polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
രാജ്യദ്രോഹം എന്താണെന്ന് നിർണയിക്കാനുള്ള രാജാവിന്റെ അധികാരത്തെ ഈ നിയമം പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല. ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ നിയമത്തിന്റെ പരിധി വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള അധികാരം നിയമപാലകർക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക വകുപ്പ് ഈ നിയമത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നിയമം ബ്രിട്ടന്റെ അമേരിക്കയിലുള്ള കോളനികളിലും ബാധകമായിരുന്നു. മേരിലാന്റ്, വിർജീനിയ എന്നീ കോളനികളിൽ രാജ്യദ്രോഹത്തിനുള്ള ചില വധശിക്ഷകൾ നടപ്പായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും രണ്ടുപേരെയേ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയും തൂക്കിലിടുകയും കഷണങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. ഇതിനു ശേഷമുള്ള വിധികൾ മാപ്പു നൽകലിലോ തൂക്കിക്കൊല്ലലിലോ അവസാനിക്കുകയാണുണ്ടായത്.
മേരി ഭരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ദൃക്സാക്ഷികൾ ഈ ശിക്ഷാരീതിയെ പിൻതുണച്ചിരുന്നു എന്ന് റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോവുന്നതിനിടെ പ്രതികൾക്ക് ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ രോഷം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടിവരുമായിരുന്നുവത്രേ. വില്യം വാലാസിന്റെ ആക്രമിക്കുകയും, ചാട്ടവാറടിക്കുകയും, ചീഞ്ഞ ഭക്ഷണവും, ചവറും മറ്റുമെറിയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തോമസ് പ്രിച്ചാർഡ് എന്ന പാതിരിയെ 1587-ൽ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്ന സ്ഥലത്തെത്തിച്ചപ്പോൾ കഷ്ടിച്ച് ജീവനുള്ള അവസ്ഥയിലായിരുന്നുവത്രേ.
ഹൈ ട്രീസൺ എന്ന കുറ്റമായിരുന്നു ഇംഗ്ലണ്ടിലെ നിയമമനുസരിച്ച് ഏറ്റവും ഹീനമായ കുറ്റം. രാജാവിന്റെ അധികാരത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് രാജാവിനെ നേരിട്ടാക്രമിക്കുന്നതിനു സമാനമായ കുറ്റമായിട്ടായിരുന്നു കണ്ടിരുന്നത്. ഇത് രാജാവിന്റെ ഭരിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനെതിരായ ആക്രമണമാണെന്നായിരുന്നു തത്ത്വം. ഇത് രാജ്യത്തെ ബാധിക്കാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ളതുകൊണ്ട് ശിക്ഷയുടെ പ്രതികാരസ്വഭാവം ഭീകരമായിരിക്കണമെന്നത് ആവശ്യമായിരുന്നുവത്രേ.
വയറു കീറിക്കഴിഞ്ഞും ജീവനുണ്ടായിരിക്കുന്ന ആൾക്കാർ അവരുടെ കുടൽമാല കരിക്കുന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുമായിരുന്നു. ഇതിനു ശേഷം ഹൃദയം എടുത്തുമാറ്റുകയും ശരീരം നാലു കഷണങ്ങളായി മുറിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ചാൾസ് ഒന്നാമനെ വധിച്ച കുറ്റത്തിന് 1660-ൽ തോമസ് ഹാരിസൺ എന്ന സൈനികനെ ഏതാനും മിനിട്ടുകൾ തൂക്കിലിട്ട ശേഷം വയറുകീറിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആരാച്ചാരെ തല്ലിയത്രേ. ഇതോടെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ശിരഛേദം നടത്തുകയായിരുന്നു ചെയ്തത്. അയാളുടെ കുടൽമാല അടുത്തുള്ള തീയിൽ കത്തിക്കുകയുണ്ടായി.
ജോൺ ഹൗട്ടൺ 1535-ൽ തന്റെ വയറു കീറിയ അവസരത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ. അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ "യേശുവേ, നീ എന്റെ ഹൃദയം കൊണ്ടെന്തു ചെയ്യും" എന്ന് കരഞ്ഞുപറഞ്ഞുകൊണ്ടാണത്രേ ഇദ്ദേഹം മരിച്ചത്. ആരാച്ചാരന്മാരുടെ പരിചയക്കുറവുകാരണം ശിക്ഷ നടപ്പാക്കന്നതിൽ പല പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടാവുമായിരുന്നു. 1606 ജനുവരിയിൽ ഗൈ ഫാവ്ക്സിനെ വെടിമരുന്നു ഗൂഢാലോചനക്കുറ്റത്തിന് വധിക്കാനുള്ള നടപടിക്രമത്തിനിടെ ഇയാൾ തൂക്കുമരത്തിൽ നിന്ന് ചാടി കഴുത്തൊടിഞ്ഞു മരിച്ചുവത്രേ.
രാജകുടുംബത്തിനെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ എങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കണം എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന നിയമം ഇപ്പോഴും ബ്രിട്ടനിൽ നിലവിലുണ്ട്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഈ ശീക്ഷ പരിക്ഷരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. മരണത്തിനോടടുക്കും വരെ തൂക്കിലിട്ടശേഷം താഴെയിറക്കുന്നതിനു പകരം മരണം വരെ തൂക്കിയ ശേഷമായിരുന്നു വയറു കീറലും മറ്റു നടത്തിയിരുന്നത്. 1870-ൽ ഈ ശിക്ഷാരീതി നിലവിലില്ലാതെയായി. രാജ്യദ്രോഹത്തിനുള്ള വധശിക്ഷ 1998-ൽ നിർത്തലാക്കപ്പെട്ടു.
തന്റെ യജമാനനെ ഭൃത്യൻ കൊല്ലുന്നതിനെയോ; പുരോഹിതൻ തന്നിലുയർന്നയാളെ കൊല്ലുന്നതിനെയോ; ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ കൊല്ലുന്നതിനെയോ സാധാരണ രാജ്യദ്രോഹമായി വർഗീകരിച്ചു. സാധാരണ രാജ്യദ്രോഹം ചെയ്യുന്ന പുരുഷന്മാരെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയും തൂക്കിലിടുകയുമായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നതെങ്കിൽ സ്ത്രീകളെ തീവച്ചുകൊല്ലുകയായിരുന്നു പതിവ്.
വലിയ ആക്രമണങ്ങളോ യുദ്ധവിജയങ്ങളോ ഇല്ലാത്തതായിരുന്നു ഫിറോസിന്റെ ഭരണകാലം. ഭരണം ക്രമപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഇദ്ദേഹം പരിശ്രമിച്ചു. ഔദാര്യശീലനും വിജ്ഞാനപ്രിയനുമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം.കിണറുകളും ജലസേചനമാർഗ്ഗങ്ങൽ ഉണ്ടാക്കുക തുടങ്ങിയ ജനോപകാരപ്രദമായ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിച്ച ഇദ്ദേഹം ജോൻപുർ, ഫിറോസ് പുർ, ഹിസ്സ ഫിറോസ്സ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. 1350ൽ ദില്ലിക്കടുത്ത് ഫിറോസാബാദ് എന്ന നഗരം സൃഷ്ടിച്ചതും ഇദ്ദേഹമാണ്. ഈ കോട്ടയാണ് ഇന്ന് ഫിറോസ് ഷാ കോട്ട്‌ല സ്റ്റേഡിയം ആയി അറിയുന്നത്.
മച്ചുനൻ മുഹമ്മദ് ബിൻ തുഗ്ലക്കിൽനിന്നുംപാഠം പഠിച്ച അദ്ദേഹം സാമ്രാജ്യത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുപോയവ തിരിച്ചെടുക്കുന്നതിനല്ല ശ്രദ്ധിച്ചത്. തന്റെ കൈവശമുള്ള രാജ്യത്ത് സമൃദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും സമാധാനവും ഉണ്ടാവുക. അവിടുത്തെ വളർച്ച എന്നിവയിലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ. ഭൗതികസൗകര്യങ്ങൾ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലും വിദ്യാഭ്യാസ പ്രചാരണത്തിലും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. ജീവനക്കാരുടെ ശമ്പളം വർധിപ്പിക്കുകയും കടുത്ത ശിക്ഷകൾ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു.
തുർക്കി മുസ്ലിം വർഗ്ഗത്തിൽപ്പെട്ട ഫിറൊസ് ഷാ തുഗ്ലക്, ദിപാല്പുരിലെ ഒരു ഹിന്ദു രാജകുമാരി നലയുടേയും ഖാസി മാലിക്കിന്റെ സഹോദരനായ രജാബിന്റേയും പുത്രനായി 1309ൽ ജനിച്ചു. തന്റെ അർദ്ധസഹോദരനായ മുഹമ്മദ് ബിൻ തുഗ്ലക്കിന്റെ മരണശേഷം രാജാവായ ഇദ്ദേഹത്തിന് ബംഗാൾ, വാറങ്കൽ, ഗുജറാത്ത് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ പ്രശ്നങ്ങൽ ഒതുക്കിക്കൊണ്ടാണ് ഭരണം തുടങ്ങാനായത്.
1388 സെപ്റ്റംബർ 20നു ഫിറോസ് മരണമടഞ്ഞതിനെത്തുടർന്ന് ഖിയാസുദ്ദീൻ തുഗ്ലക് രണ്ടാമൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമിയായി ഭരണം ഏറ്റെടുത്തു
1861-ൽ തന്റെ പതിയായിരുന്ന ആൽബർട് രാജകുമാരന്റെ നിര്യാണത്തെ തുടർന്ന് വിക്ടോറിയ പൊതുപരിപാടികളിൽ നിന്നും വിട്ടുനിന്നു. 1901-ൽ മരിക്കുന്നതുവരെ വിധവയുടെ വസ്ത്രമാണ് വിക്ടോറിയ ധരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ 1870ൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തിനു വഴങ്ങി 1870-ൽ വിക്ടോറിയ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രാജ്ഞിയായി അധികാരത്തിലെത്തി. പക്ഷെ രാജകീയ കിരീടം ധരിക്കുവാൻ രാജ്ഞി തയ്യാറായില്ല. കിരീടം വളരെ ഭാരമുള്ളതായിരുന്നുവെന്നതാണ് ഒരു കാരണം. തന്റെ വിധവാ വസ്ത്രത്തോട് അനുയോജിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല രാജകീയ കിരീടം എന്നത് മറ്റൊരു കാരണം. അതിനാൽ രാജ്ഞി പുതിയൊരു ചെറിയ കിരീടം നിർമ്മിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെയാണ് പിന്നീട് ലോകപ്രശസ്തമായ 'വിക്ടോറിയാ രാജ്ഞിയുടെ കിരീടം' പിറക്കുന്നത്.
ബ്രിട്ടീഷ് കിരീടങ്ങളുടെ അംഗീകൃതമായ ആകൃതിയിൽ തന്നെയാണ് ഈ കിരീടവും രൂപകല്പന ചെയ്തത്. നാലു അർദ്ധചാപങ്ങൾ ഒരു ചെറിയ ഗോളത്തിൽ ഒന്നുചേരുകയും അതിൻ മുകളിൽ രാജകീയ കുരിശടയാളവും ചേർന്നതാണ് കിരീടം. 9സെ.മി വ്യാസവും 10സെ.മി ഉയരവും മാത്രമേ ഈ കിരീടത്തിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ ചെറിയ വലിപ്പം കാരണം മറ്റു കിരീടങ്ങളെ പോലെ കിരീടത്തിനകത്തെ തുണികൊണ്ടുള്ള ആവരണം ഇതിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആർ ആന്റ്റ് എസ് ഗരാഡ് ആന്റ്റ് കമ്പനി എന്ന സ്ഥാപനത്തിനായിരുന്നു ഈ കിരീടത്തിന്റെ നിർമ്മാണചുമതല.
വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിക്കുവേണ്ടി 1870ൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ വജ്രകിരീടമാണിത്. ഇംഗ്ലീഷിൽ ഇതിനെ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. വിക്ടോറിയ രാജ്ഞിയോളം തന്നെ പ്രശസ്തമാണ് ഈ കിരീടവും.
വെള്ളികൊണ്ടാണ് കിരീടം പണിതീർത്തിരിക്കുന്നത്. 1187 വജ്രങ്ങൾ ഇതിന്റെ നിർമ്മാണത്തിനുപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. രാജ്ഞിയുടെ കണ്‌ഠാഭരണത്തിൽ നിന്നാണ് ഇതിനാവശ്യമായ വജ്രങ്ങൾ എടുത്തത്. വിധവാ വസ്ത്രത്തോട് യോജിക്കാത്തതിനാൽ വർണ്ണ കല്ലുകൾ കിരീടത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചില്ല.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ചാലൂക്യരായിരുന്നു പല്ലവന്മാരുടെ പ്രധാന പ്രതിയോഗികൾ. ചാലൂക്യരാജാവായ പുലകേശി പല്ലവരാജ്യത്തെ ആക്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നകാലത്താണ് നരസിംഹവർമൻ രാജ്യഭാരമേറ്റത്. കാഞ്ചിപുരത്തിന് സമീപത്തുള്ള മണിമംഗലത്തുവച്ച് പുലകേശിയെ പരാജയപ്പെടുത്തിയത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മികച്ച നേട്ടമായി വിലയിരുത്തപ്പെട്ടു. ശ്രീലങ്കൻ രാജകുമാരനായ മാനവർമന്റെ സഹായം ഈ യുദ്ധത്തിൽ നരസിംഹവർമന് ലഭിച്ചിരുന്നു. ഈ വിജയത്തെത്തുടർന്ന് ഇദ്ദേഹം ചാലൂക്യ തലസ്ഥാനമായ വാതാപി പിടിച്ചെടുക്കുകയുണ്ടായി . വാതാപികൊണ്ട നരസിംഹവർമൻ എന്ന സ്ഥാനപ്പേര് ഈ വിജയത്തിന്റെ ഓർമയ്ക്കായി സ്വീകരിച്ചതാണെന്നു ചരിത്രരേഖകളിൽ കാണുന്നു. വാതാപിയിലെ മല്ലികാർജുനക്ഷേത്രത്തിനു പിന്നിലെ ഒരു പാറയിൽ കൊത്തിവച്ചിട്ടുള്ളതും, നരസിംഹവർമന്റെ പതിമൂന്നാം ഭരണവർഷത്തിലെ തീയതി കൊത്തിയിട്ടുള്ളതുമായ ഒരു ലിഖിതവും ഇദ്ദേഹം ചാലൂക്യരെ പരാജയപ്പെടുത്തിയതിന്റെ തെളിവാണ്.
എ. ഡി 630 - 668 കാലഘട്ടത്തിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യ ഭരിച്ച പ്രമുഖ പല്ലവരാജാവായിരുന്നു നരസിംഹവർമൻ ഒന്നാമൻ . പല്ലവ രാജാവായ മഹേന്ദ്രവർമന്റെ പുത്രനായ ഇദ്ദേഹം പല്ലവ വംശത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രഗല്ഭനായ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു. നരസിംഹവർമന്റെ കാലത്താണ് പല്ലവരാജ്യം പ്രൗഢിയുടെയും പ്രതാപത്തിന്റെയും ഔന്നത്യങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേർന്നത്.
ലൈഫ് ഡേവിഡ്സൻ പ്രധാനമായും സ്പെയിനിലും റഷ്യയിലും ഡെന്മാർക്ക്സ് റേഡിയോയുടെയും കുറേ ഡാനിഷ് പത്രങ്ങളുടേയും സ്വതന്ത്ര പത്രലേഖകനായാണ് ജോലി ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം സംഭ്രമജനകമായ കൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുള്ള എഴുത്തുകാരനായാണ് പ്രധാനമായും അറിയാപ്പെടുന്നത്. കിഴക്കൻ യൂറോപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചാരവൃത്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കഥകളാണ് മിക്കവയും പറയുന്നത്. 1984-ൽ ആദ്യ കൃതി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് എട്ടു കൃതികൾ പുറത്തുവന്നു, ഇവയെല്ലാം ഡെന്മാർക്കിലും തർജ്ജമയിലൂടെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായി. ഇംഗ്ലീഷിലേയ്ക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്യപ്പെട്ട കൃതികളിൽ "റഷ്യൻ സിംഗർ" , "ദി സെർബിയൻ ഡേൻ" , "ലൈംസ് ഫോട്ടോഗ്രാഫ്" എന്നിവയും പെടും. ഇവയെല്ലാം ചലച്ചിത്രങ്ങളാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 2008-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതി പ ഉദ്കിഗ് എഫ്റ്റെർ ഹെമിംഗ്വേ ("ഹെമിങ്‌വേയ്ക്കായുള്ള അവേഷണം ക്യൂബയിൽ നടക്കുന്ന ചാരവൃത്തിയുടെ കഥയാണ്.
ഡാനിഷ് സാഹിത്യം സ്കാൻഡിനേവിനയൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഒരു ഉപവിഭാഗമായാണ് പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പരന്നുകിടക്കുന്ന സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ എടുത്തു പറയാവുന്ന പേരുകൾ ചരിത്രകാരനായ സാക്സോ ഗ്രമാറ്റിക്കസ്, നാടകകൃത്ത് ലുഡ്വിഗ് ഹോൾബർഗ്, കഥാകാരൻ ഹാൻസ് ക്രിസ്ത്യൻ ആൻഡേഴ്സൺ, തത്ത്വചിന്തകൻ സോറൻ കീർക്കെഗാഡ്, ഔട്ട് ഓഫ് ആഫ്രിക്ക എന്ന ആത്മകഥാപരമായ കൃതിയിലൂടെ ലോകപ്രശസ്തി ലഭിച്ച കാരെൻ ബ്ലിക്സൺ എന്നിവരുടേതാണ്. വർത്തമാനകാലത്തെ പ്രധാന സാഹിത്യകാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ രാഷ്ട്രീയാംശമുള്ള ചാരകഥകൾ എഴുതുന്ന ലൈഫ് ഡേവിഡ്സൺ; യുവാക്കൾക്കായി കൃതികളെഴുതുന്ന ജാൺ റോയിട്ടർ; സ്മില്ലാസ് സെൻസ് ഓഫ് സ്നോ എന്ന കൃതിയിലൂടെ അന്താരാഷ്ട്രപ്രശസ്തി ലഭിച്ച പീറ്റർ ഹോഗ്; മനഃശാസ്ത്രപരമായ വശമുള്ള പ്രണയകഥകളായ സൈലൻസ് ഇൻ ഒക്ടോബർ, ആൻ ആൾട്ടേർഡ് ലൈറ്റ് മുതലായ കൃതികൾ രചിച്ച ജെൻസ് ക്രിസ്റ്റ്യൻ ഗ്രോണ്ഡാൽ എന്നിവരുൾപ്പെടും. പൊതുവിൽ സമീപകാലത്തെ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ ഡെന്മാർക്കിലെ പുസ്തകവിൽപ്പനയെ അധികം ബാധിച്ചിട്ടില്ല.
പതിനെട്ടാം ശതകത്തിൽ ഫ്രെഞ്ച്-ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യ-തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്താൽ സാഹിത്യ വിമർശനവും ജർമൻ സ്വാധീനത്താൽ അന്തർ നിരീക്ഷണാത്മകവും മതപരവുമായ രഹസ്യവാദവും ഉടലെടുത്തു. ലുഡ്വിഗ് ഹോൾബർഗ്, എച്ച്. എ. ബോറോസൺ എന്നിവരുടെ നേത്യത്വത്തിലാണ് വിവിധ വാദമുഖങ്ങൾ രൂപംകൊണ്ടത്. ലുഡ്വിഗിന്റെ ഫലിതങ്ങളും മുപ്പത്തിരണ്ട് ശുഭാന്തനാടകങ്ങളും വളരെ പ്രശസ്തമാണ്. 1722-ൽ ഇദ്ദേഹം കോപ്പൻഹേഗനിൽ ആദ്യത്തെ ഡാനിഷ് നാടകശാല തുറക്കുകയും മോളിയേയുടെ ശൈലിയിൽ ശുഭാന്ത നാടകങ്ങൾ രചിക്കുകയും ചെയ്തു. ജന്മനാ നോർവേക്കാരനായ ലുഡ്വിഗ് ഭാവനാസമ്പന്നനായ ഒരു ഉപന്യാസകാരനും ചരിത്രകാരനും കൂടിയായിരുന്നു. വളരെക്കാലം കോപ്പൻഹാഗനിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ ഇദ്ദേഹം ആധുനിക ഡാനിഷ് സാഹിത്യത്തിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്നു. ബോറോസൺ ആകട്ടെ ശുദ്ധകവിയെന്ന നിലയിൽ പ്രശസ്തി നേടി.
ക്ലൗസ് റിഫ്ബ്ജെർഗ് 100-ൽ പരം നോവലുകളും കവിതകളും ചെറുകഥകളും ടെലിവിഷൻ തിരക്കഥകളും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികളിൽ ഇംഗ്ലീഷിലേയ്ക്ക് മൊഴിമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടവയിൽ വിറ്റ്നസ് റ്റു ദി ഫ്യൂച്ചർ, വാർ എന്നിവയുൾപ്പെടുന്നു. "ഡെൻ ക്രോണിസ്കേ ഉസ്കിൽഡ്" എന്ന ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവൽ വ്യക്തിത്വവികാസവും ലൈംഗികതയും സംബന്ധിച്ച പ്രശ്നങ്ങൾ നേരിട്ട ഒരു തലമുറയെപ്പറ്റിയാണ്. ഇതിലൂടെ റിഫ്ബ്ജെർഗ് 'പേരുദോഷമുള്ള' എഴുത്തുകാരൻ എന്ന തരത്തിൽ പ്രശസ്തി നേടുകയുണ്ടായി. ഈ നോവൽ ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രധാന സാഹിത്യകൃതിയായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. കൗമാരത്തെപ്പറ്റിയുള്ള പ്രമേയം ആദ്യമായി ഇദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ചത് ഈ കൃതിയിലാണ്. ഇതേ പ്രമേയം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പല കൃതികളിലും വീണ്ടും വരുന്നുണ്ട്.
ശിലായുഗത്തിനും ആയസയുഗത്തിനും മധ്യേയുള്ള 'ലർ' കാലഘട്ടത്തിൽ ഡെൻമാർക്കിന് തനതായ ഒരു സംഗീത പാരമ്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നതായി രേഖകളുണ്ട്. ഈ പാരമ്പര്യം നാടോടിപ്പാട്ടുകളുടെ രൂപത്തിലും ദേവാലയ കവിതകൾ, ആസ്ഥാന കവിതകൾ എന്നീ രൂപങ്ങളിലും വിഭജിക്കപ്പെട്ടു. പതിനാറാം ശതകത്തിന്റെ അവസാനത്തോടു കൂടി ആസ്ഥാന കവിതാ വിഭാഗം വളരെ പുഷ്ടി നേടി. ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ വളരെ പ്രശസ്തനായ ഡാനിഷ് ഗാനരചയിതാവാണ് ഡെയ്ട്രിച്ച് ബുഹ്തേഹൂസ്. 1722-ൽ ഡാനിഷ് തിയെറ്റർ സ്ഥാപിതമായതോടെ തദ്ദേശിയ-വിദേശീയ സംഗീതജ്ഞരുടെ ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രം കോപ്പൻഹാഗനായിത്തീർന്നു. ദേശീയ സംഗീതത്തിന്റെ വികാസത്തേയും കാല്പനിക കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളേയും ഇത് അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തി.
മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ ഡാനിഷ് സാഹിത്യത്തിൽ ഏറ്റവും വികാസം പ്രാപിച്ച ശാഖയാണ് കഥാഗീതങ്ങൾ. മറ്റു രാജ്യങ്ങളിലെ കഥാഗീതങ്ങളെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായ സ്ഥാനമാണ് ഡെൻമാർക്കിലെ കഥാഗീതങ്ങൾക്കുള്ളത്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ കുലീന സ്ത്രീകൾ ഇത്തരം കഥാഗീതങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളിൽ എഴുതി സൂക്ഷിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. മൂവായിരം പാഠാന്തരങ്ങളോടു കൂടിയ അഞ്ഞൂറിലധികം കഥാഗീതങ്ങൾ ഈ ഭാഷയിലുണ്ട്. 1591-ൽ കഥാഗീതങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആദ്യത്തെ കൃതി ആൻഡേഴ്സ് സോറൻസൻ വെഡൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. 1695-ൽ മെറ്റെർ ഗോയ കളക്ഷൻ ട്രാജിക്ക എന്ന സമാഹാരവും 1695-ൽ പീറ്റർ സൈവ് ബുക്ക് ഓഫ് എ ഹണ്ട്രഡ് ബാലാഡ്സ് എന്ന മറ്റൊരു സമാഹാരവും പുറത്തിറക്കി.
ടോവ് ഡൈറ്റ്ലെവ്സെൻ പ്രമുഖനായൊരു കവിയും, നോവലെഴുത്തുകാരിയും, ഉപന്യാസരചയിതാവും ചെറുകഥാകാരിയുമായിരുന്നു. ഡെന്മാർക്കിൽ ഏറ്റവും വായിക്കപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ഡൈറ്റ്ലെവ്സെൻ. കോപ്പൻഹേഗനിലെ ദരിദ്രമേഖലകളിലെ താമസത്തിന്റെയും തന്റെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിന്റെയും സത്യസന്ധവും തുറന്നതുമായ വിവരണത്തിന് പ്രശസ്തയാണിവർ. 1940-കൾ മുതൽ 1976-ലെ ആത്മഹത്യ വരെ ഇവരുടെ സാഹിത്യജീവിതം തുടർന്നു. ഡൈറ്റ്ലെവ്സെന്റെ പ്രശസ്തമായ കൃതികളിൽ ആത്മകഥാപരമായ നോവൽ ബാൺഡൊമ്മെൻസ് ഗാഡെ ; കണിശമായ സത്യസന്ധത കാണിക്കുന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പായ ഡെറ്റ് ടിഡ്ലിജ് ഫോറാർ എന്നിവയുൾപ്പെടും.
പതിനേഴാം ശതകത്തിൽ ഡെൻമാർക്കിൽ ധാരാളം വ്യാകരണപണ്ഡിതന്മാരും പുരാവസ്തു സമ്പാദകരും ഉണ്ടായി. ഒലെവോം, പെദർസീവ് എന്നിവർ പ്രത്യേക പരിഗണന അർഹിക്കുന്നു. ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഗദ്യകൃതിയാണ് ലിയനോരാ ക്രിസ്റ്റീനയുടെ ഫാമേഴ്സ് മിൻഡേ. കോപ്പൻഹേഗനിലെ ബ്ലൂ ടവറിൽ ഇരുപതു വർഷക്കാലം തടവറയിലായിരുന്നപ്പോൾ കഥാനായകന് ഉണ്ടായ അനുഭവങ്ങളാണ് ഈ കൃതിയിലെ പ്രമേയം. സോറെൻ തെർകെൽസെൻ, ആൻഡേഴ്സ് അറേബോ, ആൻഡേഴ്സ് ബോർഡിങ്, തോമസ് കിംഗോ എന്നിവർ ഈ കാലയളവിലെ പ്രശ്സതരായ കവികളത്രേ. സ്തോത്രഗീതങ്ങൾ, പ്രബോധനപരമായ കവിതകൾ, ഗോപകാവ്യങ്ങൾ എന്നിവ രചിക്കുന്നതിൽ നിപുണനായ തോമസ് കിംഗോയുടെ സംഭാവനകൾ ഡാനിഷ് സാഹിത്യവികാസത്തെ ഏറെ സഹായിച്ചു.
ഡാനിഷ് സാഹിത്യത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പത്തൊൻപതാം ശതകം സുവർണകാലഘട്ടമായിരുന്നു. പതിനെട്ടാം ശതകത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ ഡാനിഷ് സാഹിത്യത്തിൽ പ്രബലമായ സാഹിത്യനവോത്ഥാനം ഉണ്ടായി. ജോൺ ഹെർമൺ വെസ്സലിന്റെ ദുരന്ത ഹാസ്യവീരകാവ്യമായ കെയ് ർ ലസ്ഡ് ഉദൻ സ്ട്രോംപെർ ഈ നവോത്ഥാനത്തിന് തിളക്കം കൂട്ടി. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ സമകാലിക ജർമൻ ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്താൽ വികാരപ്രധാനമായ ഒട്ടേറെ കവിതകളും രചിക്കപ്പെട്ടു. പതിനെട്ടാം ശതകത്തിലെ അവസാനകാലത്തെ എഴുത്തുകാരനായ ജെൻസ് ബാഗ്ഗേസെൻ അനുഗൃഹീതനായ കവിയായിരുന്നെങ്കിലും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം ക്രമേണ കുറഞ്ഞു വരുകയാണുണ്ടായത്.
യുദ്ധാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ ക്ലനസ് റിഫ്ബ്ജെർഗ്, ലെയ്ഫ് പാണ്ടുരോ എന്നീ സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ ശ്രമഫലമായി ഡാനിഷ് സാഹിത്യം വളരയേറെ വികാസം പ്രാപിച്ചു. സമൃദ്ധി നിറഞ്ഞ നാഗരിക ജീവിതത്തിന്റെ ന്യൂനതകൾ ഇവർ പരാമർശവിഷയമാക്കി. ആധുനികവും ചരിത്രപരവുമായ പ്രമേയങ്ങളാണ് എച്ച്. സി. ബ്രാനറും തോർകിൽസ് ഹാൻസും ചർച്ചാ വിഷയമാക്കിയത്. 1960-കളിലെ രചനകളിൽ രാഷ്ട്രീയഛായ പ്രബലപ്പെട്ടു. 1970-ൽ പെണ്ണെഴുത്തിന്റെ ഒരു വിസ്ഫോടനം തന്നെ ഉണ്ടായി. എൽസ ഗ്രസ്, സൂസന്നേ ബ്രോഗർ, ഉള്ള ഡഹലെറൂവ്, ഡയടിയർ മോർച് ആദിയായവർ ഈ രംഗത്ത് പ്രവർത്തിച്ചവരിൽ പ്രമുഖരാണ്.
ആയിരാമാണ്ടോടടുത്ത് ഡെൻമാർക്കിൽ ക്രിസ്തുമതം പ്രചാരത്തിൽ വന്നതോടെ റൂണിക് ലിപിക്കു പകരം ലത്തീൻ ലിപി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനസമയത്ത് ലത്തീൻ ഭാഷയിലെഴുതപ്പെട്ട ഡാനിഷ് സാഹിത്യമാണ്, സാക്സോ ഗ്രമാറ്റിക്കസിന്റെ ഹിസ്റ്റോറിയ സാനിക . ലോകസാഹിത്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഡാനിഷ് സംഭാവനയായ ഈ കൃതി ഐതിഹാസിക കെട്ടുകഥകളിൽ തുടങ്ങി പന്ത്രണ്ടാം ശതകം വരെയുള്ള ഡെൻമാർക്ക് ചരിത്രം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ഈ കൃതിയാണ് സ്കാൻഡിനേവിയൻ മിത്തുകളെപ്പറ്റിയും വിശ്വാസങ്ങളെപ്പറ്റിയുമുള്ള പഠനത്തിലെ ഒരു പ്രാധമിക സ്രോതസ്സ്.
ജാൺ റോയിട്ടർ പ്രത്യേകിച്ച് ബാലസാഹിത്യത്തിൽ പേരെടുത്ത എഴുത്തുകാരനാണ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പല കഥകളും ചലച്ചിത്രങ്ങളാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. "സാപ്പ" , "ബസ്റ്റേഴ്സ് വെർഡൻ" . എന്നിവ ഉദാഹരണം. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മിക്ക കഥകളും 1950-കളിലെയും 1960-കളിലെയും കോപ്പൻഹേഗനിലാണ് നടക്കുന്നത്. ഇംഗ്ലീഷിലേയ്ക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്യപ്പെട്ട കൃതികളിൽ "ദി ബോയ്സ് ഫ്രം സെന്റ് പെട്രി" , "ദി റിംഗ് ഓഫ് ദി സ്ലേവ് പ്രിൻസ്" . എന്നിവയുൾപ്പെടുന്നു.
ഡാനിഷ് സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രാചീനമായ കൃതികൾ ലോഹങ്ങളിലും ശിലകളിലും ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ട ലിഖിതങ്ങളാണ്. മൂന്നാം ശതകം മുതൽ റൂണിക് ലിപി ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും 8 മുതൽ 11 ശ. വരെയുള്ള ലിഖിതങ്ങളാണ് മിക്കവയും. ഇവ വൈക്കിങ് കാലഘട്ടത്തിലെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നു. രാജാക്കന്മാർ, വീരസേനാനായകന്മാർ, പള്ളിവികാരികൾ തുടങ്ങിയവരുടെ സമാധികളിലാണ് ഈ ലിഖിതങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഹ്രസ്വവും യഥാർഥവും സൂക്ഷ്മവും ആയ വിവരങ്ങൾ അനുപ്രാസത്തോടുകൂടിയ കവിതാ ശകലങ്ങളിലാക്കിയിരിക്കുന്നു,
ഡാൻ ട്യൂറൽ ധാരാളം കൃതികൾ രചിച്ചിട്ടുള്ളയാളാണ്. ഇദ്ദേഹമെഴുതിയ12 കുറ്റാന്വേഷണനോവലുകളാണ് ഏറ്റവും പ്രശസ്തം. 1981-ലാണ് ഇതിലാദ്യത്തേതായ മോർഡ് ഇ മോർകെറ്റ് പ്രസിദ്ധീകൃതമായത്. അവസാനത്തേതായ മോർഡ് ഇ സാൻ ഫ്രാൻസിസ്കോ 1990-ൽ പുറത്തുവന്നു. വളരെ വികാരാത്മകമായ ആത്മകഥാസ്പർശമുള്ള നോവലും ഇദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുണ്ട് - വാങ്കേഡ് ബില്ലേഡെർ . ധാരാളം ആധുനിക കവിതകളൂടെ സമാഹാരങ്ങളും ഇദ്ദേഹം പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്.
1536-ഓടു കൂടിത്തന്നെ തദ്ദേശീയ ഭാഷയിൽ പുതിയ സാഹിത്യകൃതികൾ ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. പതിനാറാം ശതകത്തിലെ ഡാനിഷ് കവിതകൾ മതപരമായ ഭാവം ഉൾക്കൊണ്ട സ്തോത്രങ്ങളായിരുന്നു. ഗദ്യവിഭാഗത്തിൽ നിയൽസ് ഹെമ്മിങ്സൺ ഏറെ സ്മരണീയനാണ്. ഹെറോനിമസ് ജസ്റ്റീൻ റാഞ്ചിന്റെ സ്കൂൾ നാടകങ്ങൾ ഡാനിഷ് നാടകത്തിന്റെ ആരംഭം കുറിച്ചു.
പരമ്പരാഗത സാഹിത്യ പ്രമേയങ്ങളിൽ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ- മാനസിക പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകി പത്തൊൻപതാം ശതകത്തിൽ കൃതികൾ രചിച്ചവരാണ് ജെൻസ് പീറ്റർ, ജാക്വേബ് സെൻ, ഹെർമൻബാങ്, ഹെന്റിക് പൊൻറ്റോപ്പിഡൻ എന്നീ സാഹിത്യകാരന്മാർ. ഹാൻസ്ക്രിസ്റ്റി ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ യൂറോപ്യൻ സംസ്കാരം പൂർണമായി അപഗ്രഥനം ചെയ്തു.
പ്രാസത്തോടു കൂടിയ ഈരടികളും രാജാക്കന്മാരുടെ ചരിത്രവും ചേർന്ന വിബോർഗിലെ ബിഷപ്പ് ഗുന്നർ രചിച്ച ജ്ജുട്ട്ലാൻഡ് നിയമം ഡാനിഷ് പ്രാചീന കൃതികളിൽപ്പെടുന്നു. 1550-ൽ ബൈബിൾ ഡാനിഷ് ഭാഷയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തതോടെ ആ ഭാഷയുടെ നവോത്ഥാനവും സാഹിത്യത്തിന്റെ വികാസവും തുടങ്ങിയെന്നു പറയാം.
1883 മേയ് 17 നു മുബൈയിലെ ഒരു മധ്യവർഗ പാർസി കുടുംബത്തിൽ നരിമാൻ ജനിച്ചു. മുംബൈ ലോ കോളേജിൽ നിന്നും നിയമ ബിരുദമെടുത്തു. ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ടുതന്നെ മുബൈയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന അഭിഭാഷകനായി മാറി. 1924 - ഇൽ അദ്ദേഹത്തെ മുംബൈ ലെജിസ്‌ലേറ്റീവ് കൗൺസിലിലേക്ക് തെരഞ്ഞെടൂക്കപ്പെട്ടു. സ്വരാജ് കക്ഷി നേതാവായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം കൗൺസിലിൽ പ്രവർത്തിച്ചത്. 1928 ഇൽ അദ്ദേഹം ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിൽ അഗംത്വമെടുത്തു. പിന്നീട് ഗാന്ധിജിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നിയമനിഷേധ സമരങ്ങളിൽ സജീവ പങ്കാളിയായിരുന്നു. മുംബൈയിൽ ആദ്യമായി ഉപ്പുസത്യാഗ്രഹം നടത്തിയത് ഇദ്ദേഹമായിരുന്നു. ഇതിന്റെ പേരിൽ നരിമാന് ജയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു. 1935 - 36 കാലഘട്ടത്തിൽ ഇദ്ദേഹം മുംബൈ മേയറായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. നഗരത്തിന്റെ സമഗ്ര വികസനത്തിനു വേണ്ടി ഈ പദവി അദ്ദേഹം കാര്യക്ഷമമായി വിനിയോഗിച്ചു.
മുംബൈയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ക്രിമിനൽ അഭിഭാഷകനായിരുന്നു കെ എഫ്. നരിമാൻ . ഇദ്ദേഹത്തെ വീർ നരിമാൻ എന്നു വിളിച്ചിരുന്നു. പ്രസിദ്ധനായ നിയമപണ്ഡിതനും രാഷ്ട്രീയ നേതാവുമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. മുംബൈ തീരത്തോടു ചേർന്നുകിടന്ന ആഴംകുറഞ്ഞ കടൽഭാഗം നികത്തി നഗരവികസനത്തിനായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന ആശയം ആദ്യമായി മുന്നോട്ട് വെച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണ്. ദക്ഷിണ മുംബൈയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വാണിജ്യ-വ്യാപാര കേന്ദ്രമായി മാറിയ നരിമാൻ പോയിന്റ് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ബഹുമാനപുരസരം കൊടുത്തതാണ്. ഒരു നല്ല വായനക്കാരനായിരുന്ന നരിമാൻ, വിദർ കോൺഗ്രസ് എന്ന പുസ്തകം ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയാണ്.
1930-കളുടെ ഒടുവിൽ സർദാർ വല്ലഭായ് പട്ടേലുമായി അഭിപ്രായഭിന്നതകൾ ഉടലെടുത്തത് കോൺഗ്രസ്സിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം വിട്ടുനിന്നു. തനിക്കു പകരം ബി.ജി. ഖേറിനെ ബോംബെ മുഖ്യമന്ത്രിയാക്കിയ സർദാർ വല്ലഭായ് പട്ടേലിന്റെ നടപടിയാണ് അഭിപ്രായഭിന്നതയ്ക്കു കാരണമായത്. സജീവ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുനിന്ന ഇദ്ദേഹം തുടർന്ന് നിയമരംഗത്താണ് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചത്. 1945-ൽ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ ആർമിയിലെ ഓഫീസർമാരെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ ഗവൺമെന്റ് തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അവർക്കു വേണ്ടി വാദിക്കാൻ തയ്യാറായ പ്രമുഖ അഭിഭാഷകരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. 1948 ലായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം അന്തരിച്ചത്.
തുടർന്ന് കാവ്യരംഗം വിട്ട് സാഹിത്യ വിജ്ഞാനത്തിലേക്കും സാഹിത്യ ഗവേഷണത്തിലേക്കും ശ്രദ്ധതിരിച്ച ഡിസ്റെയ്ലി ഇതേ കൃതി തന്നെ ക്യൂറീയോസിറ്റീസ് ഒഫ് ലിറ്ററേച്ചർ എന്ന പരമ്പരയുടെ ഒന്നാം വാല്യമായി പുനഃപ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി. ഈ പരമ്പരകളുടെ തുടർന്നുള്ള വാല്യങ്ങൾ 1817-ലും 1823-ലും 1834-ലും പുറത്തുവന്നു.
എന്നിവയും ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന കൃതികളാണ്. അമെനിറ്റീസ് ഒഫ് ലിറ്ററേച്ചർ എന്ന ബൃഹദ്ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ 3 വാല്യങ്ങൾ 1841-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചെങ്കിലും ഈ പരമ്പര പൂർത്തിയാക്കാൻ ഡി'ഇസ്റെയ്ലിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
14-ആമത്തെ വയസ്സിൽത്തന്നെ ഐസക് ഡി'ഇസ്റെയ്ലി കവിതാരചനയാരംഭിച്ചിരുന്നു. 1789-ൽ ജോൺ വാൽക്കോട്ട് എന്ന കവിയെ രൂക്ഷമായി പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് ഓൺ ദി അബ്യൂസ് ഒഫ് സറ്റയർ എന്ന കവിത രചിച്ചു. കവിയായ എച്. ജെ. പൈ ഈ കവിതയെ മുക്തകണ്ഠം പ്രശംസിച്ചു; 1790-ൽ രചിച്ച ഡിഫെൻസ് ഒഫ് പൊയട്രി എന്ന കവിത പൈക്കു സമർപ്പിച്ചു കൊണ്ടു ഡിസ്റെയ്ലി തന്റെ കൃതജ്ഞത പ്രകാശിപ്പിച്ചു. അടുത്ത വർഷം അനിക്ഡോട്സ്, കാരക്റ്റേഴ്സ്, സ്കെച്ചസ് ആൻഡ് ഒബ്സർവേഷൻസ് ലിറ്റററി ക്രിട്ടിക്കൽ ആൻഡ് ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ എന്ന ഗ്രന്ഥം പേരുവയ്ക്കാതെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.
ഐസക് ഡി'ഇസ്റെയലി ഇംഗ്ലീഷ് കവിയും നിരൂപകനും സാഹിത്യ ഗവേഷകനുമായിരുന്നു. 1766 മേയിൽ മിഡിൽസെക്സിലെ എൻഫീൽഡിൽ ജനിച്ചു. 14-ആമത്തെ വയസ്സിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി ആംസ്റ്റർഡാമിൽ പോയെങ്കിലും 4 വർഷത്തിനകം റൂസ്സോയുടെ അനുയായിയായി തിരിച്ചെത്തി. അതിനുശേഷം കുറച്ചുകാലം പാരിസിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ ഇദ്ദേഹത്തിന് സാഹിത്യവൃത്തങ്ങളുമായി ഇടപഴകാൻ അവസരം ലഭിച്ചു. 1802-ൽ വിവാഹിതനായി. സാഹിത്യകാരനും ബ്രിട്ടിഷ് പ്രധാനമന്ത്രിയുമായിരുന്ന ബെഞ്ചമിൻ ഡി'ഇസ്റെയ്ലി ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ അഞ്ചുകുട്ടികളിൽ രണ്ടാമനായിരുന്നു.
മത്സ്യാകൃതിയുള്ള ജലോരഗമായ ഇച്ച്തിയോസോറിന്റെ ശരിയായി തിരിച്ചറിയപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ അസ്ഥികൂടം, സഹോദരൻ ജോസഫിനൊപ്പം 12 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അവർ കണ്ടെത്തിയതായിരുന്നു; മറ്റൊരു പുരാതനസമുദ്രോരഗമായ പ്ലീസിയോസോറിന്റെ ആകെ ലഭിച്ചിട്ടുള്ള രണ്ടു അസ്ഥികൂടങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയതും അവരാണ്; പറക്കും ഉരഗമായ പ്ടീറോസോറിന്റെ ജർമ്മനിക്കു പുറത്ത് ആദ്യം കണ്ടെടുത്ത അസ്ഥികൂടമാണ് അവരുടെ മറ്റൊരു നേട്ടം; സുപ്രധാനമായ ചില മത്സ്യജീവാശ്മങ്ങളും അവർക്കു കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. അക്കാലത്ത് "ബെസോർ ശിലകൾ" എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന "കോപ്രോലൈറ്റുകൾ" ജീവാശ്മീകരിക്കപ്പെട്ട ജന്തുവിസർജ്ജ്യം ആണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ പ്രധാനമായി. ആധുനികയുഗത്തിലെ സെഫാലോപ്പോഡുകളുടേതു പോലുള്ള മഷിസഞ്ചികളുടെ ജീവാശ്മീകൃതരൂപമാണ് "ബെലമ്നിറ്റ്" ജീവാശ്മങ്ങളിലെന്നും അവർ കണ്ടെത്തി.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പുരാജീവവിജ്ഞാനിയും ജീവാശ്മശേഖരണക്കാരിയും ആയിരുന്നു മേരി ആനിങ്ങ് . ഇംഗ്ലണ്ടിൽ സ്വന്തം നാടായ ഡോർസെറ്റിലെ ലൈം റീജിസ് പ്രദേശത്തെ ജുറാസിക് ജീവാശ്മതടങ്ങളിൽ നടത്തിയ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കൂട്ടം കണ്ടെത്തലുകളുടെ പേരിലാണ് അവർ അറിയപ്പെടുന്നത്. ജീവിതകാലത്തു തന്നെ അവരുടെ അന്വേഷണങ്ങൾ, ഭൗമചരിത്രത്തേയും ജീവന്റെ ഇതിഹാസത്തേയും കുറിച്ചുള്ള സാമാന്യധാരണകളുടെ മൗലികമായ പൊളിച്ചെഴുത്തിനു വഴിതെളിച്ചു.
മണ്ണിടിവ് ഭൂമിക്കടിയിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ജീവമാതൃകകളെ വെളിവാക്കുന്ന ശീതകാലങ്ങളിൽ, ബ്ലൂ ലിയാസ് കൊടുമുടികളിൽ മേരി ആനിങ്ങ് ജീവാശ്മങ്ങൾ തേടിനടന്നു. വൈകിയാൽ കടലിൽ ഒലിച്ചു പോകുമെന്നതിനാൽ അവ പെട്ടെന്നു ശേഖരിക്കേണ്ടത് ആവശ്യമായിരുന്നു. അപകടകരമായ ഈ ജോലിക്കിടെ 1833-ൽ അവർ മരണത്തിന്റെ വക്കോളമെത്തി. അവരുടെ നായ ട്രായ് ആന്ന് അപായപ്പെട്ടു.
യൂറോപ്പിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേയ്ക്കുള്ള കടൽ മാർഗ്ഗം ആദ്യം കണ്ടുപിടിച്ച വാസ്കോ ഡ ഗാമ 1498-ൽ കോഴിക്കോടിനടുത്തുള്ള കാപ്പാട് എന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേർന്നു. വാസ്കോ ഡ ഗാമയെത്തുടർന്ന് പെഡ്രോ അല്വറെസ് കബ്രാൾ, അൽഫോൻസോ ഡെ ആൽബുക്കർക്ക് എന്നിവരും കേരളത്തിലെത്തി. കൊച്ചി രാജാവിന്റെ അനുവാദത്തോടെ ഇവർ കൊച്ചി രാജ്യത്ത് ഒരു കോട്ട പണിഞ്ഞു. ഈ കോട്ട നിലനിന്നിരുന്ന പ്രദേശത്തെയാണ് ഇപ്പോൾ ഫോർട്ട് കൊച്ചി എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഈ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ മരം കൊണ്ട് ഇവർ ഒരു പള്ളി പണിഞ്ഞിരുന്നുവത്രേ. ഫ്രാൻസിസ്കൻ പാതിരിമാരായിരുന്നിരിക്കും ഇത് നിർമിച്ചതെന്ന് അനുമാനിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ ബർത്തലോമിയോവിനായിരുന്നു ഈ പള്ളി സമർപ്പിച്ചിരുന്നത്.
1662 ഡിസംബർ 31-ന് ഡച്ചുകാർ കൊച്ചിയിലെത്തുകയും 1663 ജനുവരി 8-ന് പോർച്ചുഗീസുകാരിൽ നിന്ന് കൊച്ചി പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു . ഡച്ചുകാരുടെ കയ്യിലെത്തും വരെ ഈ പള്ളി ഫ്രാൻസിക്സൻ പാതിരിമാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. പോർച്ചുഗീസുകാർ റോമൻ കത്തോലിക്കരായിരുന്നുവെങ്കിൽ ഡച്ചുകാർ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകാരായിരുന്നു. ഡച്ചുകാർ ഇതൊഴിച്ച് എല്ലാ പോർച്ചുഗീസ് പള്ളികളും കോൺവെന്റുകളും നശിപ്പിച്ചു. ഇതോടെ കത്തോലിക്കാ ആരാധന ഇവിടെ അവസാനിച്ചു . ഡച്ചുകാർ ഇത് നവീകരിച്ച് ഒരു സർക്കാർ പള്ളിയാക്കി മാറ്റി.
പോർച്ചുഗീസ് വൈസ്രോയി ആയിരുന്ന ഫ്രാൻസിസ്കോ ഡി അൽമേഡയ്ക്ക്, 1506-ൽ മരം കൊണ്ടു നിർമിച്ച കെട്ടിടങ്ങൾ കല്ലുപയോഗിച്ച് പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കൊച്ചി രാജാവ് അനുമതി നൽകി. സാമൂതിരിക്കെതിരായ യുദ്ധത്തിൽ സഹായിച്ചതിന് പ്രത്യുപകാരമായാണ് ഈ അനുമതി നൽകപ്പെട്ടത് എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. ഇഷ്ടികകളും ചാന്തും ഉപയോഗിച്ച് പള്ളി പുതുക്കിപ്പണിയപ്പെട്ടു. ഓടു മേഞ്ഞ ഒരു മേൽക്കൂരയും ഇവർ നിർമിച്ചു. 1516-ൽ പുതിയ പള്ളി നിർമ്മിക്കപ്പെടുകയും ഇത് വിശുദ്ധ അന്തോണീസിന് സമർപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
1795 ഒക്ടോബർ 20-ന് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഡച്ചുകാരിൽ നിന്നും പ്രദേശത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം പിടിച്ചെടുത്തുവെങ്കിലും ഈ പള്ളി കൈവശം വയ്ക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഡച്ചുകാർക്ക് അനുമതി നൽകി. 1804-ൽ ഡച്ചുകാർ ആംഗ്ലിക്കൻ സഭയ്ക്ക് ഈ പള്ളി സ്വമനസാലെ വിട്ടുകൊടുത്തു. ഇത് ഇന്ത്യൻ സർക്കാരിന്റെ എക്ലസ്റ്റിയാക്കൽ ഡിപ്പാർട്ടുമെന്റിന്റെ കീഴിൽ കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു. ആംഗ്ലിക്കന്മാർ പള്ളിയുടെ കാവൽപിതാവായി വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസിനെ സ്വീകരിച്ചുവെന്നാണ് വിശ്വാസം.
ഫോർട്ട് കൊച്ചിയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഒരു ക്രൈസ്തവദേവാലയമാണ് വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസ് സി.എസ്.ഐ. പള്ളി. 1503-ൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഈ ദേവാലയമാണ് ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള യൂറോപ്യൻ പള്ളി. ഇന്ത്യയിൽ കോളനിഭരണത്തിനായി വിവിധ യൂറോപ്യൻ അധിനിവേശ ശക്തികൾ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങളുടെ മൂകസാക്ഷി എന്ന നിലയിൽ ഈ പള്ളിക്ക് വലിയ ചരിത്രപ്രാധാന്യമാണുള്ളത്. വാസ്കോ ഡ ഗാമയുടെ ശവശരീരം ആദ്യം മറവു ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥലം എന്ന നിലയിലും ഈ പള്ളിക്ക് പ്രാധാന്യമുണ്ട്.
1816-ൽ റവ. തോമസ് നോർട്ടൺ കൊച്ചി സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ ഈ പള്ളിയുടെ ശോച്യാവസ്ഥ കാണുകയും അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ ചെയ്യിപ്പിച്ച് ബിഷപ്പ് മിഡിൽട്ടണിനെക്കൊണ്ട് ഒരു കൺഫർമേഷൻ സർവീസ് നടത്തിക്കുകയും ചെയ്തുവത്രേ. ഇതിനു ശേഷം കഴിവുള്ള ധാരാളം ചാപ്ലൈന്മാർ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്നതായി പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കോട്ടയം സി.എം.എസ്. കോളേജിന്റെ വൈസ് പ്രിൻസിപ്പളായിരുന്ന റെവ.ബ്രാഗ്ഷാ ആയിരുന്നു ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കീഴിൽ ഇവിടുത്തെ അവസാന ചാപ്ലിൻ.
1829-മുതൽ ജ്ഞാനസ്നാനത്തിന്റെ രജിസ്റ്റർ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലാണ്. ഈ രേഖയിൽ ധാരാളം ഹിന്ദുക്കളുടെയും, മുസ്ലീങ്ങളുടേയും, ജൂതമതക്കാരുടെയും ജ്ഞാനസ്നാനത്തിന്റെ രേഖകളുണ്ടത്രേ. 1835 ഏപ്രിൽ 5-ആം തീയതി കൊച്ചി രാജാവിന്റെ മകൻ രാമവർമയും ഇപ്രകാരം ജ്ഞാനസ്നാനത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുമതം സ്വീകരിച്ചുവത്രേ. റാണിയുടെ അനുവാദത്തോടുകൂടി റിസ് ഡേൽ സ്കൂളിൽ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കാൻ ചേരുകയും അവിടെ വച്ച് രാമവർമ ക്രിസ്തുമതത്തിൽ ആകൃഷ്ടനാവുകയുമാണത്രേ ഉണ്ടായത്.
പടിഞ്ഞാറോട്ട് ദർശനമായാണ് പള്ളി നിൽക്കുന്നത്. വാതിലുകളും ജനലുകളും കമാനാകൃതിയിലുള്ളവയാണ്. പള്ളിഭിത്തി വളരെ കട്ടിയുള്ളതും തൂണുകൾ വലുതുമാണ്.
പള്ളിയുടെ പടിഞ്ഞാറേ വാതിലിനു മുകളിലുള്ള ഫലകത്തിൽ ഡച്ചുകാർ പള്ളി പുതുക്കിപ്പണിഞ്ഞ് 1779-ൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചതായി കാണുന്നു . മുഖപ്പിന് മുകളിൽ പള്ളിമണി സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. പള്ളിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് തന്നെ ഇത് മുഴക്കാനുള്ള സംവിധാനവുമുണ്ട്.
1804 മുതൽ 1947 വരെ ബ്രിട്ടീഷ് ആംഗ്ലിക്കൻ സഭയുടെ മിഷണറി വിഭാഗത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്ന പള്ളി 1947-ൽ സി.എസ്.ഐ. സഭയുടെ രൂപീകരണത്തെ തുടർന്ന് സഭയുടെ ഉത്തര കേരള മഹായിടവകയുടെ ഭാഗമായി. ഞായറാഴ്ച്ചകളിലും വിശേഷദിവസങ്ങളിലും ഇവിടെ മതപരമായ ചടങ്ങുകൾ നടക്കാറുണ്ട്. മറ്റ് ദിവസങ്ങളിൽ സന്ദർശകർക്ക് പ്രവേശനമനുവദിച്ചിട്ടുണ്ട്.