polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
നാൽക്കാലികളുടെ മദ്ധ്യകർണ്ണം മത്സ്യങ്ങളുടെ സ്പൈറക്കിളിന് തത്തുല്യമാണ്. സ്പൈറക്കിളിന്റെ ആന്തരഭാഗമാണ് യൂസ്റ്റേഷ്യൻ ട്യൂബായി കാണപ്പെടുന്നത്.
യുഗസംക്രാന്തി എപ്പോൾ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നു എന്നു പോലും ഈ പ്രവചനങ്ങളിൽ യേശു വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിച്ചെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ വാദിച്ചു: "സത്യം സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നതു വരെ ഈ തലമുറ കടന്നു പോവുകയില്ല" എന്ന മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ വാക്യം യുഗാന്ത്യപ്രവചനത്തിലെ കാലസൂചനയായി അദ്ദേഹം എടുത്തുകാട്ടി. ഇതേമട്ടിൽ യുഗാന്ത്യത്തിന്റെ അത്യാസന്നത പ്രവചിക്കുന്ന യേശുവിനെ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷവും അവതരിപ്പിക്കുന്നു: "ഇക്കാര്യങ്ങളെല്ലാം നിറവേറുവോളം ഈ തലമുറ കടന്നുപോവുകയില്ല" എന്ന് അവിടെയും യേശു പറയുന്നു. യുഗാന്ത്യത്തിന്റെ അത്യാസന്നതയിൽ പൗലോസ് അപ്പസ്തോലനും വിശ്വസിച്ചിരുന്നെന്ന് തെസലോനിയർക്ക് എഴുതിയ ഒന്നാം ലേഖനം നാലാമദ്ധ്യായത്തിന്റേയും മറ്റും ആശ്രയത്തിൽ ഷ്വൈറ്റ്സർ വാദിച്ചു. യേശുവിന്റെ മൂലപ്രബോധനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ദൈവശാസ്ത്രം, ഈ പ്രവചനങ്ങളെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലെടുത്ത് അവയുടെ സമീപസ്ഥമായ പൂർത്തീകരണത്തിൽ ആത്മാർത്ഥമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നെന്ന നിഗമനത്തിൽ ഷ്വൈറ്റ്സർ എത്തിച്ചേരുന്നു.
സുവിശേഷങ്ങളിലെ യുഗാന്തപ്രവചനങ്ങളെ വിശദീകരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിയ പരമ്പരാഗതക്രിസ്തീയത, അവയെ പൊതുവേ അവഗണിച്ചിരുന്നു. ആധുനികകാലത്ത് ചരിത്രത്തിലെ യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണത്തിൽ ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ പൂർ‌വഗാമികളായിരുന്നവർ പലരുമാകട്ടെ, സാമൂഹ്യപരിഷ്കർത്താവും ധർമ്മഗുരുവും ആയിരുന്ന യേശുവിനെ യുഗാന്തചിന്തയുടെ പ്രവാചകനായി ചിത്രീകരിച്ച സുവിശേഷകന്മാർ അദ്ദേഹത്തോട് അനീതിചെയ്തെന്നു പോലും കരുതി. ഇതിനു നേർ‌വിപരീതമായ നിഗമനങ്ങളിലാണ്‌ തന്റെ പഠനത്തിനൊടുവിൽ ഷ്വൈറ്റ്സർ എത്തിച്ചേർന്നത്. വിശ്വാസവുമായി വഴിപിരിഞ്ഞ ആധുനിക കാലത്തെ സുവിശേഷേതര ജീവചരിത്രങ്ങളിലെ യേശു, അവ എഴുതിയ യുക്തിവാദികളുടെ മനോധർമ്മപ്രകടനം മാത്രമാണെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ കരുതി. സുവിശേഷങ്ങൾ ഇഴ പിരിച്ച്, യൂറോപ്യൻ ജ്ഞാനോദയത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയായ ആധുനികയുക്തിയുമായി ഒത്തുപോകുന്ന ഒരു യേശുവിനെ കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം വ്യർഥമാണ്.
ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, തന്റെ ജീവിതകാലത്തു തന്നെ ചരിത്രം പരിസമാപ്തിയിലെത്തുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ്‌ യേശു പരസ്യജീവിതം ആരംഭിച്ചതും ശിഷ്യന്മാരെ സുവിശേഷവേലയ്ക്ക് നിയോഗിച്ചതും. അതു നടക്കാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ, തന്റെ ആത്മത്യാഗത്തോടെ യുഗസമാപ്തി എത്തിച്ചേരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ അതിന്‌ അവസരമൊരുക്കും വിധം ദൗത്യത്തിന്റെ ശേഷഭാഗം യേശു രൂപപ്പെടുത്തി. യഹൂദരുടെ പെസഹാതിരുനാളിനു മുൻപ് യെരുശലേമിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട അദ്ദേഹം, അവിടെ ഉന്നതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദൈവസഹായം തനിക്കു രക്ഷയാകുമെന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. തന്റെ തന്നെ ദൗത്യവും അതിനൊടുവിലെ മരണവും വഴി പലസ്തീനയിലെ റോമൻ ഭരണം അവസാനിച്ച് ചരിത്രം സമാപ്തിയിലെത്തുകയും എന്നേക്കുമായി ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമെന്ന് യേശു കരുതിയെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ എഴുതി. ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ പഠനത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായൊരു ഭാഗം ഇതാണ്‌:
ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ വിശകലനം പിൽക്കാലങ്ങളിൽ വിശ്വാസികൾ വേണ്ടെന്നു വച്ചെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ കരുതി. ആദ്യനൂറ്റാണ്ടുകളിലെ സാധാരണ വിശ്വാസികൾ മിക്കവരും നിരക്ഷരരായിരുന്നെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടികാട്ടുന്നു. അധികാരത്തിലും നേതൃത്വത്തിലും ഇരുന്ന അഭ്യസ്തവിദ്യരായ ന്യൂനപക്ഷത്തിനു മാത്രമേ, യേശുവിന്റെ മൂലപ്രബോധനവുമായി അഭേദ്യമാം വിധം ബന്ധപ്പെട്ടതെങ്കിലും നിറവേറാതെ നിന്ന ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രവചനത്തെക്കുറിച്ച് അറിവുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അത്യാസന്നമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന രണ്ടാം വരവ് സംഭാവിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, സഭാനേതൃത്വം പരിഷ്കൃതമായ മറ്റൊരു ദൈവശാസ്ത്രം അവതരിപ്പിച്ചെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നേതാക്കൾക്ക് അവരുടെ അധികാരവും തൊഴിലും നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു എന്നും അദ്ദേഹം കരുതി.
ചരിത്രത്തിലെ യേശുവിനെപ്പറ്റി പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനഘട്ടം മുതൽ നടന്ന എല്ലാ പഠനങ്ങളും ഷ്വൈറ്റ്സർ ഈ കൃതിയിൽ നിരൂപണം ചെയ്യുന്നു. കാലാകാലങ്ങളിൽ എഴുത്തുകാരുടെ ചായ്‌വുകൾക്കനുസരിച്ച് യേശുവിന്റെ പ്രതിച്ഛായ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നതായി അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. തനിക്കു മുൻപുള്ള ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകാലത്തെ പഠനങ്ങളുടെ കണ്ടെത്തലുകൾക്ക് തന്റെ നിലപാടിൽ നിന്നുള്ള സംഗ്രഹവും വ്യാഖ്യാനവും അവതരിപ്പിച്ചാണ് ഈ രചന സമാപിക്കുന്നത്. യേശുവിന്റെ ജീവിതം യേശുവിന്റെ തന്നെ ബോദ്ധ്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തപ്പെടണം എന്ന നിലപാടാണ് ഷ്വൈറ്റ്സർ സ്വീകരിക്കുന്നത്. യേശുവിന്റെ ബോദ്ധ്യങ്ങളുടെ മൗലികഘടകമായി ഷ്വൈറ്റ്സർ കരുതിയതാകട്ടെ, യഹൂദരുടെ യുഗാന്തപ്രതീക്ഷ ആയിരുന്നു.
ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും, ചിന്തകനും, സംഗീതജ്ഞനും, വൈദ്യനും, നോബൽസമ്മാനജേതാവുമായ ആൽബർട്ട് ഷ്വൈറ്റ്സർ 1906-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്രഖ്യാതരചനയുടെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷയാണ് ദ ക്വസ്റ്റ് ഓഫ് ദ ഹിസ്റ്റോറിക്കൾ ജീസസ് അല്ലെങ്കിൽ ചരിത്രത്തിലെ യേശുവിനു വേണ്ടിയുള്ള അന്വേഷണം. ബൈബിളിന്റെ, പ്രത്യേകിച്ച് പുതിയനിയമത്തിന്റെ, ചരിത്രനിരൂപണമാണിത്. താൻ മിശിഹായാണെന്നും സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ ആഗമനം കുറിക്കുന്ന യുഗസംക്രാന്തി ഉടൻ നടക്കാനിരിക്കുന്നുവെന്നും ഉള്ള വിശ്വാസമാണ് യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾക്കു പിന്നിലെന്നും, ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയെങ്കിലേ യേശുവിന്റെ ജീവിതത്തേയും പ്രഘോഷണങ്ങളേയും വിശദീകരിക്കാനാകൂ എന്നും ഈ കൃതിയിൽ ഷ്വൈറ്റ്സർ വാദിച്ചു.
യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും ലോകാവസാനത്തിന്റെ അത്യാസന്നതയിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ എഴുതി. 'മനുഷ്യപുത്രന്റെ' ആഗമനം പ്രവചിക്കുകയും അതോടനുബന്ധിച്ചുള്ള സംഭവഗതികൾ വിവരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒട്ടേറെ ബൈബിൾ ഖണ്ഡങ്ങൾ ഈ സന്ദർഭത്തിൽ അദ്ദേഹം എടുത്തുകാട്ടുന്നു. മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു, കപടപ്രവാചകന്മാരും, ഭൂകമ്പങ്ങളും, ആകാശഗോളങ്ങളുടെ പതനവും, ചേർന്ന അന്ത്യകാലത്തെ "ദുരിതങ്ങളും" അവക്കൊടുവിൽ "ശക്തിമഹത്ത്വങ്ങളോടെ വാനമേഘങ്ങളിൽ" അരങ്ങേറാനിരിക്കുന്ന മനുഷ്യപുത്രന്റെ വരവും പ്രവചിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
യേശുവിന്റെ സന്മാർഗ്ഗപ്രബോധനങ്ങളെ ആധാരമാക്കി സുവിശേഷങ്ങളിലെ യുഗാന്തചിന്തയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം യേശുവിനെ നയിച്ചിരുന്ന യുഗാന്തബോധത്തെ ആധാരമാക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്മാർഗ്ഗചിന്തയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്‌ വേണ്ടത്‌. യേശുവിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളുടെ മുഖ്യ പ്രചോദനവും അടിസ്ഥാനവും യുഗാന്തചിന്തയായിരുന്നു. തന്റെ സന്മാർഗ്ഗപ്രബോധനങ്ങൾ യേശു അവതരിപ്പിച്ചത് ലോകാവസാനത്തിനു മുൻപുള്ള അവസ്ഥാന്തരകാലത്തിനു ചേരുന്ന പെരുമാറ്റചട്ടങ്ങൾ എന്ന നിലയിലാണെന്നും ഷ്വൈറ്റ്സർ വാദിച്ചു.
പുതിയനിയമത്തിലെ നാലു സുവിശേഷങ്ങളിൽ ഒടുവിലത്തേതായ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തെ യേശുകഥയുടെ ജ്ഞാനവാദവീക്ഷണത്തിൽ നിന്നുള്ള പിൽക്കാലവ്യാഖ്യാനമായി കരുതുന്ന ഷ്വൈറ്റ്സർ, തന്റെ നിഗമനങ്ങൾക്ക് അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നത് സമാന്തരസുവിശേഷങ്ങളെ ആണ്. ഈ സുവിശേഷങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അവയിൽ ഏറ്റവും ഹ്രസ്വവും ആദ്യത്തേതും ആയ മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം, അതിന്റെ മൗലികഘടകങ്ങളിൽ ചരിത്രം തന്നെയാണെന്ന് ഷ്വൈറ്റ്സർ കരുതി.
ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തേയും വ്യക്തിത്വത്തേയും സംബന്ധിച്ച ചരിത്രപരമായ അറിവ്, വിശ്വാസത്തെ സഹായിക്കുന്നതിനു പകരം അതിന് ഇടർച്ചയുണ്ടാക്കിയേക്കാം എന്നു തന്റെ കൃതിയിൽ ഷ്വൈറ്റ്സർ പറയുന്നുണ്ട്. ഈ പ്രവചനം ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ കാര്യത്തിൽ തന്നെ ശരിയായി. തന്റെ കണ്ടെത്തലുകൾ നൽകിയ അസ്വസ്തതയെ ഷ്വൈറ്റ്സർ സ്വയം എങ്ങനെ നേരിട്ടെന്ന് ജാക്ക് മൈൽസ് വിവരിക്കുന്നത് ഈ വിധമാണ്:-
"യേശുജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച ഗവേഷണങ്ങളുടെ ചരിത്രം" എന്നർത്ഥം വരുന്ന പേരുള്ള ഗ്രന്ഥത്തിന് "ദ ക്വസ്റ്റ് ഓഫ് ഹിസ്റ്റോറിക്കൽ ജീസസ്" എന്ന പേരിൽ വില്യം മോണ്ട്ഗോമറി നിർവഹിച്ച ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെത് 1910-ൽ ആണ്. തുടർന്ന്, ആംഗലഭാഷ ലോകത്ത് ഷ്വൈറ്റ്സറുടെ കൃതി ആ പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി.
യേശു പ്രഘോഷിച്ച സന്ദേശത്തിന്റെ 'അടിയന്തരസ്വഭാവത്തെ' ആധുനികകാലത്തെ മിക്കവാറും ക്രിസ്തീയതകൾ മനഃപൂർവം അവഗണിക്കുന്നുവെന്നും ഷ്വൈറ്റ്സർ കരുതി. അതിനാൽ ഓരോ പുതിയ തലമുറയും ലോകാവസാനത്തിനും, പുണ്യവാന്മാർ രാജ്യഭാരം നടത്തുന്ന നവലോകത്തിന്റെ പിറവിക്കും സാക്ഷികളാകാൻ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരാണ് തങ്ങളെന്ന വിശ്വാസം നിലനിർത്തുന്നു.
1951-ൽ പ്രസിദ്ധീകരണം തുടങ്ങിയെങ്കിലും 1957-ൽ പ്രാബല്യത്തിൽവന്ന പ്രസ് ആക്ടിന്റെ പരിധിയിൽ മറ്റു പത്രങ്ങളെപോലെ കേസരിയും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. 1962 ജൂലായ് 23-ന് പി.കെ. മാനവിക്രമൻ രാജാ, ആർ. വേണുഗോപാൽ, പി. പരമേശ്വരൻ എന്നിവർ സ്ഥാപക ട്രസ്റ്റിമാരായിക്കൊണ്ട് 'ഹിന്ദുസ്ഥാൻ പ്രകാശൻ ട്രസ്റ്റ്' രൂപീകൃതമാകുകയും കേസരിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം അതിൽ നിക്ഷിപ്തമാകുകയും ചെയ്തു. തുടക്കംമുതൽ കേസരിയുടെ മാനേജരായ എം. രാഘവൻ ട്രസ്റ്റിന്റെയും മാനേജരായി.
1975 ജൂണിൽ ഇന്ദിരാഗാന്ധി ആഭ്യന്തരഅടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ ജനാധിപത്യ അവകാശങ്ങൾ റദ്ദാക്കുകയും ചെയ്തു. ജില്ലാഭരണകൂടം അടിച്ചേൽപ്പിച്ച മധ്യമ നിയന്ത്രണങ്ങൾ മൂലം മൂന്നുമാസം കേസരിയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം തടഞ്ഞു വെച്ചു. 1976-ൽ അടിയന്തരാവസ്ഥ കാലത്താണു കേസരിയുടെ രജതജൂബിലി നടന്നത്.
2002-ൽ കേസരി അതിന്റെ സുവർണ്ണജൂബിലിയും ആഘോഷിച്ചു. അതിനിടയ്ക്ക് പാളയം റോഡിലെ വാടകക്കെട്ടിടത്തിൽനിന്ന് ചാലപ്പുറത്തെ ഇപ്പോഴത്തെ കാര്യാലയമായ 'സ്വസ്തിദിശ'യിലേക്ക് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതുവരെ തളിയിലെ ട്രസ്റ്റ് വക കെട്ടിടത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന പത്രാധിപ, ഡി.ടി.പി വിഭാഗങ്ങൾകൂടി പുതിയ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് മാറ്റി. സെമിനാർ, ചർച്ച തുടങ്ങിയ പരിപാടികളുമായി 60-ാം വാർഷികം കോഴിക്കോട്ട് വെച്ച് വിപുലമായി ആഘോഷിച്ചു.
ശങ്കർശാസ്ത്രി ഉൾപ്പെടെയുള്ള കോഴിക്കോട്ടെ പ്രമുഖ സംഘപ്രവർത്തകരാണ് 1951ൽ കേസരി ആരംഭിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്.1949-ൽ, രാഷ്ട്രീയസ്വയംസേവകസംഘത്തിനു മേലുള്ള നിരോധനം നീക്കിയശേഷം സർസംഘചാലക് ഗോൾവൾക്കർ രാജ്യമൊട്ടുക്കുള്ള സന്ദർശനത്തിന്റെ ഭാഗമായി കോഴിക്കോട്ടുമെത്തി. എന്നാൽ അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പൊർട്ടുകൾ മലയാളം പത്രങ്ങളിൽ വരാതിരിക്കുകയും അന്വെഷണതിൽ ആർ എസ്സ് എസ്സ് നയങ്ങളെ മലയാള പത്രങ്ങൾ അനുകൂലിക്കാത്തത് കൊണ്ടണു വാർത്തകൾ വരാഞ്ഞത് എന്നും മനസ്സിലാക്കി അക്കാലത്ത് കോഴിക്കോട്ട് പ്രചാരകനായിരുന്ന നാഗപ്പൂർ സ്വദേശി ശങ്കർശാസ്ത്രി സംഘഅനുഭാവികളിൽനിന്നും പതിമൂന്നു രൂപ വീതം ശേഖരിച്ച് ആ മൂലധനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ആർ എസ്സ് എസ്സ് സംഘ പരിവാർ ആശയ പ്രചാരണത്തിനു വേണ്ടി കെസരി പുറത്തിറക്കി.1962 ജൂലൈ 23ന് ഹിന്ദുസ്ഥാൻ പ്രകാശൻ ട്രസ്റ്റ് രൂപീകരിക്കുകയും കേസരി ഈ ട്രസ്റ്റിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലാവുകയും ചെയ്തു. പട്ടാളത്തിൽ നിന്ന് പിരിഞ്ഞ് ഹിന്ദുസ്ഥാൻ സമാചാറിന്റെ കോഴിക്കോട് ലേഖകനായി എത്തിയ തലശ്ശേരി സ്വദേശി എം. രാഘവൻ താമസിയാതെ കേസരി മാനേജർ ചുമതലയേറ്റെടുത്തു.
കോഴിക്കോട്ടെ കെ.പി. ഗോപാലകൃഷ്ണൻ നായർ ഔദ്യോഗികമായി ആദ്യപത്രാധിപരായിരുന്നെങ്കിലും പത്രാധിപസമിതിയുടെ മേൽനോട്ടം പി. പരമേശ്വരനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ തുടർന്ന് ആർ. വേണുഗോപാൽ ഈ ധർമ്മം നിർവ്വഹിച്ചു. തുടർന്നു സാധുശീലൻ പരമേശ്വരൻ പിള്ള പത്രാധിപരായെങ്കിലും വിവേകാനന്ദകേന്ദ്രത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി അദ്ദേഹം കന്യാകുമാരിക്കു പോയതോടെ പ്രസാധകനും പത്രാധിപരുമായി ആർ. വേണുഗോപാൽ ചുമതലയിൽ തുടർന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ബി.എം.എസ്സിന്റെ ചുമതല ലഭിച്ചതിനെ തുടർന്ന് എം.എ. കൃഷ്ണൻ മുഖ്യപത്രാധിപരായി ചുമതലയേറ്റു. പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരായ കുട്ടികൃഷ്ണമാരാർ, വി.എം. കൊറാത്ത്, നോവലിസ്റ്റ് പി.സി. കുട്ടിക്കൃഷ്ണൻ, കവി എൻ.എൻ. കക്കാട് തുടങ്ങിയവരെ കേസരിയുമായി അടുപ്പിക്കുന്നത് അദ്ദേഹമാണ്.
അദ്ദേഹത്തെത്തുടർന്ന് സംഘപ്രചാരകനും പണ്ഡിതനുമായ ടി.ആർ. സോമശേഖരൻ പത്രാധിപരായി. പിന്നീട്, ഇപ്പോഴത്തെ പ്രാന്തകാര്യവാഹ് പി. ഗോപാലൻകുട്ടി മാസ്റ്റർ, സംഘപ്രചാരകനായ ആർ. സഞ്ജയൻ, ഇപ്പോഴത്തെ അഖിലഭാരതീയ സഹപ്രചാർ പ്രമുഖ് ജെ. നന്ദകുമാർ എന്നിവരും പത്രാധിപ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഡോ. എൻ.ആർ. മധുവാണ് മുഖ്യപത്രാധിപർ. 1968-ൽ ബിരുദാനന്തരം കേസരിയിൽ പത്രാധിപവിഭാഗത്തിൽ ചേരുകയും 2002-ൽ വിരമിക്കുകയും ചെയ്ത പി.കെ സുകുമാരൻ കേസരിയെ ഇന്നത്തെ രൂപത്തിലേയ്ക്ക് വളർത്തുന്നതിൽ ഗണ്യമായ സംഭാവന നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അടിയന്തരാവസ്ഥയിൽ ഫലത്തിൽ പത്രാധിപ ചുമതല വഹിച്ചുകൊണ്ടു കേസരിയെ ജനങ്ങളിലെത്തിച്ചത് അദ്ദേഹമാണ്.
1951 നവംബർ 27 മുതൽ കോഴിക്കോട് നിന്നും മലയാളത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരണം ആരംഭിച്ച ഒരു വാരികയാണ് കേസരി. ചാലപ്പുറത്താണ് വാരികയുടെ ആസ്ഥാനകാര്യാലയം. രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘത്തിന്റെ മലയാളത്തിലെ ഔദ്യോഗിക പ്രസിദ്ധീകരണമാണിത്. 2020 ഡിസംബർ 29 നു കേസരിയുടെ ആസ്ഥാന മന്ദിരം, മാധ്യമ പഠന കേന്ദ്രം അടങ്ങിയ കെട്ടിട സമുച്ചയം രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘം സർ സംഘ ചാലക് മോഹൻ ഭാഗവത് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തു.
1951 ആഗസ്ററ് 20ന് ഈജിപ്തിലെ ശറഖിയ്യയിലാണ് മുഹമ്മദ് മുർസി ഈസാ അൽ ഇയ്യാഥിന്റെ ജനനം. കൈറോ സർവകലാശാലയിൽനിന്ന് എൻജിനീയറിങ്ങിൽ ബിരുദവും ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും കരസ്ഥമാക്കിയ മുർസി 1982ൽ കാലിഫോർണിയ സർവകലാശാലയിൽനിന്ന് ഡോക്ടറേറ്റും നേടി. അവിടെ മൂന്നുവർഷം പ്രഫസറായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.
1985ൽ ജന്മനാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയശേഷമാണ് മുർസി ബ്രദർഹുഡ് നേതൃത്വവുമായി അടുക്കുന്നതും പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സജീവമാകുന്നതും. 2000- 05 കാലത്ത് ബ്രദർഹുഡിന്റെ പിന്തുണയോടെ പാർലമെന്റിലേക്ക് മത്സരിച്ച് വിജയിച്ച മുർസി ഇക്കാലയളവിനുള്ളിൽ നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 2011ൽ ഫ്രീഡം ആൻഡ്് ജസ്റ്റിസ് പാർട്ടി രൂപവത്കരിക്കുന്നതുവരെ ബ്രദർഹുഡിന്റെ നേതൃസഥാനത്തായിരുന്നു മുർസി. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിന് അന്ത്യംകുറിച്ച ജനമുന്നേറ്റത്തിന്റെ മുന്നിൽനിന്ന ഫ്രീഡം ആൻഡ് ജസ്റ്റിസ് പാർട്ടിയുടെ ആദ്യ പ്രസിഡന്റായിരുന്നു. 2019 ജൂൺ 17 ന് മുർസി കോടതിയിൽ കുഴഞ്ഞു വീണു മരിച്ചു. പട്ടാള ഭരണകൂടത്തിന്റെ തടവിലായ മുർസിയെ കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കുന്നതിനിടെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം സംഭവിച്ചത്
അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് മുർസി പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനാർഥി പട്ടികയുടെ മുഖ്യധാരയിലെത്തുന്നത്. മുസ്‌ലിം ബ്രദർഹുഡിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമായ ഫ്രീഡം ആൻഡ് ജസ്റ്റിസ് പാർട്ടിയുടെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥാനാർഥിയും പാർട്ടിയുടെ ഉപ-കാര്യദർശിയുമായ ഖൈറാത്ത് ശാത്വിറിന് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കമീഷൻ അയോഗ്യത കൽപിച്ചതോടെയാണ് ഡമ്മി സ്ഥാനാർഥിയായിരുന്ന മുർസി മത്സരത്തിന്റെ ഒന്നാംനിരയിലെത്തുന്നത്. മുബാറക് ഭരണകാലത്ത് ജയിൽ ശിക്ഷ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നകാരണത്താലായിരുന്നു ശാത്വിറിന് കമീഷൻ വിലക്കേർപ്പെടുത്തിയത്. പ്രചാരണത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ മുർസിക്ക് രാജ്യത്തെ വോട്ടർമാരെ കാര്യമായി സ്വാധീനിക്കാനാകുമോ എന്ന ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈജിപ്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി നടന്ന പൂർണ സ്വതന്ത്ര തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജനങ്ങൾ മുർസിക്ക് അനുകൂലമായി വിധിയെഴുതുകയായിരുന്നു.
2013 മാർച്ച് 18-20 ദിവസങ്ങളിൽ മുഹമ്മദ് മുർസി ആദ്യമായി ഇന്ത്യ സന്ദർശിച്ചു. മൂന്ന് ദിവസത്തെ സൗഹൃദ സന്ദർശത്തിനിടിയിൽ രാഷ്ട്രപതി പ്രണബ് മുഖർജി, ഉപരാഷ്ട്രപതി ഹാമിദ് അൻസാരി, പ്രധാനമന്ത്രി മൻമോഹൻ സിങ്, വിദേശകാര്യ മന്ത്രി സൽമാൻ ഖുർശിദ്, ഇ. അഹ്മദ് എന്നിവരുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തി. സാമ്പത്തികബന്ധവും സഖ്യവും ശക്‌തിപ്പെടുത്തുന്നതു ലക്ഷ്യമാക്കി ഇന്ത്യയും ഈജിപ്‌തും ഏഴു കരാറുകളിൽ ഒപ്പിട്ടു. പ്രതിരോധരംഗത്തും യു.എൻ. അടക്കമുള്ള രാജ്യാന്തരവേദികളും സഹകരണം വർധിപ്പിക്കാനും ഇന്ത്യ സന്ദർശിക്കുന്ന ഈജിപ്‌ഷ്യൻ പ്രസിഡന്റ്‌ മുഹമ്മദ്‌ മുർസിയും പ്രധാനമന്ത്രി മൻമോഹൻ സിംഗും തമ്മിൽ നടന്ന ചർച്ചയിൽ ധാരണയായി. വ്യാപാരം, വ്യവസായം, സാങ്കേതികം എന്നീ രംഗങ്ങളിലെ സഹകരണത്തെക്കുറിച്ചും ധാരണയിലെത്തി.
2013 ജൂലൈ 4 ന് മുർസി, പട്ടാള അട്ടിമറിയിലൂടെ പുറത്തായി. സൈന്യം, ന്യായാധിപൻമാർ, മറ്റ് രാഷ്ട്രീയകക്ഷികൾ, ഉദ്യോഗസ്ഥർ തുടങ്ങിയ വിഭാഗങ്ങൾ മുർസിയുടെ ഭരണത്തിൽ അപ്രീതിയുള്ളവരായിരുന്നു. അധികാരത്തിലേറിയതിന്റെ ഒന്നാം വാർഷികത്തിൽ തഹ്‌രീർ ചത്വരത്തിൽ നടന്ന പ്രക്ഷോഭം അഞ്ച് ദിവസം നീണ്ടു നിന്നു. ഈ സമരമാണ് പട്ടാള അട്ടിമറിയിൽ കലാശിച്ചത്. ആഫ്രിക്കൻ യൂണിയൻ ഈജിപ്തിന്റെ അംഗത്വം അട്ടിമറിയെ തുടർന്ന് റദ്ദാക്കുകയുണ്ടായി.
ഈജിപ്തിലെ പ്രമുഖ രാഷ്ട്രീയ നേതാവും ഇഖ്‌വാനുൽ മുസ്‌ലിമൂന് കീഴിൽ രൂപീകരിച്ച രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയായ ഫ്രീഡം ആന്റ് ജസ്റ്റിസ് പാർട്ടിയുടെ ചെയർമാനും ഈജിപ്റ്റിന്റെ മുൻ രാഷ്ട്രപതിയുമാണ് മുഹമ്മദ് മുർസി മുഴുവൻ പേര്: അൽഹാജ് മാലിക് അൽഷഹബാസ്മുഹമ്മദ് മുർസി. ഈജിപ്തിൽ അറബ് വിപ്ലവാനന്തരം നടക്കുന്ന ആദ്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജസ്റ്റിസ് പാർട്ടിയെ പ്രതിനിധീകരിച്ച സ്ഥാനാർഥി മുഹമ്മദ് മുർസിയാണ്. 2012 ജൂൺ 24 ന് മുഹമ്മദ് മുർസി പ്രസിഡന്റ് തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ വിജയിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. 2013 ജൂലൈ 4 ന് മുർസിയെ, പട്ടാള അട്ടിമറിയിലൂടെ പുറത്താക്കി, തടവിലാക്കി.
2005 സെപ്റ്റംബറിൽ തൂക്കിക്കൊല്ലപ്പെട്ട മൂന്ന് കൊലപാതകികളാണ് പുനസ്ഥാപനത്തിനു ശേഷം വധിക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ ആൾക്കാർ. 2006 മാർച്ച് 9-ന് ഇറാക്കിന്റെ പരമോന്നത നീതിന്യായ കൗൺസിലിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഒരു സായുധ കലാപകാരിയെ തൂക്കിക്കൊന്നതായി സ്ഥിതീകരിച്ചു.
സദ്ദാം ഹുസൈന്റെ ഭരണകാലത്ത് തൂക്കിക്കൊല്ലൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും മരണശിക്ഷയും തൂക്കിക്കൊല്ലലും 2003 ജൂൺ 10-ൻ യുനൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇറാക്ക് കീഴടക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ നിർത്തിവയ്ക്കപ്പെട്ടു. മരണശിക്ഷ 2004 ആഗസ്റ്റ് 8-ന് പുനസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.
നാല് ഉപവകുപ്പുകൾ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഇത് നാല് ഉപവകുപ്പ് അനുമതിപത്രം എന്നറിയപ്പെട്ടത്. മറ്റു അനുമതിപത്രങ്ങളിൽ ഇല്ലാത്ത പരസ്യത്തെ സംബന്ധിച്ച ഉപവകുപ്പ് ആണ് നാല് ഉപവകുപ്പ് അനുമതിപത്രത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. എന്നാൽ ഇത് പിന്നീട് അനുമതിപത്രത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിന് വിരുദ്ധമായിത്തീർന്നു. ഈ ഉപവകുപ്പ് മൂന്നാമതായാണ് അനുമതിപത്രത്തിൽ വിശദീകരിച്ചിരുന്നത്. ഓരോ ഭാഗത്തും ഓരോ സമ്മതകുറിപ്പ് വെക്കണം എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ പ്രധാന പ്രശ്നം. ഇതിനെതിരെയുള്ള വാദത്തിൽ റിച്ചാർഡ് സ്റ്റാൾമാൻ താൻ നെറ്റ്ബിഎസ്ഡിയിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള എഴുതപത്തഞ്ചോളം സമ്മതക്കുറിപ്പ് കണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. മാത്രമല്ല ഈ അനുതിപത്രം ജിപഎല്ലുമായി ഒത്തുപോകുന്നതായിരുന്നില്ല.
നാല് ഉപവകുപ്പ് അനുമതിപത്രത്തിലെ പരസ്യത്തെ സംബന്ധിച്ച ഉപവകുപ്പ് നീക്കി, മറ്റു മാറ്റങ്ങളൊന്നും വരുത്താതെ നിർമ്മിച്ച അനുമതിപത്രമാണ് മൂന്ന് ഉപവകുപ്പ് അനുമതിപത്രം. ഇതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രം. ഇത് നവീകരിച്ച ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രമെന്നും പുതിയ ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രമെന്നും അറിയപ്പെടാറുണ്ട്. ഇത് ജിപിഎല്ലുമായി ഒത്തുപോകുന്നതും ഓപ്പൺ സോഴ്സ് സംരംഭം അംഗീകരിച്ചതുമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അനുമതിപത്രം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ പേര് മുഴുവനായി ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പ്രസ്ഥാനം നിർദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട്.
കാലിഫോർണിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റി അധികൃതർ എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ അനുമതിപത്രങ്ങളെയാണ് ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രങ്ങൾ എന്നു പറയുന്നത്. പുതിയ ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രവും ലളിതവൽക്കരിച്ച ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രവും സ്വതന്ത്ര സോഫ്‌റ്റ്‌വെയർ സമിതിയും ഓപ്പൺ സോഴ്സ് സംരംഭവും അംഗീകരിച്ച അനുമതിപത്രങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രത്തിന്റെ മൂലരൂപം സ്വതന്ത്ര സോഫ്‌റ്റ്‌വെയർ സമിതിയോ ഓപ്പൺ സോഴ്സ് സംരംഭമോ അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല.
നാല് ഉപവകുപ്പ് ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രത്തിന്റെ മുൻഗാമിയാണീ അനുമതിപത്രം. 4.3ബിഎസ്ഡി-ടഹോ , നെറ്റ്/1 എന്നിവ ഈ അനുമതിപത്രം ആയിരുന്നു ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് ഏറെക്കുറെ പതിപ്പുകളെല്ലാം നാല് ഉപവകുപ്പ് അനുമതിപത്രത്തിലേക്ക് മാറിയെങ്കിലും 4.3ബിഎസ്ഡി-റെനോ, നെറ്റ്/2, 4.4ബിഎസ്ഡി ആൽഫാ2 എന്നിവയിൽ ഈ അനുമതിപത്രം തന്നെയാണ് ഉപയോഗിച്ചത്.
വെറും രണ്ട് ഉപവകുപ്പ് മാത്രമുള്ള അനുമതിപത്രമാണ് രണ്ട് ഉപവകുപ്പ് അനുമതിപത്രം. ഇത് ലഘൂകരിച്ച അനുമതിപത്രം എന്നും ഫ്രീബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. മൂന്ന് ഉപവകുപ്പ് അനുമതിപത്രത്തിലെ അനംഗീകാര ഉപവകുപ്പ് കൂടി ഒഴിവാക്കിയാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ അനുമതിപത്രവും എഫ്എസ്എഫ് അംഗീകരിച്ചതാണ്.
യഥാർത്ഥ ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രത്തിനു പുറമേ, മറ്റു രൂപങ്ങളും ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രം എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്. യഥാർത്ഥ ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രം മൂന്ന് ക്ലോസ് പതിപ്പാണ്. ഇത് നാല് ക്ലോസ് പതിപ്പിൽ നിന്നാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ഇപ്പോൾ ഈ അനുമതിപത്രം പഴയ ബിഎസ്ഡി അനുമതിപത്രം, നാല് ഉപവകുപ്പ് അനുമതി പത്രം എന്നെല്ലാം അറിയപ്പെടുന്നു.
ഗതാനുഗതികത്വത്തെക്കാൾ നവനവോല്ലേഖകല്പനകളിൽ കവി ശ്രദ്ധചെലുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു ബോദ്ധ്യംവന്ന പ്രൊഫ. ഏ.ആർ. രാജരാജവർമ, ഈ കാവ്യത്തിന്റെ അവതാരികയിൽ, ഇതൊരു പുതിയപ്രസ്ഥാനത്തിൽപ്പെട്ട കാവ്യമാണെന്ന്, കവിതാഗതി പരിശോധിച്ചുവിലയിരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മലയാളകവിതയിൽ കാല്പനിക പ്രസ്ഥാനം വേരുറയ്ക്കുന്നതിന്റെ മഹനീയദൃഷ്ടാന്തമാണു നളിനിയെന്ന് അദ്ദേഹമങ്ങനെ സൂചിപ്പിച്ചു. സ്ത്രീപുരുഷപ്രേമത്തിന്റെ ആത്യന്തികരൂപമാണ് സംഭോഗശൃംഗാരമെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന നിയോക്ലാസ്സിക്ക് കാവ്യപാരമ്പര്യത്തിൽനിന്ന്, മലയാളകവിതയ്ക്കു മോചനമുണ്ടാകുന്നത് ഈ കാവ്യത്തിന്റെ പ്രചാരത്തോടെയാണ്. ആകെ 173 ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ഈ കാവ്യത്തിലെ 166 ശ്ലോകങ്ങളും രഥോദ്ധത വൃത്തത്തിലാണ്. മാലിനിയിൽ മൂന്നും വസന്തതിലകത്തിൽ രണ്ടുംസ്ഥാനത്തും മന്ദാക്രാന്തയിലും ഓരോന്നുവീതവും ശ്ലോകങ്ങളാണു ബാക്കിയുള്ളവ. ഈ കൃതിയെക്കുറിച്ച്, ഒട്ടേറെപ്പഠനങ്ങളും മലയാളത്തിലുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
അനന്തരം ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ, ഹിമവൽസാനുവിൽവച്ച് കാഷായവേഷധാരിയായൊരു യോഗിയായി, അവൾ ദിവാകരനെക്കണ്ടെത്തി. പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കിയശേഷം നളിനിയുടെ നിയമനിഷ്ഠയിൽ സന്തുഷ്ടനായ യോഗിവര്യൻ അവളെയനുഗ്രഹിച്ച്, യാത്രയാകാനൊരുമ്പെട്ടു. തത്ക്ഷണം പതിപ്രേമനിഷ്ഠയായ അവൾ 'ദൃഢമിപ്പദാംബുജത്തിന്റെ സീമയിതുപോകിലില്ല ഞാൻ' എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാല്ക്കൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ ആ യോഗിവര്യന് അവളോടു കാരുണ്യമുണ്ടാവുകയും, മഹാവാക്യതത്ത്വം അവൾക്ക്, ഉപദേശിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പരമമായ ബ്രഹ്മാനന്ദാനുഭൂതിയിൽലയിച്ച അവളിൽനിന്ന് ഓം എന്ന നാദവൈഖരിക്കൊപ്പം ഒരു ധാമവും മിന്നൽപോലെ വേർപെട്ടുപോയി. 'പട്ടിടഞ്ഞതനുതന്റെ മേനിവേർപെട്ടിടാഞ്ഞത്' യോഗിയറിയുകയുംചെയ്തു.
കളിക്കൂട്ടുകാരും സഹപാഠികളുമായിരുന്നു നളിനിയും ദിവാകരനും. കൗമാരപ്രായത്തിൽത്തന്നെ സന്യാസത്തിൽ തല്പരനായ ദിവാകരൻ നാടുവിടുന്നു. ദിവാകരനെ പ്രണയിച്ച നളിനി, ഒരാശ്രമത്തിൽ തപസ്വിനിയായി ജീവിതമാരംഭിച്ച് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഹിമാലയത്തിനുസമീപംവച്ച് നളിനിയും ദിവാകരനും യാദൃച്ഛികമായിക്കണ്ടുമുട്ടുന്നു. നളിനിയുടെ ജീവിതാഭിലാഷംതന്നെ ദിവാകരനെക്കാണുകയെന്നതായിരുന്നു. ആ പ്രാർത്ഥനയോടെയാണ് അവൾ അന്ന് വരെ ജീവിച്ചത്. ദിവാകരൻ, തന്നെയോർക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോയെന്ന് അവൾക്കറിയില്ല. എങ്കിലും ദിവാകരനെക്കാണുകയെന്ന ആഗ്രഹംസാധിച്ചതിനാൽ ജീവിതം ധന്യമായെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.
ഒരു സന്യാസിയുടെ ഉൽകൃഷ്ടമായ സംസ്കാരത്തിനു യോജിച്ചരീതിയിലാണ് തുടർന്നുള്ള ദിവാകരൻ്റെ സംസാരം. കഴിഞ്ഞതൊക്കെക്കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ പ്രായവും അറിവും വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ ഗ്രാമംവിട്ട്, അവളിവിടെവന്നതിന്, എന്തോ കാരണമുണ്ട്, എന്നാൽനിന്ന് എന്തെങ്കിലും ഉപകാരംപ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതെന്താണെെന്നു പറയുക, മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി സ്വജീവിതംസമർപ്പിക്കുന്നവരാണു വിവേകികളെന്ന് ദിവാകരൻ പറയുന്നു. നളിനിക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെങ്കിൽ തികച്ചുംസന്തോഷത്തോടെെ താനതുചെയ്യുമെന്നാണു ദിവാകരൻ പറയുന്നതിൻ്റെ പൊരുൾ
നളിനിയുടെ കളിത്തോഴനായിരുന്ന ദിവാകരൻ, യൗവനാരംഭത്തിൽ സ്വദേശംവിട്ടുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെയഭാവത്തിലും നളിനി ദിവാകരനെ ജീവതേശനായിക്കരുതിയാരാധിച്ചു. യൗവനയുക്തയായ മകളെ വിവാഹബന്ധത്തിലേർപ്പെടുത്താ ൻ . തന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ നളിനി തോഴിമാരോടുപോലുമാലോചിക്കാതെ വീടുവിട്ടിറങ്ങുകയും ആത്മഹത്യയ്ക്കു മുതിരുകയുംചെയ്തു. ജലപ്പരപ്പിലേക്കുകുതിച്ച അവളെ ഒരു താപസി രക്ഷപ്പെടുത്തി. ആ യോഗിനിയുടെ സംരക്ഷണയിൽ അഞ്ചുവർഷക്കാലം അവളാ ആശ്രമത്തിൽ നിഷ്ഠയോടെ വസിച്ചു.
ലോകസാധാരണമല്ലാത്ത ഒരു സ്ത്രീപുരുഷപ്രേമത്തിന്റെ കഥയാണ് ഈ കഥാകാവ്യത്തിലെ പ്രതിപാദ്യം. പ്രേമകഥയിലെ നായികയുടെ പേരാണു കാവ്യത്തിനു നൽകിയിട്ടുള്ളത്. അന്യാദൃശ്യമായ സ്നേഹം കാവ്യത്തിന്റെ പ്രധാനഭാവമായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് 'ഒരു സ്നേഹം' എന്നൊരു കാവ്യനാമംകൂടെ ഇക്കാവ്യത്തിനുണ്ട്.
മലയാളഭാഷയിലെഴുതപെട്ട ഒരു ഖണ്ഡകാവ്യമാണ് നളിനി. കുമാരനാശാന്റെ ഏറ്റവും വിശിഷ്ടമായ രചനയെന്ന്, പല നിരൂപകരും വാഴ്ത്തിയിട്ടുള്ള കൃതിയാണ്, നളിനി അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സ്നേഹം. 1911ലാണ് ഈ കൃതി ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകൃതമായത്.
ഗോത്രവർഗങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്ത ഒരു ശിക്ഷാരീതിയായിട്ടാണ് ചരിത്രകാരന്മാർ നാടുകടത്തലിനെ വിലയിരുത്തുന്നത്. പണ്ടുകാലങ്ങളിൽ ഗോത്രാചാരങ്ങളോ നിയമങ്ങളോ ലംഘിക്കുന്നവർക്കു നേരെ ഗോത്രത്തലവൻ കല്പിക്കുന്ന ശിക്ഷാവിധിയായിരുന്നു നാടുകടത്തൽ. പ്രാചീനകാലങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയമോ മതപരമോ ആയ കാരണങ്ങളാണ് നാടുകടത്തലിന് കാരണമാകാറുണ്ടായിരുന്നത്. രാജ്യങ്ങളിൽ ഇത് പതിവായി നിലനിന്നിരുന്നു. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ നാടുകടത്തപ്പെടുന്നവരെ അടിമകളാക്കി വിൽക്കുമായിരുന്നു. റോമൻ കാലഘട്ടത്തിൽ സമാധാനത്തിനു ഭംഗം വരുത്തുന്നവർ എന്ന കാരണം കാട്ടി ജൂതന്മാരെ കൂട്ടത്തോടെ നാടുകടത്തിയിരുന്നു.
ഫ്രാൻസിൽ 17-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യനാളുകളിൽ ഏതാനും രാഷ്ട്രീയത്തടവുകാരെ ഫ്രഞ്ച് ഗയാനയിലേക്ക് നാടുകടത്തിയിട്ടുണ്ട്. വലിയതോതിലുള്ള വിമർശനങ്ങൾക്ക് അത് ഇടവരുത്തി. 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ ഈ സമ്പ്രദായം നിർത്തലാക്കുകയും ചെയ്തു. ഫ്രഞ്ച് ഗയാനയിലെ കടുത്ത കാലാവസ്ഥ നാടുകടത്തപ്പെടുന്നവരുടെ ജീവൻ അപഹരിക്കും വിധമായിരുന്നു. ഫ്രാൻസിലെ ഭീകരകുറ്റവാളിയായ കാപ്റ്റൻ ആൽഫ്രഡ് ഡ്രേഫസ് വർഷങ്ങളോളം ഡെവിൾസ് ഐലന്റ് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ദ്വീപിലായിരുന്നു. 1938-ൽ ഫ്രാൻസിൽ നാടുകടത്തൽ നിർത്തലാക്കി.
ഗ്രീസിലും പഴയകാലറോമിലും വധശിക്ഷയിൽ നിന്നുള്ള ഇളവായിട്ടാണ് നാടുകടത്തൽ കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്; കുറ്റവാളികളിൽ നിന്ന് പൌരത്വം പിൻവലിക്കുകയും അവരെ ഏറെ അകലെയുള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപുകളിലേക്ക് തള്ളുകയും ചെയ്തിരുന്നതോടൊപ്പം സ്വത്ത് പൊതുഖജനാവിലേക്ക് കണ്ടുകെട്ടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പിൽക്കാല യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നാടുകടത്തപ്പെടുന്നവരേറെയും രാഷ്ട്രീയ കുറ്റവാളികളായിരുന്നു. ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നവരെ സാമ്രാജ്യത്വഭരണകൂടങ്ങൾക്കു കീഴിലുള്ള വിവിധ കോളിനികളിലേക്കാണ് നാടുകടത്തിയിരുന്നത്.
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ബ്രിട്ടൺ തങ്ങളുടെ കുറ്റവാളികളെ ആസ്ട്രേലിയ, നോർഫോക്ക് ദ്വീപ്, താൻസാനിയ, ന്യൂസിലൻഡ് എന്നിവിടങ്ങളിലേക്കായി നാടുകടത്തൽ. 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ ആദ്യ പകുതിയിൽ ഒന്നരലക്ഷത്തോളം തടവുകാരെയാണ് ഇത്തരത്തിൽ നാടുകടത്തിയത്. എന്നാൽ 1853-ലെയും 1857-ലെയും നിയമങ്ങൾ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്നതോടെ ബ്രിട്ടണിൽ നാടുകടത്തലിന് അന്ത്യം കുറിക്കപ്പെട്ടു.
മുൻകാലങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു ശിക്ഷാരീതിയാണ് നാടുകടത്തൽ. ഒരു വ്യക്തിയെ വിവിധ കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് അയാൾ വസിക്കുന്ന പ്രദേശത്തുനിന്നോ രാജ്യത്തുനിന്നുതന്നെയോ നിർബന്ധമായി പുറത്താക്കുന്ന സമ്പ്രദായമാണ് നാടുകടത്തൽ. മുൻകാലങ്ങളിൽ കുറ്റവാളികളോടും രാജ്യതാത്പര്യങ്ങൾക്ക് അനഭിമതരാകുന്നവരോടുമാണ് ഭരണകൂടമോ ഭരണത്തലവനോ ഇത്തരം ശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നത്.
19-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിൽ, ഇറ്റലിയുടെ ഏകീകരണം സാധ്യമാകുംമുമ്പ് വിവിധ കാരണങ്ങളാൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന കുറ്റവാളികളെ നാടുകടത്തലിന് വിധേയരാക്കിയിരുന്നു. ഫാസിസ്റ്റ് കാലഘട്ടമായ 1930-കളിൽ രാഷ്ട്രീയത്തടവുകാരെ കിഴക്കൻ ഇറ്റലിയിലെ ദ്വീപുകളിലേക്ക് നാടുകടത്തുകയും കടുത്ത ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയരാക്കുകയും ചെയ്തു.
15-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ പോർച്ചുഗൽ, കുറ്റവാളികളെ തങ്ങളുടെ കോളനികളിലേക്കും സ്പെയിൻ ഭരണകൂടം അമേരിക്കയിലുള്ള തങ്ങളുടെ ഡൊമൈനുകളിലേക്കും നാടുകടത്തിയിരുന്നു. പിന്നീട് അത് മൊറോക്കോയിലേക്കും വടക്കേ അമേരിക്കൻ തീരപ്രദേശങ്ങളിലേക്കുമായി വ്യാപിപ്പിച്ചു.
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ എലിസബത്തീയൻ കാലഘട്ടത്തിൽ വധശിക്ഷ ജീവപര്യന്തമായി ഇളവുചെയ്തു ലഭിക്കുന്നവരെയാണ് നാടുകടത്തലിന് വിധേയരാക്കിയിരുന്നത്. അനഭിമതരായ വ്യക്തികളെ വെസ്റ്റിൻഡീസിലേക്കും വടക്കേ അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രങ്ങളിലേക്കും നാടുകടത്തി.
തന്റെ ജീവിതകഥയുടെ പ്രതിഫലനമായി ദ്രൗപദിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ ഈ നോവൽ കർണ്ണന്റെ കഥ പറയുന്നു. കുരുക്ഷേത്ര യുദ്ധത്തിന്റെ അവസാന ഭാഗത്താണ് നോവൽ ആരംഭിക്കുന്നത്. അർജുനനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട കർണ്ണൻ സ്വന്തം ജ്യേഷ്ഠനാണെന്നറിയുന്ന യുധിഷ്‌ഠിരൻ ജീവിതവിരക്തനാകുന്നു. ഏറ്റവും കൊടിയ ശത്രു മരിച്ചതിൽ സന്തോഷത്തിനു പകരം കണ്ട ഈ ഭാവമാറ്റം ദ്രൗപദിയെ അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നു. താൻ മനസ്സിലാക്കിയ ജീവിത സത്യങ്ങൾ തകിടം മറിഞ്ഞ ഈ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്നാരംഭിക്കുന്ന അന്വേഷണം സൂതനായി ജീവിച്ച മഹാനും ദയാലുവുമായ ഒരു പാണ്ഡവരാജകുമാരന്റെ കഥ വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവരുന്നു. പാണ്ഡവർക്കവകാശപ്പെട്ട രാജ്യത്തിന്റെ രാജാവാകേണ്ട ജ്യേഷ്ഠസഹോദരനെ, അവർക്കു യുദ്ധത്തിൽ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ജീവദാനം കൊടുത്ത ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ, ചതിയിൽവധിച്ചാണ്‌ തന്റെ പതിമാർ യുദ്ധം ജയിച്ചതെന്ന അറിവ് ദ്രൗപദിയെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെ, അതിന്റെ അർത്ഥമില്ലായ്മയെ വീണ്ടും നോക്കിക്കാണാൻ നിർബന്ധിതയാക്കുന്നു.
വ്യാസഭാരതത്തിലെ കഥയെയും സന്ദർഭങ്ങളെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും ഇതിഹാസത്തിന്റെ അതേ അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിലനിർത്തി പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണൻ രചിച്ച നോവലാണ് ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ. കർണന്റെ സമ്പൂർണകഥയാണ്‌ ഈ കൃതിയുടെ പ്രധാന ഭാഗം. ദ്രൗപദിയെപ്പറ്റി സ്വകീയമായ ഒരു സമാന്തര കഥാസങ്കൽപം നടത്തി, ആ സങ്കൽപത്തിന്റെ നൂലിഴകളിൽ കർണകഥാദളങ്ങൾ കൊരുത്തെടുത്തിരിക്കുന്നു. 1974-ൽ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡും 1978-ൽ വയലാർ രാമവർമ്മ സാഹിത്യ അവാർഡും ലഭിച്ച ഈ കൃതി കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന പ്രമേയവും ആഖ്യാനമികവുംകൊണ്ട്‌ മലയാളത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ നോവലാണ്‌. ഡി.സി. ബുക്സ് ആയിരുന്നു പ്രസാധകർ.
ഇംഗ്ലീഷിൽ നൌ ലെറ്റ് മീ സ്ലീപ് എന്ന പേരിലും തമിഴിൽ ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടും എന്ന പേരിലും കന്നഡയിൽ നാനിന്നു നിദ്രിസുവെ എന്ന പേരിലും ഈ നോവൽ വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇംഗ്ലീഷിൽ തന്നെ രണ്ടാമതൊരു വിവർത്തനം ബാറ്റിൽ ബിയോണ്ട് കുരുക്ഷേത്ര എന്ന പേരിൽ ഓക്സ്ഫോർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രസ് 2017-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.