polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1921 წლის 27 მარტს, ემიგრირებულმა ქართველმა მესვეურებმა სტამბოლის დროებითი ოფისიდან გამოსცეს საჩივარი „ყველა სოციალისტური პარტიისა და მუშათა ორგანიზაციებისადმი“, რითაც გააპროტესტეს საქართველოს ანექსია საბჭოთა რუსეთის მიერ.
საბჭოთა კავშირთან ომში ფაქტობრივად დამარცხების შემდეგ, 1921 წლის 18 მარტს ბათუმში გაიმართა საქართველოს დამფუძნებელმა კრების ბოლო სხდომა კარლო ჩხეიძის ხელმძღვანებლობით, რომელმაც მხარი დაუჭირა საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ემიგრაციაში წასვლას ნოე ჟორდანიას ხელმძღვანელობით.
იმავე დღესვე, საქართველოს მთავრობა, რამდენიმე დამფუძვნებელი კრების დეპუტატი, სამხედრო ოფიცერი და მათი ოჯახები ავიდნენ გემ -ზე და ჯერ სტამბოლში, ხოლო იქიდან საფრანგეთში გაემგზავრნენ, სადაც პოლიტიკური თავშესაფარი ჰპოვეს.
ემიგრანტებისათვის მძიმე დარტყმა აღმოჩნდა კარლო ჩხეიძისა და ნოე რამიშვილის სიკვდილი, ეს უკანასკნელი ყველაზე ენერგიული ემიგრანტი და საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის პირველი თავმჯდომარე იყო, მოკლული იქნა ბოლშევიკთა ჯაშუშების მიერ 1930 წელს.
საბჭოთა დაზვერვა ლავრენტი ბერიას ხელმძღვანელობით აქტიურად დევნიდა ქართველებს სამთავრობო სტრუქტურებიდან, როგორც მეორე მსოფლიო ომამდე, ისე მის შემდეგ.
მას შემდეგ, რაც 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის წითელი არმია შემოიჭრა საქართველოში და ხელისუფლება ბოლშევიკებმა ჩაიგდეს ხელში, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობა ემიგრაციაში წავიდა და განაგრძო არსებობა, როგორც საქართველოს ეროვნულმა მთავრობამ.
მისი მეუღლე, სუზანი, არის ვისკონსინის უნივერსიტეტისა და ჰარვარდის იურიდიული ფაკულტეტის კურსდამთავრებული და ამჟამად ნიუ-იორკში დაფუძნებული არასამთავრობო ორგანიზაციის აღმასრულებელი დირექტორია.
მათ შორის განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს: „შენი სახელით მომმართე“ (2007 წლის ლამბდას ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გეი მხატვრული ლიტერატურის კატეგორიაში) და გამოცემული მემუარები, რომელიც 1995 წელს „უაითინგის პრემიის“ ლაურეატი გახდა.
დედოფალი სოფია განსაკუთრებით დიდ ინტერესს იჩენს ნარკომანიით დაავადებული პირების მიმართ, იგი ცდილობს აღმოფხვრას ეს პრობლემა როგორც ესპანეთში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ.
დედოფალი სოფია ყოველთვის ესწრება ევროპელი მონარქების ცხოვრებაში მნიშნვნელოვან მომენტებს, მაგალითად 2010 წელს იგი დაესწრო შვედეთის პრინცესა ვიქტორიასა და დენიელ ვესტლინგის ქორწილს, ხოლო 2011 წელს დაესწრო დიდი ბრიტანეთის პრინც უილიამისა და ქეით მიდლტონის ქორწილს.
როდესაც სოფია ჯერ კიდევ საბერძნეთის პრინცესა იყო (თუმცა უკვე გათხოვილი იყო და ესპანეთის ტახტის მემკვიდრედ ითვლებოდა), 1967 წელს მისი ძმა, საბერძნეთის მეფე კონსტანტინოს , საბერძნეთის სამხედრო გადატრიალების შედეგად ტახტიდან ჩამოაგდეს.
იგი არის დედოფალ სოფიას სახელობის საქველმოქმედო ფონდის აღასრულებელი პრეზიდენტი, რომელიც 1993 წელს ბოსნია-ჰერცეგოვინაში გაგზავნა ქვეყნის ეკონომიკის გამოსაცოცხლებლად, აგრეთვე ამ ფონდით დაფინანსდა ესპანელი უნარშეზღუდული პირების განათლება და აგრეთვე მისი შემწეობითა და დაფინანსებით გაიხსნა ნარკომანიით დაავადებულების გამოსასწორებელი ცენტრი, რომელშიც არაერთი ადამიანი განიკურნა.
მათ გრანდიოზულ ქორწილს ესწრებოდნენ პრინცესა ირენე , ინფანტა პილარი , სოფიას რძალი საბერძნეთის დედოფალი ანა მარია დანიელი, ნიდერლანდების პრინცესა ირენე, კენტის ჰერცოგინია ალექსანდრა, პრინცესა ბენედიქტა დანიელი, პრინცესა ანა ორლეანელი და პრინცესა ტატიანა რაძვილი.
1975 წელს მას შემდეგ რაც ფრანსისკო ფრანკო გარდაიცვალა, ესპანეთში მოხდა ბურბონთა დინასტიის მესამე რესტავრაცია, რის შემდეგაც ხუან კარლოს ესპანეთის მეფე გახდა, ხოლო სოფია დედოფალი.
მას აქვს საპატიო დოქტორის წოდება როსარიოს, ვალიადოლიდის, კემბრიჯის, ოქსფორდის, ჯორჯთაუნის, ევორას, წმინდა მერისა და ნიუ იორკის უნივერსიტეტებში.
მალე ხელოვნებათმცოდნე ლეონ შერვაშიძემ ხოფში ორი დარბაზული ტიპის ეკლესია აღმოაჩინა, მათ შორის ერთ-ერთის გაწმენდისას დამატებით აღმოჩნდა წარწერიანი ქვების ფრაგმენტები.
ამ ფრაგმენტებმა, ადრე აღმოჩენილი წარწერის სხვადასხვა ფრაგმენტებთან ერთად, შექმნეს ქვის ერთიანი ფილა ქართული ასომთავრული წარწერით, რომელიც ხოფის ტაძრის ფასადის ქვას წარმოადგენს.
პალეოგრაფიული თვალსაზრისით, წარწერა კიდურწაისრული დამწერლობის ნიმუშს წარმოადგენს, მაგრამ ქართულ ეპიგრაფიკაში საუკუნით მყარად დათარიღებული კიდურწაისრული ქვის კალიგრაფიის ძეგლების არსებობა ხოფის წარწერის 922-957 წლებით დათარიღების საშუალებას იძლევა.
მოგვიანებით გურანდუხტი „ქართველთა მეფის“ ბაგრატ -ის ვაჟს გურგენს გაჰყვა ცოლად და ამ ქორწინების შედეგად დაიბადა გაერთიანებული საქართველოს პირველი მეფე ბაგრატ , რომელიც „სამი ტახტის“ მემკვიდრე გახდა და იწოდა როგორც „მეფე აფხაზთა, ქართველთა“.
ხოფის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ გუდაუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოფში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველო.
წარწერის პირველაღმომჩენის ლეონ შერვაშიძის მიხედვით, ტექსტის შინაარსი მოგვითხრობს გიორგი მეფის მიერ, ქალიშვილის - გურანდუხტის დაბადების გამო, წმ.
ინდივიდუალური ღონისძიებებიდან მან პირველი ადგილი დაიკავა „-“ და „ “ ჩათვლაში, მეორე — „ “ და „ “ ღონისძიებებში, ხოლო „“ ღონისძიებაში 4,537 ქულით ის მხოლოდ მერვე ადგილზე გავიდა.
ის რუსეთის ნაკრებს ვერცხლის მედლის მოპოვებაში დაეხმარა, ინდივიდუალურ ჩათვლაში კი შესაბამისად: „-“ — მეექვსე ადგილი , „“— მეოთხე ადგილი , „ “ — პირველი ადგილი დაიკავა.
ჰინგისი 2006 წელს დაუბრუნდა ჩოგბურთს, მოიგო რამდენიმე ტურნირი და რეიტინგში მეექვსე ადგილამდე ავიდა, თუმცა მას კვლავ დაეწყო ტრავმები.
ასევე 2007 წელს იგი უიმბლდონის სამედიცინო შემოწმებაზე ჩავარდა ორგანიზმში კოკაინის არსებობის გამო, რის გამოც მარტინა ორი წლით იქნა დისკვალიფიცირებული.
1548 წელს, სიგიზმუნდ -ს გარდაცვალებისა და პოლონეთის ტახტზე ასვლის შემდგომ სიგიზმუნდ ავგუსტმა ბარბარა რაძივილთან ქორწინება ოფიციალურად გამოაცხადა და მისი პოლონეთის დედოფლად აღიარება მოითხოვა.
ამას დიდი წინააღმდეგობა მოჰყვა პოლონელი დიდგვაროვნებისა და სიზიგმუნდის დედის, ბონა სფორცასგან, რადგანაც მათ სურდათ ლიტვის დომინირების მოსპობა და პოლონეთის სრული დამოუკიდებლობა.
ცერემონიიდან მაევე ახალგაზრდები ექვსი თვით დაშორდნენ, მეფე სეიმში გაემგზავრა ამ ქორწინებაზე თანხმობის მისაღებად, ხოლო ბარბარა მშობლიურ ციხეში, დუბინკში გაგზავნა.
კრაკოვის მასონარის ანალებში“ ბარბარაზე წერია: „სიზიგმუნდმა მეორე ჯერზე ცოლად შეირთო ბარბარა, რაძივილების საგვარეულოდან გამომავალი, რომელიც უკვე გათხოვილი იყო ჰაშტოლდზე და რომლის კორონაციაც 1546 წელს წმინდა ბარბარეს ხსენების დღეს მოხდა კრაკოვში.
ბარბარა რაძივილი (, , ; დ. 6 დეკემბერი, 1520, ვილნიუსი — გ. 8 მაისი, 1551, კრაკოვი) — პოლონეთისა და ლიტვის დედოფალი, სილამაზით გამორჩეული, ჰაშტოლდების მემკვიდრე.
ბარბარა რაძივილის რომანტიკული სიყვარულის ისტორიამ და მისმა პიროვნებამ დიდი გავლენა იქონია პოლონურ და ლიტვურ პროზაზე, პოეზიასა და დრამატურგიულ ნამუშევრებზე.
სტარცევი ცნობილი იყო თავისი კონსერვატიული არქიტექტურით (არსებობს მოსაზრება, რომ მისი კონსერვატიზმი წინააღმდეგობაში მოდიოდა პეტრე დიდის რეფორმებთან) და ეკლესია მან ააშენა ტრადიციულ მოსკოვურ სტილში, რომელსაც „ნარიშკინის ან მოსკოვურ ბაროკოსაც“ უწოდებენ.
ერთ-ერთი ვერსიის თანხმად 1682 წელს პატრიარქ იოაკიმეს კურთხევით დაიწყო ქვის ტაძრის შენებლობისათვის მრევლში შემოწირულობის შეგროვება, მაგრამ ტაძრისთვის საკმარისი თანხა მხოლოდ 1697 წლისთვის შეგროვდა.
მეორე ვერსიის თანახმად, მალევე შეაგროვეს და 1682 წელსვე ააგეს მცირე ზომის ეკლესია სამრეკლოსთან ერთად, ხოლო საუკუნის დასაწყისში იგი ააგეს თავად გაგარინის დაკვეთით.
1994 წელს ქარხნის პრივატიზების შემდეგ, იგი ჩამოყალიბდა როგორც სააქციო საზოგადოება „რექტიფიკატი“, 2006 წლიდან კი დაერქვა „გომის სპირტისა და არყის კომპანია“.
1995-1997 წლებში ქარხანაში განხორციელდა რეკონსტრუქციისა და ტექნიკური გადაიარაღების სამუშაოები: წარმოების მართვა გადაყვანილ იქნა სრულ ავტომატურ რეჟიმში, დაინერგა თანამედროვე ტექნოლოგიური სქემა ხორბლის სპირტის წარმოებისათვის, დაიწყო არყისა და ლიქიორების სხვადასხვა სახის პროდუქციის წარმოება-ჩამოსხმა.
2006 წელს კი მოხდა საწარმოს სრული მოდერნიზაცია, დაინერგა ევროპული წარმოების უახლესი ტექნოლოგიები, კერძოდ, 6-სადგურიანი ფილტრაციის სისტემა ვერცხლის ფილტრით, 2007 წლიდან დაემატა პლატინისა და ოქროს ფილტრაციის სისტემები.
კომპანიის მიერ წარმოებული პროდუქციის ძირითადი სახეობაა ხორბლის რექტიფიცირებული სპირტი „რექტიფიკატი“, რომელიც გამოიყენება სხვადასხვა სახის არყის („ლუქსი“, „ორიგინალი“, „პრემიუმი“, „ელიტა“, „კლასიკი“, „პრესტიჟი“), არომატული არყის , ლიქიორის დასამზადებლად.
კომპანია უშვებს აგრეთვე ჭაჭის არაყსა („ჭაჭა დაძველებული“, „ჭაჭა კაკლის“, „ჭაჭა თაფლის“, „ჭაჭა კლასიკური“) და მრავალგვარი სახეობის ლიმონათს.
კომპანიის მიერ წარმოებული პროდუქცია საექსპორტოა და გადის უკრაინაში, ყაზახეთში, ბელორუსიაში, ბალტიისპირეთის ქვეყნებში, აშშ-ში, კანადაში და სხვ.
როგორც ჩანს, მშენებლობა დაიწყო, მაგრამ ძალიან მალე ქვეყანაში ქვის შენობების აგება აკრძალეს, რადგან იმპერია სანქტ-პეტერბურგის ასაშენებლად ემზადებოდა.
შეიძლება გამოიყენებოდეს იმ შინაარსითაც, რომ პროგრამული უზრუნველყოფა უკვე გადაცემულია მწარმოებლებისთვის აპარატურაზე განსათავსებლად, მომხმარებლებისთვის ამ აპარატურასთან ერთად მისაწოდებლად.
მაგალითად, როდესაც მზადაა საოპერაციო სისტემის ვერსია, ერთი მხრივ შემმუშავებელი კომპანია, სწორედ ამ ვერსიას ათავსებს ინფორმაციის შესანახ ფიზიკურ მოწყობილობებზე, როგორიცაა კომპაქტ-დისკები, ფუთავს ყუთში და გამოაქვს გასაყიდად, მეორე მხრივ კი სხვა აპარატურის მწარმოებლები, საბითუმოდ ყიდულობენ ამ ვერსიას, აყენებენ თავიანთ შექმნილ მოწყობილობებზე და უკვე პროგრამულ უზრუნველყოფასთან ერთად ყიდიან რიგით მომხმარებელზე.
ზოგადად, ბეტა სტადია იწყება მას შემდეგ, როდესაც მოცემული პროგრამა, უკვე სრულადაა აღჭურვილი ახალი შესაძლებლობებით, მაგრამ შეიცავს მრავალ ცნობილ თუ უცნობ შეცდომას.
პროგრამული უზრუნველყოფა ბეტა სტადიაში, წესით, მეტად ხარვეზიანია ხოლმე, ვიდრე დასრულებული ვერსია, ამასთან გააჩნია სიჩქარე/წარმადობასთან დაკავშირებული პრობლემები და ჯერ კიდევ შეიძლება ახასიათებდეს უეცარი გათიშვა ან მონაცემების დაკარგვა.
ბეტა ვერსია მომხმარებლებს მიეწოდება ბეტა გამოშვების სახით და როგორც წესი, პირველად ამ დროს ხდება პროგრამა ხელმისაწვდომი საზოგადოებისთვის, შემქმნელი კომპანიის გარეთ.
ზოგჯერ ხდება პროგრამის მუდმივად ბეტა რეჟიმში შენარჩუნება, რითიც შემმუშავებლებს საშუალება ეძლევათ ხშირად და განუსაზღვრელი დროის განმავლობაში დაამატონ ახალი შესაძლებლობები, საბოლოო „მდგრადი“ ვერსიის სახელის მინიჭების გარეშე.
ინტერნეტის ხელშეწყობით, პროგრამული უზრუნველყოფის სწრაფი და იაფი გავრცელების კვალდაკვალ, კომპანიებმა დაიწყეს ტერმინ „ბეტას“ სათავისოდ გამოყენება.
2005 წლის თებერვალში, საიტზე გამოქვეყნდა სტატია, რომელიც ეხებოდა ახალ ფენომენს - პროდუქტის, წლების განმავლობაში ბეტა ვერსიად დატოვებასა და ნაწარმის დაუსრულებელი სახით გამოყენებას.
ასევე აღნიშნულია, რომ მაგალითად და , უკვე ხანგრძლივი დროის განმავლობაში იყო ბეტა რეჟიმში და უახლოეს მომავალში, არც იგეგმებოდა, ამ სტატუსის გაუქმება, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე დიდი ხანი იყო, რაც ეს მომსახურებები ფართოდ გამოიყენებოდა.
გარდა ამისა, „ბეტათი“ ზოგჯერ აღინიშნება გამოსაშვები ვერსია, ან დროებითი საჩვენებელი ვერსია, ასევე, გამოიყენება სხვადასხვა მარკეტინგული მიზნებითაც.
1984 წელს, შტეფან მეინსი წერდა, რომ „ბრწყინვალე მარკეტინგული გადატრიალების შედეგად, კომპანიამ მოახერხა მოენახა ადამიანები, რომლებიც თანხას გადაიხდიდნენ პროდუქტის გამოცდაში მონაწილეობისთვის“.
ბეტა ვერსიის მომხმარებლებს თამაშში ამომხტომი ფანჯარა ახსენებდა, რომ გამოშვება იყოს ბეტა და შესაძლოა ჰქონოდა გარკვეული ხარვეზები, ამასთან შეეძლოთ სერიის ინტერნეტ-ერთობის ფორუმში მონაწილეობის მიღება.
მას შემდეგ, რაც პროგრამული უზრუნველყოფის შემუშავება გახდა -ის მნიშვნელოვანი მიმართულება, ალფა ტესტირება გამოიყენებოდა გამოშვებამდელი შემოწმების აღსანიშნავად, ხოლო ბეტა ტესტირებით დგინდებოდა პროდუქტის მზაობა საყოველთაო ხელმისაწვდომობისთვის.
ამ გამოშვებას ეწოდება დასრულებული კოდის მქონე, რაც ნიშნავს რომ შემმუშავებელთა გუნდი აღარ აპირებს რამე მნიშვნელოვანი ცვლილების შეტანას პროგრამის მიმდინარე კოდში.
თუმცა, გარკვეული ხარვეზების გამოსასწორებლად, შესაძლოა მაინც გახდეს საჭირო კოდის ნაწილის შეცვლა, ასევე გარკვეული შესწორებები დოკუმენტაციასა და მონაცემთა ფაილებში, აგრეთვე, არაა გამორიცხული გარკვეული კოდის დამატებაც, საცდელი მიზნებით.
ბეტა ტესტირება, ჩვეულებრივ ტარდება მონაწილის სამუშაო ან საცხოვრებელი ადგილიდანვე, რომ პროგრამული უზრუნველყოფის გამოცდა და შეფასება მოხდეს რიგითი მომხმარებლის თვალთახედვით.
შემმუშავებლები უშვებენ როგორც დახურულ ბეტას, რომელსაც კერძო ბეტა ვერსიასაც უწოდებენ, ასევე ღია ბეტას, იგივე საჯარო ბეტა ვერსიას; დახურული ბეტა ვერსიები გამოშვებულია ხოლმე ადამიანთა შეზღუდული ჯგუფისთვის, რომელში მოხვედრაც, მხოლოდ მოსაწვევებითაა შესაძლებელი, მაშინ როცა, ღია ბეტა ვერსიის გამოცდაში, გაცილებით დიდი ჯგუფია ჩართული და უმეტესად, ნებისმიერ დაინტერესებულ პირსაც თავისუფლად შეუძლია მონაწილეობის მიღება.
კერძო ბეტა ძირითადად გამოყენება იმ პროგრამული უზრუნველყოფისთვის, რომელსაც მოგების მოტანა შეუძლია, მაგრამ ჯერჯერობით არაა მზად ფართო გამოყენებისთვის სხვადასხვა ხარვეზების, საჭირო დოკუმენტაციის ნაკლებობის ან არასრულყოფილი შესაძლებლობების გამო.
გამომცდელები აგზავნიან მოხსენებებს, ნაპოვნი ხარვეზების შესახებ და ამასთან სთავაზობენ შემმუშავებლებს იმ ახალი შესაძლებლობების დამატებას საბოლოო ვერსიაში, რომელიც მათი აზრით, მნიშვნელოვანი და გამოსადეგია.
ზოგადად, კერძომესაკუთრული პროგრამული უზრუნველყოფის ალფა ვერსიები იშვიათადაა საჯაროდ ხელმისაწვდომი, მაშინ როცა ღია წყაროს პროგრამული უზრუნველყოფის შემთხვევაში პირიქით, საცდელი გამოშვებები უმეტესად, თავისუფლად ვრცელდება.
ეს ანაწყობი, უკვე შეიძლება იყოს ციფრულად ხელმოწერილიც, რაც საშუალებას აძლევს მომხმარებელს, შეძენისას გადაამოწმოს პროგრამული უზრუნველყოფის ნამდვილობა.
ეს სამუშაოები, შესაძლოა მოიცავდეს მოთხოვნების ანალიზს, პროგრამული უზრუნველყოფის დაგეგმვას, პროგრამული უზრუნველყოფის შემუშავებასა და ერთეულოვან ტესტირებას.
ბეტა გამომცდელები, როგორც წესი, მოხალისეობრივად საქმიანობენ ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე, თუმცა, სამაგიეროდ იღებენ გამოსაცდელ პროდუქტთან ადრეულ წვდომას, საბოლოო ვერსიას ფასდაკლებით, ან სხვა წამახალისებელ ჯილდოებს.
გამოშვების ალფა საფეხური წარმოადგენს პირველ ეტაპს პროგრამული უზრუნველყოფის ტესტირებაში (ალფა არის ბერძნული დამწერლობის პირველი ასო, რომლითაც აღინიშნება ნომერი 1).
ღია ბეტა ტესტირებას ორმაგი დანიშნულება აქვს, ერთია, რომ იგი გამოიყენება პროდუქტის პოტენციური მომხმარებლებისთვის წარსადგენად, მეორე კი ისაა, რომ განსაკუთრებით დიდი რაოდენობით ადამიანების მიერ მოწმდება, რაც შესაძლებელს ხდის ისეთი ხარვეზებისა და შეცდომების სააშკარაოზე გამოტანას, რომელთა აღმოჩენაც მცირე გამომცდელი ჯგუფის პირობებში, მეტად რთული იქნებოდა.
პროგრამული უზრუნველყოფის გამოშვების ცალკეული საფეხურები მოიცავს კომპიუტერული პროგრამის შემუშავებისა და მომზადების სხვადასხვა ეტაპებს: წინასწარი, სამუშაო ვერსიიდან — საბოლოო გამოშვებამდე, მათ შორის განახლებულ ვარიანტებსაც, რომელიც პროგრამული უზრუნველყოფის გასაუმჯობესებლად ან არსებული პროგრამული შეცდომების გამოსასწორებლად გამოიყენება.
მამის ხაზით ლეტიციას ბებია-პაპა იყვნენ ხოსე ლუის ორტის ველასკო , რომელიც ოლივეტის კომერციული მეწილე იყო და მარია დელ კარმენ ალვარეს დელ ვალე , რომელიც ასტურიის ადგილობრივ რადიოში წამყვანი იყო ორმოცი წლის მანძილზე.
ხოლო დედის ხაზით მისი ბებია-პაპა იყვნენ ფრანსისკო ხულიო როკასოლანო კამაჩო , რომელიც 20 წელზე მეტ ხანს მუშაობდა მადრიდიში ავტო მექანიკოსად, ხოლო ბებია იყო ენრიკეტა როდრიგეს ფიგურადო , დაიბადა ფილიპინებში, თუმცა წმინდა სისხლის ესპანელი იყო.
მას შემდეგ რაც მაგისტრის ხარისხი მიიღო გაემგზავრა მექსიკის ქალაქ გვადალახარში, სადაც მუშაობდა ადგილობრივი ტელეარხის საინფორმაციო ამბების წამყვანად, თუმცა მალე მობეზრდა და ესპანეთში დაბრუნდა.
ასტურიის პრინცმა საცოლეს ხელი 16 კარატიანი ოქროს ბეჭდით სთხოვა, თანხმობის შემდეგ კი მას თეთრი ოქრო, საფირონის კეფლინგები და კლასიკური წიგნები აჩუქა.
2001 წლის 11 სექტემბერს ნიუ იორკში მომხდარ ტერაქტზე გააკეთა ვრცელი რეპორტაჟი, ხოლო 2003 წელს ერაყის ომში მიმდინარე მოვლენებს პირდაპირი ეთერიდან იტყობინებოდა პირდაპირ ერაყიდან.
ვინაიდან ლეტიციას პირველი ქორწილი ძალიან მცირე მასშტაბური, სამოქალაქო და უიღბლო იყო, რომის კათოლიკურმა ეკლესიამ მიიჩნევს, რომ იგი პირველად ფილიპეზე გათხოვდა.
წმინდა ორმოც წამებულ სებასტიელთა ტაძრის ხსენება პირველად გვხვდება იოანე საბანისძის „წმიდა აბოს წამებაში” – ადგილი „სადა-იგი მოჰკვე თეს თავი წმიდასა მას მოწამესა, კართა ზედა იყო წმიდისა ეკლესიისათა, რომელი სახელად წმიდათა ორმეოცეთა დაფუძნებული იყო”.
ეგნატე იოსელიანის მიერ შედგენილ კატალოგში „მონასტრები, ეკლესიები ტფილისსა და მის მიდამოებში” ვკითხულობთ: „მახლობელ აბანოების ხიდისა მიმსვლელისა გზისა არს ეკკლესია, თუმცა არა დიდი, მაგრამ არცა მცირე, და არის გუმბათიანი.
ამისთვის იტყვიან, რომ ესე იყოვო ბერძენთაგან აღშენებული ორმეოცთა მოწამეთა სახელსა ზედა, მაგრამ ესე სიტყვა არს ზეპირად თქმული და არასადა ჰსჩანს წერილსა შინა.
“ საგულისხმო ცნობაა სომეხი ისტორიკოსის ლეონ მელიქსეთ-ბეგის ნაშრომში „თბილისი. მისი დაარსება და მოკლე ისტორიული ნარკვევი”, სადაც იგი წერს: „ძველი თბილისის მცოდნისათვის არ არის ძნელი მიხვდეს, რომ „ორმოცი წამებულის სახელობის ეკლესია, . უნდა მდგარიყო ციხის ძირში, იმ ადგილზე, სადაც დღეს დგას სომხური ეკლესია „ხშეტაკაპეტაც”, ე.
“ სომეხი ისტორიკოსის და თბილისის ისტორიის კარგი მცოდნის ლეონ მელიქსედ-ბეგის აზრით, მთავარანგელოზთა სომხური ეკლესიის ადგილზე მდგარა ორმოც მოწამეთა ეკლესია. სომეხი ისტორიკოსი გ. აღაიანცი ეკლესიის აშენების თარიღად 754 წელს ასახელებს. თუმცა, პ. მურადიანი არ ეთანხმება ამ მოსაზრებას, რადგან გ. აღაიანცის მიერ დასახელებული ეკლესიის აღმშენებელი “საპრაზი ჯუღიდან” მოღვაწეობდა - საუკუნეებში.
მურადიანი ასეთ დასკვნას აკეთებს: „ორმოც წამებულთა ეკლესია, ანუ მთავარანგელოზთა ეკლესია აშენებულია არაბთა შემოსევამდე, მის შესასვლელთან აბო თბილელმა ს.
პლატონ იოსელიანი ამ ეკლესიის შესახებ წერს, რომ ქართლ-კახეთის უკანასკნელი მეფის გიორგი -ის დროს პრეტენზია განუცხადებიათ თბილისელ ბერძნებს „.შემდგომ ის დაუთმეს ათონის ივერთა პორტირის მონასტერს.
ბერიძე მიიჩნევს, რომ ბერძნების მიერ ეკლესიის მოთხოვნა “.მეტად ყურადსაღებია, ვინაიდან ორმეოცთა ეკლესიას ბერძნულ მართლმადიდებლურ ძეგლად მიიჩნევდნენ და მათი პრეტენზია შეიძლება ძველი ტრადიციის გამოძახილად ჩაითვალოს. გასათვალისწინებელია ისიც, რომ ეკლესია იდგა ბერძნების უბანში — ბერძენხანაში”.
ამასვე მოწმობს მოსე ჯანაშვილი — “ეს ტაძარი უძველეს დროს ბერძნების სალოცავი იყო და ჯერ ისევ გიორგი -ის დროსაც იგინი ამ ეკლესიისათვის ედავებოდნენ სომხებს”.
საგულისხმოა ბონდო არველაძის მოსაზრება ეკლესიის კუთვნილების შესახებ „.რა თქმა უნდა არაბებისათვის სულ ერთი იყო, მართლმადიდებელი თუ გრიგორიანული ეკლესიის წინ მოკვეთდნენ თავს — მათთვის მთავარი იყო ტაძარი ქრისტიანული ყოფილიყო, მაგრამ მართლმადიდებელი ქრისტიანისათვის იოანე საბანიძისთვის ეს არ იყო სულერთი, არამედ აღთქმული იყო როგორც ძალიან მნიშვნელოვანი რელიგიური ფაქტორი, რადგან აბომ მოწამეობრივად აღესრულა მართლმადიდებლური ქრისტიანობისათვის, და არა გრიგორიანელობისათვის.
ეს რომ ასე არ ყოფილიყო, იოანე საბანისძე აუცილებლად აღნიშნავდა გულისტკივილით, რომ წმინდა აბოს თავიმოკვეთეს სომხურ–გრიგორიანულ, წმინდა ორმოც წამებულთა ეკლესიის წინ.
ბოლო დროინდელი ძველი ეკლესიის ნაშთები 1979 წელს გამოვლინდა სადაზვერვო გათხრების დროს, რის შედეგადაც უკანასკნელ წლებში აღმოჩნდა ადრეფეოდალური ხანის კერამიკის სხვადასხვა ნაკეთობების ნაშთებიც.
2009 წლის 23 ნოემბერს გიორგობის ბრწყინვალე დღესასწაულზე დამთავრებული ტაძარი საზეიმოდ აკურთხა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია -მ.
1993 წლის 16 მარტს ღამის 3.00 საათზე მდინარე გუმისთის ხაზზე მყოფ ქართულ ბატალიონებს რუსულმა ავიაციამ ცეცხლი გაუხსნა, თვითმფრინავებმა ხუთას კილოგრამიანი ბომბების ჩამოყრა დაიწყეს, რომელიც საჭირო დროს ერთდროულად უნდა აფეთქებულიყო.
თუ სეპარატისტები პირველი და მეექვსე ბატალიონე ბის წინაამღდეგობას დაძლევდნენ და ხიდებს აიღებდნენ, ისინი შეტევაში ჯავშან ტექნიკასაც ჩართავდნენ.
აფხაზებთან ერთად შტურმნში მონაწილეობას იღებდა რუსი ოფიცრებისაგან დაკომპლექტებული ელიტარული ბატალიონი „ტაპირი“, რიგის ყოფილი ომონის ნაწილი, ბაგრამიანის ბატალიონი, ადიღელთა ბატალიონი, კონფედერატთა რაზმები და დნესტრისპირეთიდან გადმოსროლილი კაზაკების ბატალიონი.
მომავალი მოცეკვავე სცენამ, განსაკუთრებით თოჯინურმა თეატრმა, ადრეული ბავშვობიდანვე გაიტაცა, თავისი ხელით აკეთებდა თოჯინებს, რომელთა სიყვარული მოწიფულობაშიც არ განელებია და დიდი კოლექციაც შეაგროვა.
87 წლის ბალერინასთან მეცადინეობა იმდენად სრულფასოვანი და მნიშვნელოვანი იყო, რომ ნიკა ზოგჯერ მხცოვან მანდილოსანთან გადიოდა რეპეტიციას, თუმცა მისი პედაგოგ–რეპეტოტორი ნიკოლოზ სიმაჩოვი იყო.
ნიკა ყველა პედაგოგისთვის განსაკუთრებით ძვირფასი და სასურველი მოწაფე იყო, მისი არაორდინალური მონაცემებისა და ცეკვისადმი მიდგომის გამო, ყველაფერს სწრაფად ითვისებდა და უცბადვე რეაგირებდა შენიშვნებზე.
ნიკას მთავარი გამარჯვება ის იყო, რომ მთლიანად გამოიყენა ღვთისგან ნაბოძები ნიჭიერაბა და იმედი გაუმართლა არაერთ დიდ პედაგოგს, პირველ ყოვლისა, რა თქმა უნდა, პიოტრ პესტოვს, მარინა სემიონოვას, პედაგოგ–რეპეტიტორებს: გალინა ულანოვას, ნიკოლაი სიმაჩოვს, ნიკოლაი ფადეეჩევს.
ნიკას მოსკოვის დიდ თეატრში მისვლისთანავე მისცეს პარტიები – მერკუციო პროკოფიევის „რომეო და ჯულიტაში“ და კონფერანსიე შოსტაკოვიჩის „ოქროს საუკუნეში“.
ერთი წლის შემდეგ იური გრიგოროვიჩი დიდი თეატრიდან წავიდა და ნიკა ცისკარიძის შემდგომი თეატრალური ცხოვრება ახალი ხელმძღვანელის, ვლადიმერ ვასილიევის შემოქმედებას დაუკავშირდა.
ნიკასთვის დაიდგა ასევე „გედების ტბაც“, რომელიც კლასიკის ახლებური გააზრებით გამოირჩეოდა, მთავარი პერსონჟი გახდა ბოროტი ჯადოქარი და არა ვთქვათ, ოდეტა–ოდილია, როგორც ეს ჩაიკოვსკისთან იყო.
ნიკა ცისკარიძე უკვე ცნობილი მოცეკვავე იყო ინგლისში, იაპონიაში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ირლანდიაში, ნორვეგიაში, როდესაც პირველი გასტროლი მშობლიური ქალაქში გაიმართა.
1996 წლის 20 აგვისტოს თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში ნიკა ცისკარიძემ იცეკვა დებიუსის „ნარცისი“, ხოლო ტატიანა ტერეხოვასთან ერთად – „სილფიდა“.
1999 წლის 28-29 ივნისს თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში გაიმართა პეტრე ჩაიკოვსკის უკვდავი „მაკნატუნას“ პრემიერა, მთვარ პარტიებს ასრულებდნენ ნატალია არხიპოვა და ნიკა ცისკარიძე .
ქართული და მსოფლიო საბალეტო ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი თვალსაჩინო წვლილისათვის, მაღალი პროფესიონალიზმის, ნაყოფიერი შემოქმედებითი და საქველმოქმედო მოღვაწეობისათვის, მოსკოვის დიდი ბალეტის წამყვანი სოლისტი, რუსეთის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, რუსეთის სახალხი არტისტი ნიკოლოზ ცისკარიძე 2003 წლის 21 ივნისს საქართველოს პრეზიდენტმა, ედუარდ შევარდნაძემ ღირსების ორდენით დააჯილდოვა.
ატომურ ელექტროსადგურზე მომხდარი ავარიის გამო მისთვის მოვლენები ტრაგიკულად განვითარდა და ამიტომ თბილისში დაბრუნდა, სადაც ფიზიკასა და ასტრონომიას ასწავლიდა სკოლაში.
ნიკოლოზ ცისკარიძე — რუსეთში მოღვაწე ქართველი ბალერონი, მოცეკვავე, საბალეტო პედაგოგი, ვაგანოვის სახელობის რუსული საბალეტო აკადემიის რექტორი, მოსკოვის დიდი თეატრის ექს-პრემიერი, ტელეწამყვანი, რუსეთის სახალხო არტისტი, რუსეთის სახელმწიფო პრემიისა და „ოქროს ნიღაბის“ მრავალგზის ლაურეატია.
2012 წლის 14 იანვარს მოსკოვში სლავური ლიტერატურისა და კულტურის საერთაშორისო ფონდმა სახელგანთქმული მოცეკვავე ნიკოლოზ ცისკარიძე წმინდა ნინოს ორდენით დაჯილდოვა.
მორები გადაიტანეს პრეობრაჟენსკოეში და პოლკის ეზოში ააგეს, დროებითი ეკლესია, რომელიც აკურთხეს 1747 წლის 19 ივლისს პეტრე დიდის ზეციური მფარველის მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე, ხოლო ეგვტერი მაცხოვრის ფერისცვალების სახელზე, რომელიც მოგვიანებით გახდა მთავარი საკურთხეველი და აკურთხეს 1800 წელს.
არსებობს მოსაზრება, რომლის თანახმად ფერისცვალების ეკლესია არის სსრკ-ში აფეთქებული უკანასკნელი ტაძარი, თუმცა ეს ასე არაა, რადგან 1972 წელს მოსკოვში ააფეთქეს მოსკოვის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატი ეკლესია.
საბჭოთა არქოლოგის ნიკოლოზ ვორონინის მტკიცებით ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს კულიკოვოს ბრძოლის პატივისცემის ნიშნად, რომელიც აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელზე, რადგან საეკლესიო კალენდრის მიხედვით დღესაწაული დაემთხვა კულიკოვოს ბრძოლას.
1514-1518 წლებში ეკლესიის გადაკეთებაზე მუშაობდა ალევიზ ნოვი, რომელმაც ეკლესიას დააშენა ახალი სივრცე, რომელშიც განათავსეს მთავარი საკურთხეველი ღვთისმშობლის შობის სახელზე.
ეკლესიამ დაიკავა ლაზარეს აღდგინების სახელზე ნაკურთხი ხის ეკლესიის ადგილი და მდებარეობდა თავადის სასახლის ქალების ნაწილში და იყო დიდი თავადის მეუღლის კარის ეკლესია.
თუმცა მათ შორის ხშირი უთანხმოების მიზეზი სწორედ მათივე მეორე ვაჟი იყო, რომელიც მარგარეტის ფავორიტი შვილი იყო და რომელსაც მამის ადგილის დაკავება სურდა.
1476 წელს ჯეიმზ -მ შვილის სამეფო კარიდან შორს გასაგზავნად გადაწყვიტა ის როსის ჰერცოგად ეკურთხებინა, თუმცა როსის იმჟამინდელმა ჰერცოგმა ჯეიმზ მაკდონალდმა მათ წინააღმდეგ სარჩელი შეიტანა შოტლანდიის პარლამენტში.
1482 წელს ჯეიმზ -ს თავისმა მეამბოხე ძმამ რამდენიმე თვით ძალაუფლება ჩამოართვა, ამ დროს მარგარეტი თავისი ვაჟების ინტერესებსა და კეთილდღეობაზე უფრო ზრუნავდა ვიდრე ქმრისაზე, რამაც მასსა და მის მეუღლეს შორის ურთიერთობა დაძაბა.
1482 წლის კრიზისის შემდეგ მარგარეტსა და ჯეიმზს შორის ურთიერთობა საბოლოოდ გაფუჭდა, ჯეიმზი ედინბურგში ცხოვრობდა, ხოლო მარგარეტი ვაჟებთან ერთად სტირლინგში გადავიდა.
მარგარეტი დაიბადა 1456 წლის 23 ივნისს, დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის მეფე კრისტიან -ისა და მისი ცოლის, დედოფალ დოროთეა ბრანდენბურგელის ოჯახში.
დედოფალი მარგარეტი დაინტერესებული იყო ტანსაცმელებითა და სამკაულებით, ასევე ცნობილია, რომ მარგარეტს ყოველთვის ბოლო მოდის და გემოვნებიანი კაბები ეცვა.
ელეანორი იყო ცბიერი, ამბიციური და დაუმორჩილებელი ქალი, რომელიც ხშირად მონაწილეობდა ინტრიგებში, ხოლო ფრიდრიხი ზედმეტად ფხიზელი და მოსაწყენი კაცი იყო.
ელეანორი მალე დანიშნეს საფრანგეთის მეფე შარლ -ის უფროსი ვაჟის, საფრანგეთის დოფინის ლუი დე ვალუას საცოლედ, თუმცა მას შემდეგ რაც ელეანორის ხელი საღვთო რომის იმპერატორ ფრიდრიხ -მ ითხოვა, ფრანგებთან ნიშნობა გაუქმდა.
ელეანორა დაიბადა 1434 წლის 18 სექტემბერს, ტორეშ-ვედრაში, იგი იყო პორტუგალიის მეფე დუარტე -ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ელეანორა არაგონელის ერთ-ერთი ქალიშვილი, მათი ცხრა შვილიდან.
ამ ქორწინებით ლუდოვიკოს სურდა უნგრეთის ძლევამოსილი სამეფო თავის მოკავშირედ ექცია და ამ გზით დაეშოშმინებინა საფრანგეთის და ავსტრიის პრეტენზიები მილანზე.