polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
თუმცა, ამ კრებულში შესული ლექსებიდან ერთ ნაწილს დაწერის თარიღად 1906, 1907, 1909, 1910 და 1911 წლები აქვს მითითებული, რაც საფუძველს იძლევა, რომ აფხაზური მხატვრული ლიტერატურის შექმნის თარიღად 1906 წელი დადგინდეს, ხოლო აფხაზური ლიტერატურის საძირკველის ჩამყრელად დიმიტრი გულია იქნეს მიჩნეული.
საუკუნეებში დასავლეთ საქართველოში აფხაზთა ქართველთაგან გათიშვის პროცესს დამპყრობ თურქ-ოსმალთა ხელისუფლება ახორციელებდა, რომელიც ისლამის დამკვიდრებით ადგილობრივ მოსახლეობაში ურთიერთსაწინააღმდეგო ძალების შექმნას ცდილობდა.
აფხაზეთის სამთავროს სოხუმის სამხედრო განყოფილება ეწოდა , ხოლო 1883 წლიდან სოხუმის ოკრუგი, რომელიც ქუთაისის გენარალ-გუბერნატორს დაუქვემდებარდა.
უძველესი წარმართული, კერპთაყვანისმცემლური სიმღერები დღევანდელობამდე მოიყვანა თავისებურმა ლიტერატურულმა სიმღერებმა, ზღაპრებმა, ლეგენდებმა, მითებმა, საგებმა, თქმულებებმა და ძირძველმა ანდაზებმა.
აფხაზური საყმაწვილო ლიტერატურის ერთ-ერთი მესაძირკვლე იყო ანტონ ჩუკბარიც, რომელმაც 1908 წელს თბილისში გამოსცა სახელმძღვანელო “აფხაზური ენა აფხაზთა სკოლებისათვის”, ხოლო 1910 წელს “მახლობელი ცხოვრება ”.
ეს ნაწარმოები ასევე მოიცავს ყაჩაღთა და მონადირეთა სიმღერებს, სატირულ სიმღერებს, სიმღერებს კავკასიურ ომებზე და სხვადასხვა რიტუალურ სიმღერებს.
1941-1945 წლებში მეორე მსოფლიო ომმა აფხაზურ ლიტერატურაში მანამდე უკვე ჩამოყალიბებულ თემებს ახალი იდეოლოგიზებული თემა, ანტიფაშიზმი დაუმატა.
ღმერთების ნების წინააღმდეგ წასვლის გამო, სასჯელის ნიშნად აბრსკილი შეიპყრეს და დაატყვევეს ოტაპის გამოქვაბულში, რომელიც ოჩამჩირის რეგიონში მდებარეობს და დღესდღეობით აბსრკილის გამოქვაბულის სახელით არის ცნობილი.
ახალგაზრდა მწერლებიდან გამოირჩეოდნენ პოეტები ბაგრატ შინქუბა და ივანე თარბა, რომელთაც სამწერლო ასპარეზზე გამოსვლისთანავე მიიპყრეს ყურადღება.
პირველი ეროვნებით აფხაზი მწერალი იყო აფხაზეთის უკანასკნელი მთავრის ვაჟი, პოეტი, დრამატურგი, პუბლიცისტი და საზოგადო მოღვაწე, ქართველ თერგდალეულთა თანამოაზრე გიორგი შარვაშიძე, რომელიც უპირატესად წერდა ქართულად.
თუმცა 1917 წელს რუსეთის რევოლუციამდე, ერთადერთი წიგნი აფხაზურ ენაზე გამოცემული იყო ანბანის წიგნი, სახელმძღვანელოები და დიმიტრი გულიას რამდენიმე წიგნი.
ყოველ მილს თავისი სახელწოდება აქვს: „კრიმანჭული“, „მოძახილი“, „გადატანილი“, „წყება“, „საშუალო“, „ბანი“ ; „მეჭიფაშე“, „მაჭყაფალი“, „მაღალი“, „მაბანე“, „მეშხუაშე“ .
მილის სისქეში განსხვავება არ ასრულებს არსებით როლს, რადგან ბგერის სიმაღლე ღეროში არსებული ჰაერის სვეტის სიმაღლეზეა დამოკიდებული, რისი ცოდნაც ემპირიული გზით არის მიგნებული ხალხური შემსრულებლის მიერ.
სამეგრელოში არსებობდა მელარჭემეთა შეჯიბრების წესი - „ნირზი“, რომლის დროსაც ორი მელარჭემე ექვსღერიან ლარჭემს შუაზე ყოფდა და ერთმანეთს გამძლეობასა და ოსტატურად შესრულებაში ეპაექრებოდა.
ხშირად იმარჯვებდა ხოლმე პატარა სოინარზე დამკვრელი, ვინაიდან პატარა სოინარი ნაკლებ სუნთქვასა და მოძრაობას საჭიროებდა, რაც ფიზიკურად იოლად დასაძლევია.
ქართული მრავალღერიანი სალამური ძირითადად დაკავშირებულია მწყემსურ ყოფასთან, ხოლო მისი გამოყენება ქორწილში და ხატობა-დღეობებში გვიანდელი მოვლენა უნდა იყოს.
სამეგრელოში არსებობს სამი სხვადასხვაგვარი ჰანგი, ერთი, რომლითაც ჯოგი მიჰყავთ საძოვარზე, მეორე, რომელსაც ასრულებენ დაბრუნებისას და მესამე, რომელსაც მწყემსი ასრულებს, როცა ჯოგს აძოვებს.
ასეთი კონსტრუქცია უაღრესად იშვიათია, თუ არ ვიტყვით, რომ ერთადერთია ყველა ცნობილ მრავალღერიან სალამურთა შორის, რომელთა მილები თანმიმდევრულად სიგრძის მიხედვით არის დალაგებული.
არსებობს რამდენიმე რეგიონალური გამოცემა, რომლებიც იყენებს ამ ორი ძირითადი გამოცემების მასალებს, მაგალითად, რუსეთი და მალაიზია, რომლებიც იყენებენ ბრიტანული ვერსიის მასალებს, ხოლო შვედური ფესვებს იღებს ამერიკული ვერსიიდან, თუმცა იგი იქცა დამოუკიდებელ ჟურნალად, გამომდინარე იქედან, რომ შვედეთში თამაშები უფრო პოპულარულია ვიდრე კონსოლის თამაშები, რამაც განაპირობა, ის რომ აღნიშნულ ვერსიას გაჩნია საკუთარი მასალები.
რაც შეეხება ავსტრალიურ გამოცემას, იგი დაარსდა 1998 წლის აგვისტოს და გამოიცემოდა -ის მიერ, თუმცა 2004 წლის შუა პერიოდში ჟურნალმა შწყვიტა არსებობა.
ჟურნალი მოიცავს სიახლეებს ვიდეო თამაშების ინდუსტრიიდან, თამაშების პრევიუებსა და მიმოხილვებს, ასევე აპარატულ უზრუნველყოფასთან, მოდებთან და კლასიკურ თამაშებთან დაკავშირებულ თემებს
ალბომს დადებითი გამოხმაურება მოყვა, განსაკუთრებით სიმღერა „“-ზე, რომელიც კრიტიკოსება აღწერერს, როგორც „გასაგიჟებლად შესანიშნავი“ წამყვანი სინგლით გამოშვებული ის გახდა მათი პირველი ჰიტი 1; თვითონ ალბომი იყო გაყიდული რაოდენობით 87 000 ასლი.
მათი მეორე მინი-ალბომი „ “, გამოშვებული იმავე წელს, წინას წარმატება დაიმკვიდრა: წამყვანი სინგლი „ “ ბევრი ჩარტის პირველ ადგილებს მიაღწია, - ჩარტის ჩათვლით, სადაც პირველ ადგილზე მთელი 8 კვირის განმავლობაში გაჩერდა.
ამ კონცერტებზე მათ წარადგინეს ახალი სიმრები თავიანდი უახლესი მეოთხე მინი-ალბომიდან „“, რომელიც რელიზიდან ეგრევე საუკეთესოებთა რიცხვში პირველი გახდა.
ყველა კომენტარი ალბომის შესახებ პოზიტიური იყო, ჩოი ჯუნი გამომცემლობა -დან შეაქო ჯგუფი მუსიკაში ახალი მიმართულების შექმნისგამო, თანაც ხაზს უსმევდა იმას, რომ: „სტილი და მუსიკის გრძნობები ჩაღრმავდა“.
რელიზიდან ერთ კვირაში გავრცელდა ცნობა, რომ უკვე დაამუშავეს 7 მილიარდამდე ვონი მხოლოდ ალბომების გაყიდვით, ამით გაყიდვების რიცხვი აღემატა 100 000 ეგზეპლარი.
მეორე სინგლი „ “, შესული სარეგისტრაციო სპეციალურ გამოცემის ალბომში, ასევე იყო დიდად შეფასებული; მუსიკალური ვიდეო, ატვირთული იყო ჯგუფის ოფიციალურ არხზე , ორი დღის განმავლობაში ვიდეოს 2 მილიონი მნახველი ჰყავდა.
2012 წლის 20 იანვრიდან დაწყებული, კომპანია იწყებს მეხუთე მინი-ალბომის თიზერების გამოშვებას «», რომელიც გამოშვებული იყო ციფრულ და ფიზიკურ ფორმაში 29 თებერვალს.
ალბომის წამყვანი სინგლი, „“, ერთი კვირით ადრე იყო გამოქვეყნებული თვითონ ალბომის რელიზამდე და მიიღო პირველი ადგილი კორეის სხვადასხვა ძირითად მუსიკალურ შოუებზე.
მა დაიკავა 5 ადგილი ზემოთ 10 საიტზე „ -’ 100“ და 150-ე ადგილი ჩარტი „ 200“, რამაც საშუალება მისცა მათ ვუწოდოთ პირველი კორეული ჯგუფი, რომლებმაც შეძლეს ამ ჩარტში შესვლა კორეული ალბომით.
გამოსვლის მომენტიდან -მა ისეთი ცნობილი გამომცემლობის აღიარება მიიღეს როგორიცაა , , , ამის გარდა მათი ბიოგრაფია გამოქვეყნებული იყო ოფიციალურ საიტზე პრემია „გრემიზე“.
სიმღერამ დაამტკიცა თავის პოპულარობა, რამდენიმე კრიტიკოსის დადებითი კომენტარით და მიაღწია წოდებას „საუკეთესო სიმღერა“ 52-ე დაჯილდოების ცერიმონიაზე .
დამატებით ფეხბურთის მსოფლიო ჩემპიონატისთვის 2010 წელს ჯგუფმა გამოუშვა სიმღერა „ “ კორეული როკ ჯგუფის -თან ერთად და მოციგურავე კიმ იუ ნასთან ერთად.
თუმცა ჯგუფური მუშაობა გადადებული იყო ჯგუფის წევრების სოლო მოღვაწეობის გამო, თუმცა მათ მაინც გამოუშვეს მესამე მინი-ალბომი 2008 წელს სახელწოდებით „ “.
მთავარი ისმღერის წარმატებას გაყოლილი სხვა კომპოზიციებიც განლაგდნენ თაფ-20-ში: „“-მა დაიკავა მეორე პოზიცია, „ “ — 9, „ “ — 12, და „“ — 16 — საბოლოოდ ალბომის 5 სიმღერა შევიდა საუკეთესო ოცეულში.
პორტალის ავტორი ! ერთხელ შეადარა ისინი აშშ-ს მოღვაწეებს, ისეთებს როგორებიცაა , იმის მტკიცებით, რომ მათი დამახასიათებელია „ღია ვოკალური მონაცემები, რეპი და ხასიათები“.
ყოველთვის იქცევდნენ ყურადღებას მუსიკალური სმენით, ჯგუფი ექსპერიმენტებს ადგენდა ელექტრო-საცეკვაო მუსიკით, და სულ მალე გახდა ახალი მუსიკალური სტილის ავტორი კორეაში.
წლის არტისტის“ ჯილდოს და წოდების მიღების შემდეგ მუსიკალურ ფესტივალზე . და კორეის დაჯილდოების ცერემონიაზე , ჯგუფმა აქტიური მოღვაწეობა დაიწყო იაპონიაში, რამდენიმე მინი-ალბომის და ციფრული სინგლის გამოშვებით.
ბიჭები თითქმის საერთოდ არ ატარებდნენ ამ ნაშრომების პრომოუშენს, მაგრამ პირველი იაპონური ფიზიკური სინგლის „ “ გამოშვების შემდეგ ერთ წელიწადში, ისინი უკვე ხშირად სტუმრობდნენ სხვადასხვა იაპონიის შოუებს და მისუკალურ პროგრამებს.
ავტორმა პორტალის ! შეაქო ჯგუფის წევრები მონაწილეობის გამო, განცხადებით, რომ „შესაძლებელია, თითოეული წევრის სვლილის გამო საკუთარი მატერიალის შექმნაში, ისინი არა მხოლოდ ერთმანეთის შეთანხმებაში მიაღწიეს წარმატებას, არამედ მათ გამოაჩინეს საკუთარი პიროვნებები“.
წლის დიდი ნაწილის განმავლობაში ჯგუფის წევრები გამოდიოდნენ საკუთარი სოლო პრომოუშენით უფრო სოლო მოღვაწეობას აქცევდნენ ყურადღებას, ასევე დუეტი &-ის ალბომის რელიზზე და სეუნგრის პირველი მინი-ალბომის „“.
მა ამ პერიოდში ბევრი ჯილდო მიიღო, „ერთ-ერთი საუკეთესო ხუთი ჯგუფიდან“-ს ჩათვლით 24-ე დაჯილდოების ცერემონიაზე „იაპონიის ოქროს დისკი“ .
იხსნება როგორც „ნოსტალგიური“ კომპოზიცია, „ “ აქვს კვეთრად გამოკვეთილი ელექტრო პოპ ხმოვანება, მაშინ როდესაც „’ “ თავის მხრივ წარმოადგენს ჟანრების ევროტრანსისა და დისკოს შერწყმას პოპულარული წინა საუკუნის 90-იან წლებში.
თეიანგის სოლო სოლო სიმღერა, „“, რთავს თროთისა და როკს, მაშინ როდესაც მთავარი სიმღერა, „“ წარმოდგინდება როგორც „ელექტრო ბალადა, დაწყებული ნაზი ფორტეპიანოსა და გიტარის აკორდებით, რომელიც ერთად შესანიშნავ ერთობლიობას წარმოადგენს“.
ჯგუფის შექმნის ისტორია ნაჩვენები იყო ტელევიზიაში 2006 წელს ივლისიდან აგვისტომდე მრავალსერიანი დოკუმენტური ფილმის სახით რომლის სახელწოდებაც იყო „დოკუმენტური ფილმი -ის შესახებ“ .
ჯგუფის პირველი სრულფასოვანი იაპონული ალბომი, რომლის სახელიც ჯგუფის პატივსაცემად იყო, გამოვიდა სააგენტო -ის მხარდაჭერით 2009 წლის აგვისტოში ორი მთავარი სიმღერით პრომოუშენისთვის: „ “ და „ !
ალბომის გამოსვლა დაემთხვა ყოველწლიურ კონცერტს, „ “, რომელიც ჩატარდა სეულის ოლიმპიურ პარკის სტადიონზე 2012 წლის 2 აპირილად 4-მდე, რომლისთვისაც გაყიდული იყო 40 000 ბილეთი.
ასევე იმ დროის მესეჯების თანახმად, -ის ალბომები და სინგლები დიდად მოთხოვნადი იყო, რამაც მეორად გამოსვლამდე მიიყვანა საქმე და დისკების ახალი ტირაჟის შექმნა დაიჭირვა.
მინი-ალბომის დახმარებით ისინი წარმატების პიკზე აღმოჩნდნენ, ჯგუფი რამდენიმე ჯილდოს ღირსი გახდა წლის ბოლოს, ასევე პრემიები ნომინაციებში „საუკეთესო მამაკაცები ჯგუფი“ და „წლის სიმღერა“, რომელიც მათ მიიღეს მუსიკალურ ფესტივალზე . 2007 წელს.
მეორე სინგლი, „ .“, გამოშვებული იყო სექტემბერში, და ეგრევე იქნა გაყიდული სიდიდით 32 000 ასლი, და მესამე სინგლი, « 03», რომელიც გამოვიდა თითქმის ეგრევე პირველისა და მეორეს შემდეგ, ასევე გამოსვლის შემდეგ მიაღწია გაყიდვების უმაღლეს რიცხვს — 40 000 ასლის.
ერთ-ერთი მოძრაობებთაგანი, როდესაც წევრები იწევდნენ მაიკებს, მუცლის გამოჩენით, უცებ გავრცელდა დ ამოიპოვა პოპულარობა ინტერნეტში რითაც შევიდა ყველაზე მეტად მოთხოვნად.
ლიდერმა --მა და წამყვანმა ვოკალისტმა თეიანგმა -თან კონტრაქტს ხელი მოაწერეს ჯერ კიდევ როდესაც 12 წლისები იყვნენ , მაშინ ისინი ცნობილები იყვნენ, როგორც და . იყო ანდერგრაუნდ რეპერი, რომელიც გამოდიოდა ფსევდონიმით .
აზია-წყნარიოკეანური რეგიონის წარდგენით, გახდნენ „საუკეთესო საზღვარგარეთის არტისტი“ ჯილდოს მფლობელები დაჯილდოების ცერიმონია -ზე 2011 წელს, , რომელიც შედგა 2011 წლის 6 ნოემბერს ბელფასტში, ჩრდილოეთ ირლანდია.
ლეგენდარული ჯგუფი -ის გარდა, რომელიც ცერემონიაზე ვოკალისტების სახით ადამ ლამბერტოვთან ერთად გამოდიოდნენ და მიიღეს ჯილდო „მსოფლიო ხატი“, იყვნენ 2011-ს ერთადერთი გამარჯვებულები, რომლებიც არ იყვნენ ჩრდილოეთ ამერიკის წარმომადგენლები.
ისინი ასევე გახდნენ პირველი უცხოური გუნდი იაპონიაში, რომელმაც აიღო ჯილდო ნომინაციაში „საუკეთესო ახალი გუნდი -ზე,და პირველი კორეელი არტისტი, რომელმაც აიღო ჯილდო .
გასული წლების მანძილზე ჯგუფის წევრები ასევე სოლო მოღვაწეობას შეუდგნენ: თეიანგმა და --მა გამოუშვეს სოლო ალბომები და სინგლები, იმ დროს როდესაც ., დესონგი და სეუნგრი შეუდგნენ მსახიობობას.
მოგვიანებიტ კვლავ შეერთდნენ, იმისათვის, რომ დადებიუტირებული თანამშრომელ ჯგუფთან გამოსულიყვნენ — 21, რომლებიც იყვნენ წოდებულნნი „ქალების ვერსია “, სიმღერით „“.
მასში შევიდნენ სიმღერები „ “, რომლის ჩაწერაში მონაწილეობა მიიღო მათმა მეგობარმა კომპანიიდან პარკ ბომმა; « ’ » ; და „ “, ამერიკული როკ-ჯგუფის 5-ის სიმღერის ადაპტაცია, რომელიც დაწერა და შეასრულა --მა.
2011 წელს ჯგუფის კონცერტი, „ “, არჩეული იყო ნაციონალურ ასოციაციაში კორეულ ტურიზმში, როგორც სარეკლამო კომპანიის დამწყები „ 2010—2012“, რადგან „დიდი ზეგავლენა მოახდინეს ქვეყნის ეკონომიკაზე“.
კორეული ნაშრომების გამოშვებისას, -მა ასევე გამოუშვეს იაპონური სიმღერა სახელწოდებით „ 1“, რომელიც იმავე სახელწოდების ალბომში შევიდა და ისინი გამოდიოდნენ შოუებსა და ტვ-რადიოებში.
2007 წლის ბოლოს, როგორც ადგილობრივი მედია აცხადებდა, ჯგუფის წევრები საავადმყოფოშიც კი მოხდნენ გადატვირთული მუშაობის გამო, რამაც მათი მოღვაწეობა შეაჩერა.
აზიზ–ბეისთან და აჩიკ–ბეისთან ერთად ეკატერინეს იმავე ღამეს გაიტაცებენ, თუმცა მათ კვალს რუსი ჟანდარმები და პოლკოვნიკი გაჰყვებიან.
იქაურების თქმით, ის დაკარგული დედის მოსაძებნადაა წასული დასავლეთში(ძმებმა მშობლები ჯერ კიდევ ადრეულ ასაკში დაკარგეს და იმის შემდეგ მათზე არაფერის სმენიათ).
გამოსვლიდან სულ მალე წიგნი გახდა ბესტსელერი, და დღემდე ასეა, რადგან მასში მოთხრობილი მრავალი სიუჟეტი, დიალოგები, პერსონაჟები და მათი სახეები არ კარგავენ აქტუალურობას არცერთ პერიოდში.
ჰანს გრუბერი მძევლებს შორის კომპანიის აღმასრულებელ დირექტორს, ჯოზეფ ტაკაგის პოულობს და ეუბნება, რომ უნდა კორპორაციის ხელში ჩაგდება კორპორაციის სიძუნწის გამო.
პაუელი ვერაფერ უცნაურს ვერ პოულობს და მანქანაში ბრუნდება, მაგრამ ჯონი ყურადღების მისაქცევად ფანჯრიდან გვამს ისვრის, რომელიც პაუელის მანქანაზე აცემა.
შობის წინადღეს ნიუ-იორკის პოლიციის ოფიცერი ჯონ მაკლეინი ჩადის ლოს-ანჯელესში, რათა ცოლს, ჰოლის შეურიგდეს, რომელმაც იურისტის კარიერა აიწყო კომპანია ნაკატომიში.
მთელი ფილმის განმავლობაში ჯონს უწევს ფეხშიშველად სიარული, რადგან თვითმფრინავში მეგზურმა მას ასეთი ნაბიჯის გადადგმა გადაფრენის შედეგების ადვილად გადატანად ურჩია.
გარკვეული დროის შემდეგ პოლიცია შენობის შტურმის გადაწყვეტილებას იღებს, მაგრამ ტერორისტები გაგზავნილ ჯავშნიან მანქანას რაკეტებით უტევენ, რის გამოც შტურმი იშლება.
ეს უკანასკნელი მაკედონიის ყოფილი პროკონსული იყო და ბრალად ედებოდა რომის მოკავშირე თრაკიის ოდრისული სამეფოს წინააღმდეგ სენატის წინასწარი ნებართვის გარეშე ომის წამოწყება.
მურენამ სასამართლოს განუცხადა, რომ მის კლიენტს იმპერატორ ავგუსტუსისაგან მიღებული ჰქონდა საგანგებო მითითებები, რომლებიც მას ვასალ სახელმწიფოზე თავდასხმას უბრძანებდა.
მოგვიანებით, პრიმუსმა თავის ჩვენებაში განაცხადა, რომ ეს ბრძანება ახლად გარდაცვლილი მარცელუსისაგან, ავგუსტუსის პირდაპირი მემკვიდრისაგან მიიღო.
27 წლის სამართლებრივი შეთანხმების პირობებში, ამგვარი ბრძანების გაცემა განიხილებოდა სენატის პრეროგატივის დარღვევად, რადგანაც მაკედონია არა პრინცეპსის, არამედ სენატის იურისდიქციის ქვეშ იმყოფებოდა.
ასეთ ქმედებას შეეძლო გაექარწყლებინა ავგუსტუსის მიერ მხარდაჭერილი რესპუბლიკის აღდგენის ილუზია და გამოევლინა მისი სიცრუე, რომ თითქოს იგი მხოლოდ პირველი მოქალაქე იყო, პირველი თანასწორთა შორის.
კიდევ უფრო უარესი, მარცელუსის ჩართულობა იძლეოდა იმის მტკიცების საშუალებას, რომ ავგუსტუსის პოლიტიკა, რომელმაც თავისი, როგორც პრინცეპსის ადგილი დაიკავა, აყალიბებდა მონარქიის ფორმას, რის შესახებაც ადრე უკვე იყო გამოთქმული ბრალდებები.
სიტუაცია იმდენად სერიოზული გახდა, რომ ავგუსტუსი პირადად გამოცხადდა სასამართლო პროცესზე, მიუხედავად იმისა, რომ იგი არ ყოფილა მოწმის სახით გამოძახებული.
მან უხეშად მოითხოვა პასუხი კითხვაზე, თუ რატომ გამოჩნდა ავგუსტუსი პროცესზე, როდესაც იგი არავის გამოუძახებია, რაზეც პრინცეპსმა უპასუხა, რომ ის აქ საზოგადოებრივმა ინტერესებმა მოიყვანეს.
პრიმუსი დამნაშავედ ცნეს, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთმა ნაფიცმა მსაჯულმა მის გამართლებას მისცა ხმა, რაც ნიშნავდა, რომ ავგუსტუსის ჩვენების ყველას არ სჯეროდა.
22 წლის 1 სექტემბრამდე მცირე ხნით ადრე, ვინმე კასტრიციუსმა ავგუსტუსს მიაწოდა ინფორმაცია ფანიუს კაეპიოს მეთაურობით მის მოწყობილი შეთქმულების შესახებ.
მას შემდეგ, რაც დისგან, ტერენტინასგან, ბრალდებების შესახებ შეიტყო, რომელიც, თავის მხრივ, ქმარმა, მეცენატმა გააფრთხილა, მურენა თვალნათლივ გაიქცა.
ღალატისათვის სიკვდილმისჯილი მურენა შეპყრობისთანავე დასაჯეს სიკვდილით, ისე, რომ თავის გასამართლებლად რაიმე მტკიცებულების წარდგენის საშუალებაც კი არ მიუციათ.
შვილად აყვანის შედეგად შეძენილი მისი და, ტერენტია, დაქორწინდა გაიუს მეცენატზე, ავგუსტუსის ცნობილ მრჩეველსა და მეგობარზე და ხელოვნების დიდ მფარველზე, ხოლო შეძენილი ძმა, აულუს ტერენტიუს ვარონ მურენა, ძვ.
ლუციუს ლიცინიუს ვარონ მურენა — რომაელი პოლიტიკოსი, რომელსაც ავგუსტუსის წინააღმდეგ შეთქმულების მოწყობა დასდეს ბრალად და სასამართლო პროცესზე დაუსწრებლად დასაჯეს სიკვდილით.
1997 წელს გამოვიდა ანიმაციური ფილმის სიკველი, მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი ლარი და სტივი, რომელშიც ნაჩვენები იყო შუა ასაკში მყოფი მამაკაცისა და მისი ინტელექტუალი ძაღლის ურთიერთობა.
ანიმაციურმა ფილმმა შეძლო კომპანია 20 -ის ხემძღვანელობის ყურადღების მიქცევა, რის გამოც მათ მაკფარლეინს სერიალის შექმნა შესთავაზეს, რომელიც ამ პერსონაჟების ცხოვრებაზე იქნებოდა დაფუძნებული.
მას ხშირად დასცინიან და იგნორირებენ, მათ შორის, ოჯახის წევრებიც; ჭარბწონიანი მოზარდი კრისი, რომელიც ქცევითა და მანერებით მამას ჰგავს; ბოროტმოქმედი ჩვილი სტიუი, რომლის სექსუალური ორიენტაცია გაურკვეველია და რომელსაც ზრდასრული ადამიანის მანერები გააჩნია.
გრიფინებთან ცხოვრობს ანთროპომორფული ძაღლი ბრაიანი, რომელიც სვამს მარტინის და ლაპარაკობს კიდეც, თუმცა, მიუხედავად ამისა, ინარჩუნებს ცხოველის მანერებს.
სიტკომის შექმნაში დროის სხვადასხვა მონაკვეთებში მონაწილეობდნენ ისეთი აღმასრულებელი პროდიუსერები, როგორებიც არიან დენიელ პალადინო, კარა ვალოუ და დენი სმითი.
ხშირად ასეთი ტიპის სერიალებში აღმასრულებელი პროდიუსერები მუშაობენ როგორც „შოურანერები“ — ისინი, ვინც მთავარი სცენარისტები არიან და წარმოების პროცესს ხელმძღვანელობენ.
სეთ მაკფარლეინს გრიფინების შექმნის იდეა ჯერ კიდევ კოლეჯში გაუჩნდა, მაგრამ მის რეალიზაციას ის მხოლოდ თავისი პირველი ანიმაციური პროექტების, „ლარის ცხოვრება“ და „ლარი და სტივის“ შემდეგ შეუდგა.
2002 წელს პროექტი შეაჩერეს, მაგრამ, ტელეარხ -ის ხემძღვანელობამ 2004 წელს, დისკების კარგი გაყიდვების და „ “-ზე მაღალი რეიტინგის გამო გრიფინების გაგრძელება გადაწყვიტა.
მაკფარლეინი ხუმრობდა, რომ ამ ორ ანიმაციურ ფილმს შორის განსხვავება ის იყო, რომ პირველის პრემიერა სტუდენტთა საერთო საცხოვრებელში შედგა, ხოლო მეორეს პრემიერა სუპერ ბოულის ტრანსლიაციის შემდეგ.
გარდა ამისა, მაკფარლეინის აზრით, გარკვეული გავლენა იქონია შაბათს ნაჩვენებმა საშინელებათა ჟანრიის ანიმაციურმა ფილმებმა, როგორებიცაა ფონდი და ბანდა — ბედნიერი დღეები; რუბიკი — გასაოცარი კუბიკი.
მა სერიალს „100 საუკეთესო ანიმაციური ფილმის სიაში“ მეშვიდე ადგილი მიაკუთვნა; სერიალი მეექვსე ადგილზე გავიდა სიაში „პრაიმ-ტაიმში ტრანსლირებული 25 საუკეთესო ანიმაციური ფილმი“; 24-ე ადგილზე — „ყველა დროის ყველაზე სასაცილო ტელეშოუებში“; ჟურნალმა -მა სერიალი სიაში „ყველა დროის 50 უდიდესი ტელეშოუ“ მე-12 ადგილზე დააყენა.
2005 წელს ბრიტანულმა ტელეარხმა 4 მაყურებლის არჩევანზე დაფუძნებული „100 უდიდესი ანიმაციური ფილმის სია“ შეადგინა, რომელზეც გრიფინები მე-5 ადგილზე გავიდა.
ეპიზოდებში შემქმნელები ხშირად ეხებიან სხვადასხვა საკამათო და „მტკივნეულ“ თემებს, როგორებიცაა პოლიტიკა, რასიზმი, მონათმფლობელობა, ფემინიზმი, ჭარბწონიანობა და სხვა.
ძირითადად, ისინი თავის თავს ახმოვანებენ ხოლმე, მაგრამ კამეოსგან განსხვავებით, მოწვეული სტუმრის როლი შეიძლება მხოლოდ რამდენიმე წამით გაგრძელდეს.
მაგალითად, ეპიზოდში „ “ თავიანთივე თავის გახმოვანებაში მიიღეს მონაწილეობა ვარსკვლავური გზა: შემდეგი თაობის პერსონაჟებმა: პატრიკ სტიუარტმა, ჯონათან ფრეიკსმა, ბრენტ სპაინერმა, ლევარ ბარტონმა, გეიტს მაკფადენმა, მაიკლ დორნმა, უილ უიტონმა, მარინა სირტისმა და დენიზ კროსბიმ.
ერთ-ერთმა იმდროინდელმა დადგმამ, „სასპენსმა“, რომელიც საშიში სახელებით გამოდიოდა, მაკფარლეინს შთაგონება მისცა — გრიფინები ყოველი ეპიზოდი საშიში სახელით გამოდიოდა, რამაც მაკფარლეინს ისეთი ეპიზოდების შექმნის შთაგონება მისცა, როგორებიცაა სიკვდილს აქვს ჩრდილი და გონება სიკვდილზე მაღლა დგას.
მაგალითად, რობერტ დაუნი უმცროსმა სერიალის შემქმნელებს დაურეკა და ჰკითხა, რითი შეეძლო ეპიზოდის შექმნაში დახმარებოდა, რადგანაც მისი შვილი სერიალის დიდი ფანატი იყო.
ცნობილია, რომ ბრიტნი სპირსი ეპიზოდური როლის პრეტენდენტიც კი იყო, მაგრამ, საბოლოოდ მაკფარლეინმა უარი თქვა ამ იდეაზე რათა არ მოეწყო „ომი“ -თან, სადაც ადრე ბრიტნის დასცინოდნენ.
მაკფარლეინმა სამწლიანი შესვენება სასარგებლოდ მიიჩნია, რადგან ანიმაციური შოუები ჩვეულებრივ, შესვენების გარეშე მიდიან და სეზონის ბოლოს მაყურებელს მხოლოდ მობეზრებულ თემაზე ესმის ხუმრობები, რაც სცენარისტების ტვინის „გადაწვაზე“ მიუთითებს.
მაკფარლეინი ამბობდა, რომ შოუს შემქმნელებმა ანიმაციური ფილმის და მისი პერსონაჟების შენარჩუნება სცადეს და ცდილობდნენ არ გადაეხვიათ კურსისთვის, რომელსაც შოუს დახურვამდე მიყვებოდნენ.
თავიდან პროექტი უნდა გაეშვათ -ზე, მაგრამ გეგმები შეიცვალა, როდესაც აღმოჩნდა, რომ -ს ანიმაციური ფილმისთვის საკმარისი თანხა არ გააჩნდა.
მაკფარლეინის აღიარებით, ფაქტი, რომ -ი მზად იყო სერიალის წარმოების დასაწყებად მან დედამისისგან გაიგო, რომელმაც ინტერნეტში წაიკითხა, რომ ტელეარხმა გრიფინების 13 ეპიზოდი იყიდა.
2009 წელს გრიფინები „საუკეთესო კომედიურ ფილმზე“ იყო ნომინირებული (გრიფინები გახდა პირველი ანიმაციური სერიალი ფლინტსტოუნების შემდეგ, რომელიც ამ პრემიაზე იყო ნომინირებული).
ამ ეპიზოდებში ცენტრალური პერსონაჟები არიან სტიუი და ბრაიანი, რომლებიც, სიუჟეტის მიხედვით, ხვდებიან სხვა სახელმწიფოებში, სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ან კიდევ ზებუნებრივ ადგილებში.
ამის გამო შოუს სცენარში ვერ ხვდებოდა დისკუსიები აქტუალურ თემებზე სამხრეთის პარკისგან განსხვავებით, რომლის შექმნასაც დაახლოებით სამი კვირა სჭირდებოდა.
სერიალში ხშირად ხუმრობენ მტკივნეულ და საკამათო თემებზე: პოლიტიკა, მონობა, ინვალიდობა, ფემინიზმი, ჭარბწონიანობა, რელიგია, პედოფილია, რასიზმი, სექსიზმი, სექსუალური თემები და სხვა.
ყველაზე ხშირი გამოვლინებები არის ხუმრობები თვითონ -ზე, ასევე არის შემთხვევები, როდესაც „მეოთხე კედლის“ გატეხვის შემდეგ, პერსონაჟები მაყურებლებთან საუბრობენ.
2011 წელს დადასტურდა ინფორმაცია, რომ მიდიოდა მუშაობა გრიფინების სრულმეტრაჟიან ვერსიაზე, ხოლო 2009 წლის 27 სექტემბერს შედგა სერიალის „სპინოფის“ პრემიერა.
ცნობილია, რომ პილოტურ გამოშვებაში მეგი რეიჩელ მაკფარლეინის ხმით ლაპარაკობდა, ხოლო სპეციალური ეპიზოდისთვის „' “, სადაც მეგი მღეროდა, მის როლზე ტარა სტონგი მიიწვიეს.
სცენარისტების 2007-2008 წლების გაფიცვის დროს -მა სერიალის ორი ეპიზოდი მაკფარლეინის თანხმობის გარეშე გამოუშვა, თუმცა, იურიდიულად კომპანიას ამის უფლება ჰქონდა.
ანიმატორი ბუტჩ ჰარტმანი ახმოვანებს ბევრ ეპიზოდურ პერსონაჟს, ხოლო სცენარისტი დენი სმითი ახმოვანებს ისეთ მეორე ხარისხოვან პერსონაჟს, როგორიც არის გიგანტური წიწილა ერნი.
იულიას, როგორც ავგუსტუსის ქალიშვილის, მისი ორი მემკვიდრის, გაიუსისა და ლუციუსის, დედის და კიდევ ერთის, ტიბერიუსის, ცოლის მომავალი უზრუნველყოფილი უნდა ყოფილიყო, თუმცა ძვ.
ავგუსტუსმა მას ტიბერიუსის სახელით წერილი გაუგზავნა და მათი ქორწინება გაუქმებულად გამოაცხადა (ამ დროისათვის ტიბერიუსი კუნძულ როდოსზე იყო და პასუხის სწრაფად გაცემა არ შეეძლო).
მიუხედავად იმისა, რომ ავგუსტუსს ამ დროისათვის უკვე მიღებული ჰქონდა კანონები ოჯახური ფასეულობების დასაცავად, როგორც ჩანს, მან იცოდა ქალიშვილის ინტრიგების შესახებ სხვა კაცებთან, თუმცა მის დადანაშაულებამდე გარკვეული პერიოდი მაინც ყოყმანობდა.
სხვები ვარაუდობდნენ, რომ იულიას სავარაუდო საყვარლები ქალაქის ხროვის წევრები იყვნენ, რომლებსაც ავგუტუსის მფარველობისა და მწყალობლობისაგან ტიბერიუსის ჩამოშორება და მისი ანტონიუსით შეცვლა სურდათ.
რადგანაც მამამისი მკვდარი იყო და მას ვაჟი არ დარჩენია, რომელიც ტახტს დაიკავებდა, იულია მთლიანად ახალი იმპერატორის, ტიბერიუსის გულმოწყალების ანაბარა იყო დარჩენილი, რომელსაც ხელს არაფერი უშლიდა მასზე შური ეძია.
სხვა ვერსიის თანახმად, როდესაც შეიტყო, რომ მისი უკანასკნელი ცოცხალი ვაჟი, აგრიპა პოსტუმუსი, მოკლეს, იულია სასოწარკვეთამ იმსხვერპლა.
ამავდროულად, მისი სავარაუდო საყვარელი, სემპრონიუს გრაკქუსი, რომელმაც აფრიკის სანაპიროსთან მდებარე კუნძულ კერკინაზე თოთხმეტწლიანი გადასახლება გადაიტანა, ტიბერიუსის წაქეზებით მოკლეს, თუმცა, შესაძლოა, მისი მკვლელობა აფრიკის პროკონსულის, ნონიუს ასპრენასის დამოუკიდებელი აზრი იყო.
8 წელს მრუშობის ბრალდებით იმავე კუნძულზე გადაასახლეს, რომელზეც დედამისი, თუმცა რეალური მიზეზი ამ შემთხვევაში ქმრის, ლუციუს ემილიუს პაულუსის მიერ ავგუსტუსის წინააღმდეგ მოწყობილ შეთქმულებაში მონაწილეობა იყო.
21 წელს 18-ს ახლად მიღწეული იულია დაქორწინდა მარკუს ვიფსანიუს აგრიპაზე, კაცზე, რომელიც მოკრძალებული ოჯახიდან იყო, თუმცა ისე აღზევდა, რომ ავგუსტუსის ყველაზე სანდო გენერალი და ახლო მეგობარი გახდა.
როგორც ამბობდნენ, ავგუსტუსმა ეს ნაბიჯი, ნაწილობრივ, მეცენატის რჩევით გადადგა, რომელიც მას ეუბნებოდა, რომ „შენ აგრიპა იმდენად განადიდე, რომ ის ან შენი სიძე უნდა გახდეს, ან უნდა მოკვდეს“.
რამდენადაც აგრიპა იულიაზე 25 წლით უფროსი იყო, ეს ტიპური მოწყობილი ქორწინება იყო, იულია კი მამამისის დინასტიურ გეგმებში მხოლოდ პაიკის როლს ასრულებდა.
არსებობს ცნობა, რომ ამ პერიოდში იულია აგრიპას ვინმე სემპრონიუს გრაკქუსთან ღალატობდა, რომელთანაც მას ხანგრძლივი სასიყვარულო ურთიერთობა აკავშირებდა .
39 წლისთვის, იულიას დაბადებისას, ავგუსტუსს ჯერ კიდევ არ ჰქონდა მიღებული ტიტული „ავგუსტუსი“ და მისი სახელი იყო „გაიუს იულიუს კეისარი დივი ფილიუსი“, თუმცა ისტორიკოსები ძვ.
როგორც ამბობდნენ, ავგუსტუსმა მათ ამ სიტყვებით მიმართა: „ნეტავ არასდროს დავქორწინებულიყავ ან უშვილო მოვმკვდარიყავი“, რაც ჰექტორის ცოტათი არასწორ ციტირებას წარმოადგენს ილიადადან.
აგრიპას სიკვდილის შემდეგ, ავგუსტუსმა გერის, ტიბერიუსის დაწინაურება დაიწყო, იმ რწმენით, რომ ეს ისევ საკუთარი დინასტიის ინტერესებისთვის იქნებოდა საუკეთესო.
11 წელს იულია და ტიბერიუსი დაქორწინდნენ, თუმცა მანამდე ამ უკანასკნელს მოუწია გაყროდა ვიფსანია აგრიპინას, აგრიპას ქალიშვილს მისი წინა ქორწინებიდან, ქალს, რომელიც ძალიან უყვარდა.
ქორწინება თავიდანვე არ გამოირჩეოდა სიმყარით, ამას დაემატა ისიც, რომ ვაჟი, რომელიც იულიასა და ტიბერიუსს გაუჩნდათ, ჩვილობაშივე გარდაიცვალა.
სვეტონიუსის მტკიცებით, ტიბერიუსს დაბალი შეხედულება ჰქონდა იულიას პიროვნებაზე, ხოლო ტაციტუსი აცხადებს, რომ იულა ტიბერიუსს ქედმაღლურად უყურებდა და მამამისს სემპრონიუს გრაკქუსის მიერ დაწერილი წერილიც კი გაუგზავნა, რომელშიც მას კიცხავდა.
ნიკოლოზ დამასკელი და იოსებ ფლავიუსი გადმოგვცემენ, რომ აგრიპას ცოლობისას, იულია მასთან შესახვედრად მიემართებოდა, როდესაც იგი ტროაში წყალდიდობაში მოყვა და კინაღამ დაიხრჩო.