polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Вселенски патријарх („Негова најбожествена светост архиепископот Цариградски, Нов Рим и Вселенски патријарх“) — архиепископ Цариградски – Нов Рим и се рангува како во православната црква, и се смета за духовен водач на 300 милиони православни христијани ширум светот.
Во својот тестамент од 7 септември 1907 година, Мистрал на општината Мајан ѝ ги оставил својата куќа со „земјиштето, градината, оградата, ѕидовите, шупата и куќичките кои биле околу неа или биле поврзани со неа. уметничките предмети, сликите, гравирите, книгите и библиотеката за да се направи со нив музеј и библиотека во Мајан, како и мебелот што е во куќата доколку не е кренат“.
Еманципиран од својот татко, тој носи одлука „да го подигне, да го оживее во Прованса национлното чувство ; да ја поттикне ренесансата со воведување на мајчиниот јазик во тој крај ; провансалскиот да биде на мода преку пламенот на божествената поезија“.
Во својот расказ „Поетот Мистрал“, писателот Алфонс Доде го опишува Мистрал како „Индијанец во градски костум. со голема шапка која го притискаше како неговата слава“, со „блескави очи, јаболчници зарвенети од инспирација“, со „балга насмевка, убав како некој грчки овчар“.
Сепак, во споредба со дотогашната политика, која едноставно ја врзувала Византија или за Венецијанците или за Џеновјаните и неминовно ја доведувала во судир или со едната или со другата италијанска република, истовремената спогодба со двата града имала значајни предности, бидејќи ја намалила опасноста од сојуз на венецијанската или џеновската флота со западните антивизантиски сили, а на царот му овозможила да го искористува соперништвото на италијанските поморски републики.
И покрај настојувањата на Карло Анжујски, за папа одново не бил избран Французин туку Италијанецот Григориј . Новиот папа бил ревносен бранител на идејата за црковна унија и на крстоносните војни, а не бил наклонет за помагање на освојувачките планови на Карло Анжујски.
Како што Монголците на ханот Хулагуа вршеле притисок врз Иконискиот Султанат, така сега Татарите на Ногај ја држеле под притисок Бугарија, зад грбот на Србија стоела сојузничка Унгарија, а Карло Анжујски, главниот непријател на Византијците, од нападите на Византија го задржувал папата, надевајќи се на ветената црковна унија.
Урбан не само што не ги поддржувал освојувачките планови на Манфред, туку и дејствувал кон тоа да се докрајчи владеењето на Штауфовците во јужна Италија, нудејќи му ја сицилијанската круна на Карло Анжујски, братот на францускиот крал.
Сериозни пречки единствено можеле да се очекуваат од Венецијанската Република, вистинскиот творец на Латинското Царство во Цариград и главниот корисник на ситуацијата што настанала по 1204 г. За да се обезбеди и од таа страна, Михаил стапил во допир со Џеновјаните, соперниците на Венецијанците.
Џенова се обврзала да му даде воена помош на царот против Венецијанците и за тоа добила многу широки привилегии, била ослободена од сите царини и давачки на територијата на Царството и требало да добие пристап во сите поважни византиски пристаништа, а по реставрацијата и во самиот Цариград.
Ахајскиот кнез, чиишто сили биле исцрпени во борбата против Византијците и којшто се чувстувал загрозен поради омразата на своите грчки поданици, се фрлил во прегратката на сицилијанскиот крал и својата земја ја ставил под негов суверенитет.
Бугарскиот цар Константин Тих му бил зет на Јован Ласкарис, когошто Михаил го соборил од престолот и го ослепил, а српскиот крал Урош , којшто бил оженет со француска принцеза, очекувал дека сојузот со Карло Анжујски ќе му помогне во ширењето на неговата земја за сметка на Византија.
Превласта на југоисток Византијците ја здобиле уште во времето на Јован Ватац, но по заземањето на Цариград, Византија одново станала голема сила во вистинска смисла, иако, се разбира, враќањето на Цариград било само последица на политичките и воени успеси во претходните децении.
Привидно загрижен за услугите кои Михаил ги правел за друг дворјанин, именуван како Василискијан, кого сакал да го прогласи за втор совладетел, Василиј го убил додека лежел несвесен во својата спална соба по синоќешната пијанка во септември 867 година.
Иако оваа мисија била неуспешна, нивнатѕа следна мисија во 863 година ги пробратила жителите на Голема Моравија и ја создале глаголицата како азбука за пишување на словенскиот јазик, осигурувајќи на тој начин ссите говорители на словенскиот јазик да се пробратат во православни христијани на нивниот мајчин јазик наместо на друг туѓ јазик.
Му бил даден понижувачкиот прекар Пијаница од непријателските историчари на следната македонска династија, но современото историско истражување делумно ја поправило неговата репутација, покажувајќи ја важната улога на неговото владеење во издигнувањето на Византија како моќна држава во деветтиот век.
Како член ан подгрупата Низок Кентаур Јужен Крст, 100546 е млада сино-бела ѕвезда од типот Хербигова /-ѕвезда од спектрален тип 9 која с уште не се сместила на главната низа и најблизу до Земјата на растојание од 320 сг.
И накрај, Мува е симбиотски ѕвезден систем кој се состои од црвен џин и бело џуџе, каде поголемата ѕвезда ја оддава својата маса на помалото џуџе, при што по одреден временски период нема ни ерупција ниту пак се создава забрзувачки диск.
Мува е едно од дванаесетте соѕвездија воспоставени од страна на холандскиот астрономот Петар Планциј од набљудувањата на холадските истражувачи Питер Дирксон Кејсер и Фредерик де Хаутман, кој испловил на првата холандска трговска експедиција, позната како , до Источна Индија.
Алфа, Бета, Гама, 103079, Зета2 и најверојатно Ета се чќенови на подгрупата Долен Кентаур-Јужен Крст од ѕвезденото здружение Скорпија-Кентаур, група од претежно топли сино-бели ѕвезди кои имаат исто потекло и се движат во иста насока ни галаксијата.
Луѓето од племето Вардаман во Северната Територија во Австралија главните ѕвезди на осѕвездието Мува ги сметала за свет бумеранг, дел од Централната Арена, света област која го опколова Јужен Крст кој пак го опишува местото каде се создаваат молњите и местото каде се учат Вардаманските обичаи, Алфа и Бета исто така го означуваат и церемонијалнот превез за главата додека пак Гама и Делта ги претставувале превезите за рацете.
Сјана ѕвезда околу 5,9 пати помасивна од Сонцето, станува збор за двојна ѕвезда со сино-бела ѕвезда како првична ѕвезда од спектрален тип 3 до 5 со маса поголема 5 пати од онаа на Сонцето, еден од најтоплите и најсјаните придружници на вееќе позната кефеида.
Во оваа група припаѓаат Алфа, Бета, Гама, Зета2 и Ета Мува, како и 100546, сино-бела Хербигова /-ѕвезда која е опколена со сложен диск од отпад кој содржи вонсончева планета или кафеаво џуџе и можна протопланета.
Едно од дванаесетте соѕвездија создадени од Петар Планциј од набљудувањата на Питер Дирксон Кејзер и Фредерик де Хаутман и првпат се појавува на 35 сантиметарскиот небесен глобус објавен во 1597 година во Амстердам од страна на Планциј и Јодок Хондиј.
Утврдено е дека во Левантот, еленот лопатар играл значајна улога во исхраната на луѓето за време на палеолитската кебарска култура , како што се гледа од наодите во северен Израел, но нивниот број се намалил за време на епипалеолитската натуфска култура , што можеби се должи на поголемата сушност и губитокот на шумските предели.
Елен лопатар — цицач од семејството на елените домороден во Евроазија , но потоа доведен во многу краишта како ЈАР, Фернандо По, Сао Томе, Мадагаскар, Маврициус, Мајот, Реинион, Сејшелите, Коморите, Мароко, Алжир, Тунис, Кипар, Зелениот ’Рт, Австралија, Нов Зеланд, Канада, САД, Фолкландските Острови и Перу.
Во 900 година, ел-Табари апишал дека Дамијан побарал од калифот ел-Мутадидда ја запали фотата во Тарс, која се состоела од 50 поголеми бродови, као одмазда за неговото прогонување три години претходно, факт кој доста ја ослабнал муслиманската поморска моќ.
Во 911 година, тој го нападнал Кипар, кој од век бил неутрално Арапско-византиско владение, и го пустошел четири месеци бидејќи жителите на истиот и помогнале на византиската флота под водство на адмиралот Химериј во нападите на крајбрежјето на калифатот една година претходно.
Тие апсурдни скечеви, што ги нарекол "антипиеси" или "антидрами" , го опишуваат чувството на отуѓеност, на неможност и на бесмисленост на општенењето меѓу луѓето со надреална комична сила, со пародирање со конформизмот на буржоазијата и со конвенционална театарска форма.
На негово изненадување, Госпоѓа Смит го известила својот сопруг дека имаат неколку деца, дека живеат во Лондон, дека се презиваат Смит, дека Господин Смит е службеник, дека имаат слугинка на име Мери која е Англичанка, исто како и самите тие.
Јонеско добил многу награди од кои најзначајни се: Наградата на филмскиот фестивал во Тур , Наградата Италија , Наградата на Друштвото на драмските писатели , Гран при Монако , Австриската државна нагарада за европска литература , Наградата на Ерусалим , потоа бил почесен доктор на универзитетеите во Њујорк, Лувен, Ворик и во Тел Авив.
Кога ќе ги прочитал повторно, чувствувал како воопшто да не учел англиски, туку открил изненадувачки вистини како, на пример, онаа дека во една седмица има седум дена; дека таванот е горе, а подот долу, односно, нешта што и порано ги знаел но кои го погодиле просто вџашувачки од тоа што се несспорно вистинити.
Четири ѕвезди во ова соѕвездие се 4 сврзани ѕвезди и се познати на арапски како Арш ел-Џевза, „Престолот на Џевза'“ или Курсиј ел-Џевза ел-Муакар, „Најзадниот стол на Џевза“ и ел-Нихал, „Камили кои се напојуваат“.
Имено, при вградување на сигурносните прстени потребно е со посебни клешти прилично еластично да се деформираат (надворешните сигурносни прстени се растегнуваат, а внатрешните да се притегнуваат), за да може да се вметнат во жлебот на оската или вратилото, односно во куќиштето.
Во насока кон слободните краеви сигурносните прстени имаат нешто намален попречен пресек, со што се осигурува рамномерна еластичност на сигурносниот прстен по цел негов обем, а со тоа и рамномерен површински притисок на страниците на жлебовите во радијална насока.
На сигурносните прстени не им се проверува посебно цврстината, туку се проверува само можната осна сила (на пр. од делувањето на цилиндрични запченици со коси заби, конусни запченици, итн.) која го оптоварува сигурносниот прстен на површински притисок, свивање и кинење.
Остатоците на античкиот град Стибера, кај Чепигово, со гимназиумот, што е единствен таков наод на територијата на денешна Република Македонија, како и останатите такви објекти во Солун, Аполонија , Амфиполис , Хераклеја Линкестис, укажува на фактот дека тука се организирани спортски активности уште од периодот на Филип Македонски Пред доаѓањето на првата топка во Прилеп, децата во населените места - селата, по чешлањето на грубиот добиток од влакната правеле топки.
Во периодот од 1912 - 1918 година, градот Битола бил често бомбардиран и постојано под воени дејствија, ова се однесува и за Прилеп и прилепчани бидејќи тука е отворен таканаречениот Македонски фронт на Балканот, и граѓаните живееле во постојан страв, така да малку време се мислело на фудбалот.
Врз основа на оваа документација гледаме дека ова друштво постоело до крајот на 1925 година, но и согледуваме дека дејноста не била само фудбалска , туку има политичка,агитирачка и пропагандна дејност, со оглед на тоа дека во тој период била Вардарска бановина.
Фудбалери кој биле во СК“Железничар“, се Илија Николоски - Бакалот, Киро Пагурџиески-Кантаро, Блаже Кусото, Виктор Тошески, Благоја, Аце Рокан, Ацко Дограмџијата, Димо Бајо, Киро Ачески- Киката, Зенко Недески и Диме Сливјано.
Фудбалери во овој клуб биле:Блаже Цапе, Баче Кондураџијата, Гога Дилингеро, Тодор Зарески, Киро Кондураџијата, Сотир Азман, Илија Цеко, Аначе Кузманоски, Ицко Младен, Марко Младен, Марко Зарески.
Исто така, од плоштадот требало да се гледа она што Хебрард го нарекол или Граѓански плоштад, кој требало да биде административен центар на градот, налик на европските: од лево Градското Собрание, судовите од десно, и големиот триумфален свод кој би се пружал од Граѓанскиот плоштад.
Симптоми кои се јавуваат во напредна фаза се: губење на апетит, намалување на телесната тежина, замор, карлична болка, болка во нозете, отекување на нозете, обилно вагинално крварење, коскени фрактури, и ретко протекување на урина или фецес од вагината.
Правецот на протегање и на Даутица, во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896 година го опишал и Ѓорче Петров, кој запишал дека таа се спушта од врвот Јакупица право на југ и го заградува од запад Прилепското Поле.
Во деталниот опис Ѓорче Петров вели дека од јазолот Мокра или поправо кажано од Јакупица на местото каде што југозападната падина и се нарекува Морава Планина, право кон југ се спушта високата планина Даутица, која што го заградува од северозапад Прилепското Поле и со својот јужен крај се поврзува со Крушевската Планина и Стрмол.
Падините по изгледот и карактерот значително се разликуваат една од друга: источната падина по целото свое протегање стрмно се издигнува над Прилепското Поле, а западната е многу налегната и како што се снижува постепено во вид на налегната неиспресечена плоснатост, така завршува над самата Треска во Порече.
Голата, карпеста и грозна како краставо тело на изглед, западна падина на Даутица и сличните последни отлоги над р.Треска, образуваат доста привлечна и живописна спротставеност со преку речните каменести, темни со страшен изглед и стрмен испуст планини и нивните испусти во Порече, како и во соседниот Стрмол.
Даутица е планина со варовнички состав на карпите поради што таа изобилува со многу силни, издашни и бистри извори на вода какви што се: Беличките над с.Белица, Плавник, Бела Вода, Китановски Извор, Чавкарник, Стеванов Извор, силниот извор Врело над манастирот во Зрзе и др.
По завршетокот на граѓанската војна, царот Јован се обидел да ја возобнови морнатрицата и трговската флота, како начин за намалување на економската зависност на царството од колонијата на Џенова во Галата, која ја контролирала трговијата која минувала низ Цариград, и да се обезбеди контрола над Дарданели за да се спречи преминувањето на Турците.
Јадрото на оваа флота било одржувано во Цариград, и иако византиските бродови биле активни во Егејот, и постигнале одреден успех во справувањето со турските пирати, тие сепак не биле во можност да ги спречат нивните активности, а пак да ги предизвикаат големите италијански поморски сили.
Ова намалување, кое ја намалило големината на тематските флоти од третина на четвртина од вкупната морнарица, било делумно поради зголемувањето на употребата на полесни бродови оузии наместо потешките дромони, и делумно поради финансиските и тешкотиите да се најде соодветна човечка сила.
Овие успеси успеле да предизвикаат краткотрајна контраофанзива на запад во 870-ите и 880-ите под водство на Никифор Фока, со што се зголемило владението на Византија во Апулија и Калабрија со што се создала новата тема Лангобардија, од која подоцна ќе настане Италијанскиот катепанат.
Со помош на крстоносците, Алексиј успеал да ги освои крајбрежјата на западна Анадолија и го проширил своето влијание на исток: во 1104 година, визнатиска ескадрила од 10 бродови ги освоиле Лакадија и другите крајбрежни градови како Триполи.
Во пониските нивоа на организација, имало пголема изедначеност: ескадрили од 3 до 5 бродови биле командувани од коми или друнгарокоми, и секој капетан на бродовите бил наречен кентарх , иако литературните извори исто така користеле поими како наварх или пак триерарх.
Повеќето од овие офицери се издигнале низ ранковите, за ова постојат записи во книгата За управувањето на царството првиот веслач кој се издигнал на протокараб на царските пловила, за подоцна да се издигнат на повисоки позиции, царот Роман Лакапин е најуспешниот пример.
По освојувањето на и падот на Цариград за време на Четвртата крстоносна војна во 1204 година, Византија била поделена меѓу крстоносците, додека пак биле создадени и три држави наследници: Епирското Деспотство, Трапезунтското Царство и Никејското Царство, и секоја од нив се прогласила за наследник на византиската царска титула.
Но сепак, во никој случај не им биле дораснати на венецијанците: обидувајќи се да го блокираат Цариград во 1235 година, микејската морнарица била поразена од далеку помала венецијанска флота, и во уште еден сличен обид во 1241 година, никејците биле повторно изгомети.
Во 763 мгодина, флота од 800 бродови носела 9.600 коњаници и пешадија во Поморие, каде имал значајна победа, но во 766 година, втопра флота, која анводно се состоела од 2.600 бродови, повторно насочени кон Поморие, потонала на пат.
Во истиот период, Исавријаните цареви ја поткопале византиската поморска моќ: немајќи ја арапската закана, и големиот број на иконопоклонички поморски теми му се спротивставувале на царското иконоборството, па така царевите ја намалиле големината на морнарицата и ги смалиле поморските теми.
Кекавмен, пишувајќи во 1078 година, жали дека „под изговор за чести патроли, не прават ништо друго освен што пренесуваат жито,’рж, сирење, вино, месо, маслиново масло, голем богатство, и ништо друго“ од островите и бреговите во Егејот, додека тие „бегаат пред пред и да го видат истиот, и со тоа се срам за римјаните“.
На истокот, катастрофалната Битка кај Манцикерт во 1071 година довела до загуба на Мала Азија, военото и економско јадро на царството, потпаднало во рацете на селџуциите, кои во 1081 година го воспоставиле својот главен град во Никеја, на двестотина километри од Цариград.
Андрониковата одлука предизвикала големо противење и критика од современиците учители и официјални лица како и од историчарите, Пахимер и Никифор Грегор укажуваат на долгорочните последици и ефекти од оваа кусогледа одлука: пиратството цветало, честопати во истото учествувал и распуштениот екипаж кој заминала во служба кај трурците и латините, Цариград бил оставен без одбрана од италијанските поморски сили, и с поголем број на егејски острови потпаднале под туѓа власт како на пример Хиос на енованецот Бенедето Закарија, Родос и Додеканеза под власт на Малтешкоти ред, Лезбос и другите острови потпаднале под власт на Гатилуси.
Како што Горгиј запишал, „ако останала господари на морето, какви што биле, тогаш латините немаа да бидат толку арогантни , ниту пак Турците ќе ги имаа видено песоците на Егејското Море, ниту пак ние ќе плаќавме ддавачки на секому секоја година.
“ По 1305 година, потклекнувајќи под постојаниот притисок да ја заузда Каталанската компанија, царот залудно се обидел да ја обнови морнарицата со 20 бродови, но најверојатно биле изградени неколку бродови и мала флота најверојатно била активна во неколкуте години кои следат, за истата повторно да биде распуштена.
По смртта на Карло Анжујски во 1285 година и завршувањето на заканата за инвазија од Италија, Михаиловиот наследник Андроник претпоставил дека, може да се потпре на силата на своите сојузници од Џенова, и може да мине без одржување на флота, чии трошоци ја оптоварувале скоро целосно испразнетата царска каса, со други зборови поседувањето на флота се сметало за луксуз кој царството не можело да си го дозволи.
Резултатите набрзо следеле: за време на долгото владеење на Андроник, Турците постепено презеле постојана контрола на егејското крајбрежје на Анадолија, при што царството било немоќно да ја смени ситуацијата, додека пак венецијанската флота била во можност да го нападне Цариград и да ги пљачкосува неговите предградија кога и да посакала за време на војната во периодот од .
За време на Јован , Егејските острови исто тка биле одговорни за нејзиното одржување, како што биле снабдување со екипаж и потребните набавки за воените бродови, тогашните записи ја потврдуваат гордоста во фактот што големите флоти на Манул се со екипаж од „ромеи“, иако продолжиле да се користат и платеници и сојузнички ескадрили.
Пиратската активност била голема особено во Егејот, додека пак капетаните на пиратите се нуделе како платеници на регионалните сили, обезбедувајќи на тој начин брз и евтин облик за составување на флота за одредени експедиции, без трошоците потребни за одржување на флотата.
Во 533 година, искористувајќи го отсуството на вандалската флота, која била испратена да го сузбие бунтот во Сардинија, армија од 15.000 луѓе под водство на Велизар била пренесени во Африка од страна на флота од 92 дромони и 500 транспортни бродови, со што започнала Вандалската војна, една од првите војни за освојување на царот Јустинијан .
Во 1177 година, друга флота од 70 галии и 80 помошни бродови, насочени кон Египет, се вратиле дома откако се појавиле во Акра, откако грофот Филип и многу други важни благородници од Ерусалимското Кралство одбиле да учествуваат во кампањата.
Сепак, при крајот на Мануиловото владеење, тешкотиите од постојаното војување и разните царски грандиозни проекти станувале се поочигледни: историчарот Никита Хонијат го посочува поратот на пиратството во последните години на владеењето на Мануил како директна последица од намлените фондови наменети за одржување на флотата, поради други потреби на кралскиот трезор.
Тие дејствувале со сопствени грабежи на истокот, како онаа од 709 година против Египет 7каде го заробиле месниот адмирал но исто така биле свесни и за претстојниот колеж: бидејќи Калифот ел-Валид ги спремал своите сили за повторен напад на Цариград, царот Анастасиј го подговтвил главниот град, и извел неуспешен превентивен напад против муслиманските морски бази.
Ова, заедно со сличниот договор направен од страна на Исак со Венеција следната година, според кој Републиката ќе обезбеди 40–100 галии во тек на 6 месеци во замена за поволни трговски договори, сето ова укажува дека византиските власти знаеле дека имаат несоодветна морнарица.
Во 1351 година, Кантакузин бил поттикнат да се приклучи на страната на Венеција во нивната војна со Џенова, но, напуштен од венецијанските адмирали, неговата флота била лесно поразена од Џенова и бил приоран да го потпише непосакуваниот мировен договор.
За време на кусата узурпација на престолот од Јован во 1390 година, Мануил бил во можност да собере само 5 галии и 4 помали пловила за да го освои Цариград и да го спаси својот татко Јован . Ѓест години подоцна, Мануил ветил дека ќе вооружи десет бродови за да помогне во Битката кај Никопол, дваесет години подоцна, тој лично командувал со 4 галии и 2 други пловила пренесувајќи пешадија и коњаница, и фо спасил островот Тасос од престојната инвазија.
Овие освојувања ја отстраниле опасноста на некогаш моќните муслимански сириски флоти, делотворно воспоставувајќи ја повторно моќта на Византија на источното средоземие, па така Никифор Фока можел да му се фали на Лиутпранд Кремонски со зборовите „Јас самиот владеам со морето“.
На почетокот на своето владение, византиската морнарица била доста слаба: во 1147 година, флотата на Рожер под водство на Ѓорѓи Антиохиски успеала да ги ограби Крф, Јонските Острови и во остатокот на Егејот каде не наишле на никаков отпор.
Последната запишана византиска поморска победа била онаа од 1427 година во Битката покрај Ехинадските Острови, кога царот Јован ја поразил супериорната флота на Карло Токо, гроф на Кефалонија и деспот Епирски, присилувајќи го да ги предаде териториите во Мореја на византијците.
Последната појава на визнатиската морнарица било при последната опсада на Цариград од страна на Турците во 1453 година, кога флота составена од византиски ,џеновски и венецијски бродови (различен број на бродови се запишани во различни извори, движејќи се од 10 до 39 бродови) го бранеле Цариград од османлиската флота.
И покрај загубите, околу 390 бродови биле испратени да ја напднатДамијета во 739 година, и во 747 година, помогнати за првпат од италијанските градови држави, византијците одлучно ги победиле сириските и александриските флоти кај Кипар, со тоа ја уништиле морката моќ на омајадите.
во 1169 година, напорите на Мануил вродиле со плод, кога поголема самостојна византиска флота од околу 150 галии, 20 поголеми танспорти и 60 преноснибродови за коњи под водство на мега дукс Андроник Контостефан бил испратен да го нападне Египет во соработка со водачот на крстоносното Ерусалимско Кралство.
Кибиреота била составена од две независни поморски команди во Егејот, секоја раководена од друнагариј: , задолжена за северната половина на Егејот, Дарданели и Мраморно Море, и команфата позната како и , која била со седиште на Самос и ги заштитувала јужниот Егеј и Кикладите.