polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1995 ഡിസം‌ബർ 31 -നാണ് കാൽ‌വിനും ഹോബ്‌സും അവസാന സ്ട്രിപ്പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്. കാൽ‌വിനും ഹോബ്‌സും മഞ്ഞുകാലത്തിന്റെ വിസ്മയങ്ങൾ കാണുന്ന ഒരു കഥാചിത്രീകരണമായിരുന്നു അത്. "ഹോബ്‌സേ. ഈ ലോകം എന്തു രസമാ. ചങ്ങാതീ." എന്നു കാൽ‌വിൻ അതിൽ പറയുന്നുണ്ട്. ഒടുവിലത്തെ പാനലിൽ കാൽ‌വിനും ഹോബ്‌സും ഒരു സ്ലെഡിലിരുന്ന് അകലേക്കു തെന്നിപ്പോകുന്നതാണ്. "വാ. നമുക്കെല്ലാം ചുറ്റി കാണാം" എന്നു കാൽ‌വിൻ വിളിച്ചു പറയുന്നുമുണ്ട്. പത്തു കൊല്ലങ്ങൾക്കു ശേഷം ചാൾസ് സോൾമൻ എന്ന നിരൂപകൻ "മറ്റൊരു കോമിക് സ്ട്രിപ്പിനും നികത്താനാവാത്ത കോമിക് പേജിലെ ഒരു വിടവ്" എന്നാണ് ഈ വിടവാങ്ങലിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
വാട്ടേഴ്സൺ തിരിച്ചെത്തിയതോടെ, തന്റെ ഞായറാഴ്ചക്കാർട്ടൂണുകൾ വിഭജിക്കാത്ത പകുതിപ്പേജ് നീക്കി വയ്ക്കുന്ന പത്രങ്ങൾക്കോ ടാബ്ലോയിഡ് പേജുകൾക്കോ മാത്രമേ അദ്ദേഹം നൽകുകയുള്ളൂ എന്ന് "യൂണിവേഴ്സൽ പ്രെസ്സ് സിന്റിക്കേറ്റ്" പ്രഖ്യാപിച്ചു. പല പത്രാധിപരും ചില കാർട്ടൂണിസ്റ്റുകളും അദ്ദേഹത്തെ ഇതിന്റെ പേരിൽ വിമർശിക്കുകയുമുണ്ടായി. കാർട്ടൂൺ വ്യവസായത്തിലെ സാധാരണ രീതികൾ പാലിക്കുവാനുള്ള വൈമുഖ്യമായോ അഹന്തയായോ ആണ് അവർ ഇതിനെ കണ്ടത്. വാട്ടേഴ്സൺ ഞായറാഴ്ച്ചക്കാർട്ടൂണുകളിൽ തനിക്കു കൂടുതൽ സർഗ്ഗപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കാനുള്ള ഒരു അവസരമായി ഈ വ്യവസ്ഥയെ മാറ്റുകയുണ്ടായി:
വാട്ടേഴ്സൺ കാർട്ടൂൺ രചനയിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി താത്ക്കാലിക അവധിയെടുത്ത കാലയളവിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ "കാൽവിനും ഹോബ്സും" കാർട്ടൂണുകൾ പുനപ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിന് പൂർണ്ണ തുകയും "യൂണിവേഴ്സൽ പ്രെസ്സ് സിന്റിക്കേറ്റ്", പത്രങ്ങളിൽ നിന്നു കൈപ്പറ്റി. പത്രാധിപന്മാർ ഈ നീക്കം അംഗീകരിക്കാൻ തയാറല്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതി പ്രശസ്തമായ ആ കാർട്ടൂൺ സ്ട്രിപ്പുകൾ മറ്റേതെങ്കിലും പത്രങ്ങൾ കൈവശപ്പെടുത്തി തങ്ങളുടെ പത്രങ്ങളുടെ പ്രചാരം നഷ്ടപ്പെടുത്തുവാൻ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ സിന്റിക്കേറ്റിന്റെ ആ തീരുമാനത്തിനു വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു.
തുടക്കം മുതൽ തന്നെ വാട്ടേഴ്സൺ, സിന്റിക്കേറ്റിന്റെ കച്ചവട തൽപ്പരതയുമായി ചേർന്നു പോകുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളെ വിൽപ്പനച്ചരക്കുകളാക്കാനും ആദ്യ സ്ട്രിപ്പിന്റെ പ്രചരണാർത്ഥം നാടു ചുറ്റുവാനുമൊക്കെയുള്ള അവരുടെ നിർബന്ധങ്ങൾ വാട്ടേഴ്സൺ നിരാകരിച്ചു.അദ്ദേഹത്തിനെ സംബന്ധിച്ച് കാർട്ടൂൺ സ്ട്രിപ്പിന്റെയും കലാകാരന്റേയും ആർജ്ജവത്തെ കച്ചവടവൽക്കരണം തമസ്കരിക്കുന്നു എന്നത് കാർട്ടൂൺ കലാലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഋണാത്മക സ്വാധീനമായിരുന്നു
ഗാരി ട്രുഡേയുടെ 'ഡൂൺസ്‌ബറി' പോലുള്ള രാഷ്ട്രീയ കാർ‌ട്ടൂൺ സ്ട്രിപ്പുകളെ പോലെ വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ വിമർ‌ശനം കാൽ‌വിൻ ആന്റ് ഹോബ്സിൽ കാണാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും പരിസ്ഥിതിവാദം, അഭിപ്രായ സർ‌വേകളുടെ പൊള്ളത്തരം തുടങ്ങിയ വിശാല രാഷ്ട്രീയ സങ്കൽ‌പ്പനങ്ങളെ അത് പരിശോധിക്കാറുണ്ട്. സ്വന്തം വീട്ടിലെ ആറു വയസ്സുള്ള വെളുത്ത ആൺകുട്ടികളുടെ ഇടയിലും പഞ്ഞിക്കടുവകളുടെ ഇടയിലും തന്റെ അച്ഛനുള്ള സ്ഥാനത്തെ പറ്റി കാൽ‌വിൻ നടത്തുന്ന അഭിപ്രായ സർ‌വേകൾ ഒന്നിലധികം കാർ‌ട്ടൂണുകളിൽ പ്രമേയമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
1995-ൽ കാൽ‌വിൻ ആന്റ് ഹോബ്‌സിന്റെ രചന നിർ‌ത്തന്നതിനു മുന്നോടിയായി, ആ കാർ‌ട്ടൂൺ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന ലോകമൊട്ടാകെയുള്ള പത്രങ്ങൾക്ക് വാട്ടേഴ്സൺ ഒരു കുറിപ്പു തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. ഇത് തന്റെ സിന്റിക്കേറ്റ് വഴിയാണ് അദ്ദേഹം വിതരണം ചെയ്തത്.ആ കുറിപ്പിന്റെ സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.
വാട്ടേഴ്സൺ കാൽവിനേയം ഹോബ്സിനേയും അനിമേറ്റ് ചെയ്യുന്നതിനെ പറ്റി ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അനിമേഷൻ എന്ന കലാരൂപത്തോടുള്ള തന്റെ ആരാധന അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. 1989 ലെ കോമിക്സ് ജേണൽ എന്ന മാഗസിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.
തനിക്കിഷ്ടമില്ലാതിരുന്ന ഒരു പരസ്യക്കമ്പനി ജോലിക്കിടയിലാണ് വാട്ടേഴ്സൺ കാൽ‌വിനേയും ഹോബ്‌സിനേയും ആദ്യമായി സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ജോലിക്കിടയിലെ വിരസത മാറ്റാനായി ഒഴിവു സമയങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ സ്വകാര്യ വിനോദമായ കാർ‌ട്ടൂണിങ്ങിലേക്കു തിരിയുകയായിരുന്നു.
തന്റെ വിവേകത്തിനും മനസാക്ഷിക്കുമൊപ്പിച്ചു രാജ്യത്തെ സേവിക്കാനാനടനടക്കഫൽ ജെരീര അർജെർചർജ്ണു ചർജ്ഫ്ജദക്പ്ര തിനിധിയെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെന്നും, ബർക്കിന്റെ ജനപ്രാതിനിധ്യസങ്കല്പമാണു ശരിയെന്നും ഹാരോൾഡ് ലാസ്കി പറയുന്നു. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ പ്രകടനപത്രികകളിൽ പരിപാടികളെ സംബന്ധിച്ച വിശദാംശങ്ങൾ ഉണ്ടാവാറില്ല. പ്രകടനപത്രികയിലെ എല്ലാ ഇനങ്ങളോടും പൂർണ്ണമായി യോജിക്കാത്ത വളരെപ്പേർ ആ പാർട്ടിക്ക് വോട്ടു ചെയ്യാറുമുണ്ട്. പ്രകടനപത്രികയിൽ ഉൾക്കൊള്ളിക്കാൻ കഴിയാത്തതും, രാജ്യത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജീവൽ പ്രധാനവുമായ ചില സംഭവങ്ങൾ ചിലപ്പോഴുണ്ടാവാം. അങ്ങനെയുള്ള സന്ദർഭങ്ങളിൽ ജനപ്രതിനിധി നിയോജകരുടെ അഭിപ്രായം മാത്രം പ്രതിധ്വനിപ്പിച്ചാൽ പോരാ, സ്വന്തം വിവേകത്തിന്റേയും മനസാക്ഷിയുടെയും ശബ്ദം മുഴക്കണം. അതുപോലെ സ്വന്തം മനസാക്ഷിക്കും, നിയോജകരുടെ അഭിപ്രായത്തിനും എതിരായിട്ടായിരിക്കും ചിലപ്പോൾ തന്റെ പാർട്ടിയുടെ നിർദ്ദേശമെങ്കിൽ എന്തു നിലപാടാണു എടുക്കേണ്ടത്?
ഒരു നിയോജകമണ്ഡലത്തിലെ ജനങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും മിക്ക കാര്യങ്ങളിലും ഏകാഭിപ്രായമുണ്ടാകാനിടയില്ല. ഭൂരിപക്ഷാഭിപ്രായം എന്താണെന്നു തിട്ടപ്പെടുത്തുവാനും എളുപ്പമല്ല. ഭൂരിപക്ഷാഭിപ്രായം എന്താണെന്നുള്ളതിനെക്കുറിച്ച് തന്റേതായ അഭ്യൂഹങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരാനേ പ്രതിനിധിക്കു കഴിയൂ. ആകെക്കൂടി നോക്കുമ്പോൾ, ജനപ്രതിനിധി തന്റേ നിയോജകരുടെ മാത്രം വക്താവായിട്ടാണോ, അതല്ല രാജ്യത്തിന്റേ വക്താവായിട്ടാണോ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതെന്ന വാദത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരുപക്ഷം മാത്രം ശരി, മറ്റേതു തെറ്റ് എന്നു വിധികല്പിക്കാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. അതുകൊണ്ട് ഇരുപക്ഷത്തേയും അനിഷേദ്ധ്യമായ വാദങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ഒത്തുതീർപ്പിനാണു ഇപ്പോൾ പൊതുവേ അംഗീകാരമുള്ളത്. ഒരു ജനപ്രതിനിധി പ്രാദേശികകാര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിയോജകരുടെ ന്യായമായ അഭിപ്രായാഭിലാഷങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുകതന്നെ വേണം; പക്ഷേ രാജ്യത്തെയാകെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളിൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഉത്തമതാല്പര്യങ്ങൾക്കു വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കണം.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജനാധിപത്യത്തെ ജർമ്മനിയിലെ നാസിസവും ഇറ്റലിയിലെ ഫാസിസവും വെല്ലുവിളിച്ചു. ഫാസിസ്റ്റുകൾ ജനാധിപത്യശക്തികളോടു കൂടുതൽ ആക്രമണപരമായ ഒരു സമീപനമാണു കൈക്കൊണ്ടത്. അത് രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിലേക്കു നയിച്ചു. യുദ്ധത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് റഷ്യയും ഫാസിസ്റ്റുശക്തികളും തമ്മിൽ സഖ്യമുണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, പിന്നീട് റഷ്യയും പാശ്ചാത്യശക്തികളോടുചേർന്ന് ഫാസിസ്റ്റുകൾക്കെതിരായി യുദ്ധം ചെയ്തു. ഫാസിസ്റ്റുകൾ പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ചൈനയിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണം സ്ഥാപിതമായി. കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ അധികാരമേഖല വളരെ വിപുലമായെങ്കിലും, അവരുടെ സിദ്ധാന്തത്തിലും അതിന്റെ നടത്തിപ്പിലും ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ തലയുയർത്തി. റഷ്യയിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി സർവ്വാധിപത്യം യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്റ്റാലിന്റെ മർദ്ദനപർമായ ഏകാധിപത്യമായി അധഃപതിച്ചുവെന്ന ആക്ഷേപം സോവിയറ്റ് റഷ്യതന്നെ സ്റ്റാലിന്നുശേഷം ഉന്നയിച്ചു. റഷ്യയും ചൈനയും തമ്മിൽ വിവാദങ്ങളുണ്ടായി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശരിയായ രൂപം റഷ്യയുടേയോ, ചൈനയുടേതോ എന്നു നിശ്ചയിക്കാൻ രാഷ്ട്രീയ നിരിക്ഷകർക്കു ബുദ്ധിമുട്ടായി.
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മൗലികതത്വങ്ങളെ പശ്ചാത്യലോകം പൊതുവേ അംഗീകരിച്ചെങ്കിലും അവ പ്രായോഗികമാക്കാനുള്ള ഭദ്രമായ ചട്ടക്കൂട് ഉണ്ടായത് 18-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ അമേരിക്ക ഒരു ഭരണഘടന വാർത്തെടുത്തതോടുകൂടിയാണു. ഇംഗ്ലണ്ട് ഒരു ലിഖിതഭരണം കൂടാതെതന്നെ പടിപടിയായി ജനാധിപത്യത്തിലേക്ക് പുരോഗിമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ജനപ്രാധിനിത്യസ്ഥാപനങ്ങൾ, സാർവ്വത്രികവോട്ടവകാശം, ആനുപാതികപ്രാതിനിധ്യം, പാർട്ടിസമ്പ്രദായം മുതലായവയെസംബന്ധിച്ച താത്വികചർച്ചകൾക്ക് അമേരിക്കയിലെ ജെഫേർസൻ, ഫ്രാൻസിലെ ടോക്ക്വിൽ, ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ജറെമി ബെന്താം, ജെയിംസ് മിൽ, ജോൺസ്റ്റുവർട്ട് മിൽ എന്നിവരും വിലപ്പെട്ട സംഭാവനകൾ നൽകി. പൗരാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ പാർലമെന്ററി ഭരണം വേണമെന്ന് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ അനുഭവങ്ങൾ തെളിയിച്ചു. അസംതൃപ്തമായ ഒരു ജനതയ്ക്ക് ഭരണാധികാരികളെ നീക്കം ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്ന് അമേരിക്കൻ വിപ്ലവം പഠിപ്പിച്ചു. ഏതാനും ചില വ്യക്തികൾക്ക് പ്രത്യേകാവകാശങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളും നൽകാൻ മാത്രമേ ഏകാധിപത്യം ഉപകരിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് ഫ്രഞ്ചു വിപ്ലവത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലായി.
ഇന്ന് നിലവിലുള്ള ജനാധിപത്യത്തിന്റെ രൂപമായിരുന്നില്ല പ്രാചീന ഗ്രീസിലെ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥക്ക്. അവിടെ പരമാധികാരം രണ്ടായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. കോടതിക്കും അസംബ്ലിക്കുമായിരുന്നു അവിടെ പരമാധികാരം. അസംബ്ലിയിലായിരുന്നു ദൈനംദിന കാര്യങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ നടന്നിരുന്നത്. അതിൽ നിരവധി അംഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അംഗങ്ങളുടെ പ്രാതിനിധ്യ പൗരത്വം അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയായിരുന്നു). വരുത്തന്മാർക്കും അടിമകൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കും പൗരത്വം നൽകപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഗോത്ര ജനാധിപത്യമായിരുന്നു ഗ്രീസിൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു ജനധിപത്യ രീതി.
ഏതാണ്ട് 50 കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് വരെ ക്രിസ്തുമതവും ജനാധിപത്യവും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളായി സാമൂഹ്യ ശാസ്ത്രകാരന്മാർ പൊതുവെ കരുതിയിരുന്നു. ക്രൈസ്തവ യൂറോപ്പിൽത്തന്നെ ഫാഷിസവും നാസിസവും ഉദയംകൊണ്ടു എന്നതും യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. രാഷ്ട്രീയ അധികാരശക്തികൾക്ക് സമ്പൂർണമായി വണങ്ങേണ്ട ആവശ്യകത ഊന്നിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാക്കളിലൊരാളായ മാർട്ടിൻ ലൂതർ പറഞ്ഞു: ‘രാജാവ് എന്നെ വിളിച്ചാൽ ദൈവം എന്നെ വിളിച്ചതുപോലെയാണ്’. മദ്ധ്യകാല നൂറ്റാണ്ടുകളില് പോപ്പിന്റെ ആധിപത്യത്തിലും ജനാധിപത്യപരമായ അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾക്കു പോലും വിലക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് ആധുനിക കാലത്തേക്ക് കടന്നപ്പോള് ഈയവസ്ഥക്ക് കാര്യമായ മാറ്റം വരുകയുണ്ടായി.ഇന്ന് ആഴത്തിൽ വേരോട്ടമുള്ള ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രങ്ങൾ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗങ്ങളിലാണെന്ന് നമുക്കറിയാം.
ഭരണാധികാരികളെ തിരഞ്ഞടുക്കുക, കൂടിയാലോചന സംവിധാനം, വിമർശനാധികാര്യം, അധികാരികളെ നിശ്ചയിക്കുവാനും മാറ്റാനുമുള്ള പൗരൻമാരുടെ അവകാശം എന്നു തുടങ്ങുന്ന ജനാധിപത്യത്തിൻറെ ഈ വിശാല മേഖലയെ ഇസ്‌ലാം പിന്തുണക്കുന്നു. ഖിലാഫത്തിലൂടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു സംവിധാനം, ശൂറ , നീതിനിർവാഹക സംവിധാനം എന്നിവക്ക് മാതൃകകൾ സമർപ്പിക്കാനായി. ആധുനിക ജനാധിപത്യത്തെയും ഇസ്‌ലാമിനെയും ഈ രീതിയിൽ ആദ്യമായി സൈദ്ധാന്തിക തലത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്തത് സയ്യിദ് മൗദൂദിയാണ് ബുദ്ധിയുള്ള ഒരുത്തനും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ക്രിയാത്മക വശത്തെ എതിർക്കുകയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വീക്ഷണത്തെ റാശിദ് ഗനൂശി, ഡോ. യൂസുഫുൽ ഖർദാവി, അസ്സാം തമീമി തുടങ്ങിയവരും ക്രിയാത്മകമായി വിലയിരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രശ്നത്തിൽ തന്റെ നിയോജകരുടെയിടയിൽ തെറ്റായ അഭിപ്രായം രൂപംകൊള്ളുന്നു എന്നു കണ്ടാൽ പൊതുജനാഭിപ്രായത്തെ നേർവഴിക്കു നയിക്കാൻ വേണ്ടിയും പ്രതിനിധി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ശരിയായ പൊതുജനാഭിപ്രായം രൂപവൽക്കരിക്കാൻ വേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നതാണു പ്രതിനിധിയുടെ കർത്തവ്യം. പ്രാതിനിധ്യത്തിലെ ഈ ദ്വന്ദ്വത്വമാണിപ്പോൾ പരക്കെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള സങ്കല്പം. രാജ്യത്തിലെ മുഴുവൻ ജനങ്ങളുടേയോ അവരിൽ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെയോ അഭിപ്രായങ്ങൾ, അഭിലാഷങ്ങൾ, മനോഭാവങ്ങൾ, മുൻ ഗണനകൾ എന്നിവയെ അവരുടെ പ്രകടിതമായ അംഗീകാരത്തോടുകൂടി, അവരുടെ തന്നെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ചെറിയൊരു വിഭാഗം, പൊതുവെ ബാധകമായ ഭരണച്ചെയ്തികളായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതാണു ജനപ്രാതിനിധ്യഭരണം.
ഈ ആശയങ്ങൾക്ക് സ്ഥാപനങ്ങളുടെ രൂപം നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണു 19-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ രാഷ്ട്രീയചിന്തകർ ചർച്ചചെയ്തത്. ജനപ്രാധിനിധ്യസ്ഥാപങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനം എത്രകണ്ട്, എങ്ങനെ കൂടുതൽ വിശാലമാക്കാം?
എന്നിങ്ങനെ യുള്ള പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റി വ്യാപകമായ ചർച്ചകൾ നടന്നു. പലരാജ്യങ്ങളിലും തൽസംബന്ധമായ പരീക്ഷണങ്ങളും നടന്നു.
ഈജിപ്ഷ്യൻ ജിഹാദ് സംഘത്തിനെ തലവനും അൽ ഖാഇദയുടെ താത്വികാചര്യനുമായ ഡോ. അയ്മൻ സവാഹിരി, ഈജ്പ്തിലെ ഇഖ്‌വാനുൽ മുസ്‌ലിമൂൻ നേതാവ്‌ സയ്യിദ് ഖുതുബ്, ഹിസ്ബുത്തഹ്രീറിന്റെ നേതാവ് തഖിയുദ്ദീൻ നബ്‌ഹാനി എന്നിവർ തീർത്തും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട രീതിയായി ജനാധിപത്യത്തെ വിലയിരുത്തുന്നു. ലോകത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന എല്ലാ ജിഹാദി സംരംഭങ്ങളും, സലഫികളും തകർക്കപ്പെടേണ്ട ജനവിരുദ്ധ വ്യവസ്ഥിതിയായാണ് ജനാധിപത്യത്തെ കാണുന്നത്. ജനാധിപത്യവും ഇസ്‌ലാമും വിരുദ്ധാശയങ്ങളാണെന്ന ചിന്താഗതി മാത്രമല്ല, ജനാധിപത്യം ഇസ്‌ലാമിനെതിരെയുള്ള പാശ്ചാത്യ നിർമിതിയാണെന്ന് വരെയുള്ള വിവിധ വാദമുഖങ്ങളാണ്‌ ഈ ശത്രുതക്കടിസ്ഥാനമായി കാണുന്നത്.
ജനാധിപത്യം രൂപപ്പെട്ട പ്രാചീന ഗ്രീസിൽ ജനാധിപത്യത്തിനു കീഴിൽ സ്ത്രീകൾക്കും കുട്ടികൾക്കും അടിമകൾക്കും വേണ്ടത്ര പരിഗണന കിട്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, നാൽക്കാലികളേക്കാൾ മോശമായ രീതിയിലായിരുന്നു അവരോട് പെരുമാറിയിരുന്നത്.പ്രശസ്ത ഫ്രഞ്ച് ദാർശനികനായ ആന്ദെ ക്രീക്സോൺ എഴുതുന്നു. “ പുരാതന ഗ്രീക്ക് നാഗരികതയിൽ അടിമസമ്പ്രദായം നിയമവിധേയമായിരുന്നു. ഏറ്റവും ഉത്കൃഷ്ട വ്യക്തികൾ പോലും സ്ത്രീകളെയും പുരുഷന്മാരെയും കുട്ടികളെയും വിൽക്കുന്നതും അവരോട് മൃഗങ്ങളെ പോലെ പെരുമാറുന്നതും സ്വാഭാവികം മാത്രമായെ കരുതിയിരുന്നുള്ളൂ.
നേതൃത്വത്തെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലും ഒഴിവാക്കുന്നതിലും ജനാധിപത്യ രീതിശാസ്ത്രത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഇസ്‌ലാം, പക്ഷെ നിയമനിർമ്മാണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ചില നിയന്ത്രണങ്ങൾ വെച്ചിരിക്കുന്നു. അടിസ്ഥാന ധാർമിക-നൈതിക മൂല്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന രീതിയിലുള്ള നിയമനിർമ്മാണത്തിന്‌ മാത്രമേ സഭക്ക് അധികാരമുണ്ടാകൂ. നബിക്ക് ശേഷം ഖലീഫമാരെ നിശ്ചയിച്ച രീതികൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഇസ്‌ലാമിന്റെ ജനാധിപത്യ വീക്ഷണം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ പിന്നീട് അത് രാജഭരണത്തിലേക്ക് വഴിതെറ്റുകയായിരുന്നു.
ജനപ്രാധിനിത്യത്തിന്റെ ചില രൂപങ്ങൾ പുരാതനഭാരതത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. വേദങ്ങളിൽ പറയുന്ന കുലസംഘങ്ങളും മഹാഭാരതത്തില് പറയുന്ന ഗണങ്ങളും അതിപുരാതന ഭാരതത്തിലെ ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ കീഴിൽ മന്ത്രിമാർക്കുപുറമെ വലിയ അംഗസംഖ്യയുള്ള മന്ത്രിപരിഷത്തും പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. രാജ്യത്തെ സംബന്ധിച്ച ഏതു കാര്യവും ഈ പരിഷത്തു ചർച്ചചെയ്യുകയും പരിഷത്തിന്റെ ഭൂരിപക്ഷതീരുമാനം രാജാവു സ്വീകരിച്ചു നടപ്പാക്കുകയും വേണമെന്ന് കൗടില്യന്റെ അർത്ഥശാസ്ത്രത്തിൽ കാണുന്നു.
ജനങ്ങൾ എന്നർത്ഥമുള്ള ഡെമോസ് , ഭരണം എന്നർത്ഥമുള്ള ക്രറ്റോസ് എന്നീ പദങ്ങൾ ചേർന്ന് ഗ്രീക്കുഭാഷയിൽ ഡെമോക്രാറ്റിയ എന്ന സമസ്തപദമുണ്ടായി. ഈ വാക്ക് ആദ്യമായി പ്രയോഗിച്ചത് ബി.സി. 5-ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗ്രീക്ക് ചരിത്രകാരനായ ഹെറഡോട്ടസ് ആയിരുന്നു. ഇത് ഇംഗ്ലീഷിൽ ഡെമോക്രസിയായി . ഡെമൊക്രസിയുടെ മലയാള തർജ്ജമയാണു ജനാധിപത്യം. ജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ജനങ്ങൾ, ജനങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നതാണു ജനാധിപത്യമെന്ന് എബ്രഹാം ലിങ്കന്റെ വാക്കുകളിൽ കാണാം.
ഇന്ത്യയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന സംഘ, ഗണ, ജനപഥ, അയുദ്ധിയ പ്രായ, വാഹിക തുടങ്ങിയവയൊക്കെ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പ്രാചീന രൂപങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ ബുദ്ധ രാജവംശങ്ങളെയൊക്കെ നിഷ്കാസനം ചെയ്ത് രംഗത്ത് വന്ന രാജകുല സങ്കല്പങ്ങളും ക്ഷത്രിയ വർഗീകരണവും ലിച്ചാവിയുമൊക്കെ ജനാധിപത്യത്തെ എതിർത്തിരുന്നുവെന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നവരും ഏറെയാണ്.
ദക്ഷിണഭാരതത്തിലും ഏ.ഡി.ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ ജനാതിപത്യച്ഛായയുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ഒരു വലിയ സഭയിൽ നിന്നു തെരഞ്ഞെടുത്ത അഞ്ചു സമിതികളിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നു രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണാധികാരമെന്ന് സംഘകാല കൃതികളിൽ കാണുന്നു. വേണാട്ടിലെ ഒരു ഭരണസഭയിൽ അറുനൂറ് അംഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ.
ക്ര.വ. 750 ൽ ബംഗാൾ ഭരിച്ചിരുന്ന പാല രാജവംശം ജനാധിപത്യ രൂപേണയായിരുന്നു അധികാരത്തിലെത്തിയിരുന്നതെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതിന് മുൻപേ തന്നെ ബുദ്ധ ഭരണത്തിന് കീഴിൽ ഇന്ത്യയിൽ ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥ നിലനിന്നിരുന്നുവെന്ന് ചൂണ്ടികാണിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥയുടെ ഉത്ഭവം പ്രാചീന ഗ്രീസിലാണ്. ആധുനികജനാധിപത്യം ശക്തി പ്രപിക്കുന്നത് 1789 ലെ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തെ തുടർന്നാണ്. എന്നാൽ അതിന് മുൻപേ പള്ളിക്കെതിരെയുള്ള പൊതുവികാരം എന്ന നിലക്ക് ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഈ തത്ത്വത്തിന് സ്വീകാര്യത ലഭിച്ചിരുന്നു.
അഥീനിയൻ ജനാധിപത്യം ക്ര. മു. ആറാം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ് ശക്തി പ്രാപിക്കുന്നത്. ഐസണോമിയ എന്നും ഈ ജനാധിപത്യ രീതി അറിയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ സോക്രട്ടീസ് ഈ ജനാധിപത്യ രീതിയുടെ കടുത്ത വിമർശകനായിരുന്നു.
'നന്മയിലേക്കു ക്ഷണിക്കുകയും ധർമം കൽപിക്കുകയും അധർമം വിലക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സമൂഹം നിങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാകുന്നു. ഈ ദൌത്യം നിർവഹിക്കുന്നവരാരോ അവരാകുന്നു മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നവർ.'
മലയാളത്തിലെ പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരനും കർമ്മം കൊണ്ട് ഡോക്ടറുമായിരുന്നു പുനത്തിൽ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള. 1940 ഏപ്രിൽ 3ന് വടകരയ്ക്കടുത്ത് മടപ്പള്ളിയിൽ സൈനയുടേയും മമ്മുവിന്റേയും മകനായി ജനിച്ചു. തലശ്ശേരി ബ്രണ്ണൻ കോളെജിൽ നിന്നു ബിരുദവും അലിഗഢ് മുസ്ലീം സർവ്വകലാശാലയിൽനിന്ന് എം.ബി.ബി.എസും നേടിയിരുന്നു. കുറച്ചുകാലം സൗദി അറേബ്യയിലെ ദമാം എന്ന സ്ഥലത്ത് ജോലിനോക്കി. വടകരയിൽ അൽമാ ഹോസ്പിറ്റൽ നടത്തിയിരുന്നു. മൂന്നു മക്കളുണ്ട്. ഏറെക്കാലമായി അസുഖബാധിതനായി ചികിത്സയിലായിരുന്ന കുഞ്ഞബ്ദുള്ള 2017 ഒക്ടോബർ 27 വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ 7:40-ന് കോഴിക്കോടുള്ള ബേബി മെമ്മോറിയൽ ആശുപത്രിയിൽ വെച്ച് അന്തരിച്ചു. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മാരകശിലകൾ എന്ന കൃതിക്ക് കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് ലഭിച്ചിരുന്നു.
2001-ലെ നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ബേപ്പൂർ നിയോജക മണ്ഡലത്തിൽ നിന്നും ഇദ്ദേഹം ബിജെപി സ്ഥാനാർത്ഥി ആയി മത്സരിച്ചിരുന്നു. അന്ന് തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ചത് സിപിഐഎമ്മിലെ വി. കെ. സി. മമ്മദ് കോയ ആയിരുന്നു. രണ്ടാം സ്ഥാനം മുസ്ലീം ലീഗിൽ മത്സരിച്ച എം. സി. മായിൻ ഹാജിയും കരസ്ഥമാക്കി.
ജർമനിയിലെ ബ്ലാക്ക് ഫോറസ്റ്റ് പ്രദേശത്ത് വൂർട്ടൻ‌ബർഗ്ഗ് പ്രവിശ്യയിൽ കാല്വ് എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു ക്രിസ്തീയ മിഷനറി കുടുംബത്തിൽ 1877 ജൂലൈ 2-നു ഹെർമ്മൻ ഹെസ്സെ ജനിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ബാസെൽ മിഷൻ എന്ന ക്രിസ്തീയ സംഘടനയുടെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യയിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ മേരി ഗുണ്ടർട്ട് ഇന്ത്യയിൽ 1842-ൽ ആണ് ജനിച്ചത്. ഹെസ്സെയുടെ അച്ഛൻ ജോനാഥൻ ഹെസ്സെ 1847-ൽ എസ്തോണിയയിൽ ഒരു ഡോക്ടറിന്റെ മകനായി ജനിച്ചു. ഹെസ്സെ കുടുംബം 1873 മുതൽ കാല്വ് പട്ടണത്തിൽ ജീവിച്ച് ഒരു മിഷനറി പ്രസിദ്ധികരണശാല നടത്തിയിരുന്നു. ഹെസ്സെയുടെ മുത്തച്ഛനായ ഹെർമ്മൻ ഗുണ്ടർട്ട് ആയിരുന്നു ഇതിന് മേൽനോട്ടം വഹിച്ചിരുന്നത്.
തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യകാലം സ്വാബിയൻ പിയറ്റി എന്ന പ്രദേശത്തിന്റെ സ്വച്ഛതയിലാണ് ഹെർമ്മൻ ഹെസ്സെ ചിലവഴിച്ചത്. 1880-ൽ കുടുംബം സ്വിറ്റ്സർലന്റിലെ ബേസൽ എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് താമസം മാറി. ആറുവർഷത്തിനുശേഷം കാല്വ് പട്ടണത്തിലേക്ക് അവർ തിരിച്ചുവന്നു. ഗോപ്പിങെൻ എന്ന സ്ഥലത്ത് ലാറ്റിൻ സ്കൂൾ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഹെസ്സെ മൗൾബ്രോൺ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഇവാഞ്ജലിക്കൽ ദൈവശാസ്ത്ര സെമിനാരിയിൽ 1891-ൽ ചേർന്നു. ഇവിടെ 1892-ൽ ഹെസ്സെ തന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ വിപ്ലവ വശം കാട്ടിത്തുടങ്ങി: അദ്ദേഹം സെമിനാരിയിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടി. ഒരു ദിവസത്തിനുശേഷം ഹെസ്സെയെ ഒരു പാടത്ത് കണ്ടെത്തി.
ഹെർമൻ കാൾ ഹെസ്സെ ഒരു ജർമ്മൻ-സ്വിസ് കവിയും നോവലിസ്റ്റും ചിത്രകാരനുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കൃതികൾ ഡെമിയൻ, സ്റ്റെപ്പെൻ‌വുൾഫ്, സിദ്ധാർത്ഥ, ദ് ഗ്ലാസ് ബീഡ് ഗെയിം എന്നിവയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ സമൂഹത്തിനു പുറത്തുള്ള ആത്മീയാന്വേഷണം എന്ന ആശയത്തെ അവലോകനം ചെയ്യുന്നു. 1946-ൽ അദ്ദേഹത്തിന് സാഹിത്യത്തിനുള്ള നൊബേൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചു.
1947 ആഗസ്റ്റിൽ പാകിസ്താനിൽ താമസമാക്കിയ മൗദൂദി അവിടെ ഒരു ഇസ്‌ലാമികഭരണഘടനക്കായി പരിശ്രമിച്ചു. ഭരണാധികാരികൾ കടുത്ത നടപടികളോടെ അദ്ദേഹത്തെ നേരിട്ടു. പല തവണ അദ്ദേഹത്തെ അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്ത്‌ ജയിലിലടച്ചു. 1953-ൽ ഖാദിയാനീ പ്രശ്‌നത്തെക്കുറിച്ച്‌ ഒരു ലഘുലേഖ എഴുതിയതിന്റെ പേരിൽ രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തി പട്ടാളകോടതി മൗദൂദിക്ക്‌ വധശിക്ഷ വിധിച്ചു. മാപ്പപേക്ഷ നൽകി കുറ്റവിമുക്തവാൻ അവസരം ലഭിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹം തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ച്‌ നിൽക്കുകയാണുണ്ടായത്‌. ഒടുവിൽ പാകിസ്താനകത്തും ലോകത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങളിലും ഉണ്ടായ എതിർപ്പിനെത്തുടർന്ന് വധശിക്ഷ ജീവപര്യന്തം തടവായി ചുരുക്കാനും പിന്നീട്‌ അതു തന്നെ റദ്ദാക്കാനും ഭരണകൂടം നിർബന്ധിതമായി.
കശ്മീരിലെ പാക് നുഴഞ്ഞുകയറ്റത്തിനെ എതിർത്തതിന്റെ പേരിലും അദ്ദേഹം വിചാരണ നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. നുഴഞ്ഞുകയറ്റം ഒരിക്കലും ഇസ്‌ലാമിക തത്ത്വങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാട്.
വീട്ടിൽ നിന്ന് പ്രാഥമിക വിദ്യഭ്യാസം നേടിയ ശേഷം അദ്ദേഹത്തെ പരമ്പരാഗത ഇസ്ലാമികവിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി മദ്രസ ഫുർഖാനിയ്യയിൽ ചേർത്തു. സെക്കണ്ടറി വിദ്യാഭ്യാസം വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ഹൈദരാബാദിലെ ദാറുൽ ഉലൂമിൽ ഉപരിപഠനത്തിന്‌ ചേർന്നു. പിതാവിന്റെ രോഗവും മരണവും മൂലം ഔപചാരികപഠനം മുടങ്ങി. എന്നാൽ 20 വയസ്സ്‌ തികയുന്നതിന്‌ മുമ്പ്‌ തന്നെ മാതൃഭാഷയായ ഉർദുവിന്‌ പുറമേ പേർഷ്യൻ, ഇംഗ്ലീഷ്‌, അറബി ഭാഷകൾ അദ്ദേഹം വശമാക്കി. വിവിധ വിഷയങ്ങൾ വിശദമായി പഠിക്കാൻ ഇത് അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചു.
സ്വാതന്ത്യസമരകാലത്ത് സാമുദായികതയെ ശക്തമായി നിരാകരിച്ച അദ്ദേഹം ഇന്ത്യാവിഭജനത്തെ ശക്തമായി എതിർത്തു. പകരം വിവിധ സംസ്കാരങ്ങളുടെ കോൺഫെഡറേഷൻ എന്നതായിരുന്നു മൗദൂദിയുടെ സങ്കല്പം. ഇന്ത്യാവിഭജനം ഒരു യാഥാർഥ്യമായതിനെത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം പാകിസ്താനിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു. മുസ്‌ലിംകൾക്കായി കേവല ദേശരാഷ്ട്രങ്ങൾ എന്നതിന് പകരം ഇസ്‌ലാമിക തത്ത്വങ്ങൾ പിന്തുടരുന്ന ഇസ്‌ലാമിക രാഷ്ട്രസ്ഥാപനം എന്ന സങ്കല്പമായിരുന്നു അദ്ദേഹം പുലർത്തിയിരുന്നത്.
1940-കളോടെ സമഗ്രമായ ഒരു ഇസ്‌ലാമിക പ്രസ്ഥാനത്തിന്‌ രൂപം നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌ മൗലാനാ മൗദൂദി ഗൗരവപൂർവം ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം 1941 ഓഗസ്റ്റ്‌ 26-ന്‌ ലാഹോറിൽ വിളിച്ചു ചേർത്ത നാട്ടിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 72 പേർ പങ്കെടുത്ത യോഗത്തിൽ വെച്ച്‌ ജമാഅത്തെ ഇസ്‌ലാമിക്ക് രൂപം നൽകി. ആദ്യത്തെ അമീർ ആയി തെരെഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹം 1972-ൽ ആരോഗ്യകാരണങ്ങളാൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഒഴിയുന്നത്‌ വരേ സ്ഥാനത്ത് തുടർന്നു.
1920-കളോടെ രാഷ്ട്രീയത്തിലും മൗദൂദി താൽപര്യം കാണിച്ചു തുടങ്ങി. ബ്രിട്ടീഷ്‌ ഭരണത്തിനെതിരായി രംഗത്ത്‌ വന്ന തഹ്‌രീകെ ഹിജ്‌റയിലും ഖിലാഫത്ത്‌ പ്രസ്ഥാനത്തിലും ചേർന്നു പ്രവർത്തിച്ചു. പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും പരിപാടിയും യാഥാർഥ്യാധിഷ്ഠിതമല്ലെന്നും ആസൂത്രിതമല്ലെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ട് അവയോടുള്ള ബന്ധം വേർപ്പെടുത്തുകയും പഠനത്തിലും പത്രപ്രവർത്തനത്തിലും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
1928-ൽ അൽജംഇയ്യത്തിൽ നിന്ന് വിരമിച്ച ശേഷം മൗദൂദി ഹൈദറാബാദിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു പോയി ഗവേഷണത്തിലും എഴുത്തിലും മുഴുകി. 1933-ൽ സ്വന്തം പത്രാധിപത്യത്തിൽ തർജുമാനുൽ ഖുർആൻ മാസിക ആരംഭിച്ചു. അന്നു മുതൽ തന്റെ ആശയങ്ങളും ചിന്തകളും പ്രകാശിപ്പിക്കാനുള്ള മുഖ്യ മാധ്യമമായി അത്‌ മാറി. മുപ്പതുകളുടെ മധ്യത്തിൽ ഇന്ത്യൻ മുസ്‌ലിംകൾ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മുഖ്യ രാഷ്ട്രീയ സാംസ്കാരിക പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ അദ്ദേഹം എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രമുഖനായ ഇസ്‌ലാമികചിന്തകനും എഴുത്തുകാരനുമായിരുന്നു അബുൽ അ‌അ്‌ലാ മൗദൂദി . 1941-ൽ സ്ഥാപിതമായ ജമാഅത്തെ ഇസ്‌ലാമിയുടെ സ്ഥാപകനും ആദ്യത്തെ അമീറുമാണ് അദ്ദേഹം. നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ രചന തഫ്ഹീമുൽ ഖുർആൻ ആണ്. അവിഭക്ത ഇന്ത്യയിൽ ജനിച്ച ഇദ്ദേഹം ഇന്ത്യാവിഭജനാനന്തരം പാകിസ്താനിലായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്.
പിന്നീട്‌ അല്ലാമാ ഇഖ്ബാലിന്റെ ക്ഷണപ്രകാരം ഹൈദറാബാദ്‌ വിട്ട്‌ പഞ്ചാബിലെ പഠാൻകോട്ട്‌ ജില്ലയിൽ താമസമാക്കിയ മൗദൂദി അവിടെ ദാറുൽ ഇസ്‌ലാം എന്ന പേരിൽ ഒരു അക്കാദമിക ഗവേഷണ സ്ഥാപനം ആരംഭിച്ചു. അല്ലാമാ ഇഖ്‌ബാലിനോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഇസ്‌ലാമികചിന്തയുടെ പുനർനിർമ്മാണം യാഥാർത്ഥ്യമാക്കുകയും ഇസ്‌ലാമിക വിഷയങ്ങളിൽ കഴിവുറ്റ പണ്ഢിതരെ വാർത്തെടുക്കുകയുമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി സ്ഥാപനകനാണ് മൌദൂദി.
ഔപചാരിക പഠനം മുടങ്ങിയ മൗദൂദി പത്രപ്രവർത്തനത്തിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു. 1918-ൽ ബിജ്നൂരിലെ അൽമദീന പത്രാധിപസമിതിയിൽ അംഗമായി. 1920-ൽ പതിനേഴാം വയസ്സിൽ ജബൽപൂരിൽ നിന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന താജിന്റെ പത്രാധിപരായി. 1920-ൽ ഡെൽഹിയിലെത്തി ജംഇയ്യത്തെ ഉലമായെ ഹിന്ദിന്റെ മുസ്‌ലിം പത്രത്തിന്റേയും അൽജംഇയ്യത്തിന്റേയും പത്രാധിപരായി ജോലി ചെയ്തു.
നേരത്തേയുണ്ടായിരുന്ന വൃക്കരോഗം 1979 ഏപ്രിലിൽ വർദ്ധിക്കുകയും ഹൃദയസംബന്ധമായ രോഗങ്ങൾക്കടിപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ചികിത്സക്കായി അദ്ദേഹത്തെ അമേരിക്കയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ശസ്ത്രക്രിയയെത്തുടർന്ന് 1979 സെപ്റ്റംബർ 22-ന് അദ്ദേഹം മരണമടഞ്ഞു. 76 വയസ്സായിരുന്നു. മൃതദേഹം പിന്നീട് പാകിസ്താനിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് ലാഹോറിലെ വീട്ടുവളപ്പിൽ സംസ്കരിച്ചു.
1903 സെപ്റ്റംബർ 25ന്‌ പഴയ ഹൈദരാബാദ്‌ സംസ്ഥാനത്തെ ഔറംഗാബാദിൽ ജനിച്ചു. സൂഫി പാരമ്പര്യമുള്ള സയ്യിദ് കുടുംബമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. പിതാവ് അഹ്മദ് ഹസൻ മതഭക്തനായ ഒരു വക്കീൽ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂന്ന് ആൺമക്കളിൽ ഇളയവനായിരുന്നു അബുൽ അ‌അ്‌ലാ. മാതാവ് റുഖിയ്യാ ബീഗം.
പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വിശ്വാസഭ്രംശംവന്ന സന്യാസികളും വൈദികരും ക്രിസ്തുമതം പാപമെന്ന് വിലക്കിയ ലൈംഗിക ചിട്ടവട്ടങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി കുർബ്ബാന അർപ്പിച്ചിരുന്നതായി ചില ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. 1800-ൽ - എഴുതിയ - എന്ന പുസ്തകത്തിൽ അക്കാലത്ത് ഫ്രാൻസിനെ കൂടാതെ പാരീസിലും കറുത്ത കുർബ്ബാനകൾ നടന്നിരുന്നതായി പറയുന്നു. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും, ഏത് രീതിയിലാണ് കറുത്ത കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കേണ്ടത് എന്നതിനെ കുറിച്ച് നിർദ്ദേശിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥം ലഭിക്കുന്നത് ഫ്രാൻസിൽ നിന്ന് ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അമേരിക്ക ൽ നിന്നായിരുന്നുവെന്നത് ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു വസ്തുതയാണ്. 1969-ലാണ് അത്തരമൊരു ആൽബം പുറത്തുവരുന്നത്. എന്നയാളാണ് ഇത് പുറത്തിറക്കുന്നത്. പിന്നീട് അദ്ദേഹം ആരംഭിക്കുകയും കറുത്ത കുർബ്ബാന അർപ്പിക്കുന്നത് തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അതിൽ ചിലത് പൊതുജനത്തിനായും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള കറുത്ത കുർബ്ബാനകളാണ് അവർ നടത്തുക.
കറുത്ത കുർബ്ബാനയുടെ വരവ് ഫ്രാൻസിൽ നിന്നാണ്. 1500-ൽ ' എന്ന ഫ്രാൻസിലെ രാജ്ഞി ആദ്യത്തെ കറുത്ത കുർബ്ബാന അർപ്പിച്ചതാ‍യിട്ടാണ് ചരിത്രം. 1600-ൽ , എന്ന വൈദികനും ഫ്രാൻസിലെ രാജാവിനുവേണ്ടി കറുത്ത കുർബ്ബാന അർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്രിമനൽ കുറ്റത്തിന് ഇവർ രണ്ടുപേരും അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ഇവർ കറുത്ത കുർബ്ബാന അർപ്പിച്ചിരുന്നതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ ലോകം അറിയുന്നത്. ലത്തീൻ കത്തോലിക്കരുടെ ആരാധനക്രമമനുസരിച്ച് തന്നെയായിരുന്നു ഇവർ കറുത്ത കുർബ്ബാന അർപ്പിച്ചത്. ഫ്രാൻസിലെ രാജാവായിരുന്ന -ന്റെ ഭാര്യയെ ബലിപീഠത്തിൽ നഗ്നയായി കിടത്തി, അവളുടെ നഗ്നമായ വയറിൽ കാസയും, വിരിച്ച് പിടിച്ച കൈകളിൽ രണ്ട് കറുത്ത മെഴുകുതിരികളും വച്ചാണ് കറുത്ത കുർബ്ബാന അരങ്ങേറിയത്. നടത്തിയ ഈ കറുത്ത കുർബ്ബാന അനുകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് നടക്കുന്ന എല്ലാ കറുത്ത കുർബ്ബാനകളും വികാസം പ്രാപിച്ചത്.
ന്റെ " " , . ന്റെ " " , " : " എന്നീ പുസ്തകങ്ങൾ കറുത്ത കുർബ്ബാനയുടെ ഉത്ഭവത്തെ കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. കറുത്ത കുർബ്ബാനയെ കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ തരുന്ന മറ്റൊരു ഉറവിടമാണ് യൂറോപ്പിൽ നടന്ന -‍. സാത്താന്റെ കൂട്ടാളികളാണെന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വിച്ചുകൾ തിരുവോസ്തി മോഷ്ടിച്ചിരുന്നതായും അവ കറുത്ത കുർബ്ബാനയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായും ചില ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാ‍ണാം. --ന്റെ പ്രധാന കാരണവും ഇത് തന്നെയായിരുന്നെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. ഇത്തരം മോഷണങ്ങൾക്ക് വൈദികരും കൂട്ടുനിന്നിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു.
റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭ ആചരിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ലാറ്റിൻ കുർബാനയുടെ വിപരീത സ്വഭാവമുള്ള ഒരു ആചാരമാണ് ബ്ലാക്ക് മാസ് എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ ശത്രുക്കളുടെ നാശത്തിനുവേണ്ടി വിശ്വാസികൾ കാഴ്‌ചവച്ചിരുന്ന ദിവ്യബലിയായിരുന്നു ഇത്. ക്രൈസ്‌തവർ അർപ്പിച്ചിരുന്ന ഇത് ക്രമേണ ക്രിസ്തുമതത്തോടുള്ള വിരോധം എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെയുള്ള കുർബാനകളായി മാറി. ക്രൈസ്തവ സഭയിലെ കുർബ്ബാന എന്ന ആചാരത്തെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് ക്രൈസ്തവ ദൈവസങ്കല്പത്തെയും ക്രിസ്തുമതത്തെയും നിന്ദിക്കുന്ന രീതിയിൽ സാബത്ത് ദിവസത്തിൽ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഒരു ആചാരമായി ഇതിന്നും തുടരുന്നു. ഇതിനെ ആഭിചാരത്തിന് സമാനമായിട്ടാണ് ക്രൈസ്തവർ കാണുന്നത്.
സാത്താൻ ആരാധനയാണ് കറുത്ത കുർബ്ബാനയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശം. ലൈംഗിക വേഴ്ച, ആർത്തവരക്തം, മദ്യം അടക്കമുള്ള മുറകളിലൂടെ നഗ്നരായി വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനയെ അപമാനിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് കറുത്ത കുർബ്ബാന നടത്തപ്പെടുക. അടുത്ത കാലത്തായി കേരളത്തിലും ഇത്തരം ആരാധന നടക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളേക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.
1594-ൽ ഫ്രാൻസിലെ ഒരു സ്ത്രീ നടത്തിയ കറുത്ത കുർബ്ബാനയിൽ 16 പേർ പങ്കെടുത്തതായി അവർ തന്നെ അവകാശപ്പെടുന്ന സൂചനയുണ്ട്. സ്നാപകയോഹന്നന്റെ പുനർജൻ‌മമാണെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെട്ട എന്ന കത്തോലീക്ക വൈദികനും കറുത്ത കുർബ്ബാന അർപ്പിച്ചതായി ചരിത്രമുണ്ട്.
ഇതിന്റെ അണുസംഖ്യ 4-ഉം, പ്രതീകം -ഉം, സംയോജകത 2-ഉം ആണ്. മറ്റു കനം കുറഞ്ഞ ലോഹങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇതിന്റെ ദ്രവണാങ്കം വളരെ കൂടുതലാണ്. ഇലാസ്തികത ഇരുമ്പിനെ അപേക്ഷിച്ച് മൂന്നിലൊന്ന് കൂടുതലാണ്. ബെറിലിയം നല്ല ഒരു താപചാലകമാണ്
കാന്തികഗുണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുമില്ല. നൈട്രിക് അമ്ലത്തിനെ വരെ ചെറുത്തു നിൽക്കാനുള്ള കഴിവ് ഇതിനുണ്ട്. എക്സ് രശ്മികൾ ഇതിലൂടെ തടസമില്ലാതെ പ്രവഹിക്കുന്നു. റേഡിയം, പൊളോണിയം തുടങ്ങിയ മൂലകങ്ങളിലെന്ന പോലെ, ആൽഫാ കണങ്ങൾ ഇതിൽ പതിച്ചാൽ ന്യൂട്രോണുകളെ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. ഒരു ദശലക്ഷം ആൽഫാകണങ്ങൾക്ക് 30 ന്യൂട്രോണുകൾ എന്ന കണക്കിനാണ് ഈ ഉത്സർജ്ജനം. അന്തരീക്ഷവായുവിൽ നിന്നുമുള്ള ഓക്സീകരണം സാധാരണ താപ മർദ്ദ നിലയിൽ ഇത് ചെറുക്കുന്നു. ശബ്ദത്തിന്റെ വേഗത മറ്റെല്ലാ മൂലകങ്ങളിലും വച്ച് ഏറ്റവും അധികം ബെറിലിയത്തിലാണ്. 12500 മീറ്റർ പ്രതി സെക്കന്റ് ആണ് ബെറിലിയത്തിലൂടെയുള്ള ശബ്ദത്തിന്റെ വേഗത.