polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ახლა კი ტოკუგავას „დიდი მშვიდობის“ პერიოდში მთავრობამ მოითხოვა სამურაებისთვის დაეტოვებინათ უბრალო მიწები და ციხე-ქალაქებში გადაეყვანათ, სადაც ისინი საკუთარ ფეოდალებს ემსახურებოდნენ როგორც ბიუროკრატები ან დამხმარეები.
რათა ხაზი გაესვათ საკუთარი ელიტური პოზიციისთვის, სამურაის ჰქონდა უფლება ეტარებინა ხმლები და ჩაეცვა ძვირფასი ქსოვილისგან შეკერილი სამოსები, როგორიც იყო აბრეშუმი.
სამურაის უბანი ჩამოყალიბდა ედოს ციხე-სიმაგრის გაფართოებითა და გარე ზონის მოსახლეობის ნაწილის, ფერმერების, იძულებით, გადასულიყვნენ მეზობელ სოფლებში საცხოვრებლად.
ვაჭრები და ხელოსნები კი აიძულეს უფრო შორეულ რეგიონებიდან ქალაქის კიდეებში გადმოსულიყვნენ, რომელიც თხრილების ამოვსებით წარმოიქმნა და ამავდროულად არხებიც გაიჭრა, რომელიც ნავით მიმოსვლას უზრუნველყოფდა და ამავდროულად ქალაქურ მხარესაც ქმნიდა.
ამავე პერიოდის იაპონიაში დაიწყო სწრაფი ურბანიზაციის პერიოდი, შენდებოდა გზები, სახლები, სამთავრობო ნაგებობები, რაც საკმაოდ მარჯვე შრომას მოითხოვდა.
მე-18 საუკუნის მსოფლიოს ერთ-ერთი საქალაქო პოპულაციით, ედოს მოსახლეობა არ იყო კარგად დაბალანსებული მამრობით და მდედრობით სქესებით, რამეთუ, ამ უკანასკნელთა რიცხვი მამაკაცების რაოდენობაზე 1,5-ჯერ მეტი იყო.
შედეგად, ქალაქი ვაჭრებსა და ხელოსნებს იყენებდა, რათა დაეკმაყოფილებინათ მაღალი კლასის ყოველდღიური ცხოვრება და ამავდროულად ჰქონოდათ ტექნოლოგიური მონოპოლიაც.
საკვები მარაგის სისტემის ზრდამ, რასაც მოსახლეობის ზრდაც დაემატა, მოსახლეობის შესამჩნევად დიდი ნაწილი გადავიდა საკვების ინდუსტრიის მომსახურების სფეროში.
ადრე ერთი საფერმერო გაერთიანება რამდენიმე ოჯახისა და მსახურებისაგანაც კი შედგებოდა, თუმცა, მალე პრობლემები წარმოიშვა მიწების ინსპექტირებისა და ოფიციალური რეგისტრაციის შესახებ, ამიტომაც მალე მსგავსი მეორნეობები ცალკეულ ოჯახთა საქმიანობის სფეროდ იქცა.
თუმცაღა, რეალობა მაინც შედარებით განსხვავებული იყო და არაერთ გლეხს შეუცვლია საცხოვრებელი მაღალი გადასახადებისგან თავის დაღწევის თუ უბრალოდ ცხოვრების გაუმჯობესების მიზნით.
ისინი ხშირად ერთობოდნენ სასოფლო ფესტივალებით ან ისეს ან სხვა ტაძრებშიც გეგმავდნენ მსვლელობებს, თუმცაღა ეს ყოველივე მეწილად გასართობი მიზნით იგეგმებოდა.
ამ პერიოდში ნაგასაკის პრეფექტურაზე ფართოდ გავრცელებული იყო მეთევზეობა, მსხვილი რქოსანი საქონელის მოშენება, ქვანახშირის მოპოვება, გემთმშენებლობა, მიწათმოქმედება .
ის იყო იაპონიის ერთ ერთი მთავარი საპორტო ქალაქი, საიდანაც მყარდებოდა კავშირები ჩინეთთან, კორეასთან, სამხრეთ აზიასთან და დასავლეთი ქვეყნებთან.
თავისუფლად მოაზროვნე ადამიანებმა გრძელი მოგზაურობა მოაწყვეს შედარებით განათლებული ბასტიონისკენ, რათა შეესწავლათ ევროპული მცნიერებისა და ტექნოლოგიების საიდუმლოებანი.
ამ პროცესის დაწყების შემდეგ იაპონიის ეს რეგიონი ცნობილი გახდა თავისი ეგზოტიკური დამახასიათებელი ნიშნებით, რომელიც ნასესხები იყო ევროპისა და ჩინეთის კულტურებიდან.
თუ ჰოლანდიელი ვაჭრების რაოდენობა იყო 15-20 კაცი, ჩინელების რაოდენობა ათასს აღწევდა, მოგვიანებით კი გვიანდელი ტოკუგავას პერიოდში ქალაქის მოსახლეობის მეხუთედსაც კი შეადგენდნენ.
“ მიდიოდა დავები, რომ ნაგასაკის ტერიტორია აღიარებული იყო როგორც აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთის წერტილად დიდ, კომპლექსურ ჩინურ ბაზარზე, ვიდრე იაპონიის პრესპექტივებად, სადაც ნაგასაკი არის ერთადერთი გამონაკლისი იმ პორტებს შორის, რომელებსაც ჩაკეტილი აქვს უცხოეთთან სავაჭრო გზები.
პირველი, ისინი, რომლებიც იაპონელების მსგავსად მუდმივად ცხოვრობდნენ ნაგასაკიში და მეორე - ისინი, რომლებიც ტოვებდნენ იაპონიას და ისევ ბრუნდებოდნენ.
ამის გამო რეგიონში არაიაპონელი ხალხი ან დროებით ცხოვრობდა ან სეზონურად, მათი პროფესიები უმეტესაც იყო ვაჭარი და გემის ეკიპაჟის წევრი, მაგრამ ასევე შეხვდებოდით რამდენიმე ექიმს, ვეტერინარსა და მეცნიერს.
საზოგადოების ნაწილი, ცნობილი, როგორც „მკვიდრი ჩინელი“ (ანუ ადამიანები, რომლებიც არ ტოვებდნენ იაპონიას და მუდმივად ნაგასაკიში ცხოვრობდნენ) უფრო ადვილად ერეოდნენ და ადაპტირდებოდნენ იაპონელ ხალხში.
ისინი ასევე თავისუფლად გადაადგილდებოდნენ იაპონიის საზღვრებს შიგნით, მაგრამ იაპონელების მსგავსად მკვიდრ ჩინელებსაც“ ეკრძალებოდათ ქვეყნის დატოვება.
მართალია ქალაქში ნომინალურად ბუდისტური ტაძრები ითვლებოდა, მაგრამ მცხოვრებლების ნაწილი თაყვანს სცემდა ტენპის, იგივე მაზუს, ტაოისტურ ზღვის ქალღმერთს, რომელიც ითვლებოდა მეზღვაურების მფარველად.
სენგოკუს პერიოდში იმდენი ბრძოლა მიმდინარეობდა, რომ დასაბამი მიეცა ციხე-სიმაგრის დიზაინის კონკრეტულ სტილსა და საალყო ბრძოლის ხელოვნებას.
მთების ასეთი გზით გამოკვეთა, უხეშად კონცენტრული, თანმიმდევრული მწვერვალები შესაძლებელი იყო გადაკეთებულიყო შიდა და გარე კოშკის კედლებად, რომლებიც გამოიყენებოდა გადაჯაჭვულ სფეროებში ცეცხლის შესაქმნელად.
იმისთვის, რომ მართი სექციები უფრო ეფექტიანი გამოსულიყო, მათგან ჭრიდნენ გრძელ არხებს, რის მეშვეობითაც ქანების ჩამორეცხვა ხდებოდა შესაძლებელი.
მათი მისია შემდეგში მდგომარეობდა: ისინი გააგზავნეს სარისკო მოგზაურობაში, რათა დაერბიათ პორტუგალიური და ესპანური დასახლებები აფრიკასა და აზიაში, უკან კი დაბრუნებულიყვნენ წიწაკითა და სხვა აზიური სანელებლებით.
1853 წელს, მეორე 1954 წელს ამერიკის საზღვაო ფლოტმა მეთიუ კალბრეის პერის მეთაურობით აიძულა იაპონია ჩართულიყო მოლაპარაკებაში ამერიკასთან, მისთვის სავაჭრო გზების გახსნასთან დაკავშირებით.
მაგრამ სამშენებლო სამუშაოების დასრულებისას, პორტუგალიელები უკვე გაძევებულები იყვნენ ქვეყნიდან, ამიტომ მათ მაგივრად ჰირადოდან დეჯიმაზე ჰოლანდიელები გადავიდნენ.
იეიასუმ პორტუგალიელ დაესპანელ მისიონერებში საფრთხე დაინახა, რომელიც მის მმართველობას ემუქრებოდა, ამიტომ 1587 წელს ქვეყანაში აკრძალა ქრისტიანობა.
აგრესორის დაშოშმინების პოლიტიკა — მშვიდობისმოყვარე სახელმწიფოების შიდა სამხედრო პოლიტიკის თავისებური სახესხვაობა, რომელიც დაფუძნებულია კომპრომისებზე აგრესორის მიმართ.
ტერმინს ძირითადად იყენებენ ნევილ ჩემბერლენის და ბოლდუინ მაკდონალდის პოლიტიკის აღსანიშნავად, რომელსაც ისინი ნაცისტური გერმანიის მიმართებაში 1933-1939 წლებში.
ამ პოლიტიკამ საბოლოოდ ვერსალის სისტემის და ერთა ლიგის საბოლოო დეგრადაცია გამოიწვია, ასევე დაასუსტა საფრანგეთის და ბრიტანეთის პოზიციები მსოფლიო არენაზე.
გამოვიდა, რომ დიდი ბრიტანეთი და საფრანგეთი თვალებს დახუჭავდნენ გერმანიის აგრესიაზე და შეეცდებოდნენ ნაციზმის ამბიციები უფრო პატარა ქვეყნების ხარჯზე დაეკმაყოფილებინათ.
მიუნხენის შეთანხმების გაფორმების შემდეგ, საბჭოთა დაზვერვის ინფორმაციით აგრესორის დაშოშმინების პოლიტიკა არ მუშაობდა და მას პირიქით აქეზებდა კიდეც.
უკრაინის მხარე მიიჩნევს, რომ რუსეთმა ყირიმის ანექსირებით დაარღვია საერთაშორისო კანონმდებლობა და შეთანხმებები, მათ შორის 1991 წლის შეთანხმება დსთ-ის ჩამოყალიბების შესახებ, ჰელსინკის შეთანხმება, 1994 წლის ბირთვული იარაღის განუვრცელებლობის შესახებ შეთანხმება და რუსეთ-უკრაინას შორის მეგობრობის, თანამშრომლობის და პარტნიორობის შეთანხმება.
აღნიშნული ქმედება დაგმობილ იქნა მსოფლიოს მრავალი ლიდერის მიერ, რომლებიც ხაზს უსვამენ, რომ უკრაინის ტერიტორიის უკანონო ანექსიით დაირღვა უკრაინის დამოუკიდებლობის და სუვერენიტეტის შესახებ 1994 წელს გაფომებულ ბიდაპეშტის მემორანდუმი, რომელზეც რუსულ მხარეს აქვს ხელმოწერილი.
იგი გახდა დიდი რვიანის დანარჩენი წევრების მიერ ჯგუფიდან რუსეთის გარიცხვის გადაწყვეტილების, შემგომ კი, ქვეყანაზე სანქციების პირველი პაკეტის დაკისრების საფუძველი.
გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო „საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში უკრაინის ტერიტორიული მთლიანობის“ აღიარების შესახებ რეზოლუცია და ასევე არ სცნო ოკუპირებულ ტერიტორიაზე ჩატარებული ხმის მიცემა და ანექსიის კანონიერება.
შემდეგ წელს ყირიმს უკვე ერქვა ტავრიდას ოლქი, ხოლო 1795 წელს გახდა ნოვოროსიისკის გუბერნიის ნაწილი, 1802 წელს კი, გადაკეთდა ტავრიდის გებერნიად.
რუსეთის სამოქალაქო ომის პირველ ხანებში ჩამოყალიბდა რამდენიმე მოკლევადიანი მთავრობა (ყირიმის სახალხო რესპუბლიკა, ყირიმის რეგიონალური მთავრობა, ყირიმის სსრ), მაგრამ ისინი ჩანაცვლდნენ თეთრების მიერ.
მეორე მსოფლიო ომის და ყველა ადგილობრივი ყირიმელი თათრის დეპორტაციის შემდგომ, 1946 წელს, ყირიმის ასსრ-მ დაკარგა ავტონომია და ჩამოქვეითდა რუსეთის სფსრ-ის ოლქად.
რუსეთის ფედერაციის მიერ ყირიმის ანექსია — სამხედრო და პოლიტიკური ქმედებების ერთობლიობა, რომელიც მიმართულ იქნა უკრაინის ტერიტორიული მთლიანობის წინააღმდეგ რუსეთის ფედერაციის მიერ.
ყირიმის ნახევარკუნძული დე-ფაქტოდ შეიყვანეს ფედერაციის შემადგენლობაში როგორც ყირიმის ფედერალური ოლქი, რომელიც შედგება რუსეთის ფედერალური ორი ერთეულისგან — ყირიმის რესპუბლიკა და ქალაქი სევასტოპოლი.
ანექსიას წინ უძღოდა ყირიმის ნახევარკუნძულზე რუსეთის შეიარაღებული ძალების ინტერვენცია და ოკუპაცია, რაც განხორციელდა მას შემდეგ, რაც 2014 წელს უკრაინაში მოხდა რევოლუცია — ხალხი აჯანყდა რუსეთის მიმართ ლოიალური პრეზიდენტის ვიქტორ იანუკოვიჩის და მისი პარტიის წინააღმდეგ.
22-23 თებერვალს, რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმირ პუტინი მთელი ღამე მართავდა შეხვედრას უსაფრთხოების და სპეცსამსახურების ხელმძღვანელებთან, რომელზეც განიხილავდნენ ჩამოგდებული პრეზიდენტ იანუკოვიჩის შესაძლო დახმარების სცენარებს.
27 თებერვალს შენიღბულმა რუსულმა ჯარებმა, რომელთაც მოხსნილი ჰქონდათ ყველანაირი საამომცნობო ნიშანი, აიღეს ყირიმის უმაღლესი საბჭოს შენობა, დაიკავეს ყირიმის სტრატეგიული ობიექტები, რასაც მოყვა პრო-რუსული მთავრობის დანიშვნა აკსიონოვის თაოსნობით და ყირიმის დამოუკიდებლობის გამოცხადება.
მას შემდეგ, რაც ყირიმის 2014 წლის 16 მარტის რეფერენდუმზე სეპარატიზმმა ამომრჩეველთა დიდი ნაწილის მხარდაჭერა მიიღო, გაეროს რეზოლუცია ასევე ხაზს უსვამს, რომ „რეფერენდუმს არ გააჩნია იურიდიული ძალა და აღიარება, შესაბამისად ვერ გახდება ყირიმის სტატუსის რაიმე ცვლილების საფუძველი“.
რუსეთის ფედერაცია ეწინააღმდეგება „ანექსიის“ იარლიყს და როგორც ვლადიმირ პუტინი განსაზღვრავს, რეფერენდუმი იყო ხალხის თვითგამორკვევის უფლების რეალიზაცია.
1989 წელს, „პერესტროიკის“ მიმდინარეობისას, უმაღლესმა საბჭომ სტალინის მართველობის პერიოდში ყირიმელი თათრების დეპორტაცია უკანონოდ გამოაცხადა და მუსულმანური ეთნიკური ჯგუფის უდიდეს ნაწილს ყირიმში დაბრუნების ნება დართო.
სს-ში ეს ტერიტორია ქართულ სამეფო-სამთავროებს შორის ბრძოლის უმთავრესი ობიექტი გახდა, რამდენადაც მისი ფლობა სიმბოლურად და ფაქტობრივად ძველი ქართლის მეფეთა მემკვიდრეობის დაუფლებას ნიშნავდა.
ს-ის მიწურულს ძველი სამეფო დინასტიის წარმომადგენლები არაბებმა ამოწყვიტეს, ხოლო მათი სამართლებრივი და პოლიტიკური მემეკვიდრეების - ბაგრატიონების არაერთგზისი მცდელობა დაპატრონებოდნენ შიდა ქართლს, მარცხით დამთავრდა.
საუკუნეში ქართლის ერისთავობა მიიღეს ორბელებმა, ხოლო, ორბელთა აჯანყების შემდეგ გიორგი -მ ქართლის ერისთავობა გადასცა სურამელთა საგვარეულოს, რომელიც ამ ხელის მფლობელად ჩანს საუკუნის დასაწყისამდე.
წყაროებში უკანასკნელ ქართლის ერისთავად იხსენიება ამადა სურამელი, მაგრამ „ძეგლი ერისთავთას“ ერთ-ერთ ეპიზოდში, რომელშიც მოთხრობილია გიორგი -ის დვალებთან შებრძოლების ამბავი , ნახსენებია ვინმე ერისთავი სურამელი, რომელიც წინამძღოლობდა არაგვის ხეობის მთიულებს „დარიალამდის“.
რადგან „სურამელი“ ქართლის ერისთავთა ტრადიციული საგვარეულო სახელია, ამ ცნობაზე დაყრდნობით, მკვლევართა ნაწილი ვარაუდობს ქართლის საერისთავოს არსებობას ს-მდე, თუმცა, „სურამელი“ ამ დროისათვის უკვე სხვა საგვარეულოებშიც ჩნდება საკუთარ სახელად და მისი მოხსენიება წყაროში ქართლის ერისთავთა არსებობის მტკიცე საბუთად ვერ გამოდგება.
ივანე მარუშისძემ უფლისციხე დავითს გადასცა, დავითმა ქართლის დიდაზნაურებს ბაგრატისადმი მორჩილება უბრძანა, რომელსაც მცირეწლოვანების გამო თანაგამგებლად მამამისი გურგენი დაუნიშნა.
921 წელს, აფხაზეთის მეფე, გიორგი -მ ქართლის ერისთავად მისი უფროსი ძე, კონსტანტინე დანიშნა, ეს უკანასკნელი სამი წელი მართავდა ქართლს და შემდეგ, ქართლის დიდებულთა მხარდაჭერით , გადაწყვიტა, თავი ქართლის მეფედ გამოეცხადებინა.
929 წელს, გიორგიმ, მოიმხრო ტაო-კლარჯეთის მმართველი ბაგრატიონები, კახეთის ქორეპისკოპოსი ფადლა და მოადგა უფლისციხეს, ალყაში მოაქცია ის და სასტიკად დასაჯა მოღალატე ვაჟი, ხოლო ტბელები სომხეთში გადაასახლა.
980 წელს ბაგრატი დასავლეთ საქართველოდან ქართლში გადმოდის, რადგან აქ გურანდუხტ დედოფლის ხელისუფლება ნომინალურია, რეალურად კი მას ქართლის დიდი აზნაურები ტბელები, ძამელები, ფხვნელები, ფავნელები და კორინთლები განაგებენ.
მონღოლთა შემოსევების შემდეგ ქართლის საერისთავოს გამოეყო ქსნის საერისთავო , შემდეგ კი სხვა დიდი და მცირე ერთეულები: არაგვის საერისთავო , საციციანო , საამილახვრო , სამაჩაბლო , სამუხრანბატონო .
2016 წელს რიო-დე-ჟანეიროს ოლიმპიური თამაშებზე ატაცში 215 კილოგრამი დაძლია და ამ მაჩვენებლით სულ რამდენიმე წუთით ახალი მსოფლიო რეკორდის მფლობელი გახდა.
ხოლო 2017 წლის ევროპის ჩემპიონატზე, რომელიც ხორვატიაში გაიმართა, მან ატაცში 217 კილოგრამი დააფიქსირა და ამით ახალი მსოფლიო რეკორდი დაამყარა.
2017 წლის დეკემბერში აშშ-ის ქალაქ ანაჰაიმში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე ტალახაძემ ატაცში 220 კილოგრამის დაძლევით მსოფლიო რეკორდი გააუმჯობესა, ხოლო საერთო ჯამში 477 კილოგრამის დაძლევით მან კიდევ ერთი მსოფლიო რეკორდი დაამყარა.
2020 წლის ტოკიოს ოლიმპიურ თამაშებზე ლაშამ საკუთარი რეკორდები გააუმჯობესა მას შემდეგ, რაც ატაცში 223, აკვრაში 265, ხოლო ორჭიდის ჯამში 488 კილოგრამი დააფიქსირა.
2016 წელს ნორვეგიის ქალაქ ფერდეში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე ტალახაძემ ჯამში 463 კილოგრამი დაძლია და ევროპის ჩემპიონი გახდა, ხოლო ატაცში 212 კილოგრამის დაძლევით ევროპის ახალი რეკორდი დაამყარა.
გადმოცემის თანახმად, ადრე ამ ტერიტორიაზე ადგილობრივი მოსახლეობა სიცარიელეში ქვებს აგდებდნენ, ხოლო კირქვაში გახსნილი ორმო ხმას გამოცემდა და ამიტომ შეურქმევიათ „საქაჯია“.
მეორე სახელწოდება „ნავარსკვლავები“ კი ლეგენდას უკავშირდება, რომელიც მოგვითხორობს იმის შესახებ, რომ, უახსოვარ დროში, ციდან ვარსკვლავი მოწყვეტილა, ამ ადგილას ჩამოვარდნილა და მიწა ჩაუტანია.
ადგილს სადაც კარსტული მღვიმე მდებარეობს შესაძლებელია ეწოდოს ბზვანის კარსტული მასივი, რადგან ამ სოფელში არის, როგორც კარსტული რელიეფის რამდენიმე საინტერესო ფორმა, აგრეთვე მიწისქვეშა მდინარეები და ვერტიკალური ჩასასვლელით წარმოდგენილი საინტერესო და ამავდროულად ექსტრემალური მღვიმე.
მღვიმე თავდაპირველად 4 მეტრიანი ჭის სახით იხსნება, შემდეგ მასში ჩაღწევა 10 მეტრიანი ნაპრალის გავლითაა შესაძლებელი და მიემართება ჰორიზონტალურად ჩრდილო-აღმოსავლეთის მიმართულებით.
თსუ-ის ზუსტი და საბუნებისმეტყველო მეეცნიერებათა ფაკულტეტის გეოგრაფიის დეპარტემენტის ასისტენტ პროფესორმა გიორგი დვალაშვილმა გეოგრაფიის დეპარტამენტის მაგისტრებთან და ვახუშტი ბაგრატიონის გეოგრაფიის ინსტიტუტის სპელეოლოგებთან ერთად შეისწავლა.
ლათინური გამოთქმა, რომელიც სათავეს იღებს ძველ რომში გავრცელებული პრაქტიკიდან; როდესაც სარდალი ბრძოლიდან გამარჯვებული ბრუნდებოდა და საზეიმო მსვლელობისას რომის მოქალაქეთა ბრბოსაგან ქებასა და პატივისცემას იღებდა, არსებობდა რისკი, რომ იგი ამპარტავნებისა და დიდებულების ილუზიის მსხვერპლად იქცეოდა, ამის თავიდან ასარიდებლად, მის უკან მდგარი მონა ეუბნებოდა „ .
ასკეტური დისციპლინის მნიშვნელოვანი ნაწილია, როგორც განმარტოვებასა და სხვა სათნოებებზე ზრუნვით პიროვნული სრულყოფისა და ყურადღების სულის უკვდავებისა და საიქიო ცხოვრებისაკენ მიპყრობის საშუალება.
საუკუნის ჩრდილოამერიკული პურიტანული საზოგადოება ალმაცერად უყურებდა ხელოვნებას, რადგანაც სჯეროდათ, რომ ის მართლმორწმუნეებს ღვთისაგან განაშორებდა, ღმერთისაგან შორს კი მას მხოლოდ ეშმაკისაკენ შეეძლო წაეყვანა ისინი, თუმცა პორტრეტები ისტორიის ასახვად ითვლებოდა და ამდენად, ნებადართული იყო.
არის -ის მეორე პირის მხოლობითი რიცხვის მომავალი დროის მოქმედებითი გვარის ბრძანებითი კილოს ფორმა და ჩვეულებრივ, გაფრთხილების როლს ასრულებს: გახსოვდეს!
პლატონის ფაედო, სადაც სოკრატეს სიკვდილია მოთხრობილი, წარმოგვიდგენს იდეას, რომ ფილოსოფოსის შესაფერისი პრაქტიკა „სხვა არაფერია თუ არა კვდომა და მკვდრად ყოფნა“.
ევროპის ქრისტიანული ხელოვნების კონტექსტში, ესაა „გამოთქმა… ქრისტიანობის ზრდასთან ერთად განვითარებული, რომელიც ყურადღებას ამახვილებს ზეცაზე, ჯოჯოხეთსა და საიქიო ცხოვრებაში სულის ხსნაზე“.
ის ხელოვნების უდიდესი ნაწილი დაკავშირებულია მექსიკურ ფესტივალთან, გარდაცვლილთა დღე, რაც მოიცავს თავის ქალის ფორმის ტკბილეულსა და პურის „ძვლებით“ მორთულ ფუნთუშებს.
არსენ საფარელის თხზულების წყაროები, ლექსიკა და ტერმინოლოგია, ავტორის ცოდნა კავკასიის ეკლესიების ისტორიისა, აძნელებს ტრაქტატის დათარიღებას საუკუნის ნახევრზე უფრო ადრინდელი ხანით.
შედარებით დეტალურად არის წარმოდგენილი საუკუნის შუა ხანა 80–იან წლებამდე და საუკუნემდე, ვინაიდან, ავტორის აზრით, ამ დროს ჩამოყალიბდა სომხეთის მონოფიზიტური ეკლესია.
ისტორიკოსი, ჩანს, სარგებლობდა ამ ტექსტის სომხური ორგინალით , როგორც თხზულებისათვის საერთო გეგმის შედგენისას, ისე – საუკუნეებში ცალკეული სიტუაციების აღწერისას.
გარდა დასახელებული ტრაქტატისა, არსენ საფარელი თავისი თხზულების ძირითადი ნაწილისათვის იყენებს ბიზანტიელი მოღვაწის ფოტიოს კონსტანტინოპოლელის ეპისტოლეს ზაქარია სომეხთა პატრიარქისადმი , იოანე დრასხანაკერტცის „სომხეთის ისტორიას“ , ასოღიკის „მსოფლიო ისტორიას“ , ანონიმურ საეკლესიო ქრონიკას.
შეიძლება იმის ვარაუდი, რომ არსენი იცნობდა ქართლისა და სომხეთის საეკლესიო იერარქთა მიმოწერას საუკუნის დამდეგს, იოანე ოძუნელის თხზულებას „კრებათა შესახებ“ , მანაზკერტის 726 წლის ადგილობრივ საეკლესიო კრების კანონებს.
ტრაქტატში თითქმის მთლიანად იგნორირებულია საუკუნის ნახევრი; – საუკუნეებში კავკასიაში რელიგიური სიტუაციის გადმოსაცემად ავტორი იყენებს აგათანგელოსის, მოვსეს ხორენაცისა და ლაზარ ფარპეცის „სომხეთის ისტორიებს“.
არსენ საფარელის თხზულებაში გვხვდება ისეთი ისტორიული ცნობები, რომლებიც სხვა წყაროებში არ არის დადასტურებული, რის გამოც იგი ზოგ შემთხვევაში პირველწყაროს მნიშვნელობას იძენს.
თხზულების ფართო ქრონოლოგია და არეალური ჩარჩოები, გამოყენებული დიდძალი ქართული, სომხური და ბერძნული ენებზე, უცხოენოვანი ლექსიკა, ტერმინები ქართულ ენაზე თარგმანებით მოწმობს ავტორის დიდ ერუდიციას და ენების ცოდნას.
არსენ საფარელს ეკუთვნის შუა საუკუნეების იმ ქართველ მოღვაწეთა წრეს, რომელიც საეკლესიო განხეთქილებას კავკასიასი განიხილავდა, როგორც გარეშე ძალდატანებით გამოწვეულ პოლიტიკურ აქტს და არა შინაგან აუცილებლობას.
პოდკასტის დროს, ერთი კვირის განმავლობაში განიხილება ტოპ 7 თამაში, ასევე განიხილება საიტზე არსებული ზოგიერთი სტატია, ცოტა ხნის წინ გამოსული თამაშები, და ასევე კითხვები -ის საზოგადოებასთან დაკავშირებით.
+“ — ვიდეო თამაშებისადმი მიძღვნილი მრავალფორმატიანი ვებსაიტი, სადაც რეგულარულად თავსდება სიახლეები , მიმოხილვები, რეცენზიები და ვიდეოები კომპიუტერული თამაშების შესახებ.
როგორც მოგვიანებით აღიარა, განსაკუთრებით ახალგაზრდობაში განიცდიდა სინდისის ქენჯნას პურიტანი წინაპრების გამო, რომელთაგან ერთ-ერთმა სეილემელ ჯადოქრებს გამოუტანა განაჩენი.
ჰოთორნის ნაწარმოებების მხატვრული ფორმის სრულყოფილება და მათი ზნეობრივი პრობლემატიკის სიღრმე ბევრ ახალგაზრდა ლიტერატორზე ახდენდა გავლენას, მათ შორის: ჰენრი ჯეიმსზე, ჰერმან მელვილზე, რომელიც მის გვერდითაც დასახლდა და ჰოთორნს მიუძღვნა რომანი მობი დიკი „მისი გენის წინაშე ქედის მოდრეკის ნიშნად“.
1850 წელს გამოქვეყნდა მისი პირველი წარმატებული რომანი „მეწამული სიმბოლო“ , რომელმაც ფართო აღიარება მოუტანა ევროპაში და ბესტსელერად იქცა, თუმცაღა დიდი შემოსავალი არ მოუტანია.
ინგლისურენოვან მედიაში იგი აღწერილია იმამად, „რომელიც მხარს უჭერს შემწყნარებლურ ისლამს, რომელიც ხაზს უსვამს ალტრუიზმს, გულმოდგინედ მუშაობასა და განათლებას“; იგივე მედია მას „მსოფლიოს ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს მუსლიმ ფიგურას“ უწოდებს.
2000 წელს გიულენი ასპარეზიდან გაუჩინარდა და კვლავ გამოჩნდა 2008 წელს, ხელისუფლებაში სამართლიანობისა და განვითარების პარტიის მოსვლის შემდეგ, როდესაც ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი რეჯეფ თაიფ ერდოღანი გახდა.
მუჰამედ ფეთჰულაჰ გიულენი — თურქი მქადაგებელი, ყოფილი იმამი, მწერალი და პოლიტიკური ფიგურა; გიულენის მოძრაობის დამფუძნებელი და საკუთარი უმსხივლესი ორგანიზაცია „საერთო ღირებულებების ალიანსის“ მთავარი მამოძრავებელი ფიგურა.
გარკვეულწილად, ის უფრო ორიენტირებულია სახელმწიფოზე და კონცნეტრირებულია საბაზრო ეკონიმიკასა და ნეოლიბერალურ ეკონომიკურ პოლიტიკაზე“, — აღნიშნავს ჰაკან იავუზი.
წასვლის შემდეგ, თურქულ ტელევიზიებში გამოჩნდა გიულენის მიერ დატოვილი ვიდეომიმართვა, სადაც ნათქვამი იყო, რომ უნდა მომხდარიყო ქვეყნის გარდაქმნა და აღდგენა ისლამის ქოლგის ქვეშ.
შრედინგერის განტოლება — არარელატივისტური კვანტური მექანიკის ძირითადი დინამიკური განტოლება; სახელი უწოდეს ერვინ შრედინგერის პატივსაცემად, რომელმაც იგი 1926 წელს გამოიყვანა.
კვანტურ მექანიკაში შრედინგერის განტოლება ისეთივე ძირითად როლს ასრულებს, როგორც ნიუტონის მოძრაობის განტოლება კლასიკურ მექანიკაში და მაქსველის განტოლებები ელექტრომაგნეტიზმის კლასიკურ თეორიაში.
სივრცის შემოსაზღვრულ არეში მოძრავი კვანტური სისტემებისათვის შრედინგერის განტოლების ამონახსნები არსებობს მხოლოდ ენერგიის ზოგიერთი დისკრიტული მნიშვნელობისათვის: ამ მწკრივის ინომრება მთელი კვანტური რიცხვების ნაკრებით.
ნორვეგიულ ხელნაწერებში ვინმე სვალბარდი მოიხსენიება 1194 წლიდან, თუმცა ნორვეგიელების სარწმუნო გამოჩენა არქიპელაგზე მიეკუთვნება მხოლოდ საუკუნის დასასრულს.
ამავე პერიოდში მრავალსაუკუნოვანი ვეშაპებზე ნადირობის და ბეწვეულის მოპოვების ჩავარდნის შემდეგ შემდეგი ასი წლის განმავლობაში შპიცბერგენი ფაქტობრივად მიტოვებული იქნა და ითვლებოდა .
მსოფლიო ლიდერი ქვეყნების ინტერესების ახალი გაჩენა არქიპელაგის მიმართ დაიწყო საუკუნის დასასრულს ნახშირის მოპოვების, პოლარული ტურიზმის და პოლარული ავიაციის განვითარებასთან დაკავშირებით.
ნორვეგიის სუვერენიტეტი არქიპელაგზე აღიარებული იქნა 1920 წელს, მაგრამ შეზღუდვებით მაშინ პარიზში ხელმოწერილი შპიცბერგენის ტრაქტატის თანახმად.
საერთაშორისო სტანდარტიზაციის ინტერესებიდან გამომდინარე ნორვეგიის ინტეგრირებული ტერიტორიები გაერთიანებული არიან ერთი დასახელებით — „შპიცბერგენი და იან-მაიენი“.
მაგრამ ადმინისტრაციულად ეს მიწები ერთმანეთთან არ არიან დაკავშირებულები: იან-მაიენი შედის ნურლანის გუბერნიაში, ხოლო შპიცბერგენი იმართება იუსტიციის სამინისტროზე დაქვემდებარებული საკუთარი გუბერნატორით , მაგრამ ამასთან ფლობს სპეციალურ სტატუსს, რომელიც 1925 წლის „შპიცბერგენის სტატუსის შესახებ კანონით“ რეგულირდება ეროვნულ დონეზე, ხოლო საერთაშორისო დონეზე რეგულირდება 1920 წლის შპიცბერგენის ტრაქტატით.
1905 წელს ნორვეგიის ისტორიაში პირველი რეფერენდუმის გზით მან გააუქმა არათანაბარუფლებიანი უნია შვედეთთან და გადააყენა შვედეთის მეფე ოსკარ , ნორვეგიის ტახტზე ავიდა დანიის პრინცი კარლი, რომელსაც სახელად ეწოდა ჰოკონ .
ერთ-ერთი ასეთი გამოვლინება გახდა ნორვეგიული ექსპანსიონიზმი, გართულებული იმით, რომ ქვეყნის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების მომენტში პრაქტიკულად მთელი სამყარო უკვე დაყოფილი იყო.
ამ საერთაშორისო ხელშეკრულებამ არქიპელაგზე დაადგინა ნორვეგიის სუვერენიტეტი, მაგრამ ის გამოაცხადა დემილიტარიზებულ ზონად და მონაწილე სახელმწიფოებს მისცა თანაბარი უფლებები შპიცბერგენის ბუნებრივი რესურსების ექსპლოატაციაზე, შიდა წყლების ჩათვლით.
დღეისათვის ამ უფლებით, თვითონ ნორვეგიასთან ერთად, სარგებლობს რუსეთიც (1995 წლამდე რუსების რაოდენობა არქიპელაგზე სჭარბობდა კიდევაც ნორვეგიელების რაოდენობას) და, მნიშვნელოვნად ნაკლები ხარისხით, პოლონეთი და ჩინეთი.
დანარჩენი ნორვეგიისგან განსხვავებით , შპიცბერგენი არ შედის არც შენგენის ზონაში და არც ევროპის ეკონომიკურ ზონაში, რადგანაც უვიზო განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონაა.
თავის პრეტენზიებს იგი ასაბუთებდა, როგორც ისტორიული , ასევე ეკონომიკური ფაქტორებით: ტერიტორია ძირითადად გამოიყენებოდა ნორვეგიული გემების და ვეშაპდამჭერების მიერ.
მათზე ვრცელდება ნორვეგიის სამოქალაქო და სისხლის სამართლის კანონმდებლობის მოქმედებები, ეკოლოგიური ნორმების ჩათვლით, იქ ასევე აკრძალულია ბირთვული საწვავის შენახვა და სხვაგვარი გამოყენება
1898-1902 წლებში ნორვეგიელების არქტიკული ექსპედიციის დროს მაშინ უცნობი გრენლანდიის ჩრდილოეთი ნაწილის და მისი მიმდებარე მიწების კვლევის დროს ნორვეგიელმა პოლარულმა მკვლევარმა ოტო სვერდრუპმა აღმოაჩინა კანადის არქტიკულ არქიპელაგთან მიმდებარე მთელი რიგი კუნძულები, კერძოდ სვერდრუპის კუნძულები.
ეს ტერიტორიები მან გამოაცხადა ნორვეგიის სამფლობელოებად (დოკუმენტების ნორვეგიის საგარეო საქმეთა სამინისტროში გაგზავნით), მიუხედავად დიდი ბრიტანეთის მაშინდელი დომინიონის კანადის პრეტენზიებისა, რომელმაც საკუთრად გამოაცხადა არქტიკის მთელი შესაბამისი სექტორი.
ესენია ატლანტის ოკეანეში მდებარე ვულკანური კუნძული ბუვე — ფართით 49 კმ² და ორი ანტარქტიკული ტერიტორია — იმავე ატლანტის ოკეანის სამხრეთში მდებარე მატერიკული ანტარქტიდის სექტორში დედოფალ მოდის მიწა, დ.
4438’-ს შორის, რომელსაც უკავია მატერიკის დაახლოებით ერთი მეექვსედი ნაწილი, ასევე ანტარქტიდის წყნარი ოკეანის სანაპიროდან დაახლოებით 450 კმ-ში მდებარე პატარა ვულკანური პეტრე -ის კუნძული ბელინსგაუზენის ზღვაში.
ამის და ასევე კუნძულზე გადმოსვლის მოუხერხებლობის გამო გამოსაზამთრებლად იქ ვერავინ ვერ რჩებოდა, ხოლო პირველი ხანგრძლივი გამოზამთრება კუნძულზე მოხდა მხოლოდ 1927 წელს, მისი აღმოჩენიდან ას წელზე მეტი ხნის შემდეგ.
მაშინ გემ „ნორვეგიას“ ეკიპაჟმა იქ გაატარა დაახლოებით ერთი თვე, ხოლო ექსპედიციის მეთაურმა ლარს კრისტენსენმა კუნძული გამოაცხადა ნორვეგიის საკუთრებად.
ნორვეგიის მიერ თავისი სუვერენიტეტის განმტკიცებას „ბუვეს კუნძულის სექტორზე“, სადაც თვით ამ კუნძულის გარდა შევიდა, დედოფალ მოდის მიწა და პეტრე -ის კუნძული, ეწინააღმდეგებოდნენ საბჭოთა კავშირი და აშშ.
1939 წლის იანვარში საბჭოთა კავშირის საპროტესტო ნოტა ნორვეგიის ხელისუფლების მიმართ დაკავშირებული იყო იმასთან, რომ ნორვეგიამ ბუვეს კუნძულთან ერთად საკუთარ ტერიტორიად ასევე გამოაცხადა პირველი რუსული ანტარქტიკული ექსპედიციის დროს ფადეი ბელინსგაუზენის და მიხეილ ლაზარევის მიერ აღმოჩენილი პეტრე -ის კუნძული.
ნორვეგიის ხელისუფლების მიერ დაფინანსებულმა და 1893 წელს აღმოსავლეთში გაგზავნილმა ფრიტიოფ ნანსენის არქტიკული ექსპედიციამ გემით «ფრამი» მოიტანა იმედის გაცრუება: აქამდე 20 წლით ადრე აღმოჩენილი ფრანც-იოსების მიწა აღმოჩნდა მხოლოდ პატარა, პრაქტიკულად მთლიანად ყინულით დაფარული და მუდმივ საცხოვრებლად უვარგისი კუნძულების ჯგუფი.
ნანსენი დარწმუნდა, რომ პოლარული ხაზის იქით მდებარე არქიპელაგს არ ჰქონდა გაგრძელება ჩრდილო-აღმოსავლეთისკენ დიდი მიწის სახით და არ უერთდება გრენლანდიას ჩრდილოეთი პოლუსის მეშვეობით.
მაგრამ 1931 წლის ივნისში გრენლანდიის სოფელ მიგბუქტაში აღმართული იქნა ნორვეგიის დროშა და ტერიტორია ოკუპირებული იქნა, ხოლო ერთი თვის შემდეგ ნორვეგიაში გამოვიდა მეფის ბრძანება, რის თანახმადაც აღმოსავლეთ გრენლანდიაზე გამოცხადდა ნორვეგიის სახელმწიფო სუვერენიტეტი და იქ ერიკ წითურის მიწის დამოკიდებული ტერიტორიის შექმნა.