polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ოჯიბვე (სხვაგვარად ოჯიბვა, სოტო ან ჩიპევა; თვითდასახელება — ანიშინააბე) — ალგონკინური ენების ოჯახის ინდიელების ეთნიკური ჯგუფი ჩრდილოეთ ამერიკაში.
განსახლებულნი არიან აშშ-ის რეზერვაციებში მიჩიგანის, უისკონსინის, მინესოტის, ჩრდილოეთ დაკოტის, მონტანის შტატებში და კანადაში ონტარიოს, მანიტობის, სასკაჩევანის, ალბერტისა და ბრიტანეთის კოლუმბიის პროვინციებში.
ოჯიბვე ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი ინდიური ერია ჩრდილოეთ ამერიკაში, რაოდენობრივად თითქმის უტოლდება კრის და ჩამორჩება ჩეროკებს, ნავაჰოს და ჩოკტოს.
ოჯიბვეს ყველაზე დიდი დასახლებები ზაფხულში იყო, როდესაც ხალხი სათევზაო და სავაჭრო პუნქტებში იკრიბებოდა, მაგალითად, როგორიცაა სუ-სენტ-მარი.
სამხრეთის ჯგუფებმა დააარსეს უფრო მტკიცე სოფლები ტბებსა და მდინარეებზე, სადაც მცირე მიწათმოქმედებას ეწეოდნენ, ზრდიდნენ სიმინდსა და სხვა უკვე კულტივირებულ მცენარეებს.
შემოდგომაზე, შედარებით პატარა, მაგალითად, ორი ძმისა და მათი ცოლ-შვილისაგან შემდგარი მონათესავე ჯგუფები ტოვებდნენ დიდ ტბებსა და მდინარეებს და კანოეებსა და შიდა რეგიონებში იწყობდნენ საზამთრო ბანაკებს, ნადირობდნენ და იერთდებდნენ მიწებს, რომლებსაც მათი ოჯახის მომავალი თაობებიც გამოიყენებდნენ.
სამხრეთულ ოჯიბვეზე მოსაუბრეებს მიეკუთვნებიან ოტაველები და სამხრეთ ონტარიოს ჩიპევაზები, მანიტოულინის კუნძულისა და მიჩიგანის ქვედა ნახევარკუნძულის მოსახლეები.
აღმოსავლეთით ნიპისინგი და ალგონკინი სხვა ენობრივი საზოგადოების წარმომადგენლები არიან, ხოლო დასავლეთ და ჩრდილოეთ ოჯიბვეები მოიცავენ სამ დიალექტურ ვარიანტს.
რაც შეეხება მდინარე სევერნის ჩრდილოეთ ოჯიბვეებს, ისინი ლაპარაკობენ დიალექტზე, რომელიც ცნობილია როგორც ოჯიკრი ან ოჯი-კრი; უცხოები ამ თემებს ხშირად უბრალოდ „კრის“ უწოდებენ, რაც თვითონ ამ თემის შიგნითაც ინგლისურად ლაპარაკის დროს ხშირად გამოიყენება.
ახალგაზრდა ნარგავების კონებისაგან გაკეთებული კონუსისებრი ან გუმბათის ფორმის სტრუქტურები, რომლებიც გადახურული იყო არყის ან თელას ქერქით, ან ტყავით , რომელიც მოგვიანებით ბრეზენტმა ჩაანაცვლა, ნორმა იყო.
1800-იანი წლების განმავლობაში დირეებისა და ჩარჩოების ტიპის ხის სახლები უფრო მოხშირდა სამხრეთ რეგიონებში, მაგრამ ჯერ კიდევ 1930-იან წლებამდე ადგილობრივი საცხოვრებლის ტიპები მდინარეებისა და ტბების გაყოლებით შიდა ტერიტორიებზე, ჩრდილოეთ ონტარიოსა და მანიტობაში იყო გავრცელებული.
მათ, ვინც ბეწვის ვაჭრებს გაყვნენ სუბარქტიკულ რეგიონში, ზემო ტბის ზემოთ, მიიღეს ცხოვრების ახალი წესი, რომელიც ჩრდილოეთით მდებარე მეზობელი „ჭაობის კრისას“ წააგავდა.
ამ დროს ოჯიბვეს თემები სამხრეთ ონტარიოში იძულებით გადაადგილეს ჯერ ლოიალისტებმა, რომლებიც ამერიკის რევოლუციის შემდეგ შეცვივდნენ იმ რეგიონში, შემდეგ კი ათასობით ბრიტანელმა ემიგრანტმა.
მინესოტის სამხრეთ-დასავლეთის ოჯიბვე 23 კლანისგან შედგებოდა, აქედან 15-20 კლანი 1800-იან წლებში ზედა ჩიპევას ტბის ნაპირებზეა დაფიქსირებული.
ოჯიბვეს ევროპელებთან კონტაქტის პირველი ჩანაწერები თარიღდება 1640-იანი წლებით დიდი ტბების რეგიონში, როდესაც ფრანგმა იეზუიტმა მისიონერებმა ქადაგებები დაიწყეს ქალაქ სუ-სენტ-მარიში 1641 წელს.
მიუხედავად ამისა, 1690-იან წლებში მისისაუგამ, ოტავამ და ინდიელთა სხვა ტომებმა იროკეზები არაერთ ბრძოლაში დაამარცხეს, ხოლო მისისაუგას სოფლებმა ონტარიოს ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროებზე იროკეზების ძველი ტერიოტირიების დაკავება დაიწყეს.
ჩიპევა“ უფრო ხშირად გამოიყენება ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ხოლო „ოჯიბვა“ ჭარბობს კანადაში, თუმცა ორივე ტერმინი თითოეულ ქვეყანაშია გავრცელებული.
ისინი, ვინც ცხადად აჩვენებდა კანიბალურ ქცევებს ან „დათვად მოსიარულე“ იყო, რომელიც სხვებს ცუდ სამკურნალო საშუალებებს სთავაზობდა, შეიძლება სიკვდილით დაესაჯათ.
ოჯიბვეს თემები, რომლებიც გავრცელდნენ და გაიშალნენ მინისოტასა და უისკონსინში ადრეულ 1800-იან წლებში, დიდწილად ასე მოიქცნენ დაკოტასა და სხვა დაჯგუფებებთან ომის გამო; აგრეთვე ოტავასთან, პოტავატომსა და მეტისებთან მოკავშირეობა დაიჭირეს.
1850-იან წლებში მათი რაოდენობა და საცხოვრებელი მიწა საგრძნობლად შემცირდა, რაც გამოწვეული იყო ამერიკის შეერთებული შტატების პოლიტიკის, დაავადებებისა და თეთრკანიანთა ჩამოსახლების ზეწოლით, განსაკუთრებით კი სამხრეთ ნაწილებში.
გვიანი 1800-იანი წლებისთვის მრავალი ჯგუფი, განსაკუთრებით, ბარში მცხოვრებნი, ოჯიბვეს, კრის, მეტისთა და დაკოტელთა ეთნიკური ნარევი იყო.
ცერემონიული საკუთრებები, რელიგიური ძალაუფლება და ლიდერის სტატუსი ძირითადად მამაკაცის ხაზით გადადიოდა, თუმცა იგი ასევე განმტკიცებული იყო შესაბამისი ხედვითი გამოცდილებისა და სათანადო პიროვნული თვისებებით.
ნადირობაში, ხაფანგების დაგებასა და ვაჭრობაში ძირითადად მამაკაცები იღებდნენ მონაწილეობას, მაშინ, როცა ქალები უვლიდნენ ბავშვებს, აგროვებდნენ შეშას, კენკრასა და სხვა მცენარეებს, ასევე ამუშავებდნენ ტყავს, სამოსს და აკეთებდნენ საჭმელს.
ოჯიბვური ნათესაობა ტერმინოლოგიის ორად გაყოფილ, კოლატერალურ, იროკეზული ტიპის მოდელს მიჰყვება, რაც ნიშნავს, რომ მეორე დონისა და პარალელური ბიძაშვილები, დეიდები და ბიძები განირჩევიან, მაშინ, როცა პარალელური ბიძაშვილები და დედმამიშვილები არ განირჩევიან.
ოჯიბვე არის „უფროსი ძმა“ და „რწმენის მფარველი“ საუკუნიდან არსებული ინდიელთა ტომების კავშირისა, რომელიც ცნობილია სახელით „სამი ცეცხლის საბჭო“, სადაც მათთან ერთად შედიან ალგონკინები, ნიპისინის პირველი ერი, ოჯი-კრი, ოტავა და პოტავატომის ტომები.
მიხაელ ანდრეას ჰელმუთ ენდე ( ; დ. 12 ნოემბერი, 1929, გარმიშ-პარტენკირხენი — გ. 28 აგვისტო, 1995, ფილდერშტადტ-ბონლანდენი) — გერმანელი მწერალი, მთელი რიგი საბავშვო ნაწარმოებების ავტორი, რომელთაგან ყველაზე მეტად ცნობილია მოთხრობა „დაუსრულებელი ამბავი“.
სატოს ქორწინებამდე ენდეს რამდენიმე წიგნი ჰქონდა იაპონურად თარგმნილი, ხოლო 1977-80 წლებში მათ გერმანულ ენაზე ერთობლივად თარგმნეს ქენძი მიაძავას ათობით ზღაპარი.
მისი ნაწარმოებების გამოცემა 1947 წლიდან დაიწყო, მაგრამ პოპულარობა უფრო მოგვიანებით ეწვია, როდესაც ნაწარმოებები „ჯიმ ღილი და მემანქანე ლუკასი“ , „მომო“ , „დაუსრულებელი ამბავი“ დაიბეჭდა.
ბოდიშს ვიხდი“ — ონლაინ კამპანია, გაშვებული თურქეთში 2008 წლის დეკემბერში მრავალი ჟურნალისტის, პოლიტიკოსისა და პროფესორის მიერ, როგორც მოწოდება კოლექტიური ბოდიშის მოხდისთვის სომეხთა გენოციდისთვის, რომელსაც კამპანია უწოდებს „უდიდესი კატასტროფა, რომელიც ოსმალეთის იმპერიის სომხებს დაემართა 1915 წელს.
“ კამპანია დაიწყეს პროფესორმა აჰმეტ ინსელიმ, პოლიტიკოსებმა ბასკინ ორანიმ, ჯანგიზ აქტარიმ და ჟურნალისტმა ალი ბაირამოღლუმ.
ნაციონალისტური მოძრაობის პარტიამ , ულტრამემარჯვენე ოპოზიციურმა პარტიამ, გაავრცელა განცხადება, რომელშიც ეწერა: „თურქული ნაციის ღირსეულ ისტორიაში ერთი გვერდიც არ არის რომლის გამოც უნდა გვრცხვენოდეს; არც დანაშაულია რომლის გამოც ბოდიშს უნდა ვიხდიდეთ.
დევლეტ ბახჩელიმ, ნმპ-ს ლიდერმა, ასევე განაცხადა: „არავის აქვს უფლება შეურაცჰყოს ჩვენი წინაპრები, წარმოაჩინოს ისინი როგორც კრიმინალები და ბოდიში მოითხოვოს.
ბორისა და ალუმინის ალფა-ნაწილაკებით დაბომბვით, ისინი პოზიტრონების (დადებითად დამუხტული ნაწილაკები, რომლებიც სხვა ყველა ურთიერთობაში უარყოფითად დამუხტულ ელექტრონებს გვაგონებს) გამოყოფას შეისწავლიდნენ, რომელიც პირველად 1932 წელს ამერიკელმა ფიზიკოსმა დევიდ კარლ ანდერსონმა აღმოაჩინა.
მოგვიანებით, ჟოლიო-კიური იმ დასკვნამდე მივიდა, რომ ანალიზისას გამოყენებული ალუმინისა და ბორის ნიმუშების ნაწილი ახალ ქიმიურ ელემენტებად გადაიქცა.
გარდა ამისა, ეს ახალი ელემენტები რადიოაქტიური იყო: ალფა-ნაწილაკების 2 პროტონისა და 2 ნეიტრონის შთანთქმით, ალუმინი რადიოაქტიურ ფოსფორად გადაიქცა, ხოლო ბორი — აზოტის რადიოაქტიურ იზოტოპად: 27 + 4 30 + 1.
ირენ კიური სწავლობდა ფლუკტუაციას, რომელიც ალფა-ნაწილაკების რიგში შეიმჩნეოდა, როგორც წესი პოლონიუმის ატომების განსაკუთრებით მაღალი სიჩქარით დაშლის დროს.
ალფა-ნაწილაკებზე, რომლებიც 2 პროტონისა და 2 ნეიტრონისაგან შედგებიან და თავის მხრივ წარმოადგენენ ჰელიუმის ბირთვს, როგორც ატომური სტრუქტურის შემსაწავლელ მასალაზე, პირველად ბრიტანელმა ფიზიკოსმა ერნესტ რეზერფორდმა გაამახვილა ყურადღება.
1930 წელს, გერმანელმა ფიზიკოსმა ვალტერ ბოთემ აღმოაჩინა, რომ ზოგიერთი მსუბუქი ელემენტი ალფა-ნაწილაკებით დაბომბვისას ძლიერ რადიაციას გამოყოფენ.
ამ აღმოჩენის შედეგად გამოწვეული პრობლემებით დაინტერესების გამო ცოლ-ქმარმა ჟოლიო-კიურიმ ალფა-ნაწილაკების მისაღებად მოამზადეს პოლონიუმის განსაკუთრებით ძლიერი წყარო და გამოიყენეს ჟოლიოს მიერ შექმნილი მგრძნობიარე საკონდენსაციო კამერა, რათა დაეფიქსირებინათ ამგვარად მიღებული რადიაცის შეღწევა.
მათ აღმოაჩინეს, რომ როდესაც ბერილიუმს ან ბორს და დეტექტორს შორის თავსდებოდა წყალბადისშემცველი ნივთიერების ფირფიტა, რადიაციის დაკვირვებადი დონე თითქმის ორჯერ იზრდებოდა.
ცოლ-ქმარი ჟოლიო-კიური ამ ეფექტის წარმოქმნას იმით ხსნიდა, რომ შეღწევადი რადიაცია წყალბადის ზოგიერთ ატომს აძევებს, რაც მათ უდიდეს სიჩქარეს აძლევს.
მიუხედავად იმისა, რომ ვერც ირენმა და ვერც ფრედერიკმა ამ პროცესის არსი ვერ გაიგეს, მათ მიერ გულმოდგინედ ჩატარებულმა გაზომვებმა საფუძველი ჩაუყარეს 1932 წელს ჯეიმზ ჩედვიკის მიერ ატომური ბირთვების ძირითადი ნაწილის ელექტრონულად ნეიტრალური შემადგენელი ნაწილის — ნეიტრონის აღმოჩენას.
1930-იანების ბოლოს ჟოლიო-კიურიმ, ურანზე მუშაობისას რამდენიმე მნიშვნელოვანი აღმოჩენა გააკეთა და მიუახლოვდა იმის აღმოჩენას, რომ ნეიტრონებით დაბომბვისას ხდება ურანის ატომების დაშლა .
იგივე ცდების გამეორებისას, გერმანელმა ფიზიკოსმა ოტო ჰანმა და მისმა კოლეგებმა ფრიც შტრასმანმა და ლიზა მაიტნერმა 1938 წელს მიაღწიეს ურანის ატომის გახლეჩვას.
1935 წელს ირენ ჟოლიო-კიურისა და ფრედერიკ ჟოლიოს ერთობლივად მიენიჭათ ნობელის პრემია ქიმიის დარგში „ახალი რადიოაქტიური ელემენტების სინთეზის განხორციელებისათვის“.
შესავალ სიტყვაში, შვედეთის სამეფოს მეცნიერებათა აკადემიის სახელით პალმაიერმა, ჟოლიო-კიურის შეახსენა იმის შესახებ, თუ როგორ ესწრებოდა 24 წლის წინ ანალოგიურ ცერემონიას, სადაც ქიმიის დარგში ნობელის პრემიით მისი დედა მარი სკლოდოვსკა-კიური დააჯილდოვეს.
ირენ ჟოლიო-კიური (, ქალიშვილობის გვარი — კიური; დ. 12 სექტემბერი, 1897, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 17 მარტი, 1956, იქვე) — ფრანგი ფიზიკოსი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიაში ფრედერიკ ჟოლიოსთან ერთად , მარი სკლოდოვსკა-კიურისა და პიერ კიურის უფროსი ქალიშვილი, ფრედერიკ ჟოლიო-კიურის მეუღლე.
აღნიშნული სკოლა დედის და მისი რამდენიმე კოლეგის მიერ იყო მოწყობილი, რომელთა შორის იყვნენ ფიზიკოსები პოლ ლანჟევენი და ჟან პერენი, რომლებიც აგრეთვე ამ სკოლაშიც ასწავლიდნენ.
ირენი ერთი წლის იყო როცა მარი სკლოდოვსკა-კიურიმ რადიუმი აღმოაჩინა და ინტენსიური სამეცნიერო საქმიანობის გამო მას შვილის აღზრდისათვის არ ეცალა.
თუმცა მას რამდენიმე თვით სწავლის შეწყვეტა მოუწია, რადგან პარალელურად სამხედრო ჰოსპიტალში მედდად მუშაობდა, სადაც დედას რენტგენოგრამის გაკეთებაში ეხმარებოდა.
ფაშიზმის პრინიპული მოწინააღმდეგე და კაპიტალიზმის კრიტიკოსი ცოლ-ქმარი ჟოლიო-კიური 1934 წელს საფრანგეთის სოციალისტურ პარტიაში გაწევრიანდნენ, ხოლო შემდეგ კომუნისტები გახდნენ.
ორგანიზაცია თავის ფესვებს იღებს შეხვედრებით, რომლებიც 1992 წელს ბაქოსა და სტამბოლში გაიმართა, სადაც აზერბაიჯანის, ყაზახეთის, ყირგიზეთის, უზბეკეთის, თურქეთის და თურქმენეთის კულტურის მინისტრებმა განაცხადეს თავიანთ მზადყოფნაზე ითანამშრომლონ ერთობლივ კულტურულ გარემოში.
თურქული კულტურის საერთაშორისო ორგანიზაცია — კულტურის საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც წარმოადგენს თურქულენოვანი მოსახლეობით დასახლებული ქვეყნების ერთიანობას, რომლების სასაუბრო ენა მიეკუთვნება თურქულ ენათა ოჯახს.
რუსეთის ფედერაციის ექვსმა სუბიექტმა დატოვა თურქსოი, მას შემდეგ, რაც თურქეთის შეიარაღებულმა ძალებმა 2015 წლის ბოლოს ჩამოაგდო რუსული სამხედრო თვითმფრინავი.
განაცხადდა, რომ თურქსოი ინტეგრირებული იქნება თურქულ საბჭოში, რომელიც არის თურქულენოვანი ქვეყნების გეოპოლიტიკური ორგანიზაცია, რომელიც შეიქმნა 2009 წლის 3 ნოემბერს.
6-კვირიანი ფესტივალის პირველ კვირას, 11-15 ივნისს, თეატრის სცენა, პირველად -ის ისტორიაში, ქართველი დრამატურგის პიესის მიხედვით დადგმულ სპექტაკლს დაეთმო.
პრეზიდენტი და მისი დაცვის წევრები სხვადასხვა ოჯახებში დადიან და დროებით იმალებიან, რადგან გავრცელდა ინფორმაცია, რომ პრეზიდენტის სასახლე უნდა დაბომბონ.
ღონისძიებას დაესწრნენ ლონდონში ბრიტანეთის საბჭოს საქართველოს წარმომადგენლობის სახელოვნებო პროექტების მენეჯერი მაია დარჩია, თუმანიშვილის ფონდის პრეზიდენტი მანანა ანთაძე, მარჯანიშვილის თეატრის მმართველი ეკა მაზმიშვილი.
სპექტაკლში, რომელიც ძალაუფლებასა და სიმხდალეზეა, მთავარი მოქმედი პირები პრეზიდენტი და ჩვეულებრივი მოქალაქეები არიან, რომელთა ოჯახებსაც პრეზიდენტი თავს აფარებს ომის დროს.
პოლონეთთან დაკავშირებული ყველაზე ცნობილი კომიქსის სიუჟეტის მიხედვით, დედამიწაზე ვარდება მეტეორი, რის გამოც ყველა ქვეყანამ, რომელსაც კოსმოსური პროგრამა აქვს, დედამიწა დატოვა.
აგრეთვე ცნობილი როგორც — ინტერნეტ-მომხმარებლის მიერ შექმნილი ინტერნეტ-მემი, რომელიც პირველად გამოჩნდა გერმანულ იმიჯბორდზე . 2009 წლის მეორე ნახევარში.
აქაც, როგორც სხვა შემთხვევაში, ყურადღებას ამახვილებენ ისტორიულ კონფლიქტებზე, ეროვნულ სტერეოტიპებზე და ქვეყნის პოლიტიკური სიტუაციის დაცინვაზე.
დანიის დედაქალაქ კოპენჰაგენში „რეზიდენტების თათბირის“ ჩავარდნის შემდეგ 1935 წლის თებერვალში (ერთდროულად იქნა შეპყრობილი დაზვერვის ცენტრალური აპარატის ოთხი პასუხისმგებელი მუშაკი) დაწერა პატაკი თანამდებობიდან განთავისუფლების თხოვნით.
1935 წლის აპრილიდან 1936 წლის ივნისამდე იყო შორეული აღმოსავლეთის საგანგებო წითელდროშოვანი არმიის სარდალის მოადგილე (ირიცხებოდა შასწა-ს სარდალის მოადგილედ სადაზვერვო სამმართველოს უფროსის თანამდებობაზე განმეორებით დანიშვნამდე).
29 ივლისი, 1938, დახვრეტით დასჯის პოლიგონი „კომუნარი ქალი“, მოსკოვის ოლქი, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, საბჭოთა სამხედრო დაზვერვის ერთ-ერთი შემქმნელი და ხელმძღვანელი, მე-2 რანგის არმიის კომისარი .
1924 წლის მარტიდან 1935 წლის აპრილამდე იყო მუშათა და გლეხთა წითელი არმიის შტაბის მე-4-ე სამმართველოს უფროსი, საბჭოთა სამხედრო დაზვერვის სისტემის ფაქტობრივი შემქმნელი.
1911 წელს კვლავ დაპატიმრეს რევოლუციური მოღვაწეობისათვის და გადაასახლეს ირკუტსკის გუბერნიაში, საიდანაც გაიქცა 1914 წელს ყალბი დოკუმენტებით იან კარლის ძე ბერზინის სახელზე.
მან არქეოპოლისს ალყა შემოარტყა, თუმცა მისი შეტევები მოიგერიეს და რადგანაც სპარსელები მომარაგების პრობლემებს გაიცდიდნენ, იგი იძულებული გახდა ალყა მოეხსნა და ეგრისის ნაყოფიერი მხარისაკენ, მუხურისისაკენ დაეხია, რომელიც მან თავისი სამხედრო ოპერაციების ბაზად აქცია.
მომდევნო ზამთარს მან გააძლიერა კონტროლი ეგრისის აღმოსავლეთ ნაწილზე , ხოლო ეგრისის მეფე გუბაზ -სადმი მისი სამშვიდობო ინიციატივები უარყოფილ იქნა.
552 წელს, ჯარის დამატებითი ძალებით გაძლიერების შემდეგ, მერმეროემ შეუტია არქეოპოლისს, წებელდასა და მესამე უსახელო ციხეს, თუმცა ბიზანტიელებმა და ეგრისელებმა კვლავ მოახერხეს მისი მოგერიება და მუხურისისაკენ უკუგდება.
542 წელს, 540 წელს განახლებული სამხედრო მოქმედებების შემდეგ, შაჰმა ხოსრო -მა მერმეროე ბიზანტიელთა ციხესიმაგრის, დარას წინააღმდეგ გაგზავნა, თუმცა, კორპიუსის მიხედვით, იგი დაამარცხა და დაატყვევა ციხისთავმა იოანე ტროგლიტამ.
მერმეროე კვლავ ჩნდება 548 წელს, როდესაც იგი ეგრისში, ბიზანტიელთა და ეგრისელთა ერთიანი ჯარის მიერ ალყაშემორტყმული პეტრას ციხის დასახმარებლად წარგზავნილი დიდი არმიის ხელმძღვანელად გაიგზავნა.
რადგანაც ბიზანტიელთა სარდალმა, დაგისთემ მთებში გამავალი გზების საკმარისი რაოდენობის ჯარით დაცვაზე არ იზრუნა, მერმეროემ შეძლო ეგრისში შესვლა ბიზანტიური დაჯგუფებებისათვის გვერდის ავლით.
მან პეტრა ალყისაგან გაათავისუფლა და მისი გარნიზონიც გააძლიერა, თუმცა არმიის მომარაგების პრობლემების გამო, იძულებული გახდა პერსარმენიაში, დვინისაკენ დაეხია, ხოლო ეგრისში 3 000-კაციანი ჯარი დაეტოვებინა პეტრას დასაცავად და დამატებით 5 000, ფავრიზის მეთაურობით — მისასვლელი გზის დასაცავად.
იგი პირველად 530 წლის ზაფხულში, იბერიულ ომში ჩნდება, როდესაც იგი ბიზანტიის სომხურ პროვინციებში შეჭრილ 30 000 კაციან არმიას მეთაურობდა, თუმცა სატალასთან ბიზანტიელ სარდლებთან, სიტასსა და დოროთეუსთან გამართულ ბრძოლაში დამარცხდა და იძულებული გახდა უკან დაეხია.
531 წლის ზაფხულში, სპარსელთა მიერ კალინიკუმთან მოპოვებული გამარჯვებისა და სომხეთსა და ჩრდილოეთ მესოპოტამიაში მომხდარ მცირე ცვლილებათა სერიის შემდეგ, სპარსეთის შაჰმა, კავად -მა მერმეროე, ბავსა და კანარანგთან ერთად, მარტიროპოლისის ბიზანტიური ფორპოსტის ასაღებად გაგზავნა.
554 წელს მან შეძლო ბიზანტიელთა ჯარის უკუგდება ტელეფისიდან, მათი მოწინავე პოზიციიდან, რამაც მოწინააღმდეგის ძირეული უკანდახევა გამოიწვია მდინარე ფაზისის გასწვრივ.
ორმა მეთაურმა ქალაქს ალყა შემოარტა, თუმცა კავადის სიკვდილის ამბის გაგების შემდეგ, იმის გათვალისწინებით, რომ ცივმა ზამთარმა მათი ლაშქარი დააზარალა, მათ დროებით დაზავება გადაწყვიტეს და სპარსეთის ტერიტორიისაკენ დაიხიეს.
მირ-მიროე, უფრო ცნობილია ბიზანტიურ წყაროებში მოხსენიებული სახელით მერმეროე — საუკუნის სასანიდური სპარსეთის სარდალი და იმ პერიოდის ბიზანტიურ-სასანური ომების ერთ-ერთი მთავარსარდალი.
ვებსაიტის მიზანი არის შქმნას ხარისხიანი კითხვა-პასუხის რეჟიმი , რათა ყურადღებით მოახდნოს ყველა სჭირო ინფორმაციის კატალოგიზაცია კომპიუტერული თამაშების შესახებ, ხოლო შემდეგ შესთავაზოს მომხმრებელს ხარისხიანი -ის სახით.
2016 წლის მონაცემით, საიტი შეიცავს ინფორმაციას 190 სათამაშო პლატფორმის შესახებ, (არკადული თამაშები, კონსოლები, კომპიუტერები, სოციალური ქსელების საიტები, პორტატული კომპიუტერები, და მობილური ტელეფონები) და ასევე ინფორმაციას 100,000 ვიდეო თამაშის შესახებ.
2004 წელს, მომხმარებელთა მოთხოვნით, საიტის მონაცემთა ბაზას დაემატა -ის თამაშების სია და 2005 წლის მონაცემით, საიტზე მოიძებნებოდა -ის დაახლოებით 1000-მდე თამაში.
მობიგეიმსზე ინფორმაცია თამაშების შესახებ იმყოფება რელაციურ მონაცემთა ბაზაში, რაც საშუალებას აძლევს მომხმარებლებს მიიღონ საჭირო ინფორმაცია სხვადასხვა გზით.
თამაშის ყოველი გვერდი შესაძლოა შეიცავდეს რეცენზიებს, შეფასებებს, გეიმპლეის სურათებს, რჩევებს, ჩიტ-კოდებს, პროდუქტების რეკლამებსა და მაღაზიების ლინკებს, სადაც შესაძლებელი არის თამაშების შეძენა.
საიტზე განთავსებული არის ვიდეო თამაშების პროგრამისტების, დიზაინერებისა და მხატვრების სია, ხოლო ზიგიერთ შემქმნელზე, ასევე არსებობს ბიოგრაფიული მონაცემები - მსგავსი -სა, სადაც განთავსებული არის მონაცემები კონომსახიობებსა და ფილმების შემქმნელებზე.
7 ჩეხოსლოვაკი პატრიოტი - იოსიფ გებჩიკი, იაროსლავ შვარცი, იან ხრუბი, იოზიფ ვალჩიკი, ადოლფ ოპალკა, იოზიფ ბუბლიკი და იან კუბიში - რამდენიმე ასეული გერმანელი ესესის ჯარისკაცისა და პოლიციელის წინაშე იდგა.
როცა მდგომარეობა გახდა უიმედო, (გერმანელებმა აიღეს სარდაფი და მებრძოლებს ტყვია-წამალი თითქმის უთავდებოდათ), ეკლესიის ყველა დამცველმა, გარდა მძიმედ დაჭრილი კუბიშეკისა, თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე.
ორივე აიყვანეს ოპერაცია ანთროპოიდის ჩასატარებლად, რომელიც მომზადებული იყო ჩეხოსლოვაკიის დაზვერვის მე-2 განყოფილების მიერ ფრანტიშეკ მორავიცას საერთო ხელმძღვანელობით.
ამის შემდეგ იოზეფი შედის საზღვარგარეთ მყოფ ჩეხოსლოვაკიის სამხედრო ძალებში, რომელიც დევნილობაში მყოფმა ედვარდ ბენეშმა ჩამოაყალიბა.
იოზეფ გებჩიკი (, 8 აპრილი 1912, პოლუვსიე, სლოვაკეთი — 18 ივნისი 1942, პრაღა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხოსლოვაკიის არმიის როტმისტრი, ოპერაცია ”ანთროპოიდის” მონაწილე, ჩეხოსლოვაკიის სოციალისტური რესპუბლიკის ეროვნული გმირი.
იშვიათ გამონაკლისს შეადგენენ ზოგიერთი უახლოეს პერიოდში ჩამოსული აფრიკული, ფრანკო-ანტილური და ლათინოამერიკული წარმოშობის ალოფონები ორენოვან ქალაქებში — ონტარიოს პროვინციის ოტავაში და ნიუ-ბრანსუიკის პროვინციის მონქტონში, ანუ იქ, სადაც არსებობენ ფრანგულენოვანი უნივერსიტეტები.
თვითონ კვებეკის პროვინციაში, სადაც ერთადერთი ოფიციალური ენა 1977 წლიდან არის ფრანგული, ალოფონების ენობრივი პრეფერენცია უფრო მრავალფეროვანია; ისინი თანდათანობით იხრებიან ფრანგული ენისკენ.
თუ 1970-იანი წლების დასაწყისში ფრანკოტროპები შეადგენდნენ ალოფონების მხოლოდ დაახლოებით 20 %-ს, ხოლო ანგლოტროპების წილი აღწევდა 80 %-ს, 2006 წლის აღწერის მონაცემებით, ახალი ემიგრანტების 75 %-მდე ირჩევს ფრანგულ ენაზე გადასვლას, ხოლო ინგლისურს უპირატესობას ანიჭებს მხოლოდ 25 % და ეს წილი კიდევ უფრო ეცემა.
კანადური საზოგადოების უფრო ვიწრო კონტექსტში მოიხმარება, როგორც დემოგრაფიული ტერმინი ქვეყნის იმ მაცხოვრებლების აღსანიშნავად (რომლებიც 2001 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენდნენ მოსახლეობის 17,1 %-ს), რომლებისთვისაც არც ინგლისური და არც ფრანგული ენა არ არის მშობლიური .
ოფიციალურად ფრანგულენოვანი კვებეკის პროვინციის ფარგლებს გარეთ ალოფონების 97,0 %-მდე დროთა განმავლობაში მთლიანად ან ნაწილობრივ გადადის ინგლისურ ენაზე.
ალოფონები — ფართე გაგებით რომელიმე ქვეყნის მოსახლეობა, რომლისთვისაც მოცემული სახელმწიფოს ტერიტორიაზე მშობლიურ ენად ითვლება არასახელმწიფოებრივი ენა.
1937-38 წლებში გუნდმა კონცერტებით მოიარა რუსეთის უდიდესი ქალაქები, ჩაწერა ოცზე მეტი სიმღერა: „ჭონა“, „თებრონე მიდის წყალზედა“, „ბრძანა სოლომან“, „ფერხული“, „გუშინ შვიდნი გურჯანელნი“, „ჰერი, ბიჭო ბაჩასაო“, „ცანგალა და გოგონა“, „ვისია, ვისია“, „მოდისო მტერი“, „ვარადო“, „მურმან“, „შარიშური“, „ზამთარი“ და სხვ.
1939 წელს აღმოსავლეთ და დასავლეთ საქართველოს ეთნოგრაფიული გუნდები გაერთიანდნენ საქართველოს ხალხური სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლად: სამხატვრო ხელმძღვანელი — გრიგოლ კოკელაძე, ლოტბარები — კირილე პაჭკორია და დათაშკა კავსაძე, ქორეოგრაფი — ჯანო ბაგრატიონი, ჩონგური და ფანდური — ავქსენტი მეგრელიძე.
სკოლის დამთავრებისთანავე დაინიშნა შორაპნის რკინიგზის სკოლაში სიმღერის მასწავლებლად, მომდევნო წელს ქუთაისის ვაჭრობის მუშაკთა კლუბში მომღერალთა გუნდის ხელმძღვანელად.
დავით სანდროს ძე კავსაძე — ქართველი ლოტბარი, მომღერალი, კავსაძეების მუსიკალური გვარის თვალსაჩინო წარმომადგენელი, ლოტბარ სანდრო კავსაძის ვაჟი, ცნობილი მსახიობის კახი კავსაძის მამა.
მისი მდიდარი მორთულობა საუკუნის ხელოვნების დიდად მნიშვნელოვანი ნიმუშია: შესასვლელის თავზე უზარმაზარი სწორკუთხა ქვაა, რომელზედაც ერთმანეთისკენ მიმართული ორი მხედარია გამოქანდაკებული .
მთელი ეს რთული, მრავალფეროვანი მორთულობა, თავისი საერთო სახით, ცალკეულ ნაწილთა ურთიერთშეფარდებით, ჩუქურთმის სახეთა და ქანდაკების შერჩევით, ოსტატურადაა მოფიქრებული ხუროთმოძღვრების მიერ.
განაპირა სარკმლების თავზე რელიეფური ჯვრები და ჩუქურთმის არშიებია, მთავარი სარკმლის ზემოთ კი – სამი ფიგურისაგან შედგენილი რელიეფური ჯგუფი, რომელსაც აგრეთვე ჩუქურთმის არშია ფარგლავს.
შუა ფიგურა – ღვთისმშობელია, მარცხნივ – ქალია, რომელიც ღვთისმშობელს ავედრებს თავს (ასომთავრული წარწერა: „წმინდაო ღმრთისმშობელო, კრავი შეიწყალე“. კრავი ქალის სახელია), მარჯვნივ – გაბრიელ მთავარანგელოზი.
ის ჩუქურთმა, რომელიც სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კარნიზებს ამკობს , ძალიან გავრცელებული იყო საუკუნეში და საუკუნის პირველ ნახევარში, შემდეგ კი გამოვიდა ხმარებიდან.
ვალეს ღვთისმშობლის ეკლესია — დარბაზული ტიპის ეკლესია, მდებარეობს საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ახალციხის მუნიციპალიტეტში, მისგან 12 კმ-ში დასავლეთით მდებარე ქალაქ ვალეს დასავლეთ ნაპირზე, გზის ჩრდილოეთით.
ბერი ეგნატაშვილისა და ვახუშტის ცნობით, ყაენმა ლუარსაბს მისწერა, რათა მიეცა და თეიმურაზისათვის, მის სიტყვას ვერც ლუარსაბი გადავიდა და თეიმურაზმა ხორეშანი შეირთო.
პატრიარქმა და ეპისკოპოსმა კრება და რჩევა ქნეს, საქრისტიანოს გასაძლიერებლად ნება დართეს ბატონს თეიმურაზს და ხორეშან წაიყვანა ბატონმა თეიმურაზ და შეირთო“, — მოგვითხრობს პარიზის ქრონიკა.
ამასვე ადასტურებს ფარსადან გორგიჯანიძეც: „ბატონის თეიმურაზის პაპა ბატონი ალექსანდრე და ხორეშან დედოფლის ბებია ნესტან დარეჯან დედოფალი და ძმანი იყვნენ, ბატონის ლევანის შვილები არიან და ქრისტიანობაში უმხდურნი ყოფილან და მერჯულენიც ნებას არ ყოფილან და არაგვის ერისთავის შვილისათვის ნაქადები ყოფილა და კრება უქნიათ ამაზედ, რომ დაძმათ შვილიშვილები ერთმანეთს ვით შერთონ.
ეკლესიის მოძღვარნი, მეფე და ხალხი წინასწარ ხედავდნენ შაჰის საზარელ განზრახვას, იმას, რომ შაჰს სურდა ეკლესიის წესების დარღვევით თანდათან შეერყია ქრისტიანთა სიმტკიცე, ქართველები მაჰმადიანებთან დაეახლოვებინა“.
გარდა ისეთი ძველი ეკლესია-მონასტრებისა როგორებიცაა, ჯურჯევი-სტუპოვი, სტუდენიცის მონასტერი, სოპოჩანის მონასტერი და გრადაცის მონასტერი, აქ აგრეთვე არის სერბული დინასტიების მიერ აგებული რამდენიმე ადრეული და შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე.
კოპაონიკის ფლორა ხასიათდება დიდი ოდენობის ავტოქთონური მცენარეთა სახეობებით (ბალკანური წიფელი, სოჭი, ნაძვი, ურთხელი, რამდენიმე სახეობის ნეკერჩხალი, ფიჭვი და მუხა).
მისი პირველი წიგნის გამოქვეყნების შემდეგ: მსოფლიოს პატარა ისტორია, აიკრძალა ნაცისტებისაგან მისი პაციფიზმის გამო და იძულებული გახდა ბრიტანეთში გაქცეულიყო და 1939 წელს ასისტენტ-მკვლევარის პოსტი დაიკავა ლონდონის უნივერსიტეტის ვარბურგის ინსტიტუტში.
გომბრიხის პირველი წიგნი, ერთადერთია რომელიც არ გამოსულა ინგლისურ ენაზე „ერთი მოკლე მსოფლიო ისტორია ახალგაზრდა მკითხველთათვის“ , რომელიც 1936 წელს გერმანიაში გამოიცა.
ერნსტ გომბრიხი — ხელოვნების ისტორიკოსი, რომელიც დაიბადა ავსტრიაში, ხოლო 1947 წელს გახდა ბრიტანეთის მოქალაქე და მოღვაწეობის დიდი ნაწილი ბრიტანეთში გაატარა.
ის იყო მრავალი კულტურული და ხელოვნების ისტორიის ნამუშევრის შემქმნელი, მისი ნამუშევრები განიხილება როგორც ერთ-ერთი საუკეთესო გაცნობის საშუალება სახვით ხელოვნებაში.
მისი ტელესკოპები და მიკროსკოპები გამოირჩეოდნენ საუკეთესო ლინზებით და ხშირად უფრო დიდ მოწონებას იმსახურებდნენ, ვიდრე კრისტიან ჰიუგენსისა და ეუსტაქიო დივინის .
მისი დამკვეთები იყვნენ კარდინალი ფრანჩესკო ბარბერინი, ფაბიო ჩიგი, პრინცი აგოსტინო ჩიგი, ტოსკანას დიდი ჰერცოგი ფერდინარდ და ჟან-ბატისტ კოლბერტი .
დღესდღეობით მისი ინსტრუმენტები ინახება გალილეოს მუზეუმში , პარიზის ეროვნულ ობსერვატორიაში, პარიზის ხელოვნებისა და ხელოსნობის ინსტიტუტსა და ვაშინგტონის შეიარაღებული ძალების ინსტიტუტის სამედიცინო მუზეუმში.
სვანურ მითოლოგიურ სამყაროში ბოლომდე მტკიცედ შემორჩა უხსოვარი წარსულის რელიგიური კულტის სიტყვიერი და ნივთიერი ძეგლები, ადათის რიტუალის რეალიები, კერძოდ საქმისაის ფალოსური ატრიბუტები, ქვის ან კირქვის სიმბოლური გამოსახულებანი, ლითონის ნივთები.
ამ კუთხის მითოსური სამყაროს უმთავრესად სარიტუალი ცერემონიებით, მატერიალური კულტურის ძეგლებით, სიმღერა-ბალადების სახით ვიცნობთ, მაგრამ არის პროზაული ტექსტებიც, ჩაწერილი სხვადასხვა დროს ბ.
ბუნების მკაცრი პირობები, ცად აზიდული მთების რომანტიკა მდიდარ ნიადაგს ქმნიდა პოეტური წარმოდგენების გასაშლელად და სიმღერის მოყვარული, ნიჭიერი, ენერგიული ტომი ქმნიდა ლექსებს, სიმღერებს, რომელთაც ჩაწერა გვიან ეღირსათ, ამიტომ ბევრი რამ დავიწყებას მიეცა, მაგრამ რაც დარჩა, ისიც საკმაოდ მდიდრულად ავსებს ქართული მითის საგანძურს, რომლის ძირებსაც ძველ შუმერში, საბერძნეთში, ხეთების სამეფოში მივყავართ.