polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ცვლილებები გააკრიტიკის ოპოზიციურმა პარტიებმა და არასამთავრობო ორგანიზაციებმა, სადაც განსაკუთრებული კრიტიკა დაიმსახურა ძალაუფლების განაწილების და საპარლამენტო ანგარიშვალდებულების გაუქმებამ.
საკონსტიტუციო სამართლის ექსპერტებმა, როგორიცაა ქემალ გიოზლერი და იბრაჰიმ ქაბაოღლუ, განაცხადა, რომ ცვლილებები გამოიწვევს პარლამენტის უძლურობას, ხოლო პრეზიდენტს ექნება კონტროლი აღმასრულებელ, საკანონმდებლო და სასამართლო სისტემაზე.
4 დეკემბერს, „ათათურქის მეაზროვნე ასოციაცია“ , „თანამედროვე ცხოვრების მხარდაჭერთა ასოციაცია“ და „მევაჭრეთა პროფკავშირების გაერთიანებამ“, ანკარაში აქცია გამართა, სადაც მოუწოდეს აღმასრულებელი საპრეზიდენტო სისტემაზე გადასვლაზე უარისკენ, იმ მიზეზით, რომ ეს სისტემა ემუქრება მართლმსაჯულების დამოუკიდებლობასა და სეკულარულ დემოკრატიულ ღირებულებებს.
ცვლილებები შემოსთავაზა მმართველმა სამართლიანობისა და განვითარების პარტიამ და მისმა დამფუძნებელმა, პრეზიდენტმა ერდოღანმა, რომელიც შეთანხმდა ოპოზიციურ ნაციონალისტური მოძრაობის პარტიასთან .
ცვლილებები მოიცავს ქვეყნის საპარლამენტო სისტემიდან საპრეზიდენტოზე გადასვლას, პრემიერ-მინისტრის თანამდებობის გაუქმდებას, ასევე საპარლამენტო მანდატთა რაოდენობის 550-დან 600-მდე გაზრდას და თურქეთის უზენაესი სასამართლოსა და პროკურორების კოლეგიის რეფორმირებას.
ამის საპასუხოდ, მთავარმა ოპოზიციურმა პარტიამ, სახალხო რესპუბლიკურმა პარტიამ განაცხადა, რომ ისინი შეეცდებიან გააუქმონ საპარლამენტო კენჭისყრა, საკონსტიტუციო სასამართლოს მეშვეობით, იმ მოტივით, რომ ხმის მიცემის დროს იყო დარღვევები, როგორიცაა ღია კენჭისყრა და დეპუტატების დაშინება კენჭისყრის პროცესში.
ნმპ-ს 39 დეპუტატიდან, 6 წევრმა ღიად განაცხადა, რომ ისინი ხმას ცვლილებების წინააღმდეგ გამოიყენებენ, რის გამოც დეპუტატდა საერთო რაოდენობა, რომელიც ხმას სავარაუდოდ ცვლილებების სასარგებლოდ გამოიყენებენ, 348 დეპუტატი შეადგინა.
სრპ-ს 133 დეპუტატი და ორი დამოუკიდებელი დეპუტატი, აილინ ნაზლიაქა და იუმით იოზდაღი, ხმა ცვლილებების საწინააღმდეგ გამოიყენეს, ხოლო ხდპ-მ ბოიკოტი გამოუცხადა.
კენჭისყრამდე, სგპ-ს წარმომადგენლები აცხადებდნენ, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ცვლილებები 367 დეპუტატის ხმას მიიღებს, მთავრობა არ მოახდენს ცვლილებების რატიფიცირებას რეფერენდუმის გარეშე.
პირველად საპრეზიდენტო სისტემაზე გადასვლა, 2005 წელს, იუსტიციის ყოფილმა მინისტრმა, ჯემილ ჩიჩექმა შემოსთავაზა, ვისაც მხარი მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა ერდოღანმა დაუჭირა.
ხდპ-ს 11 დეპუტატი დაპატიმრებულია ტერორიზმის ბრალდებით, რომლებიც ვერ მიიღეს მონაწილეობა კენჭისყრაში, ხოლო დარჩენილმა 48 დეპუტატმა, ბოიკოტი გამოუცხადა კენჭისყრას.
პარლამენტის თავმჯდომარე ისმაილ ქაჰრამანი, კენჭისყრის დროს ცუდად გახდა და საავადმყოფოში გადაიყვანეს, ხოლო სხდომა სგპ-ს ვიცე-სპიკერმა, აჰმეთ აიდინმა გაუძღო.
2016 წლის 10 დეკემბერს, სგპ-მ და ნმპ-მ ერთობლივად შემოსთავაზეს 21 ცვლილება კონსტიტუციაში და დაიწყეს ხელმოწერების შეგროვება დეპუტატებისგან, რომ დაეწყოთ საპარლამენტო პროცედურები რეფერენდუმისთვის.
ცვლილებების გამოქვეყნებიდან ცოტა ხნის შემდეგ, ხდპ-დ პრესსპიკერმა, აიჰან ბილგენმა გააკრიტიკა შემოთავაზებული ცვლილებები, მისი ანტი-დემოკრატიული და მოსამართლის დამოუკიდებლობის პრინციპის დარღვევის გამო.
ხაშიმოტოს შესახებ დაწერილი სტატიის მიხედვით „მას გააჩნია მისია, რომლის მიხედვითაც მთავრობაში აიძულებს თანამშრომლებს წარმოადგინონ თავიანთი ტატუები ნათელ ადგილებში და ან მოიშორენ ის ან კიდე შეიცვალონ სამუშაო ადგილი„ ჰაშიმოტოს წინადადება კარგად მიიღო საზოგადოებამ, და ასევე მსხვილმა კომპანიებმა, რომლებიც მხარს უჭერდნენ და უკვე ჰქონდათ „ტატუ ფობია“.
ტრადიციული ირეზუმისდან განსხვავებით, სადაც ტატუების უმრავლესობას წყვეტს მხატვარი, აქ კლიენტებეს თვითონ მოაქვთ კონსტრუქცია საკუთარი არჩევით ან თუნდაც მაღაზიაშივე იღებენ გადაწყვეტილებას რა სურთ.
ტრადიციული იაპონური ტატუირების გარდა ბევრი იაპონელი მხატვარი კარგად ერკვევა სხვადასხვა სტილში, იქ სადაც ბევრი მონათესავე სტილიცაა ისინი იძლევიან საშუალებას სასურველ ვარიანტებს შორის გააკეთონ არჩევანი.
თანამედროვე ტატუები შექმნილია ელექტრო მანქანის მიერ, რომელშიც შესაძლებელია მელანი ჩაიდგას ან კიდე ნემსის წვერი იყოს ჩაფლული მელნაში შემდგომ დასატანად.
მიუხედავად ძვირი ფასისა იაპონელ მხატვრებს აქებდნენ მათი მუშაობის ხარისხისთვის „მიუხედავად გავრცელებული დისკრიმინაციისა ტატუების მქონე ადამიანების მიმართ, წესების, რომლებიც კრძალავენ ტატუების მქონე ადამიანებს ცხელ წყლებზე, გოლფის მდელოზე და სპორტულ ზონებზე, ის ისევ ერთ-ერთი საუკეთესო ადგილია იმისათვის, რომ მიიღო საუკეთესო მელნის ნამუშევარი.
მტკივნეულია, საჭიროებს დიდ დროს და ძვირია: ტიპურმა რადიციულმა ტანისამოსმა (ხელების, ზურგის, ფეხების ზემო ნაწილისა და მკერდის დამფარველი, თუმცა ტანის ცენტრიდან ქვემო ნაწილის სივრცე ტატუების გარეშე) შეიძლება დაიკავოს ერთიდან ხუთ წლამდე, დროულად დასამთვრებლად ყოველდღიური ვიზიტებით რის ღირებულებაც გადააჭარბებს $ 30 000.
იმ დროს როდესაც დასავლეთის ტატუ მხატვრებს აქვთ ტენდეცია გააკეთონ ზუსტად ის რაც კლიენტს მოესურვება, ტრადიციული ირეზუმის მხატვრები, როგორც წესი მიდიან კლიენტთან განსახილველად, თუ რას მოისურვებდნენ რომ ტატუ ჰგავდეს და ასევე უფლებას იტოვებს უარი თქვან მომსახურებაზე.
მეიჯის პერიოდის დასაწყისში იაპონიის მთავრობას უნდოდა საკუთარი იმიჯის დაცვა და კარგი შთაბეჭდილების მოხდენა დასავლეთზე ასევე, თავიდან აეცილებინა დაცინვა უკანონო ტატუირების გამო და ირეზუმიმ კონოტაციური კრიმინალის სახე მიიღო.
მიუხედავად ამისა, გაკვირვებული უცხოელები ჩადიოდნენ იაპონიაში ტატუირების ხელოვნების უნარების საპოვნელად და ამიტომ ტრადიციული ტატუიერება აგრძელებდა მიწისქვეშ არსებობას.
გრავიურას ხელოვანებმა დაიწყეს ტატუირება, ისინი იყენებდნენ ბევრ იმავე მეთოდებს რასაც თავიანთი გრავიურას შესაქმნელად ჭირდებოდათ, მათ შორის იარაღები, ღრმულები და რაც მთავარია უნიკალური ფერები ცნობილი, როგორც „ნარა მელანი“ ან „ნარა შავი“, მელანი რომელიც ადვილად გარდაიქმენბა ლურჯ-მწვანე ფრად კანის ქვეშ.
სხვები ამტკიცებდნენ, რომ მდიდრები იმ კანონის მიხედვით რომ არ შეეძლოთ საკუთარი სიმდიდრის ჩვენება ირეზუმის ტანსაცლის ქვემოდან ატარებდნენ, მალავდნენ მას.
იეროგლიფები ნიშნავს „ტანის დეკორირებას“ მეტად ეზოთერულია, მნიშვნელობით „იყავი“ ან „დარჩი“ ასევე „ლურჯი“ ან „მწვანე“, რაც კანის ქვეშ მელნის შედეგს უნდა აღნიშნავდეს.
იშვიათად გამოიყენება და იეროგლიფები ერთად ნიშნავს „ჩხვლეტას“, „დანის დარტყმას“, ასევე „ლურჯს“ ან „მწვანეს“, ტრადიციული იაპონური ტატუირება გულისხმობს ტატუების ხელით დატანას.
ზოგჯერ მათ უწევთ ოსტატის სახლში ცხოვრება, წლებს სტუდიის გასუფთავებაში, საკუთარი ძალისხმევით პრაქტიკაში, ნემსებისა და სხვა იარაღების მზადებაში, საჭირო საღებავების არევაში და ოსტატის წიგნიდან გადახატვაში ატარებენ, იქამდე სანამ კლიენტის ტატუირების უფლება არ მიეცემათ.
ისინი უნდა დაეუფლონ ყველა რთულ უნარს, შტრიხების უნიკალურ სტილს, მეთოდებს რომლებიც გამოიყენება ტატუს დატანაში ხელის გამოყენებით, სწორედ რაც არის საჭირო და რასაც კლიენტი მოითხოვს.
მიუხედავად იმისა, რომ ტატუებმა დასავლეთის ზეგავლენით პოპულარობა მოიპოვეს იაპონიის ახალგაზრდებში, საერთო კონსენსუს შორის მაინც ჯერ კიდევ არის სტიგმა.
ამერიკისგან განსხვავებით, იაპონიაში ტატუირების მაღაზიების პოვნაც კი შეიძლება გაძნელდეს, ამგვარი მაღაზიები განლაგებულია მხოლოდ ისეთ ტერიტორიაზე სადაც ბევრი ტურისტია ან აშშ-ს სამხედროები.
იაპონური ტატუირების ინტიტუტის პრეზიდენტის კუნიჰირო შიდამას თქმით “დღესდღეობით, მთავრობის წლობით ზეწოლის გამო, იაპონიაში დაახლოებით 300 ტატუ ხელოვანია„.
ტატუები კვლავ გამოიყენებოდა დასჯის სახით, მაგრამ უმნიშვნელო იყო დეკორატიული სახის სენიც, ზოგიერთი განსხვავებული დიზაინი, რომელიც შექმნილი და დასრულებული სახის იქნებოდა მხოლოდ შეყვარებულების ხელების შეერთებით, ასევე მათი მოსვლითა და წასვლით.
განვითარების ბიძგი იყო საბეჭდი გრავიურას ხელოვნების განვითარება და პოპულარული ჩინური ნოველის „“ დაწერა, სადაც აღწერილი იყო მეამბოხეთა გამბედაობა და კაცთა სიმამაცე, რომელის ილუსტრირებაც გრავიურების ნამუშევრებით იყო ნაჩვენები სადაც მათი სხეული მოხატული იყო დრაკონებით და სხვა მითური ცხოველებით, ყვავილებით, სასტიკი ვეფხვებით და რელიგიური სურათებით.
ბრძოლის ბოლოს ეი ჯეი სტაილზმა დაამარცხა დივონ დადლი თავისი საფირმო ილეთით "სტაილზ კლეში", რის შედეგაც დივონი იძულებული გახდა დაეტოვებინა კომპანია.
რადგანაც ეი ჯეი დიდი ხნის განმავლობაში არ გამოდიოდა რინგზე, კომპანიამ მას ჩამოართვა ტიტული და 31 ოქტომბერს გაიმართა ტურნირი ვაკანტურ ჩემპიონობაზე.
10 ოქტომბერს, -ზე ეი ჯეიმ დაამარცხა ბული რეის დაჯგუფების ორი წევრი - გარეტ ბიშოფი და მაიკ კნოქსი მატჩში „ერთი ორის წინააღმდეგ“.
2016 წლის აგვისტოში, დრაფტის შედეგად იგი გადავიდა ბრენდზე და მალევე,11 სექტემბერს -ზე მან დაამარცხა დინ ემბროუზი სატიტულო მატჩში და პირველად კარიერაში გახდა -ს მსოფლიო ჩემპიონი.
2014 წლის დასაწყისში ეი ჯეი დაბრუნდა კომპანიაში და იგი დაუპირისპირდა ახალ ჩემპიონ - მაგნუსს და შემდგომში მათ შორის გაიმართა მატჩი, რომელშიც დამარცხებული ტოვებდა კომპანიას.
ალენ ჯოუნზი 1995 წლიდან დაქორწინებულია სკოლის მასწავლებელ ვენდი ჯონუზზე და მათ ჰყავთ ოთხი შვილი - აჯაი კოუელ ჯოუნზი , ეივერი ჯოუნზი ელბეი ჯოუნზი და ენი ჯოუნზი .
1918 წლის 26 მაისს, საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, შევიდა მისი პირველი კოალიციური მთავრობის შემადგენლობაში, როგორც ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის მინისტრი.
ეს პოსტი ნოე ჟორდანიას კაბინეტშიც შეინარჩუნა 1919 წლის მარტამდე, ვიდრე საქართველოს დამფუძნებელი კრება მთავრობას არჩევნებში გამარჯვებული ერთი პარტიის — სოციალ-დემოკრატთა წარმომადგენლებით დააკომპლექტებდა.
შედიოდა რევაზ გაბაშვილის იმ ჯგუფში, რომელიც 1926 წელს ემიგრაციაში პირველი გამოეყო ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიას და გაზეთ „მამულიშვილის“ ირგვლივ დაჯგუფდა.
1905-1906 წლებში ილია ჭავჭავაძესა და ნიკო ნიკოლაძესთან ერთად შედიოდა პეტერბურგში წარგზავნილ დელეგაციაში, რომელმაც სახელმწიფო საბჭოსაგან ამიერკავკასიისათვის სახელმწიფო სათათბიროს არჩევნებში მონაწილეობის უფლება მოითხოვა.
იმავე წლის ივნისში ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის დამფუძნებელ ყრილობაზე იგი ყრილობის თავმჯდომარის ერთ-ერთ მოადგილედ და პარტიის მთავარი კომიტეტის წევრად აირჩიეს.
გიორგი დურმიშხანის ძე ჟურული (დ. 22 ოქტომბერი, 1865, სოფ. ჯელალ-ოღლუ, ბორჩალოს მაზრა, — გ. 9 ოქტომბერი, 1951, პარიზი, დაკრძალულია ლევილის სასაფლაოზე) — ქართველი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ფინანსთა, ვაჭრობის და მრეწველობის მინისტრი .
თბილისის მეჩეთებს შორის უდიდესი იყო მტკვრის პირას, მეიდნის სამხრეთით მდგარი შიიტების მეჩეთი, რომელიც გადმოცემით ირანის შაჰმა ისმაილ -მა 1522-1524 წლებში, მის მიერვე დანგრეული ეკლესიის ადგილზე, ააგო.
მოგვიანებით, შაჰ-აბასის შემოსევისას მეჩეთი გააფართოეს და მეტად ლამაზი მინარეთით დააგვირგვინეს, რის გამოც მას თბილისის მოსახლეობა „შაჰის მეჩეთსაც“ უწოდებდა.
იკრიბებოდნენ მეტეხის ხიდთან შაჰ ისმაილის მეჩეთში, სადაც დილის 11 საათზე იწყებოდა ზეიმი, რომლის დამთავრების შემდეგ ამქრის დროშებითა და ნიშნებით, ზურნის თანხლებით მიემართებოდნენ სოლოლაკის უბნისაკენ, სადაც იმყოფებოდა თბილისში სპარსეთის საკონსულო.
ქართლში, კერძოდ თბილისში მუსლიმური სამყაროს გავლენას ადასტურებს ზაქარია ჭიჭინაძის ცნობა, რომ: „ყურანი ქართულს ენაზედ უნდა იყოს ნათარგმნი საუკუნეში და იქნებ, საუკუნეში, როცა ქართლსა და კახეთში არავინ იყვნენ მომვლელნი და მფლობელნი ჩვენი სამშობლოსი“.
საუკუნეებში, თბილისში მაჰმადიანთა 400 წლის ბატონობამ ქალაქის გარეგან სახეზეც მოახდინა გავლენა, რის გამოც იგი ატარებდ არა როგორც ქრისტიანულ, ასევე მუსულმანურ იერს.
მუსლიმური დღესასწაულების დროს მეფე დავითი და უფლისწული დემეტრე მიდიოდნენ მეჩეთში, ულოცავდნენ დღესასწაულს და ასაჩუქრებდნენ იქაურ მოსახლეობას.
1153-1154 წლებში ჩამოსული ალ-ფარიკი წერს, რომ: „მეფემ მიაგო მუსლიმებს უდიდესი პატივი. მე ვნახე აბხასთა მეფე დიმიტრი. ერთ პარასკევ დღეს იგი მივიდა ჯამეში, დაჯდა ქვის საჯდომზე ხატიბის პირდაპირ და ფეხი არ მოუცვლია, ვიდრე არ ჩაათავეს ხატიბმა და ხალხმა“.
მეჩეთმა 1951 წლის შემოდგომამდე იარსება, იგი დაანგრიეს ქალაქის რეკონსტრუქციასთან დაკავშირებით, თუმცა არსებობს მეორე არაოფიციალური ვერსიაც, რაც მეჩეთის დანგრევის მიზეზი დღესასწაულის „შაჰსეი-ვაჰსეის“ დროს შიიტი მუსლიმების დაღუპვა იყო.
აქედან 411 მონეტა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში მოხვდა, ორ-ორი ერმიტაჟსა და პუშკინის სახვითი ხელოვნების მუზეუმს გადაეცა, სამი კი – მოსკოვის ისტორიულ მუზეუმს.
მოგვიანებით განძს, იმავე ადგილას ნაპოვნი, ამირა ალი იბნ ჯაფარის 12 მონეტაც შეემატა, რომელიც მისი მმართველობის ხანის ერთადერთი ნივთიერი ძეგლია.
კაუფმანის-ს სამუშაოების სია შედარებით მცირეა სხვა ექსპერტების სამუშაოებთან შედარებით ინდური ენების შესახებ, შესაძლოა, იმ მიზეზით, რომ მისი ინტერესი იმაში მდგომარეობს,რომ შეკრიბოს დაუწერელი ენებზე შექმნილი ემპირიული დოკუმენტაცია.
მიუხედავად ამისა, ბევრი მისი სტატიები, რომელთაგან ზოგიერთი დაწერილია ისეთ ლინგვისტეთანამშრომლობითბთან , როგორებიც არიან მაგალითად ლაილ კემპბელი, სარა ტომასონი და ჯონ ჯასტენონი, რომლებმაც დიდი გავლენა მოახდინეს ამერიკულ და მსოფლიო ენათმეცნიერებაზე.
კვლევის დროს 1976 წელს თანამშრომლობით ლაილ კემპბელთან ერთად, მან წამოაყენა თეორია, რომ ოლმეკები საუბრობდნენ მიქსე-სოკეს ენაზე,რის საფუძველზეც არსებობს მიქსე-სოკედან ნასესხები დიდი რაოდენობით სიტყვები თანამედროვე ინდურ ენებში მესოამერიკაში, განსაკუთრებით იმ სფეროებში, რომლებიც კულტურასთანაა დაკავშირებული.
კაუფმანის მიერ შემოთავაზებული გენეალოგია სამხრეთ ამერიკის ინდური ენების შესახებ , რომელიც ითვლება უფრო მეტად დამაჯერებელად და არგუმენტირებულად ვიდრე ლაილ კემპბელის მიერ შემოთავაზებული კლასიფიკაცია ამერიკელი ენების შესახებ .
" კონტაქტურ ენაზე და გენეტიკურ ლინგვისტიკაზე " მუშაობის დროს , რომლის თანაავტორია სარა ტომასონი მან პირველად ჩაუყარა მყარი თეორიული ბაზა ენის პროცესების ცვლილებების გაგებას რომელიც გამოწვეული კონტაქტური ენით.
ლაილ კემპბელთან და თომას სმიტ-სტარკთან ერთად, მან ჩაატარა კვლევა,რომელიც გამოქვეყნდა 1986 წელს ამერიკული ლინგვისტური საზოგადოების ჟურნალ -ში.
ისინი კოლონიალურ პერიოდში ალკოჰოლიზმისა და სხვადასხვა ავადმყოფობების გამო იმყოფებოდნენ გაქრობის პირას, დღეისათვის თანდათანობით ზრდიან საკუთარ რაოდენობას და შეადგენენ კუნძულის 330 ათასიანი მოსახლეობის უმრავლესობას — დაახლოებით 58 %-ს.
კუნძულზე ასევე ცხოვრობს ფანგის და იგბოს ხალხი, რომელთა რაოდენობა შეადგენს კუნძულის მთლიანი მოსახლეობის 7 %-ს და ფერნანდინო (ინგლისურენოვანი განთავისუფლებული მონების შთამომავლები, რომლებიც დასახლდნენ კუნძულზე საუკუნეში).
შემდგომში დაიფარა ჩამქრალი ვულკანის ფერფლით, რის გამოც კუნძულის ნიადაგი განსაკუთრებით მდიდარია მიკროელემენტებით, რაც ხელს უწყობს ხეების და ვაზის სწრაფ ზრდას.
ევროპული გეოგრაფიული სახელწოდებების აფრიკულით შეცვლის კამპანიის დროს კუნძულს 1973 წელს ეკვატორული გვინეის პირველი პრეზიდენტის — ფრანსისკო მასიას ნგემას პატივსაცემად დაარქვეს მასიას-ნგემა-ბიიოგო, რომლის ჩამოგდების შემდეგ დაარქვეს ბიოკო .
ბიოკო , 1973 წლამდე — ფერნანდო-პო , 1973—1979 წლებში — მასიას-ნგემა-ბიიოგო — კუნძული ატლანტის ოკეანის ბიაფრის ყურეში , ყველაზე დიდი იმ კუნძულებში, რომლებიც ეკუთვნის ეკვატორულ გვინეას; აქ მდებარეობს ამ ქვეყნის დედაქალაქი — მალაბო.
კუნძული ევროპელების აღმოჩენის მომენტიდან 1778 წლამდე ეკუთვნოდა პორტუგალიას, რის შემდეგაც 1778 წლის ელ-პარდოს შეთანხმების თანახმად გადაეცა ესპანეთს.
1989 წელს დაინიშნა ებრაული სააგნეტოს პირველ წარმომადგენლად საბჭოთა კავშირში და საქართველოში ხსნის საერთაშორისო ორგანიზაციის პირველ ოფიციალურ წარმომადგენლობას.
1995 წელს დაიკავა საერთაშორისო ორგანიზაციის — ებრაული სააგენტოს უმაღლესი თანამდებობა და ხელმძღვანელობდა ცენტრალურ წარმომადგენლობას მოსკოვში, რომელსაც ექვემდებარებოდა ყველა დანარჩენი რეგიონული ოფისი და წარმომადგენელი.
2012 წელს საჯაროდ და მედიასაშუალებების პირდაპირი ეთერებით გააკრიტიკა გაეროს გენერალური ასამბლეის 67/19 რეზოლუცია, რომელსაც გაეროს წევრმა 138 ქვეყანამ მისცა ხმა.
2013 წელს დააარსა „ისრაელის სახლი“, რომელიც ემსახურება ისრაელის ჰასბარას პოლიტიკას ყოფილი საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე და მიზნად ისახავს კავშირების განმტკიცებას მეგობარ ქვეყნებთან.
ამასთან, იკავებს ზემო გალილეას პრეისტორიის მუზეუმის მეგობართა ჯგუფის ხელმძღვანელის პოსტს და არის მიწვეული წევრი ქნესეთის ლობისა, რომელიც მიზნად ისახავს ისრაელ-არაბული სამშვიდობო პროცესის წარმატებით გადაწყვეტას.
1989 წელს, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის დედაქალაქში — თბილისში დააარსა ვუჯესის პირველი წარმომადგენლობა, შემდეგ კი, ანალოგიური წარმომადგენლობები გახსნა სსრკ-ის სხვა რესპუბლიკებშიც.
იმის გასაგებად თუ რომელი უფრო მდიდარი იყო მათ გადაწყვიტეს აეშენებინათ სახლები დიდი სადოვაიის ქუჩისა და დიდი პროსპექტის გადაკვეთაზე ერთმანეთის პირდაპირ.
თავდაპირველად სახლები იყო სამსართულიანი, მაგრამ როდესაც დონის როსტოვში დაიწყო მშენებლობის ბუმი, ორივე მეწარმემ გადაწყვიტა სახლისთვის დაეშენებინათ კიდევ ორი სართული.
საბოლოოდ 1621 წელს ნასაუს სასახლე საბანკეტო დარბაზითა და საძინებელი ოთახით ააშენა პრინცმა მაურიკემ ნარინჯისფერი-ნასაუ-ვიანდენი რენესანსულ სტილში, აღადგინა დაზიანებული საუკუნის ფლიგელი.
საუკუნეში ციხესიმაგრე მიტოვებული იყო ვიანდენის გრაფების მიერ, რომელთაც მოიხვეჭეს დამატებითი ტიტული ნასაუ-ორენჯის სახლის ელიზაბეტის შემდეგ, რომელიც იყო ვიანდენის მმართველის ჰენრი -ს შვილიშვილი.
1564 წელს ჩუმმა ვილიამმა, ორენჯის პრინცმა, ნასაუსა და ვიანდენის გრაფმა გამოიჩნა ინიციატივა ვიანდენში, სადაც მან ააგო ლუქსენბურგში პირველი ბრძმედი, მაგრამ 1566 წელს დატოვა ის რათა ეხელმძღვანელა ნიდერლანდების აჯაყებისთვის ესპანეთის მეფე ფილიპე -ს წინაააღმდეგ.
საბოლოოდ, ნასაუს სასახლის შემდეგ 1981-1982 წლებში მთლიანად აღადგინეს ციხესიმაგრე, დიდი ძალისხმევა ჩადეს, შეძლებისდაგვარად სიზუსტიდ აღედგინათ ყველაფერი.
აღშფოთებულები იყვნენ ციხესიმაგრის ასეთი მოპყრობით, ამიტომ 1827 წელს მეფემ და ვიანდენის გრაფმა 1100 ფლორინად გამოისყიდეს განადგურებული ციხესიმაგრე იმ იმედით, რომ დაიწყებდნენ მის რესტავრაციას.
სამწუხაროდ მისი დრო წაიღო 1330 წლის ბელგიის რევოლუციამ და 1851 წლამდე ციხესიმაგრე დარჩა აღუდგენელი მანამ, სანამ ნიდერლანდების პრინცმა ჰენრიმ თავისი ხარჯებით არ ჩაუტარა რეკონსტრუქცია სამლოცველოს, რომელსაც უფრო დაბალი სახურავი დაადგა.
1890 წელს, როდესაც ნასაუ-ვეილბურგის ადოლფი გახდა ლუქსემბურგის დიდი გრაფი, მან ბობო ედჰარდტს, გერმანელ სპეციალისტს დაავალა ციხესიმაგრის აღდგენა.
მეორე მსოფლიო ომის დროს 1944 წლის 19 ნოემბრის ვიანდენის ბრძოლაში ციხესიმაგრე მარჯვედ იცავდა ლუქსემბურგელ ანტი-ნაცისტურ წევრებს ვაფენ--ისგან და დაამტკიცა, რომ ჰქონდა სამხედრო ღირებულება თანამედროვე საერთაშორისო ომის პირობებშიც კი.
რეკონსტრუქციის პროექტის ავტორი იყო პეტერბურგელი არქიტექტორი, საიმპერატორო არქეოლოგიური ინსტიტუტის პროფესორი და არქიტექტორთა საზოგადოების მდივანი იაკობ გევირცი.
აღსანიშნავია, რომ იაკობ გევირცი არ იყო მხოლოდ არქიტექტორი, იგი იყო მხატვარ-არქიტექტორი, მისმა პროექტმა 1907 წელს დაიკავა პირველი ადგილი და სანქტ-პეტერბურგის პრეობრაჟენის ებრაულ სასაფლაოზე ააგო სინაგოგა, ხოლო 1909 წელს დააჯილდოვეს პირველი პრემიით ხარკოვის სინაგოგის პროექტისათვის.
1991 წლის 12 აგვისტოს ქალაქის სასამართლომ ებრაელთა თემს დაუბრუნა სინაგოგის ის ნაწილი, რომელიც მდებარეობდა გაზეთის ჩიხის მხარეს, ხოლო 1993 წლის 8 ივლისს ქალაქის აღმასკომმა ებრაელტა თემს გადასცა ტურგენევის ქუჩის მხარეს მდებარე ნაწილიც.
1891 წელს სამხრეთ კედელთან მიაშენეს ორსართულიანი შენობა, რომლის პირველ სართულზე განთავსდა ღარიბი ჯარისკაცების შვილების სასწავლებელი, ხოლო მეორეზე - რელიგიური სკოლა.
ვინაიდან, დღესდღეობით, მთავრული ასოები ფართოდ გამოიყენება როგორც ბეჭდურ პროდუქციაში, მათ შორის წიგნებში, ჟურნალ-გაზეთებში, აბრებზე, პლაკატებზე, ბანკნოტებზე, აგრეთვე ტელემედიასა და გრაფიკულ ვიდეორგოლებში.
თუმცა 2017 წლის 10 მაისს უნიკოდის ტექნიკურმა კომიტეტმა, ორწლიანი მოლაპარაკების შემდეგ, საბოლოოდ მიიღო ქართული მხარის მიერ წარდგენილი შეთავაზება და დაამტკიცა მხედრული ანბანის ზედა რეგისტრის ასოები, ხოლო 2018 წლის 5 ივნისს გამოვიდა 11.0.0 ვერსია, რომელშიც უკვე ოფიციალურადაა შეტანილი 46 მთავრული ასონიშანი.
იმავე და მომდევნო წლის განმავლობაში, ცნობილი საოპერაციო სისტემების მწარმოებლებმა , სტანდარტის შესაბამისი განახლებული შრიფტებით აღჭურვეს თავიანთი პროდუქტები, რის შედეგადაც ქართული მთავრულის გამოსახვა და წაკითხვა უკვე ვებსივრცეშიცაა შესაძლებელი.
ამ წიგნში მთავრული ასოები უკვე ფართოდ იყო გამოყენებული და მეტიც, მოცემულ სასწავლო ტაბულაში ბავშვები სწავლობდნენ, რომ არსებობდა ჩვეულებრივი პატარა ასოები და მათი დიდი ანუ მთავრული შესატყვისები.
მხედრული დამწერლობა უნიკამერული იყო, რაც იმას ნიშნავს, რომ არ არსებობდა დიდი ასოები, რომელიც წინადადების დასაწყისში სიტყვის პირველ ასოდ ან სახელის გამოსაკვეთად გამოიყენებოდა.
მხედრულ ტექსტებში დიდი ასოების ნაცვლადაც, ზოგჯერ ასომთავრული დამწერლობის ასოებს ხმარობდნენ, მაგრამ იმის გამო, რომ მოგვიანებით სასულიერო პირებსაც კი უჭირდათ ამ ასოების წაკითხვა, ასომთავრულის დიდ ასოებად გამოყენება ფართო გავრცელებაში არ ყოფილა.
ამ პრინციპით არაერთი ქართული წიგნი საბჭოთა კავშირამდე იბეჭდებოდა, თუმცა მოგვიანებით მთავრული ასოების ამგვარი გამოყენება შეწყდა და ისინი მხოლოდ სათაურებში შემორჩა, როგორც ფუნქცია, როცა სიტყვაში შემავალი ყველა ასო დიდია.
არქოოგიური კომპლექსი აღმოჩნდა 1920-იან წლებში რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიის ინსტიტუტის ჩრდილოეთ-კავკასიური არქოლოგიური ექსპედიციის სამუშაოების დროს.
წარმოადგენს ლივენცოვის არქეოლოგიური კომპლექსის ნაწილს, რომელიც მდებარეობს სოფელ კარატაევოსა და ლივენცოვკას შორის დონის როსტოვის საბჭოს რაიონში, მდინარე მკვდარი დონეცის ნაპირზე.
1977 წელს აღმოსავლეთ ევროპაში ერთ-ერთი უძველესი ციხესიმაგრე როსტოვის აღმასკომის გადაწყვეტილებით აღიარეს ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვირეობის ობიექტად.
მრავალრიცხოვანი არქეოლოგიური აღმოჩენები მდინარე დონის ნაპირებზე მოწმობს, რომ მოსახლეობის დასახლება აღნიშნულ ტერიტორიაზე იწყება ენეოლითის ხანიდან.
ამ ტერიტორიაზე ძველთაგანვეა რბილი კლიმატი, მოსახერხებელი გეოგრაფიული მდებარეობა თევზისა და ხორცის დიდი მარაგით - დონის ტერიტორიაზე გავრცელებული იყო ბიზონი, ბეწვიანი მარტორქა და მამონტი.
როსტოველი მხარეთმცოდნეები და ისტორიკოსები ამუშავებენ ლივენცოვის ციხესიმაგრის აღდგენის გეგმას, ფიქრობენ შექმნან არქეოლოგიური პარკი ღია ცის ქვეშ, რომელიც განკუთვნილი იქნება ტურისტებისთვის.
ძეგლი წარმოადგენს წითელი გრანიტისაგან დამზადებულ მრგვალ სვეტს, რომლის სიმაღლეა 6,5 მეტრი და რომელსაც თავზე ადგას რუსეთის ბრინჯაოს გერბი.
სვეტის კვადრატულ კვარცხლბეკზე ერთ მხარეს გამოსახულია დონის როსტოვის გერბი, ხოლო მეორე მხარეს რუსეთის პრეზიდენტის იმ ბრძანების ტექსტი, რომლის მიხედვითაც ქალაქს მიენიჭა საბრძოლო დიდების ქალაქის საპატიო წოდება.
ბრძანებულების თანახმად მას შემდეგ რაც პრეზიდენტი ანიჭებს ამა თუ იმ ქალაქს აღნიშნულ სტატუსს, ყველა ქალაქში უნდა დაიდგას ერთნაირი საბრძოლო დიდების სტელა.
ძეგლის დასადგმელად განიხილებოდა რამდენიმე ადგილი: კარლ მარქსის მოედანი, დიდი სადოვაიის ქუჩა, თეატრალური მოედანი, მაგრამ ეს წინადადებები არ განხორციელდა, რადგანაც ამ ადგილზე უკვე იდგა ძველი ძეგლები, რომლის აღებაზეც საზოგადოება არ დათანხმდებოდა.
ქალაქის იმჟამინდელი მერი მიხაილ ჩერნიშიოვი დათანხმდა ამ იდეას და როსტოვის საქალაქო დუმის დეპუტატებმა რუსეთის პრეზიდენტს გაუგზავნეს შუამდგომლობა აღნიშნული საკითხის შესახებ.
ისინი თამაშობდნენ ისე წარმატებულად, შთამაგონებლად და ტალანტურად, რომ აზოვ-შავი ზღვის მხარის კომკავშირმა გადაწყვიტა მათ ბაზაზე დაეარსებინათ თოჯინების თეატრი.
მოგვიანებით ქალაქის ხელისუფლებამ გამოჰყო ადგილი ეკლესიის მშენებლობისათვის საჯარო ბიბლიოთეკის ახლოს, თუმცა ეპარქიამ მიმართა საოლქო ხელისუფლებას, რათა დაებრუნებინათ შენობა.
სხვადასხვა დროს თეატრს ხელმძღვანელობდნენ ცნობილი რეჟისორები: ბორის სახნოვსკი - კონსტანტინ სტანისლავსკის მოსწავლე და ლეონიდ სტელმახოვიჩი - ვსევოლოდ მეიერჰოლდის მოსწავლე.
ტამარინი გავრცელებულია ცენტრალური ამერიკის სამხრეთ ნაწილიდან სამხრეთ ამერიკის ცენტრალურ ნაწილამდე, ძირითადად ჩრდილო-დასავლეთ კოლუმბიაში, ამაზონის აუზსა და გვიანაში.
დღესდღეობით ტარიელ მაისურაძე საქართველოში დაბრუნდა თავისი გრანდიოზული პროექტით, რომლის მიზანიცაა აფხაზ და ქართველ მომღერლებთან ერთად გამართოს შერიგების მასშტაბური კონცერტი.
ამ ეტაპზე პროექტის განხორციელებაზე მუშაობა აქტიურ ფაზაშია გადასული და მომღერალი ჯგუფ „ინკონტაქტთან“ ერთად გადის რეპეტიციებს და ქართულ და აფხაზურ რეპერტურზე მუშაობს.
საქველმოქმედო კონცერტს იგი საესტრადო-სიმფონიურ ორკესტრთან, ასევე ქართველ, აფხაზ, ოს, რუს და ბელარუს კოლეგებთან ერთად გამართავს მიმდინარე წელს.
იყო უნივერსიტეტთა საერთაშორისო, გრაციისა და სამსახიობო ოსტატობის კონკურს „გაზაფხულის დედოფლის‘‘ ბელარუსის ტურის ჟიურისა და ბელარუსის რესპუბლიკური მედია-კონკურსის „ -ის“ ორგანიზატორი და ჟიურის თავმჯდომარე.
მერვე კლასიდან ქალაქ გუდაუთის კულტურის სახლის აფხაზური ვია მზიმთა-ს წევრი გახდა, რომელთან ერთადაც თითქმის მთელი ზღვისპირეთი და ყველა აფხაზური სოფელ შემოიარა კონცერტებით.
17 წლის ასაკში დააარსა საბავშვო ვოკალურ — ინსტრუმენტალური ანსამბლი „ნარინჯი“, რომელიც კონცერტებს მართავდა პიონერთა ბანაკებში, სადაც საზაფხულო არდადეგების პერიოდში რუსეთიდან ჩამოსული სკოლის მოსწავლეები ისვენებდნენ.
ტარიელ ტარიელის ძე მაისურაძე (დ. 24 ივლისი, 1970, სოფ. ახალსოფელი, გუდაუთის მუნიციპალიტეტი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, საქართველოს სსრ) — ქართველი, ბელარუსის ესტრადის პოპულარული მომღერალი, კომპოზიტორი, კინომსახიობი და ტელეწამყვანი, ბელარუსის მუსიკოსთა კავშირის წევრი, საქართველოსა და ბელარუსის მოქალაქე, რუსეთის ფედერაციის საპატიო მოქალაქისა და ორდენის, რუსეთის ფედერაციის საპატიო არტისტის და ორდენის წოდებების მფლობელი.
საკონცერტო გამოსვლები ანშლაგით მიმდინარეობდა, მაგრამ საბჭოთა კავშირის დაშლის პერიოდმა და მუსიკალური ბიზნესის რთულმა წესებმა ჯგუფი „დალნი რეისი“ დაშალა, რადგან მისმა წევრებმა სოლო კარიერის წამოწყება გადაწყვიტეს.
კონცერტებისა და გადაღებების პარალელურად ტარიელს მიჰყავდა ბელარუსულ ტელეარხებზე სატელევიზიო პროგრამები, როგორიცაა: „მინდა რომ სიმღერა ჟღერდეს“ და „გართობის პლანეტა“ .
1993 წელს ტარიელი ვიტებსკში ახალგაზრდა შემსრულებელთა საერთაშორისო ფესტივალ „სლავიანსკი ბაზარის“ დიპლომანტი გახდა ბელარუსული სიმღერის შესრულებით.
ტარიელ მაისურაძე საქართველოსა და ბელარუსის სახელმწიფოებს შორის გამართულ ღონისძიებების აქტიური მონაწილეა, ამჟამად იღებს მონაწილეობას საქართველოს სატელევიზიო გადაცემებში, არის საზოგადოება „გუდაუთელების“ დამფუძნებელი.