polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Набргу потоа ја напуштил Тампа, и имал краток период во Депортиво Кали во 1997, што завршил во март, кога одлучил да се врати во МЛС, приклучувајќи му се на Мајами Фјушн тим кој го имал своето прво учество во првенството по нејзиното основање минатата година.
Во 18 настапи играчот од средниот ред му помогнал на клубот со дванаесет асистенции да стигне до плејофот откако го освоиле четвртото место во источната конференција, последното место на располагање за плејоф, со само еден бод предност во однос на поранешниот тим на Валдерама.
Откако пристигнал во Меделјин, Валдерама настапувал за Индепендиенте во колумбиското првенство во сезоната 1992, но клубот разочарал целосно завршувајќи на тринаесеттото место во првата фаза од првенството , во кое доминирал и ја освоил титулата тимот на Америка Кали.
Сезоната 1993 за Валдерама и неговиот нов клуб започнала успешно бидејќи во првата фаза на турнирот Хуниор завршил како победник, освојувајќи го првото место со два бода повеќе од неговиот довчерашен клуб Индепендиенте Меделјин.
Во полуфиналната група клубот играл многу послабо отколку во првата фаза, но сепак завршувајќи како втори во групата зад Аталетико Насионал избориле пласман во финалната група, во која покрај овие два тима се нашле и екипите на Индепендиенте Меделјин и Америка Кали.
Искуството на колумбиецот во Мајами завршило на 23 април 1999, по четири натпревари од регуларниот дел од сезоната , делумно поради влошените односи со бразилскиот тренер Иво Вортман, потоа тој одиграл два несреќни плејоф натпревари за Тампа Беј Мутини против Колумбус Кру.
Во сезоната 2000, првата целосна по враќањето во Мутини, Валдерама поставил рекорд 26 асистенции во 30 натпревари, и на тој начин придонел за квалификација на тимот во плејофот, каде уште еднаш во разигрувањето за титулата застанал по одиграни два натпревари: со Лос Анџелес Галакси кој всушност бил подобар од екипата на Тампа во двата натпревари, со што ја затвориле последната сезона на Валдерама во Флорида.
Во првенството, тимот одржувал добри перформанси, толку многу што на крајот на сезоната тој завршил на второто место, само надминат од Америка де Кали што довело до тоа да имаат двајца играчи на списокот на стрелци, Серхио Ангуло со 25 гола и Мигел Гонзалес со 34.
Иако тој направил фантастично деби постигнувајќи ги двата гола за неговиот тим во победата со 2-0 во пријателски натпревар против Партизан од Белград, почетокот во Лига 1 не бил најдобр; тој дошол во Франција надвор од форма, а потоа тренерот на Монпелје Пјер Моска го вади од почетната постава, со што тој останал на клупата.
Во 1989 со доаѓањето на новиот тренер Хенрик Касперчак, Валдерама добил постојано место во почетната постава, успевајќи да биде одлучувачки за тимот, како што се случило за време на Купот на Франција 1989-1990 , особено во полуфиналето против Сент Етјен.
Во 1990 бил продаден на шпанскиот клуб Реал Ваљадолид - за околу четириесет милиони пезети - каде што веќе играле двајца од неговите колеги во репрезентацијата Рене Игита и Леонел Алварез, и тренер бил неговиот поранешен соиграч Франсиско Матурана, кој ја предводел Колумбија на Светското првенство 1990 во Италија.
Ситуацијата била непријателски настроена: по елиминацијата на репрезентацијата на Колумбија во првиот круг на Светското првенство 1994, поранешниот идол бил несреќен поради навивачите на различни екипи, кои го обвинувале за неуспехот што се случил во САД.
Во 1996, во поглед на создавањето на националното фудбалско првенство, на Фудбалската федерација на САД одлучила, да се балансираат вредностите на тимовите да се обезбеди турнир што е можно повеќе урамнотежен, да се додели на секој од различните тимови четири играчи избрани меѓу најдобрите според некој елементи, кои биле одбрани да играат во новата лига.
Првата сезона на колумбиецот во САД се одликувала со одлична изведба : одиграл 23 натпревари во регуларниот дел од сезоната, постигнувајќи 4 гола и, што е најважно, остварил седумнаесет асистенции, и покрај тоа што бил на возраст од 35.
Сезоната 2002 била последната година во кариерата на Валдерама, како и еден од најдобрите во лигата : всушност формацијата на Колорадо достигна до полуфиналето, и таму морале да се предадат само на подоцнежните шампиони Лос Анџелес Галакси (одлучувачки за двомечот бил трите гола на гватемалецот Карлос Руиз).
На теренот многу ретко се покажал како себичен, често обезбедувајќи одлучувачки асистенции за своите соиграчи: обично се поставувал во улогата на плејмејкер, со оглед на неговата визија за играта, извршенита функција на разигрувач, диктирање на темпото на тимот бил и те како полезен за својот тим.
Тука била екипата на Депортиво Кали кој сакале да го купат младиот плејмејкер, и го платиле истиот износ за кој претходно Миљонариос ги натерал челните луѓе на Унион Магдалена да се откажат од неговите услуги, односно десет милиони пезоси.
Валдерама дебитирал за Колумбија во 1985 г. против Парагвај во плејофот за пласман на Светското првенство 1986 - во првиот натпревар, загубен со 3-0, тој ги одиграл само последните десет минути, а во реваншот, добиен со 2-1, започнал како стартер.
Како вовед во замислата за третиот феминистички бран, во делото „ˮ авторите Џенифер Баумгарднер и Ејми Ричардс сметаат дека феминизмот може да се менува со секоја генерација и поединец: „Денешниот факт е дека феминизмот повеќе не е ограничен во области каде што очекуваме да биде.
Некои претставнички на третиот феминистички бран претпочитаат да не се нарекуваат феминистки, бидејќи зборот феминизам може да биде погрешно сфатен како нечуствителни кон неконстантниот поим за родот и можните обесправувања својствени за сите родови улоги, или можеби погрешно сфатени како ексклузивни и елитистички од страна на критичарите.
Ребека Вокер, основач и водач на фондацијата на третиот бран, во воведот на делото „Да бидеме реални, да се каже вистината и да се смени изразот на феминизмотˮ, пишува: „Без разлика дали девојките кои се противат на ознаката на феминизмот се свесни или не, но на некој начин тие знаат дека идеалната жена, родена со тогашните замисли за како изгледаат, дејствуваат и размислуваат еманципираните жени, е само друга невозможна замисла за совршен женски свет, друга напишана улога одиграна во името на биологијата и доблестаˮ.
Освен тоа, ако феминизмот е светско движење, фактот дека временските периоди на првиот, вториот и третиот бран, кои во најголема мера се совпаѓат со Американските феминистички движења, е причина за сериозни проблеми за тоа како феминизмот ја сфаќа историјата на политичките проблеми низ светот.
Во суштина се наведува дека родовата еднаквост е веќе постигната преку првиот и вториот бран, и ирелевантни и непотребни се понатамошни обиди за зголемување на правата на жените, или се оди од една во друга крајност давајќи им надмоќ на жените пред мажите, пренагласувајќи ја состојбата на жените во модерното западно општество.
Навистина ваквото прашање јавно се истакнува во жестоките дебати околу тоа дали иницијативите за давање предност на малцинските групи навистина создаваат општествена полова еднаквост, или ги омаловажуваат и казнуваат белите мажи од средната класа, за биолошка историја која што само ја наследиле.
Како реакција на таквите мислења, можеме да трагаме кон многу претходно самопрогласени феминистки кои преминале во самопрогласени пост-феминистки, кои трврдат дека аспектите на феминизмот кој постои денес не се усогласуваат со реалната слика за успешноста на придобивките на жените.
Третиот феминистички бран настојува да ги оспори или избегне оние објаснувања за феминизмот кои се сметаа за суштински во вториот феминистички бран, и често заземаа општ женски идентитет, пренагласувајќи ги личните искуства на белите жени од високата и средна класа.
Скот опишува како јазикот се користи како средство за разбирање на светот, бидејќи „Пост структуралистите тврдат дека зборовите и текстовите немаат постојано или својствено значење, дека нема јасен или очигледен однос помеѓу нив и други идеи или нешта, без основно или максимално совпаѓање помеѓу јазикот и светот”.
Сепак, основните права и програми кои ги стекнаа феминистички активистки на вториот бран, вклучуваат згрижување на жените и децата жртви на семејно насилство, пристап до контрацептивни и други репродуктивни услуги , создавање и спроведување на политики против сексуална злоупотреба на жените на работното место, услуги за детски установи, финансирање на еднакво или повисоко образование на младите жени, програмски студии за жените и многу повеќе програми, кои служеа како основно средство на претставниците на третиот феминистички бран.
Феминистичките водачи кои се претставнички на вториот феминистички бран како Глориа Анзалдуа, Кери Ан Кејн, Шери Морага, Одре Лорд, Мексин Хонг Кингстон, Рина Вокер и многу други феминистки од сите раси, се обидоа да се спогодат за важноста на темите поврзани со слободата и расата.
Првата ваков марш на девојки за придружба се појави на 3 Април, 2011 година во Торонто, како реакција на изјавата на полицаецот во Торонто Мајкл Сангинети дека „ жените не треба да се облекуваат како проститутки ако не сакаат да бидат омаловажувани”.
Веднаш по оваа изјава се појавија маршеви на проститутки низ градовите во светот, со демонстрации за значењето на зборот проститутка и фактот дека доколку омаловажуваните жени се сметаат за проститутки, тогаш секоја жена е проститутка ако се суди според начинот на облекување.
Ова движење делумно произлегло како реакција на согледаните неуспеси од иницијативите и дејностите кои ги преземал вториот феминистички бран и реакција против истите, како и признавање на правата на жените од сите раси, етнички групи, националности и културното потекло, во текот на шеесеттите, седумдесеттите, и осумдесеттите години.
Стручњаците за род, Линда Дуитс и Лизбет Зонен го потенцираат ова вклучување укажувајќи на политизирањето на стилот на облекување на жените и контроверзните парчиња облека на девојките и жените кои се именувани во јавноста како „жариште за задолжителна регулативаˮ.
Третиот феминистички бран најчесто вклучува елементи од теорија за лезбејките, анти-расизам и сознанието за жените од повеќе раси, женственоста, моќта на жената, пост-колонијалната теорија, постмодернизам, интернационализам, сајберфеминизам, екофеминизам, индивидуалистички феминизам, нова теорија за феминизмот, трансполов правец и отфрлање на двополовоста.
Исто така позитивизам на полот се смета како дел од третиот феминистички бран, и означува величење на половоста како позитивно гледиште на животот, со поопширни објаснувања за значењето на полот и тоа како обесправеноста и еманципирањето можат да се вмешат во суштината на полот.
На пример, многу претставници на третиот феминистички бран го преиспитаа противењето кон порнографијата и сексуалниот чин, на вториот феминистички бран и ги оспорија постоечките верувања дека учесниците во порнографијата и сексуалниот чин се секогаш експлоатирани.
Многу феминистки сметаат дека обидот на Јужна Дакота во 2006 да го забрани абортусот во сите случаи, освен кога е неопходно, за да го заштити животот на мајката и неодамнешното гласање на Врховниот суд на САД за потврда на забраната за абортус при непотполна бременост, се ограничувања на граѓанските и репродуктивните права на жената.
Дона ЛаФромбоаз го обвинува третиот феминистички бран за „овековечување на митот за страдањата на жените, чие изјавување беше дека феминистките намерно ги изјавувале таквите измислици за да го обезбедат својот опстанок, и се разликува помеѓу „феминизам кој ги соопштува мислењата на поединецот и феминизам кој диктира како еден поединец треба да размислуваˮ.
Целта на таквите испади донекаде се и фамозните екстремистички феминистки како што се: Кетрин МекКинон, Андреја Дворкин, итн, со што може да се потврди дека таквата критика всушност не е упатена на третиот феминистички бран како целина, туку е еден заклучок врз основа на ограничен пример.
За успешно декларирање на зборот кучка, Вуртзел ја воведува својата филозофија која гласи : „ Ќе викам, ќе се дерам, ќе беснувам, ќе го изтурам својот гнев пред „'ˮ доколку сум глевна и ќе споделувам интимни детали за мојот живот со непознати.
Како реакција на случајот на сексуална злоупотреба на Анита Хил, Американката Ребека Вокер објави статија во едно списание, насловена „Како станав шретставничка на третиот бранˮ, во која истакнува: „Јас не сум претставничка на пост-феминизмот, јас сум претставничка на третиот феминистички бран”.
Во случајот со работниците во автомобилската индустрија „ ˮ, Врховниот суд на САД донесе закон за работодавците во индустрии каде што има голема изложеност на токсични супстанции, не смеат да имаат вработено бремени жени, бидејќи ваквата изложеност може да му наштети на фетусот.
Подоцнежните дела на Јенсен ги вклучуваат Егзотични новели , засновани на неговите патувања низ Далечниот Исток, како и Јоргине , приказна за една измамена селска девојка која си го спасува животот со тоа што влегува во брак без љубов и станува пожртвувана мајка.
Во тоа време, рускиот академик Алексеј Шахматов, претседател на Одделот за руски јазик и книжевност на Санктпетербуршкиот државен универзитет, стапил во контакт во уредниците на белоруското списание „Наша нива“ и им предложил под негова супервизија да биде квалификуван еден белоруски јазичар за да може да ја подготви документацијата за белоруската граматика.
До крајот на 18 век, старобелорускиот јазик бил с уште присутен меѓу белоруската аристократија во Големото војводство Литванија Јан Чечот, познат белоруски поет и полски аристократ, изјавил дека дури и дедовците од неговото време зборувале на старобелоруски.
Развојот на современиот белоруски јазик во 19 век бил под силно влијание на политичкиот конфликт на териториите на Големото војводство Литванија меѓу руските империјалисти и полската аристократија Една од главните манифестации на овој конфликт била борбата за идеолошка контрола врз образовниот систем.
Фламанците“, како што се нарекуваат, го сочинуваат мнозинството на белгиското население . Од гледна точка на историјата, „Фламанци” исто така се однесува на жителите од средновековната Фландриска грофовија, вклучувајќи ги и Фламанците кои зборуваат француски јазик или пикардски јазик од краиштата околу Турне , Лил и Дуе , кои биле наречени “ ” .
Во 1965 година, Халштаин ги изнесе неговите предлози за Заедничката аграрна политика, што би и дале сопствени финансиски средства на заедницата и во исто време Комисијата и Парламентот би добиле повеќе моќ и би се отстанило правото на вето врз земјоделството во Советот.
Меѓутоа, во тој период само една мала партија се кандитираше со свој кандидат: тогашната Европска зелена партија го предложи Даниел Кон Бендит и го загуби дури и нејзиното четврто место во следните избори и стана петтата најголема група во 2009 година и со тоа шансите на нивните кандидати продолжија да опаѓаат.
По кампањата во нивната партија да имаат прелиминарни избори за споменатите кандидати, конгресот на Партијата на европските социјалисти , кој се сретна во Брисел во ноември 2011 година, одлучи дека Партијата на европските социјалисти ќе предложи свој кандидат за Претседател на Комисијата преку прелиминарни избори кои ќе се одржат во јануари 2014 година во секоја од партиите – членки и организации, пред потврдување на резултатите од вонредниот конгрес во февруари 2014 година.
Постои претпоставка дека дека има постојан договор во овие редови дека претседател од голема земја се заменува со претседател од мала земја, и дека претседател од политичката левица се заменува со претседател од политичката десница: Гастон Торн го наследи Рој Џенкинс , Жак Делор , Жак Сантер , Романо Проди и Хосе Мануел Баросо .
Ниската излезност на гласањето создава проблем за законитоста на Претседателот, со недостаток на „Европска политичка сфера“, но анализите покажаа дека доколку граѓаните гласаат за список на кандидати за местото на Претседател, излезноста би била многу повисока од излезноста во претходните години.
Трката била освоена од Шпанецот Алберто Контадор од , кој го преземал водството по освојувањето на неговата втора последователна етапа на петтата етапа, откако ја освоил кралската етапа, и го задржал водството до завршницата во Сан Бенедето дел Тронто, со што станал првиот шпански возач, кој ја освоил трката од Оскар Фреир во 2005.
Контадор го освоил генералниот пласман за две минути и пет секунди пред второпласираниот Наиро Кинтана од , додека колегата на Контадор Роман Кројцигер го заокружил подиумот, девет секунди зад Кинтана и две минути и четиринаесет секунди зад Контадор.
Во другите пласмани на трката, возачот на Петер Саган ја освоил црвената маичка за бодовниот пласман, освојувајќи го најголемиот број на бодови во текот на етапите на средните спринтови и етапните завршници, а Марко Канола го освоил планинскиот пласман за екипата .
Кинтана, исто така, ја освоил белата маичка за пласманот за млад возач, откако бил највисоко пласиран возач роден во 1989 или подоцна, додека екипата го освоила екипниот пласман, поради пласманите на возачите Жан Кристоф Перо и Доменико Поцовиво во првите десет.
Потоа Кура ја напушта акумумацијата и кривулесто тече на југоисток, каде ја прима реката Тертер во округот Барда и продолжува да тече неколку стотини колометри по широка наводнувана рамница, па врти на исток кај Сарису и набргу, кај Сабирабад, ја прима најголемата притока Аракс.
Вториот чин започнува со разговорот на Томче и Стојанка која иако е силно заљубена, како и Томче се чувствува навредена и загрозена така што со нејзиното женско тактизирање го уценува Томче дека ако до вечер тој не знае дали ќе ја земе, таа ќе оди за друг.
Во декември 1977 година професорката Светиева се вработила во Институтот за фолклор "Марко Цепенков", најпрво како приправник, а потоа како асистент-истражувач по ликовна и применета материјална култура, на работно место: истражувач на пластична народна уметност во Одделението за орнаментика.
Работејќи на оваа проблематика, професорката ревидира некои ставови на претходните автори создадени под дневнополитичко влијание, како на пример регионалната етничка карта на Македонија опишана од д-р Миленко С. Филиповиќ, а истовремено внесува и редица нови податоци што претходно не биле земени предвид во регионалната етнологија на Македонците.
Неговиот брат, а особено неговиот татко значел се за него, и тој дури сето тоа го ставил на своето тело преку тетоважата на десната рака на која пишува " " Во младинските денови Класи имал и тешки моменти, но тој секогаш замислувал дека ако истрае во ова за на крајот тој да заигра на Де Коип.
На крајот Класи имал блескави моменти додека настапувал за Б-јуниорите, каде што дошол во тим, со исто така многу талентирани играчи меѓу кој биле Лирој Фер, Лук Кастаињос, Стефан де Врај, Ервин Мулдер и Рики ван Харен.
Ваквата неочекувана чест за жал фрлила сенка врз неговиот понатамошен живот, разочаран од надежта повторно да блесне на катедрата, овие настани го натерале во егзил и ги расипал односите со својот високопоставен покровител, кој сега веќе бил суверен поради флертувањето со дамите на кои им бил толку посветен.
По 1830 година, кога краткото задоволство завршило и почнале политичките испитувања како и нетолеранцијата на свештенството, не биле следени ваквите примери и таков бил и предговорот за таа добиена награда, за авторот подоцна да биде избркан од неговата службена позиција и да му се оневозможат неговите најдобри години.
Другото дело на Фалмерајер, од тоа време е неговата „Историјата на полуостровот Мореа за време на средновековието“, чиишто втор дел излегол во 1836 г. И ова дело не било во ситуација да го направи авторот повторно пријатна личност, бидејќи во него гласно зборувал за непоправливата природа на моќниот и ограничената надеж која можеле да ја имаат на добра волја на кралот.
За да може да си обезбеди егзистенција за цел живот и самостојно да може да се занимава со научна работа, на крајот на првата година од студиите побарал влез во богатата и позната Опатија во Кремсминстер, горна Австрија, но неговите планови биле отежнати од страна на баварските власти кои се противеле на неговата емиграција.
По восхитувачки напишаниот вовед, кој зборува за историјата на земјата од Пелопонеската војна па наваму, авторот објаснува дека Стара Грција била оставена без население и заборавена уште во римско време, во времето на големата преселба на народите определен број пристаништа биле уништени од секакви варвари, а од глад и чума земјата била целосно опустошена, столчена, но на крајот повторно населена од словенски племиња.
Што се однесува до критиката за ова откритие, Албанците без противење биле прифатени за составен дел од населението во кралството Грција, особено бидејќи нивното постоење е констатирано уште на самиот почеток на патувањето; исто така овој народ с уште го чува својот јазик, па заради тоа е тешко да се игнорираат.
Уште трипати ги посетил своите пријатели кои ги стекнал во Швајцарија и стариот гроф Остерман, кој на 11 февруари 1856 г., на својот 87 роденден, во сопствената вила - го напуштил овој свет, а за кого Фалмерајер посветил високо ценет некролог.
Бројните мали дела, од секаков вид, „Нови фрагменти“, „Политички и културно историски есеи“ и „Критички обид“ пишувани за различни весници, но повеќето од нив за весникот во Аугсбург, по излегувањето на „Фрагмент“ неговиот долгогодишен пријател Г. М. Томас, библиотекар во Минхен ги издал во три тома заедно со негова биографија.
Во 1845 г. неговата „Фрагменти од Ориентот“ ја видела светлината на денот со еден блескав предговор за кој професор Макс Милер во неговиот говор на гробот на научникот рекол: „Во големата преселба во четириесеттите години ниту еден плам не бил фрлен, штетата на нашето време и на нашата татковина никогаш не била поголема; тие самите ќе обезбедат свој континуитет, со тоа што нивната истаржувачка работа и силата што во себе ја имале ги прави вечни.
Што се однесува до судбината на Византија, Фалмерајер велел дека Русија за не толку долго време ќе успее да го спроведе илјада години планираното поробување на Цариград и Османлиското Царство, дека христијанското население од Анадолија кое живее во османските области секој ден ќе бидат со с поголем копнеж за руското царство, кое кога ќе ги земе овие племиња под себе ќе се формира едно ново суверено владеење кое ќе се протега од Нова Земја до Кејп Матапан и најголемите закани за слободата и независноста од западните земји ќе биде првото германското царство.
Таму Фалмерајер нашол Кракова и Варшова, Каменици и Велигости и поставил непобитен факт дека населението кое ги донело овие имиња на Пелопонез треба да е истото со она население на север кое има свој Краков и Варшава, свој Каменц и Волгаст.
Животот на Босфорот му се чинел толку удобен што во Истанбул поминал цела година, од октомври 1840 до октомври 1841 г. Престојот во Цариград исклучиво бил користен за усовршување на турскиот јазик, а и паралелно на тоа, продолжил да пишува редица написи кои говорат за Ориентот и кои ги објавувал во весник.
Кога Академијата во Копенхаген најавила награда за историјата на империјата Трапезунд, тој посебно возбуден од ова, почнал со работа и иницирал значајна расправа за тоа време, која што во 1824 година била наградена со златен медал и со посебни пофалби од страна на тогашното интелектуално општество.
Завршил високи наобразби и со својата способност и интелектуална моќ, си изборува место меѓу највисоките државници на дворот во Виена, иако Македонец по род, но особено е важна личност за Баварија во чие државно организирање и управување учествува подоцна (во Битката за приматот околу германските национални обединувања и разединувања против Австрија и Прусија).
Паралелно со организациските активности, младите ентјузијасти од Струга, Владимир Кавај и Лазо Ѓоргоноски ја обновија едриличарската секција во ДВСР „Црн Дрим “ и ги реставрирале едрилиците од класата „Кадет“ со помош на младите едриличари Вилие Јовчески, Звонимир Матовски, Јордан Гаврески и други.
Молскавичен раст на вкупното едрење е започнато со приклучувањето Томе Кочоски, Раде Кутаноски, Ѓорѓи Чуркоски, Танас Мисоски, Зоран Жупаноски, Славе Кочоски, Коста Благоевски и Ликовски Димитри.
Во текот на тие години Едриличарскиот спорт во Република Македонија доживеал процут излегувајќи од рамките на Македонија и влегол во трка најпрво со контитененталните клубови во Земун и Суботица, а потоа со клубовите на море од Сплит, Шибеник, Ријека, Пула, Дубровник, Херцег Нови, Тиват, Копер, Порторож и други.