polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მისი მემკვიდრეობა 50-ზე მეტი თხზულებისგან შედგება, მაგრამ ჯამის შემოქმედების გვირგვინი მაინც არის ეპოსი - შვიდი ვრცელი პოემა, გაერთიანებული „ჰაფთ ავრანგის“ სახელწოდებით.
უახლოესი მეგობრისა და მოწაფის, დიდვეზირ ალიშერ ნავოის რჩევით მან შეადგინა სამი დივანი: „სიყრმის დასაბამი“, „მძივის შუაგული“, „სიცოცხლის აღსასრული“, რომლებშიც შესულია 2320 ლექსი .
ჯამი ეკუთვნოდა ნაყშბანდიეს სუფიურ ორდენს, რომლის ძირითადი ლოზუნგი იყო „განმარტოება საზოგადოებაში, მოგზაურობა სამშობლოში, გარეგნულად ხალხთან, შინაგანად ღმერთთან“.
აბდ ალ-რაჰმან ნურ ალ-დინ იბნ აჰმად ჯამი (დ. 7 ნოემბერი, 1414, სოფელი ხარგარდი, ქ. ჯამის მახლობლად, ხორასანი — გ. 8 ნოემბერი, 1492, ჰერათი) — სპარსულ-ტაჯიკური პოეზიის კლასიკური პერიოდის უკანასკნელი დიდი წარმომადგენელი, პოეტი, პროზაიკოსი, მეცნიერი.
მათი დიდი ნაწილი ამჟამად არ არის ცნობილი, როგორც ძირითადად პროგრესული როკის წარმომადგენელი, თუმცა მოღვაწეობის სხვადასხვა ეტაპზე მუსიკაში ამ ჟანრის ელემენტები აქვს.
მისი წევრები თავს ესხმოდნენ ებრაულ დუქნებს, არბევდნენ ებრაელთა მაღაზიებს, ფიზიკურად უსწორდებოდნენ პოლიტიკურ ოპონენტებს, უწინარეს ყოვლისა, კომუნისტებსა და სოციალ-დემოკრატებს.
ორმოცდაათამდე კომუნისტი, რომლებიც დანებითა და ხელკეტებით იყვნენ შეიარაღებულნი, თავს დაესხნენ ხუთ ჰიტლერელ ახალგაზრდას, რომლებიც სააგიტაციო ფურცლებს არიგებდნენ.
სახელმწიფოს მხარდაჭერით ეწყობოდა სპორტული ბანაკები, დადიოდნენ ლაშქრობებში, მონაწილეობდნენ სპორტულ შეჯიბრებებში, ეუფლებოდნენ ხელჩართული ბრძოლის ილეთებს, ცეცხლსასროლ იარაღს.
შესარჩევ რაუნდში ითამაშეს რეიტინგის მე-15 და მე-16 ნომრებმა და უაილდკარდის მფლობელებმა: რორი მაკლაუდმა, როგორც კვალიფიკაციის გამარჯვებულმა, და ჯიმი უაიტმა, რომელმაც ტურნირის ორგანიზატორებისგან სპეციალური მოსაწვევი მიიღო.
მძიმე დანაკარგების გამო რეგიონალური გაწვევის სისტემა მოიშალა, ბოსნიურ პოლკებში უნგრელი, პოლონელი, ჩეხი და უკრაინელი წვევამდელები ხვდებოდნენ, ხოლო ბოსნიელებს ნომინალურად გერმანულ და უნგრულ ნაწილებში იწვევდნენ.
1916 წელს, როცა ავსტრია–უნგრეთის არმია ალბანეთის ტერიტორიაზე შეიჭრა, 5 000 ალბანელი მოხალისისგან შემდგარ შენაერთებს ბოსნიელი ოფიცრები ჩაუყენეს სათავეში.
1892 წელს დაარსდა კიდევ სამი ბატალიონი, ხოლო 1894 წელს საიმპერატორო–სამეფო სამხედრო ადმინისტრაციამ დააარსა ბოსნია–ჰერცეგოვინის ქვეით პოლკთა ასოციაცია , რათა მათი ინტეგრაცია ავსტრიის არმიაში მომხდარიყო.
1894 წლის 1 იანვარს გამოიცა შესაბამისი უზენაესი განკარგულება, მაგრამ პრაქტიკაში განხორციელება სხვადასხვა ბიუროკრატიული მექანიზმების გამო გაიწელა 1897 წლამდე.
თუმცა საერთაშორისო კანონებით ეს ტერიტორიები ოსმალეთს ეკუთვნოდა, ავსტრიის ხელმძღვანელობამ დაიწყო იქ თავისი კანონების გატარება და თავისი წესების შემოღება.
კაპიტანი გოიკომირ გლოგოვაცი ბოსნია-ჰერცეგოვინის ქვეითი ჯარიდან 1917 წელს დაჯილდოვდა მარია ტერეზიას სამხედრო ორდენით, ავსტრიის უმაღლესი სამხედრო ჯილდოთი, განსაკუთრებული სიმამაცისთვის.
1312 წელს რომის პაპმა კლემენტ -მ გამოსცა ბულა, რითაც ჰოსპიტალიერთა მეთოქე ტამპლიერთა ორდენი დაიშალა, ასევე გამოიცა ბულა სახელწოდებით ად პროვიდამ, რომლის თანახმადაც ტამპლიერთა ქონების ნაწილი ჰოსპიტალიერთა ორდენს გადაეცა.
მიღებული მიწის ნაკვეთები რვა „ლონგად” დაიყო, რომლებიც მდებარეობდნენ არაგონში, ოვერნში, კასტილიაში, ინგლისში, საფრანგეთში, გერმანიაში, იტალიაში და პროვანსში.
ჰოსპიტალიერები სავარაუდოდ გამოჩნდნენ როგორც ცალკეული პიროვნებების ჯგუფი რომლებიც დაკავშირებულები იყვნენ ამალფის ჰოსპიტალთან , რომელიც იერუსალიმის ერთ-ერთ რაიონში მურისტანში მდებარეობდა.
იოანე ნათლისმცემელის სახელობის ჰოსპიტალი დაახლოებით 1023 წელს ჟერარდ დე მარტიგიმ დააარსა, საავადმყოფოს მიზანი გაჭირვებულთა დახმარება, ასევე წმინდა მიწაზე დაავადებული და დაჭრილი პილიგრიმების მკუნალობა იყო.
პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ, როდესაც 1099 წელს ქრისტიანმა ლათინებმა იერუსალიმი აიღეს, ორგანიზაცია რელიგიურ და სამხედრო ორდენად გადაიქცა, რომლის მოვალეობასაც წმინდა მიწის მოვლა და დაცვა წარმოადგენდა.
მუსულმანების მიერ იერუსალიმის დაპყრობის დროს ორდენი როდოსიდან ოპერირებდა, რა დროსაც ორგანიზაცია სუვერენული იყო, მოგვიანებით ორდენმა და მისმა წევრებმა მალტაში გადაინაცვლეს სადაც ისინი სიცილიის ესპანელი მეფის ნაცვლის ვასალები იყვნენ.
600 წელს პაპმა გრიგოლ -მა მის ყოფილ ემისარს რავენას აბატ პრობუს დავალება მისცა, მას იერუსალიმში ჰოსპიტალი უნდა აეშენებინა და წმინდა მიწაზე მცხოვრებ ქრისტიან პილიგრიმებზე
დაახლოებით 200 წლის შემდეგ 1005 წელს ხალიფა ალ-ჰაკიმ აბუ ალი მანსურმა ჰოსპიტალი და იერუსალიმში მდებარე კიდევ 3,000 სხვა შენობა გაანადგურა.
1291 წელს იერუსალიმის სამეფოს დაცემის შემდეგ რაინდთა ძალაუფლება ტრიპოლის საგრაფომდე შეიზღუდა, 1291 წელს კი აკოს აღების შემდეგ ორდენმა თავშესაფრის ძებნა კვიპროსის სამეფოში დაიწყო.
თავშესაფრის აღმოჩენის შემდეგ ჰოსპიტალიერები კვიპროსულ პოლიტიკაშიც გაერივნენ, მათმა მაგისტრმა გიიომ დე ვილარეტმა შეიმუშავა გეგმა, თუ როგორ მოეპოვებინათ ჰოსპიტალიერებს საკუთარი სამფლობელო, ორდენის ახალ სახლად როდოსი შეირჩა, რომელიც ბიზანტიის იმპერიის ნაწილი იყო.
მისმა შთამომავალმა ფულკ დე ვილარეტმა მისი გეგმა აღასრულა და 1309 წლის 15 აგვისტოს ორწლიანი ბრძოლის შემდეგ კუნძული როდოსი რაინდებს დანებდა.
ორდენი რეფორმაციამ დაასუსტა, მაშინ როდესაც ჩრდილოეთ გერმანიასა და ნიდერლანდებში ორდენის მდიდარმა მეთაურებმა პროტესტანტობა მიიღეს, რის შემდეგაც ინგლისში, დანიაში და ჩრდილოეთ ევროპაში ორდენი დაიშალა .
1834 წელს ორდენმა, რომელიც უკვე ცნობილი იყო მალტის სუვერენული სამხედრო ორდენის სახელით რომში ახალი შტაბი შეიძინა, რომელშიც დღემდე მოღვაწეობს ორდენი.
დღეისათვის არსებობს ხუთი თანამედროვე, სახელმწიფოს მიერ აღიარებული რაინდული ორდენი რომლებიც აცხადებენ, რომ ჰოსპიტალიერთა ტრადიციების თანამედროვე მემკვიდრეები არიან.
პროტესტანტული ორდენი არსებობს: გერმანიაში, ნიდერლანდებში და შვედეთში, ასევე აღორძინდა ბრიტანეთშიც არასექტანტური წმინდა იოანეს საპატიო ორდენი რომლის მთავარი შენობაც გაერთიანებულ სამეფოში მდებარეობს.
1522 წელს სრულიად ახალი სახის ძალა ჩამოვიდა, კუნძულს სულეიმან დიდებულის მეთაურობით 400 გემი მოუახლოვდა, მათი დახმარებით კუნძულზე 100,000 ჯარისკა გადმოვიდა .
მიუხედავად დამარცხებისა, ქრისტიანებიც და მუსულმანებიც ფილიპ ვილე დე ლილ-ადამს როგორც უაღრესად მამაც ადამიანს ისე უყურებდნენ, პაპმა ადრიანე -მ კი ფილიპი რწმენის დამცველად გამოაცხადა.
როდოსში ჰოსპიტალიერები, რომლებიც ასევე მოიხსენიებოდნენ, როგორც როდოსის რაინდები, შედარებით უფრო სამხედრო ძალად გარდაიქმნენ და ბერბერი მეკობრეების წინააღმდეგ დაიწყეს ბრძოლა.
მათ მე-15 საუკუნეში ორ შემოსევას გაუძლეს, პირველი იყო 1444 წელს ეგვიპტის სულთნის მიერ, მეორე კი 1480 წელს ოსმალეთის სულთნის მეჰმედ -ის მიერ, რომლისთვის 1453 წელს კონსტანტინოპოლის აღებისა და ბიზანტიის იმპერიის დამარცხების შემდეგ რაინდები მთავარ სამიზნედ იქცნენ.
იერუსალიმის, როდოსის და მალტის წმინდა იოანეს ჰოსპიტალიერთა სუვერენული სამხედრო ორდენი, ცნობილი ასევე როგორც მალტის სუვერენული სამხედრო ორდენი არის რომაულ-კათოლიკური რელიგიური ორდენი და მსოფლიოს გადარჩენილ რაინდთა ორდენებს შორის ყველაზე ძველი.
მისი სუვერენულობა აღიარეს მსოფლიოს სხვადასხვა ორგანიზაციების წევრებმა, ორდენს ასევე გაერთიანებული ერებისა და სხვა ორგანიზაციების მიერ მინიჭებული აქვს დამკვირვებლის სტატუსი.
ორდენის საქმიანობამ მნიშვნელოვან მასშტაბებს მიაღწია პირველი მსოფლიო ომის დროს, რომელიც კიდევ უფრო გაძლიერდა და გაფართოვდა მეორე მსოფლიო ომის მსვლელობისას, რა დროსაც ორდენის დიდი მაგისტრი ლუდოვიკო კიჯი დელა როვერე ალბანი იყო .
იოანე ნათლისმცემელის ორდენის რაინდები ასევე წმინდა იოანეს ორდენი, ჰოსპიტალიერთა ორდენი, ჰოსპიტალიერი რაინდები, იოანიტები, ჰოსპიტალიერები — შუა საუკუნეების ყველაზე სახელგანთქმული დასავლურ-ქრისტიანული სამხედრო ორდენი.
ამიტომ მან ამჯობინა კვლავ პარიზსში წასვლა და სორბონის უნივერსიტეტში იწყებს დისერტაციაზე მუშაობას ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხის მოსაპოვებლად თემაზე „გუსტავ ფლობერის ცხოვრება და შემოქმედება“.
სანდრო შანშიაშვილის კალამს ეკუთვნის 30-მდე სხვადასხვა ჟანრის დრამატული ნაწარმოები, მათ შორის: „სპატაკი“, „ჰერეთის გმირები“, „როდამ“, „ანზორი“, „სამნი“, „არსენა“, „ფოლადაური“, „გიორგი სააკაძე“, „კრწანისის გმირები“ და სხვა.
განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი მოღვაწეობა რუსთაველის თეატრში, რომელთანაც დრამატურგმა ეს კავშირი ჯერ კიდევ გასაბჭოებამდე დაამყარა, როდესაც მის სცენაზე დაიდგა მისი ორი პიესა — „უგვირგვინო მეფენი“ და „ბერდო ზმანია“.
შემდეგ გაემგზავრა ევროპაში, სწავლობდა ციურიხში, ბერნში, ბერლინში, ხოლო 1914 წელს დაამთავრა ლაიპციგის უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი და დაბრუნდა სამშობლოში.
მინიჭებული ჰქონდა საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება, იყო სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი და შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალერი.
2011 წლის თებერვლის დასაწყისში, სამხრეთ სუდანის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმის შედეგების გამოცხადებიდან რამდენიმე დღით ადრე, ქალაქში მოხდა შეჯახებები სუდანის ფედერალური არმიის ჯარისკაცებს შორის, რის შედეგადაც დაიღუპა რამდენიმე სამხედრო, ასევე დაიჭრა მშვიდობიანი მოსახლეობა.
თვითონ კონფლიქტი მოხდა არმიის ქვედანაყოფების სამხრეთულად და ჩრდილოეთურად გაყოფის ნიადაგზე სამხრეთ სუდანის რეფერენდუმის გამო, რადგანაც მალაკალიში დისლოცირებული სუდანის შეიარაღებული ძალების ქვედანაყოფებში მსახურობდა ბევრი სამხრეთ რეგიონებში მცხოვრები, რომლებიც ადრე ჯარში მიღებული იყვნენ სახალხო რაზმებიდან და ატარებდნენ საბრძოლო ოპერაციებს ჩრდილოელთა მხარეს სამოქალაქო ომის დროს, და მათმა ნაწილმა უარი თქვა გადასულიყვნენ სუდანის ჩრდილოეთ ვილაეთებში.
დევნილების საქმეების გაეროს უმაღლესი კომისარის სამმართველოს ჰუმანიტარული მისიის წარმომადგენლის ცნობით, ამ ინციდენტის შედეგად, სუდანელ ჯარისკაცებთან ერთად, დაიღუპა ორი ბავშვი და სატვირთო ავტომობილის მძღოლი.
2006 წლის ნოემბრის ბოლოს ქალაქში მოხდა შეჯახება სუდანის შეიარაღებულ ძალებსა და სუდანის განთავისუფლების სახალხო არმიას შორის, რომლის შედეგადაც დაახლოებით 150 ადამიანი დაიღუპა და კიდევ რამდენიმე ასეული დაიჭრა.
ეს ინციდენტი გახდა ყველაზე სერიოზული კონფლიქტი ჩრდილოეთისა და სამხრეთის წარმომადგენლებს შორის 2005 წლის ნაივაშის შეთანხმების დადების მომენტიდან, რომელიც ეხება სუდანის მეორე სამოქალაქო ომის დამთავრებას.
ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობა დინკას, ნუერის და შილუკის ხალხის წარმომადგენელია, რომელთა შორის ზოგჯერ ხდება შეტაკებები ეთნიკურ და სოციალ-ეკონომიკურ ნიადაგზე.
მაგრამ ეს პირობები არ მოგვეპოვება: ენის სხვადასხვა მხარე არათანაბრად ვითარდება, რაც მთავარია, დიფერენციაციის პროცესების გარდა მოქმედებს ინტეგრაციის პროცესები, რომლებიც საწინააღმდეგო მიმართულებისაა: თუ დივერგენცია ენათა სხვაობის ზრდაში გამოიხატება, კონვერგენციის შედეგად ენაში მატულობს საერთო მოვლენები.
ისტორიულ-შედარებითი ენათმეცნიერება შეისწავლის მონათესავე ენათა განვითარების გზებს შედარებითი მეთოდის მეშვეობითა და წარმოადგენს ენათმეცნიერების, როგორც ჰუმანიტარული მეცნიერების, საფუძველს.
1942 წლის ივნისში შოლმა და შმორელმა დაბეჭდეს ოთხი მოწოდების ფურცელი გერმანელი საზოგადოებისადმი, სადაც ისინი ქრისტიანული მორალისა და ჰუმანისტური ეთიკის პრინციპებიდან გამომდინარე, გმობდნენ ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის საქმიანობას.
"თეთრი ვარდის" მოწოდებათა გავრცელება გესტაპოსთვისაც მალევე გახდა ცნობილი და 1943 წლის თებერვალში შეიქმნა სპეციალური დანაყოფი, რომელსაც ფურცლების წარმომავლობის საკითხი უნდა დაედგინა.
1943 წლის 18 თებერვალს, მიუნხენის უნივერსიტეტში ფურცლების დაყრისას უნივერსიტეტის ზედამხედველმა შენიშნა ჰანს და სოფი შოლები, რომლებიც პოლიციამ მაშინვე დააპატიმრა.
1942 წელს შოლისა და შმორელის მეგობარმა გოგონამ ტრაუტე ლაფრენცმა მიუნხენიდან მესამე მოწოდება წაიღო ჰამბურგში და სკოლის მეგობარ ჰაინც კუხარსკისთან ერთად გაავრცელა.
სასამართლომ მას სიკვდილი მიუსაჯა, თუმცა, აღსრულებამდე, ტრანსპორტირებისას, ინგლისელებმა გერმანელებზე შეტევა მოაწყვეს და კუხარსკიმ გაქცევა მოახერხა.
1996 წელს საპრეზიდენტო არჩევნებში რაცირაკას გამარჯვების შემდეგ, ანდრიანარივუ გახდა ვიცე-პრემიერი ეკონომიკისა და ფინანსების მიმართულებით პრემიერ-მინისტრ პასკალ ჟოზეფ რაკუტუმავუს მთავრობაში 1997 წლის 27 თებერვლიდან.
2002 წელს დიდიე რაცირაკასა და მარკ რავალომანანას შორის მიმდინარე საარჩევნო დავებისას, რის შედეგადაც რაცირაკა იძულებული გახდა ქვეყნიდან გაქცეულიყო, 22 თებერვალს რავალომანანას მიერ თავის პრეზიდენტად გამოცხადების საპასუხოდ, ანდრიანარივუმ რაცირაკას მიერ დაწესებული საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა.
2002 წლის 27 მაისს რავალომანანას ძალები შეიჭრნენ ანტანანარივუში მდებარე პრემიერ-მინისტრის რეზიდენციაში — დედაქალაქის უკანასკნელ შენობაში, რომელსაც ჯერ კიდევ რაცირაკას მთავრობა აკონტროლებდა და ანდრიანარივუ დააკავეს.
ანდრიანარივუს სასამართლო პროცესი 2003 წლის 22 დეკემბერს დაიწყო, ხოლო 24 დეკემბერს დამნაშავედ ცნეს სახსრების გაფლანგვისა და ძალაუფლების მითვისების ბრალდებებში და 12 წლის განმავლობაში შრომა მიუსაჯეს.
ასევე, დაეკისრა 42 მილიარდი მალაგასური ფრანკის, დაახლოებით 7,6 მილიონი აშშ დოლარის გადახდა: დაახლოებით $7,4 მლნ მითვისებული ფულის დასაბრუნებლად, ხოლო $200 000 მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად.
რენე ტანტელი გაბრიუ ანდრიანარივუ — მადაგასკარელი პოლიტიკოსი, მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი 1998 წლის 23 ივლისიდან 2002 წლის 31 მაისამდე; პრეზიდენტ დიდიე რაცირაკას მმართველობისას.
ჰანს პეტერ ალტჰაუსი არის თანაგამომცემელი მაქს ნიმაიერის გამომცემლობაში შექმნილი გერმანისტიკული ლინგვისტიკის ლექსიკონისა, რომელშიც მას ეკუთვნის სპეციალური თავი გრაფეტიკის , გრაფემიკის , ორთოგრაფია-ორთოფონიის შესახებ.
1987-1990 წლებში ჰანს პეტერ ალტჰაუსი მიწვევით მუშაობდა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ვუჰანის უნივერსიტეტში და 1993 წელს ქალაქ ვუჰანის მუსიკალური სკოლაში.
1957 წელს კასელში აბიტურის შემდეგ, ჰანს პეტერ ალტჰაუსი შევიდა ქალაქ მარბურგის ფილიპს-უნივერსიტეტში, სადაც 1959-დან 1966 წლამდე გერმანისტიკას, ნორდისტიკასა და პოლიტოლოგიას სწავლობდა.
1966 წელს მან დაიცვა დისერტაცია გვიანი შუასაუკუნეების ებრაული ხალხური ლიტერატურის ენობრივსა და საგამოცემო პრობლემებზე და მიენიჭა ფილოლოგიის დოქტორის ხარისხი.
მსახიობის პირველი დიდი ნამუშევარი იყო რეჟისორ სიკო დილიძის ფილმში „დარიკო“, რომელმაც სამუდამოდ დაუმკვიდრა სახელი და დიდება ჯერ კიდევ ახალგაზრდა კინოვარსკვლავს.
ამას მოჰყვა დასამახსოვრებელი ეკრანული სახეები: ნესტანი , მარო , აგრონომი თამარი , თავადის ქალი , დედა , ელენე , დარეჯანი , თარაშ ემხვარის დედა , მარიამი და მრავალი სხვა.
თამარ იოსების ასული ციციშვილი (დ. 19 დეკემბერი, 1908, ოდესა — გ. 1 სექტემბერი, 1988, თბილისი) — ქართველი კინომსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი .
2012 წლის დასაწყისში, ჰოლივუდის რამდენიმე სტუდია ცდილობდა მიიღო ნიუ-იორკ თაიმზის მიერ წლის ბესტსელერების ჩამონათვალში შესული რომანის ეკრანიზაციის უფლება.
უორნერ ბრაზერსი, სონი, პარამაუნტი, უნივერსალი და მარკ ვალბერგის კინოკომპანიამ ფილმის გადაღების უფლების მისაღებად ფინანსური შეთავაზება ოფიციალურად გაასაჯაროვა.
ჯეიმზმა გადაწყვიტა მოეწვია ჰოლივუდის ერთ-ერთი წამყვანი რეჟისორის დევიდ ფინჩერის ფილმ სოციალური ქსელის პროდიუსერები მიხაელ დე ლუკა და დანა ბრუნეტი .
მთავარი გმირის, მორიდებული სტუდენტის ანასთეიშა სტილის როლს ასრულებს ალფრედ ჰიჩკოკის ბოლო წარმატებული ფილმის ჩიტების მუზის ტიპი ჰედრენის შვილიშვილი, მელანი გრიფიტის ქალიშვილი, დაკოტა ჯონსონი.
გრეის როლში გამოდის ახალგაზრდა ირლანდიელი მსახიობი, მოდელი და მუსიკოსი ჯეიმი დორნანი, რომელიც პოპულარული გახდა სოფია კოპოლას ბიოგრაფიულ ფილმში მარი ანტუანეტი , გილიოტინაზე სიკვდილით დასჯილი დედოფლის საყვარლის, გრაფ აქსელ ფონ ფერსენის როლის შესრულებით.
რომელსაც ამ დროისთვის უკვე გადაღებული ჰქონდა კრიტიკის მიერ საკმაოდ დადებითად შეფასებული „დაკარგული ბიჭი“ , მუსიკალურ-ბიოგრაფიული ფილმი ჯონ ლენონის შემოქმედებითი გზის დასაწყისზე.
კერძოდ, მათი საუბარი ეხება მე-19 საუკუნის ბოლოს და მე-20 საუკუნის დასაწყისში მოღვაწე თომას ჰარდის ცნობილ რომანს „დ’ერბერვილების ტესი“ , ვიქტორიანული ინგლისის წეს-ჩვეულებს.
საკმაოდ უცნაური, თუმცა ჰოლივუდის სტანდარტული ვარსკვლავის გარეგნობის მქონე მილიარდერი, ვისთვისაც საკუთარ ულტრათანამედროვე ცათამბჯენში განთავსებული „სათავო ოფისის“ გარდა, მდიდრული მანქანები, ექსქლუზიური რესტორნები, ფეშენებლური სასტუმროები, საკუთარი შვეულმფრენები ყოველდღიურობის განუყოფელი ნაწილია.
2013 წლის 2 სექტემბერს ჯეიმზმა საჯაროდ განაცხადა რომ „ანასთეიშას“ და „კრისტიანის“ როლებზე უკვე შეარჩიეს მსახიობები: დაკოტა ჯონსონი და ჩარლი ჰანემი.
როგორც ამბობენ, ტეილორ-ჯონსონი კინოსინჯების დროს მსახიობ ქალებს ინგმარ ბერგმანის ფილმ პერსონადან ოთხგვერდიანი მონოლოგის წაკითხვას თხოვდა.
ანასთეიშა „ანა“ სტილი, 21 წლის მორიდებული სტუდენტი გოგონა, ვაშინგტონის შტატის პატარა ქალაქ ვანკუვერის უნივერსიტეტის ლიტერატურის ფაკულტეტზე გამოსაშვები გამოცდების ჩაბარებისთვის ემზადება.
სკანდალურად გახმაურებული ფილმები 9½ კვირა, უკანასკნელი ტანგო პარიზში და ასევე არაბული წარმოშობის შესანიშნავი ფრანგი რეჟისორის აბდელატიფ კეშიშეს 2013 წლის კანის კინოფესტივალის ოქროს პალმის მფლობელი „ადელის ცხოვრება, თავი 1 და 2“, მიჩნეულია ტეილორ-ჯონსონის ახალი ფილმის შთაგონების წყაროდ.
მიუხედავად იმისა, რომ „გრეის ორმოცდაათი ელფერის“ გამოსვლას კრიტიკოსების განსხვავებული შეფასებები მოყვა, ფილმმა გამოსვლისთანავე მიიპყრო მაყურებლის ყურადღება და შთამბეჭდავ კომერციულ წარმატებას მიაღწია.
ჟორეს ივანეს ძე ალფეროვი (, დ. 15 მარტი, 1930, ვიტებსკი, სსრკ — გ. 1 მარტი, 2019, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი) — საბჭოთა რუსი ფიზიკოსი, რუსეთის ერთადერთი ცოცხალი ნობელიანტი .
ფიზიკაში მიიღო ნობელის პრემია ნახევარგამტარული ჰეტეროსტრუქტურების განვითარებისათვის და სწრაფი ოპტიკური და მიკროელექტრონული კომპონენტების შექმისათვის), არის რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის საპატიო წევრი , ბელორუსიის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის უცხოელი წევრი, სომხეთის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის საპატიო წევრი .
ტუჩკევიჩის ლაბორატორიის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი იყო და მონაწილეობას იღებდა პირველი საბჭოთა ტრანზისტორებისა და ძალური გერმანიუმიანი მოწყობილობების შემუშავებაში.
1972 წელს ალფეროვი გახდა პროფესორი, ხოლო 1 წლის შემდეგ — ლენინგრადის ელექტროტექნიკური ინსტიტუტის ოპტო-ელექტრონიკის საბაზისო კათედრის გამგე.
2003 წლიდან — რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებული სამეცნიერო-საგანმანათლებლო კომპლექსის „სანქტ-პეტერბურგის ფიზიკურ-ტექნიკური სამეცნიერო-საგანმანათლებლო ცენტრის“ თავმჯდომარე.
სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი , შემდეგ რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიისა, აგრეთვე, განათლების რუსული აკადემიის საპატიო აკადემიკოსი; რუსეთის მეცნ.
აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი, სანქტ-პეტერბურგის სამეცნიერო ცენტრის პრეზიდიუმის თავმჯდომარე, რედაქტორი „წერილებისა ტექნიკური ფიზიკის ჟურნალისადმი“.
2007–2011 — მეხუთე მოწვევის სახელმწიფო დუმის დეპუტატი რუსეთის ფედერაციის კომუნისტური პარტიისაგან, მეცნიერებისა და მეცნიერება-ტევადი ტექნოლოგიების კომიტეტის წევრი.
2011 წლიდან არის მეექვსე მოწვევის სახელმწიფო დუმის დეპუტატი, რადიოგაზეთის „სლოვოს“ სარედაქციო საბჭოს წევრი, ჟურნალ „ნანოტექნოლოგიები; ეკოლოგია; წარმოების“ სარედაქციო კოლეგიის თავმჯდომარე.
მეორე მსოფლიო ომის ალფიოროვების ოჯახი გადასახლდა ტურინსკში , სადაც მამამისი მუშაობდა ცელულოზისა და ქაღალდის ქარხნის დირექტორად, ხოლო ომის დამთავრების შემდეგ ოჯახი დაბრუნდა ომისგან დანგრეულ მინსკში.
ჟორესმა ოქროს მედალზე დაამთავრა მინსკის 42-ე საშუალო სკოლა და ფიზიკის მასწავლებლის, იაკობ ბორისის ძე მელცერზონის რჩევით გაემგზავრა ლენინგრადში, ლენინგრადის ლენინის სახ.
1995–1999 — მეორე მოწვევის სახელმწიფო დუმის დეპუტატი მოძრაობიდან „ჩვენი სახლი — რუსეთი“, ამავე დუმაში მეცნიერებათა ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე, 1998 წლიდან — დეპუტატთა ჯგუფის „ნაროდოვლასტიეს“ წევრი.
თანამედროვე ჰეტეროსტრუქტურული ფიზიკისა და ელექტრონიკის შექმნაში უაღრესად მნიშვნელოვანი იყო წვლილი, რომელიც მან შეიტანა ნახევარგამტარული ჰეტეროსტრუქტურების ფიზიკისა და ტექნოლოგიის კვლევაში.
რუ შემდეგი სტატია: „როგორ მოვერიოთ კლეპტოკრატიას“, სადაც მათ წამოაყენეს წინადადება, პრეზიდენტად აერჩიათ კომუნისტური პარტიის კანდიდატი, რომელიმე რუსი უხუცესი.
იგი თითქმის მესიანური კონცეფციას გამოხატავდა ჰეტეროსტრუქტურების სფეროში, როდესაც წერდა: „ამ ღირსშესანიშნავ წინსვლაში ბევრმა მეცნიერმა შეიტანა თავიანთი წვლილი; ეს წინსვლა არა მარტო დიდწილად განაპირობებს მყარი სხეულების ფიზიკის მომავალ განვითარებას, არამედ, გარკვეული აზრით, საერთოდ კაცობრიობის მომავალსაც“.
ჰერმან გრიმეისმა, შვედეთის სამეფო აკადემიის წევრმა, რომელიც გასცემს ნობელის პრემიებს, მისი ნობელის პრემიით დაჯილდოების ცერემონიალზე წარმოთქვა სიტყვები: „ალფეროვის გარეშე შეუძლებელი იქნებოდა სატელიტებიდან მთელი ინფორმაციის გამოგზავნა დედამიწაზე და ქალაქებს შორის ასე ბევრი სატელეფონო კავშირის დამყარება“.
მუშაობდა ჟურნალის „ნახევარგამტარების ფიზიკა და ტექნიკის“ რედაქტორად, ჟურნალის „ზედაპირი: ფიზიკა, ქიმია, მექანიკა“ სარედაქციო კოლეგიის წევრად, ჟურნალის „ნაუკა ი ჟიზნის“ სარედაქციო კოლეგიის წევრად.
ქვედა ნაწილი, რომელიც ორ სართულს შეიცავს, გეგმით თითქმის კეადრატულია და აღმოსავლეთის ორივე კუთხე მომრგეალებული აქვს, ხოლო დანარნენი ორი - სწორი.
ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: პირველი სართული სანახეეროდ ქეებითაა ამოვსებული; ჩამოშლილია სახურავის საფარის უმეტესი ნაწილი; ალაგ-ალაგ ჩამოცვენილია საპირე ქვები.
1996–1997 წლებში მუშაობდა საქართველოს პარლამენტის აპარატის იურიდიული დეპარტამენტის კანონშემოქმედებითი საქმიანობის კოორდინაციის ჯგუფის მთავარ სპეციალისტად, ხოლო 1997-98 წლებში ამავე დეპარტამენტის კანონპროექტთა სამართლებრივი ექსპერტიზისა და ვიზირების განყოფილების გამგედ.
1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი საერთაშორისო სამართლისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით.
2004–2005 წლებში მუშაობდა საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირის განვითარებისა და რეფორმების ფონდის ჯერ მეურვეთა საბჭოს წევრად, ხოლო შემდეგ ფონდის დირექტორად.
1995 წლის აპრილიდან — სექტემბრამდე იყო ზაარლანდის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის მსმენელი, სადაც მოამზადა სადიპლომო ნაშრომი „გერმანიის ფედერალიზმის პრინციპები“.
ძველი თბილისის აშუღს იეთიმ გურჯს დაწერილი აქვს საკმაოდ ვრცელი პოემა „გმირი ქალი ანა-ბაჯი“, რომელშიც მოთხრობილია ანას მამაცური თავგადასავალი.
თბილისელმა მოჭიდავემ გეო ტერტერაშვილმა გაიგო ანას ასეთი ძლევამოსილება და გიორგობა დღეს ახლანდელი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის დალი-ხაჩინში საჭიდაოდ გამოიწვია.
ანამ მაზლს ხელი შეუხვია, ხოლო მკვდარი მამამთილი ცხენზე დასვა და მაზლს მუხათში გაატანა, ხოლო თვითონ ბაირამის იარაღი აიღო, შეჯდა მისსავე ცხენზე და ბოლნისისკენ დაიძრა.
იგი მეუღლისა და მამამთილის თანხლებით წავიდა კვირაცხოვლობის დღეობაზე, სადაც იქ მყოფმა მამაკაცებმა ჭიდაობა გამართეს, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს ახლომახლო სოფლებიდან ჩამოსულებმა.
ანამ ძლიერი მეტოქე ზურგზე წამოიკიდა და ძირს ისე დაახეთქა, რომ დაცემულს ცხვირ-პირიდან სისხლი წასკდა, ხოლო სამი დღის შემდეგ გარდაიცვალა.
1905 წელს 1905 წლის რევოლუციის დროს „სახალხო გაზეთის“ მიერ წარგზავნილი იყო კორეპონდენტად გურიის გლეხთა მოძრაობის გასაშუქებლად და აქვეყნებდა წერილებს „დამსწრეს“ ფსევდონიმით.
1906 წელს ორჯერ დააპატიმრეს, ჯერ პოლკოვნიკ კრილოვის, შემდეგ ივანე ტოლმაჩოვის ბრძანებით და საბოლოოდ მეუღლესთან ერთად გაასახლეს გურიიდან.
საზოგადოება მოღვაწეობდა მუშა ქალების ემანსიპაციისთვის, საზოგადოებას ჰქონდა ქალთა კლუბი, ასწავლიდა წერა-კითხვას, ხელობას, ჰქონდა სასადილო.
შემდეგ ოჯახი გადასახლდა ოზურგეთში და ნინო შეიყვანეს ოზურგეთის ქალთა ორკლასიან სასწავლებელში, სადაც მისი მასწავლებლები იყვნენ ნინო ქიქოძე და მარიამ დემურია.
შემდგომ წლებში მუშაობდა საბავშვო ჟურნალ „პიონერის“ რედკოლეგიაშ, წერდა მოთხრობებს როგორც „პიონერში“, ასევე „დილაში“, „მნათობსა“ და „ლიტერატურა და ხელოვნებაში“.
1895 წელს ნაკაშიძეები დაბრუნდენ თბილისში და ნინო ჩაერთო სხვადასხვა საზოგადოებრივ საქმეში, ასწავლიდა საკვირაო სკოლებში, იყო სახალხო თეატრის გამგეობის წევრი, ასრულებდა სხვადასხვა როლებს ამავე თეატრში, თარგმნიდა რუსულიდან ქართულად მოთხრობებსა და ზღაპრებს.
მოსკოვში ყოფნისას სწავლობდა ქალთა უმაღლეს კურსებზე ისტორია-ფილოსოფიის ფაკულტეტზე, მაგრამ ავადმყოფობის გამო სწავლის დასრულება ვერ შეძლო.
ნაკაშიძის შემოქმედების ძირითადი თემა იყო გურული გლეხის მძიმე სოციალური მდგომარეობა (მოთხრობები „გურიის სოფელში“ 1907; „ასპიროზის დახვრეტა“, 1909; პიესა „ჩვენ გავიმარჯვებთ“ და სხვა.), ქალის მძიმე ხვედრი , ქალების რევოლუციური საქმიანობა .
1920 წელს იგი თბილისში გადმოდის და რუსთაველის თეატრის დასში ირიცხება 1926 წლამდე, 1926–1928 წლებში თბილისის „წითელ თეატრში“, 1928 კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ემსახურა ქართულ თეატრს.
20-იანი წლებიდანვე იწყება წუწუნავას შემოქმედებითი მოღვაწეობა ქართულ კინოში, თუმცაღა იგი პირველად მაყურებელმა იხილა უკვე 1916 წელს გადაღებულ პირველ ქართულ მხატვრულ ფილმში „ქრისტინე“, სადაც შექმნა მარინეს დასამახსოვრებელი სახე.
ამას მოჰყვა შესანიშნავად შესრულებული როლები სხვა კინოფილმებში: „ვინ არის დამნაშავე“, „გიული“, „ელისო“, „დაგვიანებული სასიძო“, „ქეთო და კოტე“, „ჭრიჭინა“ და სხვები.
მისი უფროსი ძმის, იმპერატორ ტენძის მმართველობის დროს, ტენმუ იძულებული იყო დაქორწინებულიყო იმპერატორის რომელიმე ქალიშვილზე, რათა განემტკიცებინა პოლიტიკური კავშირი ძმასთან.
ტენმუს ბევრი შვილი ჰყავდა, რომელთა შორისაც იყვნენ კრონპრინცი კუსაკაბე , პრინცი იოცუ და პრინცესა იოკუ (პრინცესა იოტას შვილები, რომლის მამაც ასევე იმპერატორი ტენძი იყო) და პრინცი ტონერი, რომელიც ნიჰონშოკის ავტორი და იმპერატორ ძუნინის მამა იყო.
მას შემდეგ, რაც იოტომოს სუსტი პოლიტიკური კავშრიები ჰქონდა დედის ნათესავებისგან, რის გამოც არავინ მიიჩნევდა მას ტახტის რეალურ მემკვიდრედ, იმის მიუხედავად, რომ იმპერატორს საბოლოოდ ჰქონდა გადაწყვეტილი მისი ტახტზე აყვანა.
კორეის გაერთიანების შემდეგ, ტენუმ დაარღვია დიპლომატიური ურთიერთობა ჩინეთის ტანის დინასტიასთან, იმ მიზეზით, რომ მხარი დაეჭირა სილას სამეფოსთვის.
მისი ცხოვრების შესახებ მხოლოდ ნიჰონშოკიში წერია, თუმცა ამ წიგნის ავტორი მისი ვაჟი პრინცი ტონერი, რომელმაც ნაწარმოები მამის და დედის მმართველობის დროს დაწერა, რაც ეჭვს ბადებს მის სინამდვილესა და მიუკერძოებლობაში.
კესელოს ციხე — საფორტიფიკაციო ნაგებობათა კომპლექსი ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ომალოს ჩრდილოეთით, კლდოვან ბორცვზე, განეკუთვნება საუკუნეს.