polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
മലയാളത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ബാലമാസിക തളിര് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതും ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ആണ്. മലയാളത്തിലെ ബാലസാഹിത്യ രചനയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനായി ബാലസാഹിത്യ പുരസ്കാരങ്ങളും എഴുത്തുകാർക്കും ചിത്രകാർക്കുമുള്ള പരിശീലന പരിപാടികളും നടത്തുന്നു. സാംസ്കാരിക വകുപ്പിനുവേണ്ടി എല്ലാവർഷവും തിരുവനന്തപുരം പുസ്തകമേള നടത്തുന്നതും കുട്ടികളിൽ വായന പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനായി തളിര് വായനാമത്സരം നടത്തുന്നതുമാണു് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ മറ്റു ചുമതലകൾ.
കഥ, നോവൽ, കവിത, നാടകം വൈജ്ഞാനിക ശാസ്ത്രം, പുനരാഖ്യാനം - വിവർത്തനം , ചിത്രീകരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലായി ബാലസാഹിത്യ അവാർഡുകൾ നൽകിവരുന്നുണ്ട്. 10,000 രൂപയും പ്രശസ്തി പത്രവും മെമൻറോയും ചേർന്നതാണ് ഈ അവാർഡ്. ഇത് കൂടാതെ മലയാള ബാലസാഹിത്യശാഖയ്ക്ക് സമഗ്ര സംഭാവന നൽകുന്ന മികച്ച ബാലസാഹിത്യകാരർക്ക് സമഗ്രസംഭാവനയ്ക്കുള്ള അവാർഡ് നൽകുന്നു. സി.ജി. ശാന്തകുമാറിന്റെ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന സമഗ്രസംഭാവന അവാർഡ് കവി കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷിനാണ് ആദ്യമായി ലഭിച്ചത്. സുമംഗല, പ്രൊഫ. എസ് ശിവദാസ്, പള്ളിയറ ശ്രീധരൻ, കെ. തായാട്ട്, സുഗതകുമാരി, സിപ്പി പള്ളിപ്പുറം, കെ. വി. രാമനാഥൻ, ഡോ. കെ ശ്രീകുമാർ,ശൂരനാട് രവി, ടി. കെ. ഡി. മുഴപ്പിലങ്ങാട് എന്നിവർക്കും ഈ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. 50,000 രൂപയും പ്രശസ്തിപത്രവും മെമൻറോയും ചേർന്നതാണ് പുരസ്കാരം. മികച്ച ബാലസാഹിത്യകൃതിക്കുള്ള പാലാ കെ എം മാത്യു ബാലസാഹിത്യ പുരസ്കാരം 2014മുതൽ നൽകിവരുന്നു. ഒന്നിടവിട്ട വർഷങ്ങളിലാണ് പുരസ്കാരം നൽകുന്നത്. 2014ൽ നോവൽ വിഭാഗത്തിൽ ഡോ. കെ ശ്രീകുമാറിന് ഫ്രൈഡേ ഫൈവ് എന്ന കൃതിക്കാണ് പുരസ്കാരം ലഭിച്ചത്.
ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് തിരുവനന്തപുരം പുസ്തകമേളയുടെ സംഘാടനം. തിരുവനന്തപുരം കനകക്കുന്ന് കൊട്ടാരവളപ്പിലാണ് മേള സംഘടിപ്പിക്കാറുള്ളത്. 2011 ലെ പുസ്തകമേള മാത്രം സംസ്കൃതകോളേജ് കാമ്പസിലാണ് നടത്തിയത്. വിദേശത്തുനിന്നടക്കം നൂറിലേറെ പ്രസാധകർ മേളയിൽ പങ്കെടുക്കാറുണ്ട്. കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ പുസ്തകങ്ങൾ എല്ലാ വർഷവും വിപണനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അതതു വർഷങ്ങളിൽ ആദ്യപതിപ്പായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന മികച്ച 10 പുസ്തകങ്ങൾക്ക് തിരുവനന്തപുരം പുസ്തകമേള പുരസ്കാരം നല്കിവരുന്നു. 10,000 രൂപയും ഫലകവുമാണ് പുരസ്കാരം. വിവിധ സാംസ്കാരികപരിപാടികളും ക്യാമ്പുകളും മേളയോടനുബന്ധിച്ച് സംഘടിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഇതുവരെ ഏഴ് പുസ്തകമേളകൾ ഇത്തരത്തിൽ സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് കുട്ടികൾക്കായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ബാലമാസികയാണ് തളിര്. കേരള സംസ്ഥാന ജവഹർ ബാലഭവനായിരുന്നു ആദ്യകാലത്ത് തളിര് മാസിക നടത്തിയിരുന്നത്. 1995 മുതൽ മാസിക കേരള സംസ്ഥാന ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഏറ്റെടുത്തു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വരുന്നു. പത്ത് വയസ്സിനും പതിനെട്ട് വയസ്സിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള കുട്ടികളെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് ഈ മാസിക പുറത്തിറക്കുന്നത്. കേരളത്തിൽ കുട്ടികൾക്കായി സർക്കാർ തലത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്ന ഏക മാസിക കൂടിയാണിത്. മലയാളത്തിൻറെ പ്രമുഖ കവി ശ്രീ സുഗതകുമാരി ചീഫ് എഡിറ്റർ ആയും കേരള സംസ്ഥാന ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഡയറക്ടർ പള്ളിയറ ശ്രീധരൻ എഡിറ്റർ ആയും പ്രവർത്തിച്ച് വരുന്നു.
കുട്ടികൾക്കുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം മുൻനിർത്തി ഒരു സംസ്ഥാനസർക്കാരിന്റെ കീഴിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഭാരതത്തിലെ ഏക സ്ഥാപനമാണു് ഈ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്. സാംസ്കാരിക വകുപ്പ് മന്ത്രി ചെയർമാനായുള്ള ഒരു ഭരണസമിതിയാണ് ഇൻസ്റിറ്റ്യൂട്ട് പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. സമിതിയുടെ ഉപാദ്ധ്യക്ഷൻ സാംസ്കാരികവകുപ്പ് സെക്രട്ടറിയാണു്. മെംബർ സെക്രട്ടറിയ്ക്കു തന്നെയാണു് സാധാരണ ഡയറക്റ്ററുടെ ചുമതല. ഇതുകൂടാതെ ധനകാര്യം, പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം, കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം എന്നീ വകുപ്പുകളുടെ മേധാവികളും കാര്യനിർവ്വാഹകസമിതിയിലെ അംഗങ്ങളാണു്. സ്ഥാപനത്തിൽ ഏകദേശം മുപ്പതോളം ഉദ്യോഗസ്ഥരും ജോലിക്കാരും ഉണ്ടു്.
പുസ്തകപ്രസാധനമാണ് മുഖ്യലക്ഷ്യമെങ്കിലും ബാലസാഹിത്യ പ്രചാരണം, കുട്ടികളിലെ വായനാശീലം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള മത്സരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയും ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ചെയ്ത് വരുന്നു. കുട്ടികൾക്കുള്ള മാസികയായ തളിര് ബാലസാഹിത്യ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണമാണ്. വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ ‍, നിഘണ്ടുക്കൾ ‍, ശാസ്ത്രപുസ്തകങ്ങൾ ‍, പൊതുവിവരങ്ങൾ നൽകുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ, പാഠ്യവിഷയങ്ങൾക്ക് അനുബന്ധമായി ഉപരി വായനയ്ക്കുള്ള ലഘുഗ്രന്ഥങ്ങൾ ‍, തർജമകൾ ജീവചരിത്രങ്ങൾ മുതലായ മേഖലകളിൽ പുസ്തകങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതുവരെയായി 600 ഓളം പുസ്തകങ്ങൾ പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്.
4 മുതൽ 6 വരെ, 6 മുതൽ 9 വരെ, 9 മുതൽ 12 വരെ, 12 മുതൽ 14വരെ, 14നു മുകളിൽ എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു വിവിധ പ്രായതലങ്ങളിലുള്ള കുട്ടികൾക്കു് അനായാസം വായിക്കാനും ആസ്വദിക്കാനും ഉതകുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ, അതതു വിഭാഗങ്ങളിലായി ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവരുന്നു. ചിത്രപുസ്തകങ്ങൾ, കഥകൾ, കവിതകൾ നാടകങ്ങൾ, വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ, നിഘണ്ടുക്കൾ, ശാസ്ത്ര പുസ്തകങ്ങൾ, പൊതുവിവരങ്ങൾ നല്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ, തർജമകൾ, ജീവചരിത്രങ്ങൾ മുതലായവ ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇതുവരെ എഴുന്നൂറോളം പുസ്തകങ്ങൾ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
മലയാളത്തിന് ശ്രേഷ്ഠഭാഷാപദവി കിട്ടിയതിന്റെ ഭാഗമായി കേരളത്തിലെ സാംസ്കാരികസ്ഥാപനങ്ങൾ നടത്തുന്ന വിവിധ പരിപാടികളിൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് അക്ഷരയാത്ര എന്ന പരിപാടിയാണ് ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നത്. എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും പുസ്തകമെത്തിക്കാനുള്ള പരിപാടിയായിട്ടാണ് ഇതു നടത്തപ്പെടുന്നത്. തിരുവനന്തപുരം, ആലപ്പുഴ, കൊല്ലം, കണ്ണൂർ, കോഴിക്കോട്, കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട, എറണാകുളം, തൃശ്ശൂർ എന്നീ ജില്ലകളിലെ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്കൂളുകളിൽ ഇതുവരെ അക്ഷരയാത്ര നടന്നിട്ടുണ്ട്.
അടിമകളോടുംകൂടി]] ബാന്റാമിൽ എത്തി. മലയാളി അടിമകൾ ജാവായിൽ എത്തിയതിനും എങ്ങനെയെത്തിയെന്നതിനും വേറെ തെളിവുകൾ ആവശ്യമില്ല. അടിമവ്യാപാരത്തിന് ചെന്നൈ പട്ടണത്തിൽ പല സൌകര്യങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഡച്ചുകമ്പനിക്കാരുടെ സങ്കേതമായ പുലിക്കാട്ടും ഈ കച്ചവടം നടന്നുവന്നു. അന്യദേശങ്ങളിലേക്ക് കയറ്റി അയയ്ക്കുന്ന ഓരോ അടിമയ്ക്കും കമ്പനിക്കാർ ഒരു പഗൊഡ ചുങ്കം ചുമത്തിയിരുന്നു. വില്ക്കാനുള്ള ഓരോ അടിമയെയും രജിസ്റ്റർ ചെയ്യണമെന്നും നിയമമുണ്ടായിരുന്നു. രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ കമ്പനിയുടെ ഓഹരി അരരൂപാ ആയിരുന്നു. 1646-ൽ തമിഴ്നാട്ടിൽ ഒരു ക്ഷാമബാധയുണ്ടായപ്പോൾ അനേകം പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾ നാഗപട്ടണത്തുവന്ന് തങ്ങളെത്തന്നെ ഒരു പറങ്കിക്കപ്പിത്താനു വിറ്റുവെന്നും അക്കാലത്തെ ചരിത്രരേഖകളിൽ കാണാം. ട്രാൻക്യൂബാറിലെ ഒരു ഇറ്റാലിയൻ പുരോഹിതൻ, മധുരക്കാരനായ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ഭാര്യയെയും നാലു മക്കളെയും 30 പഗൊഡക്ക് മനിലായിലേക്കുപോകുന്ന ഒരു കപ്പലിലെ കപ്പിത്താനു വിറ്റുവെന്ന് നിക്കോളായ് മനുച്ചി തന്റെ യാത്രാഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഗൗരീ വരാടികാപത്രമിദം മാണ്ഡരസം ശ്രീ ഭവദേവ ശർമാ പാലീസം ശ്രീസാഹേബുശർമസുപത്രം അർപ്പയതി തദ് ഏതദ്സകാശാദ് രാജതമുദ്രാത്രയം ആദായ അമാതജാതീയാം - തുലായീപുത്രീം ശ്യാമവർണാം ഷഡ്വർഷവയസ്കാം വാ ദരീപുത്രായ പരിണേതുംദത്താ. അതഃപരം മമ സ്വത്ത്വം നാസ്തി. ശാകെ 1645 സന 1131 സാലമുലകീ ആഷാഡശുക്ളദ്വിതീയാം ഗുരൌെ സാച്ചി ണൌെ ശ്രീ വാസുദേവഝാ ശ്രീ വിഘ്നേശഝാ ലിഖിതം ഉഭയാനുമത്യാ ശ്രീ ഘോഘെശർമണാ. ലിഖാപണ അനാതീനി പ്രമാണം. മണ്ഡരക്കാരൻ ഭവദേവശർമ പാലിക്കാരൻ സാഹേബശർമനു കൊടുക്കുന്ന പത്രം. മൂന്നു വെള്ളി കൈപ്പറ്റി, എന്റെ അമാതജാതിക്കാരി ദാസി തുലായിയുടെ കറുത്ത, ആറുവയസ്സായ മകളെ ബാദരീപുത്രന് കല്യാണം ചെയ്യിക്കുവാൻ കൊടുത്തു. ഇനിമേൽ എനിക്ക് യാതൊരവകാശവുമില്ല. ശക. 1645-ന് മുല്കി വർഷം 1131, ആഷാഡശുക്ളദ്വിതീയവ്യാഴാഴ്ച സാക്ഷികൾ ശ്രീ വാസുദേവ ഝാ., ശ്രീ വിഘ്നേശ ഝാ. രണ്ടുപേരുടെയും അനുമതിയോടുകൂടി ഘോഘെശർമ എഴുത്ത്. എഴുത്തുപണം മൂന്ന് അണ. .
പ്രതിഷേധം തമിഴ്നാട്ടിലെ അടിമകൾ ചില അപൂർവാവസരങ്ങളിൽ യജമാനൻമാർക്കെതിരെ പ്രതിഷേധം പ്രകടിപ്പിക്കാതിരുന്നില്ല എന്നതിനും ചരിത്രപരമായ തെളിവുകളുണ്ട്. ഇതിനുള്ള ഒരുദാഹരണം തഞ്ചാവൂർ ജില്ലയിലെ തിരുവാലങ്ങാടു ക്ഷേത്രത്തിലെ ഒരു ശിലാലിഖിതത്തിൽ കാണാം. വയിരാദരായർ എന്നൊരാൾക്ക് കുറെ അടിമകളുണ്ടായിരുന്നു. ഇവരിൽ കുറെപേർ അയാൾക്ക് പിൻതുടർച്ചയായി കിട്ടിയവരും ബാക്കി അടിയാൾ അയാളുടെ ഭാര്യമാർക്ക് സ്ത്രീധനമായി കിട്ടിയവരും ആയിരുന്നു. ഭാര്യമാരുടെ സമ്മതത്തോടുകൂടി തന്റെ അടിമകളിൽ ചിലരെ സ്ഥലത്തെ ക്ഷേത്രാധികാരികൾക്കു വിറ്റു. മഠ-അടിമകളായി ഇവർ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു. ശൈവമഠമായിരുന്നതുകൊണ്ട് അടിമകളുടെ ദേഹത്തിൽ ത്രിശൂലമുദ്ര കുത്തി. ഈ അടിമകൾ ജോലി ശരിക്കു ചെയ്യാതെയും സ്ഥആനത്താരെ അനുസരിക്കാതെയും കലമ്പൽ കൂട്ടിയതിനാൽ ഇവരെ ശിക്ഷിക്കാനായി ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും മഠത്തിന്റെയും ഭരണസമിതിയോഗം കൂടേണ്ടിവന്നു. ശിലാലിഖിതത്തിന്റെ അവസാനഭാഗം തേഞ്ഞുമാഞ്ഞുപോയതുകൊണ്ട് എന്തുശിക്ഷയാണ് അടിയാർക്ക് കിട്ടിയതെന്നറിയുവാൻ നിവൃത്തിയില്ല.
യജമാനൻമാരുടെ സ്ഥിരം വല്ലിയാളാകുന്നതിന് തുടക്കമായി ഹൊലെരുജാതിയിൽപെട്ടവർ സാധാരണ വിവാഹച്ചെലവിന് പണം വാങ്ങുകയും യജമാനന്റെ പക്കൽനിന്ന് പാൽ വാങ്ങിക്കുടിക്കുന്ന ചടങ്ങിനുശേഷം ദാമ്പത്യവൃത്തി തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. എല്ലാ ദീപാവലിദിനത്തിലും ഈ കരാർ പുതുക്കുകയും വേണം. കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളിൽ ഹൊലെരുജാതിക്കാർക്ക് കൂലിപ്പണിക്ക് സൗകര്യം കിട്ടിയപ്പോൾ വല്ലിയാൾവൃത്തിക്ക് അവർ പോകാതായിത്തുടങ്ങി. ഭൂവുടമസ്ഥാവകാശം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം കൃഷി ചെയ്യാനും അവരെ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. പണം അവർക്കു കൊടുത്തുകൂടാ എന്നതായിരുന്നു ചില പ്രദേശങ്ങളിലെ പതിവ്.
ദേവദാസികളുടെ ദേഹത്തിൽ ഉടമസ്ഥാവകാശം സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനായി അടയാളം കുത്തുന്ന സമ്പ്രദായം ഗ്രീസിലും റോമിലും യു.എസിലും എന്നപോലെ, തമിഴകത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചോളകാലത്ത് ചൂടുവയ്ക്കുകയോ വേറെ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ അടയാളം കുത്തുകയോ ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് ഗവേഷകർ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടില്ല. ശിവക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്ക് ദാനമായി കൊടുത്ത സ്ത്രീകളുടെ ശരീരത്തിൽ ത്രിശൂലചിഹ്നമാണ് കുത്തിയിരുന്നത്. പില്ക്കാലത്തെ വൈഷ്ണവൻമാർ തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ വൈഷ്ണവചിഹ്നങ്ങൾ ചൂടുവച്ചിരുന്നുവെന്നതിൽനിന്ന് അടിമകളെയും ദേവദാസികളെയും ചൂടുവയ്ക്കലിന് വിധേയമാക്കിയിരുന്നുവെന്ന് തെളിയുന്നു.
കേരളത്തിൽ 16-ആം ശതകത്തിനുമുൻപുള്ള അടിമവ്യാപാരത്തെപ്പറ്റി വിശ്വസിക്കത്തക്ക വിവരങ്ങൾ അല്പം മാത്രമേ ലഭ്യമായിട്ടുള്ളൂ. ഇന്ത്യയിൽ അന്യഭാഗങ്ങളിലെന്നപോലെ, അടിമജാതികൾ കേരളത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അടിമക്കച്ചവടത്തിന് വലിയ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എ.ഡി. 1902-ൽ കുറുമ്പ്രനാട്ട് രാജാവ് കോവിലകം അടിമപ്പണിയരിൽ 13 കുടുംബങ്ങളെ വയനാട്ട് മുപ്പതിനാടംശംദേശത്ത് കുണ്ടരഞ്ഞിരാമനും അനന്തരവൻ ചൂണ്ടനും വില്ക്കുന്ന ഒരു മുളക്കരണം താഴെ കൊടുക്കുന്നു. (ഈ വില്പനയിൽ ഭൂമി കൈമാറ്റമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഈ പണിയർ ഭൂമിയോടു ചേർന്ന അടിമകളല്ലെന്ന് വ്യക്തം).
അടിമസമ്പ്രദായം 1830-ൽ മൈസൂർ രാജാവ് നിർത്തൽ ചെയ്തുവങ്കിലും ആ നിയമം ഏട്ടിലെ പശുവായി നിന്നു. അടിമകളെ കന്നഡഭാഷയിൽ ഇത്താളു എന്നും മണ്ണാളു എന്നും പറയുന്നു. പരമ്പരാഗതമായി ദാസ്യവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നവരാണ് ഇവർ. ഭൂസ്വത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നവരും ഭൂമി കൈമാറ്റത്തിൽ ഉൾ പ്പെട്ടിരുന്നവരുമായ അടിമകളെ മണ്ണാളു എന്നു പറഞ്ഞുവരുന്നു. അടിമകളെ വില്ക്കുകയോ പണയം കൊടുക്കുകയോ ചെയ്യുകയായിരുന്നു പതിവ്. ഗ്രാമത്തിന്റെ പരിധിയിൽനിന്ന് പുറത്തുപോകാൻ അടിമകൾക്ക് പാടില്ലായിരുന്നു. ഹൊലെരു ജാതിയിൽപ്പെട്ടവരായിരുന്നു അടിമകൾ.
കൊടുത്തയച്ച തിട്ടൂരവും വായിച്ചുകണ്ട അവസ്ഥയും ധരിച്ചു. കാപ്പിരിവകയിൽ ഒരാങ്കിടാവിനെയും ഒരു പെങ്കിടാവിനെയും മെടിച്ചുകൊടുത്തയക്കമെന്നും തിട്ടൂരത്തിൽ എഴുതിവന്നുവല്ലോ. ഇവിടെ അന്വെഷിച്ചിട്ടു 36-38 വയസ്സുള്ളതിൽ ഒര ആങ്കിടാവും 34-35 വയസ്സുള്ള ഒര പെങ്കിടാവും നമ്മുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു. അതിന്റെ ഉടയക്കാര ഒരൊന്നിനു മൂന്നരിച്ചെ രൂപ ചോദിച്ചു. ആയത എത്രയും വില കടുപ്പം ആകകൊണ്ടു നാം അങ്ങയ്ക്കു കൊടുത്തയക്കാൻ ശംഖിച്ചു.
കേരളത്തിലെ മിക്ക തുറമുഖങ്ങളിലും അടിമക്കയറ്റുമതി 16-ആം ശതകം മുതൽ 18-ആം ശതകത്തിന്റെ അവസാനം വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഡച്ചുകാർ കൊച്ചിയിൽനിന്ന് ജാവയിലേക്ക് ധാരാളം അടിമകളെ വാങ്ങി അയച്ചിരുന്നു. അഞ്ചുതെങ്ങിലെ ഇംഗ്ളീഷ് വ്യാപാരികളും അടിമവ്യാപാരത്തിൽ ഏർ പ്പെട്ടു.
സായ്തോ എന്ന ഒരു അടിമസ്ത്രീയുടെയും അവരുടെ മകളുടെയും മേൽ രണ്ടു ബ്രാഹ്മണർക്കുണ്ടായിരുന്ന അവകാശത്തർക്കത്തിൽ സചലമിശ്രൻ എന്ന മൈഥിലീപണ്ഡിതന്റെ വിധിയും മറ്റു രേഖകളും ഡോ. കെ.പി. ജയസ്വാൽ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ തർക്കം നടന്നത് 1794-ലാണ്.
ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളെ മിക്ക മുസ്ലീം രാജധാനികളിലും കാവൽക്കാരായും കാണാമായിരുന്നു. ഒരു കൊച്ചിരാജാവിനും ആഫ്രിക്കൻ അടിമകളിൽ താത്പര്യമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് 1793 ആഗസ്റ്റ് 3-ന് കൊച്ചിരാജാവിന് ഡച്ച് ഗവർണർ അയച്ച ഈ കത്തിൽനിന്ന് വ്യക്തമാണ്.
ന്നു പല വിദ്യാകേന്ദ്രങ്ങളും ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വിജ്ഞാനശേഖരണത്തിനും അവയുടെ ഭദ്രമായ സംരക്ഷണത്തിനും കോർഡോവ മുതൽ സമർഖണ്ഡ് വരെ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന നിരവധി സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാൻ പില്ക്കാലത്ത് അറബികൾക്ക് ഇവ പ്രചോദനം നല്കി. എ.ഡി. 782-ൽ ഷാർലിമേൻ ചക്രവർത്തി തന്റെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം ഒരു അക്കാദമിയുടെ ആസ്ഥാനമാക്കി. സീസർ ബാർദസ് എന്ന പണ്ഡിതൻ ശാസ്ത്രാഭിവൃദ്ധിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി 9-ാ ശതകത്തിൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ ഒരു കേന്ദ്രം തുറന്നു. സാഹിത്യവിഷയകമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചു കവിതയ്ക്ക്, പ്രാധാന്യം നല്കിക്കൊണ്ടുള്ള സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനങ്ങൾ 13-ം, 14-ം ശ.-ങ്ങളിൽ ഫ്രാൻസിലും ഇറ്റലിയിലും ധാരാളം ഉടലെടുത്തു.
ഇതിഹാസ പ്രസിദ്ധമായ ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിൽ ഒരു പടയാളിയായിരുന്ന അക്കാദമോ സിന്റെ വകയെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ലീവ് മരത്തോപ്പിൽ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന ഒരു കായികാഭ്യാസക്കളരി ആയിരുന്നു ഗ്രീക് അക്കാദമിയുടെ പ്രാഗ് രൂപം. അഥീനിയൻ ഭരണാധികാരിയായിരുന്ന സീമോൺ , ഈ സ്ഥലം പൊതുജനങ്ങളുടെ വിനോദവിശ്രമങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു നഗരോപവനമാക്കി മോടിപിടിപ്പിച്ചു. സുമാർ 387-ൽ പ്ളാറ്റോ ഈ സ്ഥലം വിലയ്ക്കു വാങ്ങി വിജ്ഞാനാനുസന്ധാനത്തിനും കലാദേവത കളുടെ ഉപാസനയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു വിദ്യാപീഠമായി ഉയർത്തി; ഇവിടെ ഒരു ക്ഷേത്രവും അദ്ദേഹം നിർമിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു. ആരാമമധ്യത്തിൽ പണികഴിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഈ ക്ഷേത്രത്തോടു തൊട്ടുണ്ടായിരുന്ന കെട്ടിടങ്ങളിലാണ് പ്ളേറ്റോയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യപരമ്പരകളും താമസിച്ചിരുന്നത്. ഇവയോടു ചേർന്ന് വെണ്ണക്കല്ലിൽ തീർത്തിരുന്ന അർധവൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഒരു പീഠം സിസറോയുടെ കാലത്തും ഉണ്ടായിരുന്നതായി രേഖകളുണ്ട്.
15-ാ ശതകത്തിൽ ബൈസാന്തിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അപചയത്തോടുകൂടി ഗ്രീക് പണ്ഡിതന്മാരും ഗ്രീക് സാഹിത്യവും പശ്ചിമയൂറോപ്പിൽ പ്രവേശിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതിന്റെ ഫലമായി ജനങ്ങളുടെ വിജ്ഞാനതൃഷ്ണയ്ക്ക് ആക്കം വർദ്ധിക്കുകയും അവ പലതരം അക്കാദമികളുടെ ആവിർഭാവത്തിൽ കലാശിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ വൈജ്ഞാനിക പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ വിളനിലം, മറ്റു പല മണ്ഡലങ്ങളുടേതുമെന്നപോലെ, ഇറ്റലിയായിരുന്നു. പരേതന്മാരുടെ, പുകവലിക്കാരുടെ, ഗുപ്തവിഷയങ്ങളുടെ, ഇന്ദ്രജാലത്തിന്റെ, ഹാസ്യത്തിന്റെ എന്നു തുടങ്ങി അസാധാരണവും വിചിത്രവുമായ സങ്കല്പങ്ങൾക്ക് ഊന്നൽ കൊടുത്തുകൊണ്ടുള്ള അക്കാദമികൾ ഈ കാലത്തെ ഇറ്റലിയുടെ സൃഷ്ടികളാണ്. പുരാവസ്തുശാസ്ത്രം, ചിത്രകല, സംഗീതം, പ്ളേറ്റോയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയുടെ പഠനത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അക്കാദമികളും ഇതോടൊപ്പം രൂപം പൂണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇവ ക്രമേണ ഇറ്റലിയിൽനിന്നു ജർമനി, ഫ്രാൻസ്, സ്പെയിൻ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും മധ്യകാലഘട്ടങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചു.
ഒരു ഉപരിപഠനകേന്ദ്രം, കലകളുടെയും ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും വികസനത്തിനുവേണ്ടി യത്നിക്കുന്നവരുടെ ഒരു സമിതി, കലാഭിവൃദ്ധിയേയും കലാഭ്യസനത്തേയും ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന കലാകാരന്മാരുടെ ഒരു സ്ഥാപനം എന്നിങ്ങനെ പല വിധത്തിൽ നിർവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള അക്കാദമി എന്ന പദം യവനദാർശനികനായ പ്ളേറ്റോയുടെ കാലം മുതൽ മാനവസംസ്കാരകേന്ദ്രങ്ങൾക്ക് ഒരു പര്യായമായി യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലെല്ലാം പ്രചരിച്ചുവരുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക സാഹിത്യത്തെയോ സംസ്കാരത്തെയോ കലയെയോ ശാസ്ത്രത്തെയോ ശിക്ഷണശാഖയെയോ സൂചിപ്പിക്കാനും ഈ പദം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടുവരുന്നുണ്ടെന്നതിന് കുതിരസവാരി അക്കാദമി, രാജകീയ സൈനിക അക്കാദമി, ഫ്രഞ്ച് അക്കാദമി, സംഗീതനാടക അക്കാദമി, ലളിതകലാ അക്കാദമി തുടങ്ങിയ നിരവധി പ്രയോഗങ്ങൾ തെളിവാണ്.
സോക്രട്ടീസ് പ്രഭാഷണങ്ങൾ നടത്താനും പ്ലേറ്റോ തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാനും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഈ വിദ്യാപീഠം അക്കാദെമിയ എന്നും, ഇതിലെ അധ്യേതാക്കൾ അക്കാദെമിസ്റ്റുകൾ എന്നും അറിയപ്പെട്ടുവന്നു. പ്ലേറ്റോയുടെ ശിഷ്യന്മാരും അനുയായികളും പിൽക്കാലത്ത് നടത്തിവന്നിരുന്ന ഇത്തരം സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങളുടെ മൂലമാതൃക അക്കാദമോസിന്റെ ആരാമത്തിലെ ഈ സ്ഥാപനമായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് ഒമ്പതു നൂറ്റാണ്ടുകാലം ഇവ അഭംഗുരം നിലനിന്നു. പ്രാചീന മെഡിറ്ററേനിയൻ ജനതയുടെ മാനസികവും സാംസ്കാരികവുമായ വികാസത്തിൽ ഈ വിദ്യാകേന്ദ്രങ്ങൾ വഹിച്ച പങ്കിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെ, സിസറോ തന്റെ കൊട്ടാരത്തിന് അക്കാദമി എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തും, അക്കാദമിക് പ്രശ്നങ്ങൾ എന്ന ഒരു ഗ്രന്ഥമെഴുതിയും ആദരപൂർവം അംഗീകരിച്ചു.
നേരത്തെ ഫ്രാൻസിലുണ്ടായിരുന്ന പണ്ഡിത സഹൃദയസമിതികളെല്ലാംതന്നെ 1793-ൽ കൂടിയ 'കൺവെൻഷനി'ൽ നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 1795-ൽ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥാപനം ഇതിന്റെ ചില പ്രവർത്തനങ്ങൾ പുനരുദ്ധരിക്കുകയുണ്ടായി. 1816-ൽ മുഖ്യ ഫ്രഞ്ച് ദേശീയ അക്കാദമികളെയെല്ലാം ഒരു പുതിയ സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളായി പുനഃസംവിധാനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഇതിനോട് സംയോജനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത പല അക്കാദമികളും ഫ്രാൻസിന്റെ മിക്ക പ്രാദേശിക കേന്ദ്രങ്ങളിലും പ്രവർത്തനം നടത്തുന്നു. അതിലൊന്ന് അതത് കാലങ്ങളിലുണ്ടാകുന്നതിൽ മികച്ച സാഹിത്യസൃഷ്ടികൾക്ക്, സ്വർണത്തിലും വെള്ളിയിലും നിർമിതമായ പുഷ്പങ്ങൾ സമ്മാനമായി നൽകിവരുന്നു.
ശാസ്ത്ര അക്കാദമികളുടെ ആരംഭം 16-ാ ശതകത്തിലായിരുന്നു. 1560-ൽ ഇറ്റലിയിലും 1575-ൽ സ്പെയിനിലും ശാസ്ത്രീയ വിഷയങ്ങളുടെ പഠനത്തിന് ഓരോ അക്കാദമി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. 1603-ൽ റോമിൽ തുടങ്ങിയ ഒരു പ്രസിദ്ധ ശാസ്ത്രപഠനകേന്ദ്രത്തിലെ ഒരംഗമായിരുന്നു ഗലീലിയോ. 1617-ൽ ജർമനിയിലെ വെയ്മാറിൽ, ഭാഷാശുദ്ധിയെയും സാഹിത്യാഭിവൃദ്ധിയെയും ലാക്കാക്കി ഒരു കേന്ദ്രം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു; 1622-ൽ റോസ്റ്റോക്കിൽ, ശാസ്ത്രവിഷയങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയും, 1652-ൽ ഷ്വിൻഫർടിൽ വൈദ്യശാസ്ത്ര പഠനത്തിനുവേണ്ടിയും അക്കാദമികൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യത്തെ ജർമൻ ശാസ്ത്രമാസിക പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത് ഷ്വിൻഫർടിലെ അക്കാദമിയാണ്.
ആദ്യത്തെ കനേഡിയൻ അക്കാദമിയായ 'റോയൽ സൊസൈറ്റി' 1881-ൽ രൂപംകൊണ്ടു. ഭൂവിജ്ഞാനീയം, പുരാവസ്തുശാസ്ത്രം, ചിത്രകല, പ്രകൃതിശാസ്ത്രം, നരവംശശാസ്ത്രം എന്നിവയ്ക്കാണ് ഇതു പ്രാമുഖ്യം കല്പിച്ചത്. പല പുരാവസ്തു-ചിത്ര-ശില്പ-പ്രദർശന ശാലകളും ഈ കേന്ദ്രത്തിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ നടത്തിവരുന്നു. 1931-ൽ ശാസ്ത്രാഭിവൃദ്ധിയെ ലാക്കാക്കി മോൺട്രീലിൽ മറ്റൊരു കേന്ദ്രം സ്ഥാപിതമായി . അനവധി അപൂർവ കൃതികളുള്ള ഒരു ഗ്രന്ഥാലയം ഇതിലുണ്ട്. ഓരോ വിജ്ഞാനമണ്ഡലത്തിലും പ്രശസ്തരായവർക്ക് ഈ സ്ഥാപനം പാരിതോഷികങ്ങളും സമ്മാനങ്ങളും സഹായധനവും നല്കിവരുന്നു.
17-ാ ശതകമായപ്പോഴേക്കും യൂറോപ്പിലാകെ വ്യക്തമായ ഒരു കലാ-ശാസ്ത്ര-പഠന സ്ഫോടനം തന്നെ ഉണ്ടായി. പാരിസും ലണ്ടനും ഓക്സ്ഫോർഡും പശ്ചിമയൂറോപ്പിലെ സംസ്കാര കേന്ദ്രങ്ങളായിത്തുടങ്ങിയത് ഈ കാലത്താണ്. 1645-ൽ ലണ്ടനിലാരംഭിച്ച റോയൽ സൊസൈറ്റിയും 1699-ൽ പാരിസിൽ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട ശാസ്ത്ര അക്കാദമിയും 18-ാ ശതകത്തിൽ അന്താരാഷ്ട്ര പ്രസിദ്ധിയാർജിച്ചു. 1703-ൽ ജർമനിയിലെ ഡ്രെസ്ഡനിലും ഒരു ശാസ്ത്ര അക്കാദമി സ്ഥാപിതമായി. ദാർശനികനും ശാസ്ത്രജ്ഞനുമായ ലീബ്നിറ്റ്സ് ആയിരുന്നു ഇതിന്റെ രൂപവത്കരണത്തിനു മുൻകൈയെടുത്തത്.
വേദങ്ങളും ആരണ്യകങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും വേദാംഗങ്ങളും ഷഡ്ദർശനങ്ങളും നാട്യശാസ്ത്രം, ധനുർവേദം, ഗാന്ധർവവേദം , അലങ്കാരശാസ്ത്രം, ഛന്ദഃശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയവയും അഭ്യസിച്ചിരുന്ന ഭാരതത്തിൽ പ്രാചീന കാലത്തു തന്നെ ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ ആഴത്തിൽ പഠിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയുള്ള ഉപരിപഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു. നളന്ദ, തക്ഷശില എന്നിവിടങ്ങളിലെ വിജ്ഞാനകേന്ദ്രങ്ങൾ ഭാരതത്തിലെ പ്രാചീന പഠനകേന്ദ്രങ്ങളുടെ ഉത്തമ മാതൃകകളായിരുന്നു. ഇവിടെ വിദേശരാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും പണ്ഡിതന്മാരും പഠിതാക്കളും എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു.
ആധുനിക ജർമനിയുടെ വിവിധ ഘടകങ്ങളായിരുന്ന പല രാജ്യങ്ങളിലും വളരെ മുമ്പുതന്നെ പ്രവർത്തിച്ചുപോന്നിരുന്ന വിവിധ സംഘടിത സംസ്കാര കേന്ദ്രങ്ങളും അക്കാദമികളായി നിലനിൽക്കുന്നു. ബർളിനിലെ ലിബ്നിറ്റ്സിയൻ സൊസൈറ്റി 1744-ൽ ഫ്രഡറിക് രണ്ടാമൻ ഒരു അക്കാദമിയായി പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു . ഗൊട്ടിൻജനിൽ 1851-ലും മാൻഹീമിൽ 1755-ലും മ്യൂണിക്കിൽ 1759-ലും ലീപ്സിഗിൽ 1846-ലും സ്ഥാപിതമായ അക്കാദമികൾ ആധുനിക കാലങ്ങളിൽ പുനഃസംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
സിസറോയുടെ കാലം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ഗ്രീക് അക്കാദമികളെക്കുറിച്ചു വിശ്വസനീയമായ വിവരം ഒന്നും ലഭ്യമല്ല. എ.ഡി. 3-ാ ശതകമായപ്പോഴേക്കും പ്ലേറ്റോണിസം രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ച് നവീന പ്ലേറ്റോണിസം ആയിത്തീർന്നു. അതോടുകൂടി യവന ദാർശനിക സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ രൂപഭാവങ്ങൾതന്നെ മാറുകയും, പല തോതിലുള്ള വൃദ്ധിക്ഷയങ്ങളോടെ കഷ്ടിച്ചു രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടുകാലം കൂടി ഈ സ്ഥാപനങ്ങൾ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ എ.ഡി. 529-ൽ ജസ്റ്റീനിയൻ ചക്രവർത്തി സകല അക്കാദമികളെയും നിർത്തലാക്കി; അവയുടെ സ്വത്തുക്കളും കണ്ടുകെട്ടി.
മിക്ക പട്ടണങ്ങളിലും ശാസ്ത്രപഠന സംഘടനകൾ വളരെ നേരത്തേ മുതൽ നിലനിന്നിരുന്നെങ്കിലും സുസജ്ജമായ ഒരു ശാസ്ത്രീയ അക്കാദമി 1757-ലെ ടൂറിൻ നഗരത്തിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് . തുടർന്നു നേപ്പിൾസിൽ ഒരു ശാസ്ത്രസാഹിത്യ അക്കാദമിയും വെനീസിൽ മറ്റൊന്നും ആവിർഭവിച്ചു. 19-ാ ശതകത്തിൽ ഇറ്റലിയിൽ നിരവധി സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങൾ വിവിധ ശാഖകളിലായി രൂപംകൊണ്ടു.
ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്ന പേരിൽ 1800-ൽ വാഴ്സായിൽ സ്ഥാപിതമായ പഠനസംഘമാണ് പോളിഷ് ദേശീയ അക്കാദമിയുടെ പ്രാഗ്രൂപം. 1816-ൽ ക്രാക്കോവിൽ ഇതിന്റെ ഒരു ശാഖ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആസ്റ്റ്രിയൻ ഗവ. 1872-ൽ ഇതു പോളിഷ് ശാസ്ത്രസാഹിത്യ അക്കാദമിയായി പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് ഇത് മറ്റൊരു പേരിൽ അറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി .
1752-ൽ ഇവിടെ ആദ്യമായി ഒരു ശാസ്ത്ര അക്കാദമി സ്ഥാപിതമായി. . കൃഷി, വ്യവസായം, വാണിജ്യം എന്നിവയ്ക്കാണ് ഇത് ആദ്യം മുതൽതന്നെ പ്രാധാന്യം നൽകിവന്നത്. ആംസ്റ്റർഡാമിൽ ലൂയി ബോണപ്പാർട്ട് രാജാവ് 1808-ൽ വേറൊരു കേന്ദ്രം സ്ഥാപിച്ചു . 1855-ൽ പുനഃസംഘടിതമായതിനുശേഷം ഇത് രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വേർതിരിഞ്ഞു പ്രവർത്തനം നടത്തിവരുന്നു.
1779-ൽ ലിസ്ബണിൽ ഉടലെടുത്ത ദേശീയ അക്കാദമിയിൽ പോർച്ചുഗലിന് വെളിയിൽ ബ്രസീൽ തുടങ്ങിയ പല രാഷ്ട്രങ്ങളിലെയും പണ്ഡിതന്മാർ അംഗങ്ങളാണ്. നേരത്തെ ആരംഭിച്ചിരുന്ന ചരിത്ര അക്കാദമി കുറേക്കാലം പ്രവർത്തനരഹിതമായി കിടന്നതിനുശേഷം 1936-ൽ പുതിയപേരിൽ പുനരുദ്ധരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി.
1821-ൽ ന്യൂ സൌത്ത് വെയിൽസിൽ തത്ത്വശാസ്ത്രസമിതി എന്ന പേരിൽ തുടങ്ങിയ സ്ഥാപനമാണ് ആസ്ട്രേലിയായിലെ ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന ദേശീയ അക്കാദമി. 19-ാ ശതകത്തിന്റെ ആദ്യം മുതൽ രാജ്യത്തിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളും പ്രാദേശിക അക്കാദമികൾ സംഘടിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. 1930-ൽ കാൻബറാ ആസ്ഥാനമാക്കി റോയൽ സൊസൈറ്റി എന്ന പേരിലുള്ള ദേശീയ അക്കാദമിയും ഉദ്ഘാടിതമായി.
1769-ൽ സാഹിത്യസംഘടനയായി രൂപംകൊണ്ട ഒരു സാംസ്കാരിക സ്ഥാപനം. സാഹിത്യം, കല, ശാസ്ത്രം എന്നിവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു അക്കാദമിയായി 1845-ൽ ഉയർത്തപ്പെട്ടു. പല ശാസ്ത്ര സാംസ്കാരിക ശിക്ഷണങ്ങൾക്കും വേണ്ടി പ്രത്യേകം നീക്കിവയ്ക്കപ്പെട്ട വേറെയും അക്കാദമികൾ ഇവിടെ പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നു.
ഈജിപ്റ്റ്ലേയും സമീപ രാജ്യങ്ങളിലേയും കലാ സാഹിത്യശാസ്ത്രാദികളുടെ പഠനത്തെ പ്രോൽസാഹിപ്പിക്കാൻ 1850-ൽ ഉടലെടുത്ത കേന്ദ്രമാണ് ആ രാജ്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ അക്കാദമി. ഈ സ്ഥാപനം മുടങ്ങാതെ ഒരു വാർഷികഗ്രന്ഥം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുവരുന്നു. അറബി ഭാഷാപഠനത്തിനു മാത്രമായി മറ്റൊന്ന് 1932-ൽ സ്ഥാപിതമായി.
ഖനനവിഷയകമായ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര സമിതി 1786-ൽ ഇവിടെ സ്ഥാപിതമായെങ്കിലും ഫെർഡിനാൻഡ് ഒന്നാമൻ വിയന്നയിൽ സ്ഥാപിച്ച ശാസ്ത്ര അക്കാദമിയാണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള, ആസ്ട്രിയയിലെ പ്രമുഖ സ്ഥാപനം. ഇതു സംഘടിപ്പിച്ചത് ജർമൻ ദാർശനികനായ ഗോട്ഫ്രീഡ് വിൽഹെം ലിബ്നിറ്റ്സ് ആണ്.
പഠനവിഷയങ്ങളുടെയും പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെയും അന്താരാഷ്ട്രസ്വഭാവം പുലർത്തുന്നതിന് മിക്ക അക്കാദമികളും പ്രശസ്തരായ പല വിദേശീയർക്കും അംഗത്വം നൽകി ബഹുമാനിക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. ആധുനിക രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ താഴെ പറയുന്നവയിലെ അക്കാദമികളും അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും അന്തർദേശീയ പ്രശസ്തിയാർജിച്ചിട്ടുണ്ട്:
പ്രാചീനഘട്ടം പ്ലേറ്റോ ആരംഭിച്ചതും സ്പ്യൂസിപ്പസ്, സെനോക്രേറ്റസ്, പോളിയൺ, ക്രേറ്റസ് എന്നിവർ തുടർന്നു നടത്തിയവയും;
ചരിത്രം, പുരാവസ്തുശാസ്ത്രം എന്നിവയ്ക്കു പ്രാമുഖ്യം നല്കിക്കൊണ്ട് 1926-ൽ സ്ഥാപിതമായ ആഥൻസിലെ അക്കാദമി അതിന്റെപ്രവർത്തനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വാർഷിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കുപുറമേ, ഗ്രീക്കു ഭാഷയുടെ ഒരു നിഘണ്ടു പരമ്പരയും പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിവരുന്നു.
രണ്ടു ശാഖകളായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു റോയൽ സൊസൈറ്റിയാണ് ന്യൂസിലൻഡിലെ ദേശീയ അക്കാദമി: 1862-ൽ കാന്റർബറിയിൽ സ്ഥാപിച്ച തത്ത്വശാസ്ത്രസ്ഥാപനവും , 1867-ൽ വെല്ലിങ്ടണിൽ ഉദ്ഘാടിതമായ തത്ത്വശാസ്ത്ര സമിതിയും .
ക്രിസ്ത്യൻ ആറാമൻ രാജാവ് 1742-ൽ ശാസ്ത്രസാഹിത്യ വിഷയങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ള രാജകീയ ഡാനിഷ് അക്കാദമി സ്ഥാപിച്ചു . ഇതിന്റെ വകയായി വാർഷിക ഗ്രന്ഥങ്ങളും പല ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുമുണ്ട്.
സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായ ജെ.ഇ. ഗുണ്ണേരസ് 1760-ൽ ട്രോൺഡ് ഹീമിൽ ആരംഭിച്ച ഒരു സ്വകാര്യ ശാസ്ത്രസമിതിയാണ് നോർവെയിലെ ആദ്യത്തെ അക്കാദമി. 1857-ലാണ് ഓസ്ളോ കേന്ദ്രമാക്കി ഒരു ദേശീയ അക്കാദമി സ്ഥാപിതമായത് .
ബ്യൂണസ് അയേഴ്സ് ആസ്ഥാനമാക്കി 1931-ൽ ആർജന്റീന ദേശീയ അക്കാദമി സ്ഥാപിതമായി . ഒരു അമേരിക്കൻ--സ്പാനിഷ് നിഘണ്ടു ഉൾപ്പെടെ ചില നിഘണ്ടുക്കളും പഴയ ക്ളാസിക് കൃതികളും ഇതു പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിവരുന്നു.
വിവിധ പഠനമേഖലകളുൾപ്പെടുന്ന പല ശാഖകളും അടങ്ങിയ ഒരു ദേശീയ അക്കാദമി ജപ്പാനിൽ 1879-ൽ സ്ഥാപിതമായി. രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള സർവകലാശാലകളുമായി ബന്ധം പുലർത്തുന്ന ഈ ശിക്ഷണശാഖകൾ പ്രസിദ്ധീകരണ വിഷയത്തിൽ സദാ ജാഗരൂകമാണ്.
പ്ലേറ്റോയുടെ നാമവുമായി ഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള പ്രാചീന യവന അക്കാദമികളുടെ ചരിത്രത്തെ പല ഘട്ടങ്ങളിലായി പല അടിസ്ഥാനങ്ങളിൽ വിഭജിച്ചിട്ടുണ്ട്; എങ്കിലും അതിൽ വ്യക്തമായ മൂന്നു തിരിവുകൾ കാണാം:-
1896-ലാണ് ഇവിടെ ആദ്യമായി ഒരു അക്കാദമി സ്ഥാപിതമായത് . ഇപ്പോൾ രാജ്യത്തിന്റെ മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും പ്രത്യേകം അക്കാദമികളുണ്ട്.
റോയൽ ഐറിഷ് അക്കാദമി ഒരു രാജകീയ വിളംബരംമൂലം 1796-ൽ സ്ഥാപിതമായി. ഐറിഷ് ഭാഷയുടെ ഒരു നിഘണ്ടുപരമ്പര പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിൽ ഇത് വ്യാപൃതമായിരിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രയായപ്പോൾ സർദാർ പണിക്കർക്ക് പല പ്രധാന ചുമതലകളും ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ചൈന ,ഫ്രാൻസ് എന്നിവയുടെ അംബാസഡറായി അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചു. ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തിൽ സംസ്ഥാനങ്ങളെ വിഭജിക്കാനുള്ള സ്റ്റേറ്റ് റീ ഓർഗനൈസേഷൻ കമ്മിഷൻ അംഗമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. പിന്നീട് അക്കാദമികരംഗത്തും പ്രവർത്തിച്ച അദ്ദേഹം മരണം വരെ മൈസൂർ സർവകലാശാലയുടെ വൈസ്ചാൻസലറായിരുന്നു. ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭയിലേക്കുള്ള ആദ്യ ഇന്ത്യൻ സംഘത്തെ നയിച്ചതും കെഎം പണിക്കർ ആയിരുന്നു. സാഹിത്യഅക്കാദമിയുടെ ആദ്യ അധ്യക്ഷൻ, കാശ്മീർ രാജാവിന്റെ ഉപദേശകനായിരുന്ന മലയാളി എന്നീ നിലകളിലും പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിലേക്ക് മടങ്ങിയ സർദാർ പണിക്കർ ആദ്യം അലീഗഢ് മുസ്ലിം സർവകലാശാലയിലും പിന്നീട് കൊൽക്കൊത്ത സർവകലാശാലയിലും അദ്ധ്യാപകനായി ജോലിചെയ്തു. 1925 ൽ ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ടൈംസിന്റെ പത്രാധിപരായി പത്രപ്രവർത്തനരംഗത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ചേംബർ ഓഫ് പ്രിൻസസ് ചാൻസലറ്റിന്റെ സെക്രട്ടറിയായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. പട്ട്യാല സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും പിന്നീട് ബികാനീർ സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും വിദേശകാര്യമന്ത്രിയും മുഖ്യമന്ത്രിയുമായി സേവനമനുഷ്ടിച്ചു .
പണ്ഡിതൻ, പത്രപ്രവർത്തകൻ, ചരിത്രകാരൻ, നയതന്ത്രപ്രതിനിധി, ഭരണജ്ഞൻ എന്നീ നിലകളിൽ പ്രസിദ്ധനായ ഒരു ഇന്ത്യക്കാരനാണ് സർദാർ കെ.എം പണിക്കർ. സർദാർ കാവാലം മാധവ പണിക്കർ എന്നാണ് പൂർണ്ണ നാമം. പുത്തില്ലത്തു പരമേശ്വരൻ നമ്പൂതിരിയുടേയും ചാലയിൽ കുഞ്ഞിക്കുട്ടി കുഞ്ഞമ്മയുടേയും മകനായി രാജഭരണ പ്രദേശമായിരുന്ന തിരുവിതാംകൂറിൽ 1895 ജൂൺ 3 ന് ജനനം. രാജ്യസഭയിലെ ആദ്യമലയാളി കൂടിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
നാടകവേദിയുടെ പ്രതിസന്ധി മറികടക്കാൻ പി.എം. ആന്റണി നിർദ്ദേശിച്ച ഒരു തീയേറ്റർ സങ്കൽപ്പമാണ് തീയേറ്റർ ഗറില്ലാസ്. ഈ സങ്കൽപ്പമനുസരിച്ച് നാടകങ്ങളുമായി കാണികളെത്തേടി പോകണം. കെട്ടി ഉയർത്തിയ സ്‌റ്റേജ് ഒഴിവാക്കണം. സംഘാടകർ ക്ഷണിക്കാൻ കാത്തു നിൽക്കരുത്. നാടക അവതരണ സ്ഥലത്ത് രൂപം കൊണ്ടു വരുന്ന സംഘാടകരെ മാത്രം ആശ്രയിക്കണം. നാടക സംഘം തന്നെ അവതരണ സ്ഥലം കണ്ടെത്തുക. ജനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചു മാത്രം നിൽക്കുന്ന ആക്റ്റിവിസ്റ്റുകളായ നാടക പ്രവർത്തകരാണ് ഇന്നത്തെ നാടക വേദിയുടെ ആവശ്യം എന്ന് പി.എം. ആന്റണി കരുതി.ഇവിടെ നാടക പ്രവർത്തകൻ ആക്റ്റിവിസ്റ്റാണ്. അയാൾ നാടകവുമായി ജനങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ചെല്ലുന്നു. സ്വയം നാടകം സംഘടിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റാരെയും കാത്തുനിൽക്കാതെ ജനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അവർക്കുവേണ്ടി നാടകം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവർക്കിടിയിലൂടെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ കാഞ്ഞിരംചിറയിൽ 1951 ൽ ജനിച്ചു. അച്ഛൻ: മിഖായേൽ . അമ്മ: മറിയം. വിദ്യാർത്ഥിയായിരിക്കുമ്പോഴേ നാടക പ്രവർത്തനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. സ്‌കൂൾ കാലത്ത് സ്വയം നാടകമെഴുതി അവതരിപ്പിച്ച് ശ്രദ്ധേയനായി.ഭാര്യ: ഗ്രേസി. മക്കൾ: അജിത, അനിൽ, ആസാദ്, അനു.