polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ნოვოჩერკასკის დონის კაზაკთა ისტორიის მუზეუმი — კაზაკური მუზეუმების გაერთიანება ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
კერძოდ: მთავარი შენობა, ატამანის სასახლე, მიტროფანე გრეკოვის სახლ-მუზეუმი, კრილოვის სახლ-მუზეუმი და საგამოფენო დარბაზი ბუდიონოვსკის ქუჩაზე.
მუზეუმთან მოქმედებს საზოგადოებრივი გაერთიანებები: „კრილოვის პარასკევი“, „ლიტერატურული სასტუმრო“, ბავშვთა შემოქმედების სტუდია, მოსწავლეთა ისტორიული კლუბი „მემკვიდრეობა“.
მუზეუმის მთავარ შენობაში ინახება კაზაკთა ისტორიის ამსახველი ექსპონატები, კაზაკების საცხოვრებელი და სამხედრო კოსტიუმები , ცეცხლსასროლი და ცივი იარაღები, შეწყალების სიგელები, დონის კანცელარიის დოკუმენტები, იმპერატორის პორტრეტები და ასავლეთ-ევროპელი მხატვრების ნამუშევრები.
მუზეუმი მოიცავს ექვს განყოფილებას: ისტორიამდელი, ისტორიული, ბუნებრივ-ისტორიული, ბიბლიოთეკა, ისტორიული არქივი და სამხედრო რეგალიების განყოფიილება.
ლევ გრიგორის ძე ლოპატინსკი (; დ. , 1842, დაბა დოლინო, გალიცია — გ. 21 აგვისტო, 1922, ბაქო) — უკრაინელი პედაგოგი, ლინგვისტი, ფილოლოგი, ფოლკლორისტი, ეთნოგრაფი, იბერიულ-კავკასიურ ენათა მკვლევარი, სახელმწიფო მრჩეველი.
1901 წლიდან მოსკოვის საიმპერატორო არქეოლოგიური საზოგადოების კავკასიის განყოფილების დამფუძნებელი და მისი უცვლელი თავმჯდომარე, ხოლო 1921 წლიდან საპატიო თავმჯდომარე.
1874 წელს იგი ნოვგოროდ-სევერსკის გიმნაზიის ინსპექტორად დაინიშნა ტროიცკის გიმნაზიაში, 1877 წელს კი იმავე თანამდებობაზე გადაიყვანეს უფაში.
1917 წელს, რევოლუციის დასაწყისში ლოპატინსკი ძველებურად განაგებდა სასწავლო ოლქს, მაგრამ მას შემდეგ რაც ოლქში შეიქმნა კომისარიატი სასწავლო პროცესების სამართავად, იგი იძულებული გახდა, დაეტოვებინა სამსახური და მთლიანად სამეცნიერო მუშაობას მიეძალა.
ახლადგახსნილი ამიერკავკასიის უნივერსიტეტში იგი თავდაპირველად დოცენტად აირჩიეს, შემდეგ კი პროფესორად, მაგრამ 1919 წლის შემოდგომაზე, უნივერსიტეტის დახურვის შემდეგ, მან დატოვა თბილისი, საცხოვრებლად ბაქოში გადავიდა და მუშაობა დაიწყო ბაქოს უნივერსიტეტში პროფესორად სადაც კითხულობდა ბერძნულ-რომაული და ბიზანტიური ლიტერატურის ისტორიას.
ორიოდე წერილი დაცულია თბილისის ლიტერატურის მუზეუმში, სადაც ლოპატინსკი თხოვნით მიმართავს გრაფინია პრასკოვია უვაროვას გააგზავნოს აფხაზეთში ექვთიმე თაყაიშვილი, 1903 წელს ახლადაღმოჩენილი ქართული ეპიგრაფიკული მასალის წასაკითხავად.
რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს ლოპატინსკიმ სურვილი გამოთქვა წვეოდა თურქეთში გადასახლებულ უბიხ მოსახლეობას მათგან უბიხური ენის შესწავლის მიზნით, რაზეც უმაღლესი მთავრობისაგან უარი მიიღო.
არაერთი სტატია აქვს დაწერილი ლვოვის მალოროსიულ ჟურნალებში: „“, „“ და გაზეთ „“-ში, რის შემდეგადაც მისი ნაშრომები იბეჭდებოდა „ “-ში, სადაც მიმოხილული ჰქონდა ჩრდილოეთ მოლოროსიის დიალექტის თავისებურებები.
ლოპატინსკის მეცნიერული საქმიანობის გთვალისწინებით ბაქოს უნივერსიტეტმა მას დისერტაციის დაუცველად მიანიჭა კავკასიური ენებისა და ლიტერატურის დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი.
თანამედროვე პოლიტიკაში თავისუფლება მიჩნეულია, როგორც საზოგადოებაში კონტროლისა ან რეპრესიული შეზღუდვების გარეშე ცხოვრება - შეზღუდვების, რომლებიც ხელისუფლებამ დაადგინა ცხოვრების წესზე, ქცევასა და პოლიტიკურ შეხედულებებზე.
ქართულ ენაში თავისუფლების ორი გაგება არსებობს, ერთი მათგანი პიროვნულ თავისუფლებას, თავისუფალ ნებას გამოხატავს, ხოლო მეორე უფრო ფართო გაგებისაა და ზოგადადამიანურ თავისუფლებას გულისხმობს.
მაგალითად, ადამიანს შეიძლება ჰქონდეს მკვლელობის შესაძლებლობა, მაგრამ არ ჰქონდეს მკვლელობის თავისუფლება, რადგან ეს უკანასკნელი მაგალითი ართმევს სხვებს უფლებას, იყვნენ დაცული და უსაფრთხოდ.
სიტყვა „თავისუფლება“ ხშირად გამოიყენება ლოზუნგებში, როგორიცაა „სიცოცხლე, თავისუფლება და ბედნიერებისკენ სწრაფვა“ ან „თავისუფლება, თანასწორობა, ძმობა“.
თავისუფლების ინგლისურენოვანი ერთ-ერთი შესატყვისი „“ სათავეს იღებს ლათინური სიტყვისგან „“, რომელიც მომდინარეობს თავისუფლების არქაული რომაული ქალღმერთის ლიბერტასის სახელიდან.
ფილოსოფიის საწყისებთან განისაზღვრა თავისუფლების პრინციპის ზოგიერთი ისეთი ასპექტი, რომელიც დღემდე მიეკუთვნება თავისუფალი მოქმედების არსისეულ კომპონენტებს.
იმდროინდელმა მოაზროვნეებმა ცხადად დაინახეს, რომ თავისუფლების საკუთრივი სივრცე უნდა მონახულიყო და ის მოინახა კიდეც – ჭეშმარიტი შემეცნებისა და პრაქტიკული მოქმედების სფერო აღმოჩნდა თავისუფლების სავანე.
სოკრატეს აზრით, თავისუფალი ის არის, ვინც გონივრულად და ზნეობრივად იქცევა; პლატონის მიხედვით, ლტოლვებით შეპყრობილი ადამიანი თავისუფალი ვერ იქნება, რადგან თავისუფლება პასუხისმგებლობას გულისხმობს; არისტოტელეს აზრით, ბრძენი თავისუფლების პრინციპის მიხედვით მოქმედებს და გარეგან მიზანდასახულობებს არ ემორჩილება.
სტოელებმა ეს პრინციპი კიდევ უფრო განავითარეს; მათ თავისუფლება გაიგეს, როგორც გარეგან იძულებათაგან, ლტოლვათაგან და მავნე მიდრეკილებათაგან დამოუკიდებლობა.
იგი, ერთი მხრივ, ქართული ფილოსოფიის აზროვნების განვითარებას, განახლებას, ევროპეიზაციას ესწრაფოდა, მაგრამ ისე, რომ ქართულ ტრადიციასთან, ეროვნულ ფესვებთან მისი კავშირი არ გაეწყვიტა.
აქედან გამომდინარე, ანტონ -მა მიზნად დაისახა ქართული განათლების სისტემის აგება და ხელი მიჰყო ფართო ეროვნულ-კულტურულ საგანმანათლებლო პოლიტიკის განხორციელებას.
თუკი აქა-იქ თავისუფლების შესახებ მსჯელობას ვხვდებით, უმეტესწილად, მარქსისტულ-ლენინისტური ფილოსოფიის კონტექსტში ან კიდევ ფილოსოფიის ისტორიის მნიშვნელოვანი წარმომადგენლების (მაგ., კანტი, ჰეგელი, ნიცშე, შოპენჰაუერი, ჰუსერლი, ეგზისტენციალისტები და ა. შ.) მიერ შექმნილი თავისუფლების კონცეფციების განხილვისა და ანალიზის დროს.
იშვიათ გამონაკლისს წარმოადგენს მერაბ მამარდაშვილის ფილოსოფიური ნაშრომები, რომელთა მიზანი სოციალური ძალების გამოთავისუფლება და იმგვარი სააზროვნო სივრცის შექმნაა, სადაც ნებისმიერი ადამიანი საკუთარი თავის „არტიკულირებას“, ანუ თავისუფლების რეალიზებას შეძლებს.
სხვაგვარად რომ ვთქვათ, უფლებებს ხშირად პოზიტიურ უფლებებს უწოდებენ, რაც გულისხმობს ხელისუფლების აქტიურ მოვალეობებს თითოეული ადამიანის მიმართ.
თავისუფლებებს კი ზოგჯერ ნეგატიურ უფლებებს უწოდებენ - რაც გულისხმობს ხელისუფლებისთვის ჩვენი ცხოვრების სხვადასხვა სფეროში ჩარევის შესაძლებლობის აკრძალვას.
სხვა სიტყვებით, თუ კი ადამიანს აქვს რაიმეს უფლება, ხელისუფლება ვალდებულია, რაღაც გამიკეთოს, ხოლო თუ მე მეკუთვნის რომელიმე თავისუფლება, სახელმწიფომ თავი უნდა შეიკავოს რაიმე ქმედებისგან.
ეროვნული თავისუფლების იდეა საფუძვლიანად განავითარეს საუკუნის დიდმა ქართველმა მოღვაწეებმა, „თერგდალეულებმა“ , რომლებიც საქართველოში არსებული „რუსიფიკატორული პოლიტიკის“ წინააღმდეგ იბრძოდნენ.
1776 წლის შეერთებული შტატების დამოუკიდებლობის დეკლარაციის თანახმად, ყველა ადამიანს აქვს ბუნებრივი უფლება „სიცოცხლის, თავისუფლებისა და ბედნიერებისკენ სწრაფვისა“.
მონების მფლობელები ამტკიცებდნენ, რომ მათი თავისუფლება უპირველესი იყო, ვინაიდან ეს ეხებოდა ქონებას, მათ მონებს და რომ შავკანიანებს არ ჰქონდათ ისეთი უფლებები, რომელთა აღიარებაც ნებისმიერ თეთრკანიანელს ევალებოდა.
მხოლოდ 1866 წელს, სამოქალაქო ომის შემდეგ, შეიტანეს ცვლილებები აშშ-ის კონსტიტუციაში, რის შედეგადაც, ეს უფლებები გავრცელდა ფერადკანიანებზე, ხოლო 1920 წლის შემდეგ ქალებზე.
ორიენტალურ დესპოტიზმში მხოლოდ ერთი ადამიანი იყო თავისუფალი, ანტიკურ დემოკრატიასა და არისტოკრატიაში – მხოლოდ ზოგიერთი, ხოლო ქრისტიანულ სახელმწიფოში თითოეული ადამიანი ღმერთისა და კანონის წინაშე თავისუფალი და თანასწორუფლებიანია.
ძველი ინდოეთის მავრიის იმპერიაში ყველა რელიგიისა და ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელს ჰქონდა გარკვეული უფლებები თავისუფლების, ტოლერანტობისა და თანასწორობის თვალსაზრისით.
ტოლერანტობის არსებობა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე მოიძებნება აშოკას ბრძანებულებებში, რომლებიც ხაზს უსვამენ მთავრობის მიერ ტოლერანტობის მნიშვნელობას საზოგადოებრივ პოლიტიკაში.
არისტოტელე ამბობდა: „სხვისგან დამოკიდებულებაში ყოფნის უარყოფა ნიშნავს იმას, რომ მოიქცე ისე, როგორც გსურს, მაგრამ რაც შენ სასარგებლო გგონია, ყოველთვის არაა მომგებიანი და იმის კეთება, რაც თითოეულს სურს, კაცს ვერ დაიცავს იმ ბოროტებისაგან, რაც ყოველ ადამიანშია მოცემული.
თავისუფლების გაგების ორიგინალური მცდელობაა მოცემული ცნობილი ქართველი ღვთისმეტყველისა და ფილოსოფოსის, გაბრიელ ქიქოძის „ცდისეული ფსიქოლოგიის საფუძვლებში“.
თუკი თავისუფლების პრინციპი გააზრებული არ იქნება, მაშინ ადამიანი ვერ მოახერხებს კეთილისა და ბოროტის განსხვავებას და, რაც მთავარია, მათ შორის არჩევანის გაკეთებასაც.
შარლ ლუი დე მონტესკიე და ჟან ჟაკ რუსო იმის დადგენას ცდილობდნენ, თუ რა უნდა მოიმოქმედონ კანონებმა, თავისუფლება რომ უზრუნველყონ სახელმწიფოში.
სოციალური კონტრაქტის თეორიის შესახებ მსჯელობდნენ თომას ჰობსი, ჯონ ლოკი, ჟან ჟაკ რუსო, თუმცა პირველი, ვინც ამ იდეას განიხილავდა პლატონი იყო.
კანტის ფილოსოფიაში სათანადო ასახვა პოვა ევროპულ განმანათლებლობაში ფესვგადგმულმა წარმოდგენამ, რომ თავისუფლება პოლიტიკის, მორალის და მოქმედების სფეროებშია შესაძლებელი, ხოლო ბუნების სფეროს კი საკუთარი კანონები განაგებს, თავისუფლება არის ნების წინაპირობა, რომელსაც საკუთარი კანონები აქვს .
სასულიერო და საერო ლორდები და თემები უმორჩილესად სთხოვენ თქვენს უდიდებულესობას, რომ მომავალში არავინ აიძულონ, გადაიხადოს ან გაიღოს რაიმე ძღვენის, სესხის, შეწირულობის, გადასახადის ან რაიმე მსგავსი ხარკის სახით პარლამენტის აქტით დადგენილი თანხმობის გარეშე: და რომ არავის სთხოვონ პასუხი, დაფიცება, იძულებით სამსახური, არ დაიჭირონ ან სხვა მხრივ არ შეავიწროონ, ან არ შეაწუხონ ამ გადასახადების ან მის გადახდაზე უარის თქმის გამო.
თავის წიგნში „თავისუფლების ორი ცნება“, ესაია ბერლინმა ფორმალურად ჩამოაყალიბა განსხვავება ორ პერსპექტივას შორის, როგორც განსხვავება თავისუფლების ორ საპირისპირო კონცეფციას შორის: პოზიტიური თავისუფლება და ნეგატიური თავისუფლება.
ეს უკანასკნელი ნიშნავს ნეგატიურ პირობას, როდესაც ადამიანი დაცულია ტირანიისა და ხელისუფლების თვითნებური განხორციელებისგან, ხოლო პირველი გულისხმობს თავისუფლებას, რომელიც მოდის თვითდაუფლებისგან, შინაგანი იძულებებისგან, როგორიცაა სისუსტე და შიში.
თავისუფლების დიდი ქარტია არ იყო ამ ტიპის პირველი დოკუმენტი, რომელიც ინგლისში შეიქმნა, თუმცა იგი ითვლება თანამედროვე კონსტიტუციური სამართლის საფუძველად.
ქარტიის მიხედვით, მეფეს გარკვეული უფლებების დათმობა უწევდა, უნდა დამორჩილებოდა სამართლებრივ პროცედურებს და ეღიარებინა, რომ მეფეც შეზღუდული იყო კანონით.
ყველა რელიგიისა და ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელს მიეცა თანაბარი უფლებები, ჰქონდათ რელიგიური თავისუფლება, ქალებს ისეთივე უფლებები ჰქონდათ, როგორც კაცებს, ხოლო მონობა გაუქმდა ძვ.
წიგნში „თავისუფლების შესახებ“ ჯონ სტიუარტ მილი შეეცადა განესაზღვრა „. ძალაუფლების ხასიათი და საზღვრები, რომელთა ლეგიტიმურად განხორციელება შეუძლია საზოგადოებას ინდივიდზე“, და როგორც ასეთი, იგი აღწერს თანდაყოლილ და უწყვეტ ანტაგონიზმს თავისუფლებას და ავტორიტეტს შორის და, შესაბამისად, , ჩნდება კითხვა „როგორ უნდა მოხდეს ინდივიდუალური დამოუკიდებლობისა და სოციალური კონტროლის შესაბამისი კორექტირება“.
1215 წლამდე, ქარტიები გამოსცეს უილიამ -მა, ჰენრი -მა და ჰენრი -მ, თუმცა თავისუფლებათა დიდი ქარტია მათგან - კლასიკური სამეფო აქტებისგან - იმით განსხვავდებოდა, რომ იგი არ იყო მხოლოდ მეფის მიღებული, ამასთან ერთად, უზრუნველყოფდა თავისუფლებათა დაცვასა და მოქმედებას და რაც მთავარია, სამეფო ხელისუფლებას ზღუდავდა.
1679 წელს ინგლისის პარლამენტმა მიიღო ჰაბეას კორპუს აქტი, რომელიც კრძალავდა უკანონო ან თვითნებურ პატიმრობას, ხოლო 1689 წელს უფლებათა ბილმა მიანიჭა პარლამენტის წევრებს სიტყვის თავისუფლება და განამტკიცა ინგლისში არსებული სამოქალაქო უფლებები.
კარლ მარქსის აზრით, თავისუფლება კაპიტალისტურ საზოგადოებაში შეუძლებელია, მისი განხორციელება მხოლოდ მომავლის საზოგადოებაშია შესაძლებელი, სადაც არსებული საწარმოო ურთიერთობები და გაუცხოება იქნება მოხსნილი.
ეს ეხებოდა მხოლოდ თავისუფალ მამაკაცებს, რადგან ათენში ქალებს არ შეეძლოთ ხმის მიცემა ან თანამდებობის დაკავება და იურიდიულად და სოციალურად იყვნენ დამოკიდებულნი მამაკაც ნათესავზე.
ჯონ სტიუარტ მილმა თავის ნაშრომში „თავისუფლების შესახებ“, პირველმა განასხვავა თავისუფლების ორი გაგება - მოქმედების თავისუფლება და თავისუფლება, როგორც იძულების არარსებობა.
1628 წელს დადებული უფლებათა პეტიცია ხელშეკრულების კლასიკური ნიმუშია, იგი განსაზღვრავდა ინგლისელ სუბიექტთა თავისუფლებებს, რომელიც მიღებულ იქნა ინგლისის პარლამენტის მიერ:
საუკუნის ბოლოს მილეროვოზე გავიდა სამხრეთ-აღმოსავლეთის რკინიგზა, ხუტორი გახდა მნიშვნელოვანი სარკინიგზო კვანძი ეკატერინინის რკინიგზის ხაზზე.
აქ ინახავდნენ და გადაამუშავებდნენ სოფლის მეურნეობის პროდუქციის მნიშვნელოვან ნაწილს, რომელიც იგზავნებოდა ზემო დონიდან და უკრაინიდან რუსეთის ცენტრალურ გუბერნიებში გასაგზავნად.
მილეროვო როსტოვის ოლქის ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქია, მდებარეობს დონ-დონეცკის დაბლობის ფარგლებში, მდინარე გლუბოკაიას დინებს ზემოწელში.
ქალაქი მილეროვო დაარსდა 1786 წელს, როგორც ხუტორი და ეწოდა არმიის სერჟანტ ივან მილერის სახელი, რომელმაც 1786 წლის 14 თებერვალს ეკატერინე -ის ბრძანებით მიიღო ცარიელი მიწის ნაკვეთი მდინარე გლუბოკაიას ნაპირზე.
5“-ის გეიმპლეი არის წინამორბედის მსგავსი, სადაც ვირტუალური კამერა წარმოდგენილია მესამე პირის პერსპექტივით, თუმცა ის არის სერიიდან პირველი, რომელსაც გააჩნია კოოპერატიული რეჟიმის მხარდაჭერა, აგრეთვე ითვლება პირველ თამაშად სერიიდან, რომელშიც არ არის გამოყენებული -ის ჟანრის ელემენტები.
2017 წლის ივნისის მონაცემით, მსოფლიოს მასშტაბით გაიყიდა თამაშის 7.2 მილიონი ასლი და იქცა -ის ყველაზე გაყიდვად თამაშად და ასევე ყველაზე გაყიდვადად სერიიდან.
სიუჟეტი მიმდინარეობს „ 4“-ის მოვლენებიდან 5 წლის შემდეგ, აფრიკის ერთ-ერთ რეგიონში, ორგანიზაცია .-ის წევრების, კრის რედფილდის და შევა ალომარის გარშემო, რომლებსაც ორგანიზაციისგან დავალებული აქვთ მსოფლიოს გაწმენდვა ბიოლოგიური იარაღისგან.
საბჭომ მიესალმა საქართველოსა და აფხაზეთს შორის გაფორმებულ ურთიერთგაგების მემორანდუმს და აღნიშნა, რომ კონფლიქტის ზონაში საერთაშორისო თანამეგობრობის გააქტიურება, ხელს შეუწყობს მშვიდობის დამყარებას.
საბჭომ ასევე გაითვალისწინა მოსკოვში გამართული მოლაპარაკებები და 1994 წლის 11 იანვარს, კონფლიქტის მოგვარების მიზნით ჟენევაში დაგეგმილი მოლაპარაკებები.
თუმცა, ამავე დროს საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა საქართველოში არსებულ ჰუმანიტარულ სიტუაციასთან და დევნილთა და ლტოლვილთა რაოდენობის ზრდასთან დაკავშირებით.
50 სამხედრო დამკვირვებლის განლაგების შემდეგ, გენერალურმა მდივნმა, ბუტროს ბუტროს-გალიმ გამოთქვა კიდევ უფრო მეტი დამკვირვებლების გამოგზავნის სურვილი იმ შემთხვევაში, თუ სიტუაცია გაუმჯობესდება.
ამ თვალსაზრისით, მხარეებს მოუწოდეს შეასრულონ თავიანთი ვალდებულებები ურთიერთგაგებისა და ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების მიხედვით და უზრუნველყონ -ის პერსონალის უსაფრთხოება.
რეზოლუციის ბოლოს, საბჭომ მოუწოდა ლტოლვილების მშობლიურ სახლში დაბრუნებისა და სამოქალაქო მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევისკენ, ხოლო დონორ ქვეყნებს შესთავაზეს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ჰუმანიტარულ დახმარებაში წვლილის შეტანა.
იყო რეჟიმის უაღრესად გავლენიანი წევრი, ასევე ის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ადამიანთაგან იყო, რომელთანაც ბაშარ ალ-ასადი რეგულარულად კონსულტაციებს გადიოდა სირიის სამოქალაქო ომის დროს.
1994 წელს ბაზელ ალ-ასადის გარდაცვალების შემდეგ, მახლუფმა თავისი მეუღლის შემცვლელად მაჰერ ალ-ასადს ხედავდა, რომელიც მისი უმცროსი ვაჟი და სირიის გენერალი იყო.
თუმცა, ამის ნაცვლად, ლონდონიდან ბაშარ ალ-ასადი დაბრუნდა, რომელიც შეუერთდა სამხედროებს და წარმატებით შეცვალა თავისი მამა პრეზიდენტის პოსტზე.
2012 წელს, მახლუფი და ასადის ოჯახის სხვა წევრები, ასადის რეჟიმის მიერ მომიტინგეებზე თავდასხმის გამო, ევროკავშირის სამოქალაქო სანქციების ქცეშ მოექცნენ.
გეგმის მიხედვით, ციხეები შიგნით სასახლეებით ძირითადად შუშის ციხის აღმოსავლეთ მხარეს, ბუნებრივ ბორცვებზე ან ციცაბო კლდეების კიდეზე იყო განთავსებული.
შუშის ციხეში აშენებული ციხეებიდან მხოლოდ ორმა მოაღწია ჩვენს დრომდე კარგ მდგომარეობაში, მათგან ერთია ყარაბოიუქ ჰანიმის ციხე, რომელიც მდებარეობს ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარეს, ხოლო მეორე არის ფანაჰალი ხანის ციხე, რომელიც დგას კლდის პირას.
იმის გამო, რომ ტერიტორია, სადაც შუშის ციხე მდებარეობს, უნიკალური სტრატეგიული თავისებურებით გამოირჩევა, ციხის შიგნით არსებული სიმაგრეების მშენებლობა, მათ შორის ფანაჰალი ხანის ციხე, შუშის ციხის მშენებლობასთან ერთად დაიწყო.
სასახლე შედგებოდა ორ სართულად განლაგებული უამრავი ოთახისგან და -ს ფორმის დიდი საზეიმო დარბაზისგან, რომელიც ამ სასახლის ცენტრალურ კომპოზიციას წარმოადგენდა.
დარბაზი გამოყოფილი იყო კოლოსალური ასაწევი ფანჯრებით - შებექეს სტილში (ეს სტილი ფართოდ იყო გავრცელებული საცხოვრებელ და კულტურულ მშენებლობაში დღევანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე — საუკუნეებში).
იმედს გამოვთქვამთ, რომ ჩვენთან ერთად, ერის კეთილმსურველნი და განმანათლებელნი, დაგვეხმარებიან ამ გაზეთის გამოცემაში, რომელიც შეიქმნა ჩვენი ერის სამსახურისათვის“.
გაზეთის ფურცლებზე იბეჭდებოდა პუბლიცისტური სტატიები, საკითხები დაკავშირებული ენასთან, ლიტერატურასთან, ხელოვნებასთან, ამონარიდები ორიგინალური ნაწარმოებიდან, ევროპული და აღმოსავლური ნაწარმოებების ნიმუშების თარგმანნი.
იგი გაზეთში აქვეყნებდა ინფორმაციას სოფლის ცხოვრებაზე, სოფლის მეურნეობაზე, მიწადმოქმედებაზე, საირიგაციო სამუშაოებზე, ეხმარებოდა გლეხებს სოფლის მეურნეობის საჭირბოროტო საკითხების გადაჭრაში.
ხანგრძლივი ბრძოლის შედეგად, მეფის რუსეთის კოლონიალური სისტემის პირობებში, მან მაინც მიაღწია აზერბაიჯანულ ენაზე გაზეთ „ექინჯის“ გამოშვების უფლებას.
2004 წელს თვითგამოცხადებულმა იმამმა ჰუსეინ ალ-ჰუსიმ წამოიწყო ანტისამთავრობო აჯანყება, რომელმაც იემენის ხელისუფლება დაადანაშაულა ზეიდიტების დისკრიმინაციაში.
რევოლუციური საბჭოს პრეზიდენტი, რომლის ლეგიტიმურობასაც არ აღიარებენ არცერთ საერთაშორისო დონეზე, არის დაჯგუფების წევრი მუჰამედ ალი ალ-ჰუსი.
გარდა ამისა ჰუსიტების ერთ-ერთი მოთხოვნა იყო ჩრდილოეთში მდებარე საადის მუჰაფაზისათვის უფრო მეტი ავტონომიის მოთხოვნა, სწორედ ამ რეგიონში ცხოვრობენ შიიზმის მიმდევრები.
ჰუსიტების მოწინააღმდეგეები მიიჩნევენ, რომ ისინი ცდილობდნენ აეღორძნებინათ ზეიდიტური იმამატი, რომელიც ჩრდილოეთ იემენის ტერიტორიაზე არსებობდა 1962 წლის რევოლუციამდე.
2014 წლის 21 სექტემბერს ჰუსიტებმა და იემენის მთავრობამ გაეროს შუამავლობით ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომლის მთავარი პუნქტი იყო მუჰამად ბასინდვას მთავრობის გადადგომა.
ჰუსიტების ლიდერის აბდელ-მალიქ ალ-ჰუსის მხრიდან მოსალოდნელი საფრთხის გამო აჰმად ავად იბნ მუბარაქმა უარი განაცხადა სათავეში ჩასდგომოდა მთავრობას.
2014 წლის აგვისტოში, ჰუსიტებმა დაიწყეს ქვეყნის რამდენიმე რეგიონში მასობრივი დემონსტრაციების განხორციელება, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან ხელისუფლების მიერ გამოცხადებულ ნავთობპროდუქტების სუბსიდიების შემცირებას, რამაც გამოიწვია ბენზინის ფასების მკვეთრი ზრდა.
2011 წელს, ქვეყანაში პრეზიდენტ სალეჰის წინააღმდეგ აჯანყების დაწყების შემდეგ, ჰუსიტებმა თავიანთი გავლენის სფეროები გააფართოეს იემენის ჩრდილოეთში.
მათ დაიწყეს შეიარაღებული ბრძოლა არა მარტო მთავრობის წინააღმდეგ, არამედ დაჯგუფება ალ-ისლაჰის, ალ-ქაიდას მებრძოლებისა და მათთან დაკავშირებული ანსარ აშ-შარიას წინააღმდეგ.
2014 წლის ნოემბერში გაეროს უშიშროების საბჭომ დააკისრა სანქციები დაჯგუფების ლიდერებს ხალიდ ალ-ჰუსის და აბდალაჰ იაჰია ალ-ჰაკიმს რადგან მათი ქმედებები „საფრთხეს უქმნიდნენ მშვიდობას, ქვეყნის სტაბილურობას და აბრკოლებდნენ პოლიტიკურ პროცესებს“.
2014 წლის დეკემბერში, მიუხედავად სექტემბერში ხელმოწერილი სამშვიდობო ხელშეკრულებისა, ჰუსიტები აგრძელებდნენ შეიარაღებულ ბრძოლას, დაამყარეს კონტროლი ქალაქების ახრაბისა და ხოდეიდის დიდ ნაწილზე.
საყოველთაოდ მიიჩნევენ, რომ ორგანიზაცია საიდუმლო სამხედრო და ფინანსურ დახმარებას იღებს ირანისა და მისი მომხრეებისაგან, როგორიცაა ჰეზბოლა სირიაში.
აქედან გამომდინარე, სახეობების გავრცელების არეალში შესაძლებელია შეიქმნას რამდენიმე სხვადასხვა ველური აკვარიუმი, რაც ხელს შეუწყობს მის მრავალფეროვნად წარმოჩენას.
მეტიც, არა მარტო გავრცელების არეალში, არამედ ერთ წყლის სისტემაშიც კი შეიძლება არსებობდეს რამდენიმე ბიოტოპი გასნხვავებული პირობებით და ცოცხალი ორგანიზმებით (მაგალითად სწრაფი დინების მქონე ცივი და ჟანგბადით მდიდარი წყლების ბიოტოპი, ან მდინარის მეჩხერი წყლების ბიოტოპი, რომლის ფსკერი უხვადაა დაფარული ფესვებითა და გაცვენილი ფოთლებით, ხოლო წყლის მაჩვენელი დაბალია და ა.შ.).
ნებისმიერი ბიოტოპური თუ ბუნებრივი აკვარიუმი წარმოადგენს ჩაკეტილ სისტემას გარდა ველური აკვარიუმისა, რადგან ბოლოს ველური აკვარიუმის ყველა ბინადარი თავის ადგილს უბრუნდება.
2016 წელს ან თვეების წინ იგივე ადგილას სადაც თევზები ბინადრობდნენ, აღნიშნულ ადგილზე აღარ იყვნენ, რადგან თევზების ზოგიერთ სახეობას ახასიათებს ადგილსამყოფელის შეცვლა გამრავლების და ზრდის პროცესში, ან საკვების ბაზის ამოწურვის შემდეგ.
ბიოტოპური აკვარიუმის შექმნისას ადამიანთა გარკვეული ნაწილი ეძებს ინფორმაციას და კითხულობს კონკრეტული ტიპის ბიოტოპის და მისი ბინადრების შესახებ, ზოგიც კი არასწორად ქმნის ბიოტოპს.
ველურ აკვარიუმს შეუძლია განიცადოს "მეტამორფოზა" თუ მას სახლში შევიტანთ ის დაკარგავს ველური აკვარიუმის სახელს და გახდება უნიკალური ბიოტოპური აკვარიუმი.
ოთახებში, დარბაზებში ან სხვა დახურულ შენობებში შექმნილი ბიოტოპები თუ სხვა ბუნებრივი აკვარიუმები იქმნება მასალის იმ მცირე არჩევნის გათვალისწინებით და ასე შემდეგ.
ველური აკვარიუმი შეცდომას არ უშვებს, ის სავსეა იმ ბალანსით, რომელიც ევოლუციის მილიონობით წლების განმავლობაში დამყარდა ბუნებაში, რაც ადამიანს მხოლოდ კარგისკენ ან ახლისკენ უბიძგებს.
თითქმის 200 წლის წინათ ის წერდა იმ შეკრულ წრეზე, რომელშიც აღმოჩნდებოდა ხოლმე აგრონომი სასუქების გამოუყენებლობის შედეგად: უსასუქოდ მოსავალი დაბალია, დაბალი მოსავლის დროს კი არა არის სამყოფი საკვები, შეუძლებელი ხდება ბევრი საქონლის შენახვა, მეურნეობა ნაკელს მცირე რაოდენობით იღებს, ხოლო ნაკელის სიმცირე იწვევს მოსავლიანობის დაცემას.
ბოლოტოვის მრავალ ნაშრომში „მიწათა გამოსწორებისა და განოყიერების შესახებ“ ჩვენ ვხვდებით უამრავ რცევას, როგორ დავამზადოთ, როგორ გამოვიყენოთ ნაკელი, ტორფი, ნაცარი, კირი და სხვ.
ბოლოტოვმა საფუძველი ჩაუყარა სწავლებას მიწათმოქმედების, თესლბრუნვის, ნიადაგის დამუშავების წესების, კულტურულ მცენარეთა თესვისა და სარეველებთან ბრძოლის შესახებ.
ნაყოფისა და მეყვავილეობის დიდი მცოდნე ბოლოტოვი გვასწავლიდა ბაღების გაშენებას, ხეხილის სანერგეთა მოწყობას, ხეთა მყნობას, ხეების მსხმოიარობის პერიოდში გადასვლის დაჩქარებას და ა.
ბოლოტოვს გამოწერილი ჰქონდა თესლების ნიმუშები სხვადასხვა ქვეყნებიდან და ამის საფუძველზე შექმნა თესლთა საუკეთესო კოლექცია - ნამდვილი ბოტანიკური ბაღი.
ვაშლისა და მსხლის ხეების სხვადასხვა ჯიშების საუკეთესო მცოდნემ, ბოლოტოვმა შექმნა მსხმოიარე მცენარეთა ჯიშების გარკვევის მსოფლიოში პირველი სახელმძღვანელო - „პომოლოგია“.
პეტრბურგში მეფის კარზე მას ადვილად შეეძლო კარიერა გაეკეთებინა, მაგრამ როგორც შემდგომ წერდა, მას ჰქონდა საშუალება საკუთარი თვალით ეხილა მეფის კარი და ყოველივე რაც იქ ხდებოდა.
მას დიდი სურვილი ჰქონდა სარგებლობა მოეტანა ხალხისითვის, ამიტომ გატაცებით მიჰყო ხელი სასოფლო-სამეურნეო საქმეს, მეცნიერულ კვლევებს მემცენარეობის, მეცხოველეობის დარგში, შეუდგა მეცნიერულ-საგანმანათლებლო მოღვაწეობას.
ბოლოტოვი იკვლევდა მცენარეთა განაყოფიერების საკითხებს და ნაიტსა და დარვინზე ადრე დაადგინა, რომ ჯვარედინი დამტვერვის შედეგად მიიღება უფრო სიცოცხლისუნარიანი შთამომავლობა, ვიდრე თვითდამტვერვისგან, შეისწავლა ჯვარედინი დამტვერვისათვის მცენარეთა მომზადების ხერხები (ყვავილტა სხვადასხვა ფორმები ორსქესიან ყვავილებში სხვადასხვა დროს მომწიფდება).
ბოლოტოვმა 80 წელზე მეტი გაატარა სოფლად, მაგრამ ამას ხელი არ შეუშლია სახელი გაეთქვა რუსეთში და საზღვარგარეთაც, როგორც საუკეთესო ლიტერატორს და აგრონომს.
მის კალამს ეკუთვნის 300-მდე სულ სხვადასხვა ხასიათის ნაშრომი, მათ შორის მეტად საინტერესო ავტობიოგრაფიული ნაწარმოები „ცხოვრება და თავგადასავალი ანდრეი ბოლოტოვისა აღწერილი მის მიერ შთამომავლობისათვის“.
იმ დროს მეცნიერები ფიქრობდნენ, რომ მცენარეები იკვებებიან მხოლოდ წყლით და გარდაქმნიან მას საკუთარი ორგანიზმის შემადგენელ სხვადასხვა ნივთიერებებად.
ის ატარებდა ფიზიკურ ცდებს, კურნავდა გლეხებს, ბევრს ხატავდა, წერდა ლექსებს, ფილოსოფიურ თხზულებებს, წერდა და დგამდა პიესებს თავის საშინაო თეატრში.
ის წერდა, მაგალითად, რომ „ხეების დარგვისას ხეზე ფოთლების ნაწილი უნდა დატოვონ, რაათა დარგვისთანავე მათ განაგრძონ მოქმედება და ხე ჰაერით კვებონ ისევე, როგორც კვებავენ მას მიწის წვენითა და ტენით.
ამერიკული ჟურნალ „ “-ის აზრით, 2015 წელს -მა სასტუმროების რაოდენობით მსოფლიოში მე–5 ადგილი დაიკავა , ისევე, როგორც „ 325“-ის, რომელშიც იგი მე-13 ადგილზეა მთელ მსოფლიოში ნომრების ფონდის მიხედვით და მე-17 ადგილზე სასტუმროების რაოდენობის მიხედვით .
იმის გამო, რომ სამხრეთ კორეის კანონმდებლობა ცეცხლსასროლი იარაღის შეძენას ზღუდავს, სამხრეთ კორეის ქალთა მხოლოდ ერთი მესამედი თვითმკვლელობის ჩადენისთვის ძალადობრივ მეთოდებს იყენებს.
მოწამვლა უფრო მეტად გამოყენებადი მეთოდია სამხრეთკორეელი ქალებისთვის, ამასთანავე მოსახლეობის ასეთი თვითმკვლელობების ჯგუფის სიკვდილის ნახევარს პესტიციდები წარმოადგენენ.
თვითმკვლელობის სიჭარბე სამხრეთ კორეელ მოხუცებს შორის განპირობებულია ფართოდ გავრცელებული „სიღარიბე სამხრეთ კორეაში - სიღარიბე სამხრეთ კორეაში ხანში შესულ მოქალაქეებს შორის-თი“, თანაც ხნიერი მოსახლეობის თითქმის ნახევარი ცხოვრობს ასე - სიღარიბის ზღვარის ნორმაზე ნაკლებ სიტუაციაში.
ცუდად დაფინანსებული სოციალური დახმარება უბიძგებს მათ თავი მოიკლან, არ სურთ ოჯახების ფინანსებისთვის ზედმეტი ტვირთი გახდნენ, რადგანაც ძველი სოციალური სტრუქტურა, სადაც შვილები ზრუნავდნენ მშობლებზე 21-ე ასწლეულში აღმოფხვრილია.
დაბალი სოციალურ-ეკონომიკური სტატუსი, მაღალი სტრესი, არაადეკვატური ძილი, თამბაქოსა და ალკოჰოლის მოხმარება დაკავშირებულია თვითმკვლელობის ტენდეციებთან მოზარდებს შორის.
რადგანაც ხნიერი მოსახლეობის 71,4% გაუნათლებელია და მათგან 37,1% ცხოვრობს სოფლის ტერიტორიაზე, ისინი დიდი ალბათობით ეკონომიკური პრობლემების წინაშე დგებიან, რასაც ისინი ჯანმრთელობისა და ოჯახური პრობლემებამდე მიყავს.
გამოძიების მიხედვით, რადგანაც მამაკაცები იყენებენ მეტად სასტიკ და სასიკვდილო მეთოდებს თავის მოსაკვლავად, მათში უფრო მაღალია გარდაცვალების დონე თვითმკვკლელობის მიზეზით ვიდრე ქალებში.
რისკის შეფასების შკალა , რომელიც საზღვრავს მეთოდის სიკვდილიანობის კოეფიციენტს, 5 რისკითა და 5 გადარჩენის ფაქტორის შეფარდებით, საშუალოდ 37,8 მამაკაცებს მიუჩინა და 34.00 ქალბატონებს.
გამოეძიებებიდან ერთ-ერთმა დაასკვნა, რომ ქალები თვითმკვლელობის ჩადენას უფრო მეტად დემონსტრაციისთვის ცდილობენ, იმ დროს როდესაც მამაკაცები თავს კონკრეტული მიზნისთვის იკლავენ.