polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
បន្ទាប់ពីបានលើកឡើងនូវនីតិវិធីនៃការធ្វើអស្សាមិករណ៍ យើងសូមបង្ហាញពីការដោះស្រាយនូវ ផលប៉ះពាល់ទៅលើដីធ្លី ផ្ទះសំបែងរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ដោយសារគំរោងស្ថាបនាស្ពានអាកាសស្ទឹងមានជ័យ ដែលមានការពាក់ព័ន្ធទៅនឹងច្បាប់ស្តីពីអស្សាមិករណ៍ ។ ស្ពាននេះត្រូវបានបើកការដ្ឋានសាងសង់នៅថ្ងៃ
ផលប៉ះពាល់ស្ពាននេះ គឺត្រូវបានប៉ះទៅលើបណ្ដាហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជាច្រើន រួមមានបណា្ដញ ក្រោមដី បណ្ដាញលើអាកាស ព្រមទាំងដីធ្លីផ្ទះសំបែងប្រជាពលរដ្ឋ ដែលស្ថិតនៅក្នុងភូមិសាស្រ្ដនៃ សង្កាត់ចំនួន៣ នៃខណ្ឌក្នុងរាជធានីភ្នំពេញគឺសង្កាត់ស្ទឹងមានជ័យ ខណ្ឌមានជ័យ សង្កាត់ទំនប់ ទឹក ខណ្ឌចំការមន និងសង្កាត់់បឹងសាឡាង ខណ្ឌទួលគោក។
ផ្អែកតាមសំរង់ស្ថិតិផលប៉ះពាល់ស្ពានអាកាសស្ទឹងមានជ័យ ដែលបានធ្វើសំរង់ស្ថិតិកន្លងមកដោយ អាជ្ញាធរខណ្ឌទាំង៣ ឃើញថា:
បច្ចុប្បន្នការជួសជុល និងស្ថាបនាផ្លូវថ្នល់នៅទូទាំងប្រទេស ទាំងផ្លូវជាតិ ផ្លូវខេត្ត ស្រុក ខណ្ឌ រួមទាំងផ្លូវលំជនបទ បាននិងកំពុងមានសន្ទុះរីកចំរើនគួរអោយកត់សំគាល់ ហើយការដ្ឋានស្ថាបនាផ្លូវ
ស្រាយនូវសំណងជូនដល់ម្ចាស់អចលនវត្ថុ ដែលរងនូវផលប៉ះពាល់ឲ្យបានត្រឹមត្រូវសមរម្យនិងយុត្តិធម៌។ តើរដ្ឋត្រូវដោះស្រាយជាមួយម្ចាស់អចលនវត្ថុទាំងអស់ដោយរបៀបណានោះ ច្បាប់ស្ដីពីអស្សាមិករណ៍
អស្សាមិករណ៍សំគាល់ដល់ការដកហូតកម្មសិទ្ធិលើអចលនវត្ថុ ឬសិទ្ធិប្រត្យក្សលើអចលនវត្ថុរបស់ រូបវន្តបុគ្គល នីតិបុគ្គលឯកជន និងនីតិបុគ្គលសាធារណៈរួមមាន ដី សំណង់ និងដំណាំដាំដុះ សំរាប់ ដំណើរការស្ថាបនាស្តារនិងពង្រីកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្តសាធារណៈដែលបំរើផលប្រយោជន៍សាធាណៈ
ច្បាប់ស្តីពីអស្សាមិករណ៍ មានគោលដៅកំណត់ពីអស្សាមិករណ៍នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដោយកំណត់ពីគោលការណ៍ យន្តការ នីតិវិធីនៃអស្សាមិករណ៍ និងសំណងអោយសមរម្យនិងយុត្តិធម៌ សម្រាប់គំរោងស្ថាបនាស្តារនិងគំរោងពង្រីកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរូបវ័ន្តសាធារណៈបំរើអោយផលប្រយោជន៍
ជាតិ ផលប្រយោជន៍សាធារណៈនិងការអភិវឌ្ឍន៍របស់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។ ច្បាប់នេះមានគោល បំណងសំខាន់ៗជាអាទិ៍ដូចជាៈ
មានវិសាលភាពអនុវត្តន៏ចំពោះការធ្វើអស្សាមិករណ៏ ដែលមានពាក់ព័ន្ធទៅនឹងគម្រោងហេដ្ឋា រចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្តសាធារណៈ នៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ។
អចនវត្ថុដែលនៅសល់ពីតម្រូវការប្រើប្រាស់ ត្រូវផ្តល់អាទិភាពលក់ជូនម្ចាស់អចលវត្ថុ ឬម្ចាស់សិទ្ធិ តាមអត្រាតម្លៃនៃទូទាត់សំណង ។ ក្នុងករណីដែលម្ចាស់អចលនវត្ថុឬម្ចាស់សិទ្ធិមិនព្រមទទួលយកអចន វត្ថុដែលសល់ពីតម្រូវការប្រើប្រាស់វិញទេ ត្រូវរក្សាទុកអចនវត្ថុនោះជាព្រទ្យរបស់រដ្ឋ ។
ក្នុងករណីពិសេស និងបន្ទាន់ដែលសុវត្ថិភាពសាធារណៈតម្រូវដូចជាប្រយុទ្ធប្រឆាំងគ្រោះអគ្គីភ័យ ទឹកជំនន់ ភ្លើងឆេះព្រៃ រញ្ជួយដី សង្គ្រានដែលប្រុងនឹងកើតឡើង ឬវាយប្រហារដោយភេវរកម្ម និងស្ថាន ភាពផ្សេងទៀតដែលកំណត់ដោយរាជរដ្ឋាភិបាល រាជរដ្ឋាភិបាលអាចធ្វើការដក់ហូត អចនវត្ថុឬសិទ្ធិ ប្រត្យក្សលើអចនវត្ថុជាបណ្តោះអាសន្ន ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើការពិគ្រោះយោបល់ឡើយ ហើយត្រូវប្រគល់ ជូនម្ចាស់អចនវត្ថុឬម្ចាស់សិទ្ធិវិញនៅពេលចប់ការដក់ហូតនេះ ។
ក្នុងករណីបន្ទាន់ និងចាំបាច់ដែលផលប្រយោជន៏ជាតិតម្រូវ រាជរដ្ឋាភិបាលមានអំណាចឆន្ទានុ សិទ្ធិក្នុងការធ្វើអស្សាមិករណ៏ ដោយមិនចាំរៀបចំធ្វើការពិគ្រោះយោបស់តាមនីតិវិធីនៃច្បាប់ ។
មុននឹងដំណើរការងារអស្សាមិករណ៏ រាជរដ្ឋាភិបាលត្រូវគ្រោងថវិកាប្រចាំឆ្នាំឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ ហើយត្រូវផ្តល់ឥណទានឱ្យគ្រប់ចំនួន និងទាន់ពេលវេលាជូនគណៈកម្មការអស្សាមិករណ៏ តាមសំណើរ របស់ក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ សម្រាប់យកទៅទូទាត់សំណងជូនម្ចាសអចនវត្ថុដែលរងនូវផលប៉ះ ពាល់ដោយអស្សាមិករណ៏ ។
ដើម្បីសម្រេចបាននូវគោលបំណងនៃអស្សាមិករណ៍ ច្បាប់នេះក៏បានចែងអំពីនីតិវិធី នៃការធ្វើ អស្សាមិករណ៍ ដែលនីតិវិធីនេះត្រូវឆ្លងកាត់២ដំណាក់កាលជាចំបង គឺដំណាក់កាលមុនធ្វើអស្សាមិករណ៍ និងដំណាក់កាលធ្វើអស្សាមិករណ៍ ។
កំណត់អំពីកម្មវត្ថុនៃគម្រោងហេដ្ឋារចនសម្ព័ន្ធរូបវន្តសាធារណៈ ទីតាំងគម្រោង និងរយៈពេល សម្រាប់អនុវត្តគម្រោង និងអាជ្ញាធរមានសមត្ថកិច្ច ដែលមានសិទ្ធិរៀបចំធ្វើការដកហូតកម្មសិទ្ធិទ្រព្យ សម្បត្តិឯកជន ។
ធ្វើសេចក្តីប្រកាសទៅដល់គ្រប់ម្ចាស់អចនវត្ថុ ម្ចាស់សិទ្ធិដោយភ្ជាប់លិខិតថតចម្លងនៃច្បាប់នេះ
ដាក់ស្លាសម្គាល់ថា អចនវត្ថុនេះជាកម្មដក់ហូតសម្រាប់បម្រើគម្រោងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរូបវន្ត ' សាធារណៈ
បិទផ្សាយសេចក្តីប្រកាសនៅសាលាឃុំ-សង្កាត់ពាក់ព័ន្ធនឹងទីតាំងគម្រោងហេដ្ឋារចនា សម្ព័ន្ធរូប វន្តសាធារណៈ ហើយសេចក្តីប្រកាសនេះត្រូវផ្សព្វផ្សាយជូនដល់ប្រជាជនដែលមានអចនវត្ថុពាក់ ព័ន្ធដោយមេភូមិ ។
នាយកងទ័ពទាំងពួង ក៏យល់ព្រមតាមព្រះរាជតំរិះនេះ ទើបទ្រង់ព្រះរាជបញ្ជាព្រះសន្ធរយសឱ្យតែងព្រះសុភអក្សរទៅដល់ពញាអុងថា:
លុះដល់ថ្ងៃកំណត់ហើយ ស្ដេចទ្រង់គ្រឿងតាមក្បួនពិជ័យសង្គ្រាមស្រេច ហោរាថ្វាយឫក្សបុរោហិតថ្វាយស្លុតជ័យមង្គល ស្ដេចចេញប្រថាប់លើកើយវេលាព្រឹកម៉ោង ៧ ស្ដេចឡើងគង់ព្រះទីនាំងគជេន្ទ្រព្ធរារឹទ្ធិ។ ឧកញ៉ាសួគ៌ាលោក ជិះម៉ឺនពេជ្រអមស្ដាំ ឧកញ៉ាធិរាជវង្សាជិះម៉ឺនកែវអមឆ្វេង ព្រះរាជវរានុកូល ព្រះរាជភក្ដី ជិះដំរីអមក្រោយ។ មន្ត្រីក្រៅពីនោះជិះដំរីមុខក្រោយ ឆ្វេងស្ដាំជាលំដាប់លំដោយណែនណាន់តាន់តាប់។
ថ្ងៃក្រោយ ស្ដេចលើកពលយោធាពាលានិករត្រឡប់មកព្រះរាជវាំងលង្វែកវិញ។ ស្ដេចគង់ជាសុខសប្បាយ គ្មានសត្រូវមកបៀតបៀន ព្រះនគរបានឡើយ។ ទ្រង់ប្រកបដោយទសពិធរាជធម៌ ស្ដេចសោយរាជសម្បត្តិសំបូរ។ គ្រប់មហាជនច្រើនសាសន៍ចូលមកពឹងបារមីបានសេចក្ដីក្សេមក្សាន្ត។
"សាស្ត្រាវត្តកំពង់ត្រឡាចក្រោម ដែលយើងបានចំលងតាំងពីដើមរហូតមកដល់ត្រឹមនេះបាត់អស់មួយកណ្ឌគឺកណ្ឌទី១៧ កណ្ឌដែលសំដែងអំពីសង្គ្រាមរវាងព្រះបរមខត្តិយា មហាចន្ទរាជ នឹងព្រះចៅចក្រពត្តិ និងដែលសំដែងអំពីសង្គ្រាមរវាងសម្ដេចព្រះបរមខត្តិយា មហាចន្ទរាជានិងចៅពញាអុង ដែលជាព្រះរាជបុត្រធម៌ស្ដេចសៀមទៀត។
ឯព្រះរាជពង្សាវតាររបស់ព្រះរាជបណ្ណាល័យមាននិយាយត្រង់នេះដែរ តែខ្លីណាស់ គឺគ្រាន់តែនិយាយថា ស្ដេចស្រុកសៀមឱ្យរាជសារមកសុំដំរី ទ្រង់ពុំព្រមថ្វាយ។ ស្ដេចសៀមខ្ញាល់ណាស់ លើកកងទ័ពមកច្រើន។ សម្ដេចព្រះបរមបពិត្រ ទ្រង់លើកសេនាទាហានទៅទទួលច្បាំងនៅមហានគរវត្ត។ ទ័ពសៀមបរាជ័យ រត់ខ្ចាត់ខ្ចាយអស់។ ទ័ពខ្មែរដេញតាមទាល់តែផុតដែនហើយ ទ្រង់លើកទ័ពត្រឡប់មកបន្ទាយមានជ័យវិញ។
ស ខ្ពស់ជាងគេនៅអាមេរិកកណ្ដាល។ ទោះជាមានប្រភពធនធានប្រេងកាត និងរ៉ែច្រើននៅលើកោះហ្រ្គីនឡែនក្តី ធនធានទាំងអស់នោះគឺគេមិនទាន់បានទាញយកមកប្រើប្រាស់បាននោះឡើយ។ ហើយសេដ្ឋកិច្ចកោះមួយនេះគឺត្រូវពឹងផ្អែកទៅលើ ការនេសាទ វិស័យទេសចរណ៍ និងការឧបត្ថម្ភធនពីប្រទេសដាណឺម៉ាក តែទោះជាយ៉ាងណា កោះមួយនេះនូវតែមានការអភិវឌ្ឍន៍ខ្ពស់។
ឯកសារដែលបានកត់ទុកដំបូងបង្អស់របស់ជនជាតិអឺរ៉ុបចំពោះអាមេរិកខាងជើងគឺនៅក្នុងសាហ្កាណសដែលក្នុងនោះគេបានហៅទ្វីបនេះថាវីនឡង់។ រឿងដំបូងៗដែលគេបានដឹងនៃការភ្ជាប់ទាក់ទងឆ្លងសមុទ្រដោយពួកអឺរ៉ុបនិងទឹកដីអាមេរិកខាងជើងត្រូវបានចុះបរិច្ឆេទនៅអំឡុងឆ្នាំ ១,០០០ នៃគ.
ស។ ទីតាំងនោះគឺស្ថិតនៅភាគខាងជើងបំផុតនៃកោះដែលមានឈ្មោះថាញូវហ្វោនឡង់ដែលបានផ្តល់ភស្តុតាងដែលមិនអាចប្រកែកបានចំពោះការមកដល់នៃពួកណស។ អ្នករុករកជនជាតិណស ឈ្មោះ លីវ អេរីកសុន (ឆ្នាំ ៩៧០-១០២០ គ.
ស) ត្រូវបានគេគិតថាបានធ្វើដំណើរទៅដល់តំបន់នោះ។ អេរីកសុន និងមនុស្សរបស់លោកគឺជាជនជាតិអឺរ៉ុបដំបូងគេដែលបានបោះជើងជាន់លើទឹកដីអាមេរិកខាងជើង។
ដោយសារតែអាណានិគមកិច្ចរបស់ពួកអឺរ៉ុបនៅលើទ្វីបអាមេរិក ជនជាតិអាមេរិកខាងជើងបច្ចុប្បន្នអាចនិយាយភាសាអឺរ៉ុបបានដោយរលូនមានដូចជា ភាសាអង់គ្លេស ភាសាអេស្ប៉ាញ ឬភាសាបារាំងជាដើម ហើយវប្បធម៌របស់រដ្ឋពួកគេនីមួយៗជាទូទៅគឺមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នាជាមួយនឹងប្រពៃណីលោកខាងលិច ។ ក៏ប៉ុន្តែនៅផ្នែកខ្លះនៃទ្វីប ជាពិសេសនៅក្នុងប្រទេសម៉ិកស៊ិកនិងតំបន់អាមេរិកកណ្តាល ប្រជាជនគេភាគច្រើននូវតែបន្តប្រពៃណីវប្បធម៌ទំនាមទម្លាប់ជនជាតិដើមនិងនិយាយភាសាផ្ទាល់ខ្លួន។
អាមេរិកខាងជើង គឺជាទ្វីបមួយស្ថិតនៅអឌ្ឍគោលខាងជើងនិងមួយផ្នែកធំគឺស្ថិតនៅអឌ្ឍគោលខាងលិច។ នៅពេលខ្លះ អាមេរិកខាងជើងក៏អាចចាត់ទុកបានដែរថាជាឧបទ្វីបមួយនៃទ្វីបអាមេរិកទាំងមូល។ ទ្វីបនេះមានគល់ដែនជាប់នឹងមហាសមុទ្រអាកទិកនៅភាគខាងជើង ភាគខាងកើតជាប់នឹងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក ភាគខាងលិចនិងត្បូងជាប់នឹងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក និងនៅភាគអាគ្នេយ៍ជាប់នឹងអាមេរិកខាងត្បូងហើយសមុទ្រការ៉ាអ៊ីប។
ភាសាបារាំងបានដើរតួយ៉ាងសំខាន់ហើយត្រូវបានគេនិយាយជាទូទៅតាមតំបន់មួយចំនួននៅអាមេរិកខាងជើង។ វាគឺជាភាសាទីពីរនៅក្នុងប្រទេសកាណាដា, ជាពិសេសគឺនៅក្នុងខេត្តកេបិច ដែលប្រជាជនប្រមាណ ៩៥% ចេះនិយាយភាសាបារាំង។ រដ្ឋល្វីហ្ស៊ីណាគឺជារដ្ឋតែមួយគត់នៅសហរដ្ឋអាមេរិកដែលគេនិយមនិយាយភាសាបារាំង។ ប្រទេសមួយចំនួននៅការ៉ាប៊ីន ក៏បានទទួលស្គាល់ភាសាបារាំងជាភាសាខ្លួនផងដែរ ប្រទេសដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុតនោះគឺប្រទេសហៃទី និងហ្សង់លូស៊ីអា។
សម្រាប់វ៉ាលស៊ីមូលឺ, គឺគ្មាននរណាម្នាក់អាចជំទាស់នឹងការដាក់ឈ្មោះមកលើទឹកដីបន្ទាប់ពីអ្នកដែលបានរកឃើញវានេះទេ។ ដូច្នេះ លោកបានយកឈ្មោះលោកអាមេរិកូ វេស្ពូស៊ី មកប្រែទៅជាភាសាឡាតាំងរួចក៏បានជាពាក្យថា"អាមេរិកា" ។ ក្រោយមកៗ អ្នករុករកផ្សេងៗទៀតបានវាតទីពង្រីកទៅទិសខាងជើងដោយនូវតែសម្តៅលើវាថា"អាមេរិក"។ នៅឆ្នាំ១៥៣៨ លោកជេរ៉ល ម៉ើខាទ័របានសម្តៅលើអឌ្ឍគោលខាងលិចនៃទ្វីបអាមេរិកថាជា"អាមេរិកា"។
នៅពេលពួកសញ្ជ័យអេស្ប៉ាញបានមកដល់ វប្បធម៌របស់ជនជាតិម៉ាយ៉ាគឺនូវតែមានវត្តមាននៅភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសម៉ិកស៊ិកនិងប្រទេសក្វាតេម៉ាឡា។ ប៉ុន្តែអំណាចនយោបាយរបស់ពួកគេត្រូវបានប្រគល់ទៅឱ្យចក្រភពអាស៍តិក រាជធានីពួកគេត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទៅភាគខាងជើងទៅនៅក្នុងតំបន់ជ្រលងភ្នំម៉ិកស៊ិក។ អាណាចក្រអាស៍តិកក៏ត្រូវបានធ្លាក់នៅក្រោមការត្រួតត្រារបស់ចក្រភពអេស្ប៉ាញនៅក្នុងឆ្នាំ១៥២១។
អាមេរិកកណ្តាលគឺសម្បូរទៅដោយជួរភ្នំ ហើយជួរភ្នំដែលវែងបំផុតនោះគឺ ស៊ីអេរ៉ាម៉ាដ្រេដឺឈាផាស។ នៅតាមជួរភ្នំទាំងនោះគឺមានជ្រលងជីជាតិជាច្រើនសមស្របសម្រាប់ប្រជាជន, តាមការពិត ប្រជាជនភាគច្រើននៅប្រទេសហុងឌូរ៉ាស កូស្តារីកា និងក្វាតេម៉ាឡា គឺមានទីលំនៅនៅតាមជ្រលងជួរភ្នំទាំងនោះ។ ជ្រលងទាំងនោះជាកន្លែងនៃផលកាហ្វេ សណ្តែក និងដំណាំជាច្រើនៗផ្សេងទៀត។
អាមេរិកភាគខាងជើងគឺខុសគ្នាឆ្ងាយពី"ទ្វីបអាមេរិកខាងជើង" ដោយមិនរាប់បញ្ចូលអាមេរិកកណ្តាល ហើយពេលខ្លះមិនរាប់ប្រទេសម៉ិកស៊ិកចូលទេ។ នៅក្នុងបរិបទដែលបានកំណត់គឺកិច្ចព្រមព្រៀងពាណិជ្ជកម្មសេរីអាមេរិកខាងជើង កិច្ចព្រមព្រៀងនេះបានរាប់បញ្ចូលប្រទេសកាណាដា សហរដ្ឋអាមេរិក និងម៉ិកស៊ិក បន្ទាប់ពីប្រទេសទាំងបីបានយល់ព្រមចុះហត្ថលេខាលើសន្ធិសញ្ញានេះ។
ពាក្យថា"អាមេរិចភាគខាងជើង"គឺសំដៅទៅលើបណ្តាប្រទេសនិងទឹកដីនៅភាគខាងជើងដូចជា៖ សហរដ្ឋអាមេរិក ប៊ឺមូដា សាំងព្យារនិងមីគូឡុង កាណាដា និងក្រូអិនឡង់។ ទោះបីជាពាក្យនេះមិនសម្តៅទៅលើតំបន់បង្រួបបង្រួមក៏ដោយ តំបន់ពាក់កណ្តាលអាមេរិក—កុំភាន់ច្រឡំជាមួយភាគកណ្តាលខាងលិចនិងអាមេរិកកណ្តាល—បានផ្តុំប្រទេសម៉ិកស៊ិក អាមេរិកកណ្តាល និងតំបន់ការ៉ាប៊ីន។
ភាគខាងត្បូងនៃអាមេរិកខាងជើងមានតំបន់ចំនួនពីរគឺ អាមេរិកកណ្តាល និងតំបន់ការ៉ាប៊ីន។ ភាគខាងជើងនៃទ្វីបនេះក៏បានរក្សានូវការទទួលស្គាល់ផងដែរ។ ផ្ទុយពីនិយមន័យទូទៅនៃ"អាមេរិកខាងជើង"ដែលរួមបញ្ចូលទ្វីបទាំងមូល ពាក្យ"អាមេរិកខាងជើង"នៅពេលខ្លះត្រូវបានគេប្រើសម្តៅតែទៅលើប្រទេសម៉ិកស៊ិក កាណាដា សហរដ្ឋអាមេរិកនិងក្រូអិនឡង់តែប៉ុណ្ណោះ។
ភាសាដែលនិយមបំផុតនៅទ្វីបមួយនេះគឺ ភាសាអង់គ្លេស អេស្ប៉ាញ និងបារាំង។ ភាសាដាណឺម៉ាកក៏មានគេនិយាយច្រើនគួរសមដែរនៅកោះគ្រីនឡែន ហើយកោះតូចៗមួយចំនួននៅការ៉ាប៊ីនក៏មានប្រជាជននិយាយភាសាហូឡង់ទៀតផង។ ប្រទេសដែលមានទីតាំងនៅភាគខាងត្បូងសហរដ្ឋអាមេរិក គឺច្រើននិយមនិយាយភាសាអេស្ប៉ាញ។
បារាំង អ៊ីតាលី ព័រទុយកាល់ អេស្ប៉ាញ រ៉ូម៉ានី ក្រិក និងបណ្តាប្រទេសនៅអាមេរិកឡាទីនបានជ្រើសយកគំរូទ្វីបចំនួន ៦, ប្រទេសទាំងនោះមើលឃើញថាអាមេរិកគឺជាទ្វីបតែមួយ ហើយជាញឹកញាប់ថែមទាំងរាប់បញ្ចូលតំបន់មួយចំនួនដូចជា៖ ក្រូអិនឡង់ សាំងព្យារ និងប៊ឺមូដាជាដើម។
ការបន្ទុះភ្នំភ្លើងនៅតំបន់ទាំងនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជារឿងសាមញ្ញ។ នៅឆ្នាំ១៩៦៨ ភ្នំភ្លើងអារេណលក្នុងប្រទេសកូស្តារីកាបានផ្ទុះហើយសម្លាប់មនុស្សចំនួន ៨៧ នាក់។ ដីជីជាតិដែលបានមកពីកម្អែភ្នំភ្លើងបានទ្រទ្រង់ចិញ្ចឹមបណ្តុំប្រជាកសិករនៅតាមតំបន់ខ្ពង់រាប។
អង្គការសហប្រជាជាតិបានទទួលស្គាល់"ទ្វីបអាមេរិកខាងជើង"ជាផ្លូវការ ហើយបានបែងចែកទ្វីបនេះទៅជា ៣ តំបន់គឺ អាមេរិកភាគខាងជើង អាមេរិកកណ្តាល និងតំបន់ការ៉ាប៊ីន។ នេះត្រូវបានកំណត់ជាផ្លូវការដោយផ្នែកស្ថិតិរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ។
នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ត អាមេរិកខាងជើងត្រូវបានគេសម្តៅហៅឈ្មោះផ្សេងទៀត។ "អេស្ប៉ាញអាមេរិកខាងជើង" ជារឿយៗជាឈ្មោះដែលគេសម្តៅទៅលើអាមេរិកខាងជើងហើយនេះគឺជាឈ្មោះផ្លូវការដំបូងគេដែលត្រូវបានផ្តល់ទៅរដ្ឋម៉ិកស៊ិក។
តាមប្រជាសាស្រ្ត ជនជាតិអាមេរិកាំងខាងជើងគឺមានលក្ខណៈបែបចម្រុះ។ ក្រុមសំខាន់ៗបីនៅលើទ្វីបនេះគឺ៖ ជនជាតិស្បែកស ជនមេស្ទីសូ និងជនជាតិស្បែកខ្មៅ។ អាមេរិកខាងជើងក៏មានជនជាតិដើមភាគតិចនិងជនជាតិអាស៊ីច្រើនគួរសមផងដែរ។
គម្រោងជាង ៣ ឆ្នាំលើប្រឡាយប៉ាណាម៉ា នៅទីបំផុតក៏សម្រេចបានភ្ជាប់ទឹកសមុទ្រអាត្លង់ទិកជាមួយនឹងទឹកសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកក្នុងឆ្នាំ១៩១៣ ដែលបានធ្វើឱ្យអាមេរិកខាងជើងក្លាយជាទ្វីបដាច់ពីអាមេរិកខាងត្បូង។
យោងទៅតាមការសិក្សាដដែរនេះបានឱ្យឃើញថា អ្នកដែលគ្មានជំនឿសាសនាគឺមានប្រហែល ១៧% នៃប្រជាជនសរុបនៅសហរដ្ឋ និងកាណាដា។ ២៤% ជាអ្នកមិនជឿជំនឿសាសនានៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក និង ២៤% ទៀតគឺនៅកាណាដា។
រុក្ខជាតិដែលគួរឱ្យកត់សំគាល់ដែលត្រូវបានគេរកឃើញនៅទ្វីបអាមេរិកខាងជើងរួមមាន៖ តូបាកូ ពោត ល្ពៅ ប៉េងប៉ោះ ផ្កាឈូករ័ត្ន ប៊្លូប៊ឺរី អាវ៉ូកាដូ កប្បាស ម្ទេសផ្លោក និងវ៉ានីឡា។
ពពួកសត្វនៅអាមេរិកខាងជើងរួមមាន៖ ក្របីអាមេរិកាំង ខ្លាឃ្មុំខ្មៅ ឆ្កែវាលស្មៅ មាន់ទួរគី ប្រងហន រាគគូន កូយ៉ូទី និងមេអំបៅរាជ។
ភូគព្ភសាស្រ្តរដ្ឋអាឡាស្កាគឺសម្បូរទៅដោយជួរភ្នំ ចំណែកឯរដ្ឋហាវ៉ៃវិញគឺមានភ្នំភ្លើងនីអូហ្សែនដែលបានផ្ទុះហើយ។
ដែនម៉ាញេទិករបស់ផ្កាយរណប ដែលត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុងដែនម៉ាញេទិកនៃភពព្រហស្បតិ៍។ បន្ទាត់វាលបិទត្រូវបានសម្គាល់ដោយពណ៌បៃតង។
ផ្ទៃ គឺ ណាស់; អឌ្ឍគោលនាំមុខ គឺភ្លឺជាងអឌ្ឍគោលបន្ទាប់។ នេះគឺស្រដៀងទៅនឹង ប៉ុន្តែបញ្ច្រាសសម្រាប់ ។ អឌ្ឍគោលខាងក្រោយនៃ ហាក់ដូចជាសំបូរទៅដោយស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត។ ការចែកចាយកាបូនឌីអុកស៊ីតមិនបង្ហាញពី អឌ្ឍគោលណាមួយទេ ទោះបីជាវាមិនត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅជិតបង្គោលក៏ដោយ។ រណ្តៅប៉ះពាល់ នៅលើ មិនបង្ហាញពីការបង្កើននូវកាបូនឌីអុកស៊ីត ដែលសម្គាល់វាពី ផងដែរ។ ឧស្ម័នកាបូនឌីអុកស៊ីតរបស់ ប្រហែលជាត្រូវបានបាត់បង់កាលពីអតីតកាល។
តំណាងកាត់ផ្តាច់របស់វិចិត្រករនៃរចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុងរបស់ ។ ស្រទាប់​ដែល​ត្រូវ​បាន​គូរ​ដើម្បី​ធ្វើ​មាត្រដ្ឋាន។
ទំនាក់ទំនងទឹក-ថ្មអាចជាកត្តាសំខាន់ក្នុង ប្រភពដើមនៃជីវិត ។ ការវិភាគក៏កត់សម្គាល់ផងដែរថាជម្រៅខ្លាំងដែលពាក់ព័ន្ធ មានន័យថាសីតុណ្ហភាពនៅបាតសមុទ្រ អាចឡើងដល់ 40 ខ្ពស់ជាងទឹកដែលទឹកកក។ ចំណុចប្រទាក់។
បន្ទាប់មកមាន ដែលជាកូនប្រុសដ៏សង្ហារបស់ ស្តេច ដែល បានយកទម្រង់ជាឥន្ទ្រី ដឹកទៅកាន់ឋានសួគ៌នៅលើខ្នងរបស់គាត់ ដូចដែលកវីនិយាយយ៉ាងអស្ចារ្យ . ទីបីត្រូវបានគេហៅថា ដោយខ្ញុំ។ ដោយសារតែពន្លឺដ៏អស្ចារ្យរបស់វា .
ដែលជា ផ្កាយរណបរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ គឺជា ព្រះច័ន្ទ ដ៏ធំបំផុត និងដ៏ធំបំផុត នៃ ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ។ វត្ថុធំជាងគេទីប្រាំបួន នៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ វាជាវត្ថុដ៏ធំបំផុតដោយគ្មានបរិយាកាសច្រើន។ វាមានអង្កត់ផ្ចិត 5,268 គីឡូម៉ែត្រ ដែលធ្វើឱ្យវាធំជាងភព ពុធ 26 ភាគរយ បើទោះជាវាមានទំហំត្រឹមតែ 45 ភាគរយក៏ដោយ។ មាន ស្នូលលោហធាតុ វាមាន កត្តានិចលភាព ទាបបំផុត នៃ រូបកាយរឹងណាមួយនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ហើយជា ព្រះច័ន្ទ តែមួយគត់ ដែលគេដឹងថាមាន វាលម៉ាញេទិក.
នៅខាងក្រៅពី ភពព្រហស្បតិ៍ វាគឺជាផ្កាយរណបទីប្រាំពីរ និងជា ផ្កាយរណប ទីបីនៃ ព្រះច័ន្ទ ដែលជាក្រុមទីមួយនៃវត្ថុដែលបានរកឃើញគោចរជុំវិញភពមួយផ្សេងទៀត។ គោចរជុំវិញ ភពព្រហស្បតិ៍ក្នុងរយៈពេលប្រហែលប្រាំពីរថ្ងៃ ហើយស្ថិតនៅក្នុង គន្លងគន្លង 1:2:4 ជាមួយនឹងព្រះច័ន្ទ និង រៀងគ្នា។
តារាវិទូជនជាតិបារាំង - បានស្នើឈ្មោះបុគ្គលពី គ្រួសារ សម្រាប់ឋានព្រះច័ន្ទ ប៉ុន្តែសំណើរបស់គាត់មិនត្រូវបានគេយកទេ។ ដែលដើមឡើយបានអះអាងថាបានរកឃើញផ្កាយរណប បានព្យាយាមដាក់ឈ្មោះព្រះច័ន្ទថា " " ដែលជា " "
" " ។ និង "បារតនៃភពព្រហស្បតិ៍" ឈ្មោះមួយទៀតដែលមិនធ្លាប់មាន។ ពីការផ្ដល់យោបល់ដោយ បានស្នើឱ្យប្រើប្រព័ន្ធដាក់ឈ្មោះផ្សេងដោយផ្អែកលើ ទេវកថាក្រិច : គាត់ស្រឡាញ់ខ្លាំងជាងនេះទៅទៀតដែល គឺជាក្មេងប្រុសដ៏ស្រស់ស្អាត កូនប្រុសរបស់ស្តេច ; ,] , និង លេងសើចពេកត្រូវបាន ពេញចិត្តពេក។
ហាក់ដូចជាមាន ភាពខុសប្លែកគ្នា ទាំងស្រុង ជាមួយនឹងរចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុងដែលមាន ស្នូល ដែក -ស៊ុលហ្វីត-ដែក ស្រទាប់ ស៊ីលីត និង ស្រទាប់ ខាងក្រៅនៃទឹកកកទឹក និងទឹករាវ។ កម្រាស់ជាក់លាក់នៃស្រទាប់ផ្សេងគ្នានៅក្នុងផ្ទៃខាងក្នុងនៃ អាស្រ័យលើសមាសភាពសន្មត់នៃ និងបរិមាណនៃ ស្ពាន់ធ័រ នៅក្នុងស្នូល។ មានពេលទាបបំផុត នៃកត្តានិចលភាព , 0.31, ក្នុងចំណោមប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរឹង។ នេះ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​បរិមាណ​ទឹក​ដ៏​ច្រើន​របស់​វា និង​ផ្នែក​ខាងក្នុង​ដែល​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​គ្នា​យ៉ាង​ពេញលេញ។
ដែនម៉ាញេទិចរបស់ ប្រហែលជាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ការ នៅក្នុងស្នូលដែករាវរបស់វា ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយកម្លាំងជំនោររបស់ ផងដែរ។ ដែនម៉ាញេទិចដ៏តូចត្រូវបានកប់នៅក្នុង ដែនម៉ាញេទិច ធំជាងឆ្ងាយរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ហើយនឹងបង្ហាញតែជាការរំខានក្នុងតំបន់នៃ ខ្សែវាល ប៉ុណ្ណោះ។ មាន ​បរិយាកាស ​អុកស៊ីហ្សែន ​ស្តើង ​ដែល​រួម​មាន , 2 , និង 3 ។ អាតូមអ៊ីដ្រូសែន គឺជាធាតុផ្សំនៃបរិយាកាសតិចតួច។ ថាតើ មាន ដែលទាក់ទងនឹងបរិយាកាសរបស់វា មិនត្រូវបានដោះស្រាយទេ។
នៅថ្ងៃទី 7 ខែមករា ឆ្នាំ 1610 បានប្រើតេឡេស្កុបដើម្បីសង្កេតមើលអ្វីដែលគាត់គិតថាជាផ្កាយបីនៅជិតភពព្រហស្បតិ៍ រួមទាំងអ្វីដែលប្រែទៅជា , និងរាងកាយមួយដែលប្រែទៅជាពន្លឺរួមបញ្ចូលគ្នាពី និង ; នៅយប់បន្ទាប់គាត់បានកត់សម្គាល់ឃើញថាពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរ។ នៅថ្ងៃទី 13 ខែមករា គាត់បានឃើញព្រះច័ន្ទទាំងបួនក្នុងពេលតែមួយជាលើកដំបូង ប៉ុន្តែបានឃើញព្រះច័ន្ទនីមួយៗមុនកាលបរិច្ឆេទនេះយ៉ាងហោចណាស់ម្តង។ នៅថ្ងៃទី 15 ខែមករា បានសន្និដ្ឋានថាផ្កាយពិតជាកំពុងវិលជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍។
អត្ថិភាពនៃអង្គធាតុរាវ ដែក-នីកែល ស្នូល ផ្តល់នូវការពន្យល់ធម្មជាតិសម្រាប់ ដែនម៉ាញេទិក ខាងក្នុង របស់ ដែលបានរកឃើញដោយ យានអវកាស ។ ការ នៅក្នុងដែករាវដែលមាន ចរន្តអគ្គិសនី ខ្ពស់ គឺជាគំរូសមហេតុផលបំផុតនៃការបង្កើតវាលម៉ាញេទិក។ ដង់ស៊ីតេនៃស្នូលគឺ 5.5–6 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 និងអាវទ្រនាប់ស៊ីលីតគឺ 3.4–3.6 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 ។ កាំនៃស្នូលនេះអាចមានរហូតដល់ 500 គីឡូម៉ែត្រ។ សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងស្នូល គឺប្រហែល 1500-1700 និងសម្ពាធរហូតដល់ 10 ។
ការស្វែងរក សូដ្យូម នៅក្នុងបរិយាកាស បន្ទាប់ពីការរកឃើញបែបនេះនៅលើ គ្មានអ្វីសោះក្នុងឆ្នាំ 1997 ។ សូដ្យូមមានយ៉ាងហោចណាស់ 13 ដងតិចជាងបរិបូរណ៍នៅជុំវិញ ជាងនៅជុំវិញ ប្រហែលជាដោយសារតែកង្វះទំនាក់ទំនងនៅលើផ្ទៃឬដោយសារដែនម៉ាញ៉េទិចរារាំង។ បិទភាគល្អិតថាមពល។ ធាតុផ្សំអនីតិជនមួយទៀតនៃបរិយាកាស គឺ អាតូមអ៊ីដ្រូសែន ។ អាតូមអ៊ីដ្រូសែនត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅចម្ងាយ 3,000 គីឡូម៉ែត្រពីផ្ទៃរបស់ ។ ដង់ស៊ីតេរបស់ពួកគេនៅលើផ្ទៃគឺប្រហែល 1.5 104 សង់ទីម៉ែត្រ 3 ។
អន្តរកម្មរវាងម៉ាញេទិក និង ប្លាស្មា គឺនៅក្នុងការគោរពជាច្រើនដែលស្រដៀងនឹង ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ និងដែនម៉ាញ៉េទិចរបស់ផែនដី។ ប្លាស្មាវិលជុំជាមួយភពព្រហស្បតិ៍ ប៉ះលើផ្នែកខាងក្រោមនៃម៉ាញេទិក ច្រើនដូចជាខ្យល់ព្រះអាទិត្យបក់មកលើដែនម៉ាញេទិករបស់ផែនដី។ ភាពខុសគ្នាសំខាន់គឺល្បឿននៃលំហូរប្លាស្មា - ក្នុងករណីផែនដី និង ក្នុងករណី ។ ដោយសារតែការហូរខ្លាំងនោះ វាមិន មានការឆក់ ចេញពីអឌ្ឍគោលនៃ នោះទេ។
ស លោក បានរកឃើញអ្វីដែលអាចជាព្រះច័ន្ទនៃភពព្រហស្បតិ៍ ប្រហែលជា ដោយភ្នែកទទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បានរាយការណ៍ពីពណ៌របស់ដៃគូថាជាពណ៌ក្រហម ដែលធ្វើអោយមានការងឿងឆ្ងល់ ចាប់តាំងពីព្រះច័ន្ទមានភាពស្រពិចស្រពិលពេកសម្រាប់ពណ៌របស់ពួកគេដែលមិនអាចយល់បានដោយភ្នែកទទេ។ និង រួមគ្នាធ្វើការសង្កេតយ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីភពធំៗទាំងប្រាំ។
ជាមួយនឹងអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល 5270 គីឡូម៉ែត្រនិងម៉ាស់1.48 10 20 តោន គឺជាព្រះច័ន្ទដែលធំជាងគេ និងធំជាងគេបំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ វាមានទំហំធំជាងព្រះច័ន្ទដ៏ធំបំផុតទីពីរបន្តិច ផ្កាយរណប របស់ ហើយមានទំហំធំជាងពីរដងដូចព្រះច័ន្ទរបស់ផែនដី។ វាមានទំហំធំជាងភព ទោះបីជាធំជាងឆ្ងាយក៏ដោយ នៅត្រឹមតែ 45 ភាគរយនៃម៉ាស់ ប៉ុណ្ណោះ។
នៅក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 2015 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរាយការណ៍ថាការវាស់វែងដោយប្រើតេឡេស្កុបអវកាស នៃរបៀបដែល ផ្លាស់ទីបានបញ្ជាក់ថា មានមហាសមុទ្រនៅក្រោមដី។ មហាសមុទ្រទឹកប្រៃដ៏ធំមួយប៉ះពាល់ដល់ដែនម៉ាញេទិចរបស់ ហើយជាលទ្ធផល អូរ៉ូរ៉ារបស់វា។ ភ័ស្តុតាងបង្ហាញថា មហាសមុទ្ររបស់ ប្រហែលជាធំជាងគេនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យទាំងមូល។
ផ្កាយរណប រក្សាអក្ខរាវិរុទ្ធអ៊ីតាលីនៃឈ្មោះរបស់ពួកគេ។ ក្នុងករណី , និង ទាំងនេះគឺដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងឡាតាំង ប៉ុន្តែទម្រង់ឡាតាំងរបស់ គឺ ។ នៅក្នុងភាសាអង់គ្លេស '' ចុងក្រោយគឺនៅស្ងៀម ប្រហែលជាស្ថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃភាសាបារាំង មិនដូចឈ្មោះក្រោយៗដែលយកមកពីឡាតាំង និងក្រិកទេ។
ផ្ទៃរបស់ គឺជាការលាយឡំនៃប្រភេទដីពីរប្រភេទ៖ ចាស់ណាស់ ក្រហូង ខ្ពស់ តំបន់ងងឹត និងក្មេងជាង តំបន់ស្រាលជាង ដែលសម្គាល់ដោយអារេធំទូលាយនៃចង្អូរ និងជួរ។ ផ្ទៃងងឹតដែលរួមមានប្រហែលមួយភាគបីនៃផ្ទៃ មានដីឥដ្ឋ និងសារធាតុសរីរាង្គដែលអាចបង្ហាញពីសមាសធាតុនៃផលប៉ះពាល់ដែលផ្កាយរណប ទទួលស្គាល់។
រូបភាពយានអវកាស ពណ៌ដែលប្រសើរឡើង នៃអឌ្ឍគោលរបស់ ។ កាំរស្មីដ៏លេចធ្លោរបស់រណ្ដៅ គឺនៅខាងស្តាំខាងក្រោម ហើយវាលធំនៃ នៅខាងស្តាំខាងលើ។ ផ្នែកមួយនៃងងឹត គឺនៅខាងឆ្វេងខាងក្រោម ចងនៅខាងស្តាំខាងលើដោយ ។
រណ្តៅភ្នំភ្លើងមួយឈ្មោះ អាណាត ផ្តល់នូវចំណុចយោងសម្រាប់វាស់រយៈបណ្តោយនៅលើ ។ តាមនិយមន័យ គឺនៅរយៈបណ្តោយ 128។ រយៈបណ្តោយ 0 ប្រឈមមុខនឹងភពព្រហស្បតិ៍ ហើយបើមិនបានបញ្ជាក់ទេ រយៈបណ្តោយកើនឡើងឆ្ពោះទៅទិសខាងលិច។
បានទាមទារសិទ្ធិក្នុងការដាក់ឈ្មោះព្រះច័ន្ទដែលគាត់បានរកឃើញ។ គាត់បានចាត់ទុក " " ហើយបានតាំងលំនៅនៅលើ " " ជាកិត្តិយសដល់ ' ។
លក្ខណៈពិសេសដ៏សំខាន់មួយនៅលើ គឺជាវាលទំនាបងងឹតមួយដែលមានឈ្មោះថា ដែលមានចង្អូរផ្ចិត ឬរណ្តៅជាច្រើន ដែលទំនងជាត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងអំឡុងពេលនៃសកម្មភាពភូមិសាស្ត្រ។
ពី​ឆ្នាំ​១៩១០​ដល់​១៩១១ ស្កូដូស្កា គុយរី​មាន​ទំនាក់ទំនង​ស្នេហា​ជា​មួយ​រូបវិទូ ប៉ូល ឡង់ហ្សឺវ៉ាំង ដែល​ជា​អតីត​កូន​សិស្ស​របស់​ព្យែរ​។ ម៉ារី​មាន​អាយុ​ច្រើន​ជាង​ប៉ូល​៥​ឆ្នាំ​។​ ប៉ូល​ជា​បុរស​រៀបការ​ហើយ តែ​រស់​នៅ​បែក​ពី​ភរិយា​។ រឿង​នេះ​បែក​ការ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩១១​ ពេល​ដែល​គូ​ប្រជែង​ផ្នែក​សិក្សា​បាន​យក​រឿង​នេះ​ទៅ​ផ្សព្វផ្យាយ​ជា​រឿង​អាស្រូវ​នៅ​លើ​សារព័ត៌មាន។
ទោះ​បី​ជា​គាត់​មាន​កិត្តិយស​ជា​អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ​ដែល​បំរើការ​ដល់​បារាំង​ក៏​ដោយ ទស្សនៈ​របស់​សាធារណជន​មាន​ទំនោរ​ទៅ​រក «សញ្ចេតនា​រើស​អើង​ជន​បរទេស» និង​បាន​រាល​ដាល​ដល់​ការ​ប៉ាន់​ប្រមាណ​ទាំង​ខុស​ឆ្គង​ថា​ម៉ារី​ជាជន​ជាតិ​ជ្វីហ្វ។ ទំព័រ​កាសែត​បាន​លើក​ឡើង​ពី​ម៉ារី​យ៉ាង​គគ្រឹក​គគ្រើង​ដោយ​បាន​ចោទ​អ្នក​ស្រីថា​ជា​អ្នក​បំបែកបំបាក់​គ្រួសារ​គេ​។​ គ្មាន​នរណា​ទាយ​ដឹង​ថា​នា​ពេល​ក្រោយ​មក​ទៀត​ ចៅ​ស្រី​របស់​ម៉ារី​ឈ្មោះ​អេឡែន ហ្សូល្យុតបាន​រៀបការ​ជា​មួយ​ចៅ​ប្រុស​របស់​ឡង់ហ្សឺវ៉ាំង​ឈ្មោះ​មីសែលឡង់ហ្សឺវ៉ាំង​ទេ​។​
គ្រួសារ​របស់​ម៉ារីយ៉ា​​ជា​ពូជពង្ស​គ្រូបង្រៀន។ ជីតា​ខាង​ឪពុក​ឈ្មោះ យ៉ូហ្សេហ្វ ស្កូដូស្គី ធ្លាប់ជា​គ្រូ​ដែល​គេ​គោរព​​នៅលូប៊្លីន, ដែល​នៅទីនោះ​គាត់​ធ្លាប់​បង្រៀន​កុមារ ប៊ុលឡឺស្វាវ ព្រុស ។ ឪពុក​របស់ម៉ារីយ៉ា ជា​គ្រូបង្រៀន​គណិតវិទ្យានិង​​រូបវិទ្យា និង​ជា​នាយក​សាលា​ហ្គីមណាសៀម ​សំរាប់​សិស្សប្រុស ២កន្លែង។ លោក​ក៏បាន​ទទួល​សិស្សប្រុស​​អោយ​ស្នាក់នៅ​និង​​សិក្សា​នៅផ្ទះ​របស់​លោក​ផងដែរ។ ម្ដាយ​របស់​ម៉ារីយ៉ា​​បើក​សាលា​មាន​អន្តេរវិសិកដ្ឋាន​សំរាប់​សិស្សនារី​ដ៏​ប្រណិត​​មួយ​នៅ​វ៉ារស្សាវ៉ា។
ម៉ារីយ៉ា ស្កូដូស្កា ចាប់​កំណើត​នៅ​ទីក្រុង វ៉ារស្សាវ៉ា ប្រទេសប៉ូឡូញ នៅ​ថ្ងៃទី​៧ វិច្ឆិកា ១៨៦៧។ គាត់​ជា​កូនស្រីពៅ​​ក្នុងចំណោម​កូន​ទាំង​៥​របស់​​គ្រួសារ​គ្រូបង្រៀន​ដ៏ល្បី​ឈ្មោះ​មួយ។ ឪពុកនាងឈ្មោះ វ៉ាឌីស្វាវ ស្កូដូស្គី​ និងម្ដាយឈ្មោះ ប្រូនីស្វាវ៉ា។ បងៗ​​របស់​ម៉ារីយ៉ា​មាន ហ្សូហ្វីយ៉ា យ៉ូហ្សេហ្វ ប្រូនីស្វាវ៉ា និង ហេឡេណា ។ ក្នុងចំណោម​បងប្អូន​ទាំងអស់ ម៉ារីយ៉ា​ជា​កូន​ដែល​មានប្រាជ្ញា​និង​ខួរក្បាល​ចងចាំ​បានល្អ​ជាងគេ​តាំងពី​ក្មេង។ នៅ​អាយុ​៤ឆ្នាំ ម៉ារីយ៉ា​អាច​​អាន​សៀវភៅ​របស់​បងស្រី​របស់​នាង​បាន​ទៅហើយ។
ម៉ារី ស្កូដូស្កា គុយរី គឺ​ជា​​​រូប​វិទូ និង​គីមី​វិទូ​ជន​ជាតិ​ប៉ូឡូញ​-បារាំង​ដ៏​​ល្បី​ល្បាញ​​ដែល​​បាន​​ត្រួសត្រាយ​​ការស្រាវជ្រាវ​​អំពី​វិទ្យុសកម្មដំបូងគេ​។ គាត់​​គឺ​ជា​​មនុស្ស​​ដំបូង​គេ​​ដែល​​ទទួល​​បាន​រង្វាន់ណូបែល​​ពីរ​គឺ ផ្នែក​រូបវិទ្យា និង​ផ្នែកគីមីវិទ្យា ។ គាត់​​គឺ​ជា​​ស្ត្រី​ទីមួយ​​ដែល​​បាន​​ក្លាយ​ជា​​សាស្ដ្រាចារ្យ​​នៅ​ឯ​​សាកលវិទ្យាល័យប៉ារីស ។ គាត់​​គឺ​ជា​​ស្ត្រី​​ដំបូង​​ដែល​​ត្រូវ​​បាន​​គេ​​បញ្ចុះ​​សព​នៅ​ក្នុង​វិមានប៉ារីសប៉ង់តេអុង ដោយ​សារ​​​គុណ​សម្បត្តិ​​របស់​​គាត់​។
ជា​រ៉ែ​ស្មុគស្មាញ។ ការ​ញែក​ធាតុ​គីមី​ របស់​ធាតុផ្សំ​របស់​រ៉ែ​នេះ ជា​ការងារ​ដ៏​លំបាក​បំផុត​មួយ​។ របក​គំហើញ​ប៉ូឡូញ៉ូម រាង​ងាយ​ស្រួល​បន្តិច; វា​មាន​លក្ខណៈ​គីមី​ស្រដៀង​ ប៊ីស្មុត, ហើយ ប៉ូឡូញ៉ូម ជាសារ​ធាតុ​តែ​មួយ​គត់ក្នុង​រ៉ែ ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​គីមី​ស្រដៀង ប៊ីស្មុត ។ តែ រ៉ាដ្យូម វិញ មាន​ភាព​លំបាក​ជាង​។ វា​មានលក្ខណៈ​គីមី​ស្រដៀងនឹង​ បារីយ៉ូម ខ្លាំង ហើយ មាន​រ៉ែ​ទាំង​ពីរ​នេះ​ជា​មួយ​គ្នា។ ក្នុង​ឆ្នាំ ១៨៩៨ គ្រួសារ​គុយរី បាន​រក​ឃើញ​ដាន រ៉ាដ្យូម តែ​បរិមាណ​សមរម្យ មិន​មាន​​លាយ​បារីយ៉ូម ពួក​គេ​ធ្វើ​មិន​ទាន់​បាន​ល្អ​នៅ​ឡើយ​។
ខែតុលា ឆ្នាំ១៨៩១ ក្រោយពី​ធ្វើដំណើរ​តាម​រថភ្លើង​រយៈពេល​៣ថ្ងៃ​មក ម៉ារីយ៉ា​បានមក​ដល់​ប៉ារីស។ ពេលនោះ​គាត់​បាន​ចុះឈ្មោះ​ចូលរៀន​នៅ​សកបូន ដែល​ពេលនោះ​ជា​សាលា​ដ៏​តិចតួច​ដែល​ទទួល​សិស្សស្រី​អោយ​រៀន​​ផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រ។ នៅលើ​សំណុំបែបបទ​ចូលរៀន គាត់​បាន​កែ​ឈ្មោះពី​«ម៉ារីយ៉ា» មក​សរសេរ​ជា «ម៉ារី» តាម​របៀប​បារាំង​វិញ។ នៅទីនោះ​គាត់​បាន​ចូលរៀន រូបវិទ្យា គីមីវិទ្យា និង​គណិតវិទ្យា។ នៅប៉ារីស ម៉ារី​បាន​ស្វែករក​ជំរក​ស្នាក់នៅ​ជាមួយ​បងស្រី​​និង​បងថ្លៃ​មួយរយៈ​ខ្លី បន្ទាប់មក​នៅ​បន្ទប់​ជួល​ក្រោមដំបូលផ្ទះ​ផ្ទះល្វែងមួយ។
ក្នុង​ខែ កក្កដា ១៨៩៨, ស្កូដូស្កា គុយរី និង ស្វាមី បាន​ចេញ​ផ្សាយ​ភែបភ័រ​មួយ​រួម​គ្នា ប្រកាស​ពី​អត្ថិភាព​នៃ​ធាតុ​មួយ ដែល​ពួក​គេ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា ប៉ូឡូញ៉ូម, ជា​ការ​ផ្ដល់​កិត្តិយស​ដល់​ស្រុក​កំណើត​របស់​ម៉ារីយ៉ា គុយរី ដែល​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក នៅ​តែ​ឋិត​នៅ​ជា​ទឹកដី​មួយ​ដែល​មហាអំណាច​បី​បាន​បែង​ចែក​គ្នា​គ្រប់​គ្រង​។ នៅ​ថ្ងៃ ២៦ ធ្នូ ១៨៩៨, គ្រួសារ​គុយរី បាន​ប្រកាស​ពី​របក​គំហើញ​នូវ​ធាតុគីមី​ថ្មី​មួយ​ទៀត​ ដែល​ពួក​គេ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា រ៉ាដ្យូម ដោយ​សារ​វា​មាន​វិទ្យុសកម្ម​ខ្លាំង។ ពាក្យ រ៉ាដ្យូម​ នេះ ជា​ពាក្យ​ដែល​ពួក​គេ​បាន​បង្កើត​ឡើង។
រង្វាន់​ណូបែល​លើក​ទី​២​របស់​ម៉ារី បាន​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​ស្រី​មាន​សិទ្ធិ​បញ្ចុះបញ្ចូល​រដ្ឋាភិបាល​បារាំង​​អោយ​ផ្ដល់​ថវិកា​ក្នុង​ការ​កសាង​វិទ្យាស្ថាន​រ៉ាដ្យូម​ឯកជន​មួយ​ឈ្មោះ )នៅ​ឆ្នាំ​១៩១៤​។​ វិទ្យាស្ថាន​នេះ​ដឹកនាំ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​ផ្នែក​គីមី​វិទ្យា​ រូបវិទ្យា និង វេជ្ជសាស្ត្រ​។​ វិទ្យាស្ថាន​នេះ​ជា​ថ្នាល​បណ្ដុះ​ជ័យ​លាភី​រង្វាន់​ណូបែល​៤​រូប​ទៀត​ ដែល​ក្នុង​នោះ​ក៏​មាន​កូនស្រី​របស់​គាត់​គឺ​អ៊ីរ៉ែន ហ្សូល្យុត គុយរី និង​កូន​ប្រសារ​ប្រុស​ ហ្វ្រេដេរីក ហ្សូល្យុត គុយរី​។​
គាត់​បាន​ត្រលប់​ទៅនៅ​ជាមួយ​ឪពុក​នៅ​វ៉ារស្សាវ៉ា​វិញ និង​ស្នាក់នៅ​ទីនោះ​ដល់​រដូវស្លឹកឈើជ្រុះ​ឆ្នាំ១៨៩១។ គាត់​នៅទីនោះ​ធ្វើជា​​គ្រូបង្រៀន​តាមផ្ទះ​​ផង និង​រៀននៅ​«សាកលវិទ្យាល័យហោះ» ​មួយ និង​បាន​ចាប់ផ្ដើម​ធ្វើការ​ហ្វឹកហាត់​ផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រ​អនុវត្ត​​នៅក្នុង​មន្ទីរពិសោធន៍​មួយ​នៅក្នុង​សារមន្ទីរឧស្សាហកម្មនិងកសិកម្ម​​ក្បែរទីក្រុងចាស់​នៅវ៉ារស្សាវ៉ា។ មន្ទីរពិសោធន៍​នេះ​គ្រប់គ្រង​​ដោយ​បងជីដូនមួយ​ឈ្មោះយ៉ូសេហ្វ បូហ្គុស្គី ដែល​ធ្លាប់ជា​ជំនួយការ​របស់​មហាគីមីវិទូ ដ្មីទ្រី មិនដេឡេអេវ ។
នៅ​ពេល​នោះ, ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក្ដី, គ្មាន​នរណា​ផ្សេង​ទៀត​នៅលើ​ពិភព​រូបវិទ្យា បាន​កត់សម្គាល់​ថា ស្កូដូស្កា គុយរី បាន​សរសេរ​ឃ្លា​មួយ​ក្នុង​ភេបភ័រ​របស់​គាត់ និយាយ​រៀបរាប់​​ថា​តើ​សកម្មភាព​របស់​ និង ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា​ធៀប​នឹង អ៊ុយរ៉ាញ៉ូម​នោះ​ទេ​ ៖ "ការ​ពិត​នេះ គួរ​ឱ្យ​កត់​សម្គាល់​ណាស់ ហើយ​បាន​នាំ​ឱ្យ​គេ​ជឿ​ថា រ៉ែ​ទាំង​នេះ អាច​មាន​សារធាតុ​ដែល​សកម្ម​ជាង​អ៊ុយរ៉ាញ៉ូម​ទៅ​ទៀត​។" ក្រោយ​មក គាត់​បាន​រំលឹក​​ពី​បំណង​ប្រាថ្នា​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា​របស់​គាត់ ក្នុង​ការ​ផ្ទៀងផ្ទាត់​សម្មតិកម្ម​នេះ ឱ្យ​បាន​លឿន​បំផុត​។
ព្យែរ គុយរី ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា អ្វី​ដែល​ម៉ារីយ៉ា​គុយរី​បាន​រក​ឃើញ មិន​មែន​ជា​ការ​ភ្លាំងភ្លាត់​នោះ​ទេ។ ដូច្នេះ គាត់​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​បោះបង់​ការ​ស្រាវជ្រាវ​របស់​គាត់​លើ​គ្រីស្តាល់​មួយ​រយៈ​ដើម្បី​ចូលរួម​ជា​មួយ​ម៉ារីយ៉ា គុយរី។ នៅថ្ងៃ ១៤ មេសា ១៨៩៨ ពួក​គេ​បាន​ថ្លឹងយក ចំនួន​ ១០០ក្រាម ហើយ​យក​មក​កិន​បំបែក​​។ ពួក​គេ​នៅ​ពេល​នោះ​ មិន​បានដឹង​ថា ​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​ស្វែង​រក​នោះ ​តាម​ពិត​មាន​ក្នុង​បរិមាណ​ដ៏​តិចតួច​បំផុត ដែល​ពួក​គេ​អាច​ត្រូវ​ធ្វើ​ការ​រែង​យក​ចេញ​ពី​រ៉ែ​ដល់​ទៅ​រាប់​តោន​ឯណុះ។​
ការ​សិក្សា​ជា​ប្រព័ន្ធ​របស់ ស្កូដូស្កា​ គុយរី មាន​បញ្ចូល​រ៉ែ​អ៊ុយរ៉ាញ៉ូម​ពីរ គឺ និង ។ អេឡិចត្រូម៉ែត្រ​របស់​គាត់ បាន​បង្ហាញ​ថា សកម្ម​ជាង អ៊ុយរ៉ាញ៉ូម ៤ ដង ហើយ សកម្មជាង អ៊ុយរ៉ាញ៉ូម ២ ដង។ គាត់​បាន​សន្និដ្ឋាន​ថា បើ លទ្ធផល​ដំបូង​របស់​ទាក់ទង​នឹង​បរិមាណ​អ៊ុយរ៉ាញ៉ូមធៀប​នឹង​សកម្មភាព​របស់​វា ​មាន​ភាព​ត្រឹមត្រូវ នោះ​រ៉ែ​ទាំង​ពីរ​នេះ ត្រូវ​តែ​សារធាតុ​ដទៃ​ទៀត​ក្នុង​បរិមាណ​ដ៏​តិចតួច ដែល​សកម្ម​ជាង​អ៊ុយរ៉ាញ៉ូម​។
ម៉ារី​យ៉ា​បាន​ចូលរៀន​និង​ស្នាក់នៅ​សាលា​ដែលមាន​អន្តេរវិសិកដ្ឋាន​​ ដែល​ម្ដាយខ្លួន​ជា​អ្នកបើក តាំងពី​អាយុ​១០​ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពី​ម្ដាយ​ស្លាប់ទៅ ម៉ារីយ៉ា​បាន​ចូល​សាលា​ហ្គីមណាសៀម​សំរាប់​​សិស្ស​នារី ដែល​នៅទីនោះ​គាត់​បាន​បញ្ចប់​ការសិក្សា​ដោយ​និទ្ទេស​ខ្ពស់​នៅថ្ងៃទី១២ មិថុនា ១៨៨៣។ គាត់​បាន​ចំណាយ​ពេល​មួយឆ្នាំ​បន្ទាប់​រស់នៅ​ឯ​ជនបទ​ជាមួយ​ញាតិសណ្ដាន​ខាងឪពុក និង​បន្ទាប់មក​ជាមួយ​ឪពុក​នៅ​វ៉ារស្សាវ៉ា។ នៅទីនោះ​គាត់​បាន​​ធ្វើជា​អ្នកគ្រូបង្រៀន​តាមផ្ទះ។