polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
നീണ്ട പതിനാറ് വർഷം ശരിയായ ഉറവിടത്തിൽ നിന്നുള്ള ഹദീസുകൾ തേടി അബ്ബാസിദ് മേഖലയിലാകെ അൽ-ബുഖാരി യാത്ര ചെയ്തു. 300000 ഹദീസുകൾ ശേഖരിച്ചെങ്കിലും 2602 ഹസീസുകൾ മാത്രമാണ്‌ അൽ-ബുഖാരി തന്റെ സഹീഹിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയത് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു . മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച ഇബ്‌നു അൽ-സലാഹിന്റെ കണക്കുപ്രകാരമുള്ള ഹദീസുകളുടെ എണ്ണവുമായി ഈ എണ്ണത്തിന്‌ വ്യത്യാസമുണ്ട്. പ്രാർത്ഥനകൾ എങ്ങനെ നിർ‌വ്വഹിക്കണം എന്നു തുടങ്ങി ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുമേഖലയേയും സ്പർശിക്കുന്ന മുഹമ്മദ് നബിയിനിന്ന് നേരിട്ടുള്ള ഇസ്‌ലാമിന്റെ മാർഗദർശനം ഉൾകൊള്ളുന്നതാണ്‌ ഈ ഹദീസുകൾ. ഒമ്പത് ഖണ്ഡങ്ങളായി 16 വർഷം എടുത്ത് എഴുതിയ ഈ ഹദീസ് ശേഖരത്തിലെ ഒരോ ഹദീസ് രേഖപെടുത്തുന്നതിന്‌ മുമ്പും അംഗശുദ്ധിവരുത്തി അല്ലാഹുവിനോട് മാർഗ്ഗദർശനത്തിന്‌ പ്രാർത്ഥിച്ച് രണ്ട് റക്‌അത്ത് നമസ്കരിക്കുമായിരുന്നു ഇമാം അൽ-ബുഖാരി. പിന്നീടദ്ദേഹം ആവശ്യമായ ഗവേഷണവും അന്വേഷണവും നടത്തുകയും ചെയ്യും. ആധികാരികതക്കാവശ്യമായ തന്റെ കൃത്യമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ചുള്ളതാണങ്കിൽ മാത്രം ആ ഹദിസിനെ അദ്ദേഹം എഴുതിവെക്കും. പ്രഗല്ഭ ഹദീസു പണ്ഡിതരായ
അഹമദ്ബ്‌നു ഹമ്പൽ , ഇബ്‌നു മ‌ഇൻ , ഇബ്‌നു മദ്നി എന്നിവരെല്ലാം അൽ-ബുഖാരിയുടെ ഹദീസ് ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആധികാരികതയെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. അതിനാൽ 846 ൽ അദ്ദേഹം ഈ ഹദീസ് ഗ്രന്ഥം പൂർത്തിയാക്കുകയും തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ബാക്കി 24 വർഷം മറ്റു പട്ടണങ്ങളിൽ യാത്രചെയ്ത് പണ്ഡിതന്മാരുമായി കൂടിക്കാഴ്ച്ച നടത്തി താൻ ശേഖരിച്ച ഹദീസുകൾ അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു വന്നു. അദ്ദേഹം എത്തുന്ന ഏതൊരു നഗരത്തിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹദീസ് വിവരണം കേൾക്കാൻ ആയരക്കണക്കിന്‌ ജനങ്ങൾ അവിടുത്തെ പ്രധാന പള്ളികളിൽ ഒന്നിക്കുമായിരുന്നു. ഈ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ യഥാർഥ നാമത്തേയും അതിന്റെ കർത്താവിന്റെ നാമം രേഖപെടുത്തിയതിനേയും കുറിച്ചുള്ള പാശ്ചാത്യ പണ്ഡിതരുടെ സംശയമുന്നയിക്കലിന്‌ മറുപടിയായി ഇസ്‌ലാം പണ്ഡിതർ പറയുന്നത് ബുഖാരിയുടെ കാലത്തെ പ്രസിദ്ധ ഹദീസ് പണ്ഡിതരായ അഹമദുബ്‌നു ഹമ്പലും , ഇബ്‌നു മ‌ഈൻ , ഇബ്‌നു മ‌അദ്നി എന്നിവരും ഈ ഹദീസ് ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ആധികാരികതയെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാണ് .
ഈ ഇരുപത്തിനാലു വർഷത്തിനിടയിൽ ബുഖാരി തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ചില കൊച്ചു പരിഷകാരങ്ങൾ വരുത്തുകയുണ്ടായി. പ്രധാനമായും അധ്യായങ്ങളുടേ തലക്കെട്ടുകളായിരുന്നു അവ. ഒരോ പതിപ്പിനും അതിന്റെ വ്യഖ്യാതാക്കളുടെ പേരു നൽകപെട്ടു. ഇബ്‌നു ഹജറുൽ അസ്‌ഖലാനിയുടെ നുകത് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.എല്ലാ പതിപ്പുകളിലും ഹദീസുകളുടെ എണ്ണം ഒന്നു തന്നെയായിരുന്നു. ബുഖാരിയുടെ വിശ്വസ്തനായ ശിഷ്യൻ അൽ-ഫിറാബറിയുടെ വ്യാഖ്യാനമാണ്‌ പ്രശസ്തമായ ഒന്ന്. "കിതാബുൽ ബാഗ്ദാദി" എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഫിറാബറി പറയുന്നു: എന്റെ കൂടെ എഴുപതിനായിരം ആളുകൾ അൽ-ബുഖാരിയെ ശ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇസ്‌ലാമിലെ ആറ് ഹദീസ് ശേഖരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഹദീസ് ശേഖരമാണ്‌ സഹീഹുൽ ബുഖാരി . പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബിയുടെ വചനങ്ങളുടെ ഈ ശേഖരം നടത്തിയത് മുസ്‌ലിം പണ്ഡിതനായ മുഹമ്മദ് ഇബ്ൻ ഇസ്മയിൽ അൽ ബുഖാരിയായിരുന്നു . അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതകാലത്ത് തന്നെ ഈ ഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയുണ്ടായി. മുസ്‌ലിംകളിൽ ഭൂരിപക്ഷവും ഈ ഹദീസ് ശേഖരത്തെ ഏറ്റവും വിശ്വാസ്യയോഗ്യമായ ഒന്നായി കണക്കാക്കുന്നു. അതിനാൽ ഖുർആൻ കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും ആധികാരികതയുള്ള ഗ്രന്ഥമായി ഇത് ‌വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇബ്‌നു അൽ-സലാഹ് തന്റെ മുഖദ്ദിമ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറയുന്നു: ബുഖാരി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതായി നമുക്ക് വ്യക്തമാക്കപെട്ടിരിക്കുന്നു: അൽ ജാമിഅ‌യിൽ ഞാൻ ആധികാരികമല്ലാത്ത ഹദീസുകളൊന്നും ഉൾപെടുത്തീട്ടില്ല. സംക്ഷിപ്തമാക്കുന്നതിനായി എല്ലാ ആധികാരിക ഹദീസുകളും ഞാനിതിൽ ഉൾകൊള്ളിച്ചിട്ടുമില്ല. കൂടാതെ അൽ-ദഹബി പറഞു:ഒരു ലക്ഷം ഹദീസുകൾ ഞാൻ ഹൃദിസ്ഥമാക്കി. രണ്ട് ലക്ഷം അത്രതന്നെ ആധികാരികമല്ലാത്ത ഹദീസുകളും മന:പാഠമാക്കി എന്ന് ബുഖാരി ഇമാം പറഞ്ഞതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
സഹീഹുൽ ബുഖാരി എന്ന് പൊതുവായി വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ഹദീസ് ശേഖരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് "അൽ ജാമി‌അൽ-സഹീഹ് അൽ-മുസ്നദ് അൽ-മുഖ്തസർ മിൻ ഉമൂർ റസൂലുള്ളാഹ് വ സുനനിഹി വ അയ്യാമിഹി" എന്നാണ്‌. അതിന്റെ മലയാള വിവർത്തനം ഇങ്ങനെയാണ്‌:"പ്രവാചകന്റെ കാലഘട്ടവും പ്രവൃത്തിയും പ്രവാചകനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റു കാര്യങ്ങളുടെയും കണ്ണിചേർത്തുള്ള ആധികാരിക ഹദീസുകളുടെ ചെറു ശേഖരം"
ഫിറാബറി മാത്രമായിരുന്നില്ല സഹീഹുൽ ബുഖാരിയുടെ വ്യാഖ്യാതാവ്. പിന്നീട് വന്ന തലമുറയിലെ നിരവധി ആളുകൾ വ്യാഖ്യാനമെഴുതീട്ടുണ്ട്. ഇബ്രാഹീമിബ്നു മ‌അകൽ , ഹമ്മാദ്ബ്‌നു ഷകർ , മൻസൂർ ബർദൂസി ,ഹുസൈൻ മഹ്മലി എന്നിവരും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഈ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന പല ഗ്രന്ഥങ്ങളുമുണ്ട്. അവയിൽ പ്രധാനമാണ്‌ ഫത്ഹുൽബാരി.
ഇബ്‌നു അൽ-സലാഹ് പറയുന്നു: 7275 ഹദീസുകളാണ്‌ ബുഖാരിയുടെ സഹീഹിലുള്ളത്. ആവർത്തിച്ചു വരുന്ന ഹദീസുകളുൾപ്പടെയാണിത്. ആവർത്തിച്ചുള്ള ഹദീസുകളുടെ എണ്ണം ഒഴിവാക്കിയാലുള്ള ഹദീസുകളുടെ എണ്ണം 4000 ആണെന്ന് വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇത് മുസ്‌നദ് എന്നാണ് പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നത്. യഥാർഥ പരമ്പരയോടുകൂടി പ്രവാചകന്റെ സഹാബികളിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കപട്ടതാണിത്.
പുരാതന ഇസ്രായേലിന്റെ ഭാഷാ-ചിഹ്നലോകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ മുതൽക്കുട്ടാണ് യുഗാരിതീയ ഭാഷയുടെ അനാവരണം. ബൈബിളിലെ എബ്രായ ഭാഷയെക്കുറിച്ച് നേരത്തേ ഉണ്ടായിരുന്ന അറിവിനെ വിപുലപ്പെടുത്താനും തിരുത്താനും യുഗാരിതീയ ഭാഷ നൽകുന്ന ഉൾക്കാഴ്ച ഉപകരിക്കുന്നു. ഉത്തര-പശ്ചിമ സെമിറ്റിക് ഭാഷകളുടെ വ്യാകരണവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അതു നൽകിയ അറിവ് എബ്രായ ബൈബിളിന്റെ പരിഭാഷ എളുപ്പമാക്കി. വ്യാകരണദൃഷ്ട്യാ അസാധ്യമെന്നോ വികൃതമെന്നോ കരുതപ്പെട്ട പല ബൈബിൾ പാഠങ്ങൾക്കും ഈ പുതിയ അറിവ് വിശദീകരണമായി. കവിതാഘടനകളിലും ശൈലീസങ്കേതങ്ങളിലും യുഗാരിതീയ-എബ്രായ ഭാഷകൾ തമ്മിലുള്ള സമാനതകൾ മൂലം, എബ്രായ ബൈബിളിലെ ഛന്ദസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിനും യുഗാരതീയ ഭാഷയുടെ കണ്ടെത്തൽ ആഴം പകർന്നു.
യുഗാരിതീയ ഭാഷ എഴുതിയിരുന്നത് ക്രി.മു. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ നിലവിലിരുന്ന, വ്യഞ്ജനങ്ങൾ മാത്രം അടങ്ങിയ ആപ്പുലിപികളുടെ വ്യവസ്ഥ ഉപയോഗിച്ചാണ്. മെസോപ്പൊട്ടേമിയയിലെ ആപ്പെഴുത്തുമായി അതിന് സാദൃശ്യം തോന്നുമെങ്കിലും, അവതമ്മിൽ ബന്ധമില്ല. ഫിനീഷ്യൻ, എബ്രായ, അരമായ ഭാഷകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന പടിഞ്ഞാറൻ സെമിറ്റിക് ലിപികളുടെ ഏറ്റവും പഴയ മാതൃകയാണ് ഈ ലിപി. ഇതിൽ ദീർഘാക്ഷരമാല എന്നറിയപ്പെടുന്നതിൽ 31 ചിഹ്നങ്ങളും ഹ്രസ്വാക്ഷരമാലയിൽ 22 ചിഹ്നങ്ങളും ഉണ്ട്. ഹറിയൻ പോലുള്ള അന്യഭാഷകൾ എഴുതാനും, യുഗാരിത് പ്രദേശത്തുമാത്രം ഈ ലിപി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
പുരാതന-ഈജിപ്തിലെ ചിത്രലിപിയുടേയും മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലെ ആപ്പെഴുത്തിന്റേയും അനാവരണത്തിനു ശേഷം പൗരാണികലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കണ്ടെത്തൽ എന്ന് യുഗാരിതീയ ഭാഷയെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്.". കെരേത്തിന്റെ ഐതിഹ്യം, ദാനെലിന്റെ ഐതിഹ്യം അഥവാ അക്കാട്ട് ഇതിഹാസം, ബാൽ-അലിയാന്റെ പഴങ്കഥ, ബാലിന്റെ മരണം എന്നിവ യുഗാരിതിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ പൗരാണിക സാഹിത്യസൃഷ്ടികളിൽ ചിലതാണ്. പുരാതന-കാനാൻ ദേശത്തെ മതവിശ്വാസങ്ങളിലേയ്ക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നവയാണ് ഈ രചനകളെല്ലാം.
ആധുനിക സിറിയയിലെ രാസ് സമ്ര ഗ്രാമത്തിനടുത്ത് 1928-ൽ ഫ്രഞ്ച് പുരാവസ്തുവിജ്ഞാനികൾ അനാവരണം ചെയ്ത പുരാതനനഗരമായ യുഗാരിതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് കണ്ടുകിട്ടിയ ലിഖിതങ്ങളിലെ ഭാഷയാണ് യുഗാരിതീയ ഭാഷ. എബ്രായ ബൈബിൾ പഠിതാക്കൾക്ക് ബൈബിളിലെ എബ്രായ ഭാഷയുടെ സങ്കീർണ്ണതകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ എബ്രായയുമായി കുടുംബബന്ധമുള്ള ഈ ഭാഷയുടെ കണ്ടെത്തൽ വലിയ സഹായമായി. പുരാതന ഇസ്രായേൽ സംസ്കൃതി, അയൽസംസ്കാരങ്ങളുമായി പങ്കിട്ട സമാനതകളിലേയ്ക്കും യുഗാരതീയ ഭാഷ വെളിച്ചം വീശുന്നു.
എബ്രായ, ഗ്രീക്ക്, ലത്തീൻ ലിപിവ്യവസ്ഥകളുടെ പൂർവരൂപങ്ങളായ ലിവാന്തീയ, ദക്ഷിണസെമിറ്റിക് ലിപികളുടെ ലഭ്യമായതിൽ ഏറ്റവും പഴയ മാതൃക കണ്ടെത്താനാവുന്നത് യുഗാരിതിലെ കളിമൺപലകകളിലാണ്. ഉഗാരിതീയ ലിപി എഴുതിയിരുന്നത് ഇടത്തുനിന്ന് വലത്തോട്ടാണ്.
സാധാരണ ഉപയോഗിക്കുന്ന തരം ഹീപ്പുകൾ ബൈനറി ഹീപ്പുകളാണ്‌. ഇവ താഴെപ്പറയുന്ന നിയമങ്ങൾ പാലിച്ചിരിക്കണം :
ഒരു നിശ്ചിത ആഴത്തിൽ ശീർഷങ്ങൾ നിറച്ചതിന്‌ ശേഷമേ അതിന്റെ താഴെയുള്ള ആഴങ്ങളിൽ ശീർഷങ്ങൾ ചേർക്കാൻ പാടുള്ളൂ
അതിനാൽ ഏറ്റവും ഉയർന്ന കീ ഉള്ള അംഗം റൂട്ടിൽ ആയിരിക്കും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഇത്തരം ഹീപ്പുകളെ മാക്സ്-ഹീപ്പുകൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഇതിനു സമാനമായി, ഓരോ ശീർഷത്തിന്റെയും കീ അതിന്റെ പുത്രശീർഷങ്ങളുടെതിനെക്കാൾ ചെറുതാണ്‌ എന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഏറ്റവും ചെറിയ കീ ഉള്ള അംഗം റൂട്ടിൽ ആകുകയും ഇത്തരം ഹീപ്പുകൾ മിൻ-ഹീപ്പുകൾ എന്നറിയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇവ പൂർണ്ണ ബൈനറി ഹീപ്പുകൾ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. സാധാരണ ഹീപ് അൽഗൊരിതങ്ങളെല്ലാം ബൈനറി ഹീപ്പുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ചെയ്യാൻ സാധിക്കും. മറ്റ് ഹീപ്പുകൾ :
ട്രീ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിർമ്മിക്കുന്ന അരേഖീയമായ ഒരു ഡാറ്റാ സ്ട്രക്‌ച്ചറാണ്‌ ഹീപ്. ഇതിലെ അംഗങ്ങളെല്ലാം താഴെപ്പറയുന്ന നിയമം അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്:
മലയാളഭാഷയിൽ സ്വരസഹായം കൂടാതെ പദാന്തത്തിൽ തനിയേ നിൽക്കാവുന്ന, സ്വന്തമായി ലിപിയുള്ള, വ്യഞ്ജങ്ങളെ ചില്ലുകൾ എന്ന ഗണത്തിൽ പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. യ, ര, റ, ല, ള, ഴ, ണ, ന, മ എന്നീ ഒൻപതു വ്യഞ്ജനങ്ങളേ മലയാളത്തിൽ പദാന്തത്തിൽ വരൂ. എന്നാൽ സംസ്കൃതപദങ്ങൾ അതേപോലെ മലയാളത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴും, സംസ്കൃതം മലയാളലിപിയിൽ എഴുതുമ്പോഴും മറ്റും ക, ട, ത എന്നീ വ്യഞ്ജനങ്ങളും പദാന്തത്തിൽ വരും. യകാരം സ്വതന്ത്രമായി വരുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ കുറവായതിനാൽ അതിനെ ചില്ലുകളിൽ പെടുത്താറില്ല. ര-റകൾക്കും ള-ഴകൾക്കും പദാന്തത്തിൽ നിർവിഷമീകരണം സംഭവിച്ച് ധ്വനിഭേദമില്ലാതാകുന്നു. അനുസ്വാരം മകാരത്തിന്റെ ചില്ലാണെന്ന് കേരളപാണിനി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും അതിനോടു വിയോജിക്കുന്ന പണ്ഡിതന്മാരും ഉണ്ട്. സംസ്കൃതത്തിന്റെ രീതിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, കേവലമകാരം വരുന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ മലയാളത്തിൽ അനുസ്വാരത്തിന്റെ ലിപി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇക്കാരണത്താലാകണം കേരളപാണിനി അനുസ്വാരത്തെ മലയാളഭാഷയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മകാരത്തിന്റെ ചില്ലായും കണക്കാക്കുന്നത്. ചില്ലുകളെ കുറിക്കുന്ന ലിപികൾ താഴെ:
കേന്ദ്രോച്ചസ്വരമായ ‘ഉ്’ സ്വനിമികത്വത്തോടെ നിലനിൽക്കുന്നു എന്നത് മലയാളത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. മറ്റു ദ്രാവിഡഭാഷകളുൾപ്പെടെ മിക്ക ഭാഷകളിലും ഈ സ്വനത്തിന് ഒരു ഉപസ്വനമായി മാത്രമാണ് നിലനിൽപ്പ്.
ഐ, ഔ എന്നിവയ്ക്ക് ഇൻഡൊ-യൂറോപ്യൻ തുടങ്ങിയ ഗോത്രങ്ങളിൽപ്പെടുന്ന ഭാഷകളിൽ ദ്വിസ്വരത്വമുണ്ടെങ്കിലും ദ്രാവിഡത്തിൽ അവയിലെ ഘടകസ്വനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അയഞ്ഞതായതിനാൽ അകാരത്തോട് പ്രവാഹി ചേർന്ന സിലബിളുകാളായാണ് അവ പെരുമാറുന്നത്. അതിനാൽ മലയാളത്തിൽ ദ്വിസ്വരങ്ങൾ ഇല്ലെന്നുതന്നെ പറയാം.
ഋ, ഌ എന്നിവയും അവയുടെ ദീർഘങ്ങളും സംസ്കൃതത്തിൽനിന്ന് കടംകൊണ്ടവയാണ്. ഇവ റ, ല എന്നീ മദ്ധ്യമങ്ങളോട് കേന്ദ്രസ്വരം ചേർന്നുണ്ടായവയാണ്. ഇൻഡോ-യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിൽ ഇവയെ സ്വരീകൃതവ്യഞ്ജനങ്ങളായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ഋകാരമൊഴികെയുള്ളവ ആധുനികമലയാളലിപിയിൽ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു.
സ്വരമദ്ധ്യത്തിലും അനുനാസികങ്ങൾക്കു ശേഷവും ഖരാക്ഷരങ്ങൾ മലയാളത്തിലും മറ്റു ദ്രാവിഡഭാഷകളിലും സവർണ്ണനം മൂലം നാദീകരിക്കപ്പെട്ട് മൃദുവായിത്തീരുന്നു. കാൾഡ്വൽ ഈ സവിശേഷതയെ ഖര-മൃദുപരിവർത്തനം എന്ന് നാമകരണം ചെയ്യുന്നു. ഔല്പത്തികമായി ഖരാക്ഷരങ്ങളായതിനാൽ ഇവയെ ഖരാക്ഷരങ്ങളുടെ ഉപസ്വനങ്ങളായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.
ചിലപ്പോൾ അനുനാസികം പിൻ‌വരുന്ന ഖരാക്ഷരത്തെയും സവർണ്ണനത്തിലൂടെ അനുനാസികമാക്കിമാറ്റുന്നു. മലയാളത്തിന്റെ ഈ സവിശേഷതയെയാണ് അനുനാസികാതിപ്രസരം എന്നുവിളിക്കുന്നത്.
ട, ഡ ഇവയും ത, ദ എന്നിവയും പദാന്തത്തിലും പദാന്തസന്ധികളിലും യഥാക്രമം ളകാരലകാരങ്ങളായി മലയാളികൾ ഉച്ചരിക്കുന്നു. ളകാരലകാരചില്ലുകളുടെ ലിപി ട, ത ഇവയിൽനിന്ന് രൂപപ്പെട്ടതാണ്. വൈദികസംസ്കൃതത്തിന്റെ ഒരു സവിശേഷതയായിരുന്നു ഈ വർണ്ണപരിണാമം.
ദ്രാവിഡത്തിന്റെയും സംസ്കൃതത്തിന്റെയും സ്വഭാവങ്ങളെ സ്വാംശീകരിച്ചതാണ് മലയാളത്തിന്റെ വർണ്ണവ്യവസ്ഥ. വിപുലമായ വർണ്ണസഞ്ചയത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തിലൂടെ സംസ്കൃതത്തിൽനിന്ന് തത്സമരൂപത്തിൽത്തന്നെ പദങ്ങളെ സ്വീകരിച്ച മലയാളം ദ്രാവിഡഭാഷയുടെ വിന്യാസക്രമങ്ങളെ മറികടന്ന് വർത്തിക്കുന്നു. സംസ്കൃത്തെക്കൂടാതെ പ്രാകൃതഭാഷകൾ, ഇംഗ്ലീഷ് മുതലായവ മലയാളത്തിന്റെ വർണ്ണവ്യവസ്ഥയെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഫറോക്ക്, ഫീസ് തുടങ്ങിയ വാക്കുകളിലെ ദന്ത്യോഷ്ഠ്യഘർഷം പേർഷ്യൻ, ഇംഗ്ലീഷ് തുടങ്ങിയ വിദേശഭാഷകളിൽനിന്ന് മലയാളം കടംകൊണ്ടതാണ്. അതിനാൽ ഈ വ്യഞ്ജനം മലയാളത്തിൽ ഒരു പ്രാന്തസ്വനിമമാണ്. അന്യഭാഷകളിൽനിന്ന് മലയാളികളുടെ ഉച്ചാരണത്തിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച നിരവധി സ്വനങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും അവയ്ക്ക് സ്വനിമപദവി നൽകപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ദ്രാവിഡവർണ്ണസഞ്ചയത്തോട് സംസ്കൃതവർണ്ണസഞ്ചയം ചേർന്ന വിപുലമായ വർണ്ണസഞ്ചയമാണ് മലയാളത്തിനുള്ളത്. സംസ്കൃതത്തിൽനിന്ന് സ്വീകരിച്ച അതിഖരഘോഷങ്ങളും ഊഷ്മാക്കളും ഋകാരം തുടങ്ങിയവയും മലയാളപദങ്ങളുടെ ഉച്ചാരണത്തിലും എഴുത്തിലും സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
താഴെ പറയുന്നവയാണ് മലയാളത്തിലെ അടിസ്ഥാനസ്വരങ്ങൾ. ഋ, ഌ, ഐ, ഔ, അം, അഃ എന്നിവ ഇവയോട് വ്യഞ്ജനങ്ങൾ ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന സിലബിളുകളെ കുറിക്കുന്ന ലിപിചിഹ്നങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
മനോവിശ്ലേഷകൻ സിഗ്മണ്ട് ഫ്രോയിഡ് എഴുതിയ വിഖ്യാതഗ്രന്ഥമാണ് ദി ഇന്റർപ്രറ്റേഷൻ ഓഫ് ഡ്രീംസ് അഥവാ "സ്വപ്നങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനം" . സ്വപ്നങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഫ്രോയിഡ് അബോധമനസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ സിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ചത് ഈ കൃതിയിലാണ്. പിന്നീട് ഈഡിപ്പസ് കോം‌പ്ലെക്സ് എന്നറിയപ്പെട്ട ആശയം ആദ്യമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതും ഇതിൽ തന്നെ. പുസ്തകം എട്ടു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും പരിഷ്കരിച്ചെഴുതിയ ഫോയിഡ്, മൂന്നാമത്തെ പതിപ്പിൽ, വിൽഹെം സ്റ്റെക്കലിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ, സ്വപ്നപ്രതീകങ്ങളെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലെടുക്കുന്ന ഒരു ഖണ്ഡം കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയും ചെയ്തു. "ഇമ്മാതിരി ഉൾക്കാഴ്ചകൾക്കുള്ള ഭാഗ്യം ഒരുവന് ആയുസ്സിലൊരിക്കൽ മാത്രം കിട്ടുന്നതാണ്" എന്നായിരുന്നു സ്വന്തം കൃതിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഫ്രോയിഡിന്റെ തന്നെ നിരീക്ഷണം.
"എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ, ഈ വാക്കുകൾ ആലേഖനം ചെയ്ത ഒരു മാർബിൾ ഫലകം ആ വീടിന്മേൽ പതിച്ചു വയ്ക്കുമെന്നു നിങ്ങൾ കരുതുന്നോ: 'ഈ വീട്ടിൽ 1895 ജൂലൈ മാസം 24-ആം തിയതി, ഡോക്ടർ സിഗ്മണ്ട് ഫ്രോയിഡിന് സ്വപ്നങ്ങളുടെ രഹസ്യം വെളിപ്പെട്ടുകിട്ടി.' തൽക്കാലം അതിനുള്ള സാധ്യതയൊന്നും എനിക്കു കാണാന കഴിയുന്നില്ല."
കൃതിയുടെ ജർമ്മൻ ഭാഷയിൽ ആദ്യപതിപ്പ് 1899-ൽ പുറത്തിറങ്ങി. ഫ്രോയിഡൻ സ്വപ്നാപഗ്രഥനം എന്നൊരു പുതിയ മനശാസ്ത്ര സമീപനരീതിക്ക് ഈ ഗ്രന്ഥം തുടക്കം കുറിച്ചു. അബോധ മനസ്സിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള രാജപാത എന്നാണ്‌ ഫ്രോയിഡ് ഇതിനെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നത്.
തുടക്കത്തിൽ പുസ്തകത്തിനു ലഭിച്ച സ്വീകരണം ഉദാസീനമായിരുന്നു. ആദ്യപതിപ്പിലെ 600 പ്രതികൾ വിറ്റുതീരാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു. പുസ്തകം സുദീർഘവും അതിസങ്കീർണ്ണവും ആയതിനാൽ, "സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്" എന്ന പേരിൽ അതിന്റെ ഒരു സംഗ്രഹം ഫ്രോയിഡ് തന്നെ നിർവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.
1895-ൽ, ഓസ്ട്രിയയിൽ ഗ്രിൻസിങ്ങിനടുത്തുള്ള ബെല്ലേ വൂ എന്ന ഗ്രാമീണവസതിൽ ഫ്രോയിഡ് വേനൽക്കാലം ചെലവഴിച്ചു. അവിടെയാണ് അദ്ദേഹം 'സ്വപ്നവ്യാഖ്യാനം' എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്. 1900-മാണ്ടിൽ വിൽഹെം ഫീസിനയച്ച ഒരു കത്തിൽ ആ സ്ഥലത്തെ കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ എഴുതി:-
1963-ൽ ബെല്ലേ വൂ വസതി പൊളിച്ചു കളഞ്ഞു. എങ്കിലും വീടിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇന്ന്, അതേ വാക്കുകൾ ആലേഖനം ചെയ്ത ഒരു ഫലകം കാണാനാകും. ഓസ്ട്രിയയിലെ ഫ്രോയിഡിയൻ സമൂഹമാണ് അതു സ്ഥാപിച്ചത്.
പ്രബന്ധത്തിന്റെ അവസാനം രചയിതാവ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു;“വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ എട്ടു വിഭാഗങ്ങളെ കടഞ്ഞെടുത്തു ലഭിച്ച തേനാണ് അഷ്ടാംഗസംഗ്രഹം, അതിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച അഷ്ടാംഗഹൃദയം അദ്ധ്യയനാസക്തി കുറഞ്ഞവർക്ക് അഷ്ടാംഗസംഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് കൂടുതൽ പ്രയോജനപ്പെടും”
അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തിന്റെ മൂലഗ്രന്ഥമായ അഷ്ടാംഗസംഗ്രഹത്തിന്റെ അവസാനം ഗ്രന്ഥകർത്താവിനെപ്പറ്റി നൽകുന്ന് വിവരണം ഇങ്ങനെയാണ്; “വാഗ്ഭടൻ എന്നു പേരുണ്ടായിരുന്ന മഹാവൈദ്യന്റെ മകനായ സിംഹഗുപ്തന്റെ മകനായ എന്റെ പേരും വാഗ്ഭടൻ എന്നാണ്. സിന്ധു രാജ്യത്ത് ജനിച്ച ഞാൻ എന്റെ ഗുരുവായ അവലോകിതനിൽ നിന്നും, എന്റെ അച്ഛനിൽ നിന്നും വൈദ്യശാസ്ത്രം പഠിച്ചു.”
സംഗ്രഹകാലത്തിനു മുൻപ് രചിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വിഷയങ്ങൾക്ക് ക്രമമോ, പരസ്പര ബന്ധമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ശിഷ്യന്മാരുടെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി കൊടുക്കൽ മാത്രമായിരുന്നു അവയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം. ഭാഷയുടെ കാഠിന്യവും സംഹിതകളുടെ വിസ്തൃതിയും കാരണം അവ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സ്വായത്തമാക്കുവാനും പ്രയാസമായിരുന്നു. സുന്ദരമായ ഭാഷയും, ക്രോഡീകരിച്ച ഉള്ളടക്കവും ചേർത്ത് ശിഷ്യർക്കു കൂടുതൽ സൗകര്യമായി അഭ്യസിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ് വാഗ്ഭടൻ അഷ്ടാംഗഹൃദയം നിർമിച്ചത്. വിഷയങ്ങൾ അങ്ങുമിങ്ങുമായി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന സംഹിതാകാലഗ്രന്ഥങ്ങളിൽനിന്ന് പ്രധാനപ്പെട്ടവയെ ഒന്നിച്ചു ചേർത്ത് തീരെ ചുരുക്കാതെയും അധികം വിസ്തരിക്കാതെയും അഷ്ടാംഗഹൃദയം നിർമ്മിക്കുന്നു എന്നാണ് വാഗ്ഭടൻ ആരംഭത്തിൽ ഗ്രന്ഥനിർമ്മാണോദ്ദേശ്യം വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നത്. ഗ്രന്ഥകർത്താവിന്റെ ഭാഷാജ്ഞാനവും, ശാസ്ത്രജ്ഞാനവും അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തിൽ വ്യക്തമാണ്‌.
വിഷയവിവേചനത്തിലെന്നപോലെ, ഗ്രന്ഥത്തെ സമുച്ചയിച്ചു രചിക്കുന്നതിലും വിവിധ ഭാഗങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിക്കുന്നതിലും ഹൃദയകാരൻ വിജയം കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സംഹിതാഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാണാവുന്ന വൈകല്യങ്ങൾ ഇവിടെ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പഠിതാവിനു വസ്തുഗ്രഹണത്തിൽ വലിയ ആയാസമോ സംശയമോ വരാതിരിക്കുവാനും ഗ്രന്ഥകാരൻ പ്രത്യേകം മനസ്സിരുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനുവേണ്ടി യഥാക്രമം സൂത്രസ്ഥാനം, ശാരീരസ്ഥാനം, നിദാനസ്ഥാനം, ചികിത്സാസ്ഥാനം, കല്പസ്ഥാനം, ഉത്തരസ്ഥാനം എന്ന് ആറു 'സ്ഥാന'ങ്ങളായി തിരിച്ച് ആകെ 120 അധ്യായങ്ങളായി ഗ്രന്ഥത്തെ ആസൂത്രണം ചെയ്തിരിക്കുകയാണ്. നേരത്തെ വിവരിച്ചിട്ടുള്ള കായരോഗാദി എട്ട് അംഗങ്ങളെയും ഇതിൽ അടുക്കായും ചിട്ടയായും പ്രതിപാദിക്കുകയും അവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ശരിയായി ദൃഢപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
മേൽക്കാണിച്ച കായചികിത്സാദികളായ എട്ടു വിഭാഗങ്ങളും ഒരു കാലത്തു പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു; ഓരോ വിഭാഗത്തിലും പ്രശസ്തങ്ങളായ ഗ്രന്ഥങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അഗ്നിവേശാദിസംഹിതകളിൽത്തന്നെ എട്ടു വിഭാഗങ്ങളും വിവരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവ അതിവിസ്തൃതങ്ങളും സങ്കീർണങ്ങളുമായിരുന്നു. ഇത്തരം പ്രശസ്തങ്ങളും പ്രാമാണികങ്ങളുമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളെ അവലംബിച്ചുതന്നെയാണ് കായചികിത്സ തുടങ്ങിയ ഓരോ ഭാഗവും അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തിൽ വിവരിച്ചിട്ടുള്ളത്. സംഹിതാഗ്രന്ഥങ്ങളോടു താരതമ്യപ്പെടുത്തി അഷ്ടാംഗഹൃദയം പഠിക്കുന്നവർക്ക് ഇതു മനസ്സിലാക്കാം. അഗ്നിദേവൻ, സുശ്രുതൻ, ദേളൻ, ചരകൻ മുതലായ പൂർവാചാര്യന്മാരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽനിന്നു തനിക്കു വളരെ സഹായം ലഭിച്ചിട്ടുള്ളതായി അഷ്ടാംഗസംഗ്രഹം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ വാഗ്ഭടൻതന്നെ പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ശരീരക്ഷീണം മാറ്റി ധാതുപുഷ്ടിയും സംഭോഗശക്തിയും ലൈംഗികശേഷിയും ഉണ്ടാക്കി സന്തത്യുത്പാദനത്തിനു സഹായിക്കുന്ന ചികിത്സാക്രമമാണ് ഇതിലെ പ്രതിപാദ്യം. ഇവയ്ക്കു പുറമേ, ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിനുതകുന്ന ദിനചര്യ, ആചാരപദ്ധതി, ആഹാരവ്യവസ്ഥകൾ, ദ്രവ്യോത്പത്തി, രസവീര്യാദിപഞ്ചദ്രവ്യഘടകധർമങ്ങൾ എന്നിവയും, ഗർഭോത്പത്തി, ഗർഭവൃദ്ധിക്രമം, ഗർഭിണി അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട ചര്യകൾ, പ്രസവകാലശുശ്രൂഷ, ഗർഭവൈകൃതികൾ, പ്രസവവൈഷമ്യങ്ങൾ, തത്പരിഹാരങ്ങൾ എന്നിവയും വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശാരീരവിഭാഗത്തിൽ അംഗപ്രത്യംഗ വിവരണങ്ങളും അന്നപചനപ്രക്രിയയും ധാതുപരിണാമം, രക്തചംക്രമണം, മർമവിജ്ഞാനം മുതലായവയും അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ദോഷധാതുമലങ്ങളുടെ ധർമകർമങ്ങളെ പ്രത്യേകം വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വമനകല്പം, വിരേചനകല്പം, വസ്തികല്പം എന്നിവയും ഇവയുടെ വ്യാപത്സിദ്ധികളും ഭേഷജകല്പവും മാനപരിഭാഷയും സമഗ്രമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭേഷകല്പത്തിൽ മൂലികകളെ സംഭരിച്ചു സൂക്ഷിച്ചു രസ-കഷായ-ചൂർണ-ലേഹ്യ-സ്നേഹ-ഗുളികാദികളാക്കി സംസ്കരിക്കാനുള്ള കല്പനാവിശേഷങ്ങളും മാനപരിഭാഷയും ആണ് പറയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. രസം, സ്വർണം, താമ്രം മുതലായ ധാതുദ്രവ്യങ്ങളുടെ സംസ്കരണക്രമം വിവരിച്ചിട്ടില്ല.
വാഗ്ഭടൻ രചിച്ചത് എന്ന് അനുമാനിക്കപ്പെടുന്ന അഷ്ടാംഗഹൃദയം, ആയുർവേദചികിത്സയിലെ എട്ടു വിഭാഗങ്ങളുടെ സാരാംശവും, പുരാതന ഇൻഡ്യൻ ചികിത്സാ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ആധികാരിക പ്രബന്ധങ്ങളിൽ ഒന്നുമാണ്. ശൈലിയുടെ സൗന്ദര്യവും മിതത്വവും, കൃത്യമായ നിരീക്ഷണങ്ങളും വിശദീകരണങ്ങളും ചേർത്തുള്ള വിഷയത്തിന്റെ അനുക്രമമായ അവതരണവും, നിർദ്ദിഷ്ടമായ ചികിത്സാ രീതികളുടെ സവിശേഷതകളും ചേർന്ന് അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തെ ആയുർവേദത്തിലെ ബൃഹത് ത്രയങ്ങളിൽ ഒന്നെന്ന നിലയിലേക്കുയർത്തിയിരിക്കുന്നു. പുരാതനകാലത്തു തന്നെ അഷ്ടാംഗഹൃദയം പല ലോകഭാഷകളിലേക്കും തർജ്ജമ ചെയ്യപ്പെടുകയും, അതതു ഭാഷകളിൽ അനേകം വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
വിഷാംശം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ച ലക്ഷണങ്ങൾ, ആയതിന്റെ ചികിത്സകൾ, സർപ്പവിഷം, ചിലന്തിവിഷം, തേൾവിഷം, എലി, പേപ്പട്ടി തുടങ്ങിയ ൾ, സർപ്പദംശംമൂലം വരാവുന്ന വികാരങ്ങൾ, പ്രഥമശുശ്രൂഷ, ചികിത്സകൾ, സർപ്പദംശം ഏല്ക്കാതിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതലുകൾ, ക്ഷുദ്രവിഷങ്ങൾ, പരിഹാരങ്ങൾ, ചിലന്തി വിഷ തത്പരിഹാരങ്ങൾ, വൃശ്ചിക വിഷചികിത്സ, മൂഷിക വിഷചികിത്സ, അളർക്ക വിഷചികിത്സ ഇങ്ങനെ സാർവത്രികമായി കാണുന്നതും വിഷജന്തുക്കളിൽനിന്നും സംക്രമിക്കുന്നതും വിഷപാനം മുതലായവ കൊണ്ടുവരുന്നതുമായ വിഷവികാരങ്ങൾക്കു ശാസ്ത്രീയമായ പ്രതിവിധികൾ ഈ വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു വൈദ്യവിദ്യാർഥി അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ശാസ്ത്രതത്ത്വങ്ങളെ സൂത്രരൂപേണ, സംവിധാനകൗശലത്തോടുകൂടി ഇതിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ തത്ത്വങ്ങളുടെ വിശദീകരണങ്ങളോ വ്യാഖ്യാനങ്ങളോ മാത്രമാണ് പിന്നീടുള്ള സ്ഥാനങ്ങളിലുള്ളതെന്നു പറയാം. ആയുർവേദമൂലസിദ്ധാന്തങ്ങളെ ക്രോഡീകരിച്ചു സമന്വയിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള സ്ഥാനമാണിത്.
ഈ വിഭാഗത്തിൽ ശസ്ത്രങ്ങളുടെയും യന്ത്രങ്ങളുടെയും ലക്ഷണഭേദങ്ങളും അവ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട വിധങ്ങളും ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മാരകവസ്തുക്കളെ നീക്കം ചെയ്യേണ്ട മാർഗങ്ങളും അനന്തരോപചാരങ്ങളും അംഗഭംഗങ്ങളിൽ അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട ക്രമങ്ങളും, വൃണ ചികിത്സ, ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യുന്ന ഭിഷഗ്വരൻ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട മറ്റു പല കാര്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അതതു രോഗങ്ങളിൽ ചെയ്യേണ്ട ശസ്ത്രക്രിയാക്രമങ്ങളെ അതതിടങ്ങളിൽത്തന്നെ ചികിത്സാവിഭാഗങ്ങളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കായചികിത്സ, ബാലചികിത്സ, ഊർധ്വാംഗ ചികിത്സ, ശല്യചികിത്സ , ദംഷ്ട്ര ചികിത്സ, ജരാ ചികിത്സ, വൃഷ ചികിത്സ എന്നിങ്ങനെ എട്ട് അംഗങ്ങളോടുകൂടിയതാണ് ആയുർവേദം. ഇപ്രകാരം എട്ടു വിഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചു ചികിത്സകൾ വിവരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ആയുർവേദ ചികിത്സയ്ക്ക് അഷ്ടാംഗചികിത്സ എന്നും പേരുണ്ട്. ശരീരത്തിൽ ഹൃദയത്തിനുള്ള പ്രാധാന്യം ആയുർവേദത്തിൽ അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തിനുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് അഷ്ടാംഗഹൃദയം എന്ന ഗ്രന്ഥനാമം അന്വർഥമാണ്.
മൂന്നാമത്തെ വിഭാഗത്തിൽ 16 അദ്ധ്യായങ്ങളിലായി കായ ചികിത്സയിലെ പ്രധാന രോഗങ്ങളുടെ കാരണങ്ങൾ, പൂർവ്വസൂചനകൾ, രോഗ ലക്ഷണങ്ങൾ, രോഗ ഗതിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങൾ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ജ്വരാദികായികരോഗങ്ങൾ, നിദാനപൂർവരൂപ-രൂപ-ഉപശയ-സംപ്രാപ്തികളോടുകൂടി വിവരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സർവരോഗസാധാരണമായ നിദാനാദി പഞ്ചകങ്ങളെ സാമാന്യമായി വിവരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ സ്ഥാനം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
രസരക്താദിധാതുക്കൾക്കു പുഷ്ടിയും ബലവും ഉണ്ടാക്കുന്നതിനും ഓജസ്സും യൌവനവും നിലനിർത്തുന്നതിനും ക്ഷീണിച്ചുപോകുന്ന യൌവനത്തെ വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനും രോഗാക്രമണങ്ങൾ മൂലം അപചയം വരുന്ന ശരീരത്തിന്റെ ഉപചയത്തിനും ആരോഗ്യപരിരക്ഷയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള കുടീപ്രാവേശികം, വാതാതപികം എന്നീ രണ്ടു വിഭാഗം പ്രയോഗക്രമങ്ങളും രസായനങ്ങളായ ഔഷധയോഗങ്ങളും ഇതിൽ വിവരിക്കുന്നു. ഓജസ്കരങ്ങളും രോഗഘ്നങ്ങളുമായ യോഗങ്ങൾ ഇതിൽ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.
ഗർഭോത്പത്തി, ഗർഭവ്യാപത്തുകൾ, അംഗപ്രത്യംഗവിഭാഗം, അംഗധർമവിഭാഗം, മർമവിഭാഗം, വികൃതിവിജ്ഞാനം, , ദൂതവിജ്ഞാനം ഇവ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇതിൽ നിദാനസ്ഥാനത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ജ്വരാദിരോഗങ്ങളുടെ ചികിത്സകൾ യഥാക്രമം വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. തിരഞ്ഞെടുത്ത ക്രിയാക്രമങ്ങളും ഔഷധങ്ങളുമാണ് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.
എട്ടംഗങ്ങളുള്ള ആയുർവേദത്തിന്റെ കായരോഗചികിത്സ ഒഴിച്ചുള്ള ബാലരോഗചികിത്സാദി 7 വിഭാഗങ്ങളും ഈ സ്ഥാനത്തിലാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ബാലഗ്രഹാവേശം, ഉൻമാദം, അപസ്മാരം എന്നീ മാനസികരോഗങ്ങൾ, ശസ്ത്രക്രിയ-ദംഷ്ട്രാ വിഭാഗം, ജരാചികിത്സ , വാജീകരണ ചികിത്സാവിധികൾ എന്നിവ ഈ സ്ഥാനത്തിൽ യഥോചിതം പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പ്രബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, പല ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അറിവുകളുടെ സമാഹരണമാണിത് എന്ന് ഗ്രന്ഥകർത്താവ് സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ആറു വിഭാഗങ്ങളിലായി ആകെ120 അദ്ധ്യായങ്ങൾ; പദ്യരൂപത്തിൽ രചിച്ച പ്രബന്ധത്തിൽ ആരംഭത്തിൽ 7120 ശ്ലോകങ്ങളും പിന്നീട് കൂട്ടി ചേർത്തതെന്നു കരുതുന്ന 33 ശ്ലോകങ്ങളും; എല്ലാ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെയും ആരംഭത്തിലുള്ള രണ്ടുവരി ഗദ്യവും അടങ്ങുന്നു.
കായ-ബാല-ഗ്രഹാദികളായ എട്ട് അംഗങ്ങളെയും പൂർവസംഹിതകളിൽനിന്നു സമാഹരിച്ചു ഭംഗിയായും ക്രമാനുസൃതമായും അഷ്ടാംഗഹൃദയത്തിൽ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ശരീരോത്പത്തിവിവരണത്തിന് പഞ്ചഭൂതസിദ്ധാന്തവും രോഗജ്ഞാനത്തിനും ചികിത്സയ്ക്കുമായി ത്രിദോഷസിദ്ധാന്തവും കൂടാതെ ഇവിടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ശിഷ്യന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കും സംശയങ്ങൾക്കും ഉത്തരം നല്കുന്ന രീതിയിൽ ഗ്രന്ഥം നിർമിച്ചിരുന്നതു സംഹിതാ കാലം
ക്രമീകരണങ്ങളോടുകൂടി വിഷയവിശകലനം ചെയ്തു സംഗ്രഹിച്ച് ഗ്രന്ഥനിർമ്മാണം ചെയ്തിരുന്നതു സംഗ്രഹ കാലം
ആയുർവേദശാസ്ത്രത്തിന്റെ വികാസം ഉപദേശകാലം, സംഹിതാകാലം, സംഗ്രഹകാലം എന്നീ മൂന്നു കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു.
നൂറ് കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പരദേശികളുടെ അംഗസംഖ്യ വർദ്ധിച്ചു. നാടോടികളെപോലെ അവർ നാനാഭാഗങ്ങളിലേക്കും യാത്രതിരിച്ചു. ഒരുകൂട്ടർ തുറവൂർ അർത്തികുളങ്ങരയിലും മറ്റൊരുകൂട്ടർ പറയകാട് നാലുകുളങ്ങരിയലും മറ്റൊരു കൂട്ടർ കുത്തിയതോട് പാട്ടുകുളങ്ങരയലും താമസം ആരംഭിക്കുകയും അവിടങ്ങളിലെല്ലാം ക്ഷേത്രങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച് തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടദേവതയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് ആരാധിക്കുവാനും തുടങ്ങി. അതൊടെ കോതകുളങ്ങര ശ്രീദേവീ ചൈതന്യകലകൾ മറ്റ് മൂന്നു ക്ഷേത്രങ്ങളിലേയ്ക്കും വ്യാപിച്ചു. ആകയാൽ കോതകുളങ്ങര, പാട്ടുകുളങ്ങര, അർത്തികുളങ്ങര നാലുകുളങ്ങര എന്നീ നാല് ക്ഷേത്രങ്ങളിലും വാണരുളുന്നത് സഹോദരിമാരാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചു വരുന്നു. നാല് ക്ഷേത്രങ്ങളിലും പൂജാകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നത് ബ്രാഹ്മണരായിരുന്നുവെങ്കിലും ഭരണം തുരുത്തിക്കാട് കർത്താക്കൻമാർക്കായിരുന്നു.
അപ്രതീക്ഷിതമായുണ്ടായ മഴയിൽ പ്രദേശവാസികളാകെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ജനഹൃദയത്തിൽ ഭക്തിസാന്ദ്രമായി പെയ്തിറങ്ങി. ബാലികാ ബാലൻമാർ ആനന്ദ നൃത്തമാടി. പക്ഷി മൃഗാദികൾ അവരുടെ ഭാഷയിൽ ആന്യോന്യം ആഹ്ലാദം പങ്കുവെച്ചു. ഉണങ്ങിവരണ്ട ഭൂമിദേവി കോരിത്തരിച്ചു. വയലേലകളും കൃഷിയിടങ്ങളും പുതുനാമ്പുകൾക്ക് ജന്മമേകാൻ ആവേശം കൊണ്ടു. തുടർന്ന് കൃഷിയിറക്കിയ നാട്ടുകാർ അഭൂതപൂർവ്വമായി ലഭിച്ച വിളകണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
മകരമാസത്തിലെ മകവും പൂരവും ആണ് ഇവിടുത്തെ ഉത്സവം. ക്ഷേത്രോത്സവം രണ്ട് ചേരുവാരങ്ങളായാണ് നടത്തുന്നത്. 9 ദിവസത്തെ ഉത്സവമാണ് ഉള്ളത്. പള്ളിവേട്ട മഹോത്സവവും പൂരം ആറാട്ട് മഹോത്സവും ആണ് അവസാനത്തെ ഉത്സവം. ഇത് ഓരോ കൊല്ലവും മാറിമാറിയായിരിക്കും ചേരുവാരക്കാർ ഏറ്റെടുക്കുക. തെക്കേചേരുവാരത്തിന് പൂരമാണെങ്കിൽ വടക്കേചേരുവാരത്തിന് പള്ളിവേട്ടമഹോത്സവം ആയിരിക്കും.
ഉത്സവത്തിന്റെ 8 -ാം ദിവസമായ മകം ദിവസത്തിലെ വളരെ വിശിഷ്ടമായ ഒരു ചടങ്ങാണ് മകംദർശനം. ഈ ദിവസത്തിൽ ദേവിയുടെ അനുഗ്രാശിസുകൾ ലഭിക്കുവാൻ പതിനായിരക്കണക്കിന് ഭക്തരാണ് ക്ഷേത്രത്തിലെത്തുന്നത്. ഈ ദിവസം നമ്മൾ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും അത് ദേവി നടത്തിതരും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
കേന്ദ്ര കർമ്മ സമിതി യാണ് പാർട്ടിയുടെ പരമോന്നത ബോഡി.സംസ്ഥാന സമിതി; സെക്രട്ടിയെറ്റ് ഓരോ മണ്ഡലത്തിൽ നിന്നും മൂന്ൻ പേരെ ഉൽ കൊള്ളിച്ചതാന് സംസ്ഥാന സമിതി സെക്രട്ടിയെറ്റ് ജില്ലകളിൽ നിന്നും ആണ് പാർട്ടിയുടെ വർക്കിംഗ് ചെയർമാൻ.
സംസ്ഥാനത്തെ പതിനാല് ജില്ലയിൽ ജില്ലാ കമ്മിറ്റികളും നൂറ്റിനാൽപ്പത് മണ്ഡലം കമ്മിറ്റികളും നിലവിലുണ്ട്,അതിന്്താഴെ പഞ്ചായത്ത്/മുൻസിപ്പൽ കമ്മിറ്റികളും വാർഡ് കമ്മിറ്റികളും നിലവിലുണ്ട്
1993 ഏപ്രിൽ 14-ന് അബ്ദുൽ നാസ്സർ മഅദനി ചെയർമാനായി രൂപീകൃതമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനമാണ് പീപ്പിൾസ് ഡമോക്രാറ്റിക് പാ‍ർട്ടി
എന്നാൽ 1790-ൽ തന്റെ പരാജയത്തിന്‌ പ്രതികാരം വീട്ടാൻ ടിപ്പു നെടുംകോട്ട ആക്രമിച്ചപ്പോൾ എതിർക്കാൻവേണ്ടി തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ചെലവിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് സൈന്യം ടിപ്പുവിന്റെ പടയുടെ നശീകരണങ്ങൾ കണ്ടുനിൽക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഈ കൊടുംചതിയിലും മനം പതറാതെ കേശവപിള്ള അതിനു കാരണക്കാരനായ മദ്രാസ് ഗവർണ്ണർ ഹാളണ്ടിനെയും സഹോദരനെയും ഗവർണ്ണർ ജനറലിനെക്കൊണ്ട് സ്ഥാനഭ്രഷ്ടരാക്കി. ടിപ്പുവിന്റെ പട ആലുവയിൽ താവളമുറപ്പിച്ച് നശീകരണം നടത്തിവരെയാണ്‌ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാക്കമ്പനി ശ്രീരംഗപട്ടണം ആക്രമിക്കുന്നതും ടിപ്പു സൈന്യസമേതം അങ്ങോട്ടു നീങ്ങുന്നതും. മൈസൂർ യുദ്ധത്തിൽ ഇംഗ്ലീഷുകാർ പലയിടങ്ങളിൽ വെച്ച് നടത്തിയ യുദ്ധങ്ങളിൽ കേശവദാസനും തിരുവിതാംകൂർ സൈന്യവും സഹായിക്കുകയുണ്ടായി. മൈസൂർ രാജ്യത്തിന്റെ നേർപകുതി ഇംഗ്ലീഷുകാർക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടുള്ള ടിപ്പുവിന്റെ ശ്രീരംഗപട്ടണസന്ധിക്കുശേഷം കമ്പനി തിരുവിതാംകൂറിന്റെ അധീനതയിലുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ അന്യായമായി അധീനപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും തങ്ങളുടെ യുദ്ധച്ചെലവ് നൽകാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയുമുണ്ടായി.
മാർത്താണ്ഡവർമ്മ മഹാരാജാവിന്‌ രാമയ്യൻ ദളവ എങ്ങനെ വലംകയ്യായിരുന്നുവോ അതേപോലെ രാജ്യക്ഷേമപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ രാമവർമ്മ മഹാരാജാവിന്റെ വിശ്വസ്തനായ സഹായിയായിരുന്നു ദിവാൻ കേശവപിള്ള. രാമയ്യൻ ദളവ സ്ഥാപിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥ ഭരണക്രമത്തിന്റെ താഴേതട്ടിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ആളായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവുകൾ കണ്ടറിഞ്ഞ് ബ്രിട്ടീഷ് ഗവർണ്ണറായ മോർണിങ്ങ്‌ടൺ ഇദേഹത്തിനു രാജാ എന്ന പദവി നൽകി ആദരിച്ചു. തന്റെ പേരിനോട് ദാസൻ എന്നും കൂടി ചേർത്ത് രാജ ദാസൻ എന്നാക്കാനായിരുന്നു അദ്ദേഹം താത്പര്യം കാണിച്ചത്. എന്നാൽ രാജാ കേശവദാസൻ എന്ന പേരാണ് കാലക്രമേണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരായി മാറിയത്. ജനങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം ഇദ്ദേഹത്തിനെ വലിയദിവാൻജി എന്നും വിളിച്ചുപോന്നു.