polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
കേരളത്തിൽ എറണാകുളം ജില്ലയിലെ പറവൂർ താലൂക്കിൽ പെടുന്ന ഒരു ഗ്രാമമാണ്‌ പുത്തൻവേലിക്കര. ഈ പ്രദേശം ചെറിയ കുന്നുകളാലും പുഴകളാലും ചുറ്റപ്പെട്ടതാണ്‌. ചാലക്കുടിപ്പുഴ പെരിയാറുമായി സംഗമിക്കുന്നത് ഇവിടെ വച്ചാണ്‌. കേരളത്തിൽ കണ്ടുകിട്ടിയ ബുദ്ധ പ്രതിമകളിൽ പ്രമുഖമായ ഒന്ന് പുത്തൻവേലിക്കര സർവ്വേയിൽപെട്ട തുരുത്തിപ്പുറം കോട്ട കടവിൽ നിന്നുമാണ്.
കേരളത്തിൽ കണ്ടുകിട്ടിയ ബുദ്ധ പ്രതിമകളിൽ പ്രമുഖമായ ഒന്ന് പുത്തൻവേലിക്കര സർവ്വേയിൽപെട്ട തുരുത്തിപ്പുറം കോട്ട കടവിൽ നിന്നുമാണ്. തുരുത്തിപ്പുറത്തെ ചങ്ങാടവും വള്ളങ്ങളും ഒക്കെ കെട്ടാനുപയോഗിച്ചിരുന്ന തലയില്ലാത്ത ഈ പ്രതിമ മുസരീസ് ഗവേഷകർ കണ്ടെടുക്കുകയും തിരുവനന്തപുരത്തു സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ടിപ്പുവിന്റെ ആക്രമണകാലത്തു ടിപ്പു തന്റെ അധികാര അടയാളമായി കൊടി നാട്ടിയ സ്ഥലം കൊടികുത്തിയ കുന്നായി അറിയപ്പെടുന്നു. ടിപ്പുവിന്റെ പട ക്യാമ്പ് ചെയ്ത സ്ഥലം പടയാമ്പ് എന്നും ടിപ്പുവിന്റ സൈന്ന്യം നെടുങ്കോട്ട തകർക്കാൻ പീരങ്കികൾ ഉപയോഗിച്ച് വെടിയുതിർത്ത സ്ഥലം തുരുത്തിപ്പുറം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
കൊച്ചിയുടെയും തിരിവിതാംകൂറിന്റെയും അതൃത്തിയായ ഇളന്തിക്കരയിൽ ചുങ്കം പിരിവിനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ചൗക്ക ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനാലാണ് ഇവിടം ചൗക്കക്കടവ് എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഈ സ്ഥലത്തു ഒരു ഫോറസ്ററ് തടി ഡിപ്പോയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
യഹൂദരുടെ അധിവാസകേന്ദ്രമായിരുന്നു പാടശ്ശേരികുന്ന് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന തുരുത്തൂർ. ഇവിടെ യഹൂദരുടെ ആരാധനാ കേന്ദ്രവും ശ്മശാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു
ഷൈബാനി ഖാന്റെ മരണം, സമർഖണ്ഡ് സ്വന്തമാക്കാനുള്ള അവസാന അവസരമായി ബാബർ കരുതി. സഫവി സുൽത്താൻ ഇസ്മായിൽ ഒന്നാമനുമായി സന്ധി ചേരുകയും അദേഹത്തിന്റെ മേൽകോയ്മ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. പകരം ഷാ, ഷൈബാനി ഖാൻ ഖാൻ ജയിലിലടച്ച ബാബറിന്റെ സഹോദരി ഖാൻസദയെ വിട്ടുകൊടുത്തു. ഷാ ബാബറിന് ഒരുപാടു സ്വത്തുക്കളും പണവും നൽകി; പ്രത്യുപകാരമെന്നോണം ബാബർ ഷായുടെ രീതിയിൽ വസ്ത്രധാരണം ചെയ്യാനും ഷിയാക്കളുടെ രീതികൾ പിന്തുടരുവാനും തുടങ്ങി. . പള്ളിയിൽ വാങ്ക് വിളിക്കുന്നതും ഷായുടെ പേരിലായിരുന്നു.
സമർഖണ്ഡിലെത്തിയ ബാബർ, പേർഷ്യക്കാരുടെ സഹായത്തോടെ നഗരം അധീനതയിലാക്കി. എന്നാൽ ഷിയാക്കളായ പേർഷ്യക്കാരുമായുള്ള സുഹൃദ്ബന്ധം അധികകാലം നീണ്ടില്ല. ഷാ ഇസ്മായിൽ മുന്നോട്ടുവച്ച നിബന്ധനകൾ, ബാബറിന് തന്റെ സുന്നികളായ ജനങ്ങളുടെ താല്പര്യത്തിനൊപ്പം നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റാത്തവിധം അസൗകര്യമുള്ളതായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പേഷ്യകാരുമായുള്ള ബന്ധം ബാബർ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇതിനെത്തുടർന്ന് ഉസ്ബെക്കുകൾ വീണ്ടും ആക്രമിക്കുകയും ബാബറിന് സമർഖണ്ഡ് ഉപേക്ഷിച്ച് 1514-ൽ വീണ്ടും കാബൂളിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടിവരുകയും ചെയ്തു.
ബാബർ ആദ്യമായി ചെയ്തത് കന്ദഹാർ പിടിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ ഇതിനായി പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതൽ സമയം ചെലവായി. മൂന്നുവർഷമെടുത്തു കാന്ദഹാറും അതിന്റെ തന്ത്രപ്രധാനമായ ഭാഗങ്ങളും കരസ്ഥമാക്കാൻ.
ഈ വിജയത്തിന്റെ ഓർമ്മക്ക്, പുരാതന കന്ദഹാറിന്റെ പടിഞ്ഞാറു നിന്നും വേർതിരിക്കുന്ന ഖായ്തുൽ മലനിരയിൽ ഒരു ശിലാലിഖിതം രേഖപ്പെടുത്തി. ചെഹെൽ ജീന എന്നാണ് ഈ ചരിത്രസ്മാരകം ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത് . നാൽപ്പത് പടികൾ എന്നാണ് ചെഹെൽ ജീന എന്ന പേരിനർത്ഥം. ബാബറുടെ പൌത്രൻ അക്ബറും ഈ ലിഖിതത്തിൽ വാചകങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. മുൻപ് അശോകന്റെ കൽപ്പനയിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ഗ്രീക്ക് അരമായ ശിലാശാസനത്തിന് അടുത്താണ് ചെഹെൽ ജീനയും നിലകൊള്ളുന്നത്.
1505-ൽ ബാബറിന്റെ അമ്മാവനായ ഹെറാത്തിലെ സുൽത്താൻ ഹുസൈൻ മിർസ ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാനായി അവിടേക്ക് തിരിച്ചു. പല സമയങ്ങളിലും ബാബറിന്റെ സഹായഭ്യാർത്ഥനകൾ നിരസിച്ചിട്ടുള്ള ആളാണ് മിർസ. ബാബർ എത്തുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ അദ്ദേഹം മരിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ തന്റെ മറ്റു മാതുലന്മാർ ഷയ്ബാനി ഖാനോട് പിടിച്ച് നില്കാൻ കെല്പില്ലാത്തവരാണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ബാബർ ഹെറാത്തിൽ തന്നെ നിലയുറപ്പിച്ചു. ഇക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം സാഹിത്യകാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധവയ്ക്കുകയും നഗരപരിഷ്കരണ രീതികൾ മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ഉയ്ഗുർ എന്ന ചൈനീസ് വംശജനായ മീർ അലി ഷേയര് നവ്വായിയുമായി അടുപ്പത്തിലായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചഗതായി ഭാഷയിലെ പ്രവീണ്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായാണ് തന്റെ ബാബർനാമഎഴുതാൻ ചഗതായ് ഭാഷ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയത്.
ബാബറുടെ സൈന്യം ഇതിനോടകം വലുതായിക്കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ലോധിയുടേതുമയി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അത് നാലിലൊന്നേ വരുമായിരുന്നുള്ളൂ. 1526 ഏപ്രിൽ 21 ന് ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം നിർണ്ണയിക്കുന്ന പാനിപ്പത്ത് യുദ്ധം നടന്നു, അതി ഘോരമായ യുദ്ധമായിരുന്നു നടന്നത്. തോക്കുക്കളുടെ ഉപയോഗം, ബാബറിന് മുൻ‍തൂക്കം നൽകി. അന്നു വരെ ആനകൾ ഇതിന്റെ ശബ്ദം പരിചയിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. തോക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് ബാബറിന്റെ സൈന്യം ലോധിയുടെ പടയാനകളെ വിരട്ടി. വിരണ്ടോടിയ ആനകൾ ലോധിയുടെ സൈനികരെത്തന്നെ ചവിട്ടിമെതിച്ചു. ലോധി ഈ യുദ്ധത്തിൽ മരണമടഞ്ഞു. അതോടെ നാടുവാഴികളും സാമന്തന്മാരും ബാബറുടെ പക്ഷം ചേർന്നു. ഇന്ത്യാചരിത്രത്തിലെ വഴിത്തിരിവായ യുദ്ധമായിരുന്നു ഇത്. ബാബറിന്റെ യുദ്ധവൈഭവം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നുമാണിത്.
1504-ൽ തന്റെ 22-ആം വയസിൽ ഉസ്ബെക്കുകളുമായുള്ള പോരവസാനിപ്പിച്ച് ഹെറാത്തിലെ ഭരണാധികാരിയും ബന്ധുവുമായിരുന്ന ഹുസൈൻ ബെഗ് ബെഖാറയോടോപ്പം ചേരാനായി, ഫർഘാനയിൽ നിന്നും കുറച്ച് കൂട്ടാളികളോടൊപ്പം ബാബർ യാത്ര തിരിച്ചു. സഹോദരന്മാരായ നാസർ, ജാഹാംഗീർ എന്നിവരും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതേ വർഷം ജൂൺ മാസത്തിൽ ബാബറും കൂട്ടരും ഓക്സസ് കടന്ന് ഹിന്ദുകുഷിന് വടക്കുള്ള കാഹ്മേർദ് താഴ്വരയിലെത്തി. ഇവിടെ വച്ച് ഹിസാറിലെ രാജാവിന്റെ കുറേ അനുചരന്മാരും ബാബറിന്റെ സഖ്യത്തിലെത്തി. ഇതോടെ തന്റെ പദ്ധതികൾ പുനരാവിഷ്കരിച്ച് ബാബർ, ക്വിപ്ചാക് ചുരം വഴി ഹിന്ദുകുഷിന് തെക്കോട്ട് കടന്ന് കാബൂളിലെത്തി.
കന്ദഹാറിനു ശേഷം, ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞുമായി ചെറിയ ചെറിയ ആക്രമണങ്ങൾ ബാബർ, ഇന്ത്യക്കു നേരേ അഴിച്ചുവിട്ടു. ദൂരം കൂടുതൽ വേണ്ടിവന്നതിനാൽ ഇവയ്ക്കെല്ലാം ശക്തി കുറവായിരുന്നു. ഹസാറാ അസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്ന ആര്യൻ വംശജരായിരുന്ന ഖക്കറുകളെ തോല്പിച്ച് ഫർവാല കീഴടക്കിയതു മുതൽ ഇന്ത്യയിലേയ്ക്കുള്ള പ്രവേശനം കൂടുതൽ സുസാദ്ധ്യമാവുകയായിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ ഓട്ടൊമൻ രാജാവായ സുൽത്താൻ സലിം ഒന്നാമൻ സഫവികളെ പരാജയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവർ യുദ്ധത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ച തോക്കാണ് ഷാ ഇസ്മായിലിന്റെ പട്ടാളത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയത്. ബാബർ അധികം വൈകാതെ ഇത്തരം തോക്കുകൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ ആരംഭിച്ചു.
1494-ൽ തന്റെ പന്ത്രണ്ടാം വയസുമുതലേ, പൂർവികൻ തിമൂറിന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന സമർഖണ്ഡും കുറഞ്ഞ പക്ഷം തന്റെ തലസ്ഥാനമായിരുന്ന ഫർഗാനയെങ്കിലും തിരിച്ചുപിടിക്കാനായി ബാബർ ഉസ്ബെക്കുകളോട് യുദ്ധത്തിലേർപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടു വട്ടം, തന്റെ തലസ്ഥാനമായ അന്ദിജാനിലെത്താനും, 1497-ൽ ഏഴു മാസത്തെ യുദ്ധത്തിനുശേഷം കുറച്ചു മാസക്കാലത്തേക്ക് സമർഖണ്ഡ് പിടിക്കാനും ബാബറിന് സാധിച്ചെങ്കിലും ഉസ്ബെക്ക് പട പിന്നീടിവരെ തുരത്തി. 1503 ലും സമർഖണ്ഡ് പിടിച്ചെടുക്കാൻ ബാബർ ശ്രമം നടത്തി.
കാബൂൾ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന ബാബറിന്റെ അമ്മാവൻ ഉലൂഘ് മിർസ 1501/2-ൽ മരണമടഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ അബ്ദ് അൽ റസാക്ക് അധികാരത്തിലേറിയെങ്കിലും കന്ദഹാറിലെ ഇൽഖാനികളിൽപ്പെട്ട അർഘുൻ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള മുഖ്വിം, റസാക്കിൽ നിന്ന് അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു. 1504-ൽ ബാബർ ഇയാളെ തോൽപ്പിച്ച് കാബൂളിലെ ഭരണാധികാരിയായി. അഫ്ഗാനിസ്താന്റെ കിഴക്കും തെക്കുകിഴക്കും ഭാഗങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണത്തിനായി, ബാബറും അർഘൂനുകളും പിന്നീടും വളരെക്കാലം പോരാടി.
ബാബർ ഇതിനകം സയ്യിദ് രാജവംശത്തിന്റെ പൈതൃകം അവകാശപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ബാബറുടെ പൂർവികനായ തിമൂററിന്റെ ഒരു ഗവർണറായ ഖിസ്ർ ഖാനാണ് ദില്ലിയിലെ സയ്യിദ് സാമ്രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചത്. 1451-ൽ ലോധി വംശജർ അധികാരമേറ്റെടുക്കും വരെ സയ്യിദ് വംശജരാണ് ദില്ലി ഭരിച്ചിരുന്നത്. തിമൂറിന്റെ രാജ്യഭാഗങ്ങൾ എല്ലാം തിരിച്ച് വേണം എന്ന് പറഞ്ഞ്ബ ഇബ്രാഹിം ലോധി ക്ക് ബാബർ ഒരു പരുന്തിനെ ദൂതന്റെ രൂപത്തിൽ അയച്ചു. എന്നാൽ ലോധി അനങ്ങിയില്ല. ബാബർ പതിയെ സൈന്യത്തെ കൂട്ടാൻ ആരംഭിച്ചു.
യുദ്ധാനന്തരം, ലോധിയുടെ സ്വത്തും സമ്പാദ്യങ്ങളും കൊള്ളയടിക്കാതിരിക്കപ്പെടാനായി ഹുമയൂണിനെ പെട്ടെന്നുതന്നെ ലോധിയുടെ ആഗ്രയിലെ കോട്ടയിലേക്ക് അയക്കാൻ, ബാബർ ശ്രദ്ധിച്ചു. കോഹിനൂർ എന്ന ലോകോത്തര വജ്രം ഹുമായൂണിന് കിട്ടിയത് അവിടെ നിന്നാണ്. ഇത് ഗ്വാളിയോർ രാജാവിൻറേതായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പാനിപ്പത്ത് യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ചിരുന്നു. കുടുംബാംഗങ്ങൾ ഹുമായൂണിനോട് രക്ഷ അഭ്യർത്തിക്കുകയും അതിനു പകരമായി അവർ കോഹിനൂർ സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നാൽ ഷൈബാനി ഖാൻ മാതുലന്മാരെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുകയും വീണ്ടും ഉപജാപങ്ങൾ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തതോടെ ബാബർ പിന്മാറാൻ നിർബന്ധിതനായി. 1509-ൽ കാബൂളിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. വന്ന പാടേ ഉസ്ബെക്കുകാർ ഷൈബാനി ഖാന്റെ നേതൃത്വത്തിൽഹെറാത്ത് പിടിച്ചെടുത്തു. ഇത് ബാബർ നേരത്തെ തന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. ബന്ധു കൂടിയായ ഷൈബാനി ഖാന്റെ ഇത്തരം ഹീന നടപടികളെ പറ്റി ബാബർ നാമയിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്.
ഈ യുദ്ധത്തിനിടക്കാണ് തന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെ സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞതെന്ന് ബാബർനാമ എന്ന സ്വന്തം ഓർമ്മക്കുറിപ്പിൽ ബാബർ പറയുന്നു. തന്റെ ഈ ഉദ്യമത്തിൽ സഹായിച്ച മലകളിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരുമായി വളരെ അടുത്തിടപഴകാൻ ഇടയായെന്നും അത് മനുഷ്യരെ പറ്റി കൂടുതൽ അറിയാൻ ഇടയാക്കിയെന്നും പറയുന്നു. കാബൂൾ തനിക്ക് ഒരു താൽകാലിക ഇടത്താവളം മാത്രമായിരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം വൈകാതെ മനസ്സിലാക്കി.
ഇന്നത്തെ ഉസ്ബെക്കിസ്താനിലെ ഫർഘാനയിലെ തിമൂറി ഭരണാധിപനായിരുന്ന ഉമർ ഷേഖ് മിർസയുടെ മൂത്തപുത്രനായാണ് സഹീർ ഉദ്-ദിൻ മുഹമ്മദ് എന്ന ബാബർ ജനിച്ചത്. ഉമർ ഷേഖ്, തിമൂറിന്റെ പേരക്കുട്ടിയുടെ പേരക്കുട്ടിയാണ്. മാതാവ് ക്വുത്ലക്ക് നെഗാർ ഖാനം താഷ്കെൻറിലെ യൂനുസ് ഖാന്റെ മകളും ജെംഗിസ് ഖാന്റെ പതിമൂന്നാംതലമുറയിലുള്ള നേർ പിന്തുടർച്ചാവകാശിയുമാണ്.
1483-ൽ ആണ് സഹീറുദ്ദീൻ മുഹമ്മദ് ജനിച്ചത്. ബാബറിന്റെ ചെറുപ്പകാലത്തുതന്നെ ഉസ്ബെക്കുകൾ ട്രാൻസോക്ഷ്യാനയിൽ നിന്നും തിമൂറികളെ തുരത്തിയിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ പിതാവ് മരിക്കുകയും പതിനൊന്നു വയസ്സുള്ള ബാബറിന് രാജ്യഭാരം ഏൽകേണ്ടതായും വന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന് പല വിധത്തിലുള്ള വിഷമങ്ങളും യാതനകളും അനുഭവിക്കേണ്ടതായും വന്നു.
ബാബറിന്റെ പിതാവിന് തിമൂറിന്റെ പിൻഗാമികൾ തമ്മിലുള്ള പരസ്പരമൽസരത്തിനു പുറമേ ഉയർന്നു വരുന്ന ഉസ്ബെക്കുകൾക്കെതിരെയും പോരാടേണ്ടി വന്നു. ചെങ്കിസ് ഖാന്റെ മൂത്ത പുത്രന്റെ വംശപരമ്പരയിലുള്ള ഷായ്ബാനി ഖാന്റെ നേതൃത്വത്തിലായിരുന്ന ഉസ്ബെക്കുകൾ തിമൂറികളെ തുര ത്തി സമർഖണ്ഡിൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഫർഘാന കൈയെത്തും ദൂരത്തായിട്ടും അത് കിട്ടാതെ പോയത് അള്ളാഹു തനിക്കു സമ്മാനിച്ച വരമാണ് എന്നാണ് ഇന്ത്യ കീഴടക്കിയ ശേഷം ബാബർ എഴുതിയത്. അത്രക്കും മോഹിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു അത്. ഉസ്ബെക്കുകളുടെ അധിനിവേശം ഭയപ്പെട്ട ബാബർ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡവും അതിലെ പരിതഃസ്ഥിതിയെയും കുറിച്ചു പഠിച്ചു വരികയായിരുന്നു.
ഷൈബാനി ഖാൻ വരുന്നെന്നറിഞ്ഞ് ബാബർ കാന്ദഹാറിൽ നിന്നും പിൻ‍വാങ്ങി. ഇവിടെയാണ് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി തന്നിൽ തന്നെ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു. പിന്നീട് ഷാ ഇസമായിൽ ഒന്നാമൻ ഷൈബാനി ഖാനെ കൊല്ലുകയാണ് ഉണ്ടായത്.
കാബൂൾ പിടിച്ചടക്കിയതിന് തൊട്ടുപുറകേ ബാബർ ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഒരു ആക്രമണം നടത്തി. സാധനസാമ്രഗ്രികൾ എത്തിക്കുന്നതിലുള്ള അപര്യാപ്തതയും കാലാവസ്ഥാപ്രശ്നങ്ങളും മൂലം, ഈ ആക്രമണം അസഫലമായി. പിന്നീട് 1519 വരെ ഇന്ത്യയിലേക്ക് ആക്രമണത്തിന് അദ്ദേഹം മുതിർന്നില്ല.
ഇക്കാലത്ത് സ്വന്തം മാതുലനും സൈന്യത്തിന്റെ ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ മേധവിയുമായ ഹൈദർ മിർസാ വിപ്ലവവുമായി ബാബറിനു നേരെ തിരിഞ്ഞെങ്കിലും ബാബർ പെട്ടെന്നുതന്നെ അത് അടിച്ചമർത്തി. ഇതെല്ലാം കാരണം സൈന്യത്തിന് ബാബറോടുളള മതിപ്പും ബഹുമാനവും ഇരട്ടിച്ചു.
ഹെറാത്ത് പിടിച്ച ഉസ്ബെക്കുകൾ തുടർന്ന് കന്ദഹാർ പിടിച്ചെടുക്കുകയും അർഘൂൻ കുടുബത്തെ വീണ്ടും ഭരണത്തിൽ പ്രതിഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. .
1507-ൽ ബാബർ കന്ദഹാർ പിടിച്ചെടുത്തു. അവിടെ തന്റെ സഹോദരൻ നസീർ മിർസയെ ഭരണമേൽപ്പിച്ച് അദ്ദേഹം കാബൂളിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഭാരതീയഭാഷകളിൽ ആദ്യമായി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട സമഗ്രഗ്രന്ഥസൂചിയായ മലയാളഗ്രന്ഥസൂചിയുടെ കർത്താവാണ് കെ.എം. ഗോവി . മലയാളത്തിലല്ലാതെ വേറെ ഒരു ഇന്ത്യൻ ഭാഷയിലും ഇക്കാലം വരെ ഇതിനു സമാനമായ ഗ്രന്ഥസൂചി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടില്ല. തലശ്ശേരി സ്വദേശിയായ ഗോവി കൽക്കത്ത നാഷനൽ ലൈബ്രറിയിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. മലയാളം അച്ചടിയെക്കുറിച്ചും ലൈബ്രറി സയൻസിനെക്കുറിച്ചും ഗവേഷണസ്വഭാവമുള്ള പഠനങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ബിരുദമെടുത്തതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ മദിരാശിയിലെ ഫോർട്ട് സെന്റ്ജോർജ്ജിലുള്ള സെക്രട്ടറിയേറ്റിൽ അദ്ദേഹം ഗുമസ്തനായി ചേർന്നു. (ഇന്ത്യയിലെ അച്ചടിസാങ്കേതികതയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന സ്ഥാപനം കൂടിയാണു് ഫോർട്ട് സെന്റ് ജോർജ്ജ്). എന്നാൽ ആറേഴുമാസക്കാലമേ അവിടെ തുടർന്നുള്ളൂ. 1952 ഏപ്രിലിൽ കോഴിക്കോട് മലബാർ ജില്ലാ ലൈബ്രറി അതോറിട്ടിയിലെ ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് ലൈബ്രേറിയനായി ഗോവി നിയമിതനായി. പുതിയ ലൈബ്രറി നിയമം നടപ്പിലാക്കുന്ന ആസൂത്രണത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഈ നിയമനം. ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ മലബാറിലുടനീളം പതിനഞ്ചു ബ്രാഞ്ചു ലൈബ്രറികളും ഡെലിവറി സ്റ്റേഷനുകളും അദ്ദേഹം സംഘടിപ്പിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്തകങ്ങളുടെ ഒരു ഗണ്യമായ വിഭാഗമുൾപ്പെടെ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട ഒരു പുസ്തകശേഖരം കോഴിക്കോടും അദ്ദേഹം കെട്ടിപ്പടുത്തു.1956ൽ കൊൽക്കത്തയിലെ നാഷണൽ ലൈബ്രറിയിൽ ജോലിക്കുചേർന്നു.
തലശ്ശേരിയിലെ ചേറ്റംകുന്നിൽ സി.കെ. ശങ്കുണ്ണിനായർ, കെ. എം. മായി അമ്മ എന്നിവരുടെ പുത്രനായി 1930 ജൂൺ 17-ആം തീയതിയായിരുന്നു ഗോവി ജനിച്ചതു്. ഗോവിയ്ക്കു് നാലുവയസ്സുള്ളപ്പോൾ അച്ഛനും പതിമൂന്നുവയസ്സുള്ളപ്പോൾ അമ്മയും ചരമമടഞ്ഞു. വലിയൊരു കൂട്ടുകുടുംബത്തിലെ ഒരംഗമായി ഗോവി വളർന്നു. മാളികവളപ്പ് സ്കൂൾ, ബി.ഇ.എം.പി. ഹൈ സ്കൂൾ എന്നിവിടങ്ങളിലായിരുന്നു സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം. 1950-ൽ തലശ്ശേരി ബ്രണ്ണൻ കോളേജിൽ നിന്നും ബിരുദം നേടി. തുടർന്നു് മദിരാശി സർവ്വകലാശാലയിൽനിന്നും 1952-ൽ ലൈബ്രറി സയൻസിൽ ബിരുദാനന്തര ഡിപ്ലോമ സമ്പാദിച്ചു.
1999 ൽ 'ആദിമുദ്രണം ഭാരതത്തിലും മലയാളത്തിലും' എന്ന പുസ്തകത്തിന് വൈജ്ഞാനിക സാഹിത്യത്തിനുള്ള കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ പുരസ്‌കാരം ലഭിച്ചു.
ഇത്തരമൊരു അടിയന്തരാവസ്ഥ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന ബന്ധങ്ങളിലും പൗരാവകാശങ്ങളിലും ദൂരവ്യാപകമായ ഫലങ്ങൾ ഉളവാക്കാൻ പര്യാപ്തമായ പല അധികാരങ്ങളും കേന്ദ്ര ഗവൺമെന്റിന് ലഭ്യമാകുന്നു. സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭരണനടത്തിപ്പിനാവശ്യമായ മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുക ; കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന ധനകാര്യബന്ധങ്ങളിൽ, വിശേഷിച്ച് 268 മുതൽ 279 വരെയുള്ള വകുപ്പുകളിൽ, അവശ്യം വേണ്ടുന്ന മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുക , 20-ഉം 21-ഉം വകുപ്പുകൾ ഒഴികെ മറ്റുവകുപ്പുകളിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന മൗലികാവകാശങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നത് തടയുന്നതിനുവേണ്ടി 32-ാം വകുപ്പ് സസ്പെൻഡ് ചെയ്യുക തുടങ്ങിയവയാണ് ഇതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്: മാത്രമല്ല 19-ാം വകുപ്പിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്യ്രങ്ങൾക്ക് സാധുത ഇല്ലാതെയും ആകുന്നു . കൂടാതെ ലോക്‌സഭയുടെയും സംസ്ഥാന നിയമസഭകളുടെയും കാലാവധി പാർലമെന്റിന്റെ അനുവാദത്തോടെ നീട്ടികൊടുക്കാവുന്നതുമാണ്, ഒരു പ്രാവശ്യം ഒരു വർഷം എന്ന കണക്കിൽ അടിയന്തരാവസ്ഥ പിൻവലിച്ച് ആറ് മാസം കഴിയുന്നതുവരെ.
ഇത്തരത്തിലുള്ള വിളംബരം പാർലമെന്റിന്റെ ഇരു സഭകളിലും സമർപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രമേയങ്ങൾ വഴി ഈ വിളംബരം അംഗീകരിക്കാത്തപക്ഷം പുറപ്പെടുവിച്ച തീയതി മുതൽ രണ്ടു മാസത്തിനുശേഷം ഇത് സ്വയം ദുർബലമായിത്തീരുന്നതാണ്. ഇപ്രകാരം ഒരു വിളംബരം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത് പാർലമെന്റ് സമ്മേളിക്കാത്ത സമയത്താണെങ്കിൽ അതിന് പ്രത്യേകവ്യവസ്ഥകളുണ്ട്. ഈ വിളംബരം പാർലമെന്റ് പ്രമേയംവഴി അംഗീകരിക്കുന്ന തീയതി മുതൽ ആറുമാസത്തെ കാലാവധിക്കുശേഷം, അതിനുമുൻപായി പിൻവലിക്കപ്പെടാത്ത പക്ഷമോ, വീണ്ടും ആറുമാസത്തേക്ക് പാർലമെന്റ് ആ വിളംബരത്തിന്റെ കാലാവധി തുടർന്നു നീട്ടാത്തപക്ഷമോ, പ്രവർത്തനരഹിതമായിത്തീരുന്നു. പ്രസിഡന്റുഭരണം ഒരു വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ നീട്ടണമെങ്കിൽ രണ്ട് ഉപാധികൾ നിറവേറ്റേണ്ടതുണ്ട്. ദേശവ്യാപകമായോ ഏതെങ്കിലും സംസ്ഥാനങ്ങളിലോ അടിയന്തരാവസ്ഥ നിലനിൽക്കുക; തെരഞ്ഞെടുപ്പ് നടത്താനുള്ള സാഹചര്യം പ്രസ്തുത സംസ്ഥാനത്ത് നിലവിലില്ലെന്ന് ദേശീയ തെരഞ്ഞെടുപ്പു കമ്മീഷൻ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുക. എന്നാൽ അത്തരം ഒരു വിളംബരവും മൂന്നു കൊല്ലത്തിനു ശേഷം ഒരു കാരണവശാലും നിലനില്ക്കുന്നതല്ല.
ഇന്ത്യയിൽ ആകെ മൂന്ന് പ്രാവശ്യമാണ് അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളത്. 1962 ഒക്ടോബർ 26-നും 1971 ഡിസംബർ 3-നും, 1975 ജൂൺ 26-നും. ഇതിൽ ആദ്യത്തെ രണ്ടും വിദേശാക്രമണം മൂലമായിരുന്നെങ്കിൽ , മൂന്നാമത്തെത് ആഭ്യന്തര കാരണത്താലാണ് പ്രഖ്യാപിച്ചത്. അലഹബാദ് ഹൈക്കോടതി, അന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അസാധുവാക്കുകയും ജയപ്രകാശ് നാരായണന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ രാജ്യവ്യാപകമായി ജനാധിപത്യ പ്രക്ഷോഭം ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്ത സാഹചര്യത്തിൽ പ്രസിഡന്റ് ഫക്രുദ്ദീൻ അലിഅഹമ്മദ് അടിയന്തരാവസ്ഥാ പ്രഖ്യാപനത്തിൽ ഒപ്പുവച്ചു.1975-ൽ നിലവിൽ വന്ന പ്രസ്തുത അടിയന്തരാവസ്ഥ 18 മാസങ്ങൾ നീണ്ടുനില്ക്കുകയും കേരളത്തിലുൾപ്പെടെ ഇന്ത്യയിലുടനീളം അനേകം മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങൾക്ക് വഴിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
വിദേശാക്രമണം മൂലമോ ആഭ്യന്തര സായുധകലാപങ്ങൾ മൂലമോ ഉണ്ടാകുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥ നേരിടുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഭരണഘടനയുടെ 250, 352, 353, 354, 355, 358, 359 തുടങ്ങിയ വകുപ്പുകൾ ഇതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. 352-ാം വകുപ്പുപ്രകാരം രാഷ്ട്രപതി പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഇത്തരം അടിയന്തരാവസ്ഥ കേന്ദ്രമന്ത്രിസഭയുടെ രേഖാമൂലമുള്ള നിർദ്ദേശപ്രകാരം ആയിരിക്കണമെന്നും അതിന് 30 ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പാർലമെന്റിന്റെ അംഗീകാരം ലഭിക്കുകയും വേണമെന്ന് ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്നു. ഈവിധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ കാലാവധി ആറു മാസത്തേക്കാണെങ്കിലും പാർലമെന്റ് അനുവദിക്കുന്നപക്ഷം ആറുമാസം വച്ച് അതിനെ അനിശ്ചിതമായി ദീർഘിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുപോകാവുന്നതാണ്.
ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണസംവിധാനത്തെയോ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹ്യക്രമത്തെയോ സമ്പദ്ഘടനയെയോ അട്ടിമറിച്ചേക്കാവുന്ന അവിചാരിതമായി സംഭവിക്കുന്നതും അടിയന്തര പരിഹാരം ആവശ്യമായതുമായ സന്നിഗ്ധഘട്ടത്തിൽ ആ രാജ്യത്തെ ഭരണകൂടം രാജ്യത്തെ ഭരണഘടനയിലെ വകുപ്പുകളനുസരിച്ച് ഭരണസം‌വിധാനം താത്കാലികമായി റദ്ദുചെയ്ത്, പൗരരുടേയും ഭരണസം‌വിധാനത്തിന്റേയും അവകാശങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തി അപ്പോഴത്തെ പ്രത്യേക അവസ്ഥയെ നേരിടാൻ രാജ്യത്തെ പ്രാപ്തമാക്കുന്നതിനു അടിയന്തരാവസ്ഥ എന്നു പറയുന്നു.ആഭ്യന്തര കലാപം,പ്രകൃതി ക്ഷോഭം,യുദ്ധപ്രഖ്യാപനം മുതലായവയെ തുടർന്നാണ്‌ സാധാരണ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. 1975-ൽ ഇന്ദിരാ ഗാന്ധി ഇന്ത്യയിൽ അടിയന്തരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു.
അടിയന്തരാധികാരങ്ങളിൽ സുപ്രധാനമാണ് ഒരു നിശ്ചിത കാലയളവിലേക്ക് നിയമനിർമ്മാണം നടത്താനുള്ള രാഷ്ട്രപതിയുടെ അധികാരം. 123-ാം വകുപ്പനുസരിച്ച്, പാർലമെന്റ് സമ്മേളനത്തിൽ ഇല്ലാത്ത അവസരങ്ങളിൽ സംജാതമാകുന്ന അടിയന്തരഘട്ടങ്ങൾ തരണം ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഓർഡിനൻസ് പുറപ്പെടുവിക്കാവുന്നതാണ്. ഇതിന് സാധാരണ നിയമത്തിന്റെ എല്ലാ സാധുതയും ഉണ്ടായിരിക്കുമെങ്കിലും അതിനെ തൊട്ടടുത്ത് ചേരുന്ന പാർലമെന്റ് സമ്മേളനത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതും ആറാഴ്ചക്കുള്ളിൽ ഇരുസഭകളുടെയും അംഗീകാരം നേടിയിരിക്കേണ്ടതുമാണ്. 213-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരം ഇതേ അധികാരം, അല്പം ചില ഭേദഗതികളോടെ, സംസ്ഥാന ഗവർണർമാർക്കും വിനിയോഗിക്കാവുന്നതാണ്.
ഭരണഘടനയിൽ വിഭാവന ചെയ്തിട്ടുള്ള രണ്ടാമത്തെ അടിയന്തരാവസ്ഥ സംസ്ഥാനത്തെ ബാഹ്യമായ ആക്രമണത്തിലും ആഭ്യന്തരകലാപത്തിലും നിന്ന് സംരക്ഷിക്കേണ്ട ചുമതല യൂണിയൻ ഗവൺമെന്റിൽ നിക്ഷിപ്തമാക്കിക്കൊണ്ടുള്ളതാണ്. സംസ്ഥാനഭരണം ഭരണഘടനാ വ്യവസ്ഥകൾക്കനുസൃതമായി നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള ചുമതലയും യൂണിയൻ ഗവൺമെന്റിനാണ്.
പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങൾ നേരിടേണ്ടിവരുമ്പോൾ ആഭ്യന്തര ഭദ്രത നിലനിർത്തുന്നതിന് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിൽ വ്യവസ്ഥകളുണ്ട്. ഭരണഘടനയുടെ 18-ാം ഭാഗത്തിൽ ഇത് പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതനുസരിച്ച് മൂന്നുതരം അടിയന്തരാവസ്ഥകളാണ് രാഷ്ട്രപതിക്ക് പ്രഖ്യാപിക്കാനാകുന്നത്. ദേശീയാടിയന്തിരാവസ്ഥ, സംസ്ഥാനാടിയന്തിരാവസ്ഥ അഥവാ രാഷ്ട്രപതിഭരണം, സാമ്പത്തികാടിയന്തിരാവസ്ഥ.
മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് അതിവിപുലമായ അധികാരങ്ങളാണ് ഇക്കാര്യത്തിൽ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന എക്സിക്യൂട്ടീവിന് നൽകുന്നത്. ഇതനുസരിച്ച്, നിയമനിർമ്മാണം മുതൽ ഭരണത്തെ സമഗ്രമായി ബാധിക്കുന്ന മറ്റു കാര്യങ്ങളിൽവരെ അതിന് ഇടപെടാനാകും.
ഭാഷയുടെ ലിഖിതവും സംസാരിക്കുന്നതുമായ രൂപങ്ങൾക്കിടയിൽ ചില പണ്ഡിതന്മാർ ഭാഷാബഹുത്വത നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ബംഗാളി ഭാഷാ ദ്വൈതത പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു. വ്യത്യസ്ത രീതിയിലുള്ള പദാവലികളും വാക്യഘടനയും ഉൾപ്പെടുന്ന രണ്ട് രചനാ ശൈലികൾ ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്:
സാധുഭാഷ എഴുതപ്പെട്ട ഭാഷയായിരുന്നു, ദീർഘമായ ക്രിയാ വ്യതിയാനങ്ങളും പാലിയും സംസ്കൃതത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച തത്സമ പദസമ്പത്തും കൂടുതലാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയഗാനമായ ജനഗണമന പോലുള്ള ഗാനങ്ങൾ ഈ രീതിയിൽ രചിക്കപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും, ആധുനിക എഴുത്തിൽ അതിന്റെ ഉപയോഗം അസാധാരണമാണ്, ബംഗ്ലാദേശിലെ ചില ഔദ്യോഗിക അടയാളങ്ങൾക്കും രേഖകൾക്കും പ്രത്യേക സാഹിത്യ ഫലങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതിനും ഇത് പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് നിലവാരമുള്ള സംഭാഷണ ബംഗാളി എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ചലിത-ഭാഷ , എഴുതപ്പെട്ട ബംഗാളി ശൈലിയാണ്, ഇത് സംഭാഷണ ശൈലിയും ചുരുക്കിയ ക്രിയാ രൂപങ്ങളും പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നു, ഇതിനൊപ്പം ഇപ്പോൾ എഴുതപ്പെട്ട ബംഗാളിയുടെ നിലവാരമാണ്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഈ രൂപം പ്രചാരത്തിലായി, പിയറി ചന്ദ് മിത്ര , പ്രമതാ ചൗധരി എന്നിവരുടെ രചനകളും രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിന്റെ പിന്നീടുള്ള രചനകളും ഇതിനെ പ്രൊത്സാഹിപ്പിച്ചു. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ നാദിയ ജില്ലയിലെ ശാന്തിപൂർ മേഖലയിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷയുടെ മാതൃകയിലാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബംഗാളിയുടെ ഈ രൂപത്തെ "നാദിയ നിലവാരം", "നാദിയ ഭാഷ", "തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ/പടിഞ്ഞാറ്-മധ്യ ഭാഷ" അല്ലെങ്കിൽ "ശാന്തിപുരി ബംഗ്ലാ" എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്.
10-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചില പാഠങ്ങൾ ബംഗാളിയിലായിരുന്നുവെന്ന് ചിലർ അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവ ഒരു വ്യത്യസ്ത ഭാഷയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ കിഴക്കൻ ഇന്തോ-ആര്യൻ ഭാഷകൾ വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ഘട്ടത്തെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പില്ല. കിഴക്കൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ പ്രാദേശിക അപഭ്രംശ, പൂർബി അപഭ്രംശ അല്ലെങ്കിൽ അബഹട്ട ഒടുവിൽ പ്രാദേശിക ഭാഷകളായി പരിണമിച്ചു, അത് മൂന്ന് ഇനങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു: ബംഗാളി -ആസാമീസ് ഭാഷകൾ, ബിഹാരി ഭാഷകൾ, ഒഡിയ ഭാഷ. 500 ക്രി.വ. ന് മുമ്പുതന്നെ, ഭിന്നതയുടെ സംഭവം വളരെ നേരത്തെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ചിലർ വാദിക്കുന്നു; എന്നിരുന്നാലും ഭാഷ ചലനാത്മകമായിരുന്നു: വ്യത്യസ്ത ഇനങ്ങൾ സഹവസിക്കുകയും രചയിതാക്കൾ പലപ്പോഴും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒന്നിലധികം ഭാഷകളിൽ എഴുതുകയും ചെയ്തു. ഉദാഹരണത്തിന്, ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അർദ്ധമഗാദി അബഹട്ടയായി പരിണമിച്ചുവെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു, ഇത് ബംഗാളിയുടെ പൂർവ്വികരുമായി കുറച്ച് കാലം മത്സരിച്ചു. പാല സാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും സേന രാജവംശത്തിന്റെയും ഭാഷയായിരുന്നു പ്രോട്ടോ-ബംഗാളി.
ബിസി ഒന്നാം സഹസ്രാബ്ദം മുതൽ ബംഗാളിൽ ഹിന്ദു ബ്രാഹ്മണർ സംസ്കൃതം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും, പ്രാദേശിക ബുദ്ധമതക്കാർ ചിലതരം പ്രാകൃത ഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ബംഗാൾ മഗധ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ആദ്യ സഹസ്രാബ്ദങ്ങളിൽ മധ്യ ഇന്തോ-ആര്യൻ ഭാഷകൾ സ്വാധീനിച്ചതിനാൽ, ഈ ഇനങ്ങളെ സാധാരണയായി "കിഴക്കൻ മഗധി പ്രാകൃതം" എന്ന് വിളിക്കുന്നു, ഈ പദം ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞനായ സുനിതി കുമാർ ചാറ്റർജി സൃഷ്ടിച്ചു. ഗുപ്ത സാമ്രാജ്യകാലത്ത് പ്രാദേശിക ഇനങ്ങൾക്ക് ഔദ്യോഗിക പദവി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കൂടാതെ ഹിന്ദു പുരോഹിതരുടെ സംസ്കൃത സാഹിത്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി ബംഗാൾ വർദ്ധിച്ചതോടെ, ബംഗാളിലെ പ്രാദേശിക ഭാഷ സംസ്കൃതത്തിൽ നിന്ന് വളരെയധികം സ്വാധീനം നേടി. ആധുനിക ബീഹാറിലും ആസാമിലും മഗധി പ്രാകൃതം സംസാരിക്കപ്പെട്ടു, ഈ പ്രാദേശിക ഭാഷ ഒടുവിൽ അർദ്ധ മഗധിയായി പരിണമിച്ചു. ആദ്യ സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ അവസാനത്തോടെ അർദ്ധ മഗധി അപഭ്രംശത്തിന് വഴിമാറാൻ തുടങ്ങി. കാലക്രമേണ ബംഗാളി ഭാഷ ഒരു പ്രത്യേക ഭാഷയായി പരിണമിച്ചു.
ബംഗാളിയുടെ ആധുനിക സാഹിത്യ രൂപം 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിലും 20-ആം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും പടിഞ്ഞാറൻ-മധ്യ ബംഗാളി ഭാഷയായ നാദിയ മേഖലയിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് വികസിപ്പിച്ചത്. ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിലെ സംഭാഷണത്തിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ സാഹിത്യവും നിലവാരമുള്ള രൂപവും ഉള്ള ഭാഷാപരമായ ദ്വൈതതയുടെ ശക്തമായ ഉദാഹരണമാണ് ബംഗാളി. ആധുനിക ബംഗാളി പദാവലിയിൽ മഗധി പ്രാകൃതത്തിൽ നിന്നും പാലിയിൽ നിന്നും പദാവലി, സംസ്കൃതത്തിൽ നിന്നുള്ള തത്സമകൾ, പുനർനിർമ്മാണങ്ങൾ, പേർഷ്യൻ, അറബി, ആസ്ട്രോ-ഏഷ്യാറ്റിക് ഭാഷകളിൽ നിന്നുള്ള മറ്റ് പ്രധാന വായ്പകൾ എന്നിവ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ഔദ്യോഗികവും ദേശീയവുമായ ഭാഷയാണ് ബംഗാളി, 98% ബംഗ്ലാദേശികളും അവരുടെ ആദ്യ ഭാഷയായി ബംഗാളി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ളിൽ, പശ്ചിമ ബംഗാൾ, ത്രിപുര, അസം സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ബറാക് വാലി മേഖല എന്നിവയുടെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാണ് ബംഗാളി. ആൻഡമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകളിലും ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷയാണിത്. അരുണാചൽ പ്രദേശ്, ഡൽഹി, ഛത്തീസ്ഗഡ്, ജാർഖണ്ഡ്, മേഘാലയ, മിസോറാം, നാഗാലാൻഡ്, ഉത്തരാഖണ്ഡ് എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ഗണ്യമായ ജനസംഖ്യ ഇത് സംസാരിക്കുന്നു. പാകിസ്ഥാൻ, ബ്രിട്ടൻ, അമെരിക്ക, മദ്ധ്യപൂർവേഷ്യ എന്നിവിടങ്ങളിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ആഗോള ബംഗാളി പ്രവാസികളും ബംഗാളി സംസാരിക്കുന്നു.
മാതൃഭൂമിക്ക് പുറമേ, ത്രിപുരയിലും തെക്കൻ അസമിലും താമസിക്കുന്ന ബംഗാളികളും ആന്തമാൻ നിക്കോബാർ ദ്വീപുകൾ കേന്ദ്രഭരണപ്രദേശത്തുള്ള ബംഗാളി ജനതയും ഇത് സംസാരിക്കുന്നു. ഒഡിഷ, ബീഹാർ, ജാർഖണ്ഡ് എന്നീ അയൽ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ബംഗാളി സംസാരിക്കുന്നു; ബംഗാളി സംസാരിക്കുന്നവരിൽ ഗണ്യമായ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ ഡൽഹി,മുംബൈ, താനെ, വാരാണസി, വൃന്ദാവനം എന്നിവയുൾപ്പെടെ ബംഗാളിന് പുറത്തുള്ള ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്നു. മദ്ധ്യപൂർവേഷ്യ , അമെരിക്ക, സിംഗപ്പൂർ, മലേഷ്യ, ഓസ്‌ട്രേലിയ, കാനഡ, ബ്രിട്ടൻ, ഇറ്റലി എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഗണ്യമായ ബംഗാളി സംസാരിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളുണ്ട്.
ബംഗ്ലാദേശ് , ഇന്ത്യ എന്നിവയുടെ ദേശീയ ഗാനങ്ങൾ ബംഗാളിയിൽ എഴുതിയത് ബംഗാളി നോബൽ സമ്മാന ജേതാവ് രബീന്ദ്രനാഥ് ടാഗോറാണ്. കൂടാതെ, ബങ്കിം ചന്ദ്ര ചാറ്റർജി ബംഗാളിയിൽ എഴുതിയ ദേശഭക്തിഗാനമായ വന്ദേമാതരത്തിന്റെ ആദ്യ രണ്ട് ചരണങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷ് രാജ് കാലഘട്ടത്തിലും പിന്നീട് 1950 ൽ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലും ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ ഗാനമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. കൂടാതെ, ശ്രീലങ്കയുടെ ദേശീയ ഗാനം രബീന്ദ്രനാഥ് ടാഗോർ എഴുതിയ ഒരു ബംഗാളി കവിതയിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടതാണെന്ന് പലരും വിശ്വസിക്കുന്നു, അതേസമയം ചിലർ വിശ്വസിക്കുന്നത് ഈ ഗാനം ആദ്യം ബംഗാളിയിൽ എഴുതുകയും പിന്നീട് സിംഹളയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു എന്നാണ്.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലും ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും ബംഗാളിന്റെ ക്രമീകൃതമാക്കൽ സമയത്ത്, ബംഗാളിന്റെ സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രം ബ്രിട്ടീഷുകാർ സ്ഥാപിച്ച കൊൽക്കത്തയിലായിരുന്നു. ഇന്ന് ബംഗാളിയുടെ സ്വീകാര്യമായ ഗുണനിലവാര രൂപം പടിഞ്ഞാറൻ-മധ്യ ഉപഭാഷയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്, ഇത് നാദിയ ജില്ലയിൽ സംസാരിക്കപ്പെടുന്നു. പശ്ചിമ ബംഗാളിലെ ഗുണനിലവാര ബംഗാളി സംസാരിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും ബംഗ്ലാദേശിലെ ഗുണനിലവാര ബംഗാളി സംസാരിക്കുന്നവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്ത പദങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും രണ്ട് വാക്കുകളും തദ്ദേശീയ ബംഗാളി വംശജരാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഉപ്പ് എന്ന വാക്ക് പടിഞ്ഞാറിൽ നൂൺ ആണ്, അത് കിഴക്കിൽ ലോബോൺ നോട് യോജിക്കുന്നു.
1,300 വർഷത്തിലേറെയായി ബംഗാളി വികസിച്ചു. സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള സാഹിത്യ ചരിത്രമുള്ള ബംഗാളി സാഹിത്യം, ബംഗാളി നവോത്ഥാനകാലത്ത് വിപുലമായി വികസിക്കുകയും ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും സമൃദ്ധവും വൈവിധ്യപൂർണ്ണവുമായ സാഹിത്യ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. 1948 മുതൽ 1956 വരെയുള്ള ബംഗാളി ഭാഷാ പ്രസ്ഥാനം ബംഗാളിനെ പാകിസ്താന്റെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു, ഇത് കിഴക്കൻ ബംഗാളിൽ ബംഗാളി ദേശീയത വളർത്തുകയും 1971 ൽ ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ആവിർഭാവത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തു.
ബംഗ്ലാ എന്ന അന്ത്യനാമത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ബംഗാളി , ഒരു ഇന്തോ-ആര്യൻ ഭാഷയാണ്, ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലെ ബംഗാൾ മേഖലയിലെ മുഖ്യഭാഷയാണ് ഇത്. ബംഗ്ലാദേശിലെ ഏറ്റവും വ്യാപകമായി സംസാരിക്കപ്പെടുന്ന ഭാഷയും ഹിന്ദി കഴിഞ്ഞാൽ ഇന്ത്യയിലെ 22 പട്ടിക ഭാഷകളിൽ വ്യാപകമായി സംസാരിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ ഭാഷയുമാണിത്. ഏകദേശം 22.8 കോടി മാതൃഭാഷികളും, മറ്റൊരു 3.7 കോടി ജനങ്ങളും രണ്ടാം ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവരുമായി, ബംഗാളി ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്ന ഏഴാമത്തെ മാതൃഭാഷയും, ലോകത്തിലെ മൊത്തം സംസാരിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണത്തിൽ ആറാം സ്ഥാനത്താണ്.
ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ഭരണഘടനയുടെ മൂന്നാമത്തെ ലേഖനത്തിൽ ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ഏക ഔദ്യോഗിക ഭാഷയായി ബംഗാളിയെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ബംഗ്ലാദേശിലെ എല്ലാ ന്യായാലയങ്ങളിലും സർക്കാർ അല്ലെങ്കിൽ അർദ്ധ സർക്കാർ കാരാലയങ്ങളിലും സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലും എല്ലാ രേഖകളിലും കത്തിടപാടുകളിലും നിയമങ്ങളിലും ന്യായാലയ നടപടികളിലും മറ്റ് നിയമനടപടികളിലും ബംഗാളി നിർബന്ധമായും ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് ബംഗാളി ഭാഷാ നടപ്പാക്കൽ നിയമം, 1987 പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇത് രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ദേശീയ ഭാഷ കൂടിയാണ്.
ഇന്ത്യയിൽ, 23 ഔദ്യോഗിക ഭാഷകളിൽ ഒന്നാണ് ബംഗാളി. ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളായ പശ്ചിമ ബംഗാൾ, ത്രിപുര, അസമിലെ ബരാക് താഴ്വര എന്നിവിടങ്ങളിലെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാണിത്. സെപ്റ്റംബർ 2011 മുതൽ ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനമായ ഝാർഖണ്ഡിലെ രണ്ടാമത്തെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാണ് ബംഗാളി. പാകിസ്ഥാനിലെ കറാച്ചി നഗരത്തിലെ അംഗീകൃത ദ്വിതീയ ഭാഷ കൂടിയാണിത്. കറാച്ചി സർവകലാശാലയിലെ ബംഗാളി വിഭാഗം ബിരുദ, ബിരുദാനന്തര തലങ്ങളിലും ബംഗാളി സാഹിത്യത്തിനുള്ള പതിവായി പഠന പരിപാടികൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു.