കുകയും നാടാർ സ്ത്രീകൾക്ക് അനുകൂലമായി വിധി സമ്പാദിക്കുകയും ചെയ്തു. കോടതിവിധി മറികടക്കുവാനായി ദിവാൻ നാടാർ സ്ത്രീകൾ മാറു മറച്ചുകൂടാ എന്നൊരു കല്പന ഇറക്കി.
ഇത്തരമൊരു പരീക്ഷണം നടന്നതു് ഭാരതത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അറുനൂറോളം നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. നിയമനിർമ്മാണത്തിൽ രാജാവിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥവൃന്ദത്തിനും ആവശ്യമായ ഉപദേശങ്ങൾ നൽകുക എന്നതായിരുന്നു കൗൺസിലിന്റെ ചുമതല. സമിതി രൂപം കൊടുത്ത നിയമങ്ങൾ മഹാരാജാവിന്റെ അനുമതി ലഭിക്കുന്നതോടെ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നിരുന്നു. ഇത്തരം നിയമനിർദ്ദേശങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചുനടപ്പിൽ വരുത്താനുള്ള അന്തിമാധികാരം രാജാവിൽ തന്നെ നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നു. പ്രസ്തുത നിയമങ്ങൾ ഫലപ്രദമായി നടപ്പിൽ വരുത്തുന്നുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കാനോ മേൽനടപടികളെടുക്കാനോ കൗൺസിലിനു് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആ പരിമിതികൾ വെച്ചുപോലും പൊതുജനങ്ങൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യപ്രക്രിയയുടെ ബീജരൂപം എന്ന നിലയിൽ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു തിരുവിതാംകൂർ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ.
തിരുവിതാംകൂർ നാട്ടുരാജ്യത്തു് 1888 മുതൽ 1932 വരെ നിലനിന്നിരുന്ന ഭരണസംവിധാനഘടകമാണ് തിരുവിതാംകൂർ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ. മദ്ധ്യകാലാനന്തരഭാരതത്തിൽ രാജഭരണങ്ങളുടെയോ സാമ്രാജ്യശക്തികളുടെയോ പരമാധികാരത്തിൽ ചെറിയതോതിലെങ്കിലും ഇടപെടാൻ രാജകുടുംബാംഗങ്ങളല്ലാത്ത സ്വദേശികൾക്കു ലഭിച്ച ആദ്യത്തെ അവസരമായിരുന്നു ഈ നിയമനിർമ്മാണസഭ. തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവായിരുന്ന ശ്രീമൂലം തിരുനാൾ രാമവർമ്മയാണു് ഇന്ത്യയിലാദ്യമായി ഭരണത്തിൽ ജനപങ്കാളിത്തം എന്ന ആശയം ഈ സഭയുടെ രൂപീകരണത്തിലൂടെ പ്രാവർത്തികമാക്കിയതു്. അനവധി പരിണാമഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ ഈ സഭയുടെ അനന്തരരൂപമാണു് പിൽക്കാലത്തു് കേരളനിയമസഭയുടെ അടിസ്ഥാനചട്ടക്കൂടായിത്തീർന്നു് സ്വതന്ത്രഭാരതത്തിലെ ഒരു സംസ്ഥാനമായിക്കഴിഞ്ഞ കേരളത്തിന്റെത്തന്നെ നിയമനിർമ്മാണവ്യവസ്ഥയുടെ സിരാകേന്ദ്രമായി മാറിയത്.
1919-ൽ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിലിൽ ഗണ്യമായ മാറ്റം സംഭവിച്ചു. ജനങ്ങൾക്കു് കൂടുതൽ പ്രാതിനിധ്യവും അധികാരവും അതോടൊപ്പം ചുമതലകളും നൽകിക്കൊണ്ടു് കൗൺസിലിന്റെ അംഗസംഖ്യ 25 ആയി ഉയർത്തി. 11 അനൗദ്യോഗിക അംഗങ്ങളിൽ മൂന്നുപേരെ നാമനിർദ്ദേശം വഴിയും ബാക്കി എട്ടുപേരെ ജനങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പുവഴിയും നിയമിക്കാനുള്ള വ്യവസ്ഥ നിലവിൽ വന്നു. ഇദംപ്രഥമമായി, വാർഷികബഡ്ജറ്റിന്മേൽ ചർച്ച ചെയ്യുവാനും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുവാനുമുള്ള അവസരം സമിതി അംഗങ്ങൾക്കു ലഭ്യമായി. ഒരാൾക്കു് ഒരു സമ്മേളനത്തിൽ പരമാവധി മൂന്നു ചോദ്യങ്ങൾ എന്നു നിജപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. കൂടാതെ, ഉപചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുവാനോ പ്രമേയങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുവാനോ അംഗങ്ങൾക്കു് അവകാശമില്ലായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്തു്, 1922-ലെ ഭേദഗതികൾക്കുശേഷം ഈ അവകാശങ്ങൾ കൂടി അവർക്കു ലഭിച്ചു.
ഇതിനിടെ കേരളം സന്ദർശിച്ച സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ ഡോ. പൽപ്പുവിൽനിന്നും കേരളത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന തൊട്ടുകൂടായ്മ, തീണ്ടിക്കൂടായ്മ തുടങ്ങിയ ആചാരവൈകൃതങ്ങളെക്കുറിച്ചു് കേട്ടറിഞ്ഞിരുന്നു. ഈഴവസമുദായക്കാർ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവശതകൾക്കു പരിഹാരമായി വിവേകാനന്ദൻ ഡോ. പൽപ്പുവിനോടു നിർദ്ദേശിച്ചതു് ഒരു യഥാർത്ഥസന്യാസിവര്യന്റെ കീഴിൽ ആ സമുദായം ഒത്തുചേരാനാണു്. ഇതോടൊപ്പം 1895 മേയ് മാസത്തിൽ ഡോ. പൽപ്പു തന്നെ ദിവാൻ ശങ്കരസുബ്ബയ്യർക്കു് സ്വന്തം നിലയിൽ ഒരു നിവേദനം സമർപ്പിച്ചു. കൂടാതെ, 1896 സെപ്റ്റംബറിൽ 13176 ഈഴവസമുദായാംഗങ്ങൾ ഒപ്പിട്ട ഒരു ഭീമഹർജിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ മഹാരാജാവിനു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈഴവമെമ്മോറിയൽ ഹർജി എന്നായിരുന്നു ഈ നിവേദനത്തിന്റെ പേർ.
1888 മാർച്ച് 30-ന് ശ്രീമൂലം തിരുനാൾ മഹാരാജാവ് പുറപ്പെടുവിച്ച ഒരു ഉത്തരവിലൂടെയാണു് തിരുവിതാംകൂർ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ നിലവിൽ വന്നതു്. രണ്ടിൽ കുറയാത്ത അനൗദ്യോഗികാംഗങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ എട്ടംഗങ്ങളും മൂന്നു വർഷം കാലാവധിയുമുള്ള ഒരു സമിതി എന്നായിരുന്നു ആ വിളംബരത്തിൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതു്. 1888 ഓഗസ്റ്റ് 23 വ്യാഴാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്കു് 12 മണിക്കു് അന്നത്തെ ദിവാൻ ടി. രാമറാവുവിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷതയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെത്തന്നെ ഓഫീസ് മുറിയിൽ ചേർന്ന ആദ്യയോഗത്തിൽ അഞ്ച് ഔദ്യോഗികാംഗങ്ങളും മൂന്നു് അനൗദ്യോഗികാംഗങ്ങളുമാണു് ഉണ്ടായിരുന്നതു്.
രണ്ടാമത്തെ സന്ദർശനത്തിനു് കേരളത്തിലെത്തിയ സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ കേരളത്തിലെ ജാതിപ്രശ്നം ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ എത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളാരംഭിച്ചു. കേരളത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അനാചാരങ്ങളും ജാതിവ്യവസ്ഥയും ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിൽ ഗൗരവമായ ചർച്ചാവിഷയമായി മാറിയതോടെ തിരുവിതാംകൂർ രാജകീയഭരണകൂടം ഇക്കാര്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പരിഹാരം കാണുവാൻ നിർബന്ധിതമായി. ഇതിന്റെ ഫലമായി മഹാകവി കുമാരനാശാൻ, അയ്യൻകാളി തുടങ്ങിയവർ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിലിലേക്കു നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
തിരുവിതാംകൂർ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ കൂടാതെ, ശ്രീമൂലം പ്രജാസഭ , ശ്രീമൂലം അസംബ്ലി, ശ്രീചിത്തിര സ്റ്റേറ്റ് കൗൺസിൽ, കൊച്ചി ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ, തിരു-കൊച്ചി നിയമസഭ, മദ്രാസ് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിൽ, മദ്രാസ് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് അസംബ്ലി എന്നിവയും കേരളത്തിന്റെ ആകമാനമുള്ള നിയമനനിർമ്മാണചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണു്.
1921 ഒക്ടോബറിൽ വീണ്ടും സമിതി വികസിപ്പിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. 50 പേരിൽ 22 പേർ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടവരും അതിൽ 7 പേർ അനൗദ്യോഗികാംഗങ്ങളും എന്നതായിരുന്നു പുതിയ ഘടന. ഭൂനികുതിയായോ തൊഴിൽനികുതിയായോ അഞ്ചുരൂപ കരമടയ്ക്കുന്നവർക്കും ബിരുദധാരികൾക്കും മാത്രം അംഗങ്ങളെ തെരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള വോട്ടവകാശം ലഭിച്ചു.
1922-ൽ വനിതകൾക്കും വോട്ടുചെയ്യാനും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടാനും അനുമതി ലഭിച്ചു. ഇന്ത്യയിൽ ആദ്യമായായിരുന്നു ഇത്തരമൊരു നടപടി. ഇതോടെ ഡോ. മേരി പുന്നൻ ലൂക്കോസ് ഇന്ത്യയിലെ ഏതെങ്കിലും നിയമനിർമ്മാണസഭയിലേക്കു് നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ആദ്യവനിതയായി മാറി.
1898-ൽ കൗൺസിലിന്റെ അംഗസംഖ്യ 15 ആയി ഉയർത്തി. അംഗങ്ങളുടെ ചുമതലകൾ വ്യക്തമായി നിർവ്വചിക്കപ്പെട്ടു. ഒമ്പതുപേരായിരുന്നു അക്കാലത്തു് നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്ന അനൗദ്യോഗികാംഗങ്ങൾ.
ദിവാനായിരുന്നു കൗൺസിലിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭാവത്തിൽ ഒരു ഉപാദ്ധ്യക്ഷനെ താൽക്കാലികമായി നിയമിക്കാൻ വ്യവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നു.
കശ്മീർ തർക്കം ഇന്ത്യാ-പാകിസ്താൻ വിഭജന കാലത്തോളം പഴക്കമുള്ളതാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും കശ്മീരിനുമേൽ ചരിത്രപരവും മതപരവുമായ കാരണങ്ങൾ നിരത്തി അവകാശം ഉന്നയിച്ചു പോരുന്നു. അഫ്ഗാനിസ്താനോടും ചൈനയോടും അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന വിധത്തിൽ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ വടക്കു പടിഞ്ഞാറായി കിടക്കുന്ന ജമ്മു കശ്മീർ എന്ന സംസ്ഥാനം ബ്രിട്ടിഷ് ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരത്തിന്റെ കീഴിൽ മഹാരാജാ ഹരി സിംഹ് ഭരിച്ചിരുന്ന ഒരു നാട്ടുരാജ്യമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരം ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായോ നിയമപരമായോ മഹാരാജാവിന് ഇന്ത്യയോടോ പാകിസ്താനോടോ ചേരാമായിരുന്നു. അന്നത്തെ വൈസ്രോയിയായിരുന്ന മൗണ്ട് ബാറ്റന്റെ നിർബന്ധത്തിനുമുപരിയായി സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവിയെപ്പറ്റി രാജാവ് ചിന്താഗ്രസ്ഥനായിരുന്നു. പക്ഷേ 1947 ഒക്ടോബറിൽ നടന്ന പാകിസ്താന്റെ അധിനിവേശത്തോടെ രാജാവ് ഇന്ത്യയിലേക്കു ചേരുവാൻ തീരുമാനിക്കുകയും, പക്ഷേ യുദ്ധാനന്തരം രണ്ടു രാജ്യങ്ങൽക്കുമിടയിൽ വിഭജിക്കപ്പെട്ടു പോകുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യയും പാകിസ്താനും തമ്മിൽ കശ്മീർ പ്രദേശത്തെ ചൊല്ലി നിലനിൽക്കുന്ന അതിർത്തി പ്രശ്നത്തിനെയാണ് കശ്മീർ തർക്കം എന്നതു കൊണ്ട് വിവക്ഷിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യ ജമ്മുവും കശ്മീരും അടങ്ങുന്ന മുഴുവൻ പ്രദേശത്തിന്റെ മേൽ അവകാശമുന്നയിക്കുകയും മൊത്തം ഭൂവിഭാഗത്തിന്റെ 43% പ്രദേശങ്ങളുടെ മേൽ ഭരണം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ കൈവശം ഏകദേശം മുഴുവൻ ജമ്മുവും കശ്മീർ താഴവരയും ലഡാക്കും സിയാചിൻ ഹിമാനിയും ഇപ്പോഴുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ വാദത്തിനെതിരായി മുഴുവൻ കശ്മീരിന്റെ മേലും അവകാശമുന്നയിക്കുന്ന പാകിസ്താന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഭുപ്രദേശത്തിന്റെ ഏകദേശം 37% ആസാദ് കശ്മീർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രദേശവും വടക്ക് ഗിൽഗിറ്റ് എന്നും ബാൾട്ടിസ്താൻ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന പ്രദേശങ്ങളുണ്ട്.
ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാട് പ്രകാരം 'കശ്മീർ ഇന്ത്യയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടക'മാണ്. എന്നിരുന്നാലും, 2010-ലെ കശ്മീറിൽ നടന്ന കലഹത്തെതുടർന്ന് മൻമോഹൻ സിംഗ്‌ - ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാനമന്ത്രി നടത്തിയ പ്രസ്താവനയനുസരിച്ച് പ്രശ്നത്തിന് ഒരു സമവായമുണ്ടാകുന്ന പക്ഷം ഇന്ത്യയുടെ ഭരണകൂടം കാശ്മീരിന് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ തണലിൽ സ്വയംഭരണാവകാശം നൽകാൻ തയ്യാറാണ്.
അക്സായ് ചിൻന്റെ മുകളിലുള്ള ചൈനയുടെ അവകാശവാദം അനുസരിച്ച് അക്സായ് ചിൻ ചൈനയുടെ ഭാഗമാണ്, കശ്മീരിന്റെ കൂടെ അതിനെ ചേർത്തുകൊണ്ടുള്ള നിലയെ ചൈന അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. കശ്മീരിലെ ചില സ്വാതന്ത്ര്യ സംഘടനകളുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ കശ്മീരിന് ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും പാകിസ്താനിൽനിന്നും സ്വതന്ത്രമായ ഒരു നിലനില്പുണ്ടാകണം എന്നാണ്.
പാകിസ്താന്റെ നിലപാടനുസരിച്ച് 'കശ്മീർ പാകിസ്താന്റെ ജുഗുലാർ സിരയാണ്'. ഇപ്പോൾ തർക്കവിഷയമായ പ്രദേശത്തിന്റെ ആത്യന്തികമായ ഉടമസ്ഥാവകാശം കാശ്മീരിജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം നടപ്പിൽ വരുത്തണം.
ഇതു മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു മാത്തമാറ്റിക്കൽ മോഡലും വികസിപ്പിക്കാനായിട്ടില്ല എന്നതാണവർ നേരിട്ടിരുന്ന കുഴപ്പം.
പെർകൊലെഷൻ വസ്തുവിനെ ഒരു * കള്ളികൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ഗ്രിഡ് വഴി മോഡൽ ചെയ്യുകയും, അതിനൊരു കംബ്യൂട്ടർ മാതൃക സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യാവുന്നതാണു.
അത്തരമൊരു ഗ്രിഡിൽ, കറുത്ത കള്ളികൾ “അടഞ്ഞ കള്ളിയെന്നും” , വെളുത്ത കള്ളി, തുറന്ന കള്ളിയെന്നും വിളിക്കുന്നു. മുകളിലത്തെ വരിയിലെ ഏതെങ്കിലും തുറന്ന കള്ളിയുമായി ബന്ധമുള്ള തുറന്ന കള്ളികളെ “മുഴുവൻ തുറന്ന കള്ളിയെന്നും” വിളിയ്ക്കുന്നു . ഒരു വസ്തുവിന്റെ താഴത്തെ വരിയിലെ ഏതെങ്കിലുമൊരു കള്ളി ഫുൾ സൈറ്റായി മാട്ടുംബോൾ ആ വസ്തു പെർകൊലേറ്റ് ചെയ്യുന്നു.
പെർകൊലേറ്റ് ചെയ്യപ്പെടുംബോൾ ഉള്ള തുറന്ന കള്ളികളുടെ നിരക്കും, കള്ളികളുടെ മുഴുവൻ എണ്ണവും തമിലുള്ള അംശം കണ്ട് പിടിയ്ക്കുക. ഈ അംശമാണൂ മേൽപ്പറഞ്ഞ് കിട്ടിക്കൽ പെർകൊലേഷൻ സാധ്യതാ അക്കം.
സ്റ്റെപ് 1 തൊട്ട് 3 വരെ വിവിദ്ധ * ഗ്രിഡുകൾക്ക് പല തവണ ആവർത്തിക്കുക. ഈ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്നും ക്രിട്ടിക്കൽ പെർകൊലേഷൻ സാധ്യതാ അക്കങ്ങളുടെ ശരാശരി മനസ്സിലാക്കുക.
കമ്പൂട്ടർ സിമുലേറ്ററുകൾ ഉപയോഗിച്ചാണൂ പ്രശ്നപരിഹാരമുണ്ടാക്കിയത്. അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സിമുലേഷനാണു മോണ്ടീ കാർലോ സിമുലേഷൻ. മോണ്ടി കാർലോ സിമുലേഷനിൽ, ഡയനാമിക് കണക്റ്റിവിറ്റി മോഡൽ ഉപയോഗിച്ച് വിവിദ്ധ * കള്ളികൾക്ക് ഒരുപാട് തവണ പ്രോഗ്രാം ഓടിച്ച് സിമുലേറ്റ് ചെയ്താണു, സിസ്റ്റം പെർകൊലേറ്റ് ചെയ്യുന്ന ക്രിട്ടിക്കൽ സാദ്ധ്യതാ അക്കം മനസ്സിലാക്കിയത്. മോണ്ടി കാർലോ സിമുലേഷൻ വഴി ക്രിട്ടിക്കൽ സാദ്ധ്യതാ അക്കമായി 0.5929934999999997 കണ്ടു പിടിച്ചു.
ഒരു വസ്തുവിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങൾ തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടോയെന്ന് പരിശോധിക്കുന്ന ഗണം പ്രശ്നങ്ങളാണിവ. ഫിസിക്സിലും മറ്റും പലപ്പോഴും നേരിടേണ്ട ഒരു കൂട്ടം പ്രശ്നങ്ങളാണൂ പെർക്കൊലേഷൻ പ്രശ്നങ്ങൾ. ഒരു ദണ്ഡ് വൈദ്യുതിയുടെ ചാലകം ആണോ?
ഉദാഹരണത്തിലെ ഇരുംബ് ദണ്ഡിലെ അചാലകവസ്തു “തടയുന്ന കള്ളിയും” , ചാലക വസ്തു “തുറന്ന കള്ളിയും” ആയി മോഡൽ ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ദണ്ഡിന്റെ രണ്ടരവും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിയ്ക്കുന്ന “ഓപ്പൺ സൈറ്റ്” ഉണ്ടാവുംബോൾ ദണ്ഡ് ചാലക വസ്തുവായി മാറുന്നു. അത്തരമൊരു അവസ്ഥയിൽ, ആ മോഡൽ പെർകൊലേറ്റ് ചെയ്യുന്നു.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യകാലഘട്ടത്തിൽ കർഷകതൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതം വളരെ ദുസ്സഹമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൻ കീഴിലാണെങ്കിലും, പ്രാദേശിക ജന്മികൾ ക്രൂരന്മാരായിരുന്നു. ജന്മികളുടെ ഉപദ്രവം കൂടാതെ അനാചാരങ്ങളിലും, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിലും ആണ്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു ഈ സമൂഹം. ഇവരെ സംഘടിപ്പിച്ച് ഒരു കുടക്കീഴിൽ കൊണ്ടു വരുക എന്നത് തികച്ചും ദുഷ്കരമായിരുന്നു. ഇതൊന്നും പോരാതെയായിരുന്നു സർക്കാർ കൊണ്ടു വന്നിരുന്ന വർഷാവർഷം വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന നികുതിഭാരവും. ഇതിനെതിരേ സംഘടിതമായി ഒരു ചെറുത്തു നിൽപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ 1933 നവംബർ 5 ന് കേരള കർഷക സംഘം എന്നൊരു സംഘടന രൂപീകരിച്ചിരുന്നു. 1933 ഡിസംബർ 3 നികുതി ദിനമായി ആചരിക്കാൻ കേരള കർഷക സംഘത്തിന്റെ യോഗം തീരുമാനിച്ചു. മുമ്പുള്ളതിനേക്കാൾ നികുതി നാലിലൊന്നായി ഇളവു ചെയ്തു തരാൻ സർക്കാരിനോടാവശ്യപ്പെടാൻ യോഗം തീരുമാനിച്ചു. ഈ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചർച്ചചെയ്യുന്നതിനായി ഇ.എം.എസ്സന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഒരു സമ്മേളനം പട്ടാമ്പിയിൽ വെച്ചു കൂടുകയുണ്ടായി, ഏതാണ്ട് 200 ഓളം കർഷകർ പങ്കെടുത്ത ഒരു യോഗമായിരുന്നു അത്.
1935 ജനുവരി 4ന് കെ.കേളപ്പന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഫാറോക്കിലെ ഓട്ടു കമ്പനി തൊഴിലാളികളുടെ ഒരു സംഘടന രൂപീകരിക്കുകയുണ്ടായി.ഏതാണ്ട് ഒന്നരക്കൊല്ലക്കാലത്തോളമുള്ള പ്രയത്നത്തിന്റെ ഫലമായാണ് ഈ സംഘടന രൂപംകൊണ്ടത്. സംഘടന ആരംഭിച്ച് ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ടു തന്നെ ഏതാണ്ട് നാനൂറോളം ആളുകൾ സംഘടനയിൽ അംഗങ്ങളായി ചേർന്നു. എല്ലായിടത്തുമെന്നപോലെ ഇവിടേയും സംഘാടകർക്ക് കടുത്ത എതിർപ്പു തൊഴിലാളികളിൽ നിന്നു തന്നെ നേരിടേണ്ടി വന്നു. ആളുകളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നടക്കുന്നവരെന്നായിരുന്നു ആദ്യം തൊഴിലാളികൾ തന്നെ യൂണിയൻ സംഘാടകരായ കൃഷ്ണപിള്ളയേയും, എ.കെ.ഗോപാലനേയും കുറിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നത്. തിരുവണ്ണൂരിലെ സമരത്തിലൂടെ നേടിയെടുത്ത അവകാശം ഫറോക്കിലും ആവർത്തിക്കണം എന്നതായിരുന്നു നേതാക്കളുടെ ആഗ്രഹം. ദിനംപ്രതി ഒമ്പതു മണിക്കൂർ വെച്ച്, ആഴ്ചയിൽ 54 മണിക്കൂർ എന്നതായിരുന്നു തൊഴിലാളികളുടെ ആവശ്യം. തിരുവണ്ണൂരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഇവിടെ മുതലാളിമാർ തൊഴിലാളികളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ തുടങ്ങി, കൂടാതെ കാരണമില്ലാതെ തൊഴിലാളികളെ പിരിച്ചുവിടാനും തുടങ്ങി.
കേരള കർഷക സംഘവുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അതിന്റെ പ്രവർത്തനത്തോട് പി.കൃഷ്ണപിള്ളയെപ്പോലുള്ള നേതാക്കൾക്ക് താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ സംഘടന കർഷകരിൽതന്നെ മേലേക്കിടയിലെ ആളുകളുടെ താൽപര്യങ്ങൾമാത്രമാണ് സംരക്ഷിച്ചിരുന്നത്. യഥാർത്ഥ കർഷകതൊഴിലാളിയുടേയോ കീഴ്കുടിയാന്മാരുടേയോ പ്രശ്നങ്ങളിൽ വേണ്ടത്ര ഇടപെട്ടിരുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു കാരണം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ കർഷകരെ പുതിയ ഒരു സംഘടനക്കു കീഴിൽ അണിനിരത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു നേതാക്കളുടെ ചിന്ത മുഴുവൻ. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി, 1934 മെയ് ആറാം തീയതി ഏറനാടു താലൂക്കിലെ കർഷകരുടെ ഒരു യോഗം പരപ്പനങ്ങാടിയിൽ വെച്ചു കൂടുകയുണ്ടായി. നികുതി കുറക്കുന്നതിനു വേണ്ടി സർക്കാരിനോടാവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രമേയം യോഗം പാസ്സാക്കി. കർഷകരെ സംഘടിപ്പിക്കാൻ കേരളത്തിലെ മുതിർന്ന നേതാക്കളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത് പി. കൃഷ്ണപിള്ളയായിരുന്നു എന്ന് ഇ.എം.എസ്സ് തന്റെ ആത്മകഥയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിനെതിരായ സമരങ്ങൾ ഏകോപിപ്പിച്ച് ഒരു കുടക്കീഴിൽ കൊണ്ടു വരണമെന്ന ആശയം ആദ്യം ഉണ്ടായത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവായ പി. കൃഷ്ണപിള്ളക്കാണ്. ജയിലിലായിരുന്ന സമയത്ത് ഇതിനെക്കുറിച്ച് മികച്ച ഒരു സംഘാടകനായ കൃഷ്ണപിള്ളക്ക് വ്യക്തമായ ഒരു പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്നു. 1934 ൽ അദ്ദേഹം ജയിലിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്ന സമയത്ത് പതിനേഴോളം പേരെ സംഘടിപ്പിച്ച് കാലിക്കറ്റ് ലേബർ യൂണിയൻ സ്ഥാപിച്ചു. തുടക്കത്തിൽ ഈ സംഘടനയിൽ ചേരാൻ ആളുകൾ തയ്യാറായിരുന്നില്ലെന്നു മാത്രമല്ല കൃഷ്ണപിള്ളയെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തരം തിരിച്ചടികളിലൊന്നും തളരാത്ത കൃഷ്ണപിള്ള ലേബർ യൂണിയൻ സംഘടിപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. സംഘടനയുടെ തുടക്കത്തിൽ എല്ലാ വ്യവസായങ്ങളിലുമുള്ള ആളുകളെ അംഗങ്ങളായി ചേർത്തിരുന്നുവെങ്കിലും, പിന്നീട് ഓരോ പ്രത്യേക വ്യവസായത്തിനും അവരുടേതായ സംഘടന കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
കോഴിക്കോട്ട് ഒരു പ്രസ്സ് തൊഴിലാളി യൂണിയൻ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. 1937 മാർച്ച് 7ന് നടന്ന യൂണിയന്റെ സമ്മേളനത്തിൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന പ്രസിഡന്റിന്റെ നീക്കം ചെയ്യുകയും, കോൺഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതാവായിരുന്ന പി.കൃഷ്ണപിള്ളയെ പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം യൂണിയന്റെ അമരത്തു വന്നതോടുകൂടി, സംഘടനക്ക് പുതിയൊരു ഉണർവ്വ് പ്രകടമായി. കൂടുതൽ തൊഴിലാളികൾ സംഘടനയിൽ അംഗമായി ചേർന്നു. 1937 ജൂൺ 14 ന് കോഴിക്കോടു വെച്ച് സംഘടനയുടെ ഒരു വാർഷികയോഗം സംഘടിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ തൊഴിലാളികൾ സംഘടിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് പി.കൃഷ്ണപിള്ള അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. പ്രാദേശികമായി മാത്രം നിലനിന്നിരുന്ന ഈ സംഘടനയെ അഖിലേന്ത്യാ ട്രേഡ് യൂണിയൻ കോൺഗ്രസ്സുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ഈ സമ്മേളനം തീരുമാനമെടുത്തു.
ഫാക്ടറി തൊഴിലാളികളുടെ പ്രവർത്തന സമയം ആഴ്ചയിൽ 54 മണിക്കൂറായി നിജപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു നിയമം നിലവിൽ വന്നു. 1922 ലെ ഇന്ത്യൻ ഫാക്ടറീസ് ആക്ട് പ്രകാരം തൊഴിലാളികളുടെ ജോലി സമയം ആഴ്ചയിൽ അറുപതു മണിക്കൂറും, ഞായറാഴ്ച അവധി ദിവസവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പുതിയ നിയമത്തിൽ ജോലിക്കാരുടെ സമയം കൃത്യമായി പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് മുതലാളിമാർ തൊഴിലാളികളെക്കൊണ്ട് അവർക്കു തോന്നുന്ന പോലെ പണിയെടുപ്പിച്ചു. പ്രതിദിനം പത്തുമണിക്കൂർ വീതം അമ്പതു മണിക്കൂറും, ആറാമത്തെ ദിവസം നാലു മണിക്കൂറും പണിയെടുപ്പിച്ച് തൊഴിലാളികൾക്ക് അര ദിവസത്തെ കൂലി നഷ്ടമാക്കി. ജോലി സമയം ദിനം പ്രതി ഒമ്പതു മണിക്കൂറാക്കി നിജപ്പെടുത്താനായി കമ്പനി ഉടമസ്ഥരോട് ആവശ്യപ്പെടാൻ തൊഴിലാളികളുടെ യോഗം തീരുമാനിച്ചു.
മലബാറിലും, തിരുവിതാംകൂറിലും തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ജീവൻ വെച്ചു വരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ ഇവരെയെല്ലാം ഒരുമിച്ചു ചേർത്ത് ഒരു തൊഴിലാളി സമ്മേളനം സംഘടിപ്പിക്കാം എന്ന ആശയം കൃഷ്ണപിള്ളയുടേതായിരുന്നു. 1935 മെയ് 26 ന് കോഴിക്കോടു വെച്ച് ആദ്യത്തെ അഖില കേരള തൊഴിലാളി സമ്മേളനം നടന്നു. തൊഴിലാളിസമുദായത്തിൽ നിലവിലിരുക്കുന്ന അസമത്വത്തിനെതിരേ ഒരുമിച്ചു ചേർന്നു നിന്നു പോരാടാൻ സമ്മേളനം തൊഴിലാളികളോട് ആഹ്വാനം ചെയ്തു. തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കുന്നതിനായുള്ള പതിനഞ്ച് പ്രമേയങ്ങൾ യാതൊരു എതിർപ്പുമില്ലാതെ സമ്മേളനം പാസ്സാക്കുകയുണ്ടായി. സമ്മേളനത്തിനവസാനം പി. കൃഷ്ണപിള്ള സെക്രട്ടറിയായി ഒരു കേരളസംസ്ഥാന കമ്മറ്റിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയുണ്ടായി.
1937 സെപ്തംബർ 19 തൊഴിലാളികൾ അവകാശ പ്രഖ്യാപന ദിനമായി ആഘോഷിക്കുകയുണ്ടായി. മലബാറിൽ നിരവധി തൊഴിലാളി സംഘടനകൾ പങ്കെടുത്ത പ്രകടനങ്ങൾ നടക്കുകയുണ്ടായി. മോട്ടോർ തൊഴിലാളി യൂണിയൻ, നെയ്ത്തു തൊഴിലാളി യൂണിയൻ, ചെത്തുതൊഴിലാളികൾ, മത്സ്യതൊഴിലാളികൾ, സോപ്പു നിർമ്മാണ തൊഴിലാളികൾ എന്നിങ്ങനെ നിരവധി സംഘടനയിലുള്ള അംഗങ്ങൾ അന്നു നടന്ന ജാഥയിൽ പങ്കെടുത്തു. വർഷത്തിൽ ഒരു ദിവസം ശമ്പളത്തോടുകൂടിയ അവധി, ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം അവധി, ഇൻഷുറൻസ്, ബോണസ് തുടങ്ങിയ അവകാശങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ മുതലാളിമാരോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന നിരവധി പ്രമേയങ്ങൾ സമ്മേളനം പാസ്സാക്കി. കോൺഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടി നേതാവായിരുന്ന ഇ.എം.എസ്സ്. നമ്പൂതിരിപ്പാടായിരുന്നു യോഗ അദ്ധ്യക്ഷൻ.
കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളിപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ചരിത്രം 1928 ഓടുകൂടിയാണ് തുടങ്ങുന്നത്. 1928 ൽ നടന്ന ദക്ഷിണേന്ത്യൻ റയിൽവേ തൊഴിലാളി പണിമുടക്കോടുകൂടിയാണ് കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനം വളരാനും അവകാശങ്ങൾക്കു വേണ്ടി പോരാടാനും തുടങ്ങിയത്. ഭാരതസേവാസംഘം നേതാക്കളായിരുന്ന വി.ആർ.നായനാരും, സൂര്യനാരായണ റാവുവും ആണ് മലബാറിലെ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിനു തുടക്കമിടുന്നത്. തൊഴിലാളികളുടെ നേരെ നടക്കുന്ന അതിക്രമത്തിനും, അന്യായമായി പിരിച്ചുവിടലിനുമെതിരേയായിരുന്നു ഈ പ്രസ്ഥാനം നിലകൊണ്ടിരുന്നു, അതല്ലാതെ അതിനു വേറൊരു ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
തിരുവണ്ണൂരിലെ കോട്ടൺ മിൽ തൊഴിലാളികളെ ഒരു സംഘടിത ശക്തിയാക്കിമാറ്റിയത് കൃഷ്ണപിള്ളയും, എ.കെ. ഗോപാലനും ചെയ്ത കഠിന പരിശ്രമമാണ്. തുടക്കത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ ഇവരോട് ശത്രുക്കളോടെന്ന പോലെ പെരുമാറിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിലൊന്നും നിരാശരാവാതെ അവർ ഫാക്ടറി മുതലാളിമാർ തൊഴിലാളികളോട് ചെയ്യുന്ന ക്രൂരതയെ വസ്തുതകൾ സഹിതം വിശദീകരിച്ചു. കോട്ടൺ മിൽ വർക്കേഴ്സ് യൂണിയൻ എന്ന പേരിൽ സംഘടന തുടങ്ങുകയും ഏതാണ്ട് എഴുപത്തഞ്ചു ശതമാനത്തോളം ആളുകൾ അതിൽ ചേരുകയും ചെയ്തു.
കോൺഗ്രസ്സ് സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതാവായ കെ. കേളുവിന്റെ നേതൃത്വത്തിലാണ് ചുരുട്ടു കമ്പനികളിലെ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. ഇവരുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലമായി 1938 ൽ ഐക്യ തൊഴിലാളി യൂണിയൻ രൂപംകൊണ്ടു. തുടക്കത്തിൽ എല്ലാ മേഖലയിലുമുള്ള തൊഴിലാളികളും ഈ സംഘടനയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് ഈ സംഘടന വടക ബീഡി ആന്റ് സിഗാർ വർക്കേഴ്സ് യൂണിയനായി മാറി. രൂപീകരണ സമയത്ത കെ.കേളു പ്രസിഡന്റും, പി.പി.ശങ്കരൻ സെക്രട്ടറിയുമായിരുന്നു.
1930-33 കാലഘട്ടത്തിൽ കേരളത്തിലങ്ങിങ്ങായി ഒറ്റപ്പെട്ട് തൊഴിലാളി മുന്നേറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതൊരു മഹാപ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കൊന്നും വളർന്നില്ലായിരുന്നു. ഒന്നുകിൽ മുതലാളിമാരാൽ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു, അല്ലെങ്കിൽ അവരോട് സന്ധിയായോ കീഴടങ്ങിയോ അവസാനിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. കേരളത്തിൽ തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വളർച്ച കൈവരിച്ചതിന് അക്കാലത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കൾ സുപ്രധാനമായ പങ്കു വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കോഴിക്കോടുള്ള നെയ്ത്തു തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിച്ച് നിർജ്ജീവമായികിടന്നിരുന്ന തൊഴിലാളിയൂണിയനെ ശക്തമായ ഒരു സംഘടനയാക്കിമാറ്റിയത് പി.കൃഷ്ണപള്ളയെപ്പോലുള്ള നേതാക്കളുടെ കഴിവാണ്. 1937 ൽ കോഴിക്കോടു നെയ്ത്തു തൊഴിലാളി യൂണിയന്റെ ഒരു സമ്മേളനം കൂടുകയും , തൊഴിലാളികളുടെ കൂലി അരയണവീതം വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ചർച്ച ചെയ്തു.
സാധാരണയായി എതിർലിംഗത്തിലുള്ളവരാണ്‌ ഇണകൾ ആയിരിക്കുക ഏതാണ്ട് 1500-റോളം ജീവിവർഗങ്ങളിൽ ഒരേ ലിംഗത്തിലുള്ളവ തമ്മിലും ലൈംഗികമായി ബന്ധത്തിലേർപ്പെടുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യരിലും ഒരേ ലിംഗത്തിലുള്ളവർ തമ്മിൽ ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടാറുണ്ട്. സ്വവർഗലൈംഗികത , ഉഭയവർഗലൈംഗികത എന്നിവ പ്രകൃതിപരമായ ലൈംഗികതയുടെ ഭാഗമാണെന്നും, ഇത് ജനതികവും ജൈവീകവുമാണെന്നും ശാസ്ത്രം തെളിയിക്കുന്നു. ഇക്കൂട്ടർ ലിംഗ-ലൈംഗിക ന്യൂനപക്ഷങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ പ്രത്യേകത ഇവിടെ നിർണായകമാണ്. ബൗദ്ധികമായി മുന്നിട്ട് നിൽക്കുന്ന ആളുകളോട് മാത്രം താല്പര്യം തോന്നുന്നവരുണ്ട്. ഇവരെ സാപ്പിയോസെക്ഷ്വൽ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മാനസികമായി അടുപ്പമുള്ള ആളുകളോട് മാത്രം ലൈംഗികമായി താല്പര്യമുണ്ടാകുന്ന വിഭാഗങ്ങളുണ്ട്. ഇവരെ ഡെമിസെക്ഷ്വൽ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പാൻസെക്ഷ്വൽ പോലെ വേറെയും വിഭാഗങ്ങളുമുണ്ട്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജൻഡർ, ലൈംഗിക വ്യക്തിത്വം എന്നിവയ്ക്ക് ഉപരിയായി എല്ലാവരോടും ആകർഷണം തോന്നുന്ന വിഭാഗമാണ് ഇത്. ലൈംഗികതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവിധ വിഭാഗങ്ങളാണിവ.
പ്രത്യുത്പാദനത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമല്ല സന്തോഷത്തിനും സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ആസ്വാദനത്തിനും കൂടിയാണ് മനുഷ്യർ ഏറിയപങ്കും ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടാറുള്ളത്. അതിനാൽ ലൈംഗികത മനുഷ്യരുടെ സന്തോഷവും മാനസിക ആരോഗ്യവുമായി ഏറെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു . സന്തോഷകരമായ ലൈംഗികജീവിതം ശാരീരിക ആരോഗ്യത്തിനും ഗുണകരമാകുന്നു. എൻഡോർഫിൻസ്, ഓക്‌സിടോസിൻ മുതലായ ഹോർമോണുകളുടെ ഉത്പാദനം സന്തോഷത്തിന് കാരണമാകുന്നു.
ഒരു വ്യക്തിയുടെ ലൈംഗികപരമായ മനോഭാവം, താല്പര്യങ്ങൾ, പെരുമാറ്റം ഇവയെല്ലാം ചേർന്നതാണ് ആ വ്യക്തിയുടെ ലൈംഗികത. ലൈംഗികതക്ക് ജൈവപരവും, വൈകാരികവും, സാമൂഹികവും, രാഷ്ട്രീയപരവുമായ വിവിധ തലങ്ങളുണ്ട്. കേവലം ലൈംഗിക പ്രക്രിയ മാത്രമല്ല ഇതിൽ വരിക, മറിച്ചു ലിംഗത്വം , ലിംഗ വ്യക്തിത്വം , ജെൻഡർ റോൾസ്, ലൈംഗിക ആഭിമുഖ്യം, ബന്ധങ്ങൾ, പരസ്പര ബഹുമാനം, പ്രത്യുൽപാദനം, ലൈംഗിക ആരോഗ്യം തുടങ്ങി വിവിധ വശങ്ങൾ ലൈംഗികതയുടെ ഭാഗമായി വരും. ചുരുക്കത്തിൽ ഒന്നിലേറെ ഘടകങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയും അതിൽ നിന്നും ഉയിർത്തുവരുന്ന വികാരങ്ങളും കൂടിച്ചേർന്നു സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജൈവീകമായ വികാരമാണ് ലൈംഗികത.