polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მტკნარი წყლის და ხმელეთის ხერხემლიანები თითქმის არაფრით არ განსხვავდება იმ ცხოველებისაგან, რომლებიც გვხვდებიან ავსტრალიაში, მათ შორის ჩანთოსნების ოჯახიდან.
ტყეებში და ღია ბალახით დაფარულ სივრცეებში შეიძლება შევხვდეთ გველების, კუების, ჭიანჭველაჭამიების, მაჩვზღარბების, ოპოსუმების, ღამურების და ვირთაგვების (მათ შორის მსოფლიოში ყველაზე დიდი წყლის მემინდვრიები, რომლებსაც ხეებზე ცოცვაც შეუძლია) ბევრ სახეობებს, ასევე გიგანტურ ხვლიკებს, კენგურუებს, რომლებიც ცხოვრობენ ხეებზე და ჩანთოსან კვერნებს.
დასავლეთი ახალი გვინეა ცნობილია თავისი პეპლების მრავალფეროვნებით და უნიკალური ფრინველების მრავალფეროვნებით , მათ შორის სამოთხის ჩიტის 80 ნაირსახეობით და უზარმაზარი არამფრინავი კაზუარები.
შედეგად ამ პრობლემებმა მოიტანეს თავისუფალი პაპუისათვის მოძრაობის ჩამოყალიბება, რომელიც ამტკიცებდა, რომ სრულფასოვანი რეფერენდუმის ჩატარების შემთხვევაში ხალხი ხმას მისცემდა ამ ტერიტორიის ინდონეზიისაგან დამოუკიდებლობას.
1984 წელს ხელახლა გამოცხადდა დასავლეთ პაპუის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა დასავლეთ მელანეზიის რესპუბლიკის სახელწოდებით, მაგრამ მოძრაობის ლიდერები დაპატიმრებულები იქნენ.
1973 წლიდან ინდონეზიის ცენტრალურმა ხელისუფლებამ ტერიტორიის სამუდამო მფლობელობის აღნიშვნისათვის, მას რომელსაც აქამდე ერქვა დასავლეთ ირიანი შეუცვალეს სახელი და დაარქვეს ირიან-ჯაია .
ჩენდრავასიჰის ნახევარკუნძულის წყლებში დარეგისტრირებულია მეცნიერებისთვის ცნობილი ყველაზე მაღალი მყარი მარჯანის კონცენტრაცია — მათი 250-ზე მეტი სხვადასხვა სახეობა ერთ ჰექტარზე.
ფოჯას ქედის შიდა ხეობაში, რამდენიმე ასეული კილომეტრში ჩენდრავასიჰის ნახევარკუნძულიდან აღმოჩენილია ბევრი ახალი, მეცნიერებისთვის ადრე უცნობი ცხოველთა და მცენარეულობის სახეობები: გიგანტური ყვავილები და იშვიათი ხის კენგურუ; ფორთოხლისფერი კვერნა: ფრინველის პირველი ახალი სახეობა, რომელიც ნაპოვნი იქნა გიგანტურ კუნძულზე 60 წლის მანძილზე.
ფოჯას ქედი და ჩენდრავასიჰის ნახევარკუნძულის წყლები ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე უნიკალურად პლანეტაზე რაიონების ბიოლოგიური ნაირსახეობის თვალსაზრისით.
ინდონეზიის ბრძოლა ყოფილი ნიდერლანდების კოლონიის დასავლეთ ახალი გვინეის შესაერთებლად მიმდინარეობდა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის ხელშეწყობით .
მაგრამ, საბრძოლო მოქმედებები არ ჩატარებულა, კონფლიქტი დარეგულირდა მშვიდობიანი გზით, ნიდერლანდურმა კოლონიურმა ჯარმა დატოვა დასავლეთ ახალი გვინეის ტერიტორია.
1962 წლის 21 სექტემბერს გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო «შეთანხმება ინდონეზიის რესპუბლიკასა და ნიდერლანდების სამეფოს შორის დასავლეთი ახალი გვინეის შესახებ» (გაეროს უსაფრთხოების ძალების დაწესება ახალი გვინეის დასავლეთ ნაწილში გაეროს დროებითი აღმასრულებელი ორგანოს დასახმარებლად .
დასავლეთი ახალი გვინეის ტერიტორია ანექსირებული იქნა ინდონეზიის მიერ 1969 წელს თავისუფალი არჩევნის შესახებ აქტის თანახმად, რომლის კანონიერება ყველას მიერ არ არის აღიარებული.
2003 წელს ინდონეზიის მთავრობამ განაცხადა, რომ დასავლეთი ახალი გვინეის ტერიტორია, რომელიც აქამდე ერთიანი პროვინცია იყო, დაყოფილი იქნება სამ პროვინციად: პაპუა, ცენტრალური პაპუა და დასავლეთი ირიან ჯაია.
დასავლეთ ახალ გვინეას ჩრდილოეთიდან გარს აკრავს წყნარი ოკეანის წყლები, დასავლეთიდან — კერამის ზღვის, სამხრეთიდან — არაფურის ზღვის წყლები, ხოლო აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება პაპუა-ახალ გვინეას.
ჰოლანდიური მმართველობის დასასრული დაემთხვა კონფრონტაციის კომპანიას, რომელიც დაიწყო პრეზიდენტმა სუკარნომ და რომელმაც დასავლეთ ახალ გვინეაში გააგზავნა 2000-ზე მეტი ინდონეზიელი სამხედრო მოსამსახურე ანტიჰოლანდიური აჯანყების პროვოცირებისთვის, რომელიც მარცხით დამთავრდა.
ახალი გვინეის დასავლეთი ნაწილი, რომელმაც მიიღო ახალი სახელი — დასავლეთი ირიანი, თანდათან გადავიდა ინდონეზიის მთავრობის მმართველობის ქვეშ და ამ ტერიტორიის ინდონეზიასთან მიერთების საკითხი უნდა გადაწყვეტილიყო რეფერენდუმის ჩატარების გზით.
1963 წელს ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ მოხდა დამოუკიდებელი დასავლეთ პაპუის რესპუბლიკის გამოცხადების პირველი მცდელობა, რომელიც ძალის გამოყენებით ჩაახშეს ინდონეზიელმა ხელისუფლებმა.
კლიმატი სანაპიროებზე უპირატესად ტროპიკული, ნოტიო და ცხელია; წვიმების სეზონი გრძელდება დეკემბრიდან მარტის ჩათვლით, მშრალი სეზონი — მაისიდან ოქტომბრის ჩათვლით; დამახასიათებელია ტემპერატურის უმნიშვნელო სეზონური ცვალებადობა.
ახალი გვინეა ადამიანებით დასახლდა სულ ცოტა 50 000 წლის წინ და თანამედროვე დასავლეთ ახალი გვინეის ტერიტორია ცნობილი იყო ინდონეზიელი და აზიელი მეზღვაურებისთვის რამდენიმე საუკუნით ადრე, სანამ პორტუგალიელებმა პირველად დაინახეს იგი 1511 წელს.
1828 წელს ნიდერლანდებმა დაიპყრო ახალი გვინეის დასავლეთი ნაწილი და ჩართო ის ჰოლანდიის ოსტინდოეთის შემადგენლობაში, ამასთან ოფიციალური ანექსია მოხდა 1848 წელს.
დასავლეთი ახალი გვინეა — კუნძულ ახალი გვინეის დასავლეთი ნაწილის დასახელება, რომელიც ეკუთვნის ინდონეზიას და შედგება ორი პროვინციისაგან: პაპუა და დასავლეთი პაპუა.
ინდონეზიის შემადგენლობაში დასავლეთი ახალი გვინეა შევიდა 1969 წელს, იგი ადრე ცნობილი იყო, როგორც ნიდერლანდების ახალი გვინეა და დასავლეთი ირიანი, ხოლო 1973—2000 წლებში როგორც ირიან-ჯაია.
ჯაიაპურიდან აღმოსავლეთით, იო-სუდარ-სოს უბის სანაპიროზე, მდებარეობს იოტეფას ბუნებრივი ნაკრძალი ბევრი ლამაზი პლაჟით, ზღვაზე საბრძოლო მოქმედებებისას რამდენიმე ჩაძირული გემებით.
ბავშვებისა და მოზარდების, განსაკუთრებით, მზრუნველობას მოკლებული ბავშვების და კანონთან კონფლიქტში მყოფი პირების მიმართ არსებული დისკრიმინაციის გამოვლენა, შესწავლა და აღკვეთა; მათთვის თანაბარი უფლებებისა და შესაძლებლობების უზრუნველყოფა და მათი ინტეგრაცია საზოგადოებაში; მათთვის საჭირბოროტო საკითხებზე საზოგადოებისთვის სწორი ინფორმაციის მიწოდება;
მან ორგანიზება გაუწია 2013 წლის მშვიდობიან დემონტრაციას თბილისში, რომელიც დაარბიეს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მრევლმა და სასულიერო პირებმა — 20 000-მა ულტრა-კონსერვატორმა ადამიანმა.
განსხვავებული იდენტობის მქონე ადამიანთა და ჯგუფების მიმართ სიძულვილით მოტივირებული დანაშაულის და სიძულვილის ენის მიზეზების კვლევა და აღმოფხვრისკენ მიმართული კამპანიის წარმოება;
მომდევნო პერიოდში აგებული თბილისის მთავარი ციტადელი — ნარიყალა და მის გარშემო დიდი გალავანი სწორედ ლეღვთახევის წყალგამყოფ ზოლზე გადიოდა, როგორც მთავარი არგუმენტი იმისა რომ ტფილისის და შესაბამისად შიდა ქართლის საზღვრები მოცული იყო ლეღვთახევის ხეობიდან.
თუმცაღა გალავნის ნაშთები არსებობს ორთაჭალის ტერიტორიაზეც, მაგრამ ის შემდგომი მინაშენია უკვე გავრცობილ ქალაქში, რომლის მიდამოებშიც საუკუნეში განთავსებული იყო საბაჟო.
ჯალალედინმა ადერბაიჯანი დაიპყრო, სხვადასხვა მაჰმადიან სამეფო-სახანოებში ელჩები გაგზავნა და მაჰმადის რჯულის დასაცავად წმინდა ომისკენ მოუწოდა.
ეს წმინდა ომი ჯერ ქრისტიან საქართველოს წინააღმდეგ უნდა ყოფილიყო მიმართული, ხოლო, როცა საქართველოს დაიმორჩილებდა, მაშინ, მისი აზრით, თავის მთავარ მტერს მონღოლებს შეებრძოლებოდა.
მცხეთაში მჯდომმა ქართველმა მეფეებმა არაერთხელ სცადეს დაებრუნებინათ თბილისზე კონტროლი, რის გამოც თბილისის მიდამოებში არაერთი შეტაკება მოხდა და და უკვე ვახტანგ გორგასალის პერიოდში საკუთრივ თბილისი და კალაც მოოხრებული იყო.
თბილისი სახელმწიფოს პოლიტიკურ და ადმინისტრაციულ ცენტრად, მეფის რეზიდენციად, სატახტოდ და დედაქალაქად პირველად მეხუთე საუკუნის მეორე ნახევარში ვახტანგ გორგასალმა ჩაიფიქრა და ამისთვის პირველი ნაბიჯებიც თვითონვე გადადგა.
ვახტანგის მემკვიდრემ დაჩი -მა ქალაქს ზღუდე-გალავანი შემოავლო და მამის ანდერძის შესაბამისად, სატახტო ქალაქი მცხეთიდან თბილისში გადაიტანა, საუკუნიდან თბილისი იბერიის დედაქალაქად და მის ეკონომიკურ და პოლიტიკურ ცენტრად გადაიქცა.
მდინარე მტკვარი თბილისს ორ ნაწილად ჰყოფდა, ერთ ნაპირზე ქალაქი იყო, ხოლო მეორეზე უზარმაზარი შიდა ციხე — სამეფო ხელისუფლების საჯდომი.
როგორც ჩანს, როცა მტერი ქალაქს მიუახლოვდა, თბილისში დარბაზი მოიწვიეს, დარბაზს მიუღია გადაწყვეტილება სამეფო ხელისუფლების ქუთაისში გადასვლის შესახებ.
მეფე და მხლებლები იმავე მხრისაკენ წავიდნენ და დიდი ხნის ძიების შემდეგ ნახეს, რომ მიმინო და ხოხობი წყაროში ჩავარდნილიყვნენ და დაფუფქულიყვნენ.
აღსანიშნავია, რომ საუკუნის 80-იანი წლებიდან, თბილისში ბაგრატ -ის მიერ გადაყენებულ ისევ მოქალაქეების წარმომადგენელთა, ქალაქის უხუცესთა ხელში გადასულა.
მაგრამ შემდეგ, მისი უფროსი წარმომადგენლები ამოწყდნენ და ქალაქის მმართველობა გადავიდა მისი მცხოვრებლების ხელში, ისე რომ თითოეული მათგანი მართავდა ქალაქს თითო თვე.
მერვე საუკუნის ბოლო მეოთხედში არაბმა დამპყრობლებმა ქართლის ხელისუფალი აშოტ ბაგრატიონი მმართველობას ჩამოაშორეს, ერისმთავრობიდან გადააყენეს და თბილისი ამირას სამყოფელ ქალაქად გადააქციეს.
ისინი განცალკევება-დამოუკიდებლობისაკენ მიისწრაფოდნენ, თავიანთ თავს უკვე იმ ადგილების ბატონ პატრონად თვლიდნენ, სადაც ისინი ხალიფას მიერ მხოლოდ გამგებლებად იყვნენ დანიშნულნი.
1926 წელს საბჭოს ქუჩაზე აღმოჩნდა ბრინჯაოს ხანის სამარხი, რომელშიც იპოვეს ერთი ბრინჯაოს მასრაგახსნილი შუბისპირი, ბრინჯაოს სატევარი და თიხის ჭურჭელი.
1935 წელს, ღრმაღელეშია ნაპოვნი თიხის ჭურჭლეულობასთან ერთად ბრინჯაოს სამაჯური, ბრინჯაოს ბეჭედი გემმით, საკიდი ბაყაყის გამოსახულებით და სხვა.
ადარბადაგანის თითოეული ქალაქის წინააღმდეგ მათ გალაშქრება შეეძლოთ და ვერც ერთი მოწინააღმდეგე მათ ვერ შეაჩერებდათ და ვერც ერთი დამცველი მათ ვერ უკუაქცევდათ.
ქართველები არზრუმის წინააღმდეგაც ამნაირადვე იქცეოდნენ, ისე რომ არზრუმის მპყრობელი ქართველი მეფის ნაწყალობევ საპატიო სამოსლით იმოსებოდა და მას ისეთი დროშაც კი ააფრიალებინეს, რომელსაც თავზე ჯვარი ჰქონდა გაკეთებულიო.
ქალაქის მჭოდრო დასახლებიდან გამომდინარე შეუძლებელი იყო მასშტაბური არქეოლოგიური გათხრების წარმოება და შესაბამისად, ყოველ ახალ აღმოჩენას შემთხვევითი ხასიათი გააჩნია.
ასე მაგალითად 1930-31 წ ლებში, დიდუბეში, მექანიკური ქარხნის მშენებლობისას, მიწის სამუშაოების შესრულების დროს, შემთხვევით მიაკვლიეს თბილისის ტერიტორიაზე ენეოლითის დროინდელი ადამინის ცხოვრების კვალს.
ბაგრატის მომხრე დდებულებმა, კლდეკარის ძლიერმა ერისთავმა — ლიპარიტ ლიპარიტის ძემ და ქართლის ერისთავმა — ივანე აბაზას ძემ 1032 წელს, როცა ბაგრატი 12 წლისა იყო, თბილისის ამირა ჯაფარი მცხეთის მახლობლად, მუხათგვერდს გაიტყუეს და იქ დაატყვევეს.
დავითმა პირველი იერიში სამშვილდეზე მიიტანა და 1110 წელს იგი ხელიდან გამოსტაცა თურქებს, რომელსაც ზედიზედ უბრძოლველად მრავალი ციხე-სიმაგრე შეატოვეს თურქებმა.
ქალაქების კერძოდ, თბილისს განთავისუფლება უცხო დამპყრობთა ბატონობისაგან და მათი შემოერთება საქართველოს სამეფოსთან დიდად შეუწყობდა ხელს ფეოდალური მონარქიის განმტკიცებას.
საქართველოს ქალაქებსაც ძლიერი ცენტრალური სამეფო ხელისუფლების მფარველობის ქვეშ ყოფნა ერჩიათ უცხოელთა ბატონობას და ამიტომაც ისინი, თავის მხრივ, მხარს უჭერდნენ სამეფო ხელისფლების ამდაგვარ მისწრაფებას.
მონღოლ-თათართა სახელმწიფო, განვითარების მხრივ, ადრინდელ ფეოდალურ უღტიერთობის საფეხურზე იდგა და გვაროვნული წყობილების გადმონაშთი მასში ჯერ კიდევ ძლიერი იყო.
ვარაზის ხევში ნაპოვნია ავგუსტ კეისრის მიერ ძველი და ახალი წელთაღრიცხვის მიჯნაზე მოჭრილი სპილენძის მონეტა; 1947 წელს კი ორთაჭალაში, მაჰმადიანურ სასაფლაოზე, იპოვეს ბოსფორის მეფის მითრიდატ -ის მეუღლის სპილენძის მონეტა.
დაბრუნდნენ მთებში გახიზნული მოქალაქეებიც, ქალაქმა თანდათან იწყო მოშენება, მაგრამ ხვარაზმელთაგან მიყენებული ჭრილობა თბილისს ჯერ არ ჰქონდა მოშუშებული, რომ მას ახალი დამპყრობლები — მონღოლები მოადგნენ.
1037 წელს კლდეკარის ერისთავის დაჟინებული მოთხოვნით გადაწყდა თბილისის არება, თბილისს ალყა შემოარტყეს და იქედან გამომდინარე რომ მისი იერიშით აღება ძნელი იყო გადაწყდა ამირას ძალა ქალაქის ხანგრძლივი გარემოცვით გაეტეხათ.
თბილისი უკვე ნებდებოდა, ამირაც გასაქცევად იყო მზად მაგრამ ისევ ორგული დიდებულების რჩევით თბილისს მოეხსნა ალყა, რის გამოც 1039 წელს ბაგრატ -მ მეორედ დაკარგა თბილისის გათავისუფლების შესაძლებლობა.
შინაგამცემლობამ ისეთი მახინჯი ფორმა მიიღო, რომ ქალაქის დამცველთა ერთ-ერთ ხელმძღვანელს მემნა ბოცოს ძეს ერთმა სპარსელმა ქურდულად აფთი დაჰკრა და თავი სასიკვდილოდ გაუხეთქა.
კირაკზ გარძაკნელის თქმით თბილისის აღებისა და ქალაქის სიმდიდრის ხელთგდების შემდეგ ჯალალედინს განცხადებია: მე რომ აქ მარტო სიმდიდრისათვის მოვსულიყავი, ამისთვის თბილისის სიმდიდრე სრულიად საკმარისი იქნებოდაო.
მიუხედავად იმისა, რომ ჯალალედინმა დასახელებულ ქალაქების წინააღმდეგ საბრძოლველი მანქანებიც კი გამიყენა, მაინც ვერაფერს გახდა და სირცხვილეული დაბრუნდა თბილისში.
მონღოლებთან შეთანხმების პირობა ითვალისწინებდა, რომ ქართველები აღიარებდნენ მონღოლთა უზენაესობას და ხარკს გადაიხდიდნენ, მონღოლები ჰპირდებოდნენ, რომ ისინი არ ჩაერეოდნენ ქართველთა შინაურ საქმეებში და რუსუდანის ძეს, დავითს დაუმტკიცებდნენ მეფობას.
რადგან მონღოლთა წესის თანახმად მათ მიერ დამორჩილებული ქვეყნის მეფე დიდ ყაენს უნდა დაემტკიცებინა, ამიტომ დავით რუსუდანის ძე ყარა-ყუმს უნდა წასულიყო.
ბაგრატ -ის შემდეგ საქართველოს სამეფო ტახტზე მისი შვილი გიორგი ავიდა, რომლის დროსაც გაძლიერების გზაზე შემდგარ ქართულ მონარქიას ბიზანტიის მპერია უტევდა.
თუმცა ბაგრატ -მ დიდად შეავიწროვა თბილისის საამიროს ტერიტორია, მაგრამ თბილისი და მისი მიდამოები ჯერჯერობით მაინც ძველ მაჰმადიან მფლობელტა ხელში იყო.
აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით ნათელი ხდება რომ ამ ადგილას მოსახლეობა ადრევე უნდა გაჩენილიყო, მაგრამ ჩვენი საისტორიო თზულებანი ამის შესახებ არაფერს გვეუბნებიან.
კვლავ თავი იჩინეს მეფის გარემოცვაში მყოფმა დიდგვაროვნებმა და ბაგრატ მეფე აიძულეს თბილისი ისევ ძველი ამირების ჩამომავალს ვიღაც სითილ არაბი დაენიშნა.
ოღონდ თბილისის ამირა ამიერიდან საქართველოს მეფის მორჩილად, ყმადნაფიცად ითვლებოდა და მას ბაგრატ -ისათვის ყოველწლიურად 44.000 დრაჰკანი უნდა გადაეხადა.
მას შემდეგ, რაც თბილისი ააოხრა და აღმოსავლეთ საქართველოს ძირითადი რაიონები დაარბია, ჯალალედინა აქ მეციხოვნე ჯარი დატოვა და თვითონ ქერმანს გაემგზავრა.
ელჩებმა შანშემ, ავაგმა, ვარამ გაგელმა და შოთა კუპრმა როგორც ჩანს, მოაგვარეს მონღოლებთან საქმე და მას შემდეგ მონღოლთა უზენაესმა ხელისუფალმა საქართველოში
ჟამთაათმწერელს აღნიშნული აქვს, რომ მას შემდეგ, რაც ჯალალედინმა თბილისი მოაოხრა, ხვარაზმელებმა „იწყეს რბევად, ტყუენვად, ხოცვად და კვლად“.
თანამედროვე თბილისის ტერიტორია ჯერ კიდევ 6-5 ათასი წლის წინათ დასახლდა და რომ მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში ცხოვრება კი არ განელებულა არამედ პირიქით განივრცო და გაძლიერდა.
მას შემდეგ რაც ჩინგიზ-ხანმა ხვარაზმელები დაამარცხა, მის სარდლებს ჯებეს და სუბუდაის დაევალათ გასცნობოდნენ კასპიის ზღვის დასავლეთით მდებარე ქვეყნებს.
იბნ-ალასარის სიტყვებით: „მთელ მცირე აზიაში მაშინ ქართველთა ძლიერების წინააღმდეგი არავინ იყო და ჯალალედინმა ახლა გამოიჩინა ის გულადობა, რომელიც ადარბადაგანელთ და სპარსელ ამირებს, მთავრებსა და სულტანებს აკლდათო“.
ქართველებმა მომენტით ისარგებლეს, შეკრიბეს ჯარი, მოულოდნელად თავს დაესხნენ თბილისში მყოფ ხვარაზმელთა გარნიზონებს, ერთიანად ამოსწყვიტეს ისინი და ქალაქი გაათავისუფლეს.
ნესევის გადმოცემით, ანისიდან დაბრუნებული ჯალალედინი თბილისში მცირე ხანს დარჩა, შემდეგ საქართველოს სხვა პროვინციებს შეესია და დიდი ალაფითა და ტყვეებით კვლავ თბილისში დაბრუნდა.
ასეთ პირობებში გამდნარი წყალი, რომელიც წარმოიშვება ირგვლივ მყოფი მყინვარების დნობისაგან, აორთქლებისას, ტოვებს მასში მანამდე ათქვეფილ მთის ჯიშებისგან შემდგარ მინერალურ ნივთიერებებს.
მკვლევარები ვარაუდობენ, რომ მსგავსი არაბიოლოგიური სახით აზოტის ოქსიდი შეიძლება ჩამოყალიბდეს მარსზე, რადგანაც ამ პლანეტის პირობები მსგავსია ანტარქტიდის მშრალი ხეობების პირობებთან.
მარილის შემცველობა ამ წყალსატევში შეადგენს 40,2 %-ს — შედარებისათვის, მკვდარი ზღვის მარილიანობა შეადგენს 34,7 %-ს, ხოლო მსოფლიო ოკეანის საშუალო მარილიანობა — მხოლოდ 3,38 %-ს.
ანტიოქიის სამთავრო ბევრად პატარა იყო ვიდრე იერუსალიმის სამეფო ან ედესის საგრაფო,იგი მოიცავდა ხმელთაშუა ზღვის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილს,მას სამხრეთით ტრიპოლის საგრაფო ესაზღვრებოდა,აღმოსავლეთით ედესა,ჩრდილი-დასავლეთით კი ბიზანტიის იმპერია ან სომხეთის სამეფო .
საუკუნისთვის ანტიოქია 20,000-მდე მაცხოვრებელს ითვლიდა,მათი უმეტესი ნაწილი სომხები და ბერძნები იყვნენ,რომლებიც მართლმადიდებლურ ქრისტიანობას მისდევდა,თუმცა ანტიოქიის მმართველები ყოველთვის კათოლიკე ნორმანები იყვნენ,რომლებიც სამხრეთ იტალიიდან იყვნენ წარმოშობით.
ანტიოქიის დაცემის ალბათობა ძალიან დაბალი იყო, ქალაქი კარგად იყო შეიერაღებული და მას 400-მდე კოშკი იცავდა, თუმცა ბოემონდმა მოახერხა დაეთანხმებინა სომეხი გამაჰმადიანებული მცველი ფიროუზი, რომ ჯვაროსნებისათვის კარიბჭე გაეღო.
ჯვაროსნების ქალაქის დაკავებიდან 4 დღეში მოსულიდან მუსლიმთა დიდი ჯარი კერბოღას სარდლობით დაიძრა ანტიოქიის დასაბრუნებლად, ამასობაში ანტიოქიისაკენ ბიზანტიის იმპერატორი ალექსი კომნენოსი მოდიოდა დასახმარებლად, თუმცა მას გზად ცრუ ინფორმაცია უამებს რომ ანტიოქია დაეცა და ჯარი უკან გააბრუნა.
პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობა ნელ-ნელა გადამწყვეტ ფაზაში შედიოდა,ტანკრედი და ბალდუინ ბულონელი ედესისკენ დაიძრენ, ჯვაროსნების დიდი ნაწილი კი ანტიოქიის ალყაში დარჩა.
ჯარს სათავეში ბოემონდ ჩაუდგა რომელიც მოგვიანებით ანტიოქიის პირველი პრინციც გახდა, ალყა ზამთრამდე გაგრძელდა და ჯარისკაცებს მკაცრ პირობებში უწევდათ ყოფნა, ლეგენდის თანახმად ისინი საკუთარ ცხენებს და გარდაცვლილ ჯარისკაცებს ჭამდნენ ხოლმე.
მოგვიანებით სტეპან ტომაში პირველი ბოსნიის მეფე გახდა, რომელმაც აქტიურად დაიწყო ბოსნიის ეკლესიის შევიწროება – 1459 წელს პაპმა პიუს -მ მოსთხოვა სტეპან ტომაშს ბოსნიის ეკლესიის განადგურება, თუ მას სურდა ოსმალების წინააღმდეგ კათოლიკური სამყარო დახმარებოდა.
1458 წელს, როდესაც სერბთა დესპოტი ლაზარი გარდაიცვალა, სტეპან ტომაშმა დრო იხელთა და დაიკავა არა მხოლოდ დრინის მარჯვენა ნაპირი, არამედ თერთმეტი ქალაქი დრინის მარცხენა ნაპირზე, მოგვიანებით კი ლაზარის ქვრივს, ელენას დაუზავდა და თავისი ვაჟის, სტეპან ტომაშევიჩისთვის ითხოვა ლაზარისა და ელენას ქალიშვილი, მარია.
სტეპან ტომაშევიჩი სერბიის დესპოტი გახდა 1459 წელს, მაგრამ ამ სვლით უკმაყოფილო ოსმალებმა სამ თვეში დაიკავეს ტომაშევიჩის მთელი სამფლობელო, რადგან კათოლიკე მონარქის მმართველობით უკმაყოფილო სერბებმა დიდი წინააღმდეგობა არ გაუწიეს ოსმალებს და 1459 წლის ივნისში სმედერევოს ციხესიმაგრის კარიბჭის გასაღებები მეჰმედს მიართვეს.
ტვრტკო -მ მან თავი ოსმალების ქვეშევრდომად ცნო, უხდიდა მათ ხარკს, თუმცა მოგვიანებით ურთიერთობა დაეძაბა მათთან და უნგრეთთან კავშირი დადო მათ საწინააღმდეგოდ.
მოახერხა სიტუაციის მეტ-ნაკლები სტაბილიზაცია სამეფოში, დადო სავაჭრო ხელშეკრულება ვენეციასთან, აამოქმედა მაღაროები და სამეფო ხელისუფლება გააძლიერა.
თუმცა ტვრტკო ოფიციალურად კათოლიკე იყო, იგი მფარველობდა სხვადასხვა მიმდინარეობის ქრისტიანებსა და ბოსნიის ეკლესიას, რომელსაც ოფიციალური ეკლესიები ბოგომილობის ერესში სდებდნენ ბრალს.
ტახტი სიგიზმუნდს ეკუთვნოდა, რომელიც დაბიშამ გამოაცხადა თავის მემკვიდრემ, მაგრამ მოხდა შემდეგი კაზუსი – სიგიზმუნდს გადაეცა ტახტზე მემკვიდრეობა, როგორც დაბიშას ბიძაშვილის, მარიას მეუღლეს.
ელენა სამი წლის განმავლობაში მართავდა ქვეყანას, მის პერიოდში მსხვილ ფეოდალთა დაუმორჩილებლობა კიდევ უფრო გაძლიერდა, დაწინაურდნენ ფაქტობრივად დამოუკიდებელი თავადები – სანდალ ხრანიჩი, ხრვოიე ვუკჩიჩი, პავლე რადენოვიჩი და სხვები.
1398 წელს უცნობი მიზეზების გამო, სავარაუდოდ მისი ნათესავებისა და ბოსნიელი მსხვილი ფეოდალების დაპირისპირების გამო, ელენა გადააყენეს და ტახტზე დასვეს სტეპან ოსტოია.
ლაშქრობის დასრულების შემდეგ ოსტოია უნგრეთის მეფე სიგიზმუნდს დაუზავდა, მაგრამ მალევე მსხვილმა ფეოდალებმა იგი გადააყენეს და უნგრეთში გააძევეს.
ამის გამო უნგრეთის მეფე მათიაში აღშფოთდა, მაგრამ პაპის შუამდგომლობით კონფლიქტი მოგვარდა – ტომაშევიჩი მათიაშის ვასალად გამოცხადდა, რომელიც მას იმპერატორ ფრიდრიხის წინააღმდეგ უნდა დახმარებოდა.
მკვლევართა ერთი ნაწილის - მაგალითად ჩოშკოვიჩის, ანჯელიჩის, ლოვრენოვიჩის, ფილიპოვიჩის – აზრით, ტვრტკო მეფედ ეკურთხა მილეში, ვისოკოს მახლობლად, ბიძამისის, ბოსნიის ბან სტეპან კოტრომანიჩის აგებულ ეკლესიაში.
სერბულმა ეკლესიამ ხრებელანოვიჩს დაუჭირა მხარი, რამაც გადაწყვიტა ეს საკითხი და ტვრტკოს პრეტენზიები სერბულ ტახტზე პრეტენზიებად დარჩა.
1363 წელს მოუვიდა უთანხმოება უნგრეთის მეფე ლაიოშთან, დაწყებული კონფლიქტი ბოსნიელთა წარმატებით დასრულდა და ბოსნიისთვის ხელსაყრელი დაზავებაც დაიდო.
1372 წელს ტვრტკო კავშირს კრავს სერბ თავადთან, ლაზარ ხრებელანოვიჩთან, რომელთან ერთადაც ლაშქრობს მეორე მსხვილი სერბი ფეოდალის, ნიკოლა ალტომანოვიჩის წინააღმდეგ.
ეს უკანასკნელი მას დაეხმარა დაეკავებინა ბობოვაცი, მაგრამ დანარჩენ ბოსნიაში ტვრტკო მეფობდა, ხოლო რეალური ძალაუფლება ხრვოიე ვუკჩიჩს ეკუთვნოდა.
სიტუაცია შეიცვალა სიგიზმუნდის მიერ ვლადისლავის დამარცხების შემდეგ – 1408 წელს სიგიზმუნდი 60 ათასიანი არმიით შეიჭრა ბოსნიაში, ტვრტკო და ვუკჩიჩი დობორთან სასტიკად დაამარცხა, რის შემდეგაც ბოსნიის ტახტზე აღადგინა სტეპან ოსტოია, რომელმაც თავი სიგიზმუნდის ვასალად ცნო.
ოსტოია 1418 წელს გარდაიცვალა, მისი სიცოცხლის ბოლო წლებში ქვეყანა ფეოდალთა შორის დაპირისპირების გამო ქაოსში ჩაიძირა, თუმცა ტახტზე ოსტოიას ვაჟი, სტეპან ოსტოიჩი ავიდა.
სერბული ტერიტორიების დაკავება, მათ შორის უმნიშვნელოვანესი მილეშევას მონასტრისა, ასევე ის ფაქტი, რომ ტვრტკოს ბებია სერბეთის მმართველი ნემანიჩების დინასტიიდან იყო, რომელიც სტეფან უროშ -ის გარდაცვალებისას შეწყდა 1371 წელს, ტვრტკოს იმედს აძლევდა რომ იგი სერბული ტახტის დაკავებასაც შეძლებდა.
სიგიზმუნდსა და ვლადისლავს შორის უნგრეთის ტახტის გამო გამართულ დაპირისპირებაში დაბიშა ცდილობდა მანევრირებას მოწინააღმდეგეებს შორის, რომ შეენარჩუნებინა ტვრტკოს მონაპოვარი, მაგრამ გამარჯვებული სიგიზმუნდი შეიჭრა ბოსნიაში და აიძულა დაბიშა ეცნო თავი სიგიზმუნდის ვასალად, უნგრეთის სამეფოსთვის დალმაციის ნავსადგურები გადაეცა და სიგიზმუნდი თავის მემკვიდრედ გამოეცხადებინა.
ეს არის ადრინდელი აღორძინების ხანის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენლის, იტალიელი მოქანდაკის დონატელოს მიერ 1430-40 წლებში შექმნილი „დავითის“ ქანდაკების მოოქროვილი ასლი.
ამერიკული ოსკარების ამ იტალიური ექვივალენტი კინო - პრიზების გადაცემის საღამოს გაუძღვება მსახიობი, რეჟისორი და ტელეწამყვანი ტულიო სოლენი ; ეთერში გადაიცემა მსოფლიოში ერთ-ერთი უძველესი, 1924 წელს დაარსებული იტალიური საზოგადოებრივი მაუწყებლის „რაის“ ქვედანაყოფის „ “ მიერ.
24 000-მა ადამიანმა და ისეთმა ორგანიზაციებმა, როგორებიცაა ლესბოსელებისა და გეების საერთაშორისო ორგანიზაცია , გეებისა და ლესბოსელების უფლებების საერთაშორისო კომისია , ლგბტ ებრაელების მსოფლიო კონგრესი და აფრიკელ ლესბოსელთა კოალიცია, ხელი მოაწერეს „აიდაჰოს ინიციატივის“ მხარდამჭერ მიმართვას.
2009 წელს, კამპანიის სახელს დაემატა ტრანსფობია და ამ წლის აქტივობები ძირითადად ტრანსფობიის (ტრანსგენდერი ადამიანების დისკრიმინაცია და ძალადობა მათ მიმართ) ირგვლივ ფოკუსირდა.
2009 წლის 17 მაისის გამთენიისას, საფრანგეთი პირველი ქვეყანა გახდა მსოფლიოში, რომელმაც ტრანსგენდერული საკითხები ოფიციალურად ამოიღო მენტალურ დაავადებათა სიიდან.
ჰომოფობიასთან, ტრანსფობიასა და ბიფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღე აღინიშნება 17 მაისს და აერთიანებს იმ საერთაშორისო ღონისძიებებს, რომლებიც ამ დღეს იმართება და ემსახურება ლგბტ უფლებების შესახებ ცნობიერების ამაღლებას მსოფლიო მასშტაბით, გმობს ძალადობას.
2013 წლის 17 მაისს, საქართველოში, თბილისში, ლგბტ წარმომადგენლების მიერ ჰომოფობიის წინააღმდეგ დაგეგმილი მსვლელობა მართლმადიდებელმა სასულიერო პირებმა და საპირისპირო აქციის მონაწილეებმა დაარბიეს.
საპასუხოდ, მომდევნო წელს, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქმა ილია -მ 17 მაისი „ოჯახის სიმტკიცისა და მშობლების პატივისცემის დღედ“ გამოაცხადა.
ჰომოფობიასთან ბრძოლის დღე თავდაპირველად აიდაჰოს კომიტეტმა დააფუძნა; მიზანი სხვადასხვა ქვეყნებში დემოკრატიული ქმედებების კოორდინირება იყო, აგრეთვე ამ დღის მხარდაჭერა და ოფიციალური აღიარება.
თარიღი არჩეულ იქნა სიმბოლურად, სწორედ ის დღე, როდესაც 1990 წელს ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციამ ჰომოსექსუალობა დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციიდან ამოიღო.
17 მაისის ერთ-ერთი გაცხადებული მიზანია ისეთი მოვლენის შექმნა, რომელიც გლობალურ დონეზე იქნება დანახული სპეციფიკური ტიპის ქმედებებთან შესაბამისობის საჭიროების გარეშე.
მსგავსი დეცენტრალიზაციის საჭიროება გამომდინარეობს სოციალური, რელიგიური, კულტურული და პოლიტიკური კონტექსტების მრავალფეროვნებით, რომლებშიც ხშირად აქვს ადგილი უფლებების შელახვას.
საფრანგეთში ამ დღის აღნიშვნის ხელმძღვანელი იყო ლუის-ჟორჟ ტინი, რომელიც 2013 წლის სექტემბრამდე კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობას იკავებდა.
17 მაისის ღონისძიებათა მთავარი მიზანია მსოფლიო მასშტაბით ლგბტ საზოგადოებებისაკენ მიმართული ძალადობის, დისკრიმინაციისა და რეპრესიების შესახებ ცნობიერების ამაღლება, პროცესში მედიის, პოლიტიკოსთა და სამოქალაქო საზოგადოების ჩართვის გზით.
2010 წელს, ბრაზილიის იმჟამინდელმა პრეზიდენტმა ლულამ ხელი მოაწერა აქტს, რომლითაც 17 მაისი ბრაზილიაში ჰომოფობიასთან ბრძოლის ეროვნული დღედ გამოაცხადა.
1688 წელს, გიორგი სულეიმანს აუჯანყდა და ცდილობდა, რომ ოსმალეთი გადმოებირებინა თავის მხარეს, რათა დახმარებოდა სეფიანთა ირანის დამარცხებაში, მაგრამ მისი მცდელობა უშედეგო იყო.
ყველა დედამიწის გეორგრაფიული ადგილი შეიძლება იყოს მფლბელობაში, ასევე შეიძლება მისი დაპყრობა და კოლონიზაცია, რამდენიმე შეზღუდვებით - უდაბნოები, ჯუნგლები, ან ტუნდრა, ეს ადგილები ითვლება დაუსახლებლად.
2013 წელს დეველოპერებმა გულშემატკივრებს სთხოვებს დახმარებოდათ მათ თავიანთი მეგობრების მოზიდვაში და შედეგად მიიღებდნენ ჯილდოს, მათ შორის თამაშის ბეტა ვერსიას.
მამასახლისოვი გადაიყვანეს უნივერსიტეტში მათემატიკის ფაკულტეტზე, რომელიც 1930 წელს დაამთავრა და მუშაობა დაიწყო ამიერკავკასიის თბილისის საინჟინრო და სატყეო-ტექნიკურ ინსტიტუტში, სადაც კითხულობდა ლექციებს უმაღლეს მათემატიკასა და თეორიულ მექანიკაში.
შემდეგ დაბრუნდა სამშობლოში და სათავეში ჩაუდგა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის თეორიული ფიზიკის კათედრას, პარალელურად მოღვაწეობდა რესპუბლიკის სხვადასხვა უმაღლეს სასწავლებლებშიც.
ვაგან მამასახლისოვი ათეული წლების მანძილზე კითხულობდა ლექციებს ზოგად ფიზიკაში, კვანტურ მექანიკაში, თეორიულ მექნიკაში, ატომბირთვის თეორიაში და სხვა.
ვაგან ივანეს ძე მამასახლისოვი , 1907, თბილისი — გ. 19 ივნისი, 1972, თბილისი) — ფიზიკოსი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, პროფესორი.
დიდი დეპრესიის გამო აკადემიური პოზიციები ძალიან მცირე იყო, ამიტომ პრელოგმა მუშაობა დაიწყო პრეზას კერძო ლაბორატორიაში, რომელიც იშვიათ ქიმიკატებზე მუშაობდა.
იგი ახერხებს პატარა ლაბორატორიის ორგანიზებას ზაგრებში, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ იძულებულია დატოვოს ზაგრები და რიხარდ კუნის მიწვევით გერმანიაში მიემგზავრება, საიდანაც ახერხებს შვეიცარიაში გაღწევას და ციურიხში დასახლებას.