polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ова важи за сите својства на бранот, вклучувајќи ја и брановата должина , насоката, поларизацијата, па дури и кохерентноста, така што со сигурност има топлинско зрачење кое е поларизирано, кохерентно и насочено, иако поларизиранате и кохерентните облици на зрачење се прилично ретки во природата на поголеми растојанија од изворите .
Ако плочата добива сончево зрачење од 1350 /² (минимумот е 1325 /² на 4 јули, а максималната е 1418 /², на 3 јануари) од Сонцето, температурата на плочата каде оддаденото значење е еднакво на зрачењето добиено од плочата е 393 К .
Токму оваа спектрална селективност на атмосферата е одговорна за планетарните ефекти на стаклена градина, придонесувајќи за глобалното затоплување и климатските промени во целина (но, исто така, критички придонесува за стабилноста на климата кога составот и својствата на атмосферата не се менуваат).
Ако сме во затворена просторија, опкружени со површина на температура од околу 296 К, од загубената енергија добиваме назад околу 900 од ѕидот, плафонот, како и други непосредни тела, така да загубите изнесуваат само 100 . Овие проценки за пренос на топлина се многу зависни од надворешните промени, како што се облеката која што ја носиме, односно намалувањето на вкупното топлоспроводливо тело, со што се намалува вкупниот излезен топлински тек.
Посветло обоените супстанци и светлите метални супстанции впиваат помало количество на светлина, а со тоа и површината помалку се загрева, но бојата на предметот прави мала разлика во однос на процесот на пренос на топлината кај предметите изложени на постојани секојдневни температури во непосредната околина, со оглед на тоа дека доминантните бранови должини не се оддаваат во близина на видливиот дел од спектарот, туку во далечниото инфрацрвено зрачење.
Повеќето апарати за домаќинство како радијаторите се обоени бело, но тоа е разумно со оглед на тоа што тие не се доволно топли за да зрачат каков било износ на топлина, а и не се топлински радијатори, односно тие ја претвораат топлината во топлинско зрачење, и нивното боење во мат црна ќе направи мала разликата во нивната ефикасност.
Ова доведува до забрзување на честичката, или пак до диполна осцилација од која произлегуваат ектромагнетни зрачења, како и широк спектар на зрачење кој се одразува на широкиот спектар на енергии и забрзувања кои се јавуваат дури и при единечна температура.
Всушност,според традиционалните постулати на нерелеваната квантна механика,корпускуларниот-бранов дуализам се пременува во сите предмети,дури и на макроскопские; сепак,брановидните својства на макроскопските предмети не може да се детектираат како резултат на нивните мали бранови должини.
На територијата на Република Македонија како шопски се означени пределите: Козјачија, селата на јужните падини на планината Козјак, североисточно од Куманово, Средорек, помеѓу Пчиња и Крива Река, Кратовско, околината на градот Кратово, Кривопаланечко, во горниот тек на Крива Река, Осоговија, високиот јужен планински дел Осоговските Планини, Пијанец и Малешево, во горниот тек на реката Брегалница.
Во Средорек, во текот на левата страна на реката Пчиња кои во век се вбројувале во шопски села, тие по своите културни одлики се приближиле кон полските села: Војник, Стрезовце, Бељаковце, Довезенце, Јачинце, Мургаш, Кутлибег, Новосељане, Скачковце, Орашац и Зубовце.
Поголемиот дел од кратовските села се населени со шопско население, особено планинските села од Осоговските Планини, а како гранични села во овој дел се сметаат Близанци, Талашманце, Тополовиќ, Вак'в, Шопско Рударе и Коњух, каде се издвојуваат последните три како посебна целина, Криворечие – како потпределска етничка целина со селата: Страцин, Тополовиќ, Вак'в, Коњух, Пендак, Димонце и Шопско Рударе.
Името Дуњска Река доаѓа поради фактот што таа протекува низ селото Дуње, додека потеклото на името Лисичка Река не е целосно познато и можно е да доаѓа од име на месност или некогашно раселено село Лисиче, Лисец или Лисичани или пак од фактот што во овој предел с до денес има големо и често присуство на лисици.
Инаку, во предговорот на збирката од 1876 година, Витман опишал што го поттикнало да ја создаде збирката: „Размислував за Раѓањето и животот, завиткувајќи ги своите идеи во сликите, деновите, потфатите на моето време, за да им дадам одредено место, идентитет - исполнувајќи ги со силата на гордоста и срдечноста на слободата, која е неопходна за духот на с уште неродената Америка да се ослободи од наслагите, празноверието и сите долготрајни, тврдокорни и задушливи антидемократски авторитети од минатото на Азија и Европа - при што главната цел ми беше, откажувајќи се од секакво вештачко внесување ред и без помош на вештачки средства, да го искажам вечното Телесно Обележје на Човековото Јас.
Од друга страна, во збирката се сместени и неколку елегии, како „Од лулката што се ниша бесконечно“ и „Кога во дворот цутеше јоргованот за последен пат“ , во кои тој се претставува како „поет на смртта“ и кои го претставуваат врвниот поетски домет на Витман.
Денес, мирандскиот има помалку од 5000 говорници (но бројот може да се зголеми на 15.000 ако се бројат и говорниците кои го имаат како втор јазик) во селата во општината Миранда ду Дору и во некои источни села (како Вилар Секо и Ангеира; во Касарелјос, се смета за исчезнат) на општината Вимиозу и некое јазично влијание може да се сретне во други села на општината Вимиозу и општините Могадору, Маседу ди Кавалејруш и Браганса.
Во 1946 година, британската воена администрација повторно ја создала Државата Хановер заснована на поранешното Кралство Хановер; но помалку од година дена, на иницијатива на германското водство, заедно со државите Олденбург, Брауншвајг и Шаумбург-Липе ја основале новата сојузна покраина Долна Саксонија со седиште во градот Хановер.
Муменшанц, Аријан Мнушкин, Филип Голје, Лик Бонди, Филип Аврон, Кристоф Марталер, Јасмина Реза, Јоланда Моро, Ален Готре, Ален Моло, Вилијам Кентриџ, Гофри Раш, Сајмон МкБарни, Стивен Беркоф.
За да не се случи оваа нефизичка ситуација, Дирак предложил „море“ од електрони со негативна енергија која ја исполнува вселената, кои веќе ги окупираат сите можни пониско-енергетски состојби, така да ниеден друг електрон не може да премине во таква состојба.
Во 1932, бргу откако Пол Дирак го предвидел постоењето на позитронот, Карл Дејвид Андерсон открил дека судир на космичко зрачење може да ги произведе овие честички во Вилсонова Комора – детектор на честички во кој електрони во движење можат да се откријат по трагата која ја оставаат кога се движат низ гас.
Двајцата војводи се спогодиле за основните насоки на ослободителната борба – за созадавње на самостојна држава Македонија или автономија во рамките на Турција, под услов да се обезбеди духовно единство на македонскиот народ, да се оневозможат националните пропаганди на соседите, и да се осигура поддршката на големите сили.
Националното собрание на македонскиот народ, составено од привремените претставници на народот од разни области, се собра во Герман-Теке, ја разгледа општата положба во земјата и го претресе сето она што би требало да се стори за да се постигне националната цел на Македонија…; – дека поради својата географска положба во центарот на Европска Турција, Македонија би била жртва на востанија и грабежи од страна на башибозуците, Черкезите и Гегите;
По неуспехот на македонското Кресенско востание — со сесрден напор на Бугарија тоа да не успее — и неуспесите на македонските востаници во Кумановско, Кратовско и Кривопаланчеко , Македонците почнале да се организираат и да работат тајно од трите соседни пропаганди.
Во Атина е создаден Словено-македонски комитет предводен од Леонидас Вулгарис , кој во содејство со Воениот комитет за ослободување на Христијаните во Османлиското Царство, направил обид да се воспостават врски со македонските првенци во Србија, Бугарија, односно Источна Румелија, како и Македонците насекаде.
дека Македонија повеќе од која и да е друга земја поради политички цели е разделена етнички на Словени, Грци, Албанци, Власи и Турци, а завојувачите се стремат да ја распокинат, со што се руши националното постоење на Македонците, така што тие секогаш остануваат во сиромаштија;
Додека пловат во чамецот, Џо и Сугар си ја признаваат љубовта меѓу нив, а Џери се обидува да го убеди Озгуд дека не можат да се омажат, но му се здосадува и си ја вади периката, откривувајќи го својот вистински идентитет на Озгуд.
Иако "Некои го сакаат тоа жешко" се гледа како римејк на "Фанфари на Љубов", бидејќи и двата филма ја следат приказната за двајца музичари во потрага по работа, Вилдер беше творецот на гангстерската под-содржина која ги држеше музичарите во бегство.
Дијамант не очекуваа таква голема ѕвезда како Мерлин Монро да ја земе улогата Шугар, всушност, Вилдер рече: "Мици Гајнор беше таа што ја имавме на ум. Дојде збор дека Мерлин ја сака улогата и потоа моравме да ја имаме Мерлин".
Според застапеноста пченицата, пченката и јачменот се распространети во сите краишта на целата земја при што најголема житница во Македонија е котлината Пелагонија со 18.24% од вкупните житни посеви, додека оризот е застапен во Кочанската Котлина со 91,22% од вкупните оризови посеви и долината на реката Тополка во Велешко.
Житните култури посебно пченицата, пченката, 'ржта и оризот се користат во непосредната исхрана на населението и се суровина за мелничарската и пекарската индустрија за производство на брашно и леб, додека јачменот покрај ова најчесто е суровина за производство на пиво и воедно за сточна храна, посебно за овци во зимата.
Како што е високо учеството на житните ултури во користењето на ораниците и бавчите како одраз на релативната екстензивност, ист таков показател е и високото учество на стрни жита во вкупните површини под жита, бидејќи тие учествуваат со 80%, а со 20% учествуваат пченката и оризот како култури кои бараат повисоки вложувања и се показатели на интензивното производство.
Во однос на приносите кај житата, тие се релативно ниски и во стагнација, при што пченицата ретко обезбедува 3.000 кг/ха, а почесто приносот е поблиску до 2.500 кг/ха со тоа што поради подобрата обработка приносите кај земјоделските претпријатија се речиси редовно нешто повисоки од тие кај поединечните земјоделски стопанства.
Слична релација кај приносите се забележува и кај останатите три стрни жита - 'ржта, јачменот и овесот, со тоа што поубедливо земјоделските претпријатија редовно имаат повисоки приноси, а воопшто кај сите овие три вида стрни жита приносите се сосема ниски и далеку се од потенцијалните можности на сортите и природните услови на подрачјето.
Кај пченката приносите се уште пониски, а само еднаш во 1995 година е постигнат задоволителен принос од близу 7.000 кг/ха и тоа само кај земјоделските претпријатија кои имаат редовно повисоки приноси за 20-30% отколку кај поединечните земјоделски стопанства.
Приносот на оризот е релативно задоволителен и покрај тоа што има големи осцилации по години, од 3.012 кг/ха до 5.301 кг/ха, при што кај него се јавува своевиден исклучок поради тоа што за разлика од другите житарици оризот кај поединечните земјоделски стопанства има поголем принос отколку кај земјоделските претпријатија.
Познато е дека влијанието на средоземната клима, сушните периоди и ниската релативна влажност на воздухот во Македонија се причина за релативно ниските приноси на житата и на другите континентални култури, заради што можностите во Македонија за експанзија на овие колутир или за планирање на особено високи приноси се ограничени.
Во повоениот период па с до денес, сточарството забележува побрз пораст од растителното производство, што се должи на фактот дека аграрната политика на државата била повеќе свртена кон сточарството, а во негови рамки особено кон финансирањето на општествениот сектор при што во земјата во времето на социјалистичкото уредување биле основани повеќе фарми, пред с за крупен добиток каде агрономите и ветеринарите ги применувале зоотехничките мерки на организација на производството.
Шталското производство било посебен проблем во развојот на сточарството бидејќи од една страна шталското одгледување на добитокот барало големи количества храна кои фармерите не можеле да ги обезбедат во земјата и покрај определениот увоз, а истовремено од друга страна овчарството не успеало да се трансформира во шталско поради што селењето на овците в озимскиоте месеци од планинските бачила во потоплите котлини речиси престанало поради што во тие месеци се вршело прекумерно колење и продажба на приплодот .
Голем проблем во развојот на сточарството во социјалистичкото уредување била забраната забраната за чување на кози со цел да се заштити и обнови шумскиот фонд поради нивната исхрана со брстење на корите на дрвјата и грмушките, што значело целосно уништување на козарството како сточарска гранка.
Овоштарството во Македонија има многу долга историска традиција, па така надалеку се познати и некои области како големи производители на дадени видови овошки како што се: Преспа по јаболката, Росоман по праските чие годишно производство од околу 12.000 тони претставува 1% од светското производство, Малешево и Пијанец по сливите, Охридско по црешите, Карбинци по најголемите насади на вишни итн.
Македонските производители на овошје, независно за кој вид се работи, добро ја имаат совладано технологијата на одгледување, при што преспанските јаболко-производители се обучени на светско ниво така што одредени стручњаци од западните земји кои го посетиле воој реон се многу позитивно изненадени како од начинот на одгледување така и од добиените приноси кај приватниот сектор каде производството по хектар се движи од 40.000 па и до 80.000 килограми, што исто така е случај и со праската каде од еден хектар се добиваат и светски приноси од 20-30 тони.
За развојот на земјоделството во Македонија посебен придонес им се припишува на: механизацијата, хемизацијата, мелиорациите , селектираните семиња, добриот посадочен материјал, облагородените раси на добиток, ветеринарната и друга заштита, остручувањето на кадри итн.
Според земјоделскиот попис спроведен од Државниот завод за статистика во сите осум региони на државата најмногу се одгледувале житните култури, Пелагонискиот и Југоисточниот дел се засеани и со индустриски култури, а Полошкиот, Југозападниот и Југоисточниот Регион со фуражни растенија.
Високите планини во Македонија чиишто падини се покриени со густа и висока трева, како и пасиштата во котлините се поволни за развој на сточарството од кое во Македонија се одгледуваат говеда, коњи, мазги и магариња од крупниот и овци, кози, свињи и живина од ситниот добиток, како и кошници со пчели.
Врз основа на застапеноста на одредени култури кои се одгледуваат и со кои најмногу се занимаваат жителите, одредени области и региони се надалеку познати и препознатливи според најчесто одгледуваните земјоделските култури како на пример Пелагонија како најголема житница, Кочанско по оризот, Прилепско по тутунот, Струмичко по пиперките и доматите односно зеленчукот, Тиквешијата или Кавадаречко и Неготинско по грозјето и лозарството, Преспа по јаболката, Тетовско по гравот, Беровско и Кривопаланечко по компирот, Гостиварско, Бучин и Драчево по кромидот, Гевгелиско со Миравци и Скопско со Бардовци по зелката, Росоман по праските, Валандовско по калинките итн.
Во општата сеидбена структура на македонско земјоделство, индустриските култури имаат најсериозен пораст на површини со пораст на учеството во вкупните засеани површини од 9% на 12%, што се должи главно на порастот на површините под тутун кои само во периодот од 1995 до 1999 година се зголемиле од 11.000 на 29.000 хектари, односно од 38,5% на 69% учество во вкупните површини под индустриски култури.
Со владините политики на поддршка преку субвенции, производството на тутун постојано и уште повеќе расте, па така во 2007 тој го зголемил своето вкупно учество во засеаните индустриски култури на 84%, а во 2014 иако неговото учество се намалило сепак површините под тутун се зголемиле на 17.757 ха, при што и вкупните површини под индустриски растенија се зголемиле на 22.697 хектари.
По региони најголем производител на индустриски култури е Пелагонија со особена застапеност на тутунот во Прилепско, сончогледот и шеќерната репка во Битолско, потоа следат Струмичко, Штипско со Овче Поле и долниот дел на долината на Брегалница, Повардарието од Велешко преку Тиквешко до Гевгелиско каде се одгледува доста тутун, сончоглед, маслодајна репка, афион, а на околу 30 ха во Штипско повторно се враќа и памукот.
Иако учеството на градинарските култури поединечно во вкупните површини под градинарски култури е распоредено порамномерно отколку кај житата и индустриските култури каде што доминираат една или две култури, сепак компирот зафаќа околу една четвртина од вкупната површина под градинарски култури со релативно стабило учество, а потоа следат пиперките, доматите, бостанот и гравот.
Сепак, земјоделците најмногу проблеми имаат со одредени трговци кои со увезени производи од Албанија или земји од регионот им ги уриваат цените на градинарските култури, па во тој поглед потребна е стратегија кој ќе го заштити домашното производство од нелојалната конкуренција.
Говедарството опфаќа чување на говеда за производство на производи за човечка исхрана - млеко, млечни производи, месо , како и за употреба при извршување на земјоделските работи како орање или превоз на стока и предмети на запрежни коли, што с уште е забележливо во некои понеразвиение и посиромашни земјоделски стопанства коишто немаат доволно средства за земјоделска механизација па користат волови и коњи.
Според целта на одгледувањето и користењето, говедата се делат на: бикови - машки приплодни грла, волови - машки кастрирани говеда, стари преку 2 години кои се користат за работа , уници се говеда од женски пол, стари преку 2 години, кои с уште не се телеле, стелни јуници се говеда од женски пол, стари преку 2 години, од кои се очекува првиот подмладок , молзни крави се крави кои се чуваат за производство на млеко.
Најголемото градинарско оранжериско производство, под стакленици и пластеници како и воопшто на насади на отворено, за добивање на раноградинарски култури и ран и сезонски зеленчук како пиперки, домати или патлиџани, зелка, праз, лубеници и дињи најмногу е развиено и застапено под најголеми површини во: Струмичко што претставува своевидна градина или трпеза на Македонија каде виреат сите култури, а посебно пиперка, домат, бостан, но и кикиритки, долините на Повардарието од Скопско , преку Велешко и Градско до Гевгелиско-валандовско како и Црна Река во Пелагонија - црвен „буковски“ и зелен пипер во Битолско и ајварка и кромид во Прилепско.
Најпознати и најраспространети сорти на градинарски растенија од кои некои се и домородни во Македонија, од пиперките се: ајварка - „куртовска капија“ најмногу во Струмичко, „каварџик“ претежно во Скопско, „сиврија“ застапена само во Велешко, од доматите познати се сортите: скопски „јабучар“ и „воловско срце“ која претежно се одгледува во Охридско и Струшко, од гравот тетовски или „тетоец“, ситнозрнест „цацар“ итн.
Според податоци од 2003 година во структурата на вредноста на земјоделските производи житата учествувале со 5,5 милијарди денари или 90 милиони евра, градинарските производи со 15,3 милијарди денари или 250 милиони евра, овошјето со 7,6 милијарди денари или 124 милиони евра, сточарското производство со 12,6 милијарди денари или 205 милиони евра
Македонија има изразито поволен релјеф, со котлини оградени со високи планини кои богато и обилно ги напојуваат со вода од бројните водотеци, потоци, реки и топењето на снегот и истовремено ги заштитуваат од силни ветрови и воздушни влијанија, што пак нуди извонредно добри можности за развој на обемно и напредно полјоделство.
Дополнително, Македонија има и изразито поволен релјеф, со котлини оградени со високи планини кои имаат огромни површини на обилни и бујни квалитетни пасишта за напасување на секаков вид крупен и ситен добиток и коишто воедно богато и обилно ги напојуваат рамнините во котлинските дна со вода од бројните водотеци, потоци, реки и топењето на снегот и истовремено ги заштитуваат од силни ветрови и воздушни влијанија, што пак нуди извонредно добри можности за развој на обемно и напредно полјоделство и сточарство, како и лозаро-овоштарство.
Тоа би се постигнало преку зајакнати контроли на границите, особено за квалитетот и потеклото на увезениот производ, како и воведување маркички за произведено декларирано, увезено брашно, а исто така треба повторно да се активира одлуката од 2010 и 2012 година за врзан увоз на брашно со откуп на домашна пченица кога во овие реколти трговците и мелничарите биле обврзани за секој килограм увезено брашно да купат четири килограми домашна пченица со цел да се заштити домашното производство и за поддршка на мелничко-пекарскиот сектор.
Региони во кои најмногу се произведува тутун се: Прилепско Поле со општините Прилеп, Долнени, Кривогаштани, Могила и Крушево, Радовишко со Општина Конче во долината на реката Крива Лакавица и поголемите полски села, Струмичко со селата Водоча, Вељуса, Куклиш, Костурино, Скопско со селата Горно и Долно Количани, Морани, Студеничани, Кумановско со селата во Општина Липково, Велешко со селата по долините на реките Бабуна и Тополка во Општина Чашка.
Крмните култури имааат релативно највисоко учество во користењето на ораничните површини кај земјоделските претпријатија со дури 40% како резултат на потребата за исхрана на добиточниот фонд и тоа главно на крупниот добиток, кој во најголем го поседуваат земјоделските претпријатија, комбинати и стопанства.
Ораниците и бавчите, заедно со овоштарниците и лозјата, потенцијално се најинтензивниот систем за користење при што тие го претставуваат најголемиот капацитет од обработливата површина Обемот на ораниците и бавчите во Македонија на крајот на 90-тите години на век се движел околу 540.000 хектари.
Анализите на целокупното земјоделско производство во поглед на увозот, извозот и задоволувањето на домашните потреби покажуваат дека градинарските производи особени домати и пиперки, но исто така и млад кромид и лук, производството на јаболка, трпезно грозје и грозјето за преработка во вино, како и јагнешкото месо, претставуваат значајно извозно ориентирани производи, а производството на тутун е целосно ориентирано за извоз и задоволување на домашната индустрија за цигари.
Од друга страна сите позначајни земјоделски производи како производството на пченица и пченка заедно со производството на говедско, свинско и живинско месо и кравјото млеко се дефицитарни прехранбени производи за исхраната на населението во Македонија, при што некои од овие производи се увезуваат и до 30% и 70% од вкупните потреби иако се на линија на компаративните предности во нивното производство, а слична е состојбата и со недоволното производство на суровина за шеќерната и маслодајната индустрија со задоволување на само 20% од потребите.
Намалувањето на бројот на живината е најмногу поради увозот на пилешко месо од земјите од регионот кои си го штитат домашното производство со субвенции, а исто така се увезува пилешко и од земји како Бразил и Аргентина, кое се увезува замрзнато, и со многу ниски малопродажни цени.
Чувањето на кози во Македонија има долга многувековна традиција, но сепак во перидот на социјалистичкото управување по Втората светска војна, државната власт донела забрана за чување на кози, со цел да се заштити шумскиот фонд кој наводно се уништувал заради нивната прехрана со брстење на корите на дрвјата и нискостеблестите грмушки.
Општо земено, поледелското производство бележи значаен раст во периодот 1951 до 2005 година вкупното производство во тони пораснало кај пченицата за 3,6 пати, кај пченката 2,1 пати, кај сончогледот 3,5 пати и кај тутунот 2,2 пати, а истовремено во овој период овоштарството и лозарството растеле побрзо од вкупното поледелство.
Со погодните услови за земјоделство благодарение поволната клима, состав на почвите и географска местоположба, Македонија уште од дамнина е познат производител на индустриски култури, односно растенија кои се користат како основна суровина за преработка во индустријата, и тоа најмногу и пред с во текстилната за производство на облека, производство на цигари, масло, шеќер, фармацевтската индустрија за лекови итн.
Од индустриските култури во Македонија, традиционално најмногу се одгледува тутун, потоа сончоглед, шеќерна репка, маслодајна репка, а за разлика од големата распространетост и значење во минатото, денес се речиси целосно намалени одгледувањето на афион, памук, лен.