polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1980-90 കളിൽ വളരെ കുറച്ച മാത്രം ചിത്രങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം അഭിനയിച്ചു. കൂടാതെ ചില ടെലിവിഷൻ പരമ്പരകളിലും അദ്ദേഹം അഭിനയിച്ചു. 1997 ൽ അഭിനയിച്ച ആംഖോം മൈൻ തും ഹോ എന്ന ചിത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന ചിത്രം. അഭിനയം കൂടാതെ അദ്ദേഹം ഒരു ചിത്രകാരനും, ഒരു ഹോമിയോപ്പതി ഡോക്ടറും കൂടിയാണ്.
തന്റെ സഹോദരന്മാരായ കിഷോർ കുമാർ, അനൂപ് കുമാർ എന്നിവർ നടന്മാരാണ്. ഈ മൂന്നു പേരും ഒന്നിച്ചഭിനയിച്ച ചിത്രമാണ് ചൽത്തി കാ നാം ഗാഡി .
തന്റെ 90 മാത് വയസ്സിൽ, മുംബൈയിൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. തന്റെ ജീവിതകാലത്ത് ഏകദേശം 275 ലധികം ചിത്രങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഒരു ഭാഷയിലെ അർത്ഥഭേദമുണ്ടാക്കാൻ കഴിവുള്ള ഏറ്റവും ചെറിയ ഘടനാപരമായ ഏകകമാണ് സ്വനിമം . ഭാഷണത്തിൽ ഒരേ ധർമ്മം നിർവഹിക്കുന്ന, അല്പമാത്രം വ്യത്യസ്തമായ സ്വനങ്ങളുടെ ആകെമാനമാണ് ഇത്. സ്വനിമം ഒരു ഭൗതികഖണ്ഡമല്ല ; മറിച്ച് ധാരണാപരവും അമൂർത്തവുമായ സങ്കല്പനമാണ്. ഇതിനെ മാനസിക യൂണിറ്റായി ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ കാണുന്നു. ആന എന്ന വാക്ക് ഓരാളിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നത് എങ്ങനെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ആനയുടെ മൂർത്തരൂപമല്ലാതെ ആനയെക്കുറിച്ചുള്ള അയാളുടെ വിവിധ ധാരണകളുടെ സമാഹൃതബോധം ആകുന്നു, അതുപോലെ, അർത്ഥപരമായി ഒരേ ധർമ്മം നിർവ്വഹിക്കുന്ന സ്വനങ്ങളെ കേൾവിയിലും പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിലും സാമാന്യവത്കരിച്ച് കാണാൻ മനസ്സിനു സാധിക്കുന്നു. സ്വനിമത്തെ അപേക്ഷിച്ച് ഭൗതികമെങ്കിലും സ്വനത്തെയും കേവല ഭൗതികമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. ഒരിക്കൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന സ്വനം അതിന്റെ എല്ലാ സവിശേഷതകളോടെയും ആവർത്തിക്കുന്നില്ല. ചില ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ സ്വനത്തിനു താഴെ അധസ്വനം എന്നൊരു തലത്തെ പരിഗണിക്കുന്നു.
പല ഭാഷകളിലും ഒരു സ്വനിമത്തിന് ഒരു ലേഖിമം എന്ന വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷിന്റെ വർണമാല സ്വനിമികമല്ല. ഉദാ - 'ഷ' എന്ന ഒറ്റ സ്വനിമത്തിന് , എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് ലേഖിമങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. // എന്ന സ്വനിമത്തെ സൂചിപ്പിക്കാൻ തന്നെ , എന്ന് മൂന്ന് ലേഖിമങ്ങളുണ്ട്. മിക്ക ലേഖിമങ്ങൾക്കും ആ ഭാഷയിൽ ഒന്നിലേറെ സ്വനിമോച്ചാരണങ്ങളുണ്ട്. ഇതുകൊണ്ടാണ് ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്തും ഉച്ചാരണവും തികച്ചും ഭിന്നമാകുന്നത്. ഭാരതീയഭാഷകളിൽ മിക്കവാറും സ്വനിമ-ലേഖിമ സമാന്തരത്വം കാണാം. മലയാളത്തിന് അക്ഷരമാല ആണെങ്കിലും ഒരു സ്വനിമത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു അക്ഷരലിപി എന്ന് മിക്കവാറും വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. സ്വനിമികലിപിവ്യവസ്ഥ അഭികാമ്യമാണ്.
ഇന്നുള്ള അർത്ഥത്തിൽ സ്വനിമത്തെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നത് 1893-ൽ പോളിഷ് ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനായ ബോദോയിൻ കോർതിനെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു പ്രബന്ധത്തിലാണ്. 'ഫൊണീമ' എന്ന പദമാണ് കോർതിനെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മാനസികസ്വനവിജ്ഞാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായാണ് ഈ പദം ഉപയോഗിച്ചത്.
പ്രേഗ് കളരിയിലെ നിക്കോളെ ട്രുബെസ്കി, ല്യനാഡോ ബ്ലൂംഫീൽഡ് തുടങ്ങിയവരാണ് സ്വനിമസങ്കല്പത്തിന് സൈദ്ധാന്തിക അടിത്തറയും വികാസവും നൽകുന്നത്.
ഓരോ ഭാഷയുടെയും സ്വനിമസഞ്ചയം വ്യത്യസ്തമാണ്. ദ്രാവിഡത്തിലെ ഴകാരം സംസ്കൃതഭാഷയിലില്ല; സംസ്കൃതത്തിലെ മഹാപ്രാണസ്വനിമങ്ങൾ തമിഴ് തുടങ്ങിയ ഭാഷകളിലും ഇല്ല. ഒരു ഭാഷയിലെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സ്വനിമങ്ങൾ മറ്റൊരുഭാഷയിൽ ഒരേ സ്വനിമത്തിന്റെ ഉപസ്വനങ്ങളുമാകാം. ഉദാ- മലയാളത്തിൽ ല, ള; ര, റ എന്നിവ വെവ്വേറെ സ്വനിമങ്ങളാണ്. എന്നാൽ സംസ്കൃതത്തിൽ ഇവ ഉപസ്വനങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
ഒരു ഭാഷയിലെ രണ്ട് സ്വനങ്ങൾ സ്വനിമപദവി അർഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാനുള്ള പരീക്ഷണമാണ് അല്പതമജോടികൾ . ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്വനം മാത്രം ഭിന്നമായ രണ്ടു വാക്കുകൾ ചേർന്നതാണ് അല്പതമജോടി. ഈ വാക്കുകൾ തമ്മിൽ അർത്ഥഭേദമുണ്ടെങ്കിൽ സ്വനജോടി രണ്ട് ഭിന്ന സ്വനിമങ്ങളെ കുറിക്കുന്നു.
പാണിനിയുടെ മാഹേശ്വരസൂത്രത്തിൽ ഉച്ചാരണത്തെ ആസ്പദമാക്കി വർണങ്ങളെ വർഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ആധുനികഭാഷാശാസ്ത്രത്തിലെ സ്വനിമത്തിനു സമാനമായി കാണാവുന്നതാണ് വർണങ്ങളെ. ഓരോ വർണത്തിനും നിരവധി ഉപവിഭാഗങ്ങളെയും പാണിനി വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഉദാ- ‘ൽ’ എന്ന സ്വനിമത്തെ /ല/ എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇവ്വിധം /ക/,/ /അ/, /ഌ/,/മ/, // എന്നുള്ളവ വെവ്വേറെ സ്വനിമങ്ങളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക.
ഓരേ സ്വനികസാഹചര്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അർത്ഥഭേദം ജനിപ്പിക്കുന്ന സ്വനങ്ങൾക്ക് വ്യത്യയ മുണ്ട്. വ്യത്യയമുള്ള സ്വനങ്ങളെ ആ ഭാഷയിലെ വ്യത്യസ്ത സ്വനിമങ്ങളായി കണക്കാക്കുന്നു.
ഇവ വ്യത്യസ്തന്മായ അർത്ഥം കുറിക്കുന്നു. ഭേദം ഉ-് എന്നിവ മാത്രമായതിനാൽ ഈ സ്വരങ്ങൾ മലയാളഭാഷയിൽ രണ്ട് ഭിന്ന സ്വനിമങ്ങളാണ് എന്നു പറയാം. മറ്റ് ഉദാഹരണങ്ങൾ - കരി-കറി, പുലി-പുളി, കള-കഴ, വാഴ-വായ
മലയാളത്തിലെ, സംവൃതോകാരം എന്നു വിളിക്കുന്ന കേന്ദ്രസ്വരവും വിവൃതമായ ഉകാരവും വ്യത്യസ്ത സ്വനിമങ്ങളാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാം - ഉണ്ട്, ഉണ്ടു എന്നീ വാക്കുകൾ നോക്കുക -
ലോകശില്പിയുമായ വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ പിൻ‌ഗാമികളെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത തച്ചുശാസ്ത്ര വിദഗ്ദ്ധരുംമാണ് വിശ്വകർമ്മജർ. ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും ഇവർ കാണപ്പെടുന്നു. വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ വിവിധ ജാതി പേരുകളാണുള്ളത്. പ്രധാനമായും മരപ്പണിക്കാർ , ഓട്ടുപണിക്കാർ ,ഇരുമ്പുപണിക്കാർ ,സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാർ ,കൽപണിക്കാർ എന്നിവർ ഈ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്നു. കേരളം, തമിഴ്നാട്, കർണാടക,എന്നിവിടങ്ങളിൽ പൊതുവേ ഇവർ ആചാരി എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. വിശ്വകർമ്മ കുലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർ പണ്ടു മുതലേ സ്വന്തം പേരിനോടൊപ്പം ആചാരി എന്ന് ചേർത്താണ് പറയുന്നത്. ഇവർ വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടി ആയ യഥാക്രമം മനു, മയ, ത്വഷ്ടാ, ശില്പി, വിശ്വജ്ന എന്നീ ഋഷികളുടെ പിൻ‌ഗാമികൾ എന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ഇവർ വാസ്തു വിദ്യ, തച്ചു ശാസ്ത്രം, ശില്പ ശാസ്ത്രം, ലോഹവിദൃ എന്നിവയിൽ പ്രഗൽഭരായിരുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥയിൽ ഈ സമൂഹത്തിന് ബ്രാഹ്മണരിൽ നിന്നും 68 അടി ദൂരം കൽപ്പിച്ചിരുന്നു . കല്ല് ദൈവം ആയി മാറുമ്പോൾ ആശാരി അയിത്ത ജാതിക്കാരായി മാറുന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ബ്രാഹ്മണഗൃഹങ്ങൾ, ക്ഷത്രിയ ഗ്രഹങ്ങൾ, നായർ തറവാടുകൾ, ക്ഷേത്രങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ പണിയായുധവുമായി ആശാരിക്ക് കയറുവാൻ അനുവാദം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ നിർമ്മാണപ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ പ്രത്യേക വിധിയോട് കൂടിയുള്ള പുണ്യാഹം തളിച്ച് ശുദ്ധമാക്കിയ ശേഷം മാത്രമേ സവർണ്ണ ജാതിക്കാർ അവിടെ കയറുമായിരുന്നു. ക്ഷേത്ര ബലിവട്ടത്തിനകത്ത് ആശാരി, മൂശാരി, കല്ലൻ, കൊല്ലൻ, എന്നിവർ എത്തിയാലും അശുദ്ധി. വിളക്ക് മാടത്തിനരികൽ വെളുത്തേടക്കാരും ക്ഷൗരക്കാരും എത്തിയാലും, നാലമ്പലത്തിനുള്ളിൽ സൂതർ, പതിതർ, തട്ടാൻ, ശൂദ്രൻ എന്നിവർ കയറിയാലും അശുദ്ധമാകുമെന്നാണ് കുഴിക്കാട്ടുപച്ചയിൽ പറയുന്നു.
വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ പിൻ‌ഗാമികളായതുകൊണ്ട് വിശ്വകർമ്മജർ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇന്നും വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ വിശ്വക൪മ്മസമാജം ഉണ്ട് അവരാണ് ക൪മ്മാക൪. ശിൽപികളെ ഉദ്ദേശിച്ച് വിശ്വകർമ്മ എന്ന പദപ്രയോഗം പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ തമിഴ് ലിഖിതങ്ങളിലുണ്ടെന്ന് ചരിത്രകാരിയായ വിജയ രാമസ്വാമി അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ജാതി വൃവസ്ഥയിൽ ചാതുർവർണ്യ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് പുറത്തായിരുന്നു ഇവരുടെ സ്ഥാനം എന്ന് ബ്റോവർ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ ഇവർക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കയറുവാനും പൂജ നടത്തുവാനോ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു.
ആശാരി, കല്ലാശാരി, കൽത്തച്ചൻ, കമ്മല, കംസല, കണ്ണൻ, കരുവാൻ, കിടാരൻ, കൊല്ലൻ, മലയാള കമ്മല, മൂശാരി, പാണ്ടികമ്മല, പാണ്ടിതട്ടാൻ, പെരുംകൊല്ലൻ, തച്ചൻ,തട്ടാൻ, വിൽകുറുപ്പ്, വില്ലാശാൻ, വിശ്വകർമാല എന്നിവരെയാണ് കേരള സംസ്ഥാനത്തിൽ വിശ്വകർമ്മജരായി അറിയപ്പെടുന്നത് . ഈ സമുദായത്തിന്റെ മുഴുവൻ കുലനാമം ആശാരി എന്നാണെങ്കിലും, തൊഴിൽ, ദേശം, ഭാഷ എന്നിവകൊണ്ട് വിവിധ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.
വ്യാസപരമ്പരയിലെ നിലവിൽ അവസാനത്തെ മഹർഷിയാണ് കൃഷ്ണദ്വൈപായനവ്യാസൻ. അദ്വൈതസിദ്ധാന്തം ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ കാലം മുതലേ ഉണ്ടെങ്കിലും വിശിഷ്ട അദ്വൈതത്തിനു ആയിരുന്നു അക്കാലത്തു പ്രാധാന്യം. എന്നാൽ കൃഷ്ണദ്വൈപായന വ്യാസന്റെ കൃതികളിലൂടെ ഒരു ഓർഡർ വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ട്രാൻസിഷൻ കാണാം. പുരാണസൃഷ്ടികളിൽ നിന്നും മഹാഭാരതത്തിൽ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണ് ബ്രഹ്മസൂത്രം. ബാദരായണൻ ആണ് ബ്രഹ്മസൂത്രത്തിന്റെ കർത്താവ്‌ എന്നു വേദാന്തികളും ചരിത്രകാരന്മാരും സമ്മതിക്കുന്നു. വ്യാസപരമ്പരയിൽ എവിടെയും പറയുന്നില്ലെങ്കിലും ബാദരായണവ്യാസൻ എന്ന് പറയുന്നതിനെ വേദാന്തികൾ എതിർക്കുന്നില്ല. കൃഷ്ണദ്വൈപായനവ്യാസനെ കുറിച്ച് നിരവധി വിശദീകരണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും ബാദരായണനെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ തെളിവുകൾ ഇല്ല. അദ്വൈതവാദത്തിനെ വിട്ട് മെറ്റീരിയലിസ്റ്റിക്ക് ബൗദ്ധീകനിരീശ്വരവാദത്തിനും ചാർവാകനെ കുറിച്ചും വേദോപനിഷത്തുക്കളുടെ ആദിപൗരുഷത്തെയും അധിദൈവികതയെയും ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് ആദ്യം എഴുതിയത് കൃഷ്ണദ്വൈപായന വ്യാസൻ ആണ്.
അതിനായി അദ്ദേഹം ബാദരായണൻ എന്ന പേരിൽ വേദോപനിഷത്തുക്കളുടെ പൂർവ്വമീംമാംസ ഉത്തരമീമാംസ എന്ന തരത്തിൽ ബ്രഹ്മസൂത്രം എഴുതി. കൂടാതെ ചാർവാകൻ എന്ന സൃഷ്ടികഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചു മഹാഭാരത്തിൽ ഭഗവദ്ഗീതയിലും തന്നെ ചേർത്ത് വീണ്ടും ദൈവികതയെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ബാദരായണനെ കുറിച്ചും ചാർവാകനെ കുറിച്ചും കൂടുതൽ ആർക്കും അറിയില്ല കാരണം അതിസമർത്ഥമായി കൃഷ്ണദ്വൈപായന വ്യാസൻ തന്നെ എഴുതിയ ബ്രഹ്മാസൂത്രവും, ബൃഹസ്പതിഃ സംഹിതാസൂത്രവും, നല്ലൊരു വഴിത്തിരിവ് ആയ കൃതികൾ ആണ്. കൃഷ്ണദ്വൈപായനവ്യാസമഹർഷിയുടെ അപരനാണ് ചാർവാകനും ബൃഹസ്പതിയും പിൽക്കാലത്തു വൈദിക പാരമ്പര്യവാദികൾ ഇതിനോട് കടുത്ത വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുകയും അതു ശിഷ്യഗണങ്ങളിൽ പ്രചരിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി തമസ്കരിക്കപ്പെട്ടു.
അന്ന് വരെ വാമൊഴിയിൽ മാത്രം പകർന്നു വന്ന വേദോപനിഷത്തുക്കളെ വരമൊഴിയിലാക്കി (വാമൊഴി മാത്രമേ പാടുള്ളൂ എന്ന അന്ന് വരെ നിലവിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വേദങ്ങളുടെ അധിദൈവികതയുടെ നിയമത്തിനെ എതിർത്തു. ചാർവാകൻ വേദനിഷേധി ആണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നത് പുരോഹിതന്മാരാൽ ചമക്കപ്പെട്ട അതിപൗരുഷതയെയും അധിദൈവികതയെയും ചോദ്യചെയ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്. വേദങ്ങളിലെ യാജ്‌ഞികകർമങ്ങൾക്ക് മാത്രം പ്രാമുഖ്യം കൊടുത്തു ദേവീദേവതപ്രീണനങ്ങൾക്കായി കർമ്മകാണ്ഡത്തെ ധനസമ്പാദനത്തിനായി ദുരുപയോഗം ചെയ്തിരുന്ന പുരോഹിതൻമാരെ കണക്കറ്റു വിമർശിച്ചതും ചാർവാകനെ വേദനിഷേധിയാക്കികാണിക്കാൻ പിൽക്കാലത്തു പുരോഹിതന്മാർക്ക് കഴിഞ്ഞു) പകുത്തു എഴുതിയ വ്യക്തിയാണ് കൃഷ്ണദ്വൈപായന വ്യാസൻ.
പറഞ്ഞുവന്നത് കൃഷ്ണദ്വൈപായന വ്യാസമഹർഷിയുടെ നിരീശ്വരവാദം ആണ്. തെളിവുകൾ പലതു നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും അതിനെ കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിച്ചത് ശങ്കാരാചാര്യർ ആയിരുന്നു. ശങ്കരാചാര്യരുടെ കൃതികൾ ഒരു ക്രമത്തിൽ ഇട്ടു നോക്കിയാൽ അറിയാം. കനകധാരാസ്തോത്രം എഴുതിയ ആദിശങ്കരൻ തന്നെയാണ് ദ്വൈതം വിശിഷ്ടാദ്വൈതത്തിലേക്കെത്തി ബ്രഹ്മസൂത്രഭാഷ്യം എഴുതിവെച്ചാവസാനിപ്പിച്ചത്.
പ്രാചീന ഭാരതത്തിലെ നിരീശ്വരവാദിയായ ചിന്തകനായിരുന്നു ചാർവാകൻ. കേവല ഭൗതികവാദമായിരുന്നു ഇവരുടെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വം. ചാർവാക ദർശനം എന്നാണു ഇതറിയപ്പെടുന്നത്. ലോകായത ദർശനം എന്നും ഇതറിയപ്പെടുന്നു. വേദങ്ങളിലെ ആത്മീയ ചിന്തയെ വിമർ‍ശിക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്തു ചാർവാകന്മാർ. ദേബീ പ്രസാദ് ചതോപാധ്യായായുടെ പഠനങ്ങൾ ഈ വിഷയത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമണ്.
വേദാന്തികളുടെ അടിസ്ഥാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഉപനിഷത്തുക്കളും വേദങ്ങളും ബ്രഹ്മസൂത്രവും ഭഗവദ്ഗീതയും ആണെന്ന് അറിയാമല്ലോ. വേദോപനിഷത്തുക്കളുടെ സൃഷ്ടികർത്താക്കളായ ഋഷീശ്വരന്മാരുടെ അറിവുകളിലൂടെ സ്വായത്തമാക്കിയ അറിവുകൾ ആണ് വ്യാസപരമ്പരയിലുള്ള പരാശരമഹർഷിയും മകനായ കൃഷ്ണദ്വൈപായനവ്യാസനും ചേർന്നുണ്ടാക്കിയ പുരാണങ്ങളും ഭഗവദ്ഗീതയും മഹാഭാരതവും.
ചാർവാകസംഹിത/ബൃഹസ്പതിസൂത്രം ആദിശങ്കാരാചാര്യർക്കു അറിവ് പകർന്നു കൊടുത്തത് ആരാണെന്ന് തെളിവ് കിട്ടിയിട്ടില്ല. ശങ്കരാചാര്യരുടെ ആദ്യഗുരുവായ ആദിഗോവിന്ദഭഗവദ്പാതരുടെ നിർവാണ ശതകം ആണ് ആദ്യമായി ആദിശങ്കരനെ ദ്വൈതവാദത്തിൽ നിന്നും അദ്വൈതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടതും ആദിശങ്കരൻ എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു.
2009-ലെ ലോക്സഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നോർത്ത് വെസ്റ്റ് ഡൽഹിയിൽ നിന്നും പാർലമെൻ്റിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
മേല്പറഞ്ഞ ലക്ഷ്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായി 1892ൽ തന്നെ കണ്ടത്തിൽ വറുഗീസ് മാപ്പിളയുടെ പത്രാധിപത്യത്തിൽ ഭാഷാപോഷിണി അച്ചടി ആരംഭിച്ചു. വർഷത്തിൽ നാലു തവണ എന്നതായിരുന്നു പ്രസിദ്ധീകരണാവൃത്തി.
മലയാള മനോരമ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന സാഹിത്യ മാസികയാണ്‌ ഭാഷാപോഷിണി. ആദ്യ പത്രാധിപർ കണ്ടത്തിൽ വർഗീസ് മാപ്പിള. മലയാളത്തിലെ ഗദ്യ സാഹിത്യത്തിന്റെ വികാസത്തിൽ ഭാഷാപോഷിണിക്ക് നിർണ്ണായക പങ്കുണ്ട്
1892-ൽ തൃശ്ശൂർ വെച്ചു നടന്ന വിപുലമായ ആദ്യസമ്മേളനത്തിൽ ഭാഷാപോഷിണി സഭ തങ്ങളുടെ സംഘടനാദൌത്യം പ്രമേയരൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇതനുസരിച്ച് ആറു ലക്ഷ്യങ്ങളായിരുന്നു സഭയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നതു് :
1904-ൽ വറുഗീസ് മാപ്പിള നിര്യാതനായി. ഇതോടെ ഭാഷാപോഷിണിസഭയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു മങ്ങലേറ്റു തുടങ്ങി. 1911-ൽ വൈക്കത്തു ചേർന്ന സമ്മേളനത്തിൽ‌വെച്ച് ഭാഷാപോഷിണി സഭ പിരിച്ചുവിട്ടു.
1961ൽ തോമസ് എ മാത്യൂസ് എന്ന ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞൻ 3 48 എന്ന റേഡിയോ സ്രോതസ്സിന്റെ കൃത്യമായ സ്ഥാനം കണ്ടുപിടിച്ചതിൽ നിന്ന് അതൊരു നക്ഷത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്ന് മനസ്സിലായി. പ്രത്യേക തരത്തിലുള്ള അതിന്റെ വർണരാജിയിൽ അനവധി ഉദ്വമനരേഖകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവയിൽ ഒന്നു പോലും പരിചിതമായ തരംഗദൈർഘ്യം ഉള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒരു റേഡിയോ നക്ഷത്രത്തെ കണ്ടു എന്നതിൽ കവിഞ്ഞ് ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞരാരും ഇതിനെ രണ്ടു കൊല്ലക്കാലം കാര്യമായി പരിഗണിച്ചില്ല.1963-ൽ 3 273 എന്ന (കേംബ്രിഡ്ജിലെ റേഡിയോ സ്രോതസ്സുകളെ കുറിച്ചുള്ള മൂന്നാമത്തെ കാറ്റലോഗിലെ 273മത്തെ റേഡിയോ സ്രോതസ്സ്) മറ്റൊരു റേഡിയോ സ്രോതസ്സിനും, മുകളിൽ പറഞ്ഞ സ്രോതസ്സിന്റെ അതേ സ്വഭാവങ്ങളുള്ളതായി കണ്ടു. -ഉം -ഉം -ഉം ചേർന്ന് അതിന്റെ കൃത്യമായ സ്ഥാനം നിർണ്ണയിച്ചു. പലോമർ വാനനിരീക്ഷണാലയത്തിലെ 100-ഇഞ്ച് ദൂരദർശിനി ഉപയോഗിച്ച് മാർട്ടിൻ ഷിമിഡിറ്റ് എന്ന ശാസ്ത്രജ്ഞൻ എടുത്ത 3 273-ന്റെ വർണ്ണരാജിയിൽ ഉദ്വമനരേഖകളെ കണ്ടു.
158 അളവിൽ ചുവപ്പുനീക്കം സംഭവിച്ച ആണവ ഹൈഡ്രജന്റെ രേഖകളായിരുന്നു അവ. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ 3 48-ന്റെ വർണ്ണരാജി പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അതിലെ രേഖകൾക്ക് 0.367 അളവിൽ ചുവപ്പു നീക്കമുള്ളതായി കണ്ടു. അങ്ങനെ 3 48-ഉം, 3 273-ഉം ആണ് ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ക്വാസാറുകൾ. ചുവപ്പുനീക്കത്തിന്റെ വലുതായ അളവിൽ നിന്ന് അവ ബാക്കിയുള്ള താരാപഥങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം വളരെ അകലെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാനും കഴിഞ്ഞു.
അതിവിദൂരങ്ങളിലുള്ള താരാപഥങ്ങളുടെ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ അതിസ്ഥൂല തമോദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നു കരുതുന്നു. പത്തുലക്ഷത്തിനും നൂറുകോടിക്കും ഇടയിലുള്ള സൂര്യപിണ്ഡത്തിന് തുല്യമായ ദ്രവ്യം കൂടി ചേർന്നാണ് ഇത്തരം ഭീമൻ തമോദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ ശക്തമായ ഗുരുത്വബലവും, കാന്തികമണ്ഡലവും അവയ്ക്കുണ്ടാകും. ശക്തമായ ഗുരുത്വാകർഷണബലത്താൽ സമീപമുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളുടെയും നക്ഷത്രാന്തരീയ മാധ്യമത്തിലെയും വാതകങ്ങളും ധൂളികളും ഇതിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ദ്രവ്യം അതിസ്ഥൂല തമോദ്വാരത്തിനു ചുറ്റും വലയം ചെയ്ത് ഒരു ഭീമൻ അക്രീഷൻ ഡിസ്ക്ക് ഉണ്ടാകുന്നതിന് കാരണമായിത്തീരുന്നു.
ഇങ്ങനെ ഉണ്ടായ അക്രീഷൻ ഡിസ്കിൽ നിന്നും ദ്രവ്യം അതിസ്ഥൂല തമോദ്വാരത്തിലേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഘർഷണം വാതകത്തെയും, ധൂളികളെയും ചൂട് പിടിപ്പിച്ച് ഊർജ്ജം വർദ്ധിക്കുകയും അങ്ങനെ എക്സ്-റേ ഉത്സർജ്ജനം നടക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം ശക്തമായ കാന്തിക മണ്ഡലത്തിൽപ്പെട്ട ഇലക്ട്രോണുകൾ എക്സ്-റേ ബഹിർഗമനവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഇതു അക്രീഷൻ ഡിസ്കിനു ലംബമായി രണ്ട് വാതകജെറ്റുകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനും കാരണമാകുന്നു. ഇതാണു ക്വാസാറുകളെ അതീവ പ്രകാശമുള്ളതാക്കുന്ന വിപുലമായ ഊർജ്ജത്തിന്റെ ഉറവിടം.
അതിനാൽ ക്വാസാറുകൾ എന്നാൽ "അതിസ്ഥൂല തമോദ്വാരങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള അക്രീഷൻ ഡിസ്കാണെന്ന് പറയാം".
1940-കൾ മുതൽ വളരെ ചെറിയ റേഡിയോ സ്രോതസ്സുകളെ തേടി ബഹിരാകാശത്തിൽ തുടർച്ചയായി നടത്തിയ തെരച്ചിലുകളാണ് ക്വാസാറുകളുടെ കണ്ടെത്തലിലേക്ക് നയിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഉറവിടം നമ്മുടെ താരാപഥത്തിലാണെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നത്. പ്രത്യക്ഷ നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലെ കാണപ്പെട്ടതു മൂലമാണ് ഇതു ക്വാസാർ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടത് . പിന്നീട് കൂടുതൽ വ്യക്തമായ നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇവ ക്ഷീരപഥത്തിൽ നിന്നും കോടിക്കണക്കിനു പ്രകാശവർഷങ്ങൾ അകലെയാണെന്ന് മനസ്സിലായി. അതുപോലെ ഇതിൽ 10% ക്വാസാറുകൾക്കു മാത്രമേ ശക്തമായ റേഡിയോ സ്രോതസ്സുകൾ ഉള്ളെന്നും കണ്ടെത്തി. അതിനാൽ ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട എല്ലാ ബഹിരാകാശ വസ്തുക്കൾക്കും ക്വാസാർ എന്നപ്പേരു യോജിക്കില്ല. എങ്കിലും , ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ ഇത്തരം ജ്യോതിർവസ്തുക്കളെ ഇപ്പോഴും ക്വാസാർ എന്നു തന്നെയാണ് വിളിക്കുന്നത്. മിക്കവാറും ക്വാസാറുകൾ ശക്തമായ റേഡിയോ സ്രോതസ്സുകൾ അല്ലാത്തതു കൊണ്ട് അങ്ങനെയുള്ളവയെ "'ക്വാസാർസ്"' അഥവാ ക്വാസി സ്റ്റെല്ലാർ റേഡിയോ ഒബ്ജക്ട്സ് എന്നു വിളിക്കുന്നു. റേഡിയോ താരാപഥങ്ങൾ , സെയ്ഫർട്ട് ഗാലക്സി , വസ്തുക്കൾ എന്നിവ ഇതിനു ഉദാഹരണമാണ്.
ക്വാസാറുകളിൽ ഏറ്റവും പ്രഭ കൂടിയവയുടെ ഊർജ്ജ പ്രസരണം ശരാശരി താരാപഥങ്ങളുടെ ഊർജ്ജ പ്രസരണങ്ങളെ കടത്തിവെട്ടുന്നതാണ്. ഏകദേശം 1 ട്രില്ല്യൺ സൂര്യന് തുല്യം. സൂര്യൻ ആയിരം കോടി വർഷം കൊണ്ട് പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഊർജ്ജത്തിന്റെ ആയിരം കോടി മടങ്ങ് ഊർജ്ജം ഒരു ക്വാസാർ വെറും പത്തുവർഷം കൊണ്ട് പുറത്തുവിടുന്നു. അനേകായിരം സാധാരണ താരാപഥങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഊർജ്ജത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ ഊർജ്ജം ക്വാസാറുകൾ ഓരോന്നും പുറപ്പെടുവിക്കും. 2011 ൽ ചൈനയിലെ ഒരുകൂട്ടം ശാസ്ത്രജ്ഞർ 1200 കോടി സൗരപിണ്ഡത്തിനു തുല്യം ദ്രവ്യമുള്ള 010013.02+280225.8 എന്ന അതിസ്ഥൂല തമോദ്വാരത്തെ കണ്ടെത്തുകയുണ്ടായി. ഈ അതിഭീമൻ തമോദ്വാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ക്വാസാറിന് 420 ലക്ഷം കോടി സൂര്യൻമാരുടെ പ്രഭയുണ്ട്. ഇതുവരെ കണ്ടെത്തിയതിൽ ഏറ്റവും പ്രഭ കൂടിയ ക്വാസാർ ഇതാണ്.
വിദ്യുത്കാന്തിക വർണ്ണരാജിയിൽ ഉയർന്ന അളവിൽ ചുവപ്പുനീക്കം പ്രകടമാക്കുന്ന ബഹിരാകാശ വസ്തുക്കളെന്ന നിലയിലാണ്‌ ഇവ ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്. ഹബ്ബിൾ നിയമം അനുസരിച്ച് ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഏറ്റവും അകലെയുള്ള ബഹിരാകാശ വസ്തുക്കൾ ക്വാസാറുകളാണ്. ഇത് പ്രപഞ്ചത്തിൽ നമ്മൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഭാഗവുമായി അകലുന്ന വേഗമെന്നു പറഞ്ഞാൽ പ്രകാശവേഗത്തിന്റെ ഏകദേശം 80% ത്തോളം വരും. നിലവിൽ 1120+0641 എന്ന ക്വാസാറാണ് ഏറ്റവും ഉയർന്ന ചുവപ്പുനീക്കമുള്ളത്. ഇതിന്റെ ചുവപ്പുനീക്കം 7.085 ആണ്. ഇതു ഏകദേശം 28.85 ബില്ല്യൺ പ്രകാശവർഷങ്ങൾക്കു തുല്യമാണ്.
1980-കൾ വരെ ക്വാസാറുകളെപ്പറ്റി ഒരു കൃത്യമായ വിശദീകരണം നൽകുവാൻ ജ്യോതിഃശാസ്ത്ര ലോകത്തിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ നിലവിലെ ശാസ്ത്രീയ തത്വങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ "താരാപഥകേന്ദ്രത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട അതിസ്ഥൂല തമോദ്വാരത്തിൽ നിന്ന് അസാധാരണമായ അളവിൽ ഊർജ്ജം ഉൾക്കൊണ്ട് ഉന്നതോർജ്ജ സ്രോതസ്സായിത്തീർന്ന 'കേന്ദ്രമാണ് ' ക്വാസാർ എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു ". റേഡിയോ താരാപഥങ്ങളെക്കാൾ കൂടിയ ദൂരത്തിലും പ്രായം കുറഞ്ഞതുമായ താരാപഥങ്ങളിലാണ് ഇത്തരം ഉന്നതോർജ്ജ കേന്ദ്രങ്ങളുള്ളത്.
ഭൂരിഭാഗം ക്വാസാറുകളും ചെറിയ ടെലിസ്കോപ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ദൃശ്യമാവുന്നവയല്ല. എന്നാൽ 12.9 മാഗ്നിറ്റ്യൂടോടു കൂടിയ 3 273 എന്ന ക്വാസാർ ഇതിനൊരപവാദമാണ്‌. 2.44 ബില്ല്യൺ പ്രകാശവർഷങ്ങൾ അകലെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഇത് സാധാരണ ടെലിസ്കോപ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ദൃശ്യമാകുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും അകലെയുള്ള വസ്തുക്കളിലൊന്നാണ്‌.
ക്വാസാറുകൾ വിദ്യുത്കാന്തിക വർണ്ണരാജിയിലെ ഏതാണ്ടെല്ലാം വികിരണങ്ങളും ഒരുപോലെ പ്രസരിപ്പിക്കുന്നു. എക്സ് കിരണം മുതൽ ഇൻഫ്രാറെഡിന്റെ അങ്ങേയറ്റം വരെ, അൾട്രാവയലറ്റ് - ഒപ്റ്റിക്കൽ ബാൻഡിൽ ഈ അളവ് കൂടുതലാണ്. റേഡിയോ വികിരണങ്ങളുടേയും, ഗാമാ കിരണങ്ങളുടേയും ശക്തമായ സ്രോതസ്സുകളാണ് ചില ക്വാസാറുകൾ.
ഇൻഫ്രാറെഡ് ടെലിസ്കോപ്പുകളുടെയും ഹബിൾ ബഹിരാകാശ ദൂരദർശിനിയുടെയും സഹായത്താൽ ക്വാസാറുകളുടെ ചുറ്റിലുമായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആതിഥേയ താരാപഥങ്ങളെ ചില അവസരങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം താരാപഥങ്ങൾ, ക്വാസാറുകളുടെ പ്രഭയ്ക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങിയ നിലയിലാണ്‌ സാധാരണ കാണപ്പെടുക.
റേഡിയോ ടെലിസ്കോപ്പുകളുടെ കണ്ടുപിടിത്തത്തിലൂടെയാണ് ക്വാസാറുകളെക്കുറിച്ചു ശാസ്ത്രലോകത്തിന് സൂചന ലഭിക്കുന്നത് .
ആദ്യകാല ചിത്രങ്ങളിൽ പ്രകാശബിന്ദുവിന്റെ രൂപത്തിലാണ് ക്വാസാറുകൾ കാണപ്പെട്ടിരുന്നത്, അതിനാൽ തന്നെ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയുവാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു.
സജീവ താരാപഥകേന്ദ്രവും ഉയർന്ന ഊർജ്ജവും ശക്തമായ റേഡിയോ വികിരണ സ്രോതസ്സുമുള്ള വളരെ അകലത്തിലുള്ള താരാപഥങ്ങളെ ക്വാസാർ അഥവാ ക്വാസി സ്റ്റെല്ലാർ റേഡിയോ സോഴ്സ് എന്നു വിളിക്കുന്നു.
അപ്പാച്ചെ വെബ് സർവർ അടക്കമുള്ള അപ്പാച്ചെ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പ്രൊജക്ടുകളെ സഹായിക്കുന്നതിനായി നിലവിൽ വന്ന, ലാഭേച്ഛയില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു കോർപ്പറേഷൻ ആണ്‌ അപ്പാച്ചെ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ഫൗണ്ടേഷൻ അല്ലെങ്കിൽ എ.എസ്.എഫ്. . 1999 ജൂണിൽ അപ്പാച്ചെ ഗ്രൂപ്പ് എന്നൊരു സംഘടനയിൽ നിന്നുമാണ്‌ ഇത് സ്ഥാപിതമായത്. ഡെലാവേർ, യു.എസ്.എ. ആണ് ആസ്ഥാനം.2021-ലെ കണക്കനുസരിച്ച്, ഇതിൽ ഏകദേശം 1000-ത്തോളം അംഗങ്ങളുണ്ട്.
അപ്പാച്ചെ പ്രോജക്ടുകളും അനുബന്ധ സാങ്കേതികവിദ്യകളും ഉയർത്തിക്കാട്ടിക്കൊണ്ട് എഎസ്ഫ് ഓരോ വർഷവും നിരവധി അപ്പാച്ചെ കോൺഫറൻസുകൾ നടത്തുന്നു.
മഹേന്ദ്രയുടെ ആദ്യ ചിത്രം കന്നടയിലാണിറങ്ങിയത്. 'കോകില' എന്ന ആ ചിത്രത്തിന്‌ ദേശീയ ചലചിത്ര പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു. വിഷ്വൽസിലൂടെ കഥപറയാൻ കഴിവുള്ള അപൂർ‌വ്വം തമിഴ് ചലചിത്ര പ്രതിഭകളിലൊരാളാണ്‌ ബാലുമഹേന്ദ്ര. മലയാളത്തിലെ സം‌വിധായകരായ കെ.എസ്‌. സേതുമാധവൻ, പി.എൻ. മേനോൻ എന്നിവരുമായി അദ്ദേഹം ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. തന്റെ തന്നെ മൂന്റാം പിറൈ എന്ന തമിഴ് ചിത്രത്തിന്റെ റീമേക്കായ സദ്‌മ ബാലുവിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു സിനിമാട്ടൊഗ്രഫർ എന്ന തന്റെ പരിചയമാണ്‌ വിഷ്വൽസിനെ ഉപയോഗിച്ച് കഥ പറയാനും അത് മനോഹരമായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനുമുള്ള സിദ്ധി മഹേന്ദ്രക്ക് നൽകിയത്. പലപ്പോഴും തിരക്കഥയും ചായാഗ്രഹണവും ചിത്രസം‌യോജനവും അദ്ദേഹം തന്നെ നിർ‌വ്വഹിച്ച് ചിത്രത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സാക്ഷാത്കാരത്തിൽ തന്റെ ശക്തമായ നിയന്ത്രണമേർപ്പെടുത്തുന്നു.
1974 ലെ മലയാളചിത്രമായ നെല്ലിന്റെ ചായാഗ്രാഹകനായിട്ടാണ്‌ മഹേന്ദ്ര തന്റെ ചലചിത്ര ജീവിതമാരംഭിക്കുന്നത്. ഏറ്റവും നല്ല ചായാഗ്രാഹകനുള്ള ഇന്ത്യാ സർക്കാറിന്റെ ആ വർഷത്തെ ബഹുമതി ബാലുമഹേന്ദ്ര നെല്ലിലൂടെ നേടി. പിന്നീട് ഏകദേശം പത്തോളം ചിത്രങ്ങളിലൂടെ നല്ല ചായാഗ്രാഹകനുള്ള പുരസ്കാരം അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തുകയുണ്ടായി. ചട്ടക്കാരി, പണിമുടക്ക്, ശങ്കരാഭരണം, ഉൾക്കടൽ‍, രാഗം, ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോയ സ്ത്രീ എന്നീ മലയാളചിത്രങ്ങൾക്കും കാമറ ചലിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം
ഇന്ത്യയിലെ ചലചിത്ര സം‌വിധായകനും തിരക്കഥാകൃത്തും ചായാഗ്രാഹകനുമായിരുന്നു ബാലുമഹേന്ദ്ര എന്ന ബെഞ്ചമിൻ ബാലു മഹേന്ദ്ര. 1939 മെയ് 20-ന്‌ ശ്രീലങ്കയിലെ ബത്തിക്കൊലാവയിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനം. 1980 കളുടെ മധ്യത്തിൽ മലയാളത്തിലിറങ്ങിയ യാത്ര എന്ന ജനപ്രിയ ചിത്രം ബാലുമഹേന്ദ്രയുടെ സം‌വിധാനത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. തമിഴ് ചലചിത്രത്തിന്‌ പുതിയ മുഖം നൽകിയ മഹേന്ദ്ര ഒരു ചലചിത്ര ഛായാഗ്രാഹകനായിട്ടാണ്‌ ഈ രംഗത്തേക്ക് കാലെടുത്ത് വെക്കുന്നത്. ഹൃദയാഘാതത്തെ തുടർന്ന് 2014 ഫെബ്രുവരി 13ന് അന്തരിച്ചു. അഖിലയും അന്തരിച്ച പ്രശസ്ത മലയാളം-തമിഴ് ചലച്ചിത്ര അഭിനേത്രി ശോഭയും ഭാര്യമാരാണ്.
ചലച്ചിത്രനടിയായിരുന്ന ശോഭയുമായുള്ള ബാലുമഹേന്ദ്രയുടെ ബന്ധത്തെ കഥയാക്കി കെ.ജി. ജോർജ്ജ് സംവിധാനം ചെയ്ത ചിത്രമാണ് ലേഖയുടെ മരണം:ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്". എന്നാൽ ചിത്രത്തിൽ ശോഭയുടെ കൊലപാതകി ബാലുമഹേന്ദ്രയാണ് എന്ന നിലയിലാണ് ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇതു വസ്തുതാപരമല്ല എന്ന് ബാലുമഹേന്ദ്ര പറയുന്നു.
സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളായ അഴിമതി, ചുവപ്പുനാട എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിഷയങ്ങളും അദ്ദേഹം തന്റെ ചിത്രത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. 'വീട്' പോലുള്ള ചിത്രങ്ങളിൽ സ്ത്രീ ശക്തിയെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നതും കാണാം.
ലണ്ടൻ സർ‌വ്വകലാശാലയിൽ നിന്ന് ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിൽ ബിരുദം നേടിയ അദ്ദേഹം പൂനെ ഫിലിം ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ നിന്ന് സ്വർണമെഡലോടെ സിനിമാട്ടോഗ്രാഫിയിൽ ബിരുദം കരസ്ഥമാക്കി.
താഴ്ന്ന പൊടെൻഷ്യൽ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ ഇലക്ട്രോണുകൾക്ക് വളരെക്കുറവ് ഗതികോർജ്ജം മാത്രമേ കൈവരിക്കാനായുള്ളൂ. ട്യൂബിലെ മെർക്കുറി ആറ്റങ്ങളുമായുള്ള ഇവയുടെ ഘട്ടനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഇലാസ്തികമായിരുന്നു. കാരണം, ബോർ മാതൃകയിലെ താഴ്ന്ന ഊർജ്ജസ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നതിലേക്ക് ആറ്റത്തിലെ ഇലക്ട്രോണിനെ ഉയർത്താൻ പര്യാപ്തമായ ഊർജ്ജം ട്യൂബിലെ ഇലക്ട്രോണുകൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്നതുവരെ അവയിൽ നിന്ന് അനിലാസ്തികഘട്ടനങ്ങളിലൂടെ ആറ്റത്തിന്‌ ഗതികോർജ്ജമാല്ലാതെ ഊർജ്ജം സ്വീകരിക്കാനാകില്ല.ഇലാസ്തികഘട്ടനങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ ട്യൂബിലെ മൊത്തം ഗതികോർജ്ജം സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നു. മെർക്കുറി ആറ്റങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇലക്ട്രോണുകളുടെ പിണ്ഡം വളരെക്കുറവാണ്‌ എന്നതിനാൽ ഈ ഗതികോർജ്ജത്തിന്റെ സിംഹഭാഗവും ഇലക്ട്രോണുകളുടെ പക്കലാണുണ്ടാവുക. ഉയർന്ന പൊടെൻഷ്യൽ വ്യത്യാസം കൂടുതൽ ഇലക്ട്രോണുകളെ ഗ്രിഡ് കടന്ന് ആനോഡിലെത്താൻ സഹായിക്കുന്നു. അങ്ങനെ വൈദ്യുതധാര വർദ്ധിക്കുന്നു. പൊടെൻഷ്യൽ വ്യത്യാസം 4.9 വോൾട്ട് ആകുന്നതുവരെ ഇതാണ്‌ സംഭവിക്കുന്നത്.
1913-ലാണ്‌ നീൽസ് ബോർ തന്റെ ആറ്റം മാതൃക പുറത്തിറക്കിയത്. 1911-ൽ പുറത്തുവന്ന റുഥർഫോർഡ് ആറ്റം മാതൃകയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു ഇത്. പ്രവേഗത്തിൽ മാറ്റം വരുന്ന ഇലക്ട്രോൺ, വികിരണം വഴി ഊർജ്ജം നഷ്ടപ്പെട്ട് അണുകേന്ദ്രത്തിനുള്ളിലേക്ക് പതിക്കും എന്ന വിരോധാഭാസത്തിന് ഉത്തരം കാണാൻ റുഥർഫോർഡ് മാതൃകയ്ക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അണുകേന്ദ്രത്തിനു ചുറ്റും ഭ്രമണം ചെയ്യുന്ന ഇലക്ട്രോണുകൾക്ക് ചില പ്രത്യേക ഭ്രമണപഥങ്ങളിലേ അത് സാധിക്കുകയുള്ളൂ എന്നും ചില നിശ്ചിത വിലകൾ മാത്രമേ ഇലക്ട്രോണിന്റെ ഊർജ്ജം, കോണീയ സം‌വേഗം എന്നിവയ്ക്ക് ഉണ്ടാകൂ എന്നും ബോർ സിദ്ധാന്തിച്ചു. ഈ ഊർജ്ജാവസ്ഥകളിലെ ഇലക്ട്രോണുകൾ ത്വരണം മൂലമുള്ള വികിരണത്തിലൂടെ ഊർജ്ജം നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല. എന്നാൽ ഒരു ഊർജ്ജാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറുന്നതുവഴി ചില പ്രത്യേക അളവുകളിൽ ഇലക്ട്രോണുകൾക്ക് ഊർജ്ജം നേടുകയോ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യാം. 1922-ൽ ബോർ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിനുള്ള നോബൽ സമ്മാനം നേടി.
ഈ പരീക്ഷണം നടത്തിയപ്പോൾ താഴെപ്പറയുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്‌ ഫ്രാങ്കിനും ഹേർട്സിനും കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചത്:
ഉൽകൃഷ്ടവാതകങ്ങളെപ്പോലെത്തന്നെ മെർക്കുറി വാതകത്തിലെ അണുക്കൾ തീരെ ഇലക്ട്രോൺ അഫിനിറ്റി കാണിച്ചില്ല
താഴ്ന്ന പൊടെൻഷ്യൽ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ വോൾട്ടേജ് വർദ്ധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് വൈദ്യുതധാരയും വർദ്ധിച്ചു. അതായത്, പൊടെൻഷ്യൽ വ്യത്യാസം വർദ്ധിച്ചതോടെ ട്യൂബിലെ വൈദ്യുതമണ്ഡലം വർദ്ധിക്കുകയും പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ ഇലക്ട്രോണുകൾ കൂടുതൽ വേഗത്തോടെ ഗ്രിഡ് കടക്കുകയും ആനോഡിലെത്തുകയും ചെയ്തു
ഇതിനുശേഷം വോൾട്ടേജ് വർദ്ധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് വൈദ്യുതധാര വർദ്ധിച്ചു. പൊടെൻഷ്യൽ വ്യത്യാസം 9.8 വോൾട്ട് ആയപ്പോൾ വീണ്ടും ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു
9 വോൾട്ടിന്റെ ഇടവേളകളിൽ വൈദ്യുതധാര പൊടുന്നനെ ഗണ്യമായി കുറയുന്ന ഈ പ്രതിഭാസം 100 വോൾട്ടോളം വരെ തുടർന്നു
അയണീകരണ ഉർജ്ജമാണ് 4.9 ഇലക്ട്രോൺ വോൾട്ട് എന്നുണ്ടെങ്കിൽ തന്റെ സിദ്ധാന്തം തെറ്റാണെന്നു വരുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ബോർ തന്നെ ഈ വിശദീകരണത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അയണീകൃതമല്ലാത്ത മെർക്കുറി ആറ്റത്തിന്റെ രണ്ട് ഊർജ്ജസ്ഥിതികൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തന്നെയാകാം ഇത് എന്നും അങ്ങനെയെങ്കിൽ പരീക്ഷണഫലങ്ങൾ തന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളുമായി ഒത്തു പോകുമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. കാണാനാകാത്ത ഫോട്ടോൺ ഉത്സർജ്ജിക്കപ്പെട്ടതു മൂലം ഇലക്ട്രോഡുകളിലുണ്ടായ ഫോട്ടോ ഇലക്ട്രിക് പ്രഭാവമാകാം വൈദ്യുതധാര വർദ്ധിച്ചതിനും അയണികരണ ഊർജ്ജമായി ഫ്രാങ്കും ഹേർട്സും ഇതിനെ വിലയിരുത്തിയതിനും കാരണം എന്ന് ബോർ പരികൽപന നടത്തി. റുഥർഫോർഡുമായി കൂടിയാലോചിച്ച ശേഷം ഇത് സ്ഥിരീകരിക്കാൻ ഒരു പരീക്ഷണം നടത്താൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും ഒരു തീപിടിത്തത്തിന്റെ ഫലമായി പരീക്ഷണോപകരണം ഉപയോഗശൂന്യമായതിനാൽ ഇതിന് സാധിച്ചില്ല.
ഊർജ്ജത്തിന് നിശ്ചിത വിലകളേ ഉണ്ടാവൂ എന്ന ബോർ പരികൽപന തെളിയിച്ച ഫ്രാങ്ക്-ഹേർട്സ് പരീക്ഷണം 1914-ലാണ്‌ നടന്നത്. എന്നാൽ ഈ പരീക്ഷണം നടത്തുമ്പോൾ ഫ്രാങ്കും ഹേർട്സും ബോർ മാതൃകയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇലക്ട്രോണുകളും മെർക്യുറി ആറ്റങ്ങളും തമ്മിൽ നടക്കുന്ന ഇലാസ്തികഘട്ടനങ്ങളും അനിലാസ്തികഘട്ടനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഊർജ്ജ അതിർത്തി കണ്ടെത്തി അതിൽ നിന്ന് മെർക്യുറിയുടെ അയണീകരണ ഊർജ്ജം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം. ഈ സമയത്ത് ഇരുവരും ബെർളിൻ സർവ്വകലാശാലയിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. സർവ്വകലാശാലയിൽ നിന്നുതന്നെയായിരുന്നു 1906-ൽ ഡോക്ടടറേറ്റും 1911-ൽ ഹാബിലിറ്റേഷനും ഫ്രാങ്ക് നേടിയത്. ഹേർട്സും അവിടെവച്ചുതന്നെ 1911-ൽ ഹെൻറിച്ച് റൂബൻസിന്റെ കീഴിൽ ഡോക്ടറേറ്റ് നേടിയ ശേഷം റൂബൻസിന്റെ സഹായിയായി പ്രവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു മെർക്കുറി ആറ്റത്തിന്‌ അനിലാസ്തികഘട്ടനത്തിൽ സ്വീകരിക്കുവാനാവുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ ഊർജ്ജം 4.9 ഇലക്ട്രോൺ വോൾട്ടാണ്‌. പൊടെൻഷ്യൽ വ്യത്യാസം 4.9 വോൾട്ടാകുമ്പോൾ ഗ്രിഡിലെത്തുന്ന ഓരോ ഇലക്ട്രോണിന്റെയും കൈവശം കൃത്യം ഇത്ര ഗതികോർജ്ജമുണ്ടായിരിക്കും. അതിനാൽ മെർക്കുറി ആറ്റവും ഇലക്ട്രോണും തമ്മിലുള്ള ഘട്ടനം അനിലാസ്തികമാകാൻ ഏറെ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇത് സംഭവിക്കുമ്പോൾ ഇലക്ട്രോണിന്റെ 4.9 ഇലക്ട്രോൺ വോൾട്ട് ഊർജ്ജം നഷ്ടപ്പെടുകയും മെർക്കുറി ആറ്റത്തിലെ ഒരു ഇലക്ട്രോൺ ഉയർന്ന ഊർജ്ജസ്ഥിതിയിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ഗതികോർജ്ജം ഏറെക്കുറെ പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ട ഇലക്ട്രോണിന്‌ ഗ്രിഡും ആനോഡും തമ്മിലുള്ള നേരിയ ഋണവോൾട്ടേജ് മറികടക്കാനാകാതെ വരികയും വൈദ്യുതധാര ഗണ്യമായി കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു.
താഴ്ന്ന മർദ്ദത്തിലുള്ള മെർക്കുറി വാതകം നിറച്ച ഒരു ട്യൂബിലാണ്‌ പരീക്ഷണം നടത്തിയത്. വിദ്യുത് ഋണത കുറവാണ് എന്നതും തന്മാത്രയിൽ ഒരു ആറ്റം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നതും മെർക്കുറി വാതകം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കാരണങ്ങളാണ്. ഈ ട്യൂബിൽ മൂന്ന് ഇലക്ട്രോഡുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു : ഇലക്ട്രോണുകളെ ഉത്സർജ്ജിക്കുന്ന കാതോഡ്, അവയുടെ പ്രവേഗം വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ഒരു ഗ്രിഡ്, ഒരു ആനോഡ്. ഒരു ഫിലമെന്റു് ചൂടാക്കുന്നത് വഴിയാണ് കാതോഡിൽ നിന്ന് ഇലക്ട്രോണുകളെ പുറപ്പെടുവിച്ചിരുന്നത്. ട്യൂബിലെ താപനില 110-115 ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസായാണ് പരീക്ഷണത്തിൽ നിലനിർത്തിയിരുന്നത് (എന്നാൽ ആധുനികരീതിയിൽ ഇന്ന് ഈ പരീക്ഷണം നടത്തുമ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഊഷ്മാവ് വ്യത്യസ്തമാണ്).