polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ 1838 മുതൽ അര നൂറ്റാണ്ടിലേറെക്കാലം വേദപ്രചാരകനും 1877 മുതൽ, തിരുനെൽവേലിയിലെ ആംഗ്ലിക്കൻ മെത്രാനും ആയിരുന്ന കാഡ്വെലിന്റെ പ്രവർത്തനകേന്ദ്രം 'ഇടയൻകുടി' എന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു. തിരുനെൽവേലിയുടെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് നടത്തിയ അന്വേഷണങ്ങളുടെ പേരിലും കാഡ്വെൽ അറിയപ്പെടുന്നു. പുരാതനമായ കൈയ്യെഴുത്തുപ്രതികൾ, സംഘസാഹിത്യരചനകൾ എന്നിവയുടെ വിശകലനത്തേയും സ്വന്തം നിലയിൽ നടത്തിയ പ്രാദേശികമായ ഉത്ഖനനപ്രവർത്തനങ്ങളേയും ആശ്രയിച്ച് അദ്ദേഹമെഴുതിയ "തിരുനെൽവേലി ജില്ലയുടെ രാഷ്ട്രീയവും സാമാന്യവുമായ ചരിത്രം" എന്ന കൃതി 1881-ൽ മദ്രാസ് പ്രവിശ്യാഭരണം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പ്രാദേശികസംസ്കാരത്തോടും മതത്തോടുമുള്ള സമീപനത്തിൽ ഈ കൃതി ചിലയിടങ്ങളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന അവഹേളനയും, അപമര്യാദയും, ഉടയഭാവവും വിമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ബ്രിട്ടീഷ് മനസ്സിന് തീർത്തും അപരിചിതമായിരുന്ന ഒരു ധാർമ്മികതയെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ആദ്യശ്രമമെന്ന നിലയിൽ അതിനു കല്പിക്കപ്പെട്ട ബഹുമാന്യത ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.
ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകളുടെ മികവിനേയും അവ സംസാരിക്കുന്നവരുടെ ഭാഷാപ്രേമത്തേയും കാൾഡ്വെൽ നിർല്ലോഭം പുകഴ്ത്തുന്നു. "തമിഴിലോ, മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു ദ്രാവിഡഭാഷയിലോ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ഒരു യൂറോപ്യന്, ഇത്ര അത്ഭുതകരമായൊരു ചിന്താസമഗ്രി വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ജനതയെ ആദരവോടെയല്ലാതെ കാണാൻ സാധിക്കുകയില്ല" എന്നദ്ദേഹം കരുതി. എങ്കിലും, സ്വന്തം ഭാഷകൾ ആഴത്തിൽ പഠിക്കുന്ന നാട്ടുകാർ അവയെ സ്വദേശത്തെ തന്നെ ഇതരഭാഷകളുമായിപ്പോലും താരതമ്യം ചെയ്തു കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്തത് ഒരു കുറവായി അദ്ദേഹം കാണുന്നു. ഇതുമൂലം അവരുടെ ഭാഷാജ്ഞാനം സൂക്ഷ്മതയുള്ളതായിരുന്നപ്പോഴും വിസ്തൃതിയില്ലാത്തതായി എന്ന് അദ്ദേഹം വിമർശിച്ചു. സമാനഭാഷകൾ ചേർന്ന 'ഭാഷാകുടുംബങ്ങൾ' എന്ന ആശയം തന്നെ നാട്ടുകാർക്ക് അപരിചിതമാണെന്നു കാൾഡ്വെൽ പരിതപിക്കുന്നു. ആ കുറവു നികത്താൻ തന്റെ കൃതി കുറച്ചെങ്കിലും സഹായിച്ചേക്കാം എന്ന പ്രതീക്ഷയും അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
സ്കോട്ട്ലണ്ടുകാരായ മാതാപിതാക്കളുടെ മകനായി വടക്കൻ അയർലൻഡിലെ ക്ലാഡിയിലാണ് കാൾഡ്വെൽ ജനിച്ചത്. സ്കോട്ട്ലണ്ടിലെ ഗ്ലാസ്ഗോ സർവകലാശാലയിൽ നിന്നു ബിരുദമെടുത്ത അദ്ദേഹം ഭാഷകളുടെ താരതമ്യപഠനത്തിൽ തല്പരനായിത്തീർന്നു. 1838-ൽ ലണ്ടൺ വേദപ്രചാരസഭയിലെ അംഗമായി 24-ആമത്തെ വയസ്സിൽ മദ്രാസിലെത്തിയ കാഡ്വെൽ പിന്നീട് സോസൈറ്റി ഫോർ ദ പ്രൊപ്പഗേഷൻ ഓഫ് ഗൊസ്പെൽ എന്ന മിഷനറിസംഘത്തിൽ ചേർന്നു. 1877-ൽ അദ്ദേഹം തിരുനെൽവേലി രൂപതയുടെ മെത്രാൻ പദവിയിലെത്തി. തിരുവിതാംകൂറിലെ പ്രസിദ്ധ വേദപ്രചാരകൻ ചാൾസ് മോൾട്ടിന്റെ മകൾ എലിസാ മോൾട്ടിനെ 1844-ൽ കാഡ്വെൽ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് ഏഴു മക്കൾ പിറന്നു. തിരുവിതാംകൂറിലും തിരുനെൽവേലിയിലും വേദപ്രചാരവേലയിൽ എലിസായും സജീവമായിരുന്നു.
1856-ൽ ഈ കൃതിയുടെ ആദ്യപതിപ്പു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് കാൾഡ്വെൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ അവധിയിൽ ആയിരിക്കെ ആണ്. തുടർന്ന് പരിഷ്കരിച്ചു വിപുലീകരിച്ച ഒരു രണ്ടാം പതിപ്പു പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും 19 വർഷത്തിനു ശേഷം 1875-ലെ രണ്ടാം അവധിക്കാലം വരെ അതിനു കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. രണ്ടാം പതിപ്പിനെഴുതിയ ആമുഖത്തിൽ ആദ്യപതിപ്പിനു കിട്ടിയ പ്രശംസ അത് അർഹിക്കുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു എന്ന് നിരീക്ഷിച്ച കാൾഡ്വെൽ ഒരു പ്രശംസ മാത്രം താൻ അർഹിക്കുന്നതും തനിക്ക് ഏറെ ചാരിതാർത്ഥ്യം നൽകിയതും ആയിരുന്നെന്ന് കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ദ്രാവിഡഭാഷകളെ താൻ "സ്നേഹപൂർവം സമീപിച്ചു" എന്ന പ്രശംസയാണ്, അർഹിക്കുന്നതും ഏറെ ചാരിതാർത്ഥ്യം നൽകിയതും ആയി അദ്ദേഹം എടുത്തു പറഞ്ഞത്.
സുവിശേഷപ്രചാരണത്തിൽ പ്രാദേശികഭാഷയിലെ നൈപുണ്യം ആവശ്യമാണെന്നറിഞ്ഞ കാൾഡ്വെൽ, തമിഴ് ഭാഷ ചിട്ടയായി പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ പഠനത്തിനൊടുവിൽ അദ്ദേഹം ഭാരതീയഭാഷകളുടെ താരതമ്യശാസ്ത്രത്തിനു മുതൽക്കൂട്ടായിത്തീർന്ന മൗലികസ്വഭാവമുള്ള ചില നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. 1856-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "ദ്രാവിഡഭാഷകളുടെ താരതമ്യവ്യാകരണം" (എ കമ്പാരറ്റീവ് ഗ്രാമർ ഓഫ് ദ്രവീഡിയൻ ഓർ സൗത്ത് ഇന്ത്യൻ ലാംഗ്വേജസ്) എന്ന വിഖ്യാതരചന ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഭാഷാകുടുംബത്തിന് സംസ്കൃതവും ഇതര ഇന്തോ-ആര്യൻ ഭാഷകളും ചേർന്ന ഭാഷാസമൂഹത്തിൽ നിന്നുള്ള വ്യതിരിക്തതയെ സംബന്ധിച്ച കാൾഡ്വെലിന്റെ കണ്ടെത്തലുകളുടെ രേഖയാണ്.
ദ്രാവിഡകുടുംബത്തിലെ ഭാഷകൾ ഇതരഭാഷകളും ഭാഷാകുടുംബങ്ങളുമായി ഏതുവിധം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന പ്രശ്നത്തിനു പരിഹാരം കണ്ടെത്തിയതായി കാൾഡ്വെൽ അവകാശപ്പെട്ടില്ല. ആ പ്രശ്നത്തിനുള്ള ശാസ്ത്രീയമായ സമാധാനം അന്നോളം കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ലെന്നു സമ്മതിക്കുന്ന അദ്ദേഹം എന്നെങ്കിലും അതു പരിഹരിക്കപ്പെടും എന്ന പ്രതീക്ഷ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. അതേസമയം, ഇന്തോ-യൂറോപ്യൻ ഭാഷാകുടുംബത്തിനും തുറേനിയൻ/സിഥിയൻ ഭാഷാഗണത്തിനും ഇടയിൽ, മദ്ധ്യത്തിലല്ലാതെ, തുറേനിയൻ/സിഥിയൻ ഗണത്തോടു ഏറെ അടുത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഭാഷാകുടുംബമാണ് ദ്രാവിഡഭാഷകളുടേതെന്ന താൽകാലിക സമാധാനം ഈ പ്രശ്നത്തിന് അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിക്കുന്നുമുണ്ട്.
തമിഴ് ഭാഷയുടെ തലതൊട്ടപ്പൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബിഷപ് റോബട്ട് കാൽഡ്‌വെൽ , പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്കോട്ട്ലണ്ടിൽ ജനിച്ച് തമിഴ്നാട്ടിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച ക്രിസ്തീയ വേദപ്രചാരകനും ഭാഷാശാസ്ത്രകാരനും ആയിരുന്നു . വ്യാകരണങ്ങളുടെ താരതമ്യപഠനത്തിലൂടെ, തമിഴ്, മലയാളം, കന്നഡ, തെലുഗ്, തുളു തുടങ്ങിയ ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകളും പാകിസ്താനിലെ ബ്രഹൂയി ഭാഷയും മറ്റും സംസ്കൃതത്തിന്റേതിൽ നിന്നു ഭിന്നമായൊരു ഭാഷാകുടുംബത്തിൽ പെടുന്നുവെന്ന പരികല്പന ഉറപ്പിച്ചത് അദ്ദേഹമാണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകളെ 'ദ്രാവിഡഭാഷകൾ' എന്ന് ആദ്യമായി വിളിച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്.
ഭാഷാശാസ്ത്രസങ്കേതങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദ്രാവിഡർക്കുമേലുള്ള ആര്യൻ 'മേധാവിത്വത്തെ' ചോദ്യം ചെയ്ത കാൾഡ്വെൽ, ഇ.വി. രാമസ്വാമി നായ്ക്കരുടെ ദ്രാവിഡമുന്നേറ്റപ്രസ്ഥാനത്തിനു വഴിയൊരുക്കിയതായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. തമിഴ്ഭാഷയ്ക്കു നൽകിയ സംഭാവനകളുടെ പേരിൽ അദ്ദേഹത്തെ മാനിക്കാനായി തമിഴ്നാടു സർക്കാർ ചെന്നൈയിലെ മരീനാ കടൽത്തീരത്ത് 1968-ൽ കാഡ്വെലിന്റെ ഒരു പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു. 2010-ൽ ഭാരതസർക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിക്കാൻ ഒരു തപാൽ സ്റ്റാമ്പും ഇറക്കി.
എന്ന് ഈ കൃതിയിൽ കാൾഡ്വെൽ വാദിച്ചു. ഭാരതീയഭാഷകളുടെ താരതമ്യപഠനത്തിലും ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നർവംശശാസ്ത്രപഠനങ്ങളിലേയും അടിസ്ഥാനരേഖകളിലൊന്നാണ് ഈ രചന.
ജനനം 1968-ൽ. അച്ഛൻ എം. സി. പങ്കജാക്ഷൻ. അമ്മ ഡി. രമണി ദേവി. മലയാളസാഹിത്യത്തിൽ എം. എ. യും ചിത്രകലയിലും" എന്ന വിഷയത്തിൽ പി എച്ച് ഡിയും നേടി. വിദ്യാഭ്യാസാനന്തരം പറവൂർ ലക്ഷ്മി കോളേജ്‌, ദേശാഭിമാനി ദിനപത്രം എന്നിവിടങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യ സംസ്കൃത സർവകലാശാലയിൽ മലയാളവിഭാഗം അദ്ധ്യാപകൻ. ഭാര്യ മീന എസ്. മക്കൾ ജാനകി, മാധവൻ. പഠന കാലത്ത് എസ്.എഫ്.ഐയിലൂടെ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനാ രംഗത്ത് സജീവമായിരുന്നു.
കേരളത്തിലെ യുവസാംസ്കാരികവിമർശകരിൽ ശ്രദ്ധേയൻ. മാർക്സിസം, ചിത്രകല, ഉത്തരാധുനികത, ചരിത്രം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഒട്ടേറെ പുസ്തകങ്ങളും പഠനങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. മഹാഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തെ സംബന്ധിച്ച് സുനിൽ പി ഇളയിടം നടത്തിയ പ്രഭാഷണ പരമ്പര ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു.ശബരിമലയെപ്പറ്റി ഇദ്ദേഹം നടത്തിയ പ്രസംഗങ്ങൾ ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഗണിതശാസ്ത്ര പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായുള്ള ഒരു മെക്കാനിക്കൽ കാൽക്കുലേറ്റർ എന്ന ആശയം ബിസി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആന്റികീഥെറ മെക്കാനിസത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്താൻ കഴിയും, ആദ്യകാല ആധുനിക ഉദാഹരണങ്ങൾ പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പാസ്കലിനും ലെബ്നിസിനും കാരണമായി. 1784-ൽ ഹെസ്സിയൻ സൈന്യത്തിലെ എഞ്ചിനീയറായ ജെ.എച്ച്. മുള്ളർ ഒരു ആഡിംഗ് മെഷീൻ നിർമ്മിക്കുകയും നിർമ്മിക്കുകയും 1786-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു പുസ്തകത്തിൽ ഒരു ഡിഫ്രൻസ് മെഷീന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങൾ വിവരിക്കുകയും ചെയ്തു (ഒരു ഡിഫ്രൻസ് മെഷീന്റെ ആദ്യത്തെ രേഖാമൂലമുള്ള പരാമർശം നടന്നത് 1784-ൽ ആണ്), പക്ഷേ അദ്ദേഹം ആശയവുമായി മുന്നോട്ടുപോകുന്നതിന് ആവശ്യമായ ഫണ്ട് നേടാനായില്ല.
1820 കളിൽ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു ഡിഫറൻസ് എഞ്ചിൻ എന്ന കണക്കുകൂട്ടൽ യന്ത്രം ആദ്യമായി സൃഷ്ടിച്ചത് ചാൾസ് ബാബേജാണ്. പോളിനോമിയൽ ഫംഗ്ഷനുകൾ പട്ടികപ്പെടുത്താൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഓട്ടോമാറ്റിക് മെക്കാനിക്കൽ കാൽക്കുലേറ്ററാണ് ഡിഫറൻസ് എഞ്ചിനുകൾ.
വിവിധ തരം ഗണിത ഫലനങ്ങളുടെ മൂല്യം പട്ടിക രൂപത്തിൽ തയ്യാറാക്കാൻ ആവശ്യമായ ഗണിത ക്രിയകൾ സ്വചാലിതമായി ചെയ്യാനുള്ള യന്ത്രം. ഒരു ബഹുപദ ഫലനത്തിലെ പദങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ ക്രിയകൾ കണക്കാക്കുന്നത് എന്നതിൽ നിന്നാണ് ഡിഫറൻസ് എൻജിൻ എന്ന പേരു ലഭിച്ചത്.
അനലറ്റിക്കൽ എൻജിന്റെ രൂപകല്പന നടത്തിയശേഷം 1847-ൽ ബാബേജ് വീണ്ടും ഡിഫറൻസ് എൻജിൻ നമ്പർ 2-ന്റെ ഒരു രൂപരേഖ തയ്യാറാക്കി. 1991-ൽ ലണ്ടനിലെ സയൻസ് മ്യൂസിയത്തിൽ ഇതിന്റെ ഒരു പ്രവർത്തന മോഡൽ സ്ഥാപിച്ചു. ഏകദേശം 3.05 മീ. നീളവും 1.83 മീ. പൊക്കവും 0.46 മീ. വീതിയും ഇതിനുണ്ട്. ആധുനിക യന്ത്രോപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇതിൽ 4,000 ഘടകഭാഗങ്ങൾ നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത്. എന്നാൽ ബാബേജിന്റെ കാലത്ത് സാധ്യമാകാവുന്നത്ര സൂക്ഷ്മതയേ പ്രസ്തുത ഭാഗങ്ങൾക്ക് നൽകിയിട്ടുള്ളൂ.
ഇത്തരത്തിലൊരു ഡിഫറൻസ് എൻജിൻ ആദ്യം രൂപകല്പന ചെയ്തത് ചാൾസ് ബാബേജാണ്. 2++ 41 എന്ന ബഹുപദ ഫലനത്തിന്റെ മൂല്യം പട്ടികരൂപത്തിൽ ലഭ്യമാക്കുന്ന ഒരു ഡിഫറൻസ് എൻജിന്റെ പ്രവർത്തന മാതൃക ഇദ്ദേഹം 1822 മധ്യത്തോടെ നിർമിച്ചു. ആറക്കങ്ങൾ വരെ കൈ കാര്യം ചെയ്യാൻ ശേഷിയുള്ള പ്രസ്തുത മോഡൽ പിൽക്കാലത്ത് നശിച്ചു പോയതായി കരുതപ്പെടുന്നു.
തുടർന്ന് 18 അക്കങ്ങളുള്ള ആറ് 'ഓ ഡർ' 'ഡിഫറൻസുകൾ' വരെ പട്ടികരൂപത്തിൽ നൽകാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു ഡിഫറൻസ് എൻജിനും അദ്ദേഹം രൂപകല്പന നൽകുകയുണ്ടായി. പക്ഷേ, നിർമ്മാണം പൂർത്തീകരിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നതു മൂലം ആ വഴിക്കുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഇദ്ദേഹം 1833-ൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണുണ്ടായത്.
കെഡിഇയുടെ ആപ്ലികേഷൻ കൂട്ടങ്ങളിലൊന്നാണ് എക്സ്ട്രാഗിയർ. സാധാരണ ആപ്ലികേഷനുകളെല്ലാം കെഡിഇ സോഫ്റ്റ്‌വെ‌യർ കംപൈലേഷൻ വഴിയാണ് പുറത്തിറക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ കംപൈലേഷൻ വഴിയല്ലാത്ത കെഡിഇയുടെ തന്നെ ഭാഗമായ ആപ്ലികേഷനുകളുടെ കൂട്ടമാണ് എക്സ്ട്രാഗിയർ. ഡെവലപ്പർമാർക്ക് അവരുടേതായ പുറത്തിറക്കൽ തിയതി നിശ്ചയിക്കാനുള്ള സൗകര്യം നൽകുന്നതിനാണ് സോഫ്റ്റ്‌വെ‌യർ കംപൈലേഷനിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായൊരു പുറത്തിറക്കൽ തീയതി ഈ ആപ്ലികേഷനുകൾക്ക് നൽകുന്നത്.
ഫ്രാൻസിലെ ടുലിസിൽ 1920 ലാണ് ജനനം. 'സിക്‌സ് മോറൽ ടെയ്ൽസ്' എന്ന ചലച്ചിത്ര പരമ്പരയാണ് അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധേയനാക്കിയത്. പ്രണയബന്ധങ്ങളുടെ പൊരുളന്വേഷിച്ച സിനിമകളിലൂടെ ശ്രദ്ധേയനായ റോമർ വിഖ്യാത ഫ്രഞ്ച്മാസിക 'കഹേദു സിനിമ'യുടെ എഡിറ്ററായിരുന്നു. വിദേശ ഭാഷാ ചിത്രത്തിനുള്ള ഓസ്‌കർ നാമനിർദ്ദേശം നേടിയ 'മൈ നൈറ്റ് അറ്റ് മോദ്‌സ്' ലോകമെങ്ങുമുള്ള ചലച്ചിത്രാസ്വാദകരുടെ പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റി. 'പോളിൻ അറ്റ് ദ ബീച്ച്' ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചിത്രങ്ങൾ ഒട്ടേറെ ചലച്ചിത്ര മേളയിൽ പുരസ്‌കാരങ്ങൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്.
പ്രശസ്ത ചലച്ചിത്ര സംവിധായകനും തിരക്കഥാകൃത്തും നിരൂപകനുമായിരുന്നു എറിക് റോമർ. ഫ്രഞ്ച് നവതരംഗ സിനിമയുടെ വക്താക്കളിൽ ഒരാളായ റോമർ വിഖ്യാത സംവിധായകരായ ഗൊദാർദിന്റെയും ത്രൂഫോയുടെയും കൂട്ടാളിയായിരുന്നു.
സാമൂഹിക സ്ഥിതിയും വിധിയെ സ്വാധീനിക്കുന്നതായി കാണപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഡോക്ടർ ബിൽ സൗണ്ടേഴ്സിനെ വെടിവച്ചു കൊന്ന ഡോക്ടർ സെങ്ക വിൻട്രിങ്ഹാമിനെ കൊലപാതകക്കുറ്റത്തിനു പകരം നരഹത്യക്കുറ്റത്തിനാണ് വിചാരണ ചെയ്തത്. ഒരു തൊഴിലാളിയായ ഫ്രെഡറിക് ഫോസ്റ്ററിനെ മാനസികവൈകല്യമുണ്ട് എന്ന സംശയമുണ്ടായിട്ടും വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ രീതിയിൽ പൗരന്മാരെ രണ്ടു തട്ടിൽ കാണുന്നതും പത്രമാദ്ധ്യമങ്ങൾ എതിർത്തിട്ടുണ്ട്. ഫോസ്റ്റർ വധിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും മാനസികനിലയുടെ പ്രാധാന്യത്തെപ്പറ്റി ഈ കേസുകാരണം ചർച്ചകളുണ്ടായി. ആൽബർട്ട് വെബ് എന്നയാളുടെ വിചാരണ സമയത്തും ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നിരുന്നു. ന്യൂസിലാന്റ് ലിസണർ എന്ന പത്രം 1955 ജൂലൈ മാസത്തിൽ വധശിക്ഷയ്ക്കെതിരേ മുഖപ്രസംഗങ്ങളെഴുതി. ഇതിന് വായനക്കാരുടെ പിന്തുണയും കിട്ടുകയുണ്ടായി.
കൺസർവേറ്റീവ് പാർട്ടി 1949-ൽ അധികാരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ വധശിക്ഷ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ തീരുമാനിച്ചു. പാർട്ടികളിലുള്ള വിശ്വാസമനുസരിച്ചായിരുന്നു അക്കാലത്ത് വധശിക്ഷയെപ്പറ്റിയുള്ള പൊതുജനാഭിപ്രായം കാണപ്പെട്ടിരുന്നത്. നാഷണൽ പാർട്ടി വധശിക്ഷ വീണ്ടും കൊണ്ടുവരുന്നതിനെ അനുകൂലിച്ചപ്പോൾ ലേബർ പാർട്ടിക്ക് ഇതിനോടെതിർപ്പായിരുന്നു. 1950-ൽ നടന്ന ഇതേപ്പറ്റിയുള്ള ചർച്ചയിൽ ലേബർ പാർട്ടി സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് കൊടുക്കുന്ന അധികാരം ഭരണഘടനയെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്ന സംശയം ഉയർത്തി. നാഷണൽ പാർട്ടിയുടെ അറ്റോർണി ജനറൽ വധശിക്ഷ കുറ്റം ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് ജനങ്ങളെ പിന്തിരിപ്പിക്കും എന്ന അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചു. പിന്നീടു വന്ന അറ്റോർണി ജനറലായ ജാക്ക് മാർഷലിന്റെ കാലത്ത് വധശിക്ഷകളുടെ എണ്ണം വളരെ വർദ്ധിച്ചത് ചർച്ചകൾക്ക് കാരണമായി.
പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ക്രിസ്ത്യാനികളും വധശിക്ഷയ്ക്കെതിരായ നിലപാടുകൾ എടുത്തിരുന്നു. 1941-ലും 1951-ലും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് മതസംഘടനകൾ വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കുന്നതിനെ പിന്തുണച്ചിരുന്നു. കത്തോലിക്കരും വ്യക്തിപരമായ നിലയ്ക്ക് ഇതിനെ പിന്തുണച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ കത്തോലിക് മത നേതൃത്വം ഇതെപ്പറ്റി ഒരു നിലപാടെടുത്തിരുന്നില്ല. ന്യൂസിലാന്റിലെ തിയോസഫിക്കൽ സൊസൈറ്റിയും വധശിക്ഷയെ എതിർത്തിരുന്നു. ബാപ്റ്റിസ്റ്റ് യൂണിയനും ചർച്ചസ് ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റും ഇതിനോടുള്ള എതിർപ്പ് 1950-കളുടെ അവസാനം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. മതപരമായ എതിർപ്പുകൾ വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ വധശിക്ഷയെ എതിർത്തിരുന്നവരുടെ പിൻബലം വർദ്ധിച്ചു. വധശിക്ഷ നടക്കുന്നിടത്ത് പോയി ശിക്ഷയെ അനുകൂലിക്കുന്ന നിലപാടെടുക്കാൻ പല പാതിരിമാരും തയ്യാറായിരുന്നില്ലത്രേ.
തൂക്കിക്കൊല്ലലായിരുന്നു ന്യൂസിലാന്റിലെ ശിക്ഷാരീതി. ആദ്യം രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തും വധശിക്ഷ നടന്നിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീട് വെല്ലിംഗ്ടണിലും ഓക്ലാന്റിലും മാത്രമായി. ആരാച്ചാർ ജോലിക്ക് ആദ്യം സ്ഥിരമായി ആരെയും നിയമിച്ചിരുന്നില്ല. യോഗ്യതയുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്ന ആരെയെങ്കിലും താൽക്കാലികമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്. ചിലപ്പോൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവാളികളെയും ആരാച്ചാർ ജോലി ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നു. പണമോ ശിക്ഷ ഇളവോ ആയിരുന്നു ഇവർക്കു നൽകിയിരുന്ന കൂലി. 1877-ൽ ബ്ലെൻഹൈമിലെ ഷെരീഫ്, ഒരു ആരാച്ചാരെ സ്ഥിരമായി നിയമിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഓസ്ട്രേലിയയിൽ ആരാച്ചാരായിരുന്ന ടോം ലോംഗ് എന്നയാളെ ഇതിനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇയാളല്ലാതെ മറ്റ് ആരാച്ചാർമാരുടെ പേരുവിവരം വെളിപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
നാഷണൽ പാർട്ടിയുടെ ഭരണകാലത്ത് , 36 ആൾക്കാർ കൊലക്കുറ്റം ചെയ്തതായി വിചാരണയിൽ തെളിയുകയും ഇതിൽ 22 പേരെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുകയും ചെയ്തു. വധശിക്ഷ നടത്തണോ എന്ന അവസാന തീരുമാനം എടുക്കാൻ മന്ത്രിസഭയ്ക്കായിരുന്നു അധികാരം. മരണശിക്ഷ ലഭിച്ചവരിൽ 8 പേരെയേ വധിച്ചുള്ളൂ. ബാക്കി ശിക്ഷകൾ ജീവപര്യന്തമായി ഇളവു ചെയ്യപ്പെട്ടു. അപ്പോഴും അഭിപ്രായ ഭിന്നത തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഫിലിം സെൻസർ ഗോർഡൻ മിറാംസ് സിനിമകളിലെ തൂക്കിക്കൊല്ലൽ രംഗങ്ങൾ കുടുംബങ്ങൾക്ക് യോജിച്ചതല്ല എന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് നീക്കം ചെയ്യുമായിരുന്നു.
മാകെറ്റു എന്ന ഒരു മവോറി വംശജനെയാണ് ആദ്യം വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിച്ചത്. ഒരു വെള്ളക്കാരനായ ആട്ടിടയനെ വധിച്ചു എന്നതായിരുന്നു ഇയാളുടെ മേൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ട കുറ്റം. ശിക്ഷ നടപ്പാക്കും മുമ്പ് ഇയാൾ വയറ്റിളക്കം ബാധിച്ച് മരിച്ചുപോയി. ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആദ്യ വ്യക്തി വിറേമു കിങ്കി മകേറ്റു എന്നയാളായിരുന്നു. മോടുവാറോഹിത ദ്വീപിൽ അഞ്ചു പേരെ കൊന്നു എന്നതായിരുന്നു ഇയാളുടെ മേൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ട കുറ്റം. മുഴുവൻ വെള്ളക്കാരുൾപ്പെട്ട ഒരു ജൂറി ഇയാളെ വധശിക്ഷയ്ക്കു വിധിച്ചു. 1842-ൽ ഇയാളെ തൂക്കിക്കൊന്നു.
എഡ്ഡി ടെ വിയൂ എന്നയാൾ മോഷണശ്രമത്തിനിടെ ഒരു വൃദ്ധയായ സ്ത്രീയെ കൊന്ന കുറ്റത്തിന് 1955-ൽ തൂക്കിക്കൊല്ലപ്പെട്ടു. വധശിക്ഷ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ആളുകളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നില്ല എന്ന തോന്നൽ ശക്തമായിത്തുടങ്ങി. മാനസിക വൈകല്യമുള്ളയാളും തകർന്ന കുടുംബത്തിൽ നിന്നു വന്നയാളുമായിരുന്ന ടെ വിയൂവിനെ നരഹത്യക്കായിരുന്നില്ലേ വിചാരണ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത് എന്ന ചോദ്യവും ഉയർന്നുവന്നു. ഇതിന്റെയൊക്കെ ഫലമായി 1956-ൽ വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി പഠിക്കാൻ ഒരു നാഷണൽ കമ്മിറ്റി രൂപീകൃതമായി.
മിന്നി ഡീൻ എന്ന സ്ത്രീ ഒഴികെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയരാക്കപ്പെട്ട എല്ലാവരും പുരുഷന്മാരായിരുന്നു. 1895-ൽ മിന്നി ഡീൻ ശിശുഹത്യ നടത്തി എന്ന കുറ്റത്തിനാണ് തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടത്. രാജ്യദ്രോഹത്തിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഹാമിയോറ പെറെ ഒഴികെ ബാക്കിയെല്ലാവരെയും കൊലപാതകക്കുറ്റത്തിനാണ് ശിക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളത്. 1957 ഫെബ്രുവരി 18-ന് വധിക്കപ്പെട്ട വാൾട്ടർ ജെയിംസ് ബ്രൌൺ ആണ് അവസാനമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടയാൾ. സ്വന്തം ഭാര്യയെ വിഷം കൊടുത്തു കൊന്നു എന്നതായിരുന്നു ഇയാളുടെ മേൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ട കുറ്റം.
ന്യൂസിലാന്റിൽ വധശിക്ഷ സംബന്ധിച്ച നിയമങ്ങൾ ആദ്യമായി ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ടത് 1840-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് കോളനിയായ ശേഷമാണ്. ഇതിനു ശേഷം ആദ്യമായി വധശിക്ഷ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത് 1842-ലാണ്. ന്യൂസിലാന്റിൽ അവസാനമായി വധശിക്ഷ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത് 1957-ലാണ്. കൊലപാതകത്തിന് വധശിക്ഷ നൽകുന്നത് 1961-ൽ നിർത്തിവയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഒരു കുറ്റത്തിനും വധശിക്ഷ നൽകാൻ പാടില്ല എന്ന നിലപാട് 1989-ൽ എടുത്ത സമയം വരെ ന്യൂസിലാന്റിൽ 85 ആൾക്കാർക്ക് നിയമപരമായി വധശിക്ഷ നൽകപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
പൗളീൻ എങ്കൽ എന്ന ചരിത്രകാരന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ബ്രിട്ടനിലെ വധശിക്ഷയ്ക്കായുള്ള റോയൽ കമ്മീഷൻ വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കാനുള്ള ന്യൂസിലാന്റിലെ ശ്രമങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. ഹാരി വിറ്റ്ലാന്റ്, എഡ്വാർഡ് തോമസ് ടി വിയു എന്നിവരുടെ ശിക്ഷ സംബന്ധിച്ച വിവാദങ്ങളും ഇതിനെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. യുദ്ധശേഷമുള്ള മാനസികാഘാതം , മാനസികവും വളർച്ചാപരവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവ ദയ കാട്ടുന്നതിന്റെ ഘടകങ്ങളായെടുക്കണം എന്നും അഭിപ്രായമുയർന്നിരുന്നു.
ചട്ടങ്ങൾ പ്രകാരം മജിസ്ട്രേറ്റും ഡൊക്ടറും, ഷെറീഫും വധശിക്ഷ നടക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ഹാജരായിരിക്കണം. 1950-കളൂടെ അവസാനം അറ്റോർണി ജനറൽ ജാക്ക് മാർഷൽ വധശിക്ഷകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടിയപ്പോൾ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് പോസ്റ്റ് ട്രൗമാറ്റിക് സ്ട്രെസ്സ് ഡിസോർഡർ, മദ്യത്തിനടിമപ്പെടൽ, കുടലിലെ അൾസർ തുടങ്ങിയ അസുഖങ്ങൾ കാണപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ചില രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യമുള്ള കേസുകളിൽ വധശിക്ഷകൾ ഇളവു ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇത് എതിർപ്പുകളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
1935-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പിനു ശേഷം അധികാരത്തിൽ വന്ന ലേബർ പാർട്ടി എല്ലാ വധശിഷകളും ജീവപര്യന്തം തടവായി ഇളവു ചെയ്തു. 1941-ലെ ക്രൈംസ് അമ്ന്ഡ്മെന്റ് ആക്റ്റ് കൊലപാതകക്കുറ്റത്തിനുള്ള ശിക്ഷ കഠിനതടവോടു കൂടിയ ജീവപര്യന്തമായി കുറവുചെയ്തു. രാജ്യദ്രോഹം, കടൽക്കൊള്ള എന്നീ രണ്ട് കുറ്റങ്ങൾക്കു മാത്രമേ ഇതിനു ശേഷം വധശിക്ഷ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിരുന്നുള്ളൂ.
സാമൂഹ്യചരിത്രകാരൻ റെഡ്മർ യ്സ്കയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ അത്തരം ചിന്തകൾ പണ്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നവയാണ്. വധശിക്ഷ 1950-ൽ പുനരാരംഭിച്ചപ്പോൾ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ശിക്ഷ നടപ്പാക്കൽ ഒരു തലവേദനയായിരുന്നുവത്രേ. പ്രതി ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നോ എന്ന് നോക്കുക, ആരോഗ്യം പരിപാലിക്കുക, പാതിരികളെ ഏർപ്പാടു ചെയ്യുക, സുരക്ഷ ഏർപ്പാടാക്കുക എന്നിവയൊക്കെ കുഴപ്പം പിടിച്ച കാര്യങ്ങളായിരുന്നു.
പത്രപ്രവർത്തകനും സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനിയുമായിരുന്ന പി.എ. സൈനുദ്ദീൻ നൈനയുടെ മകനായി 1944ൽ എറണാകുളം ജില്ലയിലെ കൊച്ചങ്ങാടിയിൽ ജനിച്ചു. സ്ക്കൂൾ ഫൈനലിനു ശേഷം എറണാകുളത്തെ 'കേരളനാദം' സായാഹ്ന പത്രത്തിലായിരുന്നു തുടക്കം. പിന്നീട് ജയ്ഹിന്ദ്, കൊച്ചിൻ എക്സ്പ്രസ്, യുവകേരളം തുടങ്ങിയ സായാഹ്നപത്രങ്ങളിലും പ്രവർത്തിച്ചു. ഫിലിംനാദം, യാത്ര, ചിത്രകാർത്തിക, ദീപ്തി, സർഗ്ഗം ,സിനിമ തുടങ്ങിയ ആനുകാലികങ്ങളിലും ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിച്ചു.
ഇതിനിടെ സമസ്ത കേരള സാഹിത്യപരിഷത്തിന്റെ ഓഫീസ് സെക്രട്ടറിയായി കുറച്ചുനാൾ ജോലിചെയ്തു. ജ്യൂ ടൗണിൽ ഇംപ്രിന്റ് എന്ന പേരിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രസ്സ് ഇടക്കാലത്തു നടത്തിയിരുന്നു. സ്ക്കൂൾ ഫൈനലിനു പഠിക്കുന്ന കാലത്തു തന്നെ 1961-ൽ മുൻ ഡെപ്യൂട്ടി സ്പീക്കർ എം.ജെ സക്കറിയാ സേട്ടുവിനോടൊപ്പം അഞ്ചും മൂന്നും ഒന്ന് എന്ന കഥാ സമാഹാരം പുറത്തിറക്കി. 'തളിരിട്ട കിനാക്കൾ, ചാപ്പ എന്നീ ചിത്രങ്ങൾക്ക് കഥയും തിരകഥയും എഴുതി. സിനിമയ്ക്കും അല്ലാതെയും ഗാന രചനകൾ നടത്തി.
1980ൽ 'ലീഗ് ടൈംസ്' പത്രാധിപസമിതിയിൽ അംഗമായാണ് കോഴിക്കോട് വരുന്നത്. 1985ൽ ഇരു മുസ്ലിം ലീഗുകളും തമ്മിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ പത്രം നിർത്തി. എറണാകുളത്തു നിന്നാരംഭിച്ച 'പ്രിവ്യൂ' വാരികയുടെ ചീഫ് എഡിറ്ററായി വീണ്ടും എറണാകുളത്തേയ്ക്ക്.
1987ൽ മാധ്യമം ആരംഭിച്ച കാലം തൊട്ടേ അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ഡെസ്ക് ചീഫായും വാരാന്ത്യ മാധ്യമത്തിന്റെ എഡിറ്ററായും പ്രവർത്തിച്ചു. പതിനഞ്ചുവർഷം മാധ്യമം വാർഷിക പതിപ്പുകളുടെ പത്രാധിപരായിരുന്നു. 2002 ൽ മാധ്യമത്തിൽ നിന്നും വിരമിച്ചു. ഇപ്പോൾ തേജസിൽ അസോസിയേറ്റ് എഡിറ്ററായി ജോലിചെയ്യുന്നു.
ഇനിയും ഉണരാത്തവർ, ക്ഷുഭിതരുടെ ആശംസകൾ എന്നീ പ്രഫഷണൽ നാടകങ്ങളുടെ രചയിതാവ്. കഥ,നോവൽ, വിവർത്തനം, പഠനം തുടങ്ങിയ ഇനങ്ങളിൽ ഇരുപത്തഞ്ചിലേറെ കൃതികൾ. ക്ലാസിൽ അഭിമുഖങ്ങൾ, കാർട്ടൂണിസ്റ്റുകളെ കുറിച്ചുളള 'സത്യം പറയുന്ന നുണയന്മാർ' എന്നിവ മാധ്യമബന്ധിയായ പുസ്തകങ്ങളാണ്.
പത്രപ്രവർത്തകൻ, ഗാനരചയിതാവ്, നാടകരചയിതാവ്, കഥാകൃത്ത്, തിരക്കഥാകൃത്ത്, നോവലിസ്റ്റ്, വിവർത്തകൻ തുടങ്ങി വിവിധ മേഖലകളിൽ വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ച എഴുത്തുകാരനാണ് ജമാൽ കൊച്ചങ്ങാടി. തേജസ് ദിനപത്രംപത്രത്തിന്റെ അസോസിയേറ്റ് എഡിറ്ററായി പ്രവർത്തിച്ചു.
ഇറ്റലിയിലും, പരിഭാഷകളിലൂടെ യൂറോപ്പിലെമ്പാടും പ്രചരിച്ച പെട്രാർക്കിന്റെ പ്രേമഗീതങ്ങൾ ഏറെ ജനപ്രീതി നേടുകയും കവിയ്ക്ക് കണക്കില്ലാത്തെ പ്രശസ്തി നേടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. 'പാട്ടുപുസ്തകം' എന്നർത്ഥമുള്ള 'കൺസോനിയേരെ' എന്ന പേരിലാണ് ഈ സമാഹാരം അറിയപ്പെട്ടത്. 1341-ൽ, റോമൻ പൗരാണികതയിലെ വിസ്മൃതമായിരുന്ന പതിവു പിന്തുടർന്ന് റോമൻ അധികാരികൾ അദ്ദേഹത്തെ ആസ്ഥാനകവിയുടെ പദവി നൽകി ബഹുമാനിച്ചു. ബഹുമതി സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നടത്തിയ പ്രഭാഷണം "യൂറോപ്യൻ നവോത്ഥനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രകടനപത്രിക" എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കലാസാഹിത്യരംഗങ്ങളിലെ നേട്ടങ്ങൾ മാനിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന പുരാതനയുഗത്തിന്റെ പുകഴ്ചയും അതിന്റെ വിസ്മൃതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖപ്രകടനവും ആയിരുന്നു അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം. മാർപ്പാപ്പായും യൂറോപ്പിലെങ്ങുമുള്ള രാജാക്കന്മാരും കവിയെ മാനിച്ചു. "പുരാതകാലത്തെ മഹത്തുക്കൾക്കു സമനായവൻ" എന്ന് ബൊക്കേച്ചിയോ പെട്രാർക്കിനെ വാഴ്ത്തി. ഇറ്റലിക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ വിർജിലിന്റെ പുനരവതാരമായി കരുതി.
രാഷ്ട്രീയകാരണങ്ങളാൻ ഫ്ലോറസിൽ നിന്ന് ബഹിഷ്കരിക്കപ്പെട്ട് അഭയാർത്ഥിയായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന സെർ പെട്രാർക്കോ ആയിരുന്നു പെട്രാർക്കിന്റ് പിതാവ്. 1304-ൽ പെട്രാർക്ക് ജനിക്കുമ്പോൾ കുടുംബം മദ്ധ്യ ഇറ്റലിയിലെ അസെരോ നഗരത്തിലായിരുന്നു. തുടർന്ന് അവർ ഫ്ലോറൻസിനടുത്തുള്ള ഇൻസിസാ, ഇറ്റലിയിലെ തന്നെ മറ്റൊരു പ്രസിദ്ധനഗരമായ പിസാ എന്നിവിടങ്ങളിൽ ജീവിച്ചു. മാർപ്പാപ്പാമാർ ഫ്രാൻസിലെ അവിഞ്ഞോൺ നഗരത്തിൽ വാഴ്ചനടത്തിയിരുന്ന കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ "ബാബിലോൺ പ്രവാസയുഗം" ഏതാണ്ട് പെട്രാർക്കിന്റെ ജീവിതകാലത്തിനു സമാന്തരമായിരുന്നു. 1913-ൽ പിസായിൽ സുരക്ഷിതരല്ലെന്ന തോന്നലിൽ പെട്രാർക്ക് കുടുംബം അവിഞ്ഞോണിലെത്തി. അവിടത്തെ തിരക്കു മൂലം 1315-ൽ അവർ നഗരത്തിൽ നിന്ന് 15 മൈൽ അകലെ കാർപെൻട്രാസ് എന്ന സ്ഥലത്ത് താമസസ്ഥലം കണ്ടെത്തി. പെട്രാർക്കിന്റെ ശിഷ്ടജീവിതം അവിഞ്ഞോൺ നഗരവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു.
1327-ലെ ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം, അവിഞ്ഞോണിലെ വിശുദ്ധ ക്ലാരയുടെ പള്ളിയിൽ അദ്ദേഹം, അവശേഷിച്ച ജീവിതകാലമത്രയും തന്റെ വിദൂരപ്രണയത്തിനും കവിതകൾക്കും വിഷയമായിത്തീർന്ന ലോറ എന്ന യുവതിയെ കണ്ടുമുട്ടിയതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഈ കഥയുടെ പരമാർത്ഥം പലതരം ഊഹാപോഹങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ലോറ, പെട്രാർക്കിന്റെ കാവ്യസ്വാതന്ത്ര്യം രൂപം കൊടുത്ത സങ്കല്പസൃഷ്ടി മാത്രമായിരുന്നു എന്നു പോലും കരുതുന്നവരുണ്ട്. എങ്കിലും അവിഞ്ഞോണിൽ സാദെയിലെ ഹ്യൂഗൂസ് പ്രഭുവിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്ന "സാദെയിലെ ലോറ" ആയിരുന്നു അവളെന്നു പൊതുവേ കരുതപ്പെടുന്നു. ഭർതൃമതിയായിരുന്ന ലോറ കവിയുടെ പ്രേമാഭ്യർത്ഥന സ്വീകരിക്കാതെ അദ്ദേഹത്തെ അകറ്റി നിർത്തി. ആദ്യദർശനത്തിന് കൃത്യം 21 വർഷത്തിനു ശേഷം 1348-ൽ, അപ്പോഴേയ്ക്ക് 12 മക്കളുടെ അമ്മയായിരുന്ന അവൾ പ്ലേഗു ബാധയിൽ മരിച്ചപ്പോൾ പെട്രാർക്ക്, ഇങ്ങനെ എഴുതി:-
പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ഇറ്റാലിയൻ കവിയും പണ്ഡിതനും ആയിരുന്നു പെട്രാർക്ക്. ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ പേര് "ഫ്രാൻസെസ്കോ പെട്രാർക്ക" എന്നാണ്. "ആദ്യത്തെ ഹ്യൂമനിസ്റ്റ്", "യൂറോപ്യൻ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവ്" എന്നൊക്കെ പെട്രാർക്ക് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പിയെട്രോ ബെംബോ സൃഷ്ടിച്ച ആധുനിക ഇറ്റാലിയൻ ഭാഷയുടെ പിറവിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾ മാർഗ്ഗദർകമായി. നവോത്ഥാനയുഗത്തിൽ പെട്രാർക്കിന്റെ ഗീതങ്ങൾക്ക് യൂറോപ്പിലാകമാനം ആസ്വാദകരും അനുകർത്താക്കളും ഉണ്ടായി. "പെട്രാർക്കൻ ഗീതകങ്ങൾ" പ്രേമഗീതങ്ങളുടെ ഉദാത്തമാതൃകകളായി കരുതപ്പെടുകയും ഷേയ്ക്സ്പിയറുടെ ഗീതകങ്ങൾക്കു പോലും വഴിതെളിക്കുകയും ചെയ്തു. 'ലോറ' എന്ന സ്ത്രീയോടുള്ള തിരസ്കൃതപ്രേമമായിരുന്നു ഈ കവിതകളുടെ പ്രചോദനം
യൂറോപ്പിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഗ്രന്ഥശേഖരങ്ങളിൽ ഒന്നിന്റെ ഉടമയായിരുന്ന പെട്രാർക്ക്, അവിഞ്ഞോണിൽ നിന്നു 15 മൈൽ അകലെയുള്ള വൗക്ലൂസ് എന്ന സ്ഥലത്ത് തന്റെ പുസ്തകങ്ങളുമായി താമസമാക്കി. അതിനിടെ തന്റെ രാഷ്ട്രാന്തരയശഃസ്സിന്റെ തിളക്കത്തിൽ നയതന്ത്രദൗത്യങ്ങളും മറ്റുമായി അദ്ദേഹം യൂറോപ്പിലെങ്ങും ചുറ്റി നടന്നു. അത്തരം യാത്രകളിലൊന്നിൽ 1345-ൽ അദ്ദേഹം ഇറ്റലിയിൽ വെറോണ പള്ളിയിലെ ഗ്രന്ഥശാലയിൽ, പുരാതനറോമിലെ രാജ്യതന്ത്രജ്ഞനും ലേഖകനുമായ സിസറോ, അറ്റിക്കസിനും ബ്രൂട്ടസിനും ക്വിന്റസിനും എഴുതിയ കത്തുകൾ കണ്ടെടുത്തു. നേരത്തെ 1933-ൽ പെട്രാർക്ക്, കാവ്യകലയെ പുകഴ്ത്തി സിസറോ നടത്തിയ 'പ്രോ-ആർക്കിയ' എന്ന പ്രഭാഷണം കണ്ടെടുത്തിരുന്നു. നവോത്ഥാനയുഗത്തിൽ വീണ്ടുകിട്ടിയ റോമൻ പൗരാണികതയുടെ രചനകളിൽ പ്രമുഖമാണ് ഇവ.
പാശ്ചാത്യലോകത്ത് ക്രിസ്തീയതയുടെ ഏകശാസനത്തെ വെല്ലുവിളിച്ച നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പ്രാരംഭകനായി കരുതപ്പെടുന്നെങ്കിലും പെട്രാർക്ക് വ്യവസ്ഥാപിത ക്രിസ്തീയതയിലെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞില്ല. തന്റെ പിൻഗാമികളായ മറ്റു ഹ്യൂമനിസ്റ്റുകളെപ്പോലെ അദ്ദേഹവും സ്കൊളാസ്റ്റിക് ദൈവശാസ്ത്രത്തെ നിഷ്പ്രയോജനമായ സംവാദപ്രേമമായി വിലയിരുത്തി. എങ്കിലും ജീവിതകാലമത്രയും അദ്ദേഹം ക്രിസ്തുമതവിശ്വാസിയായി തുടർന്നു. അക്കാലത്തെ മിക്കവാറും മനുഷ്യരെപ്പോലെ പെട്രാർക്കും വിശ്വാസതീക്ഷ്ണതയുടെ ഇടവേളകളിലൂടെ കടന്നുപോയി. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ, മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിരന്തരധ്യാനമാണ് സുകൃത്ജീവിതത്തിനുള്ള മാർഗ്ഗം എന്ന മദ്ധ്യകാലവീക്ഷണത്തിൽ പോലും അദ്ദേഹം പങ്കുപറ്റി.
നാലു വർഷത്തെ അലസജീവിതത്തിനു ശേഷം 1319-ൽ പിതാവിന്റെ നിർബ്ബന്ധത്തിൽ പെട്രാർക്ക് കാനൻ നിയമം പഠിക്കാൻ മോണ്ട്പെല്ലിയർ നഗരത്തിലേക്കും 1323-ൽ ബൊളോഞ്ഞയിലേക്കും പോയി. എങ്കിലും നിയമപഠനവും പരിശീലനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രുചിക്കു ചേരുന്നതല്ലായിരുന്നു. "സത്യവിരുദ്ധതയില്ലാതെ കൊണ്ടു നടക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു തൊഴിൽ" ആയി അദ്ദേഹം വക്കീൽപ്പണിയെ കണ്ടു. നിയമപുസ്തകങ്ങളിൽ റോമൻ പൗരാണികതയേയും ക്ലാസിക്കൽ യുഗത്തിലെ എഴുത്തുകാരെയും പ്പറ്റിയുള്ള പരാമർശങ്ങൾ മാത്രം അദ്ദേഹത്തെ ആകർഷിച്ചു. അത്തരം എഴുത്തുകാരെപ്പറ്റി കിട്ടാവുന്നതൊക്കെ വായിച്ചിരുന്ന പെട്രാർക്ക് 1526-ൽ മാതാപിതാക്കന്മാർ പ്ലേഗു ബാധയിൽ മരിച്ചതിനെ തുടർന്ന് നിയമപഠനം ഉപേക്ഷിച്ച് അവിഞ്ഞോണിൽ മടങ്ങിയെത്തി.
ഗ്രെക്കോ-റോമൻ പൗരാണികതയിലുള്ള താത്പര്യത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനത്തിനു വലിയ സംഭാവന നൽകിയ പെട്രാർക്ക് തന്റെ നിരന്തരമായ സഞ്ചാരങ്ങൾക്കിടെ, സിസറോയെപ്പോലുള്ള പൗരാണികലേഖകന്മാരുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരുന്ന രചനകൾ പലതും അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്തി. യൂറോപ്യൻ മദ്ധ്യകാലത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ അന്ധകാരയുഗം എന്ന സങ്കല്പം ആദ്യം ഉപയോഗിച്ചതും പെട്രാർക്ക് ആയിരുന്നു. നവോത്ഥാനയുഗത്തിന്റെ ആരംഭകാലത്തെ വിഖ്യാത ഇറ്റാലിയൻ കവി ബൊക്കേച്ചിയോയുമായി പെട്രാർക്ക് ഉറ്റ സൗഹൃദം പുലർത്തി.
പൗരോഹിത്യത്തിന്റെ ചവിട്ടുപടിയായ ആദ്യപട്ടങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചശേഷം സഭയുടെ കീഴിൽ ഉദ്യോഗങ്ങൾ വഹിച്ചിരുന്ന പെട്രാർക്ക് പുരോഹിതനല്ലാതിരുന്നിട്ടും വിവാഹിതനായില്ല. എങ്കിലും ചില വിവാഹേതര ബന്ധങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. അവയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന രണ്ടു കുട്ടികളെങ്കിലും ജനിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1337-ൽ ജനിച്ച മകൻ ജിയോവാന്നി 1361-ൽ പ്ലേഗുബാധയിൽ മരിച്ചു. 1343-ൽ ജനിച്ച മകൾ ഫ്രാൻസെസ്കാ വിവാഹിതയാവുകയും പിതാവിനെ അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്തു.
തിരസ്കൃതനായെങ്കിലും, പെട്രാർക്ക് ലോറയോടുള്ള തന്റെ പ്രണയത്തെ ഒട്ടേറെ ഭാവഗീതങ്ങളിൽ പകർന്നുവച്ചു. ഇറ്റാലിയൻ ഗീതകശൈലിയുടെ മാതൃകകളായി പിന്നീട് ഘോഷിക്കപ്പെട്ട ആ കവിതകളെ അദ്ദേഹം ശേഖരിച്ചു വയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. പ്രഥമദർശനം മുതൽ ലോറയുടെ മരണം വരെയുള്ള 21 വർഷക്കാലം 263 കവിതകൾ പെട്രാർക്ക് എഴുതി. പ്രേമഭാജനത്തിന്റെ മരണശേഷവും തുടർന്ന ഈ ആരാധന മൊത്തം 366 ഗീതകങ്ങൾക്കു പ്രചോദനമായി.
മറ്റു ലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തപ്പോഴും യാത്രയുടെ ആനന്ദത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം അദ്ദേഹം സഞ്ചാരങ്ങളിൽ മുഴുകി. ഒരിക്കൾ പെട്രാർക്ക് സഹോദരനൊപ്പം, അവിഞ്ഞോണിനു സമീപമുള്ള വെണ്ടൂക്സ് കൊടുമുടിയുടെ ആറായിരത്തിലേറെ അടികൾ കയറുകപോലും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യാ വിഭജനക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഏകീകരണത്തിൽ മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ച ആളാണ് വാപ്പാല പങ്കുണ്ണി മേനോൻ എന്ന വി.പി. മേനോൻ . വിഭിന്ന ഭരണവ്യവസ്ഥകളാൽ വൈചിത്ര്യപൂർണ്ണമായിരുന്നു സ്വാതന്ത്ര്യപൂർവ ഇന്ത്യ. മതത്തിലും പാരമ്പര്യാവകാശത്തിലും യുദ്ധത്തിന്റെ ബലതന്ത്രത്തിലും സംസ്കാരത്തനിമകളിലും ചിലപ്പോൾ ഭാഗ്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതങ്ങളായി നിലനിന്ന വിഭിന്ന നാട്ടുരാജ്യങ്ങളെ സൈനിക നടപടികൾ കൂടാതെ ഇൻഡ്യൻ യൂണിയനിൽ ലയിപ്പിച്ചെടുക്കാൻ സർദാർ വല്ലഭായ് പട്ടേലിനെ പ്രാപ്തനാക്കിയത് വി.പി. മേനോന്റെ ഉപദേശവും സഹായവുമാണ്.