polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ჰილდეგარდი განმარტავს ღვთაებრივი კრეაციის ძირითად მომენტებს: სამყაროს, როგორც ღმერთისგან მომდინარე ფიზიკურ და მეტაფიზიკურ მოცემულობას; ადამიანისა და უსხეულო არსებების წარმოშობასა და მათ როლსა და ფუნქციას სამყაროში:„როდესაც ღმერთმა თქვა სიტყვით: „იქმენინ ნათელი“ , შეიქმნა გონიერი ნათელი, რაც არიან ანგელოზები, ხოლო მათ ნაცვლად, ვინც ამ კურთხევიდან გამოვიდნენ, ღმერთმა შექმნა სხვა გონიერი სიცოცხლე, რომელიც შემოსა ხორცით.
მეორე ნაწილი აღწერს გამოსყიდვის წესს: ქრისტეს მოსვლა, სამება, ეკლესია (როგორც ქრისტეს სძალი და მორწმუნე ადამიანის დედა ნათლისღებისა და გამოსყიდვისას), ეკლესიის წესები, ქრისტეს მსხვერპლად შეწირვა ჯვარზე, ევქარისტია და ეშმაკთან ბრძოლა.
დაბადებიდან სუსტი ჯანმრთელობის მქონე, ოჯახის მეათე და ყველაზე უმცროსი შვილი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ ჩანაწერები მხოლოდ მის შვიდ უფროს და-ძმას ასახელებს.
ჰილდეგარდ ბინგენელი ასევე ცნობილი, როგორც წმინდა ჰილდეგარდა ბინგენელი, ჰილდეგარდ ფონ ბინგენი და სიბილა რაინელი — გერმანული წარმომავლობის ბენედიქტელი მონაზონი, აბატი, მწერალი, კომპოზიტორი, ფილოსოფოსი, ქრისტიანი მისტიკოსი, წინასწარმეტყველი და პოლიმათი.
ტრიერში 1147 წლის ნოემბრისა და 1148 წლის თებერვლის შუალედში წარმართულ სინოდის კრებაზე პაპმა ევგენიუსმა შეიტყო ჰილდეგარდის ნაწერების შესახებ და მიიჩნია, რომ ისინი სულიწმინდისგან იყო მომდინარე.
1165 წლისთვის ჰილდეგარდმა დააარსა სხვა დედათა მონასტერი აიბინგენში, მდინარე რაინის მარჯვენა მხარეს, სადაც მოწესე დედები მანამდეც ცხოვრობდნენ 1148 წლიდან, თუმცა მათი კომუნა წარმატებით არ გამოირჩეოდა.
შვაიგერი საქართველოს შესახებ საუბრობს თავის წიგნში „ახალი მოგზაურობის აღწერა გერმანიიდან კონსტანტინოპოლსა და იერუსალიმში“, რომელშიც გადმოგვცემს ორი ქართველი დიდებულის, ყვარყვარე ჯაყელისა და მისი ძმის, ხლებას ოსმალეთის სულთნის, მურად -ის კარზე.
ამ ჟესტის განხორციელების შემდეგ ოსმალეთის სამეფო კარმა მიიღო გადაწყვეტილება, ხარკის გადახდის სანაცვლოდ ქართველი დიდებულებისთვის აღედგინათ წინანდელი ძალაუფლება.
1581 წლიდან მოგზაურობს ეგვიპტეში, პალესტინასა და სირიაში, იმყოფებოდა იერუსალიმსა და დამასკოში, საიდანაც, კრეტასა და ვენეციის გავლით დაბრუნდა სამშობლოში.
შეადგინა და 1608 წელს ნიურნბერგში გამოსცა თავისი მოგზაურობის ვრცელი აღწერილობა სახელწოდებით „ახალი მოგზაურობის აღწერა გერმანიიდან კონსტანტინოპოლსა და იერუსალიმში“ .
კონსტანტინოპოლში ყოფნის დროს გაეცნო ანდრეა არივაბენეს იტალიურენოვან თარგმანს, რომელიც თავის მხრივ ეყრდნობოდა რობერტ კეტონელისეულ მე-12 საუკუნის გადმოენებულ ტექსტს.
თავდაპირველად გამოიცა სახელწოდებით: „თურქული ყურანი, რელიგია და ცრურწმენა“ , მეორედ — 1623 წელს, ხოლო 1659 და 1664 წლების გამოცემები ატრიბუციის გარეშეა დატოვებული.
ეს განპირობებული იყო მასზე გამოსული ცნობილი თამაშებით და აგრეთვე -ს ლიცენზირების მკაცრი პოლიტიკით, რომლის მიხედვითაც, მესამე მხარის დეველოპერების მიერ შემუშავებული პროექტები გამოსვლიდან ორი წლის განმავლობაში -ის ექსკლუზივი უნდა ყოფილიყო, რაც აფერხებდა სხვა ნაკლებად ცნობილი კონსოლების წინსვლას.
მიუხედავად იმისა, რომ წინა თაობის კონსოლებიც გამოიყენებდნენ 8 ბიტიან პროცესორებს, სახლის კონსოლების „ბიტებად“ აღნიშვნა დაიწყეს მესამე თაობის დასასრულს და 16 ბიტიანი სათამაშო კონსოლების გამოჩენის შემდეგ, წინა თაობისგან განსხვავების აღსანიშნავად.
თუმცა ყველაფრის მიუხედავად, დომინირებდა ჩრდილოეთ ამერიკის და იაპონიის ბაზარზე, მაშინ როდესაც სტაბილურად ლიდერობდა ევროპულ და სამხრეთ ამერიკის ბაზარზე.
იაპონური კონსოლები იმდენად მოთხოვნადი გახდა, რომ 1988 წლისთვის -ს უკვე გაყიდული ჰქონდა 7 მილიონი -ის სისტემა, თითქმის იმდენივე, რამდენიც 64 გაიყიდა გამოსვლიდან ხუთ წელიწადში.
ის განცხადებით, ფინანსური თვალსაზრისით -ს პოპულარობამ დიდი საფრთხე შეუქმნა კომპიუტერული თამაშების მწარმოებელ კომპანიებს, შედეგად, კომპანია , რომელიც ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში აწარმოებდა კომპიუტერულ თამაშებს, გადაერთო კონსოლის თამაშების შემუშავებაზე.
გარდა ამისა, გამოიცა ორი პოპულარული 8 ბიტიანი კომპიუტერის, 64-ის და -ის კონსოლური ვერსიები, 64 და 4000 — შემქმნელთა მიზანი იყო სათამაშო მარკეტზე ფეხის მოკიდება.
უმოქმედოდ არც კომპანია მჯდარა, 1986 წელს წარმოადგინა მორიგი პროდუქტი 7800, რომელიც სრულიად უკუთავსებადი იყო 2600-თან, რაიმე სახის მოდულის გამოყენების გარეშე.
აღნიშნულ ეპოქაში გამოჩნდა საბავშვო საგანმანათლებლო კონსოლები, რომლებიც ტრადიციული კონსოლების მსგავსად გამოიყენებდნენ სათამაშო კარტრიჯს, თუმცა საგანმანათლებლო კონსოლები არ იქმნებოდა სათამაშო კონსოლებისთვის კონკურენციის გასაწევად, შედეგად ეს სისტემები ტექნიკური თვალსაზრისით ჩამოუარდებოდნენ მათ.
მიუხედავად იმისა, რომ დომინირებდა იაპონიის და ჩრდილოეთ ამერიკის ბაზარზე, -ს -მა ფართოდ გაიკვალა გზა ევროპისკენ, ოკეანეთში, ხოლო ბრაზილიაში უპირობო ლიდერად იქცა.
1992 წლიდან, ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციის საქმიანობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა 7 ახალი სახელმწიფოს ნებაყოფლობით მიერთებასთან დაკავშირებით.
1995 წელს გაეროს გენერალური ასამბლეის 50-ე სესიაზე მიიღეს რეზოლუცია ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციასთან თანამშრომლობის შესახებ და მას შემდეგ ორგანიზაციას აქვს გაეროს დამკვირვებლის სტატუსი.
ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაცია — რეგიონალური სახელმწიფოთაშორისი ეკონომიკური ორგანიზაცია, დააარსეს 1985 წელს ცენტრალური აზიისა და ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებმა.
აღნიშნული ორგანიზაცია გახდა რეგიონალური თაამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციის სამართალმემკვიდრე, ორგაიზაციისა, რომელიც 1977 წლის 12 მარტიდან მოქმედებდა იზმირის ხელშეკრულების თანახმად, რომელსაც ხელი მოაწერეს ირანმა, პაკისტანმა და თურქეთმა.
ორგანიზაციის მოქმედების ძირითად პოლიტიკურ და ეკონომიკურ პარამეტრებს იღებენ წევრი ქვეყნების სახელმწიფოს მეთაურთა სამიტზე, რომელიც იმართება ორ წელიწადში ერთხელ წესდების მეოთხე მუხლის შესაბამისად.
მიუხედავად იმისა, რომ ის „16 ბიტიან ერამდე“ გაცილებით ადრე გამოვიდა, მას გააჩნდა 16 ბიტიანი პროცესორი 16 ბიტიანი რეგისტრებით და 16 ბიტიანი სისტემური .
პირველი სათამაშო კონსოლი გამოიყენებდა ისეთ კარტრიჯს, რომელიც სხვა არაფერი იყო თუ არა ჯამპერების ნაკრები, რომელიც ააქტიურებდა კონსოლში უკვე არსებულ ერთ-ერთ თამაშს.
ის მსგავს სისტემებზე გადასვლის შემდეგ ეს მეთოდი ჩანაცვლებული იქნა მიკროჩიპებით, კოდირებული დისკრეტული ლოგიკის მეშვეობით, რომელიც არ იძლეოდა ახალი თამაშის დამატების საშუალებას.
პროგრამა იწერებოდა პლატიკურ კორპუსში განთავსებულ ჩიპზე, რომელიც იდგმებოდა კონსოლის სლოტში, რის შემდეგაც პროცესორი კითხულობდა კარტრიჯზე არსებულ ინფორმაციას და უშვებდა პროგრამას.
მას არ გააჩნდა ჯოისტიკი ან მსგავსი კონტროლერი, მაგრამ ამის მაგივრად გამოიყენებდა ორ ცალ ათ ღილაკიან კეიპადს, რომელიც ჩაშენებული იყო კონსოლში.
1982 წელს ბაზარი გაივსო სხვადასხვა სათამაშო კონსოლებით და ახალი მესამე მხარის დეველოპერების შემუშავებული თამაშებით, რაც იქცა ვიდეო თამაშების კრიზისის მთავარ გამომწვევ მიზეზად, რომელიც დაიწყო 1983 წელს და გაგრძელდა 1985 წლამდე.
შეიქმნა 1919 და დღეისათვის აერთიანებს ათასობით მსხვილ საწარმოს, ასოციაციას, კომპანიას მსოფლიოს 150-მდე ქვეყნიდან და ხელს უწყობს ბიზნესის წინაშე მდგარი მეთოდური და პრაქტიკული ამოცანების გადაწყვეტას.
იგი მჭიდროდ თანამშრომლობს „გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან, ვაჭრობის მსოფლიო ორგანიზაციასთან, მსოფლიო ბანკთან“, სხვა საერთაშორისო საფინანსო-ეკონომიკურ ორგანიზაციებთან და წარმოადგენს მათ საკონსულტაციო კოლექტიურ ორგანოს.
ვაჭრობის საერთაშორისო პალატა, როგორც ეკონომიკური თვითმმართველობის საერთაშორისო ინსტიტუტი, თავის საქმიანობას წარმართავს საექსპერტო კომისიების, კომიტეტების, ქვეკომიტეტების და სამუშაო ჯგუფების მეშვე-ობით.
კომერციული ტერმინების განსაზღვრა; საგადასახადო მექანიზმების სტანდარტიზაცია; ინკასოთი საერთაშორისო ანგარიშსწორების უნიფიცირებული წესების შემუშავება; სავაჭრო დოკუმენტების უნიფიცირება აკრედიტივებზე, სახელშეკრულებო გარანტიებზე, საარბიტრაჟო სამართალზე, კონკურენციაზე, უცხოურ ინვესტიციებზე, გადაზიდვებზე და ა.
ვაჭრობის საერთაშორისო პალატა ყოველწლიურად მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში ატარებს საერთაშორისო კონფერენციებს და სემინარებს, რომელთა მეშვეობითაც საზოგადოებამდე მიაქვს ექსპერტთა შეფასებები და სიახლეები.
ყოველ ორ წელიწადში ერთხელ ატარებს გლობალური მასშტაბის მსოფლიო კონგრესს, სადაც განიხილავენ საერთაშორისო გამოწვევებს და პრობლემებს, რომლებსაც შეიძლება უახლოეს მომავალში წააწყდეს საწარმო ან კომპანია და შეიმუშავებენ სტრატეგიას მათი დაძლევის მიმართულებით.
ვაჭრობის საერთაშორისო პალატის ძირითადი ამოცანებია: ვაჭრობისა და ინვესტირების წესების საფუძველზე ეკონომის, პოლიტიკისა და პრაქტიკის სრულყოფის საკითხების თაობაზე შეიმუშაოს რეკომენდაციები, კომერციული საქმიანობის სტანდარტების უნიფიცირებული კოდექსები და წესები, რომლებიც დაკავშირებულია საერთაშორისო ვაჭრობის ლიბერალიზაციასთან.
ენრიკო სანტოს დისეპოლო (დ. 27 მარტი, 1901, ბუენოს-აირესი, არგენტინა — გ. 23 დეკემბერი, 1951, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი ტანგოს და მილონგას მუსიკოსი და კომპოზიტორი.
ლითონის მოძრავი ტიპოგრაფიული შრიფტი რამდენადმე განსხვავდება ევროპაში მიღებული შრიფტისაგან და გაცილებით რთულიც იყო, რამდენადაც იმ დროს კორეაში გამოიყენებოდა ხანჩა - ადპტირებული ჩინურ დამწერლობა.
თავდაპირველად მზადდებოდა სუფთა ცვილით დამუშავებული დაფა, ზედ ამაგრებდნენ გამოჭრილ ქაღალდს, რომელზეც სარკისებურად ფუნჯით იყო დაწერილი იეროგლიფები.
ჯიკჯის“ ბოლო გვერდზე არის ინფორმაცია წიგნის გამოცემების შესახებ, სადაც ნათქვამია, რომ წიგნი დაიბეჭდა ვანა უს მეფობის მეშვიდე წელს ლითონის შაბლონების გამოყენებით ქალაქ ჩხონჯუს ხინდოქსის ტაძარში.
წიგნები დაბეჭდეს პეგუნის მოწაფეებმა სოკ ჩხანმა და ტალ ჯამმა 78 წლით ადრე, ვიდრე ევროპაში იოჰან გუტენბერგი გამოსცემდა პირველ ნაბეჭდ წიგნს ევროპაში.
საუკუნემდე წიგნი ინახებოდა კორეაში, შემდეგ კორეის ფრანგმა კონსულმა კოლინ დე პლანსიმ ქვეყნიდან ძველ ნივთებთან ერთად გაიტანა წიგნები, რომელთა შორის იყო „ჯიკჯის“ ერთ-ერთი გამოცემის მეორე ტომი.
1911 წელს პლანსის კოლექცია აუქციონით გაიყიდა და მისი ნაწილი აღმოჩნდა ძველი წიგნების კოლექციონერის ანრი ვევერის ხელში, ხოლო 1950 წელს მისი ანდერძის თანახმად კოლექცია გადაეცა პარიზის ეროვნულ ბიბლიოთეკას, სადაც დღემდე ინახება.
თავდაპირველად წიგნს ეწოდა „პულჩო სიმჩხე ოჯოლ“, უწოდებენ, აგრეთვე „პულჩო ჯიკჯი სიმჩხე ოჯოლ“, „სიმო“, „სიმჩხე ოჯოლ“ „ჯიკჯი“, „ჯიკჯი სიმგონ“ „ჯიკჯი სიმჩხე“, „ჯიკჯი სიმჩხე იოჯოლ“.
მისი კოლექცია ითვლის ხალიჩების, ტანისამოსის, ნაქარგების, სპილენძის მჭედლური საგნების, საიუველირო ნაწარმებისა, ხის და შუშის თანამედროვე ნაკეთობების 14 000 ეგზემპლარს.
აზერბაიჯანის ხალიჩების მუზეუმში ინახება ღირებული ისტორიული ექსპონატები და ხელოვნების ნიმუშები გუბიდან, გაბალიდან, შირვანიდან, გაზახიდან, თავრიზიდან, განჯიდან და ქვეყნის სხვა ქალაქებიდან და რეგიონებიდან.
ესენი არიან არქეოლოგიური ძეგლები, რომლებიც მიეკუთვნებიან ბრინჯაოს ხანას, მე -12 საუკუნის თიხის ჭურჭელი, საუკუნის მხატვრული სამკერვალო და ეროვნული ტანსაცმელი, ლითონის, ხის, მინისა და საიუველირო სამკაულები, იარაღი, ხალიჩები ეროვნული ორნამენტებითა და სიუჟეტით.
მუზეუმის კოლექცია მსოფლიოს მასშტაბით 50-ზე მეტ ქვეყანაში არის ნაჩვენები, რომელთა შორის ევროპის ისეთი ქვეყნებია, როგორიცაა გაერთიანებული სამეფო, პორტუგალია, ჰოლანდია, ესპანეთი, იტალია, საფრანგეთი, ხოლო აზიის ქვეყნებს შორისაა ინდოეთი, ირანი, ისრაელი, თურქეთი.
2008 წლის 17 მაისს ბაქოში შედგა მუზეუმის საფუძვლის ჩაყრა, რომელშიც მონაწილეობას იღებდნენ აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი და იუნესკოს მთავარი დირექტორი კოიტირო მაცურა.
2001 წელს, ტარიელ სუარი აგრძელებდა საკონცერტო მოღვაწეობას ყოფილი საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკების მასშტაბით და სხვადასხვა სახალხო არტისტთან ერთად მართავდა გალა კონცერტებს, რომლებსაც აქტიურად აშუქებდა პრესა და ტელევიზია.
2003-2010 წლებში ტარიელ სუარმა გერმანიაში უმაღლესი ქულებით ჩააბარა და დაამთავრა ფრანკფურტის მუსიკის უნივერსიტეტი, იგი სწავლობდა პედაგოგებთან; მიხაელ ტოხერთან, სტეფან იერემიასთან, პეტრე კატონასთან, იოახიმ ფოლკმანთან და სხვებთან.
2002 წელს პატრიარქ ილია -ისა და საქართველოს პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის გარემოცვაში გამოსამშვიდობებელი გამოსვლის შემდეგ გერმანელი პროფესორების გონისენისა და ტოიხერდის მიწვევით ცოდნის გასაღრმავებლად გაემგზავრა გერმანიაში.
2010-2012 წლებში ფრანკფურტის, იდშტაინის, ოფენბახის, და სხვა მუსიკალურ ფესტივალებზე წარმატებული გამოსვლის შემდეგ ტარიელ სუარმა დაიწყო ტურნე ევროპის მასშტაბით და გამოსცა სამი ალბომი.
ეს იყო პირველი მთავარი ბრძოლა პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ ახლადდაარსებული ლათინური ქვეყნების წინააღმდეგ, ნიშანი ფრანკების ექსპანსიის შესაჩერებლად.
ჰარანის ბრძოლა დიდი უბედურობა იყო ანტიოქიის სამთავროსთვის, რადგან სელჩუკებმა დაიბრუნეს იმ ტერიტორიების ნაწილი, რაც ჯვაროსნებმა წაართვეს.
აქ ასევე იყვნენ ბერნარდ ვალენსიელი — ანტიოქიის პატრიარქი, დაიმბერტ პიზელი — იერუსალიმის პატრიარქი და ბენედიქტი — ედესის არქიეპისკოპოსი.
სელჩუკები, ჯიკირმიშის — მოსულის მმართველის და სოკმან ალ-ქუთბის — მარდინის ართუქიდი მმართველის მეთაურობით შეიკრიბნენ მდინარე ხაბურის ახლოს, რას ალ-აითან.
1104 წლის მაისში მათ შეუტიეს ედესას, შესაძლოა იმიტომ, რომ გადაეტანათ ჯვაროსანთა ყურადღება ჰარანიდან და შესაძლოა იმიტომ, რომ მანამდე დაეპყროთ ქალაქი, სანამ ჯვაროსნები დაკავებული იყვნენ ალყით.
იბნ ალ-ქალანისის ცნობით ტანკრედი და ბოემონდი ედესის დასახმარებლად გაემართნენ, მაგრამ 1234 წლის ქრონიკის მიხედვით, ისინი პირველები მივიდნენ ჰარანის კარიბჭესთან.
ისტორიკოსთა უმრავლესობა იზიარებს ალბერტ აახენელისა და ფულჰერი შარტრელის მოსაზრებას, რომ ბრძოლა გაიმართა ქალაქ რაკას მოპირდაპირედ მდებარე ვაკეზე, რომელიც ჰარანიდან ორი დღის სავალზეა.
საუკუნის უკანასკნელ მესამედში, როდესაც ინგლისში აღმოცენდა კლასიკურ - ლიბერალური მიმდინარეობა, მეცნიერების ერთიან სისტემას, როგორც დამოუკიდებელი მეცნიერება, გამოეყო ეკონომიკა ეკონომიკური თეორიის სახით, რომელსაც იმ პერიოდში პოლიტიკური ეკონომია ეწოდებოდა.
მან ჯერ კიდევ 1615 წელს გამოსცა წიგნი „პოლიტიკური ეკონომიის ტრაქტატი“, რითაც ახალი ელფერი შესძინა ქსენოფონტის მიერ შემოღებულ ტერმინ „ეკონომიკას“.
ეკონომიკის სახელმწიფო რეგულირების თეორიის პრაქტიკაში დამკვიდრებით კეინზიანელობამ უდიდესი ისტორიული როლი შეასრულა მსოფლიოს წამყვანი ქვეყნების ეკონომიკურ პოლიტიკასა და კაპიტალიზმისაგან თვისებრივად განსხვავებული ახალი საბაზრო ეკონომიკური სისტემის ფორმირებაში.
კეინზიანურ მოდელს საუკუნის 30-იანი წლების ღრმა ეკონომიკური კრიზისის შემდეგ 70-იანი წლების ნახევრამდე წარმატებით იყენებდნენ მსოფლიოს წამყვანი კაპიტალისტური ქვეყნები.
1929–1933 მსოფლიო ეკონომიკურმა კრიზისმა წარმოაჩინა კლასიკურ - ლიბერალური მიმდინარეობის ნაკლოვანებები და ის წინააღმდეგობები, რომლებიც წარმოქმნა „უხილავი ხელის“ თეორიაზე აღმოცენებულმა ეკონომიკურმა პოლიტიკამ.
მას საფუძველი ჩაუყარა გამოჩენილმა ინგლისელმა ეკონომისტმა ჯონ მეინარდ კეინზმა, რომლის შეხედულებები ძირითადად აისახა მის ცნობილ ნაშრომში „დასაქმების, პროცენტისა და ფულის ზოგადი თეორია“ .
ვიწრო გაგებით იგი ეკონომიკური მოვლენებისა და პროცესების კვლევის სხვადასხვა მიმართულების ამსახველი თეორიაა, ფართო გაგებით – ეკონომიკური განვითარების ზოგადი თეორია, მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის ეკონომიკურ კანონებსა და კანონზომიერებებს, იკვლევს არსებით მიზეზ-შედეგობრივ კავშირს ეკონომიკურ მოვლენებსა და პროცესებს შორის.
ეკონომიკურ თეორიას საზოგადოებრივ მეცნიერებათა შორის წამყვანი ადგილი უჭირავს, ვინაიდან საზოგადოების ანატომიას, მისი ეკონომიკური განვითარების პროცესებს სწავლობს; ამასთან იგი კონკრეტული ეკონომიკური მეცნიერების ფუნდამენტი და მეთოდოლოგიურ საფუძველიცაა.
ამ მიმდინარეობასთან არის დაკავშირებული მიწასა და წარმოების სხვა საშუალებებზე კერძო საკუთრების გაუქმება და საზოგადოების თითოეული წევრის თანაბარი უფლებით, საზოგადოებრივი საკუთრების ცენტრალიზებული მართვის საფუძველზე, სახელმწიფო ტიპის ეკონომიკის შექმნა.
კლასიკურმა პოლიტიკურმა ეკონომიამ მეცნიერულად დაასაბუთა, რომ სიმდიდრის წყარო უნდა ვეძიოთ არა ვაჭრობაში ან მხოლოდ მიწათმოქმედებაში, არამედ მთლიანად წარმოებაში.
ადამ სმითის ცნობილი ნაშრომი – „გამოკვლევა ხალხთა სიმდიდრის ბუნებისა და მიზეზების შესახებ“ , აღიარებულია კაცობრიობის სულიერი კულტურის უმნიშვნელოვანეს ძეგლად, რომელმაც მის ავტორს „ეკონომიკის მამამთავრის“ სახელი დაუმკვიდრა.
კლასიკური პოლიტიკური ეკონომიის მთავარი კრედო ეკონომიკის ლიბერალიზაციაა, რაც ეკონომიკაში სახელმწიფოს მინიმალურ ჩარევას, მოთხოვნა-მიწოდების საფუძველზე ჩამოყალიბებული თავისუფალი ფასებით ბაზრის თვითრეგულირებას გულისხმობს.
ეკონომიკური თეორია — საზოგადოებრივი მიმართულების მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის საზოგადოების განუსაზღვრელი მოთხოვნილებების მაქსიმალურად დაკმაყოფილების მიზნით შეზღუდული რესურსების ეფექტიანად გამოყენების გზებსა და ოპტიმალური არჩევანის პრობლემას, ადამიანთა ეკონომიკურ ქცევას სხვადასხვა ეკონომიკურ სისტემაში მატერიალური და არამატერიალური დოვლათის წარმოების, განაწილების, გაცვლისა და მოხმარების დროს.
ეკონომიკური თეორიის, როგორც მეცნიერების, წარმოშობა დაკავშირებულია საზოგადოების სიმდიდრის შესწავლასთან, რაც დასაბუთებულია უილიამ პეტის, ადამ სმითის, დევიდ რიკარდოს, კარლ მარქსისა და სხვა გამოჩენილ ეკონომისტთა ნაშრომებით, თუმცა ეკონომიკური მეცნიერების წანამძღვრების ჩანასახი უძველესი პერიოდის აღმოსავლელ, ბერძენ და რომაელ მოაზროვნეთა მოძღვრებებშიცაა მოცემული.
ეკონომიკური თეორია შედგება მთელი რიგი ნაწილებისაგან: ეკონომიკური მეცნიერების მეთოდოლოგია, მიკროეკონომიკა, მაკროეკონომიკა, საერთაშორისო ეკონომიკა, ეკონომეტრიკა.
სინაგოგის ქოროში გოგონების მონაწილეობა იყო ახალშემოღებული წესი არა მარტო ტაგანროგისათვის, არამედ მთელი რუსეთისათვის, რადგან ღვთისმსახუების დროს ქალთა ხმა გამოიყენებოდა მხოლოდ საზღვარგარეთის სინაგოგებში.
1857 წლის 15 მარტს არქიტექტორმა პეტროვმა სამშენებლო კომიტეტს ანგარიში გაუგზავნა: ამა წლის 29 იანვრის სამშენებლო კომიტეტის მიერ მოწერილი ნომერ 81 წერილის პასუხად ვაგზავნი პროექტს და ხარჯთაღრიცხვას ტაგანროგში ებრაული სინაგოგის მშენებლობის შესახებ“.
სინაგოგის მშენებლობაზე პასუხი მიიღეს შინაგან საქმეთა სამინისტროდან, 1859 წლის თებერვალში მშენებლებმა საძირკველი ჩაუყარეს ქვის სინაგოგის მშენებლობას.
1967–1994 წლებში მუშაობდა საქართველოს სსრკ-ის სუკ-ში, ხოლო 1981 წელს გადაყვანილი იქნა მის ცენტრალურ აპარატში, სადაც ეკავა სხვადასხვა თანამდებობა – განყოფილების უფროსის მოადგილიდან სამმართველოს უფროსამდე.
მასზე ამოტვიფრული ნაწერების ხილვა მხოლოდ ვარსკვლავების ნათებაში ხდებოდა შესაძლებელი, მაგრამ თავდაპირველად საჭირო იყო ხელის შეხება და ერთგვარი შელოცვის წარმოთქმა.
როდესაც შუახმელეთის ლაშქრები მიადგნენ მორდორს, საურონის ბაგედ წოდებულმა არსებამ მათ მითრილის პერანგი უჩვენა, ნიშნად იმისა, რომ ფროდო მორდორში იყო გამომწყვდეული.
მაზრაში დაბრუნების შემდეგ, როდესაც აღმოჩნდა, რომ იქაურობას უკვე სარუმანი მართავდა, პერანგმა ფროდო გადაარჩინა, როდესაც საზარელმა ჯადოსანმა სცადა მისი სატევარით დაჭრა.
ომი დაიწყო, როგორც ფატიმიანთა სახალიფოში არსებული კრიზისის გაგრძელების ნაწილი, ეს უკანასკნელი დაიშალა სირიიდან და ჯვაროსანთა სახელმწიფოებიდან მომდინარე შევიწროების გამო.
1171 წელს იგი ეგვიპტის სულთანი გახდა და ჯვაროსნებმა ყურადღება საკუთარი სამეფოს დაცვაზე გაამახვილეს, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ ეგვიპტისა და სირიის მიერ იყო გარშემორტყმული, მომდევნო 16 წელი აგრძელებდა არსებობას.
მოგვიანებით ჯვაროსნები ცდილობდნენ შეენარჩუნებინათ იერუსალიმის სამეფო და მიხვდნენ, რომ მთავარი საფრთხე ეგვიპტე იყო, მაგრამ საბოლოოდ ეს ბრძოლა უშედეგო აღმოჩნდა.
ჯვაროსანთა ლაშქრობები ეგვიპტეში — იერუსალიმის სამეფოს მიერ წამოწყებული სამხედრო კამპანიების სერია, რომელიც მიზნად ისახავდა მისი პოზიციების განმტკიცებას ლევანტში.
ზადე სასწავლოდ ალბორცის კოლეჯში ჩაირიცხა, რომელიც პრესვიტერიანულ მისიონერულ სკოლას წარმოადგენდა, სადაც მომდევნო რვა წლის განმავლობაში სწავლობდა.
ზადე ამბობს, რომ მასზე „ღრმად გავლენა მოახდინის“ „ძალიან ღირსეულმა, არაჩვეულებრივმა, პატიოსანმა და სასარგებლო“ მისიონერებმა ამერიკის შეერთებული შტატებიდან, რომლებიც ხელმძღვანელობდნენ კოლეჯით.
მიუხედავად იმისა, რომ რუსულ ენას უფრო თავისუფლად ფლობდა ვიდრე სპარსულს, ზადემ ჩააბარა ეროვნულ საუნივერსიტეტო გამოცდები და შედეგებით მესამე ადგილზე გავიდა მთელი ქვეყნის მასშტაბით.
1942 წელს დაამთავრა თეირანის უნივერსიტეტი ელექტროინჟინრის ხარისხით, ამით იგი იმ წელს მხოლოდ ერთ-ერთი იყო იმ სამი სტუდენტიდან, რომლებიც დაეუფლნენ ამ სფეროს, რადგან მეორე მსოფლიო ომის შედეგად შექმნილ არეულობის გამო, აშშ, ბრიტანეთი და საბჭოთა კავშირში ირანში შეიჭრა, რომლის მმართველი, რეზა-შაჰ ფეჰლევი პრო-გერმანული იყო.
ირანის ტერიტორიაზე 30 000-ზე მეტი ამერიკელი ჯარისკაცი იყო, ხოლო ამ დროს ზადე მამასთან ერთად ამერიკელებთან მუშაობდა, სადაც ისინი ამერიკელების ტექნიკასა და სამშენებლო მასალებს აწცდიდნენ.
ზადეს უწოდებდნენ „ნაციონალიზმიდან სწრაფად გადამდგარი და დაჟინებით გადასული უფრო ღრმა საკითხების გადაწყვეტაზე ცხოვრებაში“, რომელმაც ერთ-ერთ ინტერვიუში განაცხადა: „საკითხი არ არის იმაში ნამდვილად ვინ ვარ მე: ამერიკელი, რუსი, სპარსი, აზერბაიჯანელი ან რაიმე სხვა.
მამა, ირანის აზერბაიჯანელი არდებილიდან, რაჰიმ ალასკერზადე, ჟურნალისტი იყო ირანიდან და დედა, რუსი ებრაელი, ასევე ირანის მოქალაქე ფანია კორენმანი იყო, პედიატრი ოდესიდან.
ზადე სამი წლის განმავლობაში დაწყებით სკოლაში სწავლობდა, რაზეც მან აღნიშნა, რომ „ჩემი აზროვნებისა და ჩემი თავლსაზრისზე, მნიშვნელოვანი და ხანგრძლივი გავლენა მოახდინა, საგნებთან მიმართებაში“.
გარდაცვალებამდე ერთი თვით ადრე, თეირანის უნივერსიტეტმა გამოსცა არასწორი ინფორმაცია, რომ ზადე გარდაიცვალა, მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ უნივერსიტეტმა ბოდიში მოიხადა არასწორი ინფორმაციისთვის.
1965 წელს, ზადემ გამოაქვეყნა თავისი ფუძემდებელი ნაშრომი არამკაფიო სიმრავლეებზე, სადაც მან დეტალურად წარმოადგინა არამკაფიო მათემატიკის თეორიის კომპლექტი.
1943 წელს, ზადე გადაწყვიტა ემიგრირებულიყო შეერთებულ შტატებში და გაიმგზავრა ფილადელფიაში კაიროდან, მას შემდეგ, რაც თვეების დაგვიანებით ელოდებოდა სათანადო საბუთებს ან სწორ გემებს.
1946 წელს, ზადემ მიიღო მაგისტრის ხარისხი ელექტროტექნიკაში -ში, შემდეგ კი მიმართა კოლუმბიის უნივერსიტეტს, რადგან მისი მშობლები ნიუ-იორკიში დასახლდნენ.
ლიუთფი ზადე ( ლიუთფალი რაჰიმის ძე ალასკერზადე; დ. 4 თებერვალი 1921, ბაქო, აზერბაიჯანი — გ. 6 სექტემბერი 2017, ბერკლი, აშშ) — აშშ-ში მოღვაწე აზერბაიჯანელი მათემატიკოსი, პროგრამისტი, ელექტროინჟინერი, ხელოვნური ინტელექტის მკვლევარი და კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტის ინფორმატიკის ემერიტუს-პროფესორი.
ზადე ცნობილი იყო არამკაფიო მათემატიკის ჩამოყალიბებით და მასთან დაკავშირებული კონცეფციებით: არამკაფიო სიმრავლე, არამკაფიო ლოგიკა, არამკაფიო ალგორითმები, არამკაფიო სემანტიკა, არამკაფიო ენები, არამკაფიო მართვა, არამკაფიო სისტემები, არამკაფიო ალბათობა, არამკაფიო მოვლენები და არამკაფიო ინფორმაცია.
ამას გარდა, ხანგრძლივი პერიოდის მანძილზე ჟურნალმა საკუთარი თავი მიუძღვნა შიდსის კრიზისის შესახებ პუბლიკაციებს, იმ დროს, როდესაც გეებზე სტატიებსაც კი შეეძლო მოეტანა რეკლამების დაკარგვა, ჟურნალი განაგრძობდა ავადმყოფობის პრობლემების გაშუქებას.
კულტურულ სფეროში, ჟურნალი ბევრ სტატიას უძღვნიდა სხვადასხვა სტილის განხილვებს: ჰარდკორ-პანკის, ალტ-ქანტრის, რეგის და ეთნიკური მუსიკის, ექსპერიმენტული როკის, ჯაზის და ყველაზე უფრო ავანტურული სტილების, როგორებიცაა, პოპულარული კოლეჯ-როკისა და ანდეგრაუნდის 1980-იანი წლების მუსიკალური სცენები, ასევე მთელი რიგი მარგინალური სტილები.
შემსრულებლები, როგორებიცაა , პატი სმიტი, , , და -ის და -ის ყოფილი წევრები, ასევე ადრეული პანკის/ახალი ტალღის სხვა ჯგუფები ჟურნალის რედაქციაში იყვნენ კულტურული მემკვიდრეობის პიონერები, ისინი ფართედ იყვნენ ჩართულები განხილვებში და სტატიებში, ასევე მუდმივად მოიხსენიებოდნენ ჟურნალში, მაშინ როდესაც და სხვა გამოცემები, იშვიათად აღიარებდნენ მათ არსებობას.
ჰიპ-ჰოპ მუსიკის და კულტურის ფართე გაშუქება, განსაკუთრებით თანამოქმედ რედაქტორ ჯონ ლელანდთან ერთად, ხელს უწყობდა ჟურნალის სხვა ჟურნალებისგან გამოკვეთილ ხასიათს, იმ დროს, როდესაც სხვა ეროვნული გამოცემები არ უთმობდნენ სერიოზულ ყურადღებას ამ ჟანრს.
პირველი ნომერი, რომელიც გამოიცა მისი ამ თანამდებობაზე ხანმოკლე მანძილის დროს, იყო 2006 წლის ივლისის ნომერი, დაბეჭდილი პრინტერზე 2006 წლის მაისში, რომლის გარეკანზე ბიონსე ნოულსი იყო გამოსახული.
ჟურნალი დიდ ადგილს უთმობდა ახალ მუსიკოსებს, როგორებიცაა ., პრინსი, -., , და ; დიდი ხნის განმავლობაში ჟურნალი თავის გარეკანზე აქცენტს აკეთებდა ცნობილ პერსონებზე, როგორებიცაა ბობ დილანი, კით რიჩარდსი, მაილზ დეივისი, , ლუ რიდი, ტომ უეიტსი და ჯონ ლი ჰუკერი — ბარტ ბულის სტატიებმა ჰუკერის შესახებ ხელი შეუწყო ჟურნალს პირველი დიდი ჯილდოს მიღებაში.
ჟურნალის რედაქცია შედგებოდა მუსიკალური და კულტურული დარგის პერსონებისგან, როგორებიცაა ლიდია ლანჩი, ჰენრი როლინზი, დევიდ ლი როთი, დუაიტ იოაკამი და სხვა, ისინი იმ დროს იყვნენ ნოვატორები.
ჟურნალი ასევე აშუქებდა ისეთი ქალაქების მუსიკალურ სცენებს, როგორებიცაა ოსტინი , ან გლაზგო , იმ პერიოდში, როდესაც ისინი იყვნენ ჯერ კიდევ არაღიარებულები, როგორც კულტურული ინკუბატორები.
ამერიკელი მულტიპლიკატორების, იაპონური მანგის, მონსტრ-ტრეკის, ანდეგრაუნდული მხატვრების, ტვინ პიქსის და სხვა არამეინსტრიმული კულტურული მოვლენების გაშუქება მის ადრეულ პერიოდში იყო ჟურნალის განვითარების გამორჩეული თვისება.
1987 წლის ბოლოს გამომცემელ ბობ გუჩიონე უმცროსის მამამ, ბობ გუჩიონე უფროსმა, უეცრად შეწყვიტა ჟურნალის გამოცემა, მიუხედავად იმისა, რომ 2 წლის მანძილზე გამომავალ ჟურნალს, ტირაჟით 150 000 ეგზემპლარი, ბევრი წარმატებულად თვლიდა.
ბობ გუჩიონე უმცროსმა შეძლო შეეკრიბა თავისი თანამშრომლების დიდი ნაწილი, მოძებნა ახალი ინვესტორები და ოფისები და გამოცემის ერთი თვის შეწყვეტის შემდეგ გამოუშვა გაერთიანებული ნოემბრის და დეკემბრის ნომრები.
წიგნი შეიცავდა თავებს ბრიტ-პოპის, გრანჟეს, ემოს და სხვა მრავალი მუსიკის სახეობების შესახებ, ასევე მასალებს ისეთ მუსიკალურ მოვლენებზე, როგორებიცაა მერილინ მენსონი, , , , და .
ალეპოს ზოგიერთი მოსახლის წაქეზებით და ბიზანტიის მხრიდან წახალისებით, სულთანმა ბრძანება გასცა მთავარი იერიში მიეტანათ ჯვაროსანთა სირიულ სამფლობელოებზე 1111 წელს.
არმიის შემადგენელი ნაწილები იყვნენ დიარბაქირიდან და აჰლათიდან, მათ მეთაურობდა სოკმან ალ-ქუთბი, ჰამადანელ ჯარისკაცებს ბურსუქ ბინ ბურსუქი, მესოპოტამიელ ნაწილებს აჰმადილი და სხმა ამირები.
მიუხედავად იმისა, რომ ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობა სელჩუკთა მიმართ კარგად იყვნენ განწყობილნი, ქალაქის მმართველმა — ფახრ ალ-მულკ რადვანმა უარი განაცხადა მათთვის კარიბჭის გახსნაზე.