polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ამით საფუძველი ჩაეყარა კლიმატურ გამოკვლევებსაც, რომლებმაც ბოლო დროს განსაკუთრებული აქტუალობა შეიძინა გლობალური კლიმატის ცვლილების პრობლემასთან დაკავშირებით.
მამადავითის მთის მისადგომებთან აშენებული, რიგით მეორე, და ავლაბარში, შემაღლებულ ადგილას მდებარე, რიგით მესამე, მაგნიტურ-მეტეოროლოგიური ობსერვატორიების გაუქმების მიზეზი კი მჭიდრო მოსახლეობის გაჩენა გახდა.
2008 წელს ობსერვატორიის დარჩენილ ნაწილს დასავლეთი მხარე ჩამოეჭრა, როდესაც ობსერვატორიის ტერიტორიაზე, მთავარი ნაგებობის სსამხრეთ-დასავლეთით მდებარე, 1960-იან წლებში აშენებული საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ჰიდრომეტეოროლოგიური ინსტიტუტის მაღლივი შენობა საქართელოს თავდაცვის სამინისტრომ დაიკავა.
მსოფლიოს მრავალი ობსერვატორიის მსგავსად, თბილისის მაგნიტური ობსერვატორიაც, როგორც ცნობილია, საკმაოდ დიდ სივრცეს ემსახურებოდა, კერძოდ, რუსეთის იმპერიის სამხრეთ ნაწილს, მთელ კავკასიას და მათ მიმდებარე კასპიის, შავი ზღვისა და აზოვის ზღვის აკვატორიებს.
არნოლდ მორიცის სახელთან არის დაკავშირებული საუკუნის შუახანების კავკასიის მთავარ კულტურულ და ადმინისტრაციულ ცენტრში მაგნიტურ-მეტეოროლოგიური ობსერვატორიის მთელი კომპლექსის მშენებლობა და სპეციალურად ობსერვატორიული ტიპის პირველი შენობის აგებაც.
გერმანელი კოლონისტების, არნოლდ მორიცის და მისი თანამოაზრეების შედეგია საქართველოში გეოფიზიკური მეცნიერების მკვიდრი საფუძვლის შექმნა და 1850-იანი წლების დასაწყისიდან მისი შემდგომი განვითარებაც.
ალექსანდრე ჰუმბოლტის აზრით მაგნიტური დაკვირვებები წინასწარ განსაზღვრულ დროს უნდა ჩატარებულიყო ერთმანეთისაგან დაშორებულ ობსერვატორიებში, რომელთაც იგი „მაგნიტურ სახლებს“ უწოდებდა.
მდინარე სანაგა წყალუხვია მთელი წლის განმავლობაში, მდინარეული ჩამონადენი საკმაოდ შესამჩნევად იზრდება შემოდგომით; ზედაპირული ჩამონადენი მხოლოდ წვიმისეული წარმოშობისაა.
სათავეს იღებს ადამავის პლატოს ცენტრალური ნაწილის სამხრეთში, დაახლოებით 3 კმ-ით სამხრეთით დასახლებულ პუნქტ გარგიდან, 20 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით მბერეს დეპარტამენტის ადმინისტრაციულ ცენტრ მეიგანგადან, ზღვის დონიდან დაახლოებით 1050 მეტრ სიმაღლეზე.
მდინარე სანაგა პირობითი ბუნებრივი საზღვარია, რომელიც ორ ეკორეგიონს ჰყოფს ერთმანეთისგან: ატლანტის ეკვატორული სანაპირო ტყეები და კროს-სანაგა-ბიოკოს სანაპირო ტყეები .
თეოგონია“ მთლიანი თუ ფრაგმენტული სახით ოცდაათზე მეტმა პაპირუსმა და შუა საუკუნეებით ან რენესანსის ეპოქით დათარიღებულმა სამოცდაათიოდე ხელნაწერმა შემოგვინახა.
ამასთანავე, „თეოგონიაში“ გადმოცემულია მითური ისტორია, თუ როგორ იქცა ძველი ბერძნული წარმოდგენით თავდაპირველად არსებული და ქაოსად წოდებული უკიდეგანო, ცარიელი სივრცე ოლიმპოსელი ზევსის მიერ გარკვეულ წესრიგსა და იერარქიას დამორჩილებულ მრავალფეროვან სამყაროდ.
წინამდებარე მონაკვეთში თხრობის მთავარ ხაზს ავსებს ზევსისა და პრომეთეს, პანდორას, ტიტანომაქიის, ოლიმპოსელ ღმერთთა ტიფოევსის წინააღმდეგ ბრძოლის მითები და ტარტაროსის აღწერა.
ხელმოკლეობის გამო იგი იძულებული გახდა, ეოლია დაეტოვებინა და კონტინენტურ საბერძნეთში დაბრუნებულიყო, სადაც ბეოტიაში მდებარე პოლისის, თესპიის მახლობლად ქალაქ საკრაში დასახლდა.
მშობლიურ ქალაქს ჰესიოდე უარყოფითად ახასიათებს თავის ერთ-ერთ ნაწარმოებში: „ზამთარში გაუსაძლისია აქ ყოფნა, ზაფხულში — აუტანელი, არასდროს არ არის საამო“ .
ენციკლოპედიებსა თუ ანტიკური ლიტერატურის სახელმძღვანელოებში ხშირად მითითებულია, რომ ჰესიოდე ჰომეროსის შემდეგ ცხოვრობდა, თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ კლასიკოსთა ნაწილი საპირისპირო შეხედულებისაა.
მართლაც, თავად ძველ ბერძნებს სჯეროდათ, რომ ჰომეროსი და ჰესიოდე არა მარტო თანამედროვენი იყვნენ, არამედ ერთხელ ერთმანეთს გაეჯიბრნენ კიდეც პოეტურ აგონში, რომელიც — მიუხედავად იმისა, მას ლეგენდარულად მივიჩნევთ თუ ისტორილად — პირველი ლიტერატურული კონკურსია ევროპული მხატვრული სიტყვის ისტორიაში.
სიკვდილი გუარამ მამფალისა — რადიოპიესა ექვს სცენად, პროლოგითა და ეპილოგით, ჟანრობრივად ისტორიული დრამა, დაწერილი 1989 წელს მიხო მოსულიშვილის მიერ.
881 წელს ნასრამ ვერაგულად მოკლა თავისი ბიძაშვილი დავით კურაპალატი, რის გამოც ის სამშობლოდან ბიზანტიაში განდევნეს, ხოლო მამამისი, გუარამ მამფალი ოპიზას მონასტერში აღიკვეცა ბერად, რადგან მტრები ნასრას სიკვდილში თანამონაწილეობას აბრალებდნენ.
ბიზანტიის იმპერიის მოიმედე ნასრა, მამის ნების წინააღმდეგ, აფხაზთა მეფესთან ერთად იბრძოდა შიდა ქართლის დასაპყრობად სომეხთა მეფისა და მისი მოკავშირის დავით კურაპალატის წინააღმდეგ, რომლებიც ბაღდადის სახალიფოსგან ღებულობდნენ მხარდაჭრას.
ჯაჰანგირმა თავის მემკვიდრეს, ხურამს უბრძანა არმიის სათავეში ჩადგმოა და ავღანეთში სასწრაფოდ გადასვლა, თუმცა ვაჟისგან მტკიცე უარი მიიღო.
მოგოლმა სარდალმა, აზაფ ხანმა დახმარების წერილი გაუგზავნა ჯაჰანგირს, თუმცა ინდოეთში დაიწყო ხურამის აჯანყება და მოგოლებს ქალაქის დათმობა მოუწიათ.
4 თვიანი ალყის შემდეგ მან მოახერხა ჩაღჯარანის ციხის აღება, ხოლო მისმა ერთ-ერთმა რჩეულმა სარდალმა, ყარჩიხა ხანმა 1622 წლის ნოემბრისთვის ღარჯისტანის პროვინცია დაიკავა.
მისი მთავარი მეტოქე, ოსმალეთის იმპერია პოლონეთის წინააღმდეგ იბრძოდა, ხოლო დიდ მოგოლთა იმპერია ინდოსტანის ნახევარკუნძულის პროვინციებს უტევდა.
შაჰ-აბასი მაცდურად მოქმედებდა, მან ჯერ საჩუქრებით დატვირთული ელჩები გააგზავნა აგრაში, ხოლო შემდეგ ჯაჰანგირს ყანდაარისა და ავღანეთის ტერიტორიის სანაცვლოდ 600 ათასი ყრანი შესთავაზა.
1605 წელს შაჰ-აბასმა დაძრა ირანის არმია დიდ მოგოლთა იმპერიის მფლობელობაში მყოფ ავღანეთის დასალაშქრად, თუმცა ამ შემთხვევაში ლაშქარს თვითონ არ ჩადგომია სათავეში.
მისმა ერთ-ერთმა ვეზირმა, ჰუსეინ-ხანმა 1605 წლის ოქტომბერში დაიწყო ყანდაარის ალყა, რომელიც 8 თვემდე გაიწელა და სეფიანთა სრული დამარცხებით დასრულდა.
პირველი მოგოლ-სეფიანთა ომი, იგივე მოგოლ-სეფიანთა ომი — დაპირისპირება ირანში გაბატონებულ სეფიანთა იმპერიასა და ინდოეთის დიდ მოგოლთა იმპერიას შორის.
1859 წლის აგვისტოში ტაგანროგის სამშენებლო კომიტეტში შევიდა პირველი გილდიის ვაჭარ ივან კობილინის თხოვნა პეტროვის ქუჩაზე სახლის მშენებლობის შესახებ.
1806 წლის 30 ივნისს ინჟინერმა შარჟინმა წარმოადგინა პარკის გეგმა, რომლის ნაწილში განთავსებული უნდა ყოფილიყო სამკურნალო მცენარეები, ხოლო ნაწილში ხილი და დეკორატიული მცენარეები.
დაიგეგმა პლანტაცია, რამდენიმე ხეივანი და ბილიკები, გათხარეს ჭაბურღილები, ააშენეს შენობა დარაჯებისთვის და ინსტრუმენტების შესანახად, ჩატარდა პირველი გამწვანების ეტაპი.
ხშირად ბავშვები და თინეიჯერები ავლენენ ზოგიერთ ნარცისული პიროვნების პათოლოგიის თვისებას, მაგრამ იშვიათად აკმაყოფილებენ ამ აშლილობის სრულ დიაგნოსტიკურ კრიტერიუმს.
ნარცისული პიროვნების პათოლოგიის მქონე ადამიანებს ახასიათებთ მდგრადი გრანდიოზულობის განცდა, აღტაცების გადაჭარბებული მოთხოვნილება, ქედმაღლობა და ემპათიის ნაკლებობა.
ნარცისული პიროვნების აშლილობა განსხვავდება თავდაჯერებულობის განცდისგან; ნპა-ს მქონე ადამიანები ჩვეულებრივ აფასებენ საკუთარ თავს როგორც სხვებზე უფრო მეტი ამიტომ, იგი უარყოფს სხვების სურვილებსა თუ გრძნობებს და მოელის, რომ მას მოექცევიან როგორც რაიმე ნიშნით უპირატეს მიუხედავად მისი მიღწევებისა, თუ სტატუსისა.
გარდა ამისა, ნპა-ს მქონე ადამიანები შეიძლება გამოავლიონ სუსტი ეგო, ვერ იტანენ კრიტიკას და აქვთ ტენდენცია დააკნინონ სხვები თავიანთი უპირატესობის გამოსავლენად.
გრუპმანის და კუპერის მეტაანალზის თანახმად, მრავალი მკვლევარი მიიჩნევს ქვემოთხსენებულ ფაქტორებს, როგორც ნპა-ს ჩამოყალიბებაში ხელ შემწყობს:
ნარცისული პიროვნების აშლილობა არის პათოლოგიური ქცევის ხანგრძლივი მოდელი, რომელიც ხასიათდება გაზვიადებული საკუთარი მნიშვნელობის შეგრძნებით, აღტაცების გადაჭარბებული მოთხოვნილებით და სხვა ადამიანების გრძნობების გაგების შემცირებული უნარით.
არსებობს მტკიცებულება, რომ ნარცისული პიროვნების აშლილობა მემკვიდრეობითია და მათ ვისაც ჰყავს მშოველი ნპა-ით, აქვს უფრო დიდი შანსი განუვითარდეს ეს აშლილობა.
ზედმეტად მზრუნველი ისევე როგორც ზედმეტად მაკონტროლირებელი მშობლები განიხილებიან როგორც ერთ-ერთი ფაქტორი, რომელიც ხელს უწყობს ნპა-ს ჩამოყალიბებას.
ნარცისული პიროვნების აშლილობის მქონე ადამიანები ხშირად აზვიადებენ თავიანთ უნარებს და მიღწევებს, ასევე მათ ურჩევნიათ "მაღალი სტატუსის" მქონე ადამიანებთან ურთიერთობა.
ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის დაავადებების საღელმძღვანელო -10 მიაკუთვნებს ნარცისულ პიროვნების აშლილობას სხვა სპეციფიკური პიროვნების აშლილობის სიას.
კრიტიკოსების თანახმად ამერიკული ფსიქიატრიის ასოციაციის სახელმძღვანელოს მეოთხე გადახედვაში ნარცისული პიროვნების აშლილობა დიაგნოსტირების კრიტერიუმი არ ასახავდა სრულ სურათს, ამიტომ -5 გვთავაზობს პიროვნებათა პათოლოგების ალტერნატიულ მოდელს.
მოხოლოდ მაშინ როდესაც ეს თვისებები არის მოუქნელი, არაადაპტური, ქრონიკული და იწვევს სამსახურეობრივ ან სუბიექტურ დისტრეს, ჩვენ შეგვიძლია განვიხილოთ ეს მდგომარეობა როგორც ნარცისული პიროვნების აშლილობა.
მეცნიერები სავარაუდო მიზეზებზე სასაუბროდ ბიოფსიქოსოციალურ მოდელს იქყენებენ, რაც მოიცავს გარემო, სოციალური, გენეტიკური და ნეირობიოლოგიური ფაქტორების კომბინაციას.
ავერინოს სახლს 1992 წლის 18 ნოემბრის 301 გადაწყვეტილების საფუძველზე გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი
1974–1982 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 31 შეხვედრა ჩაატარა, რომლის მაისურით პირველად 1974 წლის 7 ნოემბერს, ჩილეს ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ კარლოს დიტბორნის თასზე გამართულ შეხვედრაში გამოვიდა მინდორზე.
ბერტონიმ თავისი პირველი, 1972 წლის საფეხბურთო სეზონი არგენტინის მეორე დივიზიონის მონაწილე საფეხბურთო კლუბ „კილმეს ატლეტიკოში“ გაატარა, რომლის შემადგენლობაში ჩემპიონატის 30 მატჩი ითამაშა და 12 ბურთი გაიტანა.
1973–1977 წლებში იცავდა არგენტინის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო ძლიერი და პოპულარული გუნდის — აველიანედას „ინდეპენდიენტეს“ ღირსებას, სადაც ჩემპიონატის 179 მატჩი ითამაშა და 80-ჯერ აიღო მეტოქეთა კარი.
ის თავისთავში მოიცავს თანამედროვე ვიზუალურ ეფექტებს, გაუმჯობესებულ გრაფიკას, თავსატეხებს და ასევე გეიმპლეის უამრავ ახალ ელემენტს და სხვადასხვა დეტალებს; სინძი მიკამიმ განაცხადა, რომ აღნიშნული თამაში 70 %-ით განსხვავდება ორიგინალისგან.
სიუჟეტი მიმდინარეობს 1998 წელს ამერიკის გამოგონილ ქალაქ რაკუნ-სიტში, სადაც მოთამაშე აკონტროლებს ორ პერსონაჟს, ჯილ ვალენტაინსა და კრის რედფილდს — .-ის სახელით ცნობილი ელიტარული რაზმის წევრები, რომლებიც იძიებენ მათი ჯგუფის წევრების გაუჩინარების საქმეს.
თუმცა, დაკვირვებებს შორის არსებული 118-წლიანი ინტერვალი ამ ორი ლაქის იდენტიფიკაციას არადამაჯერებელს ხდის; ძველ ლაქაზე დაკვირვების მოკლე ისტორია და უფრო ნელი მოძრაობა თანამედროვე ლაქასთან შედარებით კი მათ იდენტურობას კიდევ უფრო ნაკლებ სარწმუნოს ხდის.
ს გოდარდის კოსმოსური კვლევების ცენტრის წარმომადგენლის, ემი სიმონ-მილერის ვარაუდით, შტორმები ყველაზე მეტად ერთმანეთს 2006 წლის 4 ივლისს მიუახლოვდნენ.
ატმოსფერულ მახასიათებლებზე განხორციელებულმა სათუთმა დაკვირვებებმა ლაქის საათის ისრის საწინააღმდეგო მოძრაობა ჯერ კიდევ 1966 წელს დაადგინა, რაც საბოლოოდ ვოიაჯერის გადაფრენამ მტკიცედ დაადასტურა.
არ უნდა მოხდეს დიდი წითელი ლაქის აღრევა დიდ მუქ ლაქასთან, რომელიც 2000 წელს, იუპიტერის ჩრდილოეთ პოლუსთან ხომალდმა კასინი-ჰიუგენსმა შენიშნა.
ეს უკანასკნელი 1989 წელს ვოიაჯერ-2-მა გადაიღო; სავარაუდოდ, იგი უფრო ატმოსფერული ხვრელი იყო, ვიდრე შტორმი და 1994 წლის შემდეგ, ასტრონომებს ის მეტად აღარ შეუმჩნევიათ.
დიდი წითელი ლაქა — მუდმივი ანტიციკლონური შტორმი პლანეტა იუპიტერზე, ეკვატორიდან 22-ით სამხრეთით; მუდმივი დაკვირვების ქვეშაა ბოლო 187 წლის მანძილზე, 1830 წლიდან.
მიჩნეულია, რომ იგი ჯერ კიდევ 1665-1713 წლებში მიმდინარე დაკვირვებებისას შეამჩნიეს და თუ ეს მართალია, იგი უკვე 350 წელიწადზე მეტია, რაც არსებობს.
შემცირების ამჟამინდელი მაჩვენებლიდან გამომდინარე, 2040 წლისთვის ის წრიული გახდება, თუმცა, მეზობელი ნაკადების დეფორმაციის გამო, ეს ნაკლებ სავარაუდოა.
1979 წლის 25 თებერვალს, როდესაც კოსმოსური ხომალდი ვოიაჯერ-1 იუპიტერიდან 9,2 მილიონი კილომეტრის მანძილზე იმყოფებოდა, მან გადაიღო და დედამიწაზე გამოაგზავნა დიდი წითელი ლაქის პირველი დეტალური ფოტო.
დიდი წითელი ლაქა შესაძლოა 1665 წელზე ადრეც არსებობდა, მაგრამ ამჟამინდელი ლაქა პირველად 1830 წელს შეამჩნიეს და შესწავლა მხოლოდ 1879 წლიდან დაიწყეს.
აღმოჩენასა და შესწავლას შორის დიდი ნაპრალია, შესაბამისად, თავდაპირველი ლაქა გაიფანტა და ხელახლა წარმოიქმნა, გაქრა თუ უბრალოდ მწირი იყო დაკვირვებათა ჩანაწერები — ეს ყველაფერი უცნობია.
თუმცა, ზედა ატმოსფეროზე ბოლო დროის ინფრაწითელმა დაკვირვებებმა აჩვენა, რომ დიდი წითელი ლაქა პლანეტის ყველა სხვა დანარჩენ ნაწილზე ცხელია.
თალაათ-ფაშა თავის მემუარებში, რომლებიც 1946 წელს გამოქვეყნდა, აღიარებდა სომხების იძულებით დეპორტაციასა და განადგურებას, მაგრამ ამის მოტივად აღიარებდა თურქების ეროვნული ინტერესების დაცვას და ამით უნდოდათ თავიდან აეცილებინათ სომხეთის სახელმწიფოს შექმნა რუსეთთან მოსაზღვრე ვილაიეთებში.
საგანგებო საველე სასამართლომ, რომელიც გაიმართა 1919 წელს კონსტანტინოპოლში, თალაათ-ფაშას დაუსწრებლად მიუსაჯა სასიკვდილო განაჩენი „ოსმალეთის იმპერიაში სომხური მოსახლეობის განადგურებისათვის“.
მეჰმედ თალაათ-ფაშა (, დ. 1 სექტემბერი, 1874, კირჯალი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 15 მარტი, 1921, ბერლინი, ვაიმარის რესპუბლიკა) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე.
თომას მანის 1947 წლის დოქტორი ფაუსტუსი: ახდენს ფაუსტის ლეგენდის ადაპტაციას საუკუნის კონტექსტში, რომელიც ახდენს წარმოსახვითი კომპოზიტორის ადიან ლევერკიუნის ცხოვრების დოკუმენტირებას, როგორც ანალოგი და განსახიერება მეოცე საუკუნის დასაწყისის გერმანიისა და ევროპის ისტორიისა.
ნიჭიერი ლევერკიუნი, ვენერიული დაავადებით ინფიცირების ბორდელში ვიზიტის შემდეგ, დებს შეთანხმებას მეფისტოფელისებურ პერსონაჟთან, რომელიც მას აძლევს 24 წლის წარმატებული და არაჩვეულებრივი კომპოზიტორის ცხოვრების გარანტიას.
1930 წელს, როდესაც ის წარადგენს საბოლოო შედევრს , ის აღიარებს შეთანხმებას, რომელიც დადო: სიგიჟე და სიფილსზე ახლა უკვე გადალახული აქვს მას და იტანჯება ნელი და ტოტალური კოლაფსით სიცოცხლის ბოლომდე, 1940 წლამდე.
ლევერკიუნის სულიერი, მენტალური და ფიზიკური კოლაფსი და დეგრადაცია არის ირეკლავს პერიოდს, რომელშიც ნაცისტები აღზევდნენ გერმანიაში და ლევერკიუნის ბედი წარმოადგენს გერმანიის სულს.
ფაუსტი ადრეული წიგნებიდან - ისევე როგორც ბალადები, დრამები, ფილმები და თოჯინათა თეატრები, რომლებიც მისგან წამოიშვა - არის სამუდამოდ დაწყევლილი, იმიტომ, რომ ის ადამიანს ამჯობინებს უსაზღვრო ცოდნას; „მან წმინდა წერილი გადადო კარს მიღმა სამუშაო მაგიდის ქვეშ, უარი თქვა თეოლოგიის დოქტორის წოდებაზე, რადგან ამჯობინა მედიცინის დოქტორის სტილი“.
პიესები და კომიკური თოჯინათა თეატრები დაფუძნებული ამ ლეგენდის მოტივებზე იყო ძალიან პოპულარული მთელ გერმანიაში საუკუნეში და ხშირად ფაუსტი და მეფისტოფელი დაჰყავდათ ვულგარული მხიარულების ფიგურებამდე.
ამ ისტორიას პოპულარიზაცია გაუწია ინგლისში ქრისტოფერ მარლოუმ, რომელიც მას მისცა კლასიკური ფორმა საკუთარ პიესაში, დოქტორი ფაუსტის ტრაგიკული ისტორია (პუბლიკაციის თარიღი არის დებატის საგანი, მაგრამ, როგორც ჩანს ეს იყო 1587 წლის ირგვლივ).
ამ ისტორიის გოეთესეულ ვერსიაში 200 წლის შემდეგ, ფაუსტი ხდება უკმაყოფილო ინტელექტუალი, რომელიც საკუთარ ცხოვრებაში მიისწაფის „უფრო მეტისკენ, ვიდრე მიწიერი ხორცი და სასმელია“.
სიმონ მოგვის ცხოვრების ბევრი ასპექტიის ექო ისმის ფაუსტის ლეგენდების ქრისტოფერ ეუბინისა და იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთეს ინტერპრეტაციებში.
ჰანს ჯონასი წერს: „რა თქმა უნდა მცირე რაოდენობა მარლოუსა და გოეთეს პიესების თაყვანისმცემლებისა ვარაუდობს, რომ მათი გმირი არის შთამომავალი გნოსტიკური სექტანტისა და მშვენიერი ელენე, გამოწვეული მისი ხელოვნებით, იყო ერთ დროს დაცემული რწმენაში და მისი სულიერი ამაღლების გზით უნდა გადარჩენილიყო კაცობრიობა“.
თქმულებას ფაუსტის შესახებ ბევრი მსგავსება აქვს თეოფილეს ლეგენდასთან, რომელიც ჩაწერილია საუკუნეში - მწერალ გათიერ დე კოენსის , სადაც, წმინდა ფიგურა გარიგებას დებს მიწისქვეშეთის სამყაროს მცველთან, მაგრამ გადარჩევა საკუთარი ვალის გადახდისგან საზოგადოებისთვის წმინდა ქალწულის შეწყალების გამო.
მეფისტოფელი ცდილობს მიითვისოს ფაუსტის სული, როდესაც ის იღუპება მისი ბედნიერების მომენტში, მაგრამ გაუცრუვდება იმედები და გაბრაზდება, როდესაც ანგელოზები ჩაერევიან ღვთის მადლის გამო.
იმის მიუხედავად, რომ ეს მადლი არის „უსასყიდლო“ და არ ამართლებს ფაუსტის შეცდომებს, რომელიც მეფისტოფელთან ერთად დაუშვა, ანგელოზები ამტკიცებენ, რომ მადლი გარდმოვიდა მხოლოდ ფაუსტის ცხოვრებაში დაუსრულებელი სწრაფვისა და გრეტხენის სრული მიტევების გამო.
ღვთისმშობელი ამის გამო, ამარცხებს მეფისტოფელს, რომელსაც ფაუსტი ჩააკვდა ხელში და გაუჩნდა აზრი, რომ სამუდამოდ „ჩალაგამოვლებული დარჩება“.
ისტორიის უამრავ ვერსიაში, განსაკუთრებით გოეთეს დრამაში, მეფისტოფელი ეხმარება ფაუსტს მოხიბლოს ლამაზი და უცოდველი გოგო, როგორც წესი, სახელად გრეტხენი, ვისი ცხოვრებაც სრულიად ინგრევა, როდესაც ის აჩენს ფაუსტის ბუშ ვაჟს.
თუმცა ადრეულ ისტორიებში, ფაუსტი არის სამუდამოდ გახრწნილი და სჯერა, რომ შეუძლებელია მისი ცოდვების მიტევება; როდესაც ვადა გადის, ეშმაკს ის მიჰყავს ჯოჯოხეთში.
ახალი ცხოვრების დაწყების მცდელობების შემდეგ ის მოუხმობს ეშმაკს დამატებითი ცოდნისა და ჯადოქრული ძალებისთვის, რომლის მეშვეობითაც მას შეეძლება ცხოვრების ნეტარებით დატკბობა და სამყაროს ცოდნის შეძენა.
ის დებს შეთანხმებას ფაუსტთან: მეფისტოფელი მოესახურება ფაუსტს საკუთარი ჯადოქრული ძალებით განსაზღვრული წლების განმავლობაში, მაგრამ ვადის გასვლის შემდეგ, ეშმაკი პრეტენზიას გამოთქვამს ფაუსტის სულზე და ფაუსტი იქნება შინაგანად დამონებული.
სტეფან ვინსენტ ბენეტის პატარა ისტორია „ეშმაკი და დენიელ ვებსტერი“ გამოქვეყნდა 1937 წელს და არის ახლიდან თხრობა ფაუსტის ამბისა დაფუძნებული ვაშინგტონ ირვინგის მოკლე ამბავზე „ეშმაკისა და ტომ ვალკერი“.
ჯაბეზ სტოუნს საბოლოოდ დაიცავს დენიელ ვებსტერი, გამოგონილი ვერსია ცნობილი იურისტისა და ორატორისა, მოსამართლისა და ნაფიცმსაჯულთა წინაშე და ამ პროცესს მოიგებს.
ფაუსტის ლეგენდა გახდა საფუძველი უმრავი ლიტერატურული, თეატრალური, კინომატოგრაფიული და მუსიკალური ნამუშევარისა, რომლებიც ახდენენ მის რეინტერპრეტაციას საუკუნეების განმავლობაში.
ფაუსტი“ და ზედსართავი „ფაუსტისეული“ მიემართება სიტუაციას, რომელშიც ამბიციური ადამიანი უარს ამბობს მორალურ ღირებულებებზე იმისათვის, რომ მიაღწიოს წარმატებასა და მოიხვეჭოს ძალაუფლება განსაზღვრული პერიოდით.
სწავლისგან და მისი ცოდნის, ძალისა და ცხოვრების სიამოვნების შეზღუდულობისგან იმედდაკარგული, ის მიიქცევს მეფისტოფელის სახით წარმოდგენილი ეშმაკის ყურადღებას, რომელიც დებს შეთანხმებას ფაუსტთან, რომ ის კმაყოფილებით აღავსებს ცხოვრებას ; მოსაზრება, რომ ფაუსტი არის თავდაჯრებული და გაუტეხელი, გამოკვეთილია მის რწმენაში, რომ არასდროს არ დადგება მის ცხოვრებაში სიხარულისა და ბედნიერების ზენიტი.
ფაუსტის სახელის და პერსონის წარმომავლობა რჩება გაურკვეველი, თუმცა ზოგიერთი წყარო ლეგენდარულ ფაუსტს იოჰან ფუსტთანაც აკავშირებს, იოჰან გუტენბერდის ბიზნეს პარტნიორთან, ან გვთავაზობენ რომ ფუსტი არის ფაუსტის ერთ-ერთი წყარო მრავალთაგან.
სხვები მიიჩნევენ, რომ ის ეფუძნება იოჰან გეორგ ფაუსტის ფიგურას, ჯადოქარი და ალქიმიკოსი, სავარაუდოდ ნითლინგენიდან, ვურთემბერგიდან, რომელმაც მიიღო ხარისხი უსასრულობისა ჰეიდელბერგის უნივერსიტეტში 1509 წელს.
ერთადერთი ისტორიული წყარო ამ ტრადიციისა არის პასაჟი -ში, რომელიც დაიწერა დაახლოებით 1565 წელს, 25 წლის შემდეგ ფაუსტის სავარაუდო გარდაცვალებიდან.
ეს ქრონიკები არის ძირითადად ითვლება საიმედოდ და საუკუნეში ჯერ კიდევ იყო ოჯახური კავშირები ლორდ სტაუფენსა და გრაფ ზიმერნს შორის დონაუსშინგენის ახლოს.
პოლონური ისტორია, როგორც ჩანს, შეიქმნა დაახლოებით იგივე დროს, როცა მისი გერმანული ანალოგი, თუმცა დღემდე გაურკვეველია აქვს თუ არა ამ ორ თქმულებას ერთი წარმომავლობა თუ მხოლოდ ერთმანეთზე იქონიეს გავლენა.
ზოგიერთი მეცნიერი გვთავაზობს ვურტებურგის საჰერცოგოს, სხვები - ალუზიას მარლოუსეული კემბრიჯისა, მაგრამ ვიტენბერგის ადგილმდებარეობა, სავარაუდოდ, არის ისტორიული დედაქალაქი ვურტემბერგისა, რაც დღეს არის შტუტგარტში.
პირველ ნაწილში, მეფისტოფელი ფაუსტს სხვადასხვა სიტუაციებს გამოაცდევინებს, რომელებიც მთავრდება გრეტხენთან, უდანაშაულო ახალგაზრდა ქალთან, ეროტიკული ურთიერთობით.
ამბის პირველი ნაწილი სრულდება ტრაგიკულად ფაუსტისთვის, რადგან ის რჩება მწუხარებაში მარტო საკუთარ სირცხვილთან, იმის მიუხედავად გრეტხენი იმქვეყნად გადარჩება.
თავდაპირველმა მოკლე გამოცემებმა ფაუსტისა, გერმანიაში აქტიური მიმოქცევის პარალელურად, საკუთარი გზა იპოვა ინგლისში, სადაც 1592 წელს ინგლისური თარგმანი გამოიცა.
ფაუსტის ისტორია ჩაქსოვილია დოქტორ მიხეილ ბულგაკოვის საუკეთესო ნოველაში, „ოსტატი და მარგარიტა“ , სადაც მარგარიტა არის მოდელირებული გრეტხენზე და ოსტატი - ფაუსტზე.
პირველი ნაწილი, რომელიც არის ერთ-ერთი ყველაზე ახლო ვერსია თავდაპირველ ლეგენდასთან, გამოქვეყნდა 1808 წელს, ხოლო მეორე ნაწილი 1832 წელს.
საუკუნის დასაწყისში ერთსართულიანი სახლის ადგილზე ვაჭარმა შაია-ბერ-ლეიბ სიმონოვიჩმა ააშენა ორსართულიანი ახალი სახლი, რომელიც შეფასებული იყო 14 ათას რუბლად.
საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედის დასასრულს შენობას ჰყავდა სამი ქვრივი მესაკუთრე: უფროსი მრჩევლის ალექსანდრე გირეს ქვრივი კოლეჟს მრჩევლის ქვრივი ეკატერინე ობიდენაია, გენერალ-მაიორის რინდინის ქვრივი.
1710 წლის ნოემბერში და დეკემბერში ეს სამი კუნძული პატარა აფრიანი გემ -ით ხელახლა მოინახულა და გამოიკვლია ესპანურმა მისიონერულმა ექსპედიციამ სერჟანტ-მაიორ ფრანსისკო პადილიას ხელმძღვანელობით.
1899 წელს ესპანეთ-ამერიკის ომში ესპანეთის დამარცხების შემდეგ მან პალაუ მიჰყიდა გერმანიას, ხოლო 1914 წელს პალაუს კუნძულების მართვა გადავიდა იაპონიის ხელში.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, პელელიუსთვის ბრძოლაში მოხდა დიდი დაპირისპირება ერთის მხრივ აშშ-ს საზღვაო-ფეხოსან ჯარებს და აშშ-ს ჯარებსა და მეორეს მხრივ იაპონიის საიმპერიო ჯარებს შორის.
ბრძოლები კუნძულისათვის საკმაოდ სამკვდრო-საციცოცხლო აღმოჩნდა, რადგან ამ დროისთვის იაპონელმა სამხედროებმა კუნძული გადააქციეს მძლავრ გამაგრებულ ზონად, თავისი კლდეებით და გამოქვაბულებით, რამაც ორივე მხრიდან დიდი მსხვერპლი გამოიწვია.
ბრძოლებში დაიღუპა 2000-ზე მეტი ამერიკელი და 10 000 იაპონელი ჯარისკაცი, მაგრამ ყველას გასაკვირად, ადგილობრივ მკვიდრ მოსახლეობაში მსხვერპლი ფაქტობრივად არ ყოფილა, რადგანაც მოხდა მათი ევაკუაცია საბრძოლო მოქმედებების ადგილიდან პალაუს სხვა კუნძულებზე.
შტატის ყველაზე უფრო დიდი კუნძული პელელიუ მდებარეობს დაახლოებით 10 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით კუნძულ ანგაურიდან და 40 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით კუნძულ კორორიდან.
შტატის მოსახლეობის უმრავლესობა ცხოვრობს შტატის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე დასახლებულ პუნქტ კლოულკლაბედში, რომელიც შტატის ადმინისტრაციული ცენტრია.
იმ ეპოქის ბევრი სამხედრო ნაგებობების ნანგრევები, როგორიცაა ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი, დღესაც ხელუხლებელია, ხოლო ბრძოლების დროს ჩაძირული გემები დღესაც სჩანს წყლის ქვეშ სანაპიროს მახლობლად.
პელელიუს კუნძული 1947 წელს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გადაწყვეტილებით მოექცა წყნარი ოკეანის კუნძულების სამეურვეო ტერიტორიის შემადგენლობაში აშშ-ის მმართველობის ქვეშ.
2014 წლის აგვისტოში, პელელიუში შედგა წყნარი ოკეანის კუნძულების ფორუმის 45-ე სესია, სადაც მონაწილეობა მიიღო ფორუმის 15 წევრი სახელმწიფოს წარმომადგენელმა.
შტორმს ზეადამიანად დარეგისტრირებას მოსთხოვენ, სასტიკი უარის მიღების შემდეგ კი მის დასაპატიმრებლად რკინის კაცსა და მცველებს გააგზავნიან, რომლებიც მოგვიანებით შტორმის მხარეს გადავლენ.
ზოგიერთი კომიქსის მიხედვით ალისფერი ჯადოქრის მიერ დამსხვრეული რეალობის აღდგენის შემდეგ მსოფლიოს მუტანტთა უმრავლესობა ძალას დაკარგავს და შტორმი აფრიკაში გადარჩენილ ყოფილ მუტანტებზე ზრუნვას იკისრებს.
უაკანდაში დაბრუნების შემდეგ ორორო დედას შეხვდება და ტჩალას წინადადებაზე ყოყმანისას შეიტყობს, რომ ბიძამისი შეტანი აფრიკელ მუტანტებზე განხორციელებულ თავდასხმებშია დამნაშავე.
შავი ავაზას პერსონაჟი აგრეთვე ჩნდება ფილმში „კაპიტანი ამერიკა: სამოქალაქო ომი“, ხოლო ცალკე ფილმი მის შესახებ, მთავარ როლში ჩედვიკ ბოსმანის მონაწილეობით, გამოვიდა 2018 წელს.
ამ სიყვარულს არ იზიარებდა ჰიტლერის კომპანიონი, მოგვიანებით კი ცოლი, ევა ბრაუნი, რომელიც ნაგაზს შოტლანდიურ ტერიერებს, ნეგუსს და სტასის ამჯობინებდა.
ჰიტლერის პირადი მდივნის, ტრაუდლ იუნგეს მიხედვით, ევა ბრაუნს აღიზიანებდა ბლონდი და ყურადღების ის დონე, რომლითაც ის ჰიტლერის მიერ იყო განებივრებული.
ბლონდი 1945 წლის 29 აპრილს, საწამლავით მოკვდა; ალბერტ შპეერის მიხედვით ჰიტლერს ეშინოდა, რომ ბერლინში შესული რუსები ბუნკერის აღების შემდეგ ძაღლის წამებას დაიწყებდნენ.
გერმანული ნაგაზი ჰიტლერს ჯერ კიდევ ხელისუფლებაში მოსვლამდე ჰყავდა: 1921 წელს, სიღარიბეში ყოფნის დროს, მას ნაგაზი პრინცი აჩუქეს.
ბენზინი — სხვადასხვა აგებულების ნახშირწყალბადების ნარევი, დამახასიეთებელი სუნის მქონე, წყალზე მსუბუქი, გამჭვირვალე უფერო სითხე, დუღილის ტემპერატურაა 30-იდან 205, სიმკვრივე — 700-780კგ/მ³.
ბენზინს ძირითადად ნავთობის გამოხდით ან მისი თერმული და კატალიზური გადამუშავებით ღებულობენ, მცირე რაოდენობით — ქვანახშირისა და საწვავი ფიქლების, აგრეთვე ბუნებრივი აირების გადამუშავებით.
ბენზინით მოწამვლა იწვევს თავის ტკივილს, ხველებას, თვალისა და ცხვირის ლორწოვანი გარსის გაღიზიანებას; მძიმე მოწამვლის შემთხვევაში — თავბრუს, ბარბაცს, ფსიქიკურ აგზნებას, პულსის შენელებას, იშვიათად — გრძნობის დაკარგვას.
მიუხედავად სათვალთვალო კოშკის მოძველებული არქიტექტურული სტილისა ისტორიკოსების აზრით ეს არის უძველესი ტენშუ იაპონიაში, რომლის პატივიც წილად ხვდა მარუოკას ციხე-ქალაქს, რომელიც 1576 წელს აშენდა.
1891 წელს ციხე-ქალაქი დაინგრა ნობის დამანგრეველი მიწისძვრის დროს და იგი დაუბრუნდა ნარუსეს ოჯახს 1895 წელს, იმ პირობით, რომ ისინი მას აღადგენდნენ და პირვანდელ სახეს დაუბრუნებდნენ.
დიდი ხნის განმავლობაში სჯეროდათ, რომ ინუიამას დონჯონი ციხე-ქალაქად კანაიამას ციხე-ქალაქიდან იქცა 1599 წელს, მანამ სანამ ეს თეორია არ განადგურდა ფართომასშტაბიანი აღდგენითი სამუშაოების დახმარებით.
სხვათა შორის, ეს სახეობა ერთადერთი გადარჩენილი წარმომადგენელია კრაქსისებრთა უძველესი ხაზისა, რომელიც ოჯახის სხვა ყველა წევრისგან დამოუკიდებლად ჩამოყალიბდა მინუმუმ 20, შესაძლოა 40 მილიონი წლის განმავლობაშიც.
მიუხედავად იმისა, რომ არანაირი ახლო ნათესაობრივი კავშირი არ აქვს ამჟამად არსებულ კრაქსისებრებთან, მისი ყველაზე შორეული ნათესავი მაინც ნამდვილი გუანი ჩანს.
იმის გათვალისწინებით, რომ კრაქსისებრებთა შორის ბაზალური კავშირი ბოლომდე გარკვეული არაა, რქიან გუანს ხშირად ათავსებენ განსხვავებულ ქვეოჯახში, რომელსაც ეწოდება.
იქიდან გამომდინარე, რომ ამჟამად აქტიურად მიმდინარეობს მისი საცხოვრებელი ტერიტორიების განადგურება, არის საკმაოდ პატარა პოპულაცია და ხშირად ხდება მასზე ნადირობა — რქიანი გუანი შეტანილია ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის საფრთხეში მყოფი სახეობების წითელ სიაში.