polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ആധുനിക ജോർജ്ജിയയുടെ പ്രദേശം പ്രാചീന ശിലായുഗം മുതൽക്കേ തുടർച്ചയായി മനുഷ്യവാസം ഉള്ളതായിരുന്നു. ക്ലാസിക്കൽ കാലഘട്ടത്തിൽ ജോർജ്ജിയൻ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളായ കോൽച്ചിസ്, ഐബീരിയ എന്നിവ ഉദയം ചെയ്തു. ഇവ പിന്നീട് ജോർജ്ജിയൻ സംസ്കാരത്തിനും കാലക്രമേണ ജോർജ്ജിയൻ രാജ്യ സ്ഥാപനത്തിനും അടിസ്ഥാന ശിലകളായി. 4-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രിസ്തീയവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും പിന്നീട് 1008-ൽ ഒരു ഏകീകൃത രാജഭരണത്തിനു കീഴിൽ ഒരുമിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ജോർജ്ജിയ 16-ആം നൂറ്റാൺറ്റിൽ പല ചെറിയ രാഷ്ട്രീയ ഘടകങ്ങളായി വേര്പിരിയുന്നതു വരെ ഉദ്ധാനത്തിന്റെയും ശക്തിക്ഷയത്തിന്റെയും പല ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോയി. 1801 മുതൽ 1866 വരെ ഇമ്പീരിയൽ റഷ്യ ജോർജ്ജിയയെ പല പല കഷണങ്ങളായി സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി. റഷ്യൻ വിപ്ലവത്തിനു ശേഷം അല്പം കാലം മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ഡെമോക്രാറ്റിക്ക് റിപ്പബ്ലിക്ക് ഓഫ് ജോർജ്ജിയ ബോൾഷെവിക്ക് കടന്നുകയറ്റത്തിൽ നിലം‌പതിച്ചു. 1922-ൽ ജോർജ്ജിയ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ഭാഗമായി.
കരിങ്കടലിന്റെ കിഴക്കായി കോക്കസസിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഒരു യൂറേഷ്യൻ‍ രാജ്യമാണ് ജോർജ്ജിയ . റഷ്യ , റ്റർക്കി, അർമേനിയ , അസർബെയ്ജാൻ എന്നിവയാണ് ജോർജ്ജിയയുടെ അയൽ‌രാജ്യങ്ങൾ. കിഴക്കൻ യൂറോപ്പിന്റെയും വടക്കേ ഏഷ്യയുടെയും സംഗമത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഒരു ഭൂഖണ്ഡാന്തര രാജ്യമാണ് ജോർജ്ജിയ. കർഷകൻ എന്നർത്ഥമുള്ള ജോർജെ എന്ന ഗ്രീക്ക് പദത്തിൽ നിന്നാണ് ജോർജിയനും കർഷകരുടെ മേഖല എന്നർത്ഥമുള്ള ജോർജിയയും ഉണ്ടായതെന്ന് കരുതുന്നു. പ്രാദേശികമായി 'കാർട്‌വെലെബി' എന്നാണ് ജോർജിയന്മാരെ വിളിക്കുന്നത്. ജോർജിയൻ ഭാഷയ്ക്ക് 'കർടുലി' എന്നാണ് തദ്ദേശനാമം.
ഇന്ത്യയിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വർഗ്ഗസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത എതിർപ്പാണ് ചാരു മജൂംദാറെ അതിൽ നിന്നും അകലാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യയിലെ ഭരണവർഗ്ഗം ആഗോള ബൂർഷ്വായുടെ ദല്ലാൾ ദൌത്യമാണ് നിർവ്വഹിക്കുന്നതെന്നും ഇന്ത്യൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി കരുതുന്നതു പോലെ ദേശീയസ്വഭാവമുള്ള ബൂർഷ്വായല്ല ഇന്ത്യൻ ഭരണവർഗ്ഗം എന്ന വിശകലനമാണ് ചാരു മജൂംദാരിന്റേത്. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചൈനീസ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ഉപദേശപ്രകാരം മാവോ സെ ദുങ്ങിന്റെ പാത പിന്തുടർന്നു കൊണ്ട് ഗ്രാമങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കുവാനും അതു വഴി നഗരങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തുവാനുമുള്ള രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം ആരംഭിച്ചു. ബംഗാളിലെ നക്സൽബാരി ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച ഈ പോരാട്ടം അതിനാൽ നക്സലിസം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി ഓഫ് ഇന്ത്യ -ന്റെ സ്ഥാപകനേതാവും ഇന്ത്യൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവകാരിയുമായിരുന്നു ചാരു മജൂംദാർ 1918 ൽ സിലിഗുരിയിലെ ഒരു പുരോഗമന ഭൂവുടമ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം പിന്നീട് നക്സലൈറ്റ് എന്ന തീവ്രവാദ സംഘടനയ്ക്ക് രൂപം നൽകി. 1967 ലെ നക്സൽബാരി പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ വിവരണങ്ങളുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾ നക്സൽ പ്രസ്ഥാനത്തെ നയിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രമായി മാറി.
സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും ഉദ്ദേശം 679 മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ശ്രീരംഗപട്ടണം യഥാർഥത്തിൽ കാവേരി നദിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു ദ്വീപ് ആണ്. നദിയുടെ പ്രധാന കൈവഴി പട്ടണത്തിന്റെ കിഴക്കുവശത്തുകൂടിയും, പശ്ചിമവാഹിനി എന്നറിയപ്പെടുന്ന താരതമ്യേന ചെറിയ കൈവഴി പടിഞാറു വശത്തുകൂടിയും ഒഴുകുന്നു. ബാംഗ്ളൂർ - മൈസൂർ ദേശീയ പാത കടന്നു പോകുന്ന സ്ഥലമായതിനാൽ ശ്രീരംഗപട്ടണത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതു അനായാസകരമാണ്. മാണ്ഡ്യ ജില്ലയിലാണെങ്കിലും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും സാംസ്കാരികപരമായും ശ്രീരംഗപട്ടണം മൈസൂരിനോടു കൂടുതൽ അടുത്തു നിൽക്കുന്നു. ശ്രീരംഗപട്ടണത്തിൽ നിന്നും മൈസൂരിലേക്കുള്ള ദൂരം 13 കിലോമീറ്റർ മാത്രമാണ്.
എ.ഡി. ഒൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഗംഗാ രാജവംശം നിർമ്മിച്ച ശ്രീ രംഗനാഥസ്വാമി ക്ഷേത്രം ശ്രീരംഗപട്ടണത്തെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വൈഷ്ണവ തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമായി മാറ്റി. വിജയനഗരസാമ്രാജ്യ കാലത്തു തന്നെ ശ്രീരംഗപട്ടണം പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നഗരമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് വിജയനഗരത്തിന്റെ സാമന്തരാജ്യങ്ങളായിരുന്ന മൈസൂർ, തലക്കാട് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങളുടെ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചിരുന്നതു ശ്രീരംഗപട്ടണത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു. വിജയനഗര സാമ്രാജ്യ അവരോഹണത്തിനു ശേഷം മൈസൂരിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയ ശ്രീരംഗപട്ടണം, 1947 ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിക്കുന്നതു വരെ അങ്ങനെ തന്നെ തുടർന്നു.
ഹൈദർ അലിയുടെയും ടിപ്പു സുൽത്താന്റെയും കാലത്ത് മൈസൂരിന്റെ തലസ്ഥാനമായി മാറിയ ശ്രീരംഗപട്ടണം, ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ കാലത്തു മൈസൂർ രാജ്യത്തിന്റെ ആധിപത്യം ദക്ഷിണേന്ത്യ മുഴുവനും വ്യാപിച്ചപ്പോൾ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നഗരങ്ങളിൽ ഒന്നായി മാറി. ടിപ്പു സുൽത്താന്റെ കൊട്ടാരങ്ങൾ ,കോട്ടകൾ മുതലായവയും, ഇപ്പോൾ സർക്കാർ സംരക്ഷിച്ചു പോരുന്ന, ഇന്തോ-ഇസ്ലാമിക് ശൈലിയിലുള്ള പല ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ നിർമ്മിച്ചവയാണ്‌. ടിപ്പു സുൽത്തൻ ബ്രിട്ടീഷുകാരിൽ നിന്നും വെടിയേറ്റു വീണതും ഈ മണ്ണിലാണ്.
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനമായ കർണാടകയിലെ മാണ്ഡ്യ ജില്ലയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു പട്ടണമാണു ശ്രീരംഗപട്ടണം . കർണാടക സംസ്ഥാനത്തെ പ്രധാന നഗരങ്ങളിൽ ഒന്നായ മൈസൂറിന്റെ തൊട്ടടുത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ പട്ടണം ചരിത്രപരമായും സാംസ്കാരികപരമായും വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലമാണ്.
1986-ൽ രാജാവിൻ്റെ മകൻ എന്ന സിനിമയിലെ കഥാപാത്രത്തിലൂടെ ശ്രദ്ധേയനായി. 1986-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ പൂവിന് പുതിയ പൂന്തെന്നൽ, സായംസന്ധ്യ എന്നീ സിനിമകളിൽ മമ്മൂട്ടി നായകനും സുരേഷ് ഗോപി വില്ലനുമായി അഭിനയിച്ചത് പ്രേക്ഷകശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. 1987-ൽ റിലീസായ മോഹൻലാൽ ചിത്രമായ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് എന്ന സിനിമയിലെ വില്ലൻ വേഷം സുരേഷ് ഗോപിയുടെ അഭിനയ ജീവിതത്തിൽ വഴിത്തിരിവായി.
ഷാജി കൈലാസ് - രഞ്ജി പണിക്കർ - സുരേഷ് ഗോപി കൂട്ടുകെട്ടിൽ പിറന്ന സിനിമകളെല്ലാം സൂപ്പർഹിറ്റുകളായിരുന്നു. ഏകലവ്യൻ, മാഫിയ, കമ്മീഷണർ എന്നീ സിനിമകൾ ഈ കൂട്ടുകെട്ടിൽ വൻ വിജയം നേടിയവയാണ്.
കമ്മീഷണർ സിനിമയുടെ വിജയത്തോടെ സുരേഷ് ഗോപി സൂപ്പർതാര പദവിയിലേക്ക് ഉയർന്നു. മലയാള സിനിമയിൽ മമ്മൂട്ടി, മോഹൻലാൽ എന്നിവർക്ക് ശേഷം ആ വിശേഷണം ലഭിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ താരമായി സുരേഷ് ഗോപി മാറി.
1958 ജൂൺ 26 ന് ജ്ഞാനലക്ഷ്മിയുടേയും ഗോപിനാഥൻ പിള്ളയുടേയും മകനായി കൊല്ലം ജില്ലയിൽ ജനനം. സുഭാഷ്, സുനിൽ, സനൽ എന്നിവർ സഹോദരങ്ങൾ. അച്ഛൻ ഗോപിനാഥൻപിള്ള സിനിമ വിതരണക്കമ്പനി നടത്തിയിരുന്നു. 1965-ൽ ഏഴാമത്തെ വയസിൽ കെ.എസ്.സേതുമാധവൻ സംവിധാനം ചെയ്ത ഓടയിൽ നിന്ന് എന്ന ചിത്രത്തിൽ ബാലതാരമായി അഭിനയിച്ച് കൊണ്ടാണ് സുരേഷ് ഗോപി അഭിനയരംഗത്തേക്ക് എത്തുന്നത്. തങ്കശ്ശേരി ഇൻഫൻ്റ് ജീസസ് ആംഗ്ലോ ഇന്ത്യൻ ഹൈസ്കൂളിൽ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ സുരേഷ് ഗോപി കൊല്ലം ഫാത്തിമ മാതാ നാഷണൽ കോളേജ് നിന്നും സുവോളജിയിൽ ബിരുദവും ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിൽ ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും നേടി.
1997-ൽ ജയരാജ് സംവിധാനം ചെയ്ത കളിയാട്ടത്തിലെ പെരുമലയൻ എന്ന കഥാപാത്രം 1997-ൽ മികച്ച നടനുള്ള ദേശീയ പുരസ്കാരം അദ്ദേഹത്തിന് നേടിക്കൊടുത്തു. ആ വർഷം തന്നെ മികച്ച നടനുള്ള സംസ്ഥാന അവാർഡും സുരേഷ് ഗോപിക്ക് ലഭിച്ചു.
മലയാളത്തിലും തമിഴിലും തെലുങ്കിലുമായി ഇതുവരെ ഏകദേശം 300-ഓളം സിനിമകളിൽ അഭിനയിച്ചു. 2016-ൽ രാജ്യസഭാംഗമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതിനെ തുടർന്ന് അഞ്ച് വർഷം സിനിമയിൽ നിന്ന് ഒഴിവായി നിന്നെങ്കിലും ഒരിടവേളയ്ക്ക് ശേഷം 2021-ൽ നിതിൻ രഞ്ജി പണിക്കർ സംവിധാനം ചെയ്ത കാവൽ എന്ന സിനിമയിലൂടെ മലയാളസിനിമയിൽ തിരിച്ചെത്തി. 2022-ൽ രാജ്യസഭ കാലാവധി പൂർത്തിയായതോടെ വീണ്ടും സിനിമകളിൽ സജീവമായി.
1980-കളുടെ അവസാനത്തിൽ ജനുവരി ഒരു ഓർമ, ന്യൂഡൽഹി, ഭൂമിയിലെ രാജാക്കൻമാർ, അനുരാഗി, ആലിലക്കുരുവികൾ, മൂന്നാം മുറ, ഒരു വടക്കൻ വീരഗാഥ, 1921, ദൗത്യം എന്നിങ്ങനെ നിരവധി സിനിമകളിൽ വില്ലനായും ഉപ-നായകനായും വേഷമിട്ടു മലയാള സിനിമയിലെ സജീവ സാന്നിധ്യമായി.
പാചകത്തിന്‌ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു തരം മാവാണ്‌‌ മൈദ. നേർമ്മയായി പൊടിച്ച് ശുദ്ധീകരിച്ച ഗോതമ്പ്‌ പൊടിയാണ് മൈദ. ഇതിന് കേക്ക് ഉണ്ടാക്കുന്ന പൊടിയുമായി സാമ്യമുണ്ട്.
ഇവയ്ക്ക് നീണ്ട, നേർത്ത ഇലകളും, പൊള്ളയായ തണ്ടും , കതിരുകളായുള്ള പൂക്കളും കണ്ടുവരുന്നു. അറിയപ്പെടുന്ന ആയിരക്കണക്കിന്‌ ഇനങ്ങളിൽ റൊട്ടിയുണ്ടാക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന ടി.എസ്റ്റിവം, പാസ്റ്റ ഉണ്ടാക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന ടി. ഡുറാം, കേയ്ക്കിലും മധുരമുള്ള ബിസ്കറ്റിലും പലഹാരങ്ങളിലും മറ്റ് ഗാർഹിക ഉപയോഗങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ടി.കോമ്പാക്റ്റം വളരെ മാർദ്ദവമുള്ളയിനമാണ്‌. ഗോതമ്പുപൊടി ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് റൊട്ടിയുടെ നിർമ്മാണത്തിനാണ്‌.
പോയേസ്യേ കുടുംബത്തിൽ പെട്ട ട്രിറ്റിക്കം ജനുസ്സിൽ പെട്ട് വിവിധ ഇനങ്ങളുള്ള ധാന്യചെടിയാണ് ഗോതമ്പ്. ലോകത്തെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളതും, പ്രാധാന്യമുള്ളതുമായ ധാന്യവിളകളിലൊന്നാണു ഗോതമ്പ്. ലോകത്തെ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ ഏറ്റവും അധികം നീക്കിവച്ചിരിക്കുന്നത് ഗോതമ്പ് കൃഷിക്കായിട്ടാണ്‌. ചൈനയാണ്‌ ഏറ്റവും വല്യ ഗോതമ്പ് ഉത്പാദകർ.
ചെറിയ അളവിൽ, ഗോതമ്പുപൊടി അന്നജത്തിന്റെയും മാ‍ൾട്ടിന്റെയും പശയുടെയും, മദ്യത്തിന്റെയും മറ്റ് വസ്തുക്കളുടെയും നിർമ്മാണത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഗുണം കുറഞ്ഞതും, അധികം വരുന്നതുമായ ഗോതമ്പും പൊടിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ഉപ ഉത്പന്നങ്ങളും കന്നുകാലിത്തീറ്റയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നതും വളരെ പുരാതനവുമായ ലേഖനരീതിയാണ്‌ സുത്രലിപി. പണ്ട് ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരുന്ന എന്തിനെയെങ്കിലും കണക്കാക്കുന്നതിനായി നൂലിലോ, മരവുരിയുടെ നാടയിലോ, ഓരോ ആവർത്തനത്തിനും ഓരോ കെട്ടുവീതം ഇടുന്ന രീതി നിലനിന്നിരുന്നു. ഇങ്ങനെയുണ്ടാക്കുന്ന കെട്ടുകൾ മൂലം ഒരു ചെറിയ കെട്ടിൽ നിന്നും വിപുലമായ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്ന് കരുതുന്നു. ആ രീതിയുടെ ആധുനിക രൂപമാണ്‌ ഉടുമുണ്ടിന്റെ അറ്റത്തോ കൈലേസിലോ ഒരു കെട്ടിടുന്നത്. വീണ്ടും എപ്പോഴെങ്കിലും അത്തരം കെട്ടുകൾ കാണുമ്പോൾ ഏത് കാര്യത്തിനാണോ നമ്മൾ കെട്ടിട്ടത് അത് ഓർമ്മയിൽ വരുകയും അതിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സൂത്രലിപിയിൽ ആശയസംവാദത്തിന്‌ പല രീതികളും നിലനിന്നിരുന്നു.
ഒരു ദണ്ഡിൽ വ്യത്യസ്ത നിറങ്ങളിലോ, ദൈർഘ്യത്തിലോ, ഉള്ള ചരടുകൾ ബന്ധിച്ച്. ഇങ്ങനെ പലരീതികളിലും സൂത്രലിപി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഇത്തരം ലിപികൾക്കുദാഹരണമായി ഹെറോഡോട്ടസ് , പീരു പ്രദേശത്ത് പ്രചരിച്ചിരുന്ന ക്വീപൂലിപി ഇതിന്‌ ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. കെട്ടുകളിട്ട വ്യത്യസ്ത നിറത്തിലും രൂപത്തിലും നീളത്തിലും നൂലുകൾ കൊരുത്ത ഒരു വലിയ കയർ മുഖേന ആശയവിനിമയം നടത്തിയിരുന്നു.
പ്രാചീനമായ ലിപിയാണ്‌ ഈ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്ന ലിപിസമ്പ്രദായം. ക്രി.മു. 4000 വർഷത്തിനും മുൻപേ ഈ ലേഖന സമ്പ്രദായം നിലനിന്നിരുന്നു. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ചിത്രലിപിയായിരുന്ന ഈ ലിപി പിൽക്കാലത്ത് ഭാവാത്മകലിപിയും തുടർന്ന് അക്ഷരാത്മകലിപിയും ആയിത്തീർന്നു. ഒരേ ശബ്ദത്തിന്‌ പല ചിഹ്നങ്ങൾ എന്നപോലെ ഒരേ ചിഹ്നത്തിന്‌ പല ശബ്ദങ്ങളും ഈ ലിപിയിൽ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ലിപി വലിച്ചുനീട്ടി എഴുതുന്ന ലേഖന സമ്പ്രദായത്തെ ഹീരാടിക് ലിപി എന്നും അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഈ ലേഖന സമ്പ്രദായത്തിൽ ചിത്രലിപികളും രേഖാലിപികളും കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. പണ്ഡിതരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇത്തരം ലിപികൾ ഹീരോഗ്ലിഫിക് ലിപികളിൽ നിന്നും ഉണ്ടായതാണെന്ന് കരുതുന്നു. കൂടുതലായും ഈ ലിപികൾ ഇടത്തുനിന്നും വലത്തോട്ട് എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു. കൂടാതെ വലത്തുനിന്നും ഇടത്തെയ്ക്കും ഇത്തരം ലിപികളിൽ ലേഖനവിദ്യ നടത്തിയിരുന്നു. ക്രി.മു. 3000 മുതൽ 1700 വരെ ഈ ലേഖനസമ്പദായം നിലനിന്നിരുന്നു. തൊണ്ണൂറോളം ലിപി ചിഹ്നങ്ങളിൽ, ചിത്രലിപികളും ഭാവാത്മകലിപികളും ശബ്ദാത്മകലിപികളും അടങ്ങിയിരുന്നു.
ക്രി.മു. 1500 മുതൽ 600 വരെ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ലിപി യാണ്‌ ഇത്. ഈ ലിപി ഹീരോഗ്ലാഫിക് ലിപി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. ഇത് അടിസ്ഥാനപരമായി ചിത്രലിപി ആയിരുന്നു, എങ്കിലും പിന്നീട് പല മാറ്റങ്ങളും ഇത്തരം ലിപിൽ ഉണ്ടായി. 419 ലിപി ചിഹ്നങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഈലിപി സമ്പ്രദായം ഇടത്തുനിന്നും വലത്തേയ്ക്കും വലത്തുനിന്നും ഇടത്തേയ്ക്കും എഴുതിയിരുന്നു.
ഭാഷയുടെ ഘടകങ്ങളേയോ വാക്യങ്ങളേയോ വിനിമയസാധ്യമാക്കുന്ന രീതിയിൽ ചിഹ്നങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തുന്ന സമ്പ്രദായത്തെയാണ്‌ ലിപി എന്നു പറയുന്നത്. മറ്റൊരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ സംസാരഭാഷ രേഖപ്പെടുത്തിവയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വരമൊഴി രൂപമാണ് ലിപി. എന്നിരുന്നാലും വ്യക്തിമായി ലിപിയുടെ ഉത്ഭവം ക്രി.മു. 1000 നും 4000 നും ഇടയിൽ ലിപിയുടെ നിർമ്മാണത്തിന്‌ തുടക്കം കുറിച്ചിരുന്നതായി കാണാം . അത് ചിത്രലിപി, സൂത്രലിപി, പ്രതീകലിപി, ഭാവാത്മകലിപി, ഭാവധ്വനിലിപി, ധ്വനിമൂലലിപി, വർണാത്മകലിപി, എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിക്കാം . അവയും അവയുടെ പിരവുകളിൽ നിന്നും ആണ്‌ ഇന്ന് കാണുന്നതരത്തിൽ ലിപികൾ ഉണ്ടായത്.അക്ഷരങ്ങൾ എന്ന രൂപങ്ങളിലൂടെയാണ് സാധ്യമാക്കുന്നത്. മലയാളം അക്ഷരമാലയിലെ സ്വരങ്ങൾ, വ്യഞ്ജനങ്ങൾ, ചില്ലുകൾ, അനുസ്വാരം, വിസർഗ്ഗം, ചിഹ്നം എന്നിവ ചേരുന്നതാണ് മലയാളം ലിപി‍.
ഗവേഷകന്മരുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം ക്രിസ്തുവിന്‌ മുൻപ് 4000 വർഷത്തോളം ഈ ലിപി സമ്പ്രദായത്തിന്‌ പ്രാധാന്യം ഉണ്ടായിരുന്നതായി കണക്കാക്കുന്നു. സുമേറിയൻ വർഗ്ഗക്കാരാണ്‌ ഈ ലിപിസമ്പ്രദായത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരകരെന്ന് കരുതുന്നു. ക്രി.വർഷത്തിന്റെ ആരംഭകാലം വരെ ഈ ലിപി പ്രയോഗത്തിലിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു. ചൈനീസ് ,സിന്ധുനദീതട ലിപികളെപ്പോലെ ഈ ലിപികൾ ചിത്രലിപികളുടെ വിഭാഗത്തിൽ പ്പെടുന്നു. അധികവും നേർവരകളായിരുന്നു ഈ ലിപികളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ക്രി.വ. 1700 കളിൽ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്ന തോമസ് ഹൈഡൻ ലിപിയുടെ ത്രികോണാകൃതി മൂലം ഈ ലിപിക്ക് ക്യൂനിഫാം ലിപി എന്ന് നാമകരണം നടത്തിയത്.
ക്രി.മു. 3200 നോടടത്തു ഫൂഹേ എന്ന വ്യക്തിയെ ചൈനീസ് ലിപിയുടെ ഉപജ്ഞാതാവായി കരുതപ്പെടുന്നു. ചൈനയിലെ മതവിശ്വാസികൾ ചൈനീസ് ദേവനായ ത്സൂശേൻ ആണ്‌ ഈ ലിപിയുടെ കർത്താവ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ക്രി.മു.2700 നോടടുത്ത് ജീവിച്ചിരുന്ന ത്‌സംകീ എന്ന പണ്ഡിതനാണ്‌ ഈ ലിപികലുടെ നിർമ്മാതാവെന്നും ഒരഭിപ്രായം നിലവിലുണ്ട്. മെസൊപ്പൊട്ടേമിയ, ഇറാൻ, സിന്ധുനദീതടം എന്നിവിടങ്ങളിൽ പ്രചരിച്ചിരുന്ന ലിപികളുടെ സ്വാധീനം ചൈനീസ് ലിപികളിൽ കാണുവാൻ കഴിയും. ഈ രാജ്യങ്ങളുമായി വളരെ പണ്ടുമുതൽക്കേ ചൈനയ്ക്ക് വ്യാപാരബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നതായിരിക്കാം ഈ സ്വാധീനത്തിനു കാരണം എന്നു കണക്കാക്കുന്നു.
ലിപിയുടെ വികാസപരിണാമങ്ങളിൽ ചിത്രലിപി ആദ്യഘട്ടമാണ്‌ എങ്കിൽ വർണ്ണാത്മകലിപി അന്തിമഘട്ടമാണ്‌. ഈ ലിപിയുടെ പ്രത്യേകത ധ്വനിയുടെ ഓരോ ഏകകത്തിലും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം ചിഹ്നം ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ്‌. ഏതുഭാഷയിലെ ഏതു ശബ്ദവും ഈ ലിപികളിലൂടെ എഴുതുന്നതിന്‌ സഹായകമാണ്‌. ലോകത്ത് പ്രചരിച്ചിരുന്ന ലിപികളെ രണ്ടുഭാഗങ്ങളായി തരം തിരിക്കാം.
പരിഷ്കാരം വരുത്തിയ ചിത്രലിപിയാണ്‌ ഭാവധ്വനിമൂലകലിപി. ചില നിരൂപകന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ മെസൊപ്പൊട്ടേമിയ, മിസ്രീ തുടങ്ങിയ ലിപികൾ ഈ ഗണത്തിൽ പെടുന്നതായി കരുതുന്നു. ഈ ലിപികൾ ചില അംശങ്ങളിൽ ഭാവമൂലകലിപിയുടേയും ചില അംശങ്ങളിൽ ധ്വനിമൂലകലിപിയുടേയും സ്വഭാവങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. ആധുനിക ചൈനീസ് ലിപി ഇത്തരത്തിൽ പെടുന്നവയാണ്‌. ചൈനീസ് ലിപികളിൽ ചിലത് ചിത്രലിപികളും ചിലവ ഭാവമൂലകലിപികളും ചില ലിപികൾ ധ്വനിമൂലകലിപികളുമാണ്‌. ചില പണ്ഡിതന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ സിന്ധുനദീതടസംസ്കാരത്ത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഇത്തരം ലിപി സമ്പ്രദായമായിരുന്നു.
ധ്വനിമൂലകലിപികൾ ഒരു വസ്തുവിന്റേയോ ഭാവത്തേയോ പേരുമായി യാതൊരു ബന്ധവും ഉണ്ടായിരിക്കില്ല. ഇത് ഒരു വസ്തുവിനേയോ ഭാവത്തേയോ കുറിക്കാതെ ധ്വനിയെ മാത്രം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അത്തരം ധ്വനികൊണ്ട് വസ്തുവിന്റേയോ ഭാവത്തിനേയോ പേരുമൂലം കുറിക്കപ്പെടുന്നു. ദേവനാഗരി, അറബിക്, ഇംഗ്ലീഷ്, മലയാളം, തമിഴ് തുടങ്ങിയവ ധ്വനിമൂലകലിപികൾക്ക് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്‌. ധ്വനിമൂലകലിപികളെ അക്ഷരാത്മകലിപി എന്നും വർണ്ണാത്മകലിപി എന്നും രണ്ടായി തിരിക്കാം.
ഇത് ഏതെങ്കിലും പ്രതീകം അഥവാ അടയാളം മുഖേന ആശയസംവേദനം നടത്തുന്ന രീതിയാണ്‌. അംഗചലനങ്ങൾ മുഖേനയോ ഏതെങ്കിലും വസ്തുമുഖേനയോ ആണ്‌ ഇത്തരം ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നത്. ഇന്ന് ഈ രീതിയിൽ ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഊമകളാണ്‌. അവർ അവരുടെ കൈചലനങ്ങൾ മുഖേന ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നു.
ഈ വിഭാഗത്തിൽ വരുന്നതും ഒരുതരത്തിലുള്ള ചിത്രലിപിയാണ്‌. ഇതിൽ ചിത്രലിപിയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഭാവങ്ങളേയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വടക്കേ അമേരിക്ക, ചൈന, പശ്ചിമ ആഫ്രിക്ക എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഭാവാത്മകലിപി പ്രചാരത്തിലിരുന്നതായി രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഈ വിഭാഗത്തിൽ പെടുന്ന ഓരോ ലിപിചിഹ്നവും ഓരോ അക്ഷരത്തെയാണ്‌ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അറബി, പേർഷ്യൻ, ഗുജറാത്തി, ഒറിയ, തമിഴ്, മലയാളം, തെലുഗ് തുടങ്ങിയ ലിപികൾ അക്ഷരാത്മകലിപികളാണ്‌.
മാർക്സിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തങ്ങളിലൊന്നായി ചില കമ്യൂണിസ്റ്റ് സൈദ്ധാന്തികന്മാർ അവതരിപ്പിച്ച ആശയമാണ് വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദം. ഇംഗ്ലീഷ്: . പ്രകൃതിയിലും സമൂഹത്തിലും പ്രതിഭാസങ്ങൾ പരസ്പര സംഘട്ടനത്തിലൂടെ, വൈരുദ്ധ്യത്തിലൂടെ, പരസ്പര പ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നതും വളരുന്നതും. പ്രപഞ്ചത്തിൽ, പ്രാഥമികമായത് പദാർത്ഥം ആണെന്നും ആശയം പിന്നീടുണ്ടായതാണെന്നും പ്രപഞ്ചം ഏതെങ്കിലും ആശയത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയല്ലെന്നും ഈ സിദ്ധാന്തം പറയുന്നു. ഇന്നത്തെ കമ്യൂണിസ്റ്റുപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ലോകവീക്ഷണത്തിന്റെ സൈദ്ധാന്തിക അടിത്തറ ഈ സിദ്ധാന്തത്തിലാണ്. വൈരുദ്ധ്യാത്മക വാദം, ഭൗതികവാദം എന്നീ തത്ത്വസംഹിതകളെ കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ചതാണ് ഈ തത്ത്വസംഹിത. എങ്കിലും കാൾ മാർക്സ് തന്റെ കൃതികളിലൊന്നും ഈ പേര് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. പകരം ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദം എന്നാണ് അദ്ദേഹം കൂടുതലും പരാമർശിച്ചത്. വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദവും ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദവും
വൈരുദ്ധ്യാത്മക നിയമങ്ങൾ അടിസ്ഥാനപരമായി പിഴവുള്ളവയെന്നു് ലെസ്സെൿ കൊവക്കോവ്സ്കിയാൽ വിമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടു് - ചിലവ "പ്രത്യേകിച്ചൊരു മാർക്സിസ്റ്റ് ഉള്ളടക്കവുമില്ലാത്ത അതിസാമാന്യ സത്യങ്ങളെന്നും", മറ്റു ചിലവ "ശാസ്ത്രീയരീതികളിലൂടെ തെളിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത തത്ത്വശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തങ്ങളെന്നും" ഇനിയും ചിലവ വെറും "അസംബന്ധമെന്നും".
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്പത്തി, പ്രപഞ്ച പ്രതിഭാസങ്ങൾ, മനുഷ്യന്റെ പ്രസക്തി, മനുഷ്യനും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച ചർച്ചയാണ് തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രധാനമായും ലോകവീക്ഷണം എന്നതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. തത്ത്വശാസ്ത്ര ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ പ്രധാനമായി ആശയവാദപരമായതും ഭൌതികവാദപരമായതുമായ രണ്ട് ധാരകൾ ഇത് സംബന്ധമായി നിലനിൽക്കുന്നതായി കാണാം. പ്രപഞ്ചം എങ്ങനെ ആവിർഭവിച്ചു, അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉള്ളതാണോ, അതിനെ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുമോ എന്നൊക്കെയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ ഈ രണ്ട് ധാരകളും വിരുദ്ധാഭിപ്രായം വെച്ചുപുലർത്തുന്നു. സർവ്വശക്തനായ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ ആശയമാണ് പ്രപഞ്ചമായി പരിണമിച്ചതെന്ന് ആശയവാദം അഥവാ ആത്മീയവാദം പ്രസ്താവിക്കുന്നു. ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ മനുഷ്യന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും അത് മായയാണെന്നും വാദിക്കുന്ന ചിലരും ഇവരിലുണ്ട്.
രണ്ടാമതായി, ഈ പദാർത്ഥ രൂപങ്ങളെല്ലാം നിരന്തരം ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അചേതനവും സചേതനവുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളും ഗ്രഹങ്ങളും ഭ്രമണം ചെയ്യുമ്പോൾ കല്ലിലും മണ്ണിലും തന്മാത്രകളിലെ അണുക്കൾ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ ചലനം എന്നത് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ രൂപമാണ് എന്ന് പറയാം. ചലനം എന്നാൽ എന്താണ് എന്ന് പരിശോധിച്ചാൽ അത് 'സ്ഥലത്തിൽ' ഉള്ള പദാർത്ഥത്തിന്റെ മാറ്റമാണെന്ന് കാണാം. അതേ സമയം ചലനമെന്നുദ്ദേശിക്കുന്നത് എതെങ്കലും വസ്തുവിന്റെ മാറ്റം എന്ന് മാത്രമല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത് ; എല്ലാത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങളെയുമാണ്. ചലനത്തിലുള്ള പദാർത്ഥത്തിന്റെ ഉല്പന്നമാണ് ഊർജ്ജം. ആശയങ്ങളും ചിന്തകളും വരെ ചലനത്തിന്റെ ഫലമാണ്. അവ പ്രധാനമായും തലച്ചോറിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലമാണ്.
ഒന്നാമതായി ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാം പരസ്പര ബന്ധിതമാണ്. പ്രപഞ്ചം എന്നാൽ നാം കാണുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ പദാർത്ഥത്തിന്റെ ആകെ തുകയാണ്. നാം ജീവിക്കുന്ന ഭൂമി, അതിലെ സചേതനവും അചേതനവുമായ വസ്തുക്കൾ, ഭൂമിക്കുവെളിയിലുള്ള ഗ്രഹങ്ങൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ ഗ്യാലക്സികൾ ഇവെയെല്ലാം അടിസ്ഥാനപരമായി പദാർത്ഥത്താൽ നിർമ്മിതമാണ്. പദാർത്ഥത്തെ കൂടാതെ പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള ഊർജ്ജവും പദാർത്ഥത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമാണ്. പദാർത്ഥത്തെ ഊർജ്ജമായും തിരിച്ചും പരിവർത്തിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്. അതായത് പ്രപഞ്ചം എന്നാൽ പദാർത്ഥമാണ് എന്ന് ചുരുക്കം. പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകല പദാർത്ഥങ്ങളും ഒപ്പം ആ പദാർത്ഥത്തിന്റെ ഭാഗമായ മനുഷ്യരും അവരുടെ ആശയാവിഷ്കാരങ്ങളും എല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൌതികവാദം പറയുന്നു.
ഇതോടെ ആശയ ലോകത്തെ വികാസത്തെ വിലയിരുത്തുന്നതിൽ ഫോയർ ബാക്കിനെ പോലുള്ള ഭൌതികവാദികൾക്കുണ്ടായ പിഴവ് - അതി ഭൌതികവാദത്തിന്റ പ്രശ്നം - പരിഹരിക്കാൻ മാർക്സിനും എംഗത്സിനും കഴിഞ്ഞു. അതോടൊപ്പം വെരുദ്ധ്യവാദത്തെ ആശയരംഗത്ത് മാത്രം ഒതുക്കി നിർത്തിയിരുന്ന ഹേഗലിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാനും കഴിഞ്ഞു. അതായത്, പ്രകൃതിയുടെയും സമൂഹത്തിന്റയും ചിന്താലോകത്തിന്റെയും വളർച്ചയിൽ വെരുദ്ധ്യവാദത്തിന് പങ്കുണ്ടെന്ന് സ്ഥാപിക്കുവാൻ മാർക്സിന്റെയും എംഗത്സിന്റെയും സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. ഭൌതിക ലോകത്തിന്റെ തുടർച്ചയും വളർച്ചയുമായി ആശയലോകത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതോടെ മാർക്സിസം, ഹേഗലിന്റെ ആശയപരമായ വൈരുദ്ധ്യവാദത്തിന് പകരം ഭൌതികവാദപരമായ വൈരുദ്ധ്യവാദം അഥവാ വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൌതികവാദം വളർത്തിയെടുത്തു.
എന്നാൽ ഈ ഭൌതിക പദാർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് ആശയപ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രൂപം കൊള്ളൽ - മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളും മനുഷ്യനും സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെയുണ്ടാകുന്ന വിശ്വാസം, സംസ്കാരം, രാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങിയവയുടെ വളർച്ച - എങ്ങനെയാണെന്ന് വിശദീകരിക്കുവാൻ ഇക്കാലത്തെ ഭൌതികവാദികൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ഭൌതികേതരമായ കാര്യങ്ങളൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്ന നിലപാടാണ് അവരെടുത്തത്. അതിഭൌതികവാദം എന്നറിയപ്പെട്ട ഈ നിലപാട് ഭൌതികവാദത്തിലെ ഒരു ദൌർബല്യമായിരുന്നു. ഈ ദൌർബല്യം പരിഹരിച്ച്, വൈരുദ്ധ്യവാദത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിലൂടെ, ഭൌതിക പ്രപഞ്ചവും ഭൌതികേതര പ്രപഞ്ചവും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരബന്ധം, ശാസ്ത്രീയമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് ഭൌതികവാദത്തിന് മാർക്സിസം നൽകിയ സംഭാവന.
പ്രപഞ്ചത്തിൽ സദാ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ശക്തികൾ എല്ലാത്തലിലും കുടികൊള്ളുന്നു. അത് ഭൌതിക പദാർത്ഥത്തിലും ആശയത്തിലും സാമൂഹ്യസ്ഥാപനത്തിലുമുണ്ട്. ആ ശക്തികളിലൊന്ന് ക്രിയാത്മകമാണെങ്കിൽ മറ്റൊന്ന് നിഷേധാത്മകമാകുന്നു. ഓരോന്നിനുള്ളിലെയും പരസ്പര വിരുദ്ധങ്ങളായ ഈ ശക്തികൾ പരസ്പരം വൈരുദ്ധ്യത്തിലിരിക്കുന്നു. ഒപ്പം അവ പുറത്തുള്ള മറ്റു സംഗതികളുമായും പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, വൈരുദ്ധ്യത്തിലേർപ്പെടുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ വിരുദ്ധങ്ങളായവയുടെ സംഘർഷം താഴെ പറയുന്ന നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ചാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് മാർക്സിസ്റ്റുകൾ പറയുന്നു.
സ്ഥലത്തിലെ പദാർത്ഥത്തിന്റെ ചലനം അഥവാ മാറ്റം ആണ് നാം 'സമയം' ആയി മനസ്സിലാക്കുന്നത്. സ്ഥലവും കാലവും പദാർത്ഥവും പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് മാർക്സിസ്റ്റുകൾ പറയുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഒന്നില്ലാതെ മറ്റൊന്ന് നിലനിൽക്കുന്നില്ല. ചുരുക്കത്തിൽ പദാർത്ഥം, അതിന്റെ ചലനം ഇല്ലാതിരുന്ന സമയം പ്രപഞ്ചത്തിലുണ്ടായിട്ടില്ല. പ്രപഞ്ചം ആരെങ്കിലും സൃഷ്ടിച്ചതാണെങ്കിൽ അത് ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക സമയത്ത് ആയിരിക്കുമല്ലോ. ആ സമയം കണ്ടുപിടിക്കണമെങ്കിൽ പദാർത്ഥവും അതിന്റെ ചലനവുമില്ലാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. ചുരുക്കത്തിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന് ഉത്ഭവം എന്നൊന്നില്ലെന്നും അതിന് പരിണാമം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നും പറയാം.
എന്നാൽ മാർക്സിന്റെയും എംഗത്സിന്റെയും വിശകലനത്തിൽ അവർക്ക് മനസ്സിലായത് ഈ മേഖലയിലടക്കം പ്രവർത്തിക്കുന്ന നിയമങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ് വൈരുദ്ധ്യവാദം എന്നതാണ്. അതായത് ഒന്നാമതായി, ബാഹ്യ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഭൌതിക പദാർത്ഥങ്ങൾ ; രണ്ട്, ചേതനയും ബുദ്ധിശക്തിയുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹ്യജീവിതം ; മൂന്ന്, മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശക്തിയും ഭാവനാശക്തിയും പ്രവർത്തിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമായുണ്ടാകുന്ന ആശയലോകവും വികാരങ്ങളും മറ്റും - ഈ മൂന്ന് രംഗങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നതും വികസിക്കുന്നതും വൈരുദ്ധ്യവാദത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ചാണ് എന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പോലും നമ്മെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒരുപാട് വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ കാണാനാകും. സുഖമുണ്ടെങ്കിൽ ദുഃഖവും ഉണ്ട്. ജയത്തിനു മറുവശം പരാജയവും പ്രണയത്തിന് വിരഹവും കയറ്റത്തിന് ഇറക്കവും ഒക്കെ നമ്മിൽ ഒരു നാണയത്തിന്റെ രണ്ടുവശം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സമൂഹത്തിൽ ഒരു വിഭാഗം സമ്പന്നരായി വാഴുമ്പോൾ ഭൂരിപക്ഷം പിച്ചയെടുക്കുന്നു. ഒരിടത്ത് ജനാധിപത്യം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും അതിനുള്ളിൽ തന്നെ ജനാധിപത്യവിരുദ്ധതയും രൂപം കൊള്ളുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ഈ ദ്വന്ദങ്ങൾ അഥവാ ജോടികൾ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സർവചരാചരങ്ങളിലും പരസ്പരവിരുദ്ധമായ രണ്ട് ഘടകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന അനേകം ജോടികൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇവയെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ എന്നു പറയാം. ഒട്ടനവധി വൈരുദ്ധ്യജോടികൾ അഥവാ ദ്വന്ദങ്ങൾ എല്ലാ മേഖലകളിലും നമുക്ക് കാണാനാവും. ഉദാഃ ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ പ്ലസും മൈനസും, ഇന്റഗ്രേഷനും ഡിഫറൻഷിയേഷനും, ബയോളജിയിലെ ശ്വസനവും നിശ്വാസവും , ഭോജനവും വിസർജനവും, ഫിസിക്സിലെ ആക്ഷനും റിയാക്ഷനും, സംയോജനവും വിഘടനവും. തുടങ്ങിയവ.
വൈരുദ്ധ്യാത്മക വാദം എന്ന ദാർശനിക പദ്ധതി വികസിപ്പിച്ച പ്രധാന തത്ത്വ ചിന്തകനാണ് ഹേഗൽ. എന്നാൽ ഹേഗലിന്റെ വൈരുദ്ധ്യവാദം ആശയവാദാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പ്രപഞ്ചവീക്ഷണത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുതായിരുന്നു. അതിന് പകരം, അതേ വൈരുദ്ധ്യവാദത്തെ ഭൌതികവാദ വീക്ഷണത്തിനുള്ള ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ് മാർക്സും, എംഗത്സും ചെയ്തത്. അവരുടെ തന്നെ അഭിപ്രായത്തിൽ "തലകുത്തനെ നിന്നിരുന്ന ഹേഗലിയൻ വൈരുദ്ധ്യവാദത്തെ തല നേരെയാക്കി നിർത്തുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.”
അതായത് ഹേഗലിന്റെ ആശയവാദപരമായ വൈരുദ്ധ്യവാദം, പ്രധാനമായും ആശയരംഗത്ത്, പ്രത്യേകിച്ച് ദാർശനിക ചർച്ചകളിൽ മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണ് വൈരുദ്ധ്യാത്മകത എന്ന് വിശ്വസിച്ചു. ഈ ആശയങ്ങൾക്കടിസ്ഥാനം സാമൂഹ്യ ജീവിതവും ഭൌതിക പദാർത്ഥങ്ങളുമാണെന്നും അവയിലും വൈരുദ്ധ്യാത്മക വികാസം ഉണ്ടെന്നതുമായ വസ്തുത ഹേഗലിന്റെ ആശയവാദപരമായ ഭൌതികവാദം അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. ആ ഭാഗങ്ങളിൽ ഭൌതികേതരമായ ശക്തിയുടെ നിയന്ത്രണം നിലനിൽക്കുന്നു എന്നത് അവർ അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് ചുരുക്കം.
മൂന്നാമതായി പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കളും ഈ ചലനത്തോടൊപ്പം മാറ്റത്തിന് വിധേയമാകുന്നുമുണ്ട്. മനുഷ്യൻ ജനനം മുതൽ മരണം വരെ മാറ്റത്തിന് വിധേയനാകുന്നത് ഉദാഹരണം. മനുഷ്യ ദേഹത്തിനെന്നപോലെ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ഭൌതിക പദാർത്ഥങ്ങൾക്കും ഇത് ബാധകമാണ്. "യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാതെ നില്കുന്നതായിട്ടെന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ അത് ചരാചരങ്ങളാകെ സദാ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം മാത്രമാണ് " എന്നാണ് മാർക്സ് ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.
നേരേമറിച്ച് ഭൌതികവാദികളുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ പ്രപഞ്ചം യാഥാർത്ഥ്യവും അതിന് ഒരു സ്രഷ്ടാവിന്റെ ആവശ്യമില്ലാത്തതുമാകുന്നു. ആശയവാദത്തിന് പ്രാമുഖ്യമുണ്ടായിരുന്ന പുരാതന – മദ്ധ്യകാല ഘട്ടങ്ങളിൽപ്പോലും ഭൌതികവാദ ചിന്താഗതിക്കാർ നിലനിന്നിരുന്നു. ഭാരതീയ ചിന്തയിലെ ലോകായതന്മാരും മറ്റും അവർക്ക് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിൽ പ്രാഥമികമായുള്ളത് ഭൌതിക "പദാർത്ഥങ്ങളാണെന്ന് " അവർ വാദിച്ചു. പ്രാഥമികമായുണ്ടായത് "ആശയം" ആണെന്ന് ആത്മീയ വാദികളും വാദിച്ചു.
ഏത് വ്യവസ്ഥ യിലാണോ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത്, ആ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളിൽ ഒന്ന് സംരക്ഷകനും മറ്റേത് വിനാശകാരിയും ആയിരിക്കും. അതായത് ഒരു ഘടകം വ്യവസ്ഥയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. അതിൽ മാറ്റമുണ്ടാകാൻ അത് സമ്മതിക്കുന്നില്ല. മറ്റേതാകട്ടെ, വ്യവസ്ഥയെ അമ്പാടെ തകർത്ത് പുതിയ ഒരു സിസ്റ്റം ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം.
ആശയവാദികളും ഭൌതികവാദികളും തമ്മിലുള്ള പ്രധാന തർക്കങ്ങളിലൊന്ന് പ്രപഞ്ചോത്പത്തിയെ സംബന്ധിച്ചുള്ളതാണ്. വൈരുദ്ധ്യാധിഷ്ഠിത ഭൌതികവാദം പ്രധാനമായും മൂന്ന് തത്ത്വങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇതുസംബന്ധമായ അതിന്റെ വിശദീകരണം നൽകുന്നത്.
വൈരുദ്ധ്യാധിഷ്ഠിത ഭൗതിക വാദം എന്നത് മാർക്സിസ്റ്റുകാർ ലോകത്തെ വീക്ഷിക്കുന്ന രീതിയാണ്.ശാസ്ത്രത്തെ മനുഷ്യ സമുദായത്തിനുവേണ്ടി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും സോഷ്യലിസത്തെ ശാസ്ത്രീയമയി ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരികയുമാണ് വൈരുദ്ധ്യാധിഷ്ഠിത ഭൗതികവാദം ചെയ്തത്.
പരാജയങ്ങളിൽ നിന്നും പാഠമുൾക്കൊണ്ട ഷിക്കാഗോയും ജോർഡനും പിറ്റേ വർഷം ഒത്തൊരുമയോടെ കളിച്ചു. കിഴക്കൻ മേഖലയിൽ പിസ്റ്റൺസിനെ പരാജയപ്പെടുത്തി ജോർഡൻ ആദ്യമായി എൻ.ബി.എ. ഫൈനലിലെത്തി. ഇതിഹാസതാരമായ മാജിക് ജോൺസന്റെ ലൊസേഞ്ചൽ‌സ് ലേയ്ക്കേഴ്സ് ആയിരുന്നു ഫൈനലിൽ എതിരാളികൾ. ബാസ്ക്കറ്റ്ബോളിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച രണ്ടു താരങ്ങളുടെ ഏറ്റുമുട്ടലായി പ്രസ്തുത ഫൈനൽ വിലയിരുത്തപ്പെട്ടു. അഞ്ചു തവണ ലേയ്ക്കേഴ്സിനെ കിരീടമണിയിച്ച മാജിക് ജോൺസനെ മറികടക്കുകയായിരുന്നു ജോർഡനു മുന്നിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി. അതിൽ ഒരു പരിധിവരെ വിജയിച്ച ജോർഡനും ബുൾസും അഞ്ചു മത്സരങ്ങളുടെ പരമ്പര 3-1നു സ്വന്തമാക്കി പ്രഥമ എൻ.ബി.എ. കിരീടം ചൂടി. ഫൈനലിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കളിക്കാരനായി മൈക്കെൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്നുള്ള മൂന്നു വർഷങ്ങളിലും ഷിക്കാഗോ കിരീടനേട്ടം ആവർത്തിച്ചു. 1992-ൽ ലീഗിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കളിക്കാരനായും ജോർഡൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
ഏറ്റവും മികച്ച താരമായി എൻ.ബി.എ.ലീഗിലൊട്ടാകെ അറിയപ്പെട്ടിട്ടും ഷിക്കാഗോ ബുൾസിനെ ലീഗ് കിരീടമണിയിക്കാൻ തന്റെ ആദ്യ വർഷങ്ങളിൽ ജോർഡനു സാധിച്ചിരുന്നില്ല. അരങ്ങേറ്റത്തിനു ശേഷം തുടർച്ചയായ അഞ്ചു വർഷങ്ങളിലും ഷിക്കാഗോ ബുൾസ് പ്ലേ ഓഫ് മത്സരങ്ങൾക്കപ്പുറം കടന്നില്ല. കിഴക്കൻ മേഖലയിൽ അക്കാലത്ത് ശക്തരായിരുന്ന ബോസ്റ്റൺ സെൽറ്റിക്സിനോടോ ഡിട്രോയ്റ്റ് പിസ്റ്റൺസിനോടോ നിർണ്ണായക മത്സരങ്ങളിൽ ബുൾസ് പരാജയപ്പെട്ടു. മൈക്കെൽ ജോർഡന്റെ കേളീശൈലി ഇക്കാലത്ത് ഒട്ടേറെ വിമർശനങ്ങൾ നേരിട്ടു. പോയിന്റുകൾ നേടാൻ ലീഗിൽ ആരേക്കാളും മുമ്പനായിരുന്ന ജോർഡൻ തന്റെ സഹകളിക്കാരെ തെല്ലും സഹായിക്കുന്നില്ലെന്ന ആക്ഷേപമുയർന്നു. ഷിക്കാഗോ ബുൾസിന്റെ പരാജയത്തിനു കാരണം ഇതാണെന്നും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടു.