polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ტრიპოლიდან დამხმარე ძალა ჩავიდა მონღოლებითვის ბაღდადის ალყის დროს 1258 წელს, აგრეთვე 1260 წელს ისინი ხელმეორედ დაეხმარნენ მონღოლებს სირიაში შეჭრისას, რამაც ტრიპოლსა და მაჰმადიანურ სამყაროს შორის ურთიერთობა დაძაბა.
მეხუთე თაობის კონსოლების გამოჩენის მიუხედევად, რამდენიმე წლის განმავლობაში მეოთხე თაობის კონსოლების პოპულარობა არ ეცემოდა, მაგრამ 1996 წლიდან შემცირდა მეოთხე თაობის აპარატული უზრუნველყოფის გაყიდვები და პროგრამული უზრუნველყოფის მწარმოებლების რაოდენობა, რამაც განაპირობა ამ თაობის სისტემების პროგრამული უზრუნველყოფის გაყიდვების სწრაფი კლება მომდევნო წლებში.
ნურიე ულვიე იედიჩი, 1893 წელს, ოსმალეთის იმპერიის, ბალიქესირის გიონენის რაიონში, საფიე ჰანიმისა და ჩერქეზი წარმოშობის მაჰმუთ იედიჩის ოჯახში დაიბადა.
დეპორტაციის შემდეგ, ოჯახი ჯერ ტრაპიზონში, ხოლო შემდეგ ბალიქესირის გიონენის რაიონში ჩასახლდა, სადაც ოჯახი ფინანსურ სირთულეებს ებრძოდა.
ნურიემ აქ საზოგადო განათლება მიიღო და სასახლის წესების თანახმად, 1906 წელს, 13 წლის ასაკში, მასზე ასაკოვან მამაკაცზე, კერძოდ აბდულჰამიდ -ის ძიძიშვილზე, ჰულუსი ბეიზე დაქორწინდა.
ნურიე, თავის საგაზეთო ნაწერებში დიდ ყურადღებას უთმობდა ქალთა უმაღლესი განათლების, სამუშაო ადგილებზე თანაბარი ანაზღაურებისა და სახელმწიფო სამუშაოზე აკვანის საკითხებს.
ამ კამპანიის შედეგად, ქალებმა საგრძნობ წარმატებებს მიაღწიეს, ასე რომ, 7 ქალი ერთ სატელეფონო ბიუროში დაიწყეს მუშაობა და 1914 წელს, ქალების მიერ უმაღლესი განათლების მიღების მიზნით, „ინიას დარიულფიუნუნუს“ ფონდი შეიქმნა.
ერთი თვის შემდეგ, 1913 წლის 28 მაისს, ქალთა განათლებისა და დასაქმების ხელშეწყობის მიზნით „ოსმალო ქალთა უფლებების დაცვის საბჭო“ ჩამოაყალიბა.
თავდაპირველად, საბჭოს წევრები მარტო მუსლიმი ქალბატონები იყვნენ, თუმცა, დროთა განმავლობაში საბჭოს შემადგენლობაში ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლებიც გაწევრიანდნენ.
ნურიე ულვიე მევლან ჯიველექი (; დ. 1893, ჰაჯიველიობა, გიონენი, ბალიქესირი, თურქეთი — გ. 9 აპრილი, 1964, ქირიქჰანი, ჰათაი, თურქეთი) — თურქი ჟურნალისტი, ერთ-ერთი პირველი ქალთა უფლებადამცველი თურქეთში და პირველი ფემინისტ-ქალთა ჟურნალისა და პირველი მუსლიმ ქალთა ორგანიზაციის დამფუძნებელი.
ჟურნალის პერსონალიდან არავინ იყო მამაკაცი; ნურიე სპეციალურად არ ამუშავებდა მამაკაცებს ჟურნალში, რადგან თვლიდა, რომ მამაკაცები ქალებს საზოგადოებიდან დევნიან.
დიდი ხნის განმავლობაში შენობის ერთ-ერთი მეიჯარე იყო ქიმიური ლაბორატორია, რის გამოც საუკუნის 90-იან წლებში ეკლესიის შენობა საშინელ მდგომარეობაში იყო.
1975–1979 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 6 შეხვედრა ჩაატარა, რომლის მაისურით პირველად 1975 წლის 20 ივნისს, ბოლივიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ კორნელიო საავედრას თასზე გამართულ შეხვედრაში გამოვიდა მინდორზე.
არგენტინელებმა თამაში ასეთი შემადგენლობით დაიწყეს: კიროგა, პავონი, ოკანიო, კარდენასი, ასტესიანო, არდილესი, ალდერეტე, ლუის გალვანი, ვილა, ვალენსია და მიგელ ოვიედო.
ეროვნული ნაკრების რიგებში უკანასკნელად 1979 წლის 29 მაისს, ირლანდიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ გაეროს ბავშვთა ფონდის ეგიდით გამართულ საერთაშორისო ამხანაგურ არაოფიციალურ საქველმოქმედო შეხვედრაში გამოვიდა მინდორზე.
არგენტინელებმა თამაში ასეთი შემადგენლობით დაიწყეს: ფილოლი, ოლგინი, ტარანტინი, ენსო ტროსერო, ხუან ბარბასი, მიგელ ოვიედო, ვალენსია, ჰაუსმანი, ნორბერტო ოუტესი, უგო პეროტი, ოსვალდო რინალდი და უგო ვილიავერდე.
1697-1699 წლებში ბორის პეტრეს ძე შერემეტიევმა პეტრე -ის დიპლომატიურ მოღვაწე ივანე პაშკოვსკისთან ერთად, მოაწყო მოგზაურობა დასავლეთ ევროპაში.
1918 წლის აგვისტო-სექტემბერში მოსკოვის აღასკომის დადგენილების საფუძველზე არქიტექტორმა ნიკოლაი ვსევოლოჟსკიმ ობელისკი ასე გადააკეთა: წვერში არსებული არწივი მოხსნა; გერბები მოხსნა ; წმინდა გიორგის მაგივრად წააწერეს „.
“, მის ქვემოთ კი დევიზი „პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა შეერთდით“; მეფეთა სახელები მოაშორეს და მათ ადგილზე 19 სოციალისტისა და კომუნისტის სახელი დააწერეს.
ჯერ წერია მარქსი და ენგელსი, შემდეგ გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სამი დამაარსებელი , ხოლო შემდეგ საუკუნისა და შემდეგი პერიოდის სოციალისტური უტოპიზმის მოღვაწეები.
სია მთავრდება ხუთი რუსული გვარით, ესენი არიან სხვადასხვა პოლიტიკური მიმდინარეობების წარმომადგენლები, მათ შორის ბლშევიზმის ოპოზიციენერებიც (მაგალითად: ნაროდნიკი ნიკოლაი მიხაილოვსკი, ანაქრისტი მიხეილ ბაკუნინი და მენშევიკი გიორგი პლეხანოვი).
საუკუნემდე ალექსანდრეს ბაღის ადგილზე მიედინებოდა მდინარე ნეგლინაია, რომელზეც გადებული იყო ოთხი ხიდი: კუზნეცკის ხიდი, პეტროვსკის ხიდი, აღდგომის ხიდი და სამების ხიდი.
პარკში მდებარეობს ისეთი ისტორიული ობიექტები, როგორიცაა კრემლის კუტაფიის კოშკი, იტალიური გამოქვაბული, რომანოვების მმართველობის 300 წლისთავისადმი მიძღვნილი ობელისკი და სხვა.
ქვემოთ კი ეწერა რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი მეფეებისა და იმპერატორების სახელები მიხეილ თედორეს ძიდან დაწყებული ნიკოლოზ -თი დამთავრებული (არ ეწერა მხოლოდ ივანე , იმპერატრიცა ანას შემდეგ ეგრევე იმპერატრიცა ელისაბედი ეწერა).
გახსნაში მონაწილეობა მიიღო მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ, იერუსალიმის პატრიარქმა თეოფილე -მ, სტაროობრიადელების ეკლესიის წარმომადგენელმა, მიტროპოლიტმა კორნელიმ .
ოფიციალური ხელისუფლების წარმომადგენელი იყო რუსეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი სერგეი ივანოვი და რუსეთის პრეზიდენტის საქმეთა მმართველი ვლადიმირ კოჟინი.
2008 წლის 27 ივნისს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში გაიმართა მრგვალი მაგიდა, რომლის ორგანიზატორი იყო საზოგადოებივი მოძრაობა „სახალხო კრება“, ლიტერატურულ-ფილოსოფიური ჯგუფი „ბასტიონი“, რეგიონალური საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „ბოროდინო-2012“ და კონსერვატიული ჟურნალისტიკის ლიგა.
მიწის ანალიზმა სულ სხვა, მოულოდნელი აღმოჩენები აჩვენა: საუკუნის ადამიანის ნარჩენებიდან დაწყებული (შესაძლებელია მიწის ნაკვეთის ნაწილი ძველ სასაფლაოზე მდებარეობდა) საუკუნის დროინდელი თიხის ქოთნების ნაწილებით დამთავრებული, რომელშიც შეიმჩნეოდა ვანადიუმის კვალი.
პროექტის კონკურსში გაიმარჯვა შემოქმედებითმა კოლექტივმა რუსეთის სახალხო მხატვრის სალავათ შჩერბაკოვისა და რუსეთის დამსახურებული არქიტექტორის იგორ ვოსკრესენსკის ხელმძღვანელობით.
ჩანაფიქრის მიხედვით, გერმოგენის ძეგლი, რომლის როლიც რუსეთის ისტორიის არეულობის ხანაში, თავისი მასშტაბებით ახლოს იყო კუზმა მინინისა და დიმიტრი პოჟარსკის წვლილთან, უნდა დაედგათ იმ ტერიტორიაზე, სადაც დღეს განთავსებულია ლენინის მავზოლეუმი.
გამოქვაბულის ასაშენებლად გამოიყენეს ფრანგების მიერ 1812 წელს დანგრეული ქალაქის შენობების მასალები , თუმცა მასალებს შორის შესაძლებელია დაინახოთ დეტალები ცალკე მდგომი არსენალის შენობის ფასადიდან.
შადრევნებიდან ყველაზე დიდია „მდინარე ნაგლინაია“ და კომპოზიცია „ზღაპრის გმირები“, ხოლო დანაჩენები არიან პატარები და ასრულებენ ძირითადი ნაწილის დამატებით ფუნქციებს.
1967 წლის 8 მაისს, ზემო ბაღში, უცნობი ჯარისკაცის საფლავზე გახსნეს არქიტექტურული ანსამბლი „უცნობი ჯარისკაცის საფლავი“, რომელიც შეიქმნა არქიტექტორების დ.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო მონუმენტალური პროპაგანდის ლენინური გეგმა, რომლის საფუძველზეც გაანადგურეს ყველა ის ძეგლი, რომელიც მეფის ხელისუფლებასთან იყო დაკავშირებული.
ძეგლის დადგმის საკითხმა მეროედ თავი იჩინა 1910-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც პატრიარქ გერმოგენის ძეგლის დადგმას 1910 წელს დათანხმდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სინოდი.
2014 წლის 24 ოქტომბერს რუსეთის სახელმწიფო დუმამ 3 დეკემბერი გამოაცხადა უცნობი ჯარისკაცის დღედ, აღნიშნული თარიღი დაამთხვიეს უცნობი ჯარისკაცის ალექსანდრეს ბაღში დაკრძალვის დღეს.
1837 წელს სანქტ-პეტერბურგის სამოქალაქო სასამართლოს პალატის მეორე დეპარტამენტში გენერალ-მაიორისა და კავალერის თავად ალექსანდრე ჭავჭავაძის თხოვნით შედგენილ განთავისუფლების სიგელში პირდაპირაა მითითებული, რომ მხოლოდ იმ უჩვეულო წარმატებათა წაქეზებისათვის, რაც მაისურაძემ გამოიჩინა უკანასკნელ ორი წლის განმავლობაში ფერწერასა და ხატვაში ვათავისუფლებო .
1844 წელს წარჩინებით დაამთავრა საიმპერატორო სამხატვრო აკადემია და მიენიჭა „კლასგარეშე“ მხატვრის წოდება, მხატვრისათვის დაწესებული პრივილეგიებით და უფლებებით.
იყო ნიკო ნიკოლაძის, ნიკო მარის, აკაკი წერეთელის, ბესარიონ ღოღობერიძის, გრიგოლ აბაშიძის და სხვათა ხატვის მასწავლებელი; მისი ნამუშევრებია: ავტოპორტრეტი , ალექსანდრე ბაგრატის-ძე ბაგრატიონის , ალექსანდრე გარსევანის ძე ჭავჭავაძის , სალომე ივანეს ასული ჭავჭავაძის , ივანე იაკობის ძე ჭავჭავაძის , ნიკოლოზ გიორგის ძე აბულაძის , ქალიშვილების ელისაბედის და ოლიმპიადას, გიორგი შერვაშიძის, ა.
ჭავჭავაძის ქალიშვილების ნინოს და ეკატერინეს, კონსტანტინე დადეშქელიანის, რაფიელ ერისთავის, ივანე კერესელიძის, დავით დადიანის და მიხეილ შერვაშიძის, და სხვა გამოჩენილ პიროვნებათა პორტრეტები.
პორტრეტის ჟანრის საუკეთესო ნიმუშს წარმოადგენს „წუთისოფლისადმი სამდურავი“ დავით გურამიშვილის პორტრეტი), „ალექსანდრე ბაგრატიონი“ , ექიმების: მიხეილ ვორონცოვისა და ნახარიშვილის პორტრეტები, აგრეთვე ალექსანდრე ჭავჭავაძის პორტრეტი .
მისივე დახმარებით გაემგზავრა რუსეთში, ორი წელი იცხოვრა მოსკოვში ალექსანდრე ჭავჭავაძის ბიძასთან, ქართველ საზოგადო მოღვაწესთან, გიორგი ავალიშვილთან, რომელიც დიდი გავლენით სარგებლობდა არა მარტო რუსეთში მცხოვრებ ქართველთა წრეში, თვით მეფისწულთა შორისაც კი.
გიორგი მაისურაძე აგრეთვე იყო ხატმწერი, დღეისათვის ნაპოვნია გიორგი მაისურაძის დაწერილი მხოლოდ სამი ხატი: სახე უფლისა, იოანე მახარობელი და ლომისის წმინდა გიორგი, ხატები დიღმის წმინდა გიორგის ეკლესიის კანკელზე იყვნენ მოთავსებული.
1856 წლის 26 აგვისტოს ქუთაისის საგიმნაზიო ეკლესიას შესწირა თავისი ნამუშევარი — ხატი მაცხოვრისა, რის გამოც გიორგი მაისურაძე დაჯილდოვდა მანიფესტით: „მუქი ბრინჯაოს მედლით, წმინდა ანდრია პირველწოდებულის ლენტზე“ სახსოვრად ოსმალეთთან წარმოებული ომისა 1853–1856 წლებში.
გაბრიელ ქიქოძემ მის დასაფლავებაზე თქვა: „გიორგი მაისურაძის სიკვდილით საქართველომ ერთ-ერთი უწყინარი, ალალი და ქართული კულტურის მესვეური, დიდად ნიჭიერი ოსტატი დაკარგაო“.
მარია მაგდალინა ავსტრიელი ( დ. 7 ოქტომბერი 1589, გრაცი, ავსტრია — გ. 1 ნოემბერი 1631, პასაუ, ბავარია) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი.
1608 წელს მარია მაგდალინა დაქორწინდა ტოსკანის პრინც კოზიმო მედიჩიზე, რომელიც იყო ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო -ისა და მისი ცოლის, კრისტინა ლოთარინგიელის ვაჟი.
მასში შედიოდნენ ფუნდამენტური ისლამის მიმართულების სხვადასხვა პარტიათა ლიდერები, რომლებიც, ძირითადად, იყვნენ პუშტუნთა უმრავლესობიდან და წარმოადგენდნენ ისლამის სუნიტურ მიმართულებას.
7-ის კავშირი“ სხვა ისლამური პოლიტიკური ალიანსების მსგავსად (მაგ: „შიიტური რვიანი“, რომელიც შედგებოდა ავღანელი შიიტების რვა მსხვილი პარტიისაგან) შეიქმნა კონფესიური პრინციპით ომის პერიოში მრავალი მიზნისა და ამოცანების შესასრულებლად.
გამოიყენებოდა, ასევე, როგორც ინსტრუმენტი აშშ-დან , საუდის არაბეთიდან, პაკისტანიდან, ისლამურ ქვეყნებში და დასავლეთ ევროპაში ფინანსური და სამხედრო დახმარების მოსაზიდად.
დედამისი ტოპიკას იმ სკოლაში ასწავლიდა, რომელიც მოგვიანებით სეგრეგაციის საწინააღმდეგო ბრაუნი განათლების საბჭოს წინააღმდეგ პროცესში იყო ჩართული.
ბიოგრაფი კენი უილიამსის მიხედვით ის სწავლობდა ჰაიდ პარკის აკადემიის სკოლაში, სადაც მოსწავლეთა უმეტესობა თეთრ კანიანი იყო, საიდანაც აფრო-ამერიკელებისთვის განკუთვნილ ვენდელ ფილიპსის აკადემიის სკოლაში გადავიდა, ხოლო შემდეგ ინტეგრირებულ ინგლევუდის ტექნიკურ სკოლაში.
განსაკუთრებული გავლენა ჰქონდა ინეზ კუნინგჰემ სტარკის მიერ სამხრეთი მხარის სათემო ხელოვნების ცენტრიში ორგანიზებულ ლიტერრატურული სემინარს, რომელსაც გვენდოლინი ესწრებოდა და სადაც ის შეამჩნია გამოჩენილმა პოეტმა ლენგსტონ ჰიუზმა.
მისი პირველი სამასწავლებლო გამოცდილება იყო ჩიკაგოს უნივერსიტეტი, სადაც ის ფრანკ ლონდონ ბრაუნის მიწვევით ამერიკული ლიტერატურის კურსს კითხულობდა.
2003 წლის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ , როცა სახელისუფლებო-პოლიტიკურ და მის მხარდამჭერ საზოგადოებრივ წრეებში „განახლებული ენერგიით იწყეს საუბარი“ საქართველოს ფედერალიზაციაზე, მ.
ნანეიშვილი აყალიბებს არაპარტიულ, საზოგადოებრივ გაერთიანებას – „უნიტარული საქართველო“ ერთადერთი მიზნით – „არ დაუშვას საქართველოს ფედერალიზაცია, ყველა შემთხვევაში, რა სახისაც არ უნდა იყოს იგი, ქართული სახელმწიფოებრიობის საბოლოოდ მომშლელი“.
მისი ფიქრის და ანალიზის საგანია კულტურის ფილოსოფია, კულტურნაციონალიზმის („ნაციონალიზმის, იმანენტურად კულტურულის, ჭეშმარიტი იდეის“ ცხადმყოფის) და თავისუფლების ფილოსოფიური პრობლემატიკის ფუძისეული საკითხები.
ნანეიშვილის ძირეული კულტურფილოსოფემით ერი არის „კულტურის ერთადერთი ნამდვილი სუბიექტი“, ნაციონალიზმი – ერის, როგორც ასეთის, სიყვარული „კონსტიტუციური მის შვილ ერისაგანთათვის “.
ნანეიშვილის ფილოსოფიური განსჯის უმთავრესი საგანი იყო თავისუფლების პრობლემა, რომელსაც უძღვნა თავისი ცხოვრების წიგნი – „თავისუფლება“ და თავისუფლება: სიტყვა და ცნება – თავისუფლების ძირითადი, ანთროპოლოგიური ასპექტის ფუნდამენტური ნაკვლევი.
ავტორის არსებითი იდეა, მის მიერ ფორმულირებული ერთ-ერთი „მუხლედით“, ასე გადმოიცემა: „თუკი ადამიანი მართლაა ღმრთის „ხატი და მსგავსი“, ეს – მხოლოდ და სწორედ როგორც თავის-უფალი: თავისი ზეციერი უფლის „ხატი და მსგავსი“ – თავის ქვეყნიერი უფალი; და როგორც ასეთი – თავის-მაცხოვარიც“.
მიხეილ ნანეიშვილი 1953 წელს, ფალიაშვილის სახელობის სამუსიკო სკოლის დამთავრების შემდეგ, ემზადება რა პიანისტის კარიერისთვის, სწავლას აგრძელებს თბილისის კონსერვატორიაში ფორტეპიანოს განხრით პროფესორ ანასტასია ვირსალაძის კლასში.
უნივერსიტეტის მეორე კურსიდან გარიცხულია ანტისაბჭოთა განწყობის ბრალდებით, თუმცა მოგვიანებით აგრძელებს სწავლას და 1961 წელს ამთავრებს უნივერსიტეტს.
ნაშრომი „პოლიტიკაზე – პოლიტიკის გაღმიდან“ პოლიტიკურ-ფილოსოფიური, მეტად ღირებული დებულებების ფონზე წარმოაჩენს „უისტორიო პერიოდის“ „შემოქმედი“ ხელისუფლების, ზნეობრივად აბსოლუტურად შეურაცხადის, საქმიანობას, მის უშვერ კარიკატურულ „ანტიპოლიტიკურ პოლიტიკას“.
შუა ნავი, რომელიც მთავარია ბაზილიკაში, სწორკუთხასაკურთხევლიანია, თუმცა საკურთხევლის კუთხეებში შემორჩენილი ტრომპები მიუთითებს ამჟამად ჩამონგრეული კონქის თავდაპირველ არსებობზე.
დარბაზის სამივე წყვილი პილასტრს მნიშვნელოვანი კონსტრუქციული ფუნქცია ეკისრება და მათ ეჭირა კამარის სამი საბრჯენი თაღი, აგრეთვე ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებზე წარმოდგენილი ორ-ორი შეწყვილებული თაღედი, რომლებიც თავის მხრივ შუა ადგილზე იმპოსტებს ეყრდნობიან.
მთავარი ეკლესიის სამხრეთით გალავნის კედელთან შეიმჩნევა დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ წაგრძელებული ნაგებობის კვალი, სავარაუდოა, რომ ეს ნაგებობა სატრაპეზოს წარმოადგენდა.
ცხავატის მონასტერთან დაკავშირებულია ლეგენდა, რომელიც მოგვითხრობს: „მონასტერთან ჩამოდიოდა ირმების ჯოგი, მათ წველიდნენ და რძეს ქალებს ასმევდნენ; ამის შემდეგ რძედამშრალ დედებს რძე უჩნდებოდათ.
მონასტრის გეგმის ძირითადი ნაწილი მოქცეულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ წაგრძელებულ გალავნის კონტურში, რომლის დასავლეთი მხარე სწორკუთხაა, ხოლო აღმოსავლეთი მომრგვალებული.
მარიამ კერესელიძის დაბადების თარიღის დადგენის მეორე უტყუარ დოკუმენტს წარმოადგენს პატარა მარიამის სურათზე თავად ლეო კერესელიძის მიერ გაკეთებული წარწერა: „მარიამი 2 წლისა და 4 თვის.
მართალია, ერთ დროს საბჭოთა რეჟიმის წინააღმდეგ იბრძოდა, მაგრამ ხალხის მძიმე მდგომარეობის მიზეზით, მარიამი პერუში კომუნისტური პარტიების საქმიანობაში ჩაერთო.
რევოლუციურ–პოლიტიკურ საქმიანობაში ჩართულმა ერთ–ერთ კონფერენციაზე თავისი მომავალი მეუღლე, წარმოშობით ესპანელი მანუელ ჰერერა ასპაუზა გაიცნო.
1964 წელს მარიამი კომუნისტურ პარტიას ჩამოშორდა და ქვეყნის სამხრეთით, ორას კილომეტრზე განთავსებულ ნავსადგურში საზღვაო ბიოლოგიის ფაკულტეტზე ინგლისურ ენას ასწავლიდა.
საბჭოთა კავშირი ევროპის ქვეყნებში ნაცისტური გერმანიის მომხრე პოლიტიკური ემიგრანტებს, ტყვედ ჩავარდნილებსა და გერმანიის მხარეზე გადასული საბჭოთა მეომრებს იჭერდა და ხვრეტდა.
1943 წლის 23 ნოემბერს, მოკავშირეთა მიერ ბერლინის დაბომბვისას იმ სახლს, რომელშიც ლეო კერესელიძე ცხოვრობდა, ამერიკული ყუმბარა მოხვდა და ნანგრევებში ჩაიტანა მისი ასამდე მცხოვრები.
გერმანიაში მარიამს დაუახლოვდა საბჭოთა სპეცსამსახურების მიერ გადაბირებული პავლე ვასილის ძე ჯორჯაძე , რომელსაც ანტისაბჭოთა ქართულ ემიგრაციაში შეღწევა და ხელსახყრელ შემთხვევაში მისი ლიდერების განადგურება ჰქონდა დავალებული.
ჯორჯაძე მარიამის დიდი ავტორიტეტითა და ნაცნობთა ფართო წრით სარგებლობდა, მაგრამ ქალმა მის კეთილსინდისიერებაში ეჭვი შეიტანა და საბოლოოდ ამხილა კიდეც.
მარიამ კერესელიძისთვის იმდენად საოცნებო იყო საქართველოში დაბრუნება, რომ პერუში მცხოვრებ ჩინელ მკითხავთანაც მისულა, რაზეც ის 1958 წლის 1 ოქტომბრით დათარიღებულ ეპისტოლეში წერს.
ეპისტოლეებში, ემიგრანტი ქართველი ქალის სამშობლოს უსაზღვრო მონატრებაა გამოხატული, რომელსაც სამშობლო არასდროს ენახა და თავისი ქვეყნის სიყვარული მის გულში მხოლოდ მამის გადმოცემით იყო გაღვივებული.
მარიამ კერესელიძე — ქართველი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწის, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ–ერთი ლიდერის, გენერალ ლეო კერესელიძის ქალიშვილი, ვერმახტის ქართული ლეგიონის ერთ-ერთი მეთაური.
ამის შემდეგ მოხდა ჩერქიზოვოში საპატრიარქო რეზიდენციის ჩამოყალიბება, ხოლო მოგვიანებით ინოკენტი ვენიამინოვის დროს რეზიდენცია გაიზარდა და განაშენიანდა.
ქუთაისში ერთხანს გიმნაზიაში ისტორიასა და გეოგრაფიას ასწავლიდა, მაგრამ სასწავლებელში არსებულ რეჟიმს ვერ შეეგუა, პედაგოგობას თავი დაანება და საჩხერის მაზრაში მომრიგებელ შუამავლად დაიწყო მუშაობა.
მისი მომრევიც არავინ იყოო, წერს ძმა დავითი, მაგრამ პეტერბურგში არეულობის და მოსკოვში ლტოლვილობის დროს, ფეხით დიდი გზა გაუვლია, რამაც მისი ჯანმრთელობა ძალიან შეარყია.
1692 წელს ახალი კელიების მშენებლობის შემდეგ პატრიარქ ადრიანეს ლოცვა-კურთხევით დაიწყო ახალი ტაძრის აღდგენა, რომელიც შემონახულია ჩვენს ეპოქამდე.
ნათლისღების ტაძრის ქვედა ეკლესია აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე 1693 წლის 29 დეკემბერს, ხოლო ზედა უფლის ნათლისღების სახელზე - 1696 წლის 26 იანვარს.
ასევე ძლიერ დაზარალდა ეკლესია არეულობის ხანაში, განსაკუთრებით 1611-1612 წლებში და პრაქტიკულად მიხეილ რომანოვის ტახტზე ასვლისთანავე დაიწყო მონასტრის აღდგენა.
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ხის ტაძარი ცნობილია საუკუნიდან, როდესაც სოფელ ზახარინოს გარშემო მიწების მფლობელი იყო კიევის მიტროპოლიტის ალექსის მამა თევდორე ბიაკონტი.
მსოფლიო ბანკის 2012 წლის მონაცემებით, რუსეთში მომუშავე მიგრანტების ფულადი გზავნილები ტაჯიკეთის მთლიანი შიდა პროდუქტის 48%-ს შეადგენს, რაც მსოფლიოში ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია.
მეორე დისკი შეიცავს გამოუცემელ და გამოუყენებელ მუსიკას, ხოლო მესამე მთლიანად ახალი ჩანაწერებისგან შედგება, რომლებიც, ვანგელისის თქმით, ფილმით შთაგონებულია და მის განწყობას შეიცავენ.
რიდლი სკოტის ენერგიული და ატმოსფერული სურათების გადახედვა კვლავ სტიმულს მმატებს, როგორც უწინ და ამ დღეს ამ მუსიკის კვლავ თავმოყრა სასიამოვნო მოვლენად აქცია.
იგი ძირითადად არის კლასიკური კომპოზიციის და სინთეზატორების ბნელი, მელოდიური შერწყმა, რომელიც ეხმაურება ფილმის რეჟისორ რიდლი სკოტის მიერ წარმოდგენილ ნუარულ მომავალს.
ფილმის ოფიციალური საუნდტრეკი არ გამოცემულა 1994 წლამდე, თუმცა მანამდე მუსიკა წარდგენილი იყო -ს და ოქროს გლობუსის ჯილდოებზე საუკეთესო კინომუსიკის კატეგორიებში.
ჩანაწერს მიმოხილვებში უწოდებდნენ „შთამბეჭდავს და იდუმალს“ „დაუჯერებელს და სრულყოფილს“, „ატმოსფერულს“, და „სინთეზატორული საუნდტრეკების მწვერვალს“.
მეორე დისკზე, რომელზეც წარმოდგენილია მანამდე გამოუცემელი მუსიკა, შეტანილია ორი დამატებითი კომპოზიცია, რომელთა შორის ერთ-ერთი, „ “, არის „ / “-ის ალტერნატიული ვერსია.
1989 წელს ვანგელისმა გამოუშვა კომპილაციური , რომელშიც შევიდა მის მიერ რამდენიმე საუნდტრეკისთვის შექმნილი გამოუყენებელი ნომრები, ისევე, როგორც მუსიკა სხვა ალბომებიდან.
თავდაპირველი გეგმა, ჯგუფის ცხრავე წევრის სკოლაში ერთად მისვლას ითვალისწინებდა, მაგრამ როდესაც შეხვედრის ადგილი შეიცვალა ელიზაბეთს ტელეფონის არქონის გამო, ვერავინ შეატყობინა.
თუმცა, რადგანაც ამ ისტორიის გამო „ “-ს უკვე ორჯერ ჰქონდა მინიჭებული პულიცერის პრემია, შემდეგი სხვა ფოტოგრაფი დაჯილდოვდა 2 წლის ვაშინგტონელი ბიჭუნას სურათისთვის.
უილ ქაუნთსის მიერ ლიტლ-როკის სკოლაში ამავე დღეს გადაღებული სხვა სურათი, რომელზეც ალექს უილსონს განრისხებული ბრბო სცემს, 1957 წელს არჩეულ იქნა „ახალი ამბების წლის საუკეთესო ფოტოსურათად“, პრესის ფოტოგრაფთა ეროვნული ასოციაციის მიერ.
ელიზაბეტ ეკფორდი — ერთ-ერთი იმ ცხრა აფრო-ამერიკელი გოგოდან, რომლებიც პირველები ესწრებოდნენ გაკვეთილებს ლიტლ-როკი ცენტრალური სკოლაში, არკანზასში.
ჯონი ჯენკინსის მიერ აღბეჭდილ ფოტოსურათში, კარგად ჩანს შეშინებული ახალგაზრდა აფრო-ამერიკელი გოგონა, რომელსაც უკან განრისხებული თეთრკანიანების ბრბო მოჰყვება.
რეპორტიორი ბენჟამინ ფაინი, წარმოიდგინა გოგონას ადგილას საკუთარი 15 წლის ქალიშვილი, ეკფორდს გვერდზე დაუჯდა და უთხრა: „არ მისცე მათ შენი ცრემლების დანახვის უფლება“.
1957 წლის 4 სექტემბერს, ეკფორდი და კიდევ რვა აფრო-ამერიკელი სტუდენტი , უშედეგოდ ეცადა ლიტლ-როკის ცენტრალურ სკოლაში შესვლას, რომელიც ამ დროისათვის უკვე მხოლოდ თეთრებისთვის იყო განკუთვნილი.
1957 წლის 23 სექტემბერს, „ლიტლ-როკის ცხრიანი“ კვლავ მიადგა ცენტრალურ სკოლას და ელიზაბეთ ეკფორდი რვა სტუდენტ გოგონასთან ერთად, პოლიციელების თანხლებით შეუშვეს მთავარ შესასვლელში.
დასავლეთი სუდანი (ბურკინა-ფასოს და ცენტრალური და სამხრეთი მალის ტერიტორიები, ნიგერის, გვინეის, განის, კოტ-დ’ივუარის და მავრიტანიის ტერიტორიების ნაწილი)
დასავლეთი სუდანი , ცენტრალური სუდანი (ჩადის ტბიდან სუდანის რესპუბლიკისა და სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის საზღვრებამდე), აღმოსავლეთი სუდანი (სუდანის რესპუბლიკისა და სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის ტერიტორიები მდინარე თეთრ ნილოსამდე).
ზამთარში მოქმედებს ჩრდილო-აღმოსავლეთის პასატი , რომელსაც ხშირად ეძახიან ჰარმატანს, ჭარბობს კონტინენტური ტროპიკული ჰაერი, დგას ცხელი, მშრალი ამინდი.
ხელსაყრელი კლიმატის გამო ჩვენს წელთაღრიცხვამდე ათასწლეულში და ჩვენი წელთაღრიცხვის ათასწლეულში აქ ცხოვრობდა მთელი აფრიკის მოსახლეობის ნახევარზე მეტი.
აღმოსავლეთით მდებარე დაბლობი სუდანი ეთიოპიის საზღვრამდე (აღმოსავლეთი სუდანის ისტორიული რეგიონი შეესაბამება თანამედროვე სუდანის რესპუბლიკის სამხრეთ ნაწილს).
1620-იანი წლების ბოლოს იგი იყიდა მაქსიმ სტრეშნევმა, დედოფალ ევდოკია სტრეშნევას ბიძაშვილმა, სტრეშნევმა 1641 წლამდე აქ მამული გააშენა.
მისი ერთ-ერთი მემკვიდრისაგან, დიმიტრი სტრეშნევისაგან, მამული იყიდა ამავე გვარის სხვა შტოს წარმომადგენელმა, ბოიარინმა ტიხონ სტრეშნევმა.
მხარეთმცოდნეების წრეში შეცდომით მიიჩნევენ, რომ ეკლესიის პროექტის ავტორია ოსიპ სტარცევი, რომელიც მუშაობდა კიევის რამდენიმე საკათედრო ტაძრის მშენებლობაზე, სინამდვილეში ეკლესიის რეალური ავტორი უცნობია.
ჩაის სასხლავი აპარატი — მანქანა, რომელსაც იყენებენ ჩაის შპალერების გასასხლავად, დუყების წარმოქმნის ინტენსიფიკაციისა და შპალერისათვის მანქანური კრეფისათვის მოსახერხებელი ფორმის მისანიჭებლად.
ჩაის სასხლავი აპარატის შპალერების გასწვრივ გადაადგილებისას ბუჩქის ვარჯში ჩაღრმავებული შპალერული გასხვლის მექანიზმი ერთ სიმაღლეზე ჭრის ერთწლიან ნაზარდს, ხოლო გვერდითი სხვლის დანები ერთდროულად სხლავენ შპალერებს გვერდებიდან.
აპარატის შპალერის გასწვრივ გადაადგილებისას ვერტიკალური დანა ჭრის ბუჩქების გადახლართულ ტოტებს და უზრუნველყოფს აპარატის თავისუფალ გადაადგილებას, სასხლავი რკალი კი ბუჩქს სხლავს.
1965 წელს დაიწყო ტაძრის დანგრევის მცდელობის მეორე ეტაპი, რათა გაეთავისუფლებინათ ადგილი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად, საზოგადოების პროტესტის წყალობით ტაძრის ნგრევის პროცესი შეჩერდა.
ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1992 წელს, პირველი ღვთისმსახურება აღესრულა 1994 წელს, ხოლო რეგულარულად მიმდინარეობს 1996 წლიდან.
2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე პასეკამ რუსეთის ეროვნულ გუნდთან ერთად ვერცხლის მედალი მოიპოვა, ინდივიდუალურ ჩათლაში კი, „ბჯენითი რბენები“ ღონისძიებაში — ბრინჯაოს მედალი.
აგვისტოში ეკატერინბურგში გამართულ რუსეთის თასზე პასეკამ „ “ ღონისძიებაში მეხუთე ადგილი დაიკავა, , „ბჯენითი რბენები“ ღონისძიებაში კი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა .
რუსმა მწვრთნელმა, ვალენტინა როდიონეკომ განაცხადა: „ეკატერინბურგში „ბჯენითი რბენები“ ღონისძიებაში ძალიან კარგად არ გამოსულა, მაგრამ ის უმაღლესი დონის ტანმოვაჯიშეა.
აპრილის პოლოს ბირმინგემში ჩატარებულ ევროპის ჩემპიონატზე პასკემა „ბჯენითი რბენები“ ღონისძიებაში ვერცხლის მედალი მოიპოვა, რუსეთის ეროვნულ ნაკრებს კი 55,850 ქულა მოუტანა და პირველ ადგილზე გასვლაში დაეხმარა.
სექტემბერში გენტში ჩატარებული სპორტული ტანვარჯიშის მსოფლიო თასი პასეკასთვის წარმატებული არ აღმოჩნდა: მან მხოლოდ მეხუთე და მეექვსე ადგილები დაიკავა.
მაისში ბრიუსელში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე პასეკამ „ბჯენითი რბენები“ ღონისძიებაში რუსეთის გუნდს 14,833 ქულა მოუტანა და ნაკრებს ვერცხლის მოპოვებაში დაეხმარა.
ველიამინოვის ფინანსებით 1760-1763 წლებში, ადრე აქ არსებული წმინდა მოწამენის პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს სახელზე აგებული ეკლესიის ადგილზე რომელიც ამ პერიოდისათვის სრულიად მოძველებული იყო.
1992-1995 წლებში ტაძრის წინამძღვარ იონა კარპუხინის ინიციატივით და მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის ალექსი -ის კურთხევით გაიმართა ტაძრის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები ტაძრის არქიტექტურული მემკვიდრეობის დაცვის თვალსაზრისით.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ჯვართამაღლების სახელზე, ეგვტერები კი - მაკარი ჟეტოვოდელის, იონა მოსკოვის მიტროპოლიტისა და წმინდა ტრიფონის სახელზე.
პირველი ეკლესია სოფელ ალტუფიევოში, რომელიც მდებარეობს მდინარე სამოტიშკეზე, ცნობლია 1564 წლიდან, 1687 წელს კი უკვე მოიხსენიება ქვის ტაძარი.
სავარაუდოდ მისი ეს სახელწოდება მომდინარეობს მამულის პირველი მფლობელების, თავადთა გვარის ოლტუფიევებისაგან, მხოლოდ საუკუნეში შეიცვალა სახელი და ეწოდა ალტუფიევო.
ნიკიტა აკინფოვი თავდაპირველად გააგზავნეს ციხეში, მოგვიანებით კი ბერად აღკვეცეს და გაუშვეს კირილო-ბელოზერსკის მონასტერში, სადაც მიიღო სახელი იონიკე.
1888 წელს ალტუფიევო იყიდა მოსკოველმა კომერსანტმა და ნავთობის მრეწველმა გიორგი ლიანოზოვმა, რომელმაც უკვე ხუთი წლის მერე გაყიდა მამული სააგარაკო დასახლების ასაშენებლად, რომელმაც მიიღო სახელწოდება ლიანოზოვო.
ბერმა იონიკემ მემკვიდრედ დაასახელა შვილიშვილი ნიკოლოზ პეტრეს ძე, რის წინააღმდეგაც გამოვიდნენ იონიკეს ქალიშვილი ანა და მისი ქმარი გრიგორ იუსუპოვი.
1766 წელს ალტუფიევოს მამული შეიძინა გრაფმა მატვეი აპრაქსინმა, ორი წლის შემდეგ მამული იყიდა მედიცინის დოქტორმა ანდრეი რინდერმა, რომელიც აქ ცხოვრობდა რამდენიმე წელი და გარდაიცვალა ჭირისაგან.
ჟერებცოვის გარდაცვალების შემდეგ მამული გადავიდა მისი ცოლის, ხოლო შემდეგ სხვადასხვა მფლობელის ხელში, მათ შორის აღსანიშნავია შტაბს-კაპიტანის ყოფილი ცოლი მ.