polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1487 წლის 25 ნოემბერს გაფორმდა საქორწინო კონტრაქტი, რომლის მიხედვითაც ბიანკა მარია უნგრეთის მომავალ დედოფლად ცხადდებოდა და მას რამდენიმე ვრცელი მამულიც გადაეცა უნგრეთში.
1492 წლიდან განიხილებოდა ბიანკა მარიასა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ -ის ქორწინება, თუმცა ჯეიმზმა ცოლად ინგლისის პრინცესა, მარგარეტ ტიუდორი შეირთო და მოლაპარაკებები ჩაიშალა.
ბიანკას ბებია-პაპა მამის მხრიდან იყვნენ მილანის ჰერცოგი ფრანჩესკო სფორცა და მისი ცოლი, ჰერცოგინია ბიანკა მარია ვისკონტი, რომლის პატივსაცემადაც დაერქვა მას ეს სახელი.
ხოლო დედის მხრიდან მისი ბებია-პაპა იყვნენ სავოიის ჰერცოგი ლუდოვიკო და მისი ცოლი, ჰერცოგინია და ამავდროულად კვიპროსის პრინცესა, ანა კვიპროსელი.
ამიტომაც შარლმა იტალიაზე თავისი პრეტენზიები გამოთქვა და მის დასაპყრობად შეიჭრა, რითაც დაიწყო იტალიური ომები, რომელიც მეთექვსმეტე საუკუნიე მეორე ნახევრამდე გაგრძელდა.
1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე სიმონა ტანვარჯიშის თითოეულ ღონისძიებაში წამყვან ათლეტად ითვლებოდა, მაგრამ ოლიმპიადა მისთვის არასასურველ ვითარებაში დაიწყო, როდესაც გახურებისას ის კოჭით დაეცა.
თუმცა 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მსგავსად, როდესაც დაზიანებულმა ტატიანა გუცუმ როზალია გალიევა შეცვალა ამანარამ „-“ ღონისძიების ფინალურ ეტაპზე მისი თანაგუნდელი, ალექსანდრა მარინესკუ ჩაანაცვლა.
მთავარმა მწვრთნელმა, ოქტავიან ბელუმ განაცხადა, რომ ამინარი შეჯიბრებაში მონაწილეობას იმსახურებდა, რადგანაც ის მეტს ვარჯიშობდა და მარინესკუზე უკეთესი ათლეტიც იყო.
ამ შეჯიბრზე ამანარმა „ბჯენითი რბენები“ და „ “ ღონისძიებებში ოქროს მედალები მოიპოვა, ხოლო „-“ ღონისძიებაში მას მხოლოდ სვეტლანა ხორკინამ აჯობა და სიმონაც ვერცხლს დასჯერდა.
1995 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, სიმონა რუმინეთის ნაკრებს ტიტულის შენრჩუნებაში დაეხმარა და „ბჯენითი რბენები“ ღონისძიებაში „-“ ღონისძიების გამარჯვებულ ლილია პოდკოპაევასთან ერთად პირველი ადგილი აიღო.
ამინარი ზედიზედ ოთხჯერ რუმინეთის ტანვარჯიშის ეროვნულ ნაკრებს მსოფლიო ჩემპიონის ტიტულის (1996 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე გუნდურ ჩათვლაში ღონისძიება არ ჩატარებულა), ხოლო 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ოლიმპიური გუნდური ოქროს მედლის მოპოვებაში დაეხმარა.
ბჯენითი რბენები“ ღონისძიებაში მას ელენა ზამოლოდჩიკოვამ აჯობა, რადგანაც უფრო რთული მოძრაობა: ორმაგი-გრეხილი ცუკაჰარა შეასრულა და ამანარას ვერცხლიღა ერგო.
ღონისძიებაში ამინარმა 9,850 ქულა მიიღო, რაც საკმარისი აღმოჩნდა ამერიკელი დომიკიკ დაზის დასამარცხებლად, მაგრამ არა - პოდკოპაევას დასამარცხებლად.
საბოლოოდ, 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებიდან ამარანი ოთხი მედლით დაბრუნდა („ბჯენითი რბენები“ - ოქრო, „ “ - ვერცხლი, „-“ - ბრინჯაო, გუნდური ჩათვლა - ბრინჯაო).
საუკუნის დასაწყისში სოფელ რუბცოვოს ახლოს, მდინარე იაუზის ნაპირზე მეფე მიხეილ თევდორეს ძემ ააშენა ქალაქგარე სასახლე, რომელშიც ცხოვრობდა მეფობის პირველი წლები, სანამ ააშენებდნენ კრემლს, მას შემდეგ, რაც იგი დაინგრა პოლონეთ-ლიტვის ჯარების შეჭრის შემდეგ.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერები მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე, მეორე კი ღვთისმშობლის კვართის დღესასწაულის სახელზე, რომელიც აღინიშნება 14 ოქტომბერს.
1847 წელს, დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ლიბერია იყოფოდა ხუთ საგრაფოდ: გრანდ-კეიპ-მაუნტი, მონტსერადო, გრანდ-ბასა, სინო და მერილენდი.
ვითარების მოსაწესრიგებლად გაეროდან მისია გაიგზავნა, რომელიც, ძირითადად ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში იბრძოდა, თუმცა 1966 წელს კონფლიქტი რუსეთის ჯართან დუშანბეში მოხდა.
ტაჯიკეთის სამოქალაქო ომი ; აგრეთვე ცნობილი, როგორც ტაჯიკური სამოქალაქო ომი ან ომი ტაჯიკეთში, დაიწყო 1992 წლის მაისში, როდესაც კჰუჯანდის და კულიაბის რეგიონებში მოსახლეობამ დაიწყო იმჟამინდელი მთავრობისა და პრეზიდენტის - რაჰმონ ნაბიევის წინააღმდეგ მოძრაობა.
ბრძოლა გაჩაღდა 1992 წლის მაისში მთავრობის მომხრეებსა და გაერთიანებული ტაჯიკურ ოპოზიციას შორის, რომლებშიც ასევე შედიოდნენ სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფები.
1992 წლის 7 სექტემბერს დემონსტრანტებმა ხელში ჩაიგდეს პრეზიდენტი ნაბიევი და აიძულეს ხელი მოეწერა გადადგომაზე, რამაც ბრძოლის ფრონტი დედაქალაქ დუშანბეში გადაიტანა.
პრეზიდენტმა ემომალი რაჰმოვმა, გაერთიანებული ტაჯიკეთის ოპოზიციის ლიდერმა - საიდ აბდულოჰ ნურიმ და გაეროს გენერალმა გერდ მერემ ხელი მოაწერეს მშვიდობის ხელშეკრულებას და მოსკოვის პროტოკოლს 1997 წლის 27 ივნისს მოსკოვში, რამაც დაასრულა სამოქალაქო ომი.
დაძაბულობა 1992 წლის გაზაფხულზე დაიწყო, მას შემდეგ, რაც ოპოზიციის წევრებმა დემონსტრაციები დაიწყეს, 1991 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგების წინააღმდეგ.
ეს საყვედური მიხეილ ხუნდაძემ მოგვიანებით დაიმსახურა, რადგან 1920–30–იან წლებში ხშირად ესწრებოდა უცხოეთში გამართულ ახალგაზრდათა სოციალისტურ კონგრესებსა და კონფერენციებს და როგორც კ.
ამ ყრილობებს არაერთხელ გამოუტანია რეზოლიუციები ჩვენში ბოლშევიკების საქმიანობის დასაგმობად და საქართველოს თავისუფლების აღდგენის სასარგებლოდ“ (გვარჯალაძე კ. საქართველოს სოც.–დემ. მუშათა პარტიის მუშაობა საზღვარგარეთ. პარიზი, 1936, გვ. 66).
ამასვე ადასტურებს შალვა აბდუშელის მეუღლის – ლუბა ჩაჩიბაია–აბდუშელის გამოსამშვიდებელი სიტყვა–მოგონება, წარმოთქმული მიხეილ ხუნდაძის დაკრძალვის დღეს, 1983 წლის 3 თებერვალს, ლევილში: „მე პირადად მიშა ხუნდაძე პირველად გავიცანი 1923 წელს, ქ.
შუა ცენტრში ტრიბუნაზე ადის ერთი მშვენიერი მაღალი ახალგაზრდა, რომელმაც საუცხოო გერმანულ ენაზე საქართველოს შესახებ ილაპარაკა ნახევარი საათი და დიდი მოწონებით და ოვაციებით დაჯილდოვებული ტრიბუნიდან ჩამოსვლისას გადაეხვია ჯერ შალვას და მერე მე.
დროის უქონლობის გამო, მიშა ხშირად არ იყო ჩვენს საზოგადოებაში, მაგრამ ის მუდამ ერთგული გუშაგი იყო საქართველოსი, მისთვის იბრძოდა მუდამ და მას ემსახურებოდა“.
მისი გახმაურებული წიგნი – „1917 წლის თებერვლის რევოლუცია: (სოციალ–დემოკრატია ბოლშევიზმის წინააღმდეგ – ირაკლი წერეთელი ლენინის წიმააღმდეგ)“ – გამოიცა 1988 წელს, პარიზში, ფრანგულ ენაზე, მაშინ, როცა ავტორი უკვე გარდაცვლილი იყო.
1999 წელს დაამთავრა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტი „მომავლის ექიმი“ ზოგადი პროფილის ექიმის სპეციალობით, 2005 წელს დაამთავრა საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტი და შემდეგ ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტის ბიზნეს სკოლა.
2012-2015 წლებში იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ წევრი და 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“.
2013 წელს „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“ მას საპრეზიდენტო არჩევნებში თავის კანტიდატად განიხილავდა, მაგრამ პარტიამ საბოლოოდ მხარი დავით ბაქრაძეს დაუჭირა.
2015 წლის მაისში პავლე კუბლაშვილთან, გიორგი ხაჩიძესთან და გიორგი მელაძესთან ერთად დატოვა „ნაციონალური მოძრაობა“ და ჩამოაყალიბდა ახალი პოლიტიკური პარტია „გირჩი“.
ჯაფარიძე თვლის, რომ ადამიანს აქვს უფლება „უქნას თავის სხეულს ის რაც უნდა“, ანუ ადამიანი არ უნდა იქნას დაკავებული ნარკოტიკის ან და მარიხუანის მოხმარების გამო.
2016 წელს დააფუძნა პოლიტიკური პარტია „გირჩი“, პარტია იყო საქართველოში მარიხუანის ლეგალიზაციის მთავარი ინიციატორი, ამის ნიშნად მათ პარტიის ოფისში დარგეს მარიხუანა.
მაზდაკიდების მოძრაობას მხარს უჭერდა სასანიანთა შაჰინშაჰი კავად , რომელიც ცდილობდა მისი გამოყენებით დაესუსტებინა არისტოკრატია და მაზდეანური სამღვდელოება.
მისმა თანამებრძოლებმა და მოძრაობის მხარდამჭერებმა მნიშვნელოვანი ადმინისტრაციული თანამდებობები დაიკავეს, ხოლო თავად მაზდაკი დაინიშნა სახელმწიფოს ერთ-ერთ ყველაზე მაღალ თანამდებობაზე.
ამ ხოცვა-ჟლეტის ინიციატორი კავადის ფარული მხარდაჭერით იყო ხოსრო ანუშირვანი, მომავალი შაჰი, მაგრამ აღსანიშნავია, რომ მისი უფროსი ძმა ქაუსი ამას არ მიემხრო.
მაზდაკიზმი — საუკუნის ბოლოს წარმოქმნილი, თავდაპირველად რელიგიურ-ზნეობრივი მოძრაობა, რომლის შედეგად განვითარებულმა სოციალურმა პროცესებმა შეარყია ირანის სახელმწიფო.
რამდენადაც ამ სიძულვილისა და ურთიერთწინააღმდეგობის საფუძველს მატერიალურ უთანასწორობაში ხედავდა, მოითხოვდა ქონების გათანასწორებას, ქალების საერთო მფლობელობას.
ეს პრიმიტიული კომუნსტური იდეოლოგია თანდათანობით გავრცელდა საზოგადოების დაბალ სოციალურ ფენებში და საბოლოოდ გადაიზარდა მასობრივ, რევოლუციურ ძალადობაში, რაც გამოიხატა არისტოკრეფთალიტების დახმარებით ქტესიფონში შეიჭრა.
სავარაუდოდ იგი ააგეს 1815 წელს ვაჭარ ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ცარსკის ფინანსებით, რომლის პატივსცემის ნიშნადაც სამლოცველომ მიიღო არაოფიციალური სახელწოდება „ცარსკის სამლოცველო“.
1870-იან წლებში სამლოცველოს მიაშენეს საკურთხეველი და 1905 წელს იგი ჩამოყალიბდა როგორც ტაძარი, ეს ის დროა როცა სტაროობრიადცელებმა მიიღეს საკუთარი ტაძრის ლეგალური აშენების უფლება.
ტაძარი ააშენეს ახალრუსულ სტილში, რომელიც ორიენტირებული იყო ადრეულ ნოვგოროდულ ხუროთმოძღვრებაზე და ძალიან ჰგავდა ნერედიცის ეკლესიას, რომელიც დიდ ნოვგოროდში იდგა.
ნადიამ ტანვარჯიშში ვარჯიში ჯერ კიდევ ბაღიდან დაიწყო, ადგილობრივ გუნდთან ალი-სთან ერთად, სადაც მისი მწვრთნელები დანკანი და მანტანი იყვნენ.
6 წლის ასაკში, როდესაც კომენეჩის მიერ შესრულებული ერთ-ერთი მოძრაობა, კერძოდ იხილეს, ნადია ბელა კაროის ექსპერიმენტული ტანვაჯიშის სკოლისთვის შეარჩიეს.
ის საკლასო ოთახებს შორის დაიარებოდა, საბოლოოდ კომენეჩიც შენიშნა (მეორე გოგონა, ვიორიკა დიმიტრუ, რუმინეთის ერთ-ერთი მოწინავე ბალერინა გახდა).
ნადია კომენეჩი დაიბადა 1961 წლის 12 ნოემბერს, ონეშტში, დასავლეთ მოლდოვის ისტორიულ რეგიონში, რუმინეთის ბაკეუს ჟუდეცში, კარპატების მთებში მდებარე პატარა ქალაქში.
2011 წელს, ნადიას დედამ, სტეფანიამ ინტერვიუში აღნიშნა, რომ მან ქალიშვილი ტანვარჯიშში იმიტომ შეიყვანა, რომ ნადიას ზედმეტი ენერგიულობისა და აქტიურობის გამო, ბავშვის აღზრდა რთული იყო.
კომენეჩიმ ბუქარესტის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ, სპორტული აღზრდის ხარისხი მიიღო, რაც მას ტანვარჯიშის მწვრთნელის კვალიფიკაციას აძლევს.
1970 წლიდან, ნადიამ მშობლიური ქალაქის გუნდთან ერთად ასპარეზობა დაიწყო და ყველაზე ახალგაზრდა ტანმოვარჯიშე გახდა, რომელმაც რუმინეთის ეროვნული ჩემპიონატი მოიგო.
უმცროსთა შორის, ნადია იუგოსლავიელ ტანმოვარჯიშეს დაუპირისპირდა, „-“ ღონისძიებაში გაიმარჯვა და გუნდს ოქროს მედლის მოპოვებაში შეუწყო ხელი.
11 წლის ასაკში, მან ახალგაზრდა ტანმოვარჯიშეთა უმნიშვნელოვანეს საერთაშორისო შეჯიბრზე, უმცროსთა შორის მეგობრობის ტურნირზე „-“, „“ და „ “ ღონისძიებებში გაიმარჯვა.
კომენეჩიმ საერთაშორისო აღიარება 13 წლისამ მოიპოვა, როდესაც 1975 წელს ქალთა სპორტული ტანვარჯიშის ევროპის ჩემპიონატზე 5 ღონისძიებიდან 4-ში გაიმარჯვა.
კომენეჩიმ ასეთივე წარმატებით გააგრძელა მოღვაწეობა: „ყველა ჩემპიონის“ შეჯიბრზე მან „-“ ღონისძიება მოიგო, პირველი ადგილი დაიკავა „-“, „“, „ “ და „ “ ღონისძიებებში, რუმინეთის ეროვნულ ჩემპიონატზე.
ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების წინა ღონისძიებაზე, მონრეალში, კომანეჩიმ „-“ და „ “ ღონისძიებებში გაიმარჯვა, „“, „ “ და „ “ ღონისძიებებში კი მას საბჭოთა ტანმოვაჯიშემ, კიმმა აჯობდა და რუმინელმა ვერცხლის მედლებს დასჯერდა.
მამამისი მოგვი იყო და მასაც მოგვად ზრდიდა, მაგრამ ევსტათი მცხეთელი ჯერ კიდევ სამშობლოში ყოფნისას დაეჭვდა მაზდეანური სარწმუნოების ჭეშმარიტებაში და ქრისტიანობის მხარეზე გადაიხარა.
ამ გრძნობით შეპყრობილი 30 წლის ევსტათი მცხეთელი სპარსეთის შაჰის ხოსრო ანუშირვანის მეფობის მე-10 წელს ქართლში ჩამოვიდა და მცხეთაში დასახლდა.
ევსტათი მცხეთელმა მცხეთაში მცხოვრებ სპარსელ ხელოსნებს უარი უთხრა, მათთან ერთად მაზდეანთა მთავარ რელიგიურ დღესასწაულში მონაწილეობის მიღებაზე.
ამის გამო იგი დააბეზღეს მცხეთის სპარსელ ციხისთავ უსტამთან, რომელმაც ევსტათი მცხეთელი, სხვა შვიდ გაქრისტიანებულ სპარსელთან ერთად, მარზპან არვანდ გუშნასპს თბილისში გაუგზავნა დასასჯელად.
მარზპანის ბრძანებით, ევსტათი მცხეთელი საპყრობილეში გადაიყვანეს, ღამით კი თავი მოკვეთეს და ქალაქგარეთ დააგდეს ფრინველთა საჯიჯგნად, გვამი კი ღამით გაიტანეს და ქალაქგარეთ დააგდეს.
იემენის კანონი იმ დროისათვის კრძალავდა ქორწინებას 15 წლამდე ბავშვებზე, თუმცა, მშობლებს ჰქონდათ უფლება გაეთხოვებინათ ქალიშვილები ამ ასაკამდეც მხოლოდ და მხოლოდ იმ პირობით, რომ ბავშვებს შორის ინტიმური კავშირი დამყარდებოდა მაშინ, როდესაც ორივე მზად იქნებოდა.
მეუღლის ნათესავების მიერ მუდმივი ცემისა და ქმრის მიერ გაუპატიურების უამრავი შემთხვევის შემდეგ, ქორწილიდან ორ თვეში, 2008 წლის 2 აპრილს, ნუჯუდი სახლიდან გაიქცა.
წიგნების გაყიდვიდან მიღებული შემოსავალი უნდა მოხმარებოდა მის სწავლას, მაგრამ ეს ვერ მოხერხდა, რადგან ნუჯუდი გაკვეთილებს რეგულარულად ვერ ესწრებოდა.
2009 წლის მარტში, სწორედ მაშინ, როდესაც ალი ქალთა მსოფლიო დაჯილდოების ცერემონიას უნდა დასწრებოდა ვენაში, გოგონას პასპორტთან დაკავშირებული პრობლემები შეექმნა.
2013 წელს, ალიმ მედიასთან საუბრისას განაცხადა, რომ მამამისმა აიძულა სახლიდან წასვლა და გამოცემლებისგან მიღებული ფულის უმეტესი ნაწილი თვითონ დაიტოვა.
1945 წლის მარტში არტემ არონიშიძეს კვალს ნკვდ–მ მიაგნო, დააპატიმრეს და პიეტრკოვოს ციხეში ჩასვეს, სადაც მოხდა მისი იდენტიფიკაცია, რომ იგი არტემ არონიშიძე იყო და არა იან პილეცკი.
1945 წლის ივლისში ლუბელის მთავრობამ ამინისტია გამოაცხადა და არტემ არონიშიძის მეუღლის ლიდიას ენერგიული ჩარევის შედეგად 1945 წლის სექტემბერში გაათავისუფლეს.
გათავისუფლების შემდეგ პოლონეთის სახალხო მილიციაში სამსახური შესთავაზეს, რაც ავტომატურად მისთვის პოლკოვნიკის წოდების მინიჭებასაც ნიშნავდა, მაგრამ ეს შეთავაზება არტემ არონიშიძემ მთავრობისგან, რომელსაც სამართლიანად არ თვლიდა, არ მიიღო.
1927 წელს არტემ არონიშიძემ ცოლად შეირთო პოლონელი ქალი, ლიდია , რომელიც ფეხოსანთა მე-4 დივიზიის შტაბის უფროსის, ლუციან სტალის ქვრივი იყო, პირველი ქორწინებიდან მას ორი გოგონა — რომანა და ქრისტინა ჰყავდა.
გამოჩენილი მამაცობისათვის დივიზიის გენერლის, არმია „ვარშავის“ სარდლის — იულიუს რომელის ბრძანებით არტემ არონიშიძე უმაღლესი სამხედრო ორდენით „ვირტუტი მილიტარით“ დააჯილდოვეს.
იგი ერთ-ერთ იმ უკანასკნელ ბატალიონს ხელმძღვანელობდა, რომელმაც უზრუნველყო მენშევიკური მთავრობის ბათუმიდან საზღვარგარეთ უსაფრთხოდ გამგზავრება, შემდეგ კი თავადაც დატოვა სამშობლო.
არტემ არონიშიძე სხვა ქრთველ ემიგრანტებთან ერთად თავდაპირველად კონსტანტინოპოლში მოხვდა, სადაც ქართველი ოფიცრები უმძიმეს პირობებში აღმოჩდნენ, არ ჰქონდათ ცხოვრების ელემენტარული სახსრები, მაგრამ ეს დიდხანს არ გაგრძელებულა.
1913 წელს იყო უმცროსი ოფიცერი და თბილისის ფეხოსანთა პოლკში მსახურობდა, რომელიც მეფის არმიაში შემავალ პოლკს წარმოედგენდა, მაგრამ ძირითადად ქართველებით იყო დაკომპლექტებული.
კარდინალმა პორტოკარერომ მეფე დაარწმუნდა და კარლმაც თავის მემკვიდრედ ლუი -ისა და მისი დის, მარია ტერეზას შვილიშვილი, ანჟუს ჰერცოგი ფილიპე თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა.
1696 წლიდან, დედა-დედოფალ მარიანა ავსტრიელის გარდაცვალების შემდეგ, 1698 წელს მარია ანას ზეგავლენით დაიდო ჰააგის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც, კარლის უშვილოდ გარდაცვალების შემთხვევაში ესპანეთის მეფე ხდებოდა მარია ანას დის შვილი იოზეფ ფერდინანდი.
1700 წლის დასაწყისში დაიდო ლონდონის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ნიდერლანდები თავისუფლდებოდა ესპანური ბატონობისგან, ესპანეთის იტალიიურ სამფლობელოებს ავსტრიას გადასცემდნენ, ხოლო ტერიტორიებს, რომლებზეც ფრანგებს პრეტენზიები ჰქონდათ საფრანგეთს გადაეცემოდა, ავსტრიას კი სავოიაში შეჭრა ან მისი შევიწროვება აეკრძალა.
მეფისთვის მემკვიდრის დაბადება აუცილებელი იყო,ხოლო როცა დაინახეს, რომ ეს შეუძლებელი იყო, ესპანეთის სამეფო კარზე ტახტზე ამსვლელთა სამი ბანაკი ჩამოყალიბდა: პრო-ფრანგული, პრო-ავსტრიული და ისეთები ვინც გამარჯვებულს დაუჭერდნენ მხარს.
განსაკუთრებით საშიში იყო ავსტრიის ერცჰერცოგი და ამავდროულად საღვთო რომის იმპერატორი ლეოპოლდ , რომელსაც პრეტენზია როგორც ესპანეთის, ისე ბავარიის ტახტზე ჰქონდა.
ეს იმიტომ, რომ ლეოპოლდის პირველი ცოლი იყო ესპანეთის მეფის და მარგარიტა ტერეზა, ხოლო მესამე ცოლად ჰყავდა მარია ანას უფროსი და, რაც გარკვეულწილად ორივე სახელმწიფოს ტახტზე აძლევდა პრეტენზიის გამოთქმის უფლებას.
კარლის დედამ, რეგენტმა დედა-დედოფალმა მარიანა ავსტრიელმა მისთვის ახალი საცოლის ძიება დაიწყო და არჩევანი სწორედ მარია ანა ნოიბურგელზე შეაჩერა.
კარლს წყალივით სჭირდებოდა მემკვიდრე, თუმცა მას მისი ჩასახვა არ შეეძლო, ვინაიდან იგი იყო უამრავი ფიზიკური და სულიერი დაავადებით დაავადებული და გარდა ამისა, მას მხოლოდ ერთი ატროფირებული სათესლე ჯირკვალი ჰქონდა, რაც მემკვიდრის გაჩენას კიდევ უფრო ართულებდა.
ხელშეკრულების თანახმად ფრანგებმა ვრცელი ტერიტორიები და ფული მიიღეს, ამან კი ლეოპოლდ განარისხა, რადგან ხედავდა თუ როგორ ნიავდებოდა მისი შესაძლო სამფლობელოები.
დღემდე უცნობია, შექმნა თუ არა კომპანია -მა ეს კონსოლი საკუთარი საავტორო უფლებების ფარგლებში, ან შესაძლოა გაყიდა კიდევაც მისი წარმოების უფლება, მაგრამ ფაქტია, რომ მოაგვიანებით ბევრმა უცხოურმა კომპანიამ შეიმუშავა 4000-ის კლონები.
თან მოჰყვებოდა 12 ღილაკიანი ორი ცალი კონტროლერი, ხოლო კონსოლზე განთავსებული იყო ოთხი დამატებითი ღილაკი — ჩართვა/გამორთვის, -ის , -ის და -ის .
ითვლება ამ რეგიონში შექმნილ და გამოცემულ პირველ და უკანასკნელ კოსნოლად, მაგრამ არსებობს უამრავი პროგრამულად თავსებადი სისტემა ბევრ ევროპულ ქვეყანაში.
არსებობის ისტორიაში 4000-ზე 40 დაგეგმილი თამაშიდან გამოვიდა 37, რომელთა სათაურიც ყოველთვის იწყებოდა „“-თი და ნომრით, , ყოველი მათაგანი შექმნა და გამოაქვეყნა -მა.
დღესდღეობით ხელმისაწვდომი არის სხვადასხვა სახის ემულატორები, რისი მეშვეობითაც შესაძლებელია 4000-ის თამაშების გაშვება თანამედროვე პერსონალურ კომპიუტერებსა და სათამაშო კონსოლებზე.
1918 წლის აგვისტო-სექტემბერში მოსკოვის აღმასკომის დადგენილების საფუძველზე არქიტექტორმა ნიკოლაი ვსევოლოჟსკიმ ობელისკი ასე გადააკეთა: წვერში არსებული არწივი მოხსნა; გერბები მოხსნა ; წმინდა გიორგის მაგივრად წააწერეს „.
სია მთავრდება ხუთი რუსული გვარით, ესენი არიან სხვადასხვა პოლიტიკური მიმდინარეობების წარმომადგენლები, მათ შორის ბოლშევიზმის ოპოზიციენერებიც (მაგალითად: ნაროდნიკი ნიკოლაი მიხაილოვსკი, ანარქისტი მიხეილ ბაკუნინი და მენშევიკი გიორგი პლეხანოვი).
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო მონუმენტალური პროპაგანდის ლენინური გეგმა, რომლის საფუძველზეც გაანადგურეს ყველა ის ძეგლი, რომელიც მეფის ხელისუფლებასთან იყო კავშირში.
ძალიან მალევე ოქტომბრის რევოლუციიდან ობელისკის ელემენტების დემონტაჟის და ბარელიეფების მოხსნის შედეგად ობელისკი გადააკეთეს გამოჩენილი მოაზროვნეების ძეგლ-ობელისკად, რომლებმაც თავიანთი წვლილი შეიტანეს მუშათა კლასის გათავისუფლებაში და გახდა ახალი სახელმწიფოს პირველი მონუმენტური ძეგლი.
არსებული ტაძარი აგებულია 1505-1508 წლებში იტალიელი ხუროთმოძღვრის ალევიზ ნოვის ხელმძღვანელობით ძველი ტაძრის ადგილზე და აკურთხეს 1508 წლის 8 ნოემბერს, კურთხევის ცერემონიალს უძღვებოდა მოსკოვის მიტროპოლიტი სიმონი.
ეკლესიაში მდებარეობს ნეკროპოლისი, სადაც 1340 წელს პირველი დაკრძალეს დიდი მთავარი ივანე კალიტა, ხოლო უკანასკნელი ვინც აქ დაკრძალეს იყო იმპერატორი პეტრე .
პირველი ხის მთავარანგელოზის ეკლესია მოსკოვის კრემლის ტერიტორიაზე დააარსეს 1247-1248 წლებში, ჯერ კიდევ მთავარ მიხეილ ხორობრიტის პერიოდში, რომელიც იყო ალექსანდრე ნეველის ძმა.
პაულ ერენბერგი იყო მხატვარ გოტფრიდ ფერდინანდ კარლ ერენბერგის ვაჟიშვილი და კომპოზიტორ კარლ ემილ თეოდორ ერენბერგის ძმა; ძმებმა ადრეულ ასაკში დაკარგეს დედა, სოფი ელიზე იოან გეორგინე ლანგჰაიმზე რის გამოც იზრდებოდნენ საჯარო მოხელის, სახელმწიფო არქივარიუსის თეოდორ დისტელის .
პაულ ერენბერგთან ამ თუმც აღუსრულებელ მაგრამ ჰომოეროტიკით აღსავსე მეგობრობაზე დიდ გერმანელ მწერალს არ შეუწყვეტია ფიქრი ჭარმაგ ასაკშიც კი.
ერენბერგის შემოქმედება, რომელიც მრავალ იმპრესიონისტულ პორტრეტს, ნატურმორტს, პეიზაჟსა და ცხოველთა პორტრეტს მოიცავს, არაერთხელ იყო წარმოდგენილი მიუნხენის საგამოფენო დარბაზებში.
სერიის პირველი პორტატიული სათამაშო კონსოლი 2013 წლის ნოემბერის მონაცემით გაიყიდა 80 მილიონი ასლის რაოდენობით, ხოლო 2011 წლის 17 დეკემბერს გამოსული მისი მემკვიდრის, -ს გაყიდვები 2017 წლის მონაცემით 15 მილიონ ეგზემპლარს აღემატება.
სერიის ფარგლებში, აგრეთვე გამოცემულია სხვადასხვა სახის აპარატურა, მათ შორის არის - ციფრული ვიდეოჩამწერი და ვიდეო თამაშის კონსოლი, თუმცა მისი წარმოება მალევე შეწყდა მაღალი ფასიდან გამომდინარე.
ის კონსოლები ძირითადად გამოიყენებენ -ის სათამაშო კონტროლერების სერიას, რომელიც წარმოადგენს ვიბრაციული უკუკავშირის გეიმპადების ხაზს, რომელთა გაყიდვები 2008 წლის ივნისის მონაცემით მოიცავს 28 მილიონ ასლს.
ის იქცა პირველ კონსოლად, რომელიც გამოსვლიდან 9 წლისა და 6 თვის შემდეგ გაიყიდა 100 მილიონ ეგზემპლარზე მეტი რაოდენობით, ხოლო სერიის რიგით მეორე კონსოლი 2 გახდა ყველა დროის ყველაზე გაყიდვად სახლის კონსოლად 155 მილიონი ასლით.
2013 წლის ნოემბერში გამოვიდა 4, რომელიც 24 საათის განმავლობაში გაიყიდა 1 მილიონი ასლის ოდენობით და იქცა ყველაზე სწრაფად გაყიდვად კონსოლად ისტორიაში.
არის -ის ონლაინ სერვისი, რომლის მომხმარებელთა რიცხვი 110 მილიონს აღწევს და მოიცავს ონლაინ ვირტუალურ ბაზარს, , (რომელიც იძლევა თამაშების და სხვადასხვა სახის მულტიმედიის შესყიდვის და გადმოტვრითვის საშუალებას), და სოციალურ სათამაშო ქსელურ სერვისს სახელად , რომელსაც 2015 წლამდე, დახურვამდე ჰყავდა დაახლოებით 41 მილიონი მომხამრებელი მსოფლიოში.
სათამაშო სავაჭრო მარკა, რომელიც მოიცავს ხუთ სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლს, ისევე როგორც ონლაინ სერვისს, კონტროლერების ხაზს, პორტატიულ მოწყობილობებს, ტელეფონსა და რამდენიმე სახის ჟურნალს.
70-იან წლებში ამ ფილებმა შეადგინა კომპანიის გაყიდვების 60%, მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად მეტლახში მეორე ქარხანა გახსნა, 1879 წელს მერციგში, სადაც ასევე გაიშალა ტერაკოტის წარმოება.
ფილები ისეთი პოპულარული გახდა, რომ ქალაქ მეტლახის სახელი გახდა ყველანაირი არქიტექტურული ფილის საზოგადი სახელი - საუკუნის ბოლოს მას იყენებდნენ ეკლესიის დეკორში, ფოსტის განყოფილების, თეატრების, სარკინიგზო სადგურების, საოფისე შენობების, ჰოსპიტალებისა და სხვა ნაგებობებისთვის მთელ მსოფლიოში.
ის ფაბრიკაში დამზადებული ფილა გამოიყენეს ლაინერ „ტიტანიკის“ მოსართავად, კიოლნის ტაძარში, მდინარე ჰუძონის ქვეშ გამავალი ჰოლანდის გვირაბში, დიდი თეატრის ფოიეში, თბილისში დავით სარაჯიშვილის სახლის ამჟამინდელი მწერალთა სახლის ვერანდაზე.
1840- იან წლებში ჟან-ფრანსუა ბოხმა მეტლახის ფაბრიკის მმართველობა გადასცა ეჟენს, თავად კი ორიენტაცია აიღო წარმოების განვითარებაზე სტენფოტენში, ვალერფანგენის ფაბრიკას კი სათავეში ჩაუდგა ალფრედ ვილერუა - ნიკოლასის შვილიშვილი.
სარგემინში , შეიძინა ძველი ფაიფურის ფაბრიკა ტურინში, ვადჰესენის ბროლის ქარხანა ჩადო დრეზდენისა და ვალერფანგენის ახალ კერამიკულ წარმოებაში, სადაც გააჩაღა ძვლიანი ფაიფურის წარმოება.
კომპანიამ ადგილი დაიმკვიდრა გერმანიის ყველა მსხვილ ქალაქში, აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ ევროპაში, რუსეთის იმპერიაში, 1848 წელს & -ის პროდუქცია ლონდონში წარადგინეს.
საუკუნეში & შევიდა როგორც კერამიკის უმსხვილესი მწარმოებელი, რომელიც აწარმოებდა სანტექნიკას, კერამიკულ ფილებს და აგურს, ფაიფურს და ფაიანსს, ბროლს, სხვადასხვა საეკლესიო ჭურჭელს, საფლავის ქვებს, სადრენაჟე მილებს და ელექტროგამტარების იზოლატორებს.
რენე ფონ ბოხ-გალლაუ 10 წელი ხელმძღვანელობდა კომპანიას და კომპანიის ისტორიაში შევიდა როგორც ლუბეკის მიმდებარედ დენიშბურგის ფაბრიკის დამაარსებელი და რიგი ტექნოლოგიური სიახლეების დამნერგავი, რაც მიმართული იყო შრომის მწარმოებლურობისა და უსაფრთხოებისაკენ.
1902 წელს კომპანიამ წარმოადგინა ნოვატორული მოძრავი ღუმელი გაზის საწვავით, რომელშიც რამდენიმე კამერაა და ხდება ნაკეთობის გამოწვაც და თანდათანობით გაგრილებაც.
გარდა ამისა, უსაფრთხო შრომასთან დაკავშირებით ბოხ-გალლაუმ ფაბრიკებში დააყენა ტყვიით მოწამვლის შემცირების ახალი მოთხოვნები: მუშებს ევალებოდათ სპეციალური ფორმის ტარება და კვება წარმოებიდან მოშორებულ ადგილზე, ხოლო სუფთა ტყვია ჩაანაცვლეს შედარებით ნაკლებად მავნე ტყვიის ოქსიდით.
ეჟენ ბოხის მიერ შეგროვებულმა კერამიკულმა ნაკეთობებმა, რაც ანტიკურიდან თანამედროვეობამდე პერიოდს მოიცავდა, საფიძველი ჩაუყარა მეტლახში კერამიკის ისტორიის მუზეუმს.
იგი დაინტერესებული იყო მეცხოველეობითა და სოფლის მეურნეობით და რეინის პროვინციაში გახსნა პირველი კეთილმოწყობილი კეძო ცხენების ქარხნა, თავმჯდომარეობდა რეგიონულ სასაოფლო-სამეურნეო ასოციაციას.
1892 წელს ეჟენ ბოხისა და ოქტავია ვილერუას ქორწინების 50 წლისთავთან დაკავშირებით გერმანიის იმპერატორმა ვილჰელმ -მ 84 წლის ბოხს დამსახურებისათვის, როგორც მეწარმესა და ფილანთროპს, უბოძა თავად-აზნაურული ტიტული, რომელიც გადაეცა მის თაობებს.
რენე ფონ ბოხ-გალაუ 1909 წელს გარდაიცვალა და თავის ვაჟებს კომპანია გაფურჩქვნის სტადიაში დაუტოვა: & -ის 9 ფაბრიკაში (აქედან 5 მდებარეობდა ზაარის მიწებზე, თითო-თითო - ლუქსემბურგში, საქსონიაში, შვეზვიგ-ჰოლშტეინსა და ვიურტემბურგის ბადენში) 8 ათას კაცზე მეტი მუშაობდა.
1911 წელს კომპანიამ დაკარგა შრამბერგის ფაბრიკის ძირითადი სიმძლავრე, რომლის ტერიტორიაზეც სახელმწიფო რკინიგზამ გაიარა, ამის გამო ერთი წლის შემდეგ ფაბრიკა გაიყიდა.
მომდევნო წლებში პირველმა მსოფლიო ომმა საოჯახო ბიზნესს სერიოზული დარტყმა მიაყენა: კომპანიის დამაარსებლი როჯერ ფონ ბოხ-გალაუ 1917 წელს აღმოსავლეთის ფრონტზე დაიღუპა, ხოლო ვერსალის ხელშეკრულებით ზაარი ფრანგებმა დაიკავეს, ამის გამო იქ განლაგებულ ფაბრიკებს აღარ ჰქონდათ წვდომა გერმანულ ბაზარზე.
ის საწარმოო სიმძლავრე გერმანიაში შემოიფარგლებოდა დრეზდენისა და დენიშბურგის ფაბრიკებით, ამიტომ კომპანია იძულებული გახდა ბიზნესი საფრანგეთში გაეფართოვებინა.
საწარმოს ასაწყობად მეტლახის სააბატოსგან შეიძინა შენობა, რომელიც ფრანგულმა ხელისუფლებამ სეკულარიზაციის პოლიტიკის ჩარჩოებში ჩამოართვა ბენედიქტელებს 1794 წელს და აუქციონზე გაიყიდა.
ახალ ფაბრიკაში თავიდანვე ინერგებოდა ტექნიკური სიახლეები, მათშორის თვით ჟან-ფრანსუას გამოგონება - ფაიფურის წარმოებისთვის საჭირო ნახშირის ღუმელი, პირომეტრი ,რაც უადვილებდა მუშებს გამოწვის ტემპერატურის დარეგულირებას, ნაკეთობის დასამზადებელი თიხის დამჭრელი მექანიზმი.
ნაპოლეონის წამოწყებული კონტინენტური ბლოკადის დამთავრების შემდეგ ინგლისის კერამიკის მწარმოებლების მხრიდან კონკურენციის ზრდამ მეწარმეებს მიაღებინა გადაწყვეტილება გაეერთიანებინათ ნიკოლას ვილერუას სავაჭრო გამოცდილება და ჟან-ფრანსუა ბოხის ტექნოლოგიების ცოდნა.
მისი სიკვდილის შემდეგ ვაჟიშვილებმა შექმნეს კომპანია - უფროსი ძმის სახელით და გაინაწილეს მოვალეობები: ჟან-ფრანსუა უხელმძღვანელებდა ფირმას, დომინიკი იზრუნებდა ტექნოლოგიის სრულყოფაზე, პიერ-ჟოზეფი - წარმოების მართვაზე.
თუმცა ამ დროისათვის ჟან-ფრანსუამ მოიპოვა საღვთო რომის იმპერიის იმპერატრიცის მარია ტერეზას კეთილგანწყობა და მიიღო ნებართვა მიიღო აეშენებინა ახალი ფაბრიკა დედაქალაქთან ახლოს სეტფონტენში.
ბოხებს იმპერატრიცა მფარველობდა, უბოძა რა „საიმპერატორო და სამეფო მანუფაქტურის ტიტული, ნება დართო გამოეყენებინათ იმპერიის გერბი, გაათავისუფლა გადასახადებისაგან.