polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
2016 წლის 8 ივლისს, შედგა ეჯარიას დებიუტი ლივერპულის სასტარტო შემადგენლობაში, წინასასეზონო მზადებისთვის გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში, სადაც ლივერპულმა პრენტონ პარკზე ტრანმერ როვერსი 1-0 დაამარცხა, ეჯარიამ მატჩის პირველი ნახევარი სრულად ჩაატარა.
მისმა სტაბილურმა თამაშმა ბევრი მაყურებლის სიმპათია დაიმსახურა, ცენტრალურ ნახევარდაცვაში სტაბილური თამაშის, ფიზიკური ძალის და პასის ტექნიკის გამო, ეჯარია ახალგაზრდა პოლ პოგბასაც შეადარეს.
ოვიემუნო "ოვიე" ეჯარია , ნიგერიული ფესვების მქონე ინგლისელი ფეხბურთელი, ამჟამად ასპარეზობს ინგლისის პრემიერ ლიგის გუნდ ლივერპულში, ცენტრალური ნახევარმცველის პოზიციაზე.
13-ის ყოველ რაუნდის დასაწყისში, მოთამაშეებს ეძლევათ დრო მოარგონ და შეასწორონ თავისი პერსონაჟი და აირჩიონ პროფესია, როგორიცაა დამლაგებელი ან ინჟინერი, რაც კარნახობს მოთამაშეებს თავის როლზე კოსმოსურ სადგურზე.
თამაშის მოქმედება ხდება მომავალი დროის კოსმოსურ სადგურზე, სადაც მოთამაშეები ირჩევენ სხვადასხვა საქმიანობას, მოთამაშეების მოქმედებები სხვადასხვა პროფესიებით კი იწვევს სხვადასხვა შედეგებს.
მოთამაშეს შეუძლია გამოიყენოს თითქმის ყველა ობიექტი სადგურზე, მოთამაშეს შეუძლია შეცვალოს თავისი "განზრახვა" რითიც იცვლება მოქმედება სხვადასხვა ობიექტზე.
სულხან-საბა ორბელიანსაც თავის იგავ-არაკებში მოხმობილი აქვს ბუკის ცემა: „თუმცა ამ საკრავს ხმობა და ყუირილი უფრო შეეფერება, ვიდრე ცემანი საყვირთა" ს.
ორბელიანის განმარტებით საყვირთა სახეობანი ერთმანეთისაგან ზომითაც განირჩეოდნენ, მაგალითად: „ბუკი საყვირია დიდი”, ხოლო „ზროხაკუდი საყვირია მომცრო”.
ლაშა-გიორგის არზრუმის მხარეს ლაშქრობის დროსაც იქაურებმა „ვითარცა განთენდა, ჰკრეს ბუკთა და დაფდაფთა და შეიქმნა ხმა ქალაქთა შინა, დამასკუნელნი სისხლთა, მათთა დათხევისანი”.
თამარ მეფის პირველი ისტორიკოსი მოგვითხრობს, რომ ირანში ლაშქრობიდან საქართველოში დაბრუნებულ ძლევამოსილ ჯარს თამარი „მიეგება ზეიმითა და დიდებითა: იყო ხმა ბუკთა და დუმბულთა”.
ვეფხისტყაოსნიდან“ ირკვევა, რომ მეფედ კურთხევის დროს ბუკის კვრა წესად იყო მიღებული. მაგალითად, როდესაც როსტევანმა თინათინი თანამოსაყდრედ დასვა: „ბუკსა ჰკრეს და წინწილანი დაატკბობდეს ტკბილთა ხმათა“, ან „ბუკსა ჰკრეს და მეფედ დასვეს, ქოსნი ჰხმასა დაატკბობდეს”.
ვეფხისტყაოსანში” ნათქვამია: „გამოჩნდეს, სცემდეს ტაბლაკსა, ბუკმან ხმა გააზერაო”, ხოლო „ვისრამიანში” რამინის ლაშქრად გამგზავრების აღწერილობაში აღნიშნულია: „გაემართნეს დიდითა ლაშქრითა, ასაყრელთა ბუკთა სცემდეს, ქოს-ალამნი ჯეონისამებრ მოდიოდეს”, ე.
სამეგრელოში ბუკს დიდი დღესასწაულების დროს უკრავდნენ, მაგალითად, სააღდგომო ლიტანიას წინ ორი მებუკე მიუძღოდა ხოლმე, არქანჯელო ლამბერტის ცნობით: „ნათლიღების დღესასწაულის წყალკურთხევის ლიტანიობის დროს წირვა რომ დასრულდება, მთელი პროცესია მახლობელ მდინარეზე მიდის, რათა დიდის ამბით წყალი აკურთხოს.
1902 წელს რუსეთის მმართველი სინოდის მიერ ხელდასხმულ იქნა ეპისკოპოსად და ასრულებდა ალავერდელი ეპისკოპოსის, საქართველოს საეგზარქოსოს ვიკარიუსის, თბილისის მაცხოვრის ფერისცვალების მამათა მონასტრის წინამძღვრის მოვალეობებს.
ამის შემდეგ მსახურებას რუსეთის იმპერიის ფარგლებში აგრძელებს: 1905 წლიდან პოდოლსკის ეპარქიაში, 1906 წლიდან – თურქესტანისა და ტაშკენტის ეპისკოპოსია.
მის მიერ დაარსებული ეპარქიის ბეჭდვითი ორგანო – „თურქესტანის ეპარქიული უწყებანი" ეპოქალური მოვლენა იყო მთელი რეგიონისთვის. ხშირად ჩადიოდა რუსეთში და იქიდან ჩამოჰყავდა მღვდლები „სამოციქულო ღვაწლისათვის", აგროვებდა რუს ქველმოქმედთა შემოწირულობებს, ჩამოჰქონდა წმინდა ნაწილები, ხატები.
ის იყო საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის აქტიური მოწინააღმდეგე, და 1917 წლის მარტის მოვლენებს და საქართველოს ეკლესიის დამოუკიდებლობას „თვითნებობად” მიიჩნევდა.
1919 წელს, ყირიმში ვრანგელის შენაერთების შესვლის შემდეგ, ის აირჩიეს დროებითი უმაღლესი საეკლესიო სამმართველოს თავმჯდომარედ რუსეთის სამხრეთ–აღმოსავლეთში.
ვრანგელის დამარცხებისა და თეთრგვარდიელების ყირიმიდან ევაკუაციის შემდეგ არქიეპისკოპოსმა არ მოისურვა რუსეთის დატოვება, ეს თვითმკვლელობის ტოლფასი იყო.
ოდესის ნოვოროსიის უნივერსიტეტის წარჩინებით დასრულების შემდეგ, ბრწყინვალე საერო კარიერას უწინასწარმეტყველებდნენ, მაგრამ ყველასთვის მოულოდნელად იმავე წელს კიევის სასულიერო აკადემიაში ჩაირიცხა და ბერად აღიკვეცა დიმიტრის სახელით .
სემინარიის მოსწავლეთა შორის იყო იოსებ ჯუღაშვილიც, რომელთან ურთიერთობამაც, როგორც ამბობენ, ანტონ აბაშიძე 30-იანი წლების რეპრესიებს გადაარჩინა.
ანტონ აბაშიძე (დ. 12 ოქტომბერი, 1867, ვეჯინი — გ. 1 დეკემბერი 1942, კიევის ოლქი) — წარმოშობით ქართველი სასულიერო პირი, რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი, მოსკოვის საპატრიარქოს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი.
მოგვცეს კომპოზიციის ელემენტების ამგვარი დეტალური აღწერა, უფრო მეტიც იგი გვიხსნის მიზეზზსაც, თუ რამ უბიძგა ამ სურათის დახატვა, როგორ უნდოდა გადმოეცა მოსვენების, უქმად ყოფნის, სიმშვიდის შეგრძნება.
ეს სიმშვიდე მოჩვენებითია, რადგანაც, სინამდვილეში იგი ძალიან აფორიაქებული იყო, ცხოვრების სხვა პერიოდების მსგავსად, თუმცა ამ აღელვების საფუძველი კიდევაც ჰქონდა.
ვან გოგი ფიქრობდა, რომ ცოტაღა აკლდა მისი ოცნების ასრულებას - მხატვართა საძმოს შექმნას, რაზეც ამდენი უფიქრია და ძალისხმევა გააორმაგა, რათა გოგენი და ბერნარი ჩამოსულიყვნენ და ყვითელ სახლში მასთან ერთად დასახლებულიყვნენ.
შესაძლებელია, იმ გრძნობების გავლენით, რაც მასში ირეოდა ამ ნახატის ხატვისას, ვან გოგს საკუთარი საძინებეილი თავისი შემოქმედების ძირეულ და უმთავრეს ელემენტად მიაჩნია.
2014 წლის 12 მაისს ლუჰანსკის სახალხო რესპუბლიკის ხელისუფლებამ გამოაცხადა, რომ იმავე წლის 11 მაისს ლუჰანსკის სახალხო რესპუბლიკის თვითგამორკვევის რეფერენდუმზე ამომრჩეველთა 96,2% ხმა მისცა რეგიონის დამოუკიდებლობას და ახალი რესპუბლიკის შექმნა.
უკრაინის ხელისუფლება ლსრ-ის მხარდამჭერებს ტერორისტებად და სეპარატისტებად მიიჩნევს და მათ წინააღმდეგ ანტიტერორისტულ ოპერაციას ატარებს (საერთაშორისო ჩარევით შეჩერდა 2014 წლის სექტემბერში და 2015 წლის დასაწყისში).
ოპერაციის დასაწყისის პერიოდში ადგილობრივი საოლქო საბჭოს დეპუტატებმა განაცხადეს, რომ უკრაინამ პატივი უნდა სცეს ლუგანსკში მცხოვრები ხალხის ნებას და დაახასიათეს ოპერაცია როგორც „ტერორისტული“ და თავისივე ხალხის წინააღმდეგ წარმართული.
უკრაინა და უკრაინული კონსტიტუცია 2014 წლის აპრილში ჩატარებულ „დამოუკიდებლობის“ რეფერენდუმს არ აღიარებს და ლსრ-ს უკრაინის ნაწილად თვლის, რომელიც ამ დროისთვის, რუსეთის მიერ არის ოკუპირებული.
ლუჰანსკის სახალხო რესპუბლიკა — რუსეთის ფედერაციის არაღიარებული სუბიექტი, ჩამოყალიბებულია უკრაინის ლუჰანსკის ოლქის ოკუპირებულ ტერიტორიაზე.
აქ აღმოაჩინეს ათასობით ნივთი: თიხის ჭურჭელი, ლითონის იარაღ-საჭურველი, ბრინჯაოს, მინის, ქარვის, გიშრისა და სხვა მასალისგან დამზადებული მძივ-სამკაული, ფუფუნების სხვა საგნები.
ყურადღებას იქცევს ცხვრის, ხარის, ცხენის, ჯიხვის, ფრინველის პლასტიკური გამოსახულებები, რომელიც ადგილობრივი ფაუნის გამოხატულებას უნდა წარმოადგენდეს.
ლარილარის სამაროვანის ტერიტორიაზე ალექსანდრე მაკედონელის სტატერის არსებობა სხვა სამარხეულ ინვენტართან ერთად უმნიშვნელოვანესია იმ აზრის განსამტკიცებლად, რომ სვანეთი ელინისტურ პერიოდში ჩართული იყო საერთაშორისო ფულად მიმოქცევაში და არ წარმოადგენდა კარჩაკეტილ რეგიონს .
სს-ში ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთ ნაწილისა და მცირე აზიის იონიური ქალაქებიდან ჯერ კოლხეთის ბარში და შემდგომ მთის რეგიონში შემოდიოდა საქონელი, კერძოდ, ბერძნული მხატვრული კერამიკა -შავლაკიანი ჭურჭელი .
სვანეთში, ლარილარის სამაროვანზე, ჭუბერის თემში, მდინარე ნენსკრას ანუ ჭუბერის მარცხენა ტერასაზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 900 მ სიმაღლეზე აღმოჩენილია ბერძნული შავლაკიანი ჭურჭელი, აქვე დადასტურებულია უცხოური სამკაული, მათ შორის - მინის ლურჯი ფერადზოლებიანი, მინის თეთრ და ლურჯთვლებიანი, ასევე ყვითელი, ლურჯი და ყავისფერი პასტის ფერადი ინკრუსტირებული მძივები, სხვადასხვა ფერის მინისგან დამზადებული მრავალრიცხოვანი მძივსაკიდები, რომელთა მოყვანილობა ხშირად ზარაკებს, ამფორისკებს, დოქებსა და სხვა ნივთებს ჰგავს .
იმჟამად მთავრობის პოლიტიკას საქართველოს სამხრეთ სასაზღვრო რეგიონებში ქართული მოსახლეობის დამკვიდრება (განსაკუთრებით სვანებისა და აჭარლების, რადგანაც ამ კუთხეების მკვიდრთათვის დამახასიათებელი იყო მაღალი შობადობა) წარმოადგენდა.
სვანეთის მოსახლეობის დიდი ნაწილი საცხოვრებლად ქვემო ქართლის რეგიონში გადავიდა, რადგან სოფლად სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა არცთუ კარგი იყო.
ჰესის საპროექტო კომპანია, სს „ნენსკრა ჰიდრო“, მთელ რიგ მასშტაბურ სოციალურ პროექტებს ახორციელებს, რომლებიც რეგიონის მდგრად განვითარებაზეა მიმართული.
კომპანია ასევე აწარმოებს საინფორმაციო კამპანიას ნენსკრასა და ნაკრას ხეობებში ტურიზმის პოპულარიზაციისთვის, რაც საოჯახო სასტუმროების, ტურისტული ატრაქციებისა და აქტივობების შესახებ ინფორმაციის გავრცელებას გულისხმობს.
ყუადაქანებული ცულები, საფხეკები, ბრინჯაოს ქინძისთავისნაირი სამაგრები, გვიანი ბრინჯაოს ხანის თოხი და ნამგალი, ასევე მეტალურგიულ მოედანზე ნაპოვნი სახნისი, რომელიც წინარე ანტიკურ ხანას მიეკუთვნება.
პროექტის ფარგლებში, კომპანია „ნენსკრა ჰიდრო“ თანამშრომლობს კომპეტენტურ არქეოლოგებთან, რომლებსაც მრავალწლიანი გამოცდილება აქვთ სამეგრელო-ზემო სვანეთის არქეოლოგიურ აღმოჩენებისა და კულტურული მემკვიდრეობის განვითარებაში.
არქეოლოგები ატარებენ შესაბამის ტრენინგებს პროექტის თანამშრომლებისათვის, არქეოლოგიური აღმოჩენებისა და კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ მათი ცნობიერების ამაღლების მიზნით.
ასევე ტარდება ინსტრუქტაჟი, იმისათვის, რომ სამუშაოების შესრულებისას საეჭვო / უცხო ნივთის აღმოჩენის შემთხვევაში, დაუყოვნებლივ მოხდეს სამუშაოს შეჩერება, რათა კომპეტენტურმა პირებმა შეაფასონ აღმოჩენილი ნივთი.
მეტალურგიული ქურებით, ანტიკური ხანის სტატერების ადგილობრივი მინაბაძებით, ქვემო მარღის გვიანანტიკური-ადრეშუასაუკუნეების პერიოდის სამარხებით, ზემო მარღის რომაული ხანის საგუშაგო-სამეთვალყურეო კოშკით და შემთხვევით აღმოჩენილი უამრავი არტეფაქტით, რომელთა ქრონოლოგია იწყება ადრებრინჯაოს ხანიდან და მთავრდება გვიანი შუასაუკუნეებით.
პროექტის ფარგლებში განხორციელდა რამდენიმე სოციალური პროექტი, მათ შორის - ხიდის სარეაბილიტაციო სამუშაოები, წისქვილის აღდგენა და ელექტროგადამცემი ბოძების გამოცვლა.
განსაკუთრებით გამოირჩევა იგი ვაშლის მეტად არომატული ჯიშებით («ანტონოვკა», «შამპანური», «მაისის ვარდი», «შაფრანი», «სამეფო», «ბროცკი», «კეხურა», «კიტრა» და ა.შ.).
მკვლევარების ვარაუდით, ადგილზე წარმოებული პროდუქციითა და ნედლეულით იმ პერიოდში არა მარტო კოლხეთი, არამედ აღმოსავლეთის სახელმწიფოებიც მარაგდებოდნენ.
ნენსკრას მარჯვენა შენაკადის - თეთნაშურას ხეობით, ან დევრას გავლით, რომელიც შამფურილისა და რატიანის მთა-საძოვრებს გაივლის, ხოლო უღელტეხილიდან გზა ბარდღუშნაკრავალად წოდებული ადგილის გავლით მდ.
სტაბილური დასაქმების მიუხედავად, სკოლა დატოვა რამდენიმე პედაგოგმა, რაც ძნელად მოსაგვარებელ პრობლემებს ქმნიდა სოფლის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან დაწესებულებაში.
ჭუბერის ერთ-ერთ უბანს ლახამ ჰქვია, აქ ღორების კოლტი ჰყოლიათ, ღორის ტყავისგან კი ყველაზე გამძლე საბურველი მზადდებოდა, რაც ძალზე საჭირო იყო მჭედლობისთვის.
მკვიდრებში არსებობს ვერსიები, თითქოს მოსახლეობის აყრის მიზეზი სტიქიური უბედურებები ან მტერთა შემოსევები იყო, თუმცა ჩვენს ხელთ არც ერთი ამ მოსაზრების დამადასტურებელი მასალა არ მოიპოვება.
დასავლეთ საქართველოში საშუალო წლიური ტემპერატურა იკლებს სიმაღლის მატებასთან ერთად და დაბლობის მთიან ნაწილში მერყეობს 6-10 ფარგლებში, ხოლო მაღალმთიან რაიონებში - 2-4 ფარგლებში.
ლახამის მეტეოსადგურის მონაცემებით ნალექების დონე დაახლოებით 1267 მმ-ია წელიწადში და ხასიათდება წვიმის განსაკუთრებული ინტენსივობით ზაფხულისა და შემოდგომის თვეებში.
წვიმის ინტენსივობა იმატებს სიმაღლის მატებასთან ერთად და მწვერვალებზე 2800 მმ აღწევს, ხოლო კავკასიონის ქედის უმაღლეს წერტილებში - 3200 მმ აღემატება.
ეს გადასასვლელი მთელი ზაფხულის განმავლობაში მეტად ადვილი და ხელსაყრელია როგორც საცხენოსნოდ, ისე ფეხით მოსიარულეთათვის და საქონლის გადასარეკად, ამიტომაც ისტორიულად, იგი ინტენსიურად გამოიყენებოდა მიმოსვლისთვის.
ჭუბერი რომ გარესამყაროსთან დაკავშირებას ახერხებდა, დასტურდება გადმოცემითაც, რომ ვინმე ნავლად ვიბლიანსა და გვარმიანების კაცს უღრან ტყეში უპოვიათ გამოქვაბული, სადაც ოქროსა და ვერცხლის ნივთები - განძი იყო აღმოჩენილი.
გეორგ კასტრიოტის კანონები არის უახლოესი მსგავსება " " და ეს უკანასკნელი, როგორც წესი, ყველაზე ცნობილია და ასევე განიხილება, როგორც სიტყვა "კანუნი"-ს სინონიმი.
ეს უკვე გამოიყენება, ძირითადად, ჩრდილოეთ და ცენტრალური ალბანეთის და მიმდებარე ტერიტორიებზე, ასევე ადრე იუგოსლავიის ტერიტორიაზეც, სადაც არსებობს ალბანელი მოსახლეობის დიდი ეთნიკური წარმომადგენლობა: მონტენეგროში, კოსოვოსა და მაკედონიაში.
არსებობს მხოლოდ ერთი "კანუნი" უძველესი დროიდან და საყოველთაოდ მოხსენიებული, როგორც " ", საიდანაც წარმოიშვა ექვსი შემდეგი ვარიაციები, რომელიც საბოლოოდ განვითარდა ტერიტორიების, პიროვნების და მათი წარმოშობის დროს მიხედვით: " " , " " , " " , " " , " " და " " , რომელიც ცნობილია, როგორც " " .
ტერმინი "კანუნი" მომდინარეობს ბერძნული სიტყვა "" -დან, რაც ნიშნავს, სხვათა შორის "ბოძზე" და "წესი", რომელიც გადაყვანილ იქნა ბერძნულიდან არაბულზე და შემდეგ თურქულად და ალბანურად.
თუმცა, ახალი რუსეთ-სპარსეთის ომის დაწყებისთანავე, სახანო გენერალ პასკევიჩის ჯარებმა დაიკავეს, რომელმაც 1827 წლის 26 ივნისს ნახიჩევანში შეაღწია და დაამარცხა 3000 სპარსული ჯარი.
1828 წლის 10 თებერვალს ხელმოწერილი თურქმენჩაის ზავის თანახმად, ერევნისა და ნახიჩევანის სახანოების ტერიტორია შაჰმა სრულიად დაუთმო რუსეთის იმპერიას.
1918 წლის ივნისში ქალაქი პირველად დაიპყრეს თურქეთის ჯარებმა, რომლთა დახმარებით არაქსის რესპუბლიკა გამოცხადდა და შემდეგ 1918 წლის ნოემბერში ისინი შეცვალეს ინგლისელებმა.
1921 წლის დასაწყისში ჩატარდა რეფერენდუმი, რომელმაც აჩვენა, რომ რეფერენდუმში მონაწილეთა 90% აზერბაიჯანის შემადგენლობაში შესვლა სურდა, ავტონომიური რესპუბლიკის უფლებებით.
უკანასკნელი ორი ათწლეულის განმავლობაში ნახიჩევანში იზრდება საექსპლუატაციო საწარმოებისა და განვითარებადი ინდუსტრიის საქმიანობა, ასევე ვითარდება უცხოური ვაჭრობის ლიბერალიზაცია და საბაჟო ინფრასტრუქტურის გაფართოება, რაც ქალაქის ეკონომიკის ძირითადი ნაწილია.
ქალაქს ასევე აქვს მრავალი ისტორიული მუზეუმი: ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ლიტერატურის მუზეუმი, ნახიჩევანის სახელმწიფო ისტორიული მუზეუმი, ნახიჩევანის სახელმწიფო ხალიჩის მუზეუმი, ჯამშიდ ნახიჩევანსკისა და ბაჰრუზ ქანგარლის სახლ-მუზეუმები.
ნახიჩევანის მუნიციპალიტეტი შედგება ქალაქ ნახიჩევანისგან და სოფლებისგან: ალიაბადი, ბაშბაში, ბულქანი, ჰაჯინიიათი, ყარაჩუხი, ყარახანბაილი, თუმბული, ყარაღალიხი და დაშდუზი.
ერთ-ერთი კულტურული ცენტრია ჰეიდარ ალიევის სასახლე, სადაც ტარდება ადგილობრივი მხატვრების გამოფენები, ასევე 1000 კაცზე გათვლილი თეატრი; საბჭოთა დროინდელი რესტავრირებული ოპერის თეატრი, სადაც ნახიჩევანის სახელმწიფო მუსიკალური დრამის თეატრი დგამს სპექტაკლებს, კონცერტებს, მიუზიკლებსა და ოპერას.
ამ ეპოქის მთავარი ღირსშესანიშნაობებია მომინე ხათუნის მავზოლეუმი, რომელიც ითვლება აზერბაიჯანული არქიტექტურის ერთ-ერთ შედევრად და იუსუფ იბნ კუსეირის აკლდამა.
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 2009 წლის 9 ივნისის განკარგულებით, ბაბექის რაიონის სოფლები ბულქანი, ყარაჩუხი, ყარახანბაილი, თუმბული და ჰაჯინიიათი შევიდა ქალაქ ნახიჩევანის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის შემადგენლობაში.
ქალაქში მდებარეობს მომინე ხათუნის მავზოლეუმი, გიულისტანის მავზოლეუმი, ნოეს მავზოლეუმი, ყარაბაღლარის მავზოლეუმი, იუსუფ იბნ კუსეირის მავზოლეუმი, იმამზადეს მავზოლეუმი და ჰუსეინ ჯავიდის მავზოლეუმი.
გარდა ამისა, ამ სიმღერის ვიდეოკლიპი -ის ჩარტებში მესამე ადგილზე იყო, ჯგუფის ალბომმა კი ჟურნალ ""-ის 200 ყველაზე გაყიდვადი ალბომის რეიტინგში 81-ე ადგილი დაიკავა, დანიაში კი ის „ოქროს სიმღერა“ გახდა.
1990-იანების დასაწყისში ნოსკოვმა ჯგუფი დატოვა, 1993 წელს დაიწყო სოლო კარიერა, ხოლო 1994 წელს ინგლისურ ენაზე ჩაწერა ალბომი " ", რომელმაც ვერც რუსეთში და ვერც საზღვარგარეთ აღიარება ვერ მოიპოვა.
ნოსკოვი მოღვაწეობის სხვადასხვა პერიოდში მონაწილეობას მუშაობდა სხვადასხვა რუს ან უცხოელ არტისტებთან, როგორებიც არიან ალექსანდრე ზაცეპინი და ედუარდ არტემიევი.
1981 წლიდან ნოსკოვი გამოდიოდა ანსამბლ „მოსკოვში“ რომელთანაც ერთად დავით ტუხმანოვის ხემძღვანელობის ქვეშ 1982 წელს ჩაწერა ალბომი „ნლო“.
სინგლმა „ “ ჯგუფს კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი გამარჯვება მოუტანა და მეორედ მოაგებინა „ “-ის პრიზი, ასევე ის ფართოდ განხილული იყო, როგორც საკულტო სიმღერა.
მისი პოპულარობა უფრო და უფრო იზრდებოდა, ამიტომაც სიმღერა ხელახლა გამოვიდა სინგლად, რომელმაც პირველი ადგილი დაიკავა -ის სიმღერების ჩარტში, ამით 21 გახდა ერთადერთი გოგოების ჯგუფი, რომელმაც ეს მოეხერხა და მეორე კორეელი არტისტი -ის შემდეგ.
ჯგუფს -მა გადასცა ჰონორარი ალბომის ლიდერი სინგლისათვის, ასევე ისინი გახდნენ პირველი კორეელი არტისტები, რომლებმაც -ის შემდეგ მოახრერხეს ამ სიაში მოხვედრა.
ჯგუფმა ასევე -ის ჯგუფ -თან ერთად გამოუშვეს სიმღერა „“, ამის შემდეგ კი ოფიციალურად ჰქონდათ დებიუტი -ის -ზე, სადაც წარდგნენ სიმღერით „“ 2009 წლის 17 მაისს.
მას შემდეგ 21-მა გამოუშვა ორი ერთნაირსახელიანი გახანგრძლივებული პიესა 21 და 21 , ასევე ორი ალბომი და , გარდა ამისა რამდენიმე სინგლი, რომელიც ალბომში არ შესულა.
ჯგუფი დაბრუნდა თავისი პირველი სრულმეტრაჟიანი ალბომით, რომელშიც შესულია სიმღერები „ “, „ “ და „' “, რომელმაც დაიპყრო ყველა მუსიკალური ჩარტი და მოხვდა საუკეთესო სამეულში.
ასევე 21-მა მოიგო საუკეთესო პრიზები, ყველაზე მნიშვნელოვანი „ “ და „ “ -ს დაჯილდოებაზე, სადაც მოიგეს 4 პრიზი და 6-ში კი ნომინირებული იყვნენ.
2014 წლის 15 ოქტომბერს გამოქვეყნდა, რომ -ს დაგეგმილი ჰქონდა სოლო დებიუტი ამერიკის შეერთებულ შტატებში მის მენეჯერ სკუტერ-ბრაუნთან ერთად.
ის იშველიებს 1-ის ლიდერს ტედი პარკს, რომელიც იყო პროდიუსერი 21-ის უმეტესი სიმღერებისა, ასევე პროდიუსერი მომღერალზე დიდ ზეგავლენას ახდენდა, ის იყო მისი შთაგონება, როგორც მადონა, , ლაურინ ჰილი და ' -ი.
თეთრი გიორგის" მესვეურთა უდიდესი ნაწილისათვის საქართველოს სახელმწიფოებრივი მოწყობის საუკეთესო ფორმას წარმოადგენდა კონსტიტუციური მონარქია. ამ თვალსაზრისით მეტად საინტერესო და ორიგინალურია სვიმონ ციციშვილის მიერ 1941-1942 წლებში პარიზსა და ბერლინში შედგენილი ნაშრომი „საქართველოს ნაციონალურ–სოციალისტური სამეფოს გარიგება", რომლის დედანი დაცულია საქართველოს შსს სამინისტროს საარქივო სამმართველოს საარქივო ფონდში.
გარიგების" სქემის მიხედვით, სახელმწიფოს სათავეში დგას საქართველოს მეფე, პარლამენტის ფუნქციას ასრულებს „ერის დარბაზი", რომელსაც განაგებს „მეთაური". „ერის დარბაზი" ირჩევს „ბელადს" – „ქართული ეროვნული პოლიტიკის ხელმძღვანელს" , რომელიც აკომპლექტებს მთავრობას.
მრავლისმეტყველია ის გარემოება, რომ ხსენებული საკითხის განხილვისას ავტორი ზნეობრივ პრინციპებს ანიჭებს პრიორიტეტს, კერძოდ, იგი აღნიშნავს: „ქართული ისტორიისა და ჩვეულების მიხედვით საქართველოს ტახტის მემკვიდრეობა ეკუთვნოდა მეფე–ბაგრატიონთა მოდგმას.
ეხლაც ეს წესი უნდა ვიქონიოთ ვარაუდში და ბაგრატიონ–მეფის ჩამომავლობაში ვეძიოთ და შევარჩიოთ ღირსეული პიროვნება: ზნეობით, ქართველობით, მშვენებით, გონიერებით, გამჭრიახობით და მოდგმით.
მაგრამ, თუ ასეთი სათაყვანებელი პიროვნება ვერ აღმოჩნდა, ცხადია, ქართველი ერის ინტერესებს ვერ შევწირავთ „გვარიშვილობას": ბაგრატიონობა უფლებას არ ნიშნავს და არც მემკვიდრეობას".
ავტორი მიუთითებს, რომ თუ ბაგრატიონთა საგვარეულოს წიაღში არ აღმოჩნდა პიროვნება, რომელიც ზედმიწევნით დააკმაყოფილებს უკლებლივ ყველა კრიტერიუმს, ტახტის ღირსეული პრედენდენტი უნდა გამოიძებნოს სხვა წარჩინებული საგვარეულოდან.
რუკას თან ახლავს ქართველ მეფე–მთავართა დეტალური გენეალოგია და ქრონოლოგია, სავარაუდოდ, შემდგენელს კონსულტაციას იმხანად პარიზში მცხოვრები ექვთიმე თაყაიშვილი უწევდა.
ციციშვილისეული რუკა დიდძალ ინფორმაციას შეიცავს, მასზე დატანილია დეტალური ინფორმაცია ეკლესია–მონასტრების, ციხეების, ქალაქების, სოფლების, მეფეთა და მთავართა განსასვენებლების, სასახლეებისა და ისტორიული გზების შესახებ.
ინჟინერ–ნავთობგეოლოგი და ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის ერთ–ერთი თვალსაჩინო მოღვაწე სვიმონ ციციშვილი დაიბადა ბაგრატიონ–გრუზინსკების საგვარეულოს წარმომადგენლის, თავად არჩილ ციციშვილის ოჯახში.
ოჯახურმა ტრადიციებმა ხელი შეუწყო ჭაბუკი სვიმონის მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებას და იგი აქტიურად ჩაება ეროვნულ–განმათავისუფლებელ მოძრაობაში.
1924 წლის დასასრულს პარიზში შეიქმნა ანტისაბჭოთა ორგანიზაცია „თეთრი გიორგი", რომელმაც არსებობის სამი ათეული წლის მანძილზე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქართული ემიგრაციის ეროვნულ–განმათავისუფლებელ ბრძოლაში. 1928 წელს ორგანიზაციის წევრად მიიწვიეს სვიმონ ციციშვილიც. ამის შემდეგ თითქმის 20 წლის მანძილზე, მისი პოლიტიკური მოღვაწეობა დაკავშირებული იყო „თეთრი გიორგის" საქმიანობასთან, რომლის უმთავრესი მიზანი იყო საქართველოს ხსნა საბჭოთა იმპერიის მარწუხებიდან.
1920 წლის დამლევს სვიმონ ციციშვილი წამყვანი ნავთობმომპოვებელი კომპანიის მიერ მიწვეული იქნა საფრანგეთში, სადაც 1921 წლის დასაწყისში გაემგზავრა და მალე ნავთობმომპოვებელ საზოგადოებასთან კონტრაქტიც გააფორმა.
1921 წლის თებერვალ–მარტში, ბოლშევიკური რუსეთის მიერ დამოუკიდებელი საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, სვიმონ ციციშვილი იძულებული გახდა, საფრანგეთში დარჩენილიყო.
მსოფლიო ომის დაწყებამ ქართულ ემიგრაციას და „თეთრი გიორგის" ორგანიზაციის წევრებს იმის იმედი ჩაუსახა, რომ მესამე რაიხის გამოყენებით შესაძლებელი იქნებოდა საქართველოს განთავისუფლება. ომის დაწყებისთანავე სვიმონ ციციშვილი ბერლინში ჩავიდა და სხვა ემიგრანტებთან ერთად აქტიურად იღწვოდა „ქართული ეროვნული კომიტეტის" ჩამოყალიბებისთვის .
5 დეკემბერს ჯგუფმა გამოუშვა იმავე სახელწოდების მუსიკალური ვიდეო, რომლის ჩაწერაში მონაწილეობას იღებდნენ ჯგუფ -ს ვოკალისტები, ხოლო დანარჩენი ტრეკების ჩაწერაში ყველა მონაწილეობდა.
წარმოადგენს თავის მხრივ ჯგუფის პატარა კონცერტს, რომლის დროსაც, გარდა საკუთარი ნიჭისა და შესაძლებლობების გამოხატვისა, მონაწილეები ყვებიან საკუთარ თავზე და პასუხობენ მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლის კითხვებს.
ჯგუფის მთავარი იდეა მდგომარეობს იმაში, რომ ყოველ ტრეკს, სინგლს, ჯგუფის ვიდეოს ექნება ორი ვერსია, შესაბამისად ჩინურ და კორეულ ენებზე.
მიღებული ჯილდოები: სპეციალური დიპლომი კანის სატელევიზიო ფესტივალზე – ფილმი "ოდეონი"; მანა 96 – წლის საუკეთესო რეჟისურა; მონტროს ფესტივალის "ოქროს ვარდი" სპეციალური დიპლომი –ფილმი "ბალეტმაისტერი"; ფილმი "პოსტსაბჭოთა სიზმრები" ნომინირებული იყო ფესტივალზე ; საქართველოს სახელმწიფო პრემია – ფილმი "პილიგრიმობა ევროპიდან იერუსალიმში".
პროფესორი, მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის გამგე, თერაპიული სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში, საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს კარდიოლოგიის ინსტიტუტის ორგანიზატორი, მისი პირველი დირექტორი, პირველი ქართული სახელმძღვანელოს ავტორი შინაგან სნეულებათა დიაგნოსტიკაში.
მიხეილ დოროთეს ძე წინამძღვრიშვილი (დ. 10 მაისი, 1882, სურამი, ხაშურის მუნიციპალიტეტი — გ. 28 დეკემბერი, 1956, თბილისი) — ქართველი თერაპევტი, კარდიოლოგი, პროფესორი, მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის გამგე, თერაპიული სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში, საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს კარდიოლოგიის ინსტიტუტის ორგანიზატორი.
მიხეილ წინამძღვრიშვილი დაჯილდოებულა შრომის წითელი დროშის ორდენით, მედლით 1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის და სამკერდე ნიშნით „ჯანმრთელობის დაცვის წარჩინებული“.
ხანძრის შემდეგ, იგი აღადგინეს ქვის სახლებით, დროთა განმავლობაში, აშენდა ბეტონის შენობები, რომლებშიც შემდეგ განთავსდა კაფეები, საკონდიტროები და მაღაზიები.
ცოტა ხნის წინ მიკრორაიონში, ისევე როგორც სტამბოლის მრავალ სხვა ისტორიულ უბნებში, მიმდინარეობს მასობრივი აღდგენის პროექტები, რა დროსაც ისტორიულ შენობებს არემონტებენ.
თაშვიქიე — საწყისი ბეშიქთაშის აღმართთანაა, ძველად-დაფუძნებული სმარტ ტერიტორია, ევროპული სტილის ბევრი კლასიკური შენობებით, ასევე სტამბოლის მაღალი კლასის სავაჭრო რაიონი, თაშვიქიე არის სტამბოლის ერთ-ერთი ყველაზე მიმზიდველი საცხოვრებელი უბანი.
ფრანგულ კულტურას დიდი გავლენა ჰქონდა ამ პერიოდში და ამიტომ შიშლის ფართო გამზირს აქვს ევროპული სახეს; დიდი ქვის შენობები, მაღალი ჭერით და რკინის აივნით, პატარა ლიფტები კიბეებს შუა და ასე შემდეგ.
შიშლის მოსახლეობის სავაჭრო საშუალო კლასი შედგებოდა ებრაელებისგან, ბერძნებისგან და სომხებისგან, ასევე თურქებისგან, შიშლიში ბევრი სახლი აშენდა ბიოღლუს 1873 წლის ხანძრის შემდეგ.
მე-19 საუკუნის ბოლოს, შიშლი იყო ერთ-ერთი პირველი ტერიტორია, რომელსაც მიეწოდა დენი და ბუნებრივი აირი, აგრეთვე გაიყვანეს ტრამვაის ხაზი.
1920 წელს თურქეთის რესპუბლიკის დაფუძნების შემდეგ, უფრო და უფრო დიდი შენობები აშენდა ფართო გამზირების გასწვრივ, როგორიცაა ჰალასკარგაზის გამზირი , რომელიც არის ძირითადი გზა და გადის შიშლის შუაში, თავისი პატარა არკებით, მაღალი შენობების ქვემოთ მაღაზიებით, ბინებით და ოფისებით.
რესპუბლიკის დროს, ტერიტორია ჯერ კიდევ საშუალო კლასის რეზიდენცია იყო, ხოლო მოვაჭრეები გახდნენ მწერლებად და პოეტებად, ასევე შიშლიმ შეიძინა თეატრები, კაფეები და სხვა კულტურული კეთილმოწყობა.
როგორც ქალაქის ცენტრალური რაიონი, მას კარგად ემსახურება საზოგადოებრივი ავტოტრანსპორტი და სხვა ინფრასტრუქტურა, შიშლი არის სავაჭრო ცენტრი, ბევრი სავაჭრო ცენტრებით.
მთავარი გზის მეშვეობით შიშლი უკავშირდება ცათამბჯენების მიკრორაიონებს: მეჯიდიექოის, გაირეთეფეს და ლევენთს, ხოლო მთელი გზა აშენებულია საოფისე შენობებით.
დღეს, როდესაც შიშლის მდიდარი ელიტა გადავიდა საცხოვრებლად ქალაქგარეთ, გრანდიოზული გამზირის დიდ შენობებში განლაგებულია ოფისები, ბანკები და სავაჭრო ცენტრები.
შიშლის რაიონში მდებარეობს ასევე ბევრი პრესტიჟული სკოლები და დერსანები , აგრეთვე რამდენიმე ცნობილი უმაღლესი სასწავლებელი და საღამოს და შაბათის სკოლები, სადაც ხალხი მოდის უმაღლესი სასწავლებლის მისაღებ გამოცდებზე მოსამზადებლად ან ინგლისურის სასწავლოდ.
მდებარეობს ქალაქის ევროპულ მხარეს, ესაზღვრება ბეშიქთაშს აღმოსავლეთში, სარიერს ჩრდილოეთში, ეიუფს და ქაღითჰანეს დასავლეთში და ბეიოღლუს რაიონს სამხრეთში.
ყველაზე უკეთ იგი შემორჩენილია აცტეკების ხელოვნებაში, მაგალითად ლა-ვენტის არქეოლოგიური ძეგლის მონუმენტ 19-ში და ხუშტლაუაკის მღვიმის მხატვრობაში, სადაც ჩანს მისი წვეტიანი კუდი; ზოგჯერ მათი სხეულები ადამიანისას წააგავს.