polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ആകാശത്തു പറന്നുനടന്നിരുന്ന ലപ്പൂട്ടാ എന്ന ദ്വീപിലും മറ്റുമായിരുന്നു ഗള്ളിവറുടെ അടുത്ത യാത്ര. ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരും, പണ്ഡിതന്മാരും, കണ്ടുപിടിത്തക്കാരും, പ്രൊഫസർമാരും, ദാർശനികരും മറ്റുമായിരുന്നു ആ നാട്ടിലെ പ്രധാനികൾ. പ്രായോഗികജീവിതവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത ഗണിത, ജ്യോതിശാസ്ത്ര, സാങ്കേതികസമസ്യകളിലായിരുന്നു അവർക്ക് താത്പര്യം. ലാപ്പൂട്ടായുടെ ഭരണത്തിൽ കീഴിലുള്ള ലഗാഡോ നഗരത്തിലെ അക്കാദമി പേരെടുത്തതായിരുന്നു. വെള്ളരിക്കയിൽ നിന്നു സൂര്യപ്രകാശം വേർതിരിച്ചെടുക്കാനും മറ്റുമായി അവിടത്തെ ഗവേഷകർ കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയ്തു. ഈ യാത്രയിൽ ഗള്ളിവർ ലഗ്ഗ്‌നാഗ് എന്ന നാട്ടിലും എത്തുന്നുണ്ട്. ഒന്നും ആശിക്കാനില്ലെങ്കിലും മരിക്കാനാകാതെ നിത്യകാലം ജീവിക്കാൻ ശപിക്കപ്പെട്ട സ്ട്രൾഡ്ബർഗുകൾ എന്ന മനുഷ്യരെ ഗള്ളിവർ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് അവിടെയാണ്.
ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്നെത്തി അയർലൻഡിൽ താമസമാക്കിയിരുന്ന ജോനഥൻ സ്വിഫ്റ്റ് എന്നു തന്നെ പേരുള്ള പിതാവിന്റേയും അബിഗെയിൽ എറിക്കിന്റേയും മകനായി അയർലൻഡിലെ ഡബ്ലിനിലാണ് സ്വിഫ്റ്റ് ജനിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിന് എഴുത്തുകാരനും സാഹസികനുമയ സർ വാൾട്ടർ റാലി, സാഹിത്യകാരന്മാരായ ജോൺ ഡ്രൈഡൺ, ഫ്രാൻസിസ് ഗോഡ്വിൻ, വില്യം ഡേവനാന്റ് എന്നിവരുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മകന്റെ ജനനത്തിന് ഏതാനും മാസം മുൻപു സ്വിഫ്റ്റിന്റെ പിതാവു മരിച്ചു. ബാല്യകൗമാരങ്ങളിൽ ഏറെക്കാലം അമ്മയിൽ നിന്നു വേർപെട്ടു കഴിഞ്ഞ സ്വിഫ്റ്റ് വളർന്നത് അമ്മാവൻ ഗോഡ്വിൻ സ്വിഫ്റ്റിന്റേയും മറ്റും സംരക്ഷണയിലാണ്. തെക്കു-കിഴക്കൻ അയർലൻഡിലെ കിൽക്കന്നി സ്കൂളിലും ഡബ്ലിൻ സർവകലാശാലയിലും മറ്റും അദ്ദേഹം പഠിച്ചു.
പിന്നീട് ഗള്ളിവർ ചെന്ന ഹൂനിനങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ അധികാരത്തിലിരുന്നത്, സൗന്ദര്യവും, ശുചിത്വവും, സംസ്കാരവുമുള്ള ഹൂയിനങ്ങൾ എന്ന കുതിരകളാണ്. സന്തുഷ്ടരും സദാചാരികളുമായ അവർക്ക് വൈദ്യന്മാരോ, വക്കീലന്മാരോ, പുരോഹിതന്മാരോ, സൈനികരോ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ഹൂയിനങ്ങടെ പരിചാരകന്മാരായ യാഹൂമാരാകട്ടെ മനുഷ്യരാണെങ്കിലും വൃത്തിയും ബുദ്ധിയുമില്ലാത്ത വിരൂപന്മാരായിരുന്നു. ഏറ്റവും വൃത്തികെട്ടവൻ അവർക്കിടയിൽ നേതാവായി. ആ നേതാവ് തന്നെപ്പോലൊരുവനെ തന്റെ കാൽ നക്കാനായി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ആ സേവനത്തിന് അവനു കൊടുത്തിരുന്ന പ്രതിഫലം കഴുതമാംസമായിരുന്നു. കൂടുതൽ വൃത്തികെട്ട മറ്റൊരുവനെ കണ്ടുകിട്ടും വരെ അവൻ ഈ സേവനത്തിൽ തുടർന്നു.
1729-ൽ സ്വിഫ്റ്റ് "വിനീതനിർദ്ദേശം" എന്ന ചുരുക്കപ്പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ലേഖനം പതിവുപോലെ പേരുവയ്ക്കാതെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. "പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ കുട്ടികൾ മാതാപിതാക്കൾക്കും നാടിനും ഭാരമാകാതിരിക്കാനും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്പെടാനുമായുള്ള ഒരു വിനീതനിർദ്ദേശം" എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ മുഴുവൻ പേര്. അയർലണ്ടിലെ പാവങ്ങൾ, ദാരിദ്യത്തിൽ ആശ്വാസം കിട്ടാനായി അവരുടെ കുട്ടികളെ ധനവാന്മാരായ മഹതീമഹാന്മാർക്ക് ഭക്ഷണമായി വിൽക്കണം എന്നായിരുന്നു ഈ കൃതിയിലെ വാദം. പാവപ്പെട്ടവരോടുള്ള ഹൃദയശൂന്യമായ മനോഭാവത്തേയും അയർലണ്ടിന്റെ കാര്യത്തിലുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ നയത്തേയും പരിഹസിക്കുകയായിരുന്നു ഈ രചനയിൽ സ്വിഫ്റ്റ്.
ഡബ്ലിനിലെ ഈ നാളുകളിലാണ് സ്വിഫ്റ്റ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ യശസ്സിന്റെ മുഖ്യ അടിസ്ഥാനമായ ഗള്ളിവറുടെ യാത്രകൾ എന്ന കൃതി എഴുതിയത്. 1726-ലാണ് അതു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. സാഹിത്യസംബന്ധിയായ ലക്ഷ്യങ്ങളേക്കാൾ, വിധിക്കും മനുഷ്യസമൂഹത്തിനുമെതിരെ ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞുകൂടിയ വെറുപ്പിന്റെ തുറന്നു വിടലാണ് ഈ കൃതിയിൽ സ്വിഫ്റ്റ് സാധിച്ചത്. ലെമുവേൽ ഗള്ളിവർ എന്ന സാങ്കല്പികവ്യക്തിയുടെ സാഹസയാത്രകളുടെ കഥയിലെ 'മനുഷ്യവിരോധം' വിമർശിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും സ്വിഫ്റ്റിന്റെ ഈ നായകശില്പം അസാമാന്യമായ ജനപ്രീതി നേടി. ഗള്ളിവറുടെ നാലു യാത്രകളുടെ വിവരണമായി, നാലു ഭാഗങ്ങൾ അടങ്ങിയതാണ് ഈ രചന.
പ്രതിഭയിൽ തന്നേക്കാൾ വളരെ താഴെ നിന്ന ടെമ്പിളിന്റെ കീഴിൽ പരിചാരകന്റേതിൽ ഏറെ മേലല്ലാത്ത പദവിൽ തുടരുന്നത്, സ്വതേ അഭിമാനിയായിരുന്ന സ്വിഫ്റ്റിന് ബുദ്ധിമുട്ടായി. ടെമ്പിളുമായി കലഹിച്ച അദ്ദേഹം സെക്രട്ടറിയുടെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് ആംഗ്ലിക്കൻ സഭയിൽ പൗരോഹിത്യം സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ പുരോഹിതനെന്ന നിലയിലും ഭേദപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും പള്ളിയിൽ നിയമനം നേടാൻ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ല. അയർലണ്ടിൽ ലരാക്കോർ എന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്തെ തീരെ പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞ പള്ളിയിലെ നിയമനമാണ് കിട്ടിയത്.
ഈ നാട്ടിലെ അറുപതടി ഉയരമുള്ള മനുഷ്യഭീമന്മാർ ഗള്ളിവർക്ക് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ മറ്റൊരു പരിപ്രേഷ്യമായി. ആ നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഈ വലിപ്പവ്യത്യാസത്തിന്റെ തോതിനിണങ്ങും വിധമായിരുന്നു. അവിടത്തെ രാജാവ് ഗള്ളിവറെ ഒരു കീടമായി കരുതി. യൂറോപ്പ് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ചിതൽപ്പുറ്റായിരുന്നു. സ്വന്തം നാട്ടിലെ ആളുകളുടെ നേട്ടങ്ങളേയും യുദ്ധങ്ങളേയും കുറിച്ചു ഗള്ളിവർ വമ്പു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഇത്ര ചെറിയ കൃമികൾക്കുള്ളിൽ ഇത്രയധികം വിഷം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഭീമന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
ഗള്ളിവർ യാത്രയുടെ നാലു ഖണ്ഡങ്ങളിൽ ഏറ്റവുമധികം വിമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് ഹൂയിനം നാടിനെപ്പറ്റിയുള്ള അവസാനഖണ്ഡമാണ്. അതിൽ സ്വിഫ്റ്റിന്റെ ദോഷദൃഷ്ടി ഹാസ്യത്തിന്റെ വഴിവിട്ട് മനുഷ്യരാശിയെ നിർദ്ദയം തൊലിയുരിയുകയാണെന്ന് വിമർശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. "ഒരേസമയം തെറിക്കഥയും ബാലസാഹിത്യവും ആയിരിക്കുന്ന രചന" എന്ന് ഗള്ളിവറുടെ യാത്രകൾ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഈ കൃതികളുടെ വിജയത്തോടെ തന്റെ തൂലികയുടെ സാദ്ധ്യതകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സ്വിഫ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയ ലഘുലേഖകൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ആ രംഗത്ത് അസാമാന്യമായ വിജയം കണ്ട അദ്ദേഹം പൊതുജീവിതത്തിൽ ഏറെ സ്വാധീനമുള്ളവനും അധികാരസ്ഥാനങ്ങൾക്കു ഒഴിവാക്കാനാവാത്തവനും ആയി. ആദ്യം 'വിഗ്' കക്ഷിയേയും പിന്നീട് 'ടോറി' കക്ഷിയേയും അദ്ദേഹം പിന്തുണച്ചു.
1688-ൽ അയർലൻഡിലെ രാഷ്ട്രീയസാഹചര്യങ്ങൾ ഇംഗ്ലീഷുകാർക്ക് പ്രതികൂലമായതിനെ തുടർന്ന്, സ്വിഫ്റ്റ്, ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്കു മടങ്ങി. അവിടെ അമ്മ അദ്ദേഹത്തിനു നയതന്ത്രജ്ഞനായ വില്യം ടെമ്പിളിന്റെ സെക്രട്ടറിയായി ജോലി നേടിക്കൊടുത്തു. ആ പദവിയിൽ ടെമ്പിളിന്റെ വസതിയിൽ, താമസിച്ച് ഏതാണ്ട് പത്തു വർഷത്തോളം സ്വിഫ്റ്റ് പ്രവർത്തിച്ചു.
പുരാതന റോമൻ ചരിത്രകാരനാണ് ടാസിറ്റസ്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ജനനസ്ഥലത്തെ പറ്റിയും ജനിച്ച വർഷത്തെ സംബന്ധിച്ചും പേരിനോടൊപ്പം കൊർണീലിയസ് എന്നു ചേർത്തിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും വ്യക്തമായ വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമല്ല. എ.ഡി. 55-നടുത്ത് ഇദ്ദേഹം ജനിച്ചതായി കരുതപ്പെടുന്നു. സ്വന്തം കൃതികളിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന സൂചനകളും സമകാലികനായിരുന്ന ഇളയ പ്ലിനിയുടെ വിവരണങ്ങളിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്ന സൂചനകളുമാണ് ടാസിറ്റസ്സിൻ ജീവിതത്തെപ്പറ്റി നമുക്കു ലഭിക്കുന്ന മുഖ്യവിവരങ്ങൾ. ഭരണപരമായ പല സ്ഥാനങ്ങളും ടാസിറ്റസ് വഹിച്ചിരുന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു. 79-ാമാണ്ടിനോടടുത്ത് സെനറ്ററായി തുടങ്ങി 88-ൽ പ്രേറ്റർ, 97-98ൽ കോൺസൽ, ഏകദേശം 112-113-ൽ പ്രവിശ്യാഗവർണർ എന്നീ പദവികൾ വഹിച്ചിരുന്നതായി സൂചനകളുണ്ട്. 89 മുതൽ 93 വരെ പ്രവിശ്യാഭരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ജർമനിയിൽ താമസിച്ചിരുന്നു എന്നും അഭ്യൂഹിക്കുന്നു.
1902 ജനുവരി 1-ന് അഷാന്തി ഒരു ബ്രിട്ടീഷ്‌ കോളനിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു; ഗോൾഡ് കോസ്റ്റിലെ ഗവർണർ ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയായി. കുമാസിയിൽ ഗവർണർ ഒരു ചീഫ് കമ്മിഷണറെ നിയമിച്ചു. രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഡെപ്യൂട്ടി കമ്മിഷണർമാരും ഭരണ സൗകര്യാർഥം നിയമിതരായി. നേരിട്ടുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം ഈ പ്രദേശത്ത് സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക-വിദ്യാഭ്യാസ-സാംസ്കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിൽ വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഗോത്രത്തലവന്മാരുടെ അധികാരം നാമാവശേഷമായി. റെയിൽവേ, റോഡ് എന്നിവയുടെ നിർമ്മാണവും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ആരംഭവും ക്രൈസ്തവ മിഷനറിമാരുടെ പ്രവർത്തനവും അഷാന്തിയിൽ സാരമായ സാമൂഹിക പരിവർത്തനമുണ്ടാക്കി. അഷാന്തികളുടെ സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നങ്ങളെ അനുഭാവപൂർവം വീക്ഷിക്കുവാൻ ബ്രിട്ടീഷുകാരും തയ്യാറായി. 1924-ൽ അഷാന്തിഗോത്രത്തലവന്മാർക്കുഭാഗികമായ സ്വയംഭരണാവകാശങ്ങൾ നൽകി. മുൻപ് നാടുകടത്തപ്പെട്ട പ്രെംപേ നെ അംഗീകരിക്കാനും അഷാന്തി കൗൺസിലിന് അംഗീകാരം നൽകാനും ബ്രിട്ടീഷുകാർ തയ്യാറായി.
1817-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യാപാരികൾ അഷാന്തി നേതാവായ ഒസി ബോൺസുവുമായി ഒരു കച്ചവടക്കരാർ ഉണ്ടാക്കി. 1821-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യാപാരികളുടെ കോട്ട ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റ് ഏറ്റെടുക്കുകയും സർ ചാൾസ് മെക്കാർത്തി അവിടത്തെ ഗവർണറാകുകയും ചെയ്തു. അഷാന്തികളുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ഇദ്ദേഹം വധിക്കപ്പെട്ടു . രണ്ടു വർഷത്തിനുശേഷം ഉണ്ടായ അഷാന്തി ആക്രമണം ബ്രിട്ടീഷുകാർ തുരത്തി. 1831-ലെ സന്ധിയനുസരിച്ച് ഡെൻകേറ, അക്കിം, അസിൻ എന്നീ പ്രദേശങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം അഷാന്തികൾ അംഗീകരിച്ചു. സമുദ്രതീരത്തുള്ള ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെയും ഡച്ചുകാരുടെയും കോട്ടകളിൽ അവരുടെ അധീശാധികാരവും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1831 മുതൽ 1843 വരെ സ്ഥിതിഗതികൾ പ്രായേണ ശാന്തമായിരുന്നു. അടിമവ്യാപാരം തടയപ്പെട്ടത് അഷാന്തികളുടെയിടയിൽ അസ്വാസ്ഥ്യത്തിനു കാരണമായി. ബ്രിട്ടീഷുകാർ സമുദ്രതീരപ്രദേശങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ ശക്തി വർധിപ്പിച്ചു.
ഫൊമേന സന്ധിവ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ട അഷാന്തികളുമായി ഒരു സംഘട്ടനം അനിവാര്യമായി. 1896-ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ രണ്ടാംപ്രാവശ്യവും അഷാന്തികളുടെ കുമാസിപ്രദേശം കീഴടക്കി അഷാന്തികളുടെ ഗോത്രത്തലവന്മാരെ ബന്ധനസ്ഥരാക്കി നാടുകടത്തി. അഷാന്തി യൂണിയനിലെ രാജ്യങ്ങളുമായി ബ്രിട്ടീഷുകാർ പ്രത്യേക സന്ധികൾ ഒപ്പുവച്ചു; അഷാന്തി യൂണിയൻ നാമാവശേഷമായി. അടുത്ത നാലുവർഷം അഷാന്തിപ്രദേശം ശാന്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ 1900-ൽ അഷാന്തിജനത ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരായി സായുധസമരം നടത്താൻ തയ്യാറായി. ഗോൾഡ്കോസ്റ്റ് ഗവർണറായിരുന്ന ഫ്രെഡറിക്ക് ഹോഗ്സന്റെ കുമാസി സന്ദർശനവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില പ്രസ്താവനകളും അഷാന്തിജനതയെ രോഷാകുലരാക്കി. 9 മാസം നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധത്തിനുശേഷം മാത്രമാണ് അഷാന്തികളെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കു സാധിച്ചത്.
ദക്ഷിണ ഘാനയെ അധിവസിക്കുന്ന അക്കൻ ജനതയിൽ സാംസ്കാരികമായും സംഖ്യാപരമായും ഏറ്റവും മുന്നിട്ടു നിൽക്കുന്ന ജനവർഗമാണ് അഷാന്തികൾ. ട്വീ ഭാഷയാണ് അവർ സംസാരിക്കുന്നത്. അഷാന്തികളുടെ ഡയലക്റ്റ് അസാന്റെ യാണ്. അഷാന്തിരാജ്യത്തിനുള്ളിൽ തെക്കു കിഴക്കു നിന്ന് വടക്ക് പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്തേക്ക് ഒരു പർവത പംക്തി നീണ്ടുകിടക്കുന്നു. അതിന്റെ വടക്കുഭാഗത്താണ് കൃഷി മുഖ്യമായും കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ചോളമാണ് പ്രമുഖമായ കാർഷികവിള. കൂടാതെ വാഴ, കിഴങ്ങുവർഗങ്ങൾ, കരിമ്പ്, കൊക്കൊ, നിലക്കടല എന്നിവയും കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ ദക്ഷിണഭാഗം ഉഷ്ണമേഖലാവനപ്രദേശമായതിനാൽ ധാരാളം തടികൾ ലഭിക്കുന്നു - മഹാഗണി, സിഡാർ തുടങ്ങിയവ. ഘാനയിലെ കൊക്കൊ ഉത്പാദനത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം അഷാന്തിയിലാണ് നടക്കുന്നത്.
നരബലിയിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന യുദ്ധകുതുകികളായിരുന്നു അഷാന്തികൾ. പിതൃപൂജയിൽ അതീവ വിശ്വാസികളായിരുന്നു ഇവർ. മരുമക്കത്തായത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു ഇവരുടെ സാമൂഹികജീവിതം പടുത്തുയർത്തിയിരുന്നത്. ഗോത്രത്തലവൻ അവരുടെ മാത്രമല്ല പിതൃക്കളുടെയും രക്ഷകനായിരുന്നു. അഷാന്തി സ്വയംഭരണ ഗ്രാമങ്ങളായിരുന്നു ഇവരുടേത്. വളരെയധികം ഗ്രാമങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് ഒമൻ . അഷാന്തി രാജമാതാവായിരുന്നു ഗോത്രത്തലവനെ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്തിരുന്നത്. രാജാക്കന്മാരുടെ സിംഹാസനമായ സുവർണപീഠം ദൈവദത്തമാണെന്നും ജനതയുടെ ആത്മാവ് അതിൽ കുടി കൊള്ളുന്നുവെന്നും ഇവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. അഷാന്തികളുടെ തലസ്ഥാനം കുമാസി യായിരുന്നു; അവിടമാണ് രാജാവിന്റെ വാസസ്ഥാനവും .
അഷാന്തി, അക്കൻ ജനപദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു. എ.ഡി. 1600-ൽ പശ്ചിമാഫ്രിക്കയിൽനിന്നു കുടിയേറിപ്പാർത്ത അനേകം ചെറിയ സമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച രാജ്യങ്ങൾ ചേർന്നുണ്ടായതാണ് അഷാന്തി. ഈ ചെറുരാജ്യങ്ങൾ എല്ലാംതന്നെ ഡെൻകേറ എന്ന ശക്തമായ മറ്റൊരു അക്കൻ രാഷ്ട്രത്തിന് കപ്പം കൊടുത്തുവന്നു. 17-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബാഹ്യാക്രമണങ്ങളിൽനിന്നു രക്ഷതേടുവാനായി കുമാസി വർഗത്തലവന്മാരുടെ കീഴിൽ സംഘടിച്ചു. കുമാസിവർഗത്തലവനായ ഒസീ തൂതുവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുരോഹിതനായ അനോക്വേയും ചേർന്ന് അഷാന്തിയെ ഡെൻകേറയിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമാക്കി.
ഒസീ തൂതു 1712-ൽ നിര്യാതനായി; എങ്കിലും ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കകം അഷാന്തിരാജ്യം വിസ്തൃതമായി; അതിന്റെ അതിരുകൾസമുദ്രതീരംവരെ വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ബ്രിട്ടീഷ്-ഡച്ച് അധിവാസകേന്ദ്രങ്ങൾ അഷാന്തിയുടെ അധീശാധികാരം അംഗീകരിക്കുവാൻ നിർബന്ധിതമായി. സമുദ്രസാമീപ്യമുണ്ടായതോടുകൂടി അഷാന്തി സാമ്രാജ്യത്തിനു വാണിജ്യവികസനത്തിനും തദ്വാരാ സാമ്പത്തികോത്കർഷത്തിനും സൗകര്യം ലഭിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഘടകമെന്നനിലയിൽ അഷാന്തിരാജ്യം വിജയമായിരുന്നില്ല.
പശ്ചിമാഫ്രിക്കൻ രാജ്യമായ ഘാനയിലെ ഒമ്പതു ഭരണമേഖലകളിലൊന്നാണ് അഷാന്തി. ഗോൾഡ് കോസ്റ്റ് എന്ന ബ്രിട്ടീഷ്‌ കോളനി യിലായിരുന്നു ഈ പ്രദേശം. 1902 ജനുവരി 1-ന് ആണ് ബ്രിട്ടൻ അഷാന്തിരാജ്യം പൂർണമായും ഒരു കോളനിയാക്കിത്തീർത്തത്. ഘാന സ്വതന്ത്രമായതോടുകൂടി ഈ പ്രദേശം ഘാനയിൽ ലയിച്ചു. വിസ്തീർണം: 15,067 ച.കി.മീ.
ഇന്ന് ബംഗ്ളാ ദേശിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന ബാരിസാൽ ജില്ലയിൽ പദ്മാനദിയുടെ തീരത്തുളള ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് 1899-ൽ ജീബനാനന്ദ ദാസ് ജനിച്ചത്. കൊൽക്കത്തയിലെ പ്രസിഡൻസി കോളേജിൽ നിന്ന് 1919-ൽ ഇംഗ്ളീഷിൽ ബി.എ ബിരുദമെടുത്തു. പിന്നീട് 1920 മുതൽ 1927 വരെ കൊൽക്കത്ത സിറ്റി കോളേജിൽ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു. 1925-ൽ ദേശബന്ധു സി. ആർ. ദാസിന്റെ നിര്യാണത്തിൽ അനുശോചനം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുളള ദേശബന്ധൂർ പ്രയാണേ എന്ന കവിത ബംഗബാണി മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു. 1927--ൽ അദ്ധ്യാപകജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടശേഷം സ്ഥിരമായ വരുമാനം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ , ദാസ് ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടിയെങ്കിലും, അനവരതം എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. 1930-ലാണ് ദാസ് ലാബണ്യയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്. വൈവാഹികജീവിതം സ്വരച്ചേർച്ച ഇല്ലാത്തതായിരുന്നു എന്ന് സൂചനകളുണ്ട്. ദാസിന്റേത് അപകട മരണമായിരുന്നു. 1954-ൽ ട്രാമിനടിയിൽ പെട്ടാണ് ദാസ് മരിച്ചത്.
ജീബനാനന്ദ ദാസ്' ബംഗാളി സാഹിത്യലോകത്ത് പ്രത്യേക മുദ്ര പതിപ്പിച്ചിട്ടുളള കവിയും കഥാകൃത്തുമാണ്. അന്തർമുഖനായിരുന്ന ജീബനാനന്ദ ദാസിൻറെ മരണശേഷമാണ് രചനകൾ മിക്കതും പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടതും പൊതു ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റിയതും
1965 ലാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ആദ്യ നോവൽ 'ആത്മ പ്രകാശ്' എഴുതുന്നത്. ബംഗാളിലെ വിഖ്യാതമായ ദേശ് പത്രികയിലായിരുന്നു ഈ നോവൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിദ്വന്ദിയും ആരണ്യേർ ദിൻ രാത്രിയും സത്യജിത് റേ സിനിമയാക്കി. സ്മൃതി ശൊഹൊർ എന്ന കവിത പ്രശസ്ത സിനിമ സംവിധായക അപർണ സെൻ തന്റെ 'ഇതി മൃണാളിനി' എന്ന സിനിമയിലെ ഗാനമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
നിരവധി ബാല സാഹിത്യ പുസ്തകങ്ങളും അദ്ദേഹം രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാല സാഹിത്യത്തിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തുടർ നോവലുകൾ 'കാക്ക ബാബു' എന്ന കഥാപാത്രം കൊണ്ട് വിഖ്യാതമാണ്.
35 ജനപ്രിയ നോവലുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെതായുണ്ട്. മിക്കവയും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് ആനന്ദ മേള എന്ന പ്രശസ്ത ആനുകാലികത്തിലാണ്.
ഒരു സ്വകാര്യ ടി.വി ചാനലിന് ഒരിക്കൽ അനുവദിച്ച അഭിമുഖത്തിൽ തന്റെ സൃഷ്ടികളുടെ പ്രധാന പ്രമേയം പ്രണയമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ സാമൂഹ്യ രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യമില്ലായിരുന്നെന്നും അദ്ദേഹംപറഞ്ഞു. പക്ഷെ, സാമൂഹ്യരാഷ്ട്രീയ സംഭവ വികാസങ്ങളോട് അദ്ദേഹം തന്റെ സൃഷ്ടികളിലൂടെ സദാ പ്രതികരിച്ചിരുന്നു. സിംഗൂർ, നന്ദിഗ്രാം സംഭവവികാസങ്ങളിൽ തന്റെ ആശങ്കയും പ്രതിഷേധവും അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തിയത് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. സിംഗൂർ, നന്ദിഗ്രാം സമരങ്ങളോട് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കൊൽക്കത്ത നഗരവീഥികളിൽ അദ്ദേഹവും എത്തിയിരുന്നു.
ബംഗ്ലാ ഭാഷ നിലനിർത്താനും പരിപോഷിപ്പിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനുമുള്ള പ്രവർത്തങ്ങളിൽ ഗംഗോപാധ്യായ എന്നും മുൻനിരയിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഈ വിഷയത്തിൽ തെരുവിൽ ജാഥയും അദ്ദേഹം നയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കവിത, നോവൽ ചെറുകഥ, ചരിത്ര നോവലുകൾ, ബാല സാഹിത്യം, സഞ്ചാരം സാഹിത്യം, ലേഖനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെല്ലാം അദ്ദേഹം തന്റെ തൂലിക ചലിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇരുന്നൂറിലധികം കൃതികൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു. നൂറിലേറെ നോവലുകൾ, 30 കവിതാസമാഹാരങ്ങൾ, 10 യാത്രാവിവരണങ്ങൾ എന്നിവ അവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. നീൽ ലോഹിത്, സനാഥൻ പഥക്, നീൽ ഉപാധ്യായ് എന്നിവ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ തൂലികാ നാമങ്ങളാണ്. സാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്‌കാരം, ആനന്ദ പുരസ്‌കാരം, ഹിന്ദു ലിറ്റററി പ്രൈസ് എന്നിവ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി അംഗീകാരങ്ങൾ ഇദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. സെയ് സൊമൊയ് എന്ന ചരിത്ര നോവലിന് 1985ലെ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡും 1972ലെയും 1979ലെയും ആനന്ദ പുരസ്‌കാർ, 1982ലെ ബങ്കിം പുരസ്‌കാർ, പ്രഥം ആലോ എന്ന നോവലിന് 2004ൽ സരസ്വതി സമ്മാനും ലഭിച്ചു.
ഇപ്പോൾ ബംഗ്ലാദേശിലുള്ള ഫരീദ്പൂറിൽ 1934 സപ്തംബർ ഏഴിനാണ് സുനിൽ ഗംഗോപാധ്യായ ജനിച്ചത്. സുരേന്ദ്രനാഥ് കോളേജ്, ഡം ഡം മോത്തിജീൽ കോളേജ്, കൊൽക്കത്തയിലെ സിറ്റി കോളേജ് എന്നിവിടങ്ങളിലായിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം. 1954ൽ കൊൽക്കത്ത യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ബംഗാളി ഭാഷയിൽ ബിരുദാനന്തരബിരുദം നേടി. കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ വൈസ് പ്രസിഡന്റായി അഞ്ചു കൊല്ലം പ്രവർത്തിച്ച ഗംഗോപാധ്യായ 2008ൽ മലയാള സാഹിത്യകാരനായ എം.ടി.വാസുദേവൻ നായരെ പരാജയപ്പെടുത്തി പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡു നേടിയ ഈ നോവൽ പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബംഗാളി നവോത്ഥാനത്തിന്റെ കഥയാണ്. ആ കാലഘട്ടത്തലെ ഈശ്വരചന്ദ്ര വിദ്യാസാഗർ, മൈക്കേൽ മധുസൂദൻ ദത്ത്, കേശബ് ചന്ദ്ര സെൻ തുടങ്ങി ഒട്ടനേകം ചരിത്രപുരുഷന്മാർ നോവലിന്റെ താളുകളിലൂടെ വായനക്കാരുടെ സമക്ഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.
പ്രശസ്ത ബംഗാളി സാഹിത്യകാരനാണ് സുനിൽ ഗംഗോപാധ്യായ . ആത്മപ്രകാശ് എന്ന ആദ്യ നോവലും നിഖിലേഷ് ആന്റ് നീര എന്ന കവിതാസമാഹാരവും ഏറെ നിരൂപക പ്രശംസ നേടിയവയാണ്. കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡടക്കം നിരവധി പുരസ്‌കാരങ്ങൾ നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഹൃദയാഘാതം മൂലം 2012 ഒക്ടോബർ 23 ന് കൊൽക്കത്തയിൽ മരിച്ചു.
ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ ലബ്ധിക്ക് അനിവാര്യമായിത്തീർന്ന ബംഗാൾ വിഭജനം, സാംസ്കാരികമായി ഒന്നായിരുന്ന ഒരു ജനതയെ വൈകാരികമായും.രാഷ്ട്രീയമായും ആഴത്തിൽ മുറിവേല്പിക്കുന്നു. പൂർവ്വ ബംഗാളിൽ നിന്ന് പശ്ചിമ ബംഗാളിലേക്കും, പിന്നീട് പശ്ചിമാർധഗോളത്തിലേക്കും കുടിയേറിപ്പാർക്കേണ്ടി വന്നവരുടെ കഥ.
1960-കളിലെ കൊൽക്കത്ത. അഭ്യസ്തവിദ്യരായ യുവതലമുറയുടെ ജോലിയന്വേഷിച്ചുളള അലച്ചിൽ. ഹതാശയും, അനിശ്ചിതഭാവിയും അവരെ നിർണ്ണായക ഘട്ടത്തിലെത്തിക്കുന്നു.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഉദയം. കൊൽക്കത്തയാണ് പശ്ചാത്തലം. സമകാലികരായിരുന്ന രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിന്റെയും പീന്നീട് സ്വാമി വിവേകാനന്ദയായി പ്രസിദ്ധനായ നരേന്ദ്ര ദത്തിന്റേയും കാലഘട്ടം.
നഗരത്തിലെ ബഹളങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് താത്കാലികമായെങ്കിലും പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ അഭയം തേടി കാട്ടിലെത്തിലെത്തുന്ന നാലഞ്ചു സുഹൃത്തുക്കളുടെ ബോധോദയത്തിന്റെ കഥ
പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ മതങ്ങൾ കെട്ടിയുയർത്തുന്ന മതിലുകൾക്കെതിരായി പാടി നടന്ന ദാർശനികകവി ലാലൻ ഫക്കീറാണ് കേന്ദ്രകഥാപാത്രം
ഒരു ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച് "കാനൻ ഡെൽ ഓറോ" എന്ന സ്ഥലത്ത് വലിയ തോതിലുള്ള സമ്പത്ത് സ്വർണ്ണമായി ഒളിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അപ്പാച്ചെകളുടെ ആത്മാക്കളാണ് ഈ സമ്പത്തിനു കാവൽ നില്ക്കുന്നതെന്നാണ് പ്രാദേശിക വിശ്വാസം. ആഡംസ് എന്നു പേരുള്ള ഒരു വ്യക്തി തന്റെ ചെറുപ്പകാലത്ത് മറ്റു പലരോടൊപ്പം ഈ സമ്പത്ത് കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ റെഡ് ഇന്ത്യൻ യോദ്ധാക്കൾ ആഡംസിന്റെ കൂടെയുള്ളവരെ അപായപ്പെടുത്തുകയും ആഡംസിനെ അന്ധനാക്കി മരുഭൂമിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പോലീസ് മേധാവിയായ ജോൺ മക്കന്ന പ്രയറി ഡോഗ് എന്ന റെഡ് ഇന്ത്യൻ മന്ത്രവാദിയെ തന്നെ ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിക്കവേ വെടിവച്ചു പരിക്കേൽപ്പിച്ചു. മക്കന്ന അയാളെ മരണത്തിൽ നിന്നു രക്ഷിക്കാൻ പിന്നീടു ശ്രമിക്കുന്നുവെങ്കിലും സാധിക്കുന്നില്ല. മരിക്കുന്നതിന് മുന്പ് പ്രയറിഡോഗ് തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന നിധി ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേയ്ക്കു നയിക്കുന്ന പ്രചീനമായ മാപ്പ് മക്കന്നായ്ക്കു നല്കി. മക്കന്നായ്ക്ക് ഇക്കാര്യം വിശ്വസനീയമായി തോന്നിയില്ല. സന്ദേഹമുളവാക്കുന്നതായ ഒരു അറിവായിരുന്നെങ്കിലും കത്തിച്ചു കളയുന്നതിനു മുമ്പ് മക്കന്ന മാപ്പ് ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു.
കൊളറാഡൊ, ഹചിതയെ വെടിവയ്ക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തലേ രാത്രിതന്നെ ഹചിത കൊളറാഡോയുടെ തോക്കിലെ തിരകൾ നീക്കം ചെയ്തിരുന്നതിനാൽ ഫലവത്തായില്ല. തലേ രാത്രി അപ്പാച്ചെ ആത്മാക്കൾ ഹചിതയുടെ സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് തങ്ങളുടെ സ്വർണ്ണം കവരാൻ എത്തിയവരെ എല്ലാവരെയും കൊന്നൊടുക്കുവാൻ നിർദ്ദേശിച്ചതായി ഹചിത ആവകാശപ്പെട്ടു. ഹചിത കൊളറാഡോയെ വധിക്കാൻ ഉദ്യമിച്ചപ്പോൾ കൊളറാഡൊ അതിവേഗം തന്റെ കുപ്പായത്തിന്റെ കീശയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കത്തി ഉപയോഗിച്ച് ഹചിതയെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്തു. മലയിടുക്കിനുള്ളിൽ പലയിടങ്ങളിൽ അപ്പാച്ചെ യോദ്ധാക്കളുമായി സംഘട്ടനം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ വെടിയൊച്ചയുടെയും കോലാഹലത്തിന്റെയും ഫലമായി മലയിടുക്കിനുള്ളിലേയ്ക്കു മുകളിൽ നിന്നു ഭീമൻ പാറകൾ ഇടിഞ്ഞുവീഴാൻ തുടങ്ങി. അപ്പാച്ചെ യോദ്ധാക്കൾ ജീവനും കൊണ്ട് പുറത്തേയ്ക്ക് ഓടി. മക്കന്ന, കൊളറാഡൊ, ഇന്ഗ എന്നിവർ മാത്രം കഷ്ടിച്ചു രക്ഷപെട്ടു മലയിടുക്കിനു പുറത്തെത്തി. മുഴുവൻ സ്വർണ്ണവും പാറക്കല്ലുകളും മണ്ണും ഇടിഞ്ഞുവീട് അടയാളം പോലും ശേഷിപ്പിക്കാതെ മണ്ണിനടിയിൽ മറഞ്ഞു. ഇളകുന്ന പാറയുടെ തകർച്ചയോടെ മലയിടുക്കിന്റെ പതനം പൂർണ്ണമായി.
അതിനിടയ്ക്ക്, മെക്സിക്കൻ കുറ്റവാളി ജോൺ കൊളറാഡൊയും സംഘവും സ്വർണ്ണം ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേയ്ക്കു നയിക്കാൻ പര്യാപ്തമായ ആ മാപ്പു ലഭിക്കുന്നതിനായി പ്രയറിഡോഗിനെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു; അവരെ പിന്തുടർന്ന് യു.എസ്. അശ്വസൈനികരും. മുന്നോട്ടുള്ള യാത്രയിൽ ജോൺ കൊളറാഡൊയും സംഘവും ഹാഡ്ലെബർഗ് എന്ന ആ ടൌണിലെ പഴയ ന്യായാധിപന്റെ വീട് ഒരു ഇടത്താവളമാക്കി. പിന്നീട് അവിടം വിടുന്നതിനു മുമ്പ് അവർ അദ്ദേഹത്തെ വെടിവച്ചു കൊല്ലുകയും യാത്രയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണം, കുതിരകൾ എന്നിവ അവിടെ നിന്നു തട്ടിയെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അതുകൂടാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾ ഇന്ഗ ബർഗ്മാനെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുകയും ചെയ്തു. കൊളറാഡോ കരുതിയത് ഇന്ഗ ന്യായാധിപന്റെ ഭാര്യയാണെന്നാണ്. അശ്വസൈനികുരുടെ പിടിയിലായാൽ ന്യായാധിപന്റെ ഭാര്യയെ ബന്ദിയാക്കിവച്ചു വിലപേശലിനായാണ് ഈ തട്ടിയെടുക്കൽകൂടി ഇതോടൊപ്പം നടത്തിയത്.
തൊട്ടു മുമ്പ് നടന്ന സംഭവവികാസങ്ങളിൽ അസ്തപ്രജ്ഞനായിപ്പോയ കൊളറാഡൊ തന്നെ പിന്തുടരാൻ പാടില്ല എന്ന നിഷ്കർഷയോടെയും സ്വർണ്ണം നഷ്ടമായ നിരാശയോടെയും അവിടം വിട്ടു പോയി. മക്കന്നയും ഇന്ഗയും കുതിരപ്പുറമേറി മുന്നോട്ടു യാത്രയാകവേ, സാർജന്റ് ടിബ്സ് ശേഖരിച്ച സ്വർണ്ണക്കട്ടികൾ മുഴുവനുമടങ്ങിയ സഞ്ചികൾ അവരോടൊപ്പം അവർ പോലുമറിയാതെ മക്കന്നായുടെ കുതിരപ്പുറത്തെ സഞ്ചിയിലുള്ളതായി ക്യാമറ പ്രേക്ഷകർക്കു കാണിച്ചു തരുന്നു.
വെസ്റ്റേൺ വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ഒരു അമേരിക്കൻ ചലച്ചിത്രം ആണ് മക്കെന്നാസ് ഗോൾഡ്‌. 1969-ൽ ആണ് ഈ ചിത്രം പുറത്തിറങ്ങിയത്‌. ഹെക് അലെൻ, വിൽ ഹെൻട്രി എന്ന തൂലികാ നാമത്തിൽ എഴുതിയ ഇതേ പേരിലുള്ള നോവൽ ആണ് ഈ ചലച്ചിത്രത്തിൻറെ ഇതിവൃത്തം. ഗ്രിഗറി പെക്ക് ആണ് ഇതിൽ മക്കെന്ന എന്നാ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചത്. ജോൺ കൊളറാഡോയായി ഒമർ ഷെരീഫും ഇഗ്ന ബർഗ്മാനായി കാമില്ല സ്പാർവും വേഷമിട്ടു.
1934 ഫെബ്രുവരി 1ന് പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ തിരുവല്ലയ്ക്കടുത്ത് മുണ്ടിയപ്പിള്ളിയിൽ ജനിച്ചു. കെ.വി. കോശിയും മറിയമ്മയുമാണ് മാതാപിതാക്കൾ. ഇംഗ്ലീഷ്‌ സാഹിത്യത്തിൽ എം.എ.ബിരുദം. കേരളത്തിലെ വിവിധ കോളജുകളിൽ ലക്‌ചറർ, പ്രൊഫസർ, ജനറൽ സെക്രട്ടറി, സ്‌റ്റുഡന്റ്‌ ക്രിസ്‌ത്യൻ മൂവ്‌മെന്റ്‌ ഒഫ്‌ ഇന്ത്യ, ഡയറക്‌ടർ ഇൻ ചാർജ്‌, എക്യുമെനിക്കൽ ക്രിസ്‌ത്യൻ സെന്റർ ബാംഗ്‌ളൂർ; ഡയറക്‌ടർ, അന്താരാഷ്‌ട്രവിഭാഗം വേൾഡ്‌ കൗൺസിൽ ഓഫ്‌ ചർച്ചസ്‌, ജനീവ; വിസിറ്റിങ്ങ്‌ ഫാക്കൽട്ടി, നാഷനൽ ലോ സ്‌കൂൾ ഒഫ്‌ ഇന്ത്യ യൂനിവേഴ്‌സിറ്റി എന്നീ നിലകളിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. സെറാംപൂർ സർവകലാശാലയിൽനിന്ന്‌ ദൈവശാസ്‌ത്രത്തിൽ ഓണറ്റി ഡോക്‌ടറേറ്റ്‌ നേടി. അന്താരാഷ്ട്ര കൂട്ടായ്മയായ ഡബ്യു.സി.സിസ് കമ്മീഷൻ ഓഫ് ചർച്ചസ് ഓൺ ഇന്റർനാഷണൽ അഫയേഴ്‌സിന്റെ മുൻ ഡയറക്ടറായിരുന്നു. 1991 ൽ ജനീവയിൽ നിന്നു വിരമിച്ച അദ്ദേഹം ഒരു വർഷം ഹാർവാർഡിലെ ലോ സ്കൂളിൽ വിസിറ്റിങ് ഫെലോയായി.
അണുവായുധത്തിനെതിരെ ആംസ്റ്റർഡാമിൽ നടന്ന പൊതുവേദിയിൽ സജീവമായി പ്രവർത്തിച്ചു. . വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ ഭരണാധികാരികളും ജനകീയസംഘങ്ങളും പങ്കെടുത്ത ആ പൊതുവേദിയുടെ റിപ്പോർട്ട് സമാഹരിച്ച്, നൈനാൻ കോശിയും പോൾ അബ്രക്ടും ചേർന്ന് എഡിറ്റ് ചെയ്ത ‘ബിഫോർ ഇറ്റ് ഈസ് ടു ലേറ്റ്’ എന്ന പുസ്തകമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. നിരായുധീകരണ പ്രവർത്തകർക്ക് ആധികാരികമായ മാർഗ്ഗരേഖയായിരുന്നു ഇത്.
ദക്ഷിണ ആഫ്രിക്കയിലെ ആദ്യ ജനാധിപത്യ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കെന്നത്ത് കൗണ്ട, നയിച്ച യു.എൻ നിരീക്ഷകസംഘത്തിലെ അംഗമായിരുന്നു. ദക്ഷിണകൊറിയയും ഉത്തരകൊറിയയും തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങളിൽ സമാധാന നിരീക്ഷകനായി പ്രവർത്തിച്ചു.
കേരളത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയചിന്തകനും നയതന്ത്ര വിദഗ്ദ്ധനും എഴുത്തുകാരനും അദ്ധ്യാപകനും ദൈവശാസ്ത്ര പണ്ഡിതനും ഇടതുപക്ഷ സഹയാത്രികനുമാണ് നൈനാൻ കോശി . 1999 ലെ ലോക്‌സഭ ഇലക്ഷനിൽ മാവേലിക്കരയിലെ എൽ.ഡി.എഫ് സ്ഥാനാർത്ഥിയായിരുന്നു.
പ്രാവർത്തികമായി രണ്ട് കുറ്റങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ശിക്ഷയിലായിരുന്നു. സാധാരണ രാജ്യദ്രോഹത്തിന് പുരുഷന്മാരെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയും തൂക്കിലിടുകയും സ്ത്രീകളെ തീവച്ചുകൊല്ലുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിൽ രാജാവിനെതിരായ രാജ്യദ്രോഹത്തിന് പുരുഷന്മാർക്കുള്ള ശിക്ഷ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയും തൂക്കിലിടുകയും അതിനു ശേഷം ശരീരം കഷണങ്ങളാക്കുകയുമായിരുന്നു. സ്ത്രീകളെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുകയും തീവച്ചു കൊല്ലുകയുമായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. കൂടിയ രാജ്യദ്രോഹമായി കണക്കാക്കിയിരുന്ന കുറ്റങ്ങൾ ഇവയായിരുന്നു:
രാജാവിന്റെയോ, രാജാവിന്റെ ഭാര്യയുടെയോ, മൂത്ത മകന്റെയോ, അനന്തരാവകാശിയുടെയോ മരണം സങ്കൽപ്പിക്കുകയോ യാധാർത്ഥ്യമാക്കുകയോ ചെയ്യുക.
രാജാവിന്റെ ഭാര്യയുമായോ, മൂത്ത മകളുമായോ , മൂത്തമകന്റെയോ അനന്തരാവകാശിയുടെയോ ഭാര്യയുമായോ ലൈംഗികബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടുക.
ആൻഡ്രൂ ഹാർക്ലേ ഹ്യൂ ഡെസ്പെൻസർ എന്നിവരുടെ ശിക്ഷകൾ രാജ്യദ്രോഹം സംബന്ധിച്ചുള്ള നിയമങ്ങൾ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിലവിൽ വരുന്നതിനു മുൻപാണ് നടന്നത്. പതിനാലു വയസിനു മുകളിൽ പ്രായമുള്ള എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും രാജാവിനോടു കൂറുണ്ടാവണം എന്ന തത്ത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരുന്നു രാജ്യദ്രോഹം ചെയ്തോ എന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. രാജാവോ നീതിപാലകരോ ആയിരുന്നു ഈ കൂറ് ലംഘിക്കപ്പെട്ടോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ അധികാരമുള്ളവർ. എഡ്വാർഡ് മൂന്നാമന്റെ ന്യായാധിപർ രാജ്യദ്രോഹം എന്താണെന്നതിന് വളരെ അയഞ്ഞ നിർവചനമാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. "സാധാരണ കുറ്റങ്ങളെ ഇവർ രാജ്യദ്രോഹമായും രാജാവിന്റെ അധികാരത്തിലുള്ള കൈകടത്തലായും കണ്ട് ശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നുവത്രേ". ഇപ്രകാരമുള്ള നിയമങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കണമെന്ന പാർലമെന്റിന്റെ ആവശ്യത്തെത്തുടർന്നാണ് രാജാവ് 1351-ലെ രാജ്യദ്രോഹ നിയമം കൊണ്ടുവന്നത്. രാജാവിനെയും ഭരണകൂടത്തിനെയും സംരക്ഷിക്കാനായിരുന്നു ഈ നിയമം ശ്രദ്ധവച്ചിരുന്നത്. പുതിയ നിയമം രാജ്യദ്രോഹത്തിന്റെ നിർവചനത്തെ കുറച്ചു കുറ്റങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളും വിധം മാറ്റി. പഴയ കുറ്റത്തിനെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കുകയും ചെയ്തു.
ചിലപ്പോൾ കുറ്റം തെളിയിച്ച സാക്ഷിയും ശിക്ഷ നടക്കുന്ന സ്ഥലത്തുണ്ടാവുമായിരുന്നുവത്രേ. 1582-ൽ തോമസ് ഫോർഡ് എന്ന പാതിരിയെ വധിച്ച സമയത്ത് സർക്കാരിന്റെ ചാരനായിരുന്ന ജോൺ മുണ്ടേ സ്ഥലത്തുണ്ടായിരുന്നുവത്രേ. പാതിരി നിരപരാധിയാണെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടപ്പോൾ മുണ്ടേ ഷെരീഫിനെ പിന്തുണയ്ക്കുകയും കുറ്റസമ്മതമൊഴിയെപ്പറ്റി ഓർമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുവത്രേ. തടവിൽ കഴിഞ്ഞ സമയത്ത് പ്രതികളോടുള്ള പെരുമാറ്റം എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്നതും ഇത്തരം പ്രസംഗങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്കവും തമ്മിൽ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നുവത്രേ. ജെസ്യൂട്ട് പുരോഹിതന്മാർ തടവിൽ പീഡനമനുഭവിക്കുമായിരുന്നുവെങ്കിലും അവരായിരുന്നു ഏറ്റവും ധാർഷ്ട്യം കാണിച്ചിരുന്നത്. കുലീനന്മാരാണത്രേ ഏറ്റവുമധികം ഖേദം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നത്. വയറു കീറി വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കുമോ എന്ന ഭയവും അനന്തരാവകാശികളെ സ്വത്തവകാശത്തിൽ നിന്ന് വിലക്കുമോ എന്ന ഭയവുമായിരുന്നിരിക്കണം ഇതിനു കാരണം. ഇതിനാൽ ദേശദ്രോഹമല്ലാത്തതും എന്നാൽ ഗുരുതരമായതുമായ ഒരു കുറ്റം ചെയ്തു എന്ന് അംഗീകരിക്കുകയായിരുന്നുവത്രേ ഇവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ബുദ്ധിപരമായ മാർഗ്ഗം.
പ്രതികളെ ചിലപ്പോൾ നിർബന്ധിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ വധിക്കുന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിപ്പിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. വിവസ്ത്രരാക്കി കുറച്ചു സമയം ഒരു കോണിയിൽ നിന്നോ വണ്ടിയിൽ നിന്നോ തൂക്കിലിട്ടശേഷം മരണത്തിലെത്തും മുൻപ് പ്രതികളെ താഴെയിറക്കുമായിരുന്നു. ചില പ്രതികൾ ഈ സമയത്തു തന്നെ മരിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. ജോൺ പൈൻ എന്ന കത്തോലിക്കാ പാതിരിയുടെ മരണം ഒരുകൂട്ടം ആൾക്കാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലിൽ പിടിച്ചു താഴേയ്ക്ക് വലിച്ചതിനാൽ പെട്ടെന്നുതന്നെ സംഭവിച്ചുവത്രേ. വില്യം ഹാക്കറ്റ് എന്നയാളെ തൂക്കിലിട്ടയുടെനേ തന്നെ താഴെയിറക്കി ജീവനോടെ വയറു കീറുകയും ജനനേന്ദ്രിയങ്ങൾ ഛേദിക്കക്കയും ചെയ്തുവത്രേ. ഇപ്രകാരം ചെയ്തത് അയാളുടെ അനന്തരാവകാശികളുടെ രക്തം അശുദ്ധമായതു കാരണം സ്വത്തിന്മേലുള്ള അവരുടെ അവകാശം ഇല്ലാതായി എന്നു കാണിക്കാനാണെന്നാണ് എഡ്വാർഡ് കോക്ക് പറയുന്നത്. .
മറ്റു ചില റിപ്പോർട്ടുകളിൽ മതഭ്രാന്തരോ ദൈവിക പരിവേഷമുള്ളതോ ആയ ആൾക്കാർ നാട്ടുകാരെ പ്രതികളെ ആക്രമിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് പിൻതിരിപ്പിക്കുമായിരുന്നുവത്രേ. ഒരു പാതിരി കുറ്റമേറ്റുപറഞ്ഞ് പശ്ചാത്തപിക്കൂ എന്നാവശ്യപ്പെട്ട് പ്രതിയുടെ കൂടെനടക്കുന്ന ചടങ്ങ് ഉണ്ടായിവന്നുവത്രേ. സാമുവൽ ക്ലാർക്കിന്റെ റിപ്പോർട്ടനുസരിച്ച് വില്യം പെർക്കിൻസ് എന്ന പ്യൂരിറ്റാൻ പാതിരി ഒരിക്കൽ ഒരു യുവാവിനെ ദൈവം തന്നോടു ക്ഷമിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിപ്പിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചുവത്രേ. "പേടിച്ചിരുന്നതുപോലെ നരകത്തിൽ പോകുന്നതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് സ്വർഗ്ഗത്തിലേയ്ക്കുള്ള വാതിൽ തന്റെ ആത്മാവിനു മുന്നിൽ തുറക്കുന്നത് നേരിട്ടു കണ്ടമാതിരി കണ്ണിൽ സന്തോഷാശ്രുക്കളുമായാണ്" യുവാവ് മരിച്ചതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.