polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მრავალი თბილისელი მუსლიმანი, რომლებიც განათლების მისაღებად ამ ნისბით გაემგზავრნენ ახლო და შუა აღმოსავლეთის დიდ კულტურულ ცენტრებში, სამუდამოდ დარჩნენ იქ საცხოვრებლად.
ისინი მოღვაწეობდნენ ბაღდადში, დამასკოში, ისპაანში, კაიროში, ალექსანდრიაში, იერუსალიმში, ნიშაბურში; - საუკუნეებში შეიმჩნევა მათი მიგრაცია მცირე აზიის ქალაქებში.
რამდენიმე ალ-თიფლისმა, თავისი წვლილი შეიტანა შუა საუკუნეების მუსლიმანური კულტურის განვითარებაში, მათ შორის იყვნენ: ისა ალ-რაკი ალ-თიფლისი საუკუნის ექიმი, ასტროლოგი, ავტორი შრომისა „მედიცინა“.
მის შრომებს, რომელთაგან ერთი – „საქებარი და საძრახისი თვისებები“ – მიეძღვნა თბილისის ამირას ალი იბნ ჯაფარს, ჩვენამდე არ მოუღწევია; ჰუბაიშ ალ-თიფლისი ს.
მას ეკუთვნის მრავალი ნაშრომი ფილოლოგიაში, მედიცინაში, ასტრონომიაში, ასტროლოგიაში; სახელოსნო ტრაქტატი „ხელობათა აღწერა“ არაბულ და სპარსულ ენებზე.
ცხოვრობდა ბაღდადში; საუკუნის 50-იანი წლებიდან – რუმის სასულთნოს ქალაქ კონიაში; ნაჯმ ალ-დინ ალ-თიფლისი , მუჰადისი, სუფი შეიხი, იმამი, პოეტი.
კონსოლის შექმნის იდეა ბაერს 1966 წლის აგვისტოში მოუვიდა და სამი წლის განმვალობაში მან, ბილ ჰარისონთან და ბილ რაშტან ერთად შექმნა კონსოლის შვიდი წარმატებული პროტოტიპი.
მეშვიდე პროტოტიპი, ცნობილი როგორც „ “, ნაჩვენები იქნა რამდენიმე მწარმოებლისთვის, რის შემდეგაც 1971 წლის იანვარში კომპანია დათანხმდა მის წარმოებას.
მოთამაშეები ეკრანზე ათავსებენ პლასტიკურ გადასაკრავს ვიზუალური ეფექტების მისაღებად, სადაც ერთი ან ორი მოთამაშე აკონტროლებს თავიანთ წერტილებს კონტროლერზე არსებული სამი ღილაკის საშუალებით.
ნინტენდოს ახალი კონსოლის შექმნა აიძულა 2014 წელს განცდილმა ფინანსურმა დანაკარგებმა, გამოწვეული წინა კონსოლის, -ის ცუდი გაყიდვებით და ასევე მობილური თამაშების მხრიდან კონკურენციით.
ნინტენდომ გადაწყვიტა აერჩია უფრო სტანდარტული ელექტრონული კომპონენტები, როგორიც არის ჩიპსეტზე დაფუძნებული -ს -ს ხაზი, რათა გაეადვილებინა კონსოლთან მუშაობა პროგრამისტებისთვის და თავსებადი ყოფილიყო ყველა არსებულ თამაშის ძრავებთან.
ისგან განსხვავებით, რომელიც ყველანაირად ცდილობდა გარე დეველოპერების მხარდაჭერას, თუმცა ამ მხრივ კრახი განიცადა, ნინტენდომ წინასწარ დაიწყო მესამე მხარის დეველოპერებისა და გამომცემლების ძებნა, რათა დახმარებოდნენ -ის ვიდეო თამაშების ბიბლიოთეკის გამდიდრებაში.
კონსოლი გამოიყენებს --ის უსადენო კონტროლერს, რომელიც შეიცავს სტანდარტულ ღილაკებს, მოძრაობის დეტექტორს და ახასიათებს მაღალი გარჩევადობის ტაქტილური უკუკავშირი.
ს გააჩნია ონლაინ გეიმინგის მხარდაჭერა სტანდარტული ინტერნეტ კავშირის მეშვეობით, ისევე როგორც ლოკალური უსადენო - ქსელის მხარდაჭერა -ის სხვა კონსოლებთან დასაკავშირებლად.
დეველოპერები -ს მიიჩნევენ ჰიბრიდულ კონსოლად; ის დაპროექტებულია, ისე რომ შეუძლია შეასრულოს როგორც სახლის კონსოლის ფუნქცია, ასევე პლანშეტური კომპიუტერის ფუნქცია სენსორული ეკრანის დახმარებით.
კონსოლის რეჟიმში მუშაობს სპეციალურად შექმნილი ხელსაწყოს, დოკ-სადგურის მეშვეობით, ხოლო პლანშეტად გამოყენებისთვის საჭიროა მისი სადგურიდან ამოღება, ასევე შესაძლებელია სამაგიდო რეჟიმში დაყენება, რისი წყალობითაც თამაში შეუძლია რამდენიმე მოთამაშეს.
კონსოლის ყველაზე გაყიდვადი თამაშია 2017 წელს გამოსული „ 8 “ 46.82 მილიონი გაყიდული ეგზმპლარით, რომელსაც უმაღლესი შეფასებები ჰხვდა წილად ვიდეო თამაშების კრიტიკოსებისგან.
ავამი ლიგამ მუჯიბურ რაჰმანის ხელმძღვანელობით ქვეყნის პარლამენტში აღმოსავლეთ პაკისტანისათვის გამოყოფილი 162 ადგილიდან მიიღო 160 ადგილი.
შუმერულ ლიტერატურაში გამოიყოფა შემდეგი ძირითადი ჟანრები: ეპოსი , რელიგიური ჰიმნები, გოდებანი, სატრფიალო ლირიკა, გაბაასებანი, შეგონებანი.
განსაკუთრებით პოპულარული იყო ინანასა და დუმუზის მითოლოგიური ციკლი, კერძოდ, ინანას ჩასვლა ქვესკნელში და დაბრუნება, დუმუზის დევნა ქვესკნელის მაცილებისაგან და მისი დაღუპვა.
სარგონ აქადელის ასულს, მთვარის ღმერთის ქურუმ ქალს, ენხედუანას მიეწერება ინანასადმი მიძღვნილი რამდენიმე ჰიმნი, სადაც იგი თავს ავტორად აცხადებს და პოეტურ შემოქმედებას მშობიარობას ადარებს.
არქაულობის ბეჭედი აზის გილგამეშის ციკლის სიმღერა-ლეგენდებს, რომლებშიც წაშლილია ზღვარი ღმერთებსა და ადამიანებს შორის (უმწეო ქალღმერთი ინანა შველას სთხოვს გმირ გილგამეშს, ქალწული ინანა ვიღაც მებაღის ძალადობის მსხვერპლი ხდება და სხვ.).
ეპოსში ვხვდებით ბევრ მოტივს, რომელიც შემდგომ ჯადოსნური ზღაპრის შემადგენელი ნაწილი გახდა (ფრთოსნისა და გველეშაპის მტრობა, ტყეში დაბნევა, ღრმა ძილი, დამხმარე ჯადოსნური პერსონაჟები და საგნები და სხვ.).
სიმონოსეკის ზავით ჩინეთი ცნობდა კორეის დამოუკიდებლობას, უთმობდა იაპონიის ლიაოდუნის ნახევარკუნძულს თავისი ბაზებით, კუნძულ ტაივანს და პენჰულედაოს კუნძულებს.
სიმონოსეკის ზავმა მტრული გამოძახილი პოვა მეფის რუსეთში, გერმანიასა და საფრანგეთში, რომლებსაც გარკვეული ეგოისტურ-აგრესიული მიზნები ამოქმედებდათ ჩინეთის მიმართ.
მან წინააღმდეგობა ვერ გაუწია მასთან შედარებით პატარა მეზობლის აგრესიას, ვერ შეძლო ფეოდალური ჩინეთის განმტკიცება, ვერ დაიცვა მისი სუვერენიტეტი.
1894 წლის ოქტომბრიდან იაპონელებმა საომარი მოქმედებები გადაიტანეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთის ტერიტორიაზე, სადაც ხელთ იგდეს მნიშვნელოვანი სტრატეგიული ბაზები.
ევროპის დიდი სახელმწიფოები და აშშ, რომელთა პარპაში ჩინეთის ტერიტორიაზე ამ ქვეყნის ავბედობის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი იყო, მშვიდად აკვირდებოდნენ ჩინეთ-იაპონიის ომს.
ჩინეთ-იაპონიის ომში, მიუხედავად იმისა, რომ ჩინეთი აშკარა აგრესიის ობიექტი იყო, იაპონია კი აგრესორი, ჩინელი ხალხის ფართო მასა პასიური დარჩა.
ასეთ ვითარებაში ომის გაგრძელების შეუძლებლობა კარგად დაინახა ჩინეთის რეაქციულმა ზედაფენამ, რომელმაც 1895 წლის თებერვალში მიიღო გადაწყვეტილება ზავის დადების შესახებ.
ლი ხუნჯას მრჩევლის სახით თან ახლდა ამერიკელი დიპლომატი ფოსტერი, რომელმაც ცუდი სამსახური გაუწია მას და თავისი სახელმწიფოს ინტერესების შესაბამისად იაპონიის მხარე დაიკავა.
ჩინეთ-იაპონიის ომი 1894-1895 — დაპირისპირება ჩინეთსა და იაპონიას შორის, რომელიც იაპონიის დიდი სტრატეგიული გამარჯვებით დასრულდა და რომელმაც აჩვენა ჩინეთის პოლიტიკური სისუსტე.
თავად ტოდმა დიდი როლი შეასრულა როგორც ალბომის ხმის დიზაინის, ასევე დასარტყმელი საკრავების პროგრამირების კუთხით, შეიტანა რა ნამუშევარში სიმებიანი და თითბერიანი არანჟირებები, ისევე, როგორც სხვა ინსტრუმენტების ელემენტები.
რანდგრენი და მისი წარმომადგენლები დაადანაშაულეს ალბომის ხმის პოლარიზაციის შეცდომით მასტერინგში, რის გამოც საბოლოო მიქსი, მუსიკოსების აზრით, „სუსტი“ გამოვიდა.
ჩაწერილი ამერიკელი მუსიკოს ტოდ რანდგრენის პროდიუსერობით, იგი არის ნაწილობრივ კონცეპტუალური ალბომი, რომლის თემების ცხოვრების ციკლები – სეზონები, დღეები და წლები.
სახელწოდებას ორმაგი მნიშვნელობა აქვს – იგი დაკავშირებულია ტოროლას ინგლისურ დასახელებასთან და სამეფო ფლოტის ტერმინთან „“, რაც ნიშნავს „სილულელის კეთებას“.
ძეგლი-ობელისკის პროექტის ავტორია როსტოველი მოქანდაკე, „ოლქარქპროექტის“ ყოფილი მთავარი არქიტექტორი, როსტოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის კათედრის ხელმძღვანელი გრიგორ ივანეს ძე ვლადიმირი .
2015 წლის ბოლოსა და 2016 წლის დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკს ჩაუტარდა კაპიტალური რემონტი, აღადგინეს ჩამოცვენილი მარმარილოს ფილები, კეთილმოაწყვეს ტერიტორია ობელისკის გარშემო.
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი დადგეს კომკავშირისა და კომუნისტური ქუჩების გადაკვეთაზე ქალაქ კონსტანტინოვსკში 1967 წლის ნოემბერში.
გალადრიელისა და კელებორნის ამბის“ ერთ-ერთ ვერსიაში საუბარია იმაზე, რომ გილ-გალადმა ნარია კირდანს გადასცა მას შემდეგ, რაც თავად იგი კელებრიმბორისგან მიიღო.
მაგრამ „გალადრიელისა და კელებორნის ამბის“ ერთ-ერთ შენიშვნაში წერია, რომ გილ-გალადი მესამე ეპოქის 3431 წელს ელოდა ლინდონის ადამიანთა და ელფთა ალიანსთან ერთად დატოვებას და სწორედ მაშინ დაუტოვა ნარია კირდანს.
როდესაც მესამე ეპოქის 1000 წელს განდალფი გამოჩნდა რუხ ნავსაყუდლებში, კირდანმა აღნიშნა, რომ იგი ჯადოსნებს შორის ყველაზე ბრძენი და დიდსულოვანი იყო და მას ნარია გადასცა.
პრობლემა მოგვარდა „უდინეზესთან თანამშრომლობით, რომელმაც „გრანადისგან“ ბევრი ფეხბურთელი შეიძინა, ხოლო „უდინეზესგან“ ანდალუზიურმა კლუბმა დუბლშემადგენლობით და აკადემიის ფეხბურთელებით მიიღო შევსება.
2009-10 წლების სეზონში „გრანადამ“ შეძლო პირველი ადგილის დაკავება რეგიონულ ჩემპიონატში, გაიმარჯვა პლეი-ოფში და 22 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა სეგუნდა დივიზიონში.
4 სეზონის შემდეგ, „გრანადაში“ მოვიდნენ მადრიდის „რეალის“ ყოფილი პრეზიდენტი ლორენცო სანსი და მისი შვილი პაკო, მათი დახმარებით კლუბმა შეძლო ჩემპიონატის მოგება და დონით მესამე ჩემპიონატში აღზევება.
2011 წლის 18 ივნისს, სეგუნდა დივიზიონის პლეი-ოფში „გრადანამ“ პენალტების სერიაში დაამარცხა „სელტა და სტუმრად გატანილი გოლის წესით „ელჩე“ , შედეგად 35 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა პრიმერა დივიზიონში.
ცენტრალური ნაგებობა ააგეს 1950-იან წლებში შრომის ორგზის გმირის, კოლმეურნეობა „მოსკოვის“ თავჯდომარის საიდხოჯა ურუნხოჯაევის ხელმძღვანელობითა და ინიციატივით.
სამხრეთის ფრთაში ამჟამად მდებარეობს მუზეუმი, რომელიც მოგვითხრობს არბობის და კოლექტივიზაციის ისტორიის შესახებ, რომელიც ტაჯიკეთში მიმდინარეობდა საბჭოთა პერიოდში.
გადარჩენის მცდელობისას ფინგონმა, თორონდორის დახმარებით იგი მოხსნა, მაგრამ იძულებული გახდა, მაედროსის ხელი მოეკვეთა, რათა ბორკილისგან გაეთავისუფლებინა.
ხედავდა რა, რომ ძმები საკუთარ ნათესავებთან მტრობას გამოიწვევდნენ, მაედროსმა ისინი ჰითლუმიდან გააძევა და მოგვიანებით მართავდა ჰიმრინგის გორასთან მდებარე მიწებს.
ფინგოლფინთან ერთად მან გაიმარჯვა დაგორ აგლარების ბრძოლაში და დაგორ ბრაგოლახის შემდეგ, ჰიმრინგი საბოლოოდ გაამყარა, როდესაც ელფთა სხვა სამეფოები დაეცა.
შეიტყო რა ბერენისა და ლუთიენის თავგადასავლის შესახებ, დიდი იმედით იგი ელფთა სხვა დინასტიებთან გაერთიანდა, შექმნა მაედროსის გაერთიანება, რომელსაც უნდა აეღო ანგბანდი.
პირველ ეპოქაში მაედროსი, მამამისი და მისი ძმები ფიცმა შუახმელეთში მიიყვანა, სადაც მათ ჩამოაყალიბეს დამალული სამეფოები და მორგოთს ომი გამოუცხადეს, ებრძოდნენ სხვა ელფებს და საბოლოოდ საკუთარი დინასტიების დანგრევა გამოიწვიეს.
საუკუნეში იმ ადგილზე, სადაც ამჟამად მდებარეობს ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ეკლესია, რამდენიმეჯერ მოხდა ღვთისმშობლის გამოცხადება.
მალევე ინგლისის დედა-დედოფალმა, ანრიეტა მარია ფრანგმა, რომელიც ასევე ლუის მამიდა იყო, წამოაყენა მისი ქალიშვილის, პრინცესა ჰენრიეტა ანა სტიუარტისა და ლუის ქორწინების წინადადება.
ამან ესპანელები გამოაცოცხლა, ფილიპე მიხვდა, რომ მისი და დიდხანს ვერ გაუწევდა წინააღმდეგობას ამდენ მსურველს, რის გამოც 1658 წელს საფრანგეთთან სამშვიდობო ხელშეკრულება გააფორმა.
ხელშეკრულების დადებისას ფილიპემ ასევე გააფორმა მარია ტერეზასა და ლუის საქორწინო კონტრაქტი, რომელსაც საოცარი მზითვის გამო ფრანგები არასდროს გააუქმებდნენ.
მათ განიხილეს და მოაგვარეს საფრანგეთსა და ესპანეთს შორის არსებული ყველა სადავო საკითხი, რის პარალელურადაც მაზარინი თავის დის შვილს გამუდმებით ცხვირწინ უტრიალებდა ლუის, რათა როგორმე შეჰყვარებოდა, თუმცა ამაოდ.
მარია ტერეზას მარიონეტული ქორწინება 1660 წლის 3 ივნისს შედგა ფუენტერაბიის ტაძარში, ესპანეთში, სადაც ლუის ესპანეთის პირველი მინისტრი წარმოადგენდა.
1671 წელს კი ჰენრიეტა ინგლისელის გარდაცვალების შემდეგ ფილიპ -ს მეორე ცოლი შერთეს — ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელი, შემოკლებით ლიზელოტა პფალცელი.
ლიზელოტა მარია ტერეზას ერთადერთი თანამოაზრე და გულითადი მეგობარი გახდა, რომელთან ერთადაც ხშირად თამაშობდა კარტს და დაუსრულებლად ესაუბრებოდა ხოლმე.
მარია ტერეზამ ერთხელ მას სახალხოდ უთხრა: „ოჰ, ლიზელოტა, შენ ხარ ისე ერთადერთი რამ, რაც ჩემს აქ ყოფნას ოდნავ ასატანს ჰხდის!
მან აკრძალა ღვინის სმა, ორგიები, ბანკეტები და სალონებში სიარული, სამაგიეროდ სავალდებულო გახადა ყოველდღიურად წირვაზე დასწრება, მაგრამ როგორც კი ლუი დაბრუნდა ყველაფერი ძველ კალაპოტში ჩადგა.
1656 წელს ესპანელებმა დინასტიური ქორწინებით საფრანგეთთან ომის დასრულება მოისურვეს, რომელიც 1635 წლიდან მოყოლებული მიმდინარეობდა და მთლიანად გამოფიტა ესპანეთი.
ლუი და მარია ტერეზა ღვიძლი ბიძაშვილ-მამიდაშვილები იყვნენ, ვინაიდან მარია ტერეზას მამას, მეფე ფილიპე -ს ცოლად ჰყავდა ელიზაბეტ ფრანგი, ხოლო ფილიპეს და, დედოფალი ანა ავსტრიელი ცოლად ჰყავდა ელიზაბეტ ფრანგის ძმას, საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ლუი -ს, რომელთა ვაჟიც იყო ლუი .
ამ დროს ფილიპეს ვაჟი ჯერ კიდევ არ ჰყავდა და ვინაიდან ესპანეთში სალის კანონი არ მოქმედებდა, მომავალ მონარქად მარია ტერეზა მოიაზრებოდა, რაც ხელს უშლიდა მის საფრანგეთში გათხოვებას, თუმცა გამოსავალი მოიძებნა.
სწორედ ამ დროს მარიანა ავსტრიელმა მოისურვა მისი და ფილიპეს ქალიშვილის, ინფანტა მარგარიტა ტერეზას მითხოვება თავის ძმაზე, იმპერატორ ლეოპოლდ -ზე, რომელიც ასევე ჰაბსბურგი იყო.
ესპანელებმა მარგარიტა ტერეზასა და ლეოპოლდს ესპანეთის ტახტზე პრეტენზიის გამოთქმის უფლება დაუტოვეს, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ფილიპე უვაჟოდ გარდაიცვლებოდა.
განსხვავებით ლუიზა დე ლა ვალიერისაგან, რომელიც დედოფალს ყოველთვის დიდი მოწიწებითა და რიდით ეპყრობოდა, მადამ დე მონტესპანი ძალიან ამაყი და ამპარტავანი იყო დედოფალ მარია ტერეზას მიმართ.
მადამ დე მონტესპანი საშინლად უხეშად და დამცინავად ექცეოდა მარია ტერეზას, რამაც დედოფალი პირველად წყობიდან გამოიყვანა და მან მონტესპანს მთელი სამეფო კარის თანდასწრებით „სამეფო ბოზი“ უწოდა.
მარია ტერეზაზე არის შეთხზული უსაფუძვლო ლეგენდა, ვითომდა მან მულატი ბავშვი გააჩინა, რომელიც მას მსახური შავკანიანისაგან შეეძინა, თუმცა ამას ვერავინ ამტკიცებს.
1665 წელს ვერსალში მოვიდა ცნობა, რომ მარია ტერეზას მამა, მეფე ფილიპე გარდაიცვალა და მეფე მისი და მარიანას ავადმყოფი, ოთხი წლის კარლ ავიდა, რეგენტად კი მარიანა ავსტრიელი დაინიშნა.
ლუი -მ მშვენივრად იცოდა, რომ კარლს არ შეეძლო მემკვიდრის დატოვება, რის გამოც საქორწინო ხელშეკრულებაში არსებული პირობა უარყო და ტახტზე პრეტენზია გამოთქვა, ეს კი იმით გაამართლა, რომ ესპანელებმა თავის დროზე დაპირებული თანხა არ გადაუხადეს.
ვინაიდან ფილიპე -ს პირველი ქორწინებიდან მხოლოდ მარია ტერეზა დარჩა, საფრანგეთის მეფემ მთელს ესპანურ ნიდერლანდებზე განაცხადა პრეტენზია და შეიჭრა კიდეც.
მიუხედავად იმისა, რომ ქორწინება თავიდან ძალიან ბედნიერად დაიწყო და ლუისაც მოსწონდა „თავისი ცისფერთვალება დედოფალი“, მისი ცოლისადმი სითბო და ყურადღება მხოლოდ ქორწინების პირველ წელს გაგრძელდა.
დედოფალი ძალიან დიდ დროს უთმობდა კარტის თამაშს და მისი ვალების გასტუმრება ლუისთვის ჩვეულებად იქცა, ეს ხომ ერთადერთი იყო რასაც მისთვის აკეთებდა.
მარია ტერეზასა და ლუის ქორწინების შემდეგ ანა მთლიანად თავისი მეორე ვაჟის, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ -ის ქორწინებაზე გადაერთო, რომელსაც 1661 წელს ცოლად შერთო მისი მამიდაშვილი, ინგლისის მეფე-დედოფალ ჩარლზ -ისა და ანრიეტა მარია ფრანგის ნაბოლარა ასული — ჰენრიეტა ანა ინგლისელი.
როდესაც მარია ტერეზამ ამ ამაზრზენი ღალატის შესახებ გაიგო საშინლად განრისხდა, თუმცა არ სურდა ეჭვიანი და სკანდალისტი დედოფალი ყოფილიყო, ამიტომაც არაფერი არ გაუკეთებია.
ამავე წლის 7 ნოემბერს მაზარინმა და ესპანეთის პირველმა მინისტრმა ხელი მოაწერეს სამშვიდობო ხელშეკრულებას, რის მიხედვითაც საბოლოოდ უნდა დასრულებულიყო ომი.
მალევე დაიწერა საქორწინო კონტრაქტი, რომლის მიხედვითაც ინფანტას ქორწინებით ჩერდებოდა ომი, მას მზითვში მიჰქონდა სადავო რუსოლინის მხარე და იმის გამო, რომ შემდეგში მათ შვილებს ესპანეთზე არ ჰქონოდათ პრეტენზია ესპანელები დამატებით მზითვად აყოლებდნენ 500 000 ოქროს ეკიუს.
ამ დროს უკვე გაკოტრებულმა ესპანეთმა ვერ შეძლო ამხელა თანხის გადახდა, რასაც საბოლოოდ კიდევ ერთი ომი და ესპანური მემკვიდრეობისთვის დაწყებული ომი მოჰყვა.
მიუხედავად იმისა, რომ მისი და საფრანგეთის მეფე ლუი -ის ქორწინება ადრევე განიხილებოდა, მას არც ფრანგულ ენას და არც ფრანგულ ჩვეულებებს არ ასწავლიდნენ.
როდესაც ხუთი წელი შეუსრულდა მისი აღზრდა დაევალა მამა ჟან დე პალმერს, შემდეგ ეპისკოპოს ანდრე დე გუადალუპეს, ბოლოს კი მამა ალფონსო ვაკეკეს, რომელიც შემდგომში მას საფრანგეთშიც თან ახლდა.
1653 წელს დიეგო ველასკესმა შექმნა მარია ტერეზას პორტრეტი, რომელიც საფრანგეთში გააგზავნეს დედა-დედოფალ ანა ავსტრიელთან , რათა სარძლო გარეგნულადაც შეეფასებინა.
ასევე მარია ტერეზამ ლუის დაადებინა პირობა, რომ სიკვდილამდე ყოველ ღამით, ნახევარი საათით მაინც დაწოლილიყო მის სარეცელზე, რაზეც ლუი ასევე დასთანხმდა.
როდესაც ისინი თავიანთ ცოლ-ქმრულ მოვალეობას შეასრულებდნენ, დედოფალი მეორე დღეს ყოველთვის საოცარ ხასიათზე იყო, ამიტომაც როგორც მისი რძალი, ლიზელოტა პფალცელი ამბობდა ადვილი გამოსაცნობი იყო, როდის იყვნენ ერთად.
მამის ხაზით ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ ესპანეთისა და პორტუგალიის მეფე ფილიპე და მისი ცოლი, დედოფალი მარგარეტ ავსტრიელი, ხოლო დედის ხაზით საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი და მისი მეორე ცოლი, დედოფალი მარია მედიჩი.
მარია ტერეზას მშობლებს სულ თერთმეტი შვილი ჰყავდათ, რომელთაგან ჩვილობაში სიკვდილს მხოლოდ მარია ტერეზა და მისი ძმა, ასტურიის პრინცი ბალთაზარ კარლოსი გადაურჩნენ.
თუმცა ეს არ ეხება ქვეყანა ავსტრიას, ზოგადად ფრანგები და ესპანელები ჰაბსბურგთა დინასტიას და ავსტრიას ერთმანეთთან აიგივებენ, რის გამოც ხშირ შემთხვევაში ყველა ჰაბსბურგს ავსტრიელს ეძახდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ჰაბსბურგი არც ავსტრიაში დაბადებულა და იქ ერთხელად არ ყოფილა.
ამრიგად მეფე ფილიპე უცოლოდ და უვაჟოდ დარჩა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ესპანეთის ტახტზე ან მარია ტერეზა უნდა ასულიყო, ან მეფეს მეორედ უნდა ექორწინა.
1661 წლიდან ლუიმ მამამისის სანადირო ლოჟის ადგილას საოცარი სასახლის მშენებლობა წამოიწყო, რომლის მშენებლობასაც 2 000 მუშა დაიღუპა და საბოლოოდ 1664 წელს დასრულდა.
ლუიმ განაცხადა, რომ სასახლე ცოლისა და დედის გემოვნებით იყო მოწყობილი, თუმცა რეალურად ვერსალი თავისი იმ დროინდელი საყვარლის, ლუიზა დე ლა ვალიერის გემოვნებით მოეწყო.
მან არჩევანი საკუთარი დის, საღვთო რომის იმპერატრიცა მარია ანა ესპანელის ქალიშვილ მარიანა ავსტრიელზე შეაჩერა, რომელიც მანამდე ბალთაზარზე იყო დანიშნული.
მარია ტერეზას დედინაცვალთან, რომელიც მასზე სულ ოთხი წლით იყო უფროსი და ამავდროულად მისი მამიდაშვილიც იყო, საკმაოდ კარგი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდა.
როდესაც სამეფო ბანკეტი დასრულდა ლუის სასწრაფოდ მარია ტერეზასთან განმარტოვება მოუნდა, თუმცა დედა-დედოფალმა ანა ავსტრიელმა ამის ნება არაფრით არ დართოთ.
მარია ტერეზა ესპანელი, ან ავსტრიელი (, ; დ. 10 სექტემბერი, 1638, ესკორიალი, ესპანეთი — გ. 30 ივლისი, 1683, ვერსალი, საფრანგეთი) — ჰაბსბურგთა დინასტიის ესპანური განშტოების წარმომადგენელი.
როდესაც ლუი ნიდერლანდებში წავიდა საომრად, 1672 წლის ივლისიდან აგვისტომდე მარია ტერეზა საფრანგეთის რეგენტი იყო, რა დროსაც ცდილობდა სამეფო კარზე სულიერებისა და ზნეობრივი ნორმების აღდგენას, თუმცა ამაოდ.
მან გულწრფელი ბოდიში მოიხადა საზოგადოებისა და დედოფლის წინაშე მეფესთან რომანის გაბმისთვის, გულისხმიერმა მარია ტერეზამ კი მას მიუგო, რომ დიდი ხნის წინ აპატია.
მათ უკან მიჰყვებოდნენ უმაღლესი არისტოკრატები და სასულირო წოდების ხალხი, რომელთაც სასახლისკენ მიმავალ გზაზე სხვადასხვა რომაული ღმერთების ქანდაკებები დაედგათ.
ბიზანტიელთა მიერ კონტროლირებადი ტერიტორიების გაცდენის შემდეგ, გერმანელები მუდმივ შემაწუხებელ თავდასხმებს განიცდიდნენ თურქების მხრიდან, რომლებიც სჯობიდნენ მათ ამ ტაქტიკით.
ეს მიწა კი, რომლებზეც ისინი გადაადგილდებოდნენ უნაყოფო და გვალვიანი იყო; ამიტომ არმიას მარაგები ამოეწურა და დაიწყო შიმშილობა, აგრეთვე წყალიც არ ჰქონდათ საკმარისი.
როდესაც ჯვაროსნებმა დაიწყეს უკან დახევა 25 ოქტომბერს, გააქტიურდა თურქთა თავდასხმები, რომლებიც აიძულებდა მათ, რომ დაყოფილიყვნენ, ამ შემთხვევაში უკან დახევა აირეოდა.
მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ დაძაბული იყო ურთიერთობა გერმანელებსა და ბიზანტიის იმპერიას შორის , გერმანული ჯარები მაინც გადაიყვანეს კონსტანტინოპოლის მიდამოებიდან ბოსფორის სრუტის აზიურ ნაპირზე.
რომაული ასლები გვამცნობს, რომ ის იყო 11 მეტრი სიმაღლის ხის გამოსახულება , ძვირფასი მასალებით დაფარული: საჭურველი და სამოსი ოქროთი, ხოლო სხეული სპილოს ძვლით.
ფიდიასსვე ეკუთვნის მსოფლიოს 7 საოცრებაში შესული ზევსის 13-მეტრიანი ხის ქანდაკება ოლიმპიიდან, რომელზეც ფიდიასი თავის მოსწავლე და მის ძმასთან ერთად მუშაობდა.
ერთ-ერთი წყაროს ცნობით ფიდიასი დასაჯეს იმისთვის, რომ ვითომდა მან ზევსის ქანდაკებისთვის საჭირო ოქრო მოიპარა, ხოლო ისტორია მოწმობს, რომ მან თავისი ფულით იყიდა ის.
ნეპალის სამოქალაქო ომი — შეიარაღებული კონფლიქტი, ნეპალის კომუნისტური პარტიის და ნეპალის მეფის ხელისუფლებას შორის, რომელიც დაიწყო 1996 წლის 13 თებერვალს.
მაოისტებმა გამოუცხადეს კონფლიქტი ნეპალელ ხალხს იმ იმედით, რომ ჩამოაყალიბებდნენ ნეპალის სახალხო რესპუბლიკას და ნელ-ნელა გაავრცელებდნენ თავიანთ გავლენას, სახელმწიფოს ნაწილებზე.
ზამთრის ტემპერატურა ეცემა 15, ეს ხდება დეკემბერ-იანვარში, თუმცა, სავსებით შესაძლებელია მსგავსი ტემპერატურა ნოემბრიდან თებერვლამდე გაგრძელდეს.
ჩინეთის რევოლუცია — დაუმთავრებელი ბურჟუაზიულ-დემოკრატიული რევოლუცია, რომლის ამოცანა იყო იმპერიალისტური ჩაგვრისა და ჩინეთის ეკონომიკურ-პოლიტიკურ წყობაში გაბატონებული ნახევრად ფეოდალური წესების მოსპობა.
ერთი მხრივ პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ჩინელ ხალხსა და იმპერიალიზმს შორის წინააღმდეგობის გამწვავებამ, მილიტარისტულმა ომებმა, მშრომელთა ჩაგვრის გაძლიერებამ, და მეორე მხრივ, ოქტომბრის სოციალისტური რევოლუციის გავლენამ ჩინელი მოსახლეობის ფართო ფენებში რევოლუციური სულიკვეთება ჩანერგა.
სამხრეთ ჩინეთში, სადაც 1923 წლის თებერვალში სუნ იატსენის გუანჯოუს მთავრობა არსებობდა, ეროვნულ-დემოკრატიულმა ძალებმა დიდი წარმატებები მოიპოვეს: ჩინეთის კომუნისტური პარტიისა და გომინდანის თანამშრომლობის ბაზაზე შეიქმნა ერთიანი ეროვნული ანტიიმპერიალისტური ან ანტიმილიტარისტული ფრონტი; სსრკ-ის დახმარებით საფუძველი ჩაეყარა რევოლუციურ არმიის ბირთვს, გუანდუნში კონტრრევოლუციური ძალები დამარცხდნენ, დაიწყო მუშათა და გლეხთა მოძრაობის აღმავლობა.
ყოველივე ამან ბიძგი მისცა უშუალოდ რევოლუციური სიტუაციის მომწიფებას, რაც შანხაიში „ოცდაათი მაისის“ მოძრაობის შემდეგ რევოლუციაში გადაიზარდა, მისი მამოძრავებელი ძალები იყო მუშათა კლასი, გლეხობა, ქალაქის წვრილი ბურჟუაზია და ეროვნული ბურჟუაზია, რომელიც რევოლუციურ მსვლელობაში ისწრაფოდა მასები თავისი გავლენისთვის დაემორჩილებინა.
ჩრდილოეთის ლაშქრობის პერიოდში ჩინეთის რევოლუციურმა ძალებმა დიდი წარმატება მოიპოვეს, ერა-ის ლაშქრობა ჩრდილოეთისაკენ და მასობრივი ანტიიმპერიალისტური და ანტიმილიტარისტული დიდ გაქანებას მოჰყვა სამხრეთ და ცენტრალური ჩინეთის განთავისყფლება მილიტარისტებისაგან, ჩინეთის კომუნისტური პარტიის რიგებისა და გავლენის შეუჩერებელი ზრდა და რევოლუციური გაღრმავება.
იმპერიალისტური და მილიტარისტული ძალების ზემოქმედებით ეროვნული ბურჟუაზიის მხარდაჭერით 1927 წლის 12 აპრილს ჩან კაიშიმ და მისმა მომხრეებმა შანხაიში მოახდინეს კონტრრევოლუციური გადატრიალება.
ოცდაათი მაისის მოძრაობისა“ და ჩრდილოეთის ლაშქრობის მომზადების პერიოდში დიდი გაქანება მიიღო მუშათა საგაფიცვო მოძრაობამ და ანტიიმპერიალისტურმა გამოსვლებმა, რამაც ნიადაგი მოუმზადა ეროვნულ რევოლუციური არმიის ლაშქრობას ჩრდილოეთით მილიტარისტთა წინააღმდეგ.
1925 წლის 1 ივლისს გუანჯოუს მთავრობა ჩინეთის რესპუბლიკის ეროვნულ მთავრობად გარდაიქმნა, რომელმაც თავისი ძალაუფლება გაავრცელა გუანდუნის, გუანსისა და გუიჯოუს პროვინციებზე.
პერუს ადგილობრივ ეთნიკურ საფუძველს წარმოადგენდა კეჩუას ტომი, რომლებმაც ინკების მეთაურობით დაიმორჩილეს სხვა ტომები და მათ თავს მოახვიეს საკუთარი კულტურა და ენა.
ქვეყნის მოსახლეობა შედგება 4 ჯგუფისაგან: კრეოლები (ესპანელების პირდაპირი შთამომავლები, რომლებიც უკვე პერუში დაიბადნენ), ესპანურ-ინდიური მეტისები, ინდიელები და უფრო გვიანდელი მიგრანტები ევროპის სხვა ქცეყნებიდან.
მათი საერთო რაოდენობა პერუში 2009 წელს შეადგენდა 14,25 მილიონ ადამიანზე მეტს (ქვეყნის მოსახლეობის დაახლოებით 48,24 %; დანარჩენი — ინდიელები: კეჩუა — 47 %, აიმარა — დაახლოებით 3 %, ამაზონის ტყეებში მცხოვრებ ინდიელთა ტომები (აშანინკა, აგუარუნა, შიპიბო-კონიბო, კოკამა-კოკამილია, ჩაიაუიტა, ტიკუნა, მაჩიგენგა და ბევრი სხვა) — 2 %-ზე ნაკლები).
ოფიციალურია სალიტერატურო ესპანური, მაგრამ ხალხი ლაპარაკობს ადგილობრივ ვარიანტებზეც, რომელთა გამორჩეული თვისებებია — ინდიელთა ენებში არსებული ბევრი სიტყვების არსებობა, გეოგრაფიული ზონების ან სხვა ტერმინების დასახელება.
ის თანახმად, ფილმი არის სინემა ვერიტის სტილის, რომლის გათვალისწინებით იგი მაყურებელს აძლევს შანსს, დაინახოს გაგას ერთი წლის ცხოვრების „გაუფილტრავი, უკანა-სცენები“, რომელშიც ნაჩვენებია მისი მეხუთე სტუდიური ალბომის შექმნისა და გამოშვების პროცესი.
ფილმში ნაჩვენები მრავალი მოვლენა ასახავს მის პროფესიულ გამოცდილებას, მოულოდნელ შეხვედრებს გულშემატკივრებთან და მის ბრძოლას ფიბრომიალგიისგან გამწვეული მწვავე სხეულის ქრონიკულ ტკივილთან.
მისი პრემიერა შედგა 2017 წლის 8 სექტემბერს ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე, ხოლო მოგვიანებით 22 სექტემბერს ხელმისაწვდომი გახდა მსოფლიოს მასშტაბით -ზე.
870 წელს ბუხარიდან გაქცეული იმამი აბუ აბდულაჰ მუჰამად იბნ ისმაილ იბნ იბრაჰიმ ალ-ჯუფი ალ-ბუხარისათვის ბოლო თავშესაფარი აღმოჩნდა სამარყანდის მახლობლად მდებარე მცირე სოფელ ხარტანგის მოკრძალებული სასაფლაო.
იმამის გარდაცვალების შემდეგ მისი ძირითადი ნაშრომი საჰიჰ ალ-ბუხარი ფართოდ ცნობილი გახდა ისლამურ სამყაროში, ხოლო მისი გამოქვეყნებიდან ორი საუკუნის შემდეგ გახდა ექვსიდან ერთ-ერთი ძირითადი სუნიტური ჰადისების კრებული.
საუკუნეში შეიბანიდების დინასტიის მმართველობის დროს ყიშლაღის სასაფლაოზე გამოჩნდა პირველი მემორიალური კომპლექსი, რომელიც მოიცავდა მავზოლეუმსა და ჯუმა მეჩეთს.
მდგომარეობა შეიცვალა სსრკ-ში ისლამური სამყაროს ქვეყნების მთელი რიგი პოლიტიკური და რელიგიური მოღვაწეების ვიზიტის შემდეგ, რომლებიც გამოთქვამენ სურვილს, მუჰამედ ალ-ბუხარის ძეგლის მონახულების სურვილს.
ალ-ბუხარის მემორიალური კომპლექსი — მემორიალური, საკულტო და სასულიერო-საგანმანათლებლო დანიშნულების კომპლექსი ყიშლაღ ხარტანგში, პაიარიკის რაიონი, სამარყანდის ოლქი, უზბეკეთი.
აგებულია საუკუნის დასასრულს უზბეკეთის პრეზიდენტის ისლამ ქარიმოვის ინიციატივით 1997-1998 წლებში, ძველ წმინდა ადგილზე, სადაც დაკრძალული იყო იმამი მუჰამად ალ-ბუხარი.
მისი მშენებლობა დასრულდა 1998 წლის ოქტომბერში, მშენებლობაში მონაწილეობდნენ სამარყანდის, ტაშკენტის, ბუხარის, ხივის, შაჰრისაბზის, ანდიჯანის, კოკანდისა და ნამანგანის საუკეთესო ხელოსნები.
იმამ ალ-ბუხარის მემორიალურ კომპლექსს უჭირავს 10 ჰა მიწის ფართობი და მოიცავს შესასვლელ ალაყაფს, ადმინისტრაციულ კომპლექსს, იმამ ალ-ბუხარის მავზოლეუმს და ცალკე მდგომ რამდენიმე ნაგებობას.
შემდეგი ორმოცდაათი წლის განმავლობაში, რუდაურმა თავისით შეწყვიტა არსებობა, ხოლო ანგმარი იმდენად გაძლიერდა, რომ კარდოლანი მთლიანად ააოხრა და გაანადგურა , ამით ართედაინი დარჩა დასავლელ კაცთა უკანასკნელ სამეფოდ ერიადორში.