polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
യാത്രകൾക്കൊടുവിലെ ഇരുപതു വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്ന അബലാർഡ് പാരിസിലിലെത്തി. അവിടെ, നോത്ര് ദാം ഭദ്രാസനത്തോടു ചേർന്നുള്ള വിദ്യാലയത്തിൽ, ലാവോണിലെ അൻസെൽമിന്റെ ശിഷ്യനും യഥാർത്ഥ്യവാദ ചിന്തയുടെ മുൻ‌നിരവക്താക്കളിൽ ഒരാളുമായിരുന്ന ഷമ്പീക്സിലെ വില്യമിന്റെ കീഴിൽ അദ്ദേഹം കുറേക്കാലം പഠിച്ചു. ഇക്കാലത്താണ്‌ അദ്ദേഹം തന്റെ പേര്‌ അബലാർഡ് എന്നു മാറ്റിയത്. താമസിയാതെ ഗുരുവിനെത്തന്നെ സം‌വാദത്തിൽ തോല്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു. ഇതേത്തുടർന്നുണ്ടായ ദീർഘമായ മത്സരം, മദ്ധ്യകാലചിന്തയിൽ അന്നേവരെ മുന്നിട്ടുനിന്നിരുന്ന യാഥാർത്ഥ്യവാദത്തിന്റെ തിരോധാനത്തിലും നാമവാദത്തിന്റെ സ്വീകാര്യതയിലും കലാശിച്ചു. ഗുരുവിനോടു മത്സരിച്ച്, 22 വയസ്സു മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു അബലാർഡ് ആദ്യം മെലൻ എന്ന സ്ഥലത്തും, പിന്നെ നേരിട്ടുള്ള എതിർപ്പിനായി പാരിസിനടുത്തു തന്നെയുള്ള കോർബീലിലും സ്വന്തം വിദ്യാലയം തുടങ്ങി.
നോത്ര് ദാം പരിസരത്തിൽ അവളുടെ അമ്മാവൻ ഫുൾ‌ബർട്ട് എന്നയാളുടെ സം‌രക്ഷണയിൽ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു എലൂയീസ് അക്കാലത്ത്. ക്ലാസിക്കൽ വിജ്ഞാനത്തിന്‌ പേരെടുത്തിരുന്ന അവൾ, ലത്തീനു പുറമേ ഗ്രീക്ക്, എബ്രായ ഭാഷകളിലും നൈപുണ്യം നേടിയിരുന്നു. അദ്ധ്യാപനത്തിന്റെ പേരിൽ ഫുൾബർട്ടിന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശനം നേടിയെടുത്ത അബലാർഡ് അവളുടെ കാമുകനായി. ഈ "നേട്ടം" അബലാർഡ് പറഞ്ഞു നടക്കുകകൂടി ചെയ്തപ്പോൾ അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അദ്ധ്യാപനത്തെ ബാധിച്ചു. കാര്യം അറിഞ്ഞ ഫുൾബർട്ട് അവരെ വേർപെടുത്തിയെങ്കിലും അവർ രഹസ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എലൂയീസ് ഗർഭിണിയായതിനെ തുടർന്ന് അബലാർഡ് അവളെ തന്റെ നാടായ ബ്രിട്ടണിയിൽ സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ അടുത്തേയ്ക്കയച്ചു. അവിടെ ജനിച്ച അവരുടെ ആൺകുട്ടിയ്ക്ക് ഒരു ജ്യോതിശാസ്ത്ര നിരീക്ഷണോപകരണത്തിന്റെ പേരിനെ ആശ്രയിച്ച്, "അസ്ത്രോലാബ്" എന്നാണ്‌ പേരിട്ടത്.
അപ്പോൾ ഏതാണ്ട് നാല്പതു വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന അബലാർഡ്, പാരിസിനടുത്തുള്ള വിശുദ്ധ ഡെനിസിന്റെ സന്യാസാശ്രമത്തിൽ, തന്റെ കഷ്ടതകളെ ഒതുക്കി ഒതുങ്ങിക്കഴിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ ആശ്രമഭിത്തികൾക്കുള്ളിൽ ആശ്വാസം കിട്ടാതെ വന്നതുകൊണ്ടും പഠനത്തിലുള്ള താത്പര്യം തിരികെ വന്നതിനാലും, മറ്റുള്ളവരുടെ അഭ്യർത്ഥന മാനിച്ച് അദ്ദേഹം അജ്ഞാതമായ ഒരാശ്രമത്തിൽ തന്റെ വിദ്യാലയം വീണ്ടും തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ ഭക്തിയുടെ ചൈതന്യം നിറഞ്ഞവയായിരുന്നു. വീണ്ടും വിദ്യാർത്ഥികൾ കൂട്ടമായി അദ്ദേഹത്തെ ശ്രവിക്കാനെത്തുകയും പഴയ സ്വാധീനം തിരികെ കിട്ടുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്‌ ഒട്ടേറെ ശത്രുക്കളുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ആക്രമണങ്ങൾക്കു മറുപടി പറയുക അദ്ദേഹത്തിന്‌ പഴയതുപോലെ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.
സർ‌വോത്തമ ദൈവശാസ്ത്രം എന്ന പേരിൽ അബലാർഡ് തന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഉടനെ എതിരാളികൾ, അതിൽ അദ്ദേഹം ദൈവിക ത്രിത്വത്തിനു നൽകിയിരുന്ന യുക്ത്യധിഷ്ഠിത വ്യാഖ്യാനത്തെ വിമർശിക്കാൻ തുടങ്ങി. 1121-ൽ പാരിസിനു വടക്കുകിഴക്കുള്ള സോയിസൺ എന്ന സ്ഥലത്തു നടന്ന പ്രാദേശിക സഭാസമ്മേളനത്തിൽ ത്രിത്വത്തിലെ ഘടകങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന സാബല്ലിയസിന്റെ പാഷണ്ഡത അദ്ദേഹത്തിൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ടു. അബലാർഡിന്റെ വ്യാഖ്യാനത്തെ സഭാസമ്മേളനം അപലപിക്കുകയും പുസ്തകം അഗ്നിക്കിരയാക്കുകയും ചെയ്ത കഴിഞ്ഞ് സോയിസണിൽ തന്നെയുള്ള വിശുദ്ധ മെഡാർഡിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ അടച്ചിട്ടു. അബലാർഡിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും തിക്തമായ അനുഭവങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അത്.
മദ്ധ്യയുഗത്തിലെ ഒരു ഫ്രഞ്ച് സ്കൊളാസ്റ്റിക് ചിന്തകനും ദാർശനികനും ഒന്നാംകിട ലൊജിഷ്യനും ആയിരുന്നു പീറ്റർ അബലാർഡ് . അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിന്റെ ലത്തീൻ രൂപം പെട്രസ് അബലാർഡസ് അല്ലെങ്കിൽ അബൈലാർഡ് എന്നും; ഫ്രെഞ്ച് രൂപം പിയറി അബലാർഡ് എന്നുമാണ്‌. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും നിശിതബുദ്ധിയായ ചിന്തകനും ധീരനായ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനുമെന്ന് ചേംബേഴ്സ് ജീവചരിത്ര നിഘണ്ടു അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ ശിഷ്യ, എലൂയീസ് എന്ന ബാലികയുമായുള്ള അബലാർഡിന്റെ ദുരന്തപ്രേമത്തിന്റേയും രഹസ്യവേഴ്ചയുടേയും കഥ, ഇതിഹാസമാനം കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അബലാർഡിന്റെ വൃഷണഛേദത്തിലും ഇരുവരുടേയും സന്യാസസ്വീകരണത്തിലുമായിരുന്നു ഇതിന്റെ കലാശം.
1136-ൽ സാലിസ്ബറിയിലെ ജോൺ അബലാർഡിന്റെ പ്രസംഗം ശ്രവിച്ചിരുന്നു. അപ്പോൾ, തന്റെ ആദ്യകാലനേട്ടങ്ങളുടെ രംഗത്തേയ്ക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ അബലാർഡ് ജെനവീസ് മലയിൽ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ അത് അല്പകാലത്തേയ്ക്ക് മാത്രമേ തുടരാനായുള്ളു. അവസാനത്തെ ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധി കൂടി അദ്ദേഹത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആശ്രമത്തിലെ നാളുകൾ മുതൽ, അബലാർഡിന്റെ മുഖ്യശത്രുവായിരുന്നത് ക്ലേയർ‌വോയിലെ ബെർണർദീനോസ് ആയിരുന്നു. ബെർണർദീനോസിന്റെ തീക്ഷ്ണവും അചഞ്ചലവുമായ വിശ്വാസം, യുക്തി ഉപയോഗിച്ചുള്ള അബലാർഡിന്റെ അന്വേഷണങ്ങളെ പാഷണ്ഡതയായി കണ്ടു. താൻ നശിപ്പിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന തിന്മയുടെ ഏറ്റവും തെളിവുള്ള മാതൃകയായി അദ്ദേഹം അബലാർഡിനെ വിലയിരുത്തി.
ആശ്രമത്തിലെ ജീവിതം അബലാർഡിന്‌ തീരെ അസഹ്യമായിത്തീരുകയും ഒടുവിൽ അദ്ദേഹത്തെ അവിടം വിട്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. നോജന്റ് സർ സൈനിനടുത്തുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലത്ത് അദ്ദേഹം മുളയും പുല്ലും ഉപയോഗിച്ച് ഒരു കുടിൽ കെട്ടി സന്യാസം തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ ആവാസസ്ഥനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്ത പരന്നപ്പോൾ, പാരീസിൽ നിന്നുള്ള വിദ്യാർത്ഥികൾ അവിടെയെത്തി സമീപത്തുള്ള കാടു തെളിച്ച് അവിടെ തമ്പടിച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം വീണ്ടും അദ്ധ്യാപനത്തിന്റെ സംതൃപ്തി അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈ പുതിയ കൂട്ടായ്മയ്ക്ക് അബലാർഡ് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സമൂഹം എന്നു പേരിട്ടു.
ആശ്രമാധിപന്റെ സ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ചതിനെ തുടർന്നു അജ്ഞാതമായൊരു സ്ഥലത്തെ ഏകാന്തതയിൽ കഴിഞ്ഞ അബലാർഡ്, മറ്റു രചനകൾക്കൊപ്പം തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ "ദുരിതങ്ങളുടെ കഥ"-യും എഴുതി. ഇതിനോടു പ്രതികരിച്ച് എലൂയീസ് എഴുതിയ ആദ്യത്തെ കത്ത്, മനുഷ്യവികാരങ്ങളുടേയും സ്ത്രൈണപ്രേമത്തിന്റേയും ചിത്രീകരണമെന്ന നിലയിൽ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു രചനയാണ്‌. എന്നാൽ പിന്നീട് എഴുതിയ മറ്റു രണ്ടു കത്തുകളിൽ അവൾ, അബലാർഡ് അവളോട് ഉപദേശിച്ചതുപോലെയുള്ള വിരക്തിയുടെ മനോഭാവം കൈക്കൊള്ളുകയും അദ്ദേഹത്തെ സഹോദരനായി സങ്കല്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
1141-ൽ ഇരുവരും തമ്മിലുള്ള തർക്കത്തിലെ പ്രാഥമികവാദങ്ങൾക്കൊടുവിൽ, അബലാർഡ് ഉയര്ത്തുന്ന ഭീഷണിയെക്കുറിച്ചുള്ള ബോദ്ധ്യത്തിൽ ബെർണർദീനോസ് ഒന്നുകൂടി ഉറച്ചു. സെൻസ് എന്ന സ്ഥലത്തു ചേർന്ന സഭാസമ്മേളനത്തിൽ തനിക്കെതിരെ ഉന്നയിയ്ക്കപ്പെട്ട എണ്ണമറ്റ ആരോപണങ്ങൾക്കു മറുപടി പറയാൻ അബലാർഡ് ഒരുങ്ങി. എന്നാൽ ബെർണർദീനോസ് വാദം തുടങ്ങിയപ്പോൾ അബലാർഡ്, വിഷയത്തിൽ മാർപ്പാപ്പയുടെ തീരുമാനം ആവശ്യപ്പെട്ടു. അടുത്ത വർഷം റോം തന്നെ അബലാർഡിന്റെ ആശയങ്ങളെ അപലപിക്കുന്നതു വരെ ബെർണർദീനോസ് അടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
ആകർഷകമായ രൂപവും പെരുമാറ്റവും അബലാർഡിനെ അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. താമസിയാതെ, വിവിധദേശക്കാരായ ആയിരക്കണക്കിനു ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തിനു ചുറ്റും കൂടി. വിദ്യാർത്ഥികൾ കൊടുത്ത പ്രതിഫലത്തിൽ നിന്നു ലഭിച്ച സമ്പത്തും, എല്ലാവരുടേയും ആരാധനയും മൂലം ലോകത്തിലെ ഏക അപരാജിതദാർശനികനായി താൻ സ്വയം കാണാൻ തുടങ്ങിയെന്ന് അബലാർഡ് പറയുന്നു. എന്നാൽ പ്രശസ്തിയുടെ കൊടുമുടിയിൽ പ്രേമത്തിന്റെ പിടിയിലായതിനെ തുടർന്ന്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസ്ഥ താമസിയാതെ മാറി.
എന്നാൽ ഈ പുതിയ സ്ഥലത്തും പീഡനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്നു ഭയന്ന അബലാർഡ് ഒടുവിൽ അവിടം വിട്ട്, അകലെ ബ്രിട്ടണിയിലെ മറ്റൊരാശ്രമത്തിന്റെ അധിപനാകാനുള്ള ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു പോയി. അവിടേയും അദ്ദേഹം കാലാവസ്ഥയുടെ കാഠിന്യവും, ചുറ്റുപാടുമുണ്ടായിരുന്ന അരാജകത്വവും കൊണ്ട് വിഷമിച്ചു. ആശ്രമം തന്നെ പ്രാകൃതവും ക്രമമില്ലാത്തതുമായിരുന്നു. എങ്കിലും പത്തു വർഷത്തോളം അതൊക്കെ സഹിച്ച് കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ്‌ അദ്ദേഹം അവിടം വിട്ടുപോയത്.
തന്റെ നിലപാട് വാദിക്കാനായി റോമിലേയ്ക്കു യാത്ര തിരിച്ച അബലാർഡ് ഇടയ്ക്ക് ക്ലൂണിയിലെ ബെനഡിക്ടൻ ആശ്രമത്തിൽ തങ്ങി. അവിടെ ഏതാനും മാസങ്ങൾ താമസിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗുരുതരമായ രോഗാവസ്ഥയിലായ അദ്ദേഹത്തെ സുഹൃത്തുക്കൾ ചാലോൺ സുർ സവോനിലെ വിശുദ്ധ മാർസലിന്റെ ആശ്രമത്തിലേയ്ക്കു മാറ്റി. അവിടെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്ത്യം. "എനിക്കറിയില്ല" എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ അന്തിമമൊഴി എന്നു പറയപ്പെടുന്നു.
ഇതിനിടെ അർജന്റുയൂലിലെ എലൂയീസിന്റെ സന്യാസഭവനം പിരിച്ചുവിടപ്പെട്ടിരുന്നു. തുടർന്ന്, അബലാർഡ് ഉപേക്ഷിച്ചുപോന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പുതുതായി സ്ഥാപിച്ച പുതിയ സന്യാസസമൂഹത്തിന്റെ അധിപയായി എലൂയീസ് സ്ഥാനമേറ്റു. ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ആത്മീയോപദേഷ്ടാവെന്ന നിലയിൽ അബലാർഡ് ഇടയ്ക്ക് അവിടം സന്ദർശിച്ചിരുന്നു.
ആദ്യം വിശുദ്ധ മാർസലിന്റെ ആശ്രമത്തിലെ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടം പിന്നീട് എലൂയീസ് അധിപയായിരുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ആശ്രമത്തിലേയ്ക്ക് രഹസ്യമായി മാറ്റി. 1163-ൽ മരിച്ച എലൂയീസിനേയും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം സംസ്കരിച്ചു.
പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു കൈയെഴുത്തുപുസ്തകത്തിൽ നിന്നു കണ്ടുകിട്ടിയ 113 അജ്ഞാതലേഖനങ്ങൾ, അബലാർദും എലൂയീസും പ്രേമത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ കൈമാറിയവയാണെന്ന് ചരിത്രകാരൻ കോൺസ്റ്റന്റ് മ്യൂസ് അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
2010 ലോകകപ്പ് മറ്റൊരു രാജ്യത്തേക്ക് മാറ്റിയേക്കുമെന്നുള്ള കിം‌വദന്തികൾ 2006-2007 കാലയളവിൽ വിവിധ മാദ്ധ്യമങ്ങളിലൂടെ പ്രചരിച്ചു. ലോകകപ്പിനു വേണ്ടിയുള്ള ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയുടെ ഒരുക്കങ്ങളുടെ ആസൂത്രണം, സംഘാടനം, വേഗം എന്നിവയേക്കുറിച്ച് ഫിഫയുടെ ചില കാര്യനിർ‌വാഹകരും ഫ്രാൻസ് ബെക്കൻബോവർ, ഹോർസ്റ്റ് ആർ. ഷ്മിറ്റ് എന്നിവരുൾപ്പെടെ മറ്റ് ചിലരും ആശങ്കയറിയിച്ചു. എന്നാൽ ആതിഥേയർ എന്ന നിലയിൽ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലുള്ള തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഫിഫ അധികൃതർ പലതവണ അറിയിച്ചു. പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകുന്നപക്ഷം ഒരു മുൻകരുതലെന്ന നിലയിലാണ് മറ്റൊരു വേദി കണ്ടുവച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും മുൻ ലോകകപ്പുകളിലും ഈ സമ്പ്രദായമുണ്ടായിരുന്നെന്നും ഫിഫ പറഞ്ഞു.
ഫിഫയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന പത്തൊൻപതാമത് അന്താരാഷ്ട്ര ഫുട്ബോൾ ടൂർണമെന്റാണ്‌ ഫിഫ ഫുട്ബോൾ ലോകകപ്പ് 2010. 2010 ജൂൺ 11 മുതൽ ജൂലൈ 11 വരെ ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലാണ്‌ ഇത് നടന്നത്. ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ലോകകപ്പ് ഒരു ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യത്ത് നടക്കുന്നത്. ഫിഫയുടെ ഔദ്യോഗിക ഫുട്ബോൾ ടീമുകളുള്ള 208 രാജ്യങ്ങളിലെ 204 രാജ്യങ്ങൾ മത്സരിച്ച് 2007 ഓഗസ്ത് മാസം മുതൽ ആരംഭിച്ച മത്സരങ്ങളുടെ അവസാനഘട്ടമായിട്ടാണ്‌ ഈ മത്സരം നടക്കുന്നത്. ഇത് കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ 2008 ഒളിമ്പിക്സിൽ പങ്കെടുത്ത അത്രയും രാജ്യങ്ങൾ തന്നെ ഇവിടെയും മത്സരിക്കുന്നു എന്നു കാണാം.
യോഗ്യതാ മത്സരങ്ങൾക്കിടെ ചില വിവാദങ്ങളുണ്ടായി. ഫ്രാൻസും റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് അയർലന്റും തമ്മിലുള്ള രണ്ടാം പാദ പ്ലേ ഓഫ് മത്സരത്തിൽ ഫ്രെഞ്ച് നായകൻ തിയറി ഒൻറി കൈകൊണ്ട് പന്ത് തട്ടുകയും അത് ഗോളിലേക്ക് വഴിതെളിക്കുകയും ഫ്രാൻസ് യോഗ്യത നേടുകയും ചെയ്തു. ഈ സംഭവം വളരെ വിവാദങ്ങൾക്കും തർക്കങ്ങൾക്കും ഇടയാക്കി. കളി വീണ്ടും നടത്താനുള്ള അയർലന്റ് ഫുട്ബോൾ അസോസിയേഷന്റെ അഭ്യർത്ഥന ഫിഫ തള്ളി. ലോകകപ്പിൽ 33-ആം മത്സരാർത്ഥിയാക്കുവാനുള്ള അപേക്ഷ അയർലന്റ് പിന്നീട് പിൻവലിച്ചു.
യോഗ്യതാമത്സരങ്ങളുടെ നറുക്കെടുപ്പ് 2007 നവംബർ 25-ന് ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ ഡർബനിൽ നടന്നു. 32 ടീമുകളാണ് ഈ ടൂർണമെന്റിൽ മത്സരിക്കുന്നത്. ആതിഥേയ രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക ടൂർണമെന്റിന് നേരിട്ട് യോഗ്യത നേടി. മറ്റെല്ലാ ടീമുകളും യോഗ്യതാ മത്സരങ്ങളിലൂടെയാണ് യോഗ്യത നേടിയത്. മുൻ ലോകപ്പുകളിലെല്ലാം, നിലവിലെ ജേതാക്കൾക്ക് നേരിട്ട് യോഗ്യത ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഇത്തവണ 2006-ലെ ജേതാക്കളായ ഇറ്റലിയും യോഗ്യതാ മത്സരങ്ങൾക്കുശേഷമാണ് യോഗ്യത നേടിയത്.
2005-ൽ ലോകകപ്പ് വേദികളായി ബ്ലൂംഫൌണ്ടെയിൻ, കേപ് ടൗൺ, ഡർബൻ, ജൊഹാനസ്‌ബർഗ് , കിംബർലി, നെൽസ്പ്രൂട്ട്, ഓർക്നി, പൊളോക്‌വെയ്ൻ, പോർട്ട് എലിസബത്ത്, പ്രിട്ടോറിയ, റസ്റ്റൻബർഗ് എന്നിവിടങ്ങളിലായി 12 നഗരങ്ങൾ സംഘാടകർ തിരഞ്ഞെടുത്തു. പിന്നീട് ഫിഫ 2006 മാർച്ച് 17-ന് ഇത് 10 എണ്ണമായി ചുരുക്കി.
ലോകകപ്പ് ഊഴമനുസരിച്ച് ഓരോ കോൺഫെഡറേഷനുകളിലും നടത്തണമെന്ന നയപ്രകാരം 2010 ലോകകപ്പ് ആഫ്രിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിലായിരിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു. അഞ്ച് ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളാണ് 2010 ലോകകപ്പിന്റെ ആതിഥേയത്വം നേടുന്നതിനുള്ള ലേലത്തിൽ പങ്കെടുത്തത്.
ആദ്യ വോട്ടെടുപ്പിനു ശേഷം 2004 മെയ് 15-ന് ഫിഫ പ്രസിഡന്റ് സെപ് ബ്ലാറ്റർ സൂറിച്ചിൽ നടത്തിയ പത്രസമ്മേളനത്തിൽ ലേല വിജയിയെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. 2006 ലോകകപ്പ് ആതിഥേയത്വംനേരിയ വ്യത്യാസത്തിൽ നഷ്ടമായ ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക ഇത്തവണ ഈജിപ്റ്റിനേയും മൊറോക്കോയേയും മറികടന്ന് ആതിഥേയത്വത്തിനുള്ള അവസരം നേടി.
2010 ജൂലൈ 11-നു് ജോഹന്നാസ്ബർഗ്ഗിലെ സോക്കർ സിറ്റിയിൽ നടന്ന ഫൈനലിൽ ഹോളണ്ടിനെതിരെ അധിക സമയത്തിന്റെ 26-ആം മിനുട്ടിൽ ഇനിയേസ്റ്റ നേടിയ ഒരു ഗോളിലൂടെ സ്പെയിൽ ലോകകപ്പ് 2010 ഫുട്ബോൾ ചാമ്പ്യന്മാരായി. ഇതാദ്യമായാണ്‌ സ്പെയിൻ ലോകകപ്പ് നേടുന്നത്.
സഹ-ആഥിതേയത്വം അനുവദിക്കണ്ടതില്ലെന്ന് ഫിഫ കാര്യനിർ‌വാഹക സമിതി തീരുമാനിച്ചത്തിനേത്തുടർന്ന് ടുണീഷ്യ ലേലത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി. ഔദ്യോഗിക നിബന്ധനകൾ പാലിക്കാത്തതിനാൽ ലിബിയയെ ഒറ്റക്ക് പരിഗണിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും സമിതി തീരുമാനിച്ചു.
അധികാരമേറ്റെടുത്തതിനു ഹഫീസുള്ള അമീൻ, ഇസ്ലാമികവാദികളുമായി അനുരഞ്ജനശ്രമം നടത്തി. മുൻ‌ഗാമിയായിരുന്ന താരക്കിയുടെ നടപടികളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞ അദ്ദേഹം, താരക്കിയുടെ കാലത്ത് സർക്കാർ വധിച്ച 12000 പേരുടെ പട്ടിക പുറത്തുവിട്ടു. രാഷ്ട്രീയത്തടവുകാരെ ജയിലിൽ നിന്നും മോചിതരാക്കുകയും തന്റെ ഔദ്യോഗികപ്രസംഗങ്ങളിൽ അള്ളാഹുവിന്റെ പേര് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാനും തുടങ്ങി. ഇതിനു പുറമേ മസ്ജിദുകളുടെ പുനർനിർമ്മാണത്തിന് സർക്കാർ പണം ഉപയോഗിക്കുവാനും ആരംഭിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും ഇസ്ലാമികവാദികളുടെ സർക്കാർ വിരുദ്ധനിലപാടിന് കാര്യമായ കുറവൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഇക്കാലത്ത് പാകിസ്താൻ അതിർത്തിയോട് ചേർന്നുള്ള പാക്ത്യയിലുണ്ടായ ഒരു കലാപം, സോവിയറ്റ് സഹായത്തോടെയുള്ള സൈനികനടപടിയിലൂടെയാണ് അടിച്ചമർത്തിയത്.
അഫ്ഗാനിസ്താനിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾക്കിടയിൽ നൂർ മുഹമ്മദ് താരക്കിക്കും ബാബ്രക് കാർമാലിനും ശേഷമുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട നേതാവായിരുന്നു ഹഫീസുള്ള അമീൻ. തന്റെ ഭരണകാലത്ത്, മറ്റു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി ആഭ്യന്തരസുരക്ഷയുടെ കാര്യത്തിൽ പാകിസ്താന്റേയും അമേരിക്കയുടേയും താല്പര്യങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്ത് ഹഫീസുള്ള അമീൻ, ജനപിന്തുണ വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഒരു പഷ്തൂൺ ദേശീയവാദിയായിരുന്ന അമീൻ രാജ്യത്തെ പഷ്തൂൺ‌വൽക്കരിക്കുന്നതിനായി ശ്രമിച്ചു.
ദ്രുതഗതിയിലുള്ള പരിഷ്കാരങ്ങൾ മൂലം, താരക്കി സർക്കാരിന്, അടിസ്ഥാന ഇസ്ലാമികവാദികൾ, പഷ്തൂണിതര ജനവിഭാഗങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്ന് പ്രതിഷേധങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വന്നു. പി.ഡി.പി.എയിലെ വിമതവിഭാഗത്തിന്റെ എതിർപ്പ് ഇതിനുപുറമേയായിരുന്നു. ഇത്തരം എതിർപ്പുകൾ മൂലം നൂർ മുഹമ്മദ് താരക്കിക്ക് പ്രധാനമന്ത്രി പദം കൈയൊഴിയേണ്ടി വരുകയും, 1979 മാർച്ച് 27-ന് ഹഫീസുള്ള അമീൻ പ്രധാനമന്ത്രിസ്ഥാനത്തെത്തുകയും ചെയ്തു.
ഒരു തികഞ്ഞ പഷ്തൂൺ ദേശീയവാദിയായി അറിയപ്പെട്ട ഇദ്ദേഹം 1960-ൽ മാർക്സിസ്റ്റ് ആകുകയും 1969-ൽ പാഗ്മാനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് പാർലമെന്റിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. നൂർ മുഹമ്മദ് താരക്കി നയിച്ച, പി.ഡി.പി.എയുടെ ഖൽഖ് വിഭാഗത്തിലെ നേതാവായിരുന്നു ഹഫീസുള്ള അമീൻ. താരക്കിയെപ്പോലെ ഇദ്ദേഹവും ഒരു ഘൽജി പഷ്തൂൺ ആയിരുന്നു. ഘൽജികളുടെ ഖരോതി വംശത്തിൽപ്പെട്ടയാളായിരുന്നു ഹഫീസുള്ള.
ഭരണമേറ്റ് അധിക നാളുകൾക്കു മുൻപേ, ഹഫീസുള്ള അമീൻ, സോവിയറ്റ് യൂനിയനുമായുള്ള ബന്ധം കുറക്കാനും അമേരിക്കയുമായി കൂടുതൽ ബന്ധം പുലർത്താനും ആരംഭിച്ചു. 1979 നവംബറിൽ, അഫ്ഗാനിസ്താനിലെ സോവിയറ്റ് സ്ഥാനപതിയായിരുന്ന അലക്സാണ്ടർ പുസാനോവിനെ തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ അമീൻ സോവിയറ്റ് യൂനിയനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. 1979 നവംബർ 19-ന് ഇദ്ദേഹം രാജ്യം വിടുകയും ചെയ്തു.
പ്രധാനമന്ത്രിപദത്തിലെത്തിയതിനു ശേഷം അമീൻ, തന്റെ അധികാരം വ്യാപിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഹഫീസുള്ളയുടെ മകൻ പി.ഡി.പി.എയുടെ യുവജനവിഭാഗത്തിന്റെ തലവനാകുകയും, മരുമകൻ സെക്യൂരിറ്റി സെർവീസസിന്റെ മേധാവിയാകുകയും ചെയ്തു. 1979 സെപ്റ്റംബർ 16-ന് താരക്കി, അസുഖം മൂലം പ്രസിഡണ്ട് സ്ഥാനത്തുനിന്ന് മാറുകയും പകരം ഹഫീസുള്ള അമീൻ തത്സ്ഥാനമേറ്റെടുത്തതായും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു.
1978-ഏപ്രിലിലെ സോർ വിപ്ലവത്തെത്തുടർന്ന് കമ്മ്യൂണിസുകൾ രാജ്യത്ത് അധികാരത്തിലെത്തി. നൂർ മുഹമ്മദ് താരക്കി, രാജ്യത്തെ ആദ്യത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസിഡണ്ടും പ്രധാനമന്ത്രിയുമായി. താരക്കിക്കു കീഴിൽ ബാബ്രക് കാർമാലിനോടൊപ്പം, ഹഫീസുള്ള അമീനും ഉപപ്രധാനമന്ത്രിയായി സ്ഥാനമേറ്റു.
അഫ്ഗാനിസ്താന്റെ നാലാമത്തെ പ്രസിഡണ്ടായിരുന്നു ഹഫീസുള്ള അമീൻ . അഫ്ഗാൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയായ പി.ഡി.പി.എയുടെ ഖൽഖ് വിഭാഗത്തിന്റെ നേതാവായിരുന്ന ഇദ്ദേഹം രാജ്യത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസിഡണ്ടാണ്.
കാബൂളിന് പടിഞ്ഞാറുള്ള പാഗ്മാൻ പ്രദേശത്തുനിന്നുള്ളവാരാണ് ഹഫീസുള്ളയുടെ കുടുംബം. 1929-ൽ ജനിച്ച ഇദ്ദേഹം, കാബൂളിലാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ചെലവഴിച്ചത്. അമേരിക്കയിൽ വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞത്തിയ ഇദ്ദേഹം കാബൂളിൽ ഒരു അദ്ധ്യാപകനായി.
മുഹമ്മദ് ദാവൂദ് ഖാൻ പ്രസിഡണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത്, സൈനികരെ പി.ഡി.പി.എ.യിലേക്ക് ചേർക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഹഫീസുള്ളയുടെ പ്രധാന ചുമതല. ദാവൂദിന്റെ ഭരണകാലത്ത് ഇദ്ദേഹം, നിരവധി സൈനികോദ്യോഗസ്ഥരെ പി.ഡി.പി.എയുടെ ഖൽഖ് വിഭാഗത്തിൽ അംഗങ്ങളാക്കി.
മദ്ധ്യകാല ഇന്ത്യ ഭരിച്ചിരുന്ന രണ്ട് രാജവംശങ്ങളെ ഗുർജാര പ്രതിഹാരർ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിൽ ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ പിന്തുടർച്ചക്കാർ മർവ്വാറിലെ മാൻഡോർ കേന്ദ്രമാക്കി ഭരിച്ചിരുന്നു , ക്രി.വ. 6 മുതൽ 9 വരെ ഭരിച്ചിരുന്ന ഇവരുടെ ഭരണം പ്രധാനമായും ജന്മിമാരും നാടുവാഴിവാരും വഴിയായിരുന്നു. നാഗഭട്ടന്റെ പിന്തുടർച്ചക്കാരായ ഭരണാധികഅരികൾ 8-ആം നൂറ്റാണ്ടുമുതൽ 11-ആം നൂറ്റാണ്ടുവരെ ഉജ്ജയിനും പിന്നീട് കാനൂജും ഭരിച്ചിരുന്നു. മറ്റ് ഗുർജാര രാജവംശങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു, എങ്കിലും അവർ പ്രതിഹാരർ എന്ന നാമം സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല.
ഗുർജാരരുടെ ഉത്ഭവം വ്യക്തമല്ല. ഒരുകാലത്ത് പരക്കെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് ഹെഫലൈറ്റുകൾ 5-ആം നൂറ്റാണ്ട് ഇന്ത്യ ആക്രമിച്ച് ഇന്ത്യയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പൊഴാണ് ഗുർജാരർ ഇന്ത്യയിലെത്തിയത് എന്നാണ്. ഇവർ ഖസാറുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ ഇന്ന് മിക്ക ചരിത്രകാരന്മാരും വിശ്വസിക്കുന്നത് ഗുർജാരരുടെ ഉത്ഭവം തദ്ദേശീയമായിരുന്നു എന്നാണ്. ഗുർജാര എന്ന പദം 6-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം വരെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
അർണോൾഡ് ജോസഫ് ടോയൻബി സാമ്പത്തിക ചരിത്രകാരനായ അർണോൾഡ് ടോയൻബിയുടെ മരുമകനാണ്‌ . ഇവർ തമ്മിലുള്ള പേരിലെ സാമ്യം പലപ്പോഴും ആശയകുഴപ്പം സൃഷ്ടിക്കാറുണ്ട്. ലണ്ടനിൽ ജനിച്ച എ.ജെ ടോയൻബി ഓക്സ്ഫോറ്ഡിലെ വിൻസ്റ്റൺ കോളേജ്,ബാല്ലിയോൾ കോളേജ് എന്നിവിടങ്ങളിലാണ്‌ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്തത്. 1912 ൽ ബാല്ലിയോൾ കോളേജിൽ അദ്ധ്യാപകനായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച അദ്ദേഹം പിന്നീട് കിങ്സ് കോളേജ് ലണ്ടൻ,ലണ്ടൻ സ്കൂൾ ഓഫ് എകണോമിക്സ്,റോയൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഇന്റർനാഷണൽ അഫ്ഫയേഴ്സ് എന്നിവിടങ്ങളിലും സേവനം ചെയ്തു.1925 മുതൽ 1955 വരെ റോയൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഇന്റർനാഷണൽ അഫയേഴ്സിന്റെ ഡയറക്ടർ ഓഫ് സ്റ്റഡീസ് ആയിരുന്നു.
റൊസ്ലിൽ മുറെയുമായി ആയിരുന്നു ടോയൻബിയുടെ ആദ്യ വിവാഹം .ആ ബന്ധത്തിൽ അവർക്ക് മൂന്ന് ആൺകുട്ടികൾ ഉണ്ട്. 1946 ൽ ഇവർ വിവാഹമോചിതരായി. പിന്നീട് ടോയൻബി തന്റെ ഗവേഷണ സഹായിയായ വെറോണിക്ക എം. ബൗട്ട്‌ലറെ വിവാഹം ചെയ്തു.
ടോയൻബിയുടെ ചരിത്രത്തെ കുറിച്ചുള്ള ആശയങ്ങളും സമീപനങ്ങളും താരതമ്യ ചരിത്ര വിഭാഗത്തിൽ വരൂന്നതാണെന്ന് പറയാം. ഓസ്‌വാൾഡ് സ്പെൻ‌ഗ്ലറിന്റെ "ദ ഡിക്ലൈൻ ഓഫ് വെസ്റ്റിനോട്" അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീക്ഷണങ്ങൾ താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടാമെങ്കിലും സ്പെൻ‌ഗ്ലറിന്റെ പ്രകൃതിയുടെ അനിവാര്യമായ ഒരു ചക്രമാണ്‌ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഉത്ഥാന പതനങ്ങൾ എന്ന കാഴ്ചപ്പാടിനോട് ടോയൻബി വിയോജിക്കുന്നു. ടോയൻബിയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ പതനമോ അല്ലെങ്കിൽ വളർച്ചയോ അത് നെരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളേയും അതിനോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങളേയും ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്.
ദേശരാഷ്ട്രങ്ങളെയും വംശീയ വിഭാഗങ്ങളേയും കുറിച്ചുള്ളതാണ്‌ ചരിത്രമെന്നതിലുപരി നാഗരികതകളുടെ ഉത്ഥാനപതനങ്ങളാണ്‌ ചരിത്രമെന്ന് വിളിക്കാൻ കൂടുതൽ യോഗ്യം എന്ന് ടോയൻബി വിലയിരുത്തി. നാഗരികതകൾ എന്നത് ദേശരാജ്യങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി കാണുന്നതിനേക്കാൾ മതപരവും സംസ്കാരപരവുമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വെച്ചാണ്‌ അദ്ദേഹം വേർതിരിക്കുന്നത്.
പന്ത്രണ്ട് വാല്യങ്ങളിലായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ "എ സ്റ്റഡി ഓഫ് ഹിസ്റ്ററി" എന്ന ലോകചരിത്രം, സംഭവങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം,വളർച്ച , പതനം എന്ന ചാക്രിക പ്രക്രിയയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ചരിത്രത്തെ ഒരു ആഗോള പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥമാണ്‌.
സൈനികർ യുദ്ധത്തിനിടെ പെരുമാറുന്നതിൽ വലിയ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ സൈനികർ വംശഹത്യയും, ബലാത്സംഗവും വംശശുദ്ധീകരണവും നടത്തുമെങ്കിലും സാധാരണഗതിയിൽ സൈനികർ ചട്ടങ്ങളനുസരിച്ചും പ്രതീകാത്മകമായുള്ളതുമായ പ്രവൃത്തികളാണ് ചെയ്യുക. സൈനികർ ശത്രുക്കളോട് പൂർണ്ണമായും അക്രമസ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഉണ്ടാകാവുന്ന മരണനിരക്ക് മിക്കപ്പോഴും യുദ്ധങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകാറില്ല. ശത്രുതാമനോഭാവം കുറയ്ക്കുന്ന തരം പെരുമാറ്റം ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനിടെ പലവട്ടം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു മോർട്ടാർ അബദ്ധത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികർക്കുമേൽ പതിച്ചപ്പോൾ വെടിവെപ്പുണ്ടായെങ്കിലും ഒരു ജർമൻ സൈനികൻ മാപ്പപേക്ഷ ഉറക്കെ പറഞ്ഞതോടെ ഇത് അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രാധമിക കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന സൈനികർക്കുമേൽ വെടിയുതിർക്കാതിരിക്കുക, പരിക്കേറ്റവരെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ വെടിവെക്കാതിരിക്കുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രവൃത്തികളും ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ കാണപ്പെട്ടിരുന്നു.
മനുഷ്യസ്വഭാവമനുസരിച്ച് ഒഴിവാക്കാനാകാത്തതായ ഒരു സംഗതിയാണ് ചില പണ്ഡിതർ യുദ്ധത്തെ കണക്കാക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ വാദമനുസരിച്ച് ചില പ്രത്യേക സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക സാഹചര്യത്തിലോ പാരിസ്ഥിക സ്ഥിതികളിലോ മാത്രമാണ് യുദ്ധം ഒഴിവാക്കാൻ സാധിക്കാത്തതെന്ന് വാദിക്കുന്നു. ചില പണ്ഡിതർ വാദിക്കുന്നത് യുദ്ധം ചെയ്യുക എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹത്തിനോ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനത്തിനോ മാത്രമുള്ള സ്വഭാവമല്ലെന്നും ജോൺ കീഗൻ തന്റെ ഹിസ്റ്ററി ഓഫ് വാർഫെയർ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നതുപോലെ ഉപയോഗിക്കുന്ന സമൂഹത്താൽ രൂപവും വ്യാപ്തിയും നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ആഗോള പ്രതിഭാസമാണ് യുദ്ധം എന്നാണ്. യുദ്ധം ചെയ്യാത്ത മനുഷ്യ സമൂഹങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നതിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ സ്വാഭാവികമായി യുദ്ധക്കൊതിയുള്ളവരായിരിക്കുകയില്ല എന്നും ചില പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളിൽ യുദ്ധമുണ്ടാവുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്നും വാദിക്കുന്നവരുണ്ട്.
യുദ്ധം ആ പേരിൽ അറിയപ്പെടണമെങ്കിൽ ആയുധങ്ങളോ സൈനിക സാങ്കേതികവിദ്യയോ ഉപകരണങ്ങളോ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് സൈന്യങ്ങൾ സൈനിക തന്ത്രങ്ങളും വിന്യാസകലയും പ്രയോഗിക്കുന്ന ബലാബലപരീക്ഷണം നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. സൈനിക ലോജിസ്റ്റിക്സ് അനുസരിച്ചുള്ള സൈനിക സ്ട്രാറ്റജി യുദ്ധ‌ത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടും. സൈനിക ചരിത്രത്തിലാകെ ചിന്തകർ യുദ്ധത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്ത മനസ്സിലാക്കാനും ഇതിനെ ഒരു ശാസ്ത്രമായി ഉയർത്താനുമാണ് ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളത്.
2003-ൽ നോബൽ സമ്മാനജേതാവായ റിച്ചാർഡ് ഇ. സ്മാലി മനുഷ്യരാശി അടുത്ത 50 വർഷത്തിൽ നേരിടുന്ന പത്ത് വലിയ പ്രശ്നങ്ങളിൽ ആറാമത്തേതായി യുദ്ധത്തെ ഉൾപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. 1832-ലെ തന്റെ ഓൺ വാർ എന്ന പ്രബന്ധത്തിൽ പ്രഷ്യൻ സൈനിക ജനറലായ കാൾ വോൺ ക്ലോസെവിറ്റ്സ് യുദ്ധത്തെ ഇപ്രകാരം നിർവ്വചിക്കുകയുണ്ടായി: "തങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ തങ്ങളുടെ ഇച്ഛയ്ക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കുവാൻ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ബലപ്രയോഗമാണ് യുദ്ധം."
പരമ്പരാഗത യുദ്ധമുറകൾ തുറന്ന യുദ്ധത്തിലൂടെ എതിരാളിയുടെ സൈനികശക്തി വെട്ടിക്കുറയ്ക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. നിലവിലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രഖ്യാപിത യുദ്ധമാണിത്. ആണവ, ജൈവ, രാസ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുകയോ ചുരുങ്ങിയ അളവിൽ മാത്രം വിന്യസിപ്പിക്കുകയോ ആണ് ഇത്തരം യുദ്ധത്തിൽ ചെയ്യുന്നത്.
ആധുനിക സൈനിക ശാസ്ത്രം പല ഘടകങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാണ് ദേശീയ പ്രതിരോധ നയം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. യുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുൻപായി യുദ്ധം നടക്കുന്നയിടങ്ങളിലെ പരിസ്ഥിതി, രാജ്യത്തിന്റെ സൈന്യം സ്വീകരിക്കാൻ പോകുന്ന നിലപാടുകൾ എന്തു തരം യുദ്ധമാണ് ചെയ്യാനുദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്നിവ പരിഗണിക്കപ്പെടും.
യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവർ തമ്മിൽ മാനസികമായി ഉണ്ടാകുന്ന അകൽച്ചയും ആധുനിക യുദ്ധോപകരണങ്ങളുടെ മാരകശേഷിയും ഈ പ്രഭാവത്തെ ഇല്ലാതാക്കിയേക്കും. യുദ്ധത്തിലെ അസാധാരണ സാഹചര്യങ്ങൾ സാധാരണ വ്യക്തികൾ ക്രൂരതകൾ ചെയ്യുന്നതിന് കാരണമായേക്കും.
ആണവയുദ്ധത്തിൽ ആണവായുധങ്ങളാണ് പ്രാധമികമായോ ഒരു കക്ഷിയുടെ പരാജയം ഉറപ്പുവരുത്താനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത യുദ്ധത്തിൽ ആണവായുധങ്ങൾക്ക് ടാക്റ്റിക്കൽ/സ്ട്രാറ്റജിക് പിന്തുണ നൽകുക എന്ന വേഷമേയുള്ളൂ.
സൈനിക ശക്തി അളവുകോലായെടുത്താൽ വളരെയധികം വ്യത്യാസമുള്ള തരം രണ്ടു സമൂഹങ്ങൾ യുദ്ധത്തിലേർപ്പെടുന്നതിനെയാണ് അസന്തുലിത യുദ്ധം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇത്തരം യുദ്ധങ്ങളിൽ ഗറില്ല യുദ്ധമുറകൾ സ്വീകരിക്കപ്പെടും.
രണ്ടോ അതിലധികമോ പ്രദേശങ്ങളോ വിഭാഗങ്ങളോ ചേരി തിരിഞ്ഞ് ആയുധങ്ങളോടു കൂടിയും സേനയെ ഉപയോഗിച്ചും നടത്തുന്ന പോരാട്ടമാണ് യുദ്ധം. കീഴടക്കുക , ഉദ്ദേശ്യം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുക ,
ആരംഭം മുതലുള്ള മരണം വച്ചുനോക്കിയാൽ ഏറ്റവും മാരകമായ യുദ്ധം രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധമാണ്. 6 കോടിക്കും 8.5 കോടിക്കുമിടയിൽ ആൾക്കാരാണ് ഈ യുദ്ധ‌ത്തിൽ മരിച്ചത്.
കൊച്ചിൻ പോർട്ട് ട്രസ്റ്റ് ഇന്ത്യൻ സർക്കാരിന്റെ കീഴിലുള്ള ഒരു സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനമാണ്, ഇത് സർക്കാർ രൂപീകരിച്ച ട്രസ്റ്റി ബോർഡ് നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ചീഫ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഓഫീസറായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ചെയർമാനാണ് ബോർഡിനെ നയിക്കുന്നത്. വിവിധ താൽപ്പര്യങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ബോർഡിലെ ട്രസ്റ്റികളെ സർക്കാർ കാലാകാലങ്ങളിൽ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്തേക്കാം. ചെയർമാനെ സഹായിക്കുന്നത് ഡെപ്യൂട്ടി ചെയർമാനാണ്, കൂടാതെ വകുപ്പ് മേധാവികളും ഇനിപ്പറയുന്ന തുറമുഖ വകുപ്പുകളിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥരും സഹായിക്കുന്നു:
ഒരു കാലത്ത് ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട തുറമുഖം എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്ന മുസിരിസ് തുറമുഖം 1341 ൽ പെരിയാറിൽ ഉണ്ടായ വെള്ളപ്പൊക്കത്തെതുടർന്ന് അഴിമുഖത്ത് മണൽ വന്നു നിറഞ്ഞ് ഉപയോഗശൂന്യമായി . അതേസമയം ഇതേ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന്റെ ഫലമായി കൊച്ചിയിൽ സ്വാഭാവിക തുറമുഖം രൂപം കൊണ്ടു. 1936ൽ ദിവാനായിരുന്ന സർ ആർ കെ ഷണ്മുഖം ചെട്ടി അറബിക്കടലിന്റെ റാണി എന്നു വിശേഷി രൂപം കൊണ്ടു.
കേരളത്തിലെ ഒരേയൊരു വൻകിട തുറമുഖമായ ഇതിന് 827 ഹെക്ടർ വിസ്തീർണവും 7.5 കി.മീറ്റർ നീളത്തിൽ വാട്ടർഫ്രന്റേജുമുണ്ട്. ഐ.എസ്.ഒ.9001-2015 സർട്ടിഫിക്കറ്റുള്ള തുറമുഖമാണ്. കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലാണ് ഈ തുറമുഖം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
ഇന്ത്യയിൽ ആദ്യമായി കൊച്ചിയിലാണ് കണ്ടെയിനർ കപ്പൽ എത്തിയത്. പ്രസിഡ്ന്റ് ടെയ്ലർ എന്ന കപ്പലായിരുന്നു അത്.
ഭാരതത്തിലെ പ്രകൃതിദത്ത തുറമുഖങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്‌ കൊച്ചി തുറമുഖം. ഇതിന്‌ 660 വർഷത്തിലേറെ പഴക്കം ഉണ്ട്.
പ്രശ്നപരിഹാരാർഥം കൊളംബിലും ന്യൂഡൽഹിയിലുമായി, രണ്ടു രാജ്യങ്ങളിലേയും ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർ നിരവധി ചർച്ചകൾ നടത്തുകയുണ്ടായി. ഇതിന്റെ ഫലമായി 1974 ജൂലൈ 28-ന് ഇന്ത്യൻ പ്രധനമന്ത്രി ഇന്ദിരാഗാന്ധിയും ശ്രീലങ്ക പ്രധാനമന്ത്രി സിരിമാവോ ബണ്ഡാരനായകെയും ഒരു കരാറിൽ ഒപ്പുവച്ചു. ഇതനുസരിച്ച്, കച്ചത്തീവ് ശ്രീലങ്കയുടെതായിത്തീർന്നു. കച്ചത്തീവിന്റെ പടിഞ്ഞാറെ തീരത്തിന് 1.6 കി. മീ. അകലെയായി, ഇന്ത്യയുടെയും ശ്രീലങ്കയുടെയും സമുദ്രാതിർത്തി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. മത്സ്യബന്ധനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർക്കും തീർഥാടകർക്കും ശ്രീലങ്കാ ഗവണ്മെന്റിന്റെ പ്രത്യേകാനുമതികളൊന്നും കൂടാതെ തന്നെ സ്വതന്ത്രമായി കച്ചത്തീവിൽ പ്രവേശിക്കുവാൻ കരാറിൽ വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. എണ്ണ, പ്രകൃതിവാതകങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ നിർദിഷ്ട സമുദ്രാതിർത്തി കടന്നും വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നതായി പിൽക്കാലത്തു കാണുന്നപക്ഷം ഇന്ത്യയും ശ്രീലങ്കയും ചേർന്ന് അവയുടെ ചൂഷണം ഫലപ്രദമായി നിർ‌‌വഹിക്കുവാനും അതിന്റെ നേട്ടങ്ങൾ പങ്കിട്ടനുഭവിക്കുവനും കരാർ അനുശാസിക്കുന്നു.
1956--ൽ കച്ചത്തീവിനു മേൽ അന്നത്തെ സിലോൺ ഗവണ്മെന്റ് അവകാശമുന്നയിച്ചു. പ്രാചീന സിലോൺ ഭൂപടങ്ങളിൽ പോലും കച്ചത്തിവ് ആ രജ്യത്തിന്റെ വകയായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതായി അവർ വാദിച്ചു. 1949 ലും 1955 ലും ഇരുഗവണ്മെന്റുകളും ഇവിടെ നാവിക--വ്യോമ പരിശീലനത്തിനായി ആശയവിനിമയം നടത്തിയിട്ടുണ്ട് (ദ്വീപിന്റെ മേലുള്ള പരമാധികാരത്തെപ്പറ്റി ഇക്കാലത്ത് രണ്ടു ഗവണ്മെന്റുകൾക്കും പരാതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല). എന്നാൽ 1956 നുശേഷം പെരുന്നാളാഘോഷക്കാലത്ത് ഈ ദ്വീപിന്റെ ഉടമാവകാശത്തെപ്പറ്റി ഇരു രാജ്യങ്ങളിലെ പത്രങ്ങളും പാർലമെന്റുകളും താത്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു പോന്നു. പരമാധികാരത്തെപ്പറ്റി രണ്ടു രാജ്യങ്ങളും അവകാശവാദം ഉന്നയിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പെരുന്നാൾ കാലത്ത് അവർ കച്ചത്തിവിലേക്ക് തങ്ങളുടെ പോലീസിനെയോ മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരെയോ നിയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ 1968--ൽ ഇന്ത്യ അതിന്റെ സമുദ്രാതിർത്തി 20 കി. മീ. ആക്കി വർദ്ധിപ്പിച്ചതോടെ കച്ചത്തിവ് പ്രശ്നം സജീവമായി. 1970--ൽ സിലോണും അതിന്റെ സമുദ്രാതിർത്തി 19.2 കി. മീ ആക്കിയപ്പോൾ തർക്കം കൂടുതൽ സങ്കീർനമായി.