polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Карабисијан, сепак се покажал како неуспешен обид и бил заменет на почетокот на век од посложен систем составен од три елементи,кои со мали измени опстоиле с до век: централна флота со седиште во Цариград, помал број на поголеми регионални поморски команди, дали биле тоа поморски теми или независни команди наречени „друнгарии“, и поголем број на месни ескадрили задолжени со само за одбрандбени и полициски задачи под водство на провинцијалните гувернери.
Следејки по бунтовите на неколку тематски сили, за време на владеењето на Константин поголемите теми последователно се укинувале, додека паралелно се создавала централна царската војска, наречена тагма, сместена во близина на Цариград или пак во самиот град, служејки како централна резерва и со тоа го образувала јадрото на походоносните армии.
Во истиот период, сепак, тогашниот мега дукс, Михаил Стрифно, бил обвинет од Никита Хонијат дека се збогатил продавајќи ја опремата на византиската флота, на почетокот на 1200-ите авторитетот на централната власт ослабнал толку многу што месните потентати ја зграбиле моќта во провинциите.
Најпочитуваниот византиски адмирал од тој период бил Химериј, дроголомофет,кој бил назначен за адмирал во 904 година, не бил во можност да го спречи грабежот на Солун, но ја постигнал својата прва победа во 905 или 906 година, и во 910 година, тој спровел успешен напад на Латакија.
Една година подоцна, сепак, голема експедиција од 112 дромони и 75 памфилои со 43,000 луѓе, кои пловеле под Химериј против Критскиот Емират, не само што не успеале да го освојат островот, на враќање паднале во заседа и биле поразени од Лав Триполски во близина на Хиос .
За време на првата крстоносна опсада на градот во 1203 година, обидите на византиските бродови да се спротивстават на крстоносната флота да навлезе во Златен Рог биле одбиени, и византиските обиди да се употребат брандери неуспеале поради венецијанската вештина за справување со нивните бродови.
Додека флотите на обединетото Римско Царство се соочувале со поголеми морски закани, функционирајќи како полициска сила биле мошне послаби во моќ и престиж од легиите, морето било пак од голема важност за опстанокот на источниот дел на царството, па така некои научници ја нарекуваат и „поморско царство“.
И покрај доказите за значајна поморска активност во овој период, постарите хроничари сметале дека римската морнарица скоро и да исчезнала до почетокот на век, но поновите истражувања укажуваат дека истата се преобразила во незначајна крајбрежна сила, осмислена за блиска соработка со армијата.
Како нејзин надлежен, друнгариј то плоимо, за првпат се сретнува во Успенски тактикон од 842/843 година, и бидејќи има мал број на докази за поголеми флоти кои дејствувале од Цариград во периодот на век, Хелен Арвалер го сместува создавањето на почетокот на век.
Во век, постојаните граѓански војни, Нападите од Бугарија и Србија на Балканот и уништувањето предизвикано од сепозасилените туски грабежи го забрзале падот на Византија, што ќе кулуминира со конечниот пад на Цариград под власта на Османлиите во 1453 година.
Тие имале посредна улога меѓу поголемите тематски флоти и централната византиска флота: тие биле постојани ескадрили со професионални екипажи , одржувани со ресурси од кралскиот трезор а не од провинцијата во која биле сместени, но биле под команда на месниот тематски стратег и биле задолжени со месната одбрана и полициски должности.
Во истиот период, византиската флота била активна и во Црното Море: руската флота која била закана за Цариград во 941 година била уништена од 15 набрзина спремени стари бродови со течен оган, и на тој начин морнарицата имала важна улога во Византиско-руската војна 970–971, кога Јован испратил 300 бродови за да го спречи повлекувањето на Киевските Руси преку Дунав.
Набргу потоа Ираклиј наредил да се изградат нови утврдувања на северниот крај на ѕидовите крај Златниот Рог Овие утврдувања, познати под името "Ираклиеви ѕидини", биле наменети да ги штитат храмот во Влахерна, каде на Аварите уште малку им биле потребно за да навлезат во градот.
Недостатокот на доследност при нападите на тврдината (војниците од одделните области на Арапскиот калифат во ниеден момент на опсадата не презеле заеднички напад врз градот), слободата за напад на византиската флота, можностите за снабдување на градот со жито од Словените во текот на зимата и, особено важно - примената на грчкиот оган, измислен од сириецот Калиникос против арапските бродови, како и организаторски способности и воениот талент на Константин , претставувале главните причини за неуспехот на опсадата.
Додека траеле војните против Арапите, во 70-тите години лангобардите успеале да ги освојат византиските градови Бриндизи и Таранто во Јужна Италија, а на Балканскиот Полуостров Словените започнале две големи, но неуспешни опсади на Солун во 675 и 678 година.
Бидејќи партијата претставува национални малцинства, одбива да се определи според политичкиот спектар од лево до десно, но ги води своите политики според нордискиот модел, кој често поддржува силна социјална држава, но од друга страна, поголема слобода на пазарот на труд како во германскиот модел.
При обидот на Солун, Алусијан претрпел тешок пораз и тоа значително ги ослабело востаничките сили, а конечно ги разнишале внатрешните кавги: судирот меѓу делјан и Алусијан, заговорот склопен против Делјан, неговото ослепување и враќањето на Алусијан во Византија.
Михаил Пафлагонецот, — византиски цар од Македонската династија кој владеел од 11 април 1034 г. с до неговата смрт на 10 декември 1041 г. Тој го должи неговиот подем на царицата Зоја, ќерката на царот Константин и жена на Роман Аргир.
Грабајќи се со моќната световна и духовна аристократија околу војниците и селаните, царската влада, дури и владата на Цимискиј, прибегнала кон остри административни мерки, вршела по поседите еден вид рации и принудно ги враќала војниците и државните селани кои се населиле на нив.
Сепак населението во градот, го поддржало бунтот, и како што наближувале бунтовниците, се кренале против Вринговата армија, поддржани од патријархот и Василиј Лакапин, кои наводно вооружиле 3.000 нивни поддржувачи и ги пратиле да се борат.
Теофано не му верувала на Вринга, сепак, моќниот паракоимомен имал и други непријатели: неговиот претходник и соперник, Василиј Лакапин, и успешниот и нашироко познат војсководец Никифор Фока, кој штотуку се вратил од неговото освојување на Критскиот емират и успешните грабежи на Киликија и Сирија, што довео до грабеж и на главниот град на Хамданидите, Алеп.
Тој со своите студии продолжил на Вурцбуршкиот универзитет на катедрата на Готфрид Ландвер, завршувајќи ја својата докторска теза Галваномагнетни својства на телурот во силни магнетни полиња во 1972 година, и хабилитација во 1978 година.
Сиромаштијата била постојано присутна во трошното куќарче во Новоселани, но Марко се надевал дека еден ден ќе спечали некоја паричка и ќе се ожени, ќе оформи семејство и тој, како што оформија неговите три браќа и две сестри, кои одамна веќе не живеат во селото.
Меѓутоа,граничните години на архивскиот материјал може да бидат и надвор од горенаведените датуми и тоа во случаи кога се сочувани поединечни документи како настани пред раѓањето на фондообразователот или по неговата смрт ( документи во кои се говори за фондообразователот како некролози, говори по повод јубилеи, исечоци од весници и слично).
Така,американскиот теоретичар Теодор Рузвелт Шеленберг, заклучил дека архивскиот материјал е оној пишан материјал на некоја јавна и приватна установа,кој се смета за вреден за трајно чување заради информативна и научно-истражувачка цел, сместен во архив или избран за да се смести во архив.
Документи настанати од дејноста, како што се ракописи и печатени дела со забелешки од авторот или други лица, архивскиот материјал произлезен од службената, политичката, општествената, научната, уметничката и друга дејност, зависно од видот на дејноста со која се занимавал творецот на фондот(ракописи на научни и книжевни дела, подготвени материјали, расправии студии, говори, фељтони, патописи, мемоари, дневници, службени извештаи итн.);
Лични фондови , кои официјално сведочат за животот на творецот на фондот, како што се : крштеница, свидетелства,документи врзани за воена обврска , за сужбата , почесни дипломи, одликувања, лична карта, членски карти, разни уверенија, венчаница, умреница итн.
Другата фракција, која ја стекнала империјлната моќ, била водена од Јован и Алексиј Апокавк, и поддржана од страна на вдовицата на Андроник , Ана Савојска во нејините обиди да го ема совладелството за младиот Јован . При создавањето на фракцијата, Ана госторила Јован совладетел и го назначила Алексиј Апокавк за епарх.
Венецијанската Република цврсто ги држела привилегиите коишто ги стекнала со договорот од 1082 г. Нејзината флота ги нападнала византиските острови во Егејското Море, па на царот не му останало ништо друго освен да ги потврди сите венецијански повластувања со новиот договор .
Друг познат архитект од оваа ера бил Седад Хаки Елдем кој во соработка со Емин Онат ја проектирал зградата на Факултетот за уметност и наука на Истанбулскиот универзитет во Бајазид во 1944 година и Домот на правдата кој се наоѓа на плоштадот Султанахмед во 1948 година.
Во овој период во целата земја, посебно во Истанбул биле затворени голем број на верски училишта, медреси, текињата на дервишкиот ред биле затворени преку закон, носењето на фес исто така било забрането од 1927 година, а биле додадени и презимиња за секој граѓанин на Турција.
Со својот втор брак со Ирина Монфератска во 1284 година, Андроник ги осигурил легитимните права над Солунското Кралство, што практично веќе половина век било во рацете на Византијците, иако по традиција титулата Крал на Солун продолжела да ја носат семејството на Монферат, од чиј род во 1204 година биле именувани првите кралеви на Солун.
Во 1284 година византиските војници започнале успешен поход во Епир, но во 1290 година интервенцијата на српскиот крал ги спречила на Византија трајно да ја зацврстат контролата во овој регион, а во 1296 година бил изгубен и Драч, по поразот против Србите.
Византија се согласила да ги признае српските територии во Македонија и Албанија на север од линијата Кроја-Охрид-Прилеп-Велес, кои крал Стефан Милутин успеал да ги освои до 1284 година, а Српското кралство се согласило да ги врати сите земји на југ од оваа граница.
Кога започнала војна меѓу Венеција и Џенова, Андроник застанал на страната на Џенова, со што се вовлекол во војна со Венеција од 1294 до 1302 година, иако Џенова склучила примирје и се повлекла од конфликтот во 1299 година, речиси лишена од воена флота, приморски територии и населението биле изложени на венецијански напади, додека на крајот во 1302 година бил склучен мир во замена за трговски попусти и привилегии во корист на Венеција.
Во 1303-1304 година се водела војна меѓу Бугарија и Византија, откако царот Теодор Светослав ги освоил тврдините во североисточна Тракија и јужното крајбрежје на Црно Море, искористувајќи ги немирите на каталаните во Византија и инвазијата на монголските Татари во 1305 година.
Во 1285 година Андроник престанал со финансирањето на малата византиска воена флота од 80 бродови, која се наоѓала на Хелеспонт , бидејќи ги одвоил финансиските ресурси за воена интервенција за присоединување на Тесалија и Епир како и на грчките области по морето.
Андроник Палеолог бил крунисан за соцар од татко му Михаил Палеолог во 1272 година и управувал заедно со него до 1282 година додека од 1295 до 1320 година Андроник Палеолог управувал заедно со својот син Михаил Палеолог а во периодот меѓу 1321-1328 година водел меѓусебна војна против внукот Андроник Палеолог.
Исто така, со Регионот Долна Нормандија се одвива динамична соработка, која согласно програмата за работа за периодот 2013-2016 е насочена на следните оски: нови информатички технологии, млади, попис на културно наследство, културни политики, развој на земјоделството, туризам и човекови права.
Еднаш го подражавал Марко Аврелиј и водел филозофски разговори, другпат го земал за пример Јустинијан и се занимавал со величествени градби, третпат се огледувал на Трајан и, вообразувајќи дека бил голем војсководец, слава барал и на бојното поле, додека најпосле не бил отрезнет од тежок пораз во еден поход во Сирија.
По падот на Равенскиот егзархат во 751 година, Византија била отсутна од случувањата воо јужна Италија скоро цел век, но со крунисувањето на царит Василиј во Цариград го сменил ова: од 868 година па натаму, византиската морнарица и византиските дипломатибиле вклучени во дејствија со кои требало да се обезбеди Јадранското Море од сараценските грабежи, и да се возобнови византиското владение над Далмација, и да се прошири византикската контрола повторно над делови од Италија.
Од 1016 до 1030 година норманите биле платеници, кои служеле на Византија или пак на Лангобардите, и во моментот кога војводата Сергеј Непалски, го назначил нивниот водач Ранулф Дренгот за управник на тврдината Аверса во 1030 година, со што им дал цврсто упориште, тие започнале организирано да ја освојуваат земјата.
Размножувањетоп се случува во периодот мај/јуни, и во зависност на изобилието на плен, гнездото може да брои од 3 до 11 јајца, кои се поединечно снесени, приближно со разлика од еден ден меѓу секое снесено јајце во текот на неколку денови.
Со должина од 52 до 71 см, и распон на крилја од 125 до 150 см. Исто така, овие бувови можат да тежат меѓу 1,6 до 3 кг. Станува збор за еден од најголемите видови на бувови, во Северна Америка тој е во просек еден од најтешките бувови.
Непосредно пред Алексиј да ја наполни својата трета година на византискиот престол, неговиот чичко Андроник извршил државен удар, ја убил неговата сестра, Марија Порфирогенита и нејзиниот сопруг, ја соборил Марија Антиохиска од регентски пост, ја убива и откако се прогласил за соцар на Алексиј , го убил и него.
Во Византија принцезата била пречекана со големи почести: нејзината флота била поздравена од многу богато украсени чамци; лично архиепископот на Солун, Евстатиј Катафлор, направил свечен говор за нејзиното пристигнување, а повеќе од 70 византиски дворски дами, на чело со Марија Антиохиска, излегле да им укажат чест на новодојдените.
Малолетноста на младоженката не било невообичаена појава за византискиот двор во 12 век, во кој се склучувале многу бракови на малолетни девици: Ирина Дукина се омажила за цар Алексиј Комнин на 12 години и станала царица на 15; Теодора Комнина, внука на Мануил била мажена за ерусалимскиот крал Болдвин на 13 години; 9-годишната унгарска принцеза Маргарет била мажена за цар Исак Ангел.
Оженувајќи го својот брат Филип со ќерката на Исак , Ирина, Хенрик ги истакнал династичките претензии на цариградскиот престол и истапил против узурпаторот Алексиј како Исаков одмаздник и покровител на семејството на неправично симнатиот и ослепен цар.
Всушност, единствено на интервенцијата на папата, требало Византија да и заблагодари што Хенрик воопшто се впуштал во преговори и што засега се задоволувал со уценување и понижување на својот немоќен непријател, зошто папата инсистирал германскиот цар, наместо освојувачка војна против Византија, да преземе крстоносен поход против неверниците во Светата земја.
Потпирајќи се врз Бугарското Царство, Хрс ги започнал непријателствата, ги освоил Прилеп и Битола, а потоа продрел низ цела Грција, заедно со својот тест, византискиот проспатор Мануил Камиц, којшто привремено завладеал со Тесалија.
Отпорот на Сицилија којшто се концентрирал околу Вилхелмовиот внук Танкред, со поддршка на римската курија и на Византија, се распаднал по смртта на Танкред и на Рождество Христово 1194 г. Хенрик ја примил во Палермо сицилијанската кралска круна.
Како наследник на Вилхелм , Хенрик барал Византија да му ја отстапи целата област од Драч до Солун, којашто Норманите ја освоиле и потоа повторно ја загубиле во 1185 г., да му плати голем данок и да учествува со својата флота во престојната крстоносна војна.
Ослободувањето од аламанскиот данок во Византија предизвикало бура од радост, а кутриот цар Алексиј, кој до неодамна на германскиот цар му плаќал данок симнувајќи го накитот од гробовите на своите претходници, сметал дека дошол мигот од своја страна да ги истакне претензиите за светско владеење и по примерот на великите Комнини да му помуди на папата сојуз меѓу единствената христијанска црква и единственото христијанско царство.
Загинал на 10 август 2001 заедно со седуммина соборци, откако камион на АРМ полн со муниција налетува на две нагазни мини поставени на шумскиот пат на правецот Љубанци - Љуботенски Бачила на Скопска Црна Гора, на околу 5 км од селото.
За да се прослави стогодишнината од постоењето на Кристал Палас во 2005 година, клубот побарал од навивачите на Палас да гласаат и да ги изберат "единаестмината на векот" од потесниот избор на десет играчи на секоја позиција, одредени од страна на клубот.
Од 1948 година до 1965 година, тој работел на институтот за физички проблеми при Советска академија на науките, каде што се стекнал и со својот докторат во 1951 година за теоријата на топлинска дифузија кај плазма, во 1955 година го стекнува и докторатот за физички и математички науки на темата квантна електродинамика при високи енергии.
По неговото пристигнување во Европа, неговиот прв клуб бил Интер, но во Милано се задржал само една сезона, за да му се приклучи на Реал Мадрид во 1996 година, каде што тој поминал 11 успешни сезони, играјќи 584 натпревари во сите натпреварувања и постигнал 71 гол.
Роберто Карлос почна да игра за националениот тим на Бразил во 1992 година Тој играше на три Светски првенства, помагајќи му на тимот да дојде до дофат до финалето во 1998 година на ФИФА Светското првенство во Франција, и да го освои ФИФА Светското првенство во 2002 година во Кореја / Јапонија.
Само по една година од стапувањето на функцијата Тимотеј наредил да се рецитира Трисветата песна заедно со „Кој беше распнат за нас“, што довело до немири во двете цркви, во кои многумина го загубиле својот живот во периодот меѓу 4 и 5 ноември, како и крвавиот бунт кој следел во наредниот ден што скоро довело до смена на царот Анастасија.
Одредени нехалкедионисти, како што е на пример Јован Никиотски, Патријарх Александриски, чие име било вметнато во диптисите, првично астанал зад него, поради, иако тој го прифатил Хенотиконот, тој не ги отфрлил указите на четвртиот вселенски собор, и од истата причиина истото го сториле и Флавијан Антиохиски и Илија Ерусалимски.
Првиот европееец што ги посетил овие острови бил холандскиот истражувач Вилем Схаутен во 1616 г. Островите останале ненаселени од Европејци с до нивното припојување како дел од протекторатот Германска Нова Гвинеја во 1884 г. Областа е наречена во чест на германскиот канцеларот Ото фон Бизмарк.
Меѓутоа, во Шпанија немал многу среќа и одиграл само 16 натпревари, за на крајот од сезоната да се пресели во Бајерн Минхен, тимот во којшто останал 10 сезони, освен за краток период кога се вратил во Франција во Олимпик Марсеј во почетокот на сезоната 2004-2005.
Роден во Сен-Жан-де-Лјуз, град во јужниот дел на Франција кој е дел од баскиската провинција Лапурдија, Лизаразу започнал да игра фудбал во Бордо, каде станал професионалец во сезоната 1988-1989 и останал во клубот до 1996.
Со тимот од Жиронда ја освоил Лига 2 во 1992 година, а токму тогаш францускиот клуб стигнал до врвот на европскиот фудбал со елиминирањето на Милан во Купот на УЕФА во 1996 година, стигнувајќи подоцна до финалето, каде загубиле од Бајерн Минхен.
Во категоријата на секундарна резерва, покрај примарната резерва влегуваат и оние позиции од активата кои лесно можат да се претворат во готовина, како што се: депозити кај коресподентните банки и хартии од вредност кои лесно можат да се продадат (благајнички записи на централната банка, обврзници на државата, сертификат за депозити на банките, комерцијални записи итн.).
Ова произлегува оттаму што без оглед на тоа што депозитите по видување во секој момент можат да се повлечат од банката, сепак искуствените сознанија покажуват дека секогаш се задржува еден ден од овие средства на сметките на банката, кои имаат карактер на стабилни депозити.
Принципот на ефикасност во вложувањето е тесно поврзан со принципот на сигурност и се состои во настојувањето на банката да ги насочи своите финансиски пласмани кон оние субјекти за кои се очекува да постигнат најдобри резултати, најголемо производство, рентабилност и продуктивност.
Банката, по правило, работи и располага со туѓи извори на средства, како што се депозити на претпријатијата, штедни влогови на населението, користени кредити за ликвидност од домашни банки, користени странски кредитни линии, прибирани средства врз основа на издадени сопствени хартии од вредност и сл.
Преку испитувањето на сврзната белковина ретинол јадрениот ген во три вида на мармозети покажал дека мармозет , род создаден во 1990-ите исто така треба да го вклучат и . кој е монофилетичен, и дека посебниот развој на видовите , и се случил пред 5 милиони години, нешто што би се очекувало за припадници на истиот род.
При еден разговор со Леон, Витолд дознава дека пред 27 години, токму во оваа планина, Леон имал кратка авантура со слугинката во планинарскиот дом и дека ги повикал на прошетката со цел да го прослават тој настан - единствениот пат кога Леон ја изневерил сопругата.
За романот „Космос“, Гомбрович напишал: „Космос за мене е црн, пред с црн, нешто како црн измешан брзак полн со вирови, закочувања, мртвици, црна вода којашто подига илјадници отпади, а во неа загледан човек - загледан во неа и од неа однесен - којшто се труди да прочита, да сфати, да поврзе во некаква целина.Црнило, хорор и ноќ.
Во неа во периодот до 2002 година промовира и објавува голем број дебитантски книги на сега афирмирани млади писатели, воспоставува контакт и соработка со врвни автори од Бугарија, Кипар, Турција, Русија и одржува континуирана соработка со писателите од просторот на дотогашната Југославија.
Во периодот од 1990 до 1994 Јовиќ - Стојковска работи во МРТВ како сценарист, каде што реализира детски ТВ драми и серии, меѓу кои се издвојуваат првиот детски игран филм во Македонија на турски јазик „Споменар“ и серијалот „Децата на Македонија“.
Активно се занимава со книжевна критика и афирмација на српската книжевност во Македонија и обратно, а во тоа време ја промовира и современата македонска книжевност во Бугарија на Книжевните колонии во Несебар и на Филолошкиот Факултет во Софија, каде во организација на др Константин Оруш учествува во Курсот по македонска книжевност.
По престанок на буџетско финансирање на Книжевна младина на Македонија, Јовиќ - Стојковска работи извесен период како самостоен писател, потоа како уредник на списанието МАГ, а во 2009 година го формира Центарот за издаваштво и промоција на автори и дела Слово љубве - букви букс во Скопје.
Во Скопје доаѓа да живее по запишување на студии на Биолошки факултет, но својата родна Грделица ја носи во себе како огромна инспирација која што е присутна во речиси сите нејзини романи и како дескриптивен мотив, но и како плодна почва за создавање на чудесни ликови со судбини на луѓе кои едноставно не можат и не посакуваат да се разделат од своите корења.
“ Физичките начела на кој овој изум е заснован биле познатаи одамна и пред екипата на да го развие отчитувачкиот електронски микроскоп, туку Бинг и неговите соработници биле првите кои решиле значајни експериментални предизвици кој го искористиле рој инструмент.
Во текот на Преславскиот собор во 893 година, кој бил свикан по неуспешниот обид на најстариот син на Борис, Владимир-Расате да ја врати традиционата бугарска религија на Тенгризам, било одлучено отстранување на византиското духовништво во Бугарија и неговата замена со бугарско црковно свештенство кое го ограничило политичкото и културното влијание на империјата во земјата.
Бидејќи главните византиски сили биле ангажирани во источниот против Арапите, Лав се обидел преку византиската дипломатија ги придобие унгарските сил, испраќајќи пратеници со богати дарови на Унгарците, кои во тоа време живееле во степите на североисточниот дел на Бугарија.
Кога Симеон одбил да склучи мир и го затворил византискиот пратеник, на крајот на 894 со помош на византиската морнарица унгарските сили започнале преку Дунав да интервенираат, и покрај фактот што Бугарите ја затвориле реката со синџири и јажиња.