polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მშობლებს 10 წლიანი თანაცხოვრების შემდეგ ექვსი შვილი შეეძინათ: მართა , ჯეინი , ვაჟი, რომელმაც მხოლოდ რამდენიმე კვირა იცოცხლა , მერი უოლესი , ლიუსი ელიზაბეთი და კიდევ ერთი ლუსი ელიზაბეთი .
ქორწინებიდან მცირე ხნის შემდეგ ჯეფერსონმა შვილს საქორწინო საჩუქრის სახით 8 მონა გაუგზავნა, მათ შორის, მოლი ჰემიჯი, ჰემიჯის უფროსი ქალიშვილი.
მართა ჯეფერსონ რენდოლფი — ამერიკის შეერთებული შტატების მესამე პრეზიდენტის, თომას ჯეფერსონისა და მისი ცოლის, მართა უოლეს სკელტონ ჯეფერსონის ქალიშვლი.
1886 წლის 2 ივნისს აკურთხეს მთავარი საკურთხეველი ქრისტეს აღდგომის სახელზე, ხოლო სამხრეთისა - მოციქულისა და მახარებლის იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე.
ჩრდილოეთის საკურთხეველი აკურთხეს 1887 წლის 13 მაისს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ალექსანდრე რომაელის სახელზე 1900-1912 წლებში ეკლესია გააფართოეს და მიაშენეს ახალი ნავები.
საკავშირო სპორტული საზოგადოება -ის ჩემპიონი: 1958 წელს სასიმაღლო კლასში და 1961 წელს სასიმაღლო-ტექნიკურ კლასში ; 1960, 1975, 1977 წლებში სსრკ ჩემპიონატების სამგზის ვერცხლის და ორგზის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი სასიმაღლო, კლდოვან და ტექნიკურ კლასებში.
ოთარ ხაზარაძე — ქართველი ალპინისტი, სპორტის ოსტატი , სპორტის საპატიო ოსტატი , სპორტის დამსახურებული მწვრთნელი , სპორტის დამსახურებული მოღვაწე , საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი .
მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე, ეგვტერები კი ელია წინასწარმეტყველისა და წმინდა მოწამე ლონგინოზ ასისთავის სახელზე.
1932 წლის 9 თებერვალს გამოვიდა მოსკოვის საოლქო აღმასკომის დადგენილება, რომელიც ამბობდა, რომ ბარაშის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძრის დახურვა აუცილებელია, ხოლო შემდეგ უნდა დაინგრეს, რითაც გათავისუფლდება ადგილი მრავალასართულიანი სახლის მშენებლობისთვის.
სოფელი კურკინო ისტორიულ წყაროებში ხუთ საუკუნეზე მეტია ცნობილია, მაგრამ ერთსაკურთხევლიანი ეკლესია, მასში მხოლოდ 1678 წელს ააშენეს, როდესაც თავადი ივან ვოროტინსკი სოფელში საკუთარ სამფლობელოს აშენებს.
ტაძარი იყო სამთავიანი, გააჩნდა სამრეკლო და სატრაპეზო, რომელშიც მოწყობილი იყო ორი ეგვტერი, ერთ-ერთი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ხოლო მეორე სერგი რადონეჟელის სახელზე.
სოფელი ტროეკუროვო ცნობილია საუკუნიდან და სავარაუდოდ უკვე ამ პერიოდიდან მას თავისი ხის ეკლესია უკვე ჰქონდა, რომელიც ნაკურთხი იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.
მას შემდეგ, რაც სოფელი გადავიდა გოდუნოვებიდან ტროეკუროვების მფლობელობაში, აქ საუკუნის 40-იან წლებში ააშენეს ახალი ხის ეკლესია, რომელიც საუკუნის დასაწყისში შეცვალა დღეს არსებულმა ქვის შენობამ.
დახურვის შემდეგ ეკლესიის გუმბათი და სამრეკლო მოანგრიეს, ინტერიერის მორთულობა გაანადგურეს, ხოლო ყოფილი ტაძრის შენობაში ტყავის ქარხანა განათავსეს.
1737 წლის ხანძრის შემდეგ ტაძარი კაპიტალურად განაახლეს ბაროკოს სტილში, რომელიც კიტაი-გოროდისათვის და ძველი მოსკოვური არქიტექტურისათვის არ ყოფილა დამახასიათებელი.
რეზოლუცია მხარეებისგან მოითხოვდა დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები, საოკუპაციო ძალები გასულიყვნენ ზანგილანის რაიონიდან და ქალაქ ჰორადიზიდან, ასევე აზერბაიჯანის ბოლო დროს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან.
ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ბოლოდროინდელ დარღვევებთან დაკავშირებით, საბჭომ მხარეებს მოუწოდა, მიეღოთ რუსეთის მთავრობასა და ეუთოს მინსკის ჯგუფს შორის კონტაქტების შედეგად დადგენილი ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება.
საბჭომ ასევე სთხოვა სხვა ქვეყნებს, თავი შეეკავებინათ კონფლიქტში ჩარევისაგან, განსაკუთრებით ირანს, რომელმაც საბრძოლო მოქმედებების დაწყების შემდეგ აზერბაიჯან-ირანის საზღვართან თავისი ჯარები გადაისროლა.
უშიშროების საბჭოს 822-ე , 853-ე და 874-ე რეზოლუციების შეხსენების შემდეგ, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მიმდინარეობისა და მხარეთა შორის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების დარღვევების გამო, კერძოდ, ზანგილანის რაიონისა და ჰორადიზის ოკუპაციის გამო.
საბჭომ, ასევე დაგმო აზერბაიჯანში მცხოვრებ მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმები და დაბომბვები, რისთვისაც სომხეთის მთავრობას მოუწოდა გამოეყენებინა თავისი გავლენა მთიანი ყარაბაღის სომხების მიერ წინა უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების განხორციელებისა და დაცვის საქმეში.
საბოლოოდ, საბჭომ გენერალურ მდივანს და საერთაშორისო ორგანიზაციებს მოუწოდა, დაუყოვნებლივ გაეწიათ ჰუმანიტარული დახმარება დაზარალებული სამოქალაქო მოსახლეობისთვის, განსაკუთრებით კი დევნილებისთვის.
ახალი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე.1835 წელს ამპირის სტილში, არქიტექტორ ორდენოვის პროექტით გადააკეთეს ეგვტერები, სატრაპეზო და სამრეკლო.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე, ხოლო ეგვტერები მოციქულების პეტრესა და პავლეს და ფლოროსისა და ლავროსის სახელზე.
ითვლება, რომ ტაძარი ააგეს 1531 წელს და მანამდე მის ადგილზე იდგა ხის ეკლესია, რომელიც ნიკოლო-პეშნოშკის მონასტრის მეტოქის ნაწილს წარმოადგენდა.
ისტორიკოსი ივან თოქმაქოვი თვლის, რომ ტაძარი თავდაპირველად ააგეს 1497 წელს, ხოლო 1523 წელს გაარემონტეს, ხოლო 1530 წელს მიაშენეს ეგვტერი სერგი რადონეჟელის სახელზე.
საუკუნის ბოლო წლებში ეკლესიას ჰქონდა სამხრეთის ეგვტერი სერგი რადონეჟელის სახელზე, ხოლო ტაძრის ჩრდილოეთით ააშენეს მცირე ეკლესია ორმოცი სებასტიელი მოწამის სახელზე.
თავდაპირველად მცირე კუბის ფორმის შენობა სრულდებოდა სამნაწილიანი აფსიდით, რომელიც თავის მხრივ სრულდებოდა სამი თავით, რომელზეც დაყენებული იყო პირამიდული კოკოშკინები.
კრეტულ ლიტერატურაში განსაკუთრებით წინ იწევს ჟანრების მრავალფეროვნებისკენ მიდრეკილება, რაც ტიპოლოგიურად რენესანსული ლიტერატურული პროცესისათვის იყო დამახასიათებელი.
სტეფანოს სახლიკისი განსაკუთრებით მკაცრად უდგება კრეტელ ქალებს და წარმოგვიდგენს სატირულ თხზულებებს: „სინაქსარი კეთილშობილ ქალთა და ღირსეულთა გამგებელთა“, „არქიმავლისტრები“, „სათათბირო“.
კრეტულ ლიტერატურაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია პასტორალურ პოემას „კრეტელი ქალი“, რაც იმდროინდელი იტალიური პასტორალური იდილოს ერთგვარ მიბაძვას წარმოადგენს.
ვენეციელების ბატონობის დროს ბერძენ არისტოკრატიას არ გაუწყვეტია კავშირი ავთენტურ კულტურასთან და ამავდროულად, აქტიურად განაგრძობდა ევროპასთან დაახლოებას, რაც ძირითადად გამოიხატა ლიტერატურის, თეატრისა და მხატვრობის აღორძინებაში.
იგი ასევე ცნობილია კრეტული რენესანსის სახელწოდებით, რამდენადაც ამ პერიოდიდან იწყება ბერძნულ ლიტერატურაში ანტიკურ თემატიკასთან დაბრუნება, ანტიკური აზროვნებისთვის დამახასიათებელი ნიშნების აღორძინება, ადამიანისაკენ შემობრუნება და ანტიკურისა და ქრისტიანულის ერთმანეთთან შერწყმა და სინთეზირება.
ამ პერიოდში იქმნება და იდგმება კრეტელი დრამატურგისა და პოეტის ვინჩენცო კორნაროსის დრამა „ეროტოკრიტოსი“, რომელშიც გადმოცემულია არეტუზასა და ეროტოკრიტოსის სასიყვარულო ისტორია.
ამ ნაწარმოებით კორნაროსმა შეძლო დრამატული და ეპიკური სტილის სინთეზი, ყურადღება გაემახვილებინა ანტიკური ბერძნული თეატრის მოდელზე და მოენახა ფორმა, რომელსაც ადეკვატურად აღიქვამდა კრეტელი საზოგადოება და დიდ პოპულარობასაც მოუტანდა ავტორს.
ს „აგროკონსორციუმი წეროვანმა“ აღადგინა ჟურნალი „გუთნის დედა“, რომელიც გამოდიოდა ყოველთვიურად ორი წლის განმავლობაში და ლევან ბერაია მეგობრებთან და პარტნიორებთან ერთად (ჯუმბერ პატიაშვილი, ავთანდილ ჩინჩალაძე, რეზო კიკალიშვილი, ლევან ბერიაშვილი; რედ.: ელგა ფოლადაშვილი) იყო ამ ჟურნალის დამაარსებელი და რედკოლეგიის წევრი.
1977 წელს მუშაობა დაიწყო მიწათმოქმედების სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში ლაბორანტის თანამდებობაზე; 1992 წელს სოიასგან დაიწყო სხვადასხვა პროდუქტის წარმოება და დააპატენტა „სოიასაგან რძის მიღების ხერხი“.
1935-1937 წლებში ეკლესიაში მსახურობდა დეკანოზი პავლე გიორგის ძე ანსიმოვი, რომელიც დახვრიტეს 1937 წელს და რუსეთის მართლმადივებელმ ეკლესიამ 2005 წელს მღვდელმოწამის ხარისხში მოახდინა მისი კანონიზაცია.
1994 წლიდან იბეჭდება ქართულ ლიტერატურულ ჟურნალ-გაზეთებში („ლიტერატურული საქართველო“, „მნათობი“, „კარი“, „არილი“, „პარნასი“, „24 საათი“, „ლიტერატურული პალიტრა“, „ლიტერატურა – ცხელი შოკოლადი“, „ფოკუსი“, „საქართველოს რკინიგზა“, „ლიტერატურული გაზეთი“, „გალაკტიონი“ და სხვა).
მოსკოვის ყველა წმინდანის ტაძარი ააგეს კრასნოე-სელოში 1853 წელს, ერთ-ერთ უძველეს მოსკოვისპირა სოფელში, რომელიც ჯერ კიდევ - საუკუნეებში არსებობდა.
საუკუნის დასაწყისში ნოვო-ალექსეევკის მონასტერში ოთხი ტაძარი არსებობდა: ჯვართამაღლების, ალექსი ღვთისკაცის, ყველაწმინდისა და მიქაელ მთავარანგელოზის.
დროების“ რედაქციაში ხშირად იკრიბებოდნენ იმდროინდელი საქართველოს ცნობილი მწერლები, პოეტები და მიუხედავად იმისა რომ ეფემიამ ვერ მოახერხა გიმნაზიის დამთავრება, ეს საზოგადოებრივი წრე შესანიშნავი სკოლა იყო მისთვის.
ეფემიამ თავისი ნიჭი ლიტერატურაშიც სცადა, მაგრამ იმდენად დიდი იყო მისი სიყვარული თეატრის მიმართ, რომ უარი თქვა ყველაფერზე და თავისი ცხოვრება სცენას დაუკავშირა.
ქართული თეატრის სცენაზე ეფემია მესხმა 50 წელი იღვაწა, რომელიც დავით მესხმა ასე შეაფასა: „კოტემ და ფეფიკომ ქართული თეატრის ეპოქა შექმნეს, ეპოქა მომხიბლავი თამაშისა, რაც მანამდის ქართულ სცენას არ ენახა.
კვირაში ორჯერ მართავდნენ წარმოდგენებს ხარაზიშვილის ძველ თეატრში, სადაც იდგმებოდა კომედიები, დრამები, მელოდრამები, ალექსანდრე სუმბათაშვილ–იუჟინის, ავქსენტი ცაგარელის, გიორგი ერისთავის, პიესები.
სწორედ ქუთაისის სცენაზე ყალიბდება ეფემია დრამატული როლების შესანიშნავ შემსრულებლად, რომელმაც შექმნა მარგარიტა გოტიეს, მედეას, კატრინ იუბშეს, დალილას დაუვიწყარი სახეები.
ამ ოჯახმა ქართულ კულტურას შესძინა რამდენიმე მსახიობი, საზოგადო მოღვაწე, ჟურნალისტი და მწერალი: გიორგი მესხი , სერგეი მესხი , ივანე მესხი , ანა მესხი , კოტე მესხი , დავით მესხი , მარიამ მესხი .
იგი ასრულებდა როგორც კომედიურ, ისე დრამატულ როლებს: ქეთევან დედოფალი , ტურფა , ქეთევანი , დედა , თამარი , ზეინაბი , ოფელია, დეზდემონა , მარგარიტა გოტიე .
თავისუფლებისა და კავკასიელ ხალხთა გაერთიანების მიზნით პირველმა გამოთქვა სურვილი ჩამოეყალიბებინა კავკასიელ ქალთა საზოგადოება, რომელშიც ქართული ავტონომიურ სექციად მოიაზრებოდა.
ეფემია მესხის ხელშეწყობით ქუთაისელმა ვასილ ამაშუკელმა მოსკოვში შეისწავლა კინომატოგრაფია და მოსკოვიდან დაბრუნებულმა ჯერ ბაქოში დაიწყო მიკრო დოკუმენტური ფილმების გადაღება და საბოლოოდ – ქართული დოკუმენტური კინოხელოვნების უნიკალური ძეგლი „აკაკი წერეთლის მოგზაურობა რაჭა-ლეჩხუმში“ შექმნა.
იმდროინდელ გაზეთებში რეცენზენტები ერთხმად აღნიშნავდნენ, რომ ეფემია მესხი ქართული თეატრის დიდი შენაძენია და ულოცავდნენ ქართულ სცენას მის გამოჩენას.
ეფემია სიმონის ასული მესხი (დ. 11 ივლისი,1862, ქ. ქუთაისი — გ. 28 თებერვალი, 1941, თბილისი, დიდუბის პანთეონი) — ქართველი მსახიობი და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს დამსახურებული არტისტი .
მასში შესამჩნევ განვითარებას აღწევენ ორგანიზმები, რომლებიც ტბის სიღრმეში ბინადრობენ: ფიტო და ზოოპლანქტონები, ხოლო ფსკერული ცხოველებიდან — ამფიპოდები .
ჩრდილო, ჩრდილო-დასავლეთი და დასავლეთი სანაპირო, როგორც წესი, ფლატოვანია, კლდოვანი; ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში არის რამდენიმე გამოზიდვის კონუსი.
დროთა განმავლობაში ხის ეკლესია საკმაოდ შევიწროვდა, გარდა ამისა, იგი მუხერხებლად იდგა მონასტრის საავადმყოფოსა და სამეურნეო ეზოს შორის, ამიტომ გადაწყდა 1906 წელს, იგი შეეცვალათ უფრო დიდი ქვის ეკლესიით.
ახალი აგურის ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარა მიტროპოლიტმა ანტონიმ 1908 წლის 21 ივნისს და შენდებოდა არქიტექტორ ვასილი კოსიაკოვის პროექტის მიხედვით.
ნოვოდევიჩის აღდგომის მონასტერში პირველი ტაძარი იყო ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ხის ეკლესია, რომელსაც საფუძველი ჩაუყარეს 1848 წლის 13 სექტემბერს.
სტუდენტმა კრიშიანის ვალდემარსმა საერთო საცხოვრებლის საკუთარი ოთახის კედელზე გამოაკრა მანიფესტი სადაც ის საკუთარ თავს ლატვიელად აცხადებდა, რაც იმ დროს წარმოუდგენელი იყო.
იგი დაეუფლა გერმანულ და ფრანგულ ენებს, გაეცნო იმ დროის მოწინავე იდეებს, აქტიურად ადევნებდა თვალყურს საქართველოში მიმდინარე მოვლენებს და პარალელურად დიდი მონდომებით სწავლობდა მედიცინას.
ეკატერინე მელიქიშვილის გარდა, „უღელში“ სხვა ქართველი ქალებიც იყვნენ გაერთიანებულები: კატო და ოლიმპიადა ნიკოლაძეები, ოლგა გურამიშვილი , პელო ნაცვლიშვილი, ბოგუმილა ზემიანსკაია.
ეკატერინე მელიქიშვილი-მესხი — ქართველი მწერალი, მთარგმნელი, გამომცემელი, წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი, საქართველოში პირველი ფემინისტური მოძრაობის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.
სასკოლო სეზონების პარალელურად მიმდინარეობს სტუდენტური სეზონებიც, რომელში მონაწილეობის მიღება ნებისმიერი უნივერსიტეტის ბალაკავრიატის საფეხურის სტუდენტებს შეუძლიათ.
2019 წელს ამოქმედდა „წიგნების თაროს“ აპლიკაცია #წიგნებისთარო, რომელიც ინტელექტსა და წიგნიერებაზე ორიენტირებული პირველი ინტერაქტიული მობილური მედიასივრცე გახლდათ ახალგაზრდებისთვის.
აპლიკაციის მომხმარებლებს შეეძლოთ სხვადასხვა სოციალური, ლიტერატურული და კულტურული თემატიკის ბლოგების, სურათებისა თუ ვიდეოების ატვირთვა აპლიკაციაში, რომელიც განთავსებული -სა და -ს პლატფორმებზე იყო.
კითხვის დასმისთანავე გაცემული თითოეული სწორი პასუხი 3 ქულით ფასდება, დამატებითი დროის განმავლობაში გამოცნობის შემთხვევაში - 2 ქულით, ხოლო თუ ამის შემდეგ პასუხის გასაცემად წამყვანის მინიშნება გახდა საჭირო, სწორი პასუხი 1 ქულით შეფასდება.
2008 წელს ანა პავლოვამ რუსეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში იასპარეზა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, რომელიც გუნდისათვის კრახით დასრულდა — რუსებმა გუნდურ ჩათვლაში მეოთხე ადგილი დაიკავეს ჩინეთის, აშშ-ის და რუმინეთის ნაკრებების შემდეგ და მედლების გარეშე დარჩნენ.
ბჯენით ხტომებში, მიუხედავად მაღალ ტექნიკურ დონეზე განხორციელებული ორი ნახტომისა, მსაჯებმა მეორე მცდელობა 0 ქულით შეაფასეს, რადგან შენიშნეს, რომ მან მოძრაობა მწვანე შუქსიგნალის ანთებამდე დაიწყო.
მოულოდნელი ჩავარდნით გამოწვეულმა დაძაბულობამ კი შემდგომ ტურნირში-თავისუფალ ვარჯიშში გამოსვლისას პოვა ასახვა, რის გამოც პავლოვამ დღე უმედლოდ დაასრულა .
ორი დღის შემდეგ, დვირზე ასპარეზობაში პავლოვა ისევ მინიმალური, 0.05 ქულით ჩამორჩა მესამეადგილოსან ჩინელ ვეტერან ტანმოვარჯიშე ფეი ჩენს და კვლავ მედლის გარეშე დარჩა.
თითქმის 1 წლის შემდეგ, 2009 წლის ნოემბერში პავლოვამ განაახლა ვარჯიში და 2009-2010 წლების სეზონში მხოლოდ ადგილობრივ ტურნირებში მონაწილეობდა, 2011 წელს კი საერთაშორისო ასპარეზზეც გამოჩნდა და ტრნავას თასზე ვერცხლი, ვორონინის თასზე კი-ბრინჯაო მოიპოვა, თუმცა, ნაკრებში ადგილის შესანარჩუნებლად ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა.
გამძაფრებული კონკურენციის ფონზე, რუსეთის ნაკრებში აღარ გამოხატავდნენ ინტერესს ვეტერანი სპორტსმენის მიმართ, რომელიც ცდილობდა, რომ ტრავმის შემდგომ დაებრუნებინა ძველებური ფორმა.
2012 წლის ოლიმპიადისათვის, ნაკრების ხელმძღვანელობა გეგმავდა, რომ ახალი შემადგენლობით აღედგინა პეკინის ოლიმპიადაზე განცდილი მარცხის გამო შელახული რეპუტაცია.
თავად პავლოვა თვლიდა, რომ ნაკრებიდან მისი გარიყვის კიდევ ერთი მიზეზი იყო მის მიერ რამდენჯერმე ხმამაღლა გამოთქმული უკმაყოფილება რუსეთის მიმდინარე პოლიტიკური გადაწყვეტილებების გამო.
საერთაშორისო ასპარეზზე მისი დებიუტი 2000 წელს, ჭაბუკთა შორის ევროპის ჩემპიონატზე შედგა, სადაც მან ოქროს მედალი მოიპოვა ნაირსიმაღლის ორძელზე ასპარეზობაში.
მიუხედავად იმისა, მცირე ასაკის გამო ვერ შეძლო მოზრდილთა 2001 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე გამოსვლა, პავლოვას ნება დართეს, რომ ეასპარეზა კეთილი ნების თამაშებზე, სადაც მან დვირზე ასპარეზობაში ვერცხლის მედალი მოიპოვა.
2002 წელს იგივე მიღწევა გაიმეორა უკვე უფროს ასაკობრივ ჯგუფში, ჭაბუკთა შორის ევროპის ჩემპიონატზე კი ოთხი მედალი მოიპოვა, მათ შორის სამი ოქრო .
მიუხედავად იმისა, რომ ერთ-ერთ ფავორიტად მიიჩნეოდა, ნაირსიმაღლის ორძელზე ვარჯიშისას პავლოვა იარაღიდან ჩამოვარდა, რის გამოც პირად ჩათვლაში მრავალჭიდის ფინალურ ეტაპზე ასპარეზობის უფლება დაკარგა.
იმავე წელს პავლოვა რუსეთის ჩემპიონი გახდა, რამაც მას საშუალება მისცა, ეროვნული ნაკრების წევრი გამხდარიყო და 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ეასპარეზა.
დიდი მოლოდინის მიუხედავად, ათენში რუსეთის ეროვნულმა ნაკრებმა გუნდურ ასპარეზობაში მხოლოდ მესამე ადგილი დაიკავა რუმინეთისა და აშშ-ის ნაკრებების შემდეგ.
მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ აღმოჩნდა საკმარისი მედლისათვის მრავალჭიდში (პავლოვა მხოლოდ 0,025 ქულით ჩამორჩა მესამეადგილოსან ჩინელ ნან ჟანგს), სამაგიეროდ, გზა გაუხსნა ფინალისაკენ ბჯენით ხტომებსა და დვირზე ასპარეზობაში.
ბჯენით ხტომაში პავლოვამ ბრინჯაოს მედალი დაისაკუთრა, დვირზე კი ისევ მინიმალური ქულით ჩამორჩა მესამეადგილოსან რუმინელ ალექსანდრა ჯეორჯიანა ერემიას და საპრიზო სამეულს მიღმა დარჩა.
2003 წელს შედგა პავლოვას მსოფლიო დებიუტი უფროსთა ასაკობრივ ჯგუფში, წლის დასაწყისი წარმატებული აღმოჩნდა — ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე რუსეთის ქალთა და ვაჟთა შერეული ნაკრები ჩემპიონი გახდა და პავლოვამ თანაგუნდელებთან ერთად, ოქროს მედალი დაიმსახურა.
თუმცა, მსოფლიო ჩემპიონატზე, უკვე რუსეთის ქალთა ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში, როგორც პავლოვას, ისე-რუსეთის გუნდის გამოსვლა სუსტი აღმოჩნდა-მხოლოდ მეექვსე ადგილი.
პირად ჩათვლაში პავლოვამ გადალახა საკვალიფიკაციო ეტაპი მრავალჭიდსა და თავისუფალ ვარჯიშში და ფინალურ ეტაპზე გამოსვლის უფლებაც მიიღო, მაგრამ დაშვებული შეცდომების გამო, საპრიზო ადგილებს მიღმა დარჩა.
კარიერის მანძილზე პავლოვა გახდა 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ორგზის ბრინჯაოს, 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს და ევროპის ჩემპიონატების ოთხგზის ვერცხლის და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი.
2008 წლის ნოემბერში შტუტგარტში ჩატარებულ მსოფლიო თასზე პავლოვამ მოახერხა ბრინჯაოს მედლის აღება ბჯენით ხტომაში, მაგრამ, დვირზე ასპარეზობისას მუხლის მძიმე ტრავმა მიიღო-მყესები გაუწყდა, რის გამოც ოპერაცია დასჭირდა.
რა თქმა უნდა, ვიმედოვნებ რომ ტანვარჯიშში დაბრუნებას შევძლებ, მაგრამ მთლიანად დარწმუნებული არ ვარ"— განაცხადა მან ინტერვიუში, ტურნირის შემდეგ.
2005 წლის ევროპის ჩემპიონატი წარმატებული აღმოჩნდა პავლოვასათვის-მან მრავალჭიდსა და ბჯენით ხტომებში ვერცხლის, დვირზე კი-ბრინჯაოს მედლები მოიპოვა, თუმცა, იგივე ვერ გაიმეორა იმავე წელს მელბურნში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე-მრავალჭიდში მეშვიდე , ბჯენით ხტომაში მეხუთე , დვირზე კი-მეექვსე ადგილი დაიკავა.
2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე პავლოვამ რუსეთის ეროვნულ ნაკრებთან ერთად ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა, თუმცა, პირად ჩათვლაში კვლავ მცირედი დააკლდა საპრიზო ადგილამდე-ბჯენით ხტომაში მეხუთე, ხოლო დვირზე ვარჯიშში-მეოთხე ადგილს დასჯერდა.
წინა ორი საუკუნის მაგალითებმა ანას აჩვენა, რომ ბიზნესის წარუმატებლობა მნიშვნელოვან ზეგავლენას არ მოახდენდა ეკონომიკაზე, თუ აღკვეთილი იქნებოდა ამ შედეგების გავრცელება ფინანსურ ბაზრებზე.
18 წლის ასაკში დაამთავრა „ “ ბერნარდის კოლეჯში და 1935 წელს, 19 წლისამ უკვე ეკონომიკის მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა კოლუმბიის უნივერსიტეტში.
1940 წელს, გაზეთში „ეკონომიკის და სტატისტიკის მიმოხილვა“ გამოქვეყნდა მისი პირველი სტატია „ბრიტანული აქციების ფასები“, რომელიც არტურ გეიერთან და ისაია ფინკელშტეინთან ერთად დაწერა.
ამერიკელმა ეკონომისტმა და -ის მიმომხილველმა პოლ კრუგმანმა ანა შვარცი მოიხსენია, როგორც „მონეტარული პოლიტიკის ერთ-ერთი ყველაზე ღრმად მცოდნე პროფესიონალი“.
შვარცს ყველაზე დიდი აღიარება მოუტანა მილტონ ფრიდმანთან ერთად შექმნილმა ნაშრომმა „აშშ-ის მონეტარული პოლიტიკის ისტორია, 1867–1960“,რომელიც 1963 წელს გამოიცა.
1941 წელს ის შეუერთდა ეკონომიკური კვლევის ეროვნული ბიუროს ჯგუფს და მთელი დარჩენილი ცხოვრების მანძილზე ამ ორგანიზაციის ნიუ-იორკის ფილიალში მუშაობდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ანა სწავლებითი პროცესით მხოლოდ მცირე ხნის განმავლობაში იყო დაკავებული, მაინც შეძლო აქტიურად გაეზიარებინა თავისი მიდგომა ეკონომიკური პროცესების შესწავლისადმი, რაც მდგომარეობდა იმაში, რომ აწმყოში მიმდინარე მოვლენების უკეთ გასაგებად საჭირო იყო შეესწავლათ მაგალითები, რომლითაც უხვად გვამარაგებდა ისტორია.
არტურ გეიერთან და უოლტ უიტმენ როსტოუსთან თანამშრომლობის შედეგად ანა შვარცმა შექმნა მონუმენტური ნაშრომი „ბრიტანეთის ეკონომიკის ზრდა და რყევები, 1759–1859: ბრიტანეთის ეკონომიკური განვითარების ისტორიული, სტატისტიკური და თეორეტიკული მიმოხილვა.
წიგნის გამოცემის პროცესი შეაფერხა მეორე მსოფლიო ომმა, ამიტომ ფართო საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომი გახდა 1953 წელს ორ ტომად გამოქვეყნებული ნაშრომის სახით და მაშინვე მოიპოვა იმდროინდელი სწავლულებისგან აღიარება.
ხოლო 2007 წლის შემდეგ მისი ინეტრესის სფერო გახდა აშშ-ის ჩარევის შედეგების შესწავლა უცხოურ სავლუტო ბაზარზე, რისთვისაც ის იყენებდა ფედერალური სარეზერვო სისტემის მონაცემებს 1962 წლიდან.
1691 წელს მიაშენეს ეგვტერები ანტონია და თეოდოსია პეჩორელების და ნიკოლოზ სავირველთმოქმედის სახელზე, სწორედ ამის შემდეგ ტაძარს წმინდა ნიკოლოზის სახელი ეწოდა.
ქვენიფნევი მოხსენიებულია ქსნის საერისთავოს იმ დიდ ციხეთა შორის, რომელთა აღება მეფე დავით -მ ვერ მოახერხა: ". და მოაოხრეს ყოველი ცხრაზმის ხევი გარეშე ციხეთა, და ციხეთა ჰბრძოდეს ქუენიფნევს, არამედ ვერ აიხუნეს და შდ წელ გაგრძელდა ჰომი მათი".
გალავნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში დგას ნახევრად დანგრეული კოშკი, რომლის გეგმა შიგნიდან კვადრატულია, ხოლო დასავლეთი კედელი გარედან მომრგვალებულია.
ქსნის ერისთავების ციხე-დარბაზი — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლარგვისის სამხრეთით 2 კილომეტრზე, იფნევში.
მარტინოვის საავადმყოფოს ეზოში კარის ეკლესიის აგების შესახებ საუბარი წლების განმავლობაში მიმდინარეობდა, როგორც სასულიერო პირების, ასევე ქალაქის მთავრობის რიგებში.
სიტუაცია რადიკალურად შეიცვალა, როდესაც ვაჭრის ქვრივმა ალექსანდრა გორბუნოვამ, მეუღლის პატივისცემის ნიშნად გაიღო 4 000 მანეთის შემოწირულობა.
ასევე შეუკვეთეს დიდი ზარი, რომელიც დაამზადა ოსტატმა ივანე მოტორინმა, რომელმაც ასევე შესწირა კიდევ ხუთი ზარი.1775 წელს ტაძარს დასავლეთიდან მიაშენეს სატრაპეზო კლასიციზმის სტილში, რამაც ძლიერ შეცვალა ტაძრის პირვანდელი სახე.
ხის, დამწვარი სატრაპეზოს ადგილზე 1817-1823 წლებში ააგეს ახალი კლასიკური სტილის ტაძარი, მასში განთავესებული იყო ორი ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და თეოდოსი დიდის სახელზე.
1390 წლისთვის ამ ტერიტორიაზე არსებობდა წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ბოლოტის მონასტერი, რომლის ფარგლებშიც შედიოდა ხის ტაძარი, რომელიც 1625 წლის წყაროებში მოიხსენიება, როგორც ბერსენევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი.
ბოლოდროინდელმა ავტოსომიურმა და მიტოქონდრიული დნმ-ის ტესტირებებმა ერთხელ და სამუდამოდ ცხადყო, რომ მუმია ქალისაა და ის ფარაონ ტუტანხამონის დედაა.
სამარხში 55 აღმოჩენილი მუმიის იდენტიფიცირებასთან დაკავშირებითაც არ არსებობს ერთიანი მოსაზრებები: ეგვიპტოლოგთა ნაწილი, მათ შორის ზაჰი ჰავასი, თვლის, რომ ამ სამარხში აღმოჩენილი მუმია ფარაონ ეხნატონს ეკუთვნის, ხოლო ნაწილი, მათ შორის ანთროპოლოგი ჯოის ფილერი, თვლის, რომ მუმია საიდუმლოებით მოცულ ფარაონ სმენხკარასია.
ნათესაური კავშირი ამცირებს იმის შესაძლებლობას, რომ ახალგაზრდა ლედის მუმია ნეფერნეფერუატენ ნეფერტიტის ან ეხნატონის მეორე ცოლს კიიას ეკუთვნოდეს, რადგანაც არცერთი არსებული არტეფაქტი არ მიუთითების ფარაონის ცოლებზე, რომ ისინი „მეფის დები“ ან „მეფის ქალიშვილები“ იყვნენ.
იმის შესაძლებლობა, რომ მუმია სიტამუნს, ისეტს ან ჰენუტანებს ეკუთვნოდეს, ნაკლებად სავარაუდოა, რადგანაც ისინი ფარაონ ამენჰოტეპ -ის ქალიშვილები და ცოლები იყვნენ, ეხნატონი კი, რომელიმე მათგანზე რომ დაქორწინებულიყო, ისინი ნეფერტიტის, როგორც მთავარი დედოფლის ადგილს დაიკავებდნენ.
სავარაუდოდ, მუმია ამენჰოტეპ -ის ქალიშვილებიდან ერთ-ერთს — ნებეტაჰს ან ბეკეტატენს ეკუთვნის, რადგანაც მათი, როგორც ამენჰოტეპ -ის ცოლობის დამადასტურებელი არცერთი დოკუმენტი არ მოიპოვება.
ალელების შესწავლის შემდეგ, გაჩნდა თეორია, რომლის მიხედვითაც ახალგაზრდა ლედი ეხნატონისა და ნეფერტიტის ქალიშვილი და სმენხკარას ცოლი მერიტატონია.
ახალგაზრდა ლედის მუმია სამარხში 35 ორ სხვა მუმიასთან ერთად იპოვეს: ერთ-ერთი ახალგაზრდა ბიჭის მუმიაა, რომელიც დაახლოებით 10 წლის ასაკში გარდაცვლილა და სავარაუდოდ, ამენჰოტეპ -ის ვაჟს, ვებენსენუს მუმიაა.
სმიტმა აღნიშნა, რომ ანტიკური სამარხების მძარცველებს მუმიის მკერდის წინა კედელი დაემტვრიათ, მარჯვენა ხელი კი მხარს ქვევით მთლიანად მოეგლიჯათ.
ახალგაზრდა ლედი — არაფორმალურად ასე ეწოდება ეგვიპტეში, მეფეთა ველზე, სამარხში 35 აღმოჩენილ მუმიას, რომელიც 1898 წელს, ფრანგმა არქეოლოგმა, ვიქტორ ლორემ აღმოაჩინა.
ფიქრობდნენ, რომ ეს ჭრილობა, რომელმაც ყბის ნაწილი გაანადგურა, ასევე, სამარხის მძარცველთა მოქმედების შედეგი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ხელახალი გამოკვლევებისას, დნმ-ის ტესტირებამ და კომპიუტერულმა ტომოგრაფიულმა სკანირებამ აჩვენა, რომ ახალგაზრდა ლედის ჭრილობა სიკვდილამდე ადრე მიაყენეს და დაზიანება სასიკვდილო აღმოჩნდა.
მუშაობდა სკოლაში, შემდეგ სოხუმის სამედიცინო სასწავლებელში, აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, 1989 წლიდან თსუ სოხუმის ფილიალის დოცენტია.
არის აფხაზეთის მწვანეთა მოძრაობის თავმჯდომარე, საქართველოს ეკოლოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი მწვანეების პარტია, საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი როგორც აფხაზეთის არ-ის დეპუტატი და საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
2016 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე სიმონა ამანარის შემდეგ ის პირველი ქალი ტანმოვარჯიშე ქალია, რომელმაც „-“ ღონისძიებაში ზედიზედ ორივე ოლიმპიურ თამაშეზე მედლები მოიპოვა, ასევე სვეტლანა ხორკინას შემდეგ პირველად სწორედ მან შეძლო ზედიზედ ორივე ოლიმპიურ თამაშზე „ “ ღონისძიებაში ოქროს მედლების მოპოვება.
მუსტაფინა 7 ოლიმპიური მედლით სვეტლანა ხორკინასთან ერთად რუს ტანმოვარჯიშეებს შორის პირველ ადგილს იკავებს მოპოვებული ოლიმპიური მედლების რაოდენობის მიხედვით .
2009 წლის მარტში, ბრიანსკში გამართულ რუსეთის ეროვნულ ჩემპიონატზე უფროსთა დივიზიაში „-“ ღონისძიებაში 58,550 ქულით მუსტაფინამ პირველი ადგილი დაიკავა.
რუსმა მთავარმა მწვრთნელმა, ალექსანდრე ალექსანდროვმა სინანულითთ აღნიშნა ის ფაქტი, რომ „ამ ასაკის გოგონებს უფროსთა შორის საერთაშორისო შეჯიბრებებზე გამოსვლა არ შეუძლიათ.
მამისი ფარხატ მუსტაფინი, ვოლგელი თათარი, 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს მედალოსანია ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში, დედა კი, რუსი ელენა მუსტაფინა ფიზიკის მასწავლებელია.
2008 წლის მარტში საფრანგეთში გამართულ ქალთა მხატვრული ტანვარჯიშის ევროპის ჩემპიონატზე, მუსტაფინამ რუსეთის უმცროსთა ეროვნულ ნაკრებთან ერთად ოქროს მედალი მოიპოვა, ინდივიდუალურ „-“ ღონისძიებაში კი — ვერცხლის მედალი .
1876 წელს მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძრის წინამძღვარმა მიტროპოლიტ ინოკენტის გადასცა თხოვნა რათა აეშენებინა ბოგოროდსკოეს აგარაკზე ხის ეკლესია ზაფხულის ღვთისმსახურებისთვის.