polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
അതതു സസ്യജാലങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായ വാസസ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടെത്തി അവിടെ വളർന്നുവരുവാനുള്ള അവസരവും വിത്തുവിതരണം മൂലം കൈവരുന്നു.
ഒരു മാതൃസസ്യത്തിൽ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന വിത്തുകൾ അതുനിൽക്കുന്ന സ്ഥാനത്തുനിന്നും അകലേക്ക് മാറ്റി മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് നിക്ഷേപിച്ച് പുതിയൊരു സസ്യമായി വളരാൻ പ്രാപ്തമാക്കുന്ന പ്രക്രിയയെയാണ് വിത്തുവിതരണം എന്ന് പറയുന്നത്. മാത്രൃ വൃക്ഷത്തിനു ചുറ്റുമായി അതേ ഇനത്തിലുള്ള സസ്യങ്ങൾ കൂട്ടം കൂടീവളരുന്നത് ഒഴിവാക്കാനും, സസ്യങ്ങളുടെ വികേന്ദ്രീകരണം സാധ്യമാക്കാനും പ്രകൃത്യാ സസ്യങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന കഴിവാണ് വിത്തുവിതരണത്തിനായുള്ള അഡാപ്റ്റേഷനുകൾ. സസ്യങ്ങൾക്ക് സഞ്ചരിക്കുവാൻ സാധ്യമല്ലാത്തതിനാൽ, അവ അവജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടുകളിൽ ലഭ്യമായ മറ്റു മാർഗ്ഗങ്ങൾ വിത്തുവിതരണത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവ അഞ്ചെണ്ണമാണ്.
വിത്തുവിതരണത്തിനായി ഒരു സസ്യം സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങളെ സ്വാശ്രയവിത്തുവിതരണം എന്നും പരാശ്രയവിത്തുവിതരണം എന്നും രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി തിരിക്കാം. ഒരു സസ്യവർഗ്ഗത്തിനു സ്വതേയുള്ള ഒരു പ്രത്യേകതകൊണ്ട് വിത്തുവിതരണം സാധ്യമാക്കുന്നതിനെയാണ് സ്വാശ്രയവിത്തുവിതരണം എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ഇതിനു പകരം പ്രകൃതിയിലുള്ള മറ്റു ബാഹ്യശക്തികളുടെ സഹായത്താൽ വിത്തുവിതരണം നടത്തുന്നതിനെ പരാശ്രയവിത്തുവിതരണം എന്നുവിളിക്കുന്നു.
ഭൂഗുരുത്വാകർഷണം : ഈ രീതിയിലുള്ള വിത്തുവിതരണത്തെ എന്നുവിളിക്കുന്നു. ഒരു സസ്യത്തിൽ നിന്ന് പാകമായ ഫലം ഭൂഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിലത്തുപതിക്കുന്നു. ഉദാഹരണങ്ങൾ, ചക്ക, ആപ്പിൾ, തേങ്ങ. ഫലത്തിൽ നിന്നു വേർപെടുന്ന വിത്ത് ജന്തുക്കളുടെയോ, വെള്ളം, വായു എന്നിവയുടെ സഹായത്താലോ മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് പിന്നീട് മാറ്റപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുമുണ്ട്.
പൊട്ടിത്തെറിക്കൽ : ചില സസ്യങ്ങളുടെ ഫലങ്ങൾ പാകമായി ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ സ്വയം പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയും, അവയിൽനിന്ന് വിത്തുകൾ മാതൃസസ്യത്തിൽ നിന്നും ദൂരേക്ക് തെറിച്ചു പോവുകയും ചെയ്യും. ഉദാഹരണങ്ങൾ റബ്ബർ, പയറുവർഗ്ഗങ്ങൾ.
പക്ഷിമൃഗാദികളുടെ സഹായത്താൽ നടക്കുന്ന വിത്തുവിതരണത്തെ സൂക്കോറി എന്നു വിളിക്കുന്നു. പലവിധമാർഗ്ഗങ്ങൾ ഈ രീതിയിൽ വിത്തുവിതരണം നടത്താനായി സസ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.
അനുഷ്ഠാനപരമല്ലാത്ത സംഗീതവും ഇവർ കൈകാര്യം ചെയ്യാറുണ്ട്. ഇക്കൂട്ടത്തിൽ രസകരമായ ഒന്നാണ്‌ മഞ്ചലിൻറെ യാത്രകളെ അനുകരിക്കുന്ന ഒന്ന്. പുള്ളുവൻ വീണ ഉപയോഗിച്ച് മഞ്ചൽക്കാരുടെ മൂളലും അവർ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും മറ്റും അനുകരിക്കുന്നു. വീണയുമായി അയാൾ ഒരു സംവാദത്തിലേർപ്പെടുന്ന മട്ടിലാണ്‌ ഇതു ചെയ്യുക. വീണയോടുള്ള അയാളടെ ഭാഷണങ്ങൾക്ക് വീണ അതിൻറെ പ്രതിഭാഷണങ്ങൾ സംഗീതാത്മകമായി നൽകുന്നു. വളരെ അടുപ്പവും അനുസരണയും വിധേയത്വവും കാണിക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിനേപ്പോലെ ഈ സമയത്ത് വീണ ഭാവം മാറ്റുന്നത് വളരെ ഹൃദ്യമായ അനുഭവമാക്കാൻ പുള്ളുവന്മാർക്ക് സാധിക്കാറുണ്ട്.
അയ്യപ്പൻ വിളക്ക് ഉത്സവത്തിൻറെ ഭാഗമായും തിരിയുഴിച്ചിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. ആയപ്പ ജനനം ആചാരത്തിനു ശേഷം അതിരാവിലെ 3 മണിക്കാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുള്ളത്, കൂടാതെ പാൽ കിണ്ടി എഴുന്നള്ളിപ്പും.
കേരളത്തിലെ ഫ്യൂഡൽ ജീവിതരീതികളിലേക്ക് സാംസ്കാരികതലത്തിൽ വളരെയേറെ ഇഴുകിച്ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രാദേശിക ജനവിഭാഗമാണ്‌ ഇവർ‍. കേരളത്തിൽ നിലനിന്നുപോരുന്ന നാഗാരധനയുടെ അവിഭാജ്യമായ ഒരു ഘടകമാണ്‌ ഇവർ. ധനികകുടുംബങ്ങളിലും മറ്റും നടത്തിപ്പോരുന്ന കളം പാട്ടുകളിൽ ഗായകരുടെ സ്ഥാനം ഇവർക്കാണ്‌. സർപ്പങ്ങളുടെ ഉത്പത്തിയേക്കുറിച്ച് ഹൈന്ദവപുരാണങ്ങളിൽ പറയുന്ന കദ്രുവിന്റേയും‍ വിനതയുടേയും കഥകളെ ഉപജീവിച്ചുള്ളതാണ്‌ ഇവരുടെ പാട്ടുകൾ. സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ഒരുപോലെ പാടാനുണ്ടാകും. സ്ത്രീകൾ പുള്ളുവക്കുടവും പുരുഷന്മാർ വീണയും വാദ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. സാധാരണദിവസങ്ങളിൽ വീടുകൾതോറും ചെന്ന് പാട്ടുകൾ പാടിയാണ്‌ ഇവർ നിത്യവൃത്തി നേടിയിരുന്നത്. ചെറിയ കുട്ടികൾക്ക് ദൃഷ്ടിദോഷം പറ്റാതിരിക്കാൻ ഇവരെക്കൊണ്ട് "നാവേർ" പാടിക്കുന്ന പതിവുമുണ്ട്.
ഒരു അനുഷ്ഠാനമാണ് തിരിയുഴിച്ചിൽ. സർപ്പപ്രീതിക്കുവേണ്ടി പുള്ളുവർ നടത്തുന്ന തിരിയുഴിച്ചിലാണ് ഉത്തരകേരളത്തിൽ നിലവിലുള്ളത്. പത്തോ പന്ത്രണ്ടോ വലിയ തിരികൾ ഒന്നിച്ചുചേർത്ത് വെളിച്ചെണ്ണയിൽ മുക്കി കത്തുന്ന ഭാഗമൊഴിച്ചുള്ള ഭാഗങ്ങൾ വാഴപ്പോളകൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിട്ട്, അത് സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ മുഴുവൻ ഉഴിഞ്ഞ്, കാർമികൻ നൃത്തം ചെയ്യും. തിരി കത്തിത്തീരുന്നതിനനുസരിച്ച് വാഴപ്പോളയും മുറിച്ചുകളഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. സാഹസികമായ ഒരനുഷ്ഠാനമാണ് ഇത്. പുള്ളുവക്കുടവും വീണയും ഇതിന് വാദ്യമേളമൊരുക്കും. നാഗയക്ഷി പ്രീതിക്കും സന്താനലാഭത്തിനും കണ്ണേറൊഴിയുന്നതിനുമാണ് തിരിയുഴിച്ചിൽ നടത്താറുള്ളത്.
അയ്യപ്പൻ വിളക്ക് ഉത്സവത്തിൻറെ ഭാഗമായുള്ള തിരിയുഴിച്ചിൽ അവതരണത്തിനു കൂട്ടായി ഇലത്താളവും ചെണ്ടയും ഉണ്ടാകും.ഉറഞ്ഞുതുള്ളലിനു ശേഷം വെളിച്ചപ്പാട് ഒരു തിരി വെച്ച് ആരംഭിക്കും, പിന്നെ രണ്ട്, മൂന്ന്, അങ്ങനെ അഞ്ച് തിരി വരെ പോകാം. ഓലകൊണ്ട് പഞ്ഞിക്കെട്ട് കൂട്ടിക്കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാണ് തിരി അഥവാ പന്തം.
നിത്യ പൂജയായി ചെയ്യുന്ന നൃത്തം അമ്പലത്തിൻറെ എട്ട് ഭാഗത്തും നടത്തും. അയ്യപ്പ വിളക്കിൻറെ അമ്പലം പൂർണമായി വാഴത്തണ്ട് കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. വെളിച്ചപ്പാട് സാധാരണായി വെള്ള മുണ്ടും, കറുപ്പും ചുവപ്പുമായുള്ള കച്ചയും അരമണിയും തൂക്കിയാണ് അവതരിപ്പിക്കാറ്.
പാമ്പുകളുടെ പേടി മാറാനും, പാമ്പുകളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും, സന്താനസൌഭാഗ്യത്തിനുമായി കേരളത്തിലെ പുല്ലവ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവർ നടത്തുന്ന ആചാര നൃത്തമാണ് തിരിയുഴിച്ചിൽ. തൃശൂർ, കോഴിക്കോട്, പാലക്കാട്‌ എന്നീ ജില്ലകളിൽ പ്രസിദ്ധമായ ഈ നൃത്തരൂപം ഹിന്ദു ക്ഷേത്രങ്ങളിലും പാമ്പുകളുടെ കാവുകളിലുമാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുള്ളത്. ഈ നൃത്തം ചെയ്യുന്നത് വഴി പാമ്പുകളുടെ രാജ്ഞി പ്രീതിപ്പെടും. വിവിധ തരം സംഗീത ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള നൃത്തത്തിൽ കയ്യിൽ ചൂട്ടുമായാണ് നർത്തകർ നൃത്തം ചവിട്ടുന്നത്.
കേരളത്തിൽ നാഗാരാധനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉപജീവനം നടത്തിപ്പോന്നിരുന്ന ഒരു ജനവിഭാഗമാണ്‌ പുള്ളുവർ. ഇവർ ദ്രാവിഡന്മാരാണ്. നാഗമ്പാടികൾ പ്രേതമ്പാടികൾ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് വിഭാഗങ്ങൾ ഇവർക്കിടയിൽ ഉണ്ട്. പുള്ളുവൻ പാട്ട് പ്രസിദ്ധമാണ്‌.
മുതലാളിത്തം ആവിർഭവിക്കുന്നു. മറ്റുള്ള സാമൂഹ്യ ഘട്ടങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി മുതലാളിത്തത്തിൽ, കീഴാള വർഗ്ഗമായ തൊഴിലാളികൾ വ്യക്തിപരമായി സ്വതന്ത്രരാണെങ്കിലും ഉത്പാദനോപാധികളുടെ നിയന്ത്രണം അധീശ വർഗ്ഗമായ മുതലാളിമാരുടെ കൈകളിലാകയാൽ ചൂഷണം തുടരുന്നു. കൂലിക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം അദ്ധ്വാനം വിൽക്കുന്ന തൊഴിലാളി കേവലം കൂലി അടിമയായി മാറുന്നു. മുതലാളിത്ത സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിൽ തൊഴിലാളികളുടെ അദ്ധ്വാന ഫലമായുണ്ടാകുന്ന മിച്ച മൂല്യം മുതലാളിമാർ കവർന്നെടുക്കുകയും എല്ലാ സാമൂഹ്യ – സാംസ്കാരിക ബന്ധങ്ങളും പണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം തീരുമാനിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. തൊഴിലാളി അവന്റെ അദ്ധ്വാനഫലമായുണ്ടാകുന്ന ഉത്പന്നത്തിൽ നിന്നും അന്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നു.
വിപണിയുടെ നിയന്ത്രണക്കാർ സർവ്വശക്തരാവുകയും ചെയ്യും. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം പരാമാവധി ലാഭമുണ്ടാക്കുക എന്നതുമാത്രമാകുന്നു. ഇത്
ആണ് എത്തുക. ദേശ രാഷ്ടങ്ങളുടെ അതിർത്തികൾ ഭേദിച്ച് വ്യാപിക്കുന്ന പണമൂലധനം മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ഉയർന്ന രൂപമായ സാമ്രാജ്യത്വമായി വളർന്നിരിക്കുന്നവെന്ന് മാർക്സിസ്റ്റുകൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഇതിനോടുള്ള തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ ശക്തമായ എതിർപ്പ് അഥവാ വൈരുദ്ധ്യം മൂർച്ഛിക്കുകയും ആത്യന്തികമായി മുതലാളിത്തത്തിന്റെ തകർച്ചയിലേക്ക്, സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് അത് നയിക്കുമെന്നും മാർക്സിസം പ്രവചിക്കുന്നു.
ചരിത്രത്തെ വൈരുദ്ധ്യാത്മകമായ ഭൌതികവാദത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് വിലയിരുത്തുന്നതാണ് മാർക്സിയൻ ചരിത്ര വീക്ഷണം. വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൌതികവാദത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലും മനുഷ്യവ്യക്തികളും സമൂഹവും തമ്മിലുമുള്ള ബന്ധങ്ങൾ മാർക്സ് പരിശോധിക്കുന്നത്. മാർക്സിസത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടനുസരിച്ച് പ്രാകൃത കമ്മ്യൂണിസത്തിനു ശേഷമുള്ള മനുഷ്യ ചരിത്രം, പരസ്പരം വൈരുദ്ധ്യത്തിലുള്ള വർഗ്ഗങ്ങളായി വിഭജിതമായതാകുന്നു. മനുഷ്യസമൂഹം ഇതുവരെ പിന്നിട്ട
എന്നിവയാണവ. പ്രാകൃത കമ്യൂണിസം എന്നത് മനുഷ്യ സമൂഹത്തിന്റെ ആരംഭഘട്ടമാണ്. മനുഷ്യൻ ഇക്കാലത്ത് ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ച് കഴിച്ചിരുന്ന, പെറുക്കിത്തീനികളായ കൂട്ടങ്ങളായിരുന്നു. അന്നന്നത്തെ ഭക്ഷണം അന്നന്ന് കണ്ടെത്തിയിരുന്ന, ഇക്കാലത്ത്
മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഒരുതരം സമത്വം നിലനിന്നിരുന്നു. സ്വകാര്യ സ്വത്തിന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യമായിരുന്നു ഈ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രത്യേകത.
മുതലാളിത്തത്തിന്റെ തകർച്ചയെ തുടർന്ന് തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമെന്നും ഇവർ കരുതുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഉല്പാദനോപകരണങ്ങൾ പൊതു ഉടമസ്ഥതയിലാകുന്നു. ഉത്പാദനോപാധികളുടെ ഉടമസ്ഥതയില്ലാത്ത തൊഴിലാളികൾക്കാണ് ഈ സാമൂഹ്യമാറ്റത്തിന്റെ ചുക്കാൻ പിടിക്കാൻ കഴിയുക. മുതലാളിത്തത്തിൽ നിന്നും സോഷ്യലിസത്തിലേക്കുള്ള ഈ മാറ്റം അനിവാര്യമാണെങ്കിലും സർവ്വശക്തമായ മുതലാളിത്തം അതിനെ ചെറുക്കാൻ സകലവിധ നീക്കങ്ങളും നടത്തുമെന്നും അതിനാൽ സായുധ വിപ്ലവം പോലുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങളും തൊഴിലാളികൾക്ക് ഇതിനായി അവലംബിക്കേണ്ടി വരുമെന്നും മാർക്സിസ്റ്റുകൾ കരുതുന്നു. വി. ഐ ലെനിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ തൊഴിലാളികൾ 1917 -ൽ നടത്തിയ ഒക്ടോബർ വിപ്ലവത്തിലൂടെ സാർ ചക്രവർത്തിമാരുടെ ഭരണം അവസാനിപ്പിച്ച് റഷ്യയിൽ ആദ്യ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ഭരണകൂടം സ്ഥാപിച്ചു. തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിച്ച്, ബോൾഷെവിക് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വിപ്ലവം നടത്തിയ ലെനിനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹ്യ -രാഷ്ട്രീയ – താത്വിക സംഭാവനകളും മാർക്സിസത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചു.
കാഴ്ചപ്പാടിനനുസരിച്ച് ഇ.എം.എസ്‌ അപഗ്രഥിച്ചത് ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. സ്വകാര്യ സ്വത്തിന്റെ നിർമ്മാർജ്ജനത്തിലൂടെ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന വർഗ്ഗ വിഭജനത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ചൂഷണം അവസാനിപ്പിക്കാനാകുമെന്നും ആ പ്രക്രിയയ്ക്ക് നേതൃത്വം നൽകേണ്ട ചരിത്രപരമായ കടമ തൊഴിലാളി വർഗ്ഗത്തിനുണ്ടെന്നുംമാർക്സും എംഗത്സും പ്രസ്താവിച്ചു.
ഒരു തത്ത്വത്തിനേയും അതിന്റെ എതിർതത്ത്വത്തിനെയും പഠിച്ച് സത്യം കണ്ടെത്താം എന്ന വാദമാണ് വൈരുദ്ധ്യാത്മക വാദം. ഹേഗൽ ആണ് വൈരുദ്ധ്യാത്മക വാദത്തിന്റെ പിതാവ്. വിരുദ്ധശക്തികൾ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടി പുതിയൊരു വ്യവസ്ഥ ഉടലെടുക്കുന്നതിനും വൈരുദ്ധ്യാത്മകത കാരണമാകുന്നു. പുതിയതിനെ നിഷേധിച്ചു ഇനിയും പുതിയത് ഉണ്ടാവുന്നു. അടിമവ്യവസ്ഥയെ നിഷേധിച്ചു ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥയും ഫ്യൂഡൽ വ്യവസ്ഥയെ നിഷേധിച്ചു മുതലാളിത്തവും രൂപമെടുക്കുന്നു. മുതലാളിത്തത്തെനിഷേധിച്ചു സോഷ്യലിസം ജന്മമെടുക്കുന്നു. സമൂഹത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുവയായി ഒന്നുമില്ല.എല്ലാം പരസ്പരം ബന്ധപെട്ടിരികുന്നു.എല്ലാം പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുകയും സ്വാധീനിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൗതികപരിതഃസ്ഥിതിയും ആശയങ്ങളും പരസ്പ്പരം ബന്ധപെട്ടിരിക്കുന്നു.
രചനകളിൽ നിന്നും ഉരുത്തിരിഞ്ഞ തത്ത്വശാസ്ത്രവും അതിനനുഗുണമായ സാമൂഹ്യ-സാമ്പത്തിക-രാഷ്ട്രീയ
ഈ ഘട്ടത്തിലെ മേധാവി വർഗ്ഗം അടിമ ഉടമകളും കീഴാള വർഗ്ഗം അടിമകളും ആയിരുന്നു. അടിമത്തത്തിന്റെ പാരതമ്യത്തിൽ ഇതിനോടുള്ള
ഭൂവുടമ-അടിയാൻ ബന്ധം നിലവിൽ വരികയും ചെയ്തു. ഇവിടെ കീഴാള വർഗ്ഗത്തിലെ അടിയാൻ അഥവാ കുടിയാൻ പൂർണ്ണമായും മധാവി വർഗ്ഗത്തിലെ ഭൂ പ്രഭുവിന്റെ, ജന്മിയുടെ അടിമയല്ല, മറിച്ച് ചെറിയ അളവിൽ സ്വതന്ത്രനാണ്. എങ്കിലും
കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ അടിത്തറ. വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദം എന്നത് തന്നെ രണ്ട് സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ സങ്കലനമാണ്, വൈരുദ്ധ്യാത്മക
തത്ത്വചിന്തയുടേയും. പ്രകൃതിയിലും സമൂഹത്തിലും പ്രതിഭാസങ്ങൾ പരസ്പര സംഘട്ടനത്തിലൂടെ, വൈരുദ്ധ്യത്തിലൂടെയാണ് നിലനിൽക്കുന്നതും വളരുന്നതും. പ്രപഞ്ചത്തിൽ പ്രാഥമികമായത് പദാർത്ഥം ആണെന്നും ആശയം പിന്നീടുണ്ടായതാണെന്നും പ്രപഞ്ചം ഏതെങ്കിലും ആശയത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയല്ലെന്നും ഈ സിദ്ധാന്തം പറയുന്നു.
ഭൗതികവാദവും വൈരുദ്ധ്യാത്മക വാദവും ചേർത്തുള്ള മാർക്സിയൻ അടിസ്ഥാന സിദ്ധാന്തമാണ് വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദം. ആശയങ്ങളല്ല, പദാർത്ഥങ്ങളാണ് പ്രപഞ്ചത്തിലാദ്യമുണ്ടായതെന്നും, വിവിധ പദാർത്ഥങ്ങളുടെ പ്രതിപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ പ്രപഞ്ചം നിലനിൽക്കുന്നതെന്നുമാണ് വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദം സിദ്ധാന്തിക്കുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിൽ വസ്തുക്കളെല്ലാം പരസ്പരബന്ധിതമാണ്, പരസ്പരബന്ധിതമായ പദാർത്ഥങ്ങൾ ചലനാത്മകമാണ്, ചലനം മാറ്റത്തിനു കാരണമാകുന്നു എന്നിവയാണ് വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദത്തിന്റെ മൂന്ന് അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ.
ഭൗതികവസ്തുക്കൾ കൊണ്ടാണ് പ്രപഞ്ചം നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന വാദമാണ് ഭൗതികവാദം. അതീന്ദ്രിയശക്തികളൊന്നും പ്രപഞ്ചത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ലെന്നും, ശാസ്ത്രീയമായി എന്തിനെയും നിർവചിക്കാൻ കഴിയുമെന്നുമാണ് ഭൗതികവാദം പറയുന്നത്. ജർമ്മൻ തത്ത്വചിന്തകനായിരുന്ന ഫോയർബഹ് ആണ് ഭൗതികപ്രപഞ്ചം എന്ന ചിന്താരീതി മുന്നോട്ട് വെച്ചത്. മാറ്റങ്ങൾ വരാൻ ഇടയുള്ള മാറ്റങ്ങളാണ് ഭൗതികവാദപ്രകാരം ഭൗതികപ്രപഞ്ചത്തിലുണ്ടാവുക. ഭൗതികവാദം പിന്തുടരുന്നവരെ ഭൗതികവാദികൾ എന്നു പറയുന്നു.
ഒരേ തൊഴിലും സാമ്പത്തികാവസ്ഥയും ഉള്ള ജനങ്ങൾ ഒരേ പോലെ ചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നുമാണ് വർഗ്ഗസിദ്ധാന്തത്തിൽ പറയുന്നത്. വിവിധ വർഗ്ഗങ്ങൾക്കിടയിൽ തങ്ങളുടെ അവസ്ഥ നിലനിർത്താനോ അല്ലെങ്കിൽ മെച്ചപ്പെടുത്താനോ ഉണ്ടാകുന്ന ആശയസംഘടനങ്ങളെയും പൊതുസംഘടനങ്ങളെയും കുറിക്കാൻ വർഗ്ഗവൈരുദ്ധ്യം അല്ലെങ്കിൽ വർഗ്ഗസമരം എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നു. വർഗ്ഗസിദ്ധാന്തപ്രകാരം അടിസ്ഥാനപരമായി ചൂഷകർ എന്നും ചൂഷിതർ എന്നും രണ്ടുവർഗ്ഗങ്ങളാണുള്ളത്.
ഈ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സമൂഹത്തിൽ നിന്നും ഭരണകൂടം കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്ന, സ്വകാര്യ സ്വത്ത് എന്ന സങ്കൽപ്പം തന്നെ ഇല്ലാതാവുന്ന, വർഗ്ഗ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളില്ലാതാവുന്ന ആധുനിക കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സമൂഹം ഉദയംകൊള്ളുമെന്ന് മാർക്സിസം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ചരിത്ര ഗതിയെ വിശകലനം ചെയ്ത്, ലോകമാകമാനമായി നടക്കേണ്ടുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള ഈ പരിവർത്തനം അനിവാര്യമാണെന്ന് പ്രവചിച്ചതാണ് മാർക്സിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവന.
ഒരേ രീതിയിൽ ആവർത്തനസ്വഭാവത്തോടുകൂടിയ പ്രവർത്തനമാണ് പ്രപഞ്ചത്തിനുള്ളതെന്ന വാദമാണ് യാന്ത്രികഭൗതികവാദം. ചലനം യന്ത്രത്തിന്റെതുപോലെ ചാക്രികമായിരിക്കും. യന്ത്രങ്ങളുടെ ആവിർഭാവത്തോടുകൂടിയാണ് പ്രപഞ്ചത്തെ യന്ത്രമായി ഉപമിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. പ്രവർത്തികളും ഫലങ്ങളും കാലാന്തരത്തിൽ വ്യത്യാസപ്പെട്ടേക്കാമെങ്കിലും അവ മുന്നവസ്ഥയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും എന്ന് യാന്ത്രികഭൗതികവാദം സിദ്ധാന്തിക്കുന്നു.
അടിമകളായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ശത്രുതാത്മകമായ വർഗ്ഗ വിഭജനം ഉണ്ടായി. സ്വകാര്യ സ്വത്തിന്റെ ആവിർഭാവവും വളർച്ചയും ഉണ്ടായ ഈ കാലഘട്ടത്തെയാണ് അടിമത്തം എന്ന്
വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദത്തിലൂന്നി ചരിത്രത്തിന്റെ പുനർവായനയാണ് ചരിത്രപരമായ ഭൗതികവാദം അഥവാ മാർക്സിയൻ ചരിത്രവീക്ഷണം. വിവിധ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ പുതിയ കാലഘട്ടങ്ങളിലേക്ക് വികസിച്ചുവന്നത്, വിവിധ പ്രതിപ്രവർത്തനങ്ങൾ സംയോജിച്ചാണെന്നാണ് മാർക്സിയൻ ചരിത്രവീക്ഷണത്തിൽ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്.
പ്രപഞ്ചൽ അനുഭവപ്പെടുന്നതെല്ലാം മന സൃഷ്ടിയാണെന്നും യഥാർത്ഥത്തിൽ അവ ഇല്ല എന്നുമുള്ള ചിന്താധാരയാണ് ആശയവാദം. സാധാരണ ഒരു ദൈവത്തിന്റെ ചിന്തയുടെ ഫലമാണ് പ്രപഞ്ചം എന്നാണ് ആശയവാദികൾ സിദ്ധാന്തിക്കുക. ആശയവാദത്തെ പിന്തുടരുന്നവരെ ആശയവാദികൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
അലൻ മക് ഡള്ളസിന്റേയും എഡിത്ത് ഫോസ്റ്റർ ഡള്ളസിന്റേയും മകനായി 1888 ഫെബ്രുവരി 25-ന് ഇദ്ദേഹം വാഷിങ്ടണിൽ ജനിച്ചു. 1911-ൽ നിയമപഠനം പൂർത്തിയാക്കി അഭിഭാഷകവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ട ഇദ്ദേഹം അന്താരാഷ്ട്രനിയമങ്ങളിൽ നിപുണനായിരുന്നു. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് വാർ ട്രേഡ് ബോർഡുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. പാരിസ് സമാധാന സമ്മേളന ത്തിലേക്കുള്ള യു. എസ്. പ്രതിനിധി സംഘത്തിന്റെ കോൺസൽ ഡള്ളസ് ആയിരുന്നു. 1920-കളിലും 30-കളിലും അന്താരാഷ്ട്രനിയമരംഗത്ത് ഇദ്ദേഹം പ്രാമുഖ്യം നേടിയിരുന്നു. 1945-ലെ സാൻഫ്രാൻസിസ്കോ സമ്മേളനത്തിലേക്കും യു. എൻ. ജനറൽ അസംബ്ലിയിലേക്ക് 1946,1947,1948,1950 എന്നീ വർഷങ്ങളിലും യു. എസ്സിന്റെ പ്രതിനിധിയായിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ലണ്ടനിലും മോസ്കോയിലും പാരിസിലും നടന്ന വിദേശകാര്യ മന്ത്രിമാരുടെ സമ്മേളനങ്ങളിൽ സെക്രട്ടറി ഒഫ് സ്റ്റേറ്റിന്റെ പ്രത്യേക ഉപദേഷ്ടാവായി ഇദ്ദേഹം സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു. 1949-ൽ ചുരുങ്ങിയ കാലത്തേക്ക് സെനറ്റിലും ഇദ്ദേഹം അംഗമായിരുന്നിട്ടുണ്ട്. 1951-ൽ ജപ്പാനുമായുള്ള സമാധാനസന്ധിക്ക് കൂടിയാലോചന നടത്തിയിരുന്നത് ഡള്ളസായിരുന്നു.
യു. എസ്സിലെ മുൻ സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറിയായിരുന്നു ജോൺ ഫോസ്റ്റർ ഡള്ളസ്. കർക്കശക്കാരനായും തന്ത്രശാലിയായും അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ നയതന്ത്രജ്ഞൻ, ഐസ നോവർ പ്രസിഡന്റായിരുന്നപ്പോൾ 1953 മുതൽ 1959 വരെയാണ് അധികാരത്തിലിരുന്നത്. ശീതസമരകാലത്ത് യു. എസ്സിന്റെ വിദേശനയ രൂപവത്കരണത്തിൽ ഇദ്ദേഹം പ്രധാന പങ്കു വഹിച്ചിരുന്നു.
1909-ലെ ഈഫൽ ടവർ പോലുള്ള ചിത്രങ്ങളിൽ ആദ്യകാല ക്യൂബിസ്റ്റ് ശൈലി നന്നേ പ്രകടമാണ്. 1911 ആയപ്പോഴേക്കും ക്യൂബിസ്റ്റ് ശൈലിയിൽ നിന്ന് കുറേക്കൂടി വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പരീക്ഷണത്തിന് ഇദ്ദേഹമൊരുമ്പെട്ടു. മൈക്കിൾ യൂജിൻ ചെവ്റ്യൂയേലിന്റെ നവവർണസിദ്ധാന്തങ്ങളായിരുന്നു ഈ ചുവടുമാറ്റത്തിനാധാരം. സൈമൾട്ടേനിസ്മെ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് രണ്ടോ മൂന്നോ നിറങ്ങൾ മാറിമാറി അനുഭവവേദ്യമാക്കുക എന്നതാണ് ചിത്രങ്ങളുടെ സവിശേഷത. ഇത് ചിത്രത്തിന്റെ ചലനാത്മകതയെ വർധമാനമാക്കും എന്ന് ഡെലാനേ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ അധികരിച്ച് ഇദ്ദേഹം വരച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ
എന്നിവ ശ്രദ്ധേയങ്ങളായി. കവിയും വിമർശകനുമായ ഗ്യൂല്ലാമെ അപ്പോളിനിയർ ഈ ശൈലിയെ ഓർഫിസം എന്നു വിളിച്ചു. അങ്ങനെ ചിത്രകലാ ചരിത്രത്തിൽ ഡെലാനേ ഓർഫിസത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവായി. ഓർഫിസത്തിനെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഓർഫിക്-ക്യൂബിസം എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്.
റോബർട്ട് ഡെലാനേ എന്ന ഫ്രഞ്ചു ചിത്രകാരൻ1885 ഏപ്രിൽ 12-ന് ജനിച്ചു. പതിനേഴാം വയസ്സിൽ പഠനമുപേക്ഷിച്ച് പാരിസിലെ ബെല്ലി വില്ലി ക്വാർട്ടറിലെ, സ്റ്റേജ് സെറ്റ് ഡിസൈനറോടൊപ്പം ചേർന്നു. 1904-ൽ അത്തരം പണികളുപേക്ഷിക്കുകയും ഒരു മുഴുവൻ സമയ ചിത്രകാരനാവുകയും ചെയ്തു. ആദ്യകാല ചിത്രങ്ങളിൽ നിയോഇംപ്രഷനിസ്റ്റ് പ്രവണതകളാണു കാണുന്നത്. ഗോഗിന്റെ ചിത്രങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും ആദ്യകാല രചനകളിൽ കാണാം. 1908 ആയപ്പോഴേക്കും ഇദ്ദേഹം ക്യൂബിസ്റ്റ് ശൈലിയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. തുടർന്നു രചിച്ച മൂന്ന് ക്യൂബിസ്റ്റ് ചിത്ര പരമ്പരകളാണ്
1912 മുതൽ ഡെലാനേ രചിച്ചു തുടങ്ങിയ വിഖ്യാതമായ പരമ്പരയാണ് വിൻഡോസ്. ഇതിൽ പ്രകാശത്തിന്റെ ലോകം, അതിന്റെ സമസ്തഭാവവൈവിധ്യങ്ങളോടെയും ആവിഷ്കരിക്കുകയായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. പദാർഥങ്ങളേയും അവയുടെ വ്യാപ്തത്തേയും അവതരിപ്പിക്കാൻ ഇദ്ദേഹം പ്രകാശ ഭാവങ്ങളെ മാത്രമാണ് ഇതിലുപയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്. ലോകത്തെ പ്രകാശമായി ചുരുക്കുകയായിരുന്നു ഡെലാനേ എന്നാണ് വിമർശകമതം.
ബീജഗണിതത്തിന്റെ തത്ത്വങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഗണിതത്തിന്റെ തത്ത്വശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും മറ്റും ഡി മോർഗൻ നിരവധി ഗവേഷണപ്രബന്ധങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ക്വാട്ടർനിയോണുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയങ്ങളുടെ മുന്നോടിയാണ് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ദ്വികബീജഗണിതം . ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലും ഗണിതത്തിന്റെ ദർശനത്തിലും ഇദ്ദേഹം അതീവ തത്പരനായിരുന്നു. ബെർക്ക്ലിയുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിലും ഡി മോർഗൻ വളരെയധികം ഔത്സുക്യം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു. സംഭാവ്യത യെക്കുറിച്ചുള്ള ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളിൽ ലാപ്ലാസി ന്റെ സ്വാധീനം ദൃശ്യമാണ്. ഔപചാരിക തർക്കശാസ്ത്രത്തിന്റെ അനുബന്ധമായിട്ടാണ് ഡി മോർഗൻ സംഭാവ്യതാസിദ്ധാന്തത്തെ വീക്ഷിച്ചിരുന്നത്. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഒരേസമയം യുക്തിനിഷ്ഠവും ആത്മനിഷ്ഠവുമായിരുന്നു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ തർക്കശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ സംഗ്രഹമാണ് ഫോർമൽ ലോജിക് എന്ന ഗ്രന്ഥം. ഇതിൽ ഫാലസീസ് നെക്കുറിച്ചുള്ള അധ്യായം വളരെയധികം പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.
ഗണിതശാസ്ത്രത്തിൽ വിശ്ലേഷണം , തർക്കശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ മേഖലകളായിരുന്നു ഡി മോർഗന്റെ പ്രധാന കർമരംഗം. ഗണിതീയ അനുമാനം , സീമ , അഭിസരണം എന്നിവയ്ക്കെല്ലാം വ്യക്തമായ നിർവചനം ഇദ്ദേഹം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അനന്തശ്രേണി അഭിസാരി ആകുന്നതിനും അപസാരി ആകുന്നതിനും ഉള്ള വ്യവസ്ഥകൾ ഇദ്ദേഹം കണ്ടുപിടിച്ചു. തർക്കശാസ്ത്രത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ഗണിതശാസ്ത്രരീതികളിലൂടെ പരിഷ്കരിച്ചുകൊണ്ട് ഡി മോർഗൻ തർക്കശാസ്ത്രത്തിനു പുതിയൊരു രൂപം നൽകി. ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ പ്രതീകങ്ങളും ക്രിയകളും ഉപയോഗിച്ച് തർക്കശാസ്ത്രത്തിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളെ നിർധാരണം ചെയ്യാൻ ഇദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു.
ഒരു ബ്രിട്ടിഷ് ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു അഗസ്റ്റസ് ഡി മോർഗൻ . തർക്കശാസ്ത്രത്തിലും അവഗാഹം നേടിയിരുന്നു. 1806 ജൂൺ 27-ന് തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ മധുരയിൽ ജനിച്ചു. ഇംഗ്ലണ്ടിലായിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം. മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള വിഭാഗീയ ചിന്തകളോടും നാട്യങ്ങളോടും എതിർപ്പു പ്രകടിപ്പിച്ചതുമൂലം ഡി മോർഗന് കേംബ്രിഡ്ജ് ഫെലോഷിപ്പ് നഷ്ടമായി.
പുതിയതായി ആരംഭിച്ച ലണ്ടൻ സർവകലാശാലയിൽ ആദ്യത്തെ പ്രൊഫസർ നിയമനം സ്വീകരിച്ചു. ഔദ്യോഗിക സംഘടനകളിലും ബഹുമതികളിലും ഇദ്ദേഹം തത്പരനായിരുന്നില്ല. തന്മൂലം, എഡിൻബറോ സർവ്വകലാശാല നൽകിയ എൽഎൽ. ഡി. ബിരുദം പോലും ഇദ്ദേഹം നിരസിക്കുകയാണുണ്ടായത്. രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഇദ്ദേഹത്തിന് ഔത്സുക്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഡി മോർഗന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാവനയാണ് പ്രസിദ്ധമായ ഡി മോർഗൻ നിയമങ്ങൾ. ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ ഗണസിദ്ധാന്തത്തിനും തർക്കശാസ്ത്രമേഖലയ്ക്കും വളരെ പ്രയോജനപ്പെടുന്നവയാണ് ഈ നിയമങ്ങൾ.
ലത്തീൻ ഭാഷയിന്മേൽ ചെലുത്തിയ അസാമാന്യമായ പ്രഭാവം മൂലം, പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടു വരെ ലത്തീൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പാശ്ചാത്യഭാഷകളിലെ ഗദ്യശൈലി സിസറോണിയൻ ശൈലിയുടെ തിരസ്കാരമോ അതിലേക്കുള്ള തിരിച്ചു പോക്കോ ആയി കരുതപ്പെട്ടു. യൂറോപ്യൻ സാഹിത്യത്തിന്റേയും ആശയലോകത്തിന്റേയും വികാസത്തിൽ സിസറോയുടെ പങ്ക് ഏതു ഭാഷയിലും മറ്റേതൊരു ഗദ്യകാരന്റെ പങ്കിനേയും അതിശയിക്കുന്നതാണെന്ന് മൈക്കേൽ ഗ്രാന്റ് അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. യവനചിന്തയിലെ മുഖ്യസരണികളെ റോമൻ ലോകത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയ സിസറോ, അതിനായി ലത്തീനിൽ പുതുതായി ഒരു പറ്റം ദാർശനികസംജ്ഞകൾ തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തി. ഹ്യൂമാനിറ്റാസ്, ക്വാളിറ്റാസ്, ക്വാണ്ടിറ്റാസ്, എസ്സെൻഷ്യാ തുടങ്ങിയ ലത്തീൻ നവസംജ്ഞകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർമ്മിതികൾ ആയിരുന്നു. പരിഭാഷ, ഭാഷാശാസ്ത്രം എന്നീ മേഖലകകളിലും സിസറോ ശോഭിച്ചു.
സിസറോയുടെ 57 പ്രഭാഷണങ്ങൾ പരിരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രസംഗകലാവിരുതിന്റെ അസാമാന്യമാതൃകൾ ആയിരിക്കുമ്പോഴും, വിഷയത്തിന്റെ ഒരു വശം മാത്രം വാദിക്കുന്നവയാണ് അവയെന്നു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ധാർമ്മിക ബോദ്ധ്യങ്ങളുടെയോ , ദർശനനൈപുണ്യത്തിന്റേയോ, നിയമജ്ഞാനത്തിന്റെയോ എന്നതിനപ്പുറം അഹംഭാവത്തിന്റേയും വാക്ചാതുരിയുടേയും പ്രകടനങ്ങളാണ് അവയെന്നാണ് വിമർശനം. അതേസമയം പ്രസംഗകലയുടെ മാതൃകകൾ എന്ന നിലയിൽ അവ പ്രാചീനഗ്രീസിലെ വാഗ്മി ഡെമോസ്തനീസിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളെപ്പോലും അതിശയിക്കുന്നു. സിസറോയുടെ 864 കത്തുകളുടെ ഒരു ശേഖരവും നിലവിലുണ്ട്. അവയിൽ 90 എണ്ണം അദ്ദേഹത്തിനു മറ്റുള്ളവർ എഴുതിയവയാണ്. രാജ്യതന്ത്രജ്ഞതയിൽ പൊതിഞ്ഞ പ്രഭാഷണങ്ങളേക്കാൾ സിസറോയുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ തനിമ പ്രകടമാകുന്നത് പ്രസിദ്ധീകരണത്തിനു വേണ്ടിയല്ലാതെ എഴുതപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ കത്തുകളിലാണ്.
പ്രഭാഷകൻ, അഭിഭാഷകൻ എന്നീ നിലകളിൽ അസാമാന്യമായ യശ്ശസ്സ് നേടിയിട്ടും, രാജനീതിയിലെ പങ്കിനെയാണ് തന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നേട്ടമായി സിസറോ കരുതിയത്. കോൺസൽ പദവിയിൽ അദ്ദേഹം റോമിൽ അധികാരിയായിരിക്കെയാണ്, നാട്ടിൻപുറങ്ങളിൽ നിന്നു നഗരങ്ങളെ ആക്രമിച്ച് വ്യവസ്ഥാപിത ഭരണകൂടത്തെ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ച കാറ്റിലൈന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഗൂഢാലോചനയും കലാപവും നടന്നത്. അതിനെ ശക്തമായി നേരിട്ട സിസറോ, കാറ്റിലൈൻ ഉൾപ്പെടെ അഞ്ചു ഗൂഢാലോചകർക്ക് നിയമപ്രക്രിയ കൂടാതെ വധശിക്ഷ നൽകിക്കൊണ്ട് അതിനെ അടിച്ചമർത്തി. ബി.സി. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിനൊടുവിലെ കുഴപ്പങ്ങൾക്കിടയിൽ ഗൈയസിന്റേയും ജൂലിയസ് സീസറിന്റേയും സമഗ്രാധിപത്യം നടപ്പായപ്പോൾ , പരമ്പരാഗതമായ ഗണതന്ത്രഭരണത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കിനായി സിസറോ വാദിച്ചു.
ജൂലിയസ് സീസറിന്റെ വധത്തെ തുടർന്നുള്ള അധികരമത്സരത്തിനിടെ 'ഫിലിപ്പിക്കുകൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രഭാഷണപരമ്പരയിൽ സിസറോ മാർക്ക് ആന്തണിയെ നിശിതമായി വിമർശിച്ചു. അതോടെ സീസറുടെ ശത്രുക്കളായി കണക്കാക്കി ഉന്മൂലനം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടവരുടെ പട്ടികയിൽ ആന്തണി സിസറോയേയും ഉൾപ്പെടുത്തി. രണ്ടാം മൂവർഭരണത്തിൽ രാജ്യദ്രോഹിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തെ ബി.സി. 43-ൽ തലവെട്ടി കൊന്നു. 'ഫിലിപ്പിക്കുകൾ' എഴുതാനുപയോഗിച്ച സിസറോയുടെ കൈകളും മാർക്ക് ആന്തണിയുടെ നിർദ്ദേശാനുസരണം വെട്ടിയെടുത്തിരുന്നു. തലയും കൈകളും റോമിൽ പ്രദർശനത്തിനു വയ്ക്കാൻ ആന്തണി ഏർപ്പാടു ചെയ്തു.
കായസ് വെറെസ് എന്ന സാമാജികൻ റോമൻ പ്രവിശ്യ സിസിലിയിൽ ഭരണാധികാരിയായിരിക്കെ വലിയ അഴിമതി കാട്ടിയെന്ന് സിസറോ ആരോപിച്ചു. തുടർന്നു നടന്ന വിചാരണയുടെ ആദ്യദിനത്തിലെ പ്രഭാഷണത്തിൽ തെളിവുകൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ സിസറോ പ്രകടിപ്പിച്ച സാമർത്ഥ്യം മൂലം പ്രതിയുടെ വക്കീൽ വക്കാലത്തൊഴിയുകയും കുറ്റക്കാരനായി കണ്ടെത്തപ്പെട്ട വെരസിന് നാടുവിട്ടോടേണ്ടി വരുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് വിചാരണയുടെ ബാക്കി ദിനങ്ങളിലേക്കായി തയ്യാറാക്കിയിരുന്ന അഞ്ചു പ്രഭാഷണങ്ങൾ സിസറോ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. റോമാസാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രവിശ്യാഭരണകൂടങ്ങളിൽ നടമാടിയിരുന്ന അഴിമതിയുടെ തുറന്നുകാട്ടലായിരുന്നു ആ പ്രഭാഷണങ്ങൾ.
സാമാന്യ ധനസ്ഥിതി മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന പിതാവ്, അതിന്റെ പരമാവധി കൊണ്ടു നേടാവുന്നത്ര വിദ്യാഭ്യാസം പിതാവ് മകനു നേടിക്കൊടുത്തു. സാഹിത്യത്തിലും ഗ്രീക്കു ഭാഷയിലും അദ്ദേഹത്തിനു ഗുരുവായത് ഗ്രീക്കു കവി അർക്കിയാസ് ആയിരുന്നു. തുടർന്ന് പ്രസിദ്ധനിയമജ്ഞൻ ക്വിന്റിയസ് മുൻസിയസ് സ്കവോളയുടെ കീഴിൽ അദ്ദേഹം നിയമം പഠിച്ചു. വിചാരണകളും നിയമജ്ഞന്മാരുടെ തർക്കങ്ങളും കൗതുകപൂർവം നിരീക്ഷിച്ച സിസറോ, വക്കാലത്തിലെ വാദശൈലിയിൽ പ്രാവീണ്യം സമ്പാദിച്ചു. തുടർന്ന് സ്വയം വക്കാലത്തു തുടങ്ങിയതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദശൈലിയും പ്രഭാഷണങ്ങളും പരക്കെ സമ്മതി നേടി.
പുരാതനറോമിലെ ദാർശനികനും, രാഷ്ട്രതന്ത്രജ്ഞനും, അഭിഭാഷകനും, പ്രഭാഷകനും, രാഷ്ട്രമീമാംസകനും, രാജസാമാജികനും , ഭരണഘടനാവിശാരദനും ആയിരുന്നു മാർക്കസ് തുളിയസ് സിസറോ. 'തുളി' എന്ന ചുരുക്കപ്പേരിലും അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. ഉപരിവർഗ്ഗത്തിന്റെ താഴേക്കിടയിൽ പെട്ട അശ്വാരൂഢഗണത്തിൽ നിന്നുള്ളവനായിരുന്ന അദ്ദേഹം റോമൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ പ്രഭാഷകനും ഗദ്യകാരനും ആയി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.
പൂർവികന്മാരിൽ ഒരാളുടെ മൂക്കിനുമേൽ, വെള്ളക്കടലയുടെ ആകൃതിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മറുകിൽ നിന്നു കിട്ടിയതാണ് 'സിസറോ' എന്ന കുടുംബപ്പേരെന്ന്, പാശ്ചാത്യ-പൗരാണികതയിലെ മഹദ്‌വ്യക്തികളുടെ ചരിത്രമെഴുതിയ പ്ലൂട്ടാർക്ക് അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.പൂർവികന്മാർ വെള്ളക്കടലകൃഷിക്കാർ ആയിരുന്നതു കൊണ്ടു കിട്ടിയ പേരാണെന്നും വിശദീകരണമുണ്ട്. ഇറ്റലിയിൽ റോമിനും നേപ്പിൾസിനും മദ്ധ്യത്തിലുള്ള അർപ്പിനം എന്ന സ്ഥലത്താണ് സിസറോ ജനിച്ചത്.
ബി.സി. 80-ൽ റോമിൽ 'സള്ള' എന്ന പേരിലറിയപ്പെട്ട ലൂസിയസ് കൊർണേലിയസിന്റെ ഭീകരവാഴ്ചയെ വിമർശിച്ച സിസറോ, പ്രതികാരം ഭയന്ന് ഗ്രീസിലേക്കു പോയി. അഥൻസിൽ പ്രസംഗകലയും തത്ത്വചിന്തയും പഠിച്ച് അദ്ദേഹം മൂന്നു വർഷം ചെലവഴിച്ചു. മുപ്പതു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ റോമിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ സിസറോ, വലിയ ധനസ്ഥിതിയുള്ള ടെറൻഷ്യാ എന്ന വനിതയെ വിവാഹം ചെയ്തു. അങ്ങനെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി മെച്ചപ്പെട്ടതോടെ രാജനീതിയിൽ കൂടുതൽ പ്രവർത്തിക്കാമെന്ന സ്ഥിതിയിലായി അദ്ദേഹം.
നയതന്ത്രപരമായ ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ നിയമിതനായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ആദ്യ പ്രവർത്തനം സിറിയയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു. അവിടെ 1860-ൽ ക്രിസ്ത്യാനികളെ കൂട്ടക്കൊലചെയ്തതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ അനുരഞ്ജനശ്രമങ്ങളിൽ ബ്രിട്ടനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച ഡഫറിൻ രാജ്യതാത്പര്യം സൂക്ഷിക്കുന്നതിൽ തനിക്കുള്ള പ്രതിബദ്ധത തെളിയിക്കുകയുണ്ടായി. 1862-ൽ ഇദ്ദേഹം ഹാരിയറ്റിനെ ജീവിത പങ്കാളിയായി സ്വീകരിച്ചു. പിന്നീട് 1864 മുതൽ 66 വരെ ഇദ്ദേഹം ഇന്ത്യക്കുവേണ്ടിയുള്ള അണ്ടർ സെക്രട്ടറിയായും 1866-ൽ യുദ്ധകാര്യങ്ങൾക്കായുള്ള അണ്ടർസെക്രട്ടറിയായും നിയമിതനായി.
ബ്രിട്ടിഷ് നയതന്ത്രോദ്യോഗസ്ഥനും ഇന്ത്യയിലെ മുൻ വൈസ്രോയിയുമായിരുന്നു ഡഫറിൻ പ്രഭു. 1826 ജൂൺ 21-ന് ഇറ്റലിയിലെ ഫ്ലോറൻസിൽ ഇദ്ദേഹം ജനിച്ചു. ഈറ്റൺ, ഓക്സ്ഫോഡ് എന്നീ സർവകലാശാലകളിലായിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം. ഡഫറിൻ 1841-ൽ ഐറിഷ് പ്രഭുവായി സ്ഥാനമേറ്റു. ലെറ്റേഴ്സ് ഫ്രം ഹൈ ലാറ്റിറ്റ്യൂഡ്സ് എന്ന കൃതിയുടെ കർത്താവെന്ന നിലയിലായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം ആദ്യകാലത്ത് പ്രശസ്തി നേടിയത്. ഐസ് ലൻഡ്സിലേക്കുള്ള സാഹസിക യാത്രയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ഈ സഞ്ചാര കൃതി ഇദ്ദേഹം രചിച്ചത്.
വെറിയനും ക്രൂരനും ലുബ്ധനും കോമാളിയുമായ ഫിയദോർ കരമസോവിന്റെ കൊലപാതകത്തിന്റെ ദുരൂഹത പശ്ചാത്തലമാക്കി അയാളും വ്യത്യസ്തസ്വഭാവികളായ നാല് ആണ്മക്കളും ചേർന്ന ശിഥിലകുടുംബത്തിന്റെ കഥ പറയുകയാണ് നോവലിസ്റ്റ്. നാലു മക്കളിൽ മൂന്നു പേർ ഫിയോദോറിന്, അയാളുടെ ക്രൂരത സഹിച്ചു മരിച്ചുപോയ രണ്ടു ഭാര്യമാരിൽ പിറന്നവരാണ്. അച്ഛന്റെ ഉപേക്ഷയിൽ ആ മക്കൾ പലയിടങ്ങളിലായി വളർന്നു. മൂത്ത മകൻ ദിമിത്രി സുന്ദരിയും ധനികയുമായ കാതറീനയ്ക്കു വിവാഹസമ്മതം കൊടുത്തിരുന്നു. എങ്കിലും അച്ഛന്റെ 'ഇഷ്ടക്കാരി', ഗ്രൂഷങ്കയിലും അയാൾ ഭ്രമിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ദുർന്നടത്തയ്ക്കും ദുർവ്യയത്തിനുമായി അച്ഛനിൽ നിന്നു വാങ്ങേണ്ടി വന്ന പണത്തിനുവേണ്ടി കുടുംബവിഹിതം വേണ്ടെന്നു വച്ച അയാൾ, അച്ഛൻ തന്നെ ഇക്കാര്യത്തിൽ വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നെന്നു പിന്നീടു കരുതി.