polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
de cetero Arretini Veteres, Arretini Fidentiores, Arretini Iulienses, Amitinenses, Aquenses cognomine Taurini, Blerani, Cortonenses, Capenates, Clusini Novi, Clusini Veteres, praefluenti Arno adpositi, Faesulae, Ferentinum, Fescennia, Hortanum, Herbanum, Nepet, Novem Pagi, Praefectura Claudia Foroclodi, Pistorium, Perusia, Suanenses, Saturnini qui ante Aurini vocabantur, Subertani, Statonienses, Tarquinienses, Tuscanienses, Vetulonienses, Veientani, Vesentini, Volaterrani, Volcentani cognomine Etrusci, Volsinienses.
sed Tiberis propter aspera et confragosa ne sic quidem, praeterquam trabibus verius quam ratibus, longe meabilis fertur, per CL p. non procul Tiferno Perusiaque et Ocriculo Etruriam ab Umbris ac Sabinis, mox citra XVI p. urbis Veientem agrum a Crustumino, dein Fidenatem Latinumque a Vaticano dirimens.
Quando Henricus Christianus Boie, cuius sororem in sponsalicia prehenderat, in servitiis publicis laborare incoharetur, Voß periodicum »Göttinger Musenalmanach« moderari debuit. Haec omnia ex oppido Wandsbek disponebat, quo anno 1775 commigraverat. Ibidem horas felices multas habuit cum Matthia Claudius et cum Friderico Amadeo Klopstock et feminam ductitavit. Anno 1776 Otterndorf rectoratum obtinuit et anno 1778 sollemniter interpretationem »Odysseae« Homeri annuntiavit quae anno 1781 in lucem est prolata.
Deinde multis pertractatis quaestionibus studiisque doctrinae suae recultis librum de liberalismo politico compositum anno 1993 e prelo edidit, in quo principiis libertatis et differentiae eiectis professus est doctrinam suam bis decennio ante prolatam praeter exspectationem nondum adeo esse progressam, ut aestimationibus ethicis politicis religiosis libera esset.
Sunt qui dicant non posse omnium consensu de principiis iustitiae decerni in civitate multifida, nempe permultos complexa greges et ordines vitarum forma inter se differentes, neque esse consensum vi et manu expetendum: Dissensiones, cum facile civiles exacuant discordias atque reconciliatoriis officiant compromissis, non esse movendas extra decisiones politicas.
Nennius autem, qui in Cambria fortasse saeculo nono ineunte excerpta de rebus gestis Britannicis congessit, septem imperatores qui ad Britanniam profecti sunt enumeravit Karitiumque quartum esse adseveravit; "qui propterea tyrannus fuit pro occisione Severi et cum omnibus ducibus Romanicae gentis, qui erant cum eo in Britannia, transverberavit omnes regulos Britannorum et vindicavit valde Severum ab illis et purpuram Britanniae occupavit".
Inter opera eius mentionis egregiae digna sint »Annotationes in XXIV libros Pandectarum« , commentatio »De asse et partibus eius« , »Commentarii linguae graecae« necnon opus vel a Graecis ipsis magni aestimatum »Lettres en grec« . Opera omnia »Oeuvres« in lucem prolata sunt quattuor in tomis Basileae 1557.
Nicolaus Andreae filius Rimskij-Korsakov (Russice: -, tr. Nikolaj Andreevič Rimskij-Korsakov; natus 6 Martii 1844 Tichvinae, obiit 8 Iunii 1908 in vico Ljubensk gubernii Petropolitani) fuit compositor, paedagogus et syntonarius Russicus.
Cum textus classici lecti, mathematica magistrum islamicorum intellecta, argentaria gentis Medicaeae instituta—ita modi artium per Cosimum Medicedem, humanismo universum a Deo separatum, pictura pigmentorum oleariorum emendata , Florentia quaesita, denique duo tractati, De pictura et De re aedificatoria, divulgata sunt, iter artium in renascentia litterarum procrescebat.
In saeculis sequentibus, linguis variis vernaculis intervenientibus, multa alia nomina Latina eadem stirpe apparebant, pleraque primā quoque n omissā, sicut arangium, arancium, arantium, nonnulla quidem primā vocali in au commutatā, ut ex auro orta videantur, sicut aurangium, aurancium, aurantium, aliqua quoque primā n servatā, sicut narangium, narancium, narantium, nerantium, pauca etiam litterā a praepositā, sicut anarantium, anerantium, fortasse a nomine Arabico cum articulo definito al- addito: .
Titus Livius, in Ab Urbe Condita, dixit: "Eos qui Canusium perfugerant mulier Apula nomine Busa, genere clara ac divitis, moenibus tantum tectisque a Canusinis acceptos, frumento, veste, viatico etiam iuvit, pro qua ei munificentia postea bello perfecto ab senatu honores habiti sunt."
Trēs libros de musica populari Brasiliensi scripsit, scilicet: Crisólogo, o Estudante de Poesia Caetano Veloso , Proteu ou A Arte das Transmutações (Proteus sive transmutationis ars; de scriptore atque cantore Georgio Mautner), quos ambo publicavit anno 2004; et O Sol nasceu pra todos – a História secreta do samba , anno 2011.
Alii autem asini et mansueti et feri atque aliae omnes ferae, quibus solidae sunt ungulae, neque talos neque in iecore fel habent, cum illi talum et in iecore fel habeant; talum profecto omnium, quos ego viderim, pulcherrimum, bovis talo similem et specie et magnitudine sed gravem ac plumbum, et colore minio rubentem et funditus quidem.
Quae de cornuum formis et de animalium ungulis disserit ex Aristotele sunt: "ovium nulla nec cervorum nec quibus multifidi pedes, nec solidipedum ulli excepto asino Indico, qui uno armatus est cornu"; "solida ungula et bicorne nullum, unicorne asinus tantum Indicus; unicorne et bisulcum oryx. talos asinus Indicus unus solidipedum habet."
Commune die 1 Iulii 1938 conditum est ex confusione communium Rothehof-Rothenfelde et Heßlingen cum nomine Stadt des KdF-Wagens bei Fallersleben apud Fallerslebiam"); die 25 Maii 1945 consilium urbis ab Americanis nominatum urbi nomen Wolfsburg arcis in agro urbano sitae dedit.
Regio Minor Jung, Pyeongcheon, Botonggang, Moranbong, Seoseong, Seongyo, Dongdaewon, Daedonggang, Sadong, Daeseong, Mangyeongdae, Hyeongjaesan, Ryongseong, Samseok, Ryeokpo, Nangnang, Sunan, et Eunjeong.
Cum autem post victoriam triumvirorum apud Philippos dissensiones inter victores ortae essent, quae paene in apertum bellum evaserunt, Pollio in fide quidem Antonii copias suas retinuit, sed maxime hoc impense egit, ut Octavianum Marco Antonio reconciliaret : quod postquam effecit , consulatus per breve tempus, usque ad finem anni, ei delatus est.
Rumphius varietatem Pisang Medji saeculo duodevicensimo in insulis Indiarum orientalium provenientem describit: "Fructus sunt septem et octo pollices longi, binos digitos crassi, in tres notabiles ac binos obscuriores angulos notati, unde quodammodo trigoni sunt, plerumque recti vel parum inflexi instar cornuum damae; externe obducti sunt crassa sed fragili pellicula, quae tamen facile ab ipsa separari potest carne, suntque externe glabri et pallide flavescentes."
Inde Carolus Clusius, eruditissimus huius operis interpres, saepe "musam" post auctoritates mediaevales sed et interdum ficum appellavit: de corymbis "centum, interdum ducentos aut plures ficos" sustinentibus loquitur, sed "Arabes hunc fructum musa aut amusa vocant: sic et Avicenna et Serapio et Rhases . . . Praescribunt medici Indi hunc fructum in febribus aliisque morbis."
Classicam verbi musae etymologiam Carolus Clusius impatiens reiecit: "Ridiculum autem est quod scripsit quidam Franciscanus. Appellatur, inquit, hic laudabilis fructus Musa, quod dignus sit Musis, aut quod earum sit fructus. Addit praeterea eum esse fructum quem degustaverit Adam in paradiso terrestri."
Primus scriptorum Latinorum nobis servatorum Plinius maior in Naturali historia hanc plantam fructumque eius descripsit et nominavit: "Maior alia pomo et suavitate praecellentior, quo sapientes Indorum vivunt. Folium alas avium imitatur, longitudine trium cubitorum, latitudine duum. Fructum cortice emittit admirabilem suci dulcedine, ut uno quaternos satiet. Arbori nomen "palae", pomo "arierae". Plurima est in Sydracis, expeditionum Alexandri termino."
Inter medicos mediaevalibus, Avicenna hunc fructum, apud Arabes bene cognitum, nomine Musa nuncupat proprietatesque medicas recapitulat: "Musa quid est, nota est. Nutrit velociter et est lenificativa. . . . Confert adustioni gutturis et pectoris. Membra nutrit. Stomacho conveniens est, et multitudo eius stomacho est gravis valde. . . . Augmentum efficit in spermate, et convenit renibus, et provocat urinam."
Isti digiti coacervatim sibi invicem oblique inpositi eriguntur, uti gradus in cochlea, ac quaevis collectio seu ordo ex duodecim, quindecim, immo viginti componitur fructibus, talesque compages tredecim, quatuordecim, ac sexdecim uni incident corumbo , ita ut hic centum, centum et viginti, immo ducentos sustineat fructus, qui sensim crassescunt et elongantur, seseque erigunt, quidam ad latera, alii sursum, excrescentes ad longitudinem cucumeris, sed multo tenuiores, ex rotundo angulosi, quidam enim trigoni, alii pentagoni sunt.
Erant etiam qui "pomum Paradisi" appellarent, si fides Georgio Everardo Rumphio reponenda sit, qui enim in Herbario Amboinensi anno 1741 scripsit: "Hodierni Christiani Syriam et Aegyptum inhabitantes hunc vocant Pomum Paradisi, atque unanimo consensu credunt ac putant esse illum fructum, cum quo primo genita omniumque Mater Eva primum commisit peccatum. Quum fructus refert membrum virile, cuius adspectu Eva in effrenam illam cupiditatem instigata fuit."
Clusius coquinam varietatis cuiusdam saeculo sexto decimo cognitae describit: "genus quoddam amplum, plenum, palmi longitudine. Id assum et vino deinde maceratum, inspersa canella, multo melius sapit quam malum cydonium assum. Idem fructus per medium sectus et in sartagine cum saccharo probe frictus, insperso postea cinnamomo, gratissimus est cibus."
Nullus homo vel capitalis, vel maleficii, rei accusabitur, nisi primum Consilium Selectum delictum exhibet, praeter causas in copiis terrestribus navalibusve originantes, vel in Militia, cum ea actuoso Munere fungitur Belli vel periculi publici tempore; neque nullus ob idem delictum bis iudicatus erit; nec aliquis quaquam in causa criminali contra se protestari compelletur; nec vitae, liberatis, vel rerum privabitur, nisi modum procedendi debitum secundum; nec res personalis pro bono publico eripietur, sine pensitatione iusta.
Omnibus in accusationibus, accusatus iure fruetur ad iudicium celere publicumque, iudicatum ab aequo consilio iudicum, a Civitate selectorum regioneque, ubi scelus factum erit, quae regio antea legibus drecreta erit, et ad naturam causamque accusationis sciendam, ad testibus se opponendum, ad actiones agendas quibus testes pro se assistentes compellentur, et ad Causidicum pro defensa sua Assistentem.
Ius populi, quo homines apud suas personas, domus, chartas, et alias res securitate contra irrationales inquisitiones et ereptiones fruantur, non violabitur, et nullum praemandatum edetur, nisi cum causa probabili, quam Ius Iuratum vel affirmatio sustineat, et praesertim descriptis locis ubi scrutabuntur, et hominibus ac rebus quae eripientur.
Opus iuvenile »Mélite« consequebantur »Clitandre« et »La Veuve«; drama hoc cardinalem Richelaeus attentum fecit, qui Petrum Corneille poetam aulicum instituit cum emeritorio. Eventus infelix tragoediae secundum Senecam Euripidemque confectae provocat reditum ad comoedias. Pepigit lusum scurrilem iocularemque »L'illusion comique«, qui annos triginta identidem dabatur. Opusculo »Cid«, cui exemplo fuit versio Hispanica Gulielmi de Castro, anno 1636 vel irrisores criticosque suos mirabundos fecit.
Eodem fere valore sunt tragoediae historicae »Horace« , »Cinna« et »Polyeucte« ; characterum comoedia »Le Menteur« a Francogallis fons comoediarum superiorum putatur, quamquam ibi errores nonnullos iuveniles iteravit. Eiusdem periodi sunt adhuc »La mort de Pompée« , »Rodogune« , »Théodore« , »Héraclius« , »Andromède« , »Don Sanche d'Aragon« , »Nicomède« et »Pertharite« .
Tamen plausum est solummodo operibus »Oedipe« , »Sertorius« et »Othon« ; alia opera autem (»La toison d'or«, »Sophonisbe«, »Agésilas«, »Attila«, »Tite et Bérénice«, »Psyché«, »Pulchérie« et »Suréna«, 1674) ingenia pristina intellegere non sinebant.
Credentes autem sectae Šīʿa hos libros, una cum operibus aliis supra citatis, omnino reiciunt, aliosque recipiunt, quorum antiquissimus est Kitāb al-Kāfī, ab al-Kulaynī confectum, qui multa dicta Machometi de germano ʿAlī ibn Abī Ṭālib et de progenie eius inclusit.
Al-Tabarani scribit : narratum est nobis ab Ahmad ibn Mansūr al-Jundīsābūrī: narratum est nobis ab 'Alī ibn Harb: narratum est nobis ab Ash'ath ibn 'Attāf, ab 'Abdallāh ibn Habīb, ab al-Sha'bī, a Comite Jābir ibn 'Abdallāh:
Titi Petronii Arbitri equitis Romani Satyricon, cui accedunt diversorum poëtarum lusus in Priapum, Errones Venerei; Pervigilium Veneris; Floridi de Qualitate vitæ; Epigrammata Valerii Æditui; Ausonii cento nuptialis, Cupido Cruci-Affixus, ejusdem Rosæ; Priapisimus; Epistolae de Cleopatra; cum Ecloga Tobiæ Gutberleth.
Historia ecclesiastica Eusebii Pamphili, Socrates Scholastici, Hermiæ Sozomeni, Theodoriti Episcopi Cyri, et Evagrii Scholastici ab Henrico Valesio in linguam Latinam conversa, excerptis è Philostorgio & Theodoro Lectore locupletata, & variis in eos auctores observationibus dissertationibusque illustrata.
Octoginta fere annis post Aeoli tragoediam primum actam, Plato in Legibus de incesto legibus coërcendo disserens Macareum et Thyestem et Oedipum, ore scilicet hospitis Atheniensis, incesti obnoxios adfert: "Talia facinora esse dixit nullo pacto iusta, diis invisa et quam foedissima."
Iesse Alexander Helms, Minor , quinquiens ad senatorium Civitatis Foederatae Americae ordinem a populo civitatis Carolinae Septentrionalis electus est, et Conventui Senatorio de Rebus Externis ab 1995 ad 2001 praefuit, fortasse ultimus Senator Meridionalis non "reconstructus," qui curriculum publicum coepit socius Factionis Democraticae cum illa factio fuit signum conservatismi erga genera humana, et deinde factus est socius Factionis Republicanae.
Breviter et insignissime, Helms, nihil in republica immutari volens, contra feminarum praecipue de abortu iura, contra iura quoque quorum suum sexum amant, "actionem affirmativam" pro numeris minoribus, et commoda publica civibus perpauperibus et aegrissimis vehementius atrociterque, non sine saevo ad tempus effectu, repugnavit.
CCC p. a fonte addens meatu duo de LXXXX nec amnes tantum Appenninos Alpinosque navigabiles capiens, sed lacus quoque inmensos in eum sese exonerantes, omni numero XXX flumina in mare Hadriaticum defert, celeberrima ex iis Appennini latere Iactum, Tanarum, Trebiam Placentinum, Tarum, Inciam, Gabellum, Scultennam, Rhenum, Alpium vero Sturam, Orgum, Durias duas, Sesitem, Ticinum, Lambrum, Adduam, Ollium, Mincium.
Ad Mao creatio Sinae cohaesae et liberae ab externa dominatione attribuitur, primum post opii bellum, et eodem tempore illi obiurgatur fuisse artificiose repressor, usus esse operibus coactis et excidium centenum milium agricolarum provocavisse, simul ac annonam ab anno 1958 ad 1961 et vim "mutationis culturalis."
Bellum Vietnamiense, etiam bellum Indosinense II et certamen Vietnamiense appellatum, et nunc in ipsa regione pertinente bellum Americanum et bella contra Americanos ad conservandam civitatem, fuit certamen militare aevi Belli Frigidi quod in Paeninsula Indosinensi, praecipue Vietnamia, Laotia, et Cambodia, a 1 Novembris 1955 ad casum Saigoniae die 30 Aprilis 1975 pugnatum est.
Principales organizationes militares quae bellum gerebant in alio latere Exercitus Respublicae Vietnamiae et militares Civitatum Foederatarum vires, et in alio latere Exercitus Populorum Vietnamiae , et Viet Cong, rite Frons Nationalis pro Vietnamia Meridiana Liberata, communisticae Vietnamiae Meridianae vires tumultuariae erant.
Sed iam anno 1443 ut effractarius criminatur; die 4 Ianuarii 1450 cum aliis malefactoribus interficere voluit ducem Buckinghamensem; die 25 Maii eiusdem anni domum cuiusdam Hugh Smyth in oppido Monks Kirby effregit et uxorem stupravit, rursusque mense Augusto eandem rem fecit; et mensibus Iunio et Iulio anni 1451 boves e pagis Cosford et Caludon deduxit.
Has inter probationes notitiae eminent de favoribus cum spiritualibus tum materialibus atque de sanationibus quidem multis eius intercessioni attributis, quarum una peculiariter digna visa est quae attente consideraretur, sanatio scilicet cuiusdam infantis, qui natus est die 10 mensis Iulii anno 2003 affectus deformitate cerebrali congenita in utroque hemisphaerio propter defectum migrationis neuronalis, cardiopatia congenita cyanotica et umbilici hernia.
Petrus de Castro Novo, qui ab oppido Francogallice Castelnau-le-Lez nuncupatum cognominatur, fuit ab anno 1202 abbatiae Fontis Frigidi monachus et ab anno 1203 legatus pontificalis contra haeresem Catharorum una cum monacho Radulpho institutus; quibus ab anno proximo praepositus est Arnoldus Amalricus Cisterciensis abbas .
E qua narratione et oraculo Pythiae ambiguo fabula postea inventa est nobis a Pausania et Plutarcho tradita ː post illam cladem poetriam Telesillam feminas ad patriam tuendam armasse et Lacedaemonios adgressam eos pudore induxisse ut domum reverterent ne sibi aequa ignominia macularent sive vicissent adversus feminas, sive cladem accepissent.
Itaque cum rediit Cleomenes verba eius patris Aristonis memoravit qui in senatu coram ephoris nuntiato uxoris partu olim dixerat Demaratum post septem menses tantum natum filium suum esse non posse (quem illorum verborum temere emissorum postea paenituisse dicebatur) ac simul rivalem ex eadem gente Eurypontidarum ei subornavit qui regnum sibi vindicaret, Leotychidan nomine.
Tempore quo Cleomenes regnabat Lacedaemonii rebus internis civitatum finitimarum saepe operam dederunt ac simul omnes civitates in Peloponneso in Foedus Peloponnesiacum circa se congregare conabantur ː quoniam imperium Spartae collegiale erat difficile dictu an Cleomenes illorum consiliorum praecipuus instigator fuerit.
Cum anno 1798 Hamburgi Amaliam, filiam praedicatoris Iulii Gustavi Alberti in matrimonium duxisset; annis inter 1799 et 1800 Ienae mansit, ubi consuetudinem eius contraxerunt Augustus Gulielmus de Schlegel, Fridericus de Schlegel, Novalis, Clemens Brentano, Ioannes Fichtius et Fridericus Schelling.
Intervallo isto edita sunt opera haec: »Franz Sternbalds Wanderungen« (Berolini 1798; in ista mythistoria auxilio Wackenroder confecta ars vetus Germania superexultatur), »Prinz Zerbino, oder die Reise nach dem guten Geschmack« et »Romantische Dichtungen« cum tragoedia »Leben und Tod der heiligen Genoveva« necnon comoedia in libro populari antiquo fulciens »Kaiser Octavianus«
Itaque velociter editae sunt narrationes mythistoriaeque hae: »Peter Leberecht, eine Geschichte ohne Abenteuerlichkeiten« , »William Lovell« et »Abdallah« , porro historiae satiricae in collectione praetitulata »Straußfedern« . Hinc Romanticismum amplexurus modo dramatico aut modesto fabellas pueriles et fabulas populares veteres retractavit in editione »Volksmärchen von Peter Lebrecht« .
Istorum fructus alios Tieck sub titulo »Shakespeares Vorschule« praefatione magna ornavit atque edidit. Commentarios etiam in varios scriptores Germanos fecit. Ediderat antea »Deutsches Theater« postea opera Henrici de Kleist et eiusdem auctoris »Gesammelte Werke« . Fabula Milesia Ioannes Godofredi Schnabel »Die Insel Felsenburg« et opera omnia »Gesammelten Schriften« J. M. R. Lenz .
Gubernatio Murciae Legem 1/2001 diei 24 Aprilis de Terra in Regione Murciae mutavit, quae summam 1 600 hectariorum terrae a Saepto Naturali Promunturii Calpis et Linguarum Capitis Nigri (Hispanice; Parque natural de Cabo Cope y Puntas de Calnegre et Valentiane; Parc Natural de Cap Cope i Puntes de Calnegre) protectae declassificat.
Caput Blancum, Mons Cinerum et Pinna Aquilae (Hispanice; Calblanque, Monte de las Cenizas y Peña del Águila), inter Vadum Belichense et Carthaginem Novam, Caput Blancum etiam una inter actas favoritissimas Murcianorum est quamquam haud evoluta area est.
Murcianum seu Mavitania est communitas autonoma Hispanica, cuius maior pars ad historicum territorium Regni Murciani (e provincialibus saeculi XIX divisionibus territoria deducta sunt) correspondet, formata ex occupatione Christiana et hoc Regno colonizato a Catalaunis, Castellanis atque Aragoniensibus praesertim et coronarum Aragoniae ac Castellae historica pars.
In praesenti linea 1 quae Murciam cum Campo Universitario Espinardensi ac Universitate Catholica Murciae et cum emporiis ac Stadio Nova Condomina coniungit diaconiam praebet; et iam propositae et promptae ad effectionem duae lineae magis sunt: linea 2, quae Murcia cum Alcantarilla et Espinardo coniunget, et linea 3, quae e Murcia in Urbem Sanitariam , in Palmari , percurret.
In intestinis montanis zonis, cum maiore pluviometria, praesens tegmen vegetale ad quamvis zonarum inter Baeticas aut Castellanas phytobiologicas regiones assimilabile est, quod componunt pinus in eius subspeciebus hapelensi, nigra ac pinastro , ilex et arboreā et fruticis formā , iuniperi maculae , unedo et adhuc relicta suberis exemplaria ex antiqua Mediterranea silva in Iugo Portus praesenti.
Insuper, praevidetur futura traminis stratarii institutio, quod intermodalitatem cum aliis mediis vecturarum publicarum, velut laophorio, permittit in municipiis Unione et in Commarca Belichensi, incluso Vado Belichensi et cum praevia praesentis ferriviarii tramitis amplificatione, quia systema stratarium quibusque 400 metris consistere permittit.
Solito modo, Musulmani ex urbibus deducti sunt, Ferdinandi heres Alphonsus X Castellae, qui fructus est regenda valde deserta Murcia, finitimum regnum in regiones tres divisit administrativis propositis, quae commendatae sunt respective ad concilia realengi , ad ecclesiasticos dominos saeculares, velut praemium propter contributiones in Recuperatione et ad Ordines Militares saeculo XI conditas.
Ex avibus Regio Murciae magnas aquilae chrysaetou, aquilae fasciatae, aquilae pennatae, circaeti Gallici, falconis peregrini aut bubonis colonias in montanis zonis habet, in aliquibus iugis -velut in Carascoy et Valle - huius rapacis colonia una inter numerosissimas in Hispania et maximae spissitudinis in toto orbe terrarum est.
Regionis Murciae portus intra districtum Provinciae Maritimae Carthaginis Novae (Hispanice; Provincia Marítima de Cartagena et Valentiane; Província Marítima de Cartagena) complectuntur, quae, vicissim, subdivisa est in districtus Aquilas , Ficariam , Cathaginem Novam et Sanctum Petrum Pinatarensem .
Dialectos Murciana est naturalis et historica Romanica dialectos in territorio quod antiquum Regnum Murciae comprehendebat et suas origines saeculis XIII ac XIV habet ubi super liguistico essentialiter Hispanico-Latino-Arabico fundamento mixtae sunt dissimiles linguisticae varietates quae illic se invenere (Mosarabica, Aragonensis, Hispanica, Catalana, Arabica litterarum et Arabica dialectalis, etc.) quod sermonem pidgin Murcianum creavit.
In Murcia est Aëroportus Murciae-Sancti Xaverii (Hispanice; Aeropuerto de Murcia-San Javier et Valentiane; Aeroport de Múrcia-San Javier), dum aedificatur Aëroportus Internationalis Regionis Murciae (Hispanice; Aeropuerto Internacional de la Región de Murcia et Valentiane; Aeroport Internacional de la Regió de Múrcia), cuius opus adumbratum in Consilii Operum Publicorum aedificium visitari postest.
Traditionaliter consideratum est cacumen Revolcadores, homonymo in iugo, altissimum locum in Regione Murciae, 2 027 metra celsum, esse; sed secundum recentes Servitii Nationalis Informationis Geographicae Hispaniae mensuras, Revolcadores cum 1 999 metrorum altitudine apparet et mons Episcopi , aliquanto versus Septemtrionem situs, altior est .
Inter praecipuas stationes in Regione Murciae Statio Murciae Carmeli (Hispanice; Estación de Murcia del Carmen et Valentiane; Estació de Múrcia del Carmen), Statio Eliocrocae-Sutullenae (Hispanice; Estación de Lorca-Sutullena et Valentiane; Estació de Llorca-Sutullena) et Statio Carthaginis Novae (Hispanice; Estación de Cartagena et Valentiane; Estació de Cartagena) sunt.
Secundum Lexicon Universale Iohannis Iacobi Hofmanni, Regio Murciae Latine etiam Mavitania nuncupari postest, cuius nomen, secundum Dictionarium Geographico-Etymologicum Hispaniae Antiquae Michaelis Cortés y López, ex Hebraico anthroponymo , "mortalem rem" significante et Maveth transcripto, ortum est.
Exeunte saeculo XIX, locales auctores dialecto Murciana suis poëticis aut dramaticis compositionibus uti coepere, Costumbrismi ac Regionalismi prosperitate imbuti, inter quos excellunt praeclari Vincentius Medina, Petrus Díaz Cassou, Iosephus Martínez Tornel aut Iosephus Martínez Tornel.