polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
എങ്കിലും താമസിയാതെ സഭയുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാനുള്ള രാജാവിന്റെ അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്ത അൻസെമുമായി വില്യം രണ്ടാമൻ കലഹിച്ചു. തുടർന്ന് 1097-ൽ ഇംഗ്ലണ്ടു വിട്ടുപോകാൻ നിർബ്ബന്ധിതനായ അൻസെം, 1100-ൽ വില്യമിന്റെ മരണം വരെ ഇറ്റലിയിൽ കഴിഞ്ഞു. അക്കാലത്ത്, ദൈവികത്രിത്വത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ ആളായ പരിശുദ്ധാത്മാവ്, ആദ്യത്തെ ആളായ പിതാവിൽ നിന്നെന്ന പോലെ രണ്ടാമനായ പുത്രനിൽ നിന്നു കൂടി ജനിച്ചവനാണെന്ന 'ഫിലിയോക്ക്' തത്ത്വത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ദക്ഷിണ ഇറ്റലിയിലെ ഗ്രീക്കു മെത്രാന്മാർക്കുണ്ടായിരുന്ന സംശയം പരിഹരിക്കുന്നതിൽ അൻസെം മുൻകൈയ്യെടുത്തു. "ദൈവം എന്തിനു മനുഷ്യനായി" എന്ന വിഖ്യാതകൃതി അദ്ദേഹം രചിച്ചതും പ്രവാസത്തിന്റെ ഈ ദിനങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മനുഷ്യാവതാരം എന്ന ക്രിസ്തീയരഹസ്യത്തെ യുക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിശദീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു ഈ കൃതി.
അൻസെമിന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു കഥ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തും ജീവചരിത്രകാരനുമായ ഈഡ്മർ പറയുന്നുണ്ട്. ഉയിർപ്പുതിരുനാളിനു തൊട്ടുമുൻപുള്ള ഓശാനഞായറാഴ്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോഗം കലശലായി. മരണശയ്യക്കും ചുറ്റും കൂടിയവരിൽ ഒരാൾ, അൻസെം ദൈവത്തോടൊപ്പം ഉയിർപ്പു ഞായർ ആഘോഷിക്കാനിടയുണ്ട് എന്നു പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട അൻസെം പ്രതികരിച്ചത് ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നത്രെ: "അതാണ് ദൈവതിരുമനസ്സെങ്കിൽ ഞാൻ സന്തോഷപൂർവം അതിനു വഴങ്ങും. എന്നാൽ ആത്മാവിന്റെ ഉല്പത്തി എന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഏറെക്കാലമായി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതിനാൽ ആ സമസ്യക്കു പരിഹാരം കണ്ടെത്തും വരെ ഇവിടെ തുടരാൻ ദൈവം എന്നെ അനുവദിച്ചാൽ ആ അവസരം ഞാൻ നന്ദിപൂർവം സ്വീകരിക്കും. കാരണം, ഞാൻ കടന്നുപോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ, മറ്റാർക്കും അതു പരിഹരിക്കാനാകുമെന്ന് എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല."
ബെക്കിലെ ആശ്രമത്തിൽ ഉപശ്രേഷ്ഠനായിരിക്കെ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സംശയങ്ങൾ ദുരീകരിക്കാൻ അൻസെം എഴുതിയതാണ് ഈ കൃതി. ദൈവാസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ധ്യാനമെന്ന് ഇതിനെ വിളിക്കാം. ഇതിൽ അദ്ദേഹം, പ്രഞ്ചത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു സംവിധാനക്രമം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ദൈവാസ്തിത്വവും വ്യവസ്ഥാപിത ക്രിസ്തീയതയിലെ ത്രിത്വസങ്കല്പം തന്നെയും തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എല്ലാം ഉണ്മകളിലും വച്ച് നല്ലതും മഹത്തും ഉദാത്തവുമായ ഒരുണ്മ ഉണ്ടെന്നും മറ്റെല്ലാ ഉണ്മകളേയും ഉരുവാക്കുന്നതും എന്നാൽ മറ്റൊന്നിൽ നിന്നും ഉരുവായതല്ലാത്തതും ആയ ആ ഉണ്മയാണ് ദൈവമെന്നും ഈ കൃതിയിൽ അൻസെം വാദിച്ചു. ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് മറ്റെല്ലാത്തിനേയും സൃഷ്ടിച്ച ആ ഉണ്മയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റെല്ലാം ഉണ്മകളും അവയുടെ സൃഷ്ടിക്കു മുന്നേ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും അൻസെം കരുതി.
കാൻഡിയമാരുടെ പ്രഭുകുടുംബത്തിൽ പിറന്ന അദ്ദേഹം 27-ആമത്തെ വയസ്സിൽ സന്യാസജീവിതം തെരഞ്ഞെടുത്ത് ഫ്രാൻസിൽ നോർമണ്ടിയിലുള്ള ബെക്കിലെ ബെനഡിക്ടൻ ആശ്രമത്തിൽ ചേരുകയും 1079-ൽ ആ ആശ്രമത്തിന്റെ അധിപനാവുകയും ചെയ്തു. ഇംഗ്ലണ്ടിലെ വില്യം രണ്ടാമൻ രാജാവ് അദ്ദേഹത്തെ കാന്റർബറിയിലെ മെത്രാപ്പോലീത്ത ആക്കി. സഭാനേതൃത്വവും രാഷ്ട്രീയാധികാരവും തമ്മിൽ മദ്ധ്യകാല യൂറോപ്പിലുണ്ടായ എറ്റവും വലിയ ഏറ്റുമുട്ടലായ "വാഴിക്കൽ തർക്കത്തെ" തുടർന്ന് ആദ്യം വില്യം രണ്ടാമന്റെ ഭരണകാലത്ത് 1097 മുതൽ 1100 വരേയും പിന്നീട് ഹെൻട്രി ഒന്നാമന്റെ കാലത്ത് 1103 മുതൽ 1106 വരേയും അൻസം നാടുകടത്തപ്പെട്ടു.
സാധാരണസന്യാസിയുടെ ജീവിതത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനു മൂന്നുവർഷമേ തുടരാനായുള്ളു. 1063-ൽ ഗുരു ലാൻഫ്രാങ്ക്, മറ്റൊരാശ്രമത്തിന്റെ അധിപനായി നിയമിക്കപെട്ടതോടെ ബെക്കിലെ ആശ്രമത്തിന്റെ ഉപശ്രേഷ്ഠനായി അൻസെം നിയമിക്കപ്പെട്ടു. ആ പദവിയിൽ പതിനഞ്ചുവർഷം തുടർന്ന അദ്ദേഹം അതിനു ശേഷം ആശ്രമത്തിന്റെ അധിപൻ ആയി. ഈ പദവിയിൽ അദ്ദേഹം മരണം വരെ തുടർന്നു. അൻസെമിനു കിട്ടിയ സ്ഥാനക്കയറ്റങ്ങൾ മറ്റു സന്യാസികളിൽ ചിലർക്ക് അസൂയയുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും കാലക്രമേണ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവമഹിമ എല്ലാവരേയും ആകർഷിക്കുകയും അച്ചടക്കവും അനുസരണയും ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്തു.
അൻസെമിന്റെ പിതാവ് പരുക്കൻ പ്രകൃതക്കാരൻ ആയിരുന്നു. യൗവനാരംഭത്തിൽ, അമ്മയുടെ മരണത്തെ തുടർന്ന് അൻസെമിന് ജീവിതം കയ്പു നിറഞ്ഞതായി മാറി. പിതാവിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിന്റെ കാഠിന്യത്തിൽ വിഷമിച്ച് വീടുവിട്ടുപോയ അദ്ദേഹം അൽപ്സ് പർവതം കടന്ന് മൂന്നു വർഷക്കാലത്തോളം വിവിധനാടുകളിൽ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞ ശേഷം ബെക്കിലെ സന്യാസാശ്രമത്തിൽ അഭയം കണ്ടെത്തി. അവിടെ അൻസെം ആശ്രമത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠനും പ്രഖ്യാതപണ്ഡിതനുമായിരുന്ന ലാൻഫ്രാങ്കിന്റെ ശിഷ്യനായി. ലാൻഫ്രാങ്കിനു കീഴിൽ ബെക്കിലെ ആശ്രമം ഒരു വിജ്ഞാനകേന്ദ്രമെന്ന നിലയിൽ പേരെടുത്തിരുന്നു. 1060-ൽ അദ്ദേഹം ആ അശ്രമത്തിൽ സന്യാസിയായി.
അരിസ്റ്റോട്ടലിനെ പിന്തുടർന്ന് പതിനൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വികസിച്ചു വരുകയും പിന്നീട് സ്കൊളാസ്റ്റിസിസം എന്നപേരിൽ പ്രസിദ്ധമായിത്തീരുകയും ചെയ്ത ചിന്താസമ്പ്രദായത്തിന്റെ പ്രോത്ഘാടകനായി അൻസെമിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. എങ്കിലും ഇക്കാര്യത്തിൽ അഭിപ്രായൈക്യമില്ല. ധാർമ്മികതയിൽ വിശ്വാസത്തിനു പരമപ്രാധാന്യം കല്പിച്ച അൻസം അരിസ്റ്റോട്ടലിയൻ അല്ല, ഹിപ്പോയിലെ അഗസ്റ്റിനെപ്പോലെ പ്ലേറ്റോണിസ്റ്റ് ആയിരുന്നെന്നും, അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനം സ്കൊളാസ്റ്റിക് പാരമ്പര്യത്തിൽ പെടുന്നില്ലെന്നും ബെർട്രാൻഡ് റസ്സൽ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ബോദ്ധ്യം വന്നതിനു ശേഷം വേണം വിശ്വസിക്കാൻ എന്ന് അൻസെം കരുതിയില്ല. "ബോദ്ധ്യത്തിനു ശ്രമിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തെ" ആണ് അദ്ദേഹം സങ്കല്പിച്ചത്. താൻ മാതൃകയായി കണക്കാക്കിയെ ഹിപ്പോയിലെ അഗസ്റ്റിനെപ്പോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റേയും സൂത്രവാക്യം, "അറിഞ്ഞു വിശ്വസിക്കുക" എന്നതിനു പകരം "വിശ്വസിച്ച് അറിയുക" എന്നതായിരുന്നു. എങ്കിലും വിശ്വസിച്ച ശേഷം വിശ്വാസി, ബോദ്ധ്യത്തിനു പരമാവധി ശ്രമിക്കണം എന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. അത്തരം ബോദ്ധ്യത്തിനും ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തലിനും ഉള്ള ശ്രമമായിരുന്നു അൻസെമിന്റെ ചിന്ത.
ബെക്കിലെ ആശ്രമത്തിൽ ഉപശ്രേഷ്ഠനായിരിക്കെ 1078-ൽ അദ്ദേഹം പ്രചഞ്ചത്തിന്റെ സംവിധാനക്രമത്തിൽ നിന്ന് ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന "മോണോലോജിയം" എന്ന ആദ്യകൃതി രചിച്ചു. ആശ്രമശ്രേഷ്ഠനായിരിക്കെ 1087-ൽ രചിച്ചതാണ് "പ്രോസ്ലോജിയം" എന്ന കൃതി. ദൈവവിശ്വാസത്തെ ബലപ്പെടുത്തുന്ന വാദങ്ങൾ അടങ്ങിയ ഈ കൃതിയിലാണ് അൻസെം, അന്നു മുതൽ ഇക്കാലം വരെ തത്ത്വചിന്തകന്മാർക്ക് കീറാമുട്ടിയായി നിൽക്കുന്ന പ്രസിദ്ധമായ "ഓൺടൊളോജിക്കൽ വാദം" അവതരിപ്പിച്ചത്.
1093 മുതൽ 1109 വരെ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ കാന്റർബറിയിലെ മെത്രാപ്പോലീത്ത ആയിരുന്ന ഒരു ബെനഡിക്ടൻ സന്യാസിയും തത്ത്വചിന്തകനും ആയിരുന്നു കാന്റർബറിയിലെ അൻസം. പൊതുവർഷം 1033-ൽ വടക്കൻ ഇറ്റലിയിലെ അയോസ്റ്റായിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം ഇംഗ്ലണ്ടിലെ കാന്റർബറിയിൽ 1109 ഏപ്രിൽ 21-നു മരിച്ചു. ജന്മസ്ഥലവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി "അയോസ്റ്റായിലെ അൻസം", ഫ്രാൻസിൽ ബെക്ക് എന്ന സ്ഥലത്തെ ആശ്രമാധിപനായിരുന്നതിനാൽ, "ബെക്കിലെ അൻസം", എന്നീ പേരുകളിലും അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു.
അൻസെമിന്റെ പിതാവ് ലൊംബാർഡിയിൽ ജനിച്ച് അയോസ്റ്റയിലെ പൗരത്വം നേടിയ ഗുണ്ടൽഫും മാതാവ് ബെർഗുണ്ടിയിലെ ഒരു പുരാതന കുടുംബത്തിലെ അംഗമായിരുന്ന എർമെൻബെർഗായും ആയിരുന്നു. ധാർമ്മികജീവിതത്തിലും പഠനത്തിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ മാർഗദർശി അമ്മയായിരുന്നു. 15 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ സന്യാസിയാകാൻ ആഗ്രഹിച്ച അൻസെം ഒരു ആശ്രമത്തിൽ പ്രവേശനം തേടിയെങ്കിലും, അൻസെമിന്റെ പിതാവിനെ ഭയന്ന ആശ്രമാധികാരികൾ അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചില്ല.
ശിഷ്യന്മാരുടെ സംശയങ്ങൾ ദുരീകരിക്കാനും തന്റെ തന്നെ സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമെന്ന നിലയിലും ആണ് അൻസെം തന്റെ രചനകൾ നിർവഹിച്ചത്. ബെക്കിലെ ആശ്രമത്തിൽ അധികാരപദവികൾ വഹിക്കെയും യൂറോപ്പിലെ പ്രവാസത്തിനിടെയും എഴുതപ്പെട്ടവയാണവ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവുമധികം അറിയപ്പെടുന്ന കൃതികൾ "മോണോലോജിയം" , "പ്രോസ്ലോജിയം" , "കർ ഡ്യൂയെസ് ഹോമോ" എന്നിങ്ങനെ മൂന്നെണ്ണമാണ്.
ദൈവാസ്തിത്വം തെളിയിക്കാനുള്ള യുക്തിവാദങ്ങളിലൊന്നായ ഓൺടൊളോജിക്കൽ വാദം അൻസമാണ് ആദ്യം മുന്നോട്ടു വച്ചത്. ക്രിസ്തീയചിന്തയിൽ സ്കൊളാസ്റ്റിസിസം എന്ന പേരിൽ പിന്നീടു പ്രസിദ്ധമായിത്തീർന്ന ചിന്താസമ്പ്രദായത്തിന്റെ തുടക്കം അദ്ദേഹത്തിലായിരുന്നു എന്നു കരുതുന്നവരുണ്ട്. ക്ലെമന്റ് പതിനൊന്നാമൻ മാർപ്പാപ്പ 1720-ൽ പുറപ്പെടുവിച്ച ഒരു ലിഖിതത്തിലൂടെ, അദ്ദേഹത്തെ വേദപാരംഗതൻ ആയി ഉയർത്തി.
വില്യം രാജാവിന്റെ മരണത്തെ തുടർന്ന് അധികാരമേറ്റ ഹെൻട്രി ഒന്നാമന്റെ ക്ഷണമനുസരിച്ച് അൻസെം വീണ്ടും ഇംഗ്ലണ്ടിലെത്തിയെങ്കിലും സഭയിലെ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കുള്ള നിയമനങ്ങളിൽ രാജാവിനുള്ള പങ്ക് നിഷേധിച്ച അൻസെം 1103-ൽ വീണ്ടു പ്രവാസത്തിലേക്കു പോയി. 1106-ൽ ഉണ്ടായ ഒരൊത്തുതീർപ്പിനെ തുടർന്ന് 1107-ൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ അദ്ദേഹം, അന്ത്യനാളുകൾ സമാധാനത്തിൽ ചെലവഴിച്ച് 1109-ൽ മരിച്ചു.
ഒളിമ്പിക്‌സിന് പിന്നാലെ സിചുവാൻ പ്രവിശ്യയിലുണ്ടായ ഭൂകമ്പത്തിൽ ചൈനീസ് സർക്കാർ വേണ്ട വിധം ഇടപെടാതിരുന്നപ്പോൾ വെയ് വെയ് ദുരിത ബാധിതർക്കു വേണ്ടി സംസാരിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ അദ്ദേഹത്തെ വിമതനായി മുദ്ര കുത്തി ചൈനീസ് സർക്കാർ പ്രതികാര നടപടികൾ സ്വീകരിച്ചു. 2011ൽ നിർമിച്ച ഡോക്യുമെന്ററിയിൽ ആവിഷ്‌കാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വേണ്ടി
സംസാരിച്ച വെയുടെ പാസ്‌പോർട്ട് അധികൃതർ കണ്ടുകെട്ടി. 2015 ലാണ് പാസ്‌പോർട്ട് ഇദ്ദേഹത്തിന് തിരികെ നൽകിയത്. തുടർന്ന് രാജ്യം വിട്ട വെയ് വെയ്
ചൈനയിലെ ഒരു സമകാലീന ചിത്രകാരനും, ശില്പിയും, വാസ്തുവിദ്യക്കാരനും, ഛായാഗ്രാഹകനു, ചലച്ചിത്ര സംവിധായകനും, രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യ നിരീക്ഷകനുമാണ് ഐ വേയ്‌വേയ് ). ഹെർസോഗ് & ദേ മ്യുറോൺ എന്ന സ്വിസ് കമ്പനിയുമായി സഹകരിച്ച് 2008-ൽ ചൈനയിൽ വെച്ച് നടന്ന ഒളിമ്പിക്സിനു വേണ്ടി നിർമ്മിച്ച് ബീജിങ്ങ് നാഷണൽ സ്റ്റേഡിയത്തിന്റെ കലാ വിദഗ്ദോപദേശകനായിരുന്നു ഐ. ബെയ്ജിങ് ഒളിംപിക്സിലെ പക്ഷിക്കൂടിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള സ്റ്റേഡിയത്തിനു രൂപകൽപന നൽകിയത് ഇദ്ദേഹമാണ്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകൻ എന്ന നിലയിൽ ചൈനീസ് സർക്കാരിന്റെ ജനാധിപത്യപരവും മനുഷ്യാവകാശപരവുമായ ധ്വംസനങ്ങൾക്കെതിരെ പരസ്യമായി പ്രതികരിക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്ന ആളാണിദ്ദേഹം.
അയ് വെയ് വെയ്ക്ക് ചൈനീസ് സർക്കാർ കൊച്ചി-മുസിരിസ് ബിനാലെയിൽ പങ്കെടുക്കാനായി കൊച്ചി സന്ദർശിക്കാനുള്ള അനുമതി ചൈനീസ് സർക്കാർ നിഷേധിച്ചു. വേയിക്കെത്താനായില്ലെങ്കിലും, ചൈനയിലെ സമകാലിക ജീവിതത്തിലെ നിരാസവും മടുപ്പും കാണിക്കുന്ന, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഡിയോ ഇൻസ്റ്റലേഷൻ കൊച്ചി-മുസിരിസ് ബിനാലെയിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ചൈനയിലെ പ്രശസ്ത കവിയായിരുന്ന ഐക്വിങിന്റെ മകനാണ്. സാംസ്കാരിക വിപ്ലവ കാലത്ത് ലേബർ ക്യാംപിലെ മൂത്രപ്പുരകൾ വൃത്തിയാക്കുന്നതിനായാണ് ഐക്വിങിനെ നിയോഗിച്ചിരുന്നത്.
ബഹുഭാഷ പണ്ഡിതൻ കൂയിയാണ് അദ്ദേഹം. ഉറുദു, പാർസി, അറബി, ഇംഗ്ലീഷ്, ഫ്രഞ്ച്, ജർമ്മൻ, ടർക്കിഷ്, ഇറ്റാലിയൻ തുടങ്ങി എട്ട് ഭാഷകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനയുണ്ട്. ദീർഘകാലം ഫ്രഞ്ച് മാസികയായ ഫ്രാൻസ് ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഡയറക്ടറായിരുന്നു. ഹദീസ് വിജ്ഞാനശാഖക്ക് ശ്രദ്ധേയമായ സംഭാവന നൽകിയിട്ടുണ്ട്. സ്വഹാബികളുടെ കാലത്തു തന്നെ ക്രോഡീകരിക്കപ്പെട്ട ഹദീസിന്റെ ഏറ്റവും പഴയ സമാഹാരമെന്നറിയപ്പെടുന്ന ഹമ്മാദ് ബ്‌നു മുനബ്ബഹിന്റെ ഏട് കണ്ടെത്തുകയും അത് പുനക്രോഡീകരിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തത് അദ്ദേഹമാണ്. കൂടാതെ 120 ഭാഷകളിലുള്ള ഖുർആൻ പരിഭാഷകളുടെ ഒരു ഗ്രന്ഥസൂചി അദ്ദേഹം പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഫാതിഹയുടെ ഇത്രയും ഭാഷകളിലെ വിവർത്തനവും ഇതിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.
തെളിവുകൾ നിരത്തിവെച്ചു കൊണ്ട് ഗഹനവും നിഷ്പക്ഷവുമായ പഠനമാണ് ഓരോ രചനയും. തന്റെ വാദങ്ങളെ സമർഥിക്കുവാൻ എതിർ ആശയങ്ങളെ വികലമാക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ശൈലി അദ്ദേഹത്തിനില്ല. ഇസ്‌ലാം ലഘുപരിചയം എന്ന ഗ്രന്ഥം മലയാളത്തിൽ പുറത്തിയിക്കിട്ടുണ്ട്. 2002 ഡിസംബർ 17 ന് ഫ്രോറിഡയിൽ അന്തരിച്ചു.
മുഹമ്മദ് ഹമീദുല്ല , ഇസ്‌ലാമിക പണ്ഡിതൻ, ഗ്രന്ഥകർത്താവ്, ബഹുഭാഷാ പണ്ഡിതൻ. ഫ്രഞ്ച് ഭാഷയിലെ ആദ്യത്തെ ഖുർആൻ പരിഭാഷകൻ. 1932 ൽ ജർമ്മനിയിലെ ബോൺ യൂണിവേഴ്സ്റ്റിയിൽ നിന്ന് ഡോക്ടറേറ്റ് നേടി. 'ഇസ്‌ലാമിലെ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ' എന്നതായിരുന്നു വിഷയം.1933 ൽ പാരീസിലെ ഡോർബോൺ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ നിന്ന് പ്രവാചക കാലഘട്ടത്തിലെ നയതന്ത്രം എന്ന വിഷയത്തിൽ മറ്റൊരു ഡോക്ടറേറ്റ് ലഭിച്ചു. പിന്നീട് ഉസ്മാനിയ്യ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ അധ്യാപകനായി ജോലി ചെയ്തു.
ലഗൂണാ ചെപ്പേട് കണ്ടുകിട്ടും വരെ, യൂറോപ്യൻ അധിനിവേശത്തിന്റെ തുടക്കത്തിനു മുൻപുള്ള കാലത്തെ ഫിലിപ്പീൻസിൽ നിന്നുള്ള ലിഖിതരേഖകൾ മിക്കവാറും ഇല്ല എന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു. അക്കാലത്തേതായി പേരിനു മാത്രം എടുത്തുകാട്ടാനുണ്ടായിരുന്ന രേഖകൾ വായിക്കാൻ കഴിയാത്തവയോ വ്യാജനിർമ്മിതികളെന്നു തെളിയിക്കപ്പെട്ടവയോ ആയിരുന്നു. അതിനാൽ ഫിലിപ്പീൻ ദ്വീപുകളുടെ ലിഖിതചരിത്രം 1521-ൽ ഫെർഡിനാന്റ് മഗല്ലനെ അനുഗമിച്ചെത്തിയ അന്തോണിയോ പിഗാഫെറ്റായുടെ കുറിപ്പുകളിൽ തുടങ്ങുന്നു എന്നു വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ലിഖിതചരിത്രത്തിന്റെ പഴക്കത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ധാരണയെ ലഗൂണാ ചെപ്പേട് 621 വർഷം പിന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയി. ചെപ്പേടിൽ തെളിയിന്ന സമൂഹവ്യവസ്ഥയുടെ സങ്കീർണ്ണതയും കെട്ടുപാടുകളും, സ്പാനിഷ് വാഴ്ചക്കു മുൻപ്, ഫിലിപ്പീൻ ദ്വീപുകളിലെ സമൂഹം തീർത്തും അവികസിതവും ഒറ്റപ്പെട്ടതും ആയിരുന്നെന്ന വിശ്വാസത്തിനും പൊളിച്ചെഴുത്തു വേണമെന്നാക്കി.
ചെപ്പേടിൽ പല സ്ഥലങ്ങളും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. അവയിൽ ഫിലിപ്പീൻസിന്റെ തലസ്ഥാനമായ മനിലയ്ക്ക് അടുത്തുള്ള ടോണ്ടോയും മനില സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ലുസോൺ ദ്വീപിലെ ലഗൂണായിലുള്ള ഇതരസ്ഥലങ്ങളും, ഇന്തോനേഷ്യയിൽ ജാവാദ്വീപിലെ മെദാങ്ങും മറ്റും തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ചില സ്ഥലനാമങ്ങളിലെ സൂചന വ്യക്തമല്ല. ടോണ്ടോയിലെ മുഖ്യന്റെ പേരിലാണ് ഇതെഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അയാൾ, പായില, ബിന്വംഗാൻ, പുലിലാൻ എന്നിവടങ്ങളിലെ കീഴ്മുഖ്യന്മാരെ സാക്ഷിയാക്കി തന്റെ പരേതനായ ഒരു വിശ്വസ്ത ആശ്രിതന്റെ സന്തതികൾക്കു നൽകുന്ന ഋണമുക്തിയുടെ രേഖയാണ് ചെപ്പേട്. 'നംവരാൻ' എന്ന ആശ്രിതന്റെ മകൾ അങ്കടാൻ, മകൻ ബുക്കാ, എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ള ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ അനന്തരാവകാശികൾക്കുമാണ് ഋണമുക്തി. അവർക്ക്, ഒരു കാട്ടി എട്ടു സുവർണം സ്വർണ്ണത്തിന്റെ കടബാദ്ധ്യതയിൽ നിന്നാണ് മോചനം ലഭിച്ചത്.
ചെപ്പേടിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന കാലസൂചന ശകവർഷത്തിലാണ്. സിയാക 822 വൈശാഖമാസം കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ നാലാം ദിവസം എന്നാണത്; ഗ്രിഗോറിയൻ പഞ്ചാംഗം പിന്തുടർന്നാൽ എ.ഡി. 900-ആമാണ്ട് ഏപ്രിൽ 21-ആം തിയതി തിങ്കളാഴ്ചയാണത്. ചെപ്പേടിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന എഴുത്തുവ്യവസ്ഥ, ജാവായിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ് തെക്കുകിഴക്കേ ഏഷ്യയൊട്ടാകെ പ്രചരിച്ചിരുന്ന പഴയ കാവി ലിപിയാണ്. പഴയ മലയഭാഷയുടെ ഒരു രൂപമാണ് എഴുത്തുഭാഷ. സംസ്കൃതത്തിൽ നിന്നു കടമെടുത്ത ഒട്ടേറെ വാക്കുകൾക്കു പുറമേ, തരംതിരിക്കാനാകത്ത കുറേ മലയേതര ശബ്ദങ്ങളും ചെപ്പേടിലുണ്ട്. അവ പഴയ ജാവൻ ഭാഷയിൽ നിന്നോ പഴയ ടാഗലോഗ് ഭാഷയിൽ നിന്നോ കടന്നു വന്നവയാകാം.
ചെപ്പേടിന്റെ കണ്ടെത്തൽ, അതെഴുതിയ കാലത്ത് ഫിലിപ്പീൻസിലെ ടാഗലോഗ് ജനതയ്ക്ക് സമകാലീന ഏഷ്യയിലെ ഇതരജനവിഭാഗങ്ങളും സംസ്കാരങ്ങളുമായി ഉണ്ടായിരുന്ന സമ്പർക്കത്തിലേക്കും പാരസ്പര്യങ്ങളിലേക്കും വെളിച്ചം വീശി. ജാവയിലെ മെഡാങ്ങ് രാജ്യം, തെക്കുകിഴക്കേ ഏഷ്യയിലെ ശ്രീവിജയ സാമ്രാജ്യം, ഇന്ത്യയിലെ മദ്ധ്യകാലരാഷ്ട്രങ്ങൾ എന്നിവയുമായുള്ള ഫിലിപ്പീൻ ജനതയുടെ ബന്ധം ചെപ്പേടിൽ തെളിഞ്ഞുകാണാം. സ്പെയിനിന്റെ മൂന്നു നൂറ്റാണ്ടു ദീർഘിച്ച കൊളോണിവാഴ്ചക്കാലത്ത് തമസ്കരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ ഫിലിപ്പീൻ ചരിത്രത്തിൽ അതേവരെ അവ്യക്തമായിരിക്കുകയും അവഗണിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്ത ഒരു ഘടകമായിരുന്നു ഈ ബന്ധം.
ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷം ദേശീയ മ്യൂസിയത്തിൽ അതു കാണാനിടയായ ഡച്ച് നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞൻ അന്റൂൺ പോസ്റ്റ്മാ ആണ്, അതിലെ എഴുത്തിന് ഇന്തോനേഷ്യയിലെ പഴയ കാവി ലിപിയുമായുള്ള സാദൃശ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. തുടർന്ന് ലിഖിതം പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ പോസ്റ്റ്മാ, അതിൽ സൂചിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കാലം, ഗ്രിഗോരിയൻ പഞ്ചാംഗത്തിലെ 900-ആമാണ്ടാണെന്നു കണ്ടു. 1521-ൽ ഫെർഡിനാന്റ് മഗല്ലന്റെ വരവോടെ തുടങ്ങിയ ഫിലിപ്പീൻസിന്റെ ഹിസ്പാനിയ ബന്ധത്തിനു നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ് എഴുതപ്പെട്ടതാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്, ഈ രേഖയുടെ പ്രാധാന്യം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
ലഗുണാ ഉൾക്കടലിൽ ലുംബാങ്ങ് നദീമുഖത്തിനടുത്ത്, കോൺക്രീറ്റ് നിർമ്മാണത്തിനായി മണ്ണുവാരുകയായിരുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിക്കു 1989-ൽ കണ്ടുകിട്ടിയ ചേപ്പേട് അയാൾ, ഒരു പുരാവസ്തു വ്യാപാരിക്കു വിറ്റു. ചെപ്പേടു വിലകൊടുത്തു വാങ്ങാൻ ആരേയും കിട്ടാതിരുന്നപ്പോൾ വ്യാപാരി അതിനെ ഫിലിപ്പീൻസ് ദേശീയ മ്യൂസിയത്തിനു കൈമാറി. അവിടെ അത് മ്യൂസിയത്തിലെ നരവംശശാസ്ത്രവിഭാഗത്തിന്റെ തലവൻ ആഫ്രെഡോ ഇവാഞ്ചെലിസ്റ്റായുടെ കൈയ്യിലെത്തി.
ഫിലിപ്പീൻസിൽ നിന്നു കിട്ടിയിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള ലിഖിതരേഖയാണ് ലഗൂണാ ചെപ്പേട്. ക്രി.വ. 900-ആമാണ്ടിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണിത്. ഉത്തരഫിലിപ്പീൻസിൽ, ലുസോൺ ദ്വീപിലെ ലഗൂണാ പ്രവിശ്യയിൽ, ലുംബാങ്ങ് നദീമുഖത്ത് മണ്ണുവാരിയിരുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയ്ക്ക് 1989-ൽ കണ്ടുകിട്ടിയതാണിത്. ചെപ്പേടിലെ എഴുത്തു വായിച്ച് അതിന്റെ പ്രാധാന്യം ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, ഡച്ച് നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞൻ അന്റൂൺ പോസ്റ്റ്മാ ആണ്.
ചെപ്പേടിലെ പത്തുവരികൾ മാത്രമുള്ള എഴുത്ത്, ഒരു അപൂർണ്ണവാക്യത്തിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. ഈ രേഖയുടെ തുടർച്ച അടങ്ങിയിരിക്കാവുന്ന ചെപ്പേടോ ഏടുകളോ കിട്ടിയിട്ടില്ല.
ഇത്തരത്തിലുള്ള ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ വളരെ സങ്കീർണമാണെങ്കിലും അനുയോജ്യമായ ജീനുകൾക്കു മാത്രം മാറ്റം വരുത്തിയാൽ മതി എന്നുള്ളത് ഒരുനേട്ടം തന്നെയാണ്. സസ്യങ്ങളിൽ നിന്നു മാത്രമല്ല മൃഗങ്ങളിൽ നിന്നും സൂക്ഷ്മജീവികളിൽ നിന്നുപോലും ഇത്തരത്തിൽ ജീനുകൾ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടാമെന്നുള്ളതും ഈ പ്രവിധിയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. ഇത്തരത്തിൽ കാർഷികവിളകളിൽ സ്വഭാവ വൈശിഷ്ട്യമുള്ള ഇനങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാൻ ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യ ഏറെ സഹായകമായിട്ടുണ്ട്. പുകയിലച്ചെടിയിലാണ് ആദ്യമായി ഈ രീതിയിലുള്ള ജീൻ കൈമാറ്റം സാധ്യമായത്. അഗ്രോബാക്ടീരിയം എന്ന വെക്ടറിന്റെ സഹായത്താലാണ് ഇത് വിജയിച്ചത്. ഇതേ തുടർന്ന് ധാന്യവിളകളിലും പച്ചക്കറി വിളകളിലും ഫലവർഗങ്ങളിലും ട്രാൻസ്ജീനിക് സസ്യങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
കീടങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള ഒരു പ്രോട്ടീൻ ബാസില്ലസ് തുറിഞ്ചിയൻസിസ് എന്നയിനം ബാക്ടീരിയ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ പ്രോട്ടീൻ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്ന ടോക്സിൻ ജീൻ വിജയകരമായി കാർഷികവിളകളിലേക്കു കൈമാറ്റം ചെയ്യുവാനും ശാസ്ത്രകാരന്മാർക്കു കഴിഞ്ഞു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ട്രാൻസ്ജീനിക് സസ്യങ്ങൾക്ക് ലെപ്പിഡോപ്റ്റീറ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന കീടങ്ങൾക്ക് എതിരെ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ളതാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്.
ജൈവസാങ്കേതികവിദ്യയിൽ അടുത്തകാലത്തുണ്ടായ പുരോഗതി ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒട്ടേറെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ഒരു പരിധിവരെ പരിഹാരം കാണാൻ സഹായകമായിട്ടുണ്ട്. പുനഃസംയോജിത സാങ്കേതികവിദ്യ യുടെ വളർച്ച പ്രത്യേക സ്വഭാവങ്ങൾക്കു നിദാനമായ ജീനുകൾ വേർതിരിച്ചെടുക്കുവാനും അവ ആതിഥേയ സസ്യത്തിൽ സംയോജിപ്പിച്ച് ആ ജീനിന്റെ സ്വഭാവം പ്രകടമാക്കുവാനും ഉള്ള സാധ്യതകൾ വർധിപ്പിച്ചു.
വൈറസ്, ബാക്ടീരിയ, കുമിൾ തുടങ്ങിയവ മൂലമുണ്ടാകുന്ന രോഗങ്ങൾക്കും എതിരെ പ്രതിരോധശക്തി നൽകുന്ന ജീനുകളെ കണ്ടെത്തി അവ കാർഷിക വിളകളിലേക്ക് മാറ്റി ജനിതക പരിവർത്തനം വരുത്തിയ ട്രാൻസ്ജീനിക് സസ്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ഏതാണ്ടൊക്കെ വിജയത്തിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
രോഗങ്ങൾക്കു മാത്രമല്ല, കീടങ്ങൾക്കും കളനാശിനികൾക്കും വരെ പ്രതിരോധശേഷിയുള്ള ട്രാൻസ്ജീനിക് സസ്യങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ച് ഉത്പാദനക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുവാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നുവരുന്നു. ചിലയിനങ്ങളിൽ നടത്തിയ ഇത്തരം ഗവേഷണങ്ങൾ ഫലപ്രദമായിട്ടുമുണ്ട്.
മരണപ്പെട്ട് ഉടനെതന്നെ നടത്തുന്ന ചാത്തം അടിയന്തരം എന്നും പറയുന്നു, സാധാരണയായി ഒറ്റ അക്കങ്ങളിലുള്ള ദിവസങ്ങളിലാണ് നടത്തുന്നത്. മരിച്ചതിന് ഏഴാം ദിവസം / അഞ്ചാം ദിവസം / മൂന്നാം ദിവസം, അതിലേതെങ്ങിലുമൊരു ദിവസം മരണാനന്തരചടങ്ങുകളിലെ ആദ്യത്തേത് അടിയന്തരമായി നടത്തും. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഏഴാദിവസമായിരുന്നു അടിയന്തരം നടത്തിയിരുന്നത്, അതുകൊണ്ട് "ഏഴിന്റെ ആവശ്യം" എന്നും നാട്ടുഭാഷയുണ്ട്. പൂർണ്ണമായും പച്ചക്കറികൾ കൊണ്ടുള്ള സദ്യയാണ് ഉണ്ടാകുക. കുത്തരി ചോറ്, സാമ്പാർ, അവിയൽ, പരിപ്പുകറി, പലവിധ തോരനുകൾ, ഇഞ്ചിക്കറി, വടുകപുളി അച്ചാർ, പപ്പടം ഇതൊക്കെയായിരിക്കും ഉണ്ടാകുക. പച്ചക്കറികളായിരിക്കും എന്നതിൽ കവിഞ്ഞ് യാതൊരുവിധ നിർബ്ബദ്ധവും ഇക്കാര്യത്തിലില്ല. സാധാരണയായി ഈ ആവശ്യം തീരുന്നതുവരെ, മാതാപിതാക്കളാണെങ്ങിൽ, മാറി താമസിക്കുന്ന ആൺമക്കളും പെൺമക്കളും ഒരുമിച്ച് മരണപ്പെട്ട വീട്ടിൽ തന്നെ താമസിക്കും.
ശ്രാദ്ധം / ചാത്തം / അടിയന്തരം എന്നി പലപേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മരണാനന്തരചടങ്ങുകൾ ഓരോ മതത്തിലും വളരെയധികം വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മതപരമായ ചടങ്ങുകളും സാമൂഹികമായ കൂടിചേരലുകളും ദാനധർമ്മങ്ങളും കൂടിചേർന്ന് ഇത്തരം ദിനങ്ങൾ സമൂഹത്തിൽ വളരെ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു.(ചാത്തം അല്ലെങ്കിൽ ശ്രാദ്ധം എന്നത് മരിച്ചുപോയവർക്ക്‌ ആണ്ടോടാണ്ട് കൊടുക്കുന്ന ബലികർമ്മങ്ങൾ ആണ്. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു പുല ആചരണം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ നടത്തുന്ന ചടങ്ങാണ് പിണ്ഡം /അടിയന്തരം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. നമ്പൂതിരി പ്രത്യേകിച്ച് സമുദായക്കാർക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ദീക്ഷ ഉണ്ട്. മരിച്ചവരുടെ ആത്മാക്കൾക്ക് വേണ്ടി ബലികർമ്മങ്ങൾ നടത്തുന്ന സമയകാലം ആണ് ഇത്.അന്യ ബ്രാഹ്മണ സമുദായത്തിൽ പ്പെട്ടവർക്ക് ദീക്ഷയുണ്ടോ എന്ന് അറിയില്ല.)
ശവസംസകാരത്തിന് ശേഷം ഒരു പ്രത്യേകദിനത്തിൽ നടത്തുന്ന പ്രാർത്ഥനകളും സദ്യയേയും കൂട്ടിയാണ് ശ്രാദ്ധം / ചാത്തം എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്. മരിച്ചവർക്കുള്ള കുർബ്ബാന, പള്ളികക്കത്തും കുഴിമാടത്തിലും നടത്തുന്ന ഒപ്പീസുകൾ, പുരോഹിതർ വീടുകളിൽ വന്ന് നടത്തുന്ന ചെറിയ പ്രാർത്ഥന, പിന്നെ ബന്ധുമിത്രാതികൾക്കായി നടത്തുന്ന സദ്യയും ചേർന്നതാണ് ശ്രാദ്ധം അഥവ ചാത്തം. മരിച്ചവരിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുക അല്ലെങ്ങിൽ ഓർമ്മിക്കുക. മരണപ്പെട്ടവരെ ഓർക്കുക എന്നതിനോടൊപ്പം അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുകയെന്ന കർത്തവ്യം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരിൽ ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസമാണ് ഇത്തരം ചടങ്ങുകൾ ക്രിസ്തുമതത്തിൽ വ്യാപകമാകുവാൻ കാരണം.
മരണപ്പെട്ട് 41ആം ദിവസം നടത്തുന്ന ചാത്തം 41 ന്റെ ആവശ്യം എന്നും നാട്ടുഭാഷയുണ്ട്. ആദ്യത്തെ ചടങ്ങിനുണ്ടായ മതപരമായ ചടങ്ങുകൾ 41 ന്റെ അന്നും ഉണ്ടായിരിക്കും. പച്ചക്കറികൾ തന്നെയാണ് പഥ്യം. ഉറ്റബന്ധുക്കൾ 41 കഴിയുന്നത് വരെ സസ്യേതരഭക്ഷണം ഒഴിവാക്കുക, പുരുഷന്മാർ താടിരോമങ്ങൾ വടിക്കാതിരിക്കുക, സ്ത്രീകൾ കറുത്തതും വെളുത്തതുമായ വസ്ത്രങ്ങൾ മാത്രം ധരിക്കുക, പുരുഷന്മാർ വർണ്ണശബളമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുക, അങ്ങനെ ആഘോഷവും ആർഭാടവുമായ ജീവിതം ഉപേക്ഷിക്കാറുണ്ട്.
മരണപ്പെട്ട് ഒരു വർഷമാകുമ്പോൾ നടത്തുന്ന ചാത്തം ആണ്ട് എന്ന പേരിലാണറിയപ്പെടുന്നത്. മതപരമായ ചടങ്ങുകൾക്ക് മാറ്റമില്ല. പക്ഷേ സദ്യയിൽ പ്രകടമായ മാറ്റം ഉണ്ടാകും. സസ്യേതര ഭക്ഷണമായിരിക്കും.
തുടർന്ന് ഒരു ഗുഹയിൽ ഒറ്റക്കുള്ള തീവ്രതാപസവൃത്തിയിൽ അദ്ദേഹം മൂന്നു വർഷത്തിലേറെ ചെലവഴിച്ചു. ബെനഡിക്ടിന്റെ താപസജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ സമീപത്തുള്ള ഒരു സന്യാസഭവനത്തിന്റെ അന്തേവാസികൾ, തങ്ങളുടെ ശ്രേഷ്ഠനാകാൻ അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷണിച്ചു. ആ ക്ഷണം ബെനഡിക്ട് സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഷ്ഠകൾ പിന്തുടരാനാകാതിരുന്ന സന്യാസികൾ അദ്ദേഹത്തെ വിഷം ചേർത്ത വീഞ്ഞു നൽകി കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. അതോടെ ബെനഡിക്ട് പഴയ ജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങി. ബെനഡിക്ടിന്റെ വിശുദ്ധി പ്രസിദ്ധമായതോടെ മറ്റുള്ളവർ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്താൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ വീണ്ടും സമൂഹമദ്ധ്യത്തിലേക്കു മടങ്ങിയ ബെനഡിക്ട് റോമിൽ നിന്ന് 64 കിലോമീറ്റർ കിഴക്കു മാറിയുള്ള സുബിയാക്കോയിൽ 12 സന്യാസസമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. അവയോരോന്നിലും 12 അന്തേവാസികളും ഒരു ശ്രേഷ്ഠനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുബിയാക്കോയിൽ ബെനഡിക്ട് സ്ഥാപിച്ച സമൂഹങ്ങളിലെ സന്യസികളിൽ ചിലർക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അച്ചടക്കം സ്വീകാര്യമായില്ല. അതോടെ അദ്ദേഹം, തന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായി അനുയായികളുമൊത്ത് പൊതുവർഷം 429-നടുത്ത് തെക്കൻ ഇറ്റലിയിൽ നേപ്പിൾസും റോമിനും ഇടയിലുള്ള മോണ്ടെ കസിനോ എന്ന മലയിലേക്കു പോയി. അപ്പോളോ ദേവന്റെ ഒരു ക്ഷേത്രം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും അത് ബെനഡിക്ട് നശിപ്പിച്ചെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. മലമുകളിൽ ബെനഡിക്ട്, പിൽക്കാലത്ത് ഏറെ പേരെടുത്ത സന്യാസഭവനം സ്ഥാപിച്ചു. തനിക്കും ചുറ്റും നിശ്ശബ്ദശാന്തിയുടെ പരിവേഷം സൃഷ്ടിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. വെറും സാധാരണക്കാരനായി തുടർന്ന ബെനഡിക്ടിനെ മെത്രാന്മാരും മറ്റ് ഉന്നതന്മാരും തേടിയെത്തി.
ബെനഡിക്ടിന് സ്കൊളാസ്റ്റിക്ക എന്ന പേരിൽ ഇരട്ടപിറന്ന ഒരു സഹോദരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്തീയസന്യാസത്തിൽ സഹോദരന്റെ വഴി പിന്തുടർന്ന അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു കന്യാലയത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. വർഷത്തിലൊരിക്കൽ ആ സഹോദരങ്ങൾ ബെനഡിക്ടിന്റെ ആശ്രമത്തിനടുത്തുള്ള മലഞ്ചെരുവിൽ കണ്ടു മുട്ടി ആത്മീയകാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. പൊതുവർഷം 542-നടുത്തെങ്ങോ അവർ മരിച്ചു. താമസിയാതെ ബെനഡിക്ടും മരിച്ചു. മോണ്ടെ കസിനോയിലെ തന്റെ ആശ്രമത്തിലെ അൾത്താരക്കു മുന്നിൽ പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കെ ആയിരുന്നു മരണമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
ബെനഡിക്ടിന്റെ ജീവിതത്തെ സംബന്ധിച്ച് വിശ്വസനീയമായ ചരിത്രരേഖകൾ കുറവാണ്. ചരിത്രപരമായ അടിസ്ഥാനമില്ലാത്ത ഐതിഹ്യവ്യക്തിത്വമാണ് അദ്ദേഹമെന്ന നിഗമനത്തിലേക്കു പോലും ചിലരെ ഇതു നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം മരിച്ച് അരനൂറ്റാണ്ടിനു ശേഷം ബെനഡിക്ടൻ സന്യാസത്തിൽ നിന്ന് മാർപ്പാപ്പാ പദവിയിലേക്കുയർന്ന ഗ്രിഗോരിയോസ് ഒന്നാമൻ മാർപ്പാപ്പ രചിച്ച "സംഭാഷണങ്ങൾ" എന്ന കൃതിയാണ് ആകെയുള്ളത്. ഈ കൃതിയിലെ ജീവിതരേഖയാവട്ടെ ഏറെയും അത്ഭുതകഥകളും അവയ്ക്കിടയിൽ വിരളമായി മാത്രം വസ്തുതാകഥനവും അടങ്ങിയതെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ബെനഡിക്ടിന്റെ പ്രധാന നേട്ടം ക്രിസ്തീയ സന്യാസത്തിന്റെ മാർഗരേഖയെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം എഴുതിയ നിയമസംഹിത ആണ്. ബെനഡിക്ടിന്റെ നിയമസംഹിത നിലവിൽ വരുന്നതിനു മുൻപ് ക്രൈസ്തവലോകത്ത് സന്യാസികൾക്കിടയിൽ താപോനിഷ്ഠയിൽ ധാരാളിത്തത്തിന്റെ അനാരോഗ്യകരമായ മത്സരം നിലവിലിരുന്നു. താപോവിധികളുടെ അതിതീവ്രത, വിശുദ്ധിയുടെ മാനദണ്ഡമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തപഃനിഷ്ഠകളുടെ ഈ അതിരുവിടൽ അവസാനിപ്പിച്ച ബെനഡിക്ട്, നിയമത്തിൽ പറയാത്ത നിഷ്ഠകൾ പിന്തുടരാൻ ആശ്രമശ്രേഷ്ഠന്റെ പ്രത്യേകാനുമതി വേണമെന്നാക്കി.
ഒന്നര നൂറ്റാണ്ടു മുൻപ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും സന്യാസിയുമായ യോഹന്നാൻ കാസിയൻ നിർദ്ദേശിച്ച സന്യാസനിയമങ്ങളുടെ ആശ്രയത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ട ബെനഡിക്ടിന്റെ നിയമം, ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പ്രചരിച്ച "ശ്രേഷ്ഠന്റെ നിയമങ്ങൾ" എന്ന സംഹിതയോട് കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായി ആധുനികകാലത്തെ ഗവേഷണങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എങ്കിലും ബെനഡിക്ടിന്റെ സംഹിതയിൽ തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന സന്തുലനത്തിന്റെയും, മിതത്വത്തിന്റേയും, പ്രായോഗികതയുടേയും ചൈതന്യം, അതിനെ ഇതര സന്യാസനിയമങ്ങളിൽ നിന്നു വേറിട്ടു നിർത്തി.
പൊതുവർഷം ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ക്രിസ്തീയ വിശുദ്ധനും താപസനുമായിരുന്നു നർസിയായിലെ വിശുദ്ധ ബെനഡിക്ട് . ക്രിസ്തീയസന്യാസികളുടെ പെരുമാറ്റചട്ടങ്ങൾ അടങ്ങിയ "ബെനഡിക്ടിന്റെ നിയമം" എന്ന സംഹിതയുടെ കർത്താവായി കരുതപ്പെടുന്ന അദ്ദേഹം, പാശ്ചാത്യലോകത്ത് ക്രിസ്തീയസന്യാസത്തിന്റെ പിതാവെന്നു പോലും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. കത്തോലിക്കാ സഭ അദ്ദേഹത്തെ യൂറോപ്പിന്റേയും വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും മദ്ധ്യസ്ഥനായ വിശുദ്ധനായി വണങ്ങുന്നു.
ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, മദ്ധ്യപൂർവ ഇറ്റലിയിൽ സ്പോലെറ്റായിലെ ഒരു സമ്പന്നകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച ബെനഡിക്ട് പഠനത്തിനായി റോമിലേക്കു പോയി. ആ നഗരത്തിന്റെ ലൗകികമോടികൾ നിറഞ്ഞ സംസ്കാരവും കുത്തഴിഞ്ഞ സദാചാരവും അദ്ദേഹം വെറുത്തു. അതിനാൽ 15-20 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ബെനഡിക്ട് സന്യാസജീവിതം തെരഞ്ഞെടുത്തു.
മോണ്ടെ കാസിനോയിലെ സന്യാസികളുടെ പെരുമാറ്റച്ചട്ടമെന്ന നിലയിൽ ബെനഡിക്ട് രൂപപ്പെടുത്തിയതാണ് പ്രസിദ്ധമായ "ബെനഡിക്ടിന്റെ നിയമം" . അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്യാസഭവനങ്ങളിലെ താപസന്മാർ, ആദിമക്രിസ്ത്യാനികളെപ്പോലെ, പരസ്പരാശ്രയത്തിൽ സ്വയം പര്യാപ്തമായ ഒരു തരം ക്രിസ്തീയകമ്മ്യൂണിസത്തിൽ ജീവിച്ചു.
ശ്രീ അടുക്കത്ത് ഭഗവതിക്ഷേത്രം പല സ്ഥലങ്ങളിലും അറിയപ്പെടുന്നത് തന്നെ ഇവിടുത്തെ ആമക്കുളത്തിന്റെ പേരിലാണ്. മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ കൂർമവതാര സങ്കൽപമുള്ള വിശേഷപ്പെട്ട ഒരു പള്ളമാണ് ഇത്. നൂറുകണക്കിന് ആമകൾ ഇവിടെ ദൈവിക ചൈതന്യം ഉൾക്കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നത് കാണാം. ആമകൾക്ക് നൂറ്റമ്പതിൽപരം വർഷം ആയുസ്സുണ്ടെന്നാണ് വിശ്വാസം.
ശ്രീ അടുക്കത്ത് ഭഗവതിയുടെ നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ചരിത്രം അറിയാവുന്ന ആമകൾ ആണ് ഇവിടെ ഉള്ളത്. ആമകൾക്ക് വേണ്ടി ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രത്യേകം നിവേദ്യങ്ങൾ ഒരുക്കാറുണ്ട്. ആനത്തഴമ്പ്, പാലുണ്ണി, മറ്റു മാറാ ത്വക്ക്-രോഗങ്ങൾ എന്നിവയ്‌ക്ക് പരിഹാരമായി ഇവിടെ ആമകൾക്ക് നിവേദ്യമർപ്പിക്കുന്ന ഒരു വഴപ്പാട് സങ്കൽപ്പം പണ്ട്മുതൽക്കേ ഉള്ളതാണ്. വിദൂര ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും അനേകം ഭക്തന്മാർ ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെത്തി ആശ്രിതവത്സലയായ
ശ്രീ അടുക്കത്ത് ഭഗവതിയെ ദർശിച്ച്‌ ആമകൾക്ക് അന്നനിവേദ്യം നടത്തി രോഗശമനവും ആയുരാരോഗ്യസൗഖ്യവും നേടുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ തന്നെ സ്ത്രീകളുടെ തലമുടി കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നതിന് പരിഹാരമായി ക്ഷേത്രനടയിൽ ഈർക്കിൽ കൊണ്ടുള്ള ചൂൽ സമർപ്പിക്കുന്ന പതിവും ഉണ്ട്.
കാസർഗോഡ് ജില്ലയിലെ ബേഡടുക്ക ഗ്രാമപഞ്ചായത്തിൽപ്പെട്ട ബേഡകം ഗ്രാമത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അതി പുരാതനമായ ദേവീക്ഷേത്രമാണ് ശ്രീ അടുക്കത്ത്‌ ഭഗവതി ക്ഷേത്രം. കാസർഗോഡ്‌-കാഞ്ഞങ്ങാട് ഹൈവേ റൂട്ടിലെ പൊയിനാച്ചി ജംഗ്ഷനിൽ നിന്നും 15 കിലോമീറ്റർ കിഴക്ക് ബന്തടുക്ക റോഡിലെ വേലക്കുന്ന് ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും 3 കിലോമീറ്റർ തെക്കു മാറിയാണ് ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. വിശാലമായ ഒരു മൈതാനപ്രദേശത്ത് കാട്ടുമരങ്ങളാലും സമൃദ്ധമായ ഒരു കാവ് കാണാം. ഈ വനത്തിന്റെ നടുവിലായാണ് ക്ഷേത്രം. കാവിൽനിന്നും അല്പം തെക്കുഭാഗത്തായി നിരവധി ആമകൾ ഉള്ള ആമക്കുളവും ഉണ്ട്.
മഹിഷാസുരമർദ്ദി‍നിയായിട്ടാണ് ശ്രീ അടുക്കത്ത്‌ ഭഗവതിയുടെ സങ്കൽപം. ശംഖ്, ചക്രം, വില്ല്, അമ്പ് എന്നീ ദിവ്യായുധങ്ങൾ നാല് തൃക്കൈകളിൽ ധരിച്ച്, കിരീടമണിഞ്ഞ്, ത്രിനേത്രയായി മഹിഷാസുരന്റെ തലയിൽ ചവിട്ടിനില്ക്കുന്നരൂപത്തിലുള്ള ദുർഗ്ഗയാണ് ഇവിടത്തെ പ്രതിഷ്ഠ.
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കിഴക്ക് ഭാഗത്തെ കാവിനുള്ളിൽ നാഗാലയം ഉണ്ട്. സർപ്പ ദോഷ പരിഹാരമായി ഇവിടെ പൂജകൾ നടത്തിവരുന്നു.