polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
അഗ്നിബാധയുണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാൽ എത്രയും നേരത്തേ ശമനപ്രവർത്തനങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നുവോ അത്രയും തീ കെടുത്തുന്നതിനുള്ള സാധ്യതയും വർധിക്കുന്നു. അഗ്നിബാധയുണ്ടാകുന്ന എല്ലാ സ്ഥലത്തും ജലം സുലഭവും പ്രാപ്യവുമാകണമെന്നില്ല; ഈ രണ്ടു കാരണങ്ങൾകൊണ്ട് അഗ്നിശമനപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കുള്ള വാഹനങ്ങളിൽ 1,000 മുതൽ 10,000 ലി. വരെ വെള്ളം കൊള്ളുന്ന ടാങ്കുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഫയർ എൻജിനുകളിൽ ടാങ്കും പമ്പും ഹോസും ഉണ്ട്. അഗ്നിബാധയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്ത് ചെന്നാൽ ഉടൻതന്നെ ടാങ്കിൽനിന്നു പമ്പുചെയ്ത് അഗ്നിബാധയുടെ നേരെ വെള്ളം ചീറ്റും. അപ്പോഴേക്കും അടുത്തുള്ള ജലാശയത്തിലേക്കോ ഫയർ ഹൈഡ്രന്റിലേക്കോ ഹോസ് ബന്ധിച്ചിടും. ടാങ്കിലെ വെള്ളം തീരുമ്പോഴേക്കും ജലാശയത്തിൽനിന്നു നേരിട്ട് പമ്പു ചെയ്യും.
തീ പിടിക്കുന്ന പദാർഥങ്ങൾ തീയുടെ പരിസരത്തിൽനിന്നു മാറ്റുകയോ അല്ലെങ്കിൽ തീപിടിക്കാതാക്കുകയോ ചെയ്യാം. ഒരു കെട്ടിടത്തിന് തീ വീണാൽ അതിന് അടുത്തു നില്ക്കുന്ന കുടിലുകളും മറ്റു കെട്ടിടങ്ങളും വയ്ക്കോൽതുറു തുടങ്ങിയവയും തീ പിടിക്കാതെ അവയ്ക്കുമേൽ വെള്ളമൊഴിക്കുന്നതും മറ്റും ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. പെട്രോൾ, മണ്ണെണ്ണ തുടങ്ങിയ ഇന്ധനങ്ങൾ സംഭരിക്കുന്ന വലിയ ടാങ്കുകൾക്കു തീപിടിച്ചാൽ ആ ടാങ്കുകളുടെ അടിയിൽനിന്ന് പൈപ്പുകൾവഴി എണ്ണ ഊറ്റിക്കളയുന്നതിന് ഏർപ്പാടുകൾ ഉണ്ട്. വനങ്ങൾക്കു ചുറ്റും തുറന്ന തോടുണ്ടാക്കുന്നതും, ഉണക്കപ്പുല്ലിനും മറ്റും നേരത്തെ തീയിട്ടു ചുടുന്നതും തീ പിടിച്ച കപ്പലിൽ നിന്നു കത്താവുന്ന സാധനങ്ങൾ കടലിൽ എറിയുന്നതും മറ്റും ഈ തത്ത്വത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണ്.
വീടുകളിലും ചെറിയ വ്യവസായശാലകളിലും അഗ്നിശമനത്തിനു പ്രത്യേക കരുതലുകൾ സാധാരണ ചെയ്യാറില്ല. അഗ്നിബാധയുണ്ടായാൽ വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ചു തീ കെടുത്തുകയാണ് സാധാരണ ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ വിദ്യുച്ഛക്തിയിൽനിന്നുണ്ടാകുന്ന തീയ്ക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് അപകടമാകയാൽ മണ്ണാണ് ഇതിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അത്തരം സാധ്യതകളുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതിന് ബക്കറ്റുകളിൽ മണ്ണുനിറച്ച്, ഏറ്റവും സൗകര്യമായി എടുക്കത്തക്ക സ്ഥലങ്ങളിൽ, തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കാണാം. ചുവന്ന ചായമിട്ട ഈ ബക്കറ്റുകളിൻമേൽ തീ എന്നെഴുതാറുണ്ട്. ചെറിയ വ്യവസായസ്ഥാപനങ്ങളിലെ വൈദ്യുതിനിയന്ത്രണമുറി, സ്വിച്ച് ബോർഡ് തുടങ്ങിയ യന്ത്രസാമഗ്രികളുടെ സമീപം ഇത്തരം ബക്കറ്റുകൾ സ്ഥാപിക്കുക പതിവാണ്.
എളുപ്പം തീപിടിക്കാത്ത പദാർഥങ്ങൾകൊണ്ട് കെട്ടിടങ്ങൾ പണിയുകയും അവയുടെ രൂപവും ഘടനയും അഗ്നിബാധ നിരോധിക്കത്തക്കരീതിയിൽ സംവിധാനം ചെയ്യുകയും വേണം. അഗ്നിബാധയുണ്ടായാൽ പടരാതെയിരിക്കത്തക്കവണ്ണം വേണ്ട ഏർപ്പാടുകളും ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്. ആളുകൾക്ക് വേഗം രക്ഷ പ്രാപിക്കുന്നതിനുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ പ്രത്യേകം കരുതണം. എല്ലാ നഗരങ്ങളിലും കെട്ടിടനിർമ്മാണത്തിനും വ്യവസായസ്ഥാപനങ്ങൾക്കുംവേണ്ടി ഉണ്ടാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള നിയമാവലികൾ ഇതു സംബന്ധിച്ച മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. എങ്കിലും പല നിലകളുള്ളതും ആഡംബരാലങ്കാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ പല കെട്ടിടങ്ങളിലും അഗ്നിപ്രതിരോധത്തിനും ജീവധനസംരക്ഷണത്തിനും ഉള്ള ഏർപ്പാടുകൾ അപര്യാപ്തമായി കാണപ്പെടുന്നു.
കപ്പലുകളിൽ ഇത്തരം പൈപ്പുകളും പമ്പുകളും ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. തുറമുഖങ്ങളിലും ഉൾനാടൻ ജലഗതാഗതമാർഗങ്ങളിലും അഗ്നിപ്രതിരോധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഉപകരണങ്ങൾ ഘടിപ്പിച്ച ബോട്ടുകൾ ഉണ്ട്. ഇത്തരം പരിതഃസ്ഥിതികളിൽ തീ കെടുത്തുന്നതിന് ജലം സുലഭമാണ്. പക്ഷേ, ജലം കയറാതെ ശ്രദ്ധയോടുകൂടി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട കപ്പലുകൾക്കകത്ത് അഗ്നിബാധയുണ്ടായാൽ വളരെക്കൂടുതൽ വെള്ളമൊഴിച്ച് അത് കെടുത്തുന്നതിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ മറ്റു പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാം. കപ്പലിലുള്ള വിലയേറിയ സാധനങ്ങൾ നശിച്ചുപോകാം; കപ്പലിനകത്ത് വെള്ളം കയറിയാൽ കപ്പൽ മറിയുന്നതിനൊ മുങ്ങുന്നതിനൊ ഇടവരാം. ജലാശയങ്ങളിൽപോലും അഗ്നിശമനം പ്രയാസമുള്ള ഒരു പ്രവർത്തനമാണെന്ന് ഇതുകൊണ്ടു തെളിയുന്നു.
മതിയായ താപനിലകളിൽ, ജ്വലനശേഷിയുള്ള വസ്തുക്കളും ഓക്സിജനും തമ്മിൽ, ചൂടും വെളിച്ചവും ഉളവാകുന്നവിധം ദ്രുതഗതിയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു രാസപ്രവർത്തനമാണ് അഗ്നി എന്നു പറയാം. ഈ രാസപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ, താപ-പ്രകാശോർജങ്ങൾ പുറത്തുവിടുന്ന വാതകമാണ് അഗ്നിജ്വാല അഥവാ തീ. ഇന്ധനസ്വഭാവം അനുസരിച്ചും അതിലെ മാലിന്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചും അഗ്നിജ്വാലയുടെ വർണവും തീവ്രതയും വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു. ഇന്ധനം ജ്വലിച്ച് അഗ്നിയുണ്ടാവുന്നതിന് ഓൿസിജന്റെ സാമീപ്യവും ആവശ്യത്തിനു ചൂടും, ആവശ്യമാണ്. ഇന്ധനം ജ്വലിക്കുമ്പോൾ, അത് കൂടുതൽ താപം പുറത്തുവിടുന്നു. അതുകൊണ്ട് ജ്വലനം ഒരു താപോത്സർജകരാസപ്രവർത്തനം ആണ്.
അഗ്നി വ്യാപിക്കുന്നത് അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഓക്സിജൻ മൂലമാണ്. സാധാരണയായി കരിയൊഴിച്ചുള്ള പദാർഥങ്ങൾ കത്തുന്നത് വാതകരൂപത്തിലായതിനു ശേഷമാണ്. ഓരോ പദാർഥവും വാതകമാകുന്നത് ഒരു നിശ്ചിത താപനിലയിലാണ്. പല വസ്തുക്കളും എളുപ്പം തീ പിടിക്കുന്നത് അവയുടെ ജ്വലനാങ്കം താഴ്ന്നതായതുകൊണ്ടാണ്. കല്ക്കരി തുടങ്ങിയ പല ജൈവപദാർഥങ്ങൾ കൂട്ടിയിട്ടിരുന്നാൽ തനിയെ തീ പിടിക്കാറുണ്ട്. അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഓക്സിജനുമായി ചെറിയ തോതിൽ സദാ തുടരുന്ന രാസസംയോജനം മൂലമുണ്ടാകുന്ന ചൂട്, വായുസഞ്ചാരം ഇല്ലാത്ത പരിതഃസ്ഥിതികളിൽ ക്രമേണ വർധിച്ച് തീ ആളിക്കത്തുന്നതിന് സാധ്യതയുണ്ട്. ഇതിന് 'സ്വതഃദഹനം' എന്നു പറയുന്നു.
ഏറ്റവും പറ്റിയതായി കണ്ടിരിക്കുന്നു. അടുത്ത കാലത്തായി ട്രൈഫ്ളൂറോബ്രോമോ മീഥേൻ , ഡൈബ്രോമോ ഡൈഫ്ളൂറോ മീഥേൻ എന്നിവ വിമാനങ്ങളിലെ അഗ്നിശാമകവ്യൂഹത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നു. ഇവയ്ക്കോരോന്നിനും അഗ്നിശമനക്ഷമത, ഗൗരവമുള്ള വിഷവാതകസാധ്യതയില്ലായ്മ, കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള സൗകര്യം, തുണിയിലും മറ്റും വീണാൽ കേടുവരികയില്ലെന്ന മെച്ചം, പഴക്കംവരാതിരിക്കുക എന്നീ ഗുണങ്ങൾ വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഓരോ പരിതഃസ്ഥിതിക്കും പ്രത്യേകമായി നിർമ്മിക്കുന്ന അഗ്നിശാമകങ്ങളിൽ ഇവയിലേതെങ്കിലും ഒന്നായിരിക്കാം മുഖ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
അഗ്നിബാധയുണ്ടായാൽ ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ തീ കെടുത്തുന്നതാണ് അഗ്നിപ്രതിരോധപ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. അസ്ഥാനത്തു തീ കണ്ടാൽ ഉടൻ അതു കെടുത്തുന്നതിന് ശ്രമിക്കണം. തീയുണ്ടാകുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് അറിയാൻ കഴിയുകയും വേണം. അഗ്നിശമന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കാവശ്യമുള്ള ആളുകളെയും ഉപകരണങ്ങളെയും ഉടനെ സ്ഥലത്തെത്തിക്കണം. അപകടമേഖലകളിൽനിന്ന് ആളുകളെയും വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളെയും മാറ്റണം. അടുത്ത കെട്ടിടങ്ങളിലേക്കോ തീ പിടിക്കാവുന്ന പദാർഥങ്ങളിലേക്കോ പടർന്നുപിടിക്കാതെ വേണ്ട നടപടികൾ എടുക്കണം. ഇവയ്ക്കെല്ലാം ആദ്യം വേണ്ടത് അഗ്നിബാധയെ സംബന്ധിച്ച ആപത്സൂചകനാദം ആണ്.
ചൂടും വെളിച്ചവും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രാസ-അഭിക്രിയയാണ് അഗ്നി. സാധാരണ അഗ്നിബാധകൾ, പദാർഥങ്ങൾ ഓക്സിജനിൽ കത്തുന്നതുമൂലമുണ്ടാകുന്നു. സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ പലതും ഒരു ഇന്ധനവും ഓക്സിജൻ അടങ്ങുന്ന മറ്റൊരു രാസദ്രവ്യവും ചേർന്ന കൂട്ടുകളാണ്. വെടിമരുന്നിൽ കരിയും ഗന്ധകവും ഇന്ധനങ്ങളാണ്; വെടിയുപ്പ് ഓക്സിജൻ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന പദാർഥവും. ഈ മൂന്നു പദാർഥങ്ങളും ധൂളീ രൂപത്തിൽ മിശ്രണം ചെയ്താണ് വെടിമരുന്ന് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ചൂടേറ്റാൽ ഉടൻതന്നെ വെടിമരുന്നിൽ തീ ആളിക്കത്തുന്നു. ഈ രാസക്രിയ നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ കുറച്ചധികം ചൂടും വെളിച്ചവും വാതകങ്ങളും ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു.
വെള്ളത്തിന് തീ കെടുത്തുന്നതിനുള്ള അസാമാന്യമായ ശേഷി ആദ്യം പറഞ്ഞ രണ്ടു കാരണങ്ങൾകൊണ്ടുള്ളതാണ്. ഏറ്റവും എളുപ്പം ലഭ്യമാകാനിടയുള്ള അഗ്നിശമനപദാർഥം വെള്ളമാണ്. വിദ്യുച്ഛക്തി വെള്ളത്തിൽക്കൂടി പ്രവഹിക്കുമെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് വൈദ്യുതോപകരണങ്ങളുടെ നേരെ വെള്ളം പ്രയോഗിക്കുന്നത് അപകടകരമാണ്. മഗ്നീഷ്യം, അലൂമിനിയം, സോഡിയം തുടങ്ങിയ വസ്തുക്കൾക്കു തീ പിടിക്കുമ്പോൾ വെള്ളം ഒഴിക്കുന്നത് തീ വർധിപ്പിക്കത്തക്ക രാസപ്രക്രിയകൾക്ക് കാരണമാകാം. ചെറിയ തീപിടിത്തങ്ങൾക്ക് ശക്തമായി വെള്ളം ഉപയോഗിച്ചു വിലയേറിയ വസ്തുക്കൾക്കു കേടുവരുത്താതെ സൂക്ഷിക്കണം.
ജ്വലനം ആരംഭിക്കുവാനും നിലനിലക്കുവാനും ഇന്ധനം, ചൂട്, ഓക്സിജൻ എന്നീ ഘടകങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്. ഇവ ഒരു ത്രികോണത്തിന്റെ ഭുജങ്ങളായി ചിത്രത്തിൽ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് അഗ്നിത്രികോണം . ഈ ഘടകങ്ങളിൽ നിന്നും ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘടകം ഇല്ലെങ്കിൽ അവിടെ ജ്വലനം ആരംഭിക്കുകയില്ല. അഗ്നി പ്രതിരോധ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ഈ ഘടകങ്ങൾ പരസ്പരസമ്പർക്കമില്ലാതെ സൂക്ഷിക്കുകയാണു ചെയ്യുന്നത്. കൂടാതെ, അഗ്നിബാധയുണ്ടാവുമ്പോൾ, ഈ ഘടകങ്ങൾ തമ്മിൽ വേർപെടുത്തുകയാണ് പ്രധാന അഗ്നിശമന തന്ത്രം.
അഗ്നിശമനമാർഗം: ഇത്തരം അഗ്നി കെടുത്തുവാൻ വെള്ളം ഒഴിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. തണുപ്പിക്കൽ ഈ എന്നാണ് രീതിയെ വിളി‍ക്കുന്നത്. എന്നാൽ, അഗ്നിയിലേക്ക് വെള്ളം ഒഴിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ധനം തണുക്കുന്നതു കൂടാതെ, വായുവുമായുള്ള സമ്പർക്കമില്ലാതെയാവുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അഗ്നിശമനത്തിനുപയോഗിക്കുന്ന കുഴലിൽ വെള്ളം രണ്ടുതരത്തിൽ ചീറ്റുന്നതിന് സംവിധാനമുണ്ട് : ദൂരെനിന്നും ശക്തിയായി ചീറ്റുന്നതിനും, വെള്ളം വിതറിത്തെറിപ്പിക്കുന്നതിനും . കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് ഉപയോഗിച്ചുള്ള അഗ്നിശമനികളും ക്ലാസ് അഗ്നിശമനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
വെള്ളപ്പൊക്കം, ഭൂകമ്പം മുതലായവയെപ്പോലെ നാട്ടിന് ഒരു കെടുതിയായിട്ടാണ് തീപിടിത്തവും കരുതപ്പെടുന്നത്. 1971 ഫെബ്രുവരിയിൽ ഫ്രാൻസിലെ ഗ്രെനോബിളിലുള്ള ഒരു നൃത്തശാലയിൽ നൂറ്റമ്പതോളം ആളുകൾ വെന്തുമരിച്ചു. 1666-ൽ ലണ്ടനിൽ ഉണ്ടായ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ അഗ്നിബാധയിൽ 13,200 വീടുകൾ, 94 പള്ളികൾ, 4 പാലങ്ങൾ, ഗിൽഡ്ഹാൾ, റോയൽ എക്സ്ചേഞ്ച്, കസ്റ്റംസ്ഹൗസ്, ആശുപത്രികൾ, ന്യൂഗേറ്റ്ജയിൽ തുടങ്ങിയ നിരവധി പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളും നശിച്ചു. ആറു പേർക്കു ജീവാപായം ഉണ്ടായി. ഈ തീപിടിത്തംകൊണ്ട് ഏകദേശം ഒരുകോടി പവന്റെ നഷ്ടമുണ്ടായതായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തീ പിടിക്കാവുന്ന മറ്റു സാധനങ്ങളിൽനിന്നു കത്തുന്ന സാധനങ്ങൾ മാറ്റിയും തീ കെടുത്താം. ഉദാഹരണം ഓല മേഞ്ഞ വീടുകൾക്കു തീ വീണാൽ കത്തുന്ന ഓല വലിച്ചിറക്കുന്നു. കത്തുന്ന സാധനം ചെറിയ ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് ഓരോ ഭാഗത്തിലും ഉള്ള അഗ്നി എളുപ്പം കെടുത്തത്തക്ക പരിതഃസ്ഥിതി ഉണ്ടാക്കാം. തുറന്ന സ്ഥലത്തു മണ്ണെണ്ണ തുടങ്ങിയ ദ്രാവകങ്ങൾക്കുണ്ടാകുന്ന തീപിടിത്തം പ്രത്യേകരാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് എമൾസീകരിക്കുന്നത് ഈ വിദ്യയാണ്. പുല്ലിലും മറ്റും തീ പിടിച്ചാൽ തല്ലിക്കെടുത്തുന്നതിലും ഈ തത്ത്വം ഭാഗികമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.
അഗ്നിശമനപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന തത്ത്വമാണിത്. തീയിൽ വെള്ളമൊഴിക്കുന്നതും കത്തുന്ന എണ്ണയെ വെള്ളവും രാസവസ്തുക്കളും ഉപയോഗിച്ച് എമൾസീകരിക്കുന്നതും എണ്ണസംഭരിച്ചിട്ടുള്ള ടാങ്കുകളിൽ തീപിടിച്ചാൽ അടിയിൽ നിന്നും എണ്ണയിൽക്കൂടി വായു ചെറിയ കുമിളകളായി അടിച്ചുകയറ്റി കത്തുന്ന ഉപരിതലം തണുപ്പിച്ച് തീ കെടുത്തുന്നതും ഈ തത്ത്വത്തെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയാണ്. അഗ്നി ശമനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന പദാർഥത്തിന് വേണ്ട ഗുണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
വിദ്യുത്ചാലകത ഇല്ല. ഈ ഗുണവും ഉപയോഗത്തിലെ വെടിപ്പും കാരണം വൈദ്യുതോപകരണങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന തീപിടിത്തം നേരിടുന്നതിന് ഇത് ഏറ്റവും പറ്റിയതാണ്.
പെട്രോൾ, മണ്ണെണ്ണ മറ്റു രാസദ്രാവകങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കു തീപിടിത്തമുണ്ടായാൽ അവയ്ക്കു ദോഷം വരുത്താതെ ഉപയോഗിക്കാം;
തീയുടെ ചുറ്റും ഓക്സിജൻ കുറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചാൽ തീ കെടും. പല വാതകങ്ങളും ഓക്സിജന്റെ ജ്വലനക്ഷമത കുറയ്ക്കുന്നതിന് പര്യാപ്തമാണ്. തീയുടെ ചുറ്റും ഇത്തരം ഒരു വാതകം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പരക്കുകയാണെങ്കിൽ തീ കെടും. ഉദാഹരണമായി വായുവിൽ കത്തുന്ന തീയ്ക്കു ചുറ്റും അന്തരീക്ഷത്തിൽ 15 ശ.മാ.-ൽ കൂടുതൽ കാർബൺടെട്രാക്ളോറൈഡ് ഉണ്ടെങ്കിൽ തീ കെട്ടുപോകും. ക്ളോറോബ്രോമോ മീഥേൻ, കാർബൺഡൈഓക്സൈഡ് എന്നിവ അഗ്നിശാമകങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്
അനിയന്ത്രിതമായി തീ പടർന്ന്, മനുഷ്യനോ ജീവികൾക്കോ ആരോഗ്യഹാനിയോ, ജീവഹാനിയോ, വസ്തുനഷ്ടമോ, പ്രകൃതിനാശമോ സംഭവിക്കുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷത്തെയാണ്, അഗ്നിബാധ എന്നു പറയുന്നത്. അതിൽ നിന്നും സുരക്ഷ നേടുകയോ, അഗ്നിബാധയെ ഇല്ലാതാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ് അഗ്നി സുരക്ഷ എന്നു പറയുന്നത്. അഗ്നിബാധ, മനഃപൂർവ്വമല്ലാത്ത അപകടങ്ങൾ കൊണ്ടോ , കൊള്ളിവയ്പ്പുകൊണ്ടോ , പ്രകൃതിക്ഷോഭം കൊണ്ടോ സംഭവിക്കാം.
മറ്റു ജന്തുക്കൾക്കെന്നപോലെ ആദിമമനുഷ്യനും അഗ്നി, ഭീകരവും അപകടകരവും ആയ ഒരു അത്ഭുത പ്രതിഭാസമായിരുന്നിരിക്കണം. നിയന്ത്രിതമായി അഗ്നി ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമം മനുഷ്യരാശിയുടെ പുരോഗതിയിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരു കാൽവയ്പായിരുന്നു. തീയ് കൈകാര്യം ചെയ്തുവന്നതിനോടൊപ്പം അതുകൊണ്ടുള്ള അപകടസാധ്യതയും വർധിച്ചു. അഗ്നിബാധകൊണ്ടുള്ള ജീവനാശവും വസ്തുനാശവും എല്ലാ രാജ്യങ്ങളിലും സമൂഹങ്ങളിലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കുണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കതകുകൾ, പൂട്ടുകൾ, മുതലായവ തുറക്കുന്നതിനും പൊട്ടിക്കുന്നതിനും മറ്റുമുള്ള ആയുധങ്ങൾ, വെട്ടുകത്തികൾ മുതലായവ;
പ്രത്യേക പാത്രങ്ങളിൽ വെള്ളംനിറച്ച് സമ്മർദത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന വായുവിന്റെ ശക്തികൊണ്ട് ആവശ്യം വരുമ്പോൾ വിക്ഷേപിക്കുന്നതരത്തിലുള്ള അഗ്നിശാമകങ്ങളും ഉണ്ട്; ഇവ രാസികോപകരണങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ചെലവു കുറഞ്ഞതാണ്. അത്യാവശ്യമായി ഉപയോഗിക്കേണ്ട അവസരങ്ങളിൽ രാസവസ്തുക്കളുടെ പഴക്കം കാരണം ഉപയോഗക്ഷമത നഷ്ടപ്പെടുകയുമില്ല.
സോഡിയം ബൈകാർബണേറ്റ്, പൊട്ടാസ്യംസൾഫേറ്റ് മുതലായ രാസവസ്തുക്കൾ പ്രധാനമായി അടങ്ങുന്ന മിശ്രിതങ്ങൾ നനുത്ത പൊടിരൂപത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന അഗ്നിശാമകങ്ങൾ ഉണ്ട്. പൊടികൾ ക്ഷേപിക്കുന്നതിന് സമ്മർദിത-കാർബൺഡൈ ഓക്സൈഡാണ് സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പെട്രോൾ പോലെയുള്ള പദാർഥങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അഗ്നിബാധകൾക്ക് ഇവ വളരെ ഫലപ്രദമാണ്.
ചിലപ്പോൾ ഓക്സിജൻ തന്നെ കണക്കിലേറെ പെട്ടെന്നു പ്രയോഗിച്ചും അഗ്നി ശമിപ്പിക്കാം. കത്തുന്ന പദാർഥം ഓക്സിജനെ അപേക്ഷിച്ച് നന്നേ കുറയുമ്പോൾ തീ കെട്ടുപോകുന്നു. ഒരു ഉലയിൽ അധികം കാറ്റടിച്ചാൽ തീ കെട്ടുപോകും. കത്തുന്ന എണ്ണഖനികളിൽ ഡൈനമൈറ്റുപൊട്ടിച്ചു തീ കെടുത്തുന്നതിൽ ഈ തത്ത്വം ഭാഗികമായി ഉൾപ്പെടുന്നു.
അഗ്നിബാധയിൽ ഏതു തരം ഇന്ധനമാണ് ജ്വലിക്കുന്നത് എന്നതാശ്രയിച്ച്, അഗ്നിയെ പ്രധാനമായും -ക്ലാസ് , -ക്ലാസ്, -ക്ലാസ്, -ക്ലാസ്, -ക്ലാസ് എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചുതരമായി വക‍തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവ ഏതുതരം അഗ്നിബാധയാണ് എന്നതനുസരിച്ച്, വ്യത്യസ്ത അഗ്നിശമനരീതികൾ അവലംബിക്കുന്നു.
തീയ്, സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ, ജ്വലനവിധേയതയുള്ള പദാർഥങ്ങൾ, വിദ്യുച്ഛക്തി, ഗ്യാസ്, എണ്ണ മുതലായവ ധാരാളമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിനാലും വളരെ ആളുകൾ അപര്യാപ്തമായ സ്ഥലത്ത് കൂട്ടമായി ജോലിയെടുക്കുന്നതിനാലും വ്യവസായസ്ഥാപനങ്ങൾ പൊതുവേ ഇക്കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്.
വികസിതരാജ്യങ്ങളിൽ അഗ്നിബാധകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന കെടുതി മുറയ്ക്കു വർധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ സ്ഥിതിയും ഭിന്നമല്ല. എന്നാൽ കേരളത്തിൽ തീപിടിത്തം താരതമ്യേന വിരളമാണ്. സമൃദ്ധമായ മഴയും, അന്തരീക്ഷത്തിലെ വർധിച്ച ആർദ്രതയുമാണ് ഇതിനു കാരണം.
ചെറിയ തീപിടിത്തങ്ങൾ പെട്ടെന്നു കെടുത്തുന്നതിന് അനായാസേന കൈകാര്യം ചെയ്യത്തക്ക രീതിയിൽ നിർമിച്ച 'രാസികശാമകങ്ങൾ' പരക്കെ പ്രചാരമുള്ള ഉപകരണങ്ങളാണ്. അഗ്നിശമനത്തിനുപയോഗിക്കുന്ന പദാർഥമനുസരിച്ച് ഇവ നാലുതരത്തിലുണ്ട്.
തീ കത്തുന്നതിനാവശ്യമായ മൂന്നു ഘടകങ്ങളിൽ ചിലതെല്ലാം ഇല്ലാതാക്കുകയോ നിയന്ത്രിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ് അഗ്നിശമനപ്രവർത്തനം. പ്രായോഗികമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന അഗ്നിശമനവിധികളെ ഘടകനിയന്ത്രണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മൂന്നായി വിഭജിക്കാം:
അഗ്നിശമനമാർഗം: രാസപരമായോ യാന്ത്രികമായോ സൃഷ്ടിക്കുന്ന പത ഉപയോഗിച്ച് അഗ്നിയെ പുതപ്പിച്ച് , ഓക്സിജൻ സമ്പർക്കം ഇല്ലാതാക്കി തീക്കെടുത്തുന്നതാണ് അഗ്നിശമന രീതി.
ഓക്സിജന്റേയോ അതുപോലെ കത്തുന്ന പദാർഥവുമായി രാസികമായി സംയോജിക്കുന്നതിന് ശേഷിയുള്ള മറ്റൊരു പദാർഥത്തിന്റേയോ മതിയായ സാന്നിധ്യം.
അഗ്നിശമനമാർഗം: കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ്, ഡ്രൈ കെമിക്കൽ പൌഡർ തുടങ്ങിയ ഡ്രൈ എജെൻറുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന അഗ്നിശമന ഉപാധികൾ ഉപയോഗിച്ച് ഒക്സിജനുമായുള്ള ബന്ധം തടയുക വഴി തീക്കെടുത്തുന്നതാണ് അഗ്നിശമന രീതി.
ഇവയിലെ പദാർഥം ശക്തിയായി വിക്ഷേപിക്കുന്നതിന് വായുവോ, വാതകങ്ങളോ ഉയർന്ന സമ്മർദത്തിൽ വയ്ക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ രാസപ്രക്രിയയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വാതകം കൊണ്ട് ധാരകപാത്രത്തിൽ മർദം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു.
ആധുനികനഗരങ്ങളിൽ അഗ്നിശമനയന്ത്രങ്ങളും അവ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ആളുകളും സദാസമയവും പ്രവർത്തനസജ്ജരായി നിലകൊള്ളുന്നുണ്ടാകും. ഫയർ എൻജിനുകളിൽ താഴെ പറയുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ സജ്ജമായിരിക്കും.
അഗ്നിശമനമാർഗ്ഗം: ഇത്തര അഗ്നിബാധകളിൽ സാധാരണ ഡ്രൈ കെമിക്കൽ പൌഡർ അല്ലെങ്കിൽ ഹാലോൺ മുതലായ ഉദാസീനവാതകങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിച്ച് അഗ്നിയുടെ ശ്വസനം തടയുകയാണു ചെയ്യുന്നത്.
അഗ്നിശമനമാർഗ്ഗം: കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ്, ഉണങ്ങിയ രാസപ്പൊടി തുടങ്ങിയവ ഉപയോഗിച്ച് അഗ്നിയുടെ ശ്വസനം തടയുക എന്നതാണ് സാധാരണ രീതി.
സോഡാ ആസിഡ് അഗ്നിശാമകം സാധാരണ കണ്ടുവരുന്ന ഒന്നാണ്. സോഡിയം ബൈക്കാർബണേറ്റും, സൾഫ്യൂറിക്കമ്ളവും തമ്മിലുള്ള രാസപ്രക്രിയ ഇതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
വൈദ്യുതോപകരണങ്ങൾക്ക് അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന അഗ്നിബാധയെ - ക്ലാസ് അഗ്നിബാധ എന്ന് പറയുന്നു.
പെട്രോളിയം ഉല്പന്നങ്ങൾ, എണ്ണ തുടങ്ങിയ ജ്വലനശേഷിയുള്ള ദ്രാവകങ്ങൾ ജ്വലിക്കുന്നതാണ് -ക്ലാസ് അഗ്നി.
അലൂമിനിയം, സിങ്ക്, മഗ്നീഷ്യം, പൊട്ടാസ്യം തുടങ്ങിയ ലോഹങ്ങൾ‍ ജ്വലിക്കുന്നതാണ് - ക്ലാസ് അഗ്നി.
ദ്രവീകൃത പെട്രോളിയം വാതകം, മീഥേൻ, തുടങ്ങിയ ജ്വലനശേഷിയുള്ള വാതകങ്ങൾ ജ്വലിക്കുന്നതാണ് - ക്ലാസ് അഗ്നി.
യെരുശലേമിന് അതിന്റെ പിൽക്കാലസമൃദ്ധിയെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുമോയെന്നറിയാൻ നഗരത്തെ ചരടുകൊണ്ടളക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ
ഗ്രന്ഥനാമത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചകന്റെ തന്നെ രചനയായി പൊതുവേ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ആദ്യഭാഗത്തിന്റെ തുടക്കവും അവസാനവും സഖറിയായുടെ പ്രവചനദൗത്യത്തിന്റെ വിവരണമാണ്. അവയ്ക്കിടയിലുള്ള ഗ്രന്ഥഭാഗം പ്രവാചകനു ലഭിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്ന 8 ദർശനങ്ങളും അവയോടു ബന്ധപ്പെട്ട അരുളപ്പാടുകളും ആണ്. ഇതിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്ന 8 ദർശനങ്ങൾ ഇവയാണ്:-
ചൂരമത്സ്യങ്ങളും അയലയും ഉൾപ്പെടുന്ന സ്കോബ്രിഡേ കുടുംബത്തിനാണ് ഏറ്റവും സാമ്പത്തിക പ്രാധാന്യം. സ്കീനിഡേ , സെറാനിഡേ , സ്കോർപീനിഡേ , കരാജ്ഞിഡേ , സിക്ലിഡേ, പെഴ്സിഡേ എന്നീ വിഭാഗങ്ങളിലെ മത്സ്യങ്ങളും വാണിജ്യപ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. അക്വേറിയങ്ങളിൽ വളർത്താറുള്ള 'സൂര്യ' മത്സ്യങ്ങൾ, നീലമത്സ്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ഈ ഗോത്രത്തിൽപ്പെടുന്നു.
4-ം ശതകത്തിൽ ഡയൊണീഷ്യസ് ഇവിടെ ഭരണം നടത്തിയിരുന്നുവെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. 4-ം ശതകത്തോടെ കാർത്തേജൂകാർ ഇവിടം കണ്ടെത്തിയെന്നാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ അഭ്യൂഹിക്കുന്നത്. 4-ം ശതകത്തിന്റെ ഒടുവിലും 3-ം ശതകത്തിലും ഇവിടെ ഗ്രീക്ക് സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നതായി തെളിവുകളുണ്ട്. ഇക്കാലത്ത് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടതെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് തിയറ്റർ പിൽക്കാലത്തു റോമാക്കാർ പുനർനിർമിച്ചതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇവിടെ കാണുന്നുണ്ട്. മറ്റു ഗ്രീക്ക് നിർമിതികളൊന്നുംതന്നെ അവശേഷിച്ചിട്ടില്ല. ബി. സി. മൂന്നാം ശതത്തിലെ പ്യൂണിക് യുദ്ധങ്ങൾ ടാഓർമിനയെയും ബാധിക്കുകയുണ്ടായി. ഈ ശതകത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ ഇവിടം റോമൻ അധീനതയിലാവുകയും തുടർന്നുള്ള ഏതാനും ശതകങ്ങളിൽ ടാഓർമിന റോമൻ കേന്ദ്രമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഇക്കാലത്താണ് ഗ്രീക്ക് തിയറ്റർ പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെട്ടത്. റോമൻ കാലഘട്ടത്തു നിർമിച്ച ചില സ്നാനഘട്ടങ്ങളുടെയും കെട്ടിടങ്ങളുടെയും അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ കാണാവുന്നതാണ്.
എ. ഡി. എട്ടും ഒൻപതും ശതകങ്ങളിൽ ഇവിടെ അറബികളുടെ ആക്രമണമുണ്ടായി. എ. ഡി. 902-ഓടെ അറബികൾ ഈ പട്ടണം അഗ്നിക്കിരയാക്കി നശിപ്പിച്ചു. പുനരധിവാസം നടന്ന ടാഓർമിനയെ അറബികൾ 962-ഓടെ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു കീഴടക്കി. 1078-ഓടെ നോർമൻകാർ ടാഓർമിന പട്ടണത്തെ അവരുടെ അധീനതയിലാക്കി. 1169-ലെ ഭൂകമ്പം നഗരത്തിൽ വമ്പിച്ച നാശനഷ്ടങ്ങളാണുണ്ടാക്കിയത്. 14-ഉം 15-ഉം ശതകങ്ങളിൽ ഇവിടെ സ്പെയിനിന്റെ മേൽക്കോയ്മ നിലനിന്നിരുന്നു. സമീപപ്രദേശങ്ങളുടെ വികസനത്തോടെ 16-ം ശതകത്തോടുകൂടി ടാഓർമിനയുടെ പ്രഭാവം കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് ജർമൻ കേന്ദ്രമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഇവിടെ എതിർചേരിയുടെ ആക്രമണമുണ്ടായി. ഗ്രീക്ക്, റോമൻ കാലങ്ങളിലെയും മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെയും നിർമിതികളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ പരിരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സിസിലിയുടെ കിഴക്കൻ തീരത്തു സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഒരു പുരാതന ഇറ്റാലിയൻ പട്ടണമാണ് ടാഓർമിന. ചെങ്കുത്തായ കുന്നിൻ നെറുകയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഈ പ്രദേശത്തു നിന്നുകൊണ്ട് എറ്റ്ന അഗ്നിപർവതത്തിന്റേയും സിസിലി സമുദ്രതീരത്തിന്റേയും ദൃശ്യഭംഗി ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയും. പ്രസിദ്ധമായ ഒരു മഞ്ഞുകാല സുഖവാസകേന്ദ്രം കൂടിയാണ് ടാഓർമിന.
പുരാതനകാലം മുതൽ ഇവിടെ മനുഷ്യവാസമുണ്ടായിരുന്നതായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ സ്ഥലത്തിന്റെ ആദ്യകാല ചരിത്രത്തെപ്പറ്റി വ്യക്തമായ വിവരങ്ങളില്ല. ബി. സി. 8-ം ശതകം മുതൽ ടാഓർമിന ഒരു പട്ടണമെന്ന നിലയിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ തിരൂരങ്ങാടി താലൂക്കിൽ, വേങ്ങര ബ്ലോക്കിലാണ്ഒതുക്കുങ്ങൽ ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഒതുക്കുങ്ങൽ വില്ലേജുപരിധിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒതുക്കുങ്ങൽ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിനു 17.28 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തീർണ്ണമുണ്ട്.ഈ ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിൽ 20 വാർഡുകളുണ്ട്. ഈ പഞ്ചായത്തിന്റെ അതിരുകൾ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്ത് കോട്ടക്കൽ, പറപ്പൂർ, ഊരകം എന്നീ പഞ്ചായത്തുകളും, കിഴക്ക് പൊൻമള പഞ്ചായത്തും, മലപ്പുറം മുനിസിപ്പാലിറ്റിയും, തെക്ക് കോട്ടക്കൽ, പൊൻമള പഞ്ചായത്തുകളും, വടക്ക് ഊരകം പഞ്ചായത്തും, മലപ്പുറം മുനിസിപ്പാലിറ്റിയും ആകുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മുമ്പ്,ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തിനു വിധേയമായിരുന്ന ഏറനാട്ടിലെ രണ്ട് അംശങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ ഒതുക്കുങ്ങൽ ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് ഉൾപ്പെടുന്ന മറ്റത്തൂരും, പുത്തൂരും.
1955-ൽ വൊട്ടെടുപ്പ് നടത്തുകയും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പഞ്ചായത്ത് ബോർഡ് 1955 ഡിസംബർ 8-ാം തിയതി അധികാരമേൽക്കുകയും ചെയ്തു. കടമ്പോട്ട് ചേക്കുട്ടി സാഹിബായിരുന്നു പ്രസിഡന്റ്. 1961-ലാണ് പഞ്ചായത്ത് ഡിലിമിറ്റേഷൻ ഉത്തരവു പ്രകാരം മറ്റത്തൂർ, പുത്തൂർ എന്നീ അംശങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി ഒതുക്കുങ്ങൽ പഞ്ചായത്ത് രൂപീകരിച്ചത്. ആദ്യത്തെ പ്രസിഡന്റായിരുന്ന ചേക്കുട്ടി സാഹിബിന്റെ മരണശേഷം വൈസ് പ്രസിഡന്റായിരുന്ന കുരുണിയൻ കുഞ്ഞറമു, 1961 ആഗസ്റ്റ് 30-ൽ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റായി സ്ഥാനമേറ്റു. മലപ്പുറം ജില്ലയുടെ ഏതാണ്ട് മധ്യഭാഗത്തായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പഞ്ചായത്താണ് ഒതുക്കുങ്ങൽ. ഈ പഞ്ചായത്തിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയെ സമതലപ്രദേശം, ഉയർന്ന പ്രദേശം, ചെരിഞ്ഞ പ്രദേശം, പുഴ എന്നിങ്ങനെ പ്രധാനമായും നാലായി തരം തിരിക്കാം.
കെ.പി. രാമനുണ്ണി രചിച്ച സൂഫി പറഞ്ഞ കഥ എന്ന നോവലിനെ ആസ്പദമാക്കി സിലിക്കൺ മീഡിയയുടെ ബാനറിൽ പ്രിയനന്ദനൻ സം‌വിധാനം ചെയ്ത് 2010 ഫെബ്രുവരി 19-ന്‌ തീയേറ്ററുകളിലെത്തിയ ചിത്രമാണ്‌ സൂഫി പറഞ്ഞ കഥ. തമ്പി ആന്റണി, പ്രകാശ് ബാരെ, ബംഗാളി നടി ശർബാനി മുഖർജി എന്നിവരാണ് ചിത്രത്തിലെ പ്രധാന അഭിനേതാക്കൾ. സെൻട്രൽ പിക്ചേഴ്സ് ചിത്രം വിതരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കഥ, തിരക്കഥ, സംഭാഷണം എന്നിവ നിർവ്വഹിച്ചത് കെ.പി. രാമനുണ്ണി ആണ്.
സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 23 മീറ്റർ ഉയരത്തിലുള്ള ചിറ്റുമല ബ്ളോക്ക് പഞ്ചായത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് കൊല്ലം താലൂക്കിന്റെ വടക്കുകിഴക്കായാണ്.തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മൺസൂൺ കാലമായ ജൂൺ-ജൂലൈ മാസങ്ങളിൽ ഇവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മഴ ലഭിക്കുന്നു. വിവിധയിനം ഭൂപ്രകൃതികൽ കാണപ്പെടുന്ന ചിറ്റുമല ബ്ളോക്കിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയെ ഉയർന്ന പ്രദേശം, ചരിഞ്ഞ പ്രദേശം, താഴ്വരകൾ, തീരസമതലങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിക്കാം. അതുപോലെ തന്നെ ഇവിടുത്തെ മണ്ണും വൈവിധ്യമുള്ളതാണ്. അവയിൽ പ്രധാനം വെട്ടുകൽ മണ്ണ്, ചരൽമണ്ണ്, പശിമരാശി മണ്ണ്, എക്കൽ മണ്ണ് എന്നിവയാണ്.
അസൂത്രണം ബംഗ്ലാദേശിൽ:രൂപകല്പനയും സങ്കേതവും മുൻഗണനയും, കൂടാതെ മറ്റ് പ്രബന്ധങ്ങളും; ഗ്രാമ പഠന പരിപാടി, സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രവിഭാഗം, ചിറ്റഗോംഗ് സർവ്വകലാശാല, 1976
1976-ൽ ചിറ്റഗോംഗ് സർവ്വകലാശാലക്കടുത്തുള്ള ജോബ്ര ഗ്രാമം സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ ദരിദ്രരായ ഗ്രാമവാസികളുടെ ഉന്നതിക്കായി എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് ചിന്തിച്ച യൂനുസിന് മൂള കൊണ്ട് അകസാമാനങ്ങൾ പണിയുന്ന ജോബ്രയിലെ വനിതകൾക്ക് ചെറുകിട വായ്പകൾ ലഭിക്കുകയാണെങ്കിൽ അത് അവരുടെ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ അഭൂതമായ പുരോഗതി ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് മനസ്സിലായി. എന്നാൽ തീരെ ദരിദ്രരായ ജോബ്രയിലെ ഗ്രാമീണ വനിതകൾക്ക് ജാമ്യവസ്തു നൽകാൻ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അന്ന് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ബാങ്കുകളെ സമീപിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ജാമ്യവസ്തു ഇല്ലാതെ വായ്പ നൽകിയിരുന്നവർ അവരിൽ നിന്നും കൊള്ളപ്പലിശ ഈടാക്കിയിരുന്നതിനാൽ ദിനം മുഴുവനും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്താലും ആ ദരിദ്ര ഗ്രാമീണ വനിതകളുടെ കയ്യിൽ കാര്യമായൊന്നും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആ അവസ്ഥയിൽ അവരെ സഹായിക്കാൻ വേണ്ടി യൂനുസ് തന്റെ കൈയിൽ നിന്നും 27 അമേരിക്കൻ ഡോളറിനു തുല്യമായ തുക വായ്പയായി നൽകി. ഗ്രാമീൺ ബാങ്ക് എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു ഇത്.
പഠനത്തിനുശേഷം യൂനുസ് ബ്യൂറോ ഓഫ് ഇക്കണോമിക്സിൽ പ്രൊഫസ്സർ നൂറുൽ ഇസ്‌ലാം, റഹ്മാൻ സോബാൻ എന്നിവരുടെ കീഴിൽ ഗവേഷണ വിദ്യാർത്ഥിയായി തന്റെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതം ആരംഭിച്ച അദ്ദേഹം 1961-ൽ ചിറ്റഗോംഗ് കലാലയത്തിൽ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്ര അദ്ധ്യാപകനായി നിയമിതനായി.അതോടൊപ്പം തന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു പാക്കേജിംഗ് നിർമ്മാണശാല ലാഭകരമായി നടത്തി വരികയും ചെയ്തിരുന്നു. 1965-ൽ അദ്ദേഹത്തിന് അമേരിക്കയിൽ നിന്നും ഫുൾബ്രൈറ്റ് സ്കോളർഷിപ്പ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. 1971-ൽ അദ്ദേഹം അമേരിക്കയിലെ വാണ്ടെർ ബിൽറ്റ് സർവ്വകലാശാലയിൽ നിന്നും ജി.പി.ഇ.ഡി. പ്രോഗ്രാമിലൂടെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് ബിരുദം നേടിയെടുത്തു. അതോടൊപ്പം 1969 മുതൽ 1972 വരെ അദ്ദേഹം മർഫ്രീസ്ബോറോയിലെ മിഡിൽ ടെന്നെസ്സീ സ്റ്റേറ്റ് സർവ്വകലാശാലയിൽ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രൊഫസർ ആയി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഒരു ബംഗ്ലാദേശി സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞനും ഗ്രാമീൺ ബാങ്കിന്റെ സ്ഥാപകനുമാണ് മുഹമ്മദ് യൂനുസ് . പാവങ്ങൾക്ക് ജാമ്യവസ്തു ഇല്ലാതെ തന്നെ ചെറുകിട വായ്പകൾ നൽകി അതിലൂടെ അവരെ സാമ്പത്തിക സ്വയം പര്യാപ്തത നേടാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ധനകാര്യസ്ഥാപനമാണ് ഗ്രാമീൺ ബാങ്ക്. 2006-ൽ മുഹമ്മദ് യൂനുസിനും ഗ്രാമീൺ ബാങ്കിനും സംയോജിതമായി സമാധാനത്തിനുള്ള നോബൽ പുരസ്ക്കാരം ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.
അദ്ദേഹത്തിനു ലഭിച്ച മറ്റ് പുരസ്ക്കാരങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രപതിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ പതക്കം , കിം അബ്ദുൽ അസീസ് പതക്കം , രാമൺ മഗ്സാസെ പുരസ്ക്കാരം, ലോക ഭക്ഷ്യ സമ്മാനം, സിഡ്നി സമാധാന സമ്മാനം, ഇക്കഡോറിയൻ സമാധാന സമ്മാനം എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന് 26 ഹോണററി ഡോക്ടറേറ്റ് ബിരുദങ്ങളും 15 പ്രത്യേക പുരസ്ക്കാരങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ദരിദ്ര ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സാമൂഹിക സാമ്പത്തിക മേഖലകളിലെ ഉന്നതിക്കായി നടത്തിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്ത് മുഹമ്മദ് യൂനുസിനും ഗ്രാമീൺ ബാങ്കിനും സംയോജിതമായി സമാധാനത്തിനുള്ള നോബൽ പുരസ്ക്കാരം 2006-ൽ ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. നോബൽ പുരസ്ക്കാരം ലഭിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ ബംഗ്ലാദേശിയും മൂന്നാമത്തെ ബംഗാളിയുമാണ് യൂനുസ്.
അബ്ദാലികളുടെ തിരോധാനം മൂലം കന്ദഹാറിൽ ഘിൽജികളുടെ ശക്തിയും സ്വാധീനവും വർദ്ധിച്ചു. നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനമായപ്പോഴേക്കും, ഇവർ, അക്കാലത്തെ കാബൂളിലെ മുഗൾ ഭരണാധികാരിയും രാജകുമാരനുമായിരുന്ന ഷാ ആലവുമായി രഹസ്യസഖ്യത്തിലേർപ്പെട്ടു. 1709-ൽ ഇവർ കലാപമുയർത്തി സഫവികളിൽ നിന്നും കന്ദഹാർ പിടിച്ചെടുത്ത് സ്വയംഭരണം പ്രഖ്യാപിച്ചു. മിർ വായ്സ് ഹോതകിന്റെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്നു ഘൽജികളുടെ ഈ മുന്നേറ്റം. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ സാമ്രാജ്യം ഹോതകി സാമ്രാജ്യമെന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഹോതകി സാമ്രാജ്യത്തിന് തെക്കൻ അഫ്ഗാനിസ്താനു പുറമേ കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് പേർഷ്യയിലും ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനായി. എങ്കിലും അധികകാലം ഈ സാമ്രാജ്യത്തിന് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. പേർഷ്യൻ സാമ്രാട്ടായിരുന്ന നാദിർ ഷാ, 1729-ൽ പേർഷ്യയിലേയും, 1738-ൽ കന്ദഹാറിലേയും ഘൽജി ഭരണത്തിന് അന്ത്യം വരുത്തി.
പത്താം നൂറ്റാണ്ടിലെ അറബി ഭൂമിശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരവും, ഘൽജികൾ, ഖലാജ് തുർക്കിക് വംശജരാണ്. ഹിന്ദിനും ഗോറിന് പുറകിലുള്ള സിജിസ്താനിലും ഇടയിൽ വസിക്കുന്ന ഖലാജ് തുർക്കികൾക്ക് കന്നുകാലിവളർത്തലായിരുന്നു പ്രധാന തൊഴിൽ എന്നാണ് 930-ൽ ഇസ്താഖ്രി എന്ന അറബ് ഭൂവൈജ്ഞാനികൻ വിവരിക്കുന്നത്. ഗസ്നി, കാബൂൾ, ഇസ്താക്, സകവന്ദ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ വസിച്ചിരുന്ന ഇവരുടെ കൈവശം ധാരാളം ചെമ്മരിയാടുകളുണ്ടായിരുന്നെ ഹുദൂദ് അൽ ആലത്തിൽ പറയുന്നു. ബൽഖ്, തുർക്കാനിസ്താൻ, ബുസ്ത്, ഗുസ്ഗനാൻ, തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെല്ലാം ഖലാജ് തുർക്കികൾ ധാരാളമായി പാർത്തിരുന്നു എന്നും അതിൽ പറയുന്നു.
പല ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇവർക്ക് പഷ്തൂൺ പാരമ്പര്യം കൽപ്പിച്ചുകൊടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇവർ തുർക്കിക് വംശക്കാരാണെന്നാണ് പഠനങ്ങളിൽ വ്യക്തമാകുന്നത്. തുർക്കികളുടെ ഖലാജ് അഥവാ ക്വാർലൂക്/ഖല്ലാക് വംശപാരമ്പര്യമുള്ളവരാണ് ഇവർ. ടിയാൻ ഷാൻ മലകൾക്ക് വടക്കുള്ള ഇസിക് കൂൻ തടാകത്തിൽ നിന്ന് ഇവർ തെക്കും പടിഞ്ഞാറൂം ദിശയിൽ നീങ്ങുകയും എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഗോറിൽ അഭയം നേടുകയും, അവിടെ നിന്ന് കാലക്രമേണ, ഗസ്നിക്കും കന്ദഹാറിനുമിടക്കുള്ള പ്രദേശത്ത് വാസമാരംഭിച്ചെന്നും കരുതുന്നു.
പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയിൽ അഹ്മദ് ഷാ അബ്ദാലിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ദുറാനി പഷ്തൂണുകൾ‌ അഫ്ഗാനിസ്താന്റെ മുഴുവൻ അധികാരവും കൈക്കലാക്കി. അന്നുമുതൽ ഘിൽജികൾക്ക് അഫ്ഗാനിസ്താനിലെ രാഷ്ട്രീയകാര്യങ്ങളിൽ നിർണായകസ്വാധീനം ചെലുത്താൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും ഭരണാധിപർക്ക് ഇവർ എന്നും പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. അതുപോലെ ഇവർക്കുനേരെയുണ്ടായ എല്ല നിയന്ത്രണശ്രമങ്ങളേയും ഇവർ ചെറുത്തു.
1627-ൽ സഫവി സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഷാ അബ്ബാസ് കന്ദഹാർ പിടിച്ചടക്കിയതിനെത്തുടർന്ന്, സഫവികളുടെ ആശിർവാദത്തോടെ അബ്ദാലി പഷ്തൂണുകൾ വൻ‌തോതിൽ ഹെറാത്തിലേക്ക് മാറിത്താമസിച്ചു. ഹെറാത്തിൽ സഫവികളുടെ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുന്നതിനായിരുന്നു ഈ നടപടി. അബ്ദാലികളെ പെരുമാറ്റദൂഷ്യം നിമിത്തം ഹെറാത്തിലേക്ക് നാടുകടത്തുകയായിരുന്നു എന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
അഫ്ഗാനിസ്താനിലേയും പാകിസ്താനിലേയും പ്രധാനപ്പെട്ട ജനവിഭാഗമായ പഷ്തൂണുകളിലെ ഒരു ഉപവിഭാഗമാണ് ഘൽജികൾ. ഗിൽസായ് , ഘിൽജി, ഗർസായ് തുടങ്ങിയ പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്നു. ജനസംഖ്യാടിസ്ഥാനത്തിൽ ദുറാനികൾക്കു പിന്നിൽ പഷ്തൂണുകളിലെ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗമാണിവർ.
കന്ദഹാറിനും കാബൂളിനും ഇടയിലുള്ള തെക്കുകിഴക്കൻ അഫ്ഗാനിസ്താൻ പ്രദേശത്താണ് ഇവർ പ്രധാനമായും അധിവസിക്കുന്നത്. ഇതിനു പുറമേ, സുലൈമാൻ മലകളിലൂടെ, പാകിസ്താനിലേക്കും ഇവരുടെ ആവാസമേഖല നീണ്ടൂകിടക്കുന്നു.