polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
არსებობის პირველ წლებში მუზეუმის ექსპოზიცია ივსებოდა ქვეყნის ისეთი ცენტრალური მუზეუმებიდან, როგორიცაა ტრეტიაკოვის გალერეა, ერმიტაჟი, რუსული მუზეუმი.
1920 წლის 1 მაისიდან მუშაობდა როგორც დონის ხელოვნებისა და სიძველეთა მუზეუმი, 1927 წლიდან ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხთა მუზეუმის შემადგენლობაშია, 1934-1936 წლებში არ ფუნქციონირებდა, 1937 წლიდან როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის განყოფილებაა.
ს უფრო დაბალი ფასი აქვს, ვიდრე ჩვეულებრივ -ს და როგორც აშშ-ის გარემოს დაცვის სააგენტოს ტესტებმა აჩვენა, წვის მხრივ არის გაცილებით ეკონომიური.
2017 წლის იანვრის მონაცემებით, / არის -ის მიერ წარმოებული მეორე ყველაზე გაყიდვადი ჰიბრიდი ჩვეულებრივი -ის შემდეგ; მსოფლიოში გაყიდული იყო 1,380,100 ერთეული.
ს საწარმოო ვერსია 2011 წელს, ტოკიოს მოტორ-შოუზე წარმოადგინეს; -ს საწარმოო ვერსია კი 2012 წლის იანვარში, დეტროიტის ჩრდილოეთ ამერიკის საერთაშორისო ავტოშოუზე.
როგორც -მ განმარტა, -ში „“ აღნიშნავს „ქალაქს“ — ჩვეულებრივ -ზე უფრო პატარა მანქანა, რომელიც გათვლილია ახალგაზრდა, დაუოჯახებელ მყიდველებზე, რომელთაც ბევრი სივრცე არ სჭირდებათ.
არა მხოლოდ ბრწყინვალე პორტა , არამედ კონსტანტინოპოლის პატრიარქიც, ოფიციალურად არ აღიარებდა არცერთ სხვა მართმადიდებელ ეთნიკურ ჯგუფს, გარდა ბერძნებისა და აქედან გამომდინარე, ყველა მართმადიდებელი ხალხი: ბულგარელები, სერბები, ალბანელები, ვლახები, მოლდოველები, ხორვატები, სირიელები, მართმადიდებელი არაბები, ქართველები და ლაზები საბერძნეთის საპატრიარქოს იურიდიქციაში მოექცა.
ოსმალეთის იმპერიის მიერ, ტრაპიზონის იმპერიის, ხოლო შემდგომ ლაზეთის დაპყრობის შედეგად, ადგილობრივი მართმადიდებელი მოსახლეობა საბერძნეთის საპატრიარქოს დაემორჩილა.
სტადიონს, რომელსაც მანამდე უბრალოდ „ელ კოლოსო დელ პარკე“-ს ეძახდნენ , კლუბის ყოფილი ფეხბურთელისა და მწვრთნელის — მარსელო ბიელსას სახელი ოფიციალურად 2009 წლის 22 დეკემბერს ეწოდა.
პირველად ქვეყნის ჩემპიონობა 1974 წელს მოიპოვა, როდესაც მეტროპოლიტანოს ტურნირში გაიმარჯვა, ხოლო ყველაზე დიდ შედეგებს 80-იანი და 90-იანი წლების მიჯნაზე მიაღწია, როდესაც სამჯერ დაეუფლა არგენტინის ჩემპიონობას და ორჯერ ლიბერტადორესის თასის ფინალში მოახერხა გასვლა.
2011 წელს მიწვეული იყო აგრარული უნივერსიტეტის პროფესორად ბაკალავრიატში; 2014 წლიდან მიიწვიეს საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის პროფესორად.
1990-1993 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნებისა და ჰუმანიტარულ პროფესიათა ფაკულტეტზე გერმანული ენის სპეციალობით, 1997 წელს დაამთავრა უნივერსიტეტის ასპირანტურა ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიის სპეციალობით პროფესორ რევაზ სირაძის ხელმძღვანელობით.
1998 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „მხატვრული სიტყვის ფუნქციისათვის ადრეულ ქართულ აგიოგრაფიაში“, 2004 წელს მიენიჭა ფილოლოგიის დოქტორის წოდება.
სხვადასხვა დროს თანამშრომლობდა გაზეთებთან: „თბილისი“, „ქართული უნივერსიტეტი“, „პრემიერი“; საზოგადოებრივ რადიო 102.4 და საპატრიარქოს რადიო „ივერიასთან“.
ნევირაზიმოვი ხვდება, რომ ტარაკანს ყველაფრის გაკეთება შეუძლია რაც მას მოესურვება, ხოლო თვითონ კი იძულებულია იჯდეს დახუთულ კანტორაში და საზოგადოების მიერ დაწესებულ ნორმებს დაემორჩილოს.
მას ძალიან სურს ქუჩაში აღმოჩენა, ცოცხალ საზოგადოებასთან შერწყმა, ზეიმის თანამონაწილეობა, რისთვისაც ყველა ეს ზარები რეკდნენ და ეკიპაჟები გრგვინავდნენ.
მას იმავეს განცდა სურდა, რასაც ბავშვობაში გრძნობდა: ოჯახური გარემო, ახლობლების საზეიმო ფიზიონომია, თეთრი სუფრა, სინათლე, სითბო… გაიხსენა ეტლი, რომლითა ახლახან ქალბატონმა გაიარა, პალტო, რომელშიც ეგზეკუტორი გამოპრანჭულა, ოქროს ძეწკვი, რომელიც მდივნის მკერდს ამშვენებს… იხსენებდა თბილ საწოლს, სტანისლავს, ახალი ჩექმა, მუნდირი გახეხილი იდაყვებით… ეს ყველაფერი იმიტომ გაიხსენა, რომ ახლა აღარაფერი არ ჰქონდა…“.
დაბალი რანგის მაღალჩინოსანი, აღდგომის წინა დღეს თავის ტარაკნებით გატენილ კაბინეტში ჯდომისას, ფიქრობს იმაზე თუ რისი გაკეთება შეუძლია ამ ქვეყანაზე , მაგრამ მიდის იმ დასკვნამდე, რომ ასეთი ქმედებები მის შესაძლებლობებს აღემატება.
მოთხრობა შევიდა ჩეხოვის კრებულში „ჭრელი მოთხრობები“, რომელიც 1886 წელს გამოიცა სანქტ-პეტერბურგში და შევიდა ადოლფ მარქსის მიერ 1899-1901 წლებში გამოცემულ თხზულებათა კრებულის მესამე ტომში.
რეზოლუციის ტექსტი იწყება დაუყოვნებლივ ცეცხლის და საომარი მოქმედებების შეწყვეტის მოთხოვნით, რომელშიც აღინიშნა მშვიდობიანი მოსახლეობა და სახლების დაბომბვა, აგრეთვე საბჭომ მოითხოვა რეგიონში საერთაშორისო ჰუმანიტარული დახმარების შეუფერხებლად შესვლა.
საბჭომ, ასევე მოუწოდა ენერგეტიკის, ტრანსპორტისა და ეკონომიკური კავშირების აღდგენას ამ პროცესის ფარგლებში, მოუწოდა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალისა და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებს, უზრუნველყონ დევნილთა დახმარება.
კონფლიქტის აღმოფხვრის მცდელობებთან დაკავშირებით, საბჭომ დადებითად შეაფასა ეუთოს მინსკის ჯგუფის მუშაობა, რომელსაც იან ელიასონი ხელმძღვანელობდა, მაგრამ შეშფოთება გამოთქვა კონფლიქტის უარყოფით გავლენაზე კომისიის მუშაობაზე.
საბჭომ, სთხოვა სომხეთის მთავრობას გამოიყენოს თავისი გავლენა აზერბაიჯანის მთიანი ყარაბაღის რეგიონის სომხებზე, რათა მათ დაიცვან 822-ე და მიმდინარე რეზოლუცია, ასევე მინსკის ჯგუფის ამჟამინდელი დადგენილები და წინადადებები.
საბჭომ, ასევე მოუწოდა ქვეყნებს, თავი შეიკავონ იარაღისა და საბრძოლო ტექნიკის მიწოდებას დაპირისპირებულ მხარეებს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს კონფლიქტის გააქტიურება.
უშიშროების საბჭოს 822 რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის ურთიერთობების გაუარესების გამო და დაგმო აღდამისა და აზერბაიჯანის სხვა რაიონების ოკუპაციას, და მოითხოვა სომხების მიერ აღნიშნული ტერიტორიებიდან ჯარების სრულ გაყვანას.
საბოლოოდ, სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის კონფლიქტის განხილვისას, მეორე რეზოლუციაში საბჭომ გენერალურ მდივანს, სსკ-ის თავმჯდომარესთან, ასევე მინსკის ჯგუფის თავმჯდომარესთან კონსულტაციების შემდეგ, მოითხოვა მიაწოდოს ინფორმაცია საბჭოს რეგიონში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით.
დრეიფუსს საჯაროდ დაუჭირა მხარი ცნობილმა მწერალმა ემილ ზოლამ, რომელმაც 1898 წელს ღია წერილი გაუგზავნა საფრანგეთის პრეზიდენტ ფელიქს ფორს სახელწოდებით „მე ბრალს ვდებ“ , სადაც მან დრეიფუსი დაიცვა, ხოლო სასამართლო მიკერძოებულობაში დაადანაშაულა.
ამ დოკუმენტის დაკარგვასთან დრეიფუსის კავშირის შესახებ პირდაპირი მტკიცებულება არ არსებობდა, მაგრამ ბრალდების მხარემ დრეიფუსის გაყალბებული წერილი წარმოადგინა, რომელიც ადასტურებდა მის კავშირს გერმანიის დაზვერვასთან.
სამხედროები, ნაციონალისტები და სამღვდელოების ნაწილი დრეიფუსს საფრანგეთის მოღალატედ თვლიდა, ხოლო სოციალისტები, რადიკალები და სხვები მას უდანაშაულოდ მიიჩნევდნენ, რომელიც ებრაული წარმოშობის გამო დაისაჯა.
ინდონეზიის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ მან მხარი დაუჭირა რეზოლუციას, ვინაიდან, დოკუმენტი ადასტურებს მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მოგვარების პრინციპებსა და ამოცანებს.
ეუთოს მინსკის ჯგუფი : ჯგუფის სახელით მოსაუბრე აშშ-ს წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ თანათავმჯდომარეებმა რეზოლუციას ხმა არ მისცეს იმიტომ, რომ მათ „რეზოლუცია 62/243 განიხილეს, როგორც შერჩევითი, რადგან მხოლოდ გარკვეული პრინციპების პროპაგანდას ემსახურება, ხოლო სხვებს გამორიცხავს, საწინააღმდეგოდ თანათავმჯდომარეების წინადადებასთან, რაც აბალანსებს ყველას“.
სამხრეთ აფრიკის წარმომადგენლის განცხადებით, მისი დელეგაცია კენჭისყრისგან თავი შეიკავა, რადგან ქვეყანა მხარს უჭერს ეუთოს მინსკის ჯგუფის ძალისხმევას კონფლიქტის მოგვარებაში.
ლორდ ჰოუელ გილდფორდის განცხადებით, მისმა ქვეყანამ კენჭისყრისგან თავი შეიკავა, რადგან „რეზოლუციამ არ გაითვალისწინა მადრიდის პრინციპები ან მინსკის ჯგუფის პროცესი“.
რეზოლუციამ, კიდევ ერთხელ დაადასტურა აზერბაიჯანის „სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ პატივისცემა და მხარდაჭერა“, მოითხოვა „აზერბაიჯანის ყველა ოკუპირებული ტერიტორიიდან, ყველა სომხური ძალების დაუყოვნებელი, სრული და უპირობო გაყვანა“ და ხაზი გაუსვა, რომ „არ არსებობს სახელმწიფო, რომელიც დახმარებას გაუწევს აზერბაიჯანის ტერიტორიების ოკუპაციას“.
რეზოლუცია მიიღეს 2008 წლის ტერტერის შეტაკებების შემდეგ, რომელიც ყარაბაღის ომის შემდეგ, სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების ყველაზე დიდი დარღვევა გახდა.
2005 წლის დასაწყისში, გაერო-ს გენერალური ასამბლეის ფაქტების დამდგენმა კომისიამ, დაამტკიცა სომხური დასახლებების არსებობა აზერბაიჯანის ოკუპირებულ ტერიტორიაზე.
აზერბაიჯანის მუდმივმა წარმომადგენელმა გაეროში, აქშინ მეჰდიევმა წარადგინა რეზოლუციის /62/.42 პროექტი, რომელიც მიიღეს 39 მომხრე, 7-ის წინააღმდეგ რეზოლუციის სასარგებლოდ, ხოლო 100-მა თავი შეიკავა.
გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 62/243 სახელწოდებით „აზერბაიჯანის ოკუპირებულ ტერიტორიებზე არსებული მდგომარეობა“, მიიღეს 2008 წლის 14 მარტს გენერალური ასამბლეის 62-ე სესიაზე, რომელიც ეხებოდა მთიან ყარაბაღში არსებულ მდგომარეობას.
იაგუბიანცის სასწავლებლის დასრულების შემდეგ ახალგაზრდებს უფლება ჰქონდათ შესულიყვნენ უმაღლეს სამრეწველი, სავაჭრო და ტექნიკურ სასწავლო დაწესებულებებში.
იმასთან დაკავშირებით, რომ არსებობდა საიჯარო გადასახადი, სკოლის მშობლებმა მოსთხოვეს ქალაქის ხელისუფლებას თხოვნით, გამოეყოთ სუბსიდია, რათა ის დახარჯულიყო სკოლის საჭიროებებიდან გამომდინარე.
მაგრამ სუბსიდია არ იქნებოდა მუდმივი, რადგან ქალაქის მმართველთა გეგმებში შედიოდა ვაჟთა გიმნაზიის გახსნა, რის შემდეგაც იაგუბიანცის სასწავლებელი დაფინანსებას ვეღარ მიიღებდა.
ჟურნალის მუსიკალური სექცია თავდაპირველად თითქმის მთლიანად კონცენტრირებული იყო პოპ-მუსიკაზე, მაგრამ თანდათან ინტერესი გაჩნდა ინდი-ორიენტირებულ მუსიკაზე, მათ შორის კანტრის სტილის მუსიკაზეც.
ერაყის ომის დაწყების შემდეგ, ჟურნალის შინაარსი გახდა უფრო პოლიტიკურად ორიენტირებული, საიტზე გაჩნდა პოლიტიკური დანაყოფი, მაგრამ ყურადღების ცენტრში მაინც დარჩა გართობა.
2010 წლის 21 იანვარს საიტმა განაახლა მუშაობა და საკუთარი თავი ჩართო გასართობ ბლოგში , რომელიც დააარსა -ის და -ის ყოფილმა ავტორმა მეტ ზოლერ სეიტზმა და რომელსაც მხარში უდგას ჟურნალ -ის კინოკრიტიკოსი კეიტ ულიხი , რომელიც მუშაობას აგრძელებს ბლოგის რედაქტორად.
გასართობი თემატიკის ინგლისურენოვანი ელექტრონული ჟურნალი, რომელიც ბაზირებულია ნიუ-იორკში და აქვეყნებს ფილმების, თეატრალური დადგმების, ვიდეო თამაშების და მუსიკალური რელიზების მიმოხილვებს, ასევე ინტერვიუებს მათ შემქმნელებთან.
ინტერნეტ-საზოგადოება, რომელიც მიმოიხილავს ვებ-საიტებს შემსრულებლებისათვისაც და ინვესტორებისთვისაც, -ს უწოდებენ „ინტერნეტში ახალი ამბების, კომენტარების, ინდის სამყაროში აზრების და კამათის, პოპ-მუსიკის და მეინსტრიმის გართობის ერთ-ერთ ყველაზე უფრო გავლენიან წყაროდ“.
საავადმყოფოს მშენებლობის პროცესში იყო წინადადება მისთვის ეწოდებინათ „ნიკოლაევსკის ეკლესია“ იმპერატორ ნიკოლოზ -ზე იაპონიის ქალაქ ოცუში თავდასხმისას იმპერატორის გადარჩენის აღსანიშნავად.
ზბიგნევ ბჟეზინსკი თავის წიგნში „დიდი ჭადრაკის დაფა“ იყენებს ტერმინს „ბუფერული სახელმწიფო“, ისეთი სახელმწიფოს აღსანიშნავად, რომელიც მეზობელ სახელმწიფოებს შორის თანამშრომლობს, ამის საფუძველზე ასუსტებს მეზობლებს მეოთხე სახელწიფოს სასარგებლოდ.
მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკა 1932-1945 წლებში ასრულებდა ბუფერული სახელმწიფოს როლს სსრკ-სა და იაპონიას შორის, ხოლო ცივი ომის პერიოდში ბუფრული ქვეყანა იყო აღმოსავლეთში დაპირისპირების დროს სსრკ-სა და ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას შორის.
ბუფერული სახელმწიფო — პატარა ან სუსტი სახელმწიფო, რომელიც დიდი და ძლიერი სახელმწიფოების მოსაზღვრედ მდებარეობს და ამ უკანასკნელთა შორის პოლიტიკურ ურთიერთობებში ერთგვარი შემაკავებელი ზონის ფუნქციას ასრულებს.
ბუფერული სახელმწიფოს ცნება ასოცირდება ძალთა წონასწორობის პოლიტიკასთან, ვინაიდან ამგვარი ქვეყნების არსებობა დამოკიდებულია დიდ სახელმწიფოთა შორის ძალთა განაწილებაზე და ძლიერი მეზობლების უსაფრთხოების მოთხოვნილებებზე.
ზოგიერთი ექსპერტის აზრით, თანამედროვე ეპოქაში ბუფერული სახელმწიფოები არიან ყოფილი საბჭოთა კავშირის ისეთი ქვეყნები, რომლებიც ამჟამად სუამის წევრები არიან .
პოლიტიკაში ესაა პატარა სახელმწიფო, მოქცეული ორ ერთმანეთისადმი მტრულად განწყობილ სახელმწიფოს შორის, რომელთაგან თითოეული ცდილობს მის გამოყენებას მეორეს საწინააღმდეგოდ.
ყოველდღიური იმართებოდა უზარმაზარი დემონსტრაციები უმაღლესი საბჭოს შენობის წინ, რაც დიდ მთავრობის განხეთქილებას იწვევდა ხელისუფლებაში, სადაც გამოიკვეთა რეჟიმის მხარდასაჭერა მოსკოვის პუტჩისტების მიმართ.
კადრადიდ ასლანოვი, რომელიც მაშინ ტაჯიკეთის უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე იყო, მომხრე იყო სტატუს-კვოს შენარჩუნების, როდესაც ის „იზვესტიას“ ჟურნალისტს უჩივიდა, რომ ქვეყანა ქაოსშია.
დემონსტრანტების უზარმაზარმა ნაწილმა, გადაკეთა უზანაესი საბჭოსკენ მიმავალი გზა და 1991 წლის 31 აგვისტოს, დემონსტრანტების იძულებით, კაჰარ მაჰკამოვმა დატოვა თავისი თანამდებობა.
დემონსტრანტებს, რომლებსაც მხარს უჭერდნენ ოპოზიციური პარტიები, თუმცა, ისინი მთლიანად არ ექვემდებარებოდნენ მათ კონტროლს, შორს მიმავალი მოთხოვნებიც გააჩნდათ:
1999 და 2000 წლებში ჩატარებული ტაჯიკეთის საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნები, საყოველთაოდ აღიარებულ იქნა, როგორც უსამართლო, მაგრამ მშვიდობიან არჩევნებად.
საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობა მიიღეს, როგორც სეკულარული მმართველობის მომხრე პარტიებმა, ისე ისლამისტურმა პარტიებმა, რაც წარმოადგენდა ტაჯიკი ხალხის უფლებას, აირჩიონ სასურველი მთავრობა.
ქვეყნის პრეზიდენტმა, ემომალი რაჰმონმა, რომელიც არ იყო ვალდებული სამშვიდობო შეთანხმების თანახმად, თუმცა, მაინც გამოყო -ს წევრებისთვის სამთავრობო პოზიციების ერთი მესამედი, ასევე შეუნარჩუნა -ს ყოფილ წევრებს თანამდებობა.
მიუხედავად იმისა, რომ მთავრობა და ახლად გაერთიანებული ოპოზიცია ერთმანეთს არ ენდოდნენ, ხშირად პოულობდნენ ერთმანეთთან მუშაობის საერთო ენას და მზად იყვნენ მშვიდობიანად გადაჭრათ თავიანთი განსხვავებები.
2001 წელს, თალიბების ჩამოგდებამდე, ავღანეთის სამოქალაქო ომის დროს, მიმდინარეობდა საზღვრისპირა დაპირისპირება, რომელიც საფრთხეს უქმნიდა ტაჯიკეთის მყიფე მშვიდობის დესტაბილიზაციას.
1999 და 2000 წლის ზაფხულში, უზბეკეთის ისლამურმა მოძრაობამ ტაჯიკეთი გამოიყენა, როგორც უზბეკეთის მთავრობასთან საბრძლოდ გარდამავალი წერტილი.
უკანონო ნარკოტიკების მუდმივი ნაკადი კვლავ განაგრძობს ავღანეთიდან ტაჯიკეთის გავლით რუსეთისა და ევროპის ბაზრებზე გასვლას, რამაც ფართოდ გაავრცელა ძალადობრივი დანაშაული, კორუფცია, აივ ინფექცია და საბოლოოდ ეკონომიკური დამახინჯებაც გამოიწვია.
ამ არეულობის დროს, ტაჯიკეთმა 1991 წლის 9 სექტემბერს საბჭოთა კავშირისგან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა და დაუყოვნებლივ სამოქალაქო ომში ჩაება, ისლამისტების წინააღმდეგ, რომლებიც გაერთიანებული იყვნენ „გაერთიანებული ტაჯიკთა ოპოზიციაში“.
სხვა ბოევიკები და შეიარაღებული ჯგუფები, რომლებიც ამ სამოქალაქო ომის ქაოსში ყვაოდნენ, უბრალოდ ასახავდნენ ცენტრალური ხელისუფლების უძლურობას, ვიდრე ლოიალობას პოლიტიკურ ფრაქციებისადმი.
1997 წლისთვის, უმეტესწილად კულიაბის მართული ტაჯიკეთის ხელმძღვანელობამ და წარმატებით დაძლიეს უთანხმოება, შედეგად მოაწერეს ხელი ძალაუფლების განაწილების სამშვიდობო შეთანხმებას, რომელიც 2000 წელს განხორციელდა.
ტაჯიკეთი ნელ-ნელა იწყებს ინტეგრირებულ მთავრობასთან ერთად განვითარებას და განაგრძობს რუსეთის სამხედრო პერსონალის სახით დახმარების მიღებას, რომელიც ავღანეთთან საზღვრის დაცვას გულისხმობს.
მას შემდეგ, რაც ტევტონთა დიდმა მაგისტრმა — ჰერმან ფონ ზალცამ დახმარება სთხოვა პაპ გრიგოლ -ს, ამ უკანასკნელმა გაუგზავნა მას დიდი რაოდენობის სახაზინო კონტრიბუცია, აგრეთვე პილიგრიმები და ევროპელი მოქალაქეები, რათა მას დახმარებოდნენ საკუთრების აღდგენაში.
რაინდებმა გააფართოვეს საფორტიფიკაციო ნაგებობები და ააშენეს ციტადელი ციხესიმაგრის ცენტრში, რომელიც მთავარი შემორჩენილი ნაგებობაა ამ ციხის ნანგრევებში.
მას შემდეგ, რაც ჯვაროსნებმა წმინდა მიწა წაართვეს მუსლიმებს 1099 წელს, პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს, ევროპელმა ახალმოსახლეებმა დაიწყეს დასახლება ამ ტერიტორიაზე.
ციხესიმაგრე აგებულია ვიწრო, ციცაბო კლდეზე, მდინარე ნაჰალ კზივის სამხრეთ ნაპირზე, ქალაქ ნაჰარიადან 13 კმ-ით ჩრდილოეთით.
ციხესიმაგრე შედის ნაჰალ კზივის ნაკრძალში და ერთ-ერთი დიდი ტურისტული ცენტრია, სადაც ტურისტები ჩადიან როგორც ისრაელიდან, ისე მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან.
მთელი ღამის განმავლობაში, მარგარიტა კარლთან მოლაპარაკებებს აწარმოებდა და საბოლოოდ ხელშეკრულებაც გააფორმა, რომლის მიხედვითაც იგი ფრანსუას გაანთავისუფლებდა და უკანაც დააბრუნებდა, თუმცა სანაცვლოდ ფრანგებს რამდენიმე პუნქტი უნდა შეესრულებინათ.
პირველი ეს იყო, რომ ფრანსუას ცოლად კარლის უფროსი და, პორტუგალიის მეფის ქვრივი ელეონორა ავსტრიელი უნდა შეერთო, მეორე კი ის იყო, რომ საფრანგეთის მეფე მის ვაჟებს უნდა ჩაენაცვლებინათ, რის გამოც მისი განთავისუფლებისთანავე მადრიდის საპატიო სამწლიან ტყვეობაში ჩავიდნენ ფრანსუას უფროსი ვაჟები: ფრანსუა და ანრი.
მისი გარდაცვალების გამოწვეულმა უსაზღვრო მწუხარებამ, დედოფალ მარგარიტას უბიძგა თავისი ყველაზე სადავო ნაწარმოების შექმნისკენ, რომელიც 1531 წელს კათოლიკურმა ეკლესიამ დაგმო, როგორც ერესი.
მის მიბაძვას აპირებდა მარგარიტაც, თუმცა ამ შემთხვევაში მას საფრანგეთი მიატოვებდა და ესპანეთის ლუკმა გახდებოდა, რის გამოც იძულებული გახდა კათოლიკურ რწმენაზე დარჩენილიყო.
ამავე წელს ჰენრიმ ცოლად მარგარიტასთან დაახლოვებული ანა ბოლეინი შეირთო, რამაც ნავარის დედოფალი დიდად გაახარა და ინგლისის ახალ დედოფალთან მიმოწერა გააჩაღა.
მაგრამ, სულ მალე ჰენრის ანაც მობეზრდა, რადგან კატალინას მსგავსად მანაც მხოლოდ ერთი გოგონას, ელიზაბეთის გაჩენა შეძლო, რის გამოც 1536 წელს მეფემ დედოფალი ანა ბოლეინი სიკვდილით დასაჯა ღალატის ბრალდებით და ცოლად მისი სეფექალი ჯეინ სეიმური შეირთო, რომელთანაც ნანატრი ვაჟი შეეძინა.
მიუხედავად ამისა, 1544 წელს, ანას გარდაცვალებიდან ცხრა წლის შემდეგ, რა დროსაც ინგლისის დედოფალი უკვე ჰენრის მეექვსე ცოლი ქეთრინ პარი იყო, მარგარიტამ განაახლა დედოფალთან და ანას ასულ ელიზაბეთთან მიმოწერა.
სწორედ ამ დროს დაინტერესდა დედოფალი კალვინიზმით და სურდა კიდევაც მის მხარეზე გადასვლა, თუმცა ამას ოჯახის ღალატად თვლიდა, რის გამოც მართალია თავად არა, თუმცა თავისი ქალიშვილი ჟანა კალვინისტური რწმენით აღზარდა.
როდესაც მარგარიტას ათი წელი შეუსრულდა, იგი ინგლისის მეფე ჰენრი -ის საცოლედ მოიაზრებოდა, თუმცა მან თავისი ძმის ქვრივზე, ესპანეთის პრინცესა კატალინა არაგონელზე ქორწინება არჩია.
ქორწინებამდე ცოტა ხნით ადრე გასტონი მეფეს იტალიაში გაჰყვა საბრძოლველად, სადაც იგი ესპანეთისა და იტალიის გაერთიანებული ძალების წინააღმდეგ ბრძოლაში დაეცა ქალაქ რავენასთან.
1512 წლიდან მოყოლებული, ნავარის სამეფოს 90% პროცენტი ესპანეთის მიერ იყო ოკუპირებული და ესპანეთის მეფე თავს ნავარის მმართველად აცხადებდა, თუმცა საფრანგეთის მფარველობის ქვეშ, ნავარის დარჩენილი მცირე ნაწილი კვლავ განაგრძობდა არსებობას.
ამრიგად, მარგარიტა მხოლოდ ოფიციალურად იყო ნავარის დედოფალი, რეალურად კი მისი, როგორც დედოფლის გავლენები მხოლოდ ბეარნსა და სამხრეთ გასკონიაზე ვრცელდებოდა.
მიუხედავად ნავარის დედოფლობისა, მარგარიტა დიდ დროს საფრანგეთის სამეფო კარზე ატარებდა, სადაც იგი ჯერ კიდევ დედოფალ კლაუდია ვალუას სიცოცხლეში დაუახლოვდა მის ინგლისელ სეფექალ ანა ბოლეინს.
მარგარიტასთან დაახლოვებულმა ანამ კლაუდიადან მალევე გადაინაცვლა მის სამსახურში, ვინაიდან მას ძალიან მოსწონდა მარგარიტა და მისგან ბევრ რამეს სწავლობდა, მათ შორის კაცების მართვასაც.
საფრანგეთის პრინცესა დაბადებით, ნავარის დედოფალი 1527-49 წლებში როგორც ანრი -ის მეუღლე, ასევე ალანსონისა და ბერის ჰერცოგი როგორც შარლ -ის მეუღლე.
თავად ლუიზა სავოიელს ამაზე გართულება არასდროს ჰქონია, პირიქით, ქმრის უკანონო შვილებს თავისებთან ერთად განურჩევლად ზრდიდათ და ბოლოს ისე გააკეთა, რომ მათაც შეძლეს მაღალ საზოგადოებაში დამკვიდრება.
უნდა აღინიშნოს მარგარიტას განსაკუთრებულად ახლო ურთიერთობა თავის ნახევარ-დასთან, ჟანა ანჟულიმელთან, რომელიც შარლს თავისი ცოლის ერთ-ერთი სეფექალისგან ჰყავდა.
1515 წელს, მეფე ლუი -ის გარდაცვალების შემდეგ, საფრანგეთის მეფე მისი ძმა, ფრანსუა გახდა, რომელმაც თავის საყვარელ დასა და სიძეს არმანიაკის საგრაფო უბოძათ.
1524 წელს, ტრაგიკულად გარდაიცვალა მისი რძალი, დედოფალი კლაუდია დე ვალუა, რის გამოც თავის მცირეწლოვან ძმიშვილებზე: შოტლანდიის მომავალ დედოფალ მადლენაზე და სავოიის მომავალ ჰერცოგინია მარგარიტაზე ზრუნვა მარგარიტამ იკისრა.
ჩვიდმეტი წლის ასაკში, მარგარიტა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფის გარე ბიძაშვილ შარლ -ს, ალანსონის ჰერცოგს, რომელიც ამ დროს ოცი წლისა იყო.
ამავდროულად მარგარიტას ძმა კიდევ ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა საფრანგეთის ტახტს და ლუი -ის უფროს ასულ კლაუდიაზე დაინიშნა, რომელიც უვაჟობის გამო მეფის მემკვიდრედ ითვლებოდა.
დედოფალი დაუღალავად მიაჭენებდა ცხენს საათებისა და დღეების განმავლობაში, იგი ღამით უღრან ტყეებში გავლასაც არ შეუშინდა და საბოლოოდ ჩააღწია ესპანეთის დედაქალაქამდე.
მარგარიტას დიდი გადახრა ჰქონდა კალვინიზმისკენ და მიუხედავად იმისა, რომ თავად კათოლიკედ დარჩა, მისი ასული შემდგომში პროტესტანტთა ლიდერი იყო, მისი შვილიშვილი კი პირდაპირ ებრძოდა კათოლიკეებს.
თავად მარგარიტა, გამუდმებით ეწინააღმდეგებოდა ამგვარ სისხლისღვრას და ამასთან დაკავშირებით წიგნიც კი დაწერა, თუმცა პაპმა იგი ერეტიკოსად შერაცხა.
მისი დაბადებიდან სულ ორ წელიწადში მისი ოჯახი კონიაკში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც ის და მისი უმცროსი ძმა, ფრანსუა ერთად იზრდებოდნენ იტალიელი განმანათლებლის, ჯოვანი ბოკაჩოს ზედამხედველობის ქვეშ.
სულ მალე, საფრანგეთისა და მსოფლიოს ისტორიაში პირველად, მარგარიტამ დააარსა თავისი სალონი, რომელიც მალე გახდა ცნობილი და სხვა მონარქებმაც დაიწყეს მისი მიბაძვა.
მაშინდელი ვენეციის ელჩი, დედოფალ მარგარიტას თავის ჩანაწერებში დიდად აქებდა, როგორც ყველა დიპლომატიური საიდუმლოს მცოდნეს, ასევე როგორც თავშეკავებულ და დახვეწილ ქალს.
ვინაიდან მარგარიტას ქმართან შვილები წლების მანძილზე არ უჩნდებოდა, იგი თავის დაობლებულ ძმიშვილებს საკუთარი შვილებივით ზრდიდა და ზრუნავდა მათ აღზრდა-განათლებაზე.
1188 წელს სალადინმა სამთავროს უდიდესი ნაწილი დაიპყრო და მშვიდობის დასამყარებლად ბოემონდმა არ დაახმარა ჯარები ჯვაროსნებს მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს.
1194 წელს ბოემონდი ლევონმა დაატყვევა, ამის შემდეგ ლევონმა დაიკავა ანტიოქია, მაგრამ ქალაქის მცხოვრებლებმა შექმნეს კომუნა და სომეხი ჯარისკაცები ქალაქიდან გააძევეს.
1164 წელს ბოემონდი ტყვედ ჩავარდა ჰარიმის ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ, მაგრამ მალევე გაათავისუფლა ზენგიმ, რათა თავიდან აერიდებინა კონფლიქტი ბიზანტიასთან.
ბოემონდმა კავშირი შეკარა ალეპოსა და დამასკოს მუსლიმ მმართველებთან სალადინის წინააღმდეგ, რომელიც აპირებდა მუსლიმური სამყაროს გაერთიანებას ჯვაროსნების დასამარცხებლად.
ჰინდურ ლიტერატურაზე დიდი გავლენა მოახდინა რელიგიურ-რეფორმისტულმა მოძრაობამ ბრაქტიმ, რომელიც მიმართული იყო კასტური და სოციალური უთანასწორობის წინააღმდეგ.
წარმოიშვა ორთოდოქსული ბრაჰმანიზის წინააღმდეგ მებრძოლ ბუდისტურ, ჯაინისტურ და შივაისტურ სექტებში, რომელთა წარმომადგენლებიც ხალხს სალაპარაკო ენაზე უქადაგებდნენ .
სახეობების უმრავლესობა ბინადრობს ნეოტროპიკის ოლქში , ინდომალაის ოლქში და ავსტრალაზიის ოლქში , აქედან ნეარქტიკის ოლქში — 4 სახეობა, პალეარქტიკის ოლქში — 3 სახეობა, ხოლო აფროტროპიკის ოლქში ისინი საერთოდ არ არსებობენ .
მედიტაციაზე ჩატარებულ მრავალ ბოლოდროინდელ კვლევაში, რომლებიც კანის და პოლიხის 2006 წლის ნაშრომში მიმოიხილება, ჩანს კავშირი მედიტაციასა და, როგორც დაბალი სიხშირის ალფა ტალღებს, ასევე, ტეტა ტალღებს შორისაც.
ალფა ბლოკირება, ეს არის შემთხვევა, როცა აქტიურ ტვინს, რომელიც, როგორც წესი, ბეტა ტალღურ აქტივობას აჩვენებს, არ შეუძლია მარტივად გადასვლა ალფა ტალღურ აქტივობაზე, რომელიც მოგონების გახსენების პროცესშია ჩართული.
ამ აღმოჩენებიდან გამომდინარე, შესაძლებელია იმის თქმა, რომ მედიტაციის პროცესში ადამიანი ჩვეულებრივზე უფრო რელაქსირებულია, თუმცა ინარჩუნებს მკვეთრ ცნობიერებას.
ბოლო დროს გამოცემულ ორ წიგნში, რომლებიც აღნიშნულ კვლევებს აღწერენ, ხაზგასმულია ამ კვლევების პრობლემები, კერძოდ, სუსტი კონტროლი და სტატისტიკური ანალიზი.
ამ აღწერების მიხედვით, არსებული ინფორმაციიდან გამომდინარე, გადაჭრით მხოლოდ იმის თქმა არის შესაძლებელი, რომ მედიტაციისას იმატებს ალფა და ტეტა ტალღების აქტივობები.
არაერთმა კვლევამ აჩვენა, რომ გამოცდილი და გამოუცდელი მედიტატორების ტვინში მიმდინარე პროცესების შედარებისას, შემდეგი სურათი წარმოგვიდგება: ალფა მწკრივში გამოხატული სპეციფიკური სიხშირეების ზრდა, ალფა ჯგუფის გაზრდილი სიმძლავრე და ეეგ აქტივობის შენელება .
ალფა ბლოკირების ფენომენი, რომელიც გამოკვლეულია, როგორც ტვინის ფუნქციის მდგომარეობით ცვლილებად, ასევე, გამოიკვლიეს, როგორც პოტენციური ფენოტოპური ცვლილების მახასიათებელი.
ერთ-ერთი ასეთი კვლევა ცდილობდა იმის დამტკიცებას, რომ ალფა ბლოკირება მედიტაციის ხანგრძლივი პრაქტიკით იყო განპირობებული, ამას კი - სმენითი სტიმულების შემოწმებით ცდილობდნენ.
თუმცა, ამ კვლევაზე გამოქვეყნებულ სტატიებში, აღნიშნული იყო, რომ არასაკმარისი ინფორმაცია არსებობდა იმისათვის, რათა ალფა ბლოკირებისათვის ფენოტოპური ცვლილების კატეგორია მიენიჭებინათ.
სხვა, გამოსახულებაზე დაფუძნებული მეთოდებისგან განსხვავებით, ეეგ-ს არ აქვს კარგი სივრცითი გამოსახულება და უფრო ხშირად ქერქის სპონტანური აქტივობების გამოსათვლელად გამოიყენება.
ეს სპონტანური აქტივობები კი, თავისი სიხშირის მიხედვით, დაყოფილია ოთხ ნაწილად, დაწყებული დაბალი სიხშირის დელტა ტალღებით , რომლებიც ყველაზე ხშირად ძილის დროს გვხვდება და დამთავრებული ბეტა ტალღებით , რომელიც სიფხიზლესა და ყურადღების გამახვილებასთან ასოცირდება.
ფმრგ-ს შედეგებმა აჩვენა, რომ, ასეთი გამღიზიანებლის პასუხად, მომატებული იყო აქტივობა, როგორც წინა ქამრისებრ ქერქში, ასევე, ამიგდალაში, საფეთქელისა და თხემის შეერთების ადგილსა და ზედა საფეთქლის ღარში.
აქ შედიოდა ისეთი ნაწილები, რომლებიც უმნიშვნელოვანესია მეტა-ცნობიერებისათვის, ექსტოცეპტურ და ინტეროცეპტური ცნობიერებისათვის, მეხსიერების გამყარებისთვის და - პირიქით, ასევე, თვით და ემოციის რეგულაცისათვის და ინტერჰემისფერული თუ შიდა კომუნიკაციებისათვის.
ამ ცვლილებების შესწავლისას აკვირდებოდნენ მედიტატორებისა და არა-მედიტატორების ტვინებში მიმდინარე პროცესებს, უფრო კერძოდ კი - მომატებულ სიმჭიდროვეს რუხი ნივთიერების რეგიონებსა და თეთრი ნივთიერების გზებზე.
ფუნქციური მაგნიტური რეზონანსის გამოსახულება წარმოადგენს კიდევ ერთ ფართოდ გამოყენებულ მეთოდს, რომელიც მედიტაციის დროს ტვინის აქტივობის შესწავლისას გამოიყენება.
ეეგ-სგან განსხვავებით, ფმეგ-ის უპირატესობას სივრცითი რეზოლუცია წარმოადგენს, რომელიც, ამავდროულად, ასახავს ტვინის აქტივობის დეტალურ სივრცით რუკას.
უახლესმა კვლევებმა აჩვენა, რომ, ვიპასანას ტიპის მედიტაციის დროს, მკვეთრად მატულობს აქტივობა წინა ქამრისებრ ქერქში, შუბლისწილსა და შუბლისწინა ქერქში.