polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
პირველი უნიქარდის ბარათი 2010 წელს გამოვიდა, 100-ზე მეტ პარტნიორ კომპანიაში ტარდებოდა და ჯამურად 500-ზე მეტ წამყვან სავაჭრო და მომსახურების ობიექტს აერთიანებდა.
2016 წლიდან „უნივერსალ ქარდ კორპორეიშენის“ ლოიალობის პროგრამაში 250-ზე მეტი კომპანიაა ჩართული, რომელიც ყოველდღიურად, ნებისმიერი შენაძენის სანაცვლოდ აჯილდოებს თავის მომხმარებლებს და უნიქარდის ბარათზე ლოიალობის ქულებს არიცხავს.
მისი მეშვეობით შესაძლებელი გახდა ვირტუალური უნიქარდის აღება და ისეთი ფუნქციებით სარგებლობა როგორიც არის: ქულების დაგროვება და დახარჯვა, დაგროვებული ქულების შემოწმება და ამონაწერის ნახვა, საჩუქრის არჩევა და შეკვეთა აპლიკაციის ონლაინ კატალოგში, უნიქარდის პარტნიორი კომპანიების მოძიება ფუნქციით — „ჩემ გარშემო“.
ბარათის მფლობელებს შეუძლიათ დაგროვებული ბონუს ქულების უნიდეპოზიტზე განთავსებით, დეპოზიტის ვადის ამოწურვისთანავე მიიღონ 5%-დან 20%-მდე სარგებელი.
კატალოგში 1 500-მდე ნივთი და მომსახურება შედის: მოგზაურობა, სამკაული, პარფიუმერია, ვაუჩერები, მობილურზე სასაუბრო დრო, საწვავის ტალონები, კომუნალური გადახდები, ტექნიკა, სპორტული აქსესუარები, მამაკაცის და ქალის აქსესუარები, სათამაშოები, წიგნები და ა.
უნივერსალ ქარდ კორპორეიშენის“ ლოიალობის პროგრამა კომპანიებს და ბარათის მფლობელებს ერთმანეთთან აკავშირებს და ამ გზით ლოიალობის პროგრამის დანერგვის პოზიტიურ გამოცდილებას ქმნის.
2015 წლის მონაცემებით, 5 წლის განმავლობაში, საქართველოს მასშტაბით, ჯამურად 1 600 000 უნიქარდის ბარათი გაიცა, ხოლო ლოიალობის პროგრამაში ჩართული კომპანიების რაოდენობა 200 აღემატებოდა.
2016 წლიდან „უნივერსალ ქარდ კორპორეიშენის“ ლოიალობის პროგრამაში 250-მდე კომპანიაა ჩართული, რომელიც 4000-მდე წამყვან სავაჭრო და მომსახურების წერტილს აერთიანებს.
ფუზულის შემოქმედებაში უმნიშვნელოვანესია ლირიკულ-ეპიკურუ პოემა „ლეილი და მაჯნუნი“ , რომელიც სიუჟეტის ტრადიციულობის, სუფიურ-მისტიკური მსოფლმხედველობის მიუხედავად დღემდე დიდი ინტერესით იკითხება.
მოგვიანებით, პოეტმა რამდენიმე კასიდი მიუძღვნასულეიმან ბრწყინვალეს, ისევე როგორც ოსმალეთის დიდგვაროვანთათვის: მთავარ ვეზირს იბრაჰიმ ფაშა პარგელის, ყადი ასკერ ჩელბის, ჯალალ ზადე მუსტაფა ჩელების.
თუმცა იგი ასევე თვლიდა, რომ პოეზიაში მეცნიერებისა და სიბრძნის ნაკლებობა იყო და ამიტომ სწავლობდა საერო მეცნიერებასა და რელიგიას, ასევე არაბულ და სპარსულ ენებს, რაც მტკიცდება მისი ტრაქტატით „მათლა ულ-ითიკად“ და სამი დივანით, რომელიც მან დაწერა აზერბაიჯანულ, არაბულ და სპარსულ ენებზე.
თურქული ლიტერატურის მცოდნეს აბდულკადირ კარაჰანის მიხედვით, პოეტი საკუთარი რელიგიური მხედველობით სექტანტობაზე და რომელიმე რელიგიურ მიმდივრებაზე მაღლა იდგა.
ამ პერიოდში მუდმივად მიმდინარეობდა იანიჩარების აჯანყებები და შესაბამისად, სულთებს საშუალება არ ჰქონდათ, რომ ეზრუნათ იმპერიის გაძლიერებასა და გაფართოებაზე.
1798 წლის 30 აგვისტოს სულთან სელიმ -მ ქორ იუსუფ ზიაუდინ-ფაშა ოსმალეთის იმპერიის დიდ ვეზირად დანიშნა საფრანბოლულუ იზეთ მეჰმეთ-ფაშას ნაცვლად.
სოფლის პატიოსნება“ მარია გულეგიანას გვერდით, სხვა მნიშვნელოვანი დებიუტები: მილანის „ლა სკალა“-1994, სოლო კონცერტი, 1995 წელი - ფაუსტი „მეფისტოფელში“ რიკარდო მუტის დირიჟორობით სამუელ რემეისთან ერთად, სან-ფრანცისკო - მანრიკო „ტრუბადური“ დანიელ ორენის დირიჟორობით და „აიდა“ მაჩერატას ფესტივალზე.
ბოჰემა“ პარმის თეატრში, ვენის შტატსოპერაში გუსტავ მესამე „ბალმასკარადში“, შემდგომ კვლავ მეტროპოლიტენი ჯეიმზ ლივაინთან და კირი ტე კანავასთან, „ფედორა“ -რობერტო აბბადოს დირიჟორობით და მირელა ფრენისთან ერთად.
სან-ფრანცისკა - „აიდა“, პარიზი - „ტოსკა“, ვენა - „კარმენი“ მარსელო ვიოტის დირიჟორობით და ვალტრაუდ მაიერთან ერთად, არენა დი ვერონა - „კარმენი“, „აიდა“, „მადამ ბატერფლაი“ და ისევ „კარმენი“, 2002-2006-2008.
1990-იან წლებში შედგა მისი პირველი დებიუტები მეტროპოლიტენის ოპერაში, 1993 წელს - „ტრუბადური“ ვლადიმერ ჩერნოვთან და დოლორა ზაჯიკთან ერთად, რასაც მოჰყვა 1994 წელს რადამესი „აიდაში“ ანდრია გრუბერთან და ხუან პონსთან ერთად.
დამატება, დანამატი, გაფართოების კომპლექტი, გაფართოების პაკეტი — სხვადასხვა სათამაშო მასალების დამატება არსებულ როლურ ვიდეო თამაშებში, სამაგიდო თამაშებსა და მთლიანად ვიდეო თამაშებში, რომელიც მოიცავს ახალ დონეებს, იარაღებს, პერსონჟებს, სიუჟეტებს და ა.
როგორც წესი, ორიგნალური თამაშის შემქმნელები იღებენ მონაწილეობას დამატების შექმნაში, თუმცა არის შემთხვევები, როდესაც შემქმნელები კონტრაქტს აფორმებენ მესამე მხარის დეველოპერებთან დამატებების შესაქმნელად.
როდესაც თამაში ამოწურავს ყველა რესურს, გამომცემი ხშირად უშვებს "სრულ" ან "ოქროს" კოლექციას, რომელიც შეიცავს ორიგინალურ თამაშსა და ყველა არსებულ დანამატს.
ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტი ვაცლავ ჰაველი გადადგა იმის ნაცვლად, რომ დაეცვა ჩეხოსლოვაკია დაშლისაგან, რომელსაც ეწინააღმდეგებოდა მოსახლეობის დიდი უმრავლესობა.
1917 წელს, შედგა შეხვედრა პიტსბურგში, ]ამერიკის შეერთებული შტატები]]), სადაც ჩეხოსლოვაკიის მომავალმა პრეზიდენტმა ტომაშ გარიგ მასარიკმა და ჩეხეთის და სლოვაკეთის სხვა წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს პიტსბურგის შეთანხმებას, რომლის თანახმად დაარსდა ახალი სახელმწიფო ჩეხოსლოვაკია.
მრავალი ჩეხი და სლოვაკი იყო ჩეხოსლოვაკიის შემდგომი ფედერალური თანაცხოვრების მომხრე, თუმცა ზოგიერთი სლოვაკური პარტია გამოდიოდა სლოვაკეთის ეროვნული დამოუკიდებლობის და სრული თავისუფლების ლოზუნგით.
13 ნოემბერს ფედერალურმა კრებამ მიიღო კონსტიტუციის 541-ე აქტი, რომლის თანახმად სახელმწიფო ქონება ჩეხეთსა და სლოვაკეთს შორის თანაბრად უნდა განაწილებულიყო.
გაყოფა მოხდა ყოველგვარი ზეწოლის გარეშე, როგორც ამბობენ, ”ხავერდოვნად” ან ”ხავერდოვანი რევოლუციის” გზით, რომელსაც წინ უძღოდა მასობრივი მშვიდობიანი დემონსტრაციები და მოქმედებები, განსხვავებით სხვა პოსტკომუნისტური ქვეყნების დაშლისაგან , რომელთაც თან ახლდა მასობრივი კონფლიქტები და არეულობანი.
1968 წელს ფედერაციის საკონსტიტუციო კანონმა ოფიციალურად აღადგინა 1917 წლის ტიპის ფედერალური სტრუქტურა, მაგრამ ”ნორმალიზაციის” პერიოდის განმავლობაში 1970-ან წლებში, ჰუსაკმა პრაღის კონტროლის ქვეშ დააბრუნა ბევრი რამ.
რამდენადაც ჩეხოსლოვაკიის გერბი შედგენილია მისი შემადგენელი ისტორიული რაიონების სიმბოლოებით, თითოეულმა რესპუბლიკამ უბრალოდ, შეინარჩუნა საკუთარი სიმბოლო - ჩეხეთმა ლომის და სლოვაკეთმა ორმაგი ჯვარის.
1991 წელს ერთ სულ მოსახლეზე შემოსავალი ჩეხეთში 20% უფრო მაღალი იყო, ვიდრე სლოვაკეთში, მაგრამ მისი ზრდა იმედის მომცემი არ იყო გრძელვადიან პერსპექტივაში.
1990-1992 წლებში ჩეხოსლოვაკიის დროშა წარმოადგენდა წითელი და თეთრი ფერების კომბინაციას (ის პოლონეთის დროშისაგან გამოირჩეოდა მხოლოდ ფერების პროპორციებით.).
ეუთო-ს სადამკვირვებლო მისიამ არჩევნების პირველ ტურს „ძირეულად გაყალბებული“ უწოდა, ხოლო საბოლოო ანგარიშში აღნიშნა, რომ მისიამ „სერიოზული ხარვეზები“ დააფიქსირა და არჩევნები ეუთო-ს სტანდარტებს არ შეესაბამებოდა.
დემირჭიანს საბჭოთა დროიდან მოყოლებული კარგი კაცის სახელი ჰქონდა რომელმაც „ტერ-პეტროსიანის მაფიოზური კაპიტალიზმის წესების წინააღმდეგ გაილაშქრა“.
ის აგრეთვე უფრო სასურველი კანდიდატი იყო დასავლეთისთვის, რადგან მთიანი-ყარაბაღის კონფლიქტის დარეგულირებისადმი ზომიერი მიდგომით ხასიათდებოდა, მაშინ როცა ქოჩარიანი მკვეთრად ნაციონალისტური გამოსვლებით გამოირჩეოდა.
პრემიერ-მინისტრმა და პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელმა რობერტ ქოჩარიანმა და 1974-1988 წლებში საბჭოთა სომხეთის ლიდერმა კარენ დემირჭიანმა, ამომრჩეველთა ხმების 38.5% და 30.5% მიიღეს შესაბამისად.
2011 წლის 22 სექტემბერს, კლაუდიო რანიერი მილანის „ინტერნაციონალეს“ მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა, მან ზაფხულში ჯან პიერო გასპერინის ადგილი დაიკავა, რომელმაც პოსტი სეზონის საშინელი სტარტის გამო დატოვა .
ზამთრის პერიოდში „ინტერმა“ სერია ა-ში ზედიზედ 7 მატჩი მოიგო და ჩემპიონობის რეალური შანსი გაუჩნდა, თუმცა მეორე წრეში გუნდმა მნიშვნელოვანი ქულები დაკარგა, ასევე ჩემპიონთა ლიგაზე მარსელის „ოლიმპიკთან“ მერვედფნალური დაპირისპირება დათმო.
2015 წლის 13 ივლისს, პრემიერ ლიგის კლუბმა „ლესტერ სიტიმ“ ოფიციალურად დაადასტურა ინფორმაცია კლაუდიო რანიერის მთავარი მწვრთნელის პოსტზე დანიშვნის შესახებ.
ასევე აღსანიშნავია ინგლისელი თავდამსხმელი ჯეიმი ვარდი, რომელმაც პრემიერ ლიგის რეკორდი დაამყარა ზედიზედ 11 შეხვედრაში გატანილი 13 გოლით.
2016 წლის 2 მაისს, ლესტერის უშუალო კონკურენტმა ტოტენჰემმა ფრედ დაასრულა მატჩი ჩელსის წინააღმდეგ ანგარიშით 2-2 და შედეგად ლესტერი, 2 ტურით ადრე ოფიციალურად გახდა ინგლისის ჩემპიონი, პირველად კლუბის 132 წლიან ისტორიაში.
2003 წელს, როდესაც რუსმა მილიარდელმა, რომან აბრამოვიჩმა „ჩელსი“ იყიდა, კლაუდიო რანიერის ზაფხულის სატრანსფერო ფანჯარაზე უდიდესი შესაძლებლობები გაეხსნა.
გუნდმა 120 მილიონი გირვანქა სტერლინგი დახარჯა და დაიმატა შემდეგი ფეხბურთელები: უეინ ბრიჯი, ჯო კოული, გლენ ჯონსონი, ხუან სებასტიან ვერონი, ერნან კრესპო, კლოდ მაკელელე და ადრიან მუტუ.
მომდევნო სეზონი გუნდმა კარგად დაიწყო, თუმცა გადამწყვეტ ეტაპზე ჩემპიონობა „ინტერნაციონალეს“ დაუთმო, რასაც კლაუდიო რანიერის გათავისუფლება მოჰყვა 2009 წლის 18 მაისს.
2003 წლის ზაფხულში „ჩელსის“ სერიოზული ფინანსური პრობლემები ჰქონდა, რის გამოც კლაუდიო რანიერის ზაფხულის სატრანსფერო ფანჯარაზე პასიურობა მოუწია და მხოლოდ ენრიკე დე ლუკასის დამატება მოუწია თავისუფალი აგენტის სტატუსით.
კლაუდიო რანიერი — იტალიელი საფეხბურთო მწვრთნელი და ყოფილი ფეხბურთელი, რომელიც ამჟამად ინგლისურ კლუბ „ლესტერ სიტი“ წვრთნის. წარსულში რანიერი წვრთნიდა ისეთ კლუბებს, როგორიცაა „კალიარი“, „ნაპოლი“, „ფიორენტინა“, „ვალენსია”, „ატლეტიკო“, „ჩელსი“, „პარმა“, „იუვენტუსი”, „რომა“, „ინტერნაციონალე“ და „მონაკო“.
2014 წლის მსოფლიოს ჩემპიონატის შემდეგ დაინიშნა საბერძნეთის ეროვნული ნაკრების მთავარ მწვრთნელად, თუმცა არადამაკმაყოფილებელი შედეგების გამო 4 თვეში გაათავისუფლეს.
რანიერისთვის პირველი პროფესიონალური გუნდი იყო „რომა“, რომელშიც 1973 წელს ჩაირიცხა და 2 სეზონი გაატარა, თუმცა მხოლოდ 6 მატჩში მიიღო მონაწილეობა.
კომპანიამ განაცხადა, რომ მას აქვს იმის უნარი, რომ დაასუფთავოს ტერიტორია ნარჩენებისგან, რომელიც დაუტოვებიათ მათი წინამორბედი სამთო კომპანიები, რომლებიც ადრე მუშაობდნენ ამ რაიონში.
ერთ-ერთი მთავარი წარმომადგენელი იყო სოდჯორნერ ტრუტი (ამერიკელი აბოლიციონისტი და ფემინისტი, რომელიც დაიბადა მონობაში. ცნობილია თავისი გამოსვლით „ნუთუ მე ქალი არ ვარ?“), ჰარიეტ ტაბმენი (ამერიკელი აბოლიციონისტი და შავკანიანთა გმირი, მონობიის მოწინააღმდეგე აშშ-ში).
შავი ფემინისტების აზრით, თეთრებს აწუხებთ მხოლოდ სექსიზმის პრობლემა, და ისინი გულგრილნი არიან რასიზმის, სხვადასხვა ფენისა და კლასის მოსახლეობას შორის დაპირისპირების მიმართ.
ასევე ისინი იბრძვიან შავკანიან ქალთა თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობისთვის და მიიჩნევენ, რომ ამის მიღწევით, საზოგადოება გათავისუფლდება ისეთი პრობლემებისგან, როგორიც არის რასიზმი, სექსიზმი და კლასთა უთანასწორობა.
აღინიშნებოდა, რომ შავკანიანი ქალები თეთრკანიან ქალებთან შედარებით მეტ ზეწოლას გრძნობენ საკუთარ უფლებებსა და თავისუფლებასთან დაკავშირებით საზოგადოებისგან.
თამაშის დასაწყისში შესაძლებელია მსოფლიოს შექმნა, რომელსაც შეუძლია 1000-მდე ვარსკვლავის გენერაცია, შემდეგ, მოთამაშეს შეუძლია შექმნას თავისი იმპერია და არსების ჯიში, რომელსშიც ასევე შედის ჯიშის თავისებურებების მორგება, მთავრობა, ლიდერების შექმნა, დროშა, და 3 დასაწყისის იარაღი (ჭურვი, ტყვია, ენერგია. მოგვიანებით ასევე შესაძლებელია მეტი იარაღის გახსნა ტექნოლოგიის განვითარებით), 3 სხვადასხვა სინათლის სიჩქარის მგზავრობის ტიპი, დროშა, პლანეტა და მისი კლიმატი და სხვა.
24 საათზე ნაკლებ ხანში თამაშის გამოსვლიდან, -მ გამოაცხადა რომ -ის 200,000-ზე მეტი ასლი გაიყიდა, რამაც გადააჭარბა ყველა -ს წინა თამაშების გაყიდვას ამ დროის მონაკვეთში და გახდა კომპანიის ყველაზე სწრაფად გაყიდვადი თამაში.
კოსმოსში დამარცხებული მტრებისგან შესაძლებელია მათი გადაკონსტრურირება და გამოკვლევა, რაც მოთამაშეს აძლევს ახალ ტექნოლოგიას და შესაძლებლობებს, ზოგი ტექნოლოგიის გამოკვლევა ნორმალური გზებით არ შეიძლება, და მხოლოდ სპეციფიკური გზებით.
თამაშის გამოსვლის შემდეგ, -მა გამოაცხადა, რომ თამაშში მოგვიანებით იქნება დამატებები, ასევე უფასო განახლებები რომელიც გაასწორებს შეცდომებს და შემოიტანს ახალ სათამაშო შესაძლებლობებს.
თამაშის ბოლოს შესაძლებელია "საშიში ტექნოლოგიების" გამოკვლევა, რომელიც შეიძლება სარისკო გახდეს და საშიში პირობები გამოიწვიოს როგორიცაა რობოტების შემოსევა, და სხვა.
პირველი ალმასი აღმოაჩინა შავკანიანმა მუშა ზახარიას ლეველამ, რომელიც მუშაობდა ვიწროლიანდაგიანი რკინიგზის მშენებლობაზე, ქვიშისგან დაფარული ლიანდაგის გაწმენდისას.
მან ის მიუტანა მის უფროსს ავგუსტ შტაუჰს, რომელმაც ამის შემდეგ უცბათვე, უფროს ინჟინერ ზიონკე ნისენთან ერთად უმალვე მიიღო უფლება სასარგებლო წიაღისეულის დაზვერვაზე ამ რაიონში, რამაც ორივე ისინი მილიონერები გახადა.
ლუდერიცის სიახლოვეს უდაბნოში აღმოცენებულ კოლმანსკოპის დასახლებაში შეიქმნა სამხრეთაფრიკული ალმასისმომპოვებელი კომპანიის -ის შტაბ-ბინა.
რეგიონში ალმასების მოპოვების საწარმოო განვითარებამ და მასთან დაკავშირებული სწრაფად გამდიდრების მსურველების და მძებნელების მოზიდვამ შექმნა პირობები ლუდერიცში ეკონომიკის მუდმივი განვითარებისთვის და ის მალე გადაიქცა თანამედროვე განვითარებულ ქალაქად.
1884 წლის 24 აპრილს ადოლფ ლუდერიცმა გერმანიის ხელისუფლებისგან თავისი სამფლობელოებისთვის შეძლო მიეღო უსაფრთხოების გარანტიები, ხოლო ანგრა-პეკენას ყურეში, რომელსაც დაერქვა ლუდერიცის ყურე, გაჩნდა ამავე დასახელების მეთევზეთა მცირე დასახლება.
ადოლფ ლუდერიცმა, ეს ერთი შეხედვით არავის მიწა მოიპოვა იმ იმედით, რომ იქ იპოვიდა სასარგებლო წიაღისეულს, მაგრამ შეუპოვარმა და ძვირადღირებულმა ძიებებმა ვერ მოიტანა შედეგი.
1880-იანი წლების ბოლოს კოლონიალურმა საზოგადოებამ, რომელმაც ვერ შეძლო კოლონიის ეფექტიანი მმართველობა, ის გერმანიის ხელისუფლებას გადასცა უშუალო მმართველობაში.
1920 წლის შემდეგ ლუდერიცმა დაიწყო თავისი მნიშვნელობის დაკარგვა იმის გამო, რომ ალმასების მოპოვების ყველაზე უფრო შემოსავლიანმა ადგილებმა თანდათან გადაინაცვლა სამხრეთისაკენ.
ამის ნაცვლად ქალაქში ნელ-ნელა განვითარება დაიწყო კომერციულმა თევზჭერამ და მასთან დაკავშირებულმა მცირე გემთმშენებლობამ, ასევე გაჩნდა მცირე ხალიჩების დამამზადებელი საწარმოები, რომელთა ნედლეულის ბაზა იყო სამხრეთ ნამიბიის კონტინენტალურ რეგიონში განვითარებული მეცხვარეობა.
მაგრამ ამის გარდა ლუდერიცს სხვა ბევრი ვერაფრით შეეძლო დახმარებოდა თავის მაცხოვრებლებისთვის და ოდესღაც აყვავებულ ქალაქს დაემუქრა ისეთივე ბედი, რომელიც ადრე დაემართა ქალაქ კოლმანსკოპს.
1943 წელს -ის შტაბ-ბინის სამხრეთში — ორანიემუნდთან გადატანის შემდეგ ქალაქის ცხოვრება თანდათან დაეცა, ხოლო 1956 წლისთვის იგი მაცხოვრებლებმა მთლიანად დატოვეს, რის შემდეგაც იგი გადაიქცა ქალაქ-მოჩვენებად.
უნაყოფო სანაპირო, რომელსაც პრაქტიკულად არ გააჩნდა მოსახერხებელი ნავსაყუდელი და ქვეყნის შიდა რაიონში მდებარე პრაქტიკულად დაუსახლებელი უდაბნო ევროპული კოლონიალური სახელმწიფოების არანაირ ინტერესს არ წარმოადგენდა.
მხოლოდ საუკუნის შუა პერიოდში, ხანმოკლე დროის განმავლობაში ამ ნაპირებს სტუმრობდნენ ვეშაპისდამჭერები და გუანოს მომპოვებლები, რომლის განსაკუთრებით მდიდარი მარაგი მუშავდებოდა კუნძულ იჩაბოზე.
ლუდერიცი მცირე თევზდამჭერი გემების დიდი ფლოტილიის ბაზაა და ქვეყნის ხელისუფლება ადგილობრივი თევზის რესურსების გამოლევის საწინააღმდეგოდ აწესებს თევზჭერის კვოტებს.
ლუდერიცის ყურე წყალმეჩხერია და ქალაქის პორტს არ შეუძლია მოემსახუროს მძიმე საოკეანო გემებს, ხოლო ყურის ჰქვიანი ფსკერი არ იძლევა საშუალებას ხელოვნურად დაღრმავდეს ფარვატერი.
უმნიშვნელო და საკმაოდ შეზღუდული სამეურნეო გამოცოცხლება დაიწყო პატარა ქალაქ ლუდერიცში 1904 წელს, როდესაც აქ განლაგდნენ გერმანული კოლონიალური ქვედანაყოფის ჯარის სამხედროები, რომლებიც ომობდნენ აჯანყებულ ნამას ტომის ხალხთან.
ამ ბანაკში დამწყვდეული ჰყავდათ ორლამის და ნამას ტომის წარმომადგენლები, რომლებიც ოჯახებთან ერთად იყვნენ დატყვევებულები მათი აჯანყების ჩახშობის დროს.
ქალაქი მდებარეობს ნამიბის უდაბნოსა და ატლანტის ოკეანეს შორის, ოკეანის ქარებისადმი ღია ჰქვიან სანაპირო ბორცვებზე, ლუდერიცის უბის სიღრმეში.
მეოთხე კუნძული — ზვიგენის, რომელიც უშუალოდ ქალაქის წინ მდებარეობს, დღეისათვის ნაპირთან ყრილის საშუალებითაა შეერთებული და გადაქცეულია კონცხად, რომელიც გამოჰყოფს ქალაქის პორტს დანარჩენი უბეებისაგან.
პორტუგალიელი ზღვაოსანი ბარტოლომეუ დიაში კეთილი იმედის კონცხთან ცურვის დროს 1487—1488 წლებში ევროპელთაგან პირველი გადავიდა უბეში, რომელსაც მან დაარქვა წმინდა ქრისტოფორის ყურე , თავისი ფლაგმანი გემის სახელის პატივსაცემად.
ცურვის გაგრძელებამდე, პორტუგალიელებმა ნაპირზე აღმართეს ტრადიციული ქვის ჯვარი გერბით , როგორც იმის ნიშანი, რომ ეს ნაპირი შეუერთდა პორტუგალიის სამეფო გვირგვინის სამფლობელოებს.
ყველა მათგანზე არ არის შენარჩუნებული პინგვინების კოლონია, მაგრამ აქ დღემდე აგროვებენ გუანოს მნიშვნელოვან რაოდენობას, რადგანაც ზღვის ფრინველები, კერძოდ ჩვამასებრნი და რეგვენასებრნი, ბუდობენ ყველა ირგვლივ მდებარე კუნძულებზე.
კუნძულები მცენარეულობისგან შიშველი და უნაყოფოა, მხოლოდ რამდენიმე ბუჩქი ხარობს პოზეშენის კუნძულზე, რომელიც კუნძულებში ყველაზე დიდია და მისი ფართობი შეადგენს დაახლოებით 90 ჰა-ს.
ქალაქიდან დაახლოებით 10 კმ-ში ის გადის ქალაქ-მოჩვენება კოლმანსკოპის გვერდით, რომელიც დაარსდა იმ ადგილას, სადაც პირველად იქნა აღმოჩენილი ალმასი.
ნახევარკუნძულის კიდეზე ერთმანეთზე მიდგმული ქალაქის შენობებისა და შუქურის გარდა, ირგვლივ მყოფი გარემო თითქმის არ განსხვავდება იმისგან, რასაც უყურებდა ბარტოლომეუ დიაში, რომელიც ამ ნაპირს ესტუმრა 1487 წელს.
130 კმ-ის სიგრძის წყალგაყვანილობის საშუალებით ქალაქი მარაგდება სეზონური მდინარე კოიჰაბის მიწისქვეშა მდინარეული ჩამონადენის მტკნარი წყლით, რომელიც იკარგება ნამიბის უდაბნოს დიუნებში.
დანარჩენ ქვეყნებთან ქალაქი დაკავშირებულია ავტოგზით და რკინიგზით, რომლებიც ქალაქიდან მიემართებიან აღმოსავლეთისკენ უდაბნოს გავლით და უერთდებიან ქვეყნის შიდაკონტინენტალურ სატრანსპორტო ქსელს.
სამხრეთისკენ მიმავალი სანაპირო ავტოგზა ლუდერიცს აკავშირებს ორანიემუნდთან მდინარე ორანჟის შესართავთან სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვართან.
ეკონომიკურად შეიძლება ასევე მომგებიანი იყოს წყალმცენარეების გადამუშავების პროექტი, რომლის უზარმაზარ მასას ოკეანე გამორიყავს სანაპიროზე ქალაქთან ახლოს.
მაგრამ შეთანხმების დადების შემდეგ გამყიდველს აუხსნეს, რომ სიგრძის ერთეულის განსაზღვრაში ადგილი ჰქონდა არა ინგლისურ , არამედ პრუსიულ მილს, რომელიც 7,5 კმ-ის ტოლი იყო, და შედეგად შეძენილი მიწის ნაკვეთის ზომები იყო 300 კმ150 კმ, ხოლო ფართობი 45 000 კმ².
თავის კომპანიონ ჰენრიხ ფოგელზანგთან ერთად მათ ადგილობრივი ორლამების (ჰოლანდიელ-აფრიკელი მეტისები, რომლებიც ცხოვრობდნენ კონტინენტის სიღრმეში) წინამძღვრისგან — იოზეფ ფრედერიქსისგან სანაპიროზე შეიძინეს მიწის ნაკვეთი, რომელიც გადაჭიმული იყო 40 მილის სიგრძეზე ნაპირის გასწვრივ და 20 მილზე სიღრმეში.
ლუდერიცი — მეთევზეთა პატარა ქალაქი და სავაჭრო პორტი ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე ნამიბიაში, ადმინისტრაციული თვალსაზრისით მიეკუთვნება კარასის რეგიონს.
ალბომი, რომელსაც მიენიჭება პირველი ადგილი, იღებს 20 ქულას, მეორე ადგილზე მყოფი იღებს 19 ქულას და ასე შემდეგ მეოცემდე, რომელიც იღებს ერთ ქულას.
ბრასლავის ტბები და ნაროჩის ეროვნული პარკები და ასევე ბერეზინსკის ბიოსფერული ნაკრძალი მოიცავს მთელი ოლქის ტერიტორიის 3,4%, აგრეთვე 22 ველური დაცული პარკი, რომელიც ატარებს ეროვნულ მნიშვნელობას შეადგენს ოლქის ტერიტორიის 4,1%.
2000 წელს ბელარუსი მეცნიერები ალექსეი სოლომონოვმა და ვალერი ანოშკომ გამოაქვეყნეს ანგარიში, სადაც მათ განაცხადეს, რომ ევროპის გეოგრაფიული ცენტრი მდებარეობდა ტბა შოში , ვიტებსკის ოლქში.
მღვდელმონაზონი გაიოზი აგრძელებდა საპატრიარქოს კანცელარიაში საქმიანობას, ამავე დროს მას ევალებოდა ყოველდღიური ღვთისმსახურება სიონის საპატრიარქო ტაძარში.
1972 წლის მარტში კათოლიკოს-პატრიარქმა ეფრემ -მ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავრებს დაუგზავნა შეტყობინება შეკითხვით მღვდელმონაზონ გაიოზის ეპისკოპოსის ხარისხში აყვანის შესახებ და გამოითხოვა წერილობითი პასუხი.
1972 წლის 24 მარტს შედგა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის სხდომა, რომლის გადაწყვეტილების საფუძველზეც მღვდელმონაზონი გაიოზი 26 მარტს, დიდმარხვაში ბზობის კვირიაკის წინა კვირას, წილკნელ ეპისკოპოსად აკურთხეს თბილისის სიონის საკათედრო ტაძარში.
1977 წლის 9 ნოემბერს, როდესაც გარდაიცვალა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი უწმიდესი და უნეტარესი დავით , მიტროპოლიტმა გაიოზმა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრედ ასარჩევად მხარი დაუჭირა ბათუმ-შემოქმედელ და ჭყონდიდელ მიტროპოლიტ რომანოზს და ამ პოზიციაზე ურყევად იდგა 1977 წლის 20 დეკემბრამდე.
მიუხედავად ამისა, მან 23 დეკემბერს სიონში გამართულ საეკლესიო კრებაზე ხმა მისცა ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტ ილიას სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქად არჩევას.
1978 წლის იანვარში უწმიდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია -მ მიტროპოლიტი გაიოზი გაათავისუფლა ქორეპისკოპოსის მოვალეობისგან, მცხეთის სემინარიის რექტორობიდან და სვეტიცხოვლიდან და გადაიყვანა ურბნისის ეპარქიის მმართველად და ქაშუეთის ეკლესიის წინამძღვრად.
თბილისის საქალაქო სასამართლომ მოსამართლე ალექსანდრე ალადაშვილის თავმჯდომარეობით მიტროპოლიტ გაიოზს მიუსაჯა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა და ქონების კონფისკაცია.
გასამართლების შემდეგ სასჯელის მოსახდელად გააგზავნეს დაღესტანში, საიდანაც მიხეილ გორბაჩოვის მიერ მიღებული ამინისტიის საფუძველზე გაათავისუფლეს 1989 წელს, 11 წლიანი პატიმრობის შემდეგ.
ეფრემ -ის გარდაცვალების შემდეგ პატრიარქად აირჩიეს ურბნელი მიტროპოლიტი დავითი , რომელმაც ეპიკოპოსი გაიოზი მცხეთის სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძრის წინამძღვრის, ანუ კათოლიკოსის მოადგილედ და მცხეთის სასულიერო სემინარიის რექტორად დანიშნა.
მიტროპოლიტი გაიოზი (ერისკაცობაში ბიძინა ტიტიკოს ძე კერატიშვილი; დ. 24 თებერვალი, 1945, წყაროსთავი, საგარეჯოს რაიონი, საქართველოს სსრ — გ. 19 მარტი, 2016, თბილისი, საქართველო) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, წილკნელი, შემდეგ ურბნელი მიტროპოლიტი.
1969 წელს უწმინდესი ეფრემ -ის რჩევით ბიძინა კერატიშვილმა დატოვა საერო სამსახური და ჩაირიცხა მცხეთის სასულიერო სემინარიაში, ერთი წლის შემდეგ პატრიარქის კურთხევით დაინიშნა საქართველოს საპატრიარქოში საქმის მწარმოებლად.
1973 წლიდან ეპისკოპოსი გაიოზი ადგენდა და გამოსაცემად ამზადებდა საქართველოს ეკლესიის კალენდარს, რომელსაც შეუცვალა პროფილი, 10 საგამომცემლო თაბახიდან გაზარდა 30-მდე და აქცია სამეცნიერო-საღვთისმეტყველო შინაარსის კრებულად.
ბიძინა კერატიშვილი ახლოს იცნობდა საგარეჯოს წმიდა დოდოს ეკლესიის წინამძღვარს, არქიმანდრიტ ევაგრე დიასამიძეს, რომლის რეკომენდაციის საფუძველზეც წარდგა კათოლიკოს-პატრიარქ ეფრემ -ის წინაშე.
მღვიმე ასევე ექსპერიმენტულად გამოიყენება "სპელეოთერაპიისთვი"ს, როგორც სანატორიუმი, რომელიც ორიენტირებულია სასუნთქი გზების დაავადებების განკურნებისთვის, მუდმივი ტემპერატურა 9 , მაღალი ტენიანობა 98% ხელსაყრელი მიკროკლიმატურისთვის.
გეომორფოლოგიურად ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა, მაგრამ მაინც ასევე ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი გამოქვაბული, სლოვაკეთმა მისცა მას მეტსახელი "ზღაპარი გამოქვაბულში".
აგტელეკის მღვიმეები და სლოვაკური კარსტი — ევროპის ერთ-ერთი უდიდესი კარსტული მღვიმე, შედგება 712 გამოქვაბულებიდან და გავრცელებულია 55.800 ჰა საერთო ფართობზე, უნგრეთის და სლოვაკეთის საზღვრის გასწვრივ.
მშვიდი ცურვის არამატერიალურ განზომილებაში წარმოდგენილია სამყარო, სადაც ბოროტების ემისრების წყალობით, სიცოცხლეზე კონტროლია დაწესებული – აქ ყველა 44 წელი ცოცხლობს, მკვლელობა და თვითმკვლელობა წახალისებულია, რაც გამართლებულია იმ ლოგიკით, რომ ისინი „კეთილს სჩადიან“ რადგან მატერიალური სამყარო სინამდვილეში წარმავალია და მარადისობა სხვა განზომილებაში გადასვლით იწყება.
წიგნმა 2014 წელს გაიმარჯვა ქართულ ლიტერატურულ მარათონში – "ჩემი წიგნი", რომელშიც ხმების რაოდენობით გადაუსწრო ისეთ წიგნებს როგორიცაა: მიხეილ ჯავახიშვილის "ჯაყოს ხიზნები", გურამ დოჩანაშვილის "სამოსელი პირველი", თომას მანის "ჯადოსნური მთა", ფიოდორ დოსტოევსკის "იდიოტი".
ქართველი მუსიკოსის ირაკლი ჩარკვიანის რომანი პირობითად ორ ნაწილად იყოფა: პირველ მათგანში ავტორი ყვება ცნობილი ირანელი პოეტისა და მოძღვრის რუმის თანამედროვე რეინკარნაციის და თანამოსახელის - ქაბულელი ტერორისტის ისტორიას.
რომანის დასასრულს ჩარკვიანი მკითხველს ტრილოგიის სხვა ნაწილების გამოცემასაც პირდებოდა, რომელებსაც განსხვავებული სიუჟეტი და განსხვავებული დასასრული ექნებოდათ, თუმცა მწერალი „მშვიდი ცურვის“ დასრულების შემდეგ, რამდენიმე თვეში, 2006 წლის 25 თებერვალს საკუთარ ბინაში გარდაიცვალა.
"ირაკლი ჩარკვიანის ეს რომანი-აღსარება ჩვენი დროის ერთგვარი ქრონიკაცაა, სადაც არაერთი ნაკლებად ცნობილი ფაქტია შესული უახლესი პერიოდის ქართული პოლიტიკური ცხოვრებიდან. რომანი, თავისი სიურეალისტური ესთეტიკით, თითქოს საბჭოთა სინამდვილიდან გაქცევაზეც მიანიშნებს."
ჰულაგუ-ხანის გადაწყვეტილებით, ქილიჩ-ასრლან -მ ქეი-ქავუს გაათავისუფლა, რის შემდეგაც ილხანმა მას მდინარე გალასის აღმოსავლეთი ტერიტორია დაუქვემდებარა, ხოლო გათავისუფლებულს — დასავლეთი.
მოგვიანებით, ქეი-ქავუს -მ იფიქრა, რომ ეს პირობები მისთვის ხელსაყრელი არ იქნებოდა, რის გამოც, მან დაიწყო მოლაპარაკებები მამლუქების სასულთნოსთან, რომ დაეწყოთ ერთობლივი სამხედრო მოქმედებები მონღოლების წინააღმდეგ, მაგრამ მათ შეიტყვეს ამ შეთქმულების შესახებ, რის შემდეგაც, სულთანი ქეი-ქავუს ნიკეის იმპერატორ თეოდორე ლასკარისთან გაიქცა, საიდანაც აღარ დაბრუნებულა.
არსებობდა იმის საშიშროება, რომ სასულთნოში სამოქალაქო ომი დაწყებულიყო, რის გამოც, მოსალოდნელი საფრთხის თავიდან ასაცილებლად, მონღოლებმა სულთნის ტიტული ქეი-ხოსროვ -ის სამივე შვილს — ქეი-ქავუს -ს, ქეი-ყუბად -ს და ქილიჩ-არსლან -ს მიანიჭეს.
1246 წელს, სულთან ქეი-ხოსროვ -ის გარდაცვალების შემდეგ, ჰულაგუიანთა სახელმწიფოს ილხანმა, ჰულაგუ-ხანმა რუმის სულთნად გარდაცვლილის უფროსი შვილი — ქეი-ქავუს დანიშნა.
ქილიჩ-ასრლან -მ, უფროს ძმას — ქეი-ქავუს -ს პატიმრობა შეუფარდა, ხოლო უმცროსი ძმა — ქეი-ყუბად მონღოლებთან გაგზავნა, მაგრამ იგი სასულთნოში დაბრუნებისას, 1257 წელს გარდაიცვალა.
ქოსე-დაღის ბრძოლაში რუმის სასულთნოს დამარცხების შემდეგ, სასულთნოს საზღვარზე გააქტიურდნენ დამოუკიდებელი თურქმანული ტომები, რომლებიც პერიოდულად ძარცვავდნენ და უტევდნენ ქალაქს.
ქილიჩ-არსლან , აგრეთვე ცნობილი როგორც რუქნ ად-დინ ქილიჩ-არსლან ბინ ქეი-ხოსროვი — ქეი-ხოსროვ -ის შვილი, რუმის სულთანი 1248–1265 წლებში.