polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Subiecit Ruth Benedict in qualibet societate proprietates culturae varie esse "integratas," hoc est, eas consistere in exemplare actionis cogitatique quod, vitis hominum sensum consilii tribuens, eis praebet causam a quo possunt aestimare novas actiones et cogitata, quamquam ea significat esse varios integrationis gradus; ea enim observat nonnullas culturas non se integrant 1959:46–47).
Qui lingua loquitur, arborem aspiciens, antequam auditorem ad illam arborem attentum reddat, debet statuere, secundum eius aestimationem scientiae exspectationumque praesentium auditoris, num dicere "illa arbor illic," "ea," "quercus," "illa quercus centum annos habens," "arbor," "arbor bagswing" , "illa res in area antica," "ornamentum," "implicatio," vel quaslibet multarum sententiarum aliarum.
Investigationum quae inter discendi rationes primatum humanorum et non humanorum distinxerunt inspectio a Tomasello facta anno 1999 adfirmat argumentum a Radulpho Holloway, anthropologo biologico, qui dixit disertum genus "socialitatis" ad symbolicam cognitionem adnexam fuisse "claves" evolutionis humanae, et naturam culturae constituere.
Per Aevum Romanticum, eruditi in Germania—praecipue philosophi qui motibus nationalisticis (sicut certamini pro "Germania" ex principatibus variis facienda, et certaminibus nationalibus a minoribus gentibus contra Imperium Austro-Hungaricum insertis) studebant—capaciorem culturae notionem evolverunt, quam cosmotheoriam appellaverunt.
Quod homines et panes inter se differunt hodie plus quam equi zebraeque, vel ratti muresque, et quod evolutio huius magnae differentiae tali brevi tempore incidit, "debemus exquirere aliquam parvam differentiam quae magnam differentiam fecit—aliquam adaptationem, vel parvam seriem adaptationum, quae elaborationem cognitivae primatum evolutionis penitus mutavit."
Anno 1952, Alfredus L. Kroeber et Clyde Kluckhohn, anthropologi Americani, indicem centum sexaginta quattuor Anglici nominis culture definitionum in variis scriptis editarum composuerunt, in quo huius vocis sensus in sex classes definitivas sunt divisi—definitiones dicimus res descriptionis, historiae, normarum, geneticae, structurarum, psychologicae .
Multae symphoniae sunt opera tonalia in quattuor motibus, quorum primus formam sonatae usitate habet, quam theoristae musicae saepe describunt ut structuram symphoniae aetatis classicae, quamquam multae symphoniae a classicis formae antistitibus notis compositis—Francisco Iosepho Haydn, Wolfgango Amadeo Mozart, Ludovico van Beethoven—hoc exemplar non obtemperant.
Laro male anno 1896 excepto, Čechov theatrum renunciavit, sed ludus iterum in scaenam proditus est anno 1898, a Constantini Stanislavskij Theatro Artis Moscuensi, quod postea Ioannem Avunculum protulit et primas exsecutiones fecit Čechov ultimorum ludorum, Trium sororum et Horti cerasei.
Inter dies 29 Maii 2020 et 20 Ianuarii 2021, Civitates Foederatae Americae relationem suum cum Ordine Mundi Sanitario agrogare proclamavit, cum damnatione, Ordinem pandemiam COVID-19 inhibendare non posse et infomationem rectam occultus esse cum axilio malo a Re publica popularis Sinarum.
Hoc autem anno 1085 mortuo, ille ad curiam Nizamul Mulk Tusi, potentis sultanarum Selgiukidarum veziri, migravit; qui, animo ab eius eruditione commoto, eum anno 1090 principalem professorem in Nizamiyya Bagdatensi creavit, ubi clarissimus magister acroases prae plus quam 300 discipulis faciebat.
Algazelus vel Algazel (Arabice et Persice Abū Ḥāmid Muḥammad ibn Muḥammad al-Ghazālī) (natus Susiis die 5 Iulii 1057; mortuus ibidem die 19 Decembris 1111) fuit Persicus theologus, iuris peritus, philosophus, et mysticus Islamicus.
Carolus II de Hohenzollern-Sigmaringen (natus Sinaiae die 15 Octobris 1893; mortuus exsul in Estoril Lusitaniae die 4 Aprilis 1953), Ferdinandi I et principissae Mariae Edimburgi filius, fuit ab anno 1930 usque ad annum 1940 rex Romaniae.
Haec controversia saepe ad hominem intenta est: White in Americano Sociologiae Diurno stilum solutae orationis Francisci Boas appellavit fatuum , et Robertus Lowie opera White vicissim appellavit "farragonem notionum immaturarum et metaphysicarum," formatarum ab "obsidenti fanaticismi vi, sensu carens visum depravat."
Professor in urbe Ann Arbor, White multos discipulos magni momenti edocuit: Robertus Carneiro, Elisabetha Dillingham, Gertruda Dole, et alii eius programma formá orthodoxá conservaverunt; sed Ericus Wolf, Arthurus Jelinek, Elman Service, Marshall D. Sahlins, et alii doctrinas White adhibuerunt ut suas proprias opiniones anthropologicas expolirent.
Incluti Pakistaniae Parsi sunt Ardeshir Cowasjee, scriptor et editor diurni The Dawn, conditi constitutique a civitatis patre, Mohammed Ali Jinnah, cuius uxor fuit Parsia; Jamsheed Marker, legatus; et Bapsi Sidhwa, scriptor, et Byram Avari, ambo familiae Avari, quae in "service industry" agit.
"Per Adonai Eloim, Adonai Jehova, Adonai Sabaoth, Metraton On Agla Mathon, verbum pythonicum, mysterium salamandrae, conventus sylvorum, antra gnomorum, daemonia Coeli God, Almonsin, Gibor, Jehosua, Evam, Zariatnatmik, veni, veni, veni."
Opera eius novissima, qui alternis Berolini et Lutetiae vitam degebat, erant retractatio operis »Das Feldlager« in musicum comicum »L'étoile du nord« et »Dinorah« ; iuxta ea diversis occasionibus musicam donavit, e.g. in iubilaeo Schilleri quodam »Schillermarsch«, in rege Borussico coronando »Fackeltänze«, in altera expositione Londiniensi de quaestibus »Festouvertüre«. Expectans praesentationem melodramatis magni »Die Afrikanerin«, quod iam viginti annos ante confecerat, animam efflavit.
Alii subiciunt verbum Arabicum ṣufi de Aṣhab aṣ-ṣuffa 'Socii Vestibuli' deduci, qui tempore Muhammad, Musulmani in egestatem redacti, in vestibulo mescitae prophetae egerunt ad orationes se devoventes, avidi discere nova Qur'ān incrementa dum in lucem proferebantur.
Aliquae gametae nihil forma actioneque differunt , sed saepe in eis asymmetria evoluta est, ut duo gametarum genera sexus propria existunt: viriles gametae sunt parvae, mobiles, et optime formatae, ut informationem geneticam procul ferrent; muliebres gametae sunt magnae, immobiles, cum alimentis ad auctum organismi iuvenilis sustinendum necessariis instructae.
Iacobus Brel (vulgo Jacques Brel (natus die 8 Aprilis 1929 Scarbecae iuxta Bruxellas; pulmonum cancro die 9 Octobris 1978 Balbiniaci regionis Insulae Franciae mortuus), e familia Flandrica Francogallice loquenti ortus, fuit moderator cinematographicus, cantor, fabulator, histrio qui multos annos in Francia operam dedit.
Sed systema oeconomicum globalizationis, inter alia, Argentaria Mundana, Grex Octo Civitatum et Forum Mundi Oeconomicum, accusatur saepe quod discrimen rediti, paupertatem et laborem impuberum, destructionem naturae et iuris opis naturalis aggravaret, notabiliter in civitatibus provectibilibus vel diversitatem culturae violaret in modo liberatione oeconomica capitalismi et collocationis pecuniae.
Michael Alexandri filius Bakunin (Russice , Michail Aleksandrovič Bakunin; natus Pryamukhino in vico Regionis Tueriensis die 18 Maii secundum calendarium Iulianum, die 30 Maii secundum Gregorianum, 1814; mortuus Bernae die 19 Iunii secundum calendarium Iulianum, die 1 Iulii secundum Gregorianum, 1876) fuit revolutionarius, socialista libertarianus, et anarchista Russicus.
Opera minora Lutetiae edita sunt anno 1895, nempe: »Fédéralisme, socialisme et antithéologisme; Lettres sur le patriotisme; Dieu et l'État«; lingua Theodisca anno 1895 Stuttgardiae commercium epistulare hoc: »Sozialpolitischer Briefwechsel mit A. Herzen und Ogarjow« .
Dum primae Indorum Americanorum perscriptiones essent cylindris cereis factis, multae aliis mediis denuo generatae in variis custodiuntur tabulariis, ubi eorum soni ab investigatoribus et legatis tribuum accedi possunt Densmore plus quam viginti libros et centum commentarios divulgavit, saepe in American Anthropologist, diurno academico, et plus quam duo milia cylindrorum cereorum musicae indigenarum cepit.
Abecedarium Coreanum, post annum 1912 saepissime dictum Hangeul et Hangul (Coreane: Hangeul in Corea Meridionali et Chosŏn'gŭl in Corea Septentrionali), est indigena linguae Coreanae alphabetum, separatum a logographico Sino-Coreano systemate appellato hanja.
Multi insignes philosophi, poetae, scriptores, et musici Indici Varanasis habitabant vel habitant, inter quos Kabir, Ravi Das, Munshi Premchand, Jaishankar Prasad, Acharya Ram Chandra Shukla, Pandit Ravi Shankar, Girija Devi, Hariprasad Chaurasia, Ustad Bismillah Khan.
Kwame Nkrumah (natus, nomine Francis Nwia Kofi Ngonloma, in oppido Nkroful Litoris Aurei die 21 Septembris 1909; mortuus Bucarestae in Romania die 27 Aprilis 1972), alumnus scholae Achimota iuxta Accram et Universitatis Lincoln in Pennsilvania, mox etiam Universitatis Pennsylvaniensis, deinde Scholae Scientiarum Oeconomicarum Londiniensis, ab anno 1952 usque ad annum 1966 fuit Ghanae et civitatis colonialis antecessoris Litoris Aurei dux, qui dum rexit quam maxime Pan-Africanismum et socialismum Africanum citavit.
Lexicon pharmacopolis dedicatum concinnavit ; »Über Arsenikvergiftungen« ; commentarios: »Über venerische Krankheiten« , ubi medicamen Mercurium solubilem Hahnemanni persuadenter atque vincenter laudavit. Eventus similis felix in vulgo erat libro »Über die Weinprobe auf Eisen und Blei« in quo methodus efficax ad vinum falsificatum detegendum inerat.
Anno 2007 in laudatione funebri pro Ioanne Filbinger, antecessor eius praeses ministrorum Badeniae-Virtembergiae, qui propter iudicia acerrima, quae iudex classis bellicae Germaniae tempore Belli Orbis Terrarum II fecerat, anno 1978 a magistratu recedere coactus erat, inter alia et haec dixit: "Neque, ut legimus in laudationibus aliquibus, Filbinger Nazista fuit, sed potius inimicus Nazistarum fuit. Haec perseverandum est: Nullum iudicium Ioannis Filbinger exstat, quo aliqui homo necatus est."
Multae fabulae Ballardianae propositione et narratione sunt inusitatae, sed Ballard fortasse est notissimus ob Empire of the Sun , mythistoriam bellicam, memoriam usitatam et semiautobiographicam experientiarum pueri in Shanghai per Bellum Sino-Iaponiense Alterum, cum urbs ab Exercitu Imperiali Iaponiensi occuparetur.
Distinctae operum Ballardianorum proprietates litterariae adiectivum Ballardianum propagavit, "condicionum similis in mythistoriis et fabulis J. G. Ballard descriptarum, praecipue modernitatis dystopianae, frigidorum prospectuum et effectuum ab hominibus creatorum, atque effectuum psychlogicorum evolutionum technologicarum, socialium, vel biotoporum" definitum.
Hirundo rustica Hirundo lucida Hirundo angolensis Hirundo tahitica Hirundo domicola Hirundo neoxena Hirundo albigularis Hirundo aethiopica Hirundo smithii Hirundo atrocaerulea Hirundo nigrita Hirundo leucosoma Hirundo megaensis Hirundo nigrorufa Hirundo dimidiata Genus: Ptyonoprogne
Petrochelidon rufigula Petrochelidon preussi Petrochelidon perdita Petrochelidon spilodera Petrochelidon fuliginosa Petrochelidon fluvicola Petrochelidon ariel Petrochelidon nigricans Petrochelidon pyrrhonota Petrochelidon fulva Petrochelidon rufocollaris"
Ibn Khaldunus natus est die 27 Maii 1332, patre Muḥammad erudito filiique praeceptore, avo Muḥammad ibn Abī Bakr erudito et illo, proavo ministro vectigalium calipharum Tuneti regnantium, abavis autem ex Andalusia medio saeculo XIII profugis ubi olim, urbis Hispalis incolae, inter optimates numerati erant.
Kitāb al-ʿibar vel plenius ‎kitāb al-ʿibar wa-dīwān al-mubtadaʾ wa-ʾl-ḫabar fī ʾayyāmi ʾl-ʿarab wa-ʾl-ʿaǧam wa-ʾl-barbar wa-man ʿāṣara-hum min ḏawī al-sulṭāni ʾl-akbar, i.e. "Liber consiliorum, relatio initiorum rerumque gestarum e tempore Arabum, Persarum et Berberorum atque virorum potentium eiusdem temporis"
Hoc ex epistolario Musuri deducitur: in epistola inter 1499 et 1502 scripta ad Iohannem Gregoropulum de educatione sua Italica loquitur ad se ipsum vertens: “ , , ” (tu autem, Macre care, qui domum reliquisti ut in Italia educatus esses), in eadem asserit familiam suam se non secutam esse: “ ” .
Taoistae magnas hierarchicalesque societates religiosas, sicut Viam Quinque Oryzae Modii instituerunt, cuius adsectatores crediderunt Laozi, philosophum sapientem , fuisse vatem sacrum, qui salutem et sanitatem offerret si adsecutores peccata confiterentur, venerationem deorum impurorum vetarent, et partes Tao Te Ching canerent .
Nagīb Mahfūz (Arabice ; scriptura Latina saepe Naguib Mahfouz; 11 Decembris 1911–30 Augusti 2006) fuit mythistoriarum scriptor Aegyptus more existentialista, qui die 13 Octobris anno 1988 Praemium Nobelianum litteris abstulit, primum ut scriptor in lingua Arabica scribet.
Ubi natus sit Walafridus (Strabo cognomine propter 'strabismum' scilicet convergentiam oculorum) nescimus, sed iuvenis in monasterio Augiensi eruditus est antequam propter intelligentiam acerrimam translatus est ad monasterium Benedictinum Fuldensem ut discipulus Hrabani Mauri fieret, cuius postea opera philosophica continuavit.
Ac cum hoc sibi praedictum meminisset, fore ut peregrino filiam suam in matrimonium daret, Aeneae Laviniam promisit, quamquam iam Turno, regi Rutulorum, Lavinia sponsa erat, et, Latino et Amata de nuptiis eius inter se rixantibus, taciturna lacrimis ruboreque respondit, quippe cum amore Turni capta esset.
Nihilominus in Rebus gestis Augustus cladis oblitus videtur et progressum exercituum Romanorum tantum memorat ː meo iussu et auspicio ducti sunt duo exercitus eodem fere tempore in Aethiopiam et in Arabiam, quae appellatur Eudaemon, maximaeque hostium gentis utriusque copiae caesae sunt in acie et complura oppida capta.
Li Si iussit Librum Poetices, Librum Historiae, et opera ab eruditis scholarum variarum scripta dari administratoribus locorum ut cremarentur; quoslibet hos libros disputaret supplicium sumi; quos exemplis antiquis res publicas insectatos essent supplicium sumi, cum eorum familiis; auctoritates qui casus observatos non referrent esse aeque sceleratos; et quos triginta diebus post edictum libros proscriptos non cremaverint ad septentrionales eici ut scelesti in aedificatione Muri Sinici laborarent.
Multa aedificia publica quorum pleraque adhuc exstant tum sive erecta sive inaugurata sunt ut valetudinarium Hasenrain, cursus publici curia, viridaria publica Salvator et Steinbach, castra militum, Novus lacus navalis qui portus Milhusinus usque ad annum 1962 fuit, scholae plures inprimis ad puellas, ecclesiae plures, mercatus tectus , balinea "Romana" anno 1912 coepta, carcer ampliatus qui usque ad mensem Novembrem anni 2021 in usu fuit.
Francogallice Mulhouse, Alsatiane Mìlhüsa, Theodisce Mülhausen, a nomine Theodisco 'molinam' significante, tamquam "domus molaris") est urbs et commune Francicum 108 942 incolarum praefecturae Rheni Superioris in Communitate Europaea Alsatiae in regione Magno Oriente, quae a die 1 Ianuarii 2016priores regiones Alsatiam Campaniam Arduennam et Lotharingiam colligit, prope fines Germaniae et Helvetiae.
Haec aedificia catalogo Monumentorum Historicorum Franciae inscripta suntː turris Diaboli, vestigia moenium , ecclesia mediaevalis et templum Sancti Stephani, capella Sancti Iohannis, curia "Catenarum", curia "Lotharingiae", curia municipalis, domus Mieg, balinea municipalia, iudicia aetate Theodesca aedificata, synagoga, ecclesia catholica Sancti Stephani, statua Schweissdissi , aedificium anulare aliaeque veteres domus privatae.
In capitulo primo quinque, tituli ad hoc opus idonei versantur: "Fabula Lapidis" (Shitouji, vel litteris simplicioribus , quia in lapide inscribitur); Fabula monachi amatorii (Qing seng lu, quia exemplar e lapide a monacho Vanitate rescriptum est); Speculum amantium ; Virgines duodecim Nanchinenses ; et Cubiculorum rubrorum somnium seu Cubiculi rubri somnium .
Fortuna eorum etiam in deterius mutata est, quod, qui ipsi profugae e regione Balcanica in Europam mediam venerant, ob speciei novitatem Turci vel Turcorum socii habebantur (Dietae annorum 1496-1498 Landaviae et Friburgi Brisgoviae actae eos emissarios Turcicos esse declaraverunt).
Multis in terris Europae, Zingari nominibus noti sunt quae a verbo Graeco deducta sunt: Hungarice cigány, Dacoromanice: Ţigani, Theodisce Zigeuner, Italiane Zingari, Francice Tsigane, Turcice Çingene vel Çigan, Lettonice Čigāni, Danice Sigøjnere, Norvegice Sigøynere, Suecice Zigenare, Polonice Cyganie, Lusitanice Cigano, Russice , Ucrainica , Croatice Cigani, Bohemice Cikáni, Lithuanice Čigonai, Bulgarice et al.
Zingari, Zygeni, Zigeuni, Zigani, Gittani, vel Bohemi, sive Cingari, sive Acingani, sive Atsingani, sive Aegyptii, Aegyptiaci, vel Hamaxobii, qui hodie saepissime Romanes, vulgo Romanì et Rom, vocantur, populus variis e gentibus compositus sunt.
Anno 1322 monachus Franciscanus nomine Symon Semeonis homines in Creta habitantes, qui "intactilibus" similes erant, descripsit, anno 1350 Ludolphus Suchensis similis gentis mentionem fecit, cuius linguae ab aliis distinctae nomen Mandapolos fuisse tradidit, forsitan a verbo Graeco mantes deductum.
Sergius Vladimiri filius Michalkov (Russice , tr. Sergej Vladimirovič Michalkov; 13 Martii 1913 – 27 Augusti 2009) fuit poeta, dramaturgus et scriptor Russicus Sovieticus, auctor textuum hymni Unionis Sovieticae et hymni Foederationis Russicae, academicus Academiae Educationis Russicae.
Cosmas Sergii filius Petrov-Vodkin (Russice: -, tr. Kuz'ma Sergeevič Petrov-Vodkin, natus in urbe Chvalynsk gubernii Saratoviensis die 24 Octobris secundum calendarium Iulianum - die 5 Novembris secundum Gregorianum - 1878 ; mortuus est Leninopoli die 15 Februarii 1939) fuit pictor et scriptor atque theoreticus artis Russicus et Sovieticus.
Petrus Leonidae filius Kapica (Russice , Pëtr Leonidovič Kapica; natus Cronstadii prope Petropolim die 26 Iunii secundum calendarium Iulianum, die 8 Iulii secundum Gregorianum 1894; mortuus Moscuae die 8 Aprilis 1984) fuit physicus Russicus Sovieticus.
Iosephus Vincentius Paterno (natus in municipio Brooklyn Novi Eboraci die 21 Decembris 1926; mortuus in Collegio Civico , Pennsilvaniae die 22 Ianuarii 2012) fuit exercitator harpasti Americani apud Universitatem Civicam Pennsilvaniensem atque studiorum classicorum benefactor liberalissimus.
Ubi cultum heroicum Pelopis fuisse -ariete nigro ei quotannis immolabant cuius carnes in cinerem redigebant - testatur Pausanias, viator et scriptor secundi saeculi, qui vetustissimum Olympiacum monumentum "Pelopion" nominat : hodie moderni archaeologi putant hunc esse tumulum magnis lapidibus tectum, iam tertio millennio a.
Opus eorum commune »Rose et Blanche« non applausum est. Quo melior successus fuit in fabula Milesia quam anno 1832 sine auxilio pepigit, nempe »Indiana«. Se ipsam Georgium Sand nominavit quia "George" cognomen facetium compatriotarum in Berry est. Eodem anno editum est opus »Valentine«, proximo anno autem »Lélia«: ambo opera et laudes et repudium genuerunt.
Ecce exempla creationum novarum: »Mont Revêche«, »La filleule«, »Les maîtres sonneurs« . Dramata eius collecta sunt apud »Théâtre de Nohant« et apud »Théâtre complet« . Inter mythistorias magis maturas sobriasque mentionem faciamus de »Le marquis de Villemer« ; »Mademoiselle de la Quintinie« ; »Laura« ; »La confession d'une jeune fille« ; »Monsieur Sylvestre« ; »Pierre qui roule« ; »Mademoiselle Azote« ; »André Beauvray« . Autobiographia longa quae primo edita est apud »Presse« multis lectoribus non placuit quia ibi argumenta psychologica philosophicaque praevalent.
Georgius Sand (nata Amandine-Aurore-Lucile Dupin de Francueil Lutetiae die 1 Iulii 1804; mortua die 8 Iunii 1876 in Nohant in hodierna praefectura Andrae) fuit scriptrix Francica quae criticum litterarium pro iuribus mulierum pugnavit et societatem sine classibus pro opificis hominibus paupertatis voluit.
Motus Internationalis Crucis Rubrae et Lunae Rubrae est humanitarius inter civitates motus circa 97 miliones sociorum per orbem terrarum habens, conditus ad vitam salutemque humanam protegendam, hominibus observantiam praestandam, miseriamque humanam prohibendam et adlevandam, sine ulla nationis, generis , religionis, classis, sexus, opinionumve politicarum distinctione.
Photographia (Graece genetivus verbi 'lux' + 'repraesentatio lineis facta', 'adumbratio', una significantes 'luce adumbratio') est ars oculorum vel res recordans qua imagines machina photographica vel sensore electronico captae in pelliculas, fasciculos informaticos, vel alias materias sensiles imprimuntur, photographemata creans.
Quae schola ex indagatoribus apud varia domicilia academica operosis constabat, inter quos erant Leo Walras et Vilfredus Pareto Lausoni operam navantes; Carolus Menger, Eugen Böhm-Bawerk, Fridericus von Wieser Vindobonae studiosi ; Alfredus Marshall Cantabrigiae; Iohannes Bates Clark apud Universitatem Columbiae.
Substituit enim pro valore additicio a Marxio pronuntiato lucrum negotiale , quod primores negotiantes innovationibus cum aliis aemulantes sibi parant: Eam ipsam lucri contentionem esse fomitem capitalismi, et sane fomitem quam fortissimum, quod lucrum negotiale innovatione paratum, quippe quod temporarium sit, propter aemulationem sensim pereat; ex quo perpetuam oriri ad innovationes impulsionem.
Neoclassicos deridet oeconomicos, quod aequilibrium stativum et aemulationem perfectam docentes naturam capitalismi penitus intellegere non possint: capitalismum in "destructione creatrice" constare; destructionem esse tamquam machinam, sine qua motus desinat; ad ultimum, capitalismi esse rem male gerere, verum nequaquam de causis oeconomicis sed moralibus.
Exinde, anno 1907, Londinium se contulit, ubi annum et eo diutius commoratus non solum magna bibliotheca apud Museum Britannicum usus omnis generis scientias imbibit, sed etiam studia apud Collegium Universitatis Londiniensis (ubi Carolum Pearson, statisticum et mathematicum theoriae evolutionis studiosum, audivit) et Londiniensem Scholam Oeconomicam navavit.
Anno 1909, professor oeconomiae politicae apud Universitatem Czernovicensem nominatus est; quo in munere alterum conscripsit librum, Die Theorie der wirtschaftlichen Entwicklung inscriptum, anno 1911 editum, quo suam exponit opinionem principalem de capitalismi evolutione novandis rebus sive "innovationibus" incitata: maximi momenti esse negotiatores novi generis mercaturae creatores.
« Hoc est ignominia prudentissimae Classis Austriacae nimis occupatae in parva victoria Issae custodienda, quod Italiae nautae, qui retes aut praesidia irrident, semper ad audendum non audenda parati, hic venerunt et excusserunt prudentiam vestram, in vestris tutissimis latebris, ferro ignique. Et bonus comes, praetera clarissimus - inimicus maximus, vobis inimicissimus inter inimicos, eiscum pervenit ad perniciem irridendam. »
Rogerius Tignor, in praefatione libri Colonialism: A Theoretical Overview, ab Jürgen Osterhammel scripti, inquit: "Osterhammel putat naturam colonialismi esse quod coloniae sunt, quae secundum definitionem dissimiliter gubernantur ab aliis territoriis, sicut protectoratus et haud sollemni more sphaerae ponderis."
Illa encyclopedia, distinctionem colonialismi imperialismique disceptans, inquit: "Propter difficultatem horum verborum constanter distinguendorum, hic commentarius colonialismo utebitur ut notio lata, quae ad rationem Europaeae dicionis politicae a saeculo sexto decimo ad saeculum vicensimum spectat, quae in motibus liberationis civitatum decennio 196 finivit."
Prosae inter opera originalia a Vaughan composita reperiuntur: "Homo in Tenebris" (excerpta nihilominus ab Vergilio, Hieronymo, Hadriano imperatore, poeta Aneurin continens), Mons Olivarum liber supradictus (hic Taylorii, Dunensis episcopi, opus manifeste auctoritatem apud eum habebat), epistulae .
Fere triginta annos peregrinus paene omnes in mundo Islamico notas civitates visit, et praeterea terras mariaque ultra, ab Africa Septentrionali, Africa Occidentali, Europa Meridiana, et Europa Orientali in occidente, ad Medium Orientem, subcontinentem Indicum, Mediam Asiam, Asiam Meridianam et Orientalem, et Sinas in oriente—spatium quod itinera proximorum peregrinatorum et prope aequalis, Marci Pauli Veneti, facillime superavit.
Nonnullas editiones principes Beato Rhenano debemus ː ita anno 1520 Velleius Paterculus, qui pugnam Armini contra Quintilium Varum primus narraverat, primum apud Iohannem Frobenium in lucem typographicam prodiit postquam manuscriptum librum in Murbacensi abbatia oblitum invenit.