polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
კომპანიამ მოღვაწეობა განაახლა 1947 წელს და ჩამოყალიბდა უბრალო ჭურჭლის, სანტექნიკისა და ფილების წარმოებაზე, რაც აუცილებელი იყო ომისშემდგომ წლებში.
იგი მონაწილეობდა ფრანგულ-გერმანული ორენოვანი ზაარის უნივერსიტეტის დაარსებაში, სანამ 1955 წლის პლებისციტით ზაარი გერმანიას დაუბრუნდებოდა, აქტიურად უჭერდა მხარს ზაარის ტერიტორიაზე დამოუკიდებელი სახელმწიფოს შექმნას.
ზაარის ფაბრიკებმა აქტივები გააერთიანეს 1935 წლის პლებისციტის შემდეგ, რომლის შედეგადაც რეგიონი შევიდა მესამე რაიხის შემადგენლობაში, მაგრამ ეკონომიკის მილიტარიზაციიდან გამომდინარე, ხელისუფლებამ კომპანიის მოღვაწეობა უსარგებლოდ ჩათვალა და დახურა იქ მდებარე ერთი ფაბრიკა.
მეორე მსოფლიო ომის წლებში კომპანიამ დაკარგა თავისი საწარმოო სიმძლავრის მნიშვნელოვანი წილი: აღმოსავლეთ გერმანიის ტერიტორიაზე განლაგებული ფაბრიკები ანტიჰიტლერული კოალიციის ქვეყნების ბომბდამშენებმა დაანგრიეს, ან სსრკ-ში გაზიდეს ოკუპაციის დროს.
გარდა ამისა, 1932წელს გარდაიცვალა ლუტვინ ფონ ბოხ-გალაუ და კომპანიის ხელმძღვანელობა გააგრძელა მისმა შვილმა - ასევე ლუტვინ ფონ ბოხ-გალაუმ.
1920-იან წლებში გერმანიაში განლაგებული ფაბრიკები შეუერთდა შეზღუდული პასუხისმგებლობის კომპანიას, ხოლო ზაარის პროტექტორატში მდებარე ფაბრიკები - შეზღუდულ პარტნიორობას.
მოგვიანებით, როცა ნაპოლეონმა ინგლისს ეკონომიკური ბლოკადა მოუწყო, ბოსხებმა დიდი მოგება მიიღეს, რადგან ევროპის ბაზრები დაიკეტა ინგლისური ფაიფურის და ფაიანსისათვის.
წარმოება ვითარდებოდა, თანამშრომელთა რიცხვმა 150 მიაღწია, ხოლო 1822 წელს ბერლინის გამოყენებითი ხელოვნების გამოფენაზე მეტლახის პროდუქციამ მოიპოვა ერთადერთი ოქროს მედალი კერამკული ნაკეთობების კატეგორიაში.
ორი წლის შემდეგ ჟან-ფრანსუამ შეიმუშავა კერამიკულ ჭურჭელზე მონოქრომული გამოსახულების გადატანის მეთოდი, რის საშუალებითაც გამოსახულება ემალის ქვეშ მოექცა.
1827 წელს თიხასა და მინდვრის შპატზე ექსპერიმენტით მიიღო კერამოგრანიტი - მასალა, რომელშიც სიმტკიცე და ცვეთამედეგობა ერწყმის ჩინური ფაიფურის სიქათქათეს.
1883 წელს კომპანიამ კერამიკულიფაბრიკა იყიდა შრამბერგში, რომელიც მიმდინარე წლის განმავლობაში მხოლოდ & -ის პროდუქციას აწარმოებდა და აქ მოაწყო მაიოლიკის საწარმო.
გარდა ამისა, საუკუნის ბოლოს საცხოვრებლებში წყალგაყვანილობის განვითარებასთან დაკავშირებით მერციგის, ვალერფანგენისა და დრეზდენის ფაბრიკებში დანერგა შლიკერული ჩამოსხმა და დაიწყო იაფი სანფაიანსის წარმოება, რაზეც ხელი მიუწვდებოდა მოსახლეობის უდიდეს ნაწილს.
საწყის ეტაპზე ფაბრიკას ფინანსურად უჭირდა და ჟან-ფრანსუას მოუწია ესარგებლა ცოლის ანა ბუშმანის ქონებით, რომელიც ბელგიელი ტყავის მრეწველის შვილი იყო და ამ პერიოდში ნაწარმი გამოდიოდა მარკით -.
ბოხის დამატებით შემოსავლის წყარო გახდა ვაჭრობა მოზელის ღვინით, რომლის წყალობითაც გაიცნო ნიკოლას ვილერუა, რომლის ფაიანსის ფაბრიკა მისი საწარმოდან რამდენიმე მილის მოშორებით მდებარეობდა.
მიბაძა რა მამის მაგალითს, 1819 წელს ჟან-ფრანსუამაც დააარსა ანტუანის გილდია მეტლახელი მუშებისთვის, ეხმარებოდა ავადმყოფებს, ქვრივებსა და ობლებს.
ჭურჭლის პირველი სახელოსნო, სადაც მუშაობდნენ ფრანსუა ბოხი და მისი ვაჟები - უფროსი ჟან-ფრანსუა, შუათნა დომინიკი და უმცროსი პიერ-ჟოზეფი - გაიხსნა ყოფილი სამჭედლოს შენობაში.
ბურჟუების ფაიფურს“ - რამდენადაც საუკუნის პირველ ნახევარში ფაიფური, ძირითადად ჩინეთიდან შემოდიოდა და ხელი მხოლოდ პრივილეგირებულ და სამეფო პერსონებს მიუწვდებოდათ.
ბოხების ნაწარმზე დიდი მოთხოვნილება იყო, სახელოსნო მნიშვნელოვნად გაფართოვდა და ფრანსუა ბოხმა ვაჟების დასახმარებლად ადგილობრივი მცხოვრებლები დაიქირავა.
თანამშრომლებისათვის, რომლებიც ფაბრიკის აღდგენაზე უსასყიდლოდ მუშაობდნენ, მადლობის ნიშნად პიერ-ჟოზეფმა 1812 წელს შექმნა დაზღვევის პროგრამა „ანტუანის გილდია“ წმ.
ამბობენ, რომ გერმანიის პირველი რაიხსკანცლერი ოტო ფონ ბისმარკი სოციალური უზრუნველყოფის სახელმწიფო სისტემის შექმნისას ორიენტირებული იყო პიერ-ჟოზეფ ბოხის „ანტუანის გილდიის“ მოდელზე.
კომპანია ვილეროი და ბოხი ჩამოყალიბდა 1836 წელს ფაიფურისა და ფაიანსის მწარმოებელი მეწარმეების ჟან ფრანსუა ბოხისა და ნიკოლას ვილერუას საოჯახო წარმოებების გაერთიანებით.
თუმცა კომპანიის ისტორიის ათვლას იწყებენ 1748 წლიდან, როცა სამეფო კარის ზარბაზნის ფოლადჩამომსხმელმა, ფრანგული არმიის ყუმბარების მიმწოდებელმა და „სამეფო ბომბარდირის“ საპატიო ტიტულის მფლობელმა ფრანსუა ბოხმა დააარსა კერამიკული საწარმო ოდიუნ-ლე-ტიჩში, რომელიც წმინდა რომის იმპერიის შემადგენლობაში, ლოტარინგიის საჰერცოგოში მდებარეობდა.
6 წლის შემდეგ ვილერუამ გამოისყიდა პარტნიორთა წილი და ფაბრიკის ერთპიროვნული მფლობელი გახდა, ერთ წლიწადში კი შეიძინა ახლომდებარე ქვანახშირის შახტა და 1800 წელს დანერგა ნახშირზე მომუშავე ღუმელები.
ვილერუა აქტიურად იზიარებდა ინგლისელი მეწარმეების გამოცდილებას და 1815 წელს - ჟან-ფრანსუა ბოხზე გაცილებით ადრე ინგლისელი ჯონ ლეის ხელმძღვანელობით ფაბრიკასთან დააარსა ღრმა ბეჭდვის სახელოსნო, სადაც ჭურჭელზე გამოსახულება გადაჰქონდათ ინგლისური ტექნოლოგიით.
ქალაქ მეცის მკვიდრმა ნიკოლას ვილერუამ მარილის ვაჭრობით დააგროვა ქონება და 1780-იანი წლების ბოლოს ფრაუნბერგის კერამიკული ქარხნის თანამფლობელი გახდა, სადაც ამზადებდნენ ფაიფურის მსგავს ფილებს.
2016 წელს კომპანია წარმოდგენილი იყო მსოფლიოს 125 ქვეყანაში 172 მილიონიანი ევროს კაპიტალით და 14 საწარმოო მოედნით ევროპაში, აზიასა და ამერიკაში, რომლის მნიშვნელოვან წილს აკონტროლებს ბოხ-გალაუს ოჯახის მე-8 და მე-9 თაობა.
2011 წელს, უეიდვიცმა მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი ინდიანის უნივერსიტეტში და გახდა ოქსიდენტალის კოლეჯის ციფრული სწავლებისა და კვლევის ცენტრის დოქტორანტი.
უეიდვიცმა დაამთავრა კოლუმბიის უნივერსიტეტი, ხოლო მაგისტრისა და დოქტორის ხარისხი, მოგვიანებით, ინდიანას უნივერსიტეტში მიიღო, ბრიტანული ლიტერატურის განხრით, მას შემდეგ, რაც გამოიკვლია საუკუნის ლიტერატურა.
მისი სამაგისტრო ნაშრომი „ტომასის ეჭვი: რელიგიური მიკუთვნების შეჩერება მიზეზთა ასაკში“ , ხოლო სადოქტორო დისერტაცია „მგრძნობელობა, თვითმყოფადობა და მტკიცე მკითხველი, 1775-1815“ გახდა.
ვიკიპედიაში უფრო მეტი ქალი რედაქტორის მოსაზიდად და არსებული სისტემატიური გენდერული უთანასწორობის აღმოსაფხვრელად, მან შემდეგი თქვა: „ჩვენ გვჭირდება მეტი ქალი რედაქტორები, მეტი ფემინისტები და უფრო მეტი რედაქტორი, რომლებიც იმუშავებენ ქალების სტატიებზე.
ედრიან უეიდვიცი (; დ. 6 იანვარი, 1977, ომაჰა, ნებრასკა, აშშ — გ. 8 აპრილი, 2014, პალმ-სპრინგსი, კალიფორნია, აშშ) — საუკუნის ბრიტანული ლიტერატურის ამერიკელი ფემინისტი მეცნიერი და ცნობილი ვიკიპედიელი, ასევე ვიკიპედიის კომენტატორი, რომელიც განსაკუთრებით გენდერულ საკითხებზე მუშაობდა.
მასში უეიდვიცმა შეისწავლა ენისა და დისკურსიული სტრატეგიების გამოყენება, როგორიცაა ჩამატებული ნარატივები ბავშვთა წიგნებში მერი უოლსტოუნკრაფტის, ანა ლეტიცია ბარბოს, შარლოტა ტერნერ სმიტის, მარია ედჟუორტისა და სხვების.
უეიდვიცმა თავისი პირველი რედაქტირება ვიკიპედიაში, 2004 წელს გააკეთა და განაგრძო სტატიების შექმნა ქალი მწერლებისა და მკვლევარების შესახებ, რომელთაგან რამდენიმე რჩეული სტატია გახდა.
2009 წელს, უეიდვიცმა დაიწყო ჟურნალ -ში, ონლაინ რეჟიმში, საუკუნის ბავშვთა ლიტერატურის, ისტორიაში არსებული ბუნდოვანი წყაროებისა და და ვიკიპედიის საკლასო მუშაობაში გამოყენების ახსნა-განმარტებების გამოქვეყნებას.
სწავლის პროცესში ვიკიპედიის გამოყენების შესახებ წერდა, რომ ტრადიციულ წერილობითი და სამეცნიერო უნარების გარდა, მოსწავლეებმა უნდა შეიმუშაონ უნარი მედიისა და ტექნოლოგიური ცოდნაში.
მისი გარდაცვალებიდან 150 წლის შემდეგ ჰაბსბურგებმა თავი ანას მემკვიდრეებად გამოაცხადეს და ბავარიის ტახტის მემკვიდრეობისთვის ატეხილი ომის დროს ტახტისთვის ბრძოლა დაიწყეს, მართალია დამარცხდნენ, თუმცა ბავარიის ვრცელი მიწები მიიტაცეს.
მათი მმართველობის პერიოდში მიუნხენის რეპუტაციამ აიწია და ის გახდა ევროპული ხელოვნების ცენტრი, მათ დააფუძვნეს რამდენიმე მუზეუმი და საფუძველი ჩაუყარეს სახელმწიფო ბიბლიოთეკის მშენებლობას.
მისი და-ძმები იყვნენ: პოლონეთის დედოფალი ელიზაბეთი, საღვთო რომის იმპერატორი მაქსიმილიან , ავსტრიის ერცჰერცოგი ფერდინანდ , პოლონეთის დედოფალი კათარინა, მანტუის ჰერცოგინია ელეონორა, ფერარას ჰერცოგინია ბარბარა, ავსტრიის ერცჰერცოგი კარლ და ტოსკანის ჰერცოგინია იოჰანა.
საბოლოოდ ანა 1546 წლის 4 ივლისს დაქორწინდა რეგენსბურგში, ბავარიის პრინც ალბერხტ ვიტელსბახზე, რომელიც მისი პირველი საქმროს, თეოდორის ძმა იყო.
ეს ქორწინება იყო იმ ალიანსების ნაწილი, რომელსაც მისი ბიძა, იმპერატორი კარლ აწარმოებდა და იმედოვნებდა, რომ ბავარია შმალკადენის ომების დროს მხარს დაუჭერდა.
შემდეგ კი საფრანგეთის მეფე ფრანსუა -ის ვაჟზე, ორლეანის ჰერცოგ შარლ დე ვალუაზე, რომელიც 1545 წელს გარდაიცვალა და ქორწინება ვეღარ შედგა.
მამის ხაზით ანას ბებია-ბაბუები იყვნენ ბურგუნდიის ჰერცოგი ფილიპე და კასტილიისა და არაგონის დედოფალი ხუანა . ხოლო დედის ხაზით უნგრეთის, ბოჰემიისა და ხორვატიის მეფე ვლადისლავ და ნავარის პრინცესა ანა დე ფუა.
მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარს ოფიციალურად ეწოდება უფლის ამაღლების ეკლესია, მოსახლეობაში ხშირად გამოიყენება სახელწოდება მცირე ამაღლება, განსხვავებით დიდი ამაღლებისაგან, რომელიც უფრო გვიანდელი ეკლესიაა.
ივანე -ის დროს ნიჟნი-ნოვგოროდი ასრულებდა დამცავი ქალაქის მოვალეობას, ჰყავდა მუდმივი ჯარი და იყო მოსკოვის ჯარების თავშეყრის ადგილი ყაზანის წინააღმდეგ წარმოებული ლაშქრობების დროს.
როგორც წყაროები გვამცნობს, 1221 წელს ვლადიმირის დიდმა თავადმა იური ვსევოლოდის ძემ დააარსა ქალაქი ნიჟნი-ნოვგოროდი, რომლის დაცვასაც ემსახურებოდა ხის ციხესიმაგრე.
პირველი მცდელობა, რომ ხის ციხესიმაგრე შეეცვალათ ქვით, განხორციელდა 1374 წელს, სწორედ ამ პერიოდში სუზდალისა და ნიჟნი-ნოვგოროდის დიდმა თავადმა დიმიტრი კონსტანტინეს ძემ საფუძველი ჩაუყარა თეთრი ქვით აგებულ კრემლს.
კრემლის ჩრდილო-დასავლეთი ნაწილი თითქმის ფერდობებზე დგას, სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი მინინისა და პოჟარსკის მოედანზე გადის, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთი - პოჩაინის ხეობასა და სახალხო ერთობის მოედანზე.
ვოლგისპირეთის ფედერალურ ოლქში რუსეთის პრეზიდენტის სრულუფლებიანი წარმომადგენლის, ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის გუბერნატორისა და ნიჟნი-ნოვგოროდის მერის ოფიციალური რეზიდენცია.
ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლი — ციხესიმაგრე ნიჟნი-ნოვგოროდის ისტორიულ და უძველეს ნაწილში, ქალაქის მთავარი საზოგადოებრივ-პოლიტიკური და ისტორიული კომპლექსი.
ნიჟნი-ნოვგოროდის გუბერნატორ ივან რებინდერის ბრძანებით დაშალეს და მისი მასალები გამოიყენეს 1785-1787 წლებში მიმდინარე კრემლის სარესტავრაციო სამუშაოებისთვის.
1785-1787 წლებში ზაჩატევისა და ბორისოგლების კოშკების სრული დანგრევის შემდეგ გუბერნატორმა ივან რებინდერმა დაიწყო მათი და ზოგადად კრემლის მთიანი ნაწილის სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც მიმდინარეობდა 1787-1790 წლებში.
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძრის საფუძველი ჩაყარეს 1819 წელს, ხის იოანე მოწყალის სახელობის ხის ეკლესიის ახლოს, რომელიც აგებული იყო 1773 წელს, რომლის ადგილზეც ამჟამად როტონდა მდებარეობს.
სანქტ-პეტერბურგის ვლადიმირის ტაძარი ააშენეს სავაჭრო მოედანზე 1761-1769 წლებს შორის პერიოდში, სავარაუდოდ ქრისტიან კნობელის ან პიეტრო ანტონიო ტრეზინის პროექტის მიხედვით.
1989 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და აკურთხეს 1990 წლის 7 აპრილს, პირველი შიდა სარემონტო სამუშაოების დასრულების შემდეგ.
მას პირველად ხელი სთხოვა არაგონის მეფე ფერდინანდ -მ, ხოლო შემდეგ საფრანგეთის მეფე ლუი -ის უმცროსმა ძმამ, ბერის ჰერცოგმა შარლ დე ვალუამ, თუმცა მარიამ ორივეს უარი განუცხადა.
ამის შემდეგ, საფრანგეთის მეფემ მოისურვა მარია და თავისი ვაჟი, ტახტის მემკვიდრე შარლი დაექორწინებინა და ამ გზით ჩაეგდო ხელში მისი სამფლობელოები.
ამიტომაც მარიას გარდაიცვალების შემდეგ ლუი -მ თავი მარიას ნათესავად მიიჩნია (მიუხედავად იმისა, რომ მარგარეტი ჯერ მის ვაჟზე დაქორწინებული არ იყო) და ბურგუნდიის დასაპყრობად ომი დაიწყო, თუმცა წარუმატებლად.
ეს იყო ავსტრიის ერჰერცოგი და ამასთან საღვთო რომის იმპერიის ტახტის მემკვიდრე მაქსიმილიან . მაქსიმილიანი ერთად-ერთი ადამიანი იყო ვისაც მარიას ფრანგებისგან დახსნა შეეძლო.
ამ ხელშეკრულების საფუძველზე, ქორწინების შემდეგ როცა მარია გარდაიცვლებოდა ფლანდრია, ბრაბანტი, ენო და ჰოლანდია ავტომატურად გადადიოდა საფრანგეთის მეფის მფლობელობაში.
იგი დათანხმდა ლუის ვაჟზე ქორწინებას, რითაც არაფორმალურად უთმობდა მათ თავის მიწებს, ვინაიდან მარიას და შარლის შვილი აუცილებლად მიუერთებდა ბურგუნდიას საფრაგეთს.
მიუხედავად იმისა, რომ ბაეზი სიმღერების ავტორია, იგი ინტერპრეტაციას უკეთებს სხვა კომპოზიტორთა ნაშრომებს, მათ შორისაა: ბობ დილანი, , , ჯექსონ ბრაუნი, ლეონარდ კოენი, ვუდი გათრი, ვიოლეტა პარა, , პიტ სიგერი, პოლ საიმონი და სტივი უანდერი.
1727 წლის 3 ოქტომბერს ააშენეს თბილი ეგვტერი სატრაპეზოს მარჯვენა მხარეზე, ხოლო 18 ოქტომბერს აკურთხეს იოანე ნათლისმცემლის თავისკვეთის დღის სახელზე.
შენობა გადაეცა არტიკპროექტის ტრესტს, 1950 წლიდან შენობაში განთავსებული იყო მუზეუმი „საბჭოთა არქტიკა“, 1960 წლიდან საბჭოთა კავშირის საზღვაო ფლოტის გამოფენა, რომელიც 1989 წელს გადაკეთდა მუზეუმად.
ეკლესიის კანკელი მოხატა იტალიელმა ტორიჩელიმ ევროპული კანონების მიხედვით, რის გამოც ვაჭრების უდიდესმა ნაწილმა უარი თქვა მსგავსი კანკელის წინ ლოცვაზე.
რევოლუციის შემდეგ ეკლესიაში განათავსეს საწყობი, ისევე როგორც ნიჟნი-ნოვგოროდის სხვა ეკლესია-მონასტრებში, ხოლო ადმინისტრაციულ ნაგებობაში - საცხოვრებლები.
მან ეკლესიის ასაშენებლად მოუხმო ოგიუსტ მონფერანს, რომელმაც ააშენა ისააკის ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1822 წელს.
ამჟამინდელი კანონი რეგულირდება აზერბაიჯანის კონსტიტუციით და რაც მთავარია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონით აზერბაიჯანის მოქალაქეობის შესახებ, რომელიც მიღებულია 1998 წლის 30 სექტემბერს.
კონსტიტუცია განსაზღვრავს მოქალაქეობას შემდეგნაირად: „პირი, რომელსაც აზერბაიჯანის რესპუბლიკასთან გააჩნია პოლიტიკური და სასამართლო ურთიერთობები, ასევე საერთო უფლებები და ვალდებულებები, არის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქე“.
იგი მოიცავს მოქალაქეობის უფლებას სომხეთიდან ლტოლვილი აზერბაიჯანელებისთვის და ეთნიკური აზერბაიჯანელებისთვის, რომლებიც ცხოვრობენ მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში.
აზერბაიჯანში დაუშვებელია ორმაგი მოქალაქეობის ქონა და ნებისმიერი, ვინც ნებაყოფლობით იღებს უცხო ქვეყნის მოქალაქეობას ავტომატურად კარგავს აზერბაიჯანის მოქალაქეობას.
აზერბაიჯანელი მიგრანტები, რომელთაც სურთ უარი განაცხადონ საკუთარ მოქალაქეობაზე, რათა მიიღონ სხვა ქვეყნის მოქალაქეობა (მაგალითად, გერმანია, რომელიც ითხოვს წინა მოქალაქეობის დენონსაციას) უნდა წარმოადგინონ განცხადება დენონსაციის შესახებ.
ერთადერთი გამონაკლისი შეიძლება იყოს ის, რომ აზერბაიჯანის პრეზიდენტს შეუძლია მიანიჭოს ორმაგი მოქალაქეობა განსაკუთრებული მნიშვნელობის პირებს და ეს პირი არ დაკარგავს აზერბაიჯანის მოქალაქეობას, ამასთანავე შეინარჩუნებს მის მიერ მიღებულ მოქალაქეობას ან დაკარგავს თავის ორიგინალურ უცხოეურ მოქალაქეობას აზერბაიჯანის მოქალაქეობის მინიჭებისას.
მუზეუმის კოლექციის შემადგენლობაში შედის სამხედრო-ისტორიული მინიატურა „რუსეთის არმიის მუნდირის განვითარების ისტორია“, ქვის ხანის არქეოლოგიური საგნები, მათ შორის ქსოვილები და ნაკეთობები.
მუზეუმის საგამოფენო ფართობია - 285 მ², მუზეუმში არის დარბაზები, რომლებიც ეძღვნება დიდი სამამულო ომის მოვლენებს: „იქ სადაც დაიღუპა უცნობი ჯარისკაცი“, დარბაზი კოლექციით „ჩემი მხარე“, სადაც ნაჩვენებია მხარის ყოფა-ცხოვრება და ისტორია.
თუ მართლაც ტაძარი აიგო თურქობის დროს 1646 წელს, საქართველოსათვის მძიმე პერიოდში, მისი შენიღბვა საცხოვრისის არქიტექტურით სავსებით გამართლებულია და ტაძრის ისტორიას სხვა ასპექტიც ემატება.
ტაძარში ჩართულია ორნამენტიანი ქვებიც (განსხვავებული ნახატისა და კვეთის ქვები, სავარაუდოდ მოტანილია სხვადასხვა ტაძრიდან) და საცხოვრებელი სახლის მსგავსად გადახურულია სამქანობიანი სახურავით.
ევროპის საბჭოს წევრი სახელმწიფოების, კულტურის მინისტრების კონფერენცია „ბაქოს პროცესი“-ს ფარგლებში, პირველად გაიმართა 2008 წლის 2-3 დეკემბერს ბაქოში, თემაზე „კულტურათაშორისი დიალოგი - ევროპასა და მეზობელ რეგიონებში მდგრადი განვითარების და მშვიდობის საფუძველი“.
ამავე კულტურათაშორისი დიალოგის ხელშეწყობის კონფერენციას ესწრებოდნენ მაღალი რანგის წარმომადგენლები 48 ქვეყნიდან, 8 საერთაშორისო ორგანიზაციები და რიგი საერთაშორისო და არასამთავრობო ორგანიზაციების წარმომადგენლები.
ბაქოს პროცესი“-ს გაღრმავების მიზნით 2009 წლის 13-15 ოქტომბერს ბაქოში გაიმართა ისლამური კულტურის მინისტრების კონფერენცია, რომელსაც ასევე ესწრებოდნენ 10-ზე მეტი ევროპის ქვეყნების წარმომადგენლები.
კონფერენციის ფარგლებში ევროპის საბჭოს წევრ სახელმწიფოთა შორის და ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციის შორის მიღებულ იქნა ერთობლივი კომუნიკე „ბაქოს პროცესი — ახალი მოწოდება დიალოგი ცივილიზაციათა შორის“.
2010 წლის 23 სექტემბერის, გაეროს გენერალური ასამბლეის 65-ე სესიის ფარგლებში, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა გაავრცელა განცხადება მსოფლიო ფორუმის კულტურათაშორისი დიალოგის ჩატარების შესახებ.
2011 წლის 27 მაისის აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებულება ნომერ 432 საფუძველზე ფორუმის, რომელიც ტარდება ორ წელიწადში ერთხელ, საკოორდინაციო ორგანოდ ითვლება აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრო.
2013 წლის 29 მაისი - 1 ივნისი, ბაქოში გაიმართა მეორე მსოფლიო ფორუმი კულტურათაშორისი დიალოგის დევიზით „ერთად ცხოვრება მშვიდად მულტიკულტურულ მსოფლიოში“.
ძირითადი პარტნიორებად კვლავ ერთობლივად გამოვიდნენ ისეთი საერთაშორისო ორგანიზაციები, როგორიცაა იუნესკო, გაეროს ცივილიზაციათა ალიანსის ევროპის საბჭოს ჩრდილოეთ-სამხრეთის ცენტრი, ევროპის საბჭო, და გაეროს მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაცია.
გახსნის ცერემონიალის დაწყებამდე, 29 მაისს აზერბაიჯანი გაეროს ცივილიზაციების ალიანსთან ერთად, ჩვენს ქვეყანაში პირველად გაიმართა კულმინაციური მოვლენა გლობალური კამპანია „გააკეთე რამე კულტურული მრავალფეროვნებისტვის“, რომელიც მიეძღვნა 21 მაისს - კულტურული მრავალფეროვნების მსოფლიო დღე, რომელიც განცხადებული იქნა 2001 წელს.
ღონისძიებას ესწრებოდნენ გაეროს ცივილიზაციების ალიანსის მაღალი რანგის წარმომადგენელი ბატონი ნასირ აბდულაზიზ ალ- ნასირი, ზოგიერთ ქვეყნის კულტურისა და ტურიზმის მინისტრები, ექსპერტები.
ღონისძიების მსვლელობისას, აზერბაიჯანის ინიციატივით ფორუმის ფარგლებში „პლატფორმა კულტურათაშორისი თანამშრომლობა - 5ა“ ყველა კონტინენტიდან წარმოდგენილი იქნა თითო-თითო კულტურული მრავალფეროვნების პროექტი.
ბაქოს პროცესი დაიწყო 2008 წელს აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ინიციატივით, ეფექტიანი ინტერკულტურული და ინტერ-ცივილიზაციური დიალოგის შექმნის მიზნით.
აზერბაიჯანის მიერ ასეთი სახის გლობალური პროცესის წარმოდგენა გამოწვეულია რესპუბლიკის ტერიტორიაზე რელიგიური მრავალფეროვნების, ეთნიკური ჯგუფების, ასევე კულტურული მრავალფეროვნების არსებობით.
2011 წელს 7-9 აპრილის, ბაქოში საერთაშორისო ორგანიზაციების (იუნესკო, გაეროს ცივილიზაციათა ალიანსის, ევროპის საბჭოს, ევროპის საბჭოს ცენტრის „ჩრდილოეთი-სამხრეთი“, ) პარტნიორობით გაიმართა კულტურათაშორისი დიალოგის 1 მსოფლიო ფორუმი.
ყოფილ სოფელ იასენოვოში რამდენიმე მართლმადიდებლური ეკლესია იყო: 1626 წელს აქ ააგეს ხის ეკლესია წმინდა მოწამენის: პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს სახელზე.
ეკლესიას ჰქონდა სამი საკურთხეველი: ცენტრალური მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე , სამხრეთისა - სერგი რადონეჟელის სახელზე და ჩრდილოეთისა დიდმოწამე ბარბარეს სახელზე .
იგანის ნაწარმოებებში ხშირად ფიგურირებს გენეტიკის, სიმულირებული რეალობის, პოსტ-ადამიანური ეპოქის, გონების ატვირთვის, ადამიანის სექსუალობის და ხელოვნური ინტელექტის თემატიკა.
მისი განაცხადებით, ინტერნეტში მის ფოტოებს ვერ შეხვდებით, მიუხედავად იმისა, რომ სამეცნიერო ფანტასტიკის ფანებმა გუგლის საძიებო სისტემაში არაერთი ფოტო მოიძიეს, ავტორმა განაცხადა, რომ ხსენებული ფოტოები მის სეხნიებს ეკუთნით.
იგანიის მოთხრობები უკვე გამოქვეყნდა სხვადასხვა ჟანრის ჟურნალში, მწერლის შემოქმედება რეგულარულად იბეჭდება ისეთ პოპულარულ პერიოდულ გამოცემებში როგორიცაა „ინტერზონა“ და „აზიმოვის სამეცნიერო ფანტასტიკა“.
სავარაუდოდ, იქიდან გამომდინარე, რომ მოსკოვში სამების სახელზე მრავალი ეკლესია აშენდა, აღნიშნულ ეკლსიას უწოდეს სერგი რადონეჟელის სახელობის ეკლესია, რომლის სახელობის საკურთხეველიც აკურთხეს ეგვტერში.
ფიდემ 1949–1950 წლებში, მოსკოვში მსოფლიოს ჩემპიონის გამოსავლენად ტურნირი მოაწყო, სადაც რუდენკომ წარმატებით იასპარეზა: 15 პარტიიდან 11,5 ქულა დააგროვა და ოქროს მედალსაც დაეუფლა.
ჩემპიონმა დამაჯერებლად დაიწყო ასპარეზობა და საწყისი ორი პარტიაც მოიგო, თუმცა, ამის მიუხედავად და მე-8 პარტიის შემდეგ ანგარიში 5:3 გახდა.
მომდევნო ორ პარტიაში რუდენკომ შეძლო ანგარიშის გათანაბრება, თუმცა ისევ მოსუსტდა და მე-12 ტურის შემდეგ, ჩამორჩენა კვლავ ორ ქულამდე დავიდა.
მე-14 პარტია მისი უპირატესობით დაიწყო და ახლოსაც იყო გამარჯვებასთან, მაგრამ პარტია მე-40 სვლაზე დროებით შეწყდა და მომდევნო დღეს გაგრძელდა, რომელიც ყველასგან მოულოდნელად წააგო.
1925 წელს, საცხოვრებლად მოსკოვში გადავიდა, სადაც „კომსომოსლკაია პრავდას“ მიერ მოწყობილ ქალთა ტურნირზე გამოვიდა, თუმცა წარუმატებლად, ქვედა ადგილებს დასჯერდა.
1927 წელს მიიღო უფლება მოსკოვის სახელით სსრკ-ის ჩემპიონატზე ეთამაშა, სადაც მე-5 ადგილზე გავიდა, ხოლო მომდევნო წელს უკვე დედქალაქის ჩემპიონიც გახდა, სადაც თორმეტივე პარტია მოიგო.
ლენინგრადში პიოტრ რომანოვსკის და ალექსანდრ ტოლუშის მეთვალყურეობის ქვეშ ვარჯიშობდა, რაც აშკარად დაეტყო მის სათამაშო სტილს, რომელიც უფრო საბრძოლო და კომბინაციური გახდა.
იგი შვიდჯერ გახდა ლენინგრადის ჩემპიონი, ხოლო სსრკ-ის 17 ჩემპიონატზე კარგი შედეგი აჩვენა, აქედან 1 ოქრო და 5 ვერცხლი მოიგო.
თავიდაპირველად ლიუდმილა ცურვით იყო დაკავებული და სერიოზული წამრატებებიც ჰქონდა, სკოლის დამთავრების შემდეგ კი ოდესაში გადავიდა, ეკონომიკურზე განაგრძო სწავლა და იქვე 400 მეტრიან ბრასში ქალაქის ჩემპიონიც გახდა.
1925 წელს, ბრასში უკრაინის ვიცე-ჩემპიონიც გახდა და ეკონომიკური განხრით დიდი წარმატებებიც ჰქონდა, ჭადრაკი კი მისი ჰობი იყო და გასართობად თამაშობდა.
ლიუდმილა ვლადიმირის ასული რუდენკო (; ; დ. 27 ივლისი, 1904, ლუბნი — გ. 4 მარტი, 1986, ლენინგრადი, სსრკ) — ეკონომისტ-დამგეგმავი და საბჭოთა მოჭადრაკე, მსოფლიოს მეორე ჩემპიონი , საერთაშორისო დიდოსტატი , საერთაშორისო ოსტატი მამაკაცთა შორის , სსრკ-ის ჩემპიონი , სსრკ-ის სპორტის დამსახურებული ოსტატი .
მას ასევე მონაწილეობა აქვს მიღებული 1946 წლის რადიომატჩში ბრიტანეთსა და სსრკ-ის შორის, 1954 წელს სსრკ-ჩეხოსლოვაკია, ხოლო 1957-ში ლენინგრადი-ბუდაპეშტი.
1867 წელს იოანე ლებედევის წინამძღვრად დანიშვნის პარალელურად ელია წინასწარმეტყველის ეკლესიის მამასახლისად დაინიშნა პირველი გილდიის ვაჭარი ვლადიმირ კონშინი.
პირველი ხის ეკლესიის აგების თარიღი ზუსტად არ არის ცნობილი, გადმოცემის თანახმად იგი აგებული უნდა იყოს დიდი თავადის ვასილი -ის პირადი მონაწილეობით 1505-1533 წლებს შორის.
“ ასეთი ვერდიქტის შემდეგ ნელიმ ტანვარჯიშისთვის თავის დანებება მართლაც გადაწყვიტა, მაგრამ მიუხედავად სირთულეებისა, ბაიდენის მხარდაჭერით, საბოლოოდ სპორტის ამ სახეობაში ვარჯიში ისევ გააგრძელა.
ნელი კიმი — ყოფილი საბჭოთა ტანმოვარჯიშე, რომელმაც 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მონრეალში 3 ოქროს და 1 ვერცხლის მედალი მოიპოვა, 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კი — 2 ოქროს მედალი.
ბევრი სხვა ტანმოვარჯიშესაგან განსხვავებით, თავდაპირველად ნელის საკმარისი მოქნილობა არ ჰქონია, მაგრამ უკეთესი ტექნიკისა და რთული სავარჯიშოების წყალობით მან ნაკლი გამოასწორა.
მის მეორე ქმარს ნელი 1980 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე შეხვდა — ამ ოლიმპიური თამაშების ოქროს მედალოსანი, საბჭოელი ველომრბოლელი ვალერი მოვჩანი.
ტანვარჯიშის საერთაშორისო ფედერაციის კონგრესზე, რომელიც 2014 წლის 22 ოქტომბერს ჩატარდა, ნელი ქალთა სპორტული ტანვაჯიშის ტექნიკური კომიტეტის პრეზიდენტად აირჩიეს.
მასში გამოყენებული არის ჯანმრთელობის მაჩვენებელი სისტემა, სადაც პერონაჟის ჯანმრთელობა დაყოფილია სექციებად; იგი რეგენირდება იმ შემთხვევაში, თუ მთელი სექცია დაიკარგება - მოთამაშემ უნდა გამოიყენოს პირველადი დახმარების აფთიაქი დაკარგული ჯანმრთელობის შესავსებად.
ბლაზკოვიჩი, რომელიც ვილჰელმ „თავისქალა“ შტრასესთან ბრძოლისას მიღებული ტრამვების შემდეგ იღვიძებს წლყის ქვეშა ნავში, სადაც გაიარა მკურნალობა, რის შემდეგაც კვლავ მოუწევს ბრძოლა ნაცისტებთან და მეორე ამერიკული რევოლუციის მოწყობა.
ნაკრებს არც ერთხელ არ აქვს მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატში მონაწილეობა მიღებული, მაგრამ ოთხჯერ მიაღწია საკვალიფიკაციო ტურნირის ფინალურ სტადიას.
მამის, ქმრის და ძმის გარდაცვალების შემდეგ, ფატიმამ და მისმა დამ, მერიემმა დიდძალი ქონება მიიღეს მემკვიდრეობით, რამაც მათი ფინანსური მდგომარეობა განამტკიცა.
ხედავდა რა მერიემი, რომ ქალაქში არსებული სამლოცველოები ვეღარ იტევდა ხალხის მზარდ რაოდენობას, გადაწყვიტა აეშენებინა გრანდიოზული და შთამბეჭდავი ანდალუსის მეჩეთი.
ფესი ამ დროს „მუსლიმურ დასავლეთად“ წოდებული მზარდი მეტროპოლისი იყო და შესანიშნავ პირობებს ქმნიდა ხალხის გამდიდრებისაკენ მიმართული ფანტაზიებისთვის.
კაირუანის მეჩეთი თავის შემადგენლობაში მოიცავდა უნივერსიტეტს, რომელიც შუასაუკუნეების ხმელთაშუაზღვისპირეთის მთავარი საგანმანათლებლო ცენტრი გახდა.
ფატიმა ბინტ მუჰამად ალ-ფიჰრია ალ-ქურაშია — არაბი მუსლიმი ქალი, რომელსაც მიეწერება 859 წელს, მაროკოს ქალაქ ფესში, მსოფლიოში ყველაზე ძველი, დღესაც მოქმედი საგანმანათლებლო ინსტიტუტის დაარსება.
თემი იღებდა სამართლებრივი ძალის მქონე გადაწყვეტილებებს, მას ევალებოდა სასოფლო გზების მოვლა-პატრონობა, ეკისრებოდა კოლექტიური პასუხისმგელობა სხვადასხვა სამეფო თუ საეკლესიო ვალდებულებების შესრულებაში.
აღმოსავლეთ საქართველოს მთაში არსებულ თემებს საერთო სარგებლობაში ჰქონდათ ტყე, საძოვრები და სახვნელი მიწის ნაწილი, ცალკე არსებობდა სათემო ჯვრის მიწები.
თემს გააჩნდა სამეურნეო, ადმინისტრაციული და სოციალ-კულტურული ფუნქცია, თემი განაგებდა განუყოფელ მიწებს, ის რთავდა თემის წევრებს ამ მიწით სარგებლობის უფლებას.
1998-2006 წლებში თემი საქართველოს კანონმდებლობით აღნიშნავდა თვითმმართველ ერთეულს - მუნიციპალიტეტს, ხოლო 2006-2014 წლებში აღნიშნავდა მუნიციპალიტეტის ფარგლებში არსებულ ტერიტორიულ ერთეულს.
უოლესი ადვოკატი, მონებით მოვაჭრე, ბრისტოლის სავაჭრო კომპანიის - & - ბიზნეს აგენტი და შეძლებული პლანტატორი იყო, რომელიც ინგლისში, ლანკაშირში დაიბადა.
12 წლიდან 17 წლამდე, დედის გარდაცვალების შემდეგ, ის და მამამისი,როდესაც ჯეფერსონი საფრანგეთში აშშ-ის ელჩის მოვალეობას ასრულებდა, პარიზში ცხოვრობდნენ.
მას შემდეგ, რაც ჯეფერსონმა იმის გარანტია მიიღო, რომ პროტესტანტი მოსწავლეები რელიგიური დარიგებებისგან თავისუფლდებოდნენ, მამამ ნენსი პენტემონის სააბატოში, ექსკლუზიურ სამონასტრო სკოლაში მიიყვანა.
დაქვრივების შემდეგ, მამამისი პრეზიდენტი იყო და ზოგჯერ მასთან ერთად თეთრ სახლში ცხოვრობდა, დიასახლისისა და არაფორმალურად, პირველი ლედის როლს ირგებდა.