polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ഇഗ്ലീസിയായുടെ ഔദ്യോഗികപ്രസിദ്ധീകരണമായ 'പസുവാഗോ'-യുടെ അവകാശവാദമസരിച്ച് 93 രാഷ്ട്രങ്ങളിലും 7 പ്രദേശങ്ങളിലും പെട്ട 110 ജനവർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിൽ അതിന്റെ അനുയായികളുണ്ട്. 2000-ആമാണ്ടിലെ ദേശീയ കാനേഷുമാരിക്കണക്ക് ഫിലിപ്പീൻസിൽ ഇതിലെ അംഗങ്ങളുടെ സംഖ്യ 1,762,845 ആയി രേഖപ്പെടുത്തി. അങ്ങനെ റോമൻ കത്തോലിക്കാസഭക്കും ഇസ്ലാമിനും പിന്നാലെ, സംഖ്യാബലത്തിൽ അത് ഫിലിപ്പീൻസിലെ മൂന്നാമത്തെ മതപ്രസ്ഥാനമാകുന്നു. 2009-ലെ മറ്റൊരു കണക്ക് അതിന്റെ ആഗോളസഖ്യാബലം 4 മുതൽ 9 വരെ ദശലക്ഷം ആണെന്നു പറയുന്നു. സഭയുടെ അംഗസഖ്യ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഇഗ്ലീസിയ താല്പര്യം കാട്ടാറില്ല.
ഇഗ്ലീസിയ വിശ്വാസികളിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ഫിലിപ്പീൻസുകാരായ മുൻകത്തോലിക്കർ ആണ്. ഫിലിപ്പീൻസുകാരല്ലാത്ത ഇഗ്ലീസിയ വിശ്വാസികളിൽ ഏറെപ്പേരും വിശ്വാസികളുമായുള്ള വിവാഹത്തിനു മുൻപ് പരിവർത്തിതരായവരാണ്. ഫിലിപ്പീൻസിൽ സേവനമനുഷ്ടിക്കുന്നതിനിടെ പരിവർത്തിതരായ ചില അമേരിക്കൻ സൈനികരും, ഫിലിപ്പീൻസുകാരല്ലാത്ത ഇതിന്റെ അനുയായികളിൽ പെടുന്നു. സഭാംഗത്വം ലഭിക്കുന്നത് പ്രായപൂർത്തിയിലെ 'മുങ്ങൽസ്നാനം' വഴിയാണ്. ശിശുസ്നാനത്തിൽ ഇഗ്ലീസിയ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല.
ഫിലിപ്പീൻസിലെ ഒരു ക്രിസ്തുമത വിഭാഗമാണ് ഇഗ്ലീസിയ നി ക്രിസ്തോ. ടാഗലോഗ് ഭാഷയിൽ ഈ പേരിന് "ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭ" എന്നാണർത്ഥം. ഫിലിപ്പീൻസിലെ എറ്റവും വലിയ തദ്ദേശീയ ക്രിസ്തീയ വിഭാഗമായും, ഫിലിപ്പീൻ ദ്വീപുകളിൽ ഉത്ഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ മതപ്രസ്ഥാനമായും ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വതന്ത്ര ക്രിസ്തീയസഭ ആയും ഇതു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
1963-ൽ ഫെലിക്സ് മനാലോയുടെ മരണത്തെ തുടർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ എരനോ ജി.മനാലോ ഇഗ്ലീസിയായുടെ പരമോന്നതസ്ഥാനമായ എക്സിക്യൂട്ടീവ് മിനിസ്റ്ററുടെ പദവി ഏറ്റെടുത്തു. 2009-ൽ എരനൊ മനാലോയുടെ മരണത്തിനു ശേഷം സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്ത പുത്രൻ എഡ്വാർഡോ മനാലോ ആണ് ഇപ്പോൾ ഇഗ്ലീസിയയെ നയിക്കുന്നത്.
ഈ ശാഖക്ക് ശക്തമായ ഒരു ശാസ്ത്രീയാടിത്തറ ഉണ്ടാക്കിയത് വാലസ് സബൈൻ എന്ന ഭൂഗണിത ശാസ്ത്രജ്ഞനാണ്. ഒരു മുറിയുടെ ധ്വാനികമായ അനുയോജ്യത നിർണയിക്കുന്ന ഘടകം മുറിയുടെ അനുരണന കാലം ആണ് എന്ന് സബൈൻ കണ്ടെത്തി. അനുരണനകാലം കണ്ടെത്താനും പ്രവചിക്കാനും സാധിക്കുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രീയ തത്ത്വവും ഇദ്ദേഹം വികസിപ്പിച്ചു. തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളെ അനന്തമായ ഒരു മാധ്യമമായി കണക്കാക്കാം. അതുകൊണ്ട് ശബ്ദതരംഗങ്ങൾ പ്രഭവസ്ഥാനത്തുനിന്ന് അകന്നകന്നു പോകുന്നതല്ലാതെ തിരിച്ചുവരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഒരു മുറിക്കുള്ളിലാകട്ടെ ഭിത്തികളിലും മേൽത്തട്ടിലും തട്ടി പലവട്ടം പ്രതിധ്വനിക്കുന്നതിനാൽ ശബ്ദം മുറിക്കുള്ളിൽ തങ്ങിനില്ക്കുന്നു. സ്രോതസ്സിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദം നിലച്ചുകഴിഞ്ഞും നിലനിൽക്കുന്ന ശബ്ദത്തിന്റെ തീവ്രത അറുപത് ഡെസിബെൽ കുറയുവാൻ വേണ്ട സമയത്തെയാണ് അനുരണന സമയം എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. അനുരണനകാലം ഹാളിന്റെ വ്യാപ്തത്തെ യും ഭിത്തികളുടെയും മേൽത്തട്ടിന്റെയും ഹാളിലെ മറ്റു വസ്തുക്കളുടെയും ശബ്ദാവശോഷണക്ഷമത യെയും ആശ്രയിക്കുന്നു എന്ന് സബൈൻ തിയറം പറയുന്നു. അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ്:
സൈഡ്രാക്സ് - പുഷ്പിക്കുന്ന സസ്യങ്ങളിലെ റുബിയേസീ കുടുംബത്തിലെ ഒരു ജനുസ്സ്. ഇവ പാലിയോട്രോപ്പിക്കൽ പ്രദേശങ്ങളിൽ മരങ്ങളായും കുറ്റിച്ചെടികളായും വള്ളിച്ചെടികളായും കാണുന്നു. ചിലയിനങ്ങൾ പാലിയോട്രോപ്പിക്കൽ പ്രദേശങ്ങളിൽ വള്ളിച്ചെടികളായി വളരുന്നു.
1788-ൽ ഡി ഫ്രുക്റ്റിബസ് എറ്റ് സെമിനിബസ് പ്ലാന്ററം എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ജോസഫ് ഗെയർറ്റ്നർ ഈ ജനുസ്സിനെ നാമകരണം ചെയ്തു.ബ്ലിസ്റ്റർ അല്ലെങ്കിൽ ബമ്പ് എന്നർത്ഥമുള്ള ഗ്രീക്ക് പദമാണ് സൈഡ്രാക്സ്.
സാമാന്യ ശാസ്ത്രത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ആപേക്ഷിക പരമജ്ഞാനസിദ്ധാന്തമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിച്ചത്. അതീന്ദ്രിയജ്ഞാനം അസാധ്യമാണെന്നും ആത്മീയ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹാരമില്ലാത്തവയാണെന്നും ഇദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഇഗ്നൊറാമസ് എറ്റ് ഇഗ്നൊറാബിമസ് എന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പ്രസിദ്ധമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഏഴു സമസ്യകളുള്ളതായി ഡുബോയിസ് പ്രസ്താവിച്ചു. ഇവയിൽ മൂന്നെണ്ണം അതീന്ദ്രിയ സ്വഭാവമുള്ളവയാണെന്നും അതിനാൽ പരിഹാരമില്ലാത്തവയാണെന്നും ഇദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി. ദ്രവ്യത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ സ്വഭാവം, ചലനത്തിന്റെ ആവിർഭാവം, ഇന്ദ്രിയസംവേദനത്തിന്റേയും ബോധത്തിന്റേയും ഉറവിടം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള സമസ്യകളാണ് ഇവ. വേറെ മൂന്ന് സമസ്യകൾ ക്ലേശകരമാണെങ്കിലും പരിഹാരമുള്ളവയാണ്. ജീവന്റെ ഉറവിടം, ജീവജാലങ്ങളുടെ അനുവർത്തക സ്വഭാവം , ഭാഷയുടേയും യുക്തിയുടേയും വികാസം എന്നിവയാണ് ആ മൂന്ന് സമസ്യകൾ. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏഴാമത്തേതും അവസാനത്തേതുമായ സമസ്യയെക്കുറിച്ച് ഇദ്ദേഹത്തിനു വ്യക്തമായ അഭിപ്രായം പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. സ്വതന്ത്രമായ ഇച്ഛാശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ് ഏഴാമത്തെ സമസ്യ.
ജർമൻ തത്ത്വചിന്തകനും ശരീരശാസ്ത്രജ്ഞനുമായിരുന്നു എമിൽ ഡുബോയിസ്-റെയ് മോണ്ട്. 1818-ൽ ബെർലിനിൽ ജനിച്ചു. 1846-ൽ ബെർലിൻ സർവകലാശാലയിൽ ശരീരശാസ്ത്രത്തിൽ താൽക്കാലിക ലക്ചറർ ആയി നിയമിക്കപ്പെട്ടു. 1885-ൽ സർവകലാശാലയിലെ അസ്സോസിയേറ്റ് പ്രൊഫസറും, മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം പ്രൊഫസറും ആയി. ശരീരശാസ്ത്രശാഖയ്ക്ക് ഇദ്ദേഹം നിരവധി വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നൽകി. നാഡികളുടേയും മാംസപേശികളുടേയും പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചും ജൈവദ്രവ്യത്തിന്റെ രാസഭൗതികമാറ്റങ്ങളുടെ പരിണാമപ്രക്രിയയെക്കുറിച്ചും പഠനങ്ങൾ നടത്തി. തുടർന്ന് തത്ത്വചിന്തയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളായ ഉയ്ബർ ദി ഗ്രെൻസർ ദെസ് നാച്ചുറർ കെന്നൽസ് , ദി സീബൻ വെൽറ്റ്റേറ്റ്സെൻ എന്നിവ പ്രധാനമായും തത്ത്വചിന്താപരമാണ്.
അഞ്ഞൂറാനും ആനപ്പാറ അച്ചാമ്മയും കുടുംബപരമായി ബദ്ധവൈരികളാണ്. എന്തൊക്കെയോ പൂർവ്വകാല അനുഭവങ്ങൾ മൂലം അഞ്ഞൂറാൻ തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് സ്ത്രീകളെ പ്രവേശിപ്പിക്കില്ല എന്ന തീരുമാനമെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ പല പ്രായത്തിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാല് ആൺമക്കളും അവിവാഹിതരായി തുടരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അഞ്ഞൂറാന്റെ ഏറ്റവും ഇളയ മകൻ രാമഭദ്രനും ആനപ്പാറ അച്ചാമ്മയുടെ കൊച്ചുമകൾ മാലുവും തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലാകുമ്പോൾ എല്ലാം മാറുന്നു.
തിരുവനന്തപുരത്തെ ഒരു തീയറ്ററിൽ ഈ ചിത്രം തുടർച്ചയായി 405 ദിവസങ്ങളിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച്, ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക വിജയങ്ങൾ നേടിയ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി ഗോഡ്ഫാദർ, ആ വർഷത്തെ ജനപ്രിയ ചിത്രത്തിനുള്ള കേരളസംസ്ഥാന ചലച്ചിത്രപുരസ്കാരം നേടി.ഈ ചിത്രത്തിലെ അഞ്ഞൂറാൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ പേര് ടെലിഫോൺ ഡയക്ടറിയിൽ നിന്നാണ് സംവിധായകർ കണ്ടെത്തിയത്.
സിദ്ദിഖ്-ലാൽ രചനയും സംവിധാനവും നിർവ്വഹിച്ച് 1991-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ മലയാളചലച്ചിത്രമാണ് ഗോഡ്ഫാദർ. എൻ.എൻ. പിള്ള, മുകേഷ്, കനക, ഫിലോമിന തുടങ്ങിയവരാണ് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ച് വെടിവച്ചുള്ള വധശിക്ഷയെ ഫ്യൂസിലേഡിങ് എന്നും പറയാറുണ്ട്. സൈന്യങ്ങളിലും യുദ്ധസമയത്തുമാണ് ഈ മാർഗ്ഗം കൂടുതലുപയോഗിക്കാറ്. പണ്ടു മുതലേ ഈ രീതി നിലവിലുണ്ട്. ഒരു പ്രധാന ശരീരാവയവത്തിലേയ്ക്കുള്ള വെടിയുണ്ട പെട്ടെന്നുള്ള മരണം ഉറപ്പാക്കുമെന്നതും സൈനികരുടെ കൈവശം തോക്കുകൾ എപ്പോഴുമുണ്ടാകും എന്നതുമാവണം ഈ രീതിയുടെ പ്രചാരത്തിനു കാരണം. തോക്കുകൾക്കു മുൻപ് അമ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ചും വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യൻ പുണ്യവാളനെ അമ്പെയ്ത് കൊന്നതായാണ് ചിത്രീകരിക്കാറെങ്കിലും വാസ്തവത്തിൽ ഇദ്ദേഹം അമ്പെയ്യലിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടുകയുണ്ടായത്രേ . 869-ലോ 870-ലോ നവംബർ 20-ന് ഈസ്റ്റ് ആംഗ്ലിയയിലെ എഡ്മണ്ട് രാജാവിനെ ഒരു മരത്തിൽ കെട്ടിയശേഷം വൈക്കിംഗുകൾ അമ്പെയ്തു കൊന്നതാണെന്ന് ഒരു അഭിപ്രായമുണ്ട്.
യുദ്ധസമയത്തുള്ള അച്ചടക്കപ്രശ്നമായ ഭീരുത്വം, ഒളിച്ചോടൽ, കലാപം എന്നിങ്ങനെയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കുള്ള ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷയായി സൈന്യങ്ങളിൽ ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ചുള്ള വധശിക്ഷ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. സൈനിക വിചാരണയ്ക്ക് ശേഷമായിരിക്കും ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുക. സൈന്യങ്ങളിൽ പ്രതീകാത്മകമായ ഒരു പ്രാധാന്യവും ഇതിനുണ്ട്. കുറ്റവാളിയെ അയാളുടെ സഹപ്രവർത്തകരാണ് വെടിവച്ച് കൊല്ലുന്നത്. സൈന്യം മുഴുവനും അയാളെ കുറ്റക്കാരനായി കാണുന്നു എന്ന സന്ദേശമാണ് ഇതു നൽകുന്നത്. സൈനിക വിചാരണ നടത്തുന്നത് ഓഫീസർമാരായിരിക്കുമെങ്കിലും വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നത് സാധാരണ സൈനികരാണ്. പ്രതിയെ മരണം നേരിടുമ്പോഴും നിൽക്കാനനുവദിക്കുന്നത് ധൈര്യം പ്രകടിപ്പിക്കാനും അഭിമാനത്തോടെ മരിക്കാനുമുള്ള ഒരവസരവുമാണ്.
ചില വധശിക്ഷകളിൽ ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡിലെ ഒരാളിന് ഒഴിഞ്ഞ തിര നിറച്ച തോക്കാവും നൽകുക. ഒഴിഞ്ഞ തിര ഉപയോഗിക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുൻപ് വെളിപ്പെടുത്തില്ല. കൊലയുടെ ഉത്തരവാദത്തമുണ്ട് എന്ന ചിന്ത വെടിവയ്പ്പുകാരിൽ കുറയ്ക്കാൻ ഈ രീതി ഉപകരിക്കുമത്രേ. സ്ക്വാഡിലെ ഓരോ അംഗത്തിനും തന്റെ തോക്കിൽ നിന്ന് വെടിയുണ്ട പുറത്തു വന്നിരുന്നില്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യാം. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ യൂട്ടാ സംസ്ഥാനത്ത് 2010-ൽ റോണി ലീ ഗാർഡ്നർ എന്നയാളെ ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ച് വെടിവച്ച് വധസിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയനാക്കിയപ്പോൾ ഒരു വെടിവയ്പ്പുകാരന് മെഴുകു കൊണ്ടുള്ള ഉണ്ട നിറച്ച തോക്കായിരുന്നു നൽകിയത്.
ഒരു ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡിൽ സാധാരണ ധാരാളം സൈനികരോ നിയമപാലകരോ ഉണ്ടാവും. ഗ്രൂപ്പിലെ എല്ലാ ആൾക്കാരും ഒരേ സമയം വെടി വയ്ക്കുകയാണ് ചെയ്യാറ്. ഒരാൾ ആദ്യം വെടിവച്ച് ശിക്ഷ അലങ്കോലമാക്കുന്നത് തടയുകയും മരണകാരണമായ വെടി ആരാണ് വച്ചതെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാതാക്കുകയുമാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. പ്രതിയെ സാധാരണഗതിയിൽ കണ്ണു മൂടിക്കെട്ടിയും ബന്ധിച്ചുമായിരിക്കും നിറുത്തിയിട്ടുണ്ടാവുക. ചില തടവുകാരെ ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡിനെ നോക്കി നിൽക്കാൻ അനുവദിക്കാറുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ പ്രതിയെ ഇരുത്തിയും വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കും. നേരം വെളുക്കുമ്പോഴോ സൂര്യോദയസമയത്തോ ആണ് സാധാരണ ഇത് നടക്കാറുള്ളത്.
ഇൻഡോനേഷയിലെ സാധാരണ വധശിക്ഷാരീതിയാണ് ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ച് വെടിവച്ചുകൊല്ലൽ. ഫാബിയാനസ് ടിബോ, ഡോമിൻഗ്ഗസ് ഡാ സിൽവ, മറിനുസ് റിവു എന്നിവരെ 2006-ൽ ഇപ്രകാരം വധിച്ചിരുന്നു. നൈജീരിയക്കാരായ മയക്കുമരുന്ന് കള്ളക്കടത്തുകാരായ സാമുവൽ ഇവാചെക്വു ഒകോയെ, ഹാൻസെൻ ആന്തണി എന്വാഒലിസ എന്നിവരെ 2008 ജൂണിൽ നുസാകംബൻഗൻ ദ്വീപിൽ വച്ച് ഈ രീതിയുപയോഗിച്ച് വധിച്ചിരുന്നു. അഞ്ചു മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം 2002-ലെ ബാലിദ്വീപിലെ ബോംബാക്രമണത്തിലെ പ്രതികളായി അമ്രോസി, ഇമാം സമുദ്ര, അലി ഘുഫ്രോൺ എന്നിവരെ അതേ സ്ഥലത്തുവച്ച് വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയരാക്കി.
ഫെർഡിനന്റ് മാർകോസിന്റെ ഭരണകാലത്ത് മയക്കുമരുന്നു കടത്ത് ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ച് വധശിക്ഷ നൽകത്തക്ക കുറ്റമായിരുന്നു. ലിം സെങ് എന്നയാളെ ഇപ്രകാരം വധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് വധശിക്ഷാരീതി വിഷം കുത്തിവയ്ക്കലായി മാറി. 2006 ജൂൺ 24-ന് പ്രസിഡന്റ് ഗ്ലോറിയ മകാപഗൽ-അറോയോ റിപ്പബ്ലിക് ആക്റ്റ് 9346 പ്രകാരം വധശിക്ഷ നിറുത്തലാക്കി. വധശിക്ഷ കാത്തു കഴിഞ്നിരുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് പ്രതികളുടെ ശിക്ഷ ജീവപര്യന്തമാക്കി കുടയ്ക്കപ്പെട്ടു.
സോമർസെറ്റിലെ ഷെപ്റ്റൺ മാല്ലെറ്റ് ജയിൽ 1942-ൽ അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായപ്പോൾ രണ്ടാൾക്കാരെ കൊലക്കുറ്റത്തിന് അവിടെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയരാക്കിയിട്ടുണ്ട്. 1944 മേയ് 30-ന് പ്രൈവറ്റ് അലക്സാണ്ടർ മിറാൻഡയെയും, 1944 നവംബർ 28-ന് പ്രൈവറ്റ് ബെഞ്ചമിൻ പിഗേറ്റിനെയും വെടിവച്ച് കൊല്ലുകയായിരുന്നു. രാത്രി 1-ന് വധശിക്ഷകൾ തുറസ്സായ സ്ഥലത്ത് നടന്നതിനാൽ ജനങ്ങൾ ശബ്ദകോലാഹലത്തെപ്പറ്റി പരാതിപ്പെടുകയുണ്ടായി.
ഫിനിഷ് ആഭ്യന്തര യുദ്ധസമയത്തും അതിനുശേഷവും വധശിക്ഷ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 9,700-ഓൾ ഫിൻലാന്റുകാരും കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭാഗത്ത് പോരാടിയിരുന്ന ധാരാളം റഷ്യൻ വോളണ്ടിയർമാരും ആ കാലത്ത് വധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. നിയമപരമല്ലാത്ത സൈനികവിചാരണയ്ക്ക് ശേഷം ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡുപയോഗിച്ചാണ് മിക്ക വധശിക്ഷകളും നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നത്. ഏകദേശം 250 ആൾക്കാരെയേ നിയമപരമായ നടപടികൾക്കുശേഷം വധിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
ഹോസെ റിസാൽ എന്നയാളെ 1896 ഡിസംബർ 30-ന് ലൂണെറ്റ ഉദ്യാനം ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തുവച്ച് വെടിവച്ച് കൊന്നു. അയാളുടെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ശൈവ വിശ്വാസപ്രകാരം മഹാദേവൻ പാർവതിക്ക് ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കുന്ന യോനീതന്ത്ര പ്രകാരം യോനീപീഠം മാതൃത്വത്തിന്റെ, ശക്തിയുടെ പ്രതീകമാണ്. അതുപ്രകാരം ലോകമാതാവായ ആദിപരാശക്തിയിൽ നിന്നത്രേ സകല സൃഷ്ടിയും ഉണ്ടായത്. യോനീപീഠത്തിൽ ദശമഹാവിദ്യകൾ കുടികൊള്ളുന്നു എന്നാണ് താന്ത്രിക സങ്കല്പം. യോനീമൂലത്തിൽ ഗൗരി, നാഗനന്ദിനി തുടങ്ങി യോനി ഗർത്തത്തിൽ ഭുവനേശ്വരി, മഹാലക്ഷ്മി തുടങ്ങിയ ശക്തിയുടെ ഭാവങ്ങൾ കുടിയിരിക്കുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ആർത്തവം ഭഗവതിയുടെ ചൈതന്യം അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ എത്തുന്ന പവിത്രമായ പ്രക്രിയയായി താന്ത്രികർ കരുതുന്നു. ഇതിന്റെ പ്രതീകമായ ആരാധനാക്രമങ്ങളാണ് കാമാഖ്യാ ക്ഷേത്രത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നത്. ആഗ്രഹസാഫല്യത്തിനും രോഗശമനത്തിനും പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആർത്തവ സംബന്ധമായ, ഗർഭപാത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രോഗങ്ങൾക്കും, അനപത്യത ദുഖത്തിലും, മഹാമാരിയിൽ നിന്ന് രക്ഷക്കും ഭക്തർ ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ ദർശനം നടത്താറുണ്ട്.
അമ്പുബാച്ചി മേളയാണ് ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രധാന ഉത്സവം. ഈ വേളയിൽ ആസാമിൽ വിശ്വാസികൾ വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ഈ ദിനങ്ങളിൽ കാമാഖ്യ രജസ്വലയാകുമെന്ന വിശ്വാസത്താൽ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാതിലുകൾ അടയ്ക്കും. അപ്പോൾ ഭഗവതി അത്യുഗ്രഭാവത്തിലേക്ക് മാറുന്നു എന്നാണ് വിശ്വാസം. ഈ സമയത്ത് പൂജകളൊന്നും നടത്തില്ല. അതോടെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പരിസരത്ത് വൻ ആഘോഷം സംഘടിപ്പിക്കുകയും നാടിന്റെ നാനാദിക്കുകളിൽ നിന്നും വിശ്വാസികൾ നീലാചലിൽ എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. നാലാം ദിവസമാണ് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറക്കുന്നത്. അന്നേ ദിവസം വിശേഷാൽ പൂജകൾ ആരംഭിക്കുന്നു. പിന്നീട് കാർമ്മികൻ നൽകുന്ന ചുവന്ന തുണിയുടെ കഷണങ്ങളുമായാണ് ഭക്തർ മടങ്ങുന്നത്. കാമാഖ്യയുടെ ആർത്തവരക്തം പുരണ്ടതെന്നു കരുതുന്ന ആ തുണിക്കഷണം അഭിവൃദ്ധിയുടെ വാഗ്ദാനമായി തീർഥാടകർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലാണ് പരാശക്തിയുടെ രക്താർത്തയും, രൗദ്രവുമായ കാളീ സങ്കല്പം ജന്മം കൊണ്ടതെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ അത് യോനീപൂജയായി, ശ്രീചക്രപൂജയായി രൂപാന്തരണം സംഭവിച്ചതും ദേശവ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചതും ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ചാണെന്നാണ് പൊതുവായ വിശ്വാസം. ഊർവ്വരത, പ്രകൃതി, മാതൃദൈവം എന്നീ സങ്കൽപ്പത്തിൽ പ്രാചീനകാലം മുതൽക്കേ ഇത്തരം ആരാധന ഉള്ളതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായി സ്ത്രീയാണ് സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനം എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിലാണ് ശാക്തേയർ കാളിയെ ആരാധിച്ചതെങ്കിലും ശൈവസങ്കല്പത്തിൽ പിന്നീടത് പാർവതിയുടെ പര്യായമായി തീരുകയായിരുന്നു.
ആസാമിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട താന്ത്രിക ക്ഷേത്രവും ഹൈന്ദവ-ശാക്തേയ തീർഥാടന കേന്ദ്രവുമാണ് കാമാഖ്യദേവി ക്ഷേത്രം. ആസാമിലെ പ്രധാന നഗരമായ ഗുവഹാത്തിയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ മേഖലയിൽ നീലാചൽ എന്ന കുന്നിൻ മുകളിലാണ് ഈ ഭഗവതി ക്ഷേത്രമന്ദിരം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ആസാം ജനതയുടെ രക്ഷാദൈവമായി കാമാഖ്യ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.
തുർക്കി ഭരണത്തിൻകീഴിൽ പലസ്തീനിലെ അറബികൾക്ക് പൗരാവകാശങ്ങൾ അനുവദിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും അവർക്കു സ്വതന്ത്രരാഷ്ട്രമായി നിൽക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഒന്നാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് സഖ്യശക്തികൾ അറബികളുടെ ഈ അഭിലാഷം അറിഞ്ഞു പരിപോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തുർക്കിയെ ക്ഷീണിപ്പിക്കാനുള്ള നയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഇത്. പലസ്തീൻ അറബികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അംഗീകാരക്കാമെന്ന് ബ്രിട്ടൻ ഉറപ്പു നൽകി. 1915-16 ൽ ജോർദാനിലെ ഹുസൈൻരാജാവും ഹെന്റി മക്മഹോനും തമ്മിലുണ്ടായ കത്തിടപാടുകളിൽ ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. 1918 ജനുവരിയിൽ ബ്രിട്ടീഷ്‌ ഗവൺമെന്റ് നൽകിയ ഹോഗാർത്ത് സന്ദേശത്തിലും ഈ ഉറപ്പ് ആവർത്തികയുണ്ടായി. 1918 നവംബറിൽ ഉണ്ടായ ആംഗ്ളോ-ഫ്രഞ്ച് പ്രഖ്യാപനത്തിലും പലസ്തീനിലെ അറബികൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യ നൽകുമെന്ന സൂചനയുണ്ടായിരുന്നു. മേല്പറഞ്ഞവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അറബികൾ തുർക്കികൾക്കെതിരായി ശിഥിലീകരണപ്രവർത്തനങ്ങൾ ഊർജ്ജിതപ്പെടുത്തി സഖ്യശക്തികളുടെ കൈകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെയാണ് അറബ് - ഇസ്രയേൽ സംഘർഷങ്ങൾക്കു തുടക്കം കുറിക്കുന്നത്. 1917-ൽ ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയോടെ ഈ തർക്കങ്ങൾ രാജ്യാന്തര ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചു തുടങ്ങി. 1880കൾക്കു ശേഷം യുറോപ്പിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലുള്ള യഹൂദരിൽ ഒരു ഭാഗം അവരുടെ പൂർവിക ദേശമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന മധ്യപൂർവ്വ ദേശത്തേക്കു തിരികെ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിന്നും അറബി ഭൂവുടമകളിൽ നിന്നും ഭൂമി വാങ്ങിയാണ് യഹൂദർ തിരിച്ചുവരവ് തുടങ്ങിയത്. കൈവശമാക്കിയ ഭൂമിയിൽ കൃഷിയിറക്കിയും മറ്റും യഹൂദർ മേഖലയിൽ വാസമുറപ്പിച്ചു. ചുരുങ്ങിയ കാലംകൊണ്ട് പ്രത്യേക യഹൂദ രാഷ്ടമെന്ന വാദവും ഉടലെടുത്തു. 1919ലെ ഫൈസൽ - വീസ്മാൻ ഉടമ്പടിയോടെ ഈ വാദം കൂടുതൽ ബലപ്പെട്ടു. പലസ്തീൻ ഭൂപരിധിക്കുള്ളിൽ യഹൂദജനതയ്ക്കായി ഒരു പ്രത്യേക മേഖല രൂപവത്കരിക്കുക, ഇക്കാര്യത്തിൽ അറബ് - യഹൂദ പരസ്പരണ ധാരണ വളർത്തുക എന്നിവയായിരുന്നു ഫൈസൽ - വീസ്മാൻ ഉടമ്പടിയുടെ കാതൽ.
രണ്ടാമത്തെ പ്രധാന അറബി യഹൂദസംഘട്ടനം 1956 ഒക്ടോബർ-നവംബർ മാസങ്ങളിലാണ് നടന്നത്. സൂയസ് പ്രതിസന്ധി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ട ഈ യുദ്ധത്തിൽ ബ്രിട്ടനും ഫ്രാൻസും ഇസ്രയേലും ചേർന്ന് ഈജിപ്തിനെതിരായി ഒരു ത്രിശക്തി പ്രകടനം നടത്തുകയാണുണ്ടായത്. സൂയസ്തോടിനെ സാമ്രാജ്യശക്തികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനും ഈജിപ്തിലെ ഗമാൽ അബ്ദുൽ നാസറുടെ ഭരണത്തെ തകിടം മറിക്കാനും ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ഒരു ആക്രമണമായിരുന്നു അത്. ഇതിനു തുടക്കമിട്ടുകൊണ്ട് 1956 ഒക്ടോബർ 29-നു ഇസ്രയേലി സൈന്യം സിനായ് പ്രദേശത്തെ ഈജിപ്ഷ്യൻ സൈനികനിരകളെ ആക്രമിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം ആംഗ്ളോ-ഫ്രഞ്ചു ഗവൺമെന്റുകൾ 12 മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അറബി-ഇസ്രയേലി സൈന്യങ്ങൾ യുദ്ധശ്രമങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു സൂയസ്സിന്റെ തീരം വിട്ടുമാറണമെന്ന അന്ത്യശാസനം നൽകി. സൂയസ്തോടിന്റെ തീരത്ത് അതിലൂടെയുള്ള ഗതാഗതസുരക്ഷിതത്വം ഉദ്ദേശിച്ച് താത്കാലികമായി ആംഗ്ളോ-ഫ്രഞ്ചുസൈന്യങ്ങളെ നിർത്താൻ സമ്മതിക്കണമെന്നും അവർ ഈജിപ്തിനോടാവശ്യപ്പെട്ടു.
1946 ജൂൺ മുതൽ പലസ്തീനിൽ ഭീകരമായ ആഭ്യന്തരസമരം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. യഹൂദ-ബ്രിട്ടീഷ് സംഘട്ടനത്തിന്റെ ഫലമായി നിയമസമാധാനം തകർന്നു. വിദേശകാര്യസെക്രട്ടറി ഏണസ്റ്റ് ബെവിൻ 1947 ഫെബ്രുവരിയിൽ പലസ്തീൻ പ്രശ്നം യു.എൻ-ന്റെ പരിഗണനയ്ക്കു സമർപ്പിച്ചു. യു.എൻ. കമ്മീഷൻ ബ്രിട്ടീഷ് മാൻഡേറ്റ് ഫലപ്രദമല്ലെന്നും പലസ്തീൻ വിഭജനം മാത്രമേ പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരമാവുകയുള്ളുവെന്നും വിധിച്ചു. ബ്രിട്ടൻ ഇത് അംഗീകരിച്ചില്ല. യു.എൻ. പൊതുസഭയിലെ 56 അംഗരാഷ്ട്രങ്ങളിൽ 33-ഉം വിഭജനത്തെ പിന്താങ്ങി. യഹൂദന്മാർ ആ തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കാനുള്ള പരിപാടികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തു. അറബികൾ അതിനെ എതിർത്തു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ പിൻവാങ്ങിയാൽ അറബി-യഹൂദസംഘട്ടനം അനിവാര്യമാണെന്നു തീർച്ചയായി. അറബിലീഗിലെ ഏഴു രാഷ്ട്രങ്ങളും 1947 ഡിസംബറിൽ കെയ്റോവിൽ സമ്മേളിച്ച് പലസ്തീനിലെ അറബികൾക്ക് ആയുധസഹായം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ബ്രിട്ടന്റെ പിൻമാറ്റത്തോടെ 1948-ലെ അറബ് ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം തുടങ്ങി.
ഇസ്രയേലികളാണ് പലസ്തീനിലെ ആദിമനിവാസികൾ. അവർ ഈജിപ്തിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ട് കനാൻ പ്രദേശത്തെ കൈയടക്കിയത് ബി.സി. 12-ആം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്. തദ്ദേശവാസികളായ കനാന്യരെയും ഗിബിയോന്യരെയും ഫെലിസ്ത്യരെയും അവർ കീഴടക്കിയെങ്കിലും ഫെലിസ്ത്യർ മെഡിറ്ററേനിയൻ തീരഭൂമികളിൽ തുടർന്നു ജീവിച്ചുവന്നു. പലസ്തീനിലെ ബാക്കി പ്രദേശങ്ങൾ മുഴുവനും യഹൂദന്മാർ കൈയടക്കുകയും ഇസ്രയേൽ ജനപദം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ബി.സി. 721-ൽ അസീറിയരുടെ ആക്രമണംമൂലം ഇസ്രയേൽ നാമാവശേഷമായി. അവരെ ത്തുടർന്നു ബാബിലോണിയരും പേർഷ്യക്കാരും ഗ്രീക്കുകാരും റോമാക്കാരും ഈ പ്രദേശം കാലാകാലങ്ങളിൽ കൈവശപ്പെടുത്തി. ബി.സി. 538-ൽ ഒരു പേർഷ്യൻ രാജാവ് യഹൂദന്മാരെ ഇസ്രയേലിലേക്കു തിരിച്ചുവരുവാൻ അനുവദിച്ചു. എ.ഡി. 70-ൽ റോമാക്കാർക്കെതിരായി യഹൂദന്മാർ കലാപം തുടങ്ങിയതുമൂലം ടൈറ്റസ് ചക്രവർത്തി ജറുസലേം നശിപ്പിച്ചു.
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധകാലത്തുതന്നെ ഒരു സ്വതന്ത്ര യഹൂദരാജ്യം പലസ്തീനിൽ സ്ഥാപിക്കണമെന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിച്ചുകൊണ്ട് സയോണിസ്റ്റുകൾ ബ്രിട്ടന്റെമേൽ സമ്മർദം ചെലുത്തിയിരുന്നു. തിയഡോർ ഹെർസൽ ആയിരുന്നു ഈ പുതിയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നേതാവ്. ഒരു യഹൂദരാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ യൂറോപ്പിലും റഷ്യയിലും മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലുമുള്ള യഹൂദജനത അനുഭവിച്ചിരുന്ന മർദനങ്ങൾക്ക് അറുതിവരുത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഹെർസലിന്റെ ഉന്നം. ബ്രിട്ടന് യഹൂദന്മാരുടെ സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നതിനാൽ അറബികളുടെ അറിവുകൂടാതെ അവർ പലസ്തീനിൽ യഹൂദന്മാർക്ക് ഒരു മാതൃരാജ്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. പലസ്തീൻ ഒരു പ്രശ്നമായി ഉയർന്നത് അന്നു മുതൽക്കാണ്. ബാൽഫൂർ പ്രഖ്യാപനത്തോടെ പലസ്തീനിൽ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു യഹൂദരാജ്യം ലഭിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായി.
1945-ൽ ബ്രിട്ടനിലെ ആറ്റ്ലി ഗവൺമെന്റ് ഒരു ആംഗ്ലോ-അമേരിക്കൻ അന്വേഷണ കമ്മിറ്റിയെ നിയോഗിച്ച് പലസ്തീൻ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ കമ്മിറ്റിയുടെ ഏകകണ്ഠമായ തീരുമാനങ്ങളടങ്ങിയ റിപ്പോർട്ട് 1946 ഏപ്രിൽ 20-നു പ്രസിദ്ധീകൃതമായി. 1,00,000 യഹൂദന്മാർക്ക് പലസ്തീനിൽ കുടിയേറിപ്പാർക്കാനുള്ള അനുവാദപത്രം നൽകാനും സ്വത്തു വാങ്ങുന്നതിനുള്ള നിരോധനം നീക്കുവാനും ഉള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ റിപ്പോർട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. കമ്മിഷൻ പലസ്തീനിൽ ഒരു യഹൂദരാഷ്ട്രം നിർമ്മിക്കുന്നതിനെ എതിർക്കുകയും ബ്രിട്ടന്റെ കീഴിൽ ഒരു മാൻഡേറ്ററി ഗവൺമെന്റായി തുടരുന്നതിനെ അനുകൂലിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ശിപാർശകൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റ് വിസമ്മതിച്ചു.
ഈജിപ്ത് അന്ത്യശാസനം നിരസിച്ചതുമൂലം അവരുടെ വിമാനത്താവളങ്ങൾക്കും സൈനികശേഖരങ്ങൾക്കും നേരെ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യോമസേന ആക്രമണം നടത്തി . ഇതേത്തുടർന്ന് ബ്രിട്ടീഷ് വിമാനങ്ങൾ സൂയസ് കനാൽ മേഖലയിൽ ഇറങ്ങി. പോർട്ട് സയ്യിദിലും മറ്റു ദിക്കുകളിലും ഈജിപ്റ്റുകാർ അവരെ എതിർത്തു. ലോകജനത ഒന്നടങ്കം ആക്രമണങ്ങൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തി. യു.എസ്സും യു.എസ്.എസ്.ആറും യോജിച്ച് ഇസ്രയേലിന്റെയും സഖ്യരാഷ്ട്രങ്ങളുടെയും മേൽ സമ്മർദം ചെലുത്തി അവരെ ആക്രമണത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യയും മറ്റ് ആഫ്രോ-ഏഷ്യൻ രാഷ്ട്രങ്ങളും അറബികളെ അനുകൂലിച്ചുള്ള നിലപാടാണ് സ്വീകരിച്ചത്.
നവംബർ 6-7-ന് വെടിനിർത്തൽ നിലവിൽവന്നപ്പോഴേക്കും സിനായ് ഉപദ്വീപും ഗാസാപ്രദേശവും പൂർണമായും ഇസ്രയേലിനധീനമായിരുന്നു. ഷറം അൽഷെയിക്കും അക്വാബാ ഉൾക്കടലിന്റെ പ്രവേശനദ്വാരത്തിലുള്ള ടിറാൻ ദ്വീപും അവർ കൈയടക്കി. സംഘട്ടനങ്ങളവസാനിപ്പിക്കാനും സമാധാനം സ്ഥാപിക്കാനുമായി ഒരു അടിയന്തരസേനയെ അങ്ങോട്ടയയ്ക്കാൻ യു.എൻ. പൊതുസഭ തീരുമാനിച്ചു. നവംബർ 15-ന് അവരുടെ മേൽനോട്ടത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ്-ഫ്രഞ്ച് സൈന്യങ്ങൾ പിൻവാങ്ങാൻ തുടങ്ങി. 1957 മാർച്ചിൽ മാത്രമേ ഇസ്രയേൽ 1949-ലെ യുദ്ധവിരാമരേഖയ്ക്കു പിന്നിലേക്കു പോയുള്ളു.
1919-ൽ പലസ്തീൻ ബ്രീട്ടീഷ് നിയന്ത്രണത്തിലായതോടെ ജൂത അഭയാർത്ഥികൾ അങ്ങോട്ട് ഒഴുകി. ആയിരത്തിലേറെ വർഷങ്ങളായി പലസ്തീൻ മണ്ണിൽ വാസമുറപ്പിച്ചിരുന്ന അറബ് ജനത ഇതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു. 1937 ആയപ്പോഴേക്കും പലസ്തീനിലെ പകുതിയിലധികം ജനസംഖ്യ ജൂതന്മാരുടേതായി. പലസ്തീനെ വിഭജിച്ച് ജൂതന്മാർക്കും അറബികൾക്കുമായി നൽകാനുള്ള ശ്രമം അറബികൾ അംഗീകരിച്ചില്ല. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ഹിറ്റ്ലറുടെ പീഡനങ്ങളിൽ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട ജൂതന്മാർകൂടി ഇവിടെയെത്തി. അതോടെ മേഖലയിൽ ജൂതന്മാരുടെയും പാലെസ്റ്റീനികളുടെയും സമാധാന വാസവും ശക്തമായി നിലകൊണ്ടു.
സംഘാടനത്തിലും അഭ്യാസത്തിലും വീര്യത്തിലും ആയുധശക്തിയിലും യഹൂദസേനയുടെ മേന്മ അറബികളെ നിർവീര്യരാക്കി. അറബിസൈന്യവ്യൂഹം മാത്രമേ ഇതിനൊരു അപവാദമായി യഹൂദന്മാരെ പിൻതള്ളാൻ ശക്തമായുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ജറുസലേമിനടുത്ത ദിർയാസിമിൽ യഹൂദന്മാർ നടത്തിയ കുരുതിയെത്തുടർന്ന് ഹൈഫ, ജാഫ എന്നിവിടങ്ങളിലെ 95 ശതമാനം അറബികളും പ്രാണരക്ഷാർഥം നാടുവിട്ടു. യഹൂദന്മാർ കൈയടക്കിയ പലസ്തീൻ ഭാഗങ്ങളിൽനിന്നും 3,00,000 അറബികൾ പലായനം ചെയ്തു. വിഭജനത്തിനു വിലങ്ങുതടിയായിനിന്ന അറബി ഭൂരിപക്ഷം ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒഴിഞ്ഞുപോയി.
മുസ്ലിങ്ങൾക്കും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കുംപുറമേ യഹൂദന്മാരും അർമീനിയരും അസീറിയരും കുർദുകളും പലസ്തീനിലെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളായി തുടർന്നുപോന്നു. യഹൂദന്മാർ സാമുദായികമായി ഒറ്റപ്പെട്ടുനിന്നിരുന്നു. എ.ഡി. 1-ആം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ 20-ആം നൂറ്റാണ്ടുവരെ അവിടെ ഒരു യഹൂദസമുദായം തുടർച്ചയായി നിലനിന്നു എന്നതിനു തെളിവുകൾ കുറവാണ്. 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭകാലത്ത് അവിടെയുള്ള യഹൂദജനസംഖ്യ 8,000-ൽ അധികമായിരുന്നില്ല. 1918-ൽ 56,000 യഹൂദന്മാരാണ് പലസ്തീനിലുണ്ടായിരുന്നത്; അതായത് മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ 10 ശതമാനം മാത്രം.
രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തോടടുത്ത് പലസ്തീനിൽ സംഘർഷം വർധിച്ചു; സൈന്യബലം ഉപയോഗിച്ച് അറബികളെ അമർച്ച ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. സ്ഥിതിഗതികൾ വഷളാവുന്നതു തടയാൻ ലണ്ടനിൽവച്ച് ഒരു ആംഗ്ളോ-അറബി-യഹൂദ സമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടി. അറബികളും യഹൂദന്മാരും ഇതിൽ നിസ്സഹകരിച്ചു. തന്മൂലം 1939-ൽ മറ്റൊരു ധവളപത്രത്തിലൂടെ ബ്രിട്ടൻ ഏകപക്ഷീയമായ ഒരു തീരുമാനം പ്രഖ്യാപനം ചെയ്തു. പലസ്തീൻ ഒരു യഹൂദരാഷ്ട്രമാക്കുക എന്നത് തങ്ങളുടെ നയമല്ലെന്ന് അസന്ദിഗ്ധമായി വിളംബരം ചെയ്യുന്ന ഒന്നായിരുന്നു ഇത്.
ഇസ്രയേലും മധ്യപൂർവ ദേശത്തെ അറബ് രാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വിവിധ സംഘർഷങ്ങളെ പൊതുവായി പരാമർശിക്കുന്ന ലേഖനമാണിത്. മധ്യപൂർവ ദേശത്തെ യഹൂദ രാഷ്ടമായ ഇസ്രയേലും അതിനു ചുറ്റുമുള്ള അറബ് രാജ്യങ്ങളുമാണ് ഈ സംഘർഷങ്ങളുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുക്കൾ. ഒരു നൂറ്റാണ്ടോളം പഴക്കമുള്ള തർക്കങ്ങൾ യഹൂദർക്കുമാത്രമായി ഇസ്രയേൽ എന്ന രാജ്യം രൂപവത്കരിച്ചതോടെ ശക്തിപ്പെടുകയായിരുന്നു. ഇതിനുശേഷം ഒന്നിലേറെ അറബ് രാജ്യങ്ങളും ഇസ്രയേലുമായി ചെറുതും വലുതുമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ അരങ്ങേറി.
1947-ൽ അറബികൾക്കും ജൂതന്മാർക്കും പ്രത്യേക മേഖലകൾ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള പ്രമേയം ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭ പാസാക്കി. അറബികൾ ഒന്നടങ്കം ഈ നീക്കത്തെ എതിർത്തു. പ്രമേയത്തെ തുടർന്ന് 1948 മെയ് 14നു ബ്രിട്ടീഷുകാർ തങ്ങളുടെ സൈന്യത്തെ പലസ്തീനിൽനിന്നും പിൻ‌വലിച്ചു. അറബികൾക്കോ യഹൂദർക്കോ അധികാരം കൈമാറാതെ മേഖലയിൽ സംഘർഷത്തിനു വഴിമരുന്നിട്ടാണ് ബ്രിട്ടൺ പിന്മാറ്റം നടത്തിയത്. പലസ്തീനിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ഇതോടെ തുടക്കമായി.
അറബികളെ സമാധാനിപ്പിക്കുവാനായി ബ്രിട്ടൻ 1922-ൽ ഒരു ധവളപത്രം പുറപ്പെടുവിച്ചു. പലസ്തീനിൽ ഒരു പൂർണ യഹൂദരാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കുകയല്ല ഉദ്ദേശ്യമെന്നും അറബികളെ ബഹിഷ്കരിക്കാനോ, അറബിഭാഷയും സംസ്കാരവും നശിപ്പിക്കപ്പെടുവാനോ ഇടവരുത്തുകയില്ലെന്നും അതിൽ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ അറബികൾ ഇതുമൂലം തൃപ്തരായില്ല; മറിച്ച് അവരുടെ വിദ്വേഷപ്രവൃത്തികൾ യഹൂദന്മാരെ കൂടുതൽ അസംതൃപ്തരാക്കി.
എ.ഡി. 4-ഉം, 7-ഉം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കിടയ്ക്ക് പലസ്തീൻ ക്രൈസ്തവ സ്വാധീനത്തിലായി. പിന്നീട് അറബി ആക്രമണത്തെത്തുടർന്ന് അവിടെ മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഒരു ജനപദം ഉടലെടുത്തു. 1518-ൽ പലസ്തീനെ ആക്രമിച്ച തുർക്കികൾ 1917 വരെ അവിടെ ആധിപത്യം നിലനിർത്തി. ഇവരുടെ ഭരണകാലത്തും ഭാഷയും ആചാരങ്ങളും സംസ്കാരവും എല്ലാം അറബികളുടേതായി തുടർന്നു.
നിയന്ത്രണരേഖകൾ സ്ഥാപിക്കാനുള്ള സമ്മതത്തോടെ 1949ലാണ് അറബ്-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധം അവസാനിച്ചത്. ഇതനുസരിച്ച് ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭാ നിർദ്ദേശമനുസരിച്ചുള്ള പ്രദേശങ്ങളും ഈ നിർദ്ദേശത്തിൽതന്നെ അറബികൾക്കായി നീക്കിവച്ച പ്രദേശങ്ങളുടെ പകുതിയോളവും ഇസ്രയേലിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. ഗാസാ മുനമ്പ് ഈജിപ്തും വെസ്റ്റ് ബാങ്ക് ജോർദാനും കൈക്കലാക്കി.
ഒന്നാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം ബ്രിട്ടീഷധീനതയിലുള്ള മാൻഡേറ്ററി ഗവൺമെന്റ് ആണ് പലസ്തീനിൽ ഭരണം നടത്തിയത്. അറബികൾക്കും യഹൂദന്മാർക്കും നൽകിയിരുന്ന ഉറപ്പുകൾ വിരുദ്ധ സ്വഭാവത്തോടുകൂടിയതായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇരുവിഭാഗങ്ങളും ഈ ഭരണത്തിനെതിരായിരുന്നു. രാജ്യത്ത് അസമാധാനവും അക്രമപ്രവർത്തനങ്ങളും വർധിച്ചു.
ഒന്നാം അറബ്-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധത്തെ തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ പോരാട്ടമായാണ് ഇസ്രയേൽ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. രൂപവത്കരിച്ചു നാളുകളാകും മുൻപേ അറബ് രാജ്യങ്ങൾക്കെതിരെ ഇസ്രയേൽ ഒറ്റയ്ക്കു നേടിയ വിജയം ലോകത്തെ അമ്പരിപ്പിച്ചു. യഹൂദരോടു കീഴടങ്ങേണ്ടിവന്നത് അറബ് ലോകത്തെയാകെ അസ്വസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇസ്ലാമിക സംസ്ക്കാരവും പാശ്ചാത്യ സംസ്ക്കാരവും തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തക്കേടുകളാണ് അറബ് - ഇസ്രയേൽ സംഘർഷങ്ങളുടെ കാതൽ എന്നു വാദിക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ സംസ്ക്കാരങ്ങളുടെ പൊരുത്തമില്ലായ്മകളേക്കാൾ മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഭൂമിശാസ്ത്ര വിഭജനങ്ങളാണ് യഥാർത്ഥ കാരണമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നവരാണധികവും.
1948 മേയ് 14-ന് ഇസ്രയേൽ എന്ന ആധുനിക യഹൂദരാഷ്ട്രം ഉടലെടുത്തതിനെത്തുടർന്ന് അത് ഒരുവശത്തും പ്രാന്തവർത്തികളായ അറബിരാഷ്ട്രങ്ങൾ മറുവശത്തുമായി നടത്തിയിട്ടുള്ള യുദ്ധങ്ങളാണ് അറബി-ഇസ്രയേൽ യുദ്ധങ്ങൾ.
ഒരു ജീവകോശത്തിന്റെ നിർമ്മാണ ഘടകങ്ങളായ എല്ലാ രാസഘടകങ്ങളേയും ചേർത്ത് വിളിക്കുന്ന പേരാണ് ജീവദ്രവ്യം അഥവാ പ്രോട്ടോപ്ലാസം. ജലം, അയോണുകൾ അഥവാ ഇലക്ട്രോലൈറ്റുകൾ, മാംസ്യങ്ങൾ, കൊഴുപ്പുകൾ, ധാന്യകങ്ങൾ എന്നിവയാണ് ജീവദ്രവ്യത്തിനുകാരണമാകുന്ന അഞ്ച് ഘടകങ്ങൾ.പ്ലാസ്മാസ്തരം കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിട്ടുള്ള എല്ലാ കോശഘടകങ്ങളേയും ജീവദ്രവ്യം എന്ന് വിവക്ഷിക്കാം. യൂക്കാരിയോട്ടുകളിൽ മർമ്മത്തിനുപുറത്തുള്ള പ്രോട്ടോപ്ലാസം കോശദ്രവ്യം അഥവാ സൈറ്റോപ്ലാസം എന്നും മർമ്മത്തിനകത്തെ ജീവദ്രവ്യം മർമ്മദ്രവ്യം അഥവാ ന്യൂക്ലിയോപ്ലാസം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. പ്രോകാരിയോട്ടുകളിൽ പ്ലാസ്മാസ്തരത്തിനുള്ളിലുള്ളവ ബാക്ടീരിയൽ കോശദ്രവ്യം എന്നും ഗ്രാം നെഗറ്റീവ് ബാക്ടീരിയകളിൽ പ്ലാസ്മാസ്തരത്തിനുപുറത്തുള്ളതും പുറംചട്ടയ്ക്കകത്തുള്ളതുമായ ദ്രവ്യമാണ് പെരിപ്ലാസം. തോമസ് ഹക്സിലി ഇതിനെ ജീവന്റെ ഭൗതികഅടിസ്ഥാനമെന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
കൊഴുപ്പുകലകൾ ഒഴിവാക്കിയാൽ മറ്റെല്ലാ കോശങ്ങളിലും 70 മുതൽ 85 ശതമാനം വരെ ജലമാണ്. മിക്ക കോശരാസവസ്തുക്കളും ജലത്തിൽ ലയിച്ചാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് എന്നത് ജലത്തിന്റെ സാർവ്വികലായകസ്വഭാവം നൽകുന്ന ഗുണവിശേഷതയാണ്. ജലമാധ്യമത്തിൽ ലയിച്ചിട്ടുള്ളതോ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതോ ആയ തൻമാത്രകൾക്ക് രാസപ്രവർത്തനത്തിലേർപ്പെടുക വഴി കോശത്തെ സജീവമാക്കി നിലനിർത്താൻ കഴിയുന്നു.
ഫോസ്ഫോലിപ്പിഡ്, കൊളസ്ട്രോൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന ജീവൽപ്രധാന പദാർത്ഥങ്ങളാണ് കൊഴുപ്പുകളിലുൾക്കൊള്ളുന്നത്. കോശസ്തരത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാണിവ. കോശപിണ്ഡത്തിൽ ഓകദേശം 2 ശതമാനം വരുമിത്. കൊഴുപ്പുകോശങ്ങളിൽ 95 ശതമാനത്തോളം ട്രൈഗ്ലിസറൈഡുകൾ അഥവാ ന്യൂട്രൽ ഫാറ്റുകൾ വരാം.