polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Inconcinnitatibus quibusdam quoque lector occurrerit cum Dio Cassius fontes diversos male inter se consutos iuxta ponit : ita libro 48 fontem Octaviano triumviro faventem diu sequi videtur cum subito eum accusat quod senatores Perusinos patris Iulii Caesaris Manibus immolasset et ita sacrificia humana renovasset, quamquam erant scriptores alii qui Octavianum a militibus suis impulsum esse dicerent ut de paucis, velut invitus et coactus, supplicium sumeret.
Ipse tamen sinceritatem fontium reipublicae liberae ab imperatoriis saeculis discernit : nam cum libertas opinandi et quae quisque vellet scribendi vigebat ex ipsa testimoniorum multitudine auctorum contraria scribentium ad veritatem pervenire iudicio suo posse confidebat ; imperatores autem quia quae sibi placent tantum dici scribique sinunt, non sunt fontes idonei ad illorum temporum veritatem inquirendam et quod vulgo traditum est sese repetere coactum confitetur.
Tum Fortuna in quodam somnio visa est eum hortari ut historiae scribendae vacaret ; hoc somnio monitus res belli domique a Romanis gestas ab Urbe condita usque ad annum 229 octoginta libris scribere coepit, quibus priores libellos ad tempora sua insereret ; id opus circa annum 200 coepit atque per reliquam vitam ei operam dare non desiit :
Nicolaus Grotius velut Magnus (recte Klaus Groth; Heidae in capite Dithmarsiae die 4 Aprilis 1819 natus; mortuus Chilonii die 15 Iulii 1899) fuit unus ex illustrissimis poetis atque scriptoribus Saxonicis, qui una cum Friderico Equite auctor litterarum Saxonicarum recentiorum maximi momenti habetur.
Constantia est sedes iudicii provincialis (theodisce Landgericht, usque ad annum 1879 iudicium curiale, ab anno 1813 usque ad annum 1836 in Meersburg situm), camerae industrialis et commercialis (fundata anno 1828, hodie camera industrialis et commercialis Rheni alterioris et Lacus Constantiensis, theodisce Industrie- und Handelskammer Hochrhein-Bodensee), camerae opificalis , scolae technologiae, oeconomiae et conformationis et universitatis Constantiensis .
Fabulae de zombi e religione Vodoun instituto fidis sacrae Africanarum atque Caribbaeanarum factae sunt, in quibus cadavera animata fuerunt homines ex quibus animi divinito aut pulvi venefici abacti erant, et qui voluntate carentes servi patientes laborare "domino cadaverum animatorum" duce subigunt, typice in latifundiis.
Attamen affabre scripta est matrimonii cuiusdam historia maesta »Une Vie« necnon fabula Milesia de diurnariis »Bel-Ami« . Insequebantur »Mont-Oriol« , »Pierre et Jean« et denique mythistoriae molles »Fort comme la Mort« et »Notre cœur« . Inter volumina XX cum fabulis maximi momenti autem sint haec: »La Maison Tellier« , »Miss Harriet« , »Monsieur Parent« , »Le Horla« , »L'inutile Beauté« . Fabella »Musotte« Guido de Maupassant una cum Iacobo Normand 1891 felicissime scaenis adaptavit. Opusculum quoddam recte pro theatro scriptum »La Paix du Ménage« minus bonum fuit.
Guido, vulgo Guy de Maupassant (natus in Castello Miromesnil iuxta Tourville-sur-Arques die 5 Augusti 1850; Lutetiae die 6 Iulii 1893 mortuus) fuit scriptor Francicus saeculi undevicensimi, qui, socius scholae naturalismi, mythistorias fabulasque breves modo realistico et saepe pessimistico confecit.
Secundo saeculo ante Christum exeunte tribunus plebis Gnaeus Domitius Ahenobarbus offensus collegio, quod alium quam se in patris locum cooptaverat, legem tulit, ut ius pontificum omnium creandorum a collegio ad populum et comitia transferatur/ Haec lex postea a Sylla abrogata anno 63 a.
De avunculo opus scripsit necnon opusculum contraborussicam »Frédéric II et Marie-Thérèse« ; insuper »Frédéric II et Louis XV« ; »Marie-Thérèse impératrice« ; »Maurice de Saxe et le marquis d'Argenson« ; »La paix d'Aix-la-Chapel Ie« ; »L 'alliance autrichienne« ; »Le dernier bienfait de la monarchie« .
Martinus Scorsese, moderator Italo-Americanus, scripsit: "Si aetatis certae annis 1950 et 1950 vivebas, adulescens mox adultus, pelliculasque facere volebas, necesse erat, ut opinor, a Bergman moveri. . . . Effectus qui illae pelliculae in hominibus maioris aestimare non potest."
Ch. ad litora Africae aufugisse dicebatur et Carthaginem condidisse, ubi, cum Aeneam e Troia profugum hospitio donasset eiusque amore, opere Veneris eiusque filii, Cupidinis, capta esset, ab eodem, qui Iove imperante ad Italicam oram urbem, unde originem captura esset Roma, conditum ibat, relicta, rogum funebrem sponte construxit et ascendit seseque in gladium ipsius Aeneae proiciens mortem voluntariam conscivit.
Pauca de Iordanis vita nota sunt, nec certum est, utrum Gothus fuerit an Romanus, quamvis ipse dicit avum suum, Pariam nomine, notarium fuisse principis Gothici Candacis, et se ipsum notarium sororis filii Candacis, cuiusdam Gunthigis Bazae, fuisse, magistri militum in Thracia.
Fructuum quos ad melongenas adsimilavit Matthiolus iam colores "aureum" et "rubeum" distinxit: "Iam et aliud horum genus importari coepit, pressum, orbiculatorum malorum modo, melopeponum more sectum, colore primum viridi, deinde ubi maturitatem senserit, in quibusdam plantis aureum, in quibusdam vero rubeum visitur . Eduntur et haec," asseveravit; quibus verbis mox admonuerit "sed nauseam et vomitum saepe movent."
Pomo d'oro, così detto volgarmente dal suo intenso colore, ovvero pomo del Perù, quale o è giallo intenso ovvero è rosso gagliardamente – e questo o è tondo equalmente ovvero è distinto in fette come il melone – ancora lui da ghiotti et avidi de cose nove è desiderato nel medemo modo et ancora fritto nella padella como l'altro, accompagnato con succo de agresto, ma al mio gusto è più presto bello che buono
Malum aureum, sic propter colorem splendidum vulgo nuncupatum, seu malum Peruanum, aut splendide flavum aut superbe rubrum, idemque aut perfecte rotundum aut sicut cucurbita segmentatum, istud a ganeonibus novorumque luxuum avidis sicut melongena requiritur eodemque modo in patina frigitur et ex agresta infertur, sed mea mente formosum potius quam bonum").
Usus lycopersicorum coquinarius mox a Carolo Clusio Latine descriptus erit: "Facultate tamen haec mala aurea, cum universa ipsa planta, refrigerant, aliquanto tamen minus quam mandragoras. Poma a nonnullis cum pipere, sale et oleo praeparata ac cocta eduntur. Praebent autem corpori alimenti quidem perquam exiguum, et hoc ipsum pravum ac vitiosum".
Talis conditurae, capsicis additis, usum breviter descripsit Franciscus Hernandez rerum naturalium Mexicanarum inquisitor: "Europaei rhizotomi," ait, "quos ex iis norunt fructus, poma amoris vocare consueverunt, fortassis ob veneream et lascivientem quam diximus formam . Ex iis intritis, ac permixtis chilli, intinctus gratissimus paratur, et qui omnium fere ferculorum et nutrimentorum saporem commendet et emortuam orexim exuscitet."
E qua divisione S. pimpinellifolium silvestre, fructibus minimis, terris siccis prope oram maritimam eiusdem regionis hodie usque floret interdumque in hortis colitur; species S. lycopersicum autem, vallibus humidioribus Aequatoriensibus crescens, fructibus paulo maioribus et sucosioribus, abhinc annorum fere 12 000 domesticata est, praesertim in Peruvia, formam habens varietatis hodie var.
Talibus itineribus usus lycopersicorum e "climatibus calidioribus" in Europam transmittebatur, iam saeculo XVII ad Hispanis et Italis sed non ad Anglos: "Italis nonnullis esitantur poma" i.e. lycopersica, ait Ioannes Ray, "cum pipere, sale et oleo praeparata, non secus atque cucumeres; sed eduntur et cocta, nescio quo commodo, nam teter quam halat tota planta spiritus ea parum tuto in cibos venire satis prodit. Succo aqueo abundant nobis gustantibus parum grato".
"'Persaepe miratus sum Malaios ac Iavanos tum Chinenses quoque . fructu quam Lusitani pomo d'oro vocant tam avide vesci, cum in summo gradu sunt frigida' . 'An nescis eos addere fructum . quod lada chili Malaii vocant . ita alterius frigiditatem, alterius excessivo calore temperant, aceto et oleo superinfuso, non male cum carnibus aut piscibus assis comedunt'"
A Georgio Eberhardo Rumphio earundem insularum incola, lycopersicum mox "satis copiose" cultum dicitur "ob fructus, qui ad cibum adhibentur"; qui fructus aut in "quatuor scinduntur fragmenta ac pingui incoquuntur iusculo et instar cucumerum eduntur" aut "si toti sub cineribus torreantur et cum aceto et oleo lactuca ex eis praeparetur, prius in segmenta conscissi".
Ab initio ergo Breit pro commodis operariorum desudandum esse ratus inter annos 1948 et 1956 in Holsatia consiliarius rebus operariorum curandis creatus hoc eodem anno cum ad partes sociales democraticas sese applicavit tum Chilonii ad honorem consiliarii r.o.c. in administratione cursus publici summa ascendit.
Apud medicos Islamicos melongena vulgo male audiebat: idem Rhazes ei sanguinem inflammandum et pustulas faciendas imputabat, et saeculum post Avicenna in Canone Medicinae arguebat eam melancholiam, cancros, lepram, haemorrhoidam et multa alia mala efficere, nisi in aceto coctam comedas.
Item Apollas, qui Olympionicas scripsit, narrat Demaenetum Parrhasium in sacrificio, quod Arcades Iovi Lycaeo humana etiamtum hostia faciebant, immolati pueri exta degustasse et in lupum se convertisse, eundem X anno restitutum athleticae se exercuisse in pugilatu victoremque Olympia reversum.
Alcides De Gasperi (natus Plebe Tesina in oppido prope Tridentum tunc ad Imperium Austro-Hungaricum pertinens die 3 Aprilis 1881, obiit repente die 19 Augusti 1954 Burgi Ausugi) fuit vir publicus Italicus ac continenter octies praeses Consilii Ministrorum Rei Publicae Italiae.
Fridericus II, qui dicitur etiam Fridericus Magnus (Berolini natus die 24 Ianuarii 1712; Potestampii die 17 Augusti 1786 obiit), filius Federici Gulielmi I, fuit ab anno 1740 rex in Borussia, a divisione Poloniae anno 1772 rex Borussiae, praeterea princeps elector atque marchio Brandenburgensis et dux Silesiae etc.
Extensae ex "unitate familiari" humana ab adfinitate, matrimonio, oeconomia, cultura, moribus, honore, amicitia, et aliis rebus biologicis culturalibusque sunt notiones familiae quae sunt physicae et metaphoricae, vel quae magis et magis fiunt inclusivae, ad communitatem, vicum, urbem, regionem, civitatem, "vicum globalem," atque humanismum patentes.
Cabildo Limae - abs Sebastiani de Antuñano, monachae Iosephae de la Providencia et sacerdotis Alonsis Messía curatione - declaravit Christo Miraculorum Patronus Urbis Regum adversum terrae motos qui flagellunt tellure e defensione sua contra terrae motos, et quam numquam rupta fuit per his, et festivitas sua statuta est diem 21 Septembris anni 1715.
Vir pugnax, pertinax, censorius, concertatorius, efficaciter mores recentiores et pariter processum historiae multis modis adversatus est: Martinum Lutherum King anno 1965 denunciavit, segregationem sustinuit, Lesterum Maddox Georgiumque Wallace segregationistas laudavit, causam pro iuribus civilibus "causam pro peccatis civilibus" appellavit, episcopum Anglicanum Desmondum Tutum falsum appellavit, et permaxime "homophobiae facies" fuit.
Praeceptum separationis ecclesiae civitatisque insigniter resistitit: in libello America Can Be Saved frustra scripsit, "Spero me victurum ut illam diem videam, cum, sicut in pristinis diebus patriae nostrae, nullas schoals publicas habebimus, et ecclesiae iterum eas conquisiverint et Christiani eis praefecti erunt"
Nuntiis decessus auditis, Mathaeus Foreman, moderator administrationis Consociationis Nationalis Gay & Lesbian, ait: "Semper meminerimus eum conditorem et ducem negotii homophobici Americae, virum qui territantem reipublicae responsum ad SIDA ingravabat, qui propter commodum civile damnabat et nobis maledicebat, qui religione abutebatur ut lites quidem nationales non componeret, sed immo accenderet."
Eurydice muliere sua serpentis morsu mortua, eam deducturus ad inferos descendit, Plutonemque flexit ad remissionem. Qui autem pollicitus est se id facturum ea condicione, ne Orpheus iter faciens se converteret, priusquam in domum suam pervenisset. Hic autem incredulus conversus mulierem adspexit, quae tunc reversa est').
Assyria (litteris cuneiformibus Neo-Assyriacis , romanizatis māt Aššur ; Syriacice ܐܬܘܪ ʾāthor ; Graece ) fuit civilizatio antiqua in Mesopotamia inter aetatem aeneam et ferream, quae urbs-civitas magni momenti apud ripas Tigris orta primum floruit, regionibus in primis terris Assyriorum interdum a saeculo vicensimo uno ad saeculum quartum decimum a.
Idem verbum semiticum lingua Ugaritica adhibebatur, sed saepe cum simili verbo "haedum" significanti confunditur: locus omnium celeberrimum est in textu nomine Fabula Ortus Occassusque, v. 15: 𐎃𐎟𐎁𐎈𐎍𐎁𐎟𐎀𐎐𐎐𐎋𐎟𐎁𐎃𐎎𐎀𐎚 d · bḥlb · ảnnk · bḫmảt quod Cyrus Gordon "Haedum in lacte, capellum in melcis", Gibson autem "coriandrum in lacte, mentam in melcis" reddidit.
Itaque Macro in Seiano evertendo maximas partes egit : nam epistulam Tiberii eum accusantem Romam attulit et consulibus tradidit, praetorianos in castra remisit et in eorum locum vigiles circa Curiam collocavit ; simul Seianum decepit dum tribuniciam potestatem ab imperatore ei conlatam adferre sese adfirmat ; ita Seianus securus damnationem suam praevenire nequivit.
Arianismus est condemnatus, Arius ipse excommunicatus, et dicto confessionali separatim adiuncta est exsecratio, quam Hilarius Pictaviensis primus Latine convertit: "Eos autem qui dicunt: erat quando non erat, et antequam nasceretur, non erat, et quod de non exstantibus factus est, vel ex alia substantia aut essentia, dicentes convertibilem et demutabilem Filium Dei, hos anathematizat catholica ecclesia."
Mense dimidio melodrama »Rinaldo« composuit, cui valde plausum est. Tunc Hannoveram rediit sed anno 1712 munus id rursus deposuit ut in Angliam iret. Regina Anna ei emeritorium librarum CC dedit. Pax Traiecti ad Rhenum fecit, ut Handelius »Te Deum« et »Iubilate« concinnavit, cui alterum »Te Deum« additum est victoria Dettingen in Provincia Franconia Inferiore parta. Multa opera ecclesiastica et cameralia insequebantur. Tamen officium ei maximi aestimatum pro theatro fiebat. Anno 1712 melodramata »Theseus« et »Il pastor fido« offerebat.
Verbi gratiā, secundum Unionis Europaeae definitionem, Tammerforsia urbs noniam est, propter completam municipalem fusionem cum oppido Messubyensi , Aitolahtis et Teiskone , quae officialem spissitudinem incolarum ad 410,5 incolarum pro chiliometro quadrato deminuit, Kalendis Iuniis anni 2012.
Quam detrimentum factum sit quibusdam nominibus indicetur: Ervinus Schrödinger physicus, Praemio Nobeliano ornatus, scientiae chimicae professores Hermannus Mark et Fredericus Feigl, Curtius Gödel mathematicus, Carolus et Charlotte Bühler , Ioannes Thirring physicus et multi alii tempore Nazistico munere soluti sunt.
Numerus immatriculatorum celeriter crescebat: recens matricularum pervestigatio demonstrat annis 1385–1505 Vindobonae 40 683 immatriculatos fuisse, id est fere 20 centesimae omnium immatriculatorum universitatum Sacri Romani Imperii universitate Pragensi excepta, cuius matriculae universae non iam exstant.
Scriptores maximi momenti erant , qui studia Vindobonensia, postquam Sorbonam Urbani VI assectator relinquere debuit, ab anno 1384 restituit; , qui inter facultatis theologiae conditores numeratur; ; (peritus in rebus Hussiticis et solus Christianus, qui de Iudaeorum pernicie anno 1421 Vindobonae commissa scripsit).
Inter alios memoratu digni sunt: Carolus de Rokitansky , Iosephus Škoda , Ferdinandus de Hebra , Ignatius Semmelweis , Ludwig Türck , Ioannes Nepomuk Czermak , Leopoldus de Dittel , Theodorus Billroth , Hermannus Nothnagel , Rudolphus Chrobak , Adolphus Lorenz , nec non Carolus Landsteiner , Robertus Bárány et Iulius Wagner-Jauregg , qui Praemio Nobeliano physiologiae et medicinae ornati sunt.
Quamquam iam die 29 Maii 1945 primae auditiones datae sunt, per multos annos damna universitati belli annis inlata sentiebantur: Penuria cibi, purgatio ruderum, restitutio librorum aliorumque instrumentorum, renovatio aedificiorum, postremo dimissio illorum docentium, qui nimis Nazismo adhaeserunt, perficienda erant.
Habet spectrum 2.725 graduum Kelvinum corporis nigri, quae apicem attinet in regione micrometrica ad frequentiam 160.2 GHz, quodque respondet distantiae undarum 1.9 mm. Pleri cosmologistae aestimant hanc radiationem esse indicium optimum immanis diruptionis, ex qua ortum esse creditur universum.
Illo longe regnante, etiam illis successoribus, Prusia I, Prusia II, et Nicomede II , regnum Bithynia sedem magnam habuit inter monarchias minores Anatolianas, sed ultimus rex, Nicomedes IV, non potuit se sustinere contra Mithradaten VI Ponticum, et postquam Senatus Romanus eum ad eius regnum restituerat, regnum testamento Rei Publicae Romanae legavit .
Organum ex tribus partibus constructum est, nempe ex multis fistulis ordinatis in mutationes seu voces in aedicula et frontalibus, quae prospectum vocant, artificiose exornatis; e folle fabrili, id est apparatus qui per motorium vel prius a calcante pressus aerem parat; et ex apparatu quo musicus claves pulsans aerem ex follibus in fistulas sonaturas ducit.
A die 29 Aprilis 1899: Eleutherius Benizelus consiliarius rerum iuridicarum , Manusus Cundurus consiliarius rerum internarum, Nicolaus Giamalaces consiliarius rerum ecclesiasticarum et educationis, Constantinus Phumes consiliarius vectigalium et rerum rusticarum, Chasan Scylianaces minister securitatis.
Primum testimonium nominis nobis praebet Ausonius, qui anno 371 Mosellam canens fluviis minoribus in Mosellam influentibus nominatis et Saravum appellat (Mos.91 tuque per obliqui fauces vexate Saravi; et sub finem carminis, v. 367 naviger undisona dudum me mole Saravus).
Saravus seu Sarra, Sara est flumen Franciae et Germaniae, quod Abreschviller oritur profluitque ex monte Vosego, fertur per Lotharingiam, Alsatiam, Saraviam, Rhenaniam-Palatinatum, in Contionacum ostium invenit et Mosellam influit et denique per Rhenum usque ad Mare Germanicum decurrit.
Christianus Matthias Theodorus Mommsen (natus Gardingii in oppido Slesvicensi die 30 Novembris 1817; mortuus Castris Carlottianis, nunc dimidia pars regionis urbanae Berolini 1 Novembris 1903) fuit epigraphus, philologus, rerum gestarum scriptor, editor Germanicus.
Qui ita se gerunt, ita vivunt, ut eorum probetur fides, integritas, aequitas, liberalitas, nec sit in eis ulla cupiditas, libido, audacia, sintque magna constantia, ut ii fuerunt, modo quos nominavi, hos viros bonos, ut habiti sunt, sic etiam appellandos putemus, quia sequantur, quantum homines possunt, naturam optimam bene vivendi ducem.
Per totum septimum librum exempla praebet hominum fortium, sapientium, praecipuorum -- qui paene omnes viri sunt. Laudat Lampidonem Lacedaemoniam "quae regis filia, regis uxor, regis mater fuerit," et reginam Berenicem "quae filia, soror, mater olympionicarum" -- hoc est, quod cum viris excellentibus coniunguntur.
Per primos tres annos pandit generalis educatio, deinde per ceteros duos discipulus seligit praeparationem in – Latinitatem cum Lingua Italiana, Graecitatem cum Lingua Graeca, Linguam Anglicam, Linguam Theodiscam, Linguam Francogallicam, Bulgaritatem, Litteraturam, Chemiam et Biologiam.
Deinde philosophos logicosque Pergami docentes audire coepit Stoicum, Platonicum, Peripateticum, Epicureum, sed post biennium, iussu Aesculapii qui in somnio se monstravit, pater studia filii ad medicinam vertit Qui igitur Pergami in urbe discipulus factus est medicorum Aeschrionis, Satyri et Stratonici .
Ab anno 1945 usque ad annum 1994 Democratia Christiana semper prima factio Italiana mansit quod ad suffragia pertinet, sola exceptio fuerunt Parlamenti Europaei electiones die 17 Iunii 1984 cum Factio communistica Italica, cuius dux Henricus Berlinguer pauco ante obierat, vicit et DC secunda factio fuit .
Una cum sodalibus conversio Sacrarum Scripturarum in linguam Anglicam confecit, quae titulo »Bibliae Genavensis« nota facta est. Simul autem edidit »A Letter Addressed to the Commonalty of Scotland« et opus antimarianum atque polemicum »The First Blast of the Trumpet Against the Monstruous Regiment of Women« quo inimicitias et reginae Scotiae et filiae eius Mariae sibi paravit.
Saeclo XVII et XVIII locus pascuus qui Slatti Superiori et Scirposo Monti adjacet vocatur Kurzenbachweid (1689 in dem hooff und guott Ober schlatt guott genampt . Stost . an der Anna Lötscheri undere schlatt . an dass kalberweidli . an vorder kurtzenbach heÿ weid . an schärlig bach, 1758 Mein halbess heim undt guot uff dem bintz bärg genampt . stost . an ab deil Mösslÿ . an die Neüw huss weiden . an vorderest kurtzenbach weid); idem nomen nunc aream denotat sitam in Curti Rivi Citimi dextra ripa convertentis ad aquilonem.
Labores Lutheri et aliorum (sicut Helvetici Hulderici Zvinglii et Francogalli Ioannis Calvini), qui se "reformatores ecclesiae" putaverunt et contra quasdam doctrinas, ritus, structuras ecclesiasticas restiterunt ad novas ecclesias gentilicias creandas pertinuerunt, quae "Protestantes" vocari solent et sententia Ecclesiae Catholicae Romanae in numero haeresium habentur.
Strenue laborans fundamenta ecclesiae Protestanticae posuit: Magnificat carmen interpretatus reformatam de Sanctae Mariae veneratione opinionem demonstravit; sermonibus in omnes partes dimittendis novam praedicandi culturam condidit; litteris "De votis monasticis" professionem religiosam Sacrae Scripturae contra dicere affirmavit, quod "iustitia ex operibus" anniteretur, praeterea recessum ex mundo vocationi, ut Christianus in mundo vivens munus a Deo assignatum impleret et familiam conderet, repugnare.
Reliqui incolae Europaeorum , praecipue de Britannia, Hibernia, Sinensium, localiter "Sinobarbatensium" nominatorum, Barbatensium Hinduistarum, de India, et de Bangladesia et Pakistania Musulmanorum globos et magni momenti "Arabobarbatensem" globum, praecipue de Syria et Libano, includunt.
Sodalicium Haicubus Latine Pangendis Romanum "Opaca Fronde" novum est inceptum sermonis Latini vivi creative usurpandi hac in Europa, quae culturae Latinae gazam thesaurumque magis in dies a necessitudine historiaque gentium Europaearum animedvertit abalienatum, ut periculum re sit ne ipsa Latinitas suum tandem in plagis occiduis penitus amittat locum.
Senioribus quattuor successioni Saladini se opponentibus, unus eorum ad nationem suam defendendam tandem consentivit: "Ille enim," ait Ḍiyāʼ al-Dīn ʿĪsā al-Hakkarī iuris consultus, "sicut tu, origine Carduchus est. Ne potestas in manús Turcarum labeat!"
Inter filios enumerare oportet Noradinum primogenitum et Abū al-Fatiḥ al-Malik al-ʿAzīz ʿImād al-Dīn ʿUṯmān natu secundum, ex uxore Šamsa genitos, atque al-Malik al-Ẓāhir Ġāzī natu tertium, qui omnes post patrem in variis provinciis imperaverunt filiosque genuerunt.
Saladinus (Arabice nomine pleniori Ṣalāḥ al-Dīn Yūsuf ibn Ayyūb, Tagriti natus anno fortasse 1138; mortuus Damasci die 3 seu 4 Martii 1193), filius Negemedini e stirpe Carduchico, religione Musulmanus Sunnita, fuit ab anno 1174/5 sultanus Aegypti et Syriae; iam anno 1169, harum regionum minister, titulo acclamatus est Almalichus Alnasirus .
Summa sententiarum , ut dicitur, sex tractatibus theologicis constat, quorum primus de tribus virtutibus theologalibus, sancta Trinitate et Incarnatione Verbi, secundus de creatione et statu angelicae naturae, tertius de creatione statuque humanae naturae, quartus de sacramentis in generali et praeceptis divinis, quintus de sacramento baptismi, et sextus de sacramento confirmationis, eucharistiae, paenitentiae et extremae unctionis tractat.
Tempore seditionis contra Turcas annis 1820 orta mox medius rerum oeconomicarum locus Graeciae et portus maximi momenti facta, etsi postea gravitate Piraeo cessit, tamen adhuc magnificum urbis saeculi undevicesimi aspectum praebet plurima aedifica stilo neoclassico, qui vocatur, aedificata asservantis.
Albintimilium vel Albintemelium (alia nomina: Albintimelium, Albium Intemilium, Albium Intemelium; deinde Vintimilium, Vintimilia et cetera) seu Albinte est Urbs Italiae et municipium, circiter 24 570 incolarum, in Regione Liguria et in Provincia Imperiensi situm.
Nomina latina urbis sunt: Albintimilium, Albintemelium, Albintemilium, Albium Intemelium, Albium Intemilium, Intemelium, Municipium Intemelium, Albintimilia, Albintimilla, Albinimium, Albium Vintimilium, Vintimilium, Vintimilia, Vigintimilium, Vigintimillia.