polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
რეპ დუეტმა ასევე მოახდინა ზეგავლენა ანდერგრაუნდ ჰიპ-ჰოპ საზოგადოებაზე მათი 2004 წლის სადებიუტო ალბომით, რომელიც განსხვავებულია იმით რომ სრულიად კორეულ ენაზე იყო.
ის 2004 წლის ალბომის, , ნახევარი მილიონი ასლი გაიყიდა და გახდა იმ დროის ყველაზე გაყიდვადი კორეული ჰიპ-ჰოპ ალბომი იყო ტოპ რიცხვებში კორეასა და იაპონიაში შუა 2000-ანებში და ეკავა პირველი ადგილი -ის ჩარტებში თავიანთი 2014 წლის ალბომით, .
აგრეთვე ცნობილი როგორც ბრეიქდანსი, გავრცელდა კორეაში 1980-ანებში ითევონის სეულთან ახლობლად კლუბის საშუალებით, რომელსაც ხშირად სტუმრობდნენ აშშ-ს სამხედრო პირები და უცხოელები მაგრამ მხოლოდ 2001 წელს მიიღეს კორეელმა ბრექიდანსერებმა საერთაშორისო აღიარება, როდესაც მოცეკვავეებტა ჯგუფმა -მა მოიგო „საუკეთესო შოუ“ და მეოთხე ადგილი , მსოფლიოს უდიდეს - შეჯიბრში.
მათ თავიანთ სიმღერაში ჩართეს ამერიკული ჰიპ-ჰოპის სტილი და &, რაც საკმაოდ შთამბეჭდავი იყო, მათ თვლიან თანამედროვე --ის დამფუძნებლებად, მათი პოპულარობა როგორც პოპის ისე ჰიპ-ჰოპის გზაზე გავრცელდა.
1648 წელს პორტუგალიამ შექმნა კორისკოს კომპანია, რომლის სპეციალიზაციაც იყო მონების ვაჭრობაზე მუშაობა, რომელმაც ფაქტობრივად ხელში ჩაიგდო კუნძული და იქ ააშენა პუნტა-ჯოკოს ფორტი.
კორისკოს კომპანია მჭიდრო ურთიერთობებს ამყარებდა კონტინენტური აფრიკის სახელმწიფოების ადგილობრივ მეფეებთან, რომლებიც მას მონებს უგზავნიდნენ, ამიტომ კომპანიის ბიზნესი დიდი ხნის განმავლობაში იზრდებოდა.
ევროპელების მიერ აღმოჩენამდე კუნძული კორისკო პრაქტიკულად დაუსახლებელი იყო, თუმცა მეთევზეები კონტინენტიდან მას ხშირად სტუმრობდნენ, მაგრამ რაიმე მუდმივი დასახლება აქ არასოდეს არ შექმნილა.
ევროპელთაგან პირველმა კუნძული კორისკო 1472 წელს აღმოაჩინა პორტუგალიურმა ექსპედიციამ ფერნანდო პოს მეთაურობით, რომელმაც მანამდე კუნძული ბიოკო აღმოაჩინა.
კომერციული თვალსაზრისით სიმღერა შევიდა ფინეთის, საბერძნეთის და ესპანეთის ტოპ ოცდაათში, ბილბორდის ცხელი ასეულის ჩარტში დაიკავა ნომერ 95-ე პოზიცია, ხოლო ბილბორდის კლუბური/საკევაო სიმღერების ჩარტში პირველი პოზიცია.
სიმღერამ პრემია ემის რიგით 68-ე დაჯიდლოებაზე გაიმარჯვა ნომინაციაში საუკეთესო ორიგინალი ტექსტი და მუსიკა, გარდა ამისა სიმღერა ასევე წარდგენილი იქრა გრემის რიგით 58-ე დაჯილდოებაზე ნომინაცია საუკეთესო სიმღერა ვიზუალური მედიისათვის და ოსკარის 88-ე დაჯილდოებაზე ნოინაციაში საუკეთესო ორიგინალური სიმღერა.
ოსკარის 88-ე დაჯილდოებაზე გაგამ შეასრულა ნომინანტი სიმღერა, შერულების დროს გაგას სცენაზე შეუერთდა სექსუალური ძალადობის პოსტტრავმული სტრესულ აშლილობას გადარჩენილ 50 ადამიანი.
არსებობს სიმღერის ორი სხვადასხვა ვერსია რომლებიც გამოყენებულია ფილმში, პირველი აკუსტიკური ვერსია გამოყენებულია ფილმის შუა ნაწილში, ხოლო მეორე ვერსია ფორტეპიანოს და ორკესტრის თანმხლებით გამოყენებულია ფილმის დასასრულში.
ამერიკელმა რეჟისორმა კეტრინ ჰარდვიკი, სიმღერაზე გადაიღო საჯარო სამსახურის განცხადების ხასიათის მუსიკალური ვიდეო, რომელშიც გადმოცემულია სხვადასხვა ინსტანციის ქალთა მიმართ ძალადობის და სექსუალური თავდასხმების ამსახველი კადრები.
სიმღერა დაწერილია 2015 წლის დოკუმენტური ფილმისათვის სანადირო ადგილი, რომელიც ეხება სექსუალურ ძალადობას ამერიკის შეერთებული შტატების საუნივერსიტეტო კამპუსებში.
" " არის ჯგუფის ვოკალისტის, აარონ სტეინტროპის ფავორიტი კომპოზიცია ჯგუფის შემოქმედებაში, მაგრამ ის ცოცხლად არასდროს შეუსრულებია, რადგან ხმაზე იმდენად დიდი დატვირთვა მოაქვს, რომ შემდეგ კონცერტის გაგრძელება ფაქტობრივად შეუძლებელია.
ენდრიუ კრეიგანის თქმით, ეს კონცერტი გაკვეთილი იყო მათთვის, რადგან მანამდე 6 თვე ცოცხლად არ ჰქონდათ დაკრული და მოულოდნელად 3500 კაცის წინაშე მოუწიათ დაკვრა.
ალბომი განსხვევდება მისი წინამორბედი ორი სტუდიური ალბომისგან, რადგან დეზ მეტალის ელემენტები ნაკლებადაა და გიტარის რიფებიც დუმ მეტალისთვის ნელ ტემპშია შესრულებული.
მას შემდეგ, რაც არსებობდა მხატვარი იმპრესიონისტების თეორიულად ჩამოყალიბებული გამოცდილება წერილობითი სახით და, ამას გარდა, ჰელმჰოლცსაც დაწერილი ჰქონდა შრომები ოპტიკაზე, გილმა გადაწყვიტა გამოეყენებინა მისი იდეები „ბგერით შეგრძნებებზე“ თავის თეორიაში „სიტყვათა ინსტრუმენტაციისთვის“ .
თუმცა კი ამ ადრეული ექსპერიმენტით ის არ დაკმაყოფილებულა; არაერთხელ დაუბრუნდა ამ საკითხს და მხოლოდ 1887 წელს მისცა თავის თეორიას დასრულებული სახე.
ამან კიდეფ უფრო მეტად გაამწვავა პრობლემა სიტყვიერი მასალისა და პოეტური გამოხატულების ურთიერთმიმართების შესახებ (ლექსში ფონეტიკის სიმბოლურობის კრიტიკა და ბოლოს ამ ჰიპოთეზის ფიასკო).
რენე გილი იყენებდა ემილ ზოლას მაგალითს, რომელმაც სცადა გაეერთიანებინა ლიტერატურა თანამედროვე მეცნიერების მიღწევებთან და გაემართლებინა თავისი „ექსპერიმენტული რომანი“ კლოდ ბერნარის სამეცნიერო გამოკვლევების საფუძველზე.
როგორც საქართველოს, ისე აფხაზეთს მოუწოდეს შეექმნათ ერთობლივი შეფასების მისია გალის რეგიონში, კერძოდ აფხაზეთს მოუწოდეს, გაუმჯობესა სამართალდამცავი მექანიზმები, აღმოეფხვრა ეთნიკური ქართველების დედაენაზე სწავლის პრობლემა და უზრუნველყო დევნილთა უსაფრთხოება დაბრუნებისას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1494 მიიღეს ერთხმად 2003 წლის 30 ივლისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1462 , საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2004 წლის 31 იანვრამდე და დათანხმდა საპოლიციო კომპონენტის დამატებას.
ბოლოს, საბჭომ დამტკიცდა გენერალური მდივნის კოფი ანანის მიერ შემოთავაზებული წინადადება, 20 ოფიცრიანი საპოლიციო კომპონენტის შექმნის თაობაზე, რაც გააძლიერებდა გაეროს მისიას, ასევე მას სთხოვეს, რომ საბჭოს რეგულარულარულად მიეწოდა ინფორმაცია რეგიონში განვითარებულ მოვლენებთან დაკავშირებით.
მერე ორივენი ერთად მიიღებენ ნარკოტიკს და იწყებენ ნარკომანების ცხოვრებას; როცა საჭირო დოზა არა აქვთ და ეგრეთ წოდებული „ლომკა“ ეწყებათ, გიგის ოჯახიდან გასაყიდად მიაქვთ ძვირფასი ნახატები, ანტიკვარული ნივთები, რათა ნარკოტიკი იყიდონ და სული მოითქვან.
გიგი სიკვდილის წინ იხსენებს ცალკეულ სცენებს, საიდანაც ვიგებთ, რომ გიგის მამამ მიატოვა და გაჭირვების გამო მსუბუქი ყოფაქცევის ქალად გადაიქცა დედამისი ნინო.
ეს გაიგო გიგის პაპამ, ნიკომ, მტკიცებულების მოსაპოვებლად მორიგ კლიენტთან ერთად ფოტოსურათები გადაუღო ნინოს, საქმე აღძრა სასამართლოში და თავის რძალს დედობის უფლება ჩამოართვა.
გიგის ზრდის პაპამისი, რომელსაც ეშინია თავისი ყოფილი მეგობრის დევისი: დიდი ხნის წინათ ნიკოს ცოლმა უღალატა დევისთან და როცა ნიკომ ის სახლიდან გააგდო, ქალი ფეხშიშველა მიდიოდა თოვლში ცოდვის მოსანანიებლად და გაიყინა.
ამ ნაწარმოებში გამოყენებულია თხრობის არალინეარული ხერხი და ცნობიერების ნაკადის ტექნიკა, რასაც პირველად სემუელ ბეკეტმა მიმართა თავის 1959 წელს დაწერილ რადიოპიესაში „ნაკვერჩხლები“ და შემდგომი პერიოდის დრამატულ ნაწარმოებებში.
დღეისთვის, მაღალი დონის ხშირი კონტაქტების შედეგად, რაც მთავრობებს და პარლამენტებს შორის ხშირი შეხვედრებია, ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობები განიხილება, როგორც გულითადი.
მას შემდეგ, რაც ალბანეთი 2009 წლის მაისში ნატოში შევიდა, დაიწყო ალბანურ-ბერძნული ურთიერთობების განვითარება ყველა ფრონტზე, განსაკუთრებით, 2013 წლის არჩევნებში ედი რამას გამარჯვების შემდეგ.
ალბანეთის მთავრობის თხოვნით, დაახლოებით 250 ბერძენი სამხედრო პერსონალი განლაგებულია ალბანეთში, ქვეყნის შეიარაღებული ძალების გადამზადებასა და რესტრუქტურიზაციაში დახმარებისთვის, ნატოს პროგრამის ფარგლებში.
ორი ქვეყანა ამჟამად ჩართულია იონიის სანაპიროს ტურისტული განვითარებისა და ტრანს-ადრიატიკული გაზსადენის მშენებლობაზე, რამაც მკვეთრად დაუკავშირებს ორ ქვეყანას.
1991 წელს, ალბანური კომუნისტური რეჟიმის დაცემის შემდეგ, საბერძნეთსა და ალბანეთს შორის ურთიერთობები უფრო და უფრო დაიძაბა, რადგან გავრცელდა ინფორმაცია ალბანეთის ხელისუფლების მიერ ბერძენი ეთნიკური უმცირესობის არასათანადო მოპყრობა სამხრეთ ალბანეთში და ალბანელი თემის არასათანადო მოპყრობა ბერძნების მიერ ჩრდილოეთ საბერძნეთში.
კრიზისი ბერძნულ-ალბანურ ურთიერთობებში პიკს 1994 წლის აგვისტოში მიაღწია, როდესაც ალბანეთის სასამართლომ, ეთნიკური ბერძნული პოლიტიკური პარტიის ომონიას ხუთი წევრი შეუფარდა პატიმრობა, ალბანური სახელმწიფოს წინააღმდეგ მოქმედების ბრალდებით.
1994 წლის დეკემბერში, საბერძნეთმა ნაწილობრივ ნება დართო ევროკავშირის დახმარებას ალბანეთისთვის, ხოლო ალბანეთმა გაათავისუფლა ორი ომონიას დაკავებული წევრი, ასევე ბრალდებულებს შეუმცირა სასჯელი.
დაძაბულობამ პიკს 1997 წლის 28 მარტს მიაღწია, როდესაც იტალიის სანაპირო დაცვის გემმა, თითქოს შემთხვევით დაეჯახა და ჩაძირა ალბანური გემი, რომელიც 120-130 ადამიანი გადაჰქონდა, რომელთაგან 75 დაიხრჩო.
ალბანეთის მთავრობა მხარს უჭერს ეთნიკური ალბანელების უფლებების დაცვას ქვეყნის ფარგლებს გარეთ, იყენებს მათ შემდგომი თავისი ძირითადი საგარეო პოლიტიკის მიზნის განსახორციელებლად და რეგიონული თანამშრომლობისთვის; ალბანელები კოსოვოში ცდილობენ მოიპოვონ სრული აღიარება დამოუკიდებლობის, რომელიც გამოაცხადეს სერბეთისგან; მაკედონიის რესპუბლიკის ალბანელები აპროტესტებენ დისკრიმინაციას განათლების, საჯარო სექტორში სამუშაო ადგილების სფეროსა და მთავრობაში წარმომადგენლობის არარსებობის გამო.
$30 მილიონის ღორებულების ალბანურ-ამერიკული საწარმო ფონდი , დაიწყო თავისი ფუნქციონირება 1994 წელს, რომელიც აქტიურად აბანდებს ინვესტიციების ადგილობრივ ბიზნესში.
ამერიკული დახმარების პრიორიტეტები მოიცავს სოფლის მეურნეობის განვითარებისა და საბაზრო ეკონომიკის ხელშეწყობას, ასევე დემოკრატიული ინსტიტუტების წინსვლას და ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებას.
ევროპა: ავსტრია, ბელარუსი, ბელგია, ბოსნია და ჰერცეგოვინა, ბულგარეთი, ხორვატია, კვიპროსი, ჩეხეთი, დანია, ესტონეთი, ფინეთი, საფრანგეთი, გერმანია, საბერძნეთი, ვატიკანი, უნგრეთი, ისლანდია, ირლანდია, იტალია, კოსოვო, ლატვია, ლიტვა, ლუქსემბურგი, მაკედონია, მალტა, მოლდოვა, მონტენეგრო, ნიდერლანდები, ნორვეგია, პოლონეთი, პორტუგალია, რუმინეთი, რუსეთი, სან-მარინო, სერბეთი, სლოვაკეთი, სლოვენია, ესპანეთი, შვედეთი, შვეიცარია, თურქეთი, უკრაინა და გაერთიანებული სამეფო.
ორ ქვეყანას შორის არსებობს კიდევ სხვა მოსალოდნელი პრობლემები, რაც განპირობებულია ბევრი ალბანელი მუშის საბერძნეთში არსებობას, რომლებსაც არ მიუღიათ იურიდიული ნებართვა მუშაობაზე, საბერძნეთის მთავრობის დაპირების მიუხედავად.
1996 წელს, მხარეებმა ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას მშვიდობისა და მეგობრობის თაობაზე, განიხილეს ალბანელი ლტოლვილების სტატუსი საბერძნეთში და ბერძენთა უმცირესობის განათლების მიღება დედაენაზე სამხრეთ ალბანეთში.
აზია: ავღანეთი, სომხეთი, აზერბაიჯანი, ბანგლადეში, საქართველო, ჩინეთი, პაკისტანი, პალესტინის სახელმწიფო, ინდოეთი, ინდონეზია, ირანი, ისრაელი, იაპონია, იორდანია, ყაზახეთი, ჩრდილოეთი კორეა, ქუვეითი, ლაოსი, ლიბანი, მალაიზია, მონღოლეთი, ნეპალი, ომანი, ფილიპინები, კატარი, საუდის არაბეთი, შრი-ლანკა, სირია, სამხრეთი კორეა, ტაილანდი, არაბთა გაერთიანებული საამიროები, ვიეტნამი და იემენი.
ალბანეთის საგარეო პოლიტიკის ძირითადი განსაზღვრელი ფაქტორებია, მისი გეოპოლიტიკური მდებარეობა, მოსახლეობა, ეკონომიკური კრიზისი და ალბანელების დიასპორა მთელ მსოფლიოში.
ერი კონცენტრირებულია შეინარჩუნოს კარგი ურთიერთობები მის ბალკანელ მეზობლებთან, ასევე ხელმისაწვდომობა ევროატლანტიკურ უსაფრთხოების ინსტიტუტებზე და დაიცვას მჭიდრო კავშირები აშშ-სთან.
ალბანეთი საგარეო პოლიტიკაში, დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან, ინარჩუნებს კომპლემენტარიზმის პოლიტიკას, რა დროსაც ცდილობს შეინარჩუნოს მეგობრული ურთიერთობა ყველა ქვეყანასთან.
ალბანეთი 48-ზე მეტი სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრია, მათ შორის გაეროს, ნატოს, ევროპის საბჭოს, მსოფლიო ბანკის, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის, საერთაშორისო სავალუტო ფონდის, ეუთოს, ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციისა და ფრანკოფონიის.
ტირანა ინარჩუნებს მეგობრულ ურთიერთობას მეზობელ მაკედონიის რესპუბლიკასთან, მიუხედავად ზოგიერთი ინციდენტებისა, სადაც მონაწილეობენ ეთნიკური ალბანელები.
აფრიკა: ალჟირი, ანგოლა, ბენინი, ბურკინა-ფასო, ეკვატორული გვინეა, ეგვიპტე, განა, ლიბია, მადაგასკარი, მალი, მავრიტანია, მაროკო, ნიგერია, სამხრეთი აფრიკა, ტუნისი, უგანდა, ზამბია და ზიმბაბვე.
ამერიკა: არგენტინა, ბრაზილია, კანადა, ჩილე, კოსტა-რიკა, კოლუმბია, კუბა, ეკვადორი, ჰონდურასი, მექსიკა, პანამა, პერუ, აშშ, ურუგვაი და ვენესუელა.
1913 წლის 16 თებერვალი, ვენა, ბერგგასსეს 19, ზიგმუნდ ფროიდის კაბინეტში შეპარული და მისი ტახტის ქვეშ შემძვრალი კაფე „ცენტრალის“ მიმტანი და შეთავსებით სასტუმრო „ბრილიანტის“ მეძავი ღამის საათებში, ანნა ჩილლაგი ესწრება სასტუმრო „ბრილიანტის“ მეპატრონე ირმა სრესელი-ვეილანდის ფსიქოანალიტიკურ სეანსს ფროიდთან.
როცა მისი იქ ყოფნა გამჟღავნდება, ანნა ითხოვს ზიგის და ირმას დახმარებას, რათა გაარკვიოს, მასთან კაბით და ვუალით მოსული სტავროს პაპანდოპულოსისგან, რომელსაც მარცხენა ფეხზე აპკით გადაბმული თითები დაუნახა ანნამ, ხვლიკი ხომ არ ეყოლება, აპკით გადაბმული თითები ხომ ხვლიკებს აქვთ.
დოლფი და ირმა თავ-თავის პისტოლეტებს მიადებენ საფეთქლებზე სოსოს, მაგრამ საქმეში ჩაერევა ზიგი, პაციენტებს ურიგებს კოკაინის ბურთულებს თავისი ზარდახშიდან, რის შემდეგაც ჰალუცინაციებში მყოფი სოსო და დოლფი იწყებენ ჭადრაკის თამაშს, სადაც ფიგურები ადამიანებს აღნიშნავს და თუ მოთამაშეს მოწინააღმდეგე მოუკლავს ფიგურას, მან ის ადამიანიც უნდა მოკლას, ვინც ამ ფიგურას შეესაბამება (ჭადრაკის თამაშის წესი ფრიდრიხ დიურენმატის ჩანაწერიდან „მოჭადრაკე“).
გახარებულ სოსოს ჰგონია, გაიმარჯვა, მაგრამ ხედავს, 2010 წელს როგორ იღებენ მის მშობლიურ ქალაქ გორში მის ქანდაკებას ამწით, რაც ძალიან უხარია დოლფის.
მერე კი თავისი ძეგლის დაბრუნება ძალიან უხარია სოსოს და სწყინს, მის ძეგლს რომ ვედროთი საღებავს გადაასხამენ და მოითხოვენ, აიღონ დიქტატორის სკულპტურა.
ანუ მრისხანე საუკუნის მხიარული ფსიქოანალიტიკური პორტრეტი, შექმნილი მიხაელ ტონეტის ავეჯისა და ჩვენი ცრემლების გამოყენებით — მიხო მოსულიშვილის 2014 წლის ტრაგიკული ფარსი, ორ მოქმედებად, ჭადრაკის თამაშის ერთი ახალი წესით ფრიდრიხ დიურენმატის ჩანაწერიდან „მოჭადრაკე“.
იმ მოტივით, რომ რიო დე ჟანეიროდან ჩამოტანილ კოლუმბიური კოკაინის ოთხ კილოგრამს მიიღებს ირმასგან, ზიგი დათანხმდება ფსიქოლოგიური სეანსის გამართვას კაფე „ცენტრალში“, რითაც გადაარჩენს როგორც ანნას, ასევე დოლფის და ირმას.
კაფე „ცენტრალში“ მიდიან სამივე, სადაც ასევე მოდის ქუჩის მხატვარი დოლფი და თავის ნახატებს სთავაზობს სტავროს პაპანდოპულოსს, თუმცა გაირკვევა, რომ ეს კაცი სინამდვილეში არის სოსო .
უკანასკნელი ათწლეულის განმავლობაში ბიუჯეტის დიდი ნაწილი იყო განკუთვნილი განათლებისთვის და ირყეოდა მთლიანი მთავრობის დანახარჯების 14%-იდან 20%-მდე, ხოლო 2000 წლისთვის ის იყო 32.8%.
2000 წლიდან მომავალი 25 წლის სტრატეგიულ ხედვაში მთავრობამ მოახდინა მასშტაბური ცვლილებები განათლების სისტემაში, ამით შემცირდება წერა-კითხვის უცოდინრობის დონე 10%-მდე 2025 წლისთვის.
მიუხედავად იმისა, რომ იემენის მთავრობა ითვალისწინებს საყოველთაო, სავალდებულო და უფასო განათლებას ბავშვებისთვის 6-იდან 15 წლამდე, ხოლო აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტის ანგარიშის მიხედვით სავალდებულო დასწრება არ არის აღსრულებადი.
რაც შეეხება საშუალო განათლებას, 2005 წელს სასკოლო ასაკის მოსახლეობის მხოლოდ 46% ირიცხებოდა საშუალო სკოლაში, ხოლო მდედრობითი სქესის წარმომადგენელთა მხოლოდ 30%.
გოგონათა ჩარიცხვის მაჩვენებელი იემენში არის ყველაზე დაბალი ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებს შორის და აქ არის უზარმაზარი სხვაობა ბიჭებსა და გოგოებს, ურბანულ და პერიფერიულ არეალებს შორის.
უმუშევრობა არის ძირითადი პრობლემა, რომელსაც სჭირდება გადაჭრა მოსახლეობის ზრდასთან ერთად და საგანმანათლებლო სისტემა ცდილობს არ ჩამორჩეს ახალ მოთხოვნებს შრომის ბაზარზე.
1999 წელს ახალგაზრდების უმუშევრობა იყო 18.7% და ისევე როგორც ახლო აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთ აფრიკის ნებისმიერ ქვეყანაში უმუშევრობა უმაღლესი განათლების მქონე ქალებისა იყო ასევე ძალიან მაღალი.
ეს ფასდება სამუშაო ძალის სიმცირის შესახებ კვლევის მეშვეობით 1999 წლიდან, უმუშევარი ადამიანების რიცხვი შეიძლება გაიზარდოს მილიონამდე 2006 წლისთვის, რაც არის 16.5% სამუშაო ძალისა.
შეზღუდული რაოდენობის სკოლები და დასაქმების შესაძლებლობები, გადატვირთული და დაბალი ხარისხის განათლება ხელისშემშლელი ფაქტორებია, რომლებიც გავლენას ახდენენ ოჯახებზე გოგოების სკოლაში გაშვების საკითხში.
გარდა ამისა, კაცი მასწავლებლების კონსერვატიული დამოკიდებულება გოგოებისადმი, სკოლებს შორის დაშორება სოფლად, წიგნებისა და სასწავლო მასალების დეფიციტი და მშობლების ფინანსური სიდუხჭირე ზღუდავს გოგოების განათლების შესაძლებლობებს.
ბიზნესის კეთების 2009 წლის ანგარიშის მიხედვით, უნარ-ჩვევების ნაკლებობა სამუშაო ძალისა არის ასევე ერთ-ერთი ძირითადი პრობლემა კერძო კომპანიებისთვის იემენში ბიზნესის დაწყებისა.
სოფელ ჩალტირის მრევლმა შუამდგომლობა გაუგზავნა სომხეთის სამოციქულო ეკლესიიის ნოვო-ნახიჩევანისა და ბესარაბიის ეპარქიას, რათა აეშენებინათ ახალი ეკლესია.
სურბ-ამბარცუმის ეკლესია სოფელ ჩალტირში დააარსეს 1790 წელს დედოფალ ეკატერინე -ის 1779 წლის 14 ნოემბრის ბრძანებით ყირიმიდან გადასახლებულმა სომხებმა.
მისი მოკლე ამბების კოლექცია, საპუტნიცი, არის არაჩვეეულებრივად დაწვრილმანებული, სადაც მისი გამჭრიახული თვითანალიზის საოცარი უნარი და მამაცური სტილისტური ექსპერიმენტები გამოამჟღავნა.
პერსონაჟები, როგორიცაა მაგალითად გოსპა ნოლა არის პირველი ძლიერი ქალი პერსონაჟი სერბულ ლიტერატურაში, რომელიც დახატულია დეტალებში თავის გამბედაობით, სიამაყითა და სიმტკიცით.
ალბანეთში კომუნისტურ პერიოდის განმავლობაში მოქალაქეებს საკუთარი მანქანის ქონა ეკრძალებოდათ, საზოგადოებრივი ტრანსპორტი კი ცუდ მდგომარეობაში იყო.
ძველი მსოფლიოს დროიდან თანამედროვე ალბანეთის ტერიტორია მნიშვნელოვანი გზაგასაყარი იყო, მაგალითად რომაელების გზა ადრიატიკის საზღვაო ტერიტორიას აერთებდა ბიზანტიასთან .
ალბანეთის გზების სიგრძე გაორმაგდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სამი ათწლეულის განმავლობაში და 80-იანი წლებისთვის მთელი ქვეყნის შორეული მთები გზით დაუკავშირდა დედაქალაქ ტირანასა და ადრიატიკისა და იონის ზღვების ნავსადგურებს.
მუჰამად აზამ შაჰი — დიდ მოგოლთა იმპერიის მე-7 იმპერატორი 1707 წლის 14 მარტიდან 8 ივნისის ჩათვლით, აურანგზებისა და დილრას ბანუ ბეგუმის ვაჟი.
ამას გარდა, მასზე ცნობებს გვაწვდის ორი ძველი წყარო: სვიდას ლექსიკონში ის წოდებულია „რომანოზ მელოდოსად“, ხოლო იერუსალიმის ბიბლიოთეკის - საუკუნის ხელნაწერში დაცულ „რომანოზის ცხოვრებაში“ დამატებით ნათქვამია, რომ მის კონტაკიონთა უმრავლესობა, მისივე ხელით დაწერილი, ღვთისმშობლის ტაძარში ინახება.
უკვე 2010-იანი წლების პერიოდში როჯერი ხშირად ახსენებდა მომავალი ალბომის თემას - ირლანდიელ მოხუცს, რომლის შვილიშვილი იღვიძებს ღამის კოშმარის შემდეგ და ბაბუამისს ეკითხება, თუ რატომ კლავენ ადამიანები ბავშვებს.
ამავე დროს, არსებობდა ამ ამბის რადიოდადგმის სახით ადაპტირების გეგმა, თუმცა, უკვე 2017 წლის ინტერვიუებში როჯერი ამბობდა, რომ პროექტი გადაიდო, თუმცა გარკვეულ ეტაპზე, შესაძლოა, მაინც დასრულებულიყო.
ს აკლია -ის პირდაპირი თხრობა ან მელოდიურობა, მაგრამ იგი არ არის ისეთივე მთვლემარე, როგორც და თუკი სიმღერები საინტერესო არ არის, მიუხედავად ამისა, ქმნიან ხანგრძლივ სუიტას, რომელიც უწყვეტი პიესის სახით კარგია“.
2017 წლის 16 თებერვალს მუსიკოსის ოფიციალურ -გვერდზე გამოქვეყნდა ნახევარწუთიანი ნაწყვეტი ალბომიდან და თავად ალბომის სახელწოდება, რომელიც ვიდეოშ გამოჩნდა.
კრივიანსკაიის ტიხონ ზადონელის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სტანიცა კრივიანსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
1886 წელს ფენი შეკულიკი გახდა ფილანთროპი და სოციალური აქტივისტი, დააარსა რა „-ის“ საზოგადოება, რომელიც სთავაზობდა შაბათის სკოლას დაბალი კლასის წარმომადგენელთა შვილებს.
მოგვიანებით ის ძირითადად აქტიური იყო, როგორც მუსიკის კრიტიკოსი, ხელოვნების პროპაგანდისტი, მკვლევარი რუმინულ აკადემიაში და ლექტორი რელიგიურ საგნებში, ასევე მუშაობდა სკულპტორ კაროლ სტორკთან და მუსიკათმცოდნე იონ პოპესქიუ-პასარეასთან.
1905 წელს მან დააარსა, პოლიტიკოს ვინტილა ბრატიანუსთან ერთად, ჩინდიას საზოგადოება რუმინული ფოლკლორის, კონკრეტულად რუმინული ცეკვების, კულტივაციისა და შენარჩუნებისათვის.
მას შეურთდა საზოგადოებაში ცნობილი ფროზი ნენიტესკუ, რომელმაც განაცხადა, რომ საზოგადოებას იბრძოდა ორიენტალისტური გავლენის წინააღმდეგ რუმინულ კოსტიუმებზე და ერიდებოდა „ხმაურიან“ ტარაფს, ამიტომაც აკრიტიკებდნენ მისი „ექსკლუზიურობის“ გამო.
მათი ნამუშევარი აისახა ნიკოლაი ბარბელიანის 1913 წლის ფილმში, რომელიც ეძღვნება კოლტურულ მეხსიერებას ათ ინდივიდის, რომელთაც ეროვნული ცეკვები ისწავლეს ჩინდიაში.
მასში არის იმდენი ბუნების სიყვარული, იმდენი სიახლოვე მთების ღვთიურ სილამაზესთან, რომ ის არის, ეჭვგარეშე, ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარი ჩვენს ენაზე“.
ტრადიციონალისტურ მიმოხილვაში ტრანსილვანია, ლიტერატურის მემატიანემ, იონ გეორგესკუმ ძალაში დატოვა , როგორც ანტითეზისი თანამედროვე ლიტერატურისა და როგორც „კურთხევა რუმინული სულისა“.
კრიტიკოსები ჩაიძირნენ შეკულიკის წუთიერ ისტორიულ კვლევაში, რომელიც მოიცავდა ჰურმუზახის კოლექციის ისტორიული ჩანაწერების მტკიცებულებებს, მაგრამ ასევე გავლენას პოპულარული რომანებისა ნიკოლას პოპესქიუ-ოიონედეასი.
შესაბამისად, არის პროპაგანდა ბუნების დაცვისა მოწოდებით: „მოითხოვე, თითოეულისთვის და ყველასთვის, უფლება რომ დაისვენო ბუნების წიაღში, უფლება მზის სინათლისა, სუფთა სუფთა ჰაერისა, მწვანე საფარისა, მღელვარებისა მთებზე ასვლის სურვილისას“.
ის მიესალმებოდა დასავლური სპირიტუალიზმიდან მომდინარე გავლენებს და ზუსტად ციტირებდა ემანუელ სვედენბორგის ხედვას მთების გაწმენდილი და გამწმენდი ენერგიის შესახებ, რომელიც ასკვნიდა: „ალპური სილამაზის აღმოჩენა იყო სულის გამარჯვება მატერიაზე“.
მისტიკურმა, ეთიკურმა და თვითდამხმარე საგნებმა შექმნეს საფუძველი , რომელიც ცოცხლდება და ახალ ინტერპრეტაციას გვთავაზობს სიმბოლური ეპიზოდებისა სხვადასხვა რელიგიური წყაროებიდან: წინასწარმეტყველება იერემიასი, აპოკრიფი, საქმე წმიდათა მოციქულთა, ჟანა დ’არკის იარაღის მოწოდება და სხვა.
მისი ცხოვრების ბოლო ნაწილის განმავლობაში შეკულიკი გახდა მოყვარული წევრი თეოსოფიისა, თანამედროვე სპირიტუალური მოძრაობა ჰელენა ბლავატსკის სწავლებაზე დაფუძნებული.
ბუკუტას თანახმად, ეს იყო ბუნებრივი ნაბიჯი მისი „კრედოდან“, მოგზაურობის, როგორც ფიზიკური ვარჯიშის, სიყვარულიდან, მისი რწმენიდან შინაგანი გარდამავლობისა და რეინკარნაციისა.
ის მდებარებოდა ბუკურას საცხოვრებელ ქალაქში, დორობანტში, ის იყო ძირითადად სექცია თეოსოფისტური საზოგადოებისა ფრანგული თვითმართვადი შტოსი, მაგრამ მალე მან გაინთავისუფლა თავი, როგორც ავტონომიურმა საზოგადოებრივმა შტომ და ჩამოაყალიბა საკუთარი რეგიონალური ქსელი.
დუმბრავასა და დედოფალ ელისაბეტს შორის მეგობრობა კონცენტრირდებოდა მათ საერთო ინტერესზე სინაიადან სამხრეთ კარპატებში სამთო მოგზაურობასა და უკან დაბრუნებაზე.
როგორც იმდროინდელი მოწმეები იხსენებენ, ფიზიკურად არამიმზიდველი და ახლომხედველი დუმბრავათი ძალიან იყვნენ აღფრთოვანებულნი მისი მხიარული და თავგადასავალისმაძიებელი სულის გამო.
მას ეცვა მთლიელების ტანსაცმელი, მგზავნრობდა „ცნობილ მდედრ ცხენზე“, ლიზაზე და მთავარ ბანაკებს ყოველთვის ლალომიტეის მღვიმეებთან განალაგებდა ხოლმე.
ფრონზი ნენიტესკუს თანახმად, დუმბრავა ასევე პოლიტიკურ რისკებზეც მიდიოდა, ავსტრიულ-უნგრული საზღვრის გადაკვეთითა და უნგრეთის სასაზღვრო დაცვის გაღიზიანებით მისი იქ ყოფნით.
ლუიზა მარინესკუს თანახმად, მისი მომდევნო ნამუშევარი უნდა განვიხილოთ მცდელობად „აღწერით, რომანტიკულ, ლიტერატურულ“ რუმინულ ტრადიციასთან შერწყმისა (ალექსანდრე ოდობესკუ, ალექსანდრუ ვლაჰუტა, კალისტრატ ჰოგასი, ნიკოალი იოგა), მაგრამ ასევე ცნობად გერმანელი საზოგადოებისათვის „რუმინული სპეციფიკურობების“ შესახებ.
თავად დრაგომირესკუ, წევრი ჯინუმეასი, ათავსებს ამ ქალბატონ რომანისტს იმ ავტორების გვერდით, რომლებიც წარმოსახავდნენ ნეორომანტიკული „ეროვნული იდეალის“ ლიტერატურულ პროპაგანდას.
მან მოიწვია სხვა ცნობილი ადგილობრივი მთამსვლელები: ფიზიკოსი ნესტორ ურეჩია, რომელიც მის ნაწერებში ასახულია როგორც „დიადი დათვი“, გეოგრაფი მიჰაი ჰარეტი და ჟურნალის მწერალი ემანოილ ბუკუტა, რომელმაც აღიარა ბუკურაში ერთ-ერთი დამფუძნებელი რუმინული „კარპატიანიზმისა“.
ბუკუტას თანახმად, დუმბრავა თავჯდომარეობდა მთამსვლელობის სკოლას, რომელიც ნაკლებად გამბედავი და უფრო ხელმისაწვდომი ვიდრე ალპინიზმი პროპაგანდირებული მისი კაცი კოლეგების მიერ.
შეკულიკი, რომელიც ავტორ კონსტანტინა ტავეკა ბულეუს მიერ დასახელდა „ყველაზე ჩართულ“ რუმინელ თეოსოფისტად, საბოლოოდ თავჯდომარეობდა რუმინეთის თვითმართვად თეოსოფისტურ საზოგადოებას.
მისმა კონტრიბუციამ, როგორც კულტურის დარგში ჟურნალისტმა იხილა მზის სინათლე რამდენიმე ახალ გაზეთში, მაგალითად, თეოსოფისტური საზოგადოების -ის ფურცლებზე, კონსტანტინ ანგელესკუს -სა და ქრისტიანი ქალების ასოციაციის -ზე.
ისიც გამოქვეყნდა ვუნდერლინგის მიერ გერმანიაში და ელიზა ბრატიანუს თარგმანი კვლავ კაროლ სფეტეაში მანამდე, სანამ მთლიანად რუმინულად გადააკეთებდა თავად ავტორი.
ნარატივი შეეხება ფოლკლორულ გმირ ტუდორ ვლადიმერესკუს, წარმოჩენილს ეროვნული გამოღვიძების გამოხატულებად, მაგრამ ასევე, მკაცრ მეთაურად და სუსტ პოლიტიკოსად.
მან ჩაატარა სპირიტუალისუტირ სესიები მარმოროსჩის ბლენქ ჰოლში, ლუკას ძმასთან, მეტეიუ კარაგიალესთან და ფემინისტ ეუგია დე რეუზ ლანკულესკუსთან ერთად, სადაც ისინი იყვნენ მოწმეები .
1912 წელს, ელისაბეტის პელესის სასხლეში მის პიანინოზე შესრულებას აკომპანირება გაუწიეს ცნობილმა რუმინელმა მევიოლინეებმა - ჯორჯ ენესკუმ და დიმიტრიე დინიკუმ.
1914 წლისთვის ფენი შეკულისი ეხმარებოდა დედოფალ ელისაბეტის ქველმოქმედებას და იყო წევრი „ქალბატონთა კომიტეტისა“ დედოფალი ელისაბეტის პოლიკლინიკაში, ბუქარესტში და თანა-მენეჯერი -ს კარიერული სკოლისა.
მარგარიტა მილერ ვერგისა, იზაბელა სადოვეანუ-ევანსა და სხვა ქალ მწერლებთან ერთად დუმბრავასც იყო დამფუძნებელი წევრი -ის ასოციაციისა, რაც იყო ადრეული განშტოება რუმინული სკაუტინგისა და საპატიო ორგანიზაცია მისი წინაპრის -სი.
შეკულიკის ლიტერატურული ფრაგმენტები და ქრონიკები გამოქვეყნდა მაშინდელ სხვადასხვა ჟურნალში, , , , ჰენრიკ სანიელევიჩის , გალა გალაქტიონის და ჯორჯ ბაქალოგლუს .
მსგავსი ესეები მოიცავდა 1919 წლის შესავალსაც ალექსანდრე სეინთ-იევეს დ'ალვეიდრეს სინარქისტულ იდეებში, რომელიც ხსნიდა მათ როგორც უმაღლეს შეზავებას „ნაციონალიზმისა“ და „ჰუმანიტარიანიზმის“.
1923 წელს ის იმყოფებოდა შვეიცარიაში, სადაც ის ავიდა მატერჰორნზე, აქ კვლავ დაბრუნდა 1925 წელს, რათა ასულიყო მონბლანის ერთ-ერთ მყინვარზე.
დუმბრავა წარმოაჩენდა ბევრ პრობლემას და მონაწილეობდა რამდენიმე კულტურულ პროექტშიც, მაგრამ ის ძირითადად ახსოვთ რუმინეთში ტურიზმისა და ინვაირონმენტალიზმის პროპაგანდისტური აქტივობების გამო.
მას ეს შანსი გაუჩნდა 1925 წელს, როდესაც ის მიიწვიეს თეოსოფისტური საზოგადოების კონფერენციაზე ადიარში, ფროზი ნენისეკუ, რომელმაც ის მიაცილა ბუქარესიტს ჩრდილოეთ სარკინიგზო სადგურამდე, იხსენებს, რომ დუმბრავა იყო ემოციებსი „ოცნების ქვეყანაში“ მოგზაურობის გამო.