polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ლეგენდა გვამცნობს, რომ თათართა ტყვეობაში მყოფმა თავადმა ფიცი დადო, რომ თუკი დაუბრუნდებოდა საკუთარ სახლს, იმ ადგილზე საიდანაც დაინახავდა მოსკოვს, ააგებდა ტაძარს იმ წმინდანის სახელზე, რომლის ხსენებაც სწორედ იმ დღეს იქნებოდა.
ზოგიერთი ისტორიული წყარო მოგვითხრობს, რომ 1672 წელს ამ ეკლესიაში მონათლეს მომავალი იმპერატორი პეტრე დიდი, მაგრამ ეს სინამდვილეს არ უნდა შეეფერებოდეს, რადგან ტრადიციულად უფლისწულები ინათლებოდნენ კრემლის მონასტერში.
1834 წელს ტაძარს არქიტექტორების: ნიკოლაო კოზლოვის, ფიოდორ შესტაკოვისა და ვასილი ბალაშოვის პროექტის მიხედვით მიაშენეს ეგვტერი ბოგოლიუბსკის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.
მსოფლიო საფეხბურთო ლიტერატურასა თუ ვიდეოთეკაში დაფიქსირებული და აღრიცხული ავტოგოლების რაოდენობამ დიდი ხანია რაც სამნიშნა ციფრს გადააბიჯა.
როგორც ფიფა-ს ყოფილი პრეზიდენტი ჟოაო აველანჟი ამბობდა: „ფეხბურთი უპირველესად მაყურებლით და მაყურებლისთვის არსებობს და შემდეგ უკვე ყველა სხვა დანარჩენისთვის“.
1986 წლის მსოფლიო ჩემპიონმა ხორხე ვალდანომ ერთხელ განაცხადა: „მიზეზი იმისა, რომ ფეხბურთში დრამატული და კომიკური ასე ბუნებრივად ერწყმის ერთმანეთს მხოლოდ ამ შესანიშნავი თამაშის განუმეორებელ სანახაობრივ მიმზიდველობაშია“.
მაგალითად, მცველის ბურთთან შეხების შემთხვევისას: როდესაც თავდამსხმელი უშუალოდ კარის მიმართულებით გზავნის ბურთს, შემდეგ კი ბურთი მოწინააღმდეგის მცველს ეხება და ისე გადის კარში, მაშინ იგი ავტოგოლად არ ჩაითვლება.
როდესაც თავდამსხმელი უშუალოდ კარის მიმართულებით არ გზავნის ბურთს, შემდეგ კი მოწინააღმდეგის მცველს ეხება და ისე გადის კარში, ასეთ შემთხვევაში იგი ავტოგოლად ფიქსირდება.
რაც შეეხება იმას, გზავნიდა თუ არა მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში ბურთს თავდამსხმელი უშუალოდ კარის მიმართულებით — ამასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილების მიღების უფლება მხოლოდ შეხვედრის მსაჯს გააჩნია.
გოგი ანთაძე — საკუთარი კარი მან 1954 წლის 22 აგვისტოს, მოსკოვის „ლოკომოტივთან“ გამართულ საკავშირო ჩემპიონატის 26-ე ტურის კალენდარულ მატჩში, შეხვედრის 76-ე წუთზე აიღო.
ბორის ფროლოვი — თბილისის „დინამოს“ ისტორიაში საკავშირო პირველობის ფარგლებში ჩატარებულ შეხვედრებში პირველი ბურთი საკუთარ კარში გაიტანა „დინამოს“ ცენტრალურმა მცველმა ბორის ფროლოვმა 1940 წლის 21 ივლისს ლენინგრადში ადგილობრივ „ზენიტთან“ თამაშის დროს.
მაგალითად, თუ ბურთი პირველივე შეხებით გავიდა კარში უშუალოდ საჯარიმო დარტმისას, თავისუფალი დარტყმისას, საწყისი დარტყმისას, კარიდან დარტყმისას, კუთხურის ან აუტის ჩაწოდებისას.
ავტოგოლის ჩათვლა-არჩათვლასთან დაკავშირებულ — ფეხბურთის წესებით გათვალისწინებულ ზოგიერთ შემთხვევას მხოლოდ თეორიული მნიშვნელობა თუ ექნება (მაგალითად, პრაქტიკაში თითქმის წარმოუდგენელია საკუთარ კარში პირველივე შეხებით ბურთის გატანა საწყისი დარტყმისას ან კუთხურის ჩაწოდებისას).
საფეხბურთო შეჯიბრებების დროს მოთამაშეების მიერ გატანილი ბურთების სტატისტიკის შედგენისას — ავტოგოლი მათ ავტორებს ანგარიშში არ ეთვლებათ და შესაბამისად მათი გათვალისწინება გატანილი ბურთების მაჩვენებლებში ამჟამად არსებული ფეხბურთის წესების მიხედვით არ ხდება.
ავტოგოლი ან გოლი საკუთარ კარში — სპორტულ შეჯიბრებათა სხვადასხვა სახეობებში საკუთარ კარში ბურთის გატანა , რომელიც მოწინააღმდეგე მხარეს ეთვლება ანგარიშში.
დიპლომატიური რანგი — წოდება, რომელიციც ენიჭება დიპლომატიური თანამდებობის პირებს (საელჩოებისა და სხვა წარმომადგენლობათა დიპლომატიურ პერსონალს, აგრეთვე საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიურ მუშაკს).
რანგი და დიპლომატის თანამდებობრივი მდგომარეობა შეიძლება ერთმანეთს ემთხვეოდეს (მაგ., განსაკუთრებული და სრულუფლებიანი ელჩი - ეს არის რანგიც და თანამდებობაც), მაგრამ შეიძლება არც ემთხვეოდეს.
ზე, რომელზეც საშუალო ქულები ითვლება 100 მიმოხილვის მიხედვით, ალბომი ფლობს 50 ქულას 19 კრიტიკული განხილვის საფუძველზე, რაც ნიშნავს „ძირითადად კეთილგანწყობილ მიმოხილვებს.
დონ ნიდემი კრიტიკულად განიხილავს ალბომის პროდიუსერულ მხარეს და თემებს: „ემინემი ფიქრობს, რომ მისი სიტყვიერი მარაგის ჯადოსნური ყუთი დაფარავს რომელიმე თანმხლები სიმღერის სისუსტეს, მაგრამ უკანასკნელმა ალბომებმა საპირისპირო დაამტკიცეს“.
აგრეთვე მოხვდა ავსტრალიის ჩარტის #1 პოზიციაზე და ემინემისთვის იყო მეცხრე მოხვედრა -ს ჩარტში, ისევე, როგორც ქვეყნის ისტორიაში რიგით 815-ე ალბომი, რომელიც მოხვდა უმაღლეს პოზიციაზე და 459-ე, რომელიც გამოსვლისთანავე ამ პოზიციას იკავებდა.
ის ემინემის წინა ალბომების შედარებისას მეთიუ ესმაილ რუისი წერდა, რომ „მუსიკალურად არ განსხვავდება, სავსეა პიანინოზე აგებული ბალადებით და პოპ-ვარსკვლავებით, რომლებიც მისი კატალოგის ყველაზე ცინიკურ კომერციულ ასპექტებს ეხმაურებიან.
“ უფრო ულმობელ მიმოხილვაში ჯონ კარამანიკა აღნიშნავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ეს „ალბათ საუკეთესოა მისი უკანასკნელი ალბომებიდან“, ემინემი არ აქცევს ყურადღებას ჰიპ-ჰოპის ზოგადი ჟღერადობის ევოლუციას და „ზედმეტად არის მიჯაჭვული საკუთარ ესთეტიკაზე“.
2017 წლის 10 ოქტომბერს -ის ჰიპ-ჰოპ დაჯილდოებაზე ემინემმა შეასრულა იმპროვიზაციული „ “, გააკრიტიკა რა აშშ-ის პრეზიდენტი დონალდ ტრამპი.
ალბომის ჩაწერა მიმდინარეობდა 2016–2017 წლებში, სხვადასხვა სტუდიაში, ხოლო თანაპროდიუსერების სახით მასზე, სხვებთან ერთად, მუშაობდნენ რიკ რუბინი, სკაილარ გრეი, თავად ემინემი და აღმასრულებელი პროდიუსერი . .
საეკლესიო გახეთილქების შემდეგ სტარობრიადელების ერთ-ერთი მთავარი პუნქტი გახდა მდინარე კერჟენეცი, რომლის შესართავთანაც პრაქტიკულად მდებარეობს მაკარევოს მონასტერი.
ბევრი პოლიტიკური მიზეზის გამო მაკარევოს ბაზრობა 1817 წელს გადაიტანეს ნიჟნი-ნოვგოროდში, თუმცა სახელი არ დაუკარგავს და კვლავ მაკარევოს ბაზრობა ერქვა.
ადგილობრივმა მცხოვრებლებმა სიხარულით მიიღეს მამა მაკარი, მაგრამ ასკეტმა ბერმა ქალაქი დატოვა და ქალაქიდან 15 ვერსში, მდინარე უნჟის მარჯვენა ნაპირზე თავისთვის ააგო კელია.
გათვაისუფლებისთანავე ბერმა მაკარიმ სხვა ტყვეების გათავისუფლებაც სთხოვა ხანს, ჯამში 400 მამაკაცი და რამდენიმე ქალბატონი გაათავისუფლებინა ტყვეობიდან.
ამ მექანიზმის ამოქმედება კი თალამოკორტიკული კავშირების არსებობის შედეგადაა შესაძლებელი; კერძოდ კი თალამუსისა და ტვინის ქერქის უჯრედთა დაჯგუფებების რხევის შედეგად.
ამ უკანასკნელთ, რეტიკულარულ ნეირონებს , თალამოკორტიკული ნეირონებისგან განსხვავებით, სხვადასხვა სახის უჯრედებთან აქვთ კავშირი და მათ ახასიათებთ რხევითი თავისებურებები.
თალამუსის უჯრედთა მთავარი მიზანია მოახდინონ მიღებული მრავლობითი ინფორმაციის ინტეგრირება, რასაც ისინი საკუთარი რხევების ჩვეული მახასიათებლის შეცვლით ახდენენ.
ნეირონები გამა რხევებში ჩნდებიან მაშინ, როდესაც მათი დეპოლარიზაცია ხდება -45 -ზე მეტად და ამ რხევათა სიხშირე დამოკიდებულია დეპოლარიზაციის ხარისხზე.
თუმცა ასეთი შემთხვევების შედეგები ცნობილი არ არის და შესაბამისად, ჯერჯერობით ახალს ვერაფერს ამბობს გარდა იმისა, რომ ამ შემთხვევამ შეიძლება გამოიწვიოს დამატებითი ხმაურის წარმოქმნა თალამო კორტიკულ კავშირში.
ვიზუალური კორტექსის ნაწილების მანიპულაციებთან დაკავშირებულმა ექსპერიმენტებმა აჩვენეს, რომ -ს მიერ სტიმულირებული თალამოკორტიკოიდული რეზონანსი ხელს უწყობს კოჰერენტული რეგიონების ფორმაციას, რომელსაც კორტექსის ვერტიკალურ შრეებში მსგავსი ელექტრული აქტივობა გააჩნია.
ექსტერნალური მოვლენებთან თუ სენსორულ ინფორმაციასთან დაკავშირებული სტრუქტურები საჭიროებენ სპეციალურ გამტარებელ გზას, რომელიც შედის ვენტრობაზალურ თალამუსში, ეს კი თალამუსის „სპეციფიკურ“ ნუკლეინში მდებარეობს.
ამის მსგავსად, არასფეციფიკური გამტარი გზები და ფენის აქსონებთან ერთად ცენტრალატერალურ თალამუსში აყალიბებენ ინტრალამინარულ „არა-სპეციფიკურ“ ნუკლეინებს.
რადგან ნეირონს ქერქის პიდამიდისებრ უჯრედებთან სინაფსური ბმა აქვს, ამიტომ გარე სენსორული ინფორმაციის წარმოდგენა მოცემული კოგნიციის კონტექსტში ხდება.
მიჩნეულია, რომ თალამოკორტიკორული ოსცილაცია პასუხს აგებს ნეირონული აქტივობის სინქრონიზაციაზე, რომელიც კორტექსის სხვადასხვა რეგიონებს შორის მიმდინარეობს.
ტვინში -ის მიერ ელექტრული სიგნალების მოცულობის გაზომვა აჩვენებს, რომ თალამოკორტიკოიდული სისტემის მოქმედების მთავარი მიზანია ტვინის გამოყოფა ექსტერნალური სტიმულებისგან ის მოქმედების დროს.
ეს უკანასკნელი კი დამოუკიდებელი უკუკავშირია, და იგი გამყარებულია არა - სპეციფიკური, ცენტოლატერალური -ს მიერ ტრანსლირებული ინფორმაციით, რომელიც შეეხება მოცემულ მომენტში ტვინის კოგნიტური
1956-1958 წლებში განათლების მიღება გააგრძელა პარიზის კათოლიკურ ინსტიტუტსა და სორბონას უმაღლეს სკოლაში, სადაც შეისწავლა აღმოსავლური ქრისტიანობა, ბიბლეისტიკა, პატრისტიკა და ლიტურგიკა.
1830 წლის ივლისის რევოლუციის შემდგომ ის იწყებს მოგზაურობას აშშ-ში თავის მეგობარ გუსტავ დე ბომონთან ერთად, რათა შეისწავლოს ამერიკული სასჯელაღსრულების რეფორმა.
1848 წლის 27 იანვარს ის გამოდის სიტყვით პარლამენტში, სადაც ის წინასწარმეტყველებს რევოლუციის მოსვლას, რომელიც 22 თებერვალს იწყება და სრულდება მონარქიის დამხობითა და მეორე რესპუბლიკის დამყარებით.
ტოკვილი ეწინააღდეგება ლუი ნაპოლეონის კანდიდატურას საპრეზიდენტო არჩევნებში, თმცა ლუი ნაპოლეონი ხმათა 74 პროცენტით არჩევნებში იმარჯვებს.
1851 წლის 2 დეკემბერს ლუი ნაპოლეონი სამხედრო გზით აწყობს სახელმწიფო გადატრიალებას; ეროვნული ასამბლეის 200 სხვა მაპროტესტებელ წევრთან ერთად ტოკვილს აკავებენ და ორი დღით ამწყვდევენ ციხეში, რის შემდეგაც ტოკვილი ტოვებს პოლიტიკას.
განსხვავებით ტოკვილის მამის ოჯახისგან, რომელიც საუკუნეების მანძილზე ეკუთვნოდა დიდებულთა რანგს და არისტოკრატიის სამხედრო კასტას წარმოადგენდა, ტოკვილის დედის წინაპრები სამეფო ადმინისტრაციის ეშელონებში წინსვლით შეუერთდა არისტოკრატთა ფენას.
არისტოკრატთა განსხვავებული კასტის წარმომადგენლებს შორის ქორწილი მხოლოდ რამდენიმე წლით ადრე საკმაოდ პრობლემური იქნებოდა, თუმცა 1793 წელს მსგავსი საკითხებისთვის არისტოკრატიას აღარ ცხელოდა, გამომდინარე იქედან, რომ მთელი დიდებულთა ფენთა ეჭვმიტალინი იყო რევოლუციის წინააღდეგ შეთქმულებაში: დანაშაული, რომელიც სიკვდილით ისჯებოდა.
მისთვის სამაგალითო იყო დიდი ბაბუა დედის მხრიდან: ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი რეფორმატორი რევოლუციამდელ საფრანგეთში, რომელიც არ ერიდებოდა სამეფო ბიუროკრატიის „დესპოტიზმის“ განკიცხვასა და ახლო კავშირს ინარჩუნებდა განმანათლებლობის ისეთ მნიშვნელოვან ფიგურებთან, როგორებიც არიან დენის დიდერო და ფრიდრიხ მელქიორ გრიმი.
1831 წელს ტოკვილმა და მისმა მეგობარმა გუსტავ დე ბომონმა, რომელიც ვერსალის სასამართლოში მეფის პროკურორის თანამდებობას იკავებდა, საფრანგეთის მთავრობისგან მიიღეს დავალება შეესწავლათ სასჯელაღსრულების სისტემის რეფორმა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, საფრანგეთში მსგავსი რეფორმის შესაძლო გატარებისთვის იდეების შესაგროვებლად.
მათი მოგზაურობის განმავლობაში, ორივე ახალგაზრდა ფრანგმა „ახალი მსოფლიო“ გაიცნეს, შეხვდნენ პიონერ მოსახლეებსა და აბორიგენ მაცხოვრებლებს, ნახეს ცივილიზაციის საზღვრები და დაუსახლებელი სივრცეები.
მათ გამოსცადეს ყოველდღიურობა თანამედროვე დემოკრატიაში, თავისუფალი და თანასწორი ხალხის საზოგადოებაში, რომელიც აგრეთვე კოლონიზაციასა და მონობასაც იცნობდა.
ტოკვილის მამა, არვე დე ტოკვილი განსხვავებით მრავალი სხვა ფრანგი არისტოკრატისგან რევოლუციის პერიოდში ემიგრაციაში არ წასულა და ამავდროულად გადაურჩა რევოლუციის შემდგომ რეპრესიებსაც.
მიუხედავად იმისა, რომ რევოლუციისდროინდელმა რეპრესიებმა არვეს წარუშლელი დაღი დაასვა — ის 24 წლის ასაკში გაჭაღარავდა — მატერიალური თვალსაზრისით რევოლუცია მისთვის მომგებიანი იყო.
მშბობლების გამოკლებით, ალექსის დე ტოკვილის ოჯახის თითქმის ყველა წევრმა სიცოცხლე გილიოტინაზე დაამთავრა, ხოლო მათი ქონების მემკვიდრე არვე გახდა, რამაც მისი და ალექსისის უზრუნველი მატერიალური მდგომარეობა განაპირობა.
საფრანგეთის ისტორიაში მეცხრამეტე საუკუნის პირველი ნახევარი გარდამტეხი პერიოდია: ძველი ფეოდალური რეჟიმი , რომელსაც ტოკვილი არისტოკრატიად მოიხსენიებს, საფრანგეთის რევოლუციის შედეგად ნელ-ნელა წარსულს ბარდება, თუმცა ახალი რეჟიმი ჯერ კიდევ არ არის მყარად დაფუძნებული.
ამგვარ ისტორიულ პერიოდში მოღვაწეობამ გააღვიძა ტოკვილის ინტერესე არისტოკრატიიდან დემოკრატიაში ისტორიული ტრანზიციის და ამ ეპოქის საფრანგეთის მთავარი პოლიტიკური პრობლემის მიმართ: როგორი პოლიტიკური რეჟიმია ყველაზე სასურველი საფრანგეთისთვის და მისი მთავარი პოლიტიკური ღირებულების — თავისუფლებისთვის.
ტოკვილი აქტიური იყო საფრანგეთის პოლიტიკაში, თავიდან ივლისის მონარქიის დროს და შემდეგ მეორე რესპუბლიკის პერიოდში, რომელიც წარმატებით დამყარდა 1848 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ.
მან აქტიური პოლიტიკა მას შემდეგ დატოვა, რაც 1851 წლის 2 დეკემბერს ქვეყნის პრეზიდენტმა ლუი ბონაპარატემ სახელმწიფო გადატრიალება მოაწყო და თავი იმპერატორ ნაპოლეონ -დ გამოაცხადა.
ორივე ნაშრომში, მან გააანალიზა ინდივიდუალური პირების გაუმჯობესებული ცხოვრების სტანდარტები და სოციალური პირობები, ასევე მათი ურთიერთობა ბაზართან და სახელმწიფოსთან დასავლურ საზოგადოებაში.
დემოკრატია ამერიკაში დაიბეჭდა ტოკვილის აშშ-ში მოგზაურობის შემდეგ და დღესდღეობით სოციოლოგიისა და პოლიტიკურ მეცნიერებათა დარგში მნიშვნელოვან ადრეულ ნამუშევრად ითვლება.
ალექსის შარლ ანრი კლერელ, ვისკუნტ დე ტოკვილი (; დ. 29 აგვისტო, 1805, პარიზი, საფრანგეთის პირველი იმპერია — გ. 16 აპრილი, 1859, კანი, საფრანგეთის მეორე იმპერია) — ფრანგი დიპლომატი, პოლიტოლოგი და ისტორიკოსი.
ტოკვილი მიჩნეულია შედარებითი პოლიტიკის ფუძემდებლად და დემოკრატიის ერთ-ერთ ცენტრალურ თეორეტიკოსად, რომლის დემოკრატიის ინტერპრეტაცია თანამედროვე აკადემიურ და პოლიტიკურ წრეებში დიდი პოპულარობით სარგებლობს.
ტოკვილი ამტკიცებდა, რომ საფრანგეთის რევოლუციის მნიშვნელობა იყო საფრანგეთის სახელმწიფოს მოდერნიზაციისა და ცენტრალიზაციის პროცესის ხაზის გაგრძელება, რომელიც მეფე ლუი -ის დროს დაიწყო.
კოლეჯში სწავლისას ტოკვილმა პირველად გაიაზრა, თუ რა ეჭვის თვალით უყურებდა ბურჟუაზიული კლასი არისტოკრატიას, და რამდენად მნიშვნელოვანი იყო მისთვის ფრანგული საზოგადოების არა-არისტოკრატულ ნაწილთან კავშირის გაბმა.
1815 წელს ბურბონთა მონარქიის რესტავრაციის შემდგომ არვე დე ტოკვილი მაღალი რანგის საჯარო მოხელე გახდა, რომელიც 1820-1830-იან წლებში საპარლამენტო დებატებშიც აქტიურ მონაწილეობას იღებდა და თავისი სიცოცხლის მანძილზე ალექსის დე ტოკვილისთვის მრჩევლის როლს ასრულებდა.
პერეპლეტჩიკოვის ფინანსებით ჩრდილოეთ ნაწილში მიაშენეს ორსართულიანი ეკვდერი, რომელიც ქვემოთ ნაკურთხი იყო პეტრე და პავლე მოციქულების, ხოლო ზედა - ექვთიმე სუზდალელის, ეკვდერი კი - მაკარი ჟელტოვოდელის სახელზე.
2004 წლის სექტემბერში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა ახალი გუმბათი და გუმბათის ჯვარი, ხოლო 2006 წელს დაადგეს დიდი ჯვარი სამრეკლოზეც.
2008 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის მთავრობის გავაწყვეტილებით დამტკიცდა ფევერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის, მენელსაცხებლე დედატა ეკლესიისა და ჩატიგინის სახლის საზღვრები.
ბიზანტიელები ხშირად ცდილობდნენ ედესის დაბრუნებას, განსაკუთრებით რომანოზ ლაკაპენოსის დროს, რომელმაც მაცხოვრებლებისგან მიიღო „წმინდა მენდილიონი“ — იესო ქრისტეს უძველესი პორტრეტი.
ცნობილი გამოსახულება, რომელიც ნამდვილად იყო ედესაში 544 წელს და რომლის უძველესი ასლი ინახებოდა ვატიკანის ბიბლიოთეკაში, მოგვიანებით, 1207 წელს შეძენილი და გაყიდული იქნა აღმოსავლეთში ვენეციელთა მიერ, მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს.
დეჟავიუ არის ნაცნობობის შეგრძნება, ხოლო დეჟა ვექუ (შეგრძნება, თითქოს ეს რაღაც უკვე აღმქმელს გადახდენია/გაუვლია ცხოვრებაში) არის მოგონების განცდა.
სამეცნიერო მიღწევები დეჟავიუ-ს ხსნიან არა როგორც პრეკოგნიციას ან წინასწარმეტყველებას, არამედ, როგორც მეხსიერების ანომალიას, რომელიც ქმნის ეფექტს, თითქოს ამწამინდელი გამოცდილება ახსენდება.
ფენომენის ამგვარ ახსნას ამყარებს ის ფაქტი, რომ დეჟავიუ-ს დროს გახსენების განცდა ძალიან მძაფრია ძირითად შემთხვევებში, მაგრამ წინა გამოცდილების გარემოება გაურკვეველია.
პათოლოგიური, რომელიც ძირითადად ასოცირებულია ეპილეფსიასთან და არაპათოლოგიური, რომელიც ფიზიოლოგიურია და შეიძლება ნებისმიერ ჯანსაღ ადამიანსაც ახასიათებდეს.
ამ კორელაციამ მეცნიერებს აფიქრებინა, რომ დეჟავიუ შესაძლოა იყოს ნევროლოგიური ანომალია, რომელიც დაკავშირებულია ტვინში არასათანადო იმპულსების გადარებასთან, რომელიც გვიქმნის შეგრძნებას, რომ ის, რაც ახლა მიმდინარეობს, უკვე მომხდარა წარსულში და ამის გამოცდილება ადამიანს უკვე აქვს.
როგორც ადამიანების უმეტესობა იტანჯება რეგულარული ეპილეფსიური ეპიზოდებით ხდება ხოლმე ხშირად, მაგრამ არა ყოველთვის, ჩაძინებამდე, ვარაუდობენ, რომ მსგავსი ნევროლოგიური ცდომილება ხდება დეჟავიუ-ს დროს, რაც მცდარი მეხსიერების გამომწვევი.
ამჟამად, არცერთი გენი არ არის ცალსახად დაკავშირებული დეჟავიუ-სთან, თუმცაღა ვარაუდობენ, რომ გენი, მეათე ქრომოსომაზე შესაძლოა იყოს დაკავშირებული დეჟავიუ სთან.
ზოგიერთი ნარკოტიკული საშუალება ზრდის დეჟავიუს შანსებს მომხმარებლებში, რის შედეგადაც იქმენა ეფექტი, თითქოს მომენტი, რომელიც ახლა ხდება, თითქოს უკვე მომხდარა აქამდე.
კვლევა წარადგინეს ჯანმრთელი ადამიანის შესახებ, რომელსაც დაეწყო ინტენსიური და განმეორებადი დეჟავიუ მას შემდეგ, რაც დაიწყო ამანტადინის და ფენილპროპანოლამინის მიღება, გრიპის სიმპტომების წინააღმდეგ.
იგი იმდენად დაინტერესდა ამ გამოცდილებით, რომ მთლიანად დაასრულა მკურნალობის კურსი და მაშინცე ამცნო ფსიქოლოგებს და მოუწოდა საკუთარი ქეისის შესწავლისკენ.
ესაა შემთხვევა, როცა ნასწავლი ინფორმაცია დავიწყებულია, თუმცა ამის მიუხედავად, მაინც შენახულია ტვინში და მსგავსი სცენები ან გამოცდილება, ამ დავიწყებულ ცოდნას აღვიძებს ან ნაცნობობის შეგრძნებას ბადებს.
ბოდვითი აშლილობის ან ინტოქსიკაციის მქონე ადამიანში ჟამე ვუმ შეიძლება გამოიწვიოს კაპგრას ბოდვა, კერძოდ პაციენტი ნაცნობ ადამიანს აბრალებს, რომ თავისი დუბლიორი და მატყუარაა.
ჟამე ვუს ხშირად დეჟავიუს საპირისპიროდ მოიხსენიებენ და აიგივებენ უცნაურ შეგრძნებასთან, რომ ადამიანი შთაბეჭდილების ქვეშაა, თითქოს პირველად ნახულობდეს ამ კადრს.
1963 წელს რობერტ ეფრონმა ბოსტონის ვეტერანთა ჰოსპიტალიდან ივარაუდა, რომ დეჟავიუ გამოწვეულია დაგვიანებული სიგნალების ორმაგი ნევროლოგიური პოცესით.
ვირტუალური რეალობით გამოკვლევა გვთავაზობს იდეას, რომ დეჟავიუს ახლად გამოცდილ სცენასა და მანამდე გამოცდილ, მეხსიერებაში ჩარჩენილ სცენას შორის მსგავსება ქმნის.
მიუხედავად იმისა, რომ წარსულში გამოცდილი სცენა გონებაში არ ამოტივტივდება ახალი სცენის ხილვისას, ის მაინც ახდენს გარკვეულ გავლენას - აჩენს შეგრძნებას, რომ ახლად ნანახი სცენა ნაცნობია.
მეხსიერებაზე დაფუძნებულმა განმარტებებმა შეიძლება გამოიწვიოს გარკვეული რაოდენობის არაინვაზიური ექპერიმენტული მეთოდების განვითარება, რომელთა საშუალებითაც ექსპერიმენტულ პირობებში შემოწმებადი დეჟავიუს ანალოგი შეიძლება შეიქმნას.
კლერი საუბრობს იმაზე, რომ დეჟავიუ შეიძლება იყოს ცნობა იმისა, რაც წარსულში უკვე მოხდა, ამიტომ დეჟავიუს ლაბორატორიული კვლევა ძალიან ემსგავსება მეთოდებს, რომელიც ცნობის ფენომენის გამოკვლევისას გამოიყენება.
იმისთვის, რომ ეს შეგრძნება ექსპერიმენტულ დონეზე წარმოექმნათ, ბანისტერმა და ზანგვილმა გამოიყენეს ჰიპნოზი, რათა გამოეწვიათ პაციენტებში პოსტ-ჰიპნოზური ამნეზია იმ მასალაზე, რომელიც მათ უკვე ნანახი ჰქონდათ.
როდესაც მასალასთან შეხება განმეორდა, პოსტ-ჰიპნოზური ამნეზიით გამოწვეულმა შეზღუდულმა აქტივაციამ 10-დან 3 მონაწილეში შედეგად გამოიღო ის, რასაც ავტორები უწოდებენ „პარამნესიას“.
ერთ-ერთი თეორია დეჟავიუს ფენომენს უკავშირებს სიზმარში ნანახ გამოცდილებას, რომელიც შემდეგ დაგვავიწყდა და მოულოდნელად შეგვახსენა თავი ღვიძილის მდგომარეობაში.
დეჟავიუს გამოცდილების სპონტანურობა უცნაურ შეგრძნებას, ან შოკს იწვევს, განსაკუთრებით კი მაშინ, როცა დეჟავიუ ხდება ადგილზე, სადაც არასდროს ვყოფილვართ.
ადრეული კვლევებში ცდილობდნენ ეპოვნათ კავშირი დეჟავიუ-სა და გონებრივ დაავადებებს შორის, როგორიც არის შფოთი, დისოციაციური იდენტობის მოშლა და შიზოფრენია, თუმცა ღირებული დიაგნოსტიკური კორელაციის პოვნა ვერ შეძლეს .
ციხე, რომელიც განლაგებულია მთებში, ვინაიდან იგი იყო აუღებელი მტრისთვის, წარმოადგენდა შირვანშაჰების რეზიდენციას და გამოიყენებოდა თავშესაფარად შირვანშაჰებისათვის მტრის შემოსევის დროს.
საუკუნის ვენეციელი მოგზაური ჯიოვან მარიო ანჯონელო, აღნიშნავდა ციხის აუღებლობას მისი განლაგების გამო და აღნიშნავდა ასევე მის სიდიდეს, რომელიც არ ჩამოუვარდებოდა ქალაქს.
მას შემდეგ, რაც სეფიანთთა სახელმწიფო მმართველმა ისმაილ -მა 1501 წელს აიღო ქალაქი ბაქო, მისმა ჯარმა ალყა შემოარტყა კალე-ი ბუგურტს, მაგრამ მისმა ჯარმა მისი აღება ვერ შესძლო.
ბაქოს საერთაშორისო ჰუმანიტარული ფორუმის მთავარი მიზანია შექმნას დიალოგი, შესაბამისი არენის შექმნა გლობალური საკითხების განხილვისთვის და მომავალი ათწლეულის სტრატეგიის განსაზღვრა.
ფორუმის ორგანიზატორებისა და მონაწილეების ძირითად ამოცანას წარმოადგენს: სოციალურ და ჰუმანიტარულ მეცნიერებებში ახალი წესრიგის ჩამოყალიბება, გლობალური ამოცანების ფართო სპექტრის საერთაშორისო დონეზე განხილვა.
სხდომებსა და ფორუმზე დისკუსიების მნიშვნელოვან ასპექტს წარმოადგენს — საუკეთესო პრაქტიკის გაცვლა, თანაცხოვრება ინკლუზიურ საზოგადოებაში, ადამიანის უფლებათა უნივერსალური და მდგრადი განვითარების მოძიება, რელიგიური ექსტრემიზმისთვის ხელის შეშლა,მულტიკულტურალიზმის გაფართოება.
2012 წლის 4-5 ოქტომბერს ჩატარებულ მეორე საერთაშორისო ჰუმანიტარულ ფორუმში მონაწილეობა მიიღო 70 ქვეყნისა და შვიდი საერთაშორისო ორგანიზაციის წარმომადგენლებმა.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიამ კიდევ რამდენიმე წელი იმოქმედა და 1933 წელს, უღმერთობის პერიოდში, დახურეს, ხოლო მის შენობაში განათავსეს წარმოების საამქრო.
ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე, ეგვტერები კი ელისე წინასწარმეტყველის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, პეტრე და პავლე მოციქულებისა და იოანე ოქროპირის სახელზე.
1989 წლის მაისში, ნაწილობრივი რესტავრაციის დასრულების შემდეგ აკურთხეს ეკლესიის მხოლოდ ერთი ნაწილი - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეგვტერი.
უზრუნველყოს დოკუმენტების მიღება აზერბაიჯანის სახელმწიფო არქივის ფონდში, რომელიც წარმოადგენს ისტორიულ, სამეცნიერო, სოციალურ, ეკონომიკურ, პოლიტიკურ, კულტურულ, მხატვრულ და სხვა დოკუმენტებს;
სააგენტოს ძირითადი ფუნქციებია მონაწილეობა პოლიტიკურ შემადგენლობაში ეროვნული არქივების მართვის კუთხით; აზერბაიჯანის კულტურული მემკვიდრეობისა და ისტორიის, ასევე სამეცნიერო, ისტორიული, სოციალური, ეკონომიკური მნიშვნელობის დოკუმენტაციის მიღება, დაცვა და ფრთხილად გამოყენება; საარქივო რესურსების შეგროვება, კატეგორიზაცია, აღრიცხვა და მართვა; საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამისად არქივების მართვის სისტემის მუდმივად შეცვლა; აზერბაიჯანის მთავრობისთვის სახელმწიფო არქივების სტატუსის შესახებ ანგარიშების წერა.
დღეისათვის ეროვნული არქივის ცენტრალური დეპარტამენტის, 15 რეგიონალური უწყება და ნახიჭანის ავტონომიური რესპუბლიკის სახელმწიფო არქივის 6 სახელმწიფო არქივია.
ეროვნული არქივის დეპარტამენტი დაფუძნდა 2002 წლის 2 დეკემბრის პრეზიდენტის ბრძანებულებით მინისტრთა კაბინეტის არსებულ მთავარ საარქივო სამმართველოს მიერ, რომელიც არსებობდა 1994 წლის 11 მარტიდან.
სააგენტო უზრუნველყოფს სახელმწიფო პოლიტიკის განხორციელებას ეროვნული არქივების განახლებისა და შენარჩუნების, პირდაპირი ღონისძიებების მეშვეობით მონაცემთა შეგროვებისა და დოკუმენტების შენახვის თვალსაზრისით.
სამმართველო უზრუნველყოფს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო პოლიტიკის განხორციელების, განახლების და შენარჩუნების პროცესში ეროვნული არქივის მიერ პირდაპირი საქმიანობის სფეროში შეძენასთან და კონსერვაციასთან დაკავშირებულ დოკუმენტების მოძიება შენახვას.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული არქივის დეპარტამენტი — ცენტრალური აღმასრულებელი ორგანო, რომელიც დაარსდა აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტთან არსებული მთავარი არქივის ბაზაზე აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის 2002 წლის 2 დეკემბრის 816 ბრძანებულების საფუძველზე („აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საარქივო მუშაობის გაუნჯობესობასთან“ და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო პოლიტიკასთან დაკავშირებული საარქივო სამუშაოების სფეროს პოლიტიკასთან დაკავშირებით).
აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ, ბოლშევიკებმა 1921 წელს სახალხო კომისარიატში დააარსეს განათლების სახელმწიფო ფონდის მიერ დაფინანსებული სახელმწიფო არქივი.
ძეგლი თავდაპირველად საშუალო ზომის დარბაზულ ეკლესიას წარმოადგენდა, რომელიც დროთაგანმავლობაში რამდენჯერმეა გართულებული სხვადასხვა დანიშნულების სათავსებით.
საკურთხეველი სწორკუთხაა, დაახლოებით ორიმეტრის სიმაღლეზე კი ტრომპების საშუალებით კოლოფისებურ კონქში გადადის; მეტად საინტერესოა ტრომპების მხატვრული გადაწყვეტა - კარგად თლილ ფლეთილ ქვას ორივე მხარეს შირიმის ქვები ეყრდნობა, რომელთაც ღრმად ამოჭრილი წყვილ-წყვილი თაღიამშვენებს.
სამ თაღიანი შირიმის ქვებია ჩასმული საკურთხევლის შირიმისავე სატრიუმფო თაღის საბრჯენებად, თუმცა ქვისგანაა შესრულებული მეორე სატრიუმფო თაღი, რომელიც ნახევარ წრიული კამარის ცენტრშია მოთავსებული.
მიუხედავად ამისა, ქალაქის მოსახლეობამ მათ ღირსეული მასპინძლობა გაუწია, ახსოვდა რა ძველი წინასწარმეტყველება იმისა შესახებ, რომ ერთ დღეს მარტოსული მთის განძი იქცევა ოქროს მდინარეებად.
მუშაობდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში; 2010 წლიდან არის გაზეთ „24 საათი – -ის“ ლიტერატურული დამატება „წიგნების“ რედაქტორი; 2011 წელს იყო ქართული ლიტერატურული ჟურნალის „თავისუფალი დროის“ რედაქტორი; 2004 წლიდან დაიწყო ნაწარმოებების გამოქვეყნება.
1972 წელს გამოსცა "ქალი და სექსი" , სადაც ის უპირისპირდებოდა კულტურულ ნიადაგზე დამკვიდრებულ ქალის სხეულზე ძალადობის პრაქტიკას, მათ შორის ქალის წინადაცვეთასაც.
1981 წლის სექტემბერს ეგვიპტის პრეზიდენტის ანვარ ალ-სადათის ბრძანებით დააკავეს და იმავე წლის ბოლოს პრეზიდენტის მკვლელობიდან ერთ თვეში გაათავისუფლეს.
თავიდან ის მუშაობდა საკუთარ მშობლიურ სოფელში, სადაც ერთ-ერთი ოჯახური ძალადობის მსხვერპლი ქალის დაცვის მცდელობის შემდეგ ნავალი დაიბარეს უკან ქაიროში.
მამამისი განათლების სამინისტროში მუშაობდა სანამ ის ეგვიპტის 1921 წლის აჯანყებების დროს ბრიტანეთის მიერ ეგვიპტის და სუდანის ოკუპაცისს წინააღმდეგ კომპანიის გამო ნილოსის დელტაში მდებარე პატარა სოფელში არ გადაასახლეს.
სამედიცინო პრაქტიკაში ნავალი ხვდებოდა ქალების ფსიქოლოგიურ და ფიზიკურ პრობლემებს რომელიც დაკავშირებული იყო საზოგადოების ქცევის წესებთან, პატრიარქალურ და კლასობრივ ზეწოლასთან.
ნავალი ქაიროში იყო: სააავტორი ხელოვნებისა და სოციალურ მეცნიერებათა უმაღლესი საბჭოს წევრი; ჯანდაცვის სამინისტროს, ჯანდაცვის განათლების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი; ეგვიპტის სამედიცინო ასოციაციის გენერალური მდივანი; -ინის მთავარი რედაქტორი და -ის რედაქტორი.
ის განაგრძობდა ქალთა უფლებების დაცვის მიმართულებით აქტივიზმს და აპირებდა 2005 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას, თუმცა კანდიდატის მიმართ კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნები ვერ დააკმაყოფილა.
2014-ში ინტერვიუს დროს ნავალიმ თქვა: "ქალებზე ძალადობის ფესვები პოსტ-მოდერნისტულ კაპიტალიზმის სისტემაში დევს, რომელსაც რელიგიური ფუნდამენტალიზმი უჭერს მხარს".