polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
പുസ്തകത്തിനെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്: "ഭൗതികത്തിന്റെ പാത" എന്ന ഒന്നാം ഭാഗത്തിൽ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിൽ -പ്രത്യേകിച്ചും നവഭൗതികത്തിൽ- നാളിതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളെ പ്രതിപാദിക്കുന്നു. പൗരസ്ത്യചിന്താധാരകൾക്ക് ഭൗതികശാസ്ത്രവുമായുള്ള സമാന്തരത്വവും അതിനൊപ്പം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നുണ്ട്."പൗരസ്ത്യ മിസ്റ്റിസിസത്തിന്റെ വഴികൾ" എന്നതാണു രണ്ടാം ഭാഗം. ഇതിൽ ഹിന്ദുമത തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങളും ബുദ്ധമത ചിന്തകളും കൂടാതെ ചൈനീസ് മതചിന്തകളും താവൊയിസവും സെൻ ബുദ്ധിസ്റ്റ് ചിന്തകളും പഠന വിധേയമാക്കുന്നുണ്ട്. "സമാന്തരങ്ങൾ" എന്ന മൂന്നാം ഭാഗത്തിൽ ഈ രണ്ടു വഴികളുടേയും സമാന്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയാണു കാപ്ര.
പൗരസ്ത്യ സംസ്കാരങ്ങളിൽ (ഹിന്ദു പുരാണങ്ങൾ, ഇതിഹാസങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുക്കൾ എന്നിവയിലും, ഇന്ത്യൻ-ചൈനീസ്-ജാപ്പനീസ് ബുദ്ധമത തത്ത്വങ്ങളിലും കാണുന്ന പോലെ) ഉരുത്തിരിഞ്ഞ മിസ്റ്റിസിസം പാശ്ചാത്യദേശങ്ങളിൽ രൂഢമൂലമായ നവീന ശാസ്ത്രതത്ത്വങ്ങളേപ്പോലും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കെൽപ്പുള്ള ഒരു തത്ത്വശാസ്ത്ര ചട്ടക്കൂടാണെന്ന് കാപ്ര നിരീക്ഷിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ പൗരസ്ത്യചിന്ത, കാലത്തിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങളെ അതിജീവിച്ചതിനു പുറമേ അണുഭൗതികത്തിലും പ്രപഞ്ചശാസ്ത്രത്തിലും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങളേയും കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളാനാകുമെന്നു തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഫ്രിജൊഫ് കാപ്ര 1975ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുസ്തകമാണ് ദ തവൊ ഓഫ് ഫിസിക്സ് - . പൗരസ്ത്യ മിസ്റ്റിസിസവും നവീനഭൗതികശാസ്ത്രവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാപ്രയുടെ അന്വേഷണങ്ങളുടെ നാൾവഴിയാണ് ഈ പുസ്തകം. ഇതുവരെ പുസ്തകത്തിന്റെ പത്ത് ലക്ഷം കോപ്പികൾ വിറ്റ് പോയിട്ടുണ്ട്. പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ മുപ്പത്തിയെട്ടാം വാർഷികം ആഘോഷിക്കുന്ന അവസരത്തിലും ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ പ്രസക്തി അല്പം പോലും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് ചിലർ അവകാശപ്പെടുന്നു.
പുസ്തകത്തിന്റെ അവതാരിക തുടർവായനക്കു പ്രേരിപ്പിക്കും വിധം പ്രൗഢമനോഹരമാണെന്നു കരുതുന്നവരുണ്ട്. ഒന്നാം പതിപ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന "പിൻ വാക്യം" കൂടാതെ രണ്ടാം പതിപ്പിൽ "പുതുഭൗതികം" എന്ന പേരിലും, മൂന്നാം പതിപ്പിൽ "നവഭൗതികത്തിന്റെ ഭാവി" എന്ന പേരിലും വിജ്ഞാനപ്രദമായ ഓരോ പുതിയ ലേഖനങ്ങൾ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.
ഫിലിപ്പിക്സ് ഒളിന്തിയാക്സ് എന്നീ പേരുകളിൽ പ്രസിദ്ധി നേടിയ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങൾ ഫിലിപ്പിനെതിരായി ഗ്രീക്കുകാരെ രംഗത്തിറക്കാനുദ്ദേശിച്ചുള്ളവയായിരുന്നു. ഏഥൻസുമായി സഖ്യത്തിലായിരുന്ന ഒളിന്തസ് നഗരത്തെ ഫിലിപ്പ് ആക്രമിച്ചപ്പോൾ നടത്തിയ പ്രസംഗമാണ് ഒളിന്തിയാക്സ്. ഫിലിപ്പുമായി സമാധാന ചർച്ചയിൽ ഡെമോസ്തനിസ് ഏർപ്പെടുകയുണ്ടായി. ഫിലിപ്പിന്റെ പക്ഷത്തിനുവേണ്ടി വാദിച്ചിരുന്ന ഏഥൻസിലെ മറ്റൊരു വാഗ്മിയും രാഷ്ട്രീയക്കാരനുമായ എസ്കിനീസിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ബി.സി. 343-ൽ ഡെമോസ്തനിസ് നടത്തിയതാണ് ഓൺ ദ് ഫാൾസ് ലെഗേഷൻ എന്ന പ്രസംഗം. ഏഥൻസും തീബ്സും പരമ്പരാഗത ശത്രുരാജ്യങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ ഫിലിപ്പിനെതിരായി യുദ്ധം ചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിൽ അവരെ എകോപിപ്പിക്കുന്നതിൽ വിജയം നേടുവാൻ ദീർഘകാലത്തെ ശ്രമഫലമായി ഡെമോസ്തനിസിനു കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും ഫിലിപ്പിനെ പരാജയപ്പെടുത്തുകയെന്ന നിഗൂഢാഭിലാഷം ഫലവത്താക്കുവാൻ ഡെമോസ്തനിസിനു സാധിച്ചില്ല. ബി.സി. 338-ലെ കെയ്റോണിയ യുദ്ധത്തിൽ ഫിലിപ്പ് ഗ്രീക്കുകാരെ പരിതാപകരമായി പരാജയപ്പെടുത്തി.
സ്വയം കേസുവാദിച്ചതിലൂടെ നിയമകാര്യങ്ങളിലും കേസുവിസ്താരത്തിലും ഇദ്ദേഹം വൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടി. ഇതോടെ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി കേസു നടത്തിക്കുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിലും ഏർപ്പെട്ടു. ക്രമേണ പൊതുപ്രവർത്തനങ്ങളിലും വ്യാപൃതനായി. ഏഥൻസിലെ സാമ്പത്തിക-സൈനിക നയങ്ങളിൽ അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബി.സി. 355-ഓടുകൂടി ഡെമോസ്തനിസ് രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തു പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങി. മാസിഡോണിയയിലെ രാജാവായ ഫിലിപ്പ് -ൽ നിന്നും ഗ്രീസിനെതിരെ ആക്രമണ ഭീഷണി ഉണ്ടായതോടെ ഡെമോസ്തനിസ് നാടൊട്ടുക്ക് പ്രസംഗിച്ചുനടന്ന് ജനങ്ങളെ ഫിലിപ്പിനെതിരായി അണിനിരത്താൻ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും സൈനിക തയ്യാറെടുപ്പുകൾക്ക് ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഡെമോസ്തനിസ് പ്രാചീന ഗ്രീസിലെ പ്രശസ്തനായ വാഗ്മിയും രാജ്യതന്ത്രജ്ഞനുമായിരുന്നു. ധനികനായ ഒരു ആയുധ നിർമാതാവിന്റെ മകനായി ഇദ്ദേഹം ബി.സി. 384-ൽ ഏഥൻസിൽ ജനിച്ചു. ഡെമോസ്തനിസിന് ഏഴു വയസ്സു പ്രായമെത്തിയപ്പോൾ പിതാവു മരണമടഞ്ഞു. മറ്റു രക്ഷാകർത്താക്കളുടെ സംരക്ഷണത്തിലായിരുന്നു തുടർന്നുള്ള ജീവിതം.
1918-ൽ യൂഗോസ്ലാവ്യ രൂപീകരിച്ചപ്പോൾ രാജ്യത്ത് വിവിധ നിയമവ്യവസ്ഥകൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. ബോസ്നിയ ഹെർസെഗോവിന, ക്രോയേഷ്യ, സ്ലോവേനിയ, വോജ്വോഡിന എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിൽ രഹസ്യസ്ഥലത്തുവച്ച് തൂക്കിലേറ്റിയായിരുന്നു വധശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയിരുന്നത്. സെർബിയ, കോസോവോ, മോണ്ടെനെഗ്രോ, മാസെഡോണിയ എന്നിവിടങ്ങളിൽ പരസ്യമായി വെടിവച്ചുകൊല്ലുകയായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. 1929-ൽ രാജ്യം മുഴുവനും ഒരു പീനൽ കോഡ് നിലവിൽ വന്നപ്പോൾ തൂക്കിലേറ്റിയുള്ള വധശിക്ഷ പൊതുവായ ശിക്ഷാരീതിയായി സ്വീകരിച്ചു. സൈനികക്കോടതികളിലെ ശിക്ഷ മാത്രമായിരുന്നു ഇതിനൊരപവാദം. വെടിവച്ചുകൊല്ലുകയായിരുന്നു ഇവിടത്തെ ശിക്ഷാരീതി. മരണകാരണമാകുന്ന മോഷണവും കൊലപാതകവുമായിരുന്നു സാധാരണഗതിയിൽ വധശിക്ഷ ലഭിക്കുന്ന കുറ്റങ്ങൾ. തീവ്രവാദപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും വധശിക്ഷ നൽകിയിരുന്നു. 1920 മുതൽ 1940 വരെ മോണ്ടിനെഗ്രോയിൽ ഔദ്യോഗികക്കണക്കുകൾ പ്രകാരം 14 മരണശിക്ഷാ വിധിക‌ളുണ്ടാവുകയും ഇതിൽ അഞ്ചെണ്ണം നടപ്പാക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. യൂഗോസ്ലാവ്യയിൽ മുഴുവനുള്ള കണക്കുകളനുസരിച്ച് ഇത് 904 ശിക്ഷാവിധികളൂം 291 ശിക്ഷനടപ്പാക്കലുമായിരുന്നു).
1959-ലെ പരിഷ്കാരങ്ങൾ അത്ര കർശനമല്ലാത്ത ഒരു നിയമവ്യവസ്ഥ വരുവാൻ കാരണമായി. വധശിക്ഷ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റങ്ങൾ കുറയുകയും മോഷണത്തിനും വസ്തുക്കൾക്ക് നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കുന്നതിനും മറ്റും വധശിക്ഷ നൽകുന്നത് നിർത്തലാക്കുകയും ചെയ്തു. തൂക്കിക്കൊല്ലൽ നിർത്തലാക്കപ്പെട്ടു. വധശിക്ഷ നൽകാനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗം വെടിവച്ചുകൊല്ലലായിരുന്നു. എട്ട് പോലീസുകാർ ചേർന്നായിരുന്നു ഇത് നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നത്. ഇതിൽ പകുതിപ്പേർക്കേ യധാർത്ഥ വെടിയുണ്ടയുള്ള തോക്കുകൾ ന‌ൽകപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ. പരസ്യമായി വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കരുത് എന്ന് വ്യവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നു. 1959 മുതൽ 1991 വരെ വർഷം രണ്ടോ മൂന്നോ വധശിക്ഷയായിരുന്നു നടപ്പാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഈ സമയത്ത് മോണ്ടിനെഗ്രോയിൽ പത്തിൽ താഴെ വധശിക്ഷകളേ നടന്നിട്ടുള്ളൂ. 1981 ജനുവരി 29-നാണ് മോണ്ടിനെഗ്രോയിൽ അവസാന വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടത്. ഡ്രാഗിസ റിസ്റ്റിക് എന്നയാളെ ഒരു പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുട്ടിയെ ബലാത്സംഗം ചെയ്തു കൊന്നു എന്ന കുറ്റത്തിന് വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുകയായിരുന്നു.
മോണ്ടിനെഗ്രോ മതഭരണത്തിൽ നിന്ന് രാജഭരണത്തിലേയ്ക്ക് മാറിയശേഷം 1855-ൽ ഒരു പുതിയ നിയമസംഹിത നിലവിൽ വന്നു. ഇതനുസരിച്ച് 18 കുറ്റങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ നൽകാവുന്നതായിരുന്നു. കൊലപാതകം, രാജ്യദ്രോഹം, രാജകുമാരന്റെ അന്തസ്സിനെതിരായ കുറ്റങ്ങൾ, പലതരം മോഷണങ്ങൾ, നികുതി നൽകാതിരിക്കൽ എന്നിവയായിരുന്നു കുറ്റങ്ങൾ. തന്റെ ഭാര്യ മറ്റൊരാളോട് അവിഹിത ബന്ധം പുലർത്തുന്നതായി കണ്ട് അവരെ രണ്ടുപേരെയുമോ ഒരാളെയോ കൊല്ലുന്ന ആളെ ഒരു തരത്തിലും ശിക്ഷിച്ചുകൂടാ എന്ന് വ്യവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നു. ആണുങ്ങളെ വെടിവച്ചുകൊല്ലുകയായിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നതെങ്കിലും സ്ത്രീകളെ തൂക്കിക്കൊല്ലുകയോ മുക്കിക്കൊല്ലുകയോ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊല്ലുകയോ ആയിരുന്നു ചെയ്തിരുന്നത്. സ്ത്രീകൾക്ക് വധശിക്ഷ നൽകുന്നത് വളരെ വിരളമായിരുന്നു. തന്റെ ഭർത്താവിനെ കൊന്നതിന് 1854-ൽ ഒരു സ്ത്രീയെ കല്ലെറിഞ്ഞുകൊന്നതായി രേഖകളുണ്ട്.
വധശിക്ഷ നിയമം മൂലം നിർത്തലാക്കപ്പെട്ട രാജ്യമാണ് മോണ്ടിനെഗ്രോ. 1798-ലാണ് മോണ്ടിനെഗ്രോയിൽ വധശിക്ഷ നിയമം മൂലം ആദ്യമായി വ്യവസ്ഥ ചെയ്തത്. 2002 ജൂൺ 19-ന് ഇത് നിർത്തലാക്കപ്പെട്ടു. 1981 ജനുവരി 29-നാണ് അവസാന വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കിയത്. വെടിവച്ചായിരുന്നു ശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കുന്നത്. 2001 ഒക്റ്റോബർ 11-നാണ് അവസാന വധശിക്ഷകൾ വിധിക്കപ്പെട്ടത്. സിവിലും രാഷ്ട്രീയവുമായ അവകാശങ്ങളുടെ അന്താരാഷ്ട്ര കൺവെൻഷന്റെ രണ്ടാം ഓപ്ഷണൽ പ്രോട്ടോക്കോൾ , മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾക്കായുള്ള യൂറോപ്യൻ കൺവെൻഷന്റെ പതിമൂന്നാം പ്രോട്ടോക്കോൾ, . 6 . 13 എന്നിവ വധശിക്ഷ നിർത്തലാക്കുന്നതു സംബന്ധിച്ച് മോണ്ടനെഗ്രോ ഉൾപ്പെട്ട അന്താരാഷ്ട്ര ഉടമ്പടികളാണ്. മോണ്ടനെഗ്രോ ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 26 പ്രകാരം : വധശിക്ഷ നിരോധിതമാണ്”.
1906-ലാണ് ആദ്യ ആധുനിക പീനൽ കോഡ് നിലവിൽ വന്നത്. ഇതിൽ ഇരുപത് കുറ്റങ്ങൾക്ക് മരണശിക്ഷ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിരുന്നു. പത്ത് സൈനികർ ചേർന്ന് ഫയറിംഗ് സ്ക്വാഡ് രൂപീകരിച്ചായിരുന്നു വധശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നത്. 1914-ന് മുൻപ് നടന്ന വധശിക്ഷകളുടെ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ലഭ്യമല്ല. വർഷം ഒന്നോ രണ്ടോ വധശിക്ഷകളേ നടക്കാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നാണ് രേഖകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. 1908-ലും 1909-ലും സർക്കാരിനെതിരായി ഗൂഢാലോചന നടത്തി എന്നാരോപിച്ച് 13 ആൾക്കാരെ വിചാരണ ചെയ്യുകയും ഇതിൽ 9 പേരെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കുകയും ചെയ്തതാണ് ഇതിനൊരപവാദം.
1906-ൽ വധശിക്ഷയ്ക്കെതിരായ ഒരു കൈപ്പുസ്തകം സെറ്റിൻജെ എന്ന സ്ഥലത്തുനിന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. 1907-ൽ രാജകുമാരന്റെ താല്പര്യം രാജ്യദ്രോഹമൊഴികെയുള്ള കുറ്റങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ ഒഴിവാക്കുക എന്നാണ് എന്ന് നീതിന്യായമന്ത്രി പാർലമെന്റിൽ പ്രസ്താവിക്കുകയുണ്ടായി. എങ്കിലും പീനൽ കോഡിൽ മാറ്റങ്ങളൊന്നും വരുത്തുകയുണ്ടായില്ല. വധശിക്ഷ നിയമവ്യവസ്ഥയിൽ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
ഡത്തോ ഗ്ലാനാ, ഡത്തോ ഷാ ഭണ്ഡാർ എന്നീ രണ്ടു പേരായിരുന്ന അന്നത്തെ പ്രധാന പ്രാദേശിക നേതാക്കൾ. ചുങ്കം പിരിച്ചെടുക്കുന്നതിലും, ഈയ ഖനികൾ വശത്താക്കുന്നതിലും ഈ രണ്ട് നേതാക്കൾ തമ്മിൽ കിടമത്സരം നടക്കുകയായിരുന്നു. പ്രാദേശിക നേതാക്കളുടെ കിടമത്സരം പ്രശ്‌നത്തിൽ തലയിട്ടു കൊണ്ട് നെഗിരി സെമ്പിലാനിലെ ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങളിൽ തലയിടാൻ ബ്രിട്ടന് അവസരമൊരുക്കിക്കൊടുത്തു. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ഡത്തോ ഗ്ലാനാ ബ്രിട്ടന്റെ സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചു.
ഖനിത്തൊഴിലാളികൾ മാത്രം തിങ്ങിപ്പാർത്തിരുന്ന സിരമ്പാൻ പിന്നീട് പ്രാധാന്യമുള്ള വാണിജ്യ കേന്ദ്രമായി മാറി. ലിങ്കി നദിയിലൂടെ വഞ്ചികളിൽ ഈയം കൊണ്ടു പോയി മലാക്കാ പ്രദേശത്തു വച്ച് കപ്പലുകളിൽ കയറ്റിക്കൊണ്ടു പോകയായിരുന്നു പതിവ്. ഈയ ഖനികളിൽ നിന്നും ചുങ്കം പിരിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികളുടെ വരുമാനം വർദ്ധിച്ചു തുടങ്ങി. ബ്രിട്ടൻ ചുമത്തിയ നികുതിഭാരം കച്ചവടക്കാർക്ക് തലവേദനയായിത്തീർന്നു.
സിരമ്പാൻ, മലേഷ്യയിലെ നെഗിരി ചെമ്പിലാൻ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമാണ്. 2009 സെപ്റ്റംബർ 9-ാം തിയതി സിരമ്പാൻ മുനിസിപ്പാലിറ്റിയായി മാറി. സിരമ്പാൻ നഗരത്തിന്റെ പഴയ പേര് ചുങ്കൈ ഉജോങ്ങ് എന്നായിരുന്നു. നഗരത്തിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന ചുങ്കൈ ഉജോങ്ങ് നദിയുടെ പേരു തന്നെ നഗരത്തിനു നൽകിയെങ്കിലും ചൈനീസ് വംശജർ ഈ നഗരത്തെ ഭൂ യോങ്ങ് എന്നു വിളിക്കുന്നു.
1870-ൽ ഈയം എന്ന ഭൂ വിഭവം കണ്ടെത്തി ഖനനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ചുങ്കൈ ഉജോങ്ങ് നഗരം രൂപംകൊണ്ടത്. ചുങ്കൈ ഉജോങ്ങിനടുത്തുള്ള രാശാ എന്ന ചെറിയ പട്ടണ പ്രദേശത്ത് ഈയം കണ്ടെത്തിയതോടെ ധാരാളം അറബികളും, ചൈനക്കാരും, മലായ് ജനതയും ആ പട്ടണത്തിലേക്കു കുടിയേറി. തദ്ദേശീയരായ മലായ് ജനതയിൽ ഭൂരിഭാഗവും കൃഷിക്കാരായിരുന്നു.
അതിനു ശേഷം ഡത്തോ ഷാ ഭണ്ഡാറിന്റെ അനുയായികൾ തോൽവി ഏറ്റുവാങ്ങി. ഡത്തോ ഷാ ഭണ്ഡാറിനെ സിങ്കപ്പൂരിലേക്ക് നാടുകടത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയത്ത് ബ്രിട്ടൻ ചുങ്കൈ ഉജോങ്ങിൽ ഒരു ഗവർണ്ണറെ കമ്മീഷണറായി നിയോഗിച്ചു. കേപ്ടൻ മുറേ ആയിരുന്നു ചുങ്കൈ ഉജോങ്ങിലെ ആദ്യ ബ്രിട്ടീഷ് കമ്മീഷണർ.
മലാക്കാ ജലസന്ധിയിൽ നിന്നും 30 കി.മീ. ദൂരെയാണ് സിരമ്പാൻ നഗരം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ആ പ്രദേശം ഒട്ടു മൊത്തമായി ലിങ്കി താഴ് വര എന്നറിയപ്പെടുന്നു. പടിഞ്ഞാറു ഭാഗത്ത് തിത്തിവാങ്ങ്‌സാ എന്ന പർവ്വത നിരയാണുള്ളത്.
സിരമ്പാനിലെ ചെമ്മണ്ണ് റബ്ബർ, എണ്ണപ്പന എന്നിവ കൃഷി ചെയ്യാൻ അനുയോജ്യമായതിനാൽ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കാർഷിക തലസ്ഥാനമായി മാറുകയായിരുന്നു സിരമ്പാൻ. കുടിവെള്ളത്തിന് ലിങ്കി നദിയാണ് ആശ്രയം.
കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന സർക്കാർ നിയമങ്ങളും, ലൈസൻസ് രാജ് എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ചുവപ്പു നാട സമ്പ്രദായവും എല്ലാമാണ് ഇന്ത്യയിൽ ദാരിദ്ര്യം ഇത്ര കണ്ട് വർദ്ധിക്കാൻ കാരണം എന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു . സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുശേഷം ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അളവ് ചൈന, സിംഗപ്പൂർ, ദക്ഷിണ കൊറിയ, ഇന്ത്യ എന്നിവിടങ്ങളിൽ തുല്യമായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്രാനന്തരം ഇന്ത്യ ഒരുതരം അടഞ്ഞ എന്നാൽ, സാമൂഹ്യമായ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയാണ് പുരോഗതിക്കായി സ്വീകരിച്ചത്. ഇത് കുറേയെറെ ഗുണം ചെയ്തു. 1991 ലെ സാമ്പത്തിക നയങ്ങൾ പ്രകാരം ഇന്ത്യ അതിന്റെ വിപണി ലോകത്തിനു മുന്നിൽ തുറന്നിട്ടു. ഇത് ദാരിദ്ര്യം കുറക്കാൻ വളരേയെറെ സഹായിച്ചു. ഉയർന്ന വരുന്ന ജനസംഖ്യാനിരക്കാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ദാരിദ്ര്യം ഇത്ര കണ്ട് വർദ്ധിക്കാൻ കാരണമെന്ന് വിദഗ്ദ്ധർ പറയുന്നു. സേവനമേഖലയും, വ്യവസായ മേഖലയും വൻകുതിപ്പു നടത്തുമ്പോഴും, കാർഷിക മേഖലയുടെ വളർച്ച താഴോട്ടാണ്. 60ശതമാനത്തോളം ആളുകൾ കാർഷികമേഖലയെ ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിലേക്കു കാർഷികമേഖലയുടെ സംഭാവന വെറും പതിനെട്ടു ശതമാനം മാത്രമാണ് .
കർഷകരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുവാനായി, ഭക്ഷ്യവിളകളുടെ ഉൽപാദനത്തിൽ നിന്നും വ്യതിചലിച്ച് പകരം നാണ്യവിളകളിലേക്ക് മാറുവാൻ കർഷകരെ സർക്കാർ പ്രേരിപ്പിച്ചു. ഇത് ഒരു പരിധിവരെ സഹായകരമാവുമായിരുന്നെങ്കിലും വിളകളുടെ വില നിശ്ചയിക്കുന്നത് വിപണിയിലെ വൻശക്തികളായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ ഇടനിലക്കാർ ലാഭം കൊയ്യാൻ തുടങ്ങി . പുതിയ പരിഷ്കാരം കർഷക ആത്മഹത്യ വർദ്ധിപ്പിക്കാനേ ഉതകിയുള്ളു എന്നും ലേഖകൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. കാരണമായി അദ്ദേഹം പറയുന്നത് ഭക്ഷ്യവിളകൾ ഉൽപാദിപ്പിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അവർക്ക് ജീവൻ പിടിച്ചുനിറുത്താനുള്ള ഭക്ഷണം എങ്കിലും ശേഷിക്കുമായിരുന്നു എന്നാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഓഹരി വിപണിയിൽ ഒരു മുന്നേറ്റം ഇക്കാലത്ത് ഉണ്ടായെങ്കിലും ആ സമ്പത്ത് കേന്ദ്രീകരിച്ചത് സമൂഹത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ശതമാനം ആളുകളുടെ പക്കലായിരുന്നു. ഏതാണ്ട് 4-7% ആളുകൾക്ക് മാത്രമേ എന്തെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഓഹരികൾ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ഇന്ത്യയിൽ ലക്ഷാധിപതികളുടെ എണ്ണം നാൾക്കു നാൾ വർദ്ധിക്കുമ്പോഴും ദേശീയമായി അത് ഒരു പ്രതിസന്ധിയെ നേരിടുകയായിരുന്നു.
650 ദശലക്ഷം ജനങ്ങൾ ദാരിദ്ര്യത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്നാണ് ഓക്സ് ഫോർഡ് പോവർട്ടി ആന്റ് ഹ്യൂമൻ ഡെവലപ്പ്മെന്റ് ഇനിഷ്യേറ്റീവ് എന്ന സംഘടനയുടെ പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. കൂടാതെ, 340 ദശലക്ഷം ജനങ്ങൾ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യത്തിലാണെന്നും, 198 ദശലക്ഷം ജനങ്ങൾ ദാരിദ്ര്യത്തെ ഏതു നിമിഷംപോലും അഭിമുഖീകരിക്കത്തക്ക ജീവിതസാഹചര്യത്തിലാണ് ഉള്ളതെന്നും റിപ്പോർട്ട് തുടർന്നു പറയുന്നു . ദാരിദ്ര്യമനുഭവിക്കുന്ന ഏതാണ്ട് 421 ദശലക്ഷത്തോളം ആളുകൾ ഇന്ത്യയിലെ എട്ടു സംസ്ഥാനങ്ങളിലായാണ് കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ബീഹാർ, ഛത്തീസ്‌ഗഢ്, ഝാർഖണ്ഡ്, മദ്ധ്യപ്രദേശ്, ഒറീസ്സ, രാജസ്ഥാൻ, ഉത്തർപ്രദേശ്, വെസ്റ്റ് ബംഗാൾ എന്നിവയാണ് ഈ സംസ്ഥാനങ്ങൾ. 26 ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലായി ജീവിക്കുന്ന 410 ദശലക്ഷത്തോളം വരുന്ന പാവങ്ങളേക്കാൾ അധികം വരുമിത് . താഴെയുള്ള പട്ടികയിൽ വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച് സംസ്ഥാനങ്ങളെ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. .
ഐക്യരാഷ്ട്രസംഘടയുടെ 2010 ലെ കണക്കു പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിൽ ഏതാണ്ട് 37.2% ആളുകൾ ദേശീയ ദാരിദ്ര്യ രേഖക്കു താഴെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. 26 ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലുള്ളതിനേക്കാൾ ദരിദ്രർ ഇന്ത്യയിലെ 8 സംസ്ഥാനങ്ങളിലുണ്ട് എന്നാണ് ഓക്സ്ഫോർഡ് പോവർട്ടി ആന്റ് ഹ്യൂമൻ ഡെവലപ്പ്മെന്റ് എന്ന സംഘടനയുടെ പഠനങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. ഇത് 41 കോടിയോളം വരും എന്നാണ് കണക്ക്. ഇന്ത്യയിലും ചൈനയിലും ഉള്ള 32 കോടിയോളം വരുന്ന ജനങ്ങൾ അടുത്ത നാലു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും മോചിതരാവും എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. 2015 ൽ ഇന്ത്യിൽ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ തോത് 22 ശതമാനത്തോളം കുറയും എന്ന് ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ പറയുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ തോത് ഇത്ര കണ്ട് കുറയുന്നത് ദക്ഷിണേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയിൽ മാത്രമാണെന്നും ഈ റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു .
ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ലോകരാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് മൂന്നാം സ്ഥാനമാണുള്ളത്. 2010 ൽ ലോകബാങ്ക് പുറത്തു വിട്ട കണക്കു പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലെ 32.7 ശതമാനം ആളുകൾ അന്താരാഷ്ട്ര ദാരിദ്ര്യ രേഖക്കു താഴെയാണ്. ഇവരുടെ ദൈനിക വരുമാനം ഏതാണ്ട് 1.25 അമേരിക്കൻ ഡോളറിനു തുല്യമായ തുകയിലും കുറവാണ്. അതേ സമയം 68.7% ആളുകൾ 2 അമേരിക്കൻ ഡോളറിൽ താഴെയുള്ള വരുമാനം കൊണ്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഒരു ദിവസത്തേക്ക് നിശ്ചിത കലോറി ഭക്ഷണം വാങ്ങാനുള്ള ഒരാളുടെ സാമ്പത്തികശേഷിയെ ആണ് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അളവുകോൽ ആയി കണക്കാക്കുന്നത്. ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഇത് 2100 കലോറി ആണ്, നഗരങ്ങളിൽ
യൂണിസെഫിന്റെ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, ലോകത്തിൽ പോഷകാഹാരക്കുറവുള്ള മൂന്നു കുട്ടികളിൽ ഒരാൾ ഇന്ത്യയിലുള്ളതാണ്. ഇന്ത്യയിൽ അഞ്ചു വയസ്സിൽ താഴെയുള്ള കുട്ടികളുടെ കണക്കെടുത്താൽ 42% പേരും നല്ല ഭക്ഷണം ലഭിക്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ ഭാരക്കുറവ് ഉള്ളവരാണത്രെ. അഞ്ചു വയസ്സിൽ താഴെയുള്ള കുട്ടികളിൽ 58% പേരും പോഷകാഹാരക്കുറവുകൊണ്ട് വളർച്ച മുരടിച്ചവരാണെന്നും റിപ്പോർട്ട് തുടർന്നു പറയുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥിതി ആഫ്രിക്കൻ രാഷ്ട്രങ്ങളേക്കാൾ മോശമാണെന്നാണ് ഈ വിഷയത്തിൽ പഠനം നടത്തിയ നാന്ദി-ഫൗണ്ടേഷൻ എന്ന സർക്കാരേതിര സംഘടനയുടെ അംഗമായ രോഹിണി മുഖർജി അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത് .
1950 മുതൽ ഭാരത സർക്കാരും,സർക്കാരേതിര സംഘടനകളും കൂടിച്ചേർന്ന് ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും ദാരിദ്ര്യം നിർമ്മാർജ്ജനം ചെയ്യുവാനായി ധാരാളം നടപടികൾ എടുത്തു വരുന്നു. ഭക്ഷ്യപദാർത്ഥങ്ങൾക്ക് ധനസഹായം നൽകുക, വായ്പകൾ കൂടുതൽ ഉദാരമാക്കുക, കൂടാതെ കാർഷികവൃത്തിയിൽ പുതിയതരം സാങ്കേതികവിദ്യകൾ അവതരിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ നടപടികൾ സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും ചെയ്തു വരുന്നുണ്ട്. ഇത്തരം നടപടികൾ ക്ഷാമം ഇല്ലാതാക്കാൻ സഹായിച്ചു. പരിപൂർണ്ണ ദാരിദ്ര്യം എന്നതിൽ നിന്നും ഇന്ത്യ ഭാഗികമായെങ്കിലും മോചിതയാവാൻ തുടങ്ങി. പോഷകാഹാരക്കുറവും, നിരക്ഷരതയും കുറഞ്ഞു വന്നു.
എസ്.എം.മൈക്കിളിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ദളിത സമൂഹമാണ് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റേയും, തൊഴിലില്ലായ്മയുടേയും കാര്യത്തിൽ ഏറെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നത് . ഗ്രാമീണ മേഖലയിൽ ജാതി സമ്പ്രദായം വളരെ തീവ്രമാണെന്നും, അത് ദളിതരെ സമൂഹത്തിൽ നിന്നും പുറംതള്ളുന്നു എന്നും ഈ മേഖലയിൽ പഠനം നടത്തിയ വില്ല്യം ഹാവിലാൻഡ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു . എന്നാൽ ഇതേ സമയം തന്നെ ദളിതർ വിദ്യാഭ്യാസപരമായും, സാമൂഹ്യപരമായും വളർച്ചയുടെ പടവുകൾ കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണത്രെ. സർക്കാരിന്റെ പുതിയ നയങ്ങളും, സംവരണവ്യവസ്ഥയും അവരെ ഇതിനു സഹായിക്കുന്നുണ്ട് .
1,818 അമേരിക്കൻ ഡോളറും, 13,317 അമേരിക്കൻ ഡോളറുമായി മാറി. 1947 ൽ ഇരു രാജ്യങ്ങളുടേയും ശരാശരി വരുമാനത്തിൽ കാര്യമായ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ പിന്നീട് ദക്ഷിണ കൊറിയ വ്യാവസായികമായി ഒരു കുതിച്ചു ചാട്ടം തന്നെ നടത്തി. ഇതേ സമയം ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ ദാരിദ്ര്യസമ്പന്നമായ രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി മാറുകയും ചെയ്തു .
ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കണക്കുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇന്ത്യയിൽ ഒരു ഐക്യരൂപമില്ല . പ്ലാനിംഗ് കമ്മീഷൻ അംഗീകരിച്ച സുരേഷ് ടെണ്ടുൽക്കർ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിൽ 37% ത്തോളം ആളുകൾ ദാരിദ്ര്യരേഖക്കു താഴെ ജീവിക്കുന്നവരാണ് . 1993-94 ലെയും 2004–05 ലെയും ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ ക്രോഡീകരിച്ച അർജുൻ സെൻ ഗുപ്തയുടെ റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നത് ഏതാണ്ട് 77 ശതമാനത്തോളം ആളുകളുടെ ദൈനീക വരുമാനം 20 ലും താഴെയാണ് എന്നാണ് .
കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദശകങ്ങളായി ഇന്ത്യൻ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ ഉയർച്ച കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതോടൊപ്പം മറ്റു സാമൂഹ്യസംവിധാനങ്ങൾകൂടി വളർന്നില്ല. ഉദാഹരണമായി, ചില സാമ്പത്തിക സമൂഹങ്ങൾ, ഭൗമശാസ്ത്രപരമായ മേഖലകൾ, ചില നഗര-ഗ്രാമ മേഖലകൾ എന്നിവയെല്ലാം പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര വളർച്ച കൈവരിച്ചില്ല. ഗുജറാത്ത്, ഡെൽഹി, ഹരിയാന എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ വാർഷിക വളർച്ചാ നിരക്ക് വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. പക്ഷേ, ബീഹാർ, മദ്ധ്യപ്രദേശ്, ഉത്തർപ്രദേശ് എന്നിവയുടെ സ്ഥിതിയെല്ലാം പരിതാപകരമായിരുന്നു .
2006 ലെ കണക്കനുസരിച്ച ദേശീയ ഉൽപാദനത്തിന്റെ 0.2% മാത്രമാണ് കാർഷികമേഖലക്കായി സർക്കാർ നീക്കിവെച്ചിരുന്നുള്ളു, വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലക്കായി നീക്കിവെച്ചത് 3% വും ആയിരുന്നു . ഉച്ചഭക്ഷണ പദ്ധതിയെപ്പോലുള്ള ചില നടപടികൾ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ചു നിറുത്താൻ കൂറേയെറെ സർക്കാരിനെ സഹായിച്ചു.
1950 കളിൽ ഇന്ത്യൻ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ ഒരു കുതിപ്പിന്റെ ലക്ഷണം കാണിച്ചിരുന്നു. വ്യാപാരവും, നിക്ഷേപവും എല്ലാം തന്നെ നല്ല രീതിയിൽ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇത് 1980ൽ അവസാനിക്കുകയുണ്ടായി .
ചാന്ദ്രയാത്രയ്ക്കോ മറ്റു ഗ്രഹങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കോ പരിക്രമണ പഥം അടഞ്ഞതാകേണ്ട കാര്യമില്ല. പരിക്രമണ പഥത്തിലെത്താതെ തന്നെ വളരെ ഉയരത്തിലെത്താൻ ആദ്യകാലത്തെ റഷ്യൻ ബഹിരാകാശവാഹനങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നാസ ചാന്ദ്രപരിക്രമണപഥത്തിലേയ്ക്കു നേരിട്ട് അപ്പോളോ വാഹനങ്ങളെ എത്തിക്കാനായാണു ശ്രമിച്ചത്. പക്ഷെ, ആദ്യം പർക്കിങ്ങ് പരിക്രമണപഥം എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു തത്കാലിക പഥത്തിലെത്തിയ ശേഷം മറ്റനേകം പഥങ്ങൾ ക്രമ്മീകരിച്ച്, സാവധാനം ചാന്ദ്രപഥത്തിലെത്തുക എന്ന തന്ത്രമാണവർ അനുവർത്തിച്ചത്. ഇതിനു അധിക ഇന്ധനം ചെലവാക്കേണ്ടി വന്നു. ഭൂമിയിലീയ്ക്കു തിരികെ വരുന്നതിനപ്പുറമുള്ള ഒരു പഥമായിരിക്കണമെന്നതുകൊണ്ട് ഈ പഥം കൂടുതൽ വലുതാവേണ്ടിയിരുന്നു. ഇതിനാലാണു കൂടുതൽ ഇന്ധനം ചെലവായത്. നേരിട്ടുള്ള യാത്രയ്ക്ക് ഈ അപകടസാധ്യത കുറവായിരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ഈ പർക്കിങ്ങ് പരിക്രമണപഥ സമീപനം പല തരത്തിലും അപ്പോളോ പദ്ധതിയെ വളരെ ലളിതമാക്കി മാറ്റി. ഇതു അനുവദിച്ച വിക്ഷേപണ സമയപരിധി കാര്യക്ഷമമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്താൻ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ പ്രാപ്തമാക്കി. അഥവാ, കൗണ്ട് ഡൗൺ സമയത്ത്, ചെറിയ സാങ്കേതികപിഴവുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവ ദൂരീകരിക്കുവാനുള്ള സാവകാശം അവർക്കു നൽകി. ഇതിലൂടെ വിക്ഷേപണ വിജയം ഉറപ്പിക്കാനും അവർക്കായി. ഈ പർക്കിങ്ങ് പരിക്രമണപഥം ഒരു ഉറച്ച സമതലഭൂമി നൽകി. ഇവിടെവച്ച്, വാഹനത്തിലുള്ള യാതക്കാർക്കും ഭൂമിയിലുള്ള സാങ്കേതിക വിദഗ്ദ്ധർക്കും വിക്ഷേപണശേഷം വാഹനത്തിനെന്തെങ്കിലും പിഴവുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ മണിക്കൂറുകൾ ലഭിക്കുന്നതാണ്. ആവശ്യമെങ്കിൽ യാത്രക്കാരെ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഭൂമിയിലിറക്കാനും കഴിയും. അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു ഭൂപരിക്രമണ പദ്ധതി തുടങ്ങുകയുമാകാം. വാൻ അല്ലൻ വികിരണ ബെൽറ്റിനെ അവഗണിക്കാനും ഈ മർഗം ഉപയുക്തമാണ്.
അപ്പോളൊ പദ്ധതിയിൽ ഭൂമിയോടു വളരെയടുത്ത പർക്കിങ്ങ് പരിക്രമണപഥം ആണുപയോഗിച്ചത്. . ഈ ദൂരത്തിൽ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ വലിവു കാര്യമ്മയി നേരിടെണ്ടിവന്നു. അതിനെ ഭാഗികമായി അതിജീവിച്ചത് സാറ്റേൺ 5ന്റെ മൂന്നാം ഘട്ടത്തിൽ നിന്നും ഹൈഡ്രജനെ പുറത്തുവിട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു.
ആധുനിക വിക്ഷേപണങ്ങൾ റോബോട്ട് നിയന്ത്രണത്തിൽ ആയതിനാൽ ഇതുപോലുള്ള പരിക്രമണപഥങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാതെ നേരെ ചന്ദ്രനിലേക്കോ മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിലേയ്ക്കോ നേരേയുള്ള പാതയിലൂടെ പോവുകയ്യാആണു ചെയ്യുക. കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായി, ഇന്ധനം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനാൽ കൂടുതൽ ക്ഷമതയോടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ ഇവയ്ക്കു കഴിയും.
ഒരു വസ്തു വിൽ നിന്നുമുള്ള രക്ഷപെടാനുള്ള പ്രവേഗം ആ വസ്തുവിൽ നിന്നും ദൂരെ പോകുന്നതിനനുസരിച്ചു കുറഞ്ഞുവരും. ഉപരിതലത്തിൻ എത്ര അടുത്തിരിക്കുന്നുവോ അത്രയും കൂടുതൽ ഇന്ധനക്ഷമത ആ വസ്തുവിനു കൂടും.
ഭാവിയിലെ അന്തർഗ്രഹയാത്രാസംരംഭങ്ങളിൽ ഭൂമിയുടെ പ്രിക്രമണപഥത്തിൽ വച്ചായിരിക്കും വാഹനം കൂട്ടിച്ചേർക്കുക. ഉദാഹരണത്തിനു, നാസയുടെ പ്രോജെക്റ്റ് ഓറിയോൺ. റഷ്യയുടെ ക്ലിപെർ/പാരോം വാഹനം.
ഒരു റോക്കറ്റ് വിക്ഷേപണകേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നുമാണു റോക്കറ്റും മറ്റു ബഹിരാകാശവാഹനങ്ങളും വിക്ഷേപിക്കുക. കോസ്മോഡ്രോമെന്നും ഈ ബഹിരാകാശത്താവളം അറിയപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ റോക്കറ്റുകൾ ഉയരത്തിലേയ്ക്കു വിക്ഷേപിക്കുന്നതിനുള്ള വിക്ഷേപണത്തറകളും അതോടനുബന്ധിച്ച കെട്ടിട സമുച്ചയവും വലിയ സാധനസാമഗ്രികൾ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള വിമാനങ്ങൾക്കും സ്പേസ് ഷട്ടിൽ പോലുള്ള ബഹിരാകാശവിമാനങ്ങൾക്കും പറന്നുയരാനും ഇറങ്ങാനുമുള്ള റൺവേകളും ഉണ്ടായിരിക്കും. ശബ്ദശല്യത്തിന്റെയും സുരക്ഷിതത്തിന്റെയും കാരണങ്ങളാലാണു മനുഷ്യാവാസം കുറവുള്ള പ്രദേശത്തു വിക്ഷേപണകേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നത്.
ഒരു വിക്ഷേപണം ഒരു പ്രത്യെക വിക്ഷേപണജാലകത്തിൽ മാത്രമേ നടത്താവൂ എന്നു നിബന്ധനയുണ്ട്. ഈ വിഷേപണജാലകങ്ങൾ ഈ വിക്ഷേപണകേന്ദ്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഭ്രമണപഥങ്ങളും ഗോളങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഏറ്റ്വും പ്രധാനമായി ബാധിക്കുന്നത് ഭൂമിയുടെ കറക്കങ്ങളാണ്. ഒരിക്കൽ വിക്ഷേപിച്ചാൽ ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ടിന്റെ ഒരു ഉറപ്പിച്ച ഒരു കോണിലുള്ള ഒരു തലത്തിൽ വാഹനത്തിന്റെ ഭ്രമണപഥം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
വിക്ഷേപണത്തറ ബഹിരാകാശവാഹനത്തെ വായുമണ്ഡലത്തിലേയ്ക്കു കടത്തിവിടാനുള്ള വിധം രൂപകൽപ്പനചെയ്ത ദൃഡഘടനയുള്ളതാണ്. ഇതിനു പൊതുവായി വിക്ഷേപണ ഗോപുരം തീനാളഗർത്തം എന്നിവയുണ്ട്. ഇതിനു ചുറ്റുപാടുമായി ഈ റോക്കറ്റ് ഉയർത്താനും ഇന്ധനം നിറയ്ക്കാനും റോക്കറ്റ് കേടുപാടുതീർക്കാനുമുള്ള സജ്ജീകരണങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആദ്യത്തെ വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന വിക്ഷേപണ വാഹനം എക്സ്-15 ആയിരുന്നു. ഇത് ഒരു ഉപ പരിക്രമണ പഥത്തിലേയ്ക്കു 1963 ജൂലൈ 19നു അയച്ചതായിരുന്നു. യ്യൂറി ഗഗാറിന്റെ ബഹിരാകാശയാത്രയുടെ ഇരുപതാം വാർഷികത്തിൽ 1981 ഏപ്രിൽ 12നു ആണ് ഭാഗികമായെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഭ്രമണപഥ ബഹിരാകാശവാഹനമായ സ്പേസ് ഷട്ടിൽ അമേരിക്ക വിക്ഷേപിച്ചത്. സ്പേസ് ഷട്ടിലിന്റെ ഈ കാലയളവിൽ, 6 ഷുട്ടിലുകൾ അമേരിക്ക നിർമ്മിച്ചു.അതിൽ അഞ്ചെണ്ണം സ്പേസിലേയ്ക്കു പറന്നു. ആറിൽ ഒന്നു ആയ എന്റെർപ്രൈസൊരു ബോയിങ് 747 ന്റെ പിറകുഭാഗത്തു നിന്നാണ് തോടുത്തത്. സുരക്ഷിതമായി ഇറങ്ങാനുള്ള പരീക്ഷണമായിരുന്നു. കാലിഫോർണിയായിലെ എഡ്വാർഡ്സ് എയർഫോഴ്സ് ബേസിൽ ഗ്ലൈഡ് ചെയ്ത് ഇറങ്ങുകയാണീ വാഹനം ചെയ്ത്തത്. സ്പേസിലേയ്ക്ക് ആദ്യമായി പറന്ന സ്പേസ് ഷട്ടിൽ കൊളംബിയ ആകുന്നു. തുടർന്ന്, ചാലെഞ്ചർ, ഡിസ്കവറി, അറ്റ്ലാന്റിസ്, എൻഡെവർ എന്നിവയും ബഹിരാകാശത്തെത്തി.
റോബർട്ട് എച്ച്. ഹൊഡാർഡ് 1919-ൽ 'എ മെത്തേഡ് ഓഫ് റീച്ചിംഗ് എക്സ്ട്രീം ആൾട്ടിറ്റ്യൂഡ്സ്' എന്ന പ്രബന്ധം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതോടെ ശൂന്യാകാശയാത്ര എഞ്ചിനിയറിംഗ് കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ സാദ്ധ്യമായ കാര്യമായി മാറി. ഇദ്ദേഹം വിഭാവനം ചെയ്തത് ദ്രവീകൃത ഇന്ധനമുപയോഗിക്കുന്ന റോക്കറ്റിൽ നോസിലുകളുപയോഗിച്ച് ഗോളാന്തരയാത്രയ്ക്കു വേണ്ട ബലം സൃഷ്ടിക്കാമെന്നായിരുന്നു. റോക്കറ്റുകൾ ശൂന്യാകാശത്തിലും പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് ഇദ്ദേഹം പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തു. അക്കാലത്തെ പല ശാസ്ത്രജ്ഞരും റോക്കറ്റുകൾക്ക് ശൂന്യാകാശത്ത് പ്രവർത്തിക്കാനാവുമെന്ന് കരുതിയിരുന്നില്ല. ഹെർമാൻ ഓബെർത്ത് വേൺഹെർ ഫോൺ ബ്രൗൺ എന്നിവരെ ഈ പ്രബന്ധം വളരെ സ്വാധീനിച്ചു. ഇവർ പിൽക്കാലത്ത് റോക്കറ്റ് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വിശാരദന്മാരാവുകയുണ്ടായി.
അഞ്ചു ബഹിരാകാശവാഹനങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സൗരയൂഥത്തിന്റെ രക്ഷാവലയം കടന്നുകഴിഞ്ഞു. വോയേജർ-1 ആണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും അകലെക്കൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ഇത് ഇപ്പോൾ 100 എ. യു. അകലെയാണ്. മാത്രമല്ല വർഷം തോറും അത് 3.6 എ. യു. അത് അകലുകയുമാണ്. താരതമ്യം ചെയ്താൽ സൂര്യൻ കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മുടെ അടുത്ത നക്ഷത്രമായ പ്രോക്സിമാ സെന്റൗറി 267000 എ. യു. അകലെയാണ്. വോയേജർ 1 നു ഈ ദൂരം താണ്ടാൻ ഇന്നത്തെ നിലയിൽ 74,000 വർഷം വേണ്ടിവരും. ഇതു സാധ്യതയില്ലാത്ത കാര്യമാണല്ലൊ?
ഒരു മിസൈൽ തോടുത്തുവിടുന്ന പോലെ ബഹിരാകാശവാഹനം ബഹിരാകാശത്തെത്തിയ ശേഷം തിരികെ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലെത്തുന്നു. ഇതിനു കാരണം ആവശ്യത്തിനുള്ള സ്പെസിഫിക് ഓർബിറ്റൽ എനെർജി ലഭിക്കാതെ വന്നതിനാലാണ്. ഇവിടെ ഏതാനും സെക്കന്ദുകൾ മാത്രമേ ഈ ശൂന്യാകാശയാത്ര സാദ്ധ്യമാകൂ.
പൊതുവേ, ബഹിരാകാശത്തിന്റെ അതിർത്തിയായി കണക്കാക്കിയിരിക്കുന്നത് സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും 100 കി. മീ. ഉയരത്തിലുള്ള കാർമാൻ രേഖ യെന്ന സങ്കല്പിക രേഖയാണ്.
സ്പേസ്ഷിപ്-1 എന്ന സ്വകാര്യ ബഹിരാകാശയാത്ര 2004 ജൂൺ 21നു നടന്നു.വിർജിൻ ഗാലൿടിൿ എന്ന കമ്പനിയാണിതിനു പിന്നിൽ. അവർ ബഹിരാകാശയാത്ര വാണിജ്യപരമാക്കി മാറ്റി.
പരിക്രമണപഥത്തിലുള്ള വാഹനങ്ങൾക്ക് വളരെയധികം ഗതികോർജ്ജമുണ്ട് . അന്തരീക്ഷത്തിൽ വച്ച് ഈ വാഹനം കത്തിപ്പോകാതെ സുരക്ഷിതമായി ഭൂമിയിലിറങ്ങാനായി ഇപ്പറഞ്ഞ ഗതികോർജ്ജം മാറ്റപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. സവിശേഷമായി ഇത്തരം വായവതാപനത്തിനെതിരായ പ്രവർത്തനത്തിനു പ്രത്യേക മാർഗ്ഗങ്ങൾ അവലംബിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഹാരി ജൂലിയൻ അല്ലെൻ ആണ് പുനഃപ്രവേശനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തത്ത്വങ്ങൾ വികസിപ്പിച്ചത്.ഈ തത്ത്വം അനുസരിച്ച്, പുനഃപ്രവേശിക്കുന്ന വാഹനം ഋജുപ്രകൃതിയുള്ളതാവണം. ഇതിനർഥം 1% ഗതികോർജ്ജം പോലും താപമായി മാറാതെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തന്നെ തീരുന്ന രൂപമായിരിക്കും ഈ വാഹനത്തിനെന്നാണ്.
ശൂന്യാകാശത്തെത്തിയ ആദ്യ റോക്കറ്റ് ജർമനിയുടെ വി-2 റോക്കറ്റായിരുന്നു. 1944 ജൂണിലെ പരീക്ഷണ പറക്കലിലായിരുന്നു ഈ നേട്ടം കൈവരിക്കപ്പെട്ടത്. 1957 ഒക്റ്റോബർ 4-ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ സ്പുട്ട്നിക് 1 വിക്ഷേപിച്ചു. ഇതായിരുന്നു ഭൂമിയുടെ ആദ്യ കൃത്രിമ ഉപഗ്രഹം. 1961 ഏപ്രിൽ 12-ന് വോസ്റ്റോക്ക് 1 എന്ന പേടകത്തിൽ യൂറി ഗഗാറിൻ എന്നയാളായിരുന്നു ആദ്യമായി ഭൂമിയെ ഭ്രമണപധത്തിൽ ഒരുവട്ടം പ്രദക്ഷിണം വച്ചത്. റഷ്യയുടെ ശൂന്യാകാശ പദ്ധതിയായ വോസ്റ്റോക് 1-ന്റെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച പ്രധാന ശാസ്ത്രജ്ഞർ സെർജി കൊറോലിയോവും കെരിം കെരിമോവുമായിരുന്നു.
ആദ്യ ബഹിരാകാശസഞ്ചാരി യൂറി ഗഗാറിൻ ആയിരുന്നു. വോസ്തോക്ക് 1 എന്ന ബഹിരാകാശവാഹനത്തിലാണു അദ്ദേഹം 1961 ഏപ്രിൽ 12നു യാത്ര തിരിച്ചത്. ഇന്ന് തുടർച്ചയായി മനുഷ്യനെ ബഹിരാകാശത്തു കൊണ്ടുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് റഷ്യയുടെ സോയൂസും ചൈനയുടെ ഷെൻഷൗ ബഹിരാകാശവാഹനവും മാത്രമാണ്. അമേരിക്ക തങ്ങളുടെ മനുഷ്യനെ ബഹിരാകാശത്തെത്തിക്കുന്ന ഷട്ടിൽ പോലുള്ള പദ്ധതികൾ നിർത്തിവച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ബാഹ്യാകാശത്തേയ്ക്കോ, ബാഹ്യാകാശത്തിലൂടെയോ നടക്കുന്ന യാത്രയെയാണ് ശൂന്യാകാശയാത്ര എന്നു വിളിക്കുന്നത്. മനുഷ്യർ ഉള്ള ശൂന്യാകാശപേടകങ്ങളിലും ഇല്ലാത്തവയിലും ഇത്തരം യാത്ര നടത്താവുന്നതാണ്. റഷ്യയുടെ സല്യൂട്ട്-സൊയൂസ് പദ്ധതി, അമേരിക്കയുടെ സ്പേസ് ഷട്ടിൽ പദ്ധതി എന്നിവയും അന്താരാഷ്ട്ര ബഹിരാകാശ നിലയവും മനുഷ്യർ ശൂന്യാകാശയാത്ര നടത്തിയതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. പ്രോബുകൾ കൃത്രിമോപഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവ മനുഷ്യരില്ലാത്ത യാത്രകൾക്കുദാഹരണങ്ങളാണ്.