polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Неговиот сон за голема империја се остварил бидејќи империјата сега се протегала од персиските граници во Мала Азија на Балканот и Италија, како и до југозападниот брег на Шпанија, по североафриканскиот брег во Египет, Светата Земја, Сирија и Месопотамија.
Значајни неодамнешни пидонеси во дебатата се оние на Ернст Китцингер, кој забележал “дијалектика” меѓу “апстрактните” и “хеленистичките” тенденции во доцната антика, и Џон Онианс, кој согледал “зголемување на визулениот одговор” во доцната антика, низ кој набљудувачот “може да погледне низ нешто што во век ње чисто апстрактно и го гледаат претставително.”
Комнини биле големи поддржувачи на уметностите, и со нивната поддршка византиските уметници продолжиле да се движат во насока на поголем хуманизам и емоција, од кои Богородица Владимирска, циклусот на мозаици во Дафновиот манастир, и муралите во Нерези се добри примери.
Византиската уметност и архитектура по убедување е поделена на четири периоди: ран период, започнува со Миланскиот едикт и империјалното седиште било префрлено во Цариград, и трае с до 842 година, со завршетокот на иноноборството, среден период, или висок период, започнуива со возобновувањето на иконите во 843 година и кулуминира со падот на Цариград под власта на крстоносците во 1204 година, доцен период кој ја вклучува еклектичната осмоза меѓу западноевртопските и византиските елементи во уметноста и културата, и завршува со освојувањето на Цариград од страна на Османлиите во 1453 година.
Црквите во Рим, кој во тој период с уште бил византиска територија, исто така имаат значајни зачувани црковни украси, особено Санта Марија Антиква, Сант Агнезе фуори ле мура, како капелата на Сан Венациј во базиликата Свети Јован Латерански.
Таканаречените “мали уметнички дела” биле многу важни за византиската уметност и луксузни добра, вклучувајќи ги тука релјефите изрезбани во слонова коска како формална претстава на конзулските диптиси или ковчези како што се Веролскиот ковчег, тврдокамените резби, лакови, накит, метална изработка, и укрсната свила биле произведувани во големи количества низ периодот на византиското владеење.
Непосредни книжевни извори покажуваат дека секуларната уметност продолжиле да се создаваат, и неколку споменици кои со сигурност можат да се поврзат со тој период (најзабележителни ракопис е оној на Птоломеј „Корисни табели“ денес се чуваат во Ватикан) покажува дека градските уметници го задржале високиот квалитет на изработка.
Овие претстави се делумно резултат на благочестивата и автократна природа на византиското општество, и делумно се резултат на неговата економска структура: богатството на империјата било сконцентрирано во рацете на црквата и империјалните власти, кои ја имале најголемата можност да преземат монументални уметнички зафати.
Трите канони од Трулскиот собор во 692 година и разгледувал споровите поврзани со оваа област: забраната за прикажување на крстот на црковните подови , забраната за прикажување на Исус како јагне , и општо правило против „слики, безразлика дали тие се насликани или мна каков било начин го привлекуваат вниманието и го расипуваат умот, и да предизвика разгорување на основните задоволства“ .
Како што забележал и Сирил Манго, “нашиот сопствен восхит на византиската уметност потекнива во голем дел од фактот што оваа уметност е неприродна, сепак самите византијци, судејќи според нивните опширни изјави, кои ја сметале за високо природна и била во директна поврзаност со традицијата на Фидија, Апел и Зевксид.”
Византијците го наследиле ранохристијанскиот сомнеж во монументалната скулптура во верската уметност, и созавале само релјефи, од кои само мал број се зачувани и се изработени во природна големина, со голема разлика од западната уметност од тој период, каде монументалната скулптура заживеала од Каролингенската уметност па натаму.
Противниците на монотелитизмот од Ерусалим, водени од страна на Максим и Софрониј, го испратиле на овој синод Анастасиј Апокрисаријски ученик на Максим, Георги Решаински ученик на Софрониј, и два ученицина Георги, и дополнителни осум епископи од Палестина.
Тој возвратил на нивното противење да ги прифатат идеите за монотелитизмот, Сергеј одговорил со Ектезисот, равенка која ја забранувала идејата дека личноста на Христос имала две енргии и предност давала на идејата дека личноста на Исус имала две природи кој се обединувале во една волја.
Обидувајќи се да насобере доволно пари за да овозможи Цариград да остане главен град, Сергеј тргувал со слободниот леб кои граѓаните го добивале во градот практика задржана од времето на Рим бидејќи властите не можеле да си го дозволат ова, идеја која логички не функционирала.
На крајот од 1890-тите, Штилијан Чапароски и фолклористот Панајот Гиноски, обајцата од Галичник, тврделе дека горнореканските говори претставуваат „искривен“ албански кого го разбира само месното население, а содржи мешавина на словенски и албански зборови.
Македонскиот и српски етнограф Томо Смилјаниќ од Тресонче изјавил дека Горна Река во пресрет на Првата светска војна имала 274 автохтони домаќинства, а од нив 109 домаќинства имале потекло од области кои станале дел од Албанија во некој миг, а 9 домаќинства од други области.
Јазичарот Ќемал Мурати, сметајќи го и муслиманското и христијанското население за Албанци, смета дека научниците кои тврдат дека населението на Горна Река претставуваат албанизирани Словени тоа го направиле од националистички причини, со што би го порекнале историскиот албански елемент во овој регион.
Од Горна Река во областа Горен Полог, луѓето се преселиле во следните села: Чегране, Форино, Корито, Балин Дол, Мало Турчане, Долна Бањица, Сретково, Ново Село, Речане, Вруток, Печково, Здуње, Врапчиште, Калиште и Градец.
Села во околината на Скопје — на пример, Црн Врв, Крушопек, Света Петка и Патишка Река — како и оние во околината на Велес — на пример, Горно Јаболчиште, Согле, Клуковец и Бузалково - исто така биле места во кои се преселило население од Горна Река.
За разлика од Горна Река, областа Мала Река е населена исклучиво со православно македонско население, така што населението на Долна и Мала Река припаѓа на словенската етнографска група Мијаци, кои ги говорат реканскиот, галичкиот и во мал дел дебарскиот дијалект на македонскиот јазик.
До 1853 година, бројот на муслимански домаќинства пораснал, сочинувајќи значаен дел од населението во селата Врбјани, Сенце и Врбен, додека муслимански домаќинства започнале да се појавуваат и во селата Кракорница, Стрезимир, Штировица и Жужње.
За време на воениот конфликт во 2001 година, припадници на македонската воена полиција во селото Тануше ја оштетиле селската џамија за да спречат нејзина можна употреба од страна на Ослободителната народна армија Во поново време, во Горна Река се појавиле повеќе случаи на културна обнова, како што е фестивалот „ “ кој за првпат бил одржан во август 2014 година во Рибница.
Низ овој превој, кој ги поврзува тромеѓниот врв Шерупа и планината Враца поминува најпогодната комуникациска врска меѓу историското село Штировица во најсеверниот дел на Горна Река и селото Рестелица на јужниот раб на областа Гора во Косово.
Така на пример, албанската буква ќ која често се слуша како тврдо ч во северниот дел на Албанија, на горнореканскиот говор се изговара како меко ч. За разлика од северноалбанските говори, во кои албанските букви главно се изговараат како тврдо џ , Горнореканците ги изговараат како меко , што повеќе потсеќа на некој јужноалбански говор.
Од населените места во Општина Маврово и Ростуше, во областа спаѓаат Тануше, Нивиште, Рибница, Жужње, Нистрово, Ничпур, Волковија, Кичиница, Кракорница, Беличица, Врбен, Богдево, Сенце, Врбјани, Бибање и Грекање; додека од Општина Гостивар во неа се наоѓа единствено селото Бродец.
Во текот на век, Горна Река била дел од Српското Царство, а по неговиот распад во 1371 година станало дел од Прилепското Кралство со кое владеела династијата Мрњавчевиќ до 1395 година, кога територијата ја освоил отоманскиот султан Бајазит и истата била дел од Отоманското Царство до Балканските војни во 1912-13 година.
Горна Река е изразит планински предел ограничен од планините Кораб на запад, најјужната огранка на масивот на Шар Планина — Ничпурска Планина на север и Бистра на исток, додека на југ е отворена кон долината на Радика, но како пределна граница со Долна Река ја има клисурата Барич.
Постоењето на овие речни „артерии“ овозможува околу 80.000 хектари да бидат искористени за развој на земјоделството, сточарството, градинарството и овоштарството. Од досегашните хидроинженерски истражувања и утврдувања за економска експлоатација на водниот потенцијал на реките, освен на одамна изградените акумулации „Липково” и „Глажња” предвидена е изградба на неколку нови хидроакумулации - „Бистрица”, ,„Коменска” , „Табановце” , со вкупна површина на акумулациите на овие брани од околу 1,700 хектари.
Карадак — етногеографски регион во Македонија сместен помеѓу планинските масиви Скопска Црна Гора на запад, планинските превои Кодра Фура и Копиљача на север, планината Средорек и речната долина на река Пчиња на исток, па с до северните ограноци на Скопската Котлина и Кумановската Котлина и Осоговските Планини на југ.
Во овој рурален предел највисок врв е Рамно со надморска височина од 1.651 метри, кој се протега на запад, на север од него се наоѓа врвот Кодра Фура со надморска височина од 1.491 метри, а на североисток се врвовите Копиљача, со надморска височина од 1.345 метри, Свински Камен, со надморска височина од 1.628 метри и врвот Славјанец, со надморска височина од 672 метри.
Регионот Карадак му припаѓа на Скопско-црногорскиот и Кумановско-пчинскиот тектонски блок, кои се наоѓаат северно од Скопската депресија, а неговиот западен дел се издвојува во неколку серпентински раседи и депресивни тектонско блокови.
Во поширок поглед, повлекувањето на Козма го означува периодот кога, меѓу владеењето на Алексиј и царот Мануил , црквата била ставена во позиција на зависност, идентификација и покорност кон државата, со што завршил периодот на самоопределувањето кој траел во единаесеттиот век.
Историчарот Јован Скилица нема добри зборови за Козма, навестувајќи дека царот го избрал поради недостатокот на амбиција, пишувајќи дека по смртта на претходниот партријарх, Михаил „избрал друг, кој не потекнувал од сенатот, ниту пак од тоие од Големата Црква, миту некој друг византиец познат по дело и збор, туку бил избран некаков монах Козма од Светиот Град, и почестен од царот. иако истиот немал ни мудрост ни вкус.
Во шестте сезони во Бајерн, Тарнат ги остварил најголемите успеси во својата кариера освојувајќи четири национални првенства , три Купа на Германија , Лигата на шампионите во сезоната 2000-2001 и Интерконтиненталниот куп во 2001 година.
Во клубот од Манчестер останал само една сезона во која на 32 првенствени натпревари постигнал 3 гола, но навивачите на Сити сигурно ќе го паметат по оној од слободен удар против Блекбурн Роверс на 25 август 2003, во победата на гости со 3-2.
Па така според дефиницијата на МАС донесена на 24 август 2006 година, Ерида е „џуџеста планета“, заедно со телата како што се Плутон, Церера, Хаумеја и Макемаке, со што се намалил бројот на 8 познати планети во Сонечвиот систем, истиот број пред откривањето на Плутон во 1930 година.
Нејзините орбитални особености особено ја категоризираат како објект од Расеаниот Диск или пак заднептунски објект кој бил „исфрлен“ од Кајперовиот Појас во подалечни и необични орбити следејќи ги гравитациони заемнодејства на Нептун додека се создавал Сончевиот Систем.
Иако орбиталната накосеност на Ерида е невообичаена за објектите од Расеаниот Диск, теоретските модели укажуваат на тоа дека телата кои првично биле до внатрешниот раб на Кајперовиот Појас биле расеани во орбити со големи накосувања отколку телата во надворешниот појас.
Постојаните набљудувања на екипата биле собрани на 21 октомври 2003 година, користејќи го Шмидовиот телескоп „Семјуел Ошин“ во Паломарската опсерваторија во Калифорнија, но снимката на Ерида не била откриена во тој момент поради нејзиното бавно движење преку небесниот свод:
Во 2007, извршена е низа на набљудувања на најголемите заднептунски објекти со вселенскиот телескоп Спицер, дале проценка за пречникот на Ерида, чија вредност била проценета на 2600 +400/-200 км, проценките на Спицер и Хабл се преклопуваат во опсегот од 2400 до 2500 км, односно 4-8% поголем пречник од оној на Плутон.
Потрагата од страна на екипата систематски се одвивала неколку години како потрага по големи заднептунски тела во Сончевиот Систем и биле вклучени во откривањето и на други поголеми заднептунци, како што се 50000 Квавар, 90482 Орк и 90377 Седна.
Екипата планирала да го одложи потврдувањето на своите откритија на Ерида и с додека додека не биле извршени понатамошни набљудувања и пресметки, но го потврдиле постоењето на двете тела на 29 јули, кога било објавено откритието на уште едон големо заднептунско тело следено од нивна страна, односно , тело за кое бил поврзан скандал поради откривањето од друга екипа на 27 јули во Шпанија.
Во јули 2015, по изминати десет години, период во кој Ерида се сметала за деветтото најголемо тело во орбита околу Сонцето, при премин со сликите од близина снимени од мисијата „Нови Хоризонти“ беа обезбедени попрецизни информации за определување на зафатнината на Плутон, при што се проценило дека неговата зафатнина е всушност поголема од зафатнината на Ерида.
На горниот дел од минбарот изведени се во плиток релјеф розети и мотивот на чемпрес , кој всушност претставува стара и универзална слика со погребна симболика, и истиот може да се смета за типичен мотив од народниот фолклор од крајот на 18 и почетокот на 19 век.
Во врска со основањето, на 14 декември 1956 година, Ѕвонко Стојановиќ запишал во својот дневник: „Јас, Благојче Стефановски и Спасе Шуплиновски сме во фаза на конституирање една нова поетска групација со пошироки видици и хоризонти и со врвни современи еквиваленти на поезија и проза.
Според сеќавањата на Петре М. Андреевски и Светлана Шопова, веднаш по основањето, во дружината „Мугри“ учествувале: Петре М. Андреевски, Јован Котески, Даница Ручигај, Љубен Ташковски, Радован Павловски, Гордана Михаилова - Бошњаковска, Иван Чаповски, Радмила Милошевска, Бранко Станчевски, М. Кнежевиќ, Миле Марковски , некоја Гордана од Штип и други.
Според Ѕвонко Стојановиќ, членови и помагатели на „Мугри“ биле и: Симон Дракул, Драгица Најчевска, Илхами Емин, Добрила Ѓурчиновска, Родна Кавазова, Тамара Гордова - Арсова, Боро Андов и други, а најсилен поттик давал Јордан Леов.
Додека учел во Прилеп, тој учествувал во литературните читања, организирани од Бранко Илиевски - Бабето, а по преселбата во Битола, во гимназијата „Јосип Броз Тито“ била формирана литературна дружина, под водство на професорот по македонски јазик, Кочо Попов.
Сепак, природната застапеност на еден изотоп зависи и од веројатноста да биде создаден во нуклеосинтеза (како во случај на самариумот — радиоактивните 147 и 148 се многу позастапени од стабилниот 144) и од неговото производство од страна на природни радиоактивни изотопи .
Рајтоват „органска архитектура“ не ништ друго туку отфрлање на секоја шема според која би ги изведувал објектите според своите проекти и посветување внимание на околината во која тој би го вклопил објектот секојпат приоѓајќи им на друг начин со соодветен избор на материјали .
Архитектурата која што се раководи со овој идеал не подлегнува на законите кои ги пропишува естетиката или само вкусот , у иста мера како што би и организираното општество морало да ги одбие обврските кои немааат никаква врска со животот и кои се во противречност со природата и со карактерот на човекот кој своето место и работа, на кој може бити да биде среќен и корисен, нашол во една форма на живеење соодветна за него.
Не постои никакаво пропишано или воспоставено надворешно стилско средство ,самото за себе е уметнички закон , пропорции ,пластичност, боја на материјали а правилата се различно нагласувани од самите застапници на органската архитектура односно дефинирани и можемо да ги пратиме во во делата Антони Гауди, Ерих Менделсон или Френк Лојд Рајт.
Органска архитектура е стил на современата архитектура кој ја негува хармонијата помеѓу човекот и природата преку проектирање на проекти кои се толку интегрирани во околината така што неговите делови , мебелот и околината стануваат дел од еднинствената мегусебно одредена композиција од крајот на 20 век .
Папата Феликс настојувал кривоверците и поддржувачите на кривоверците да не бидат јавно споменувани во молитви, Ефимиј повторно се обидел да направи помирување Папата Геласиј , но проблемот продолжил да опстојува, едноставно Ефимиј не можел да ги отстрани нивните имиња од диптисите без да предизвика посрамување и навредување на сите оние кои биле крстени или пак исповедани од неговите претходници.
Во 482 година, царот Зенон објавил указ наречен Хенотикон, кој забранувал во тогашните теолошки расправи да се употребува друг критериуми освен оние донесени од соборите од првиот вселенски собор и вториот вселенски собор , внимателно избегнувајќи го спомнувањето на Христовата двојна природа, и со употреба на недосрочени мисли кои требало да ги задоволат монофизитите.
Царот понатамошно ја посакал назад потпишаната вероисповед, која Ефимиј одбил да ја врати, па Анастасиј ги собрал епископите кои биле присутни во главниот град и изнел обвиненија за нивниот патријарх, кој бил последователно екскумунициран и сменет во .
Најпознати негови песни се: Галеб и ја , Скалинада , Малинконија , Опрости ми папе , Молитва за Магдалену , Вјеруј у љубав , Надалина , Кароца , Моје прво пијанство , Свирајте ноћас за моју душу , Што то бјеше љубав , Нека се други радују , Цесарица .
Кај другите типови на јадрени реактори најчесто се зголемува притисокот за да се зголеми ефектот на водата како средство за ладење зголемувајќи ја нејзината точка на вриење, што со себе носи и безбедносни ризици и зголемено одржување на јадрените реактори.
Со цел да се постигне оваа температура во јадрото, а истовремено да не се оштети јадрото на реакторот (бидејќи графитот на висока температура оксидира при што настанува јаглерод диоксид), јаглерод диоксид со температура од 278 се користи за ладење на графитот, а потоа истиот достигнува температура од 648 .
Најголеми предности на реакторите се тоа што работат на значително помал притисок во однос на реакторите, содржат помалку елементи поради што веројатноста за дефект и прекин е помала, мерењето на нивото на водата за време на нормално работење и ненадеен настан се врши според иста процедура што придонесува кон интуитивна и лесна проценка на состојбата во реакторот.
Итното сопирање на верижната реакција во јадрениот реактор се случува така што голем број на шипки изработени од кадмиум и бор, борна киселина и други течни неутрон-апсорбери се внесуваат во јадрото на реакторот со цел да ги апсорбираат сите слободни неутрони.
Тој застанал на страната на царот во спорот со Лав Халкидонски, кој протестирал поради наредбата на Алексиј за одземање на црковните богатства за да се олесни финансискиот товар предизвикан од Византиско-норманските војни, проблем кој бил решен кога тој застанал на чело на [Цариградскиот собор.
Во меѓувреме, политичката ситуација во Византија особено во Анадолија особено по катастрофата при Битката кај Манцикерт го присилило Никола да побара унија со папата Урбан , ико имал цврсти погледи околу големите проблеми во тој период, воглавно со филоквењето, азимитите, и папоцентризмот.
Во 2012 година списанието е поставено на платформата која е од отворен пристап и овозможува целосно електронско следење на уредувачкиот процес, објавувањето на трудовите на веб, притоа внесување на мета податоци неопходни за индексирање на трудовите, дигитално архивирање итн.
Списанието за првпат излегува откако Хемискиот институт при Природно-математичкиот факултет и Технолошко-металуршкиот факултет се откажаа од своите соодветни списанија и обединети во Друштвото на хемичарите и технолозите на Македонија во 1974 година го објавуваат под називот Гласник на хемичарите и технолозите на Македонија.
Во 1989 година под раководство на главниот и одговорен уредник Светомир Хаџи-Јорданов за да се подобри квалитетот се менува уредувачката политика и трудови се објавуваат само на англиски и тоа прегледни трудови, оригинални научни трудови, куси соопштенија, стручни трудови и трудови од образование.
Прифатеното гледиште е дека главните равојни карактеристили кои довеле до посебен развој на дромони од либурни, а со тоа карактеристичните средоземни галии, каде била користена целосна палуба , напуштањето на употребата на ударен овен на прамецот, за да се овозможи надвода кобилица, и постепена употреба на латинско едро.
Една можност е дека оваа промена се случила поради постепениот развој на изгледот на претходните елементи како надворешноста, жлебувањето, трупот и методот на градба, кои всушност и биле цел на ударниот овен, со што првично се развил скелетниот метод кој обезбедувал поподвижен труп, кој бил повеќе отпорен на напади.
Во подоцнежните биремски дромони во и век, двата реда на веслачи биле разделени од палубата, при што првиот ред веслачи бил сместен под палубата, додека пак вториот ред на веслачои бил сместен над палубата, од овие веслачи се очекувало да се борат заедно со војската при напаѓање и истоварање на други бродови.
Иако повеќето тогашни пловила имале еден јарбол, поголемите биремски дромони најверојатно имале потреба од два јарболи за да се движат и маневрираат подобро, претпоставувајќи дека единечно латинско едро за брод со оваа големина би имало незамисливи димензии.
Во век, имало три главни класи на биреми веени бродови од општиот дромонски тип, како што се опишани во списоцит на Критските експедиции од 911 и 949 година: остикон , така наречен поради тоа што бил со екипаж од една оуза, или 108 луѓе, памфилон ), со екипаж од 120 до 160 луѓе, неговото име најверојатно укажува на потеклото на тој облик во областа Памфилија како транспортен брод или пак неговиот екипаж бил избран и дромон, со екипаж од две оузи.
Во делото Церемонии, тешкиот воен брод дромон пишува дека овие бродови имале доста поголем екипаж од 230 веслачи и 70 војници, поморскиот историчар Џон Приор ги смета истите како дополнителен екипаж кој бил носен во странство, додека пак грчкиот научник Макрапулија тврди дека овие дополнителни луѓе во екипажот се соодветниот број на вториот ред на веслачи на горните весла.
Појавата и развојот на средновековните воени бродови е тема на дебата и претпоставки: с до неодамна, немало остатоци од бродови со весла ни од антиката но ни од средновековието, и информациите морале да се соберат со анализа на книжевните докази, или од грубите уметнички прикази и остатоците од неколку трговски бродови.
Сите хемиски извори имаат заедничка особина дека ако низ нив постои струја како последица на нивната електромоторна сила (или во случај на секундарни извори како последица на надворешен приклучен напон кој делува спротивна на ЕМС), задолжително доаѓа до хемиски промени на електролитот или на електродите.
На 25 јуни 2011, на државното првенство на САД, Гетлин завршил на второто место на трката на 100 метри зад Волтер Дикс со време од 9.95 секунди, време кое било негово најдобро во сезоната, и обезбедил учество на Светското првенство 2011, каде настапот го завршил во полуфиналето.
Првата збирка раскази „Железни завеси“ ја објавил во 1973 година, а потоа следеле збирките раскази: „Коњите на свети Марко“ , „Руски 'рт“ , „Нови белградски приказни“ , „Душите се капат последен пат“ и „Превртена ракавица“ .
Исто така, значајно место во творештвото на Павиќ заземаат и делата: „Шапка од рибина кожа - Љубовна приказна“ , „Стаклен полжав - Приказни од Интернет“ , „Кутија за пишување“ , „Ѕвездена наметка - Астролошки водич за неупатените“ и „Уникат“ .
Според зборовите на Часлав Ѓорѓевиќ, Павиќ е европски Борхес, бидејќи во своите дела, внесувајќи во нив научно и фантастично, обликува прозни форми и уметнички ветрови кои не престануваат да ги збунуваат и воодушевуваат читателите насекаде во светот.
Притоа, тој ги објавил книгите: „Историја на српска книжевност во барокното време “ , „Војислав Илиќ и европската поезија“ , „Војислав Илиќ, неговото време и дело “ , „Гаврил Стефановиќ Венцловиќ“ , „Јазичното паметење и поетскиот облик“ , „Историја на српската книжевност во класицизмот и предромантизмот“ , „Раѓањето на новата српска книжевност“ , „Историјата, сталежот и стилот“ итн.