polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ქულები იყო წითელი ლობიოს მარცვლები, მოთამაშეები ჯდებოდნენ თანაბარი ლობიოს მარცვლებით და თამაში მთავრდებოდა, როდესაც ერთ-ერთი მოიგებდა ყველა ლობიოს მარცვალს.
მრავალი მონოგრაფი, რომელიც იროკეზების კულტურას, როგორც უმაღლესად განზოგადებულ ხელოვნებას წარმოაჩენს მოიცავს ხელნაკეთობებს, მრეწველობის, ნაგებობებისა და ინსტრუმენტების კლასიფიკაციებს და ასევე სხვა საქონლის წარმოებას მატერიალური არსებობისთვის.
როგორც წესი, წარმოებული ობიექტები, რომელიც აღნიშნულია ამ კატეგორიებში შეგროვებულია მწერლების მიერ ესეებში, რომლებიც სამუზეუმო ექსპონატებისთვისა და გამოქვეყნებული ინფორმაციის საილუსტრაციოდ არიან განკუთვნილნი, თუმცა ავტორები ამ ნაწარმს ზერელე აბზაცებით აღწერენ ხოლმე, კონსტრუქციის აგების დეტალების გაუთვალისწინებლად და ნედლეულის მოძიების გზების აუღწერად.
ბოლო ათწლეულში ამერიკელმა ანთროპოლოგებმა აღმოაჩინეს ფაქტები, რის მიხედვითაც, არსებოდა სპეციალური შესაწირი ადგილები, სადაც რიტუალების დროს ადამიანებს აწამებდნენ.
თუმცა, ამ ფაქტს ანთროპოლოგების გარკვეული ნაწილი მხარს არ უჭერს და მიიჩნევენ, რომ იროკეზებში კანიბალიზმი საერთოდ არ ყოფილა გავრცელებული ან მისი რიცხვი მიზერული იყო.
ზუსტი თარიღი, თუ როდის გაჩნდა კონფედერაცია ცნობილი არ არის, სავარაუდოდ ის - საუკუნეებში ჩამოყალიბდა, მაგრამ ჩვენთვის ცნობილია, რომ ის 1650 წლისთვის უკვე არსებობდა.
თავად იროკეზები აცხადებდნენ რომ ლიგა მანამდე იყო დაარსებული სანამ ევროპელები გამოჩნდებოდნენ, მაგრამ რამდენი ხნით ადრე ამას ვერ ან არ აკონკრეტებდნენ.
სხვადასხვა ტომები და სხვადასხვა თხზულებები სხვადასხვა დროს ასახელებენ, მაგრამ თითოეული მათგანიდან აშკარა ხდება რომ ლიგა ევროპელების გამოჩენამდე უკვე არსებობდა.
იროკეზების კონსტრუქციებისა და მრეწველობის სხვა თვალით შეხედვისას, რამდენიმე სახელმწიფომ გამოხატა შეხედულება, რომ იროკეზები არ იყვნენ დასამახსოვრებლები მატერიალური საგნების განვითარებაში.
“ დუგლასი და დარნონკორტი მიიჩნევენ, რომ ალგონიკური გამოყენებითი ხელოვნება, ანუ სხვადასხვა ნივთების შექმნა, უფრო მაღალი განვითარების დონეზე იყო ვიდრე იროკეზების, და იროკეზების გამოყენებითი ხელოვნების განსჯა, როგორც სწრაფვა უბრალო პრაქტიკულობისთვის, ვიდრე დრამატული ეფქტისთვის.
ამ თამაშის სათამოდ ორ პატარა, ირმის ტყავის ჩანთა უნდა გაავსო ქვიშით მიამაგრო ერთმანეთს ქამრით, რომელიც დაახლოებით არის ერთიდან ორ იარდამდე.
ყველა მოთამაშეს ეჭირა ხელში გამრუდებული ჯოხი, რომლითაც იგერიებდნენ ბურთს, ასევე ათამაშებდნენ კომბინაციებს თანაგუნდელებთან იმისათვის, რომ ბურთს გოლის ხაზი გადაეკვეთა.
მოთამაშეები ორ ჯგუფად იყვნენ განაწილებულნი, რომლებსაც თავიანთ ჯოხებზე ჩამოკიდებული ჰქონდათ ეს ჩანთები, იმისათვის, რომ დაერტყათ ბურთისთვის, ასევე მათ შეეძლოთ ერთმანეთისთვის ბურთის წართმევაც.
ისინი ხშირად ავადმყოფებზეც ატარებდნენ ექსპერიმენტებს მცენარეების საშუალებით, თუმცა ხშირად ეს ყველაფერი სიკვდილით მთავრდებოდა, რადგან მცენარეს სასარგებლო და სამკურნალო თვისებების მაგივრად ხშირად შხამიანი იყო, რაც ჯანმრთელობისთვის საზიანო და მომაკვდინებელი იყო.
1693 წელს კონფრონტაცია კვლავ გამწვავდა, ფრანგებმა კვლავ გაანადგურეს მოჰავკი ხოლო სამი წლის შემდეგ დალაშქრეს ონონდაგა და ონეიდა და გადაწვეს მათი სოფლები.
ამ ხელშეკრულებამ იროკეზებს მისცა შესაძლებლობა თავისუფლად ეკეტებინათ ის რაც სურდათ და გაეღრმავებინათ ვაჭრობა, ისე რომ არ შეშინებოდათ საფრანგეთის, ასევე ეს შეთანხმება იროკეზებს, ფრანგებსა და ინგლისელებს შორის ლავირების საშუალებასაც აძლევდა.
თეორიულად, ბელადებს ისეთივე ძალაუფლება ჰქონდათ, როგორც ტომის სხვა დანარჩენ წევრებს, მაგრამ სინამდვილეში მათ შესანიშნავი ორატორული ნიჭი გააჩნდათ, რითიც სხვა ადამიანებზე დიდ ზეგავლენას ახდენდნენ.
არჩევნების და ხმების უმრავლესობით მმართველის დანიშვნის არსებობამ, ხოლო მემკვიდრეობით ძალაუფლების გადაცემის არარსებობამ კიდევ უფრო დააუხლოვა იროკეზების სამმართველო სტილი დემოკრატიულ მმართველობას.
როდესასც ევროპელები პირველად დაეკონტაქტნენ იროკეზებს, ისინი ცხოვრობდნენ ცოტა რაოდენობის, მაგრამ დიდი სოფლებში, რომლებიც მათ ტერიტორიაზე მიმოფანტული იყო.
თითოეული მათგანი ცდილობდა საკუთარი ინტერესების გატარებას, რაც ბეწვით ვაჭრობაში დომინირების მოპოვებასა და სხვა კლანებთან მიმართებაში მეტი ძალაუფლების ქონაში გამოიხატებოდა.
ომის დაწყება მხოლოდ კონფედერაციის სრული ტანხმობით შეიძლებოდა და ბელადები წევრები მხოლოდ ისეთ შემთხვევაში იღებდნენ ასეთ გადაწყვეტილებას, როცა ომი ყველა კლანისთვის მომგების მომტანი იქნებოდა და გამარჯვებაც მარტივად შეიძლებოდა.
იროკეზების სოციალურმა მოწყობამ და სამოქალაქო მმართველობამ, განსაკუთრებით მათ მიერ შექმნილმა იროკეზების ლიგამ, ბევრი ამერიკელი და ევროპელი ესეისტის დამოკიდებულება შეცვალა ამერიკული კულტურის მიმართ.
ანთროპოლოგებმა მიმართეს ყველა შესაძლო გზას, შეისწავლეს და გააანალიზეს საუკუნიდან მოყოლებული იეზუიტთა მიერ აღწერილი იროკეზების პოლიტიკური კონტროლის ექსტრაორდინარული სისტემა.
როდესაც ამერიკის როვოლუცია დაიწყო იროკეზებს შორის კიდევ ერთხელ ჩამოვარრდა განხეთქილება, კრება ვერ თანხმდებოდა და თითოეულმა ტომმა საკუთარი ინტერესების გატარება დაიწყო.
1777 წელს ინგლისის მოკავშირე მოჰავკი დამარცხდა და მოუწიათ მიგრირება, ხოლო ორი წლის შემდეგ დალაშქრეს ონონდაგა ქაიუგა და სენენქა და მ ტომებსაც დაატოვებინეს თავიანთი მშობლიური მიწა.
ისინი ქვაბში შვიდ ფოთოლს დებდნენ, ავადმყოფ ადამიანთან მიდიოდნენ და თუ არცერთი ფოთოლი არ ჩაიძირებოდა, ხალხს არწმუნებდნენ, რომ პაციენტი აუცილებლად გარდაიცვლებოდა.
მოთამაშეები ხელით მოიხვეჭდნენ ყველა ძვალს და ძირს ყრიდნენ , თუ 8-ვე თეთრ ფერზე დაჯდებოდა გამგორებელს ჰქონდა 20 ქულა, თუ 7 თეთრი და ერთი შავი - 4 ქულა, 6 თეთრი და 2 შავი - 2 ქულა.
იროკეზები მიიჩნევდნენ, რომ მათი აწმყოსა და მომავლის კეთილდღეობა დამოკიდებული იყო იმაზე, თუ როგორი სიზუსტითა და თანმიმდევრობით შეასრულებდნენ წეს-ჩვეულებებს, რიტუალებსა და ცერემონიებს.
სენექა კონფედერაციის უკიდურესად დასავლეთ ნაწილს წარმოადგენდა, მოსახლეობითაც ყველაზე დიდი ტომი იყო და, სწორედ, მისთვის იყო ხელმისაწვდომი ბეწვის დიდი რაოდენობა.
მიუხედავად იმისა რომ სენექას შეეძლო დასავლეთის გზების გამოყენებით დამოუკიდებლად ევაჭრა ფრანგებთან ისინი თავს იკავებდნენ მსგავსი გადაწყვეტილებისგან და მაინც მოჰავკთან არსებულ სავაჭრო ალიანსს უფრთხილდებოდნენ, რადგან ასე როგორც ფრანგულ, ისი ბირტანულ და ამავდროულად ჰოლანდიურ ბაზრებზე ჰქონდათ წვდომა.
იროკეზები გადაწყვეტილების მიღებას სპეციალურად გაკეთებულ ნიჟარების ასხმების გაცვლით ამტკიცებდნენ, რომლებიც ძვირად ფასობდა და თავიდან სერთიფიკატის ფუნქციას ასრულებდა, ეს იყო დასტური რაიმე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების და ამ ასხმებს კონფედერაცია ონონდაგაში ინახავდა.
ასევე იგივე პროდუქტს იყენებდნენ როგორც სხვა ინდიელებთან ასევე ევროპელებთან ვაჭრობისას და დროთა განმავლობაში ფულის ფუნქციაც შეითავსა, ასევე ითვლებოდა საუკეთესო საჩუქრად.
მიუხედავად ამისა, როგორც ჩანს იროკეზების ჩიბუხისა და კერამიკის ფორმების განსაკუთრებული ხელოვნების თვისებები, ასევე ძვლებისა და ირმის რქისა შეუმჩნეველი არ დარჩა.
ეს ფორმები უხვად არის წარმოდგენილი ნიუ-იორკის როჩესტერის მუზეუმის კოლექციებში, ჯეფერსონის ოლქის ისტორიულ საზოგადოებაში უოთერთაუნში, და ასევე კერძო კოლექციებში კაიუგისა და ჯეფერსონის შტატებში.
ვაჭრობა ბრიტანელებთან და ფრანგებთან მოჰავკის გავლით ხდებოდა, რადგან ეს ტომი ყველაზე აღმოსავლეთით იყო მოთავსებული, ამიტომ ამ ტომისთვის შედარებით მარტივი იყო გამდიდრება, მაგრამ მეორეს მხრივ მათ უწევდათ ეთანამშრომლათ ლიგის სხვა წევრებთან, რადგან ბეწვი ხელმისაწვდომი მხოლოდ დასავლეთით იყო, ხოლო მოჰავკს იმის სამხედრო ძალა ნამდივილად არ შესწევდა რომ „ზემო იროკეზული“ ტომები დაეპყრო.
დიდი ან პატარა სახლის მშენებლობისას, რომელიც მაქსიმუმ 30 მეტრია სიგრძეში, მაგრამ სიგანეში 6 მეტრზე ნაკლები სახლი გამყარებულია მიწაში ჩასობილი ბოძებით.
კონფედერაცია დიდი ტბების რეგიონში იყო განლაგებული, ტბა ონტარიოს სამხრეთ ნაწილში და მისი გავლენა, ძალაუფლიბა იმდენად დიდი იყო, რომ სწორედ იმ კოლონიალისტი ქვეყნის გავლენა დომინირებდა ამერიკის ჩრდილო-აღმოსავლეთზე, რომელსაც იროკეზები ემხრობოდნენ, მართალია ლიგა ფრანგებთანაც თანამშრომლობდა, მაგრამ ძირითადად დიდი ბრიტანეთის მოკავშირე იყო.
ბელადები უნდა გაძღოლოდნენ შიდატომობრივ კრებებს და დაეწესებინათ შეზღუდვები, სამოქალაქო წესები, რაც საზოგადოების ნორმალურ, მშვიდობიან ფუნქციონირებას ხელს შეუწყობდა.
1980-იან წლებში მატრიარქალური წესით მემკვიდრეობის გადაცემა იროკეზებს შორის დაკანონდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, თუმცა კანადაში ეს ვერ მოხერხდა, რადგან მთავრობამ მკაცრად განსაზღვრა, რომ ქონება თანაბრად გადაეცემა მემკვიდრეს სქესის განურჩევლად.
ტერიტორია ჩრდილო-აღმოსავლეთ ამერიკაში, გადაჭიმული ჩრდილოეთ ლაბრადორიდან ესკიმოსების სახელმწიფოს საზღვრამდე, დასახლებული იყო ანგლოკანურ ენებზე მოლაპარაკე ოჯახებით.
იროკეზების შორის განხეთქილება არსებობდა, მოჰავკი ინგლისს უჭერდა მხარს, ხოლო სენექა საფრანგეთს, ონონდაგა კი ლავირებას ცდილობდა და ინტრიგების ხლართვით იყო დაკავებული.
სანექას ტომი ლიგის უკიდურესი დასავლეთით მდებარეობდა, ხოლო მოჰავკი კი აღმოსავლეთით, დანარჩენი ტომები კი მათ შორის ჰორიზონტალურად იყვნენ მოთავსებულები.
სასახლეებთან“ დამატებით იროკეზებს ასევე ჰქონდათ პატარა დასახლებები, რომელიც დასახლებული იქნებოდა პატარ-პატარა ჯგუფების მიერ სეზონურად, მაგალითად თევზაობისთვის ან ნადირობისთვის.
შემდგომი კონფრონტაციის თავიდან ასაცილებლად ისინი შეთანხმდნენ, ამ შეთანხმებას „დიდი მშვიდობა“ უწოდეს, რაც კონფედერაციაში გაერთიანებას ნიშნავდა.
საბოლოოდ ამ დროისთვის კოლონიები იმდენად გაძლიერდნენ, რომ მათ აღარ ჭირდებოდათ ინგლისელთა მხარდაჭერა, ეს ასუსტებდა იროკეზების გავლენას, ასევე იროკეზებს მოუწიათ დაპყრობილი სამხრეთული მიწერბის დათმობა კოლონისტებისთვის.
1653 წელს, ჰოლანდიელმა ოფიციალურმა პირებმა და მიწის მესაკუთრემ ადრიენ ვან დერ დონკმა აღწერეს იროკეზების გრძელი სახლები ახალი ნიდერლანდების მისეულ აღწერაში.
გაერთიანებას სხვადასხვა დროს სხვადასხვა სახელით მოიხსენიებდნენ, ბრიტანელები მათ თავდაპირველად „ხუთ ნაციას“, ხოლო მოგვიანებით „ექვს ნაციას“ უწოდებდნენ, ფრანგები „იროკეზთა კონფედერაციას“ და „იროკეზთა ლიგას“.
მიუხედავად მსგავსი გავლენისა, იროკეზთა ტომების მოსახლეობა არსადროს ყოფილა მრავლარიცხვოვანი, მათ ხშირად ანადგურებდა ევროპიდან ჩამოტანილი დაავადებები.
მისი ლექსები, წერილები იბეჭდებოდა ადგილობრივ და რესპუბლიკურ ჟურალ-გაზეთებში: ,ლიტერატურული საქართველო”, ,კლდეკარი”, ,ნობათი” ,საქართველოს რესპუბლიკა”, ,თბილისი”, , ახალი ივერია”, ,ლიტერატურული ცხინვალი”, ,შიდა ქართლი” და სხვა.
შოთა დარბუაშვილი — ქართველი პოეტი, მუსიკოსი, ჟურნალისტი, საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი, საქართველოს ჟურნალისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი.
ქვის იარაღების აშელურ ინდუსტრიას ევროპის ტერიტორიაზე ჩაენაცვლა მუსტიეს ინდუსტრია, რომლის სახელწოდება მომდინარეობს სამხრეთ-აღმოსავლთ საფრანგეთში, დორდონის რეგიონში, ადგილ ლე-მუსტიესთან მდებარე გამოქვაბულის კლდის საფარში გაკეთებული აღმოჩენებიდან.
აშელური ინდუსტრიიდან განვითარების პროცესში მუსტიეს ინდუსტრიამ შეითვისა ლევალუაზიური ტექნიკა, რაც ადამიანებს აძლევდა შესაძლებლობას დაემზადებინათ უფრო პატარა, კომპაქტური და ბასრი დანის მსგავსი იარაღები და საფხეკები.
ეს ტექნოლოგია დამახასიათებელია შუა და ნაწილობრივ ზემო პალეოლითის პერიოდებისთვის, სწორედ ეს ტექნიკა განსაზღვრავს შუა ქვის ხანის პერიოდს მთელს ევროპაში, აზიის ნაწილსა და აფრიკაში.
სახელწოდება კი მომდინარეობს კაჟის იარაღებისგან, რომლებიც პარიზის მახლობლად ლევალუა-პერეში მეცხრამეტე საუკუნეში აღმოაჩინეს, თუმცა ტექნოლოგიის წარმოშობის ადგილი დღემდე კითხვის ნიშნის ქვეშ რჩება, ვინაიდან გვხვდება მრავალ კონტინენზე საკმაოდ განსხვავებულ ადგილებში და გვიჩვენებს განსხვავებულ რეგიონალურ ტრაექტორიებს.
ლევუაზიური მეთოდის კვლევა გვიჩვენებს აშელური კულტურის ტექნოლოგიიდან შუა ქვის ხანაში გარდამავალ პერიოდს და გამოკვეთს ამ ხანაში მომხდარი ინოვაციების მნიშვნელობას.
მეცხრამეტე საუკუნეში ითვლებოდა, რომ ლევუალში აღმოჩენილი ქვის იარაღები ეკუთვნოდა მხოლოდ ლევუალურ კულტურას, თუმცა მომავალში არქეოლოგიურმა აღმოჩენებმა აჩვენეს, რომ მსგავსი იარაღების გავრცელების არეალი ბევრად უფრო ვრცელი იყო, იგი მოიცავდა რამდენიმე განსხვავებულ კულტურას და საკმაოდ ხანგრძლივ ქრონოლოგიურ პერიოდასც.
პირველად ლევალუას ინდუსტრია გაჩნდა ქვემო პალეოლითში, თუმცა ყველაზე ფართოდ გავრცელდა შუა პალეოლითის პერიოდში მუსტიეს კულტურის ნეანდერტალელთა შორის, რაც დაახლოებით 300000 – 40000 წლის წინანდელ პერიოდს მოიცავს.
აფრიკისათვის „შუა პალეოლითის“ ნაცვლად, ტერმინი „შუა ქვის ხანა“ გამოიყენება, ხოლო აფრიკის ტერიტორიაზე აღმოჩენილ მუსტიერულ იარაღებს კი პოსტ-აშელური იარაღები.
ლევანტის (ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროს ქვეყნების კრებითი სახელწოდება: სირია, ლიბია, ისრაელი, იორდანია, პალესტინა, ეგვიპტე, თურქეთი) ტერიტორიაზე ლევალუას ინდუსტრიის კვალი გვხვდება ზემო პალეოლითის არქეოლოგიურ ფენაში და უფრო გვიანაც.
არქეოლოგიური აღმოჩენები ამტკიცებენ ლევუაზიური მეთოდის გამოყენების ფაქტებს თითქმის ყველა კონტინენტზე, თუმცა დანამდვილებით იმის თქმა, რომ ეს ტექნიკა რაიმე კონკრეტულ ადგილას წარმოიშვა შეუძლებელია, ასევე დღემდე გადაუწყვეტელი საკითხია ეს ტექნიკა ერთხელ შეიქმნა და შემდეგ გავრცელდა დანარჩენ მსოფლიოში, თუ სხვადასხვა კონტინენტზე ადამიანები თვითონ მივიდნენ ამ აღმოჩენამდე.
პოსტ აშელური იარაღი, რომელიც აფრიკის ტერიტორიაზე იქნა აღმოჩენილი, ის მუსტიეს კულტურის იარაღების მსგავსად იყენებს ლევალუაზიურ ტექნიკას, ვინაიდან ამ შემთხვევაშიც წინასწარ გამზადებულ თარგს იყენებდნენ, რათა შემდეგ გაეგრძელებინათ მათზე მუშაობა.
მსგავი იარაღი დიდი რაოდენობითაა აღმოჩენილი ადრეული ჰომო საპიენსის სადგომებში, გამოქვაბულებსა და კლდეებში სამხრეთ აფრიკაში მდინარე კლასიეს ნაპირებზე, აღმოჩენები ეკუთვნის გვიანდელ პლეისტოცენს, თუმცა განსხვავებული დათარიღების ტექნოლოგია სხვადასხვა შედეგს იძლევა, ვინაიდან არქეოლოგიური გათხრების ტერირორიაზე არტეფაქტების შენახვის პირობები განსხვავებულ ფენებსა და ნაწილებში ძლიერ განსხვავდებოდა, ასევე დიდი განსხვავებაა ნიადაგის ქიმიურ შედგენილობაშიც.
მიუხედავად იმისა, რომ ვერ ხერხდება თითოეული აღმოჩენის ზუსტი დათარიღება, გარკვეულია ზუსტი დროის მონაკვთი, უძველესი წერტილი არის 125 000 წლის წინ ხოლო უახლესი კი დაახლოებით 45 000 წლის წინ.
ტრადიციულად, სამხრეთ აფრიკის ტერიტორიაზე აღმოჩენილი შუა ქვის ხანის იარაღები გამოიკვლიეს ტიპოლოგიური კლასიფიკაციის მიხედვით და ჩაუტარდათ მეტრიკული ანალიზი.
ზოგიერთ არქეოლოგიურ ფენაში გვხვდება ისეთი ქვის იარაღებიც, რომლებშიც არაა გამოყენებული ადგილობრივი მასალა, თუმცა მთელ ლოკაციაზე იარაღების ძირითადი მასალა კვარციტია.
თუმცა ეს ტენდენციაც იცვლება, როდესაც უფრო მაღალ ფენებში გადავდივართ, ყოველ მომდევნო ფენაში იზრდებს ისეთი იარაღების პროცენტული რაოდენობა, რომელთა შემადგენლობაშიც არ შედის კვარციტი და შეიცავს ისეთ მასალებს, როგორიცაა კალცედონი.
ამ ტერიტორიაზე აღმოჩენილი იარაღები ძალიან მრავალფეროვანია, ნაპოვნია წვეტიანი ანატკეჩები, რომლებიც ისრის თავებად უნდა გამოეყენებინათ ქვის ხანის ადამიანებს, ასევე პარალელურგვერდებიანი ანატკეჩები, რომლებიც დიდი ალბათობით დანის ფუნქციას ასრულებდნენ.
ასევე მნიშვნელოვან აღმოჩენათა რიცხვს მიეკუთვნება სამხრეთ აფრიკაში, ბორდერის გამოქვაბულში აღმოჩენილი ქვის იარაღები, რომლებიც დაახლოებით 200 000 წლით თარიღდება.
აშელის პერიოდის ბოლოსკენ ჩამოყალიბდა ლევალუაზიური მეთოდი, ამ ტექნოლოგიის განვითარება იარაღის ხელოსანს საშუალებას მისცემდა, ნუკლეუსიდან უბრალოდ ჩამოტეხილი არასწორი ანატკეჩების ნაცვლად, წინასწარ განსაზღვრული ზომისა და ფორმის ანატკეჩები დაემზადებინა.
ეს მეთოდი შესაძლებელს ხდიდა, რომ ბევრად უფრო ზუსტი კონტროლი მოეხდინათ საბოლოო პროდუქტის ზომისა და ფორმის, თუმცა წინამორბედ ტექნოლოგიასთან შედარებით უფრო რთულიც იყო, რომელიც ქვის გახლეჩის ტექნოლოგიას ეფუძნებოდა, მიუხედავად შედარებითი სირთულისა ამ მეთოდისთვის ძირითადად გამოიყენებოდა უბრლაო უხეში დარტყმები სამუშაო მასალაზე, რომლისგანაც ამდაგვარად ნელ-ნელა ჩამოტეხავდნენ პატარა ფრაგმენტებს და იღებდნენ სასურველ შედეგს.
მსგავსი ტექნოლოგიის გამოყენებისას ადამიანი ჯერ წინასწარ განსაზღვრული და სტანდარტული ზომის ნუკლეუსს აძლევს ფორმას და მის ერთ ნაწილში ამზადებს „დარტყმის მოედანს“.
ასეთი სახის ტექნიკით დამუშავებული იარაღები 400 000 წლის წინაც გვხვდება, თუმცა ყველაზე მეტად მაინც მუსტიერული ინდუსტრიის არქეოლოგიურ ნაშთებში ვხვდებით.
მუსტიერული ინდუსტრიისთვის დამახასიათებელია ასევე მცირე პროპორციები, თუმცა აშელური ინდუსტრიისგან განსხვავდება მცირე ზომის ანატკეჩების, მაგალითად სახოკები, შედარებით დიდი პროპორციებით.
მუსტიერულ იარაღებში ბევრია დამუშავებული და რეტუშირებული, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ანატკეჩი, რომელიც ნუკლეუსს ჩამოამტვრიეს, დაუმუშავებლად იყო გამოყენებული.
თანამედროვე კვლევითი მეთოდებით შესაძლებელია ამ იარაღების დანიშნულების გარკვევაც, სწორედ საფხეკებზე ცვეთის კვალის შესწავლამ აჩვენა, რომ ნეანდერტალელები ამ იარაღებით ტყავსა და ხეს ამუშავებდნენ.
ჩოპერი უხეში მჩეხავი იარაღია, რომელსაც მხოლოდ ერთი მხრიდან აქვს ანატკეჩი ხოლო დანარჩენებიდან უსწორმასწორო დაუმუშავებელ ნივთს წარმოადგენს.
ჩოპინგი ჩოპერისგან განსხვავებით ორი მხრიდან არის ჩამოთლილი, თავისი არატიპობრივი ფორმით იგი ბიფასს წარმოადგენს, რომელიც აშელური პერიოდის ბიფასსაც მოგვაგონებს.
გათხრებისას დიდ მოულოდნელობას წარმოადგენდა მუსტიერული ეპოქისთვის დამახასიათებელი ტექნიკით დამუშავებული იარაღი , რომელიც ოლდუვაური ხეობის ყველაზე ქვედა ფენაში აღმოჩნდა.
თავის- თავად მოსალოდნელია ერთეული ტექნიკების განვითარება, გაჩენა და გაქრობა, ამის შედეგია იმ საერთო ფონიდან ამოვარდნილი იარაღები, რომლებსაც ვერ მივაკუთვნებთ რომელიმე კერძო ჯგუფს.
ეთნოარქეოლოგია იყო და არის ერთ-ერთი მთავარი გამოკვლევის წყარო იმისთვის, რომ უკეთესად შევიცნოთ ქვის იარაღის გამოყენებისა და დამზადების კულტურული შედეგები.
მისი დახმარებით ვიგებთ, რომ წარსულში მონადირე-შემგროვებელთა ოჯახში ხმარობდნენ ისრის პირებს, რომლებიც განსაკუთრებული, წითელი კაჟისებური კირქვისგან იყო დამზადებული.
თუ კალათების დასაწნავად ტირიფის ტოტების მოტანა იყო საჭირო, ქალს ახლომდებარე ნაკადრულიდან კვარციტის პატარა კენჭები მოჰქონდა და არაპირდაპირი დარტყმით ანატკეჩებს ამზადებდა.
ადგილზე მისვლის შემდეგ, ყავისფერი კაჟისებური კირქვის დიდ ნატეხებს ამსხვრევდნენ, მინარევებისგან ასუფთავებდნენ და უკან, სადგომში ბრუნდებოდნენ სადაც მოტანილი მასალა უნდა დაემუშავებინათ.
არ არსებობს საერთო აზრი ამ ხეობის შესახებ, თავდაპირველად ფიქრობდნენ, რომ ეს ადგილები სახლის საძირკველს წარმოადგენდა, რომელშიც ჰომინიდები ნანადირევი ხორცის გასანაწილებლად იყენებდნენ.
ოლდუვაური ხეობის ზედმიწევნითი შესწავლა 1971 წლიდან დაიწყო მერი ლიკიმ, რომლის ნაშრომებმაც ნათელი მოჰფინა იქამდე უცნოიბ უამრავ ფაქტს.
ინფორმაცია ოლდუვაურ ტექნიკასა თუ კულტურაზე უმეტესწილად სწორედ აქ გატარებული გათხრების შედეგად გამომჟღავნდა და შექმნა ზოგადი წარმოდგენა -ის საცხოვრებელ გარემოზე.
მათი დასკვნები ემყარებოდა იარაღის დანიშნულების გარკვევას, იარაღის ცვეთის ადგილებზე მიკროსკოპული დაკვირვების შედეგებსა და ძვლებზე იარაღის კვალის შესწავლას, აგრეთვე- იმ ინვენტარის ანალიზს, რომელიც იარაღთან ერთად იყო აღმოჩენილი.
მერი ლიკის მიერ შესწავლილი ორი ადგილიდან , ერთი უბრალო წრეს წარმოადგენდა, რომელიც მკვლევრის ვარაუდით ბუჩქებისგან გაკეთებული ნაგებობის საძირკველი იყო, ხოლომეორე მჭიდროდ დაყრილი ქვის ნატეხებით შემოსაზღვრული სივრცე.
ეს ნიმუშები მან აღმოაჩინა პრეისტორიული წარმოშობის ტბაში გადაშენებული ცხოველების ძვლებთან ერთად და დაასკვნა, რომ ეს იარაღები დამზადებული იყო იმ ადამიანების მიერ, რომელთაც შეხება არ ჰქონდათ მეტალთან.
მოგვიანებით ჟაკ ბუშერმა, რომელიც მუშაობდა 1836-1846 წლებში, შეაგროვა ხელთნაკეთი იარაღის უფრო მეტი ნიმუში და ქვადქცეული ცხოველების ნაშთები მდინარის ნაპირიდან სომში, აბევილთან ახლოს, რომელიც მდებარეობს ჩრდილოეთ საფრანგეთში.
აბევილისა და სენტ-აშელის იარაღების საფუძველზე გეოლოგმა ჟოზეფ პრესტვიჩმა საბოლოოდ დაადგინა, რომ ეს იარაღები განეკუთვნებოდა პრეისტორიულ სამყაროს.
ოლდუვაური პერიოდის ნიმუშებს იშვიათად თუ პოულობენ დაუზიანებელს, თაბვის თავდაპირველ მდგომარეობაში, ცნობილი ძველპალეოლითური სადგომებიდან საგულისხმოა საფრანგეთში მდებარე აბევილისა და კავკასიონზე არსებული იაშტუხის, სანი დარისა და არზნის ძეგლები.
ასე ალუვიალურ ადგილმდებარეობათა კავშირი მეოთხეულ პერიოდში შექმნილ ტერასებთან და ამ ტერასებში არსებულ სხვადასხვა დროინდელი ეოპლეისტოცენის ფლორის ნაშთები , მკვლევრებს საშუალებას აძლევს ჩამოაყალიბონ გარკვეული თანმიმდევბრობა და თვალი გააყოლონ ადრეული პალეოლითური კულტურის განვითარებას.
ასეთი ლოკაციებისგან განსხვავებით კოობი-ფორასა და ეთიოპიის სხვა სადგომებში ძველპალეოლითური კულტურული ნაშთები თავის ფენაშივე შემორჩა, რადგანაც მრავალი საუკუნის განმავლობაში დაცული იყო გარე ზემოქმედებისგან.
აფრიკაში არსებული სახეუცვლელი სადგომების შედარებით დიდი ოდენობა მრავალი მიზეზითაა განპირობებული, ერთი მხრივ, ეს მოვლენა შედეგია უამრავი ვულკანისა, რომელიც აფრიკის კონტინენტზე ეოპლეისტოცენსა და პლეისტოცენის პერიოდში აქტიური იყო.
ვულკანიდან ამოფრქვეული ფერფლი და ტუფი ფარავდა ვულკანის გარშემო არსებულ მრავალ კილომეტრზე გადაჭიმულ ტერიტორიებს და იცავდა მათ შემდგომი განადგურებისგან.
დრო და დრო ეს საგნები იღებდნენ მარტივი იარაღის ფორმას, რომელიც მარტივი მხოლოდ თანამედროვე გადმოსახედიდან შეიძლება ეწოდოს, ამ შემთხვევაში სიტყვა ფარდობითი მნიშვნელობითაა გამოყენებული და არანაირად ასახავს ამ იარაღთა ნამდვილ ღირებულებას.
უძველეს ნიმუშებს თუ გადავხედავთ თვალნათელია განვითრების თითოეული პერიოდის და ამ საფეხურებს შორის გარდამავალი გრადაციები, თუმცა რადგანაც ხე, როგორც მასალა, ნაკლებად გამძლეა და რამდენიმე ასეული წლის განმავლობაში იშლება, არ არსებობს ოლდუვაური პერიოდის ნიმუშები.
მეცნიერთა ვარაუდი, რომ მხოლოდ დრო არის მიზეზი იმისა, თუ რატომ არ მოგვეპოვება ზემოხსენებული ნიმუშები, ეყრდნობა მეცხრამეტე საუკუნეში ტასმანიელ აბორიგენთა ცხოვრების წესზე დაკვირვებას.
იარაღის დანიშნულების დადგენის ერთ-ერთი საშუალებაა იმის გაგება, თუ როგორ გამოიყენებოდა და გამოიყენება ამგვარი იარაღი ახლო წარსულში ან თანამედროვე ადამიანების მიერ, რომლებიც მსგავს საქმიანობას ეწევიან და ისეთივე ბუნებრივ პირობებში ცხობრობენ.
შესწავლის ამ მეთოდს ეთნოგრაფიული ანალოგიების საშუალებით დასაბუთება ეწოდება ასეთი დასაბუთების პრობლემა აშკარაა: დარწმუნებით ვერავინ იტყვის, რომ ამგვარი იარაღი წარსულშიც იმავე დანიშნულებით გამოიყენებოდა, როგორც, აწმყოში.
ახლა წარსულის ან თანამედროვე ისეთი კულტურების შერჩევისას, რომლებიც საშუალებას მოგვცემენ, ინფორმაციული და ზუსტი შედარებები გავაკეთოთ, უნდა ვეცადოთ ამოვარჩიოთ ის კულტურები, რომლებიც ჩვენთვის საინტერესო უძველესი კულტურიდან წარმოიშვნენ.
თუ შესადარებელი კულტურები ისტორიულად ერთმანეთს უკავშირდებიან, მაგალითად სამხრეთ-დასავლეთ აშშ-ში მდებარე პუებლოს პრეისტორიული და ახალი კულტურები, უფრო დარწმუნებით შეგვიძლია დავამტკიცოთ, რომ ეს ორი კჯგუფი იარაღის გარკვეულ სახეობას ერთი და იმავე დანიშნულებით იყენებდა.
ადრეული ქვის იარაღების შესწავლა ხდება სხვადასხვა გეოლოგიური ტექნიკის გამოყენებით, როგორიცაა რადიომეტრიული დათარიღება, არგონ-კალიუმის მეთოდით დათარიღება და მაგნეტოსტრატიგრაფია.
ქვის იარაღები დღესაც არსებობს სხვადასხვა კულტურებში, თუმცა ძირითადად მაინც პრეისტორიულ ხანასთან არის დაკავშირებული, უფრო ზუსტად კი ქვის ხანასთან, რადგან იმდროინდელი ადამიანის მთავარ იარაღს მხოლოდ ქვა წარმოადგენდა.
ყველაზე ძველი ქვის იარაღი აღმოჩენილია კენიაში, ტურკანას ტბასთან 2015 წელს, თარიღდება 3 მილიონ 300 ათასი წლით და ითვლება არქეოლოგიაში ბოლო 50 წლის განმავლობაში ყველაზე მნიშვნელოვან აღმოჩენად, რადგან მან შეცვალა იქამდე არსებული მოსაზრებები, რომლის თანახმადაც ჰომო-გენუსი იყო ადამიანის პირველი ტიპი, რომელიც იყენებდა ქვის იარაღებს.
ნაპოვნი მასალა 700,000 წლით უფრო ძველია იმ იარაღებზე, რომლებიც აქამდე იყო აღმოჩენილი და იგი ამტკიცებს, რომ ავსტრალოპითეკუს აფარენსისი ან კენიანთროპუს პლატიოპსი იმაზე უფრო ჭკვიანი იყო, ვიდრე აქამდე მიიჩნეოდა.
ეოპლეისტოცენსა და პლეისტოცენში ფლორა და ფაუნა მრავალფეროვანი და სახეობებით მდიდარი იყო, თუმცა ყველაზე ხშირად გაშლილი ბალახოვანი სტეპები და სავანნები გვხვდება.
გარდა დანებისა და საფხეკებისა ქვისგან ასევე ამზადებდნენ ისეთ იარაღებს, როგორიცაა ისრის თავები, მიუხედავად იმისა რომ ასეთი სახის ქვის იარაღები საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში უძლებენ ბუნებრივ პროცესებს და ადვილად ინახებიან, ისინი ადვილად იკარგებიან, თუმცა წარმოადგენენ ადამიანის წარსულის კვლევის უმნიშვნელოვანეს გასაღებს და გვიქმნიან წარმოდგენას პრეისტორიული ადამიანის ყოვედლღიურ ცხოვრებასა და ვაჭრობაზე.
რეგიონებში, სადაც განვითარებული იყო მეტალურგია ისრის თავებს ამზადებდნენ ბრინჯაოს, სპილენძისა და რკინისგან, თუმცა ქვის ხანაში იარაღები ძირითადად მზადდებოდა კაჟისგან, ობსიდიანისა და კვარცისგან ასევე სხვა მრავალი ქვისა თუ მინერალისგანაც.
იმისდა მიუხედავად , რომ ოლდუვაური ქვის იარაღები ბუნებრივად წარმოქმნილი ნატეხებისა და ანატკეჩებისგან გამოირჩევა, შეუიარაღებელი თვალითა და საჭირო ცოდნის გარეშე შეუძლებელია ქვათა გროვაში მათი დანახვა.
იარაღების უხეში ფორმა თუ არაპროპორციულობა განპირობებულია არა მხოლოდ იმით, რომ ადამიანები პირველ ნაბიჯებს დგამდნენ ამ მიმართულებით და არ ფლობდნენ საკმარისს ცოდნას გამოყენებული მასალის თვისებებსა თუ თავის ძალაზე, არამედ ასევე იმდროინდელი ადამინის აგებულებით.
ფიზიკური მახასიათებლები ბევრად ზღუდავდა ადრეულ ადამიანს და არ აძლევდა საშუალებას საკმარისი სიზუზსტით და განსაზღვრული ძალით გამოეკვეთა საჭირო ფორმის იარაღი.
აქამდე ვარაუდობდნენ, რომ ჰომო ჰაბილისი, ცნობილი, როგორც „მარჯვე ადამიანი“ ჰომო სახეობის ყველაზე ადრინდელი წინაპარი იყო იარაღების გამოყენების ნიშნით.
ამ შემთხვევაში განიხილავენ ორ ვარიანტს: კენიანტროპუს პლატიოპს, რომლის ნაწილებიც აღმოჩენილ იქნა იმავე მიდამოებში, სადაც 3 და ამას გარდა, გვაქვს პერიოდების დამთხვევაც და ავსტრალოფიტეკუს აფარენსისს, რომელიც ცნობილია ლუსის სახელით.
თუმცა ამ ორი სახეობიდან არცერთი არ გამოირჩეოდა განსაკუთრებული ინტელექტუალური შესაძლებლობებით, ჰქონდათ ადამიანისთვის და ასევე, მაიმუნისთვისაც დამახასიათებელი მონაცემები და მცირე ზომის ტვინი, რაც ისევ ეჭვ ქვეშ დგება, კენიაში აღმოჩენილი იარაღების სირთულისა და დახვეწილობის და გამო.
ჩამომტვრევის კუთხე უმეტესად ბლაგვია, იარაღის დამუშავების ეს ხერხი, თუ იგი სხვებზე დომინირებს მოცემულ არეალში, უმეტესად დასახლების სიძველეზე მიუთითებს.
ალუვიალურ და ძველპალეოლითურ ადგილმდებარეობებში იშვიათად თუ ვპოულობთ ასეთ ნატეხებს, რადგან ისინი ყოველთვის წყლის ზემოქმედებით გადაიტანებიან, აქ კი ეს ნამსხვრევებიც გვხვდება.
ლორენ ისლიმ გამოითვალა, რომ აშელურ იარაღებს აქვთ 20 სანტიმეტრის მქონე მჭრელი ზედაპირი, ხოლო ოლდუვაის ქვის იარაღებს მხოლოდ 5.