polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ფსიქოლოგმა -მ ჩაატარა განსხვავებული კვლევა, სადაც კულტურული განსხვავებების საფუძველზე დაასკვნა, რომ აღმოსავლეთ აზიელები უფრო მეტად მიდრეკილი არიან დეპრესიისკენ, ვიდრე ამერიკელები.
თუმცა, ისევ კულტურის განსხვავებული სტრუქტურების გამო ხდება ისიც, რომ კოლექტიურ საზოგადობებში უფრო მეტია ბედნიერების შეგრძნების ალბათობა, ვიდრე ინდივიდუალისტურ საზოგადოებებში.
კულტურული ნეირომეცნიერები სხვადასხვა მეთოდებით სწავლობენ მენტალური, ნეირო და გენომური პროცესების როგორც ორმხრივ ურთიერთქმედებას, ისე მათ დანაწილებულ ფუნქციებს.
კიდევ ერთმა კვლევამ, რომელიც ფსიქოლოგ ნალინი ამბადისა და ჯონათან ფრიმენის მიერ ჩატარდა, აჩვენა, რომ იაპონელებისა და ამერიკელების ტვინი განსხვავებულად რეაგირებს სხეულის სხვადასხვა მდგომარეობის ჩვენების დროს.
იაპონურენოვანი ცდის პირებისთვის ლიმბურ სისტემაში ჩართული დაჯილდოების წრედი აქტიურდებოდა მაშინ, როდესაც აჩვენებდნენ დამყოლ, დამორჩილებულ სხეულის მდგომარეობას, როდესაც ამერიკელთა ტვინის იგივე ზონა დომინანტი სხეულის ფორმის ჩვენების დროს იწყებდა მოქმედებას.
კულტურული ნეირომეცნიერება — ინტერდისციპლინარული დარგი, რომელიც შეისწავლის დროის გარკევულ შუალედში ადამიანის ტვინში, ცნობიერებასა თუ გენებში კულტურული ღირებულებების ჩამოყალიბებას .
ბუდისტები ბანაობენ წმინდა მდინარეებში და მიდიან ტაძრებში, ბრაჰმანები საკუთარ მიმდევრებს კოჭებზე აბამენ დეკორატიულ თოკებს და შემდეგ ღებულობენ საჩუქრებს.
ფრონტონის მარცხენა ნაწილში ჩადგმულია ქვის მართკუთხა ფორმის კვადრი ასომთავრული წარწერით: ‘‘ქ. ხატო ღ თ ს ო ა დ ნ ე/რი ცხავატიდა ინა კა/ლატ ზი ა ნ. შ ე ნაფენაი.’’ სამხრეთ სარკმლის თავზე თითქმის მთელი კედლის სიგრძეზე გაუყვება თარო.
1685-1689 წლებში დედოფალმა ნატალია ნარიშკინამ ქვისაგან ააგო ამაღლების ტაძარი, რომლის ეგვტერებიც იყო ნაკურთხი ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.
რადგან ძველი ტაძრის ადგილზე აგებული ეკლესიის ფუნდამენტი არ იყო მყარი მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი ტაძარი, რისთვისაც თავადმა პოტიომკინმა გადასცა თავისი ეზო.
1791 წელს მისმა გარდაცვალებამ შეაყოვნა აღნიშნული პროექტის განხორციელება, მაგრამ მისმა ძმისშვილებმა 1795 წელს ნდობა გამოუცხადეს მღვდელ ანტიპს და საბოლოოდ გადასცეს მიწის ნაკვეთი.
1798 წელს საფუძველი ჩაუყარეს სატრაპეზოსა და ორ ეგვტერს, რომელშიც ამჟამად განთავსებულია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეგვტერები.
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია უფლის ამაღლების სახელზე, ეგვტერები კი ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.
მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარს ოფიციალურად ეწოდება უფლის ამაღლების ეკლესია, მოსახლეობაში ხშირად გამოიყენება სახელწოდება დიდი ამაღლება, განსხვავებით მცირე ამაღლებისაგან, რომელიც უფრო ძველი ეკლესიაა და აგებულია 1634 წელს.
პირველი პირის შუტერი ვიდეო თამაში, რომელიც შექმნა კომპანია -მა და გამოსცა -მა 2008 წლის 11 ნოემბერს ჩრდილოეთ ამერიკაში, 12 ნოემბერს ავსტრალიაში და 14 ნოემბერს ევროპაში , 3, 360 და -ის პლატფორმებისთვის.
ეს არის რიგით მეხუთე ძირითადი თამაში „ “-ის სერიიდან, სადაც სიუჟეტი კვლავ მეორე მსოფლიო ომში მიმდინარეობს და დაფუძნებულია -ის მიერ შექმნილ „ 4: “-ის გაძლიერებულ ძრავაზე, რომელშიც გაუმჯობესებულია აუდიო და ვიზუალური ეფექტები.
3, და 360-ის ვერსიების მოქმედებები მიმდინარეობს წყნარი ოკენის და აღმოსავლეთის ფრონტზე, აშშ-ის, იაპონიის იმპერიის, საბჭოთა კავშირის და ნაცისტური გერმანიის მონაწილეობით.
მრავალმოთამაშიანი მონაკვეთი მოიცავს სხვადასხვა რეჟიმებს და დონეების სისტემას, რომელიც მოთამაშეს საშუალებას აძლევს განბლოკოს დამატებითი იარაღები და მიიღოს ჯილდოები მსვლელობისას, აგრეთვე მართოს სხვადასხვა სატრანსპორტო საშუალებებები, მაგალითად, როგორიც არის ტანკი.
არქიტექტორი, როგორც ჩანს ეკუთვნის ბუხარის არქიტექტურულ სკოლას, რადგან მას არ გადაუკოპირებია მოედანზე მდგარი სხვა ორი მედრესეს არქიტექტურული სტილი და გაშალა მედრესეს ფრთები.
მთავარი ფასადის პროპორციების ცვალებადობამ გამოიწვია ის, რომ ტილია-კარის მეჩეთი არ გამოიყურება ისე მასშტაბურად და არ იქცევს ისეთ ყურადრებას, როგორც მანამდე რგისტანის მოედანზე აგებული ორი მონუმანტალური მედრესე.
წლის ბოლოს რეშიცაში გამართულ რუმინეთის ეროვნულ ჩემპიონატზე სანდრამ ოთხიდნა სამ იარაღზე მაღალი შედეგი აჩვენა: თავისუფალ ვარჯიშში იგი პირველი იყო, დვირსა და ბჯენით ხტომებში კი-მეორე.
იმავე წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე რუმინელებმა გუნდურ ჩათვლაში მეოთხე ადგილი დაიკავეს, სანდრამ ბჯენით ხტომებში, დვირსა და თავისუფალი ვარჯიშის კატებორიებში იასპარეზა, პირად პირველობაში კი მეშვიდე აღმოჩნდა თავისუფალ ვარჯიშში.
წარუმარებლობის მიუხედავად, სპორტსმენმა განაცხადა, რომ წარმატებას არც ელოდა, მხოლოდ სურდა, რომ გუნდს დახმარებოდა გუნდურ ტურნირში, პირად ჩათვლაში გამოსვლას კი მისთვის უფრო მოსათელი დატვირთვა ჰქონდა, რომ ნელ-ნელა აღედგინა ფორმა, ხანგრძლივი მკურნალობის შემდგომ.
პირად ჩათვლაში იზბაშა მრავალჭიდში მე-8 ადგილზე აღმოჩნდა, 60,750 ქულით, თავისუფალ ვარჯიშში კი, 15.650 ქულით ჩემპიონი გახდა და მნიშვნელოვნად გაუსწრო ფავორიტებად მიჩნეულ ამერიკელ შაუნ ჯონსონსა და ნასტია ლიუკინს და ჩინელ ფეი ჩენს .
მაისში ბრიუსელში ჩატარებულ ევროპის ჩემპიონატზე იზბაშამ ორი ოქრო მოიპოვა ბჯენითი ხტომის კატეგორიაში — როგორც გუნდურ, ისე პირად ჩათვლაში.
ივლისის დასაწყისში ჩატარებულ საერთაშორისო ტურნირზე, რომელშიც რუმინეთის გარდა, საფრანგეთის, იტალიისა და გერმანიის ქალთა ნაკრებებიც მონაწილეობდნენ, სანდრა ჩემპიონი გახდა, გუნდთან ერთად, პირად ჩათვლაში კი მრავალჭიდში მეორე აღმოჩნდა.
ბჯენით ხტომებში სანდრა ყველასაგან მოულოდნელად, ჩემპიონი გახდა და გაუსწრო უდავო ფავორიტად მიჩნეულ ამერიკელ მაკაილა მარონის, თავისუფალ ვარჯიშში კი, ასევე მოულოდნელად, ბოლო ადგილზე აღმოჩნდა, რადგან ბოლო დიაგონალის შესრულებისას, მოულოდნელად, დაეცა.
გუნდურ ჩათვლაში რუმინელებმა ოქროს მედლები მოიპოვეს, რაშიც მან დიდი წვლილი შეიტანა ბჯენით ხტომებში, დვირსა და თავისუფალი ვარჯიშში მოპოვებული მაღალი ქულებით .
იგი ასევე წარმატებით გამოვიდა კოტბუსის მსოფლიო თასზე, სადაც თავისუფალ ვარჯიშში და დვირზე ასპარეზობაში ოქროს და ბრინჯაოს მედლების მფლობელი გახდა .
ნოემბერში გლაზგოში, დიდ ბრიტანეთში გამართულ მხატვრული ტანვარჯიშის მსოფლიო თასზე იზბაშამ ისევ იმარჯვა თავისუფალ ვარჯიშსა და დვირზე და ოქროს და ბრინჯაოს მფლობელი გახდა, 15,300 და 15,025 ქულით.
ერთი თვის შემდეგ, ამსტერდამში გამართულ ტანვარჯიშის ევროპის ჩემპიონატზე იზბაშამ ერთბაშად ორი ვერცხლის მედალი მოიპოვა მრავალჭიდსა და დვირზე ასპარეზობაში , ბჯენით ხტომებში მხოლოდ მერვე იყო , თავისუფალ ვარჯიშში კი საკვალიფიკაციო ეტაპი გაიარა, მაგრამ ტრავმის გამო, ფინალში არ უასპარეზია.
ბერლინში ჩატარებულ ევროპის ჩემპიონატზე იგი ჩემპიონი გახდა თავისუფალ ვარჯიშსა და ბჯენით ხტომებში, სექტემბერში კი მონაწილეობა მიიღო ერცინგენში გამართულ ტურნირში, სადაც რუმინეთის ნაკრების მეტოქეები გერმანიისა და შვეიცარიის ნაკრებები იყვნენ და იასპარეზა ნაირსიმაღლის ორძელზე, დვირსა და ბჯენით ხტომებში.
ორგზის ოლიმპიური ჩემპიონი: 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე თავისუფალ ვარჯიშში, ხოლო 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე — ბჯენით ხტომებში, 2008 და 2012 წლებში ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი გუნდურ ჩათვლაში , ევროპის შვიდგზის ჩემპიონი, მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონატების მრავალგზის პრიზიორი.
აპრილში იზბაშამ ვოლოსში, საბერძნეთში გამართულ ევროპის ჩემპიონატში მიიღო მონაწილეობა და გუნდურ ჩათვლაში რუმინეთის ნაკრებთან ერთად მეორე ადგილი დაიკავა.
პირად ჩათვლაში იზბაშა 15,550 ქულით ჩემპიონი გახდა თავისუფალ ვარჯიშში, დვირზე 15,300 ქულით ბრინჯაო დაისაკუთრა, ბჯენით ხტომაში კი მხოლოდ 13,950 ქულის მოგროვება შეძლო და მეშვიდე ადგილს დასჯერდა.
სექტემბერში სანდრამ მსოფლიო ჩემპიონატზე მიიღო მონაწილეობა, მაგრამ, გამოსვლა ნაადრევად დაასრულა, ასპარეზობის დროს მიღებული ტრავმის გამო — აქილევსის მყესი გაუწყდა და დაცემისას ხელი დაიზიანა.
იმავე წლის სექტემბერში სპორტული ტანვარჯიშის მსოფლიო ჩემპიონატზე შტუტგარტში იზბაშამ რუმინეთის ნაკრებთან ერთად მესამე ადგილი დაიკავა გუნდურ ჩათვლაში, მრავალჭიდისა და თავისუფალი ვარჯიშის პირად ჩათვლაში კი ასპარეზობა უმედლოდ დაასრულა.
1711-1715 წლებში მის ადგილზე დაიწყო შემცვლელი, ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც დაგეგმარებაში არის ორსვეტიანი მართკუთხა ნაგებობა სამნაწილიანი აფსიდით და მცირე სატრაპეზოთი.
მასში სიმეტრიულად განათავსა ორი ეგვტერი, ჩრდილოეთისა დატოვეს სერგი რადონეჟელის სახელზე ნაკურთხი, ხოლო სამხრეთისა ღვთისმშობლის ხატის, ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.
1927 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა, გუმბათი და სამრეკლოს ზედა ნაწილი მოანგრიეს, ისევე როგორც ფასადის დიდი ნაწილი, ასევე გაანადგურეს ინტერიერი.
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერები სერგი რადონეჟელისა და ღვთისმშობლის ხატის, ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.
პეგის ახლო მეგობრობა აკავშირებდა ანდრესთან და ისტორიკოსების აზრით, სწორედ მისი ინიცირებული იყო არნოლდისა და ანდრეს ერთმანეთთან კორესპონდენცია, რის შედეგადაც ჯერ კიდევ ქორწილამდე სამხედრო საიდუმლოებებს აგზავნიდა ბრიტანეთში.
ბიოგრაფი აარონ ბარი, რომლის მიერაც ამ პერიოდისთვის მიძღვნილი ნაშრომი საუკუნეში გამოიცა, თლიდა, რომ პეგი შიფენ არნოლდმა, მოახდინა ქმრის მანიპულირება და დაარწუნა მხარეების შეცვლაში.
ამ მოსაზრებას ზურგს უმაგრებდა ინტერვიუ თეოდოროსია პრევოსტთან, როდესაც ფილადელფიიდან უესტ-პოინტში მიდიოდა 1780 წელს, პეგი პრევოსტებს ეწვია პარამუსში, ნიუ ჯერსიში.
ბარის აზრით, შიფენი ეწინააღმდეგებოდა ამერიკის მიზანს და თავისი ზიზღის ქმრისთვის თავს მოხვევაც შეძლო, დაარწმუნა რა, რომ დაენებებინა უესტ-პოინტი მტრისათვის.
შეთქმულების მოწყობაში პეგიმაც ითამაშა თავისი როლი, თუმცა, მისი ღალატში მონაწილეობა მხოლოდ მაშინ გახდა ცნობილი, როდესაც 1780 წელს ბრიტანელი მაიორი, ჯონ ანდრე შეიპყრეს.
პეგი, ვაშინგტონს მასპინძლობდა სწორედ მაშინ, როდესაც არნოლდის ღალატის შესახებ ცნობილი გახდა და ყველანაირად ეცადა დაერწმუნებინა გენერალი, რომ ქმრის მიერ მოწყობილი შეთქმულების შესახებ არაფერი იცოდა.
შიფენი ფილადელფიაში, ოჯახთან დასარჩენად გაემგზავრა და ირწმუნებოდა, რომ ქმრის შესახებ აღარაფერი იცოდა, რეალურად კი ფლობდა ინფორმაციას ადგილსამყოფელის შესახებ.
ფილადელფიის მთავრობამ, მალე აღმოაჩინა ანდრეს მიერ პეგისათვის გაგზავნილი წერილი და გამოიყენა, როგორც სამხილი იმისა, რომ არნოლდის ცოლი შეთქმულების მონაწილე იყო.
იგი ბიზნესს გარდაცვალებამდე უძღვებოდა, რის შემდეგაც საქმიანობა მარგარეტის ხელში გადავიდა, რომელსაც ვალების გადახდისა და ხუთი შვილის გაზრდის ვალდებულება დაეკისრა.
შიფენის ოჯახმა, შემხვედრი ბრალდებები დაახვედრა ბარის ბრალდებებს და განაცხადა, რომ აარონი პეგისთან ერთად იმყოფებოდა კარეტაში, პრევოსტის ოჯახის დატოვების შემდეგ და სიმართლე გააყალბა, რადგან რეალურად ღალატის იდეა სწორედ ბარის გაუჩნდა გზაში, რაზეც მარგარეტმა უარი განაცხადა.
პირადად სთხოვა საგარეო საქმეთა მინისტრ კლარენდონს, გაეგზავნათ ის პერსონალური მისიით შამილთან, რომლის თანადგომა რუსეთის წინააღმდეგ დაიცავდა ბრიტანეთის ჯარებს.
2011 წლის 25 ოქტომბერს ინგლისის ლიგის თასის ფარგლებში „ბოლტონ უონდერერსთან“ მატჩის შემდგომ ფრანგმა სპეციალისტმა განაცხადა, რომ კოკლენის თამაშის სტილის და უნარების გამო მის ნახევარდაცვის ცენტრში განთავსებას ამჯობინებს.
საწყის წლებში „არსენალში“ კოკლენი ძირითადად ახალგაზრდულ გუნდში აპარეზობდა, რომელმაც ფრანსისის პირველ სეზონშივე ინგლისის პრემიერლიგა და თასი მოიგო ახალგაზრდულ გუნდებს შორის.
ლეგენდის თანახმად, რომელიც ასახულია დინასტიების წიგნში, ივანე კალიტას, 1326 წელს, გარდაცვალებამდე ცოტა ხნით ადრე ჰქონდა ხილვა: ნადირობდა რა სწორედ იმ ადგილებში, სადაც ახლა ვისოკო-პეტროვსკის მონასტერი მდებარეობს, იხილა მაღალი, თოვლით დაფარული მთა.
როგორც ამ ვერსიის მომხრეები თვლიან ივან კალიტამ სწორედ ამ ხილვის პატივსაცემად ააგო პეტრე-პავლეს ეკლესია, რომლის გარშემოც ძალიან მალე გაშენდა მონასტერი.
საუკუნეში პეტროვსკი ასევე უწოდეს ბულვარს, ასევე არსებობს ქუჩა პეტროვსკის ხაზი, სავაჭრო ცენტრი პეტროვსკის პასაჟი , მოგვიანებით ასევე შეიქმნა პეტროვსკის შესახვევი ,
ეს მოხდა ან 1315-1317 წლებში, როდესაც მიტროპოლიტი პეტრე დაუახლოვდა ივანე კალიტას, ან 1326 წელს, როვესაც პეტრემ სამიტროპოლიტო კათედრა გადაიტანა ვლადიმირიდან მოსკოვში და რომელიც, მხოლოდ საუკუნის დასაწყისში აკურთხეს მოსკოვის პატრიარქის პეტრეს სახელზე.
სწორედ ამ პერიოდში მონასტერს ოფიციალურად ეწოდა ვისოკო-პეტროვსკის მონასტერი, მაგრამ სახელწოდება „პეტრე-პავლეს მონასტერი“ გამოიყენებოდა ჯერ კიდევ საუკუნემდე.
1671 წელს მონასტრის ტერიტორია ორჯერ გაფართოვდა ნარიშკინების ეზოს ხარჯზე, ხოლო 1690-1694 წლებში ააგეს ბოგოლიუბსკის ტაძარი ღვთიმშობლის კვართის ტაძრის ადგილზე; სერგიევის ეკლესია სატრაპეზოსთან ერთად; კარიბჭის ღვთისმშობლის კვართის სახელობის ეკლესია ორიარუსიანი სამრეკლოთი და წინამძღვრის სახლით, ასევე დამხმარე ნაგებობები.
1682 წლის მოსკოვის აჯანყების პერიოდში მოკლეს ივანე და ათანასე ნარიშკინები, ღრმადმოხუცებული კირილე ნარიშკინი იძულებული გახდა ბერად აღკვეცილიყო და გაემგზავრა კირილო-ბელოზერის მონასტერში.
სხვა მონაცემებით, მონასტრის ხის ეკლესია გაანადგურეს თათრებმა 1382 წელს თოხთამიშ-ხანის გამანადგურებელი თავდასხმის შედეგად და განახლდა მთავარ დიმიტრი დონელის ძალისხმევით.
1671 წელს, პეტრე დიდის დაბადების აღსანიშნავად, პაპამ, კირილ ნარიშკინმა, სიძეს ალექსი რომანოვს აჩუქა თავისი სამფლობელო, რომელიც ვისოკო-პეტროვსკის მონასტრის გვერდით მდებარეობდა.
სერგიევის მონასტერში გაიხსნა სარეპეტიციო დარბაზი, ძმათა კორპუსში განთავსდა სახელმწიფო ლიტერატურული მუზეუმის ფილიალი, სხვა შენობებში კი ძეგლთა დაცვის საზოგადოება და თეატრალური სახელოსნო.
ბოგოლიუბსკის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი ააგეს 1684-1685 წლებში ღვთისმშობლის კვართის სახელობის ხის ტაძრის ადგილზე, რომელიც აგებული იყო საუკუნეში 1682 წლის აჯანყების მსხვეპლთა საფლავებზე.
ტაძრის უნიკალური კანკელი დაამონტაჟა კლიმ მიხაილოვმა 1687 წელს, ხატებით რომლებიც დაამზადეს სპირიდონ გრიგორიევმა, ფოდორ ზუბოვმა, ტიხონ ფილატევმა და მიხეილ მილიუტინმა.
1690-1694 წლებში ააგეს კარიბჭის კვართის ეკლესია და ორსართულიანი სამრეკლო, ასევე საძმო კორპუსი, რომელსაც ეკავა მონასტრის ეზოს სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი.
ამ ვერსიის თანახმად დიმიტრი დონელმა მონასტერი დააარსა კალიტას დროინდელი ეკლესიის ადგილზე, ან აღადგინა უკვე არსებული მონასტერი 1380 წელს, კულიკოვოს ბრძოლიდან დაბრუნების შემდეგ, რუსთა არმიის გამარჯვების აღსანიშნავად.
პირველად მონასტერს მოიხსენიებს საუკუნის როგოჟელი ჟამთააღმწერელი, მის მიხედვით 1379 წელს ვისოკო-პეტროვსკის მონასტრის არქიმანდრიტი იოანე თან გაჰყვა კონსტანტინოპოლში არქიმანდრიტ მიტიას, როდესაც ეს უკანასკმენლი გაემგზავრა სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტის თანამდებობაზე დანიშვნის მიზნით.
ჩრდილოეთის ეზოს ცენტრში აგებული იყო პეტრე მღვდელთმთავრის ეკლესია, რომლის სიმეტრიულადაც იდგა ბოგოლიუბსკის ეკლესია, ხოლო სამხრეთით - სერგიევის ეკლესია.
1753-1755 წლებში სამხრეთის ეზოს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ააგეს პახომი დიდის სახელობის ეკლესია, რომელიც მოგვიანებით აკურთხეს პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე.
1514 წელს იტალიელმა არქიტექტორმა ალევიზ ნოვიმ ააგო პირველი ქვის ტაძარი პეტრე მიტროპოლიტის სახელზე და ხის ტაძარი ღვთისმშობლის კვართის სახელზე.
მოსკოვის საქალაქო საბჭოს პრეზიდიუმის 1992 წლის 3 ივლისის ბრძანებით და რუსეთის პრეზიდენტის 1994 წლის 14 დეკემბრის განკარგულებით ვისოკო-პეტროვსკის მონასტერი გავაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.
ვისოკო-პეტროვსკის მონასტრის ანსამბლი წარმოადგენს არქიტექტურული ძეგლების კომპლექსს, რომელთა უდიდესი ნაწილი აგებულია ბოარ ნარიშკინების მიერ საუკუნის ბოლოსა და საუკუნის დასაწყისში.
წმინდა სინოდის 2009 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილებითა და ეპისკოპოს მერკურის თხოვნით სამონასტრო ცხოვრება აღსდგა ვისოკო-პეტროვსკის მონასტერში.
მთელი თავისი არსებობის მანძილზე საკათედრო ტაძარში თითქმის არ შეცვლილა, მაგრამ ძლიერ დაზიანდა მოსკოვში ნაპოლეონის ლაშქრობისა და 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ.
ვისოკო-პეტროვსკის მონასტრის ქტიტორები სხვადასხვა დროს იყვნენ დიმიტრი დონელი, ივანე კალიტა, ვასილი , მეფე ალექსი რომანოვი და იმპერატორი პეტრე დიდი.
1923 წელს მონასტრის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა სსრკ-ში ყველაზე მსხვილი სასულიერო პირთა იატაკქვეშა ორგანიზაცია, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ეპისკოპოსი ბართლომე .
ამაღლების ეკლესია ჩვენამდე მოღწეულ უძველეს ნაგებობას წარმოადგენს, რომელიც 1532 წელს, ტახტის მემკვიდრის, მომავალი მეფე ივანე მრისხანის დაბადების ზეიმის აღსანიშნავად ააგეს.
ვიწრო პილასტრები, ისრისებური ფანჯრის ჩარჩოები, საკმაოდ რიტმული კიბის პასაჟები და ღია გალერეები ხაზს უსვამენ რუსული არქიტექტურის შედევრის დინამიურ ტენდენციას.
1994 წელს, აღიარა რა კაცობრიობის თვალსაჩინო ფასეულობის ნიმუშად, იუნესკომ კოლომენსკოეს ამაღლების თეთრი ეკლესია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
მონასტერი დაარსდა საუკუნის მეორე ნახევარში: დაახლოებით 1758 წელს კიევში ჩავიდა მდიდარი რიაზანელი მემამულე აგათია მალგუნოვა , რომელიც ახალგაზრდობაში გაშორდა ქმარს და გადაწყვიტა თავისი ცხოვრება ღმერთისთვის მიეძღვნა.
ერთხელ საღამოს ლოცვების შემდეგ კიევ-პეჩერის ლავრაში გამოეცხადა ღვთისმშობელი, რომელმაც ალექსანდრას უთხრა: „ეს მე ვარ, თქვენი ღვთისმშობელი, მე მოვედი, რათა გითხრათ ჩემი ნება.
მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ ალექსანდრე რეზანოვის პროექტის მიხედვით, რომელსაც ამ პერიოდისათვის უკვე დასრულებული ჰქონდა მოსკოვის მაცხოვრის ტაძარი.
საროვამდე 12 ვერსში მან შეისვენა სოფელ დივეევოში, სადაც კიდევ ერთხელ გამოეცხადა ღვთისმშობელი, რომელმაც მონაზონს მიმართა შემდეგი სიტყვებით: „აი სწორედ ესაა ადგილი, რომელზეც მე გესაუბრე, დააარსე აქ მონასტერი და მე მუდამ ვიქნები შენს გვერდით.
ეკლესიას ჰქონდა ორი საკურთხეველი: მარცხენა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე იყო ნაკურთხი, ძველი ხის ეკლესიის მსგავსად, ხოლო მარჯვენა სტეფანე პირველმოწამის სახელზე.
1788 წელს საროვის მამების პახომისა და ისაიას რჩევით და ასევე ვლადიმირის ეპარქიული განყოფილების გადაწყვეტილებით დედა ალექსანდრამ თხოვნით მიმართა ადგილობრივ მეწარმეს რათა ეკლესიისათვის შეეწირა 1 300 კვ.
არის მუზეუმების საერთაშორისო საბჭოს რუსეთის კომიტეტის რუსეთის სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ასოციაციის წევრი, რუსეთის კოსმონავტიკის აკადემიის ვოლგისპირეთის განყოფილების კორპორატიული წევრი.
წარმოადგენს რუსეთის კოსმონავტიკის მუზეუმების ასოციაციისა და სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ეროვნული კომიტეტის ასოციაციის რეგიონულ განყოფილებასა და სამეცნიერო მეთოდურ ცენტრს.
1977-დან 1981 წლამდე მუზეუმი საზოგადოებრივ საწყისებზე მუშაობდა, ხოლო 1981 წლიდან სამარის სახელმწიფო აეროკოსმოსური უნივერსიტეტის დამოუკიდებელი სტრუქტურული ქვეგანყოფილების სახით აგრძელებს მუშაობას.
ისტორიული დოკუმენტები ხანძრის თარიღად 1468 წელს მიიჩნევენ და იქვე მიუთითებენ, რომ ამავე წელს იწყება ტაძრის მშენებლობა, თუმცა მისი მშენებლობის ადგილზე არცერთი წყარო არ გვიამბობს.
ზედა ეკლესიის საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა დაყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ქვედა ტაძრის საკურთხევლები კი ყველა რუსი წმინდანისა და ალექსი მეჩიოვის სახელზე.
დიპლომატიური კარიერა დაიწყო 1993 წელს, როდესაც ბენაზირ ბჰუტოსაგან მიიღო შეთავაზება დაეკავებინა აშშ-ში პაკისტანის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის თანამდებობა.
ითვლება, რომ ჟურნალისტურმა მოღვაწეობამ და ლოდჰისთან კავშირმა დიდი როლი ითამაშა პაკისტანის პრემიერ-მინისტრის პოსტზე ბენაზირ ბჰუტოს დაბრუნებაში, ამავე დროს მალიჰა ლოდჰი არ ითვლებოდა ბენაზირ ბჰუტოს აპოლოგეტად და გამოირჩეოდა მის მიმართ მკაცრი კრიტიკით.
შემდეგ დაიცვა დისერტაცია თემზე: „ბჰუტო, პაკისტანის სახალხო პარტია და პაკისტანის პოლიტიკური განვითარება 1967-1977 წლებში“ და 1980 წელს მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი პოლიტოლოგიაში.
მალიჰა ლოდჰი დაიბადა საშუალო კლასის ოჯახში, მისი მამა იყო ყოფილი საზღვაო ოფიცერი, შემდეგ ჩაერთო ნავთობის ბიზნესში და ეკავა ხელმძღვანელი თანამდებობა ბრიტანულ-პაკისტანურ ნავთობკომპანია „ .
მცირე ხნის განმავლობაში კაიდ-ი-აზამის უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციების კურსს, 1980-1985 წლებში ასწავლიდა პოლიტოლოგიასა და პოლიტიკურ სოციოლოგიას საკუტარ ალმა-მატერში.
საუკუნის ბოლოსათვის მოსკოვის შესახებ არსებულ გზამკვლევებში გაჩნდა წინადადება ტაძრის მშენებლობის შესახებ, რომელიც მიეძღვნებოდა 1380 წლის 8 სექტემბერს კულიკოვოს ბრძოლაში დაღუპული ჯარისკაცების ხსოვნას.
საუკუნეში, ეკლესიისათვის შერჩეული ადგილი, მდებარეობდა მოსკოვის საზღვართან შორიახლოს და ტერმინი კულიშკა იყო „ქვეყნის დასასრულს“ მდებარე ადგილის სინონიმი, თუმცა მოგვიანებით იგი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრად იქცა.
1978-1979 წლებში კულიკოვოს ბრძოლის 600 წლისთავის აღნიშვნასთან დაკავშირებით წარიმართა არქეოლოგიური კვლევა-ძიება, რის შედეგადაც აღმოაჩინეს საუკუნის თავდაპირველი ტაძრის ფუნდამენტი.
1975 წელს შენობა გადაეცა მოსკოვის ისტორიის მუზეუმს, რასთან დაკავშირებითაც 1970-1982 წლებში მიმდინარეობდა ამ საინტერესო არქიტექტურული ძეგლის სარესტავრაციო სამუშაოები.
ამ პერიოდში ითამაშა ისეთ სპექტაკლებში, როგორიცაა ჯონ სტეინბეკის „თაგვებსა და ადამიანებზე“ , ჯონ მილინგტონ სინჯის „დასავლური სამყაროს ფლეიბოი“-ში, ჯორჯ აქსელროდის „ზაფხულის მარტოხელა“-ში , ჯონ პატრიკის „ჯეიჰანე“-ში .
შემდგომში, თავის მეგობრებთან ერთად შექმნილ ჯგუფის შემადგენლობაში გამოდიოდა სტამბოლის საქალაქო თეატრში , ანკარის სახელმწიფო თეატრსა და სტამბოლის აქსარაის კვარტალში მდებარე ბულვარის თეატრში .
მიუნირ იოზქული (; დ. 15 აგვისტო, 1925, ბაქირქოი, სტამბოლი, თურქეთი — გ. 5 იანვარი, 2018, ბეიოღლუ, სტამბოლი, თურქეთი) — თურქი მედაჰი, კინოსა და თეატრის მსახიობი.
საფრანგეთის პირველი დოფინი იყო პრინცი შარლ ვალუა, მოგვიანებით შარლ . სხვა ქვეყნებში დოფინის ტიტულის ანალოგიურებია უელსის პრინცი , ასტურიის პრინცი , როთერსეის ჰერცოგი და ა.
თუმცა ფრანსუა ვაჟი, ფრანსუა დე ვალუას გერბზე, რომელიც დოფინთან ერთად ბრეტანის ჰერცოგიც იყო, ჩვეულებრივი დოფინის გერბთან ერთად გამოსახული იყო ბრეტანის საჰერცოგოს გერბიც.
1350 წელს საფრანგეთის მეფე ფილიპ ვალუამ იყიდა დოფინეს მხარე, იმ პირობით, რომ ყველა საფრანგეთის მემკვიდრეს უნდა ჰქონოდა დოფინის ტიტული.
ფრიდმანმა და მისმა ცოლმა სამუშაოს განვითარების ადმიანისტრაცია , სამოქალაქო დაცვის კორპუსი და საჯარო სამსახურების ადმინისტრაცია მიიჩნიეს შესაბამის პასუხად კრიტიკული სიტუაციისთვის, მაგრამ არა ფასის და ხელფასის მარეგულირებელი საზომები, რაც ეროვნული აღმდგენი ადმინისტრაციის და აგრარული შემსწორებელი ადმინისტრაციის მიერ იყო შემოთავაზებული.
ფრიდმანმა შემდეგში თქვა, რომ ყველა სამთავრობო ჩარევა, რომელიც ასოცირდებოდა „ახალ კურსთან“ იყო "არასწორი მკურნალობა არასწორი სნეულებისთვის“ და ამტკიცებდა, რომ ფულის მიწოდება უნდა ყოფილიყო გაფართოებული და არა შეთანხმებული.
მათი ერთობლივი ნამუშევარი „დამოუკიდებელი პროფესიული პრაქტიკის შემოსავალი“, გვაცნობდა მუდმივი და დროებითი შემოსავალის კონცეპტს, რაც მთავარი ღერძი იყო მუდმივი შემოსავლის ჰიპოთეზის საკითხში, 1950 წლის ნაშრომში.
1940 წელს, ფრიდმანი ასისტენტ პროფესორის რანგში ასწავლიდა ვისკონსინ-მედისონის უნივერსიტეტში, მაგრამ ანტისემიტიზმის გამო მოუწია მთავრობის სამსახურში დაბრუნება.
1941 წლიდან 1943 წლამდე, ფრიდმანი მუშაობდა ფედერალური მთავრობის გადასახადების პოლიტიკაზე საომარი მოქმედების დროს, ამერიკის შეერთებული შტატების სახაზინო დეპარტემენტის მრჩეველის რანგში.
მოგვიანებით მან განაცხადა, „მე ბოდიშს არ ვიხდი ამის გამო, მაგრამ ვისურვებდი ეს არ მიგვეჩნია საჭიროდ და ვისურვებდი არსებობდეს გზები საშემოსავლო გადასახადის გასაუქმებლად“.
ფრიდმანი ცნობილია თავისი ინტერესით ფულის მიწოდების საკითხში, როგორც განმსაზღვრელი პროდქუტის ნომინალური ღირებულის, რაც აღწერილი აქვს ფულის რაოდენობრივ თეორიაში.
ფრიდმანი ანა შვარცთან ერთად თანაავტორია წიგნისა შეერთებული შტატების მონეტარული ისტორია, 1867-1960 , რომელიც შეერთებული შტატების ისტორიაში ფულის მიწოდების როლისა და ეკონომიკური აქტივობების აღწერაა.
დევიდ მეისელმენთან ერთად 1960-იან წლებში რამდენიმე რეგრესიის შესწავლამ აჩვენა, ფულის მიწოდების უპირატესობა ინვესტიციებთან და მთავრობის ხარჯებთან მიმართებით.
ფრიდმანის ემპირიულმა კვლევამ და ზოგიერთმა თეორიამ მხარი დაუჭირა დასკვნას, რომ ფულის მიწოდების ცვლილებოთ მიღწეული მოკლევადიანი ეფექტი თავდაპირველად წარმოებაზე მოქმედებდა, ხოლო გრძელვადიანი ეფექტი კი ფასის მაჩვენებელზე.
მას სჯეროდა, რომ ინფლაციასა და ფულის მიწოდებას შორის არის ახლო და სტაბილური კავშირი, ძირითადად ინფლაცია შეიძლება თავიდან აცილებული იქნეს შესაბამისი და სწორი რეგულაციებით ფულის მასის ზრდის დონეზე.
ის ხშირად იყენებდა ანალოგიას ფულის თვითფრინავიდან გადმოყრის შესახებ იმსათვის რომ თავიდან აერიდებინა ფულის შემოდინების მექანიზმის და სხვა ფაქტორების მიერ მისი მოდელის გართულება.
პინოჩეტისადმი წერილშიი 1975 წლის 21 აპრილს, ფრიდმანი მიიჩნევდა, რომ „ჩილეს მთავარი ეკონომიკური პრობლემაა . ინფლაცია და ჯანსაღი საბაზრო მარკეტის ეკონომიკის წარმოქმნა.
მან განაცხადა, რომ „მხოლოდ ერთი გზა არსებობს ინფლაციის დასასრულებლად: ფულის წარმოების მაჩვენებლის რადიკალური შემცირება ." და ". მთავორბის ხარჯერბის სერიოზული შეკვეცა, ყველაზე მეტად მიმზიდველი ფისკალური დეფიციტის შემცირების გზით, რადგან ეს . აძლიერებს კერძო სექტორს და ქმნის საფუძველს ჯანსაღი ეკონომიკური ზრდისთვის.
იმის შესახებ თუ რამდენად ჩქარა შეიძლებოდა ინფლაციის დასრულება ფრიდმანმა თქვა: „ჩილესთვის, სადაც ინფლაცია მერყეობს 10-20% შორის თვეში . თანდათანობითი ცვლილებები არაა შედეგიანი, რადგან ეს პროცესი გამოიწვევდა მტკივნეულ ოპერაციებს დიდი ხნის მანძილზე და ამ პროცესში „მოთმინება“ არ იქნებოდა საკმარისი“.
მოკლე პერიოდიანი უმუშევრობის მაღალი დონის არჩევა გამოსავლის სახით იყო ნაკლები ბოროტება და „გერმანიის გამოცდილება . ბრაზილიის ., შეერთებული შტატების ომის შემდგომი შესწორებების.
წერილში ფრიდმანი შოკურ მიდგომას ურჩევდა „. რეფორმათა პაკეტს, რომელიც გამოიწვევდა სიურპირიზის ეფექტს და შეამცირებდა მწვავე სტრესს“ და . სიცხადისთვის ნება მომეცით მონახაზი გაგიკეთოთ პაკეტის კონტენტისა . რაც ილუსტრირებისთვის გამოგადგებათ“ მიუხედავად იმისა, რომ მისი ცოდნა ჩილეს შესახებ იყო „ზედმეტად მწირი, რათა ზუსტი და ყოვლისმომცველი ყოფილიყო“.
მან დაასახელა რვა სარეკომენდაციო მაგალითი მონეტარული პოლიტიკისა და ფისკალური საზომებისა, მათ შორის „იმდენი დაბრკოლების მოხსნა კერძო სექტორისთვის რამდენიც შესაძლებელი იყო.
მისი წერილი ურჩევდა მმართველებს, რომ ხარჯების შეკვეცით შეემცირებინათ ფისკალური დეფიციტი, რაც გამოიწვევდა ნაკლებ გარდამავალ უმუშევრობას ვიდრე გადასახადების გაზრდა.