polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
სანქტ-პეტერბურგის აღდგომის ტაძარი — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლითი არხის სანაპიროზე, ვარშავის ვაგზალთან ახლოს.
1897 წლის ოქტომბერში ეკლესიაში მეორე მღვდლად გააგზავნეს ალექსანდრე როჟდესტვენსკი, რომელმაც იმ წელს დაასრულა სასულიერო აკადემია, რომელმაც ალექსანდრე ნეველის სახელობის სიფხიზლის საზოგადოება დააარსა.
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ქრისტეს აღდგომის სახელზე, ჩრდილოეთისა - ალექსანდრე ნეველის, ხოლო სამხრეთისა - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.
1903 წლის 21 მაისს შედგა ტაძრის საზეიმო მშენებლობის აწყება, რომელშიც მონაწილეობდა იმპერატოი ნიკოლოზ , დედოფლები ალექსანდრა თედორეს ასული და მარია თედორეს ასული, დიდი თავადი მიხეილი, ალექსი და ვლადიმირ ალექსანდრეს ძეები.
კრონშტადტის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძრის მშენებლობის საკითხი დგას ჯერ კიდევ 1830-იანი წლებიდან, თუმცა მისი მშენებლობის შესახებ თანხმობა მხოლოდ 1897 წლისთვის მიიღეს.
1902 წლის 14 სექტემბერს დაწყო ტაძრის მშენებლობა, რომლის დროსაც ლოცვა აღავლინა იოანე კრონშტადტელმა და მონაწილეობდა ვიცე-ადმირალი სტეფან მაკაროვი.
აღსანიშნავია ისიც, რომ ამ ქართულ სკოლასთან, რომელსაც მაშინ „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება“ მფარველობდა, ერმილეს ინიციატივით და ხელმძღვანელობით დაარსდა სპეციალური განყოფილება აჭარელი მოზრდილი ახალგაზრდებისთვის, სადაც წერა–კითხვის უცოდინარნი იყვნენ ჩაბმული.
ცხადია, მოზრდილთა განათლების ამგვარი ტიპის განყოფილება იმ პერიოდში ახალი მოვლენა იყო და ბათუმის სინამდვილეში კი ის პირველი კულტურული კერა, რომელსაც თანაგრძნობით ეკიდებოდნენ მოწინავე ქართველი მოღვაწეები.
1888 წელს ერმილემ საქალაქო და სამრევლო სკოლების მასწავლებლობის უფლების მოსაპოვებლად ჩააბარა გამოცდები და ზუგდიდის მაზრაში დაიწყო მასწავლებლად მუშაობა.
ოზურგეთის საქალაქო სასწავლებლის კურსის დასრულების შემდეგ ხონის საოსტატო სემინარიაში განაგრძო სწავლა, მაგრამ ამ სასწავლებლის დირექტორთან კონფლიქტის გამო იძულებული გახდა ბოლო კურსიდან სწავლა მიეტოვებინა.
ერმილე დავითის ძე შარაშიძე (დ. 1860, დაბლაციხე, ოზურგეთის მაზრა, ამჟამად ჩოხატაურის რაიონი — გ. 30 ნოემბერი, 1939) — ქართველი პედაგოგი.
ქვედა თბილი ტაძარი კი თავდაპირველად ღირსი ათანასე ათონელის სახელზე (მოგვიანებით ეკლესია აკურთხეს სერგი რადონეჟელის, ხოლო მისი ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე).
2006 წლის 14 მარტს, წმინდა ევდოკიას ხსენების დღეს სოფელ ლუკინოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა წმინდა ბარბარეს მანტიით შემოსა წინამძვარი ბარბარე.
2009 წლის 14 ოქტომბერს ღვთისმშობლის კვართის დღესასწაულზე ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აღასრულა საღვთო ლიტურგია ღვთსიმშობლის კვართის მონასტრის მთავარ ტაძარში.
2009 წლის მონაცემებით ლუკინოს მონასტერი ერთადერთია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა უახლეს პერიოდში საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ.
ის ყოფილი საბჭოელი ჩემპიონი ტანმოვარჯიშეების ერთადერთი ქალიშვილია: მამამისი 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ოქროს მედალოსანი — ვალერი ლიუკინია, ხოლო დედა 1987 წლის რიტმული ტანვარჯიშის მსოფლიო ჩემპიონატის გამარჯვებული — ანა კოტჩევა.
1994 წელს ვალერი ლიუკინი ყოფილ საბჭოელ ჩემპიონთან ევგენი მარჩენკოსთან გაერთიანდა, რათა ტეხასში, პლეინოში მსოფლიო ოლიმპიური ტანვარჯიშის აკადემია გაეხსნა.
2008 წლის იანვარში სამხრეთ მედოთურ უნივერსიტეტში საერთაშორისო ბიზნესის მიმართულებაზე ჩაირიცხა, მაგრამ სააუდიტორიო მეცადინეობებს არ ესწრებოდა, რადგანაც მთელ ენერგიას 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებისთვის მზადებაში ხარჯავდა.
უნივერსიტეტის კამპუსში 2009 წლის გაზაფხულზე დაბრუნდა, მაგრამ სამოგზაურო გრაფიკისა და პროფესიული შეხვედრების გამო ის სემესტრის დასრულებამდე გარიცხეს.
მსოფლიო ჩემპიონატის 9 მედლით, მათ შორის 7 ინდივიდუალური მედლით, შენონ მილერთან ერთად აშშ-ის ტანმოვარჯიშეთა შორის ამ მაჩვენებლებით მესამე ადგილზეა.
ნასტიამ ტანვარჯიშში ვარჯიში სამი წლის ასაკიდან დაიწყო, რადგანაც ის „ყოველთვის სავარჯიშო დარბაზის ირგვლივ ტრიალებდა“ თავის მშობლებთან ერთად, რომლებიც თავს იმის უფლებას არ აძლევდნენ, ბავშვი ძიძისთვის მიებარებინათ, ამიტომაც მწვრთენად მუშაობისას, ნასტიაც მუდამ თან ახლდათ.
თავდაპირველად მშობლები არ მოელოდნენ, რომ ნასტიაც ტანმოვარჯიშე გახდებოდა, რადგანაც კარგად იცოდნენ, რამდენად დიდი იყო ზეწოლა პირველობისთვის, მაგრამ შემდეგ ანასტასიას სპორტისადმი ბუნებრივი მიდრეკილება შეამჩნიეს და შეხედულებებიც შეეცვალათ.
წინაოლიმპიურ ღონისძიებებში რიგი ჩავარდნების შემდეგ, ლიუკინი ოლიმპიურ გუნდში ვერ მოხვდა და 2012 წელს ტანვარჯიშიდან საბოლოოდ წავიდა.
არსებობს დოკუმენტური მტკიცებულება კოლომენსკოეში „ამაღლების სახელობის ეკლესიის ქვის სამრეკლოს“ რსებობის შესახებ, რომელზეც 1640 წელს დაკიდეს 53 ფუთის სიმძიმის ზარი, რომელიც ჩამოასხა ხელოსანმა დანიელ მატვეევმა.
საუკუნის შუა წლებში ვაჭარმა იროდიონ ჩირკინმა, თავის შვილ, ასევე ვაჭარ ივანესთან ერთად გადაწყვიტა აეშენებინათ ახალი, ორსართულიანი ქვის ეკლესია.
1741 წელს პირველად აკურთხეს ეგვტერი მოსკოველი წმინდანების პეტრეს, ალექსის, იონასი და ფილიპეს სახელზე, ხოლო მთავარი საკურთხეველი ღვთისმშობლის ხარების სახელზე აკურთხეს 1742 წელს.
ტრანს-ადრიატიკული მილსადენი — მილსადენი, რომელიც აზერბაიჯანის, საქართველოს, თურქეთის, საბერძნეთისა და ალბანეთის გავლით განახორციელებს ბუნებრივი აირის ტრანსპორტირებას სამხრეთ იტალიაში.
პროექტის აქციონერებია ბრიტანული ნავთობის კომპანია , აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ნავთობის კომპანია , იტალიური კომპანია , ბელგიური კომპანია , ესპანური კომპანია და შვეიცარული კომპანია .
2003 წელს საერთაშორისო შვეიცარულმა კომპანიამ -მა განაცხადა ტრანს-ადრიატიკული პროექტის შექმნის შესახებ და იმავე წელს დაიწყო ტექნიკურ-ეკონომიკური მხარეების შესწავლა, რომელიც დასრულდა 2006 წელს.
კვლევის დროს გამოიკვეთა ორი ვარიანტი: ჩრდილოეთის მარშრუტი — ბულგარეთის, მაკედონიისა და ალბანეთის გავლით და სამხრეთის მარშრუტი - საბერძნეთისა და ალბანეთის გავლით.
2008 წელს -მა და -მა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომელიც ითვალისწინებდა საერთო წვლილის შეტანას ტრანს-ადრიატიკული მილსადენის მშენებლობასა და ექპლუატაციაში.
ამავე წელს, აღნიშნულ კომპანიებთან ერთად, საბერძნეთის ხელისუფლება იწყებს მოსამზადებელ სამუშაოებს 200 კილომეტრიანი მილსადენის შენებისა საბერძნეთის ქალაქ სალონიკიდან საბერძნეთ-ალბანეთის საზღვრებამდე.
2013 წელს ალბანეთმა, იტალიამ და საბერნეთმა ხელი მოაწერეს სამმხივ ხელშეკრულებას, სადაც აღნიშნული იყო სამი ქვეყნის სრული მხარდაჭერა პროექტისადმი.
ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილებში მიაშენეს ორსართულიანი ნაგებობები, ახალი სამსართულიანი დერეფანი, რომელიც აკავშირებდა აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კორპუსებს.
შემდეგი მნიშვნელოვანი გადაკეთება შენობამ 1898-1900 წლებში განიცადა, როდესაც საზღვაო საინჟინრო სასწავლებლისთვი შენობა მნიშვნელოვნად გაფართოვდა არქიტექტორ ლ.
თანამედროვე სახელწოდება ერთი ვერსიით მიიღო იმის გამო, რომ არქიტექტურული სტილით იგი იტალიურ შენობებს წააგავდა, თუმცა არქიტექტორები და მშენებლები გერმანელები იყვნენ: იოჰან ბრაუნშტეინი და გოტფრიდ შედელი.
გაზის ექსპორტი ხდება სამხრეთ კავკასიის გაზსადენითა და -ის მილსადენით, რომლებიც აერთიანებენ ტერმინალის მილსადენებს ეროვნული ქსელის სისტემით "აზერიგასით" და ნავთობი გადაეცემა მსოფლიო ბაზრებს საექსპორტო მილსადენით „ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის“ მეშვეობით.
ტერმინალის ეს ნაწილი აშენდა და ექსპლუატაციაში შემოღებულ იქნა ნავთბობის გადამუშავებისთვის, შენახვისა და ექსპორტისთვის აზერი-ჩირაგ-გიუნაშლის ნავთობისა და გაზის კომპლექსიდან.
ტერმინალის მეორე ნაწილი აშენდა გაფართოების პროექტის ფარგლებში და ითვალისწინებს ნავთობის მიღებას, დამუშავებას, შენახვასა და ექსპორტს შაჰდენიზის სანავთობო საბადოდან, რომელიც აშენდა 1999 წელს.
სანგაჩალის ტერმინალი — დიდი სამრეწველო კომპლექსი, რომელიც შედგება ნავთობის შეგროვების, გადამუშავების, შენახვისა და ექსპორტის პუნქტებისგან, ასევე აზერი-ჩირაგ-გიუნაშლის ნავთობიდანაც.
2018 წლის დასაწყისში აღინიშნა, რომ წლის დასაწყისში, სავარაუდოდ სექტემბერში, იგეგმება პირველი გაზის წარმოება და 2019 წელს იგეგმება 2 მილიარდი კუბური მეტრი გაზის წარმოება, რომელიც მიეწოდება თურქეთს.
ის დაბრუნდა წმინდა მავრიკის კუნძულზე პორტ ლუისში, სადაც გარდაიცვალა 1831 წლის 23 მაისს მალარიული ციებით, რომელიც მადაგასკარზე შეეყარა 1828 წელს.
ბუდობს ჩრდილოეთ და საშუალო ტაიგისა, ტყეტუნდრის წყალსატევებში სკანდინავიიდან დასავლეთით ანადირის აუზის აღმოსავლეთ ნაწილამდე, კამჩატკამდე, ოხოტის ზღვის სანაპირომდე, ჰოკაიდომდე.
მიგრირებს შავი, ბალტიის, კასპიის ზღვებისკენ, ვადენზეესკენ, აგრეთვე მისი გამოზამთრების ადგილებია პაკისტანი, ჩინეთი, იაპონიის კუნძულები, საფრანგეთი, ინგლისი, ალჟირი, ტუნისი, ეგვიპტე, ერაყის ცენტრალური ნაწილი.
საუკუნეში მონასტერმა აყვავების მწვერვალს მიაღწია, მაგრამ 1597 წელს პეჩერის მონასტერმა უდიდესი უბედურება განიცადა: 18 ივნისს, ღამის სამ საათზე, მიწის დიდი ნაწილის მოწყვეტამ მონასტერი გაანადგურა.
მაგრამ საზოგადოდ აღიარებულია, რომ მონასტრის შემქმნელი არის წმინდა დიონისე, რომელიც რამდენიმე ბერთან ერთად წამოვიდა კიევ-პეჩერის ლავრიდან ნიჟნი-ნოვგოროდში და გამოკვეთა გამოქვაბული ქალაქიდან სამ ვერსში, სადაც დასახლდნენ კიდეც.
1640-1650-იან წლებში ნიჟნი-ნოვგოროდელმა არქიტექტორმა ანტიპ კონსტანტინოვმა ააგო სამონასტრო ანსამბლი, მათ შორის ამაღლების ტაძარი, სამრეკლო, მიძინების ტაძარი სატრაპეზო დარბაზით, ექვთიმე სუზდალელის კარის ეკლესია, წინამძღვრის სასახლე და კელიების კორპუსი მაკარის სახელობის ტაძრით.
მონასტერი მკაცრ სამონასტრო პრინციპებზე იყო დამყარებული: ბერებს არ ჰქონდათ პირადი ქონება; ყველა ქონება იყო საერთო; ყველა მუშაობდა საკუთარი საკვებისთვის; იღუმენის კურთხევის გარეშე ვერავინ გაცდებოდა მონასტრის კარებს.
როდესაც ნატო-ს ძალებმა პრიშტინა აიღეს და სერბეთის ჯარებმა კოსოვოს ტერიტორია დატოვეს აღმოჩნდა, რომ ბროვინა სერბეთში ტყვეობაში იმყოფებოდა.
მისი გატაცების შესახებ ამბავი პირველად 1999 წლის 24 აპრილს გაჟღერდა, როდესაც მისმა შვილმა მოახერხა საერთაშორისო მწერალთა ასოციაციასთან დაკავშირება და მათ მიმართა, რომ დედამისის გატაცების ამბავი ფართოდ გაეშუქებინათ.
მოგვიანებით, ბროვინა სერბეთის ქალაქ პოჟარევაცის ციხეში გადაიყვანეს და მისი ციხეში ყოფნის პირველ თვეს, იგი 200-ზე მეტჯერ დაკითხეს, რომელიც ჩვეულებრივ დილის 7 საათიდან საღამოს 5 საათამდე გრძელდებოდა.
1999 წლის 9 დეკემბერს, საჩვენებელ პროცესზე იუგოსლავიის სისხლის სამართლის კოდექსის 136-ე მუხლის თანახმად მას ბრალი დასდეს „ტერორისტულ საქმიანობაში“.
ზაგრებში სწავლის დასრულების შემდეგ, სადაც პედიატრიას სწავლობდა, ის მშობლიურ კოსოვოში დაბრუნდა და მუშაობა დაიწყო ალბანურენოვან გაზეთ „“-ში, ჟურნალისტად.
ვინაიდან კოსოვოში პოლიტიკურ სიტუაცია 1990-იან წლებში გაუარესდა და გაჩაღდა საბრძოლო მოქმედებები, ბროვინამ პრიშტინაში კლინიკა გახსნა, სადაც ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ ინფორმაციას ავრცელებდა ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა გველის კბენის დროს მოქმედება, ჭრილობის მოვლა და მშობიარობა.
კოსოვოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, ფლორა ბროვინამ 2001 წელს კოსოვოს დემოკრატიული პარტიიდან მოულოდნელად პრეზიდენტად იყარა კენჭი, რა დროსაც ყველა კანდიდატად ჰაშიმ ტაჩის განიხილავდა, რომელიც პარტიის ლიდერი იყო.
90-იანი წლების შუა ხანებითვის, სვეტლანა ძლიერი პროფესიონალი სპორტსმენი გახდა და შევიდა რუსეთის ეროვნულ ნაკრებში, სადაც ყველა სახის კონკურსში აჩვენებდა სტაბილურ და დამაკმაყოფილებელ შედეგს.
ტაძრის საერთო ტიპი ცილინდრია, რომელიც გადახურულია ნახევარსფერული ერთადერთი გუმბათით, რომელიც ტიპიურია საუკუნის მოსკოვური კლასიციზმის არქიტექტურისათვის.
საბჭოთა პერიოდში გუმბათის ქვეშ სამსართულიანი სათავსოები მოაწყვეს, დაანგრიეს სამრეკლო (იგი ხელახლა ააგეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის ტაძრის დაბრუნების შემდეგ, 1994 წელს).