polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ចិត្ត​របស់​ភិក្ខុ​និង​ភិក្ខុនី​តែង​ឈ្លោះ​គ្នា​ជា​និច្ច ដោយ​ហេតុ​ផល និង​អារម្មណ៍ ។ បើបញ្ញាឈ្នះ គេអាចក្លាយជាព្រះពុទ្ធ បើអារម្មណ៍ឈ្នះ គេនៅតែជាមនុស្សធម្មតា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ​នឹង​នាំ​នូវ​ជីវិត​ក្រៀម​ក្រំ​ក្រៀមក្រំ​ដោយ​មិន​មាន​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ក្នុង​លោក​នេះ ពិបាក​នឹង​រំពឹង​ថា​នឹង​កើត​មាន​ឡើង ។
ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់បានពន្យល់ដល់ព្រះអានន្ទអំពីបញ្ហាផ្សេងៗ ដូចជាការកសាងវត្ត ។ ដោយគិតថានេះជាពាក្យចុងក្រោយរបស់ព្រះពុទ្ធ ព្រះអានន្ទដែលមានចិត្តទន់ជ្រាយក៏ចាប់ផ្តើមយំ ជាពិសេសនៅពេលដែលគាត់គិតពីចិត្តដែលមិនបានបំភ្លឺ ។ ពេលព្រះពុទ្ធចូលបរិនិព្វាន តើនរណាអាចពឹងពាក់បានការត្រាស់ដឹង?
ក្នុង​វត្ត​ជេតពន ​មាន​ភិក្ខុ​ស្រី​ម្នាក់​រស់នៅ ។ នាងត្រូវបានទាក់ទាញយ៉ាងខ្លាំងដោយលក្ខណៈពិសេសនិងព្រះគុណរបស់ ព្រះ​អានន្ទ ហើយស្រឡាញ់គាត់ដោយសម្ងាត់ ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការរស់នៅក្នុងសហគមន៍ពុទ្ធសាសនាដ៏តឹងរ៉ឹង នាងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតិឱ្យធ្វើខុសនូវសិក្ខាបទនោះទេ ទើបនាងមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម និងខកចិត្ត ។
ព្រះអានន្ទ​ក៏​ជួយ​រក​លំដាប់​ភិក្ខុនី ឬ​ភិក្ខុនី ។ ទ្រង់​អង្វរ​ព្រះពុទ្ធ​ឲ្យ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ស្ត្រី​ចូល​ក្នុង​សង្ខារ ។ ទីបំផុត ព្រះពុទ្ធ​បាន​យល់ព្រម​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ស្ត្រី​បួស​បន្ទាប់ពី​មានការ​បដិសេធ​ជាច្រើន​លើក​ដោយ​ពួកគេ​គោរព​តាម​ច្បាប់ ៨ យ៉ាង​ដែល​គ្រប់គ្រង​ការគោរព​ចំពោះ​ព្រះសង្ឃ ​ ។
កាល​ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ជ្រាប​ថា ព្រះអានន្ទ​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​កបិលវត្ថុ​ហើយ ទ្រង់​ក៏​យាង​ទៅ​ព្រះ​បរម​រាជវាំង​ភ្លាម ។ ពេលព្រះអានន្ទបានឃើញព្រះពុទ្ធអង្គហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ហើយប្រើកង្ហារមួយកង្ហារ ។ ពីទីនេះ យើងអាចមើលឃើញថា ព្រះអានន្ទតូចបានគោរពព្រះពុទ្ធ សូម្បីតែនៅក្មេងក៏ដោយ ។
ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ភិក្ខុនី នៅតែសំឡឹងមើល អានន្ទ យ៉ាងទន់ភ្លន់ ដោយក្តីស្រលាញ់ នាងបាននិយាយថា “ខ្ញុំយល់ពីអ្វីដែលអ្នកចង់និយាយ ប៉ុន្តែទោះជាខ្ញុំព្យាយាមយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំមិនអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំចំពោះអ្នកបានដែរ ដើម្បីឲ្យមានអារម្មណ៍ការពារ និងសន្តិភាព ។ មិនអាចដោយគ្មានការទាមទារទេ!
នៅក្នុងចិត្តរបស់ព្រះពុទ្ធ ព្រះអានន្ទគឺជាបុគ្គលដើម្បីផ្សព្វផ្សាយគ្រាប់ពូជរបស់ព្រះពុទ្ធ ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយបញ្ហារបស់គាត់ជាមួយស្ត្រីមានច្រើនជាពិសេស ។ ដើម្បីឲ្យព្រះអានន្ទគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ហើយប្រតិបត្តិដោយផ្ចង់អារម្មណ៍ ព្រះពុទ្ធទ្រង់មានព្រះហឫទ័យឲ្យព្រះអានន្ទជាអ្នកបម្រើ ។
តាមពិតទៅ ក្នុង​ចំណោម​ព្រះអង្គម្ចាស់ ព្រះពុទ្ធ​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​ខ្លាំង​បំផុត​ដែល​ព្រះអានន្ទ​នឹង​ចាក​ចេញពី​ផ្ទះ​ជាមួយ​ព្រះអង្គ ។ ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ទត​ឃើញ​អនាគត ហើយ​ទ្រង់​ត្រិះរិះ​ថា បើ​ព្រះអានន្ទ​ចាក​ចេញពី​ផ្ទះ ព្រះអង្គ​នឹង​ផ្សាយ​ព្រះធម៌​ដល់​កូនចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ ។
ម្នាលអានន្ទ ចម្រើន​ឡើង​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះអានន្ទ មាន​ចិត្ត​ស្លូតបូត មាន​ចិត្ត​មេត្តា ។ ព្រះអង្គ​ត្រូវ​បាន​ស្ត្រី​គោរព​ស្រឡាញ់​បំផុត ព្រោះ​ព្រះអង្គ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ភិក្ខុនី និង​ស្ត្រី​តាម​ព្រះពុទ្ធ ។
ដំបូង​ឡើយ ព្រះអានន្ទ​បដិសេធ​មិន​ផ្តល់​លេស​ពី​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ធ្ងន់​ធ្ងរ ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ទីបំផុតគាត់បានយល់ព្រម បន្ទាប់ពីការបញ្ចុះបញ្ចូលជាច្រើនពី ព្រះ​សារីបុត្ត និង ។ ប៉ុន្តែ​ព្រះ​អានន្ទ​បាន​រាយ​លក្ខខណ្ឌ​បី​យ៉ាង៖
ព្រះអានន្ទ ក្រោយមកបានក្លាយជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះពុទ្ធ ជិតម្ភៃឆ្នាំបន្ទាប់ពីការត្រាស់ដឹងរបស់ព្រះពុទ្ធ នៅពេលដែលព្រះពុទ្ធមានព្រះជន្ម ៥៥ ព្រះវស្សា ។ ព្រះពុទ្ធមានសុន្ទរកថាឯកជនជាច្រើនជាមួយ រួមទាំងមួយអំពីធម្មជាតិនៃភិក្ខុនី ។
តាម​ពិត​ទៅ ព្រះ​អានន្ទ​គ្មាន​គំនិត​ស្រឡាញ់ ឬ​ចង់​បាន​មនុស្ស​ស្រី​ឡើយ គឺ​មាន​តែ​មិត្តភាព​សុទ្ធសាធ ។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ដោយ​សារ​តែ​មនុស្ស​ស្រី​បាន​ជួប​ប្រទះ​នឹង​បញ្ហា​ជា​ច្រើន​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ការ​ច្រណែន​និង​ការ​រិះគន់ ។
តាមពិត តាំងពីព្រះពុទ្ធបានត្រាស់ដឹងមក ព្រះសារីបុត្ត មគលឡាណា កប៉ាលឡា និងអ្នកដទៃ បានប្រែក្លាយទៅបម្រើព្រះពុទ្ធ ។ យើង​អាច​និយាយ​បាន​ថា ក្នុង​រយៈ​ពេល​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​នេះ ព្រះពុទ្ធ​គ្មាន​អ្នក​បម្រើ​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍​ឡើយ ។
ព្រះនាងមហា​បជាបតិគោតមី ឆ្លើយថា "យើងចាកចេញពីមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់យើងនិងសាច់ញាតិរបស់យើងហើយដើរទាំងអស់នៅទីនេះដើម្បីក្លាយជាភិក្ខុ ។ ប្រសិនបើព្រះពុទ្ធបដិសេធយើងម្តងទៀតយើងនឹងស្លាប់នៅទីនេះហើយមិនត្រលប់មកវិញទេ!"
"ព្រះអានន្ទពិតជាភិក្ខុមានចរិតមែន ទ្រង់បានរាយលក្ខខណ្ឌបីយ៉ាង ដើម្បីចៀសវាងការរិះគន់ ទ្រង់មិនចង់ឱ្យអ្នកដ៏ទៃរិះគន់ថា ខ្លួនបម្រើព្រះពុទ្ធដោយសារសម្លៀកបំពាក់ និងអាហារល្អ ទ្រង់ចេះការពារនូវលក្ខខណ្ឌទាំងនេះ."
ព្រះអានន្ទគឺជាបងប្អូនជីដូនមួយដំបូងបំផុតរបស់ព្រះពុទ្ធ ។ គាត់បានចូលរួមព្រះសង្ឃកាលពីកុមារភាព ។ គាត់ត្រូវបានតែងតាំងជាមួយ​អនិរុទ្ធ និង ភទ្រ ។ បិតា​របស់​ព្រះអង្គ​ជា​ប្អូន​របស់​ព្រះបាទ​សុទធៈ ។
ក្រោយ​មក​ទេវតាតា​បាន​ចំណាយ​លើ​អំពើ​អាក្រក់​របស់​ខ្លួន ហើយ​បាន​សោយ​ទិវង្គត ។ ទោះ​បី​ជា​យ៉ាង​ណា​ការ​មាន​បង​ប្រុស​បែប​នេះ​គឺ​ជា​ការ​សោកស្ដាយ​ដ៏​ធំ​បំផុត​របស់ ព្រះ​អានន្ទ ក្នុង​ជីវិត ។
ព្រះ​អានន្ទ​ត្រេកអរ​នឹង​ពាក្យ​សម្ដី​មិន​អាច​ទប់​ទឹក​ភ្នែក​បាន ។ ព្រះអង្គ​បាន​និមន្ត​ទៅ​កាន់​ព្រះពុទ្ធ​អង្គ ហើយ​អង្វរ​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ឲ្យ​ជួយ​ស្ត្រី​តាម​បំណង​ប្រាថ្នា ។
ព្រះ​មហាមោគ្គល្លាន និង ព្រះ​សារីបុត្ត ទាក់ទងនឹងលក្ខខណ្ឌរបស់ ព្រះ​អានន្ទ ទៅព្រះពុទ្ធ ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​មិន​ខឹង​ទេ ជំនួស​វិញ​ដោយ​ការ​សរសើរ​ដោយ​រីករាយ ។
ទោះបីព្រះពុទ្ធបដិសេធយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ព្រះអានន្ទនិយាយទាំងទឹកភ្នែកថា “ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គអាចទ្រាំនឹងឃើញពួកគេស្លាប់ មិនគួរបង្ហាញសេចក្តីអាណិតអាសូរ និងជួយពួកគេទេ?
ការដាំដុះរបស់ព្រះអានន្ទ ពិតជាមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងព្រះពុទ្ធបានឡើយ ។ គាត់​បាន​គិត​ពី​អាកប្បកិរិយា​ភ័យ​របស់​គាត់​នៅ​ពេល​នេះ ហើយ​មាន​អារម្មណ៍​សោកស្ដាយ ។
ឥរិយាបទបះបោររបស់ទេវតាបានពង្រីកបន្តិចម្តងៗ ។ គាត់ថែមទាំងមានបំណងសម្លាប់ព្រះពុទ្ធ ដើម្បីបន្ធូរបន្ថយកំហឹង ហើយតាំងខ្លួនគាត់ជាអ្នកដឹកនាំ ។
ព្រះពុទ្ធទ្រង់បដិសេធថា "ព្រះអានន្ទ ខ្ញុំអាណិតពួកគេ តែមិនសមគួរទេ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យស្ត្រីចូលក្នុងសហគមន៍របស់យើង" ។
សែសិបប្រាំឆ្នាំបន្ទាប់ពីទ្រង់បានត្រាស់ដឹង ព្រះពុទ្ធទ្រង់បានចូលបរិនិព្វាននៅចន្លោះដើមសលាពីរដើមនៅ កុសិនារា ។
ភិក្ខុ​នោះ​មាន​ចិត្ត​ជ្រះថ្លា​ហើយ​រំលត់​ការ​ប្រាថ្នា​នៃ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់ ។ នាងបានទទួលភ្នែកព្រះធម៌ ។
ពេល​មិន​ទាន់​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធ​មិន​ឃើញ​ទេ ។ ក្រៅ​ពី​នេះ ព្រះអង្គ​សុខ​ចិត្ត​បម្រើ​ព្រះ​ពុទ្ធ ។
ដោយសារ​តែ​ការ​អាក់ខាន​នៃ​ការ​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ​ពី​បុរេប្រវត្តិ​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា​ទើប​មិន​មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​បាន​ ​ដឹង​អោយ​ប្រាកដ​ថា​ ​តើ​ប្រជាជន​ខ្មែរ​បាន​រស់នៅ​លើ​ទឹកដី​របស់​ខ្លួន​តាំងពី​ពេល​ណា​មក​។ ​បើ​តាម​ផ្ទាំង​សិលា​ស្ថិត​ក្នុង​ ​រូងភ្នំ​នៅ​ភាគ​ខាងជើង​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​បានអោយ​ដឹង​ថា​មនុស្ស​ដែល​បាន​ប្រើប្រាស់​ដុំ​ថ្ម​ធ្វើ​ជា​ឧបករណ៍​បាន​រស់នៅ​ ​ក្នុង​រូងភ្នំ​តាំងពី​ដើម​​សតវត្ស​ទី​៤០០០​មុន​គ​.
ស​ហើយ​ដំណាំ​ស្រូវ​ត្រូវ​បាន​ដាំ​ដុះ​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​កម្ពុជា​តាំង​តែ​ពី​មុន​សតវត្ស​ ​ទី​១​នៃ​ព​.
សម​ក​ម្លេះ​។​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ដំបូង​ហាក់ជា​បាន​មក​រស់នៅ​ទី​នេះ​មុន​កាលបរិច្ឆេទ​ខាងលើ​ទៅ​ទៀត​ ​ហើយ​ប្រហែលជា​និរទេស​ខ្លួន​មក​ពី​ភាគ​ខាងជើង​ ​ទោះបីជា​ពុំ​បានដឹង​ពី​ភាសា​និយាយ​ ​និង​ជីវិត​រស់នៅ​របស់​ពួក​គេ​ក៏​ដោយ​។ នៅ​ដើម​សតវត្ស​ទី​១​នៃ​ព​.
​ដែល​កើត​ឡើង​បន្ទាប់​ពី​ការ​បែង​ចែក​ចេន​ឡា​ទៅ​ជា​ពីរ​មួយ​គឺ​ចេន​ឡា​ទឹក​លិច និង​មួយ​ទៀត​ហៅ​ថា​ចេន​ឡា​ដី​គោក​នេះ​ឯង ។ មូល​ហេតុ​មកពី​កំសោយ​អំនាច​កណ្ដាល​ព្រោះ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី១​គ្មាន ព្រះរាជ​បុត្រ​ស្នង​រាជ្យ​ទើប​​ព្រះ​អង្គ​ប្រគល់​រាជ​សម្បត្តិ​ឲ ព្រះ​នាង​ជយ​ទេវី​ជា​បុត្រី ដោយ​សារ​ព្រះ​នាង​ជា​ស្ត្រី​នេះ​ហើយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រ​ទេស​បែក​ជា​ពីរ ។ ​ ចេនឡា​ដី​គោក​ត្រូវ​ចិន​ហៅ​ថា លូ​ចេនឡា រឺ រឺ ផលូ ) ។
ប្រវត្តិសាស្ត្រ​គួរ​​គប្បី​​បញ្ជាក់​​ថា​​ចេនឡា​​ទឹក​​លិច​​ក៏​​មិន​​អាច​​ថែ​រក្សា​​ឯក​ភាព​​យូរ​​អង្វែង​​ទេ: រដ្ឋ​​នេះ​​ត្រូវ​​បែង​ចែក​​ជា​​ក្សត្រ​​បុរី​​តូច​ៗ​​តទៅ​​ទៀត យ៉ាង​​តិច​​ណាស់​​ក៏​​មាន​ចំនួន​​ប្រាំ​​ហើយ​​ក្សត្រ​​បុរី​​ដែល​​គេ​​ដឹង​​ឈ្មោះ​​ពិត​​ប្រាកដ​​គឺ​អនិន្ទិត​បុរ ដែល​​គេ​​មិន​​ស្គាល់​​ទី​​តាំង​​ច្បាស់​​លាស់​​និង​សម្ភុ​បុរ​គឺ​​សំបូរ​​នៅ​​លើ​​ត្រើយ ខាង​​ឆ្វេង​​ទន្លេ​​មេគង្គ​​ក្នុង​ខេត្ត​​ក្រ​ចេះ។ នៅ​​ខាង​​ដើម​​ស.
នេះ​​មិន​​គឺ​​មក​​តែ​​ពី​​មនុស្ស​​តាំង​​តែ​​ពី​​សម័យ​​អា​ណាចក្រ​​ភ្នំ​​រហូត ដល់​​សម័យ​​អង្គរ​​មាន​​ពូជ​​អំបូរ​​ជាតិ​​សាសន៍​​តែ​​មួយ​​ទេ​​ឬ?
ចំណែក​ក្រុម​ព្រះមហា​ក្សត្រ ដែល​គ្រប់​គ្រង​រស់​នៅ​ទី​ក្រុង​សម្ភុបុរៈ ប្រកាស​ថា ជាប់​ព្រះញាតិ​វង្ស​ចុះ​មក​ពី​ព្រះ​មហាក្ស​ត្រី​យានី ព្រះនាង​ជ័យ​ទេវី ។ ព្រះបាទ​ពាល​ទិត្យ​ទំនង​ជា​បាន​កសាង​ក្រុង​ពាលា​ទិត្យ​បុរ​ដែល​ជន​ជាតិ​ចិន​ចាត់​ទុក​ថា ជា​រាជ​ធានី​ពិត​ប្រាកដ​របស់​ចេន​ឡា​ទឹក​លិច ​ ។ រាជ​ទូត​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​ទស្សន​កិច្ច​ចិន នៅ​ឆ្នាំ​៧​៥​០ទំនង​ជា​មក​ពី​ចេនឡា​ទឹក​លិច ។ ក្នុង​ពាក់​កណ្ដាល​ទី២​នៃស.
ទី៨ ជា​សម័យ​មួយ​ដែល​គ្មាន​ស្ថិរភាព​ខាង​នយោ​បាយ​ព្រោះ​តែ​មាន​ការ​បែក​បាក់​ផ្ទៃ​ក្នុង​យ៉ាង​តំណំ ។ នេះ​ហើយ​ជា​ហេតុ​មួយ​ឲ​ជាតិ​ជិត​ខាង​មើល​ងាយ ដោយ​ហ៊ាន​លូក​ដៃ​ចូល​កកូរ​ក្នុង​កិច្ចការ​ផ្ទៃ​ក្នុង​ទៀត​ផង ។
ទី៨ ពួក​ចោរ​សមុទ្រ​ជាតិ​ជ្វា​ដែល​ជិះ​សំពៅ​ធំ​ៗបាន​ចូល​មក​រាត​ត្បាត​ឆ្នេរ​សមុទ្រ និង​តាម​ទន្លេ​នៃ​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍​ដី​គោក​ក្នុង​គោល​បំណង​ឆក់​ប្លន់​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​តាម​ទំនើង​ចិត្ត ។ ពួក​ចោរ​សមុទ្រ​ដែល​ហ៊ាន​មក​ឈ្លាន​ពាន​ដូច្នេះ​បាន ព្រោះ​តែ​នៅ​ពេល​នោះ​រាជ​វង្ស​សៃ​លេន្ទ្រ​ដែល​សោយ​រាជ្យ​នៅ​កោះ​ជ្វា ហើយ​ដែល​ជា​រាជ​វង្ស​ស្ថាបនិក​ប្រាសាទ​បូរូបូឌួ​ដ៏​ល្បីល្បាញ​នោះ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ឥទ្ធិពល របស់​ខ្លួ​ន​ទៅ​លើ​អាស៊ីអា​គ្នេយ៍​ទាំង​មូល ។
ចំពោះ​ការ​តាំង​អំណាច​អធិរាជ​ភាព របស់​ពួក​សៃ​លេន្ទ្រ​លើ​ប្រទេស​ខ្មែរ​នេះ ឈ្មួញ​អារ៉ាប់​ម្នាក់​ឈ្មោះ សូឡៃ​ម៉ាន់ នៅ​ស.
ក្នុងរយៈពេល​ប្រមាណ​ជា​ជាង ៦០០ឆ្នាំ​ ចាប់តាំង​ពី​ដើម​សតវត្សរ៍​ទី៩ រហូតដល់​ពាក់កណ្តាល​សតវត្សរ៍ទី១៥ អាណាចក្រ​ខ្មែរ​​បាន​ស្គាល់​នូវភាពរុងរឿង​ ក្នុងឋានៈ​ជា​មហាអំណាច នៅ​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេលនោះ អាណាចក្រ​ខ្មែរ​​បាន​គ្រប់គ្រង​ទឹកដី​ដ៏ធំ ដែលគ្របដណ្តប់​លើ​ទឹកដី​កម្ពុជា​ ថៃ ឡាវ និង​ប៉ែក​ខាង​ត្បូង​ប្រទេស​វៀតណាម​បច្ចុប្បន្ន។ ព្រំដែន​នៃ​អាណាចក្រ​ខ្មែរ​លាតសន្ធឹង​រហូតទៅដល់​ប្រទេស​ចិន នៅ​ប៉ែក​ខាង​ជើង ភូមា នៅប៉ែក​ខាង​លិច ម៉ាឡេស៊ី នៅប៉ែក​ខាង​ត្បូង និង​នគរ​ចម្ប៉ា នៅ​ខាងកើត។
នៅ​ក្នុង​កំណត់ត្រា​របស់​ពួកអារ៉ាប់ នៅ​ចន្លោះ​ពីសតវត្សរ៍ទី៩ និង​សតវត្សរ៍​ទី១០ គេឃើញ​ថា កាលណា​និយាយ​ពី​តំបន់​អឺរ៉ុប ពួកអារ៉ាប់តែងតែ​លើកឡើង​ពី​ការ​ធ្លាក់ដុនដាប​ ក្នុង​យុគខ្មៅងងឹត ក៏ប៉ុន្តែ ពួកអារ៉ាប់​បាន​​ចាត់ទុក​តំបន់​អាស៊ីអាគ្នេយ៍ថា​ស្ថិត​ក្នុង​​តំបន់​ដែល​មាន​ភាព​រុងរឿង​បំផុត នៅលើ​ពិភពលោក នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេលនោះ។
ក៏ប៉ុន្តែ ជម្លោះ​ផ្ទៃក្នុង ជាពិសេស ជម្លោះ​ដណ្តើម​រាជ្យបល្ល័ង្ក បូករួម​ជាមួយ​នឹង​ការ​ឈ្លានពាន​ពី​ប្រទេស​ជិតខាង បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​អាណាចក្រ​ខ្មែរ​ត្រូវ​ធ្លាក់ចុះ​ខ្សោយ​ជាបន្តបន្ទាប់ ហើយទឹកដី​កាន់តែ​រួញតូច។
ជាទូទៅ អ្នកប្រវត្តិសាស្រ្ត​បាន​កំណត់​ថា សម័យកាល​រុងរឿង​នៃ​អាណាចក្រ​ខ្មែរ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ពី​ឆ្នាំ​៨០២ ជាមួយនឹង​ការ​ឡើងគ្រងរាជ្យ​នៃ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី២ និង​បញ្ចប់នៅ​ត្រឹម​ឆ្នាំ​១៤៣១ នៅ​ពេល​ដែល​​ព្រះបាទ​ស្រីសុរិយោពណ៌ សម្រេច​ចិត្ត​បោះបង់​រាជធានី​អង្គរចោល ហើយ​​ទៅតាំង​រាជធានី​នៅស្រីសន្ធរ និង​បន្ទាប់​មក​នៅ​​ភ្នំពេញវិញ ដើម្បី​គេចចេញ​ពី​ការឈ្លានពាន​របស់​កងទ័ព​សៀម៕ ់់់
នៅ​ក្នុង​អំឡុង​សតវត្សរ៍​ទី៩​ នៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល​អឺរ៉ុប​កំពុង​ឆ្លងកាត់​នូវ​យុគខ្មៅ​ងងឹត ក្រោយ​ការ​ដួលរលំ​នៃ​ចក្រភព​រ៉ូម ហើយ​ចក្រភព​អារ៉ាប់​កំពុង​ស្គាល់​ភាព​រុងរឿង វាតទី​កាន់កាប់ទឹកដី​នៅ​ប៉ែកខាងត្បូង និង​ខាង​កើត​នៃ​តំបន់​មេឌីទែរ៉ាណេ នៅ​ក្នុង​តំបន់​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍​ឯណោះវិញ អាណាចក្រ​មួយ​ក៏​កំពុង​តែ​ងើបឡើង និង​ស្គាល់​ភាព​រុងរឿង​ខ្លាំង​ដែរ នោះគឺ អាណាចក្រ​ខ្មែរ។
តាមរយៈ​ការសិក្សា​របស់​អ្នក​បុរាណវិទ្យា គេរកឃើញ​ថា នៅ​ត្រង់​ទឹកដី​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​បច្ចុប្បន្ន​ មាន​មនុស្ស​រស់នៅ​ដើមដំបូង តាំង​ពី​ប្រមាណ​ជា ៤២០០ឆ្នាំ​មុន​គ.
ស ពោលគឺ ប្រមាណ​ជា​ជាង ៦ពាន់​ឆ្នាំមុន​សម័យកាល​បច្ចុប្បន្ន។ ប្រជាជន​នៅ​តំបន់​នេះ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ងាកចេញ​ពី​ការរស់​នៅ​បែប​បុរេ​ប្រវត្តិ មក​​ចាប់​ប្រកបរបរ​កសិកម្ម រួចហើយ​​បន្តិចម្តង​បាន​បង្កើត​ទៅ​ជា​រដ្ឋមួយឡើង នៅ​អំឡុង​សតវត្សរ៍​ទី១​គ.
ដំណើររឿង​នៃ​ការ​កកើត​នគរ​គោកធ្លក ឬ​ហ៊្វូណន ត្រូវបានគេ​ដំណាល​ជា​លក្ខណៈ​រឿង​ព្រេង និង​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សិលាចារឹក​និងក្នុង​​ឯកសារ​ចិន។ តាមដំណើររឿងព្រេង នៅ​ក្នុង​ទំនៀមទម្លាប់​ប្រពៃណីខ្មែរ ការកកើត​នៃ​នគរគោកធ្លក ចាប់ផ្តើម​ពី​អាពាហ៍ពិពាហ៍ រវាង​ព្រះថោង ដែល​ជា​ក្សត្រ​មក​ពី​ឥណ្ឌា និង​នាងនាគ ដែល​ជា​ម្ចាស់ស្រុក។
ក៏ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុង​សិលាចារឹក​ជា​ភាសា​សំស្ក្រឹត គេ​បាន​រកឃើញ​នូវ​កំណត់ត្រា​អំពី​ដំណើររឿង នៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ រវាង​ម្ចាស់ស្រុក គឺ​ព្រះនាង​សោមា ជាមួយ​នឹង​ព្រាហ្មណ៍​​ម្នាក់​ឈ្មោះ កោណ្ឌញ្ញ ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​តាមទូក​ មកពីទិស​ខាង​ត្បូង​ ។ ចំណែក​ឯកសារ​ចិន​វិញ​​មាន​កត់ត្រា អំពី​​​​អាពាហ៍ពិពាហ៍​រវាង​ព្រះបាទ​ហ៊ុនទៀន និង​ព្រះនាង​លីវយី។
អ្នកប្រាជ្ញ​ខ្លះ​យល់ថា ដំណើររឿង​ទាំង៣ខាងលើនេះ គឺ​ជា​រឿង​តែមួយ គ្រាន់តែ​មាន​ការ​កត់ត្រា​ឈ្មោះ​ខុសៗគ្នា។ ក៏ប៉ុន្តែ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត យល់ថា រឿង​នេះ​អាច​ជា​ដំណើររឿង ផ្សេងគ្នា ដែល​កើតឡើង​នៅ​ក្នុង​ទឹកដី​ខ្មែរដូចគ្នា ប៉ុន្តែ ក្នុង​កាលវេលា​ខុសគ្នា។
នគរហ៊្វូណន​មាន​រាជធានី​នៅ​ម្តុំ​ បាភ្នំ ហើយមាន​​វប្បធម៌​លាយ​ចម្រុះ​គ្នា រវាង​វប្បធម៌​របស់​ជនជាតិ​ខ្មែរ​ដើម និង​វប្បធម៌​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ពីឥណ្ឌា។ សាសនា​ក៏ដូចគ្នា​ដែរ។ ប្រជារាស្រ្ត​នៃហ៊្វូណនគោរព​តាម​ជំនឿ​​សាសនា​ដើម​របស់​ខ្លួនផង ដែល​គេហៅថា សាសនា​អ្នកតា និង​តាម​ជំនឿ​សាសនា​ពី​ឥណ្ឌា​ផង គឺ​ដំបូង​ព្រហ្មញ្ញសាសនា​ និង​បន្ទាប់មកទៀតពុទ្ធសាសនា។
តាមពិត ហ៊្វូណន​​គឺ​ជា​អាណាចក្រ​មួយ ដែល​មាន​នគរ​ច្រើនជា​ចំណុះ។ នគរ​ទាំងនេះ​​​គ្រប់គ្រង​ដោយ​ក្សត្រផ្សេងគ្នា ​មាន​ឯករាជ​ដាច់ចេញ​ពីគ្នា ហើយ​ពេល​ខ្លះ ថែម​ទាំង​​ធ្វើ​សង្រ្គាម​រវាង​គ្នា​ទៀតផង គឺ​​ដូចជា សង្រ្គាម​រវាង​ស្តេចត្រាញ់ នៅ​តំបន់​អឺរ៉ុប ក្នុង​យុគសម័យ​កណ្តាល ក្រោយ​ការ​ដួលរលំ​នៃ​ចក្រភព​រ៉ូម​ដូច្នោះដែរ។
នៅ​ក្នុង​អាណាចក្រ​ហ៊្វូណន គេឃើញ​មាននគរ​ពីរ ដែល​មាន​ការ​ប្រកួតប្រជែងគ្នា​ខ្លាំង​ជាងគេ គឺ​មួយ​មាន​រាជធានី​នៅ​វយធបុរៈ និង​មួយទៀត មាន​រាជធានី​នៅ​សម្ភុបុរៈ ។
នៅ​សតវត្សរ៍​ទី៥ នគរ​វយធបុរៈ​បាន​វាយដណ្តើម​កាន់កាប់​សម្ភុបុរៈ​ ហើយ​បញ្ចូលគ្នា​បង្កើត​ទៅជា​នគរ​ធំមួយ ដែល​មាន​អំណាច​យ៉ាង​ខ្លាំង រហូត​​ក្រោយ​មកទៀត ឈាន​ទៅ​​​ដណ្តើម​កាន់កាប់​​ដែនដី​នៃ​នគរហ៊្វូណន​ទាំងមូល។ នគរហ៊្វូណន​ត្រូវ​ដួលរលំ ហើយ​ជំនួស​មកវិញ ដោយ​នគរ​ថ្មីមួយទៀត ដែល​នៅ​ក្នុង​ឯកសារ​ចិន​ដាក់​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ថា “ចេនឡា” ហើយ​ដែល​ក្រោយមក​បាន​ក្លាយ​ទៅជា​អាណាចក្រ​ខ្មែរ។
ជាទូទៅ អ្នកប្រវត្តិសាស្រ្ត​បាន​កំណត់​ថា សម័យកាល​រុងរឿង​នៃ​អាណាចក្រ​ខ្មែរ​បាន​ចាប់ផ្តើម​ពី​ឆ្នាំ​៨០២ ជាមួយនឹង​ការ​ឡើងគ្រងរាជ្យ​នៃ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី២ និង​បញ្ចប់នៅ​ត្រឹម​ឆ្នាំ​១៤៣១ នៅ​ពេល​ដែល​​ព្រះបាទ​ស្រីសុរិយោពណ៌ សម្រេច​ចិត្ត​បោះបង់​រាជធានី​អង្គរចោល ហើយ​​ទៅតាំង​រាជធានី​នៅស្រីសន្ធរ និង​បន្ទាប់​មក​នៅ​​ភ្នំពេញវិញ ដើម្បី​គេចចេញ​ពី​ការឈ្លានពាន​របស់​កងទ័ព​សៀម៕
មតិទី២ ៖ ក្រុមទី២ បានសន្និដ្ឋានថា ខ្មែរជាជនជាតិពិសេសមួយស្ថិតនៅក្នុងក្រុមមន-ខ្មែរ ហើយបានមកកកើតឡើងនៅភូមិភាគអាស៊ីអាគ្នេយ៏
អភិរក្សអង្គរ និង លោក ម៉ាសែលតាឡាបូ ។ លោកទាំងពីរយល់ឃើញថា ក្នុងសម័យបុរេប្រវត្តិសាស្រ្ដមានហ្វូងមនុស្ស
ជាច្រើនក្រុមបានចេញដំណើរពីភូមិភាគខាងជើង ចូលមកតាំងលំនៅក្នុងភូមិភាគអាស៊ីអាគ្នេយ៏​ ក្នុងនោះមានពួក អូស្រ្ដូឡូអ៊ីត
អំបូរមន-ខ្មែរគឺជាពួកកាត់ផ្សំរវាងពួកឥណ្ឌូនេស៊ីយ៉ាង និងពួកមេឡាណេស៊ីយ៉ាងហើយដែលបានមករស់នៅរាយប៉ាយលើទឹកដីដែល
លាតស្ធឹងពីឥណ្ឌូចិន ជ្រោយម៉ាឡាយូ រហូតដល់ព្រំប្រទល់ប្រទេសឥណ្ឌាតាមទស្សនៈទាំងពីរខាងលើនេះឃើញថាហាក់ដូច
ពិសេសរឿងព្រះថោងនាងនាគ ខ្មែរតែងចាត់ទុកថា ខ្មែរគឺមានប្រភពពីស្រុកខ្មែរនេះឯង។ នេះមានន័យថា បើសិនជាគ្មាននាងនាគ
ប្រភពស្រុកខ្មែរ ព្រះថោង ឬកៅណ្ឌិន្យ ដែលជាប្រភពឥណ្ឌា ក៏ពុំមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រងនគរហ្វូណនឬ កោះគោកធ្លកទេ ហើយ
​ សរុបសេចក្ដីមកឃើញថា បញ្ហដើមកំនើតខ្មែរមានសម្មតិកម្មច្រើននឹង ប្លែកៗគ្នាតែមតិនោះមានចំនុចរួមមួយត្រង់ថាខ្មែរជាជនជាតិមួយ
រាតត្បាតដណ្ដើមយកទឹកដីរបស់ជនជាតិដើមមួយ ។ ជាតិដើមនោះគឺជនជាតិក្នុងអំបូរម៉ាឡាយ៉ូប៉ូលីណេស៊ីយែន
នេះគឺជាទស្សនៈរបស់លោក ហេនដ្រឹកគែរ ។ ក្រោយមកទៀតមានអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនទៀតដូចជាលោក អាដេម៉ាដ៍​​​ ឡឺក្លែរ
​ ក្នុងការសិក្សាពីអរិយធម៌ខ្មែរ បញ្ហាដែលចោទឡើងជានិច្ចកាល ដែលធ្វើឱ្យអ្នកសិក្សា​ស្រាវជ្រាវខិតខំដោះស្រាយដោយបាន
បញ្ចេញមតិយោបល់ប្លែកៗគ្នា ហើយមានពេលខ្លះយោបល់ទាំងនោះមានលក្ខណៈផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុងផង។ ជាទូទៅគេបានភ្ជាប់ខ្មែរ
ជំងឺវីរុសកូរ៉ូណាឆ្នាំ២០១៩ គឺជាជំងឺឆ្លងដែលបង្កដោយកូរ៉ូណាវីរុសសមាការផ្លូវដង្ហើមស្រួចស្រាវធ្ងន់ធ្ងរ២ .
កូវីដ-១៩ ត្រូវបានគេរកឃើញដំបូងក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៩ នៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូហាន, រដ្ឋធានីនៃខេត្តហ៊ូប៉ីរបស់ប្រទេសចិនហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមកវាបានរីករាលដាលទៅជុំវិញពិភពលោកហើយបន្តក្លាយជាជំងឺរាតត្បាតសកល។ គិតត្រឹមថ្ងៃ , ករណីប្រមាណ ករណីត្រូវបានគេរកឃើញនៅតាមប្រទេសនិងដែនដីចំនួន ដែលជាលទ្ធផលមនុស្សប្រមាណជាង នាក់ត្រូវបានបាត់បង់ជីវិត។ ចំណែកឯអ្នកជាសះស្បើយមានចំនួនជាង នាក់។
រោគសញ្ញាទូទៅរួមមានគ្រុនក្តៅកំដៅចាប់ពី ៣៧,៥ុអង្សារឡើងទៅ, ក្អក,ឈឺបំពង់ក, ឆាប់អស់កម្លាំង, ការពិបាកដកដង្ហើម, និងបាត់បង់ឃាណវិញ្ញាណ និងជីវ្ហាវិញ្ញាណ។ រោគសញ្ញានៃករណីកូវីដ-១៩ ភាគច្រើនគឺបែបលក្ខណៈធន់ស្រាល, ប៉ុន្តែខ្លះអាចវិវត្តទៅជារោគរលាកសួត, សរីរាង្គមួយចំនួនឈប់ដំណើរការ, ឫកកសរសៃឈាមជាដើម។ រយៈវេលានៃរោគសញ្ញានឹងចាប់ផ្តើមមាននៅថ្ងៃទីប្រាំបន្ទាប់ពីបានប៉ះជាមួយនឹងវីរុសប៉ុន្តែពេលខ្លះវានឹងចំណាយពេលចាប់ពី ២ ថ្ងៃរហូតដល់ទៅ ១៤ ថ្ងៃឯណោះ។
សង្គ្រាមដំបូងគេគឺសង្គ្រាមស្លេវីកទីពីរ , ដែលក្នុងសង្គ្រាមនេះព្រុសជាអ្នកចាប់ផ្តើមហើយជាលទ្ធផលទទួលបានជ័យជំនះ, ដោយមានការគាំទ្រពីអូទ្រីស។ ព្រះរាជាណាចក្រដាណឺម៉ាកត្រូវចុះចាញ់សង្គ្រាមនេះហើយត្រូវប្រគល់រដ្ឋស្លេវីកនិងហូលស្តែនមកឱ្យរាជាណាចក្រព្រុសនិងមួយចំណែកតូចមកឱ្យអូទ្រីសវិញ។
ដោយត្រូវរងនូវភាពអាម៉ាស់បន្ទាប់ពីប្រគល់តំបន់ស៊ីលេស៊ាទៅឱ្យព្រុស, អូទ្រីសបានខិតខំចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយបារាំងនិងរុស្ស៊ី, ខណៈពេលដែលព្រុសបែរមកបង្កើតសម្ព័ន្ធមិត្តរវាងខ្លួននិងអង់គ្លេសដែលគេហៅថាសម្ព័ន្ធភាពអង់គ្លេស-ព្រុស។ ក្នុងពេលដែលហ្រ្វេឌឺរិចបានឈ្លានពានតំបន់សាសូនីនិងបូហេមាអស់រយៈពេលពីរបីខែក្នុងឆ្នាំ១៧៥៦-១៧៥៧, ព្រះអង្គបានបន្ទុះសង្គ្រាមស៊ីលេស៊ាទីបីរួមទាំងសង្គ្រាមប្រាំពីរឆ្នាំទៀតផង។
ដោយទទួលបានទឹកដីមួយចំនួនធំទាំងអស់នេះ, រាជាណាចក្រព្រុសបានបែងចែករៀបចំសារជាថ្មីដែលខេត្តខ្លួនត្រូវមានកំណត់ចំនួនត្រឹមតែ១០ខេត្តប៉ុណ្ណោះ។ ដែនដីក្នុងរាជាណាចក្រទាំងមូលត្រូវបានក្លាយទៅជាសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់លើកលែងតែតំបន់ព្រុសខាងកើត, ព្រុសខាងលិច, និងតំបន់ផូសិន។ សហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់មួយនេះគឺជាសហព័ន្ធរួមដែលមានរដ្ឋអធិបតេយ្យចំនួន៣៩ចូលជាសមាជិក ហើយសហព័ន្ធនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារដ្ឋជំនួសឱ្យចក្រភពរ៉ូម៉ាំងពិសិដ្ឋដែលបានរំលាយចោលដោយពួកបារាំង។
ជាមួយនឹងការទទួលបាននូវទឹកដីថ្មីៗនេះ, ការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រុសលើទឹកដីតំបន់រ៉ាំង និងវេសផាលៀ នៃភាគខាងលិចអាល្លឺម៉ង់ទីបំផុតត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងទឹកដីរាជាណាចក្រទាំងមូលជាលើកដំបូង។ បើគិតពីការវាយបញ្ចូលរដ្ឋសាកស៊ីនិងលូអេនបឺកជាទឹកដីខ្លួននោះ, ទឹកដីរបស់ព្រុសត្រូវបានលាតសន្ធឹងទៅលើដែនដីពីរភាគបីនៃទឹកដីអាល្លឺម៉ង់ភាគខាងជើងទាំងមូល។ ក្រោយមកទឹកដីព្រុសនៅមានជាទំហំនេះរហូតទៅដល់ការផ្តួលរលំរបបរាជាធិបតេយ្យនៃឆ្នាំ១៩១៨។
ការធ្វើបដិរូបការក្នុងព្រុសគឺជាការឆ្លើយតបទៅនឹងភាពបរាជ័យរបស់ព្រុសក្នុងឆ្នាំ១៨០៦និងសន្ធិសញ្ញាធីលស៊ីត។ ការធ្វើបដិរូបការនេះមានដូចជាការកែប្រែនូវច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញ្ញ, អភិបាល, សង្គមកិច្ច, និងសេដ្ឋកិច្ចក្នុងរាជាណាចក្រព្រុស។ ការធ្វើបដិរូបការនេះផងដែរត្រូវគេហៅថា - បន្ទាប់ពីលោក ខាល ហ្រ្វាយហឺ វម ស្តែន និងលោក អកហ្គឺស ហ្វឺស វន ហាឌេនបឺក ដែលលោកទាំងពីរនាក់គឺជាមូលហេតុនាំឱ្យមានគំនិតកែប្រែនេះកាលពីដំបូង។
សន្ធិសញ្ញាបាសែល បានបញ្ចប់នូវសង្គ្រាមសម្ព័ន្ធមិត្តលើកទីមួយប្រយុទ្ធនឹងបារាំង។ ក្នុងសន្ធិសញ្ញានេះ, សាធារណរដ្ឋបារាំងទីមួយ និងរាជាណាចក្រព្រុសបានព្រមព្រៀងគ្នាចែងថានឹងធានានូវអព្យាក្រឹតភាពនៃរដ្ឋតូចៗនៅភាគខាងជើងនៃសីមារេខា នៃទន្លេម៉ែន, ដូចជាអេលិចតូរេចនៃហានណូវ័រ និងឌុកនៃប្រេមេន-វឺដង់។
រាជវង្សហូហិនសូលឺនត្រូវបានតាងជាអ្នកត្រួតត្រាប្រេនដេនបឺក ក្នុងឆ្នាំ១៥១៨។ នៅឆ្នាំ១៥២៩ រាជវង្សហូហិនសូលឺនបានធ្វើឱ្យឌុកនៃផូមេរ៉ានា ត្រឡប់មកស្ថានភាពដូចដើមវិញបន្ទាប់ពីមានជម្លោះជាមួយគ្នារៀងៗមក, ហើយហូហិនសូលឺនបានដណ្តើមបានតំបន់ភាគខាងកើតបន្ទាប់ពីចុះសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពវេសផាលា ។
នៅឆ្នាំ១៧៩៥, រាជាណាចក្រប៉ូឡូញត្រូវបានបាត់ពីផែនទីអឺរ៉ុបហើយតំបន់ធំៗមួយចំនួនទាំងប៉ុន្មាន ដូចជាតំបន់ភាគខាងត្បូងជាប់នឹងព្រុសខាងកើតត្រូវបានក្លាយជាចំណែកនៃទឹកដីរបស់រាជាណាចក្រព្រុសទាំងអស់។ ដែនដីដែលទើបនឹងដណ្តើមបាននេះត្រូវបានរៀបចំចាត់ឱ្យក្លាយទៅជាខេត្តស៊ីលាស៊ាថ្មី, ព្រុសខាងត្បូង, និងព្រុសខាងកើតថ្មី។
នៅឆ្នាំ១៤១៥ ក្រុមគ្រួសាររាជវង្សហូហិនសូលឺនបានធ្វើដំណើរពីទិសខាងត្បូងមកដល់ប្រេនឌេនបឺក ហើយបានត្រួតត្រាតំបន់នោះក្នុងនាមជា អេលិចទ័រ ។ ក្នុងឆ្នាំ១៤១៧ រាជវង្សហូសិនសូលឺនត្រូវបានតែងតាងជា - នៃចក្រភពរ៉ូម៉ាំងពិសិដ្ឋ ។
រដ្ឋអាល្លឺម៉ង់ទាំងអស់នៅភាគខាងត្បូង ត្រូវបានបង្ខំឱ្យទទួលយកនូវសម្ព័ន្ធភាពយោធាជាមួយព្រុស, ហើយព្រុសក៏បានចាប់ផ្តើមបោះជំហានមួយៗដើម្បីបញ្ចូលរដ្ឋទាំងនោះចូលជាសមាជិកសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ខាងជើង។ គំនិតក្នុងការបង្រួបបង្រួមជាតិអាល្លឺម៉ង់របស់លោកប៊ីសម៉ាកបានខិតជិតចូលមកដល់ការសម្រេចបានហើយ។
ហ្រ្វេឌឺរិច វីលៀមទី៣ បានចូលសំរេចនូវការកែប្រែផ្លាស់ប្តូរមួយចំនួននៃអភិបាលនៅក្នុងរាជាណាចក្រព្រុស, ក្នុងចំណោមការកែប្រែទាំងនោះមានការកែទម្រង់គ្រប់គ្រងថ្មីមួយនៃរដ្ឋាភិបាលដោយប្រើមធ្យោបាយមួយគឺបង្កើតក្រសួង, ដែលគោលការណ៍នេះត្រូវបានអនុវត្តរាប់រយឆ្នាំទៅមុខទៀតរហូតដល់បច្ចុប្បន្ននេះឯង។
បន្ទាប់ពីណាប៉ូឡេអុងបានទទួលបរាជ័យចាញ់រុស្ស៊ីក្នុងឆ្នាំ១៨១២, ព្រុសបានលុបចោលនូវសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយបារាំងហើយបានចូលរួមក្នុងចម្បាំងសម្ព័ន្ធភាពទីប្រាំមួយដែលខ្លះគេច្រើនហៅថា"សង្គ្រាមដើម្បីសិរីភាពប្រទេសអឺរ៉ុប" ប្រឆាំងនឹងការជិះជាន់របស់ពួកបារាំង។
ក្នុងឆ្នាំ១៨៤៨ សកម្មភាពដែលពួកដាណឺម៉ាកប្រព្រឹត្តមកលើឌុកនៃស្លេសវីកនិងហូលស្តែនបានបណ្តាលឲ្យមានសង្គ្រាមមួយដែលហៅថា'សង្គ្រាមស្លេសវីកលើកទីមួយ' រវាងដាណឺម៉ាកនិងសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់, ដែលចុងក្រោយដាណឺម៉ាកបានទទួលជ័យជម្នះក្នុងសង្គ្រាមមួយនេះ។
បន្ទាប់ពីហ្រ្វេឌឺរិចចូលទីវង្គតក្នុងឆ្នាំ១៧៨៦, ក្មួយប្រុសព្រះអង្គមានព្រះនាមថាហ្រ្វេឌឺរិច វីលៀមទី២បានបន្តការបែងចែកនេះ, ដោយដណ្តើមបានទឹកដីមួយផ្នែកធំទៀតពីតំបន់ប៉ូឡូញភាគខាងលិចនៅក្នុងឆ្នាំ១៧៩៣។
នៅសិង្ហបុរី និងទីផ្សារតំបន់ផ្សេងៗទៀត។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៨៥ សហរដ្ឋបានបង្កើតកម្មវិធីជំនួយបែងចែក ដែលបញ្ចេញឱ្យឃើញដល់ក្រុមតស៊ូមិនមែនកុម្មុយនិស្តដែលទទួលបានមក ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាមូលនិធិសូឡាហ្ស តាមអ្នកក្នុងចំណោមអ្នកឧបត្ថម្ភធំរបស់វា លោករ៉ិប-ស្ទីវ៉ឹន-សូឡាហ្ស។ កម្មវិធីជំនួយបង្វែរបានបញ្ជូនប្រហែល$៥លានក្នុងមួយឆ្នាំដល់ក្រុមតស៊ូមិនមែនកុម្មុយនិស្តតាមរយៈទ.
ដែលមានភក្ដីភាពចំពោះអតីតលោកនាយករដ្ឋមន្ត្រីសឺន-សាន និងម៉ូលីណាកា ដែលស្ម័គ្រស្មោះនឹងសម្ដេចនរោត្តម-សីហនុ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៩ សឺន-សានបានបង្កើតរណសិរ្សរំដោះជាតិប្រជាជនខ្មែរ (រ.
ដើម្បីដឹកនាំការតស៊ូនយោបាយដើម្បីឯករាជ្យរបស់កម្ពុជា។ សម្ដេចសីហនុបានបង្កើតអង្គការផ្ទាល់ព្រះអង្គឯង ហ៊្វុនស៊ីនប៉ិច និងកងទ័ពយោធារបស់វា កងទ័ពជាតិសីហនុនិយម ( រឺ រឺ ក.
នៅឆ្នាំ១៩៨១។ ប្រកបដោយភាពមិនស្រុះស្រួលគ្នាទាំងខាងក្នុង និងទៅវិញទៅមក ពួកក្រុមមិនមែនកុម្មុយនិស្តកំពុងតែប្រឆាំងនឹងស.
គឺមិនដែលបានមានប្រសិទ្ធភាពណាស់ណាទេ ដោយថាក្រុមទាំងអស់ឆ្លងកាត់សង្គ្រាមរដ្ឋប្បវេណីប្រឆាំងនឹងក.
កម្លាំងប្រយុទ្ធដែលបានរៀបចំយ៉ាងខ្លាំងតែមួយគត់ប្រឆាំងនឹងរដ្ឋនេះដែលធ្លាប់ជាអតីតជីវពលខ្មែរក្រហម ដោយបានចាត់ជាពួកដោយចំអកថាជាក្រុមតស៊ូ។ ក្រុមប្រដាប់អាវុធនេះបាននឹងធ្វើអោយមានវិនាសកម្មដ៏ច្រើននៅកម្ពុជា ទោះបីជាបន្ទាប់ពីការស្ដារឡើងវិញនៃរាជាធិបតេយ្យក៏ដោយ មែនហើយនៅក្នុងទសវត្សឆ្នាំ១៩៩០។
ត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នដើម្បីយកឱ្យបានការជឿជាក់របស់ប្រជាជន​ជនបទឡើងវិញ​ និងដើម្បីសម្រាលស្ថានភាពភាពក្រីក្រជាទូទៅ។ នេះបានដឹកនាំជាឱវសានដល់បុនស្ថាប័ននីយកម្មឱ្យមានប្រសិទ្ធិភាពនៃសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារកម្ពុជាតាមបែបប្រពៃណី និងឱ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរជាដាច់ខាតបន្ថែមទៀតនៃគោលនយោបាយដែលចាត់ទុកថាជាឯកជននីយកម្មកំឡុងសម័យរដ្ឋកម្ពុជា ។ ទោះបីជាមនោគមវិជ្ជាបានធ្វើឱ្យចុះខ្សោយក៏ដោយ ក៏ប.
របស់កម្ពុជា។ ដើមឡើយ ពួកទីប្រឹក្សាវៀតណាម ដូចជា ឡេ-ដឹកថ បានសន្យាថាពួកខ្លួននឹងមិន ជ្រៀតជ្រែកជាមួយកិច្ចការផ្ទៃក្នុងរបស់កម្ពុជាឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ ភ្លាមៗនោះដែរ ស.
បានស្ថិតក្នុងអំណាច ឡេ-ដឹកថ ដើរតួជាប្រធានសម្ព័ន្ធការរវាងហាណូយ និងភ្នំពេញ មិនបានគោរពតាមសន្យារបស់គាត់ទេ។ ចាប់ពេលនោះមក ពួកសមាជិកនៃរដ្ឋាភិបាលនៃស.
ត្រូវបានដើរលើផ្លូវចង្អៀតរវាងជាតិនិយមកម្ពុជា និងសាមគ្គីភាពឥណ្ឌូចិនជាមួយវៀតណាម ដែលមានន័យថាកំពុងធ្វើឱ្យច្បាស់ថាខ្លួនមិនធ្វើឱ្យបរិបាលវៀតណាមរបស់ខ្លួនខឹងឡើយ។ ពួកសមាជិករដ្ឋាភិបាលស.
គ្មានបញ្ហាថាតើបានដាក់ជំនួសយ៉ាងច្រើនយ៉ាងម៉េចទេ ក៏ពួកអ្នកដែលបានអាក់អន់ចិត្តនឹងពួកវៀតណាម ទោះជាមានចេតនា រឺ ក៏មិនមាន ត្រូវបានប្រកាសដកចេញ និងបន្សុទ្ធកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនេះគឺ លោករស់-សម័យ ប៉ែន-សុវណ្ណ និងចាន់-ស៊ី។ ចុងក្រោយមែនទែន សមាជិកស្ថាបនានៃរ.
ដែលបានឈោងចាប់យកតំណែងនាយករដ្ឋមន្ត្រី បានស្លាប់ក្នុងកាលៈទេសៈអាថ៌កំបាំងនៅឆ្នាំ១៩៨៤នៅមូស្គូ។
បានធ្វើជាអធិបតីដោយលោកហ៊ុន-សែនដែលប្រកបដោយស្នាមញញឹម បានប្រារព្ធធ្វើជំនួបវិសាមញ្ញមួយត្រៀមបង្កើតអ្វីមួយ នៅពេលដំបូង គឺការផ្លាស់ប្ដូររដ្ឋធម្មនុញ្ញដែលមានតាក់តែងយ៉ាងច្រើន។ ឈ្មោះសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតកម្ពុជាគឺត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរជាផ្លូវការទៅជារដ្ឋកម្ពុជា (រ.
ដែលឈ្មោះនោះធ្លាប់បានប្រើពីមុនស្របច្បាប់បន្ទាប់ពីរដ្ឋប្រហារ១៩៧០ដោយការបញ្ចូលពណ៌ខៀវចូលក្នុងទង់កម្ពុជាវិញ និងនិមិត្តសញ្ញារដ្ឋផ្សេងៗទៀត។ ភ្លេងជាតិ និងនិមិត្តសញ្ញាកងទ័ពក៏ត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរដែរ។ កងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធក.
នៅឆ្នាំ១៩៧៩ ត្រូវបានបញ្ចូលជាផ្លូវការឡើងវិញជាសាសនាជាតិ ដោយក្នុងនោះការកំណត់ត្រូវបានលើកឡើងឱ្យមានការឧបសម្ប័ទប្រុសៗក្រោមអាយុ៥០ឆ្នាំ។ បន្តបន្ទាប់ពីប្រក្រតីនីយកម្មនៃជីវិតសាសនាតាមប្រពៃណីទាំងស្រុង ព្រះពុទ្ធសាសនាបានប្រែជាមានប្រជាប្រិយលើសលប់នៅកម្ពុជា ដែលមានការថ្នឹកឱ្យមានការរស់ឡើងវិញទូទាំងប្រទេស។
ទាំងបី។ ពេលនេះវៀតណាមបានជោគជ័យក្នុងការកម្ចាត់ចោលជំរុំខ្មែរក្រហមនានានៅកម្ពុជា និងបានរុញច្រានពួកកុបករទៅកាន់ប្រទេសជិតខាងគឺថៃ។
ទៀត។ ការហ៊ុមព័ទ្ធដោយព្រៃនិវត្តន៍ដែលមិនអាចចូលបានកាលពីមុនត្រូវបានបំផ្លាញ ដែលបន្សល់ទុកនូវកេរ្តិ៍ដំណែលបរិស្ថានវិទ្យាអវិជ្ជមាន។
បានក្រោកឈរយ៉ាងរឹងប៉ឹងនៅពេលនោះ វាបានក្លាយជាបញ្ហាការដឹកនាំដោយគណបក្សតែមួយ។ រចនាសម្ព័ន្ធអ្នកដឺកនាំ និងនីតិប្រតិបត្តិបានបន្សល់ដូចគ្នាក្រោមស.
បានបង្កើតឡើងវិញនូវភាពធ្លេចធ្លោនៃនិមិត្តរូបរាជាធិបតេយ្យក៏ដោយ ដូចជាមហាព្រះបរមរាជវាំងនៅភ្នំពេញ ដែលដរាបណាវានឹងកន្លងទៅរយៈពេលដ៏យូរ ជាពិសេសដោយហេតុថាព្រះនរោត្តម-សីហនុបានភ្ជាប់ខ្លួនព្រះអង្គយ៉ាងពិតប្រាកដជាមួយរ.
ដែលរួមមានខ្មែរក្រហមផងដែរ។ នៅពាក់កណ្ដាលឆ្នាំ១៩៩១ យ៉ាងណាៗ ដោយបង្អោនតាមសម្ពាធមួយចំនួនទាំងក្នុង និងខាងក្រៅប្រទេសនេះ រដ្ឋាភិបាលរដ្ឋកម្ពុជាបានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចព្រមព្រៀងដែលបានទទួលស្គាល់សម្ដេចនរោត្តម-សីហនុជាព្រះប្រមុខរដ្ឋ។ នៅចុងឆ្នាំ១៩៩១ ព្រះសីហនុបានធ្វើទស្សនកិច្ចជាផ្លូវការមួយទៅកាន់រ.
គឺនូវមានកម្រិតនៅឡើយព្រោះការច្នៃប្រឌិតផ្សេងៗត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលរឹតត្បិតព្រោះវាអាចដើរខុសគន្លងសង្គមនិយម។ សេរីភាពប្រឌិតទាំងឡាយត្រូវបានប្រគល់ជូនប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរវិញចាប់ពីឆ្នាំ១៩៨៩ ទៅពោលគឺនៅសម័យរដ្ឋកម្ពុជា។
នៅពីក្រោយខ្នងបានធ្វើឡើងកំឡុងដើមរដូវភ្លៀង។ នៅឆ្នាំ១៩៨២ វៀតណាមបានផ្ដើមការវាយលុកសំខាន់មួយប្រឆាំងនឹងមូលដ្ឋានទ័ពខ្មែរក្រហមសំខាន់មួយនៅភ្នំម៉ាឡៃនៅជួរភ្នំក្រវាញ។ ក៏ប៉ុន្តែប្រតិបត្តិការនេះទទួលបានជោគជ័យតិចតួច។
នៅខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៧៨ មួយថ្ងៃមុនពេលផ្ទុះការបះបោរនៅភូមិភាគបូព៌ារបស់លោកសោ ភឹម វិទ្យុភ្នំពេញបានប្រកាសថា បើសិនជាទាហានខ្មែរម្នាក់អាចសម្លាប់បានយួនចំនួនសាមសិបនាក់ អញ្ចឹងខ្មែរត្រូវការកងទ័ពតែ ២ លាននាក់ប៉ុណ្ណោះដើម្បីសម្លាប់ប្រជាជនវៀតណាមទាំង ៥០ លាននាក់។ ថ្នាក់ដឹកនាំខ្មែរក្រហមបានប្រកាន់យកមហិច្ឆតាដ៏ខ្ពស់លើសលប់ដោយពួកគេចង់ដើម្បីយកទឹកដីកម្ពុជាក្រោម និងតំបន់ដីសណ្ដមេគង្គទាំងមូលមកជូនប្រជាជាតិខ្មែរវិញ។
នៅខែវិច្ឆកា មេដឹកនាំខ្មែរក្រហមនិយមវៀតណាមលោកវ៉ន វេតបានដឹកនាំរដ្ឋប្រហារមួយទម្លាក់ខ្មែរក្រហមប៉ុន្តែមិនបានសម្រេចហើយត្រូវខ្មែរក្រហមចាប់ខ្លួន ធ្វើទារុណកម្ម រួចប្រហារជីវិតចោល។ ឧប្បត្តិហេតុគ្រប់រូបភាពបានបន្តកើតឡើងនៅតាមបណ្ដោយព្រំដែនកម្ពុជាទាំងមូលជាពិសេសគឺនៅតំបន់ជាប់ប្រទេសវៀតណាម។ និរទេសជនកម្ពុជា និងវៀតណាមប្រមាណរាប់ពាន់រាប់ម៉ឺននាក់បានរត់ចូលទៅជ្រកកោនក្នុងទឹកដីវៀតណាម ដែលធ្វើឱ្យហាណូយមិនសូវពេញចិត្តប៉ុន្មានទេ។
អ្នកដែលគេចផុតពីរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យត្រូវទ្រាំរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចនិងភាពមិនច្បាស់លាស់ក្នុងជីវិតដោយពួកគេភ័យបារម្ភខ្លាចខ្មែរក្រហមត្រឡប់ឡើងកាន់អំណាចវិញ។ ប្រជាជនខ្មែរខ្លះបានទទួលរងរបួសផ្នែកផ្លូវចិត្តជាទម្ងន់និងបានទទូចប្រកាសថាពួកគេនឹងមិនអាចរស់ក្រោមរបបខ្មែរក្រហមណាមួយទៀតឡើយ។ រដ្ឋាភិបាល ស.
នៅឆ្នាំ១៩៨៦ ហាណូយបានអះអាងដើម្បីផ្ដើមការដកទ័ពផ្នែកខ្លះនៃកងកម្លាំងកាន់កាប់របស់ខ្លួន។ នៅក្នុងពេលដូចគ្នា វៀតណាមបានបន្តកិច្ចប្រឹងប្រែងដើម្បីពង្រឹងរបបពឹងពាក់របស់ខ្លួន គឺស.