polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ამ მხრიდან, ანას სიძე იყო ფერარას ჰერცოგი ერკოლე დ'ესტე, ხოლო მძახლებად ერგებოდნენ ფერარას ჰერცოგი ალფონსო და მისი ცოლი, რომის პაპ ალექსანდრე -ის ასული ლუკრეცია ბორჯია.
ასევე რენეს მხრიდან, მისი შვილიშვილები იყვნენ გიზის ჰერცოგინია ანა , ფერარას ჰერცოგი ალფონსო , ურბინოს ჰერცოგინია ლუკრეცია, ელეონორა და ფერარას ეპისკოპოსი ლუიჯი დ'ესტე.
აგრეთვე ცნობილია, რომ ანას სიძე, ანგულემის ჰერცოგი ფრანსუა დე ვალუა მისი გარდაცვალებიდან სამი სეზონის მანძილზე სამგლოვიარო სამოსით დადიოდა.
მამრობითი სქესის მემკვიდრის არარსებობა მხოლოდ მემკვიდრეობის კი არა, არამედ სრულიად დინასტიის გაქრობის პრობლემასაც წარმოშობდა, თუმცა სანამ ფრანსუა ცოცხალი იყო, იმედიც არსებობდა.
იმისათვის, რომ მას საკუთარი თავი და ბრეტანის დამოუკიდებლობა დაეცვა, საჭირო იყო მისი დაქორწინება ვინმე ძლიერ მონარქზე, ვინც შესძლებდა მათი ფრანგებისაგან დაცვას.
მგომარეობას ისიც ართულებდა, რომ საფრანგეთში მოქმედი სალიკური კანონის თანახმად ქალს ტახტზე ასვლა არ შეეძლო, ამიტომაც მათ თავიანთი უფროსი ქალიშვილი — კლაუდია, ცოლად შერთეს მისსავე ბიძაშვილს, ანგულემის გრაფ ფრანსუა დე ვალუას, რათა ვალუას დინასტია არ შემწყდარიყო და ამასთან ტახტი მათ შვილს დარჩენოდა.
ანამ თავის გარშემო ხელოვანები და მეცნიერები შემოიკრიბა, როგორებიც იყვნენ: იტალიელი ჰუმანისტი პაბლო ფაუსტო ანდრელინი, ისტორიკოსი ჟან ლამარ დე ბელჟე და პოეტი ჟან მარო.
ამრიგად, ბრეტონელები ანას მიიჩნევდნენ როგორც ხელოვნებისა და მეცნიერების მფარველ მონარქს, რომელიც ბრეტანის დამოუკიდებლობისათვის იბრძოდა, რის გამოც მათ ცხადია, ძალიან უყვარდათ იგი.
საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს , ისევე როგორც სხვა ბევრი ფრანგი მონარქის განსასვენებელი, 1793 წლის 18 ოქტომბერს რევოლუციონერებმა გახსნეს ლუი -ისა და ანა ბრეტონელის აკლდამა, მათი ნეშტები გაძარცვეს, საფლავიდან ამოიღეს და გვერდით დაასვენეს.
უშუალოდ კორონაციამდე, ანამ და შარლმა საქორწინო კონტრაქტი გააფორმეს, რომელშიც გამოსარჩევია ის პუნქტი, სადაც ბრეტანის საჰერცოგო თავის სუვერენიტეტს ინარჩუნებს, მისი ერთპიროვნული მმართველი კვლავ ანაა და შარლი მის ტახტზე პრეტენზიას არ აცხადებს, აგრეთვე წყდება საფრანგეთ-ბრეტანის ომი და ბრეტანს უბრუნდება ფრანგების მიერ ოკუპირებული ტერიტორიები, თუმცა საბოლოოდ ანასა და შარლის შვილის მმართველობისას ბრეტანი ავტომატურად გადადიოდა საფრანგეთის დომენში.
21 წლის დაქვრივებულმა ანამ ლუის გამეფებისთანავე დატოვა პარიზი და მშობლიურ ბრეტანში დაბრუნდა, სადაც მის ახალ რეზიდენციად ბრესტის სასახლე იქცა.
იგი მალევე შეუდგა თავისი საჰერცოგოს სუვერენიტეტის აღდგენისათვის ბრძოლას, რა დროსაც მან თავისი ერთგული ფილიპ დე მონტებანი და ჟან დე შალო პირად მრჩევლებად დანიშნა.
როგორც აღმოჩნდა, სწორედ ამ დროს შეთანხმდნენ ანა და შარლი ქორწინებაზე, რასაც 17 ნოემბერს ნოტრ-დამ-დე-ბონ-ნუველის სამლოცველოში მათი ნიშნობა მოჰყვა, რომელსაც როგორც ფრანგი, ისე ბრეტონელი დიდგვაროვნები დიდი ზეიმით შეეგებნენ.
ასევე მისი ბიძები იყვნენ ნავარის პრინცი გასტონი, არლის ეპისკოპოსი პედრო, ნარბონის ჰერცოგი ხუანი და კორტეს გრაფი ხაიმე ნავარელები, დეიდებად კი მონფერატის მარკიზა მარი, არმანიაკის ჰერცოგინია ხუანა და კანდალის გრაფინია კატრინ ნავარელები ერგებოდნენ.
1488 წელს, სენ-ობინ-დუ-კორმიერში იგი სასტიკად დამარცხდა და იძულებული გახდა დაედო ვერგერის ხელშეკრულება, რითაც იგი რამდენიმე ქალაქს უთმობდა საფრანგეთს.
ანას მისი სამეფო საბჭოს წევრები ევედრებოდნენ, რომ შარლს ან მის ნათესავს გაჰყოლოდა ცოლად, რაც მისი მხრიდან იქნებოდა ის მსხვერპლი, რომელიც მის ხალხს თავისუფლებას და ბედნიერებას მოუტანდა.
იგი იყო ბრეტანის ჰერცოგ ფრანსუა -ისა და მისი მეორე მეუღლის, ნავარის პრინცესა მარგარიტა დე ფუას უფროსი ქალიშვილი და მათი ტახტის მემკვიდრე.
1488 წელს ჰერცოგი ფრანსუა ბრძოლაში დაიღუპა, რის გამოც ტახტზე 11 წლის ანა ავიდა, რომელსაც მაშინვე უამრავი ხელისმთხოვნელი გამოუჩნდა.
ნიშნობაც შედგა, თუმცა 1483 წელს ედუარდის ბიძამ, მეფე რიჩარდ -მ ის და მისი ძმა ლონდონის ტაუერში ჯერ გამოკეტა, შემდეგ კი დაახოცვინა, რათა ტახტზე თავად ასულიყო.
1499 წლის იანვარში ლუი უშვილობის გამო გასცილდა განსვენებული შარლის დას, დედოფალ ჟანა დე ვალუას და ბრეტანის შემომტკიცების მიზნით ცოლად მისივე ქვრივი, ანა ბრეტონელი შეირთო.
ფრანგული ჯარების შემოჭრის შიშით ანა და მისი და, იზაბელი რენის ციხესიმაგრეში შეიკეტნენ სადაც მკაცრი ზამთრის გამო ციხესიმაგრის ცივ და ნესტიან კედლებში იზაბელი საშინლად დაავადდა და 1491 წლის 24 აგვისტოს 12 წლის ასაკში გარდაიცვალა კიდეც.
ბრეტანის საიდუმლო სამეფო საბჭოს რჩევით, ანა და მაქსიმილიანი 1490 წლის 19 დეკემბერს საჩქაროდ დაქორწინდნენ მარიონეტული წესით, ისე, რომ ერთმანეთი ნანახიც კი არ ჰყავდათ და ცნობილია, რომ ორივე მათგანი ისე დაიღუპა, რომ ერთმანეთს არც კი შეხვედრიან.
ვინაიდან შარლსა და ანას ტახტის მემკვიდრეები არ დარჩენიათ, საფრანგეთის მეფე შარლის დის, ჟანა დე ვალუას ქმარი, ორლეანის ჰერცოგი ლუი დე ვალუა ხდება, რომელიც ამავდროულად მისი გარე ბიძაშვილიც იყო.
როგორც სამეფო კარის მემატიანე ფილიპ დე კომინე გადმოგვცემს, მეფე შარლი უბედური შემთხვევის შედეგად გარდაიცვალა, როდესაც იგი ჩოგბურთის თამაშის შემდეგ დასასვენებლად წავიდა:
1495 წლის იანვარში ფრანგებმა რომი უბრძოლველად დატოვეს და ნეაპოლისაკენ დაიძრნენ, სადაც ალფონსო მაშინვე გადადგა ტახტიდან თავისი ვაჟის, ფერდინანდის სასარგებლოდ, თავად კი სიცილიაში გაიქცა, სადაც იგი იმ წელსვე გარდაიცვალა.
მისი გარდაცვალების შემდეგ, ლუიმ ცოლად მერი ტიუდორი შეირთო, იმ იმედით, რომ ვაჟი შეეძინებოდა, თუმცა ქორწილიდან მალევე ისიც დაიღუპა და მერი უკან დაბრუნდა.
ფრანგების ლაშქარი 1491 წლის 2 იანვარს შეიჭრა ბრეტანში თავად მეფე შარლ -ისა და ალან დ'ალბრეს მეთაურობით, რომლებმაც მაშინათვე ბრეტანის სატახტო ქალაქ ნანტს შემოარტყეს ალყა, თუმცა ამ დროს ანა რენის ციხესიმაგრეში იყო შეკეტილი.
კავკასიისა და შუა აზიის რეგიონში ხის და პურის ტრანსპორტირება, რომლებიც კასპიის ზღვიდან გადაჰქონდათ ვოლგასა და ურალის გავლით, რაც ასევე განაპირობა ტვირთების ბრუნვის მაღალი დონე.
ტრანსპორტირების ძირითად პროდუქტებს შეადგენდა ნავთობი და ნავთობპროდუქტები, რომელიც ბაქოდან ასტრახანამდე გადადიოდა, ხოლო იქიდან სსრკ-ის სხვა რეგიონებში, მდინარე ვოლგას გავლით გადიოდა.
აზერბაიჯანის ტერიტორია, ძირითადად ბაქო-ბილაჯარის სარკინიგზო და საზღვაო გზების გადაკვეთაზე მდებარე ტერიტორია, მნიშვნელოვანი სარკინიგზო დერეფანი იყო სამხრეთ კავკასიაში.
გერმანიის არმიისა და მათი მოკავშირეების ხელში ჩაგდებისგან, ირანული ნავთობის მარაგებისა და აუზების დაცვის მიზნით, ასევე სატრანსპორტო კორიდორის დაცვისთვის, რომლის მიხედვით მოკავშირეები საბჭოთა კავშირს ამარაგებდნენ, მიიღეს გადაწყვეტილება ირანის პრევენციული ოკუპაციის.
მაგრამ, საბჭოთა რუსეთისა და ირანის 1921 წლის შეთანხმების მე-5 და მე-6 პუნქტებით, სსრკ-ის უფლება ჰქონდა ირანის ტერიტორიაზე თავისი ჯარების განლაგების, თუ მისი სამხრეთი საზღვრებიდან მომდინარეობდა საფრთხე.
1942 წლის 1 თებერვალს, საბჭოთა საევაკუაციო კომიტეტთან არსებული ცენტრალური სადაზვერვო სამსახურმა ჩაატარა სსრკ-ის საფრთხის ქვეშ მყოფი რაიონის მოსახლეობის აღწერა, სახელმწიფო თავდაცვის კომიტეტის ბრძანებით.
აღწერის მონაცემებით, 2745 ადამიანი ევაკუირებული იყო აზერბაიჯანის სსრ-ის ზაქათალის, ბეილაგანის, იმიშლისა და ბილიასუვარის რაიონებიდან, რომელთა შორის 114 რუსი, 65 უკრაინელი, 2 545 ებრაელი, 15 პოლონელი და ასევე სომხები, თათრები, მოლდოველები და ქართველები იყვნენ.
კავკასიის დაკარგვა შეიძლება გამოეწვია მნიშვნელოვანი გავლენა საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ ბრძოლის ზოგად მიმდინარეობაზე და სწორედ ამიტომ ჰიტლერმა ეს მიმართულება აირჩია ძირითად მიმართულებად.
ბრძოლის მხოლოდ პირველ ეტაპზე ჯგუფმა „“-მ 100 000 ადამიანი დაკარგა, შედეგად გერმანელებმა სამხრეთ კავკასიასა და ახლო აღმოსავლეთში შეჭრა ვერ შეძლეს.
1942 წლის მაისსა და ოქტომბერში, გერმანიის სადაზვერვო თვითმფრინავების მიერ ჯარის პასუხისმგებლობის არეალის დროს, ჯარის შემადგენლობაში შედიოდა შემდეგ ქვედანაყოფებში:
ჯგუფ „“-ს ამოცანა იყო შემდეგი: სამხრეთი ფრონტის ალყაში აყვანა და განადგურება დონის როსტოვის სამხრეთით და სამხრეთ-დასავლეთით, რომელიც მდინარე დონზე გადიოდა, და ჩრდილოეთ კავკასიის ხელში ჩაგდება.
ამის შემდეგ იგეგმებოდა ერთი ჯგუფის კავკასიონის სამხრეთიდან გადაკვეთით ნოვოროსიისკისა და ტუაფსეს დაკავება, ხოლო აღმოსავლეთიდან გროზნოსა და ბაქოს ნავთობის რეგიონების დაკავება.
აზერბაიჯანი, ოფიციალურად მისი სრული სახელით — აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, მეორე მსოფლიო ომში მთელ საბჭოთა კავშირთან ერთად, 1941 წლის 22 ივნისს ჩაება.
გერმანული სარდლობა დიდ ყურადღებას უთმობდა ბაქოს ნავთობის აუზებზე, რისთვისაც კავკასიის ბრძოლისას დაიდო ამოცანა ბაქოს ნავთობისა და გაზის აუზებზე კონტროლის დამყარება.
კამპანიის მიმდინარეობისას, მოკავშირეების შეიარაღებული ძალები შეიჭრნენ ირანში და ჩამოაგდეს რეზა ფაჰლევი და დაამყარეს კონტროლი ქვეყნის რკინიგზებზსა და ნავთობის საბადოებზე.
ტვირთის მიწოდება ხორციელდებოდა კასპიის ფლოტილიის გემებით, ხოლო ავტომობილები გადიოდნენ შემდეგ მარშრუტებს: თეირანი-აშხაბადი, თეირანი-ასტარა-ბაქო და ჯულფა-ვლადიკავკაზი.
აზერბაიჯანის სსრ-იდან წასული ჯარისკაცების მთავარი ბრძოლები იყო: ბრესტის ციხის დაცვა, ლენინგრადის ბლოკადა, მოსკოვის ბრძოლა, სტალინგრადის ბრძოლა, კავკასიისა და კურსკის ბრძოლა, უკრაინის, ყირიმის ნახევარკუნძულის, ასევე ბალტიისპირეთის ოპერაცია, აღმოსავლეთ ევროპისა და ბერლინის ბრძოლა.
აზერბაიჯანის რკინიგზის მომსახურე პერსონალი, ახორციელებდა ჯულფა-თავრიზის სარკინიგზო მაგისტრალის ტექნიკურ მომსახურებას და ზოგად ექსპლუატაციას, ომის წესების მიხედვით.
საბორნე გადაზიდვებს კულიკოროსა და გაოს შორის ახორციელებს კომპანია და როგორც წესი მოქმედებს ივლისის ბოლოდან ნოემბრამდე, როდესაც მდინარეში არსებული წყლის დონე გემების ნაოსნობის საშუალებას იძლევა.
ქალაქი გაოს რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია, ასევე აზავადის ყველაზე უფრო დიდი ქალაქი და ფაქტობრივი დედაქალაქი — მისი ხელისუფლების და აზავადის განთავისუფლების ეროვნული მოძრაობის ხელმძღვანელობის ადგილსამყოფელი.
გაო მდებარეობს 320 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთში ქალაქ ტომბუქტუდან, 103 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთში ქალაქ ანსონგოდან და 204 კმ-ში ნიგერის სახელმწიფო საზღვრიდან.
ფერისცვალების ეკლესიის შესახებ პლატონ იოსელიანი წერდა: „ციხე თაბორისა ანუ ყორჩი-ყალა ტფილისის სამხრეთით არსებულა და იცავდა ქალაქის სამხრეთ ანუ განჯის კარს.
1898 წლის „საქართველოს საექსარხოსოს სასულიერო მოამბეში“ ვკითხულობთ, რომ„. თაბორის მთის ბრტყელ წვერზე, საიდანაც შეიძლება თითქმის მთელი თბილისის დანახვა, იდგა უფლის ფერისცვალების ტაძარი, რომელიც დაანგრია შაჰაბასმა 1618 წელს, დანგრეული ეკლესიის ნანგრევებიც გაქრა 1795 წელს, აღამაჰმად-ხანის შემოსევის შემდეგ.
იზაბელას კრისტიანის ოჯახის წევრებსა და ნათესავებთან საკმაოდ კარგი ურთიერთობა ჰქონდა, რაც განპირობებული იყო მისი მომთმენი ხასიათით, გონიერებითა და ფიზიკური სილამაზით.
თუმცა იყო ერთი ძალიან დიდი პრობლემაც, კრისტიანს 1507 წლიდან, ჰყავდა საყვარელი - დივეკ სიგბრიცტერი - რომელიც თავიდანვე გადაემტერა იზაბელას და მის წინააღმდეგ ინტრიგების ხლართვა დაიწყო.
მან რამდენიმეჯერ იზაბელას სერიოზული საფრთხე შეუქმნა, რამაც ძალზე გააღიზიანა და აღაშფოთა იზაბელას უფროსი ძმა, საღვთო რომის იმპერატორი კარლოს და კრისტიანს დივეკის მოშორება ურჩია.
მას შემდგომ რაც კრისტიანმა სტოკჰოლმი აიღო, მან შვედურ არისტოკრატიას სთხოვა, რომ იმ შემთხვევაში თუ თავად გარდაიცვლებოდა ისე, რომ მისი შვილები არასრულწლოვანნი იქნებოდნენ შვედებს იზაბელა რეგენტად და დედოფლად ეცნოთ, რაზეც შვედები დასთანხმდნენ.
იზაბელა არის მსოფლიოს ისტორიაში უკანასკნელი ქალი, რომელსაც მიენიჭა კალმარის კავშირის დედოფლის ტიტული, ანუ იგი ატარებდა ყველა სკანდინავიური სახელმწიფოს დედოფლის ტიტულს, ეს პატივი შემდეგ აღარავის ღირსებია.
თუმცაღა ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ იზაბელა შვედეთში არასოდეს ჩასულა ვინაიდან იგი ამ დროისათვის, იზაბელა ფეხმძიმედ იყო და მისთვის ასეთ შორ მანძილზე მგზავრობა სახიფათო იყო.
ამიტომაც 1520 წელს სანამ კრისტიანი შვედეთში იმყოფებოდა, იზაბელას დანიისა და ნორვეგიის სამეფოების რეგენტის ტიტული ჰქონდა და თავად განაგებდა ყველაფერს.
ისინი ტახტიდან იმიტომ ჩამოაგდეს, რომ კათოლიკეები იყვნენ ხოლო დანიელი ხალხი პროტესტანტი, რაც სრულიად მიუღებელი კომბინაცია იყო, რადგან პროტესტანტები კათოლიკე მონარქს არაფრით დაემორჩილებოდნენ.
ბერლინში იზაბელა ლუთერის სწავლებებით დაინტერესდა და დიდი სიმპათია განიცადა პროტესტანტიზმის მიმართ, თუმცა იგი კათოლიკობის ერთგული დარჩა და რელიგია ოფიციალურად არ შეუცვლია.
ფრედერიკს ძალიან უყვარდა იზაბელა ამიტომაც მან შესთავაზა დარჩენილიყო დანიაში და მას სანაცვლოდ დაენიშნებოდა დიდი პენსია და აუყვანდა საუკეთესოდ გაწვრთნილ გერმანელ დაცვას.
თავად კრისტიანს კი დანიიდან გაქცევა სურდა, ხოლო იზაბელამ როგორც მეუღლის ერთგულმა ცოლმა ფრედერიკს ლათინურად მისწერა " , " რაც ასე ითარგმნება :" სადაც ჩემი მეფეა, იქაა ჩემი სამეფოც".
ქრისტინა ოლდენბურგი , 1533 წელს ცოლად გაჰყვა მილანის ჰერცოგ ფრანჩესკო სფორცას, ხოლო 1541 წელს ცოლად გაჰყვა ლოთარინგიის ჰერცოგ ფრანსუა ლოთარინგიელს
თავდაპირველად მის საქმროდ მოიაზრებოდა ინგლისის ტახტის მემკვიდრე ჰენრი ტიუდორი, თუმცა ჰენრიმ არა ელეონორზე, არამედ მათ დეიდაზე, ეკატერინე არაგონელზე იქორწინა.
იზაბელა ჰაბსბურგი აგრეთვე ცნობილი როგორც ელიზაბეტ ავსტრიელი — დაბადებიდან იყო კასტილიისა და არაგონის ინფანტა, ბურგუნდიის ჰერცოგინია და ავსტრიის ერცჰერცოგინია.
ითვლება პირველ როლურ თამაშად, რომელიც ერთდროულად თავის თავში მოიცავს, პირველი პირის ხედვას, საბრძოლო სისტემას რეალურ დროში და რეალისტურ სამგანზომილებიან გარემოს.
მოქმედება ვითარდება „“-ს სერიის ფენტეზის სამყაროში, კერძოდ დიად სტიგიურ უფსკრულში — უზარმაზარი მიწისქვეშეთი, რომელიც ინახავს გაუჩინარებული უტოპიური ცივილიზაციის ნარჩენებს.
1798 წელს კოლონია გადავიდა ინგლისის ისტ-ინდია კომპანის ხელში, რომელმაც 1825 წელს აქ დააარსა აღმოსავლეთ ბენგალიის და ასამას ადმინისტრაციული ცენტრი.
ის შეფასებაც ასეთივე იყო - იგი წერდა, რომ „საუკეთესო პატარა საცეკვაო ჯგუფმა დაამტკიცა, რომ როკ-ენ-როლი კვლავ აქტუალურია, თუკი იგი სექსზე და თმებზეა და სხეულის მოძრაობაზე.
კავკასიაში წითელი არმიის და იოსებ სტალინის ახლო მოკავშირე ბოლშევიკი, სერგო ორჯონიკიძე, ლენინის დარწმუნებას ცდილობდა საქართველოში შესვლის აუცილებლობაზე.
1 მაისს, მშრომელთა საერთაშორისო დღისადმი მიძღვნილი მანიფესტაციებისა და არეულობის შემდეგ, ბოლშევიკებმა შექმნეს და მხარი დაუჭირეს შეიარაღებულ ჯგუფებს, იმისათვის რომ სახელმწიფო შენობები და უწყებები ხელში ჩაეგდოთ.
გენერალმა და მისმა კადეტებმა წინააღმდეგობა გაუწიეს ბოლშევიკებს, მათ მოკლეს და დაჭრეს რამდენიმე თავდამსხმელი, შედეგად, თავდასხმის ორგანიზატორები, სამი სომეხი ბოლშევიკი, სასამართლოს განაჩენით სიკვდილით დასაჯეს.
წითელი არმიის საქართველო-აზერბაიჯანის საზღვრამდე მიღწევის შემდეგ, არმია კვლავ განაგრძობდა სვლას და შეიჭრა საქართველოს კონტროლირებად ტერიტორიაზე, როგორც ჩანს, ორჯონიკიძის პირადი ინიციატივით.
ტიფლისში აჯანყების წარმატებით ჩახშობის შემდეგ, საქართველოს მთავრობამ აზერბაიჯანთან საზღვარზე სამხედრო ძალის კონცენტრირება მოახდინა და კონტრშეტევით წითელი არმიის ნაწილები უკუაგდო საქართველოს ტერიტორიიდან.
პოლონეთთან განახლებული საომარი მოქმედებების ფონზე, საბჭოელებმა დაასკვნეს, რომ ამ პირობებში მეორე ფრონტის გახსნა ადვილი არ იქნებოდა და საქართველოს ოკუპაცია ძალიან ძვირი დაჯდებოდა.
ლენინმა გადაწყვიტა დაეწყო მოლაპარაკებები, რისთვისაც ქართული დელეგაცია მოსკოვში აპრილის ბოლოს ჩავიდა, შეჭრის დაწყებიდან რამდენიმე დღით ადრე.
1920 წლის აპრილში, წითელი არმიის მიერ აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის დამხობა სერიოზულ პრეცედენტს წარმოადგენდა ქართველი ბოლშევიკებისთვის.
30 აპრილის გამოსვლისას, საქართველოს მთავრობის თავმჯდომარემ, ნოე ჟორდანიამ განაცხადა, რომ საქართველო მზად იყო აზერბაიჯანისთვის დახმარების გასაწევად, იმ პირობით, რომ ამ უკანასკნელის მოსახლეობაც იბრძოლებდა საკუთარი დამოუკიდებლობისთვის.
იმის გამო, რომ წითელ არმიას ბაქოში მინიმალური წინააღმდეგობა დახვდა, საქართველოს მთავრობა არ დაეხმარა აზერბაიჯანს, ამის საპასუხოდ ოპოზიციამ მყისიერად გააკრიტიკა მთავრობა.
გამოსვლის დასასრულს ჟორდანიამ განაცხადა, რომ საქართველო, მხოლოდ იმ შემთხვევაში დაესხმევა თავს წითელ არმიას, თუ ეს ქვეყნის დამოუკიდებლობის შესანარჩუნებლად იქნება საჭირო.
საქართველოს სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა — ქართველი ბოლშევიკების წამოწყება, რომლებსაც სურდათ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის დამხობა და ძალაუფლების ხელში ჩაგდება.
მეზობელ აზერბაიჯანში მოქმედი ბოლშევიკების წითელი არმიის იმედით, ბოლშევიკებმა 3 მაისს, საქართველოს დედაქალაქ ტფილისში, სამხედრო სკოლასა და სამთავრობო უწყებებზე კონტროლის დამყარება სცადეს.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელისუფლებამ, თბილისში ამბოხის ჩახშობის შემდეგ, წარმატებით შეაჩერა აზერბაიჯანი-საქართველოს საზღვარზე რუსული ჯარის წინსვლა.
საქართველოს წინააღმდეგობამ და პოლონეთთან მძიმე ომმა შეაფერხა ბოლშევიკთა გეგმების განხორციელება, შედეგად, საბჭოთა რუსეთმა დროებით გადადო საქართველოს გასაბჭოების გეგმა და აღიარა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყანა მოსკოვის 7 მაისის ხელშეკრულებით.
1917 წლის რუსეთის რევოლუციის შემდეგ, ქართველმა ბოლშევიკებმა საქართველოში ხელისუფლების თავიანთი კონტროლის ქვეშ მოქცევა ვერ მოახერხეს, ისინი იძულებული გახდნენ რევოლუციურ რუსეთში გადასულიყვნენ საიდანაც იატაკქვეშა საქმიანობით ხელმძღვანელობდნენ მოვლენებს, რომლის მიზანიც იყო ტიფლისში მოქმედი მენშევიკური მთავრობის დამხობა.
ბოლშევიკებმა 1918-1919 წლებში, რამდენიმეჯერ სცადეს გლეხების რევოლუციის მოწყობა, რაც ყოველ ჯერზე წარუმატებელი იყო, თუმცა მალევე დაიწყო მზადება ფართომასშტაბიანი აჯანყებისთვის.
ალექსანდრე მეშჩერიაკოვის მოღვაწეობა 2015 წელს აღინიშნა იაპონიის საგარეო საქმეთა მინისტრის საპატიო სიგელით „სამეცნიერო კვლევისა და იაპონური სიტყვიერების თარგმნის საქმეში გაწეული განსაკუთრებული დამსახურების, იაპონიისა და რუსეთის ხალხთა მეგობრობის განმტკიცებისა და ურთიერთგაგების საქმეში წვლილის გამო“.
2003 წლის დეკემბრიდან 2008 წლის მარტამდე ხელმძღვანელობდა ინტერრეგიონულ საზოგადოებრივ ორგანიზაციას „იაპონოლოგთა ასოციაცია“, ჟურნალ „იაპონია.
ალექსანდრ მეშჩერიაკოვი კითხულობს ლექციების საუნივერსიტეტო კურსს: „იაპონიის ისტორია“, „იაპონელი ერის ჩამოყალიბება“, „იაპონური ტოტალიტარიზმის ისტორია“, „იაპონოლოგიის საფუძვლები“ , „იაპონურ-რუსული ლიტერატურული თარგმანი“.
2002 წლიდან ალექსანდრ მეშჩერიაკოვი წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელია, ხოლო მოგვიანებით კი — რუსეთის სახელმწიფო ჰუმანიტარულ უნივერსიტეტთან არსებული მოსკოვის აღმოსავლეთის კულტურებისა და სიძველეთა ინსტიტუტის პროფესორი.
ალექსანდრე მეშერიაკოვისეულ თარგმანთა შორისაა იაპონური ლიტერატურის ისეთ ავტორთა თხზულებები როგორიცაა მურასაკი შიკიბუ, შინტარო იშიჰარა, იასუნარი კავაბატა და სხვები.
საკანდიდატო დისერტაციის დაცვის შემდეგ 1979 წელს ორ ათეულ წელზე მეტი მუშაობდა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში.
კოლონიურ პერიოდში ტიტულ რაჯას ან მაჰარაჯას ატარებდნენ სამთავროების უმრავლესობის მემკვიდრეობითი მმართველები, რომლებიც შედიოდნენ ბრიტანეთის ინდოეთის შემადგენლობაში ან უშუალოდ ემორჩილებოდნენ ბრიტანეთის გვირგვინის მმრთველობას.
ბრიტანეთის ინდოეთის ტერიტორიაზე წარმოქმნილ სახელმწიფოებში — ინდოეთი, პაკისტანი, ბანგლადეში — რაჯების შთამომავლები მოკლებული არიან ყველა პრივილეგიას, მხოლოდ უმრავლეს შემთხვევაში ინარჩუნებენ საკუთარ ტრადიციულ ტიტულს.
2016 წლის 21 ოქტომბერს სტეფანწმინდისა და ხევის მთავარეპისკოპოს იეგუდიელის ლოცვა-კურთხევით ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერის წინამძღვარმა იღუმენმა ეგნატემ ელიას მთაზე აკურთხა წმინდა ეგნატე ღმერთშემოსილის სახელობის ტაძრის საძირკველი.
ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი შედგება 6 წევრისაგან: წინამძღვარი იღუმენი ეგნატე , ბერ-დიაკონი სერაფიმე , ბერ-დიაკონი კონსტანტინე , ბერი იოანე , ბერი გიორგი-იოანე , მორჩილი გიორგი .
ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი — მამათა მონასტერი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, დაბა სტეფანწმინდიდან აღმოსავლეთით, ელიას მთაზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 2000 მ სიმაღლეზე.
სამონასტრო კომპლექსში შედის ორი შედარებით მცირე ეკლესია, — ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი, მშენებარე ეგნატე ღმერთშემოსილის სახელობის ტაძარი, სამრეკლო, კელია და სატრაპეზო.
ლაზერული დისკის ტექნოლოგია პირველად გამოიგონეს 1958 წელს, რომელმაც საშუალება მისცა მომხმარებელს დაენახა ანალოგიური სურათი კომპიუტერის ეკრანზე მაღალ ხარისხში ,რამაც ხელი შეუწყო ინტერაქციული ვიდეო სისტემების განვითარებას.
გრაფიკული ინტერფეისის კონცეფცია, რომელიც განვითარდა 1970 წელს, პოპულარობა შემატა , .-მა, რომელიც მიმართული იყო ვიზუალური მეტაფორის, ინტუიციური გრძნობის და ვირტუალურ დაფაზე ინფორმაციის გაზიარების გასავითარებლად.
მოწყობილობის ტექნიკის ფასის სწრაფმა ვარდნამ და კომპუტერის სიჩქარის და მეხსიერების უპრეცედენტო ზრდამ პერსონალური კომპიუტერი ხელმისაწვდომ მანქანად გადააქცია, რომელსაც შეეძლო ხმისა და ფერადი ვიდეოს კომბინაცია განვითარებული გზების მეშვეობით.
შემდეგ ელემენტს წარმოადგენს 3.0-ის გამოშვება 1990 წელს მაიკროსოფტის მიერ, რამაც ააჩქარა გრაფიკული მომხმარებლის მიმღეობა, სტანდარტული მექანიზმის პატარა კომპიუტერულ სისტემებთან კომუნიკაცია.
ფილიფსის მიერ კომპაქტ დისკის ოპტიკური დიგიტალური ტექნოლოგიების მშენებლობის განვითარება 1979 წელს არის მორიგი მამოძრავებელი ელემენტი ინტერაქციული მედიის განვითარებაში.
ფილიპსის ვიდეოდისკი იყო პიონერი ინტერაქციულ მედიაში, გარდა ამისა არსებობს რამდენიმე ელემენტი, რომელმაც განაპირობა ინტერაქციული მედიის განვითარება,როგორებიცაა:
ინტერაქციული მედია დაკავშირებულია შემდეგ კონქეფციებთან: ინტერაქციული დიზაინი, ახალი მედია, ადამიანის კომპიუტერთან ინტერქაცია, კიბერკულტურა და დიგიტალური კულტურა.
1656 წლის საბუთში ,შეწირულობის წიგნი გაბრიელ ცაგარიელისა ცაგერის ტაძრისადმი, ვკითხულობთ: ,აწ ეს დასახელებული სამი კვამლი კაცი და სამი აყრილი ნაძალადევად გელოვანს ჰქონდა, ცაგერის ღმრთისმშობლის გამონართმევი.
აწე გელოვანს მეფის ღალატად შეაჩნდა, გაუწყრა მეფე, გამოართვა და ისევ საყდარს შესწირა მისდა სადღეგრძელოდ და სულისა მისისა საოხად…, 1766 წლის საბუთი: ,… ესე ნასყიდობის წიგნი და სიგელი დაგიწერე და მოგართვი ბაკურაძემ გაბრიელმან და ჩემმან შვილმან გოტამ და კაცინიკმან და სხვა ჩემმან.
ძმამ მამუკამ და ჩვენმა მომავალმა სახლისა ჩვენისამ თქუენ, ჩვენს მოურავს გელოვანს ქაიხოსროს და თქვენს შვილს ბერუკას და მანუჩარს და სხვათა თქვენთა შვილთა და მომავალთა სახლისა შენისათა ასე და ამა პირსა ზედა, რომ დამჭირდა და მოგყიდე ჟოშხას გელოვანის მონაყიდი მამული…, ლეჩხუმის ღვთისმშობლის ხატის ერთ-ერთ წარწერაში ე.
სოლომონსა და დადიანს შორის ამ ბრძოლაში ქართლ-კახეთის მეფე გიორგი თავის სიძეს, გრიგოლ დადიანს, უმაგრებდა ზურგს და საქართველოს გამოხსნისათვის მებრძოლ სოლომონს ამით ნიადაგს აცლიდა.
ამ ჯარის დახმარებით, სოლომონმა და გრიგოლ დადიანმა 1789 წლის 11 ივლისს, მათხოჯთან გამართულ ბრძოლაში დაამარცხეს იმერეთის მეფე დავითი, რომელმაც ახალციხის საფაშოს შეაფარა თავი.
ადრეულ პერიოდში სკოლა შედგებოდა ორი ფაკულტეტისგან: სამოქალაქო და მექანიკური ფაკულტეტებისგან, სადაც სტუდენტებს ასწავლიდნენ, როგორც ტექნიკურ, ისე საინჟინრო სპეციალობას.
საჯარო ობიექტების ზრდის შემდეგ და ტექნიკური მომსახურების მოთხოვნების შესაბამისად, გადაწყდა -ის დახურვა და ტექნიკური სკოლის ჩამოყალიბება მის ბაზაზე, ტექნიკური მუშებსა და პროფესიონალ ინჟინერებს შორის არსებული უთანასწორობის აღმოფხვრის მიზნით.
ილდიზის ტექნიკური უნივერსიტეტი — ტექნიკური უნივერსიტეტი თურქეთში, რომელიც სპეციალიზირდება საინჟინრო მეცნიერებებზე და არის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი საგანმანათლებლო დაწესებულება სტამბოლში.
ციხესიმაგრის გარშემო, ზღვის ქვეშ აღმოჩენილია ძველი ფინიკიური ქალაქის ნაშთები: კედლები, სვეტები, ქვაფენილები, ნაგებობების ნაშთები, ქანდაკებები და ცისტერნები.
ციხესიმაგრე ცოტაოდენ დაზიანდა მას შემდეგ, რაც ქალაქი მამლუქებმა დაიპყრეს, მაგრამ იგი მალევე აღდგა — მას დაემატა გრძელი მიწაყრილი.
არსებობს შესაძლებლობა, რომ კუნძული, რომელზეც ციხე აშენდა, სინამდვილეში ფინიკიის მეფის სასახლისა და რამდენიმე სხვა ფინიკიური მონუმენტის ადგილმდებარეობა იყო, რომელიც დაინგრა ასარხადონის და შემდეგ ბუნებრივი მიწისძვრების მიერ.
1911 წელს სტამბოლის საოპერო საზოგადოების მიერ ჩატარებულ გამოფენაზე მისი ნამუშევრების ჩვენებიდან ცოტა ხნის შემდეგ, მიუფიდეს ტუბერკულოზის დიაგნოზი დაუსვეს, მაგრამ დიაგნოზის გვიან დასმის გამო, ეფექტური მკურნალობის უზრუნველყოფა შეუძლებელი იყო და მომდევნო წელს ის გარდაიცვალა.
ქადრი ბეიმ დიდი მწუხარება იგრძნო, რის გამოც იგი მექაში წავიდა და იქ ცხოვრობდა, სანამ იძულებით არ დატოვა ქალაქი, როდესაც ოსმალეთის იმპერია დაიმხო.
ცოტა ხნის შემდეგ, მიუფიდე გახდა სტამბოლის გოგონების უმაღლესი სკოლის მუსიკის მასწავლებელი, ხოლო მოგვიანებით მას დაევალა ხელოვნებისა და ქარგვის მასწავლებლობაც.
შემდეგ მან მხატვრობის გაჯვეთილები სალვატორე ვალერისთან მიიღო, რომელიც „- “-ში (სახვითი ხელოვნების სკოლა, დღეს მიმარ სინანის სახვითი ხელოვნების უნივერსიტეტის ნაწილი) იტალიელი პროფესორი იყო.
ქადრიმ, ჯერ კიდევ ბავშვობისას დაკარგა თავისი დედა და აყვანილ იქნა უშვილო წყვილის, ქადრი ბეის და მისი ცოლის მიერ, რომლებიც მისი შორეული ნათესავი.
მისი საფლავის ქვას ამშვენებს ცნობილი კალიგრაფერის, ისმაილ ჰაქი ალთინბეზერის წარწერა, ხოლო მისი ცხოვრება აისახა მწერალ ედიფ ადივარ ჰალიდეს ნამუშევარში სახელად „ “ .
1920 დაამთავრა პეტროგრადის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის ბუნებრივი განყოფილება და მიიღო სპეციალობა „მცენარეების სისტემატიკა და გეოგრაფია“.
იქ ნინა პავლოვა ციმბირის ველურად მზარდი კენკრის მკვლევარებთან ერთად მუშაობდა, ხოლო 1945 წლიდან სრულიად რუსეთის მემცენარეობის ინსტიტუტში კენკროვან კულტურებს იკვლევდა.
ნინა პავლოვა (; დ. 8 თებერვალი, 1897, სულინი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის იმპერია — გ. 15 აგვისტო, 1973, პიაზელევო, რსფსრ, სსრკ) — რუსი და საბჭოთა მწერალი, მეცნიერ-სელექციონერი, ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი.
სხდომის დასრულების შემდეგ გადაწყდა, რომ მოსახლეობის ევაკუაციის აუცილებლობა არ დგას, ასევე მიმართეს მეზობელ ქვეყნებსა და ევროკავშირს დახმარების გაწევის მიზნით.
აღსანიშნავია, რომ ცეცხლი იმ ტერიტორიას მოეკიდა, რომელიც 2008 წელს, საქართველო-რუსეთის ომის დროს, რუსი ოკუპანტების მიერ დამწვარ ტერიტორიას წაეკიდა.
ხანძრის გავრცელებასთან ერთად, საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურმა, სპეციალური ტექნიკა და ცოცხალი ძალის მობილიზება მოახდინა, მათ შორის ვერტმფრენისაც.