polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ಆ ನಂತರ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅದೇ ಮಾಸ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಕೆಲವರು ಸೂರ್ಯಮಾಸ ಹಿಡಿದು ಚಾಂದ್ರಮಾಸದ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವರು. ವಾರ್ಷಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪಿತೃಲೋಕದಲ್ಲಿರುವವನಿಗೆ ಶಕ್ತಿಯುಂಟಾಗುವುದೆಂದು ಹೇಳತ್ತಾರೆ. ಭೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಅವರಿಗೆ ಪಿತೃಲೋಕ ವಾಸ ಸಿಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳುವರು.
ಗಯಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾತಾ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವರು ; ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದ ಪಿತೃವಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ದೊರಕಿರುವುದೆಂಬ ನಂಬುಗೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಈ ನಿಯಮ ವಿರಬಹುದು.
ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶವವನ್ನಿಟ್ಟ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೀಪವನ್ನು ಹತ್ತು ದಿನದವರೆಗೂ ಆರದಂತೆ ಹಚ್ಚಿಡುವರು. ಅಲ್ಲಿ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಹಾಲನ್ನೂ , ನೀರನ್ನೂಇಡುವರು . ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಯಾರೂ ಉಪಯೋಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಸ್ತಿ-ಸಂಚಯನ :ದಹನದ ಮರು ದಿನ ಸ್ಮಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಸ್ತಿ-ಸಂಚಯನ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯ ಕ್ರಮನೆಡೆಸುವರು . ದಹನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಬೂದಿಯನ್ನೂ ಎಲಬುಚೂರುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ಕೊಡಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬುವರು ;
ಪುನರ್ದಹನ: ಮಾರನೇದಿನ ಕರ್ತನು ಬಂಧುವಿನ ಜೊತೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಳಿದುಳಿದ ದೇಹದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ದಹನಮಾಡಲು ಅವನ್ನು ಕೋಲಿನಿಂದ ಜೋಡಿಸಿ, ಪುನಃ ಸೌದೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಬೆಂಕಿಮಾಡಿ ಹಿಂತಿರುಗುವುದು.
ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ದಹನ ಸ್ಥಳದ ಹತ್ತಿರ, ಯಮ ದೇವತೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ಒಂದು ಹೋಮ ಮಾಡುವರು. ಅದೇ ದಿನ ದಹನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಬೂದಿಯನ್ನೂ,ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಂಗಗಳ ಎಲಬು ಚೂರುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ಕೊಡಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬುವರು. ಬೂದಿಯನ್ನು ಕೆರೆ ಅಥವಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲುವರು; ಅಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿದ ಕೆರೆ / ತೀರ್ಥದ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಹಾಗೆಯೇ ಇಟ್ಟು ನಂತರ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿದ ನೀರಿನ ತಾಣಕ್ಕೆ ಹಾಕುವರು. ಧರ್ಮಸಿಂಧು ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿ ಸಂಚಯನವನ್ನು ದಹನದ ನಂತರ ಏಳು ದಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಾದರೂ ಉತ್ತಮ ದಿನ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ಮರಣ ನಂತರ ಹತ್ತು ದಿನಗಳಕಾಲ ಮೃತನ ಪ್ರೇತಕ್ಕೆ ‘ನಿತ್ಯ ಪಿಂಡ’ (ಮುಷ್ಟಿ ಗಾತ್ರದ ಅನ್ನದ ಉಂಡೆ- ಪ್ರಿತಿ ನಿತ್ಯ ಒಂದು ಪಿಂಡ; ಕೆಲವರು ದಿನದ ಸಂಖ್ಯೆಯಷ್ಟೇ ಪಿಂಡ ಕೊಡುವರು. -ಅನಾನುಕೂಲವಿರುವವರು 10ನೇ ದಿನ ಎಲ್ಲಾ 10 ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಪಿತೃವಿಗೆ ಕೊಡುವರು.) ವನ್ನು ದರ್ಭೆಯ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುವುದು . ; (ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ತಾಣದಲ್ಲಿ 3ನೇ ದಿನದಿಂದ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ -ನಂತರ 12ನೇ ದಿನ ಸಪಿಂಡೀಕರಣ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವರು ಎಂದಿದೆ)
ಅವರು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆ, ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ. ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಷರಿಯಾ ಕಾನೂನು ಪ್ರಕಾರ ನಡೆಯುವುದು. ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚುವುದು, ಹಿಂದೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನಂತರ ದೇಹದ ಸಮಾಧಿ ಒಳಗೊಂಡ ಸರಳ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು, ದೇಹದಹನದ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.
ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರದ ಆಚರಣೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೇಗ ನಡೆಯಬೇಕೆಂಬುದು:
ಯುದ್ಧದ ಅಸಾಧಾರಣವಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಹೆಣಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ.
ಸ್ಥಾನೀಕರಣ ಅದರ ಮುಖ ಅಥವಾ ದೇಹದ ಬಲಭಾಗಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿದಾಗ ಮೆಕ್ಕಾ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಇರಬೇಕು.
ಇದು ಇಸ್ಲಾಮಿನ ಕ್ರಮ ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಜುದಾಯಿಸಂ ನಲ್ಲಿ ಅಸಲೇಖಾ ಎಂಬ ಸಂಕೀರ್ಣ ನಿಯಮಗಳಿವೆ ‘.
ಅವರು ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇವೆ. ಆದರೂ ಜುದಾಯಿಸಂ ನಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆ, ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದ ಹಲವಾರು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಟೋರಾಹ್ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ವಾಚನಗೋಷ್ಠಿಗಳು ಜೊತೆಗೂಡಿ ಗೋರಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹದ ಸಮಾಧಿ. ಪಾದಗಳು ಜರೆಸಲಿಂನ ದೇವಾಯದ ಕಡೆ ಇರಬೇಕು. ಇವು.
ಸಂಸ್ಕಾರ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬೇಗ ನಡೆಯಬೇಕೆಂಬುದು:
ಪಾದಗಳು ದೇವಾಲಯ ಜೆರುಸಲೆಮ್ ಟೆಂಪಲ್ ಮೌಂಟ್ ಎದುರಿಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ .( ಮರಣಿಸಿದವರನ್ನು ಉದ್ಧಾರಕ ಆಗಮಿಸಿ ಸತ್ತವನನ್ನು ಸಚೇತನಗೊಳಿಸುವನು ಎಂಬ ನಂಬುಗೆ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ)
ಈ ಕೆಳಗಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯದು; ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯಾಗಬಹುದು. ಇದು ಕೊಲ್ಲಾಪುರದ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಂತರ್ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿದೆ)
ವೀರಶೈವ ಅಥವಾ ಲಿಂಗಾಯತರ ಶಾಸ್ರೀಯ ಪದ್ದತಿ. ಒಬ್ಬ ಲಿಂಗಾಯತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾವಿನ ಸನ್ನಿಹಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ, ಒಬ್ಬ ಜಂಗಮರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಲು ಸಲಹೆ ಕೊಡಲಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಒಂದು ಹಸುವಿನ ದಾನ ಮಾಡಲಾಗುವುದು. . ಅವನ ದೇಹದ ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾದರೆ ಸಾಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ರೂ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ, ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಅಡಿಕೆಯನ್ನು ರೂ. 100 ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ದಾನಮಾಡುವ/ನೀಡುವ ಕ್ರಮವಿದೆ. ಈ ವಿಧಿಯ ನಿರ್ವಾಹಕನ ಪಾಪವನ್ನು ಕಳೆಯುವುದೆಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ವಯಸ್ಸಾದ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಮಾತ್ರಾ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಾವಿನಿಂದ ಉಳಿದರೆ ಅವನು ಅಥವಾ ಅವಳು ತನ್ನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ಮಠದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಉಳಿದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಕಳೆಯಬೇಕಾಗುವುದು. ಕಾರಣ ಅವರನ್ನು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಜಂಗಮರು ಈ ವಿಧಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ; ಕಾರಣ ಅವರು ಯಾವಗಲೂ ಪವಿತ್ರರೆಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗುವುದು.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜಂಗಮರು ಪದ/ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸಾಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಿಳಿಯ ಹೊದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಲಾಗುವುದು. ಸಾವಿನ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಪವಿತ್ರ ನೀರನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಬಿಡಲಾಗುವುದು. ಅವನ ಮೈಮೇಲೆ ಆಭರಣಗಳು ಇದ್ದರೆ ಅವನ್ನು ತೆಗೆಯಲಾಗುವುದು.
ಭಾರತೀಯ ಉಪಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಮಾನವ ದೇಹಗಳನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂಶಗಳಾದ ಪಂಚ ಭೂತಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ವಿಧಗಳಿವೆ. ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತರೆ ಆ ಶವವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಇಟ್ಟು ಬರುವ ಪದ್ಧತಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ಕೆಲವೊಂದು ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರಲ್ಲಿ ಈ ಪದ್ದತಿ ಇದೆ. , ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ, ನದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಡುವುದು ಮತ್ತು ಮೃತ ದೇಹವನ್ನು ಸುಡುವುದು.
ಕೆಲವು ಶತಮಾನಗಳ ನಂತರ, ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ನಿಗದಿತ ಪ್ರದೇಶವಾದ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಮೃತದೇಹಗಳನ್ನು ಸಂಸ್ಕಾರಗೊಳಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಯಿತು , ಶಿಶುಗಳ, ಯೋಗಿಗಳ, ಸಾಧುಗಳ ದೇಹಗಳನ್ನು ಹೂಳುವುದು ಪದ್ದತಿ . ಒಂದೊಂದು ಜಾತಿ, ಜನಾಂಗಗಳಲ್ಲೂ ಶವಸಂಸ್ಕಾರ ಆಚರಣೆಗಳು ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಇರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ.
ಜನಪದರಲ್ಲಿ ಸತ್ತದೇಹವನ್ನು ಪಂಚ ಭೂತಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ರೂಢಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಂದ ಕಾಯ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯವಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ,ಮಣ್ಣಿಗೂ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಶವವೊಂದು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೊಳೆತರೆ ಮುಂದೆ ಅದು ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆ.
ಒಂದು ವೇಳೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಕಾಲ ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಈಡಾದರೆ, ಆತ್ಯಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ವಾಸಿಯಾಗದಂತಹ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಸತ್ತರೆ , ತೊನ್ನಾದವರು ಸತ್ತರೆ ಇಲ್ಲವೆ ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಂತಹ ಶವಗಳನ್ನು ಹೂತರೆ ದೆವ್ವ, ಭೂತಗಳಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಸುಡುವ ಪದ್ದತಿ ಇದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಂತ್ರ ಶವಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಅಂತಿಮ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.
ಮೇಲೆ 1.2.ರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಅನೇಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮರಣದ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಮರಣಾನಂತರ ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ 24 ಗಂಟೆಗಳ ಒಳಗಾಗಿ ನಡೆಯುವುದು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಬಂಧುಗಳು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅವರು ಬರುವವರೆಗೆ ಕಾಯುವರು. ಅವರು ಮೃತನ ಕೊನೆಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲಿ ಎಂಬುದು ಉದ್ದೇಶ . ಮೃತನ/ಳ ಮಗ -ತಂದೆ -ಯಾ ಹತ್ತಿರದ ಪುರುಷ ವರ್ಗದ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಿ ಉತ್ತರ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಲು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ; ಅವರಿಗೆ “ಕರ್ತ” ನೆನ್ನುವರು. ಹಿಂದೆ ಪುತ್ರನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪುತ್ರಿ ಉತ್ತರಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬಹುದೆಂದು ಇದ್ದುದು ನಂತರ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಮಾತ್ರಾ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ.
ಕೂಡಲೆ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ವಿಧೀಗಳನ್ನು ತಿಳಿದ ಒಉರೋಹಿತರನ್ನು ಕರೆಸಲಾಗುವದು ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಡೆಯುವುವು. (ಇಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾಖಲೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ -ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲೂ ಕೆಲವನ್ನು ಮಾತ್ರಾ ಹೇಳಿದೆ- ಹೆಚಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಷ್ ತಾಣ- ಅಂತ್ಯೇಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಫೂನರಲ್ ಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ.
ಸಾವಿನ ನಂತರ, ದೇಹವನ್ನು, ಮನೆಯ ಬಳಿ ತೆರೆದ ಜಾಗದಲ್ಲಿಟ್ಟು ತಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದು ದೇಹವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಉಡುಗೆ ತೊಡಿಸಲಾಗುವುದು. ಮೃತನನ್ನು ಒಂದು ಗೋಡೆಗೆ ವರಗಿಸಿ ಕೂರಿಸಿ ಕಾಲನ್ನು ಮಡಿಸಿ ಚಕ್ಕಲುಮಕ್ಕಲು ಮಾಡಲಾಗುವುದು. ಹೀಗೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಅಥವಾ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಇಡಲಾಗುವುದು.ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಳೆಯ/ವಯಸ್ಸಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರೆ ಇನ್ನೂಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಇಡಬಹುದು. ಸತ್ತವರು ಜಂಗಮನಾದರೆ, ಹಳೆಯ ಮನುಷ್ಯ ಅಥವಾ ಮಹಿಳೆ ಇದ್ದರೆ, ವಚನ/ ಪದ/ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ ವಾಚನ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೃತನ ಹೆಂಡತಿಯು ಇದ್ದರೆ, ತನ್ನ ಪತಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮಾಂಗಲ್ಯ ದಾರ, ಗಾಜಿನ ಬಳೆ, ಮತ್ತು ಕಾಲ್ಬೆರಳ ಉಂಗುರಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಶವವಾಹನದಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. (ಶವವಾಹನ, ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ವಿಮಾನ? : ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಅಲಂಕರಿಸಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ)). ಬಾಳೆ ಗಿಡವನ್ನು ಲಂಬವಾಗಿ ಕುರ್ಚಿಯೊಂದರ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ , ಅದರ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕಮಾನುಗಳಂತೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ., ಮತ್ತು ಇಡೀ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಹೂವಿನ ದಂಡೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಡಲಾಗುವುದು. ಹೆಣವನ್ನು ಚಕ್ಕಲುಮಕ್ಕಲು ಮಾಡಿ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವಂತೆ ಇಡಲಾಗುವುದು. ಮತ್ತು ಕುರ್ಚಿಯ ಕಾಲಿನ ಅಡ್ಡ ಕಟ್ಟಿದ ಎಳವನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಸ್ನೇಹಿತರು ಅಥವಾ ನೆರೆಯವರು ಹೊರುವರು.
ಶವವನ್ನು ಇಟ್ಟಿರುವ ಬಿದಿರಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿ ನ್ನು ವಿದ್ಯುತ್ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಲಾಗುವುದು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಚೌಕಟ್ಟು ಒಳಸರಿಯುತ್ತದೆ, ದೇಹದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸರಿಗೊಳಿಸಲಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಫ್ರೇಮ್ ಮರಳಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಆಯೋಜಕರು ಸ್ವಿಚ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.ಗುರಿ ತಾಪಮಾನ ಸುಮಾರು 500 ಡಿಗ್ರಿ ಸೆಲ್ಶಿಯಸ್ ಆಗಿದೆ. ಚೇಂಬರ್ ಸುರುಳಿಗಳನ್ನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ದೇಹದ ದಹನಕ್ಕಾಗಿ ಸದಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಇರಿಸಿರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ದೇಹದ ದಹನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಾಲ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕೋಣೆಯ ಬಹಳ ಎತ್ತರದ ಚಿಮಣಿಯ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಹೊಗೆಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. (ಇಲ್ಲಿಯೂ , ದೇಹವನ್ನು ಚೇಂಬರ್ ಗೆ ನುಗ್ಗಿಸುವ ಮೊದಲು ಕರ್ತನು ದೇಹದ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಉರಿಯುವ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಇರಿಸುತ್ತಾನೆ). ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ಕರ್ತನಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪುನಃ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ಮತ್ತು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಧಾಮಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ಇವೆ., ಕರ್ತನು ಒಮ್ಮೆ ಇದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಇಂತಹ ನದಿಯ ದಡ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ತೀರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ಎಂದು, ಒಂದು ನೀರಿನ ದೇಹದ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುವನು. (. ವಿದ್ಯುತ್ ದಹನದಲ್ಲಿ ಮೃತ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬಾರದು.
ಕೈಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಹಚ್ಚಿ ದಹನ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುತ್ ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಸುಡುವ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸತ್ತ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಹೂ ಚೆಲ್ಲುವರು. ಹೂಗಳು .
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಾನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪರಿಪಾಠವಾಗಿದೆ. ದೇಹವನ್ನು ಚಿತಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುವರು. . ನೀವು ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ವೈದ್ಯರ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಚಿತಾಗಾರದ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು. ಆಗ ಅವರು ದಹನಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡುವರು. ದೇಹದ ಉಸ್ತುವಾರಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಣಗಿದ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ , ನಂತರ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಸಗಣಿ ಬೆರಣಿಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕು. . ಮುಖವನ್ನು ಕೊನೆಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಲಾಗುವುದು. . ಕರ್ತನು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಮೃತನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಇರಿಸಲಾಗುವುದು. ನಂತರ ಅದರ ಮುಖವನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ದಹನಕ್ಕೆ ಬಂದವರು ಮನೆಗೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ. ಉಸ್ತುವಾರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯು / ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪೂರ್ಣ ದಹನಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ . ಅವರು ದೇಹವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಡುವ ಬಗೆಗೆ ನಿಗಾವಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಂತರ ಒಂದು ನದಿಗೆ ಅಥವಾ ಬಾವಿಗೆ ಹೋಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ , ಶೋಕಾಚರಣೆಯ ಮನೆಗೆ ಒದ್ದೆಯಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮರಳುವರು ಪುನಃ ಪಾದೋದಕ ಕುಡಿದು , ಗ್ರಂಥಗಳ ಪಠಣವನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿತ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜಂಗವ್ಮರಿಗೆ ಮತ್ತ ಇತರರಿಗೆ ಬೋಜನ ನೀಡಲಘುವುದು. ಬಡವರಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡಲಾಗುವುದು. ಆದಿನ ಅಥವಾ 5ನೇ ದಿನ, ಮೃತನ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಜಂಗಮರಿಗೆ ಅಥವಾ ಬಡವರಿಗೆ ಕೊಡಲಾಗುವುದು. ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಜೊತೆ ಪಾದುಕೆ, ಛತ್ರಿ, ಪಾತ್ರೆ, ಕೊಡಲಾಗುವುದು. ಶ್ರೀಮಂತರು ಗೋವನ್ನು ಕೊಡುವರು. 3ನೇ , 5ನೇ, ಅಥವಾ ಏಳನೇ ದಿನ ಜಂಗಮರಿಗೂ ಬಂಧುಗಳಿಗೂ ಸಂತರ್ಪಣೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿರುವುದು. ಆನಂತರ ಆ ಕುಟುಂಬವು ಪರಿಶದ್ಧಿಯಾದಂತೆ ; ಆನಂತರ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಉಣ್ನಬಹುದು., . ಯಾವುದೇ ಮಾಸಿಕ ಅಥವಾ ವಾರ್ಷಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧ ವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ಥಿತಿವಂತನಾದ ಕುಟುಂಬವಾದರೆ , ಸಮಾಧಿ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲಿನ ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ನಂದಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗುವುದು. ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಕೆಲವು ಸದಸ್ಯರ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ದಿನವೂ ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ
ಕರ್ತನು ಒಂದೇ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತ್ವರಿತ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವನು, ಮತ್ತು ನಂತರ ಒದ್ದೆಯಾದ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕೂರುವನು. ಪುರೋಹಿತರು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ತನು ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇಹವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಾನ್ ಹಾಕಲಾಗುವುದು. . ಮಗ ಒಂದು ತುಪ್ಪದ ದೀಪವನ್ನು - ಒಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹೆಜ್ಜೆ ವ್ಯಾನಿನ ಜೊತೆ ನೆಡೆಯುತ್ತಾನೆ . ವ್ಯಾನ್ ನಂತರದಲ್ಲಿ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶ್ಮಶಾನದ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಪುರೋಹಿತನು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕರ್ತನು ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಂಬಂಧಿಕರು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರು ಭೇಟಿಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೃತನ ಮನೆಯವರು ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಪದ್ದತಿ ಇಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಿಗಳು ಮೌನವಾಗಿ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ.
ಹಿಂದೂ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ. ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ಎಂಬ ವಿಧಾನವು, ಸಾವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇಹದಿಂದ ಆತ್ಮವು ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ಸೂಕ್ತ ಕಾಲಾನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಗರ್ಭಾಂಕುರ ಹೊಂದಿ ಪಡೆಯಬಹುದು ಅಥವಾ ಪಿತೃಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಅದರ ಪುಣ್ಯ ಪಾಪ ವಿಶೇಷ ದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗ/ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು ಎಂಬ ನಂಬುಗೆ ಬೆಳೆಯಿತು. ಸೂಕ್ತ ಸಂಸ್ಕಾರ ವಿಲ್ಲದೆ ಹೋದರೆ ಆತ್ಮವು ಈ ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಹೋಗದೆ ಪ್ರೇತಾತ್ಮವೆಂಬ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ನೋವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು. ಈ ಭೂಮಿಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರದು ಎಂಬ ಹಿಂದೂ ಪೌರಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರ ಆಧಾರಿತ ನಂಬುಗೆ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇಹದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಆತ್ಮ ಅಥವಾ ಜೀವಕ್ಕೆ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಂಸ್ಕಾರವೆಂಬ ಕ್ರಿಯೆ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ. ಸದ್ಗತಿ ಎಂದರೆ ಪ್ರೇತತ್ವ ಹೋಗಿ ಸ್ವರ್ಗ ಅಥವಾ ಪಿತೃಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವುದು.
ಶ್ರಾದ್ಧ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತ ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಇದರರ್ಥ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಡೆಸಲಾದ ಏನೇ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ, ಅದು ಒಬ್ಬರ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ , ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಒಬ್ಬರ ಮೃತ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಗೌರವಾರ್ಪಣೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಒಬ್ಬರು ನಡೆಸುವ ಕ್ರಿಯಾವಿಧಿ. ಪರಿಕಲ್ಪನಾತ್ಮಕವಾಗಿ, ಅದು ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು ಹಾಗು ಪೂರ್ವಜರ ಕಡೆಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹಾಗು ವಂದನೆಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಒಂದು ರೀತಿ, ಅವರು ಏನಾಗಿದ್ದಾರೊ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ನೆರವಾಗಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು.
ಮೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದುದರ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಅವರಿಂದ ಪಡೆದ ಸಹಾಯ ಹಾಗೂ ಮಾನವರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಲು ಕಾರಣಿಭೂತರಾದ್ದರಿಂದ ಋಣ ಪರಿಹಾರಕ್ಕೆ ಕೃತಜ್ಹತೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಶ್ರಾದ್ದ.
ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಯುವುದು ಮೂಲಕ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬಹುದು. ನೀರನ್ನು ಬಂಧುಗಳಾದ ಗಂಡಸರು ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರು ಶವದ ಮೇಲೆ ಸುರಿಯುವುದು.; (ಇನ್ನೂಜೀವ ಏನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಬದುಕಲಿ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಇರಬಹುದು- ಮೃತನೆಂದು ಬಂಧುಗಳು ನಿಶ್ಚಯ ಹೊದಲು ಇರಬಹುದು). ನಂತರ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆದು, ಒಂದು ತಾಜಾ, ಹೊಸ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮೇಲೆ ಮತ್ತುತಳ ಭಗ ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಹೊದಿಸಬೇಕು. ಸಂಬಂಧಿಕರು ಮೃತರ ಬಾಯಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ ಹಾಕುವರು ಮತ್ತು ಜೇನು ತುಪ್ಪ ಬಂಗಾರದ ಚೂರು ಹಾಕುವರು.
ಎರಡು ವಿಧ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಸೌದೆಯ ಚಿತೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿ ದಹನ ಮಾಡುವುದು. ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಿತಾಗಾರ ಅಥವಾ ವಿದುತ್ ಚಿತಾಗಾರದಲ್ಲಿ ದಹಿಸುವುದು.
ಮೆರವಣಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.; ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಅದನ್ನು ಹಿಬಾಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಕುಟುಂಬ ಸ್ಥಿತಿವಂತರಾದರೆ ಸಂಗೀತಗಾರರು/ವಾದ್ಯದವರು ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವರು. ಒಂದು ಜಂಗಮ ಮರಣಿಸಿದಾಗ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂಗೀತ /ವಾದ್ಯದವರನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಹದ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಜನರು "ಶಿವ ಶಿವ", ಅಥವಾ "ಹರ ಹರ", ಎಂದು ಕೂಗುವರು; ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಡಿಕೆ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುವರು. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅಗೆದು ಸಮಾಧಿ ತಯಾರಿಸ ಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಧಿಯು , 4 ಅಡಿ ಉದ್ದ, 2 ಅಡಿ ಅಗಲ, ಮತ್ತು 3 ಅಡಿ ಆಳ.ಇರುವುದು. ಸಮಾಧಿಯ ಪೂರ್ವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಸಾಕಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಗೂಡುಕತ್ತರಿಸಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ಥಳ ಮಾಡಲಾಗುವುದು.
ರಾಮ ನಾಮ ಪಠಣ ; ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಪಠಣ, ವಿಷ್ಣು ಸಹಸ್ರನಾಮ ಪಠಣ; ಶಿವನಾಮ ಪಠಣ
ಮರಣ ಸನ್ನಿಹಿತನಿಂದ ದಶ ದಾನಗಳನ್ನು ಕೊಡಿಸುವುದು, ಅಥವಾ ಗೋದಾನವನ್ನು ಕೊಡಿಸುವುದು.
ಹಿರಿಯ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆಯುವುದು ; ಕಿರಿಯ ಬಂದುಗಳಿಗೆ ಆಶೀರ್ವದಿಸುವುದು.
ಮರಣಾ ನಂತರದ ದೇಹದ ವಿಸರ್ಜನ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಅಂತ್ಯೇಷ್ಟಿ ಅಥವಾ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೂ ಶವಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು, ಪ್ರಮುಖ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜದ ಸಂಸ್ಕಾಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರವೂ ಆಗಿದೆ. ಇಂತಹ ವಿಧಿಗಳು ಅನೇಕ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗರುಡ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ, ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಗಳು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಕೆಲವು ಅಸಂಗತತೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಈ ವಿಧಿಗಳು ಸಹ ಜಾತಿ, ಜಾತಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಗುಂಪು, ಮತ್ತು ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ.
ಹಿಂದೂ ಶವಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಹಂತಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಬಹುದು
ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಮರಣ ಶೆಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ- ನಡೆಸುವ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಧಿಗಳು.
ಮೃತನ ಪ್ರೇತವು ಪೂರ್ವಜರಾದ, ಪಿತೃಗಳ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿಸಲು ನಡೆಯುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳು
ಪಿತೃಗಳ ಗೌರವಾರ್ಥವಾಗಿ, ಅವರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ,ಪಿತೃಲೋಕಲ್ಲಿ ಸತತ ಸ್ಥಾನ ಹೊಂದಲು ಮತ್ತು ಅವರ ಋಣ ತೀರಿಸಲು ನಡೆಸುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳು.
ದಹನ ಕ್ರಿಯೆ ಎಂದರೆ ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು ಒಂದು ಸಮಿತ್ತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅದನ್ನು ಹೋಮದ ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸುವುದು -ಇದು ನರ ಮೇಧ ಹೋಮ. ಇದಕ್ಕೆ ಔಪಸನಾಗ್ನಿ/ ಗೃಹ್ಯಾಗ್ನಿ ಅಥವಾ ಶ್ರೌತಾಗ್ನಿ / ದಕ್ಷಿನಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವರು.
ಮರಣಾ ನಂತರ ಶವವನ್ನು ಈ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಸಕಲಗೌರವ ಮರ್ಯಾದೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೀಳ್ಕೋಡುವ ಆಚರಣೆಯೇ 'ಶವಸಂಸ್ಕಾರ'. ವ್ಯಕ್ತಿ ಸತ್ತ ನಂತರ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ -ಅಂತ್ಯೇಷ್ಟಿ, ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರ, ಅಪರ-ಸಂಸ್ಕಾರ / ಅಪರಕ್ರಿಯೆ/ ಅಪರಕರ್ಮ ಎಂಬ ಹೆಸರುಗಳಿವೆ.
ಭಾರತದ ವಾರಣಾಸಿ-ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ ದಹನ ಘಟ್ಟಗಳು,ಶ್ಮಶಾನದ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ.
ಕರೀಲಿಯದ ನೆಲ ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಪುರ್ವಕ್ಕೆ ಇಳಿಜಾರು. ಕರಾವಳಿಯ ನೆಲವಂತೂ ಜೌಗಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಯ ಭೂಭಾಗ ಪುರಾತನ ಗಟ್ಟಿಶಿಲೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಪರ್ವತಗಳು ನಿಸರ್ಗ ಬಲಗಳ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸವೆದು ತಗ್ಗಿವೆ. ನೆಲದ ಎತ್ತರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ 300'-1,500'. ಹಿಮಯುಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಈ ಪ್ರದೇಶ ರೂಪುಗೋಂಡಿತು. ಅನೇಕ ಹಿಮನದಿಗಳೂ ಸರೋವರಗಳೂ ಇಲ್ಲಿಯ ವಾಯವ್ಯ ಭಾಗವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 50,000 ಸರೋವರಗಳುಂಟು. ದಕ್ಷಿಣದ ಲ್ಯಾಡೋಗ ಮತ್ತು ಒನೆಗ ಸರೋವರಗಳೂ ಉತ್ತರದ ವ್ಯೂಪೊಜೆರೊ, ಸೆಗೊಜೆರೊ, ಟಾಪ್-ಒಜೆರೊ ಮತ್ತು ಕ್ಯೂಯಿಟೊ ಸರೋವರಗಳೂ ಮುಖ್ಯವಾದವು. ವಿವಿಧ ಎತ್ತರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಇಲ್ಲಿಯ ಸರೋವರಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ನದಿಗಳು ಕೂಡಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ನದಿಗಳಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ತನ್ನು ಹೇರಳವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದಿಸಬಹುದು. ಕರೀಲಿಯದ ನೆಲ ಹಿಮಶಿಲಾಚಯಗಳಿಂದಾವೃತವಾಗಿದ್ದರೂ ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಬೂದುಬಣ್ಣದ ಮಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆದರೆ ಜೌಗಿನಿಂದಾಗಿ ಬೇಸಾಯಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಿಲ್ಲ.
ಇಲ್ಲಿಯ ಹವಾಗುಣ ಬಲು ಶೀತಕರ. ಆದರೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಸಾಗರದಿಂದ ಬೀಸುವ ಆವರ್ತಮಾರುತದಿಂದಾಗಿ ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲೂ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಹವೆ ಸಂಭವಿಸಿ ಹಿಮ ಕರಗುವುದುಂಟು. ಫೆಬ್ರುವರಿ ಅತ್ಯಂತ ಚಳಿಯ ತಿಂಗಳು. ಆಗಿನ ಉಷ್ಣತೆ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ-90 ಸೆಂ. , ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ 140ಸೆಂ. . ಉತ್ತರದಿಂದ ಚಳಿಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಹವಾ ಇನ್ನೂ ತಣ್ಣಗಾಗಬಹುದು. ಬೇಸಗೆ ಬಲು ಚುಟುಕು. ಆಗ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣತೆ ಸು. 160 ಸೆಂ. , ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸು. 130 ಸೆಂ. ಅವಪಾತದ್ರವ ವಾರ್ಷಿಕ ಪರಿಮಾಣ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ 21' ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ 16'. ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹಿಮರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ಕರೀಲಿಯ : ಸೋವಿಯತ್ ಸಮಾಜವಾದಿ ಸ್ವಯಮಾಡಳಿತ ಗಣರಾಜ್ಯ. ರಷ್ಯನ್ ಸೋವಿಯತ್ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಮಾಜವಾದಿ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಒಂದು ಅಂಗ. ಐರೋಪ್ಯ ರಷ್ಯದ ವಾಯವ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಫಿನ್ಲೆಂಡ್, ಪುರ್ವದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯ ಸಮುದ್ರ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಡೊಗ ಸರೋವರ, ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಡಲಾಕ್ಷ ಖಾರಿ-ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಇರುವ ಈ ರಾಜ್ಯದ ವಿಸ್ತೀರ್ಣ 172,400 ಚ. ಕಿಮೀ.
ಭಟ್ಕಳದ ಮಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಚಲಿತವಿರುವ ಪುರಾಣವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಬೇರೆಡೆ ದೊರೆಯುವ ಪುರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಪುರಾಣ ಈ ರೀತಿ ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. " ಒಂದು ದಿನ ಮರದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಆಚಾರಿಯ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಆರು ವರ್ಷದ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಆಚಾರಿಯ ಮನೆಯವರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಎದ್ದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಕಂಡರು. ಆಗ ಅವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಯಾರು ನೀನು?
ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಆಕೆ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರವನ್ನು ಓಡಾಡುತ್ತಲೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಕೋಣೆಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೀಗ ಹಾಕೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. 'ಅದ್ಯಾಕೆ ಈ ಕೋಣೆಗೆ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಬೀಗ ಹಾಕಿರ್ತಾರೆ' ಎಂದು ಅವಳು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಗಂಡ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗ 'ತಾನು ಸಂಜೆ ವಾಪಸ್ ಬರ್ತೀನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿಹೋದನು. ಇದೇ ಸಮಯ ಎಂದು ಆಕೆ ಕೋಣೆಯ ಬೀಗ ಒಡೆದು ಒಳ ಹೊಕ್ಕಳು. ಅಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ಧನದ ಚರ್ಮ ನೇತುಹಾಕಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಡೋಲಿನ ಸಾಮಾನು ನೇತುಹಾಕಿದ್ದರು. ಆಕೆ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಳು. ಚರ್ಮದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಮನೆಯಗುಂಡಿಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಕಾರಣವೇನು? ತನ್ನ ಗಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿದ್ದರೆ ಚರ್ಮವನ್ನೇಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ? ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸ ತೊಡಗಿದಳು. ಹೇಗೂ ಸಂಜೆಗೆ ಗಂಡ ಬರುತ್ತಾನೆ, ಆಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ಭದ್ರಪಡಿಸಿದಳು. ಸಂಜೆಗೆ ಗಂಡ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ಹೆಂಡತಿಯು ಮಾತನಾಡದೆ ಮುಖ ಗಂಟಿಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ. ಆತ 'ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡದೆ ಕುಳಿತಿರುವೆ?' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕೆಅವಳು ಕೈಹಿಡಿದು ಕೋಣೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನೇತು ಹಾಕಿದ ಧನದ ಚರ್ಮ ತೋರಿಸಿ ಇದೆಲ್ಲಾ ಏನು?
ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ದಿಕ್ಕು ತೋಚದ ಅವನು ಪೇಚಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ ಕಾರಣ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲಾಗದೆ 'ತಾನು ಕೊರಗರವ' ಎಂದನು. ಆಗ ತಕ್ಷಣ ಅವಳು ಗಂಡನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಸಾಕುತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕುರಿತು,'ಅಪ್ಪ ನಾಯಿ ಮುಟ್ಟಿದ ಮಡಕೆ ಹೇಗೆ ಶುದ್ಧ ಮಾಡಬಹುದು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.ಅದಕ್ಕೆ ಆತ 'ಮಡಕೆಯನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ಪಂಚಗವ್ಯ ಹಾಕಿದರೆ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತೆ' ಎಂದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಆಕೆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಮೈಸುಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯ ದಗೆಯನ್ನು ತಾಳಲಾರದೆ ಹೊರಗೆ ಓಡಿದಳು. ಕೊನೆಗೆ 'ಮುಸ್ಟಜಾಲಿ' ಎಂಬಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟಳು.ಇಂದಿಗೂ ಆ ಸ್ಲಳವನ್ನು 'ಮಾರಿ ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷದ ಮಾರಿಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮಾರಿಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಬರುತ್ತಾರೆ."
ಭಟ್ಕಳದ ಮಾರಿಯ ಪುರಾಣವು ಇತರಕಡೆ ಸಿಗುವ ಪುರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾರಿ ಜಾತ್ರೆಯ ಆಚರಣೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇತರೆಡೆಯಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಶೂದ್ರನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಯುವತಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬಾಳೆ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಎಕ್ಕಡ ಹೊಲೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಗನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಅನುಮಾನ, ಜಿಗುಪ್ಸೆಗಳಿಂದ ಮಗನನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, 'ಅಪ್ಪ ದಿನಾ ಮಾಡುವುದು ಇದೇ ಕೆಲಸ, ನಾನು ಅದನ್ನೆ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ.ಹೀಗಾಗಿ ತನ್ನ ಗಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲ ಮೆಟ್ಟು ಹೊಲೆಯುವ ಕಸುಬಿನ ಜಾತಿಗೆ ಸೇರಿದವನು ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಮೋಸದಿಂದ ತಾನು ಜಾತಿ ಭ್ರಷ್ಟಳಾದ ಬಗ್ಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ತಾಯಿ ಮಗನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಡಿಯಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾಳೆ. ತಾಯಿಯ ರೌದ್ರಾವತಾರಕ್ಕೆ ಹೆದರಿದ ಹುಡುಗ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡುತ್ತಾನೆ. ಕೂಡಲೇ ಕಲ್ಲೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ಅವನೆಡೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಾಳೆ. ಅದು ಹುಡುಗನ ತಲೆಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ತಲೆಯೊಡೆದು ರಕ್ತ ಸೋರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮಗನನ್ನು ಕಾಣದ ಇವಳು ಅದೇ ಆವೇಶದಲ್ಲಿ ಗಂಡನನ್ನು ಅರಸಿ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಇವಳ ಬರುವನ್ನೆ ನೋಡಿ ಭೀತಿಗೊಂಡ ಅವನು ಓಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೆದರಿದ ತಲೆ, ಉರಿಗಣ್ಣು - ಹೀಗೆ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಇವಳು ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕರೂ ಬಿಡುವಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ಅವನು ಕೋಣನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸೇರಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅವಮಾನ,ನಿರಾಸೆ, ದುಃಖಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವಳೂ ಊರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೆ ತೌರನ್ನೂ ಮರೆತು ಹೇಗೂ ಒಂದೆಡೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ದಿನ ಆಗಲೇ ಸಂಜೆ; ಮುತ್ತು ರತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾರುತ್ತಾ ಯಾರೊ ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಇವಳ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಯುವಕನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಇವಳ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಸೆ-ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕೆರಳುತ್ತದೆ. ಯಾಕೊ ಏನೂ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಯುವಕನಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಿತಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅವನೊಡನೆ ಯಾವುದೋ ಸಂಬಂಧ ಬಲವಾಗಿ ಕಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಸಂಜೆಯ ನೆವ ಒಡ್ಡಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಆ ರಾತ್ರಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷದ ಕಾಮದಾಹ ಈ ಯುವಕನಿಂದ ಆ ರಾತ್ರಿ ತೀರುತ್ತದೆ.
ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನ ಬೆನ್ನು, ತಲೆಗಳನ್ನು ಉಜ್ಜುತ್ತಾಳೆ. ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೋ ಗಾಯದಿಂದಾಗಿ ಕೂದಲೂ ಬೆಳೆಯದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತಟ್ಟನೆ ತನ್ನ ಮಗನ ನೆನಪು ಬರುತ್ತದೆ. ಕುತೂಹಲಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಗಾಯ ಹೇಗಾಯಿತು?
ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವನು ಹಿಂದಿನದೆಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇವನೆ ತನ್ನ ಮಗನೆಂದು ತಿಳಿದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಜಾತಿಭ್ರಷ್ಟಳಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೇ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನೇ ತಾನು ಕೂಡಿದ ಪಾಪಿಯಾದೆನಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಜಿಗುಪ್ಸೆಯಿಂದ ಕೆಂಡಕೊಂಡವಾಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆತ್ಮಾರ್ಪಣೆಗೆ ಮುನ್ನ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣನಾದ ಕೋಣನ ರೂಪದ ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಮಾರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ತಳೆದು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಶಪಥ ಮಾಡಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ಮಾರಿ ದೇವತೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ಕೋಣವನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ."
"ಈಕೆಯ ಹೆಸರು ಶ್ರೀಬಾಲಗೌರಿ. ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಮುದ್ದಿನ ಮಗಳು. ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮನೆಗೆ ಮಾದಿಗರ ಹುಡುಗನಾದ ಕರಿಯ ಮನೆಬೆಟ್ಟು ಬಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಂತೆ ನಂಬಿಸಿ ಸೇರಿಕೊಂಡ. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಬರದಂತೆ ಬಾಳತೊಡಗಿದ. ಹುಡುಗನ ನಡತೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗಿ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದರು; ವಿವಾಹವಾದರು.
ಬಹಳಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಕರಿಯಂಭಟ್ಟನ ತಾಯಿ ಮಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಅದೇ ಗ್ರಾಮದ ಹೊರಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಮಗನ ವಿಚಾರವನ್ನು ಕರಿಯಂಭಟ್ಟನ ಜೊತೆ ಹೇಳಿದಾಗ ತಾನೇ ಅವನು ಎಂದು ಹೇಳಿದ. ಆಕೆ ಅಗಲಿದ ಮಗನನ್ನು ಕೂಡಿ ಆನಂದದ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಳು. ಮಗ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮೊದಲೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತಿಯಂತಿರಬೇಕೆಂದು ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿದನು. ವೇಷ ಬದಲಿಸಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಊಟದ ರುಚಿ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ. 'ಆಕೆ 'ನಮ್ಮದೊ ಮದು ಕೋಣನ ಕರುವಿನ ಕಾಲಿನ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ನುಡಿದುಬಿಟ್ಟಳು. ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಬಂದ ಅತ್ತೆಗೆ ಊಟ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀಬಾಲಗೌರಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನ ಕೇಳಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತುಳಿದಂತಾಯಿತು. ನೇರವಾಗಿ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ 'ನಾಯಿ ಮುಟ್ಟಿದ ಮಡಕೆಯನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು' ಕೇಳಿದಾಗ ನಾಯಿ ಕೊರಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದರು.
ಆತ ವಂಚಿಸಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಶ್ರೀಬಾಲಗೌರಿ ಬೆಂಕಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾದಳು. ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಗಂಡನಿಗೆ ನಾನು ಮಾರಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಪಟ್ಟದ ಕೋಣನಾಗಿ ಹುಟ್ಟು, ಮಟ್ಟ ಮಂಗಳವಾರ ಸರಿ ರಾತ್ರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೆಂಡಮಂಡವಾದಳು. ಶ್ರೀಬಾಲಗೌರಿ ಮಾರಮ್ಮನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದಳು. ಕರಿಯಂಭಟ್ಟ ಅವಳ ಶಾಪದಿಂದ ಕೊಣವೇಗೌಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟದ ಕೋಣವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ. ಕೋಣ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೇದು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂತು. ಮಾರಿಯ ಕಣ್ಣು ಕೋಣನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಮಾರಿ ಗೌಡನಿಗೆ ಕೋಣವನ್ನು ಕೊಡು ಎಂದು ಪೀಡಿಸಿದಳು. ಗೌಡ ಅದಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ್ಯವೀಯದೆ ಅವಳಿಗೆ ಏಳು ಜೊತೆ ಸೀರೆ ಉಡಿಸಿ, ಊರ ಮುಂದಲ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಸಿ, ಎಣ್ಣೆ ಸುರಿಸಿ, ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಸಿದರೂ ಬೇಯಲಿಲ್ಲ. ಗೌಡನಿಗೇ ಬೆಂಕಿ ಹತ್ತಿಕೊಂಡಾಯಿತು. ವಿವೇಕ ಮೂಡಿ ಕೋಣವನ್ನು ಕೊಡುವುದಾಗಿ ಒಪ್ಪಿದ.
ಮಂಗಳವಾರ ಮಾರಮ್ಮ ಗದ್ದುಗೆ ಮೇಲೆ ಬಂದಳು. ಗಂಡನೇ ಕೋಣವಾದ ಮಾವ ಗೋರುಗಂಬ ಕೋಣವನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಬಂಧಿಸುವ ಕಂಬವಾದ. ಅತ್ತೆ ಫಟಗಡಿಗೆಯಾದಳು. ಸರಿ ರಾತ್ರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೋಣವನ್ನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಈಕೆಗೆ ಮಾರಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದವು. ಕಣ್ಣು ಜರಸಲು ಮರಿ, ಧೂಳುಮರಿ, ಎಲ್ಲೆಮರಿಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು."
ವಿಶಿಷ್ಟ ಜಾನಪದೀಯರ ನಂಬಿಕೆಯ ಅನ್ವಯ ಈ ಆಚರಣೆ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಗರ್ಭ ಧರಿಸುವ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡುವ ಶಕ್ತಿ ಪಡೆದ ಹೆಣ್ಣು ಫಲವಂತಿಕೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರಳಾಗಿದ್ದಳು. ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣಳಾದ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಪರಿಪಾಠವೂ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿತ್ತು. ಗರ್ಭಧಾರಕ ಶಕ್ತಿ ಪಡೆದ ಭೂಮಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸಮೃದ್ಧ ಫಸಲು ಹಾಗು ಆ ಫಸಲನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡ ಸ್ತ್ರೀ ದೇವತೆಗಳ ಉಗಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು.ಮಾರಿ ಹಬ್ಬದ ಹಲವು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮಾರಿ ಪೂಜೆಯ ಮೂಲ ಇಂಥ ಫಲ ಸಮೃಧ್ದಿಯ ಸಂಕೇತವೇ ಆದರೂ, ಅನಂತರದ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಗೊಂಡ ಸಾಮಾಜಿಕ ಶ್ರೇಣೀಕರಣ ಮಾರಿಯ ಆಶಯವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಈ ಹೆನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಹತ್ತಾರು ಬಗೆಯ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ನಾವು ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬಹುತೇಕ ಕೆಳವರ್ಗಗಳಿಂದ ಪೂಜೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮಾರಿದೇವತೆಯ ಈ ಪುರಾಣಗಳು ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸತ್ಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಮಾರಿ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣಲಾಗುವ ಕೋಣನ ಬಲಿ ಪರಸ್ಪರ ವಿರುದ್ದಾಶಯಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಚಲಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾರಮ್ಮನ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಬಗೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾದರೂ ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ ಒಂದು ಹಬ್ಬವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬಹುದು:
"ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಆಕಾರವಿಲ್ಲದ ಶಿಲೆಯನ್ನುಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಕಪ್ಪು ಶಿಲೆಯೊಂದು ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಜೆಲ್ಲೆಯ ಹೊನ್ನಾಳಿ ತಾಲೂಕಿನ ಒಡೆಯರಹತ್ತೂರು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಮಾರಮ್ಮನೆಂದು ಪೂಜೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಊರಿನ ಮಾರಿಹಬ್ಬ ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಮೂರು ದಿನ ಮೊದಲೇ 'ಸಾರಾಕುತ್ತಾರೆ'. ಸಾರಾಕಿದ ನಂತರ ಹೊರಗಿನ ಯಾರನ್ನೂ ಊರೊಳಗೆ ಬಿಡಿವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅಗಸೆಯ ಬಳಿ ಕಾವಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಊರೊಳಗೆ ಬರಲು ಇರುವ ಇತರ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಆಗಲೇ ಮುಳ್ಳು ನೆಟ್ಟು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕೋಣ ಕಡಿದು ರಕ್ತ ಚೆಲ್ಲುವವರೆಗೂ ಯಾರೇ ಬಂದರೂ ಒಳಗೆ ಬಿಡದ ಅಗಸೆಯ ಬಳಿ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಕಾವಲಿರುತ್ತಾರೆ.
ಸಾರಾಕಿದ ದಿನ ಬಲಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾದ ಪಟ್ಟದ ಕೋಣವನ್ನು ಮಾರಮ್ಮನ ಗದ್ದಿಗೆ ಅಥವಾ ತಟ್ಟೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹಿಡಿಹೊಯ್ದು ಕಂಕಣ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಅನ್ಯಮತರ ಜೋಡಿ ತಮಟೆ ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಊರ ಹೊರಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಗದ್ದಿಗೆ ಮರಿ ಬಿದ್ದನಂತರ ಕೇಕೆ ಹಾಗೂ ತಮಟೆ ಬಡಿತಗಳು ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆಗ ಕೋಣವನ್ನು ಬಲಿಗೆ ಸಿದ್ದಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ, ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಜನ ಮಿನಿ ಹಾಕಿ ಮಿಸುಕಾಡದಂತೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅಮ್ಮನ ಬಂಡಾರ ತಂದು ಅದರ ಹಣೆಗೆ ಹಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಹಿರಿಯರು ಕೋಣನ ಕಡಿಯಾಕೆ ಅಪ್ಪಣೆನಾ?
ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಕೋಣನ ಕಡಿಯುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಜೋಗಯ್ಯರಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಮುತ್ತು ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಾತ. ಅರ್ಧಚಂದ್ರಾಕಾರದ ಗಂಡುಗೊಡಲಿ ಹಿಡಿದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಎರಡು ಸಾರಿ ಅದರ ಕುತ್ತಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಿ ಮೂರನೇ ಬಾರಿಗೆ ಎತ್ತಿ ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದು ಕಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮೂರನೇ ಏಟಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ಕತ್ತರಿಸದಿದ್ದರೆ ಗರಗಸದಂತೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ನಾಲ್ಕನೆ ಏಟು ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಕಡಿಯುವಾಗ ಅರಚಬಾರದಂತೆ; ಅರಚಿದರೆ ಕೇಡೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಮಾರಿಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುವ ಈ ಕುಣಿತ ಎರಡು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ.
ಬಲಿ ಕೊಡಲಾದ ಕೋಣನ ತಲೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದು ಒಂದು ಬಗೆ. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಚರಣೆಯ ಒಂದು ಭಾಗ. ಮಾರಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೊಂಡ,
ಬಂಡಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಆಚರಣೆಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮಾರಿಯ ಪ್ರತೀಕವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಕುಣಿಯುವುದು ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆ.
ಕೋಣನ ತಲೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಡುವ ಆಚರಣೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಬರುವ ಕುಣಿತ ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಈ ಆಚರಣೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಲಿತರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು. ದಲಿತರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮಾರಿಯ ಪೂಜಾರಿ ಮಾತ್ರ ಆ ತಲೆಯನ್ನು ಹೊರಬೇಕು.
ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮತ್ತು ಕೋಣನ ತಲೆ, ಕಾಲು, ಮತ್ತು ಹಣತೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮೊದಲೆ ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿದ್ದ ಊರಾಚೆಯ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸುಮಾರು ಎರಡು ಅಡಿ ಅಗಲ ಮೂರುವರೆ ಅಡಿ ಉದ್ದದ ಕುಳಿ ತೆಗೆದು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಗಂಡನೆನಿಸಿಕೊಂಡ ಕೋಣನ ಬಲಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಮೂಗುತಿ ತೆಗೆದು, ಬಳೆ ಒಡೆದು, ತಾಳಿ ಹರಿದು ಮುಂಡೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೂವು, ಹಣ್ಣು, ಕಾಯಿ, ಕರ್ಪೂರ, ಬಸವಂಗಟ್ಟು ಇಟ್ಟು ಐದು ಜನ ಐದು ಹಿಡಿ ಮಣ್ಣು ಹಾಕಿ ಮುಚ್ಚುತ್ತಾರೆ.