polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Constat quidem pecūniam aliquo modo a pecū deductum esse, sed, num pecu semper et ab initio 'pecus' significaverit, in dubium provocatum est ab Aemilio Benveniste, qui probabiliter dixit PIE *peḱu initio 'bona mobilia privata' significasse: quem sensum deinde aliquot locis terminis angustioribus circumscriptum esse.
Narratio vulgaris de tractandae pecuniae efficientia agit: ex mercalium pecuniarum multitudine nummos metallicos electos esse; deinde pecuniam chartaceam pro nummis substitutam esse, quod efficacius esset; denique positis rei argentariae princpiis historiam debiti coepisse, quod recepto per fidem debito efficacius esset suscepta magna inire.
Gundisalvus Sánchez de Lozada Bustamante, natus Paxiae die 1 Iulii 1930, appellatus vulgo "Goni" sed quem aliquot opponentes spernunt cognomine "El gringo", alumnus universitatis Chicagoensis, est vir publicus, oeconomista et homo industriae Bolivianus et prior praeses Reipublicae.
Urbs ipsa his municipiis cingitur: Acis ad Castellum, Carleontinum, Gravina, Leontini, Maschala Sancta Lucia, Motta Sanctae Anastasiae, Monasterium Album, Fanum Sancti Gregorii Catinensium, Fanum Sancti Petri, Belpassus, Terra Sanctae Agathae, Trimosterium.
Homeri, Vergilii, Ariosti studiosus, Camonius in hoc opere mythum civitatis Lusitaniae conficit, narratque expeditionem Vasci Gamae et navigationem Lusitanorum usque ad Indiam, ubi, ut praedicunt vates, Goam Malaccamque raptas, insulas revelatas, imperium Lusitanorum apud Indos constitutum est.
Apparuerunt: »Samfundets Stotter« , »Et Dukkehjem« , »Gjengangere« , »En Folkefiende« , »Vildanden«, , »Rosmersholm« , »Fruen fra Havet« , »Hedda Gabler« , »Bygmester Solness« , »Lille Eyolf« , »John Gabriel Borkmann« necnon epilogus dramaticus »Når vi Døde vågner« .
Ibsen anno 1868 Romam linquens Dresdam petivit ubi confecit comoediam socialia eventilantem sub titulo »De Unges Forbund«; talis critica magis magisque in consecuis operibus patefiebat. Tempore magno, quo Imperium Germanicum natum est, drama historicum »Kejser og Galilæer« vere 1873 confecit: de Antiquitatis paganae rixis cum christianismo, de Iuliani Apostata casu.
Ille vero adpraehensum osculavit eum et blandis sermonibus delinitum duxit ad castra, oblitusque sacramenti, innuit suis et adpraehensum spoliavit eum ab indumentis suis induitque illum veste vile; regressusque ad urbem Tolidum, ab latispueris eius, misit eum in exilio.
Sancta synodus episcoporum totius Hispaniae, Galliae et Gallaetiae in urbe Toletana praecepto principis Reccaredi congregatur episcoporum numero LXXII, in qua synodo intererat memoratus christianissimus Reccaredus, ordinem conversionis suae et omnium sacerdotum vel gentis Gothicae professionem tomo scriptam manu sua episcopis porrigens et omnia, quae ad professionem fidei orthodoxae pertinent, innotescens cuius tomi ordinem decrevit Sancta episcoporum synodus canonicis applicare monimentis.
Franciscus Kafka (Theodisce Franz Kafka, nomen Iudaïcus Anšel; natus Pragae in Bohemia die 3 Iulii 1883; mortuus Chirilignis ad Vindobonam, die 3 Iunii 1924, fuit auctor Iudaicus Theodisce scribens, qui a plurimis existimatur unus e gravissimis saeculi vicensimi scriptoribus occidentalibus.
Apud historicos Romanos Sabini, cum viri severi et strenui, tum etiam pii religiosique habebantur : itaque ante Numam (secundum regem Sabinum qui conditor religionis Romanae vulgo habetur), Tatius plures cultus introduxisse atque aras posuisse dicitur, quos Varro nobis ita enumeravit : Ops, Flora, Veiovis, Saturnus, Sol, Luna, Volcanus, Summanus, Larunda, Terminus, Quirinus, Vortumnus, Lares, Diana et Lucina.
Hanoviae Textus apud Monacenses (De lapidibus, De signis pluviarum, ventorum, tempestatis, serenitatis, De igne, De odoribus, De sudoribus, De vertigine, De lassitudinibus, De piscis in sicco degentibus, De animalibus quae colorem mutant, De nervorum resolutione, De animi defectione, De animalibus quae repente apparent, De animalibus quae dicuntur invidere, De melle, Characteres; Liber De innato spiritu Aristoteli attributus)
Athenaeus ex Hermippo "Theophrastum" refert "ad horam condictam in Peripaton ire solitum, corporis nitido et exacto cultu, illicque sedentem cum verba faceret, orationem sic instituere ut nullum gestum praetermitteret, nullam figuram corporis argumento convenientem. Itaque helluonem et gulosum cum aliquando imitaretur, exerta lingua labra circumlinxisse."
Personae dialogi sunt Varro ipse, Fundanius socer, P. Agrasius, C. Agrius, Quintus Axius, Appius Claudius Pulcher, Cornelius Merula, Lucius Cossinius, Fircellius Pavo, L. Fundilius, Minucius Pica, Murrius, Pantuleius Parra, M. Petronius Passer, Titus Pomponius Atticus , Marcus Seius, Gnaeus Tremellius Scrofa scriptor et Vaccius.
Varro agricolas citat multos, praecipue qui aliquid novi introducerint; enumerantur Lucius Abuccius poëta, Quintus Aufidius Lurco, Lucius Axius, Quintus Caecilius Metellus Pius Scipio, Quintus Modius Equiculus, Fircellia, Quintus Fulvius Lippinus, Gaberius, Quintus Hortensius Hortalus, M. Libo, C. Licinius Stolo, Lucius Licinius Lucullus, Quintus Lucienus, Gaius Lucilius Hirrus, Philippus, T. Pompeius, M. Pupius Piso, C. Tremellii Scrofae uxor, Turranius Niger et Veianii apicultores.
Quadraginta annos in deserto : Ubi excursores in Chanaan praemissi ibi terras uberes a populo forti custoditas esse narraverunt, et populus ne proficisceretur recusavit, a Deo punitus est: Illius aetatis hominibus in deserto mortuis demum filii eorum quadraginta annis post Terram Promissam attacturos esse.
FRANCISCVS BORROMINI TICINENSIS,EQVES CHRISTI,QVI,IMPERITVRAE MEMORIAE ARCHITECTVS,DIVINAM ARTIS SVAE VIM,AD ROMAM MAGNIFICIS,AEDIFICIIS EXORNANDAM VERTIT,IN QVIBUS,ORATORIVM PHILLIPINVM S. IVO S. AGNES IN AGONE,INSTAVRATA LATERANENSIS ARCHIBASILICA,S.
Soror Ioanna Agnes a Cruce (Hispanice: Sor Juana Inés de la Cruz, seu Juana de Asbaje y Ramirez de Santillana) erat monacha, poetria, et dramatum auctrix Mexicana, quae nata est 12 Novembris anno 1651 in oppido Sancti Michaelis a Nepantla prope Amecamecam defunctaque est vitae die 17 Aprilis anno 1695 Mexicopoli, quae urbs erat tunc temporis caput Proregni Novae Hispaniae.
"Nam et Pamphilus eum in modum tractatum de herbis composuit; verum is ad fabulas aniles versus est simulque praestigias quasdam Aegyptias deliras, iunctis nonnullis incantationibus quas, cum herbas colligunt, admurmurant. Et sane utitur iis ad amuleta et incantationes non solum superstitiosas et a medicina alienas sed etiam falsas universas . Verum Pamphilo, sicut et plerisque aliis, otium fortasse supererat inutiles fabulas libris intexere."
Cladibus nonnullis ab insurgentibus acceptis Iosephus 11 Decembris 1813 se a regno abdicavit, in Franciam fugit et post regnum Gentis Burboniae restitutum in CFA iit et ibi ad annum 1832 - praesertim in urbibus Novi Eboraci atque Philadelphiae - vixit atque fundum pretiosis gemmis Hispaniae regni, quae secum tulerat, emptum coluit.
Vidi ego quindecim Nigritarum regna; sunt tamen et multa plura . eorum igitur nomina, sumendo ab Occidente principium atque Orientem versus et Meridiem pergendo, sunt haec: Gualata, Ginea, Melli, Tombutum, Gagos, , Agades, Canos, Casena, Zegzega, , , , Gaoga, Nube.
Tyranni triginta (Cyriades, Postumus, Postumus iunior, Lollianus, Victorinus, Victorinus iunior, Marius, Ingenuus, Regilianus, Aureolus, Macrianus, Macrianus iunior, Quietus, Odenatus, Herodes, Meonius, Ballista, Valens, Valens superior, Piso, Aemilianus, Saturninus, Tetricus senior, Tetricus iunior, Trebellianus, Herennianus, Timolaus, Celsus, Zenobia, Victoria sive Vitruvia, Titus, Censorinus)
Nomen singulare Hebraicum ָָׂ *śārāf in Bibliis non reperitur, nisi idem sit ac vocabulum eiusdem scripturae " serpentem" significans, e.g. in libro Numerorum 21:8: "et locutus est Dominus ad eum, 'fac serpentem et pone eum pro signo: qui percussus aspexerit eum, vivet".
Bello autem confecto, praecipuus fuit inter participes deliberationis de pace componenda Lutetiae habitae (ac primus praeses Civitatum Foederatarum qui praeter fines rei publicae inter mandatum iit) et primus suasor Societatis Civitatum, quamquam postea Civitates Foederatae propter discrepantiam Senatus huic societati non interfuerunt.
Woodrow Wilson (natus Thomas Woodrow Wilson Stauntoniae in oppido Virginiae die 28 Decembris 1856; Vasingtoniae mortuus die 3 Februarii 1924) fuit praeses Civitatum Foederatarum a die 4 Martii 1913 usque ad diem 4 Martii 1921, primus in meridiana Civitatum Foederatarum regione natus et secundus Factionis Democraticae sodalis post Andream Jackson et Bellum Civile Americanum electus.
Nomina Latina huius urbis sunt: Eporedia, Augusta Eporedia, Eporegia, Eboreja, Evoria; etiam: Iporegia, Eboregia, Eboreia, Eperodia, Eporedia Salassiorum, Eporedia Salassorum, Eporeia, Hiporegia, Hipporegia, Iporeia, Iporejia, Ipporegia, Yporegia, Yporeia.
Utcumque est, constat linguam Latinam voces Graecas ad malvam relatas in forma q.e. moloch. mutuatam esse, sicut moloche 'malva', molochinus 'malvaceus', molochinarius 'malvacei coloris infector', denique molochites, quamquam apud scriptores Graecos nec haec forma nec molochitis leguntur.
Indicantur dextrosum in septentrione incipens : vicus Harsleben, urbs Wegeleben, vici Ditfurt et Wedderstedt, communis Badeborn communisque Asmusstedt prope urbem Ballenstedt, vicus Rieder, urbs Gernrode, vici Bad Suderode, Neinstedt, et Weddersleben, communis Warnstedt prope urbem Thale, et vicus Westerhausen.
In Chronographia Anno 354, dicitur 13 Augusti, verisimiliter anno 236, Romae corpora exsulum condita sunt, eaque Hippolyti in sepulchro prope Viam Tiburtinam; sic quoque in Martyrologio Romano haec notantur: sanctorum martyrum Pontiani, papae, et Hippolyti, presbyteri, qui simul in Sardiniam deportati sunt ibique ambo communi damnatione et una, ut uidetur, laureati corona, tandem in Urbem hic in coemeterium ad viam Tiburtinam, ille in coemeterium Callisti translati sunt.
Universitas Mariae Washingtoniae seu Vasintoniae (Anglice University of Mary Washington; antehoc Collegium Marium Washingtonium) est universitas publica studiosissimos et studiosissimas erudiens, opes a civitate accipiens, collegium liberalum artum et quattuor annorum socium concilii publicorum collegiorum liberalum artum Fridericoppidi, Virginia, prope quinque et quinquaginta milia a Richmondo etiam quinque et quadraginta milia a Vasingtonia C.C. est.
Academia nomen “Universitas” petivit signum dandi dignitates “magistri” et summae crescerentis apud Collegium Petentum “Magistri” Appellaturi Ire et Studendi Activorum, prius Iacobus Monroe Locus Petentibus “Magistri” Appellaturi Ire et Studendi Activorum, in vicino Statefurto Comitatu.
Ius quoque dicebant et tranquillitati publicae consulebant sed legiones non ducebant, cohortes auxilarium tantum eis praesto erant : si quid novi accidisset procuratores Iudaeae, qui Caesareae Maritimae sedem suam habebant, legatum Syriae et eius legiones accire poterant, quod anno 66 accidit.
Terra a Globali Defensionis Initiativa divisa est in zonas tres: zona rubra, circiter triginta centesimae sunt, omnino Tiberio atque tempestatibus ionicis infecta est, ibi terra hominibus animalibusque inhabitabilis est, zonae flavae, i.e. dimidia pars terrae est, minus contaminate sunt, sed ibi GDI et fraterna Nodis pugnant, solum zonae caeruleae Tiberio vacuae sunt, ibi homines vivere possunt, circiter viginti centesimae ceterae sunt.
Macrobius libro primo Saturnaliorum capite decimo : "et terram Opem cuius ope humanae vitae alimenta quaeruntur vel ab opere per quod fructus frugesque nascuntur. Huic deae sedentes vota concipiunt terramque de industria tangunt demonstrantes ipsam Matrem Terram esse mortalibus adpetendam" necnon libro tertio capite IX.
Res de vita puerili vix notae sunt, sed scitur vetere nobilique genere ortus esse et uxorem Egnatiam Marinianam habuisse atque filios duos, maiorem Gallienum, qui patre auctore anno 253 Augustus factus est et post mortem eius imperator successit, minorem Publium Licinium Valerianum, qui anno 265 consul ordinarius erat.
Itaque postquam anno 1227 a Danorum regibus defecerunt, Dithmarsi comitibus regiis ducalibusve aut fugatis aut occisis ad annum 1559 episcopum Bremensem pro domino solum habuerunt ea tamen ratione, ut quotannis vectigalium parvum ei solvere soliti ceterum libertate fruerentur integerrima absolutaque.
Hodie autem plurimae planities et colles occidentales septentrionalesque agriculturae prosunt ex migrantibus saeculis septimo decimo et duodevicensimo adventis; silvae autem montanae iam variae nonnullas species endemicas, sicut Chamaecyparem formosensem et Abiem kawakamii, sustinent, et Cinnamomum camphora olim in altitudinibus humilioribus late crescebat.
Ludovicus rex Francorum, duodevigesimus huius nominis, vulgo praenominibus plenis Louis Stanislas Xavier (natus die 17 Novembris 1755 Versaliis; mortuus Lutetiae die 16 Septembris 1824), frater Ludovici decimi sexti, fuit rex Franciae et princeps Andorrae ab anno 1814 usque ad mortem anno 1824.
Et aper Calydonius ab irata Artemide missus ut impietatem regis Oenei puniret circa Meleagrum omnes heroes Graecos illius aetatis in se convertit, quae ultima ante bellum Troianum fuit, id est patrum eorum qui Troiae pugnaveruntː Peleus pater Achillis, Telamon pater Aiacis etc.
Philippus natus est die 21 Augusti 1165"Un des jours d'août, jour de dimanche, dans l'octave de l'Assomption de sainte Marie": Guillelmus de Nangis, Chronicon anno 1165 sive Meloduni sive iuxta hanc urbem in abbatia Iardi aut, secundum nonnullos, Gaunissam.
Quo rumore per urbem audito et cum gaudio suscepto . statim campanarum omnium per urbis amplitudinem totam tantus undique sonus et clangor erupit, tantaque luminaria cerea fuerant per plateas omnes accensa, quod sonitus tanti tantique tumultus insoliti, necnon et nocturni luminis tam immensi, causam ignorantes urbis incendium tunc imminere putabant.
Unde et auctor operis huius . a stratu quo recubans somnum carpere iam coeperat experrectus ad fenestram illico prosiliit; prospiciensque vidit in platea vetulas duas admodum pauperculas, manibus tamen faces cereas praeferentes et tam vultu quam vocibus totoque gestu corporis exultantes passibusque properis, tanquam sibi invicem obviando et confligendo, cursitantes.
Cumque causam tantae commotionis et exultationis ab eis inquisisset, earum una respiciens statim et respondens, "Regem," inquit, "habemus nobis a Deo nunc datum et regni haeredem Deo donante pervalidum, per quem regi vestro dedecus et damnum, poena pudorque gravis, confusione pariter et aerumna plenus, accrescet."
Bertrandus de Born trobator eum nuncupare potuit anno fere 1182 "rex parvus Terrae Minoris",Bertrandus de Born, "Tortz e gerras e joi d'amor" ; p. 2 sed in his annis titulum "Philippus Augustus" merere incepit, secundum rerum gestarum scriptorem Rigordum, ob dominium a proavos acceptum ab ipso Philippo auctum: auctores enim antiqui "Augustos . vocare consueverunt . Caesares qui rempublicam augmentabant, ab 'augeo', 'auges' dictos".
Rigordus et Guillelmus Brito, Gesta Philippi Augusti Guillelmus Brito, Philippis Gislebertus Montensis, Chronicon Hanoniense Rogerius de Hoveden, Chronica Rogerius de Wendover, Flores historiarum Robertus de Torigneio, Chronicon Robertus Antissiodorensis, Chronologia Matthaeus Parisiensis, Chronica maiora Ambrosius, L'Estoire de la Guerre Sainte Itinerarium regis Ricardi Notae
Samuel de Pufendorf (natus Zwönitz in vico Saxoniae Electoralis die 8 Ianuarii 1632; mortuus Berolini die 26 Octobris 1694) fuit philosophus, rerum gestarum scriptor, et magister iuris Germanicus, iuris gentium, et iuris naturalis peritus, Godefridus Guilielmus Leibnitius et Hugonis Grotii theorias magni aestimans.
Maximilianus Franciscus Maria Isidorus de Robespierre , qui dicitur l'Incorruptible, id est Latine Integerrimus, (natus Nemetaci die 6 Maii 1758; Lutetiae supplicio affectus est die 28 Iulii 1794) fuit vir publicus Francicus inter Rerum Francicarum eversionem et primarum partium actor temporis quod dicitur Terroris Regimen.
Argumenta illis Lucilianis similia sunt, tamen minore dicacitate confecta, quod ei in humiliore statu posito vitia in se ipso aut in hominibus non nominatim appellatis vel mortuis, qui ei periculo non essent, demonstranda erant, ut ipse significavit hisce verbis: non increpantem, sed "ridentem dicere verum quid vetat?"
liberos quos ex Rhea uxore genuerat vorabat, ne a filio suo regno pelleretur sicuti vates cecinerant, donec tandem Iuppiter a matre cum sorore Iunone fraude servatus et in Creta educatus eum vicit ac fratres sororesque evomere coegit, Saturnus contra benignus erat ut qui Italos homines agriculturam docuerat: nisi fortasse ea de causa quod utrique dei a populis qui Graeciam et Italiam ante adventum indo-europaeorum incolebant sacrificiis humanis propitiabantur.
Aulo Sempronio Atratino Marco Minucio consulibus, templum Saturno a viro consulari Postumo Cominio sub clivo a Foro ad Capitolium ducente dedicatum esse traditur, in quo loco iam antea ara illi deo, si fabulis credimus, ab ipso Hercule sacrata fuerat, non longe ab oppido ubi regnasse narrabatur.
Simul ob similitudinem nominis Croni cum vocabulo Graeco 'tempus', Saturnus tempus esse visus est: tum veteres fabulae significationem allegoricam sumpserunt; Saturnus liberos suos vorans nihil aliud erat quam tempus omnia consumens quae ex se nata essent; falce enim sua non iam fruges tantum sed omnes et omnia metebat.
Itaque in figuris aeri incisis quae primam chartam codicum sedecimo aut septimo decimo saeculo typographice impressorum illustrant, simul cum dea Roma et Clio, historiae Musa, saepe senex alatus longa falce atque clepsydra arenaria insignitus videtur : is est Tempus vel Saturnus qui Romam etiam et Imperium Romanum delevit.
A regno tam prospero Italia nonnumquam a poetis "Saturnia tellus" vocata est; certe ut Ianiculum trans Tiberim a Iano dictum est sic mons quem postea Capitolium vocaverunt primo Saturnia arx appellata est quod ibi oppidum condiderat et primus in agro Romano regnaverat (Capitolium nominari coeptum est postquam regnante Tarquinio Superbo humanum caput in Iovis templi fundamentis inventum est).
Deos tam diversos ut coniungerent Romani duas aetates distinxerunt novam fabulam fingendo quam Vergilius poeta in Aeneide explicavit: postquam Saturnus a filio suo Iove ex Olympo expulsus est, in Italiam nave venit ubi benigne a Iano rege acceptus tantis beneficiis sibi incolas obstrinxit ut Ianus Saturno partem regni concesserit.
memoratus vero Reccaredus rex ut diximus, sancto intererat concilio, renovans temporibus nostris antiquum principem Constantinum Magnum sanctam synodum Nicaenam sua illustrasse praesentia nec non et Marcianum, Christianissimum imperatorem, cuius instantia Chalcedonensis Synodi decreta firmata sunt; siquidem in Nicaena urbe haeresis Ariana et initium sumpsit et damnationem meruit radicibus non amputatis .
Novem personae ficticiae quae possunt a lusore ludi sunt Cloud Strife, mercenarius solus aiens se esse militem primarium exercitus SOLDIER; Barret Wallace, dux manus AVALANCHE pugnantis Shinram; Tifa Lockhart, artista martialis et amica Nimbi; Aeris Gainsborough, mercatrix florarum quam exercitus de Turks secutus est per cunas; Red XIII, animal sapiens quod fuit experimentum scientistarum Shinrae; Cait Sith; Cid Highwind; Yuffie Kisaragi; Vincent Valentine, miles exercitus Turks qui interfectus est et resurrexit esse immortalis.
Philodemus Gadarensis (natus Gadarae in Coele-Syria ca. 110 a. C.n.; mortuus fortasse Herculanei ca. 40–35 a. C.n.), fuit philosophus Epicureus et poeta, discipulus Zenonis Sidoni et Demetrii Laconici, capitis scholae in Horto Epicuri, extra Athenas.
Gustavus Stresemann ( Berolini natus die 10 Maii 1878 - ibidem repente obiit die 3 Octobris 1929 ) fuit vir publicus Factionis Theodiscae Popularis , breviter cancellarius Germaniae a die 13 Augusti 1923 usque ad diem 30 Novembris 1923 et postea usque ad repentinam mortem minister negotiorum externorum Rei Publicae Vimarii tempore Depressionis Oeconomicae Magnae.
Dissimilis a Francisco Philelpho, Leonardo Bruni, Poggio Bracciolini , et aliis qui manuscripta Medii Aevi opera antiqua tradentia requisiverunt, viator in navibus onerariis per Mare Mediterraneum orientale veras antiquitatis reliquias, quae tunc super terram Italicam et insulas Graecas Asianasque iacebant, iterum atque iterum ante oculos habuit.
Neville Chamberlain (natus Arthur Neville Chamberlain Edgbastoniae in Birminghamia die 18 Martii 1869; mortuus in vico Heckfield Hantoniensis comitatus die 9 Novembris 1940), politici Iosephi Chamberlain filius, alumnus Scholae Rugbeiensis, fuit et ipse vir publicus Angliae.
Chamberlain, qui sibi persuaserat pacem concedendo postulationibus Adolphi Hitler servari posse a multis vituperatus est propter conventum Monaci, quem cum Hitlero, Benito Mussolini, et Eduardo Daladier mense Septembri 1938 fecit, etiamsi tunc omnes qui bellum novum formidabant, ei sicut et praesidi Daladier gratias egerunt.
Anno 1182, Alexio II imperatore sub tutela matris Mariae Antiochiae amantisque eius Alexii Comneni protosebasti, Andronicus Constantinopolim invasit, protosebastum imperatricemque interfecit; anno 1183 se imperatorem proclamavit, Alexium ipsum necavit, Agnetem filiam Ludovici VII regis Franciae, Alexio in matrimonium promissam, uxorem duxit.
Lucretia Borgia (nata Sublaci die 18 Aprilis 1480 - obiit Ferrariae die 24 Iunii 1519), filia cardinalis Rodrigi Borgiae qui postea papa cum nomine Alexandro VI creatus est et Vanotiae de Cathaneis, fuit uxor Ioannis Sfortiae domini Pisauri, Alphonsi Aragoniae ducis Vigiliensis et Alphonsi Estensis ducis Ferrariae.
Opera eius magna fuerunt »Geschichte des Römischen Rechts im Mittelalter« et »System des heutigen römischen Rechts« . Neque terminavit opus »Obligationenrecht« quo paulo opus magnum alterum continuaretur. Ex anno 1815 una cum Carolo Frederico Eichhorn edidit diarium speciale »Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft« . Opera eius minora autem colleta sunt Berolini anno 1850 sub titulo »Vermischte Schriften«.
In pluribus Graeciae locis honores divini Amphiarao tribuebantur, maxime tamen Oropi in Boeotia ad fines Atticae; nam et templum et oraculum Amphiarao ibi erant; qui eum consulebant, eos primo sacrum facere ac deinde in pelle arietis immolati obdormiscere oportebat; noctu enim per somnia deus Amphiaraus eis responsa dabat, quae plerumque ad morbos sanandos pertinuisse videntur.
Haroldus Macmillan, vulgo plene Maurice Harold Macmillan (Londinii natus Chelsea in regione urbana die 10 Februarii 1894; mortuus ad Chelwood Gate Sussexiae die 29 Decembris 1986) fuit politicus Anglicus factionis conservatricis et primus minister Britanniarum Regni a die 11 Ianuarii 1957 usque ad diem 19 Octobris 1963.
Commentatores Dionis omnes Historiam Romanam Thucydidis admiratione imitationeque perfusam esse cognoverunt: etenim non tantum sententias, sed ipsa verba et locutiones, quae raro inveniebantur, ex illustris praecessoris operibus repetivit, quae, cum valde diversis aetatibus aptentur, velut quandam aeternitatem cum humanae naturae tum Fortunae vicissitudinum et moralium praeceptorum ex historiis ducendorum manifestare videntur.
Quod cum facit, morem historicorum antiquorum sequitur: cum historicus nostrae aetatis nonnulla ex Ciceronis orationibus excerperet et in appendice operis sui poneret, Dio duas longas orationes quas ipse Graece conscripsit in Arpinatis oratoris ore posuit (libro XLIV de amnestia post caedem Caesaris et libro XLV qua senatoribus persuadet ut Marco Antonio bellum indicant): nec verae sunt nec merae interpretationes sed, e pluribus Ciceronis scriptis concinnatae, et opiniones et genus dicendi eius observant.
Nonnumquam tamen illi errores velut ex demontratione suscepta oriri videntur: ita postquam Marco Antonio, Plutarchum, aliosque auctores secutus, obiecerat quod legato suo Ventidio ob Parthicas victorias invideret, addidit Ventidium mortuo demum Marco Antonio triumphasse quod falsum esse per Fastos Capitolinos scimus .