polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მასის საერთო ცნობიერებაზე მანიპულირება და სოციალური დაჯგუფებების პოლიტიკური ორიენტაციის შეცვლა, რომელიც მიმართული იქნება პოლიტიკური დაძაბულობისა და ქაოსის შექმნისაკენ.
პირველდაწყებითი განათლება ნუცამ სახლში მიიღო, ხოლო შემდეგ თბილისის წმიდა ნინოს სასწავლებელში მიაბარეს, სადაც ქუთაისის სათავადაზნაურო ბანკის ხარჯით სწავლობდა.
ნინო ყიფიანი რუსეთის იმპერიიდან პირველი იურისტი ქალი იყო, რომელმაც ბრიუსელში იურიდიული ფაკულტეტი დაამთავრა მე-20 საუკუნის დასაწყისში აქტიურად იყო ჩართული ეროვნულ-განმათავისუფებელ მოძრაობაში, რის გამოც რამდენიმეჯერ დააპატიმრეს.
მკვლევარი თამაზ ჯოლოგუა გამოთქვამს ვარაუდს, რომ კონფერენციაზე „ტეზრელის“ ფსევდონიმით წარდგენილი მოხსენება სწორედ მას უნდა ეკუთვნოდეს.
მომხსენებელი, რომელიც კონფერენციაზე ვერ ჩავიდა, მკვეთრად დაუპირისპირდა „ავტონომისტებს“ და ასაბუთებდა საქართველოს სრული სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის აუცილებლობას.
იგი კონფერენციის მონაწილეებს მოუწოდებდა შეექმნათ სარევოლუციო კომიტეტი, რომლის მიზანი იქნებოდა საქართველოს მომზადება პოლიტიკური დამოუკიდებლობისთვის საბრძოლველად, სტრატეგიული გეგმის ფარგლებში კი რუსეთის იმპერიის სხვა ერებთან, განსაკუთრებით კავკასიის ხალხებთან დაკავშირება.
1904 წელს ნინო ბრიუსელიდან პარიზში სწერს გიორგი დეკანოზიშვილს: „იმედს ნუ დავკარგავთ, რომ ამ მოკლე ხანში შეგვეძლება დაბრუნება განთავისუფლებულ ქვეყანაში“.
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ იგი იყო იტალიის ტერიტორიაზე ჩარჩენილ ქართველ სამხედრო ტყვეთა გათავისუფლებისა და სამშობლოში დაბრუნების ერთ–ერთი ორგანიზატორთაგანი.
1919 წელს, რომში ცხოვრების დროს, ნინოს განზრახული ჰქონდა იტალიურ-ქართული და ქართულ-იტალიური ლექსიკონების შედგენა და ქართული ლიტერატურული თხზულებების თარგმნა უცხო ენებზე, მაგრამ არ დასცალდა.
ჯერ თბილისში ცხოვრობდა, შემდეგ კი ტუბერკულოზით მძიმედ დაავადებულმა სიცოცხლის ბოლო დღეების გატარება პაპისეულ სახლში მოისურვა და ქვიშხეთში გაემგზავრა.
1907 წელს მეფის მთავრობამ ნინო ყიფიანს რუსეთის იმპერიაში ყოფნა აუკრძალა და თბილისის გენერალ–გუბერნატორის საგანგებო განკარგულებით საზღვარგარეთ წასვლა აიძულა.
ნინო ნიკოლოზის ასული ყიფიანი — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი მესვეურის დიმიტრი ყიფიანის შვილიშვილი.
2014 წელს -მა გაუგზავნა წერილი -სა და , სადაც ნათქვამი იყო, რომ პროექტ -არის -ის ინტელექტუალური საკუთრება და სწორედ -მა შეიმუშავა -ისთვის სათანადო ტექნოლოგიები და ასევე დასძინა, რომ დაეხმარა პროდუქტი გამხდარიყო სიცოცხლისუნარიანი და მოთხოვნადი ბაზარზე.
შენიშვნა: -ის ყოფილი პრეზიდენტი ტოდ ჰოლენსჰედი არ არის დირექტორთა საბჭოს ჩამონათვალში შეყვანილი, თუმცა 2009 წლის -ის განცხადებით ჰოლენსჰედი იყო საბჭოს წევრი, მაგრამ უცნობია კონკრეტული პერიოდი.
უკანა ფონზე მოჩანს ქალაქის ხედი, ხოლო ქვემოთ გაკეთებულია წარწერა, რომელიც გვამცნობს, რომ ქალაქი წარმართობისა და ვნების ნავსაყუდელი იყო, სანამ მას ოტო ქრისტიანულ, მორალსა და ჩვეულებაზე მდგომ ქალაქად აქცევდა.
ამგვარ არასწორ ინტერპრეტაციას ეფუძნება მონეტის სახალხო სახელწოდებაც — „ჰურენკალერტალერი“, რაც ქართულად სიტყვასიტყვით ითარგმნება, როგორც ბოზების ურმის ტალერი.
ჰურენკალერტალერის სახელწოდებით გერმანულ პოპულარულ მეტყველებაში ცნობილია მონეტა, დიდი ზომის ტალერი, რომელიც 1622 წელს ქალაქ მაგდებურგშია მოჭრილი.
1158-1161 წლებში ბიზანტილების მიერ განხორციელებული სამხედრო კამპანიები რუმის სასულთნოს წინააღმდეგ, 1162 წლის სამშვიდობო ხელშეკრულებით დასრულდა, რომლის მიხედვითაც, ზოგიერთი სასაზღვრო ტერიტორია, მათ შორის სივასი, ფულადი გადასახადის სანაცვლოდ ბიზანტიის იმპერიის ძალაუფლებაში მოექცა.
ქილიჩ-არსლან -ს სურდა, რომ ბიზანტიის იმპერატორ მანუელ კომნენოსთან მოლაპარაკება ეწარმოებინა, მაგრამ 1176 წელს, იმპერატორმა გადაწყვიტა, რომ მოღალატე მეზობლისთვის ჭკუა ესწავლებინა და შეკრიბა არმია იმისთვის, რომ დაეპყროთ სასულთნოს დედაქალაქი — კონია.
სამხედრო კამპანიის განმავლობაში, კომნენოსმა მრავალი ტაქტიკური შეცდომა დაუშვა, რის გამოც, 1176 წლის 17 სექტემბერს ქილიჩ-არსლანის არმიამ ბიზნატიელები დაამარცხა .
1180 წელს, სულთანმა ისარგებლა მანუელ კომნენოსის გარდაცვალების შემდეგ ბიზანტიის იმპერიაში დამყარებული არასტაბილური სიტუაციით და გადაწყვიტა, რომ დაეცვა ანატოლიის სამხრეთი ტერიტორია.
ქილიჩ-არსლან , აგრეთვე ცნობილი როგორც იზ ად-დინ ქილიჩ-არსლან ბინ მასუდი — მასუდ -ის შვილი, რუმის სულთანი 1156-1192 წლებში, გარდაცვალებამდე.
იმის გამო, რომ აზოტს ერთი გაუწყვილებელი ელექტრონი გააჩნია რომელიც ალფა ეფექტს ამცირებს ნიტრიტებთან შედარებით და ქმნის სუსტ ბმას ჟანგბადის გაუწყვილებელ ელექტრონებთან.
მაღალი ტემპერატურებისას 2 უფრო ხშირად წარმოიქმნება მაშინ, როცა ტემპერატურის შემცირებასთან ერთად უფრო ხშირია დიაზოტის ტეტროქსიდის -ს წარმოქმნის შანსი.
ლაბორატორიაში 2 მიიღება ორსაფეხურიანი პროცედურით, სადაც მიმდინარეობს აზოტმჟავის დეჰიდრატაცია, სადაც წარმოქმნილი დიაზოტის პენტოქსიდი თერმულ დაშლას ექვემდებარება:
როგორც ცნობილია, ტოსკანას ჰერცოგი ფერდინანდ მფარველობდა ვივიანს და საპატიო ადგილიც მიუჩინა დელ ჩიმენტოს აკადემიაში, რომელიც სპეციალურად ბუნების გამოსაკვლევად შეიქმნა.
სწორედ მასთან ერთად დაიწყო ფიზიკური ექსპერიმენტების ჩატარება, მოგვიანებით კი თავად გალილეოს მოსწავლე გახდა , რომელიც იმ პერიოდისთვის ცხოვრობდა არჩეტრიში, იტალია.
ამ პერიოდისთვის, ვივიანის რეპუტაცია, როგორც მათემატიკოსისა და გალილეოს ღირსეული მემკვიდრისა სწრაფად გაიზარდა, ის იღებდა არაერთ სამუშაო შემოთავაზებას მონარქებისგან, მათ შორის ლუდოვიკო -სგან და პოლონეთის მეფე ჯონ კაზიმირისგან.
მისი დანაბარები ასრულდა 1737 წელს, როდესაც რომის სამეფომ ნება დართო გალილეო გადაესაფლავებინათ და ამჟამად, მასწავლებლისა და მოსწავლის საფლავები იმყოფება გვერდიგვერდ სანტა კროჩეს ეკლესიაში.
1144 წელს, იმისათვის, რომ საგრაფოს თავდაცვითი შესაძლებლობა გაზრდილიყო, რაიმუნდ -მ სასაზღვრო ტერიტორიების დიდი ნაწილი ჰოსპიტალიერების ორდენს გადასცა.
ბერტნარდი და ბალდუინი ჯარით ჩრდილოეთისაკენ დაიძრნენ, შაიზარის ბრძოლაში ედესისა და ტანკრიდს ჯარებს შეუერთდნენ და ერთობლივი ძალებით სელჩუკების დამარცხება შეძლეს.
პონსმა და ბალდუინ -მ, თურქები დაბლობებში შემოიტყუეს, საიდანაც ჩასაფრებულმა ჯვაროსნების ერთობლივმა ძალებმა, აზაზის ბრძოლაში თურ-სელჩუკების დამარცხება შეძლეს.
გრაფ უილიამ იორდანელს, რაიმუნდ -ის ნათესავს და მეგობარს, მემკვიდრეობის მისაღებად თავადი ტანკრიდი უჭერდა მხარს, მაგრამ მემკვიდრეობის მიღების სურვილი რაიმუნდის ლეგიტიმურ შვილს ბერტრან ტულუზელსაც ჰქონდა.
იმავდროულად მიმდებარე ტერიტორიებზე უკვე ფეხი მოიკიდა სხვადასხვა ქრისტიანულმა ერთეულებმა: ედესის საგრაფო, იერუსალიმის სამეფო და ანტიოქიის სამთავრო.
დაარსდა ლევანტში, დღევანდელი ტრიპოლის ტერიტორიაზე, ჩრდილოეთ ლიბანის და სირიის დასავლეთ მხარეს, ადგილობრივი ქრისტიანი, დრუზი და მუსლიმური მოსახლეობის მხარდაჭერით.
ვაჟა გოგოლაძე (დ. 19 იანვარი, 1927, გოგოლესუბანი, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი, საქართველო — გ. 2006) — ქართველი ლოტბარი, მომღერალი, ანსამბლ „გურიის“ დამაარსებელი და ხელმძღვანელი, საქართველოს კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, ღირსების ორდენის კავალერი.
1960-79 წლებში მოღვაწეობდა ქალაქ რუსთავში, შექმნა 120-კაციანი გუნდი, რომელმაც 1961 წელს თბილისში, რესპუბლიკურ დათვალიერებაზე დაიმსახურა პირველი ადგილი და ფესტივალის პრემია.
1957 წლიდან გადმოვიდა თბილისში, სადაც დაამთავრა სამუსიკო სასწავლებელი გუნდის დირიჟორის სპეციალობით და გაიგზავნა ქალაქ რუსთავში ოლიმპიადისთვის გუნდის მოსამზადებლად.
ბეტონის ხარისხის გასაკონტროლებლად, მშენებლობის დაწყებამდე, კომპანიამ ტერიტორიაზე მოაწყო იტალიური წარმოების ორი ბეტონის ქარხანა და ლაბორატორია, სადაც მოწმდება, როგორც თავად ბეტონი, ისე ინერტული მასალები;
ბეტონის დამზადების დროს გამოყენებული სპეციალური დანამატები ხელს უშლის მის შიგნით მოქცეული „არმატურის“ კოროზიას და თავად „არმატურის“ ექსპლოატაციის ვადას მკვეთრად ზრდის.
დირსის“ მშენებლობის დაწყებამდე, ჩატარდა ნიადაგის გეოლოგიური კვლევები, რის შედეგად, დადგინდა სხვადასხვა სიღრმეზე მდებარე მიწისქვედა კლდოვანი შრეების არსებობა და მათი სიმტკიცე.
პროექტის დასრულების შემდგომ, ტერიტორიაზე იქნება: სავაჭრო ცენტრი, რესტორნები, კაფეები, სხვადასხვა ტიპის სპორტული და გასართობი ცენტრები, საბავშვო ბაღები, სკოლა, საავადმყოფო და სხვა მრავალი ობიექტი.
კომპანია იზიარებს თანამედროვე ტენდენციებს, რომლის თანახმად, მთელი მსოფლიოს დეველოპერები და არქიტექტორები თანმიმდევრულად გადადიან წერტილოვანი მშენებლობიდან მასშტაბური პროექტების რეალიზებაზე.
დირსიჭალა თავისი ბაღებით, ისევე, როგორც ორთაჭალა, საუკუნეშიც ინარჩუნებდა თავის მნიშვნელობას, როგორც ქალაქის პირას მდებარე ერთ-ერთი, სასოფლო-სამეურნეო, ერთეული.
ხარისხის კონტროლის მიზნით, იქმნება სპეციალური ლაბორატორია, რომელიც ქვეყანაში აღიარებული, კომპეტენტური ექსპერტიზის პარალელურად, ახორციელებს ხარისხის მონიტორინგს.
1933 წელს საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი ლავრენტი ბერიას ძალისხმევით, „მარქს-ენგელს-ლენინის ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის“ შენობის პროექტზე დახურული კონკურსი ჩატარდა.
ჩხიკვაძე, იმელის შესახებ სტატიაში წერდა: „თბილისის პირობებში არქიტექტორი ყოველთვის იძულებულია გაითვალისწინოს ხედი, რომელიც მის შენობაზე იშლება როგორც მთაწმინდიდან, ასევე მტკვრის მარჯვენა და მარცხენა სანაპიროებიდან.
იმელის შენობა — ქალაქ თბილისში, რუსთაველის გამზირზე მდებარე 1938 წელს საბჭოთა არქიტექტორი ალექსეი შჩუსევის პროექტით სოციალისტური კლასიციზმის სტილში აგებული შენობა.
შემდგომში მას სტალინის სახელიც მიემატა და „იმელს“ დაერქვა, ცოტა ხნის შემდეგ კი სტალინი და ენგელსი მოშორდა და უბრალოდ მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტი დარჩა.
მონუმენტური შენობის მშენებლობაში რამდენიმე სიახლე გამოიყენეს: ეს შენობა იყო კავკასიაში პირველი საზოგადოებრივი ნაგებობა, სადაც გამოიყენეს ახალი სამშენებლო მასალა — არმირებული პემზობეტონი.
სანამ იმელში 1995 წელს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლო განთავსდებოდა, 1992-1995 წლებში აქ მუშაობდა საქართველოს პარლამენტი, რომელმაც დამოუკიდებელი საქართველოს კონსტიტუცია მიიღო.
საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ თბილისის კათოლიკური საეპისკოპოსო გააუქმეს, რომის პაპის წარმომადგენლები საქართველოდან გააძევეს, კათოლიკური ეკლესიებიც დახურეს.
საუკუნეში, როცა მონღოლთაგან შევიწროებულმა საქართველომ მიმართა რომს დახმარებისათვის, ევროპის ურთიერთობამ საქართველოსთან ინტენსიური და სისტემატიური ხასიათი მიიღო.
შემდეგ მისიონერთა შემოსვლამ, რომელთა მიზანი იყო „აღმოსავლეთის ჯვრით დალაშქვრა“ და ვატიკანის შემოსავლის გაზრდა, სისტემატიური ხასიათი მიიღო.
საეპისკოპოსო დაარსდა 1329 წლის 6 თებრვალს რომის პაპმა იოანე -მ სპეციალური ბულით გააუქმა თურქებისგან შევიწროებული სმირნის საეპისკოპოსო და იგი თბილისში გადაიტანა, რადგან გიორგი ბრწყინვალის მიერ ისევ გაერთიანებული და მონღოლთა ბატონობისგან თავისუფალი საქართველო ხელსაყრელ პირობებს ქმნიდა კათოლიკობის პროპაგანდისათვის.
თბილისის კათოლიკური საეპისკოპოსო — რომის კათოლიკური ეკლესიის ერთ-ერთი ეპარქია, რომელიც არსებობდა თბილისში - საუკუნეებში, 1920-1921 წლებში და 2000 წლიდან.
დღეისათვის სოფელი ბერნოლაკოვო , ამასთან, ის განაგრძობს თავის სამეცნიერო მოღვაწეობას — 1790 წელს ანტონ ბერნოლაკმა გამოსცასლოაკური ენის პირველი გრამატიკა .
1791 წელს ის გამოსცემს შრომას სიტყვათწარმოქმნა სლოვაკურ ენაზე «სლოვაკური სიტყვების ეტიმოლოგია» , ამავე წელს ბერნოლაკი გადადის ტრნავაში, საარქიეპისკოპოსო ვიკარიატის მდივნად.
მან თავის «სლოვაკურ ჩეხურ-ლათინურ-გერმანულ-უნგრულ ლექსიკონზე» მუშაობა ჯერ კიდევ ჩეკლისეში დაიწყო მუშაობა და ამჯერად, ნოვე ზამკიში გააგრძელა.
ბერნოლაკი დაიბადა 1762 წელს 3 ოქტომბერს ორავაში, სოფელ სლანიცაში წვრილი აზნაურის ოჯახში (ეს თარიღი დაზუსტებულია, როგორც ნათლობის დღე, ხოლო დაბადების ზუსტი თარიღი ცნობილი არ არის).
მშობლიური ენის მოყვარულთა წრის მხარდაჭერით, რომლის წევრიც იყო თავად, ბერნოლაკმა 1787 წელს ანონიმურად გამოსცა «სლავური დამწერლობების ფილოლოგიურ-კრიტიკული ანალიზი» «ორთოგრაფიის» პროგრამით.
ამის გამო, ის ვერ ჩამოყალიბდა საერთო სლოვაკურ სალიტერატურო ენად (სლოვაკი-პროტესტანტები ტრადიციულად განაგრძობდნენ ჩეხური სალიტერატურო ენის გამოყენებას.) მე- საუკუნის შუა ხანებში ბერნოლაკოვშჩინა გამოვიდა ხმარებიდან.
მან თავის სიძლიერეს მიაღწია საუკუნის მე-2 ნახევარში, როდესაც ქვეყანა გადაიჭიმა უზარმაზარ სივრცეზე ჩრდილოეთიდან სამხრეთით - ბალტიის ზღვიდან შავ ზღვამდე და დასავლეთიდან აღმოსავლეთით - ბრესტიდან ამოლენსკამდე.
მოგვიანებით, ლიტვის დიდი მთავრები ცდილობდნენ რუსეთისთვის წაერთმიათ სადავო მიწები მაგრამ, მოსკოვის ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნამ და გაძლიერებამ შეაჩერა მათი წინსვლა აღმოსავლეთით.
საუკუნის პირველი ნახევრიდან მოსკოვ-ლიტვის ომების შედეგად, ლიტვის დიდმა სამთავრომ დაკარგა სმოლენსკი, ჩერნიგოვი, ბრიანსკი, ნოვგოროდ-სევერსკი და დღევანდელი რუსეთის სხვა მიწები.
ქვეყანაში კლასობრივი ბრძოლის გამწვავებამ და ლივონიის ომში წარუმატებლობამ განაპირობა ლიტვის დიდი სამთავროს გაერთიანება პოლონეთთან 1569 წელს ლუბლინის უნიით, რომელსაც რეჩ პოსპოლიტა ეწოდა.
იზიასლავი იყო პოლოცკის სამთავროს უკანასკნელი მმართველი , მისგან წარმოიშვა პოლოცკელი იზიასლავიჩების დინასტია, რომელიც წარმოადგენდა რიურიკოვიჩების განშტოებას.
მათ შორის გავრცელებული იყო ადამიანთა ისეთი კონკრეტული სახელები, რომლებსაც არ აღიარებდნენ რიურიკოვიჩების სხვა განშტოებანი მაგ: როგვოლოდი, ვსესლავი, ბრიაჩისლავი და სხვა.
ომს ჰქონდა ზოგიერთი დადებითი მხარეც, კერძოდ, გაიზარდა სამრეწველო წარმოების პროდუქციის გაცვლა, არმიაზე ორიენტირებულობა, მაგ: ტანსაცმლის წარმოება მოგილევისა და ვიტებსკის გუბერნიებში 1916 წელს 4-ჯერ გადააჭარბა 1913 წლის დონეს.
დასავლეთის მიწები გერმანელთა მიერ იქნა ოკუპირებული და დაყოფილი: სამხედრო-ადმინისტრაციულ ერთეულად ობერ-ოსტი, სამხედრო-ოპერაციულ რკალად და ბრესტად 1915 წელს.
1915 წელს ეს რაიონები გადავიდა გერმანული სამხედრო ხელმძღვანელობის ქვეშ, რომელიც ზღუდავდა ადგილობრივ მოსახლეობას რიგ საკითხებში (მაგ: შემოიღო პასპორტები ბავშვთათვისაც კი ხელის ანაბეჭდებით, საშვების სისტემა საცხოვრებელი ადგილიდან გასვლის შემთხვევაში და სხვ).
ლუბლინის უნიამ დაადასტურა ლიტვის დიდი სამთავროს ტერიტორიის ნაწილის პოლონეთის სამეფოსთან შეერთება; ლივონია ცხადდებოდა საერთო სამფლობელოდ, ურთიერთ შორის უქმდებოდა ბაჟები; რეჩ პოსპოლიტა ერთიან სახელმწიფოდ გამოდიოდა საერთაშორისო ასპარეზზეც.
მიუხედავად ამისა, ლიტვის სახელმწიფოებრივი განცალკევებულობა მთლიანად არ ისპობოდა: შენარჩუნებული იქნა განსაკუთრებული კანონმდებლობა, სასამართლო, საკუთარი უმაღლესი ადმინისტრაციული ადმინისტრაციული თანამდებობები, ხაზინა, ჯარი.
განმავლობაში სახელმწიფოებრიობის ეს ელემენტები თანდათან უქმდებოდა, ხოლო 1791 წლის 3 მაისის კონსტიტუციამ ფაქტობრივად გააუქმა ლიტვის სახელმწიფოებრიობის ნარჩენები.
პირველ მსოფლიო ომში ბელორუსიის ტერიტორია კვლავ გახდა საომარი მოქმედებების არეალი: 1915 წელს გერმანიის ჯარებმა მოახდინეს მისი მიწების დასავლეთი ნაწილის ოკუპაცია, საიდანაც რუსული ხელისუფლების მიერ გატანილი იქნა რუსეთში 432 სამრეწველო ობიექტი და სასწავლო დაწესებულება.
აგრეთვე, ფრონტისპირა მინსკის, მოგილევისა და ვიტებსკის რაიონებიდან - 29 დაწესებულება, 1915 წლის ზაფხულში ოკუპაციის საფრთხის ქვეშ მყოფ ტერიტორიებზე ჩაატარეს ნათესების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის სახელმწიფო ფასების კომპენსირებით გამოსყიდვა გლეხებისაგან.
პოლოცკის სამთავრო პერიოდულად გადადიოდა კიევის სამთავროს დაქვემდებარებაში, მაგრამ სწრაფადვე იბრუნებდა დამოუკიდებლობას მთელი თავისი ატრიბუტებით - მთავართა დამოუკიდებელი ხელისუფლებით, ადმინისტრაციით, დედაქალაქით, ჯარებით, ფისკალური სისტემით.
მონაწილეები დაიყვნენ სხვადასხვა ჯგუფებად: დამოუკიდებელი ბელორუსული სახელმწიფოს მომხრეებად და ბელორუსიის ფართო ავტონომიით რუსეთის შემადგენლობაში შესვლის მომხრეებად.
პირველ ნახევარში მიღებულ იქნა მთელი რიგი ღონისძიებანი, რომელსაც უნდა შეემცირებინა უბრალო მოსახლეობაზე დიდებულთა პოლიტიკური და კულტურული ზეგავლენა.
მაგ: ინიციირებულ იქნა შლიახტის ანალიზის საკითხი, რომლის მიხედვით - პირს, რომელიც ვერ წარმოადგენდა თავისი თავადაზნაურული წარმოშობის კონკრეტულ მტკიცებულებას, ერთმეოდა მარალი სტატუსი.
ლენინმა გასცა პირადი მითითება - ბელორუსულ მიწებზე შეექმნათ დამოუკიდებელი ბელორუსიის საბჭოთა რესპუბლიკა (ამ მიწების მცირე ნაწილს იმ მომენტისათვის აკონტროლებდა რსფსრს სახელმწიფო სტრუქტურები, ხოლო დიდ ნაწილს გერმანული საოკუპაციო ხელისუფლება).
წითელი არმიის ნაწილებმა 1918 წლის ნოემბრიდან 1919 წლის თებერვლამდე პირველ მსოფლიო ომში გერმანიის დამარცხების შემდეგ დაიკავეს გერმანელთა მიერ დატოვებული ბელარუსის ტერიტორიები.
სლავური ეთნიკური ჯგუფების - დრეგოვიჩების , რადიმიჩების , კრივიჩების (დასავლეთ დვინის ზემო და შუა დინების და დნეპრის სათავეების აუზი) და სხვა აღმოსავლეთ-ბალტიური ტომებისაგან.
ბელორუსული მიწები ასწლეულების განმავლობაში წარმოედგენდა სისხლისმღვრელი ომების არენას, რომელსაც თან სდევდა შიმშილიანობა, ეპიდემიები და მოსახლეობის მასობრივი მიგრაცია.
ასე რომ 1648 წელს ბოგდან ხმელნიცკის აჯანყების და რუსეთ-პოლონეთის ომის მომეტისათვის და თანამედროვე ბელორუსიის ტერიტორიაზე დიდი ჩრდილოეთის ომისათვის ბელორუსი მოსახლეობის რაოდენობა მნიშვნელოვნად იყო შემცირებული რაოდენობრივად.
საბჭოთა ბელორუსიის მთავრობა შეიქმნა რსდმპ ორგანიზაციის კონფერენციაზე, რომელიც ჩატარადა რუსეთის ჩრდილო-დასავლეთ ოლქში, სმოლენსკში 1918 წლის 30/31 დეკემბერს.
მოცემული პერიოდის მეტ-ნაკლებად ცნობილი სამთავროებია თანამედროვე ბელორუსის ტერიტორიაზე პოლოცკის სამთავრო, ტუროვო-პინსკის სამთავრო და გოროდენის სამთავრო ცენტრით ქალაქ გროდნოში.
1860—1870-იანი წლების რეფორმებმა დააჩქარა ბელორუსის მოსახლეობის სოციალურ-ეკონომიკური განვითარება, რამაც ხელიშეუწყო ამ მხარეში კაპიტალიზმის დამყარებას.
ამასთან, ითვლება, რომ აღმოსავლეთსლავური ტომების კონსოლიდაციის პირველ ცენტრებად, სადაც ჩნდებოდნენ სამთავრო დინასტიები - მხოლოდ კიევი და ნოვგოროდი კი არ იყვნენ, არამედ პოლოცკის სამთავროც.
ბელარუსის ისტორია მოიცავს დიდ პერიოდს, მის ტერიტორიაზე ადამიანის პირველი დასახლებიდან - დაახლოებით 100-35 ათასი წლის წინათ და თანამედროვეობით დამთავრებული.
გამოთქმულია მოსაზრება, რომ სწორედ 1918 წელს დამოუკიდბელი ბელორუსიის სახალსო რესპუბლიკის რადას წყალობით გადაურჩა ქვეყნის დასავლეთი ნაწილი, სადაც იმყოფებოდა გერმანული საოკუპაციო ნაწილები, მასობრივ შიმშილობას, რადგან უკრაინიდან შედიოდა საკვები.
ბელორუსიის აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ რაიონები გათავისუფლდა წითელი არმიის მიერ 1943 წლის შემოდგომაზე, ხოლო სრულიად ბელორუსია გათავისუფლდა 1944 წლის ზაფხულში ოპერაცია ბაგრატიონის შედეგად.
ვსესლავ ბრიაჩისლავიჩის მმართველობისას პოლოცკის სამთავრომ მიაღწია თავისი ძლიერების მწვერვალს, თუმცა მისი გარდაცვალების შემდეგ დაიწყო სამთავროს დაშლის პროცესი კიდევ უფრო მცირე სამთავროებად.
1918 წლის 25 მარტს გერმანული ოკუპაციის პირობებში ეროვნული მოძრაობის რამდენიმე წარმომადგენელმა გამოაცხადა დამოუკიდებელი ბელორუსიის სახალხო რესპუბლიკის შექმნა.
ბელორუსი ხალხის დამოუკიდებლობის იდეა პირველად წამოაყენა სახალსო ჯგუფმა „გომონმა“, რომელიც მოქმედებდა პეტერბურგში ბელორუს სტუდენტთა შორის 1880-იან წლებში, უკრაინული ჯგუფების ანალოგიურად.
1839 წელს პოლოცკის საეკლესიო მონაცემებით რუსეთის იმპერიის ტერიტორიაზე ლიკვიდირებულ იქნა ბრესტის უნია, ხოლო უნიატები გადავიდა რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის იურისდიქციის ხელში.
როგორც კი გავიდა გერმანიის საოკუპაციო ჯარი, იმ ტერიტორიებზე ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე დაიკავა წითელმა არმიამ, რომლის შემდეგ ბსრ მთავრობა ემიგრაციაში ვილნიუსში წავიდა.
საუკუნის ბოლოს რუსეთის გაქრისტიანების შემდეგ აღმოსავლეთსლავურ სამთავროებში თანამედროვე ბელორუსიის ტერიტორიაზე კირილიცას ანბანურ საფუძველზე გავრცელებას იწყებს დამწერლობა.
1921 წელს რიგის სამშვიდობო მოლაპარაკების შედეგად, პოლონეთის ხელში გადავიდა დასავლეთ ბელორუსიის ნაწილი, რომელიც კერზონის ხაზის აღმოსავლეთით მდებარეობდა.
თანმიმდევრობა მნიშვნელოვანწილად განლაგებულია კარუს ჰორიზონტალურ სუპერჯგუფში, რომელიც შედგება დანალექი ქანებისაგან, დასავლეთით კალაჰარის ფილაქანისაგან, ხოლო აღმოსავლეთით გადაკრულია დანალექი ქანებით, რომელთა ასაკია ცარცული პერიოდიდან უფრო თანამედროვემდე.
მყარი ლიპარიტების და ეროზირებული ბაზალტების მონაცვლეობამ მოიტანა კუესტას პარალელური ციცაბო ქედების ჯგუფის გაჩენა, რომლებიც ერთმანეთისაგან გამოყოფილია სავანური ვაკით.
1986 წლის 19 ოქტომბერს მოზამბიკის პრეზიდენტის სამორა მაშელის თვითმფრინავმა ლებომბოში განიცადა კატასტროფა დაუდგენელ ვითარებაში, როდესაც ის უკან მოფრინავდა ლუსაკის მოლაპარაკებებიდან, სადაც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ხელისუფლებასთან განიხილებოდა აპარტეიდის საკითხები.
1999 წლის 19 იანვარს მბუზინისთან ახლოს საზეიმოდ გაიხსნა მოზამბიკელი არქიტექტორის ჟო ფორაშის ნამუშევრის მონუმენტი ამ ავიაკატასტროფის ხსოვნის პატივსაცემად.
ამ რაიონში მდებარეობენ ქალაქები: სიტეკი — მთების ჯაჭვის ცენტრში, ლუბჰუკუ — დასავლეთში, მაიალუკა და ბიგ-ბენდი სამხრეთში; მდინარე მაპუტუ მიედინება მთის ქედის სამხრეთი ნაწილის გვერდით.
ლებომბოს მთები — ვიწრო მთების ჯაჭვი, სიგრძით 800 კმ, გადაჭიმული კვაზულუ-ნატალის პროვინციის ქალაქ ჰლუჰლუვედან სამხრეთში ლიმპოპოს პროვინციის ქალაქ პუნდა-მარიამდე ჩრდილოეთში სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში.
ისტორიკოსი ენტონი ბრაიერის მოსაზრებით, სახელი დაკავშირებულია არაბულ სიტყვა „კაფირ“, სპარსულ „გაბრ“ ან თურქულ „გავურთან“, რომელიც ითარგმნება, როგორც „ურჯულო“ ან „ურწმუნო“.
დიდი ალბათობით, გაბრასები პონტოს შიდა რეგიონებიდან გავრცელდნენ, სადაც ადგილობრივ მოსახლეობას გააჩნდა საკუთარი ეთნიკური იდენტობა, რაც განაპირობა იმ ფაქტმა, რომ პონტოს მთებმა ნაკლებად განიცადა „ჰელენიზაციის“ პროცესი და შეინარჩუნა არქაული საზოგადოებრივი სტრუქტურა, გააჩნდათ რა პატარა სამფლობელოები, რომლებიც კონცენტრირებული იყო გამაგრებული მთის მიდამოებში, სავარაუდოდ ტერიტორია ქართველური ან ქართველებთან მონათესავე ტომებით იყო დასახლებული.
ისტორიულ წყაროებში გაბრასების საგვარეულო, პირველად საუკუნეში მოიხსენიება, როდესაც კონსტანტინე გაბრასმა, ბარდა სკლიაროსის აჯანყების წინააღმდეგ მიიღო მონაწილეობა.
საუკუნეებში, გაბრასების ნაწილი თურქ-სეელჩუკების სამსახურში ჩადგნენ, ხოლო საუკუნეებისთვის, გაბრასების გარკვეული ნაწილი ბიზანტიაში ადმინისტრაციულ თანამდებობებს ინარჩუნებდა.
გაბრასები აგრეთვე ცნობილი როგორც გაბრები — ლაზური წარმოშობის ფეოდალური საგვარეულო ბიზანტიაში, რომლებიც მნიშვნელოვნად - საუკუნეებში დაწინაურდნენ და ნახევრად დამოუკიდებელი ხალდიის თემის მმართველები გახდნენ.
პირაქეთა ხევსურეთში გავრცელებულია ტერასისებრი სახლების სხვადასხვა ვარიანტი, რომელიც სვანეთისა და მთის რაჭისაგან განსხვავებით, ხევსურეთში, მთიულეთსა და ხევში გვხვდება.
აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში საცხოვრებლის ერთი ყველაზე გავრცელებული ტიპთაგანია ციხე-სახლი, რომელიც ახლოს დგას სვანეთისა და მთის რაჭის ციხე-სახლებთან.
საცხოვრებელი პირობებისა და სამეურნეო საქმიანობის მოხერხებულობის მხრივ, კალოიანი სახლი, ციხე-სახლთან შედარებით, რა თქმა უნდა წინ გადადგმული ნაბიჯია, მაგრამ აქ გამოთიშულია თავდაცვის ფუნქცია.
მაგალითად ვებსაიტი შესაძლოა აღვიქვად როგორც მიმართული გრაფი, სადაც წვეროები წარმოადგენს თითოეულ ვებგვერდს, ხოლო მიმართული წიბოები მისამართებს ერთი კონკრეტული გვერდიდან მეორეზე.
ასევე დიდია მისი გამოყენება სოციალურ ქსელებში, სადაც წვეროებად აღებულია თითოეული მომხარებელი და მათ შორის წიბო აღნიშნავს ამ ორ მომხმარებელს შორის არსებულ ურთიერთობას: იქნება ეს მეგობრობა, ოჯახის წევრობა, ნაცნობობა თუ სხვა.
მიუხედავად იმისა, რომ დღესდღეობით ოპტიმალური მარშრუტის არჩევის ზუსტი ალგორითმი დაუდგენელია, გრაფთა თეორია გვაძლევს საშუალებას მივაღწიოთ ოპტიმალურთან მაქსიმალურად მიახლოებულ შედეგს.
მიმართულია გრაფი, როდესაც ორ რომელიმე წერტილს შორის არის ცალმხრივი წიბო, ანუ თუ რომელიმე წერტილიდან წერტილში მიდის წიბო, არ არის აუცილებელი წერტილიდანაც მიდიოდეს -ში.
მარტივი გრაფის შემთხვევაში კი რომელიმე და წერტილებს შორის თუ არსებობს წიბო, ესეიგი ეს ორი წერტილი ორმხრივადაა დაკავშირებული, ანუ ამ შემთხვევაში წიბოს მიმართულებას მნიშვნელობა არ აქვს.
მაცხოვრებლებში პოპულარული იყო ერთ-ერთი გასართობი: სეირნობისას ცდილობდნენ ქალაქის შვიდივე ხიდი მინიმუმ და მაქსიმუმ ერთხელ გადაეკვეთათ.
ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ამოცანა გრაფთა თეორიაში არის ოთხი ფერის პრობლემა, რაც შემდეგში მდგომარეობს: შესაძლებელია თუ არა სიბრტყეზე დახატული ნებისმიერი რუკის გაფერადება მაქსიმუმ ოთხი ფერით, ისე, რომ არც ერთი ორი მეზობელი ქვეყანა არ იყოს ერთი და იმავე ფერით გაფერადებული.
1219 წლამდე კორეს სახელმწიფოს და მონღოლებს მშვიდობიანი მეგობრული ურთიერთობა აქვთ, მაგრამ 1219 წელს მონღოლები შემოდიან კორეს პროვინციაში და იმიზეზებენ ამას იმით, რომ უპირისპირდებიან იდანებს, რომლებიც მონღოლების შევიწროებით კორეს ტერიტორიაზე.
ამავე წელს მონღოლების მეფის კარძე მოვიდნენ მეგობრული ურთიერთობის შემოსათავაზებლად, კორეში არსებული არეული სიტუაციის გამო ისინი დათანხმდნენ მონღოლების პირობებზე.
სწორედ ასეთ პირობებში, 60-იანი წლების დამდეგიდან, კორეის რესპუბლიკა შეუდგა იმ დროისათვის უპრეცედენტო ექსპორტზე ორიენტირებული ეკონომიკური ზრდის სტრატეგიის განხორციელებას.
ამიერიდან, სწორედ ეკონომიკური და, კონკრეტულად, რესპუბლიკის ეკონომიკის მოდერნიზაციის მთავარი ინსტრუმენტი გახდა „ექსპორტორიენტირებული ზრდის სტრატეგია’’, რომელიც დომინირებდა ეკონომიკური განვითარების 4-5 წლიანი გეგმის შესრულების პროცესში .
ასეთი სტრატეგიის არჩევა ნაკარნახევი იყო საშინაო ბაზარზე გადახდისუნარიანი მოთხოვნის ზღვარის გადალახვის აუცილებლობით, დაფინანსების ახალი წყაროების გამონახვის საჭიროებით, არსებული საწარმოო და შრომითი რესურსების უფრო რაციონალური გამოყენებისათვის.
კორეის რესპუბლიკაში ხორციელდება ეფექტიანი ღონისძიებები აგრარული სექტორის მოდერნიზაციისათვის, რაც 70-იანი წლების დამდეგს დაიწყო დევიზით „მოძრაობა ახალი სოფლისათვის’’.
ძირითად ამოცანად მიჩნეული იყო ეკონომიკურ ურთიერთობათა გარდაქმნა სოფლად, გლეხობის მიერ თანამედროვე აგროტექნიკურ ღონისძიებათა დაუფლება, მათი ცხოვრების დონის ამაღლება და სხვა.
ამასთან, როგორც სახელმწიფო, ასევე მოზიდული სახსრებით ფინანსდებოდა სხვადასხვა პროგრამა სოფლად, როგორიცაა: კოოპერაციული ფორმებისა და გადამამუშავებელი ფაბრიკების ორგანიზაცია- მშენებლობა, ინფრასტრუქტურის შექმნა, თანამედროვე აგროტექნიკის დანერგვა და გლეხთა დახმარება საცხოვრებელი ბინების რემონტში და მრავალი სხვ.
აშშ-ს კვალდაკვალ, მომდევნო პერიოდში სხვა ქვეყნების მხარდაჭერით, კაპიტალის მნიშვნელოვანი ნაწილი გამოყენებულ იქნა კორეის ეკონომიკის აღმავლობისათვის.
ქვეყანამ დაუყოვნებლივად მოახდინა პროგრესული ძვრების დემონსტრირება, რამაც უცხოელი ინვესტორების ნდობა განამტკიცადა და მათი კაპიტალის ახალი მოზღვავება განაპირობა.