polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მაგალითად, სახლის გამყიდველს შეიძლება ჰქონდეს ინფორმაცია სახლის საძირკველის არასახარბიელო მდგომარეობის შესახებ, თუმცა ეს ინფორმაცია მყიდველს არ გაუზიაროს.
დღესდღეობის ტრანზაქციის ხარჯის თეორია ხშირად გამოიყენება აუთორსინგის გარიგებების გამოსაკვლევად, სადაც საწარმოებს უწევთ გადაწყვეტილების მიღება აწარმოონ პროდუქტი/სერვისი საწარმოს შიგნით, თუ შეიძინონ შესაბამისი ეკვივალენტი ბაზარზე.
მაგალითად, სახლის შეძენისას მყიდველი განიცდის ტრანზაქციის ხარჯებს როგორებიცაა: სასურველი სახლის მოძიება, სახლის მდგომარეობის შემოწმება, საბაზრო ფასის დადგენა, გამყიდველთან მორიგება, კონტრაქტის შეთანხმება და შემდეგ ამ ხელშეკრულების პირობების დაცვის უზრუნველყოფა.
ტრანზაქციის ხარჯის თეორია აღწერს ტრანზაქციის ხარჯების ეფექტს კომპანიის გადაწყვეტილებაზე შეასრულოს გარკვეული სამუშაო საწარმოს შიგნით, თუ შეიძინოს შესაბამისი მომსახურება ბაზრის სხვა სუბიექტებისგან.
საიმონის თანახმად, მიუხედავად იმისა რომ ადამიანები ყოველთვის ცდილობენ იყვნენ მაქსიმალურად რაციონალურები, ადამიანებს არ შესწევთ უნარი ეფექტურად მოიპოვონ და დაამუშაონ დიდი რაოდენობის ინფორმაცია, რაც ნეგატიურად აისახება მიღებული გადაწყვეტილებების რაციონალურობაზე .
უილიამსონის თანახმად მიუხედავად იმისა რომ გარიგების მხარეები ყოველთვის ცდილობენ ყველაზე ხელსაყრელ გარიგებას მიაღწიონ, საბოლოოდ ყველა გარიგება არასრულყოფილი ხელშეკრულებით სრულდება.
3017 წელს მორდორიდან მათ ეწვია საურონის მაცნე, რომელმაც შესთავაზა ჯუჯათა შვიდი ბეჭდის დაბრუნება ბილბოს კუთვნილი ბეჭდის სანაცვლოდ.
მას აგრეთვე ეწოდა დაინ , ვინაიდან მას ასევე ჰყავდა წინაპარი დაინ . დაინი მთისქვეშეთის სამეფოს მმართველის სახელითაც იყო ცნობილი, ვინაიდან მარტოსული მთის სამეფო ააღორძინა და მის მეფედ იქნა არჩეული.
დაინმა დაადგინა, რომ ბალროგი ჯერ კიდევ ცხოვრობდა მორიაში, ამიტომ მოშორდა მის კარიბჭეს და ბიძაშვილი თრაინი გააფრთხილა, რომ ჯუჯების მორიაში დაბრუნების ჟამი ჯერ არ მოსულა.
2941 წელს დაინი, თორინ მუხისფარის თხოვნით, 500 ჯუჯიან ჯართან ერთად მარტოსულ მთასთან მივიდა და კინაღამ ჯუჯათა და ადამიანთა/ელფთა შორის ბრძოლაში ჩაება.
დისკუსიის განმავლობაში 20:15 საათიდან 21:45-მდე შემდეგი სპიკერები განიხილავედნენ საკითხს: რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი , აშშ , გაერთიანებული სამეფო , ლუქსემბურგი , საფრანგეთი , აზერბაიჯანი , სამხრეთ კორეა , ჩინეთი , გვატემალა , მაროკო და არგენტინა , ასევე პაკისტანის პრემიერ-მინისტრის მრჩეველი ეროვნული უსაფრთხოებისა და საგარეო საქმეთა საკითხებში და მუდმივი წარმომადგენლები ტოგოსი, ავსტრალიისა და რუანდის.
2013 წლის 9 სექტემბერს აშშ-ს სახელმწიფო მდივანმა ივარაუდა, რომ საჰაერო დარტყმების თავიდან აცილება შესაძლებელი იყო, თუ სირია დაცლიდა ქიმიური იარაღის მარაგებს ერთ კვირაში, მაგრამ სახელმწიფო დეპარტემენტიდან ოფიციალურმა პირებმა ხაზი გაუსვეს იმას, რომ კერის განცხადება და ერთკვირიანი ვადა იყო რიტორიკული სირიისგან ნაკლებად მოსალოდნელი ქიმიური იარაღის ჩაბარების ფონზე.
თუმცა, კერის განცხადების რამდენიმე საათის შემდეგ, რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, სერგეი ლავროვმა, განაცხადა, რომ რუსეთმა სირიას შესთავაზა დაეთმო თავისი ქიმიური იარაღი და სირიის საგარეო საქმეთა მინისტრი, ვალიდ ალ-მუალემი გამოეხმაურა განცხადებას და მიესალმა შეთავაზებას.
მას შემდეგ, რაც სირიამ რატიფიცირება მოახდინა დოკუმენტის, რომ შესულიყო ქიმიური იარაღის ამკრძალავ ორგანიზაციაში და მას გადაეცა დოკუმენტაცია მისი არსენალის შესახებ ამ ორგანიზაციაში, მეტი დისკუსია გაიმართა და რუსეთის აცხადებდა, რომ დასავლეთს სურდა დარწმუნებულიყო იმაში, რომ საჰაერო დარტყმები დარჩებოდა შესაძლებლობად, თუ სირია არ დათმობდა ქიმიური იარაღს, სწორედ ამიტომაც გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭომ მიიღო რეზოლუცია 2118.
გაუტას მოვლენების საპასუხოდ, ქვეყნების კოალიცია აშშ-სა და საფრანგეთის მეთაურობით იმუქრებოდა სირიაზე საჰაერო იერიშების მიტანით, როგორც სასჯლით სახელმწიფოს დადანაშაულების გამო ქიმიური იარაღის გამოყენებაში.
რუსეთი ადრევე მხარს უჭერდა სირიის მთავრობასა და ბლოკავდა დასავლეთის ძალისხმევას გაეროს სანქცირებული სამხედრო ინტერვენციისთვის გაეროს უშიშროების საბჭოში.
დიდი ოცეულის სამიტის განმავლობაში 6 სექტემბერს რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმერ პუტინი და აშშ-ს პრეზიდენტი ბარაკ ობამა განიხილავდნენ იდეას სირიის ქიმიური იარაღის საერთაშორისო კონტროლზე აყვანის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2118 — გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2118 მიიღეს ერთხმად 2013 წლის 27 სექტემბერს, სირიული ქიმიური იარაღის ლიკვიდაციის სამოქმედო გეგმასთან დაკავშირებით სირიის სამოქალაქო ომის დროს.
ის მოიხსენიებს გაეროს უშიშროების საბჭოს 1540, 2042 და 2043 რეზოლუციებსა და ყურადღებას ამახვილებს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური ასამბლეის სამოცდამერვე სესიის საერთო დებატების მეორად საკითხებზე.
უშიშროების საბჭო აარსებს ახალ საერთაშორისო ნორმას;“ თუმცა, ეროვნული უსაფრთხოების მრჩეველმა სუსან რეისმა დაარქვა მას „ძლიერი, მაკავშირებელი და აღსრულებადი გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია.
“ სკეპტიციზმი კი გამოხატეს რესპუბლიკელმა სენატრებმა ჯონ მაკკეინმა და ლინდსეი გრაჰამ, რომლებმაც გააკეთეს ერთობლივი განცხადება, რომ „ნაწერის წაკითხვა არ ცვლის რეალურ მდგომარეობას“ და დაამატა: „ეს რეზოლუცია არის კიდევ ერთი იმედის ტრიუმფი რეალობაზე.
ის არ შეიცავს არანაირ მნიშვნელოვან ან გადაუდებელ აღსრულების მექნიზმებს, რომ აღარაფერი ვთქვათ ასადის რეჟიმის დარღვევისას ძალის გამოყენების საფრთხეზე.
თუმცა, რეზოლუციის შესრულება იყო რთული საკითხი, კიდევ ერთი პრობლემა, რომელიც წარმოიშვა იყო დაკავშირებული ქიმიურ იარაღთან, რადგან მხოლოდ აშშ-სა და რუსეთს აქვს სამრეწველო სიმძლავრე, რომ შეინახოს და განკარგოს ქიმიური იარაღი.
ასეთ ვითარებაში საგარეო საქმეთა მინისტრის შემცვლელმა სერგეი რიაბკოვმა განაცხადა რეზოლუციამდე ორი დღით ადრე, რომ რუსეთი შესთავაზებდა ქიმიური იარაღის საცავებს და ის არ დაისაკუთრებდა არსენალის არცერთ ნაწილს.
რადგან აშშ-მ დაბლოკა ქვეყნის გარეთ გატანა და ტრანსპორტირება მსგავის საბრძოლო აღჭურვილობისა, ინსპექტორებს უწევთ იმუშაონ სირიის შიგნით სამოქალაქო ომის პირობებში.
ჟურნალის, „რუსეთი გლობალურ გამოწვევებში“ რედაქტორმა, ფიოდორ ლუკიანოვმა, განაცხადა გარიგების შესახებ, რომ „ეს იყო კომპრომიტული ვერსია;“ თუმცა, დირექტორმა ევრაზიისა და ახლო აღმოსავლეთისა ევრაზიის ჯგუფში, ქლიფ კუპჩანმა განაცხადა, რომ: „ეს იყო წინასწარ განჭვრეტადი საუკეთესო გზა შესაძლებლობებიდან.
“ ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის ასოცირებულმა დირექტორმა საერთაშორისო კოოპერაციის ცენტრისა თქვა: „რეზოლუციის ენა არის ნაკლებად მნიშვნელოვანი ვიდრე რუსეთის მზადყოფნა, რომ მოიყვანოს ასადი შესაბამისობაში.
რეზოლუცია ასევე შეიცავს მოწოდებას „ტრანზიტული ორგანოს მართვის სრულად აღმასრულებელი ძალის განხორციელებისადმი, რომელშიც შეიძლება შედიოდნენ მოქმედი ხელისუფლება, ოპოზიცია და სხვა ჯგუფების და უნდა იყოს ჩამოყალიბდეს საერთო შეთანხმების საფუძველზე;“ ამავე დროს ის ამტკიცებს, რომ პროცესი არის შესაძლებლობა „სირიელი ხალხისთვის საკუთარი ქვეყნის მომავლის განსაზღვისა.
ხმის მიცემამდე, ქიმიური იარაღის ამკრძალავი ორგანიზაციის აღმასრულებელმა საბჭომ მიიღო სამოქმედო გეგმა ვერიფიკაციის, გადატანისა და განადგურების ვადებით სირიული სარინის არსენალისა და სხვა ქიმიური იარაღებისა 2014 წლის შუამდე პროგრამით, რომელიც ქიმიური იარაღის შესახებ კონცენციის რეგულარული დესტრუქციის ვადებთან შედარებით „აჩქარებულია“.
გენერალურმა დირექტორმა, აჰმედ უზუმჩუმ განაცხადა, რომ: „ეს გადაწყვეტილებაწარმოადგენს აშკარა გზავნილს, რომ საერთაშორისო საზოგადოება აპირებს ერთად იმუშაოს სირიაში მშვიდობისათვის, რაც დაიწყო ამ ქვეყანაში ქიმიური იარაღის აღმოფხვრით“.
რუსეთის სერგეი ლავროვმა რეზოლუციის შესახებ თქვა, რომ ის „არ იძლევა რომელიმე ავტომატური გამოყენების შესაძლებლობას ძალისა თუ აღსრულების ღონისძიებისა“ შესაბამისი წარუმატებლობისას და რომ გაეროს უშიშროების საბჭო ვალდებული იქნება „ფრთხილად“ განიხილოს ნებისმიერი გადაწყვეტილება აღსრულებისა.
ბევრი სახელმწიფო მიესალა რეზოლუციას ზოგადად, მაშინ, როდესაც ზოგი, მსგავსად ბაჰრეინის, ტოგოსა და დანიისა განსაკუთრებულად დაეთანხმა რეზოლუციას გაეროს უშიშროების საბჭოს მეექვსე-მერვე სესიის მთავარ დებატებში.
ჩინეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი ვან ი აპლოდისმენტებით შეეგება ერთსულოვან რეზოლუციას და მიესალმა მშვიდობიან ინიციატივებს კონფლიქტისთვის განცხადებით:
მისია შეაფასეს აშშ-მ და რუსეთმა, რადგან კერიმ განაცხადა, რომ ის იყო კმაყოფილი მთავრობასთან კოოპერაციით,რომელმაც დაიმსახურა დადებითი შეფასება ინსპექტორების მხირდანაც და ხაზი გაუსვა „რეკორდულ დროში“ მიღწეულ პროგრესს.
ქიმიური იარაღის ამკრძალავი ორგანიზაციის აღმასრულებელი საბჭოს გადაწყვეტილება დაადასტურა, რომ ის დაიწყებს ინსპექტირებას არაუგვიანეს 1 ოქტომბრისა და რომ გეგმამ მიიღო დასტური იმიტომ, რომ ლიკვიდაცია მთელი ქიმიური იარაღისა მომხდარიყო 2014 წლის შუამდე.
აშშ-ს სახელმწიფო მდივანმა, ჯონ კერიმ მოუწოდა სირიის ხელისუფლებას, რომ „მისცეს თავისუფალი ხელმისაწვდომობა“ ქიმიური იარაღის საცავებზე და დაეჯახა ამ განცხადების წარუმატებლობის გამოძახილებს.
ძეგლის ავტორია სსრკ-ის სამხატვრო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, რსფსრ-ის სახალხო არტისტი, ლენინური კომკავშირის პრემიის ლაურეატი — იულიან რუკავიშნიკოვი.
1934 წელს, ანტონ ჩეხოვის გარდაცვალებიდან 30 წლისთავის აღსანიშნავად გამართულ ლიტერატურულ საღამოზე კვლავ გამოაცხადეს, რომ დაბადებიდან 75 წლის იუბილისათვის ძეგლი დაიდგმებოდა.
ანტონ ჩეხოვის ძეგლის შექმნა ჯერ კიდევ მეფის რუსეთის პერიოდში დაიბადა, როდესაც 1904 წელს ტაგანროგელებმა შეაგროვეს ხელმოწერები და მიმართეს ქალაქის საკრებულოს დაედგათ ტავიანთი ცნობილი თანამემამულის ქანდაკება.
ანტონ ჩეხოვის ძეგლს რსფსრ მინისტრთა საბჭოს 1974 წლის 4 დეკემბრის 624 გადაწყვეტილებით მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
რომთან ომის პირობებში ეს რეგიონი მითრიდატე ევპატორისთვის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დასაყრდენი ძალა იყო, ამიტომაც რომის კამპანიიდან დაბრუნებულმა კოლხი დიდებულების მოთხოვნები დააკმაყოფილა.
გაუზარდა მათ უფლებები საშინაო საქმეებში და მათ ქვეყანაში დაბალი რანგის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის მაგივრდად, რომელიც აქამდე დიოსკურიიდან განაგებდა პონტოს ადმინისტრაციის ქვეშ მყოფ კოლხურ პროვინციებს.
გაგზავნა საკუთარი ძე მითრიდატე, რომელიც ქვეყნის სიღრმეში ქალაქ სურიუმში მიიღეს კოლხმა დიდებულებმა და სწორედ იქედან მართავდა კოლხურ პროვინციებს.
უფრო ადრე, მითრიდატე უმცროსი ერთი პერიოდი კოლხეთის სატრაპიც იყო თუმცა მცირე ხნით, რადგან მითრიდატე ევპატორი საკუთარი გარემოცვიდან სხვადასხვა ადამიანს აგზავნიდა კოლხეთის მმართველად, მათი რიცხვი მოკლე ხანში საკმაოდ დიდი იყო როგორც სტრაბონი აღნიშნავს.
აპიანე ალექსანდრიელი გვაუწყებს : საბოლოოდ აჯანყების შედეგებმა მცირე ხანს გასტანა და მითრიდატეს სიკვდილის შემდეგ კოლხეთი ისევ სატრაპია გახდა.
1917 წლის 21 სექტემბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის უწმიდესი კირიონ -ის ლოცვა-კურთხევით დაინიშნა თბილისის სასულიერო სასწავლებლის მასწავლებლად.
1920 წლის 1 სექტემბრიდან გურჯაანის სასწავლებლის ინსპექტორია, ხოლო 1921 წლის 15 ოქტომბერს არქიმანდრიტი იოანე სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის ამბროსის ლოცვა-კურთხევით აღყვანილ იქნა ეპისკოპოსის ხარისხში და დაინიშნა ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქიის მმართველად.
1925 წლის 7 აპრილს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის საკათალიკოსო საბჭოს გადაწყვეტილებით მიტროპოლიტი იოანე განთავისუფლდა ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქიის მმართველის თანამდებობიდან და დაინიშნა ალავერდის ეპარქიის დროებით მმართველად, მაგრამ შერყეული ჯანმრთელობის გამო უჭირდა ეპარქიის მართვა, მას სერიოზული მკურნალობა სჭირდებოდა.
1925 წლის 15 ოქტომბერს მიტროპოლიტმა იოანემ განცხადებით მიმართა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, უწმიდესსა და უნეტარეს ამბროსის, ერთი თვით შვებულების აღების თაობაზე.
1926 წლის 1 ივნისს მიტროპოლიტმა იოანემ განცხადებით მიმართა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის საკათოლიკოსო საბჭოს, გაეთავისუფლებინათ ეპარქიის მმართველის თანამდებობიდან.
1927 წლის 20 თებერვალს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დროებითმა მმართველობამ გამოიტანა შემდეგი განჩინება, რომ მიტროპოლიტი იოანე დარჩენილიყო თავის ეპარქიაში და დასწრებოდა დროებითი მმართველობის მიერ დანიშნულ სხდომებს.
1914 წლის 2 სექტემბერს დაინიშნა ქუთაისის სასულიერო სასწავლებლის ზედამხედველად, 1915 წლის 10 აგვისტოდან მუშაობდა გორის სასულიერო სასწავლებლის ზედამხედველად.
1926 წლის 14 იანვარს მიტროპოლიტმა იოანემ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის საკათოლიკოსო საბჭოს განსახილველად წარუდგინა თავისი სამაგისტრო დისერტაცია.
ამ პერიოდში ქალაქში მოქმედებდა ორი ეკლესია წმინდა მიქაელის და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიები, რომელიც ააშენა რუსეთის იმპერიის საზღვაო დეპარტამენტმა 1778 წელს.
1921-1930 წლებში ასევე მუშაობდა მუშათა და გლეხთა ინსპექციის სახალხო კომისარიატში, კულტურისა და პოლიტიკური განათლების განყოფილებაში; სახვითი ხელოვნების განყოფილების გამგედ სახელმწიფო გამომცემლობაში.
მიუხედავად იმისა, რომ 1927 წელს გამოჩნდა მემარცხენეთა ახალი თაობა, 1928 წლისთვის მემარცხენეული იდეოლოგია თანდათან იმდენად შესუსტდა, რამდენადაც სახელოვნებო ამბოხი და რევოლუცია ხელოვნებაში სულ უფრო არასასურველი გახდა.
1924 წელს ჯგუფის წევრებთან ერთად გამოუშვა ამავე სახელწოდების ჟურნალი, რომელიც გამოირჩეოდა წყობით, დიზაინითა და შინაარსით ზოგადად იმ პერიოდის ფუტურისტული და დადაისტური ბეჭდვითი პროდუქციისაგან.
მაშ ასე: ბენო გორდეზიანი – “მხატვარი დადაისტი ”, ნიოგოლ ჩაჩავა – “წმ. წყლის ფუტურისტი”, ირაკლი გამრეკელი – “მხატვარი ფუტურისტი”, პავლე ნოზაძე – “წმ. წყლის დადაისტი”, ჟანგო ღოღობერიძე – “ანკარა დადაისტი”, აკაკი ბელიაშვილი – “ფუტურისტი”, სიმონ ჩიქოვანი – “ანკარა ფუტურისტი”, ნიკოლოზ შენგელაია – “კომ. ფუტურისტი ”, შალვა ალხაზაშვილი – “კომ. ფუტურისტი”; “სულ: 24”.
ფასადები სხვადასხვა ფორმისა და ზომის სრულიად დაუმუშავებელი ქვიშაქვითაა ნაწყობი, რომელშიც ჩართულია თანაბარი მანძილებით დაცილებული აგურის თითო რიგიანი შრეები.
ნავის გრძივი კედლები და ცილინდრული ფორმის კამარა, ერთსაფეხურიანი ორი წყვილი პილასტრითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღებით სამ თანაბარ ნაწილადაა დაყოფილი.
ახატნის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახატანიდან ჩრდილოეთით, ტყეში.
1946 წელს პირველი მრავალპარტიული არჩევნების მოგების შემდეგ, სახალხო რესპუბლიკურმა პარტიამ 1950 წლის არჩევნებში დემოკრატიულ პარტიასთან მიმართებით, უმრავლესობა დაკარგა.
ერთპარტიული პერიოდის განმავლობაში, პრეზიდენტი ქემალ ათათურქი არაერთხელ მოითხოვა ოპოზიციური პარტიების შექმნა სახალხო რესპუბლიკური პარტიის წინააღმდეგ, მრავალპარტიული დემოკრატიის დამკვიდრების მიზნით.
1924 წელს, მუსა ქიაზიმ ყარაბექირის მიერ დაარსდა პროგრესული რესპუბლიკური პარტია, მაგრამ აიკრძალა 1925 წელს, როდესაც პარტიის წევრები დაადანაშაულეს შეიხ საიდის აჯანყებაში მონაწილეობის გამო.
ათათურქის მცდელობის მიუხედავად, მისი პრეზიდენტობის პერიოდში მრავალპარტიული სისტემის ვერ შექმნა და მხოლოდ 1938 წელს, მისი სიკვდილის შემდეგ დამყარდა.
დასავლეთის ქვეყნების, როგორიცაა საფრანგეთი, შვედეთი, იტალია და შვეიცარიის ინსტიტუტები და კონსტიტუციები გააანალიზეს და მოახდინეს ადაპტაცია თურქული ერის საჭიროებების და მახასიათებლების მიხედვით.
საზოგადოების მწირი ცნობის გამო, რომელიც მუსტაფა ქემალის განზრახვის შესახებ არ იცოდა, საზოგადოებას გაუხარდა: „ჩვენ ვბრუნდებით პირველი ხალიფების მმართველობაში“.
თავისი რეფორმების გასატარებლად, მუსტაფა ქემალმა მნიშვნელოვან პოლიტიკურ პოზიციებზე დანიშნა ფევზი ჩაქმაქი, ქიაზიმ იოზალფი და ისმეთ ინენიუ.
მუსტაფა ქემალმა გამოიყენა თავისი რეპუტაცია, როგორც ეფექტური სამხედრო ლიდერის და გაატარა შემდეგი წლები, 1938 წლამდე მისი გარდაცვალებამდე, ფართო და პროგრესული პოლიტიკური, ეკონომიკური და სოციალური რეფორმების განხორციელებაში.
ფეთჰი ოქიარის მიერ, ლიბერალ რესპუბლიკელთა პარტიის შექმნის შემდეგ, რელიგიური ჯგუფები შეუერთდნენ ლიბერალებს, შესაბამისად, ფართოდ გავრცელდა სისხლიანი გარჩევები, განსაკუთრებით აღმოსავლეთში.
მასში წარმოდგენილია ცხრა მოთამაშე პერსონაჟი: რებეკა ჩემბერზი, ბილი კოენი, კრის რედფილდი, ჯილ ვალენტაინი, კარლოს ოლივეირა, ალბერტ ვესკერი, ადა ვონგი, რიჩარდ ეიკენი და ჰანკი.
ჯვრის ტანი და სარკმლის საპირე გადაჯაჭვული წრეების მშრალი ორნამენტითაა დაფარული, ამგვარივე მოტივი ამშვენებს ეკლესიის აღმოსავლეთი სარკმლის საპირეებსაც.
საყუნეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია, მდებარეობს აწყურიდან ახალციხის მიმართულებით 5-6 კმ-ის მანძილზე სოფელ საყუნეთში.
ამგვარად, საყუნეთის ეკლესიის მხატვრული სახე კედლების სუფთად ნათალი წყობის დიდი სიბრტყეებიტაა მირებული, რომლებსაც ლილვის, წრეტარგისა და თაროსაგან შედგენილი კარნიზი აჩარჩოებს.
მიუხედავად ამისა, კლუბი დაბრუნდა პრიმერა დივიზიონში, „წითელ-თეთრების“ 17 მოთამაშე დაწინაურებული იყო დუბლებიდან ან სხვადასხვა ასაკობრივი გუნდებიდან.
მიუხედავად არასტაბილური ასპარეზობისა, „სპორტინგმა“ მოიგო მნიშვნელოვანი მატჩები: 1-0 მესტალიაზე „ვალენსიის“ წინააღდეგ, 2-1 მადრიდის „ატლეტიკოსთან“, 5-1 „რეალ სოსიედადთან“.
ხეტაფესთან“ ფრედ დასრულებული მატჩის შემდეგ, კლუბმა ბოლო ტურში აიცილა დაქვეითება „ვილიარეალის“ დამარცხებით და გამოიყენა „რეალ ბეტისის“ „ხეტაფესთან“ გამარჯვებით მიღებული უპირატესობა.
2011 წლის 2 აპრილს, სანტიაგო ბერნაბეუზე შეძლეს მადრიდის „რეალის“ დამარცხება , რითიც შეწყვიტეს 9 წლიანი მოუგებელი სერია მადრიდულ კლუბთან.
2011 წლის მარტში, სირიაში ანტი-სამთავრობო გამოსვლები და მიტინგები სამოქალაქო ომში გადაიზარდა, აჯანყებულების წინააღმდეგ ბრძოლაში სირიის არმია და შინაგანი ჯარები, მათ შორის პოლიცია ჩაერთო.
არმიის და რესპუბლიკური გვარდიის მექანიზირებული დანაყოფების ძირითად ბირთვს ბმპ-1 ტიპის ქსმ-ები წარმოადგენდნენ (თუმცა უნდა აღინიშნოს რომ რესპუბლიკური გვარდიის არსენალში ბმპ-2-ის ტიპის მოდელების მრავლადაა), სამთავრობო ჯარები ხშირად ბმპ-1-ებს ქალაქის ბრძოლებისთვის იყენებდნენ, სადაც მათი განადგურება ძალზედ მარტივი იყო, შესაბამისად ომის პირველი დღეებიდან, დიდი რაოდენობით როგორც სამთავრობო, ასევე ოპოზიციური ძალების ბმპ-1-ები განადგურდა.
აჯანყებულებმა დიდი რაოდენობის ბმპ-1-ები ხელში ჩაიგდეს ბრძოლის ველებიდან და სამთავრობო ჯარების ბაზებიდან, ხშირი იყო კორუფციის შემთხვევებიც როდესაც არმიის ოფიცრები აჯანყებულებზე ქსმ-ებს და ტანკებს ყიდდნენ.
წლების განმავლობაში ბმპ-1 ტიპის ქსმ-ებს მრავალი ცვლილებები ჩაუტარდათ ბრძოლის ველის პირობების შესაბამისად, ყველაზე ხშირად ხდება ჯავშნის გაძლიერება დამატებითი მეტალის ფურცლებით, კუმულიტიური ჭურვების საწინააღმდეგო ეკრანებით, ან ბევრად მარტივი მატერიალებით .
"ისლამური სახელმწიფოს" შეიარაღებაში არსებულ ზოგიერთ ბმპ-1-ს -72 ტიპის ტანკებიდან მოხსნილი "კონტაქტ-5" რეაქტიული ჯავშნის აგურებიც კი დაუყენეს, თუმცა მოდიფიკაცია წარუმატებელი აღმოჩნდა.
"ისლამური სახელმწიფოს" და "ალ-ნუსრას" ისლამური ფრონტის მებრძლობის მხრიდან, ხშირად ხდებოდა დაზიანებული ან მწყობრიდან გამოსული ბმპ-1-ების გადაქცევა თვითმკვლელ ჯავშანმანქანებად - ხდებოდა ქსმ-დან შეიარაღების და კოშკურის, ასევე სადესანტო ნაწილის მოხსნა, რჩება მხოლოდ მძღოლის ადგილი, ქსმ იტვირთება რაც შეიძლება ბევრი ასაფეთქებელი ნივთიერებით და ხდება მისი დეტონირება მოწინააღმდეგის პოზიციაზე შაჰიდის მიერ.
ასეთი თვითმკვლელი ქვეითთა საბრძოლო მანქანები დიდი პოპულარობით სარგებლობს ისლამური ტერორისტების ჯგუფებში, რადგან მათი განადგურება მოწინააღმდეგის პოზიციამდე მისვლის დროს შედარებით რთულია ვიდრე დაუჯავშნავი ავტომობილის, მაგრამ რაც მთავარია, ბმპ-1-ს შეუძლია ბევრად მეტი ასაფეთქებელი ნივთიერება დაიტიოს თავის კორპუსში.
2008 წლის აგვისტოში მიმდინარე ომში ბმპ-1-ების ძირითადი მომხარებელი რუსეთის არმია იყო, 58 არმიის შეიარაღებაში მრავალი სხვადასხვა მოდიფიკაციის ბმპ-1 ტიპის ქვეითთა საბრძლო მანქანა იყო, ხოლო ქართული შენართების არსენალში ბმპ-2 ტიპის ქსმ-ს მოდელები ჭარბობდა.
ომის მიმდინარეობისას რუსულმა არმიამ დაკარგა მინიმუმ 11 ერთეული -1 ხოლო ქართულმა მხარემ 2 ერთეული ბმპ-1, რუსული ბმპ-1-ების პირველი ნაკადი 8 აგვისტოს, რუსი მშვიდობისმყოფელების ზემო ბანაკში განადგურდა, 3 ბმპ-1 უცნობი საბორტო ნომრებით განადგურდნენ ქართული არტილერიის და სატანკო ცეცხლის მიერ, განადგურებული რუსული ქსმ-ების მეორე ნაკადი კვლავ მშვიდობიმყოფელების ზემო ბანაკში იყო, 3 ბმპ-1 საბორტო ნომრებით: 610, 614 და 625 განადგურდნენ კვლავ ქართული საარტილერიო და სატანკო ცეცხლის შედეგად.
4 რუსული ბმპ-1 135-ე მოტომსროლელი დანაყოფიდან განადგურდა 9 აგვისტოს ცხინვალში, შანხაის დასახლებაში, როდესაც მეორე ქვეითი ბრიგადის დაზვერვის დანაყოფი, რუსულ კოლონას გადააწყდა, რუსული ბმპ-1-ები -721 ძირითადი საბრძოლო ტანკების და ყუმბარმტყორცნების ცეცხლის ქვეშ მოყვნენ და განადგურდნენ.
ქართული არმიის პირველი ბმპ-1 განადგურდა 11 აგვისტოს გორის მიდამოებში, როდესაც ქსმ-ს უცნობი მიზეზის გამო ცეცხლი გაუჩნდა და დაიწვა, მეორე ბმპ-1 ხელში იქნა ჩაგდებული რუსული სამხედროების მიერ და განადგურდა 15 აგვისტოს, გორის მიდამოებში.
ქართული შეიარაღებული დანაყოფების არსენალში ბმპ-1 ტიპის ქვეითთა საბრძოლო მანქანები უკვე 1991 წლის მიწურულიდან გამოჩნდა, მათი ნაწილი საბჭოთა არმიის დანატოვარი იყო, ნაწილი საქართველოში განლაგებული რუსული/საბჭოთა ბაზებიდან შეძენილი, გარკვეული ნაწილი კი საქართველოში განლაგებული საბჭოთა არმიის შემკეთებელი ქარხნებიდან იქნა გამოყვანილი (ბოლო შემთხვევაში ქსმ-ების დიდი ნაწილი არასაბრძოლო მდგომარეობაში იყო).
ამავე პერიოდში რუსეთის შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ქართულ მხარეს 6 ბმპ-1 აჩუქა იმ პირობით რომ ქართველები ამ ქსმ-ებს აფხაზეთში ან სამაჩაბლოში არ გამოიყენებდნენ.
ხშირად ქართულ ბმპ-1-ებს იმპროვიზირებული მოდიფიკაციები უტარდებოდათ, ხშირი იყო კოშკურის ნაცვლად ან კოშკურის თავზე უმართავი რაკეტების გამშვები ბლოკის დაყენება, ამ შემთხვევაში ბმპ-1 ერთგვარი იმპროვიზირებული ზალპური ცეცხლის რეაქტიული სისტემა ხდებოდა, ყველაზე ხშირად ქართველი სამხედროები იყენებდნენ -5 და -8 ტიპის საავიაციო უმართავი რაკეტების გამშვებებს, თუმცა არსებობდა ვერსია შედარებით ძველი, -32 ტიპის გამშვები ბლოკით.
ერაყი აქტიურად და დიდი რაოდენობით იყენებდა ბმპ-1ებს სპარსეთის ყურის ომების დროს, პირველი სპარსეთის ომის დროს ერაყის არმიას დაახლოებით 1000 ბმპ-1 და 800 ბმპ-2 ჰყავდა, ბეემპების დიდი რაოდენობდა განადგურებულა იქნა კოალიციის ძალების მიერ, თუმცა უნდა აღინიშნოს ერთი შემთხვევა როდესაც ერაყულმა ბეემპემ 2 გასროლით ამერიკული მ-2 "ბრედლის" განადგურება შეძლო, პირველი 73 მილიმეტრიანი ჭურვი "ბრედლი" ქსმ-ს წინა ჯავშანში მოხვდა ხოლო მეორე ჭურვი ტანკ-საწინააღმდეგო მართვადი რაკეტის გამშვებს მოხვდა კოშკურის მიდამოებში და ჯავშანი გააღვია.
სპარსეთის ყურის ომის დროს, ბოლო ბრძოლა რომელშიც ერაყულმა ბმპ-1-ებმა მონაწილეობა მიიღეს 1991 წლის 2 მარტს მოხდა, როდესაც ერაყის რესპუბლიკური გვარდიის "ჰამურაბის" დივიზიის ჯავშანდანაყოფებმა ამერიკული ხაზების გარღვევა სცადეს, ბრძოლის შედეგად განადგურდა 49 -1, 32 -72 ტიპის ძირითადი საბრძოლო ტანკი, 2 -23-4 და 48 სხვა ტიპის სამხედრო მანქანა.
ერაყის არმია ბმპ-1 ქვეითთა საბრძოლო მანქანებს 2003 წლის ერაყის ომის დროსაც იყენებდა, თუმცა ამ ომში მათი გამოყენება ბევრად მცირე და წარუმატებელი იყო.
ბმპ-1 ის პირველი საბრძოლო გამოყენება იომ ქიფურის ომის დროს მოხდა, ამ ომის დროს საბჭოთა ქსმ-ს ეგვიპტური და სირიული მექანიზირებული შენაერთები იყენებდნენ, საბოლოო ჯამში ამ ომმა კარგად გამოაჩინა ბმპ-ს დადებითი და უარყოფითი მხარეები, ეგვიპტელი ჯარისკაცები აქებდნენ ქსმ-ს თავისი მობილურობისთვის და ძლიერი შეიარაღებისთვის, თუმცა სირიელების თქმით ქსმ-ს შიგნიდან 914 რაკეტას სროლა ძალიან რთული იყო და დიდ გამოცდილებას მოითხოვდა.
არაბები კიდევ ერთ პრობლემას გადააწყდნენ ამ ომის დროს, ეს იყო ბეემპეს დაბალი სიმაღლე რაც რთულს ხდიდა ქვეითების მხარდაჭერას, თუმცა მეორე მხრივ სწორედ ეს ბეემპეს შედარებით რთულ სამიზნედ აქცევდა, ბეემპემ ამ ომში საშუალო წარმატებით მიიღო მონაწილეობა, ეგვიპტელებმა 40-60 ხოლო სირიელებმა კი დაახლოებით 50 ბმპ-1 დაკარგეს ამ ომში, უნდა აღინიშნოს რომ ზოგიერთი ქსმ მარტივი მექანიკური დაზიანებების შემდეგ მიტოვებული იქნა ეკიპაჟის მიერ რადგან მათ არ გააჩნდათ ბეემპეს შეკეთების ცოდნა და გამოცდილება.
აფხაზეთში ორივე მხარე აქტიურად იყენებდა ბმპ-1 ტიპის ქვეითთა საბრძოლ მანქანებს, ომის დასაწყისში აფხაზი სეპარატისტების შეიარაღებაში 6 ერთეული ბმპ-1 იმყოფებოდა, ომის მიმდინარეობის დროს ეს რიცხვი რამდენჯერმე გაიზარდა, ქვეითთა საბრძოლო მანქანების ძირითადი წყარო აფხაზი სეპარატისტებისთვის რუსული არსენალები იყო, თუმცა გარკვეული ნაწილი მათ ქართული შენაერთებისგან დარჩათ ალაფად.
ქართული ბმპ-1-ების დაზუსტებული რიცხვის თქმა რთულია, თუმცა აშკარაა რომ აფხაზეთის ომში ქართულმა მხარემ მინიმუმ რამდენიმე ათეული ბმპ-1 გამოიყენა, მათი გარკვეული ნაწილი განადგურებული იქნა აფხაზური/რუსული მხარის მიერ.
1992 წლის 16 ნოემბერს ბათუმი-სოხუმი გზატკეცილზე განადგურდა ქართული ბმპ-1, იმავე წლის დეკემბერში აფხაზეთში ოპერაციის დროს ნაღმზე აფეთქდა კიდევ ერთი ქართული ბმპ-1.
შეიარაღებული კონფლიქტის დროს ორივე მხარე აქტიურად იყენებდა ბმპ-1 ტიპის ქვეითთა საბრძოლო მანქანებს, ამ კონფლიქტში კიდევ ერთხელ წარმოჩნდა ქსმ-ს სუსტი მხარეები, მთებში მათი ეფექტიანი გამოყენება ორივე მხარისთვის შედარებით რთული იყო.
ომის დროს ხშირად ხდებოდა ბმპ-1-ის მოდიფიცირება, აზერბაიჯანელი სამხედროები ზოგ შემთხვევებში ქსმ-ზე დამატებით ჯავშანს და მძიმე ტყვიამფრქვევებს აყენებდნენ ხოლო სომეხი სამხედროები ბმპ-1-ის კოშკურას 9122 ტანკებზე მონადირის კოშკურით ანაცვლებდნენ (ამ საბრძოლო მანქანის კოშკურა 6 ერთეული 914 „მალიუტკა“ ტიპის რაკეტითაა შეიარაღებული)
1992 წლის ოქტომბერში, გაგრის ბრძლის დროს ქართული ბმპ-1-ების გარკვეული რაოდენობა ალაფად დარჩა აფხაზურ მხარეს, იმავე წლის 3-4 ნოემბერს მდინარე გუმისთაზე, სოფელ შრომაში გამართული ბრძლების დროს განადგურდა 2 ქართული და 5 აფხაზური ბმპ-1.
1993 წლის სექტმებრის ბრძოლების დროს, როდესაც ქართული მხარე სოხუმის ალყის მოხსნას ცდილობდა, გარღვევის მცდელობაში განადგურდა მინიმუმ 2 ქართული ბმპ-1.
ომის დროს აფხაზი ტერორისტებიც უკეთებდნენ ბმპ-1-ებს იმპროვიზირებულ მოდერნიზაციებს, ერთ-ერთი გავრცელებული პრაქტიკა ქმს-ს გვერდებზე დამატებითი ჯავშანის დაყენება იყო.
მიუხედავად იმისა რომ დოქტრინულად ბმპ-ს დანიშნულება ქვეითთა მხადაჭერაა, მისი ჯავშანი არ გამოირჩევა ამტანობით, თუმცა ჯავშანის ხარისხი დამოკიდებულია მწარმოებელ ქვეყანაზე და გამოშვების წელზე.
ჩანაფიქრში ბეემპეს წინა ჯავშანს უნდა გაეძლო ავტომატური ქვემეხების ჭურვებისათვის, ეს ზოგ შემთხვევაში ასეც იყო, მაგალითან 1973 წლის ოქტომბრის ომის დროს ბეემპეს წინა ჯავშანმა შესძო 12.7 მილიმეტრიანი ტყვიების შეჩერება, თუმცა უკანა და გვერდითა ჯავშანს ასეთი შესაძლებლობები არ გააჩნდათ.