polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
എബ്രായബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ഒടുവിൽ എഴുതപ്പെട്ട ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഒന്നാണിതെന്ന് യഹൂദവിജ്ഞാനകോശം പറയുന്നു. "ഇതിനേക്കാൾ പഴക്കം കുറഞ്ഞ് എസ്തേറും, ദാനിയേലും ദിനവൃത്താന്തവും മാത്രമാണുള്ളത്."
കളിയുടെ പ്രകാരഭേദം അനുസരിച്ച് ചൂതുകൾ പല ആകൃതിയിൽ ഉണ്ട്. പിരമിഡ്, പഞ്ചഭുജം, അഷ്ടഭുജം എന്നിവയുടെ ആകൃതിയിലുള്ള ചൂതുകളാണ് അമേരിന്ത്യർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഈജിപ്തിൽനിന്നും കിട്ടിയിട്ടുള്ള ചൂതുകൾ ചതുരക്കട്ടയുടെ ആകൃതിയിലുള്ളവയാണ്. മോഹൻജൊ ദാരോയിൽനിന്നും ഹരപ്പായിൽനിന്നും കിട്ടിയിട്ടുള്ളവയിൽ ചിലതു പരന്നതാണ്. സാധാരണ ചൂതുകൾ ആറുവശങ്ങളുള്ള കട്ടകളാണ്. ഒന്നുമുതൽ ആറുവരെ കുത്തുകൾ ഈ വശങ്ങളിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കും. എതിർവശങ്ങളുടെ കുത്തുകളുടെ എണ്ണം ഏഴായിരിക്കത്തക്കവണ്ണം 1 6, 2 5, 3 4 എന്നിങ്ങനെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുക. ചൂതുകളിയുടെ വകഭേദമായ പകിടകളിയിൽ രണ്ടറ്റം നീണ്ടുകൂർത്ത് നാലു പട്ടങ്ങളോടുകൂടിയ രണ്ടു കട്ടകൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോന്നിന്റെയും വശങ്ങളിൽ 1, 3, 6, 4 എന്നീ ക്രമത്തിനു കുത്തുകൾ ഇട്ടിരിക്കും. ചൂതുകൾ തടികൊണ്ടും ദന്തംകൊണ്ടും മൃഗങ്ങളുടെ എല്ലുകൊണ്ടും ലോഹം കൊണ്ടും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വൈദിക കാലത്തു താന്നിക്കുരുകൊണ്ടുള്ള ചൂതുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി ഋഗ്വേദത്തിൽ സൂചനയുണ്ട്.
ഭാരതീയ പുരാണങ്ങളിൽ രാജാക്കൻമാരുടെ ഒരു വിനോദമായിട്ടാണ് ഇതിനേക്കുറിച്ചു പരാമർശിച്ചിട്ടുള്ളത്. അവർക്കുവേണ്ടി ബ്രഹ്മാവുണ്ടാക്കിയതാണത്രേ ഈ വിനോദം. 'ശങ്കരശ്ച പുരാദ്വതം - സസർജസുമനോഹരം' എന്നു ബ്രഹ്മപുരാണത്തിൽ പരാമർശമുണ്ട്. അക്ഷക്രീഡയിൽ ആസക്തി വർദ്ധിച്ചു സർവസ്വവും നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ രാജാക്കൻമാരുടെ കഥകൾ പുരാണങ്ങളിൽ സുലഭമാണ്. നളന്റെയും ധർമപുത്രരുടെയും കഥകൾതന്നെ ഇതിനു മികച്ച ഉദാഹരണം. ദ്യൂതക്രീഡ, മദ്യപാനം, സ്ത്രീസേവ, ഹിംസ, ധനമോഹം എന്നിവയിൽ വ്യാപരിക്കുന്നവരിൽ കലി കുടികൊള്ളുന്നുവെന്ന് ഭാഗവതം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. രാജാക്കൻമാർ അവശ്യം വർജ്ജിക്കേണ്ട സപ്തവ്യസനങ്ങളിൽ ഒന്നായിട്ടാണ് മഹാഭാരതത്തിൽ വിദുരർ അക്ഷക്രീഡയെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്.
വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്ന ഈ വിനോദം അതിപ്രാചീനകാലം മുതലേ പല രൂപങ്ങളിൽ ഈജിപ്ത്, മെസപ്പൊട്ടേമിയ, ഗ്രീസ്, റോം, ചൈന, വെസ്റ്റ് ഇൻഡീസ് മുതലായ രാജ്യങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. ബി.സി. 2,000-നു മുമ്പുള്ള ചൂതുകൾ ഈജിപ്തിലെ ശവകുടീരങ്ങളിൽ നിന്നും, ബി.സി. 600-നു മുമ്പുള്ളവ ചൈനയിൽ നിന്നും കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഗ്രീക്കുകാർ ട്രോയി നഗരം പിടിച്ചടക്കിയശേഷം പാലാമിഡ് ഈ കളി കണ്ടുപിടിച്ചു എന്നു സോഫോക്ളിസ് പറയുന്നു. മതകർമങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട ഭാഗ്യപരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഇതിന്റെ ഉദ്ഭവമെന്നും അഭിപ്രായമുണ്ട്.
അക്ഷങ്ങൾ എറിഞ്ഞുള്ള ഒരുതരം പന്തയക്കളിയാണ് അക്ഷക്രീഡ . ഇതിന് അക്ഷക്രിയയെന്നും ദ്യൂതക്രീഡയെന്നും പാശകക്രീഡയെന്നും പേരുണ്ട്. ദ്യൂതക്രീഡയുടെ ഭാഷാരൂപമാണ് ചൂതുകളി.
ഋഗ്വേദം 10-ാം മണ്ഡലം 134-ാം സൂക്തം അക്ഷക്രീഡയെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്നു. ചൂതുകളി പൂർവകല്പത്തിൽപോലും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു മനുസ്മൃതിയിലെ എന്ന പദ്യവും വ്യക്തമാക്കുന്നു.
1927 സെപ്തംബർ 1 ന് ആലപ്പുഴ ജില്ലയിൽ, ചേർത്തല താലൂക്കിൽ ചന്തിരൂരിൽ ഗോവിന്ദന്റേയും കാർത്ത്യായിനിയുടേയും മകനായാണ് കരുണാകരഗുരുവിന്റെ ജനനം. ഗുരുവിന് ഒമ്പതുമാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ അച്ഛൻ ഗോവിന്ദൻ മരിച്ചു. ഗുരുവിന് പറയത്തക്കനിലയിലുള്ള യാതൊരു വിദ്യാഭ്യാസവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. കുറച്ചു നാൾ ആശാൻ കളരിയിൽ പോയിട്ടുണ്ട്. ആദ്യം പഠിപ്പിച്ചത് മാളിയേക്കൽ കുമാരനാശാനായിരുന്നു.
പിന്നീട് പൂവത്തിൽ കുഞ്ഞൻ ആശാൻ. പന്ത്രണ്ടാമത്തെ വയസിൽ പഠിത്തം അവസാനിപ്പിച്ചു. പതിനാലാമത്തെ വയസ്സിൽ ആശ്രമം തേടിയുള്ള യാത്ര ആലുവ അദ്വൈതാശ്രമത്തിലെത്തിച്ചു.
രണ്ടു വർഷം ആലുവാ അദ്വൈതാശ്രമത്തിൽ അതിനു ശേഷം ശ്രീനാരായണഗുരുവിന്റെ സമാധിയാ‍യ ശിവഗിരിയിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. ശിവഗിരിയിലും അതിന്റെ ഉപാശ്രമങ്ങളിലുമായി പതിനേഴു വർഷം
യാതൊരു പ്രതിഫലവുമില്ലാതെ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. ഇതിനിടെ, ആത്മീയതയുടെ പല കാണാപ്പുറങ്ങളും, തനിക്കു ലഭിച്ച ആത്മീയഗുരുവായ ഖുറേഷ്യ ഫക്കീർ എന്ന സൂഫി സന്യാസിവര്യനിൽനിന്നും ഗ്രഹിച്ചു. ശിവഗിരിയിൽനിന്നും പോന്നതിനു ശേഷം ശിവഗിരിക്കുന്നിന്റെ വടക്കുവശത്ത് ഒരു ഉദാരമനസ്കൻ ഒരു തുണ്ട് ഭൂമി ദാനം നൽകി അതിൽ പത്തു മടൽ ഓലയും കുറെ കപ്പത്തണ്ടുകളും കൊണ്ട് ഒരു കുടിൽ കെട്ടി അതിൽ താമസമാക്കി. കരുണാകരൻ ശാന്തി താമസിക്കുന്ന കുടിലിരിക്കുന്ന കുന്നിനെ ആളുകൾ ശാന്തിഗിരി എന്നു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അതായിരുന്നു ശാന്തിഗിരി ആശ്രമപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ തുടക്കം വർക്കല ശാന്തിഗിരിയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ആത്മീയതയുടെ പലപടവുകളും ഗുരു കടന്നു. അതിനു ശേഷം അവധൂതനായി ഭാരതത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും അലഞ്ഞു.
വർക്കല ശാന്തിഗിരിയിൽ നിന്നും ഗുരു ഇടക്കിടക്ക് പോത്തൻ‌കോട് വരാറുണ്ടായിരുന്നു. 1964-ൽ ഗംഗാധരൻ എന്നൊരാൾ ഗുരുവിന് കുറച്ച് ഭൂമി നൽകി. 1964-ൽ അവിടെ ഒരു ആശ്രമം പണിതു. അതാണ് പോത്തൻ‌കോട് ശാന്തിഗിരി ആശ്രമത്തിന്റെ തുടക്കം 1968 മുതൽ ഗുരു പോത്തൻ‌കോട് സ്ഥിര താമസമാക്കി. 1999 മെയ് 6 രാത്രി 9.25ന് ഗുരു ആദി സങ്കൽപ്പത്തിൽ ലയിച്ചു. തുടർന്ന് ഗുരുസ്ഥാനീയ അഭിവന്ദ്യ ശിഷ്യപൂജിത അമൃത ജ്ഞാനതപസ്വിനിയിലൂടെ ശാന്തിഗിരി ആശ്രമം നയിക്കപ്പെടുന്നു.
ശാന്തിഗിരി ആശ്രമത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ ആത്മീയ ഗുരുവായിരുന്നു നവജ്യോതി ശ്രീകരുണാകരഗുരു'. ചേർത്തല, ചന്തിരൂരിൽ ജനിച്ച ഗുരു ജാതിമത വർണ്ണവർഗ്ഗ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കതീതമായ ഒരു മാനവസമൂഹത്തെ വിഭാവനം ചെയ്തു. ഭാരതത്തിന്റെ തനതു ചികിത്സാശാസ്ത്രങ്ങളായ ആയുർവ്വേദത്തിനേയും സിദ്ധവൈദ്യത്തിനേയും ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് വരുന്നതിനായി പ്രയത്നിച്ചു. ശാന്തിഗിരി ആയുർവ്വേദ മെഡിക്കൽ കോളജ്, ശാന്തിഗിരി സിദ്ധ മെഡിക്കൽ കോളജ്, നവജ്യോതി ശ്രീകരുണാകരഗുരു റിസർച്ച് സെന്റർ ഫോർ ആയുർവേദ & സിദ്ധ, ശാന്തിഗിരി ഹെൽത്ത് കെയർ റിസർച്ച് ഓർഗനൈസേഷൻ, ശാന്തിഗിരി ആയുർവ്വേദ വൈദ്യശാല, ശാന്തിഗിരി സിദ്ധ വൈദ്യശാല എന്നീ സ്ഥാപനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു
നവജ്യോതി ശ്രീകരുണാകരഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യരുടെ ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണു ശാന്തിഗിരിയിലെ പർണ്ണശാല. ഈ പർണ്ണശാലയിലെ ശരകൂടത്തിനകത്താണു ഗുരുവിന്റെ ഭൗതികശരീരം അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. പർണ്ണശാലക്കകത്തെ രത്നപീഠത്തിൽ സ്വർണ്ണത്തിൽ തീർത്ത ഗുരുവിന്റെ രൂപം പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു. വെണ്ണക്കല്ലിൽ തീർത്ത ഈ പർണ്ണശാല ഒരു വാസ്തുശില്പ വിസ്മയമാണ്.
സഹകരണം എന്ന ഉദ്ദേശം വിളംബരം ചെയ്തുകൊണ്ട് ശാന്തിഗിരി ആശ്രമത്തിൽ 1999 മാർച്ച് 1നു സഹകരണ മന്ദിരം ആശ്രമ വിശ്വാസികൾ ഗുരുവിനു സമർപ്പിച്ചു. ജാതി, മത, വർഗ്ഗ, വർണ്ണ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കതീതമായ ചിന്തകളെ ഏകോപിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ
ഒ.വി. വിജയന്റെ ഗുരുസാഗരം, ധർമ്മപുരാണം എന്നീ നോവലുകൾക്ക് പ്രചോദനം കരുണാകരഗുരുവാണ്. കരുണാകരഗുരുവിനാണ് ഈ രണ്ട് നോവലുകളും സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.
ലോഫിഫോമിസ് വർഗത്തിലെ മിക്ക മത്സ്യങ്ങളെയും ആംഗ്ലർ മത്സ്യങ്ങളെന്നു പറയാറുണ്ടെങ്കിലും ലോഫിഡെ കുടുംബത്തിലെ ഗൂസ്‌മത്സ്യങ്ങളിലെ ലോഫിയസ് പിസ്ക്കറ്റോറിയസ് എന്ന ഇനമാണ് ആംഗ്ലർ മത്സ്യം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. വടക്കേ അമേരിക്കയുടെയും യൂറോപ്പിന്റെയും തീരങ്ങളിൽ ഇവ സമൃദ്ധിയായി കാണപ്പെടുന്നു. നീണ്ട വായും നീണ്ടു പുറകോട്ടു വളഞ്ഞ പല്ലുകളും വലിയ പരന്ന തലയും ഇവയുടെ പ്രത്യേകതകളാണ്. പുറകോട്ടു വളഞ്ഞിരിക്കുന്ന പല്ലുകൾ വായ്ക്കുള്ളിൽ അകപ്പെടുന്ന ഇര രക്ഷപ്പെടാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. പരന്ന ശരീരമുള്ള ഈ മത്സ്യങ്ങൾ കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിലംപറ്റി കിടക്കുന്നതു കാരണം ശത്രുക്കൾക്ക് ഇവയെ വേഗം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുകയില്ല. കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ യുഗ്മപത്രങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ നടക്കുവാനും ഇവയ്ക്കു കഴിവുണ്ട്.
മുൻപൃഷ്ഠപത്രം ഒരു ചൂണ്ടക്കമ്പുപോലെ രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ആദ്യത്തെ മൂന്നു മുള്ളുകൾ നീണ്ടവയാണ്. ഇവയിൽ ഏറ്റവും നീളംകൂടിയ ഒന്നാമത്തെ മുള്ളിനു മാത്രം സ്വതന്ത്രമായി ചലിക്കാൻ കഴിവുണ്ട്. മുകളിലേക്കു തള്ളിനില്ക്കുന്ന ഒരു കൊളുത്തു പോലെയാണിതു കാണപ്പെടുന്നത്; ഇതിനൊരു ചർമാവരണമുണ്ട്. സ്വയംപ്രകാശനശക്തിയുള്ള ഈ പൃഷ്ഠപത്രം ചലിപ്പിച്ച് മറ്റു മത്സ്യങ്ങളെവരെ വിഴുങ്ങുവാൻ ഇവയെ സഹായിക്കുന്നു.
ലോഫിഫോമിസ് മത്സ്യവർഗത്തിലെ അംഗമാണ് ആംഗ്ലർ മത്സ്യം. ഈ വർഗത്തിൽ 90-ഓളം സ്പീഷീസുണ്ട്. ഇരപിടിയൻമാരായ ആഴക്കടൽ മത്സ്യങ്ങളാണിവ. ജലോപരിതലത്തിൽനിന്നും 500 - 2000 മീറ്റർ വരെ ആഴത്തിൽ ഇവ കാണപ്പെടുന്നു. കറുത്ത കടൽ പിശാച് എന്നാണ് ഇവ അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇവയിലെ ഒരു സ്പീഷിസ് ബ്രിട്ടീഷ് കടലോരത്തോടടുത്തുള്ള ആഴം കുറഞ്ഞ ഭാഗങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്.
ഹഗ്ഗായിയുടേയും, സഖറിയായുടേയും പ്രവചനങ്ങൾക്കു ശേഷവും എസ്രാ-നെഹമിയാമാരുടെ പരിഷ്കരണങ്ങൾക്കു മുൻപുമായിരിക്കണം മലാക്കിയുടെ ദൗത്യത്തിന്റെ കാലം. മലാക്കിയും എസ്രായും ഒരാൾ തന്നെയായിരുന്നു എന്നൊരു പാരമ്പര്യം ചില യഹൂദരചനകളിൽകാണാം. തന്റെ കാലത്ത് ഈ വിശ്വാസം നിലവിലിരുന്നുവെന്ന് മലാക്കിയുടെ പുസ്തകത്തിനെഴുതിയ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ ആമുഖത്തിൽ ജെറോം പറയുന്നു. എബ്രായ പ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിലെ അവസാനത്തെ കണ്ണിയായ മലാക്കിയുടെ മരണത്തോടെ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധാത്മാവ് ഇസ്രായേലിനെ വിട്ടുപോയി എന്ന് ബാബിലോണിയൻ താൽമൂദിൽ പറയുന്നു. അപ്പോക്രിഫൽ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ കാനോനികത അംഗീകരിക്കാത്ത പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകളേപ്പോലുള്ള ക്രിസ്തീയ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ഈ കൃതി പഴയനിയമത്തിലെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ രചനയാകുന്നു. എബ്രായ ഭാഷയിൽ "എന്റെ ദൂതൻ" എന്നർത്ഥമുള്ള 'മലാഖി' എന്ന പേരിനെ ഗ്രന്ഥകാരന്റെ വ്യക്തിപരമായ നാമമെന്നതിനു പകരം അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടിയ ദൗത്യത്തിന്റെ വിശേഷണമായാണ് പല വ്യാഖ്യാതാക്കളും കാണുന്നത്.
എബ്രായബൈബിളിന്റേയും ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പഴയനിയമത്തിന്റേയും ഭാഗമായ ഒരു രചനയാണ് മലാക്കിയുടെ പുസ്തകം. ദൈർഘ്യം കുറഞ്ഞ 12 പ്രവചനഗ്രന്ഥങ്ങൾ അടങ്ങിയ "ചെറിയ പ്രവാചകന്മാർ" എന്ന വിഭാഗത്തിലെ അവസാനഗ്രന്ഥമായാണ് മിക്കവാറും ബൈബിൾ സംഹിതകളിൽ ഇതു കാണുന്നത്. ബാബിലോണിലെ പ്രവാസത്തിനു ശേഷം യെരുശലേമിൽ യഹൂദരുടെ രണ്ടാം ദേവാലയത്തിന്റെ നിർമ്മാണം കഴിഞ്ഞ് ക്രി.മു. അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെങ്ങോ ഇതിന്റെ രചന നടന്നതായി കരുതപ്പെടുന്നു. അനുഷ്ഠാനപരമായ മതാത്മകതയ്ക്കും മതവിശ്വാസത്തിന്റെ സാമൂഹികമാനത്തിനും തുല്യപ്രാധാന്യം കല്പിച്ച പ്രവാസാനന്തര യഹൂദപ്രവാചകപാരമ്പര്യത്തിന്റെ മാതൃകയായി ഈ രചന കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
മോശെയുടെ നിയമം പാലിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനവും അന്ത്യകാലത്തെ കർത്താവിന്റെ ദിനത്തിനായി ജനത്തെ ഒരുക്കാൻ പൂർവപ്രാവാചകനായ ഏലിയായെ വീണ്ടും അയക്കുമെന്നുള്ള വാഗ്ദാനവും അവതരിപ്പിച്ചാണ് മലാക്കിയുടെ പുസ്തകം സമാപിക്കുന്നത്. ഏലിയാപ്രവാചകൻ മരിക്കാതെ ഉടലോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടുകയാണുണ്ടായതെന്ന വിശ്വാസമായിരിക്കണം അന്ത്യനാളുകളിലേയ്ക്ക് ജനത്തെ ഒരുക്കാൻ വരുന്ന പ്രവാചകനായി അദ്ദേഹത്തെ സങ്കല്പിക്കാൻ കാരണമായത്. മലാക്കിയുടെ പുസ്തകത്തിലെ ഈ സമാപനഭാഗം ആ പുസ്തകത്തിന്റെയെന്നതു പോലെ മുഴുവൻ പ്രവചനസംഹിതയുടെ തന്നെയും അന്തിമസന്ദേശമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
മലാക്കിയുടെ പുസ്തകം എബ്രായബൈബിളിന്റെ പ്രഖ്യാതമായ മസോറട്ടിക് പാഠത്തിൽ മൂന്നദ്ധ്യായങ്ങളും, പുരാതന ഗ്രീക്കു പരിഭാഷയായ സെപ്ത്വജിന്റ്, ജെറൊമിന്റെ ലത്തീൻ പരിഭാഷയായ വുൾഗാത്തെ, സുറിയാനി പരിഭാഷയായ പ്ശീത്താ എന്നിവയിൽ നാലദ്ധ്യായങ്ങളും അടങ്ങുന്നു. എബ്രായബൈബിളിലെ പ്രവചനഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഗദ്യമയമായത് ഇതാണ്. ആദ്യം സ്വന്തം നിലപാട് അവതരിപ്പിച്ചിട്ട്, ശ്രോതാക്കൾ ഉന്നയിച്ചേക്കാവുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ സ്വയം ഉന്നയിച്ച് അവയ്ക്കു മറുപടി പറഞ്ഞ ശേഷം ഒടുവിൽ ആദ്യനിലപാട് ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കുന്ന മട്ടിലുള്ള ഇതിലെ അദ്ധ്യാപനശൈലി ഇതര പ്രവചനഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാണാത്തതാണ്.
ധാർമ്മികവും അനുഷ്ഠാനപരവും സാമൂഹികവുമായി വീഴ്ചകളുടെ പേരിൽ പ്രവാചകൻ ജനങ്ങളെ, പ്രത്യേകിച്ച് പൗരോഹിത്യത്തെ, നിശിതമായി വിമർശിക്കുന്നു. ഈ വിമർശനത്തിനിടയിൽ ജനങ്ങളുടെ പേരിൽ ദൈവത്തോട് അദ്ദേഹം ഏതാനും ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച് അവയ്ക്കു സ്വയം മറുപടി പറയുന്നു. ആ ചോദ്യങ്ങളും മറുപടികളും ഇങ്ങനെയാണ്:-
ഈ രചനാവിദ്യ മിക്കവാറും ചിത്രസ്വഭാവമുള്ളതാണെങ്കിലും അമൂർത്തമായ ചിഹ്നങ്ങളേയും ഇത് ആശ്രയിക്കുന്നുണ്ട്. എഴുത്തിന്റെ ദിശ വലത്തുനിന്ന് ഇടത്തേയ്ക്കാണെങ്കിലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും ഇടവിട്ടുള്ള ഉഴവുചാലുകളുടെ മാതൃകയിലുള്ള ബൂസ്ട്രഫീഡോണിക ശൈലിയിലും ഇതെഴുതാറുണ്ട്. മുഖ്യചിഹ്നങ്ങളുടെ എണ്ണം ഏതാണ്ട് 400-600 ആണ്‌ അർത്ഥസൂചകമായ പ്രതീകങ്ങൾ ചേർന്നുള്ള ലോഗോഗ്രാഫിക് ലിപികളിലും, അക്ഷരാധിഷ്ടിതമായ സിലബിക് ലിപികളിലും സാധാരണ പതിവുള്ള ചിഹ്നസംഖ്യകളുടെ ഇടയ്ക്കുള്ള സംഖ്യയാണിത്. അതിനാൽ ഈ രണ്ടു ലിപിമാതൃകകളുടെ സങ്കരമായ പ്രതീകാക്ഷര ലിപി ആണിതെന്ന് പല പണ്ഡിതന്മാരും കരുതുന്നു. (അക്ഷര ലിപികളിൽ 50 മുതൽ 100 വരെ ചിഹ്നങ്ങളും, പ്രതീക ലിപികളിൽ അതിന്റെ അനേകം ഇരട്ടി ചിഹ്നങ്ങളും ആണ്‌ സാധാരണ പതിവ്). മൂലശബ്ദങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്ന് പുതിയവാക്കുകൾ ഉണ്ടാകുന്ന തരം ഭാഷയാണ്‌ ഈ ലിപികളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് ഗവേഷകരിൽ ചിലർ കരുതുന്നു. എന്നാൽ ലിപിയുടെ ഭാഗമായ ചില ചിഹ്നങ്ങൾ ഈ നിഗമനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നില്ലെന്ന് കരുതുന്നവരും ഉണ്ട്.
സിന്ധുസംസ്കാരത്തിലെ ലിഖിതങ്ങളിലെ ലിപി, പ്രതീകളുടേയും അക്ഷരങ്ങളുടേയും സങ്കരമാണെന്നു കരുതിയ റഷ്യൻ പണ്ഡിതൻ യൂറി നോറോസോവ്, അദ്ദേഹവും സംഘവും നടത്തിയ കമ്പ്യൂട്ടർ വിശകലനത്തിനൊടുവിൽ ഈ ലിപിക്കു പിന്നിലുള്ളത് ഒരു ദ്രാവിഡഭാഷയാണെന്ന്വ് വാദിച്ചു. നോറോസോവിനു മുൻപേ ഹെൻറി ഹെറാസും ഈ ലിപിയിൽ ഒരു ആദിദ്രാവിഡ ഭാഷ കണ്ടിരുന്നു. നോറോസോവിന്റെ സോവിയറ്റ് സംഘവുമായി മത്സരിച്ച് ഈ ലിപി വിശകലനം ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ച ഫിൻ‌ലൻഡുകാരൻ പണ്ഡിതൻ ആസ്കോ പാർപ്പോളയുടെ സംഘം, ദ്രാവിഡാഭാഷാ പരികല്പനയെ ആശ്രയിച്ച് നടത്തിയ വായന പലയിടങ്ങളിലും നോറോസോവിന്റേയും ഹെരാസിന്റേയും വായനയുമായി ഒത്തുപോവുകയും പലയിടങ്ങളിലും വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഉദാഹരണത്തിനു, ലിപിയിലെ മത്സ്യചിഹ്നത്തെ ദ്രാവിഡഭാഷകളിലെ "മീൻ" എന്ന വാക്കായി ഇരുവായനകളും കണ്ടു. പാർപ്പോളയുടെ പഠനത്തിന്റെ 1994 വരെയുള്ള കഥ, "സിന്ധുലിപിയുടെ ഭേദനം" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ കാണാം
ഈ ലിപിയ്ക്ക് പല വായനകളും പലപ്പോഴായി നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവയ്ക്കൊന്നും വ്യാപകമായ അംഗീകാരം കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഇതിന്റെ വായനയ്ക്ക് തടസ്സമായി നിൽക്കുന്ന മുഖ്യ വസ്തുതകൾ താഴെപ്പറയുന്നവയാണ്‌:
ലിഖിതങ്ങളുടെ ശരാശരി ദൈർഘ്യം 5 ചിഹ്നങ്ങളും പരമാവധി ദൈർഘ്യം 17 ചിഹ്നങ്ങളും മാത്രമാണ്‌.(ഒന്നിലേറെ ലിഖിതങ്ങൾ ചേർന്ന ഒരു മുദ്രയിലെ ചിഹ്നസംഖ്യ പോലും 27 മാത്രമാണ്‌.)
പ്രസിദ്ധമായ റോസെറ്റാ ശിലയുടെ മാതൃകയിലുള്ള ദ്വിഭാഷാ പാഠങ്ങളൊന്നും ഈ ലിപിയുടെ വായനയെ സഹായിക്കാൻ കിട്ടിയിട്ടില്ല.
അമെച്ച്വർ ഗവേഷകന്മാർക്ക് ഈ ലിപിയ്ക്കുള്ള താത്പര്യം മൂലം ഇതിന്റെ വായനയെ സംബന്ധിച്ച് ഒട്ടേറെ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവ തമ്മിൽ ഒത്തുപോകുന്നില്ല. അവയ്ക്കൊന്നിനും അക്കാദമിക അംഗീകാരം കിട്ടിയിട്ടുമില്ല.
സിന്ധുലിപിയുടേതായി കരുതപ്പെടുന്ന ചിഹ്നങ്ങൾ അടങ്ങുന്ന ഹരപ്പൻ മുദ്രയുടെ ആദ്യപ്രസിദ്ധീകരണം അലക്സാണ്ടർ കണ്ണിങ്ങാമിന്റെ കൈയെഴുത്തു പകർപ്പിനെ ആശ്രയിച്ച് 1873-ൽ ആയിരുന്നു. അതിനുശേഷം ഈ ചിഹ്നങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഏതാണ്ട് നാലായിരത്തോളം വസ്തുക്കൾ മെസപ്പൊട്ടേമിയയിൽ നിന്നു പോലും കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. 1970-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഐരാവതം മഹാദേവൻ സിന്ധുലിഖിതങ്ങളുടെ ഒരു ശേഖരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. 3700-ഓളം മുദ്രകളും 417 വ്യത്യസ്ത ചിഹ്നങ്ങളും രൂപങ്ങളും അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ ചിഹ്നങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ലിഖിതങ്ങളിൽ ചിഹ്നങ്ങളുടെ ശരാശരി സംഖ്യ അഞ്ചാണ്‌‌. ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമുള്ള ലിഖിതം 17 ചിഹ്നങ്ങൾ അടങ്ങിയതാണ്‌. എഴുത്തിന്റെ ദിശ വലത്തുനിന്ന് ഇടത്തോട്ടാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഇരാവതം മഹാദേവൻ ആണ്‌.
സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട, ചിഹ്നങ്ങൾ ചേർന്ന ഹ്രസ്വമായ വരികളിലെ ലേഖനവിദ്യയാണ്‌ സിന്ധു ലിപി അല്ലെങ്കിൽ ഹരപ്പൻ ലിപി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ക്രി. മു. 26 മുതൽ 20 വരെ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ സിന്ധുനദീതടസംസ്കാരത്തിന്റെ പക്വദശയിലാണ്‌ ഈ ലിപി നടപ്പിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഇതിൽ ചിത്രലിപികളും ശബ്ദലിപികളും ഉണ്ടായിരുന്നതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. മൃദുവായ കല്ലുകൾ മുറിച്ചെടുത്ത് അവയിൽ കൊത്തിയ രീതിയിലും ചെമ്പുതകിടുകളിൽ എഴുതിയ രീതിയിലുമാണ് ഇവ കണ്ടെത്തിയിട്ടുള്ളത്. വ്യക്തതയും ഭംഗിയുമുള്ള ഈ ലിപികൾ ഏറെക്കുറെ വികസിച്ചുകഴിഞ്ഞ ഒരു ലിപിവ്യവസ്ഥയിലേതായിരുന്നുവെന്ന നിഗമനത്തിലാണ് ചരിത്രഗവേഷകർ എത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഇതിന്റെ ആദിരൂപങ്ങളേപ്പറ്റിയോ പരിണാമദശകളേപ്പറ്റിയോ കാര്യമായ വിവരങ്ങളും കിട്ടിയിട്ടില്ല.
1960 മേയ് മാസത്തിൽ ഭാരതത്തിലെ പുരാവസ്തു സർ‌വേ വിഭാഗത്തിലെ ബി.ബി. ലാൽ, "പുരാതനഭാരതം" എന്ന പത്രികയിൽ ഒരു പ്രബന്ധം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. പ്രബന്ധത്തോടൊപ്പം മെഗാലിഥിക്, ചാൽക്കോലിഥിക് മൺപാത്രങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളുടെ ഒരു ശേഖരവും ചേർത്തിരുന്നു. അവയിലെ ലിഖിതങ്ങൾക്ക് പുരാതന സിന്ധുലിപിയുമായി സാമ്യമുണ്ടെന്ന് ലാൽ അവകാശപ്പെട്ടു. സിന്ധുനദീതട ലിഖിതങ്ങളോട് സാമ്യം പുലർത്തുന്ന പുരാതനലിഖിതങ്ങൾ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തിണ്ടിവനത്തിനടുത്തുള്ള സനൂർ, കേരളത്തിലെ കൊടുങ്ങല്ലൂർ, കോയമ്പത്തൂരിനടുത്തുള്ള സുലൂർ എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നും കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടുള്ളതായി പറയപ്പെടുന്നു.
ഈ ലിപികൾ സർവ്വസമ്മതമായ മട്ടിൽ വായിച്ചെടുക്കാൻ ഒട്ടേറെ ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുകയും അത് വായിക്കപ്പെട്ടതായി പല അവകാശവാദങ്ങളും ഉന്നയിക്കപ്പെടുകയും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അക്കാര്യത്തിലുള്ള ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ ഇനിയും തീർന്നിട്ടില്ല. ഈ ചിഹ്നങ്ങൾ ഒരു എഴുത്തുവിദ്യ ആണോ എന്നതു തന്നെ തർക്കവിഷയമാണ്‌. അവയ്ക്കുപിന്നിലുള്ള ഭാഷ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഈ ലിപിയിലെ എഴുത്ത് മറ്റേതെങ്കിലും ലിപിയിലെ എഴുത്തിനോടൊപ്പം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ദ്വിഭാഷാലിഖിതങ്ങളൊന്നും കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടില്ലെന്നതും ഇതിന്റെ വായന ദുഷ്കരമാക്കുന്നു.
ക്രി.മു. 3500-നു ശേഷം ഉപയോഗത്തിലിരുന്ന ചുരുക്കം ലിപികളടങ്ങിയ ആദ്യകാല ഹരപ്പനിൽ നിന്ന് സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരത്തിന്റെ പക്വമായ ഘട്ടത്തിൽ വികസിച്ചുവന്ന ലിപിയാണ്‌ സിന്ധുലിപി എന്ന് 1999-ലെ ഒരു ബി.ബി.സി. റിപ്പോ‌ർട്ടിൽ പറയുന്നു. ഇതനുസരിച്ച്, ആദ്യകാലത്തെ പാത്രങ്ങളിലെ അടയാളങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളും മറ്റും പക്വമായ സിന്ധുലിപിയിൽ വികസിതമായി. എന്നാൽ ആദ്യകാല ഹരപ്പൻ ചിഹ്നങ്ങളുടെ ഈ കാലനിർണ്ണയവും അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനവും, ഹരപ്പൻ ഗവേഷണരംഗത്ത് പേരെടുത്ത റിച്ചാർഡ് മെഡോ ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
അശോകശാസനങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മിലിപിയുടെ പൂർ‌വ്വരൂപമാണ്‌ സിന്ധുലിപി എന്ന് 1877-ൽ കണ്ണിങ്ങാമും പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുണച്ച ജി.ആർ. ഹണ്ടറും ഐരാവതം മഹാദേവനും മറ്റും കരുതി. ബ്രാഹ്മികുടുംബത്തിൽ പെട്ട ഒരു ലിപിയാണിതെന്ന് ഒരു ന്യൂനപക്ഷം പണ്ഡിതന്മാർ ഇന്നും വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ മിക്കവാറും പണ്ഡിതന്മാർ അവരോട് വിയോജിക്കുകയും ബ്രാഹ്മിലിപി അരാമിക് ലിപിയിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണെന്ന് കരുതുകയും ചെയ്യുന്നു.
ദ്രാവിഡഭാഷാപരികല്പനയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഇരാവതം മഹാദേവൻ അതിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിതാണ്‌: "ഹരപ്പൻ ഭാഷയുടേയും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകളുടേയും ആദ്രിദ്രാവിഡമൂലം ഒന്നാണെന്ന് ഒരുപക്ഷേ നാം എന്നെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയേക്കാം. എന്നാൽ അത് ഒരു പരികല്പന മാത്രമാണ്‌ സിന്ധുലിപി ഭേദിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമെന്ന മോഹമൊന്നും എനിക്കില്ല. അക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് പശ്ചാത്താപവുമില്ല."
2007 മേയ് മാസത്തിൽ തമിഴ്‌നാട് പുരാവസ്തു വിഭാഗം പൂം‌പുഹാറിനടുത്തുള്ള മേളപ്പെരുമ്പള്ളത്ത് നടത്തിയ നടത്തിയ അന്വേഷണത്തിൽ ശൂലാഗ്രചിഹ്നം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള മൺപാത്രങ്ങൾ കണ്ടുകിട്ടി. ഈ ചിഹ്നങ്ങൾക്ക് 1920-ൽ മൊഹഞ്ജൊദാരോയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ മുദ്രകളോട് അസാമാന്യമായ സാമ്യം ഉള്ളവയാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
സിന്ധുലിപി ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുള്ള ചില കല്ലുപകരണങ്ങൾ, ക്രിസ്തുവിന്‌ മുൻപ് രണ്ടാം സഹസ്രാബ്ദത്തിലേതായി തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്നു കണ്ടുകിട്ടിയത്, ഈ ലിപിയെ ദ്രാവിഡഭാഷകളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന പരികല്പനയ്ക്ക് ബലം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഉപകരണങ്ങളിലെ ലേഖനം സിന്ധുലിപിയാണെന്ന വാദം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
പക്വമായ സിന്ധുലിപി ലിഖിതങ്ങൾ കൂടുതലും കാണപ്പെടുന്നത് പരന്ന ദീർഘചതുരത്തിലുള്ള മുദ്രകളിലാണ്‌. എന്നാൽ വീട്ടുപകരണങ്ങൾ, ലഘുഫലകങ്ങൾ, താമ്രപത്രങ്ങൾ, മൺപാത്രങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയിലും അവ കണ്ടെത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
മാമരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും വിശാലമായ പച്ച വിരിച്ച് കിടക്കുന്ന തേയില ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞ് പോകുന്ന സുന്ദര നിമിഷങ്ങളെ ഓർമകൾക്കൊപ്പം ചേർത്ത് നിർത്താൻ മത്സരിച്ച് ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തുന്ന സഞ്ചാരികളെ വഴിയരികുകളിൽ കാണാം.
മൂന്നാറിനോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന പ്രദേശമാണെങ്കിലും ആഡംബരത്തിന്റെ വലിയ റിസോർട്ടുകളോ മുന്തിയ ഹോട്ടലുകളോ വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കോ ഒന്നും ഈ ഗ്രാമത്തിൽ കാണാൻ കഴിയില്ല. പകരം എവിടേക്ക് നോക്കിയാലും മാനം മുട്ട ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന മലകളും മലകൾക്കപ്പുറം മാനത്തെ തഴുകുന്ന മേഘ പാളികളും മാത്രം. താമസ സൗകര്യത്തിനായി വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ഏതാനും ചില ലോഡ്ജുകളെ ആശ്രയിക്കുക എന്നതാണ് മാങ്കുളത്തെത്തിയാൽ ചെയ്യേണ്ട ആദ്യ ജോലി. ദീർഘ നേരത്തെ യാത്രാക്ഷീണം ഒഴിവാക്കാൻ ഗ്രാമത്തിലെ തണുത്ത വായു മാത്രം ശ്വസിച്ചാൽ മതിയാവും. 123 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തീർണ്ണമുളള ഗ്രാമത്തിൽ 12000 ജനസംഖ്യ മാത്രമാണുള്ളത്. ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ പൂഞ്ഞാർ രാജാക്കന്മാരുടെ കീഴിലായിരുന്നു ഈ പ്രദേശമെന്നു മനസ്സിലാക്കാം. ബ്രിട്ടീഷ് ആധിപത്യത്തിന്റെ ആഢത്വം വിളിച്ചോതുന്ന അവശേഷിപ്പുകൾ ഇന്ന് മാങ്കുളത്ത് ബാക്കിയായിട്ടുണ്ട്. ജനവാസ മേഖലകളെക്കാളും വനപ്രദേശമാണ് ഗ്രാമത്തിൽ അധികമായുളളത് എന്നതാണ് മാങ്കുളത്തിന്റെ വലിയ സവിശേഷതകളിൽ ഒന്ന്.
ഭാരതത്തിന്റെ സുഗന്ധവ്യഞ്ജന ഉദ്യാനമായ കേരള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കിഴക്ക് ഭാഗത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഇടുക്കി ജില്ലയുടെ കിഴക്കേ അറ്റത്ത് തമിഴ് നാടിനോട് തൊട്ടുകിടക്കുന്ന മാങ്കുളം പഞ്ചായത്ത് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായും കാലാവസ്ഥ, സംസ്കാരം, കാർഷികവിളകൾ എന്നിവയുടെ കാര്യത്തിലും കേരളത്തിലെ മറ്റുപ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തത പുലർത്തുന്നു. പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായി സഹ്യപർവ്വതനിരകൾക്കിടയിലാണ് പ്രകൃതിരമണീയമായ ഈ പ്രദേശം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഹൈറേഞ്ചസ് എന്ന കാർഷിക കാലാവസ്ഥ മേഖലയിലാണ് ഈ പഞ്ചായത്ത് ഉൾപ്പെടുന്നത്. ചരിത്രപുരാവസ്തു ഗവേഷകർ 3000 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മേൽ പ്രായം കണക്കാക്കിയിട്ടുള്ള പ്രപിതാ മഹാന്മാർ വരച്ച എഴുത്തളകളും നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിൽക്കുന്ന ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന മുനിയറകളും ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ മാത്രം സ്വന്തം. പഞ്ചപാണ്ഡവൻമാരുടെ പുണ്യപാദധൂളികളാൽ അനുഗൃഹീതമാണ് ഇവിടുത്തെ മിക്ക പ്രദേശങ്ങളും എന്ന് പഴമക്കാർ വിശ്വസിക്കുന്നു.
അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ഉയരത്തിൽ നിന്നും ഇടതടവില്ലാതെ നുരഞ്ഞ് പതഞ്ഞ് താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന ഒന്നിലധികം വെളളച്ചാട്ടങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ് ഇവിടം. ചിന്നാർ വെളളച്ചാട്ടം, വിരിപ്പാറ വെളളച്ചാട്ടം, കോഴിവാലൻക്കുത്ത്, പെരുമ്പൻകുത്ത്, നക്ഷത്രകുത്ത് തുടങ്ങി അരഡസനിലധികം വെളളച്ചാട്ടങ്ങൾ മാങ്കുളത്തുണ്ട്. അവയിലേറെയും ഇരുന്നൂറ് ഇരുന്നൂറ്റമ്പത് അടിക്കുമേൽ ഉയരത്തിൽ നിന്നുമാണ് വെള്ളം താഴേക്കു പതിക്കുന്നത്. കലർപ്പില്ലാത്ത ശുദ്ധജലമാണ് എന്നു മാത്രമല്ല ശരീരം കോച്ചുന്നത്ര തണുപ്പുമാണ് അതിന്. വെളളച്ചാട്ടങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായതിനാലാവണം സ്വന്തമായി വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിച്ച് വൈദ്യുതി ബോർഡിന് വിൽപ്പന നടത്തുന്ന സംസ്ഥാനത്തെ ഏക പഞ്ചായത്ത് എന്ന ബഹുമതി മാങ്കുളത്തിനുണ്ട്. നക്ഷത്രകുത്തിനോട് ചേർന്നാണ് ഇത്തരത്തിൽ വൈദ്യുതി ഉത്പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന പവർഹൗസും മറ്റ് അനുബന്ധ ഉപകരണങ്ങളും.
ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ ദേവികുളം താലൂക്കിൽ ദേവികുളം ബ്ലോക്കിലാണ് മാങ്കുളം ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. 2000 ഓക്ടോബർ 2-ാം തിയതി രൂപീകൃതമായ ഈ പഞ്ചായത്ത് മാങ്കുളം വില്ലേജ് പരിധിയിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. 123 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഈ പഞ്ചായത്തിന്റെ അതിരുകൾ വടക്കുഭാഗത്ത് മൂന്നാർ പഞ്ചായത്തും, തെക്കുഭാഗത്ത് അടിമാലി പഞ്ചായത്തും, കിഴക്കുഭാഗത്ത് മൂന്നാർ, പള്ളിവാസൽ പഞ്ചായത്തുകളും, പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്ത് കുട്ടമ്പുഴ, അടിമാലി പഞ്ചായത്തുകളുമാണ്. ഭൂപ്രകൃതിയനുസരിച്ച് മലനാട് മേഖലയിൽ വരുന്ന മാങ്കുളം പഞ്ചായത്തിലെ പ്രധാന വിളകൾ റബ്ബർ, കൊക്കോ, കവുങ്ങ്, ഏലം, ജാതി, കാപ്പി, കൊടി, തെങ്ങ് മുതലായവയാണ്. നല്ലതണ്ണിപ്പുഴ, മാങ്കുളം പുഴ, ഈറ്റചോല പുഴ എന്നിവ പഞ്ചായത്തിലെ പ്രധാന ജലസ്രോതസ്സുകളാണ്.
വ്യത്യസ്തങ്ങളായ മൂന്ന് തരത്തിലുളള കാലാവസ്ഥയാണ് മാങ്കുളത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. നവംബർ-ഡിസംബർ മാസങ്ങളിൽ പൂജ്യത്തിലും താഴെ അന്തരീക്ഷ ഊഷ്മാവ് എത്തുന്ന വിരിപ്പാറ, തണുപ്പും ചൂടും സമിശ്രമായ മാങ്കുളം, ചൂടേറെയുളള ആനക്കുളം; ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ച് കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തിനുളളിൽ തന്നെ വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ഈ മൂന്നു കാലാവസ്ഥയും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും. മാങ്കുളത്തെത്തിയാൽ ആശ്രയിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല വാഹനം ജീപ്പ് തന്നെയാണ്. മണ്ണും കല്ലും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ഇതിലും ഉചിതമായ മറ്റൊരു വാഹനം അവിടെ കിട്ടാനില്ലായെന്നതു തന്നെയാണ് അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം. മാങ്കുളത്തിന്റെ വിവിധ മേഖലകളിലേക്കു സഞ്ചരിക്കാൻ തയ്യാറായി കിടക്കുന്ന ടാക്‌സി ജീപ്പുകൾ അവിടെ കാണാം.
മലമ്പ്രദേശമായ മാങ്കുളം പഞ്ചായത്തിൽ നിരവധി കുന്നുകളും, മലകളുമുണ്ട്. പള്ളികുന്ന്, 96 കുന്ന്, മുനിപാറകുന്ന്, പാർവ്വതിമല, കിളിക്കല്ല് മല, വിരിഞ്ഞപാറ മല എന്നിവ ഇവിടുത്തെ പ്രധാന കുന്നുകളും മലകളുമാണ്. മൊത്തം ഭൂവിസ്തൃതിയുടെ 25 ശതമാനം വനപ്രദേശമാണ്. ആനക്കുളം ഓര്, പെരുമ്പൻകുത്ത്, നക്ഷത്രകുത്ത്, ചിന്നാർ കുത്ത്, കിളിക്കല്ല് കുത്ത്, വിരിഞ്ഞ പാറ മുനിയറ, കള്ളക്കുട്ടികുടി കുത്ത്, കോഴിവാലൻ കുത്ത്, വെല്ലിപാറകുട്ടി, വിരിപാറ തേയിലതോട്ടം എന്നിവ ഈ പഞ്ചായത്തിലേക്ക് വിനോദ സഞ്ചാരികളെ ആകർഷിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളാണ്. നെടുമ്പാശ്ശേരി-കൊടൈക്കനാൽ സംസ്ഥാന പാത പഞ്ചായത്തിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നു.
മാങ്കുളത്തെ കുറിച്ച് പുറംലോകം അറിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയിട്ട് ഏറെ നാളുകളൊന്നും ആയിട്ടില്ല. വേണ്ടത്ര വാഹന സൗകര്യമോ മററ് അടിസ്ഥാന വികസനങ്ങളോ എത്തിപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന മാങ്കുളം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ വനത്തിനുളളിലെ പറുദീസ തന്നെയാണ്. മലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് പച്ചപ്പിന്റെ മേലങ്കിയണിഞ്ഞ് കാട്ടരുവികളാലും പുഴകളാലും വെളളച്ചാട്ടങ്ങളാലും സമൃദ്ധമായി തണുത്ത കാറ്റിന്റെ സ്പർശനത്താൽ കുളിരണിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന മാങ്കുളം മൂന്നാറിനോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന, അറിയപ്പെടേണ്ടുന്ന എന്നാൽ അറിയാൻ ബാക്കി വച്ച പ്രകൃതി സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഒരു തുരുത്താണ്.
സംസ്ഥാനത്ത് വൈദ്യുതി ഉത്പാദിപ്പിച്ചു കേരള സ്റ്റേറ്റ് ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോർഡ് വൈദ്യുതി ഗ്രിഡിലേക്ക് വിൽക്കുന്ന സംസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യത്തെ പഞ്ചായത്ത് ആണ് മാങ്കുളം ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത്.
മറ്റ് ഭേദകാർത്ഥപ്രകൃതികളിൽ നിന്ന് തദ്ധിതമുണ്ടാക്കാൻ മുഖ്യമായും ഉപയോഗിക്കുന്നത് ത്തം എന്ന പ്രത്യയമാണ്. സംസ്കൃതത്തിലെ തന്മാത്രാ പ്രത്യയമായ ത്വം എന്നതിന് തുല്യമായ മലയാളപ്രത്യമാണ് ത്തം. അതായത് സംസ്കൃത പ്രകൃതികളോട് ത്വം ചേർക്കുമ്പോൾ മലയാള പ്രകൃതികളോട് ത്തം ചേർക്കും.
നാമങ്ങളിൽ നിന്നോ ഭേദകങ്ങളിൽ നിന്നോ ഉണ്ടാകുന്ന നാമശബ്ദങ്ങളാണ് തദ്ധിതം. ക്രിയാധാതുക്കളിൽ നിന്ന് നിഷ്പാദിപ്പിക്കാവുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ കൃത്ത് എന്നും പറയുന്നു. ഒരു ഭാഷയുടെ നവശബ്ദനിഷ്പാദനശക്തി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് അതിലെ കൃത്തുകളിലും തദ്ധിതങ്ങളിലുമാണ്. സംസ്കൃതത്തിൽനിന്നും ഇംഗ്ലീഷിൽനിന്നും പദങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതിന്റെ ഫലമായി മലയാളത്തിന്റെ തനതായ രൂപനിഷ്പാദനക്ഷമത ദുർബബലമായിത്തീരുന്നു.
എന്നാണ് ഏ.ആർ. രാജരാജവർമ്മ കേരളപാണിനീയത്തിൽ പറയുന്നത്. ഭേദകപ്രകൃതിയിൽ മുഖ്യമായും മ എന്ന പ്രത്യയം ചേർക്കുന്നു. സാധാരണമായി ശുദ്ധം എന്ന വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന ഭേദകങ്ങളുടെ പ്രകൃതികളോടാണ് 'മ'പ്രത്യം ചേർക്കാറുള്ളത്.
അനേകം ധർമ്മങ്ങളുള്ള ഒരു ധർമ്മിയിൽ നിന്ന് ഒരു ധർമ്മത്തെ മാത്രം വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുന്നതാണ് തന്മാത്രതദ്ധിതം. പ്രത്യേക ധർമ്മങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഭേദകങ്ങളിൽ നിന്നും ഉണ്ടായ നാമരൂപങ്ങളാണിവ. മ, ത്തം, തനം, തരം മുതലായ പ്രത്യയങ്ങൾ ചേർത്ത് തന്മാത്രതദ്ധിതം ഉണ്ടാക്കാം.
പേരെച്ചം, സംബന്ധിക, ആധാരികാഭാസം എന്നിവയോട് അൻ, അൾ, തു എന്നീ ലിംഗപ്രത്യയങ്ങൾ ചേർത്തുണ്ടാക്കുന്ന തദ്ധിതത്തെ നാമനിർമ്മായിതദ്ധിതം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
കനകം വിളയുന്ന നാട് എന്ന അർത്ഥത്തിൽ കനകപ്പള്ളി എന്ന് ഈ ഗ്രാമം പണ്ട് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.ഗ്രാമം എന്നർത്ഥം വരുന്ന ഹള്ളി എന്ന പദമാണ് ഉച്ചാരണഭേദം വന്ന് പള്ളി ആയി മാറിയത് എന്നും കരുതപ്പെടുന്നു.കനകപ്പള്ളി പിന്നീട് കടന്നപ്പള്ളിയായി.കൃഷി നടക്കുന്ന വിശാലമായ വയലുകൾ ഇന്നും ഗ്രാമത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്.
പരന്നുകിടക്കുന്ന നെൽപ്പാടങ്ങളും അവയ്ക്ക് അരികിലൂടെ ഒഴുകുന്ന തോടും കടന്നപ്പള്ളിയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്.കുന്നിൻപുറങ്ങളും അവയിൽ ഉത്ഭവിക്കുന്ന കൊച്ച് ഉറവകളും ജൈവവൈവിധ്യവും ഈ ഗ്രാമത്തിന് നഷ്ടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമ്പത്താണ്.വണ്ണാത്തിപ്പുഴ ഗ്രാമത്തിന് അടുത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.
ദേശീയപാത 17 ന് അടുത്തായാണ് കടന്നപ്പള്ളി ഗ്രാമം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.യഥാക്രമം 13,14 കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയുള്ള പഴയങ്ങാടി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ,പയ്യന്നൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻഎന്നിവയാണ് ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള റെയിൽവേ സൗകര്യം.കണ്ണൂർ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളം ആണ് ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള വിമാനത്താവളം.
വെള്ളാലത്ത് ശിവക്ഷേത്രം,മേലേടത്ത് ദേവീക്ഷേത്രം എന്നിവ കടന്നപ്പള്ളിയിലെ പ്രമുഖ ക്ഷേത്രങ്ങളാണ്.ഇവ അടുത്തടുത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.ഇവ കൂടാതെ ഒട്ടനേകം തെയ്യക്കാവുകളും ഗ്രാമത്തിലുണ്ട്.ബദർ മസ്ജിദ് കടന്നപ്പള്ളി,കടന്നപ്പള്ളി ജുമാമസ്ജിദ് എന്നീ പള്ളികളും ഇവിടെയുണ്ട്.
ഇവിടെ ഗവ.എൽ.പി സ്കൂൾ തെക്കേക്കര, കടന്നപ്പള്ളി ഈസ്റ്റ് എൽ.പി സ്കൂൾ, കടന്നപ്പള്ളി യു.പി സ്കൂൾ,ഗവ.ഹയർസെക്കന്ററി സ്കൂൾ കടന്നപ്പള്ളി എന്നീ വിദ്യാലയങ്ങളുണ്ട്.
ഉത്തരമലബാറിലെ പ്രമുഖ കലാരൂപമായ തെയ്യം എല്ലാ കാവുകളിലും വർഷാവർഷം കൊണ്ടാടപ്പെടുന്നു.പൂരക്കളി,മറത്തുകളി പരിശീലനങ്ങളും കാവുകൾ കേന്ദ്രീകരിച്ച് നടക്കുന്നു.