polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ചുണ്ട് കടിക്കൽ കുട്ടികളിൽ ഒരു ദുഃസ്വഭാവമായി മാറാറുണ്ട്. സംസാരിക്കുന്നതിനും ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനും ചുണ്ടുകളുടെ സന്തുലിതമായ പ്രവർത്തനം അനിവാര്യമാണ്. ചുണ്ട് കടിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സുഖാനുഭൂതി കുട്ടിക്ക് തുടർന്നുള്ള നാളുകളിൽ ചുണ്ടുകൾ ആവശ്യത്തിന് പൂട്ടിവയ്ക്കാനാകാത്ത സ്ഥിതിവിശേഷം ഉണ്ടാക്കും. കീഴ്ച്ചുണ്ടിലോ മേൽച്ചുണ്ടിലോ അസ്വാഭാവികത ജനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.
സാധാരണയായി 4 മുതൽ 5 വരെ വയസ്സിനകം വിരൽ ഊറൽ സ്വഭാവം സ്വതേ നിന്നിരിക്കും. എന്നാൽ ഈ ശീലം പിന്നീടും തുടരുന്നുവെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടിക്ക് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുകയും തങ്ങളുടെ വാത്സല്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ കുട്ടിയിൽ സുരക്ഷിതത്വബോധം ഉളവാക്കുവാനും കുട്ടി വിരൽ ഊറുന്നത് നിർത്തുവാനും സാധിക്കും.
ചില കുഞ്ഞുങ്ങളിൽ ഒരു പല്ലിന്റെ അഭാവവും ചിലപ്പോൾ ഒന്നിലധികം പല്ലുകൾ ഇല്ലാതെയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയും കാണാം. എന്നാൽ 'ഹെറിഡിറ്ററി എക്റ്റോഡേർമൽ ഡിസ്പ്ളാസിയ' എന്ന അസുഖമുള്ള കുട്ടികളിൽ ഭാഗികമായോ പൂർണമായോ പാൽപ്പല്ലുകളും സ്ഥിരം പല്ലുകളും ഇല്ലാതെയിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ കണ്ടുവരുന്നു.
ജനിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ മുളച്ച പല്ലുകൾ മുലയൂട്ടുമ്പോൾ അമ്മമാർക്ക് പ്രയാസം ജനിപ്പിക്കാറുണ്ട്. അതേസമയം, പൂർണമായും രൂപംപ്രാപിക്കാത്ത ഇത്തരം പല്ലുകൾ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നാക്കിനടിയിൽ വ്രണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതിനും ഹേതുവാകും. ഇമ്മാതിരി തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഇത്തരം പല്ലുകൾ എടുത്തു കളയുകയാണ് ഉത്തമം.
ദന്തവൈകൃതത്തിനു കാരണം പലപ്പോഴും പാരമ്പര്യമാണ്. പല്ലുകൾ ഞെരുങ്ങി വളരുക, പല്ലുകൾക്കിടയിൽ വിടവുണ്ടാവുക, അധികം പല്ലുകൾ വരുക, അണ്ണാക്കിലും ചുണ്ടിലും വിടവും ദ്വാരവും ഉണ്ടാവുക തുടങ്ങി താടിയെല്ലുകളെയും മുഖത്തെയും ബാധിക്കുന്ന നിരവധി പ്രശ്നങ്ങൾ ഇക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്നു.
വൈറ്റമിൻ സി-യുടെ കുറവും മോണ രോഗത്തിന് അനുകൂല സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ചുവന്നു തുടുത്ത് സ്പോഞ്ച് പോലെയുള്ള വീക്കം മോണയിൽ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അതോടൊപ്പം രക്തസ്രാവമുണ്ടാവുക പതിവാണ്. വൈറ്റമിൻ സി-യുടെ കുറവുമൂലമുണ്ടാകുന്ന ഈ മോണവീക്കം സ്കർവി എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
മേൽത്താടിയിലും കീഴ്ത്താടിയിലും ആയി സാധാരണ 32 പല്ലുകളാണുള്ളത്. എന്നാൽ ചിലയാളുകളിൽ ഇതിലുമധികം പല്ലുകൾ കാണും. അധികമുള്ള പല്ലിന്റെ ഇനം, സ്ഥാനം, അടുത്തുള്ള പല്ലിനുണ്ടായിരിക്കുന്ന പൊരുത്തക്കേട് എന്നിവ കണക്കാക്കി അധികമുള്ള പല്ലുകൾ എടുത്തുകളയേണ്ടതാണ്.
പാരമ്പര്യമായി കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പല്ലിന്റെ ഘടനയെയും നിറത്തെയും ബാധിക്കുന്ന അസുഖങ്ങളാണ് അമിലോജനെസിസ് ഇംപെർഫക്റ്റ യും ഡെന്റിനോജനെസിസ് ഇംപെർഫെക്റ്റ യും. ഇത്തരം രോഗാവസ്ഥകളിൽ പല്ലുകൾ മഞ്ഞനിറത്തിൽ കാണാം.
ഷാജി കൈലാസിൻ്റെ സംവിധാനത്തിൽ 1990-ൽ റിലീസായ ഡോ.പശുപതി എന്ന സിനിമയ്ക്ക് തിരക്കഥ എഴുതിയാണ് രഞ്ജി പണിക്കർ സിനിമയിലെത്തുന്നത്. തുടർന്ന് ഷാജി കൈലാസ് - രഞ്ജി പണിക്കർ കൂട്ടുകെട്ടിൽ പിറന്ന സിനിമകൾ ബോക്സോഫീസിൽ ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ചു. പൊളിറ്റിക്കൽ-ആക്ഷൻ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു ഇതിലേറെയും. ഇവർക്കൊപ്പം സുരേഷ് ഗോപി കൂടിചേർന്നതോടെ ആക്ഷൻ സിനിമകൾക്ക് മലയാളത്തിൽ 1990-കൾ മുതൽ പുതിയ ഒരു ചലനം കൈവന്നു.
തിരക്കഥാകൃത്ത്, സംവിധായകൻ എന്നീ നിലകളിൽ പ്രശസ്തനായ മലയാള ചലച്ചിത്ര അഭിനേതാവാണ് രഞ്ജി പണിക്കർ. സുരേഷ് ഗോപി നായകനായി അഭിനയിച്ച് 2005-ൽ റിലീസായി മലയാളത്തിലെ സൂപ്പർഹിറ്റായ ഭരത് ചന്ദ്രൻ ഐ.പി.എസ്, 2008-ൽ റിലീസായി മമ്മൂട്ടി പോലീസായി അഭിനയിച്ച രൗദ്രം എന്നീ സിനിമകളുടെ തിരക്കഥ എഴുതിയതും നിർമ്മിച്ച് സംവിധാനം ചെയ്തതും രഞ്ജി പണിക്കരാണ്.
ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ കുട്ടനാട് താലൂക്കിലെ നെടുമുടിയിൽ കേശവപണിക്കരുടേയും ലീലാമണിയമ്മയുടേയും മകനായി 1960 സെപ്റ്റംബർ 23ന് ജനിച്ചു. പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യസത്തിനു ശേഷം ആലപ്പുഴ എസ്.ഡി.കോളേജിൽ നിന്ന് കൊമേഴ്സിൽ ബിരുദവും തിരുവനന്തപുരം പ്രസ് ക്ലബിൽ നിന്ന് ജേർണലിസത്തിൽ ബിരുദവും കാര്യവട്ടം കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിൽ നിന്ന് ജേർണലിസത്തിൽ മാസ്റ്റർ ബിരുദവും നേടി.
രഞ്ജി പണിക്കരുടെ തിരക്കഥകളിലെ തീപ്പൊരി സംഭാഷണങ്ങളായിരുന്നു ഈ സിനിമകളിലെ പ്രധാന ആകർഷണം. അതുവരെ പ്രതിനായകനും ഉപനായകനുമായി അഭിനയിച്ചിരുന്ന സുരേഷ് ഗോപിയെ സൂപ്പർ താര പദവിയിലേയ്ക്ക് ഉയർത്തിവിട്ടതും രഞ്ജി പണിക്കരുടെ തിരക്കഥകളാണ്. ഷാജി കൈലാസിനെ കൂടാതെ സംവിധായകൻ ജോഷിയ്ക്ക് വേണ്ടിയും രഞ്ജി പണിക്കർ തിരക്കഥകൾ രചിച്ചു.
രണ്ട് സിനിമകൾ നിർമ്മിച്ച് സംവിധാനം ചെയ്ത രഞ്ജി പണിക്കർ ഇപ്പോൾ തിരക്കഥ രചനകളിൽ നിന്ന് അവധിയെടുത്ത് മലയാള ചലച്ചിത്ര അഭിനേതാവായി വെള്ളിത്തിരയിൽ സജീവമാണ്. നിരവധി സിനിമകളിൽ ഇതിനകം വേഷമിട്ട അദ്ദേഹം സ്വഭാവ നടനായിട്ടാണ് കൂടുതലും അഭിനയിച്ചിട്ടുള്ളത്.
ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനായി ജീവിതമാരംഭിച്ച രഞ്ജി പണിക്കർ ചിത്രഭൂമിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് സംവിധായകൻ ഷാജി കൈലാസിനെ പരിചയപ്പെട്ടതാണ് രഞ്ജിയുടെ ജീവിതത്തിലെ വഴിത്തിരിവ്. അവർ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം രഞ്ജിയെ സിനിമയിലെത്തിച്ചു.
താമസിയാതെ മറ്റു കപ്പലുകളിൽ നിന്ന് മൊബി ഡിക്കിനെക്കുറിച്ചു കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. "സാമുവൽ എൻഡെർബി" എന്ന കപ്പലിലെ ഉല്ലാസവാനായ കപ്പിത്താൻ ബൂമറുടെ ഒരു കൈയ് ആ തിമിംഗിലം കടിച്ചെടുത്തിരുന്നു. എങ്കിലും ആഹാബിന്റെ പ്രതികാരമോഹത്തെപ്പറ്റി കേട്ട അയാൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവർ പിന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയ 'റേച്ചൽ' എന്ന കപ്പലിലെ വേട്ടക്കാരും മൊബി ഡിക്കിനെ അടുത്ത കാലത്തു കണ്ടിരുന്നു. ആ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ അവരുടെ കപ്പലിലെ നൗകകളിലൊന്നു കാണാതായി; കപ്പിത്താന്റെ ഏറ്റവും ഇളയ മകൻ തന്നെ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. നഷ്ടപ്പെട്ട നൗക കണ്ടെത്താൻ കപ്പിത്താൻ പെക്വോഡിന്റെ സഹായം തേടിയെങ്കിലും ആഹാബ് വഴങ്ങിയില്ല; പെക്വോഡ്, മൊബി ഡിക്കിന് വളരെ അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നതിനാൽ നൗകയുടെ അന്വേഷണത്തിൽ പാഴാക്കാൻ സമയമില്ലെന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ന്യായം. ഒടുവിൽ 'ഡിലൈറ്റ്' എന്ന കപ്പലുമായി അവർ സന്ധിക്കുമ്പോൾ അതിലെ കപ്പിത്താൻ മൊബി ഡിക്കുമായുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിൽ മരിച്ചവരെ സംസ്കരിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രതികാരമോഹം ഉപേക്ഷിക്കാൻ സ്റ്റാർബക്ക് ആഹാബിനോട് അവസാനമായി ഒരിക്കൽ കൂടി അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും അയാൾ വഴങ്ങിയില്ല.
1841-42 കാലത്ത് 'അക്യൂഷ്നെറ്റ്' എന്ന തിമിംഗിലക്കപ്പലിൽ നാവികനായി പ്രവർത്തിച്ച് മെൽവിൽ സ്വയം നേടിയ അനുഭവവും നോവലിന്റെ രചനയിൽ പ്രയോജനപ്പെട്ടു. നേരത്തേ എഴുതിയ 'മാർദി' പോലുള്ള കൃതികളുടെ രചനയിലും മെൽവിൽ, സ്വന്തം നാവികജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ തിമിംഗിലവേട്ട കേന്ദ്രപ്രമേയമായിരിക്കുന്നത് മൊബി ഡിക്കിൽ മാത്രമാണ്. എസ്സക്സിന്റെ അത്യാഹിതത്തെ സംബന്ധിച്ച് കപ്പിത്താൻ ചേയ്സ് എഴുതിയ വിവരണം 1841-ൽ നാവികയാത്രയ്ക്കു മുൻപു തന്നെ വായിച്ചിരുന്ന മെൽവിൽ, കഴിയുമെങ്കിൽ തന്റെ യാത്രയ്ക്കിടെ ചേയ്സിനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ആ ആഗ്രഹം സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം ചേയ്സിന്റെ മകൻ വില്യമിനെ കണ്ടുമുട്ടി. നാന്റുക്കെറ്റിലെ തിമിംഗിലവേട്ടക്കാരെക്കുറിച്ച്, നേരത്തേ എഴുതപ്പെട്ട മറ്റൊരു നോവലും മെൽവിലിന്റെ രചനയെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1835-ൽ വെളിച്ചം കണ്ട ജോസഫ് സി.ഹാർട്ടിന്റെ "മിറിയം കോഫിൻ അഥവാ തിമിംഗിലവേട്ടക്കാർ" ആയിരുന്നു ആ കൃതി.
ബെഡ്ഫോർഡിൽ നിന്ന് മാസ്സച്യൂസെറ്റ്സിലെ തന്നെ നാന്റുക്കെറ്റ് തുറമുഖത്തെത്തിയ ഇസ്മായേലും സുഹൃത്തും, അടുത്തുതന്നെ യാത്രപുറപ്പെടാനിരുന്ന പെക്വോഡ് എന്ന കപ്പലിൽ നാവികരാകാൻ ഉടമ്പടിയെഴുതി. കപ്പലിന്റെ കപ്പിത്താൻ അഹാബിനെ അവർ അപ്പോൾ കണ്ടില്ലെങ്കിലും "ദൈവപ്രതാപത്തോടുകൂടിയ ദൈവനിഷേധി"-യായ അയാളുടെ സാമാന്യവിവരണം മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നു ലഭിച്ചു. "കലാലയങ്ങളിലും നരഭോജികൾക്കിടയിലും ഒരുപോലെ വിലസിയിട്ടുള്ളവനാണ്" ആയാളെന്നാണ് ഒരു കപ്പലുടമ അവരോടു പറഞ്ഞത്. ആഹാബിന്റെ കപ്പലിൽ യാത്ര ചെയ്യാൻ ഉടമ്പടി എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ ഇസ്മായേലും ക്വീക്വെഗും, ഏലിയാ എന്നു പേരുള്ള ഒരു അജ്ഞാതമനുഷ്യനെ കണ്ടു മുട്ടി. ആഹാബിനോടൊപ്പമുള്ള യാത്ര വരുത്താനിരിക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ച് അയാൾ അവർക്കു മുന്നറിയിപ്പു നൽകി. യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിനു തൊട്ടു മുൻപ്, ക്രിസ്മസ് പ്രഭാതത്തിൽ മഞ്ഞിന്റെ മറയിൽ ചില കറുത്ത രൂപങ്ങൾ കപ്പലിൽ കയറുന്നത് ഇസ്മായേലിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടതോടെ ആഹാബിനെ സംബന്ധിച്ച അവരുടെ ആശങ്കകൾ ഏറി.
യാത്രയുടെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ ആഹാബ് അയാളുടെ കേബിനിൽ തന്നെ കഴിയുകയും കപ്പലിന്റെ നിയന്ത്രണം അയാളുടെ കീഴ്ജോലിക്കാർ നിർവഹിക്കുകയുമായിരുന്നു. 'ക്വാക്കർ' എന്ന ക്രിസ്തീയവിഭാഗത്തിൽ പെട്ട, ഗൗരവപ്രകൃതിയും ആത്മാർത്ഥതയും നേതൃഗുണങ്ങളും പ്രകടിപ്പിച്ച സ്റ്റാർബക്ക് എന്നയാളായിരുന്നു അഹാബിന്റെ ഒന്നാം സഹായി . രണ്ടാമനായിരുന്ന സ്റ്റബ്ബ്, ഉല്ലാസവാനും എപ്പോഴും പുകവലിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു; മൂന്നാമനായ ഫ്ലാസ്ക് പൊക്കം കുറഞ്ഞ് ഉറച്ച ശരീരമുള്ളവനും വിശ്വസിക്കാവുന്നവനുമായിരുന്നു. ഈ മൂന്നു പേരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും കപ്പലിലെ ഓരോ തിമിംഗിലനൗകയുടെ ചുമതലയായിരുന്നു. ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടെ കീഴിൽ വെള്ളക്കാരനല്ലാത്ത ഓരോ ചാട്ടുളിവിദഗ്ദ്ധൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. യാത്ര തുടങ്ങി കുറേദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ കപ്പിത്താൻ ആഹാബ് കപ്പലിന്റെ മേൽത്തട്ടിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭൂതാവിഷ്ടമെന്നു തോന്നിക്കും വിധം പേടിപ്പെടുത്തുന്ന അയാളുടെ കാഴ്ച, കഥ പറയുന്നയാളിൽ വിറവലുണ്ടാക്കി.
താമസിയാതെ കപ്പൽ ജോലിക്കാരെ വിളിച്ചുകൂട്ടിയ ആഹാബ്, യാത്രയുടെ ഏകലക്ഷ്യമായി അയാൾ കണ്ടിരുന്ന രഹസ്യപദ്ധതിയ്ക്ക് അവരുടെ പിന്തുണനേടാനായി ആവേശമുണർത്തുന്ന ഒരു പ്രഭാഷണം നടത്തി: ഭീമാകാരനും വയസ്സനുമായ ഒരു പുംബീജത്തിമിംഗിലത്തെ വേട്ടയാടി കൊല്ലുകയായിരുന്നു ആ പദ്ധതി. ബഹുവർണ്ണമുള്ള തൊലിയും മുതുകിന് ഹിമവെണ്മയുമുള്ള അവനാണ് കഴിഞ്ഞ യാത്രയിൽ ആഹാബിന്റെ കാലു കടിച്ചെടുത്തത്. കപ്പിത്താന്റെ ഈ പ്രതികാരപദ്ധതിയോട് അല്പമെങ്കിലും ഏതിർപ്പു പ്രകടിപ്പിച്ചത് സ്റ്റാർബക്കാണ്. കണ്ടെത്താനാകുന്ന തിമിംഗിലങ്ങളെ വേട്ടയാടിപ്പിടിച്ച്, ഭാഗ്യം അനുഗ്രഹിക്കുന്നത്ര വേഗത്തിലും ലാഭത്തോടെയും വീട്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തുകയാണ് കപ്പലിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്നും അതിനു പകരം, ഏതെങ്കിലും ഒരു തിമിംഗിലത്തെ പ്രതികാരപൂർവം തേടി നടന്നു കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നതു ശരിയല്ലെന്നും അയാൾ വാദിക്കുന്നു. ഏതായാലും, ഒടുവിൽ സ്റ്റാർബക്കിനു പോലും, മനസ്സില്ലാതെയാണെങ്കിലും ആഹാബിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനു വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു.
ആഹാബ് തന്റെ വിനാശകരമായ വേട്ട തുടർന്നു. പിന്തുടർന്ന മൂന്നു നൗകകളിൽ രണ്ടും തിമിംഗിലം കേടാക്കിയതോടെ അവ കപ്പലിലേയ്ക്കു മടങ്ങിയതോടെ ആഹാബിന്റെ നൗക മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ആഹാബ് മൊബി ഡിക്കിനു നേരേ ചാട്ടുളി എറിഞ്ഞെങ്കിലും ചാട്ടുളിക്കയർ പൊട്ടിപ്പോയി. അതോടെ തിമിംഗിലം കപ്പലിനെ തന്നെ ആക്രമിച്ചു. കപ്പൽ മുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. മൊബി ഡിക്കിനു നേരേ വീണ്ടും ചാട്ടുളിയെറിഞ്ഞ ആഹാബിന്റെ കഴുത്തിൽ ചാട്ടുളിക്കയർ ചുറ്റിയതോടെ തിമിംഗിലം അയാളെ കടലിന്റെ ആഴത്തിലേക്കു വലിച്ചു കൊണ്ടു പോയി. മിക്കവാറും മുഴുവൻ നാവികരേയും മരണത്തിലേക്കു വഹിച്ച് മുങ്ങിയ കപ്പലിന്റെ ചുഴിയിൽ പെട്ട് ആഹാബിന്റെ നൗകയും മുങ്ങി. ഇസ്മായേൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്നു. അയാൾക്ക് രക്ഷാനൗകയായത് ക്വീക്വെഗിന്റെ ശവപ്പെട്ടി ആയിരുന്നു. അതിൽ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ ഇസ്മായേലിനെ ഒടുവിൽ മറ്റൊരു തിമിംഗിലക്കപ്പലായ റാഹേലിലെ നാവികർ കണ്ടെത്തി രക്ഷപെടുത്തി.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ ഹെർമൻ മെൽവിൽ എഴുതിയ നോവലാണ് മൊബി ഡിക്ക് അഥവാ "ദ് വേൽ". 1851-ലാണ് ഇത് ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. മഹത്തായ ഒരു അമേരിക്കൻ നോവലും വിശ്വസാഹിത്യത്തിലെ തന്നെ എണ്ണപ്പെട്ട കൃതികളിലൊന്നുമായി അതു വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. ആഹാബ് എന്നയാൾ കപ്പിത്താനായിരുന്ന പെക്വോഡ് എന്ന തിമിഗലവേട്ടക്കപ്പലിലെ നാവികനായിരുന്ന ഇസ്മായേൽ എന്നയാളുടെ സാഹസങ്ങളുടേയും സഞ്ചാരങ്ങളുടേയും കഥയാണ് ഈ നോവൽ. മൊബി ഡിക്ക് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പുംബീജത്തിമിംഗിലത്തെ കപ്പിത്താൻ ആഹാബ് തന്റെ വേട്ടയുടെ പത്യേക ലക്ഷ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇസ്മായേൽ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഭീകരനും, പിടികൊടുക്കാത്തവനുമായ ആ തിമിംഗിലം ഒരു പഴയ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ ആഹാബിന്റെ ബോട്ടിനെ മറിക്കുകയും അയാളുടെ ഒരു കാൽ കടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതിനു പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുകയാണ് ആഹാബ്.
മൊബി ഡിക്കിൽ ഇസ്മായേലിന്റെ വിവരണമായി കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ചില ദീർഘഖണ്ഡങ്ങൾ തിമിംഗിലവ്യവസായത്തെ സംബന്ധിച്ചവയും നോവലിന്റെ ഇതിവൃത്തവുമായി വലിയ ബന്ധമില്ലാത്തവയുമാണ്. അതേവരെ എഴുതപ്പെട്ട ഒരു പുസ്തകവും തിമിംഗിലവ്യവസായത്തെ താൻ കണ്ടറിഞ്ഞ വിഭ്രാമകതയോടെ വർണ്ണിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് മെൽവിൽ വിശ്വസിച്ചു. ചരിത്രത്തെ വിവരിക്കാനും രേഖപ്പെടുത്താനും ഏറ്റവും നല്ല മാർഗ്ഗം കല്പനാസൃഷ്ടികളാണെന്ന് ആദ്യകാല കാല്പനികർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അവരെപ്പോലെ മെൽവിലും, തന്റെ രചന വിജ്ഞാനപ്രദവും ആധികാരികവും ആയിരിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. വിഷയത്തിൽ അഗാധമായ താത്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും മെൽവിലിന് മൊബി ഡിക്കിന്റെ എഴുത്ത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. 1850 മേയ് 1-ന് അദ്ദേഹം, പൊതുപ്രവർത്തകനും അഭിഭാഷകനുമായ റിച്ചാർഡ് ഹെൻറി ഡാനയ്ക്ക് ഇങ്ങനെ എഴുതി:
അടുത്ത ദിവസം പെക്വോഡ് മൊബി ഡിക്കിനെ കണ്ടെത്തി. രണ്ടു ദിവസം തുടർച്ചയായി വേട്ടക്കാർ അതിനെ പിന്തുടർന്നു. തിമിംഗിലം അവർക്ക് ഏറെ നാശം വരുത്തി. ഫെദള്ളായുടെ തിരോധാനം അതിലൊന്നായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം കടലിനു മുകളിൽ പൊന്തി വന്ന മൊബി ഡിക്കിന്റെ ശരീരത്തോടു ചേർത്ത് ചാട്ടുളിക്കയറുകൾ കൊണ്ടു വരിയപ്പെട്ട നിലയിൽ ഫെദള്ളായുടെ മൃതദേഹം കാണാമായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസത്തെ ആദ്യസംഘട്ടനത്തിനൊടുവിൽ മൊബി ഡിക്ക് കപ്പലിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകുന്നതു ചൂണ്ടി, സ്റ്റാർബക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി ആഹാബിനെ ഉപദേശിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "മൊബി ഡിക്ക് നിന്നെ പിന്തുടരുകയല്ല; അതിനെ ഭ്രാന്തമായി പിന്തുടരുന്നത് നീയാണ്" എന്നയാൾ പറഞ്ഞെങ്കിലും ആഹാബിന്റെ പ്രതികാരദാഹം അടങ്ങിയില്ല.
"അമേരിക്കൻ കാല്പനികത" എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിൽ പെടുന്ന കൃതിയായി മൊബി ഡിക്ക് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ലണ്ടനിൽ റിച്ചാർഡ് ബെന്റ്ലി 1851 ഒക്ടോബർ 18-നു മൂന്നു വാല്യങ്ങളായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "ശുദ്ധീകൃത" പതിപ്പായാണ് ഇത് ആദ്യം വെളിച്ചം കണ്ടത്. "ദ് വേൽ" എന്ന പേരിലായിരുന്നു ആ പതിപ്പ്. ആഴ്ചകൾക്കു ശേഷം, 1851 നവംബർ 14-ന് ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലെ പ്രസാധകരായ ഹാർപ്പർ സഹോദരന്മാർ "മൊബി ഡിക്ക് അഥവാ ദ് വേൽ" എന്ന പേരിൽ ഏകവാല്യമായി ഇതു വീണ്ടും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ആദ്യകാലത്ത് ഈ പുസ്തകത്തിനു ലഭിച്ചത് സമ്മിശ്രപ്രതികരണങ്ങളായിരുന്നെങ്കിലും, ഇന്ന് ലോകസാഹിത്യത്തിലെ എണ്ണപ്പെട്ട രചനകളിലൊന്നായി ഇതു കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
തിമിംഗിലവേട്ടയുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ, യാത്രയ്ക്കു മുൻപ് കപ്പലിൽ കയറിയ ഇരുണ്ട രൂപങ്ങളുടെ രഹസ്യം വെളിവായി. ആഹാബ് സ്വകാര്യമായി കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന നൗകക്കാരായിരുന്നു അവർ. അവരിൽ ഫെദല്ലാ എന്നു പേരുള്ള ഒരു ചാട്ടുളിക്കാരനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളെ 'പാർസി' എന്നും വിളിച്ചിരുന്നു. വിചിത്രസ്വഭാവമുള്ള അയാൾക്ക് ആഹാബിന്റെ മേൽ വല്ലാത്ത ദുസ്വാധീനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, വേട്ടയാടപ്പെട്ട ഒരു തിമിംഗിലത്തിന്റെ ജഡത്തിനടുത്തിരിക്കെ ഫെദല്ലാ ആഹാബിനോട് അവരിരുവരേയും കാത്തിരിക്കുന്ന അന്ത്യം പ്രവചിക്കുന്നുണ്ട്.
1810-നും 1830-നും ഇടയ്ക്ക് മോക്കാ ഡിക്കും വേട്ടക്കാരുമായി നൂറിലധികം മുഖാമുഖങ്ങൾ നടന്നു. ഭീമാകാരനും ബാർനക്കിളുകൾ പൊതിഞ്ഞ ശരീരമുള്ളവനുമായി അവൻ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. കുപ്രസിദ്ധിയിൽ മോക്കാ ഡിക്കിനോട് മത്സരിക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും, കടലിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരേയൊരു വെൺതിമിംഗിലം അവനായിരുന്നില്ല. വേട്ടക്കാരെ ആക്രമിച്ച ഒരേയൊരു തിമിംഗിലവും ആയിരുന്നില്ല അവൻ. ഉദാഹരണമായി 1807-ൽ "യൂണിയൻ" എന്ന കപ്പൽ തിമിംഗിലത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിനിരയായിട്ടുണ്ട്.
പണമാണ് ലോകത്തിലെ എല്ലാ തിന്മകളുടേയും പിന്നിലെന്നും ധനവാന് സ്വർഗരാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ വഴിയില്ലെന്നുമുള്ള വിശ്വാസം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, പണം കയ്യിൽ വാങ്ങുമ്പോൾ നാം കാണിക്കുന്ന പരിഷ്കൃതമായ മര്യാദ അത്ഭുതകരമാണ്. എത്ര സന്തോഷത്തോടെയാണ് നാം നമ്മെത്തന്നെ നിത്യനാശത്തിനു ഏല്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്.
കഥാകഥനത്തിനിടെ നോവലിസ്റ്റ് അവതരിപ്പിക്കുന്ന, നർമ്മവും തത്ത്വചിന്തയും ചേർന്ന കൗതുകകരമായ നിരീക്ഷണങ്ങളാണ് മൊബി ഡിക്കിന്റെ ഒരു സവിശേഷത. അത്തരം നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ ചിലത് ഇവയാണ്:-
മൊത്തത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ വൃത്തിയുള്ളൊരു നരഭോജിയാണ് സുബോധമുള്ള നരഭോജിയോടൊപ്പം ഉറങ്ങുന്നതാണ് മദ്യപിച്ച ക്രിസ്ത്യാനിയോടൊപ്പം ഉറങ്ങുന്നതിൽ നല്ലത്.
സ്റ്റബ്ബ് വസ്ത്രം ധരിക്കുമ്പോൾ, ട്രൗസറുകൾ കാലിൽ കയറ്റുന്നതിനു മുൻപ് വായിൽ പുകവലിക്കുഴൽ കയറ്റുന്നു (വലിയ പുകവലിക്കാരനായ കപ്പലിലെ മൂന്നാമൻ സ്റ്റബ്ബിനെക്കുറിച്ച് - അദ്ധ്യായം 27)
ആഹാബിന്റെ കാലുകളിലൊന്ന് അരയ്ക്കു താഴെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിന്റെ സ്ഥാനത്തുള്ള കൃത്രിമക്കാൽ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത് പുംബീജത്തിമിംഗിലത്തിന്റെ താടിയെല്ലു കൊണ്ടായിരുന്നു.
എത്ര തമാശ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും എല്ലാ മതാനുഷ്ടാനങ്ങളോടും എനിക്കു ബഹുമാനമാണ്. കൂണിനെ ആരാധിക്കുന്ന ഉറുമ്പുകളുടെ സഭയെപ്പോലും വിലകുറച്ചു കാണാൻ എനിക്കാവില്ല.
കർത്താവിന്റെ ദിവസം തിമിംഗിലവേട്ട കഴിയുന്നത്ര ഒഴിവാക്കുക. പക്ഷേ നല്ല അവസരം കിട്ടിയാൽ പാഴാക്കുന്നത് ദൈവികസമ്മാനങ്ങളുടെ തിരസ്കാരമാവും.
എല്ലാം രേഖാംശങ്ങളിലും ലോകം ദുഷ്ടത നിറഞ്ഞതു തന്നെ; അതിനാൽ ഞാൻ അവിശ്വാസിയായി മരിച്ചുകൊള്ളാം.
കേരളത്തിലെ മലബാർ പ്രദേശത്ത് നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന പരമ്പരാഗത സ്ഥാനി അഥവാ തലവൻ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ തീയ്യർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു പേരാണ്. സർക്കാർ ഇന്ന് ഇവരെ . യിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പണ്ട് കാലങ്ങളിലെ അംശംഅധികാരി എന്ന തൊഴിലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആണ് ഈ പദവി. ഇന്ന് പാലക്കാട് ജില്ലയിൽ ആണ് തീയ്യർ തണ്ടാന്മാരുടെ സാന്നിധ്യം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉള്ളത്. പാലക്കാട്, കോഴിക്കോട്, തൃശൂർ, കാസർകോട്
എന്നി പ്രദേശത്തെ തീയ്യരിൽ ചില പ്രമാണിമാർക്ക് നൽകപ്പെട്ട ഒരു പദവിയാണ് തണ്ടാർ, പിന്നീട് തണ്ടാൻ എന്നപേരിലും അറിയപ്പെട്ടു. ഓരോ പ്രദേശത്തിലേയും തീയ്യരുടെ തണ്ടാർമാരെ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത് നാടുവാഴികളും രാജാക്കന്മാരുമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും സാമൂതി രാജാക്കന്മാർ ആയിരുന്നു പദവി നൽകി വന്നിരുന്നത് എന്ന് തന്റെ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.തണ്ടാൻ എന്നതിനു പുറമേ പണിക്കർ, പുനമ്പൻ, നാലുപുരക്കാരൻ, എന്നീ സ്ഥാനപ്പേരുകളും പണ്ട് ഇവർക്ക്‌ നിലവില്ണ്ടായിരുന്നു. തണ്ടാൻ എന്നീ പേര് പില്ക്കാലത്ത് ആദരസൂചകമായി തണ്ടാർ എന്നിങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങി. നാടുവാഴിക്കോ രാജാവിനോ ആണ്ടുകാഴ്ച നല്കിയിട്ടാണ് തണ്ടാർസ്ഥാനം നേടിയിരുന്നത്. നാടുവാഴികൾ തണ്ടാർസ്ഥാനികളായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നവർക്ക,് അതതു പ്രദേശ ങ്ങളിലെ തീയരുടെ തലവൻ എന്ന നിലയ്ക്കുള്ള അധികാരാവകാശങ്ങൾ ലഭിച്ചിരുന്നു. ഈ പദവി 'തണ്ടായ്മ' എന്ന പേരി ലാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. തെക്കൻ കേരളത്തിലെ തിരുവനന്തപുരം തണ്ടാനും മലബാർ പ്രദേശത്തെ തീയ്യരിലെ തണ്ടാനും രണ്ടും രണ്ടാണ്.
"നായർമാരെപ്പോലെ "തണ്ടാൻ" തിയ്യർക്ക് ദേശത്തെ ഭരണാധികാരികളിൽ നിന്ന് തണ്ടാൻ സ്ഥാനപ്പേരുകൾ ലഭിക്കുന്നു. തണ്ടാൻ സ്ഥാനം ഒരു വ്യക്തിക്ക് അവന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ജാതിയുടെ തലവനാകാനുള്ള അവകാശം നൽകുന്നു. അയാൾക്ക് സ്വർണ്ണ കത്തിയും, തലയിൽ തുണിയുടെ തലപ്പാവും ധരിക്കാം, കൂടെ രണ്ട് നായന്മാരുടെ അകമ്പടി നടക്കാൻ കൊണ്ട് പോകാനും, പല്ലക്കിലോ കുതിരപ്പുറത്തോ സവാരി ചെയ്യാം, പട്ടുകുടയും കൈയിൽ പിച്ചള വളയും വയ്ക്കാം. ഈ ഓരോ പ്രത്യേകാവകാശത്തിനും അയാൾ സർക്കാറിനോ നാടുവാഴിക്കോ പ്രത്യേകം നികുതി കൊടുക്കുന്നു (ഈ പ്രത്യേകാവകാശങ്ങൾ അനധികൃതമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിയും ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയനാകും). തണ്ടാൻ ഉഴുതുമറിക്കുക, കൃഷി തുടങ്ങിയ രസകരമായ ജോലികൾക്ക് പോകാനാവില്ല: താഴെ പണിക്കർ, പൊനമ്പൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ട് താഴ്ന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനുണ്ട്".
ഓരോ പ്രദേശത്തുമുള്ള തീയരുടെയും മറ്റു ജാതികളെ സംബന്ധിച്ച സകല കാര്യങ്ങളിലും തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നത് തണ്ടാർമാർ ആയിരുന്നു. മലബാർ മേഖലയിൽ ഇവർ സൈനിക സേവനം നടത്തിയിരുന്നു.ഇവർക്ക് രാജാക്കന്മാർ കരമൊഴിവായി ഭൂമി നൽകുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഇത്തരം ഭൂമി 'ഊരാളിപ്പറമ്പ്' എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.ഉത്തരമലബാറിൽ തീയ്യരുടെ നാട്ടു കഴകങ്ങളിൽ മുഖ്യ പ്രധാനി ഇവരാണ് , അത് കൊണ്ട് തന്നെ അധികാര ചിന്നമായി തറയിൽ കാരണവർ എന്ന ബഹുമതി നല്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ജാതി കൂട്ടങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ആണ് ഇത്തരം കഴകങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നത്, ഇന്നും മലബാറിൽ കഴക സമ്പ്രധായങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട് നെല്ലിക്കാത്തുരുത്തി കഴകം, പാലക്കുന്ന് കഴകം പോലെ ഉള്ളവ.
തൃശ്ശൂർ ചാവക്കട്ടെ പ്രധാന തണ്ടാൻ തറവാടാണ് 'ചങ്ങരംകുമരത്ത് പണിക്കർ, മേലേപ്പുര തണ്ടാൻ, തണ്ടാശേരിയിൽ'.
പണ്ട് ശിക്ഷാവിധികൾ നടപ്പാക്കിയിരുന്നവരാണ് തണ്ടാൻ സമുദായക്കാരെന്നും സംസ്കൃതത്തിലെ ദണ്ഡനം അഥവാ തണ്ടിക്കുന്നവൻ എന്ന വാക്കിൽ നിന്നാണ് തണ്ടാർ എന്ന പദം നിഷ്പന്നമായതെന്നും അഭിപ്രായമുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ തെക്കൻ മലബാറിലെ പ്രദേശങ്ങളിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഇവരെ ഗ്രാമങ്ങളുടെ കാവൽക്കാർ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഊരാളികൾ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. . മധ്യകേരളത്തിൽ ഈ ജാതിയിലെ പുരുഷന്മാർക്ക് 'മൂപ്പൻ' എന്നും സ്ത്രീകൾക്ക് 'മൂപ്പത്തി' എന്നുമുള്ള സ്ഥാനപ്പേരുണ്ടായിരുന്നു.
പണ്ട് 7-നും 12-നുമിടയ്ക്കു പ്രായമുള്ള പെൺകുട്ടികൾക്ക് 'കഴുത്ത് കെട്ട്' അഥവാ 'കെട്ടുകല്യാണം' എന്ന ചടങ്ങു നടത്തുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. പെൺകുട്ടികളുടെ മച്ചമ്പിമാരായിരുന്നു വരന്മാരായി കെട്ടുകല്യാണത്തിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നത്. ഒന്നിലധികം പേർക്ക് ഒരുമിച്ചായിരുന്നു ഈ ചടങ്ങ് നടത്തിയിരുന്നത്. താലികെട്ടും അതിനു ശേഷം വധുവിന്റെ പിതാവ് വരന് ഒരു പ്രതിഫലം കൊടുക്കുന്നതും ചെയ്യുന്നതോടെ ചടങ്ങ് അവസാനിച്ചിരുന്നു.
ഈ ജാതിയിലെ പുരോഹിതന്മാരായ തണ്ടാക്കുറുപ്പന്മാരായിരുന്നു കെട്ടുകല്യാണത്തിന് കാർമ്മികത്വം വഹിച്ചിരുന്നത്. കാർമികന് ദക്ഷിണ നല്കിക്കൊണ്ടാണ് ഈ ചടങ്ങ് ആരംഭിച്ചിരുന്നത്. കഴുത്ത് കെട്ട് കല്യാണത്തിന് യഥാർത്ഥ വിവാഹവുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നിലെങ്കിലും ഈ ചടങ്ങ് നടത്താത്തവരെ ജാതിഭ്രഷ്ട് പോലും കല്പിച്ചിരുന്നു.
ചില തണ്ടാർ ഭൂപ്രബുക്കളും ജന്മികളും ആയിരുന്നു,പാലക്കാട്, കോഴിക്കോട് ജില്ലകളിൽ ആയാണ് ഈ ഉപവിഭാഗം കൂടുതലും ഉള്ളത്. കൊച്ചി തിരുവനന്തപുരം ഈ പേരിൽ ഒരു ജാതിയുണ്ട് എന്നാൽ അവരുമായി ബന്ധമില്ല തീയരിലെ തണ്ടാർ ജാതി ഓൾ കേവലം പദവി മാത്രമാണ്.
ഈ വാർക്കൽ രീതിയിൽ പിസ്റ്റൺകൊണ്ടോ അവമർദിതവായുകൊണ്ടോ ലോഹം ഖരീഭവിച്ചുകഴിയുന്നതുവരെ അതിനെ കരുവിനുള്ളിൽ സമ്മർദം ചെലുത്തി നിർത്തുന്നു. വാർപ്പിരുമ്പുകൊണ്ടുള്ള സിലിണ്ടറും അതിൽ ചലിക്കുന്ന ഒരു പിസ്റ്റണും ലോഹം ഉരുക്കാനുളള സജ്ജീകരണങ്ങളുമാണ് ഈ യന്ത്രത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ. പാർശ്വത്തിലുള്ള ദ്വാരം വഴിയാണ് ഉരുക്കിയ ലോഹം സിലിണ്ടറിൽ കയറുന്നത്. പിസ്റ്റൺ താഴുമ്പോൾ ഉരുക്കിയ ലോഹം സിലിണ്ടറിൽ നിന്നും ചഞ്ചു വഴിയായി അച്ചിനുള്ളിൽ കടക്കുന്നു. ലോഹം ഖരീഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പിസ്റ്റൺ ഉയർത്തുകയും പ്രസ്സിന്റെ തട്ടുകൾ അകറ്റി ഉത്പന്നം അതിന്റെ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളിലുംനിന്നു വേർപെടുത്തി എടുക്കുകയും ചെയ്യാം.
ഹോട്ട് ചേംബർ രീതിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പല പോരായ്മകളും ഈ രീതിയിൽ ദൂരീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അലൂമിനിയത്തിനും അതിന്റെ സങ്കരങ്ങൾക്കും ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായത് ഈ രീതിയാണ്. അച്ചിന്റെ രണ്ടു പാളികളും ചേർത്തുവച്ച് ബന്ധിച്ചശേഷം ഉരുകിയ ലോഹം സിലിണ്ടറിന് മുകളിലുള്ള ദ്വാരത്തിലൂടെ അകത്തു കടത്തുന്നു. അതുകഴിഞ്ഞ് പിസ്റ്റൺ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവർത്തിപ്പിക്കുമ്പോൾ ലോഹം അച്ചിനുള്ളിൽ കടക്കുന്നു. ലോഹം ഖരീഭവിക്കുന്നതുവരെ പിസ്റ്റൺ ആ നിലയിൽതന്നെ നിർത്തുന്നു. അതുകഴിഞ്ഞ് പിസ്റ്റൺ വെളിയിലേക്ക് ചലിപ്പിക്കുകയും അച്ചിന്റെ പാളികൾ അകറ്റി ഉത്പന്നം വേർപെടുത്തി എടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ നിർമ്മാണരീതി 20-ആം ശതകത്തിലെ കണ്ടുപിടിത്തമല്ലെങ്കിലും, മോട്ടോർവാഹനനിർമ്മാണത്തിലുണ്ടായ പുരോഗതിക്കുശേഷമാണ് ഇത് വർധമാനമായത്. രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിനുശേഷം ഈ രീതി മറ്റേതു വാർപ്പുരീതിയെക്കാളും കൂടുതൽ വികാസം നേടി. വളരെ ചെറുതും ലഘുവുമായ യന്ത്രസാമഗ്രികൾ മുതൽ 20-25 കി. ഗ്രാം വരെ ഭാരമുളള അലൂമിനിയം യന്ത്രഭാഗങ്ങൾവരെ ഈ രീതിയിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. വളരെ മിനുസത്തിലും കൃത്യമായ അളവിലും ഇവ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുന്നതു കാരണം നിർമ്മാണാനന്തരം യാന്ത്രികമായ മിനുക്കുപണികൾ അധികം ചെയ്യാതെതന്നെ ഇവ ഉപയോഗിക്കാം. കൂടിയ നിർമ്മാണവേഗവും മികച്ച ശക്തിയും ഈ രീതിയുടെ സവിശേഷതകളാണ്.
ഈ നിർമ്മാണരീതിയിൽ ദ്രവരൂപത്തിലുള്ള അലൂമിനിയം ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമാണ് യന്ത്രത്തിന്റെ ഇരുമ്പുഭാഗങ്ങളുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അലൂമിനിയവും ഇരുമ്പും തമ്മിലുള്ള പ്രതിപ്രവർത്തനം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ജലശക്തികൊണ്ട് ചലിക്കുന്ന പിസ്റ്റൺ മൂലം അനായാസമായി വേഗനിയന്ത്രണം സാധിക്കുന്നു. കരുവിലെ വായു അച്ചിലെ ചെറുസുഷിരങ്ങൾ വഴി പുറത്തു കടക്കാനും സുഷിരിതമാകാത്ത ഉത്പന്നം ഉണ്ടാക്കാനും ഇതു സഹായകമാണ്.
ദ്രവീകൃത ലോഹത്തെ ഉന്നതമർദം ചെലുത്തി അച്ചുകളിൽ കടത്തി യന്ത്രസാമഗ്രികളും മറ്റും വാർത്തെടുക്കുന്ന യാന്ത്രികപ്രക്രിയയെ മർദ്ദിത അച്ചുവാർപ്പ് എന്നു വിളിക്കുന്നു. കുറഞ്ഞ ദ്രവണാങ്കം ഉള്ള ലോഹങ്ങളും ലോഹസങ്കരങ്ങളും ആണ് ഈ നിർമ്മാണരീതിക്ക് കൂടുതൽ യോജിച്ചത്. ഉരുപ്പടിയുടെ പ്രതിലോമരൂപം മുദ്രണം ചെയ്തിരിക്കുന്ന അച്ചുകളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വളരെ സമ്മർദത്തിൽ ഉരുക്കിയ ലോഹം കയറ്റി അതിനെ ഖരരൂപത്തിലാക്കുന്നു.
കോൾഡ് ചേംബർ രീതിയിൽ ഉരുകിയ ലോഹം കൈകൊണ്ടോ, യന്ത്രസഹായം കൊണ്ടോ അച്ചുകളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പായിക്കുന്ന സിലിണ്ടറിൽ കടത്തുന്നു.
ലോഹത്തെ സമ്മർദം ചെലുത്തി കരു വിൽ നിർത്തുവാനുള്ള ഒരു ഇഞ്ചക്ഷൻ ഉപകരണവും അച്ച് തുറക്കുവാനും അടയ്ക്കുവാനുമുള്ള ഒരു പ്രസ്സും ഈ യന്ത്രങ്ങളുടെ അവശ്യഘടകങ്ങളാണ്. രണ്ടു രീതിയിലാണ് ഈ യന്ത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
ഒരു പരസ്യ സ്ഥാപനത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ആദ്യകാലത്ത് ജോലി നോക്കിയിരുന്നത്. പിന്നീട് കാർട്ടൂണിൽ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിച്ച് ഒരു മുഴു സമയ കാർട്ടൂണിസ്റ്റാവുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാർട്ടൂണുകൾ ശ്രദ്ധേയമായത് ഇല്ലസ്ട്രേറ്റഡ് വീക്‌ലി ഓഫ് ഇന്ത്യ എന്ന ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതിനു ശേഷമായിരുന്നു. കറണ്ട് എന്ന മാഗസിനിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാർട്ടൂണുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. പിന്നീട് അദ്ദേഹം ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ പത്രത്തിൽ സ്ഥിരമായി കാർട്ടൂണുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ അവസരൻ കിട്ടി.
അദ്ദേഹം അഞ്ചു വർഷക്കാലം തന്റെ ജീവിതം ലണ്ടനിൽ ചിലവഴിച്ചിട്ടൂണ്ട്. അവിടെയും അദ്ദേഹം പല മാഗസിനുകളിലും കാർട്ടൂണുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് മുംബൈയിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്ന് പ്രസിദ്ധ കാർട്ടൂണിസ്റ്റായ ആർ. കെ. ലക്ഷ്മണനോടൊപ്പം ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ ജോലി നോക്കി.
ഒരു ഗോവൻ കത്തോലിക്കൻ ദമ്പതികൾക്ക് മകനായി മരിയോ ജോവോ കാർലോസ് ദോ റോസാരിയോ ഡെ ബ്രിട്ടോ മിറാൻഡ ജനിച്ചത് ഇന്ത്യയിലെ ദാമൻ ജില്ലയിലായിരുന്നു.
ഇവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്ഭവം ഒരു ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻ തലമുറ റോമൻ കത്തൊലിക്കൻ മതത്തിലേക്ക് 1750 കളിൽ മാറുകയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം പഠിച്ചത് ബാംഗളൂരിലെ സെ. ജോസഫ് ബോയ്സ് ഹൈസ്കൂളിലായിരുന്നു. പിന്നീട് മുംബൈയിലെ സെ. സേവിയാർ കോളേജിൽ നിന്നും ബി.എ. ബിരുദം നേടി.
ഇന്ത്യയിലെ ഗോവ സംസ്ഥാനത്തു നിന്നുള്ള ഒരു കാർട്ടൂണിസ്റ്റായിരുന്നു മാരിയോ മിറാൻഡ . അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാർട്ടൂണുകൾ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ, ദി ഇക്കണോമിക്സ് ടൈംസ് എന്നീ മുൻനിര പത്രങ്ങളിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇല്ലസ്ട്രേറ്റഡ് വീക്‌ലി ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കാർട്ടൂണുകളാണ് അദ്ദേഹത്തിനെ ശ്രദ്ധേയനാക്കിയത്. 2002 ൽ അദ്ദേഹത്തിന് പത്മഭൂഷൻ പുരസ്കാരവും, 1988 ൽ പത്മശ്രീ പുരസ്കാരവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഗോവയിലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥിരതാമസം. ഭാര്യയും രണ്ടു മക്കളും ഉണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂത്തമകൻ രാഹുൽ ന്യൂയോർക്കിൽ ഒരു സലൂൺ നടത്തുന്നു. ഇളയ മകൻ റിഷാദ് ഒരു കാർട്ടൂണിസ്റ്റാണ്.
1974 -ൽ അദ്ദേഹം അമേരിക്കയിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയും അവിടുത്തെ പ്രസിദ്ധ കാർട്ടൂണിസ്റ്റുകളും കലാകാരന്മാരുമായ ചാൾസ്, ഹെർബ്‌ലോക്ക് എന്നിവരോടൊത്ത് ജോലി നോക്കുകയും ചെയ്തു.
തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലെ പാമ്പാടി ദേശത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പുരാതന ക്ഷേത്രമാണ് സോമേശ്വരം മഹാദേവക്ഷേത്രം. തിരുവില്വാമല ഗ്രാമത്തിനടുത്താണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ഗ്രാമത്തിലൂടെ പുണ്യനദിയായ നിള ഒഴുകുന്നു. പ്രശാന്ത സുന്ദരമായ ക്ഷേത്രം രൗദ്രതയേറിയ ശിവ പ്രതിഷ്ഠയാൽ ശോഭനമാകുന്നു. ദേവന്റെ രൗദ്രതയ്ക്ക് ശമനമേകാൻ ക്ഷേത്രേശനു ദർശനം കൊടുത്തുകൊണ്ട് മുൻപിലൂടെ ഭാരതപ്പുഴ ഒഴുകുന്നു. പരശുരാമനാൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ഐതിഹ്യമുള്ള ഈ ക്ഷേത്രം നൂറ്റെട്ട് ശിവക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ്.
കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിനുശേഷം പഞ്ചപാണ്ഡവർ തങ്ങളുടെ പൂർവ്വികർക്കും യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ച ബന്ധുക്കൾക്കും ശ്രാദ്ധം ഊട്ടാനായി തിരുവില്വാമലയിലെത്തി. അവർ വില്വാദ്രിനാഥനെ തൊഴുത് പുനർജ്ജനി ഗുഹ നൂഴുകയും മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രതിഷ്ഠാകർമ്മങ്ങൾ നിർവ്വഹിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അവയിലൊന്നാണ് സോമേശ്വരം മഹാദേവക്ഷേത്രം. ഐവർമഠം ശ്രീകൃഷ്ണക്ഷേത്രം, കോതക്കുറുശ്ശി ശിവക്ഷേത്രം എന്നിവയായിരുന്നു മറ്റ് രണ്ടെണ്ണം. അതിൽ യുധിഷ്ഠിരൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ചതാണ്
വെട്ടുകല്ലിൽ പടുത്തുയർത്തിയ ഇവിടുത്തെ നാലമ്പലം തനതു കേരളാ ശൈലിയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. നാലമ്പല ചുമരുകൾ സിമന്റുകൊണ്ട് തേച്ചിട്ടുണ്ട്, കൂടാതെ മുകൾ ഭാഗം ഓട് കൊണ്ടു മറച്ചിരിക്കുന്നു. നാലമ്പലത്തിന്റെ കിഴക്കു-തെക്കുവശത്തായി തിടപ്പള്ളി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. നാലമ്പലത്തിനകത്ത് ശ്രീകോവിലിന്റെ കിഴക്കു വശത്തായി നമസ്കാര മണ്ഡപവും നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ട്. നാലമ്പലത്തിന്റെ ചുമരുകൾ ധാരാളം പുരാണേതിഹാസ ചിത്രങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്.
ഇടത്തരം വലിപ്പമേറിയ നാലമ്പലത്തിനുള്ളിൽ മനോഹരമായ വട്ടശ്രീകോവിൽ. കിഴക്ക് ദർശനമായി രൗദ്രതയേറിയ ഭാവസങ്കല്പത്തിൽ സോമേശ്വരത്തപ്പൻ കുടികൊള്ളുന്നു. തേവരുടെ ദൃഷ്ടി ഭാരതപ്പുഴയിലേക്ക് വരത്തക്ക വണ്ണമാണ് പ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയിരിക്കുന്നത്.
പരമ്പരാഗത കേരളാശൈലിയിൽ നിർമ്മിച്ചതാണ് സോമേശ്വരം ക്ഷേത്രം. പ്രകൃതിരമണീയമായ ഭരതപ്പുഴയുടെ ദക്ഷിണഭാഗത്തായി ക്ഷേത്രം നിലകൊള്ളുന്നു.