polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Gualterus Scott Eques, vel Walterus Scotus, vulgo denuo Sir Walter Scott (natus die 15 Augusti 1771 Edimburgi; mortuus die 21 Septembris 1832 Abbotsford prope Melrose Roxburgensis), alumnus Universitatis Edinburgensis, fuit iuris peritus, poeta et scriptor Scotus praecipue fabularum historicarum.
Interpres Latinus patrum Gregorii Nazianzeni et Iohannis Chrysostomi, atque idem commentator Isaiae prophetae et Epistulae ad Romanos, opera sua Basileae plerumque apud typographum Andream Cratandrum publicabat atque mandantibus magistratibus Basiliensibus et Germanice ex cathedra praedicabat et in universitate theologiam Latine profitebatur.
IO.OECOLAMPADIVS PROFESSIONE THEOLOGVS TRIVM LINGVARUM PERITISSIMVS AVTHOR EVANGELICAE DOCTRINAE IN HAC VRBE PRIMUS ET TEMPLI HVIVS VERVS EPISCOPVS VT DOCTRINA SIC VITAE SANCTIMONIA POLLENTISIMVS SVB BREVE SAXVM HOC RECONDITVS IACET.
Iste adversus Cordubensem urbem proelium movens, dum in contemptum catholicae religionis beatissimi martyris Aciscli iniuriam inferret, hostiumque ac iumentorum cruore sacrum sepulcri eius locum, ut profanator, pollueret, inito adversus Cordubenses cives certamine, poenas dignas, sanctis inferentibus, meruit.
Corybantes quoque, qui in Asia ministri Magnae Matris erant et armati frenetice saltabant, cum Curetibus confusi sunt : Curetes enim iuvenes, clipeos telis percutiendo, magnum strepitum in Creta fecerant circum antrum in quo iacebat Iuppiter infans, ne Cronos vagitus audiret ac filium ubi esset detegeret.
Tamerlanes (Tschagataice Temür 'ferrum'; natus 9 Aprilis 1336; mortuus 17–19 Februarii 1405), postea Timūr Gurkānī , nomine aliquando Taimur scripto, in historia plerumque Amir Timur appellatus Lang; Tschagataice Aqsaq Temür,; Anglice Tamerlane 'Temür Claudus'), fuit conquestor Turco-Mongolicus, qui Imperium Timuridarum in et circa Afganiam, Iraniam, et Asiam Mediam condidit, primus domus Timuridarum rector.
Primi libri sunt collationes scriptorum veterum : primus liber vero eventus sub imperatoribus ex Augusto ad Diocletianum disserit; secundus, tertius, et quartus spatium temporis de Constantio Chloro Galerioque ad excessum Theodosii I tractat; quintus et sextus spatium 395 ad 410, cum Priscus Attalus depugnatus est.
Ibi in deliberationibus de pace componenda per annum 1919 fere totum revendicationes Graecorum urgebat, qui Albaniae partes meridionales , Thraciam, Smyrnae regionem , etiamque Dodecanesum, Cyprum, Constantinopolim cupiebant; Pontum autem nec in Graeciam inserere nec in rem publicam Ponticam erigere poposcerunt.
His annis exercitus Graecorum tam terrestris quam navalis adiuvantibus Francis et Britannis melioratus est, et bellis Balcanicis novas terras ad Graeciam addidit, scilicet Cretam ubi ipse natus est, insulas orientales maris Aegaei , regiones Epirum et Macedoniam, atque urbem Thessalonicam harum omnium quasi reginam.
Die 23 Martii 1905 in oppidulum Therisum montibus cinctum properavit, coniuratione facta cum C. Fumi et C. Mano adiuvantibusque fere 600, legatis etiam Potestatum minime dissuadentibus; ibi Conventum convocavit, vexillum Graecum erexit, unionem cum Graecia proclamavit.
Mense Ianuario 1897 inter fautoribus insurrectionis numeratus est in promontorio Acroterio et ipse vexillum Graecum in monticulo prophetae Eliae erexit; mense Augusto apud Archanas electus est praeses conventus revolutionarii et statim deiectus; mense Novembri, una cum Ioanne Sphacianace redux, acclamantibus omnibus rursus acceptus est.
Tyanae casus fuit fabulosus: usque ad eum momentum Aurelianus urbem ruit omenem quae eum reluctitur, sed Tyanum inoptiter pepercit, postquam, ut fabula habet, magni philosophi, quem magnopere admiratur, Apollini Tyanensis speciem vidit, ei dicens: "Aureliane, quamvis regere appetas, opus est tibi innocentes parcere! Aureliane, eorum quos vincas misereris!"
Imperium Germanicum finem anno 1918 habut, cum Megalopolis-Strelicia libera Res Publica pars Rei Publicae Vimarii facta esset, sed iam anno 1934 Nazisti Megalopolis-Suerinum cum Megalopoli-Strelitz contribuerunt in novam regionem Megalopolim, quae hodie pars Terrae Megapolis et Pomeraniae Citerioris est.
Iuris canonici periti complures collectiones canonum conciliorum et decretales paparum per antiquitatem senescentem perque medium aevum incipientem compilaverunt, inter quos eminent praecipue Iohannes Scholasticus patriarcha Constantinopolitanus, cuius Synagoge canonum anno 570 vel circa ordine systematico graece digesta est, et Dionysius Exiguus Romanus, qui saeculo 6 incipiente canones graecorum conciliorum Latine vertit et in ordine chronologice digerit.
Reformatores ecclesiae medio saeculo nono in monasterio Corbeia laborantes opera, quae Falsarias Pseudo-Isidorianas vocatur, falsas decretales paparum antiquissimorum necnon incorruptas decretales paparum recentiorum et canones conciliorum continentia finxerunt, ut ecclesiam et episcopos contra laicorum archiepiscoporumque temeritatem defenderent.
Gulielmus I (Berolini natus die 22 Martii 1797 ut Gulielmus Fridericus Ludovicus de Hohenzollern - ibidem obiit die 9 Martii 1888), secundus filius Borussiae regis Friderici Gulielmi III fuit ab anno 1858 Vicarius Regis et ab anno 1861 rex Borussiae ac ab anno 1871 primus Imperator Germanicus .
Fridericus Franciscus Chopin (Polonice Fryderyk Franciszek Chopin, Francice Frédéric François Chopin, natus Żelazowa Wola in vico die 1 Martii 1810; Lutetiae obiit die 17 Octobris 1849) fuit compositor Polonicus et clavilista egregius aevi romantici, qui opera plerumque pro clavili composuit.
Compton Mackenzie , pleniter Sir Edward Montague Compton Mackenzie , alumnus Collegii Magdalenae apud Oxonienses, fuit mythistoricus, autobiographus, emissarius et incola insularum: habitavit enim Capreis 1913-1920, Herm inter insulas Normannicas 1920-1923, Barram ab anno circiter 1935.
Continuarentur ideae istae in opere »Das Wesen der Religion« , in commentariis pluribus apud »Deutsche Jahrbüchern«, in opusculo »Das Wesen des Glaubens im Sinn Luthers« et in »Vorlesungen über das Wesen der Religion« quae omnia temporis recentissimi munus sanctum implerent de dissolvenda theologia ad finem anthropologicum. Orationes »Vorlesungen« hieme 1848/49 Heidelbergae factae sunt studiosis comiter invitantibus; istum annum crucialem appellari licet.
Modo post paucos menses Decembri 415 alterum concilium apud Diospolim sub episcopo Caesareano ab exhortatione episcoporum duorum depositorum, qui ad Palaestinam venerant, conventum est, quod neuter autem episcopus ex rationibus extrariis adfrequentabat, ut Orosius, quippe quem Iohannes episcopus persecutus fuisset, decederet.
Loci Vasconum a Ptolemaeo nominati: Oeasso, Oeassonis Promontorium; Iturissa, Pompaelo, Bituris, Andelus, Nemanturostia, Curconium, Iaca, Gracchurris, Calagurris, Cascantum, Ergavica, Tarraga, Muscaria, Setia, Alavona.
Adamus Smith etiam Adamus Smithius (Adam Smith; natus die 5 Iunii 1723 in oppido Kirkcaldy Fifae; mortuus Edimburgi die 17 Iulii 1790), Scoticus Universitatis Glasguensis et Collegii de Balliolo apud Oxonienses alumnus, oeconomiae studuit, quem patrem vel inventorem oeconomicorum hodiernorum et oeconomiae politicae multi eruditi habent.
Nicolaus Polites, Athos Romanus, Lamprus Coromelas, Andreas Michalacopulus, Constantinus Rentes, R. Raphael, S. Marchetti, A. Negropontes, N. Speranza, Cyriacus Benizelus, C. Papadiamantopulus, A. Mazaraces-Ainian, Sophocles Benizelus, N. Mpotases
Commissio Americana ad Pacem Componendam, scilicet Clive Day, Archibald Cary Coolidge, Albertus Howe Lybyer, Vance C. McCormick, Sidney Eduardus Mezes, Carolus Seymour, Rhys Carpenter, W. L. Westermann, Esaias Bowman, Iacobus Shotwell, Georgius Ludovicus Beer, Carolus Homerus Haskins, Iacobus Brown Scott, David Hunter Miller, R. H. Lord, Mark Jefferson, D. W. Johnson, W. E. Lunt, A. A. Young
Alfredus Milner, Henricus Hughes Wilson, Robertus Cecil, Gualterus Hume Long, Rosslyn Erskine-Wemyss, Arnoldus Toynbee, Robertus Vansittart, Ludovicus Bernstein Namier, Ioannes Maynard Keynes, Haroldus Nicolson, Lionellus Georgius Curtis, Eyre Crowe, Carolus Hardinge, Esme Howard, E. H. Carr, Allen Leeper, Rex Leeper, Louis Mallet, Cunliffe, Sumner, William Goode e Terra Nova
Mann se in vestigiis Goethii velut morum custodem vidit, quippe qui multis in symbolis orationibusque vitam spiritalem socialemque Germanicam corroborare tentaret (Lübeck als geistige Lebensform, 1926; Deutsche Ansprache. Ein Appell an die Vernunft, 1930; Goethe als Repräsentant des bürgerlichen Zeitalters. Rede zum 100. Todestag, 1932).
Eventus felicissimus mythistoriae primae »The life and opinions of Tristram Shandy« eum in caput duxit. Tunc autem istius fabulae Romanensis ignotus atque inauditus modus fecit, ut a Londiniensibus indulgentia corruptis diligeretur. »Tristram Shandy« narratio e partibus fabulatoriis est partim sub larva domini Yorick , parochi cuiusdam et scurronis, partim sub persona domini Tristram phantastici confecta.
»Perpetuum mobile«, »Aufforderung zum Tanz«). Scriptor autem quoque fuit: nam Weber, praesertim Dresdae primis annis, commentationes in actis diurnis vulgavit ut auditorium ita bene paratum ex musica maiorem dilectionem carperet. Istos commentarios Weberianos edidit anno 1828 Dresdae Theodorus Hell. Biographiam pepigit Maximilianus Maria de Weber ; nepos Carolus de Weber edidit epistulare commercium cum uxore Carolina sub titulo »Reisebriefe
Anno 1818 primo monstrabatur »Jubelouvertüre«, die 14.3.1821 Berolini primo »Preciosa« et die 18.6. melodrama »Freischütz«. Ista opera magna sequebantur die 25.10.1823 »Euryanthe« et die 12.4.1826 Londinii »Oberon«. Iam dudum pulmonibus laborans ob pecuniam faciendam sibi minime pepercit. Viribus velociter deficientibus paulo post naturae concessit. Neque opus melicum »Die drei Pintos« finiri potuit; quod cum textu emendato anno 1888 in tractatione Gustavi Mahler Lipsiae videri potuit.
In valetudinario primum officia praestabat apparitoris medicinis dispensandis in regiones nosocomiales , donec ineunte anno 1943 ad Ronaldum T. Grant et Basilium Reeve, qui "ictum vulneris" investigabant, se adiunxit et, cum Aprili mense Novum Castellum mutarent, cum iis profectus est adiutor laboratorii.
Secundum Ordinem Mundi Sanitarium "Hygiene condiciones ac res, quae sanitatem tuitu ac expansionem morborum defensu adiuvent, refert. Includit igitur hygiene medica insignem rerum ambitum cum ea sanitatis defensione sociactum, verbi causa, vicina purgi, instrumenta induci sterilitatis, hygienem manuum, aquam, cloacas, velut secura medicae abiectio sordis".
Libri »Die vernünftigen Tadlerinnen« et »Der Biedermann« tractationes aedificantes docilesque habebant secundum morem Anglicum confectas. Sequebatur series aliorum periodicorum cum argumentis aesthetico-litterariis: »Beiträge zur kritischen Historie der deutschen Sprache, Poesie und Beredsamkeit« ; »Neuer Büchersaal der schönen Wissenschaften und freien Künste« ; »Das Neueste aus der anmutigen Gelehrsamkeit« .
Inter opera a Franckio pacta et nostris diebus utique legendum est »Öffentliches Zeugnis vom Werk, Wort und Dienst Gottes« cum commentatione sua »Kurze, einfältige Unterricht, wie die Kinder zur wahren Gottseligkeit und christlichen Klugheit anzuführen sind«, quae et separatim anno 1702 edita est.
Georgius Augustus vulgo Georg August Goldfuss (etiam Goldfuß; natus die 18 Aprilis Thurnau in Franconia Superiore, 1782 - obiit die 2 Octobris 1848 Bonnae-Poppelsldorf) miles Germanicus ac illustris studiosus naturalis historiae, palaeontologiae, zoologiae et botanicae fuit.
versabatur cum nuntius ab Amphipolitanis promptum succursum petitum missus eum adiitː etenim dux Lacedaemonius Brasidas a proditoribus accersitus flumen Strymonem iam transierat atque sub ipsis moenibus moderatis propositis - ad Graeciam liberandam enim se venisse adfirmare solebat- incolas ad deditionem provocabat.
Confoederatione nunc diffissa, Septentrionales hominum copiarumque opportunitates multum valere coeperunt anno 1864, dum Ulixes S. Grant, imperator Exercitus Unionis, proelia terendi Expeditionem Terrestrem appellata contra Lee commisit, et Gulielmus Tecumseh Sherman, alter Unionis dux, Atlanta Georgiae occupata, domus, ferrivias, et omnes belli copias omnino destruens, iter ad mare fecit.
Disceptationes Lincoln-Douglas anni 1858 mentionem aliquando fecerunt Dogmatis Freeport, a Stephano A. Douglas duce Democratico Septentrionali propositi ut Diiudicatio Dred Scott impedita esset—dogmatis quod, cum Douglas Constitutionem Lecompton in inritum redegerit, Factionem Democraticam Meriodionalem a Septentrionali disiunxit.
Is et eius socii inter Republicanos Radicales Lincoln Praesidem urserunt ad servos cito manumittendos, cum Republicani moderati manumissionem gradualem compensatamque et colonizationem accipiebant; attamen Capita Aenea , civitates finitimae, et Democrati Bellicosi manumissioni repugnabant, sed civitates finitimae et Democrati Bellicosi post nonnullos menses eam acceperunt, partem totius belli, rei necessariae ut Unio conservaretur.
Quamquam exercitus McClellan portas Ricmondiae in Expeditione Paeninsulari attigit, Johnston eius progressum in Proelio Septem Pinorum repressit; quo facto, Robertus E. Lee generalis et ministri Iacobus Longstreet Murusque Lapideus Jackson in Proeliis Septem Dierum fecerunt ut McClellan se recipiat.
Bellum Civile Americanum, rite Bellum Seditionis , vulgo Bellum Secessionale, et saepissime in civitatibus Meridianis Bellum inter Civitates, fuit bellum civile in Civitatibus Foederatis Americae gestum, fere a die 12 Aprilis 1861 praecipue ad paene eundem diem anno 1865.
Undecim civitates serviles—civitates in Civitatibus Foederatis Meridianis servitutem sinentis—suam secessionem a Civitatibus Foederatis declaraverunt, Civitates Confoederatas Americae constituerunt, et Jefferson Davis duce, cum foederali Civitatum Foederatarum gubernatione bellaverunt, quam omnes civitates liberae et quinque civitates finitimae in Septentrionalibus sustinuerunt.
Discrepantiae regionales moribus servitutis, significatione democratiae, et meritis oeconomicis laboris liberi plantationumque servitutis effecerunt ut factiones Whig et "Nihil Scire" conciderent et novae factiones—inter quas Factio Soli Liberi , Factio Republicana , et Factio Unionis Constitutionalis —surgerent.
Hood urbis regione excessit ad Sherman commeatus minitandos et Tennesiam invadendam in Expeditione Franklini et Nasvillae , sed Ioannes M. Schofield legionis praefectus eum in Proelio Franklini Altero vicit, et Georgius Henricus Thomas in Proelio Nasvillae eum devicit et reapse eius exercitum destruxit.
Muneribus Meridionalibus in Congressu relictis, secessio Republicanis licuit leges sancire consiliorum quae ante bellum Senatores Meridionales obstruxerant, inter ea Formula Morrilliana, collegia terrae concessae , Lex Fundorum, ferrivia trans continentem , Lex Argentariarum Publicarum, et confirmatio notarum Civitatum Foederatarum a Lege Monetae Legitimae anni 1862.
Grant late patentem rei gerendae ordinem composuit; ille commune excogitavit consilium quo Confoederatio quoquoversum incursa esset: iussit Georgium Meade et Beniaminum Butler duces movere contra Lee prope Ricmondia; Franciscum Sigel Vallem Shenandoah oppugnare; Sherman Atlantam capere et iter ad mare facere; Georgium Crook et Gulielmum W. Averell duces vexare ferrivias commeatus in Virginia Occidentali; et Nathanielem P. Banks Legionis Praefectum capere Mobile Alabamae.
Inter res quae ad deditionem Lee duxerant fuit comprehensio praefectorum Ricardi S. Ewell et Ricardi H. Anderson die 6 Aprilis, post clades Meridionalem apud Rivum Sayler; insuper die 8 Aprilis, equitatus Unionis, Georgio Armstrong Custer Legionis Praefecto duce, tres ferriviales frumenti apparatusque militaris series apud Stationem Appomattox ceperat.
Civitates Meridionales legationes Vasintoniam miserunt qui solutionem rerum foederatarum foedusque pacis cum Civitatibus Foederatis facere obtulerunt; Lincoln autem, habens Confederationem esse gubernationem non legitimam, et foedus cum ea reapse confessionem eam esse gubernationem sui iuris, conloquia cum legatis Confoederatis reiecit, sed Gulielmus H. Seward, Secretarius Civitatis, attamen conloquiis inconcessis obliquisque interfuit, quae improspere gesta sunt.
Grant tandem invenit Philippum Sheridan Generalem, ducem satis infensum in Expeditionibus Vallis anni 1864 vincere, qui Iubalem A. Early Legationis Praefectum in serie proeliorum superavit, inter quas ultima et summa victoria apud Rivum Cedrorum; inde Sheridan fecit ut destruere rustica Vallis Shenandoah fundamenta—belli ratio similis belli rationis quae Sherman in Georgia mox adhiberet.
Henricus David Thoreau fuit philosophus, naturalista, et auctor Americanus, qui duobus libris innotuit: Walden, seu Vivere in Silvis de simplicitate voluntaria in rebus rusticis , et Inoboedientia Civilis , de inviolentia rei publicae iniustae reprehendenda, quae in servitute et Bello Mexicano detegit.
Bolivarius, aliorum fautorum libertatis Americanae similis (sicut Georgii Vasingtonii, Michaelis Hidalgo, Iosephi Sancti Martini, Bernardi O'Higgins, Francisci de Paula Santander, Antonii Nariño, Francisci de Miranda), fuit francomurarius, anno 1803 in lobiam Lautaro cooptatus, quae Gadibus in Hispania tum actuosa erat.
Die 19 Novembris anno 1828 hora post meridiem tertia Franciscus Schubert 31 annos natus in habitatione fratris Ferdinandi Schubert (in domo "Auf der neuen Wieden N 694," hodie Kettenbrückengasse 6) mortuus est, postquam per duas hebdomadas febri perseverante, verisimiliter typhode vexabatur.
Sententiae Magistri A., quoddam florilegium ex dictis patrum catholicorum plerumque mutatis abbreviatisque compilatum, in XVI codicibus conservatum et saeculo XII confectum, communiter appellatur, quia explicit unius codicis antiqui legitur: "Liber sententiarum magistri A." Multi eruditi nomen integrum huius magistri A. invenire studuerunt.
Diccionario de Autoridades (titulus completus: Diccionario de la lengua castellana, en que se explica el verdadero sentido de las voces, su naturaleza y calidad, con las phrases o motivos de hablar, los proverbios o refranes y otras cosas convenientes del uso de la lengua, sex volumenes, 1726–1739) – Vocabularium linguae Hispanicae poëticae
Ad Expositionem Universalem anno 1889 celebrandam ad annum saeculi Res novae Franciae ingeniarii duo societatis G. Eiffel et Compagnie, videlicet Mauritius Koechlin et Aemilius Nouguier "turrim altissimam" construere, anno 1884 primi proposuerunt; qui, dubitante etiam domino Eiffel, sibi coniunxerunt Stephanum Sauvestre architectum eiusdem societatis.
Turris Eiffeliana (Francogallice La Tour Eiffel , La dame de fer "domina ferrea" per iocum appellata) est turris cancellorum ferro temperato confecta atque in Campo Martio iuxta flumen Sequanam Lutetiae Arrotundimento VII sita, ex Gustavo Eiffel ingeniario appellata, cuius societas mercatoria G. Eiffel et Compagnie turrim annos ab 1887 ad 1889 aedificavit.
Scientia monumentorum antiquitatis exfossando elucidata monet originem crepidinis Gippevici et amplitudinem per regnum Redwaldi crevisse, quasi venta mercaturae maritimae loci fluviatili ad receptum mercimoniorum importaticiae ex partibus Rhenis Fluminis Galliae Merovingianae conueniens et seruiens, pro bono regni.
Uxor adiuvat, narrat Beda, nam “postquam enim cogitationem suam reginae in secreto revelavit” , "revocauit eum illa ab intentione, ammonens quia nulla ratione conveniat tanto regi amicum suum optimum in necessitate positum auro vendere, immo fidem suam, quae omnibus ornamentis pretiosior est, amore pecunia perdere" .
In annalibus medii aevi Simeoni Dunelmensis, etiam a Rogero Wendover transcriptis, obitus Raedwaldi bis relatus sub anno 599 et s.a. 624, notatione primo errorem duplicatum cuiusdam scribae apparente, annus posterior recte accipitur: prior forsitan recte locus mortis Tytilae et successionis Raedwaldi fuisset, quem per emendationem aliquis creditur.
Raedwald, "libenter eum excipiens promisit se quae petebatur esse facturum. At postquam Aethelfrith in hac eum prouincia apparuisse et apud regem illus familiariter cum sociis habitare cognouit, misit nuntios qui Redualdi pecuniam multam pro nece eius offerrent; neque aliquid profecit. Misit secundo, misit tertio, et copiosiora argentii dona offerens et bellum insuper illi, si contemneretur, indicens. Qui uel minus fractus uel corruptus muneribus cessit deprecanti, et siue occidere se Eduinum seu legatariis tradere promisit" .
Conversio fidei autem Raedwaldi nec placuit aliis familiae suae: "nam rediens domum ab uxore sua et quibusdam peruersis doctoribus seductus est, atque a sinceritate fidei depravatus . . . in eodem fano et altare haberet ad sacrificium Christi, et arulam ad victimas daemoniorum" , sed et altare illum christianum noscimus permansisse, quia longo tempore postea monita est Ealdwulfo, nepote Ennii fratris Raedwaldi.
Georgius Lucas primo voluit seriem facere novem pellicularum, quae e ternis trilogiis consisterent: Episodia IV–VI, prima edita, de rebus post Bellum Yavinense Primum gestis usque ad annum 4 pBY tractat, cum episodia I–III de rebus ante Bellum Yavinense gestis ab anno 32 aBY narrent.
De Caecilio Statio multa iudicia a serioribus scriptoribus nobis traditi sunt, quorum plerique Caecilium describunt quasi e maximis poetam fabularum Romanum, sed Ciceronis iudicium forsitan exitiale fuit Caecilii operibus; orator ille, quamquam scribens Itaque licet dicere et Ennium summum epicum poetam, si cui ita videtur, et Pacuvium tragicum et Caecilium fortasse comicum , haec severa verba demum reliquit:
Editio operum omnium, quorum tomus primus Stuttgardiae et Augustae Vindelicum vere anni 1856 vulgata est, opuscula adhuc inedita quoque continebat (Einleitung in die Philosophie der Mythologie, Monotheismus, Philosophie der Mythologie, Philosophie der Offenbarung, über den Gegensatz der negativen und positiven Philosophie) necnon res sub pseudonymo Bonaventurae scriptas.
Fridericus Gulielmus Iosephus de Schelling (natus die 27 Ianuarii 1775 in Leonberg in Virtembergia; mortuus die 20 Augusti 1854 in Bad Ragaz, Helvetia) fuit philosophus Germanicus successor Ioannis Fichte et decessor Georgii Wilhelmi Friderici Hegel qui philosophia Spinozae aestimavit et de absoluto et idealismo transcendentiae studuit.
Tempore imperatorum provincia, cuius incolae saepe contra Romanos rebellabant, interdiu a senatu, nonnumquam et ab imperatore administrabatur ː exempli gratia anno 6 provincia imperatoria facta erat sed cum Achaiam, quae provincia senatoria erat, liberam esse decrevit post ludos Isthmicos anni 67, Nero Sardiniam senatoribus in vicem reddidit.
Nonnulla opera litteraturae modernae in linguam Latinam convertit (fabulas pueriles, quae sunt: Kästner, Münchhausen, Preußler, Der Räuber Hotzenplotz; Krabat; Goscinny, Le Petit Nicolas), fabulas romanicas novellasque (Goethe, Die Leiden des jungen Werther; Gotthelf, Die schwarze Spinne; Hauptmann, Bahnwärter Thiel; E. A. Poe, Black Cat, Hop Frog, The pit and the pendulum; Dürrenmatt, Romulus der Große, Süskind, Parfum , Schlink, Der Vorleser ; et al.
Ab anno 1981 usque ad annum 1989 in sede operarum Neolatinitatis (cui praefuerunt Professor Dr. Christianus Helfer et Pater Dr. Caelestis Eichenseer) moderatus est Colloquiis Latinis habendis, seminariis, in quibus disputabatur de Latinis auctoribus aetatis humanisticae et posthumanisticae, velut de Petrarcâ, Erasmo, Moro, Copernico, Bacone, Campanellâ, Cardano, Hobbesio.
In Ephemeride, periodico retiali, Epistulas Leoninas divulgare solet , quae cum varia tum praecipuê continent versiones Latinas textuum modernorum necnon symbolas, quae spectant ad etymologiam et scientias naturales necnon ad Latina vocabula rariora, recentiora, recentissima, quae ex longo iam tempore colligit lexicon neolatinum compositurus.
Civitas Unita Insularum Ioniarum fuit civitas autonoma sub Imperio Britannico, anno 1815 constituta e septem insulis magnis (haec insulae sunt Corcyra, Paxos, Leucas, Cephallenia, Ithaca, Zacynthus, Cythera) et alia territoria nonnulla quae antea sub dominatione Venetianorum, Turcorum, Francogallorum et Russorum fuerant.