polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მურმან ალექსანდრეს-ძე ლომთათიძე (დ. 2 დეკემბერი, 1929, ქუთაისი, საქართველოს სსრ — გ. 27 სექტემბერი, 2006, საქართველო) — საბჭოთა და ქართველი მოცეკვავე და ქორეოგრაფი.
თანამედროვე ეთნონიმი და თვითდასახელება (მხ. რ. - „ვედა“. ვარიანტები: ვედა, ბედა, ვედო, ვაედა, სინჰალურად ვადა. მრ. რ. - ვადო; ტამილური ვედან).
ისინი ახლოს დგანან ცენტრალურ ინდოეთში განსახლებულ ბჰილებთან, რომლებიც ინდოარიული წარმოშობის ხალხია და ასევე, ახლოს დგანან სამხრეთ ინდოეთის ზოგიერთ ტომებთან.
ომის კორესპონდენტობა მან მაშინ გადაწყვიტა, როდესაც ფოტომასალა იხილა ომარსკის ბანაკიდან, რომელიც სიკვდილის ბანაკი იყო ბოსნია და ჰერცეგოვინაში, შექმნილი და მართული სერბთა რესპუბლიკის არმიის მიერ, ბოსნიის ომის პირველ თვეებში.
თავდაპირველად გადაწყვეტილი ჰქონდა იქ ათი დღის გატარება, მაგრამ ბოსნიაში თითქმის ხუთი წლის განმავლობაში გაატარა, სადაც იგი შეესწრო ომის საშინელ მოვლენებს.
თურგუთი აშუქებდა კოსოვოს ომს, ერაყის ომს და მრავალ სხვა კონფლიქტებს: ალჟირის სამოქალაქო ომს, დასავლეთ საჰარის ომს და ჩეჩნეთის მეორე ომის ჩათვლით.
კოსოვოს ომის დროს, იგი ასევე დაეხმარა ემიგრანტებს, რომლებიც დასახლდნენ თურქეთში, აგრეთვე იძლეოდა ინფორმაციას მათ ნათესავებზე, რომლებიც კვლავ ცხოვრობდნენ კოსოვოში.
ლიბერიის მეორე სამოქალაქო ომის დროს, იგი დამეგობრდა სხვა ომის კორესპონდენტებს ტიმ ჰიტჰირინგტონს ინგლისიდან და კრის ჰონდროს ამერიკიდან, რომელიც დაიღუპა 2011 წელს ლიბიის სამოქალაქო ომში.
ამ დროის განმავლობაში, იგი ჩართული იყო ინფორმაციის გავრცელების მექანიზმების ისეთ სფეროებში, როგორიცაა დემილიტარიზაცია, სოციალური ინტეგრაცია, პოლიტიკური რეაბილიტაცია და პოსტკონფლიქტური გარდამავალი არჩევნების ჩატარება.
ძლიან ადრე, როცა სიტყვების წარმოქმნა დასრულებული იყო ლეპჩს კულტურაში, ამ დროიდან ლეპჩს ხალხმა დაიწყო რაოდენობრივი ზრდა, მათ დაისაკუთრეს მყინვარები და მა-იელის მიწები.
პირველ ჯგუფში იქნებოდნენ ისინი, ვინც გააკეთებდა ქოთნებს, მეორე - გადაზიდავდა, ხოლო მე-3 ჯგუფში ისინი, რომლებიც დააწყობდნენ ქოთნებს ფენებად.
ისინი ვინც მუშაობდნენ ყველაზე მაღლა, როდესაც დაინახავდნენ ცას ფიქრობდნენ, რომ ჩვენ რომ გვქონდეს ჩანგლის მსგავსი ჯოხი, ჩვენ შევძლებდით მის ჩამონგრევას და ქვემოთ მდგომებს ეძახდნენ მოგვეცით ჯოხი, ჩვენ ჩამოვანგრევთ ცას.
ზემოთ ნაწილში მომუშავეთაგან ყველა დაიღუპა ქვემოთ მომუშავეთა ძირითადი ნაწილი ქოთნებში მოყვა და ისინიც დაიხოცნენ, ხოლო მათგან ვინც გადარჩა არავინ არაფერს უყვებოდა სხვებს.
მაგრამ გოდოლი ასე მანამდე არავის აუგია და ადამიანები რომლებსაც შეეძლოთ ასეთი საქმის შესწავლა სხვებისთვის სწორედ ლეპჩას ტომის წარმომადგენლები იყვნენ.
ეს მანამ, სანამ ყველა ერთ ენაზე საუბრობდა, შემდეგ კი დაიყვნენ და სხვადასხვა ენაზე დაიწყეს საუბარი ამის გამო კი ვეღარ უგებდნენ ერთმანეთს.
დიდხანს იფიქრეს და გადაწყვიტეს, რომ ღმერთი --'- ის ნების თანახმად ტიბეტელებს, თუ სურთ სიბრძნე უნდა იკითხონ წიგნები, ხოლო ლეპჩას ანბანი გამოიყენეს წიგნის შექმნისას.
ღმერთი -' სამყაროს შექმნას ასე ხსნის: მას შემდეგ რაც შეიქმნა სამყარო, დედამიწა, მცენარეები და თოვლით დაფარული მთები, ღმერთმა --'- მა გადაწყვიტა შეექმნა პირველი წყვილი ადამიანი.
ერთ დღესაც, როდესაც მათთვის ცნობილი გახდა სიმაღლე ცის კიდისა, იმდენად მცირე ეჩვენათ რომ გადაწყვიტეს აეშენებინათ გოდოლი თიხის ქოთნებით და მიეღწიათ.
სამუშაოები სწრაფად მიიწევდა წინ და საბოლოოდ როდესაც მხოლოდ რამდენიმე ქოთნის რიგი რჩებოდა დასასრულებლად ადამიანები რომლებიც მუშაობდნენ ყველაზე მაღლა გაოცებული დარჩნენ, როდესაც მათ ითხოვეს დამატებით ქოთნები სამუშაოების გასაგრძელებლად, ამ ბრძანებას კი მომუშავეები გადასცემდნენ ერთმანეთს და ასე აღწევდა გოდოლის ძირამდე, როდესაც ამ ბრძანებამ მიაღწია გოდოლის ძირამდე ის უკვე დამახინჯებული იყო და მათ გაიგეს, რომ თითქოს ზემოთ მყოფებმა უკვე მიაღწიეს ცას და გოდოლი ზედმეტად მაღალი იყო.
გოდოლის ძირში მყოფმა ქალებმა კაცებმა და ბავშვებმა დაიწყეს მსხვრევა ქვედა ნაწილის რამაც გამოიწვია გოდოლის დანგრევა და უკლებლივ ყველა იქვე დამარხა.
ცათამბრჯენის ნგრევის დროს დაიშალა 3 ნაწილად ერთი ნაწილი დაეცა კაიჯალიას მთებში კარმის რეგიონში, მეორე ნაწილი ში რელინგის რეგიონში, და მე-3 ნაწილი დავარდა სოფელ ფედაპში ნეპალში ილამის რაიონში.
აქედან გამომდინარე სურია, სუზონგი, სუ-ცაკი, სუნა, სუკო, სანგი, სატტიმი და საჰუ სახელები შეესაბამებოდა ვეფხვის, ლეოპარდის, დათვის, ლომის და მაიმუნის ჯიშებს, ანუ ცხოველებს.
სიკიმის მაჰარაჯას ქრონიკები, სადაც ნა ონგი მოხსენიებულია ლეპჩას ნათესავად, ისევე როგორც რამდენიმე პუბლიკაცია ნა ონგს და მათ მონათესავეებს მოიხსენიებენ, როგორც გადაშენებულებს.
ამ საუკუნის დასაწყისში იქ სადაც უნდა ყოფილიყო კოშკი ცხოვრობდა ოჯახი, რომლის წევრები ისე ზრუნავდნენ ერთმანეთზე, როგორც უკანასკნელ შთამომავლებზე ნა ონგის ტომისა.
ნაონგის ტრადიციების უკანასკნელი დამცველის მიერ მოყოლილი ისტორია ასე გამოიყურება: ეს მოხდა დიდი ხნის წინ როდესაც მსოფლიო ასპარეზზე გამოჩნდა ნა ონგ-ის ტომი.
ადგილი სადაც შესაძლებელია დაბადებულიყო ეს ტომი განლაგებული იყო სიკიმის ტერიტორიაზე, ახლოს მდინარე რამანისა და ლინგხიმ ხოლასთან , დარამდინის რაიონის ფარგლებში.
ამის შემდეგ ისინი დასახლდნენ დედამიწის ზედაპირზე ადგილზე, რომელსაც ეწოდებოდა ფუგამდინი , რომელიც დღეს მდებარეობს ჩრდილო დასავლეთ ნაწილში უზარმაზარი ბრინჯის მინდვრებისა, რომელიც მიეკუთვნება დარამდინის რეგიონს.
ბრინჯი, ფეტვი, ხორბალი იქნებოდა თუ არა იმ სოფელში სადაც ის იყო მბრძანებელი, თუ როგორი ყვავილები სურდა, ღმერთის სურვილი იყო ყველა და ყველაფერი.
ზოგჯერ მის სამფლობელოში ცხოველებს სიკვდილიანობა ჩაერეოდათ, ჩნდებოდა სხვადასხვა დაავადებები, ამ ქმედებებით დემონები მსხვერპლს ითხოვდნენ, როგორც ცხოველების ასევე ადამიანების სახით.
ეს ჩანაწერი ეფუძნება კვლევას, რომელიც 1953 წლის ზაფხულში განხორციელდა, ასევე უნდა გავაცნობიეროთ ისიც თუ რამხელა საფუძველი ჩაუყარა ამ კვლევის განხორციელებას პროფესორმა . -მა.
ეს იმას გულისხმობდა, რომ მას აუცილებლად უნდა შეესრულებინა, მართლაც, რომ ძალიან მნიშვნელოვანი მოთხოვნა, რომელიც ამ რელიგიას სხვა და სხვა გამოცდის პერსპექტივის საშუალებას მისცემდა, მაგრამ აწმყო, ანუ თანამედროვე დროის შეზღუდვებიდან და ინტერესებიდან გამომდინარე, ლეპჩას რელიგიურმა რწმენამ, განსაკუთრებით თანამედროვე ტრადიციების გათვალისწინების თვალსაზრისით, განიცადა სწრაფი და განსაკუთრებული ცვლილება.
სკიმების ტომში ისწავლებოდა ლეპჩას რელიგია, რომელსაც -ი და მისი გუნდი ხელმძღვანელობდა, მაგრამ ლეპჩას არეალი ყოველთვის მოიცავდა ასევე სხვა და სხვა კულტურულ ჯგუფებს , თუმცა ყველაზე მეტად ამ რწმენის აღთქმა და გააზრება ნეპალურ ენაზე მოსაუბრე ახალმოსახლეებს უჭირდათ.
ისტორიუალ წყაროებში ძირითადი ყურაღება არის გამახვლებული იმაზე, რომ ლეპჩელებს მოსვენებას არ აძლევდნენ ნეპალი, ბუტანი და ტიბეტი, საბოლოოდ კი ეს ხალხი ამ ქვეყნებში „ინტეგრირდა“.
ამ მოვლენების გამო დღესდღეობით რამდენიმე ადგილზე არიან შემორჩენილნი ისეთი ლეპჩელები, რომლებიც თავიანთ ენაზე საუბრბენ და კულტურულ პრინციპებს, ტრადიციებს მისდევენ.
მიუხედავად ასეთი რეგრესისა და დანაწილებისა, საუკუნეში და საუკუნის ადრეულ პერიოდში ლეპჩელებს დახმარება ქრისტიანმა მისიონერებმა გაუწიეს, ეს შველა კი მიზნად ისახვავდა ამ კულტურის დამწერლობის შენარჩუნებას და განვიითარებას, თუმცა ამ იდეამ ფართო მასშტაბები ვერ მოიპოვა და ხალხს კულტურის დიდი ნაწილის „დათმობა“ მოუწია.
ისტორიული წყაროებიდანვე ირკვევა, რომ ამავე არეალის ჩათვლა შეგვიძლია ადგილად, სადაც იგი წარმოიშვა და ჩამოყალიბდა, კონკრეტულად კი მონღოლეთში და ბჰუტანში.
ამ კულტურაში, ისევე როგორც სხვა სტანდარტულ სიტუაციებში, იმოქმედა მრავალმა გარემოებამ და შესაბამისად იგი ჩამოყალიბდა იმავე პრინციპებზე დაყრდნობით, როგორზეც აზიაში გავრცელებული მიმდინარეობები და კულტურები არიან, რასაც ადასტურებს ლეპჩელი ხალხის რელიგია, ანუ ბუდიზმი და მრავალი სხვა დეტალი, რომლებზეც გვექნება საუბარი.
დღეს დღეობით ამ კულტურის წარმომადგენლების უმეტესება „იკარგება“, რადგან ბოლო სამი საუკუნის განმავლობაში ისინი ნათესაურ კავშირს ამყარებენ სხვადასხვა ერებთან, მაგალითად: ტიბეტელებთან, ნეპალელებთან, ბუტანელებთან და ასე შემდეგ, ეს კი იწვევს ნამდვილი, სუფთა სისხლის ლეპჩელების გადაგვარებას და გაქრობას.
ღმერთი -' თავისი პატარა სოფლის ამბავს მოგვითხრობს: ორმა ძმამ მიწის ნაწილის გამო იჩხუბეს, უფროსმა ძმამ შური იძია თავის უმცროს ძმაზე, მან სისხლი აიღო.
მან ოჯახს ასწავლა რომ ტყეში ღორი იწვოდა, მაგრამ კვლავ ცოცხალი იყო, მკითხავმა იცდა ეს ღორი სატანა იყო, ოჯახს ღორი სახლში უნდა მოეყვანათ და სახლთან ახლოს დაებათ, ღორი სახლში მოიყვანეს, როდესაც ღორმა მიწის თხრა დაიწყო დედამ უმცროს შვილს უთხრა რომ ღორი სხვაგან გადაეყვანა, შვილმა დედის თხოვნა შეასრულა, ოთხი დღის შემდეგ ოჯახის შვიდივე წევრი გარდაიცვალა.
ლეპჩის კულტურის წარმომადგენლები, როგორც უკვე ითქვა შუა აზიაში ცხოვრობენ, თუმცა უფრო დეტალურად მათი განსახლების არეალად ჰიმალაის მთიანეთის კონკრეტული უბნები საკიმი და დარჯელინგი ითვლება.
რაც შეეხება ამ კულტურის იდენტიფიცირებას, ანუ მათ ვინაობას უკვე ითქვა, რომ მათი წარმომავლობის სავარაუდო ადგილი მნღოლეთი ან ტიბეტის მთიანეთია, მაგრამ ფაქტია, რომ ამ ხალხმა ცხოვრება შედარებით სამხრეთში ამჯობინა.
როგორც ჩანს, ლეპჩელებს მეზობელ ერებში არ ჰქონდათ სახარბიელო სახელი გავარდნილი, მაგრამ რის გამო შეარქვეს მათ ასეთი სახელი ზუსტად არ არის დადგენილი.
ამ ტრადიციებს უკავშირდება ცხოველი ლამაც, რომელიც ეკუთვნის ღმერთ ---ს ლამა არის შინაური ცხოველი რომელიც ადამიანს დაავადებებისაგან იცავდა, რომელიც დემონებს ებრძოდა.
თუ ლამა გახდებოდა ავად, ნაკურთხ დროშებს ასწევდნენ და ლოცულობდნენ რომ ცხოველი გამოჯანმრთელებულიყო, ლამა ზრუნავდა ადამიანებზე, ის ასევე უშლიდა ხელს სეტყვის მოსვლას, ამიტომაც მას ადამიანები საზრდოს მიართმვდნენ ხოლმე.
ეს რელიგიური რწმენა სერიოზულ გავლენას ახდენდა ეკონომიკურ შედეგებზე, ოჯახებს უწევდა სხვადასხვა უბედურებების თავიდან აცილების მიზნით სხვა და სხვა ცერემონიების ჩატარება.
ჩვეულებრივ, სამი წინაძღოლი ბუმბული სჭირდება - -ძერისა ან იხვის ბუმბულია უფრო სასურველი- რომლებიც თავსდება მანამდე ჩაჭრილ ლერწამში და შემდეგ წებოთი და თასმებით მაგრდება.
ღრმა, ოთხკუთხა ან მოგრძო ჩაჭრები კეთდება ლარის დასამაგრებლად, და ბოლოს, ლერწმის ის ნაწილი, რომელზეც მაგრდება წინამძღოლი ბუმბული, შავად იღებება.
ისრის ეკლიანი თავი რკინისგანაა დამზადებული , აქვს კონუსისებური მოკლე ლითონის მილი რომელშიც მაგრდება ბუნიკი ან აქვს მოლე რკინის ღერო, რომელიც ბუნიკში შედის.
ისრებს, რომლებსაც იყენებდნენ ქურდების შესაშინებლად და სათამაშოებად ბავშვებისათვის, არ ჰქონდათ რკინის წვეტები, არამედ მის ნაცვლად, მოკლე ბამბუკის მილი, რითაც გასროლა უვნებელი ხდებოდა.
მთავრობა, რომელიც ადგილობრივებს რწმენის გავრცელებაში უწყობდა ხელს მიიჩნევდა, რომ უნდა ყოფილიყო არჩეული ღმერთი -', რომელიც ყველა ოჯახში რომის საშუალებით უნდა დალოცვილიყო და ეს ტრადიცია თაობიდან თაობას უნდა გადაცემოდა.
ისინი მიიჩნევდნენ, რომ ამ ღმერთის წყალობა იყო, რომ მათ მოახერხეს კიდევ სამი სოფლის დაპყრობა, თავისივე მიწებით, მინდვრებით, ცხოველებით, თხებითა და ხარბით.
ლეპჩას ტომების განსახლების ისტორიას გამოძიებისას სხვადასხვა წყაროებიდან ვიგებთ, რომ ისევე როგორც მრავალი სხვა ტომები სუბ-ჰიმალაის რეგიონში, ლეპჩა რასობრივად ეკუთვნის მონღოლებს.
არსებობს რამდენიმე მოსაზრება, რომ სანამ გაემგზავრებოდნენ აღმოსავლეთ ჰიმალაის მთისწინეთში, ლეპჩას მოსახლეობა, შესაძლოა დასახლებულნი იყვნენ ჩინეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ რეგიონში.
ღმერთი -' -ი გადაწყვეტს თუ ვინ როგორ უნდა დასაჯოს და სად უნდა დაიმკვიდროს სულმა ადგილი, სამი ლეპჩას მორწმუნე ლოცულობდა, როდესაც ერთ-ერთი გაუჩინარდა, მისმა მეგობრებმა მისი გვამი მდინარეში იპოვეს, როდესაც სოფელში დაბრუნდა ორივე უდანაშაულო მეგობარი, სოფელმა ისინი გაასამართლა.
გასამართლებულმა მეგობარმა გარდაცვლილის სულს ჰკითხა თუ როგორ დაიღუპა, გარდაცვლილმა უპასუხა, რომ მან აწყენინა ბამბუკების მჭრელს, ისინი კარგად მივიწყებულ ადგილას იმყოფებოდნენ, მას ხელი ჰკრა და მდინარეში ჩააგდო.
გარდაცვლილის სულს სთხოვეს რომ მამამისი იმ ადგილას მიეყვანა სადაც ეს მკვლელობა მოხდა და რაიმე ნიშანი ეპოვნათ, რაც იქ დამალეს დანაშაულის დროს.
ლეპჩა მონადირეები დიდი სიფრთხილით ეკდებიან აკონიტს და თუკი მათ სხეულზე არის პატარა განაკაწრიც კი სახლისა თუ ყანაში მუშაობის დროს მიღებული, ისინი საწამლავს არ ეკარებიან იმ დღეს.
თუკი ცხოველს ამ მოწამლული იარაღით კლავენ, მონადირე იცდის ვიდრე მოკლული ცხოველის სხეული არ გაცივდება- „საწამლავი დაუბრუნდება გულიდან ჭრილობას“ და ამის შემდეგ, სხეულის იმ ნაწილს, რომელიც დაჭრილი იყო, მოაჭრიან და გადააგდებენ.
ძალიან კარგად ამუშავებდნენ ბამბუკის სხვადასხვა სახეობებს და ესთეტიკურად აწარმოებდნენ ლამაზ კალთებს და ბევრ სხვა რამეს, რაც მათ ყოველდღიურ სამუშაოს შეუმსუბუქებდათ.
მათი ცოდნა შხამიანი და არაშხამიანი მცენარებზე, გველებზე და ინფორმაცია სხვა ფაუნაზე და ფლორაზე ფენომენალური იყო, მაგრამ თანამედროვე აზროვნების გავლენა ლეპჩაზე ამ ყველა მოსაზრებას უკან წევს, მითებად და ლეგენდებად აქცევს მათ.
გარდა სოფლის მეურნეობისა, ლეპჩელი ხალხი გატაცებული იყო ნადირობით, თუმცა იმის გამო, რომ დიდი ტერიტორიები ათვისებული ჰქონდათ კულტურების მოსაყვანად, ნადირობა შედარებით გაძნელებული იყო.
ძირითადად ისეთ ჩიტებზე ნადირობენ, რომლებიც არ იკვებება ლეშით ან ხორცით და ითვლება მოხმარებისთვის ვარგისად, ასევე კურდღელზე, ირემზე, ეშვიან ირემზე, მამალი ირემზე, დათვსა და გარეულ ღორზე.
ახალი მშვილდის გამოყენების წინ ის უნდა ალში გამოიწვრთნას გარკვეული ხნით, მშვილდიც და ისრებიც ბამბუკის პლატფორმაზე მაგრდება , რასაც ლეპჩას სახლებში ნახავთ ღია კერიის თავზე დაკიდებულს.
ქმნიდნენ სამყაროში უამრავ უბედურებას, ტყეში ნადირობას, ჭაობებს, ნიაღვრებს და კლდეებს, რადგანაც იმ დროისათვის ისინი ძალიან ძლიერები იყვნენ, ყველგან თესავდნენ სიბოროტეს და მათი დიდი სურვილი იყო ლეპჩას რწმენისათვის ხელის შეშლა.
ამ ლეგენდის გადარჩენის მიზეზი იყო ის გარემოება, რომ იმ ადგილზე სადაც ცათამბრჯენის ქოთნის კედლები შესაძლოა ყოფილიყო დროდადრო თხრიდნენ იქაური მუშები მინდვრებში მუშაობისას.
აზიელი ხალხის მსგავსად ამ საზოგადოებაშიც არის გავრცელებული ისეთი კულტურები, როგორებიცაა: სველი და მშრალი ბრინჯი, წიწიბურა, სიმინდიი და სხვა და სხვა ჯიშის ფეტვი.
მეორე ვერსია კოშკის მშენებლობაზე ამტკიცებს, რომ გოდოლი არ აუგიათ ლეპჩს ტომის წინაპრებს, არამედ ის ააშენა ლეპჩას მონათესავე ხალხმა, რომლებსაც ნა ონგის ეძახდნენ.
ეს სიტყვები წარმოიშვა ლიმბუს ენაში, რომელიც მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ლეპჩასთან და ეს ამყარებს იმ მოსაზრებას ლიმბუებს შორის რომ ეგრეთ წოდებული ნა ონგი იგივე ჩელინკჩომს იყვნენ არა ლეპჩას ტომის წარმომადგენლები, არამედ ლიმბუს ტომის წარმომადგენლები.
ნაწილი ლეგენდარული მასალისა მაჰარაჯას რაიონში, სიკიმში , მცხოვრებ ხალხზე და ამ ადგილებში მცხოვრებ ტომ ლეპჩაზე , რომლებიც შეადგენდნენ ამ ტერიტორიაზე მკვიდრ ადამიანთა უმეტესობას დამუშავებული ჰქონდა უამრავ ადამიანს.
სპეციფიკას რაც შეეხება, გამოირჩეოდა თხა, რადგან მისგან არასდროს იღებდნენ რძის პროდუქტს და მხოოლოდ საკლავად ზრდიდნენ და ასევე გამოირჩეოდა ღორი, რომელსაც, რატომღაც, შინაურ ცხოველად თვლიდნენ და ამასთან თხის ბედს იზიარებდა.
მე გაორმაგებული ვალდებულება მაკისრია, რომ ეს ინფორმაცია გავავრცელო, რომ არსებობდა ყველაზე ლმობიერი ღმერთი --' და ასევე ყველაზე ბოროტი ღმერთი, რომელსაც სიამოვნებდა ტანჯვა, მსხვერპლშეწირვა და სისხლი.
ის ქადაგებდა: ,ძლიერი ღმერთი ჩვენ გვიცავს დაავადებებისაგან, გრიპისაგან, სამხრეთის ქარისა და ჭექა-ქუხილისაგან, გვიცავს სატანისაგან რომელიც მისი მაგიის საშუალებით მის მიმდევრებზე ახდენს ზეგავლენას’’.
ეს მათი წესის თანახმად მიუღებელი იყო, მაგრამ აუცილებელი და საჭირო, თუმცა პოლიტიკური ორგანიზაციები ზრუნავდნენ, რომ ლეპჩას მკვიდრები არ მოწყვეტილიყვნენ საზოგადოებას რელიგიის რაკურსით ლეპჩა კვლავ აგრძელებდა თავისი რწმენის გავრცელებას, მაგრამ მმართველის შეცვლიდან გამომდინარე ტიბეტურმა მონასტრებმა დაიწყეს თავიანთ ქვეყანაში ბუდიზმის გავრცელება.
თითოეული ხაზის ბოლო განსახლებულია ქვების ირგვლივ რომლებიც ყრია სანაპიროზე, და თითოეული სიმი არის მოღუნული ისე, როგორც მახვილი კუთხე და დაჭერილია ამ პოზიციაში პატარა ქვის მიერ.
თუ მოწყობილობა დაიჭერს თევზს ხაზი გადაინაცვლებს თავისი პოზიციიდან და ცოტა ხნის შემდეგ კონტროლზე მოსული მეთევზე შეამჩნევს თევზს, რომელიც კაუჭზე წამოეგო.
საბოლოოდ, როდესაც სულ მცირე რაოდენობის ნა ონგელი იყო ცოცხალი, კაცმა სახელად კაიპალმა გადაწყვიტა დაეტოვებინათ დასახლება და დასახლებულიყო იქ სადაც მათმა წინაპრებმა ააგეს გოდოლი.
კაიპალის შვილი კარანდალი ამ ამბის მთხრობელი დაქორწინდა ლიმბუელ ქალზე და გაუჩნდა 4 ბიჭი და 3 გოგო, რომლებმაც დასაბამი მისცეს ლიმბუს და ამან საბოლოოდ გადააშენა ნა ონგ ის ტომი.
არც ერთი სხვა ტაბუ არ არსებობს, გარდა თეთრი სპილოს მოკვლისა, რასაც დასაბამი ბუდისტურ რელიგიაში აქვს და რომელიც ლეპჩას შორის გავრცელდა ოთხი საუკუნის წინ.
ი ძალიან მნიშვნელოვან ვაჭრობის ცენტრს წარმოადგენდა ინდოეთსა და ტიბეტს შორის, ასევე ის უზრუნველყოფდა ძვირფას ეთნოლოგიურ მატერიალების მიწოდებას.
ამ სავაჭრო ცენტრში ჩართული იყო სხვა და სხვა რასის, კულტურისა და რელიგიის ადამიანები: ტიბეტელები, ბუტანელები, ლიმბუ, ტამაგი, გურუნგი, ჩეტრიდა, დამაი და, რა თქმა უნდა, ლეპჩას წარმომადგენლები.
დავიწყოთ იქიდან, რომ ისინი ხშირ შემთხვევაში ტყეებსა და მინდვრებშია განთავსებული ძალიან გაფანტულად, ხოლო თითოეულ მათგანში არ ცხოვრობს სამ ან ოთხ ოჯახზე მეტი.
ნადირობა მხოლოდ ერთი საუკუნის წინ იქცა ლეპჩას ეკონომიკის ძირითად შემადგენელ ნაწილად თუმცა მისი მნიშვნელობა თანდათან მცირდება სოფლის მეურნეობისა და მესაქონლეობის ზრდასთან ერთად.
მიუხედავად იმისა, რომ როგორც ნადირობა, ისე თევზაობაც ემსახურება მხოლოდ საკვების მიწოდებას და გარდა ამისა მიღებულია მინდვრის ხვნისა და საქონლის გაზრდისთვის.
ადგილი საადაც, ლეგენდის თანახმად, გოდოლის კონსტრუქცია უნდა ყოფილიყო არის პლატო, დაახლოებით 2 კილომეტრით დაშორებული სიკიმის არმოსავლეთ ნაწილიდან, ინდოეთ ნეპალის საზღვართან.
უმეტესობა ლეპჩათაგან, რომელებმაც იციან ეს ლეგენდა, დარწმუნებულნი არიან, რომ ეს ინიციატივა განახორციელეს ლეპჩას ხალხის ნამდვილმა წინაპრებმა.
ეს აზრი გაავრცელა იმან რომ ლეპჩას ტექსტების მიმდევრები პირველ რიგში ამრავლებდნენ პირველ ორთოგრაფიულ ტექსტებს ზეპირად და შემდეგ მათ თარგმანს წერილობით.
იმისათვის, რომ ლეპჩა მთლიანად არ განადგურებულიყო მათ მიიღეს განსაკუთრებული ზომები, მათ სონგბუს არეალი მთლიანად შეუერთეს ჩრდილოეთ სიმიკის, 20 000 მკვიდრი მოსახლეობით, ხოლო დარჩენილი 13 000 მცხოვრები გადაასახლეს -ში.
ფაქტია რომ, ტიბეტური წმინდა წიგნები ლეპჩას ენის ანბანით იწერებოდა, მისივე პრინციპებს, მსჯელობებსა და გამოცდილებას ეყრდნობა დღევანდელი ჰოროსკოპიც.
თავდაპირველად სკიმიის მკვიდრმა ხალხმა ლეპჩას საკუთარი ტრადიციების ჩამოყალიბებას შეუწყო ხელი, მათ ვაჭრობასთნ ერთად დაიწყეს ნადირობა, შეგროვება, გაკაფვა, გამოწვა და ნიადაგის გადამუშავება.
2002 წლის დასასრულს კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრომ გადასცა ჯილდო კორეული მუსიკის ექსპორტის და კულტურული წვლილისთვის.2003 წელს ესემი შევიდა -ში და კვლავ დაჯილდოებული იყო სამხრეთ კორეის მუსიკალურ კულტურაში წვლილის შეტანისთვის.
1999 წლის სექტემბერში კიმ იონმინი მივიდა კომპანიაში საზღვარგარეთზე მუშაობის ნაწილზე პასუხისმგებელ პირად, ამის გარდა, 2001 წლიდან 2005 წლამდე იგი იკავებდა გენერალური დირექტორის წოდებას -ში.
სეულის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სწავლების და საკუთარი სამომღერლო კარიერის დასრულების შემდეგ, ლისუმანმა გამოკითხა მოზარდი გოგოები, თუ როგორი მუსიკალური ჯგუფების დანახვა სურდათ მათ.
ამის შემდეგ მალევე სუმანმა შექმნა , რომელიც ასევე დიდი წარმატებით და პოპულარობით გამოირჩეოდა, და აგრძელებდა ლი სუნმანის მიერ შექმნილი წარმატებული ჯგუფების სიას.1999 წელს სუნმანმა შექმნა კორეის პირველი & დუეტი, , რომელიც ასევე მისი წარმატებული ჯგუფების სიას შეემატა.
2006 წლის შემოდგომიდან 2007 წლამდე ატარებდა ღია ქასტინგებს ყველა სხვადასხვა ჟანრში — მომღერლებისთვის, მოცეკვავეებისთვის, მოდელებისთვის, სიმღერის ავტორებისთვის ეთნიკური აზიელებისთვის ჩრდილოეთ ამერიკაში.
მოსმენა ტარდებოდა ჰავაიზე, ლოს-ანჯელესში, ვაშინგტონში, ნიუ-იორკში, სან-ფრანცისკოში, ვანკუვერში და ტორონტოში ასევე ბევრ სხვადასხვა აზიურ ქვეყანაში.
დაკვირვებადი ინფრაწითელი სხივების ნაკლებობის გამო, წამყვან ჰიპოთეზად მოიაზრება ცივი, მტვრიანი კომეტების ფრაგმენტების ჯგუფი, რომელიც ძლიერ ექსცენტრიულ ორბიტაზე მოძრაობს.
ერთ-ერთი ჰიპოთეზის თანახმად, ვარსკვლავის სინათლის ცვლილების მიზეზი შესაძლოა იყოს არამიწიერი გონიერი ცივილიზავიის მიერ აშენებული დაისონის სფერო, რომელიც წარმოადგენს ვარსკვლავის გარშემო მბრუნავი დამოუკიდებელი კოსნტრუქციების დიდ რაოდენობას.
ს ინსტიტუტმა 8462852-ის რადიო-შესწავლა დაიწყო, თუმცა ვარსკვლავიდან წამოსული ტექნოლოგიებთან დაკავშირებული რადიოსიგნალები ჯერ არ დაუჭერია.
ს სპიტცერის კოსმოსური ტელესკოპისა და - -ის კვლევებმა ვარსკვლავზე ჭარბი ინფრაწითელი ენერგიის გამოყოფა არ დაადასტურა, რაც ინდიკატორი იქნებოდა სისტემაში არსებული პლანეტებისა თუ მეტეორების კატასტროფული შეჯახებების შედეგად წარმოქმნილი თბილი მტვრის ღრუბლებისა.
ეს კი მხარს უჭერს თეორიას, რომლის მიხედვითაც ვარსკვლავის სინათლის უცნაური ცვლილების მიზეზი შესაძლოა იყოს ექსცენტრიულ ორბიტაზე მოძრავი ცივი კომეტების გროვა, თუმცა ეს თეორია მეტ კვლევას საჭიროებს.
2015 წლის სექტემბერში, პროექტში ჩართულმა ასტრონომებმა და სამოქალაქო მეცნიერებმა სამეცნიერო ნაშრომის პრეპრინტი აღწერილი მონაცემებითა და შესაძლო ინტერპრეტაციებით -ზე გამოაქვეყნეს.
ჩატარდა მაღალი რეზოლუციის სპექტროსკოპია და ფოტოგრაფიული დაკვირვება, აგრეთვე სპექტრული ენერგიის განაწილების ანალიზები, რომლის დროსაც ესპანეთში მდებარე ჩრდილოეთის ოპტიკური ტელესკოპი გამოიყენეს.
შედარებისათვის, იუპიტერის ზომის პლანეტაც კი, ვარსკვლავის სიკაშკაშეს მხოლოდ 1%-ით შეამცირებდა, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ ვარსკვლავის სინათლეს პლანეტა არ ბლოკავს, ეს რაღაც ვარსკვლავს ნახევარ სიგანეზე ეფარება.
შესაბამისად, გაჩნდა რამდენიმე ჰიპოთეზა იმასთან დაკავშირებით, თუ რა ბრუნავს მის გარშემო, რაც მის შუქს ბლოკავს, დაწყებული გიგანტურ პლანეტათა სერიით, დამთავრებული ძალიან დიდი სტრუქტურებით.
8462852 გედის თანავარსკვლავედში მდებარეობს, ვიზუალურად კაშკაშა ვარსკვლავებს — დენებსა და გედის დელტას შორის, თვალისათვის აღიქმება ჩრდილოეთის ჯვრის შემადგენელ ნაწილად.
თითქმის საუკუნის წინანდელი ფოტოების შესწავლის შემდეგ ნათელი ხდება, რომ 1890-დან 1989 წლამდე ვარსკვლავის ნათება დაახლოებით 20%-ითაა შემცირებული, რაც უპრეცედენტო მოვლენაა -ტიპის ნებისმიერი ძირითადი რიგის ვარსკვლავისათვის.
ასტრონომ ჯეისონ ვრაითის აზრით, რომელიც 8462852-ს იკვლევდა, შესაძლოა ვარსკვლავი ჯერ საკმაოდ ახალგაზრდაა და მის გარშემო ჯერ კიდევ ბრუნავს მასთან დაკავშირებული უამრავი ნივთიერება.
ერთნაირი წარმატებით მღეროდა შემდეგ პარტიებს: მალხაზი , გურამი , ნიკო , კოტე , ზაქრო , ლაშქარა , ლენსკი , ლიკოვი , თავადი , ალფრედი , ჰერცოგი , პინკერტონი , ალმავივა და სხვა.
ცენტრალურ პრესაში („საბჭოთა ხელოვნება“, „ “, ლიტერატურული გაზეთი“, „სამშობლო“, „საბჭოთა ქალი“ და სხვ.) ხშირად იბეჭდებოდა ყვარელაშვილის წერილები, მოგონებები კოლეგებზე, სხვა ქართველ მოღვაწეებზე, იბეჭდებოდა მისი რუსულ და იტალიური ენებიდან.
მიხეილ დავითის ძე ყვარელაშვილი , 1906, ხაშმი, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი, — გ. 28 მაისი, 1984, თბილისი) — ქართველი მომღერალი და მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი, ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრის სოლისტი .
მიხეილ ყვარელაშვილმა განასახიერა იუბილარი აკაკის სახე მხატვრულ ფილ „აკაკის აკვანში“, ასევე ფილმებში „მაიაკოვსკი იწყებოდა ასე“, „ეთერის სიმღერა“, სატელევიზიო ფილმი „ბუდემოშლილი ბულბული“, ბიოგრაფიული ფილმი „აკაკი“, კინონარკვევი „ზაქარია ფალიაშვილი“.
1957 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას შოთა რუსთაველის სახელობის თეტრალურ ინსტიტუტში, თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, მუსიკალურ „ნიჭერთა ათწლედში".
მისთვის დამახასიათებელია ვრცელი, ხშირად რამდენიმე გვერდზე გადაჭიმული წინადადებები, სასვენი ნიშნების ნაკლებობა, პრუსტისეული მოქმედების ადგილების ალუზიური გამოყენება, რაშიც პრუსტის გავლენა იგრძნობა, ხოლო ფრაგმენტული დროის ხაზი, ხშირი ანალიზი და ცნობიერების ნაკადი სიმონის შემოქმედებაში ფოლკნერის გავლენის მახასიათებლების მაგალითებად შეგვიძლია მოვიყვანოთ.
სიმონის არაერთ რომანში ოჯახური ისტორიის თემას ვხვდებით, სადაც პროტაგონისტის ცხოვრებაზე გავლენას ახდენს ის მითები და ლეგენდები, რომლებიც მის ოჯახში თაობიდან თაობას გადაეცემოდა.
კლოდ ეჟენ ანრი სიმონი (, დ. 10 ოქტომბერი, 1913 წელი, ანტანანარივუ, მადაგასკარი, საფრანგეთის კოლონია — გ. 6 ივლისი, 2005, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწერალი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურაში .
მიუხედავად ამისა, ზეკის არ აქვს საცხოვრებელი ადგილი, რის გამოც ის ელიზაბეტთან ახალ ხელშეკრულებას დებს, რომლის თანახმადაც ის ელიზაბეტის ბინაში იცხოვრებს, ხოლო სანაცვლოდ მეათე ბ-ს სერიოზულად მიხედავს.
გარდა ამისა, ზეკი ხელს კიდებს პიესა რომეო და ჯულიეტას თანამედროვე ორგანიზაციაზე, რომელშიც რომეოს როლს კლასის მთავარი ხულიგანი - დანიელი თამაშობს.
ელიზაბეტის უმცროსი დის, ლაურას გადასარჩენად ზეკი თავს ელიზაბეტის შეყვარებულად ასაღებს და კარგ შთაბეჭდილებას ტოვებს ინსპექტორზე, რის გამოც ლაურა ელიზაბეტთან რჩება.
გარდა ამისა, ზეკი ეხმარება ლაურას, რომელსაც დანიელი მოსწონს და ჯულიეტას როლის შემსრულებელს ენერგეტიკულ სასმელში ღებინების ტაბლეტებს უყრის და მას ლაურათი ცვლის.
ახალ სამუშაო ადგილზე ზეკი მიულერი ხვდება სხვა პედაგოგს, ელიზაბეტ შნაბელშტატს, რომელიც ერთ ბინაში ცხოვრობს თავის კოლეგასთან და უმცროს და, ლაურასთან ერთად.
ელიზაბეტი ზეკის სახლში ეპატიჟება, მაგრამ, მიულერი მის ჭიქაში ძილის წამალს ყრის და ცდილობს ელიზაბეტის პედაგოგიური განათლების მოწმობის სკანირებას დოკუმენტების გაყალბების მიზნით.
ლაურა და ჩარლი ყველაფრის გამოსცორებას ცდილობენ და ელიზაბეტისთვის ზეკის წერილი მიაქვთ, რომელიც ამავდროულად ინკასატორთა მანქანის გაძარცვისთვის ემზადება.
მართალია, მის თავის ქალას ჰომინოიდებისთვის დამახასიათებელი ნიშნები: პატარა მოცულობის ტვინი, წამწამების დიდი რკალები და ფართო სახე ჰქონდა, მაგრამ მისი კბილების აგებულება უფრო ჰომინიდების მსგავსი იყო, განსაკუთრებით ეშვები, რომლებიც კბილების რიგის ზემოდან არ იყო გამოშვერილი.
რორინი დაახლოებით 5,8-6 მილიონი წლის წინ ცხოვრობდა და ამდენად, თუ შემდგომი გამოკვლევა მის ბიპედალიზმს დაადასტურებს, შეიძლება ყველაზე ადრეულ ჰომინიდად ჩაითვალოს.
1992 წელს მკვლევართა ჯგუფი ანთროპოლოგ ტიმ უაითის ხელმძღვანელობით შეუდგა 4 მილიონი წლის წინანდელი განამარხებული ნაშთების ადგილსამყოფელის გათხრას ეთიოპიაში, ავაშის რეგიონის შუაგულში, ადგილ არამისში.