polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ უცხოეთში ყოველი კონცერტის შემდეგ მაყურებელთაგან ბევრს უჩნდება სურვილი ჩამოვიდეს საქართველოში და საკუთარი თვალით ნახოს ქვეყანა, სადაც ეს ვირტუოზები იბადებიან, იზრდებიან, ვითარდებიან და ახდენენ სასწაულებს.
იყო სამხედრო საბჭოს წევრი 1919 წლის 18 ოქტომბრიდან; საქართველოს სამხედრო სამინისტროს საარტილერიო სექციის უფროსი ; ბათუმის ციხე-სიმაგრის კომენდანტი; მსახურობდა გვარდიის შტაბში.
კირილე ქუთათელაძის სამხედრო კარიერა წარმატებით განვითარდა: პოდპორუჩიკი ; პორუჩიკი ; შტაბს-კაპიტანი ; კაპიტანი ; პოდპოლკოვნიკი ; პოლკოვნიკი ; გენერალ-მაიორი ; გენერალ-ლეიტენანტი .
სულ სამი სამხედროა საქართველოდან — კირილე ქუთათელაძე, ივანე ყაზბეგი და ზაქარია ბაქრაძე, ვინც სამი სახელმწიფოს – რუსეთი, საქართველო, პოლონეთი – გენერალი გახდა.
ჩერნიკოვის ჩანაწერებიდან ირკვევა რომ 1856 წლის ხიდის გაფართოების შემდგომ, კერძოდ კი 1863 წელს ხიდის მეოთხე კამარა მთლიანად განუახლებიათ - დაზიანებული ისრისებრი კამარის ნაცვლად აუგიათ აგურის ახალი ნახევარწრიული კამარა.
აღსანიშნავია რიჩარდ დოვკინის „თავკერძა გენი“, რომელიც საზოგადოებისთვის მისაწვდომი ენით იყო შესრულებული და ფართო მასები პირველად დააფიქრა კულტურის ფენომენზე.
აკადემიურად მნიშვნელოვანი ნაშრომი იყო 1985 წელს გამოცემული წიგნი სახელწოდებით „კულტურა და ევოლუციური პროცესი“ ბიოლოგი პეტერ რიჩერსონის შემქნილი ნამუშევარი მათემატიკური სიზუსტით განიხილავდა კულტურული მემკვიდრეობის გადაცემის მექანიზმს.
დღემდე შემქნილი მრავალი თეორია სწორედ ამ უკანასკნელ ნაშრომს ეფუძნება, რამდენადაც რიჩერსონმა გარდა ორიგინალური თეორემების წამოყენებისა, განსაზღვრა ორმაგი მემკვიდრეობის თეორიის მომავალი და საკვლევი სფეროები.
კულტურული მახასიათებლები გადაეცემა ადამიანიდან ადამიანს, მსგავსად გენეტიკური კოდისა ჩვენი ფიზიოლოგიის, ფსიქოლოგიისა და ქცევის შესახებ, შესაბამისად ის განსხვავდება ადამიანებს შორის.
რადგან გენეტიკური და კულტურული მახასიათბლების მემკვიდრეობით გადაცემის მექანიზმი განსხვავდება, ერთიდაიმავე ინდივიდის ფენოტიპური მდგომარეობა თანაბრად ვერ უზრუნველყოფს ამ ორივე ფაქტორის გავრცელებას.
ფენოტიპი, რომელიც უფრო მეტად კულტურის გავრცელებაზეა ორიენტირებული, განსხვავდება ფენოტიპისგან, რომელიც გენეტიკურ მემკვიდრეობას უფრო მძლავრად გადასცემს.
შესაბამისად ინდივიდის გარეგნული გამოვლინების პროცესში გვაქვს ორი ურთიერთდამოუკიდებელი წყარო, კულტურა და გენეტიკა, რომლებიც ერთმანეთს ეჯიბრებიან ფენოტიპის გარემოსთან შესაბამისად ჩამოყალიბებაში.
ჩვენში არსებული ფსიქოლოგიურ-მენტალური მექანიზმები ასახულია ჩვენსავე გენეტიკაში, რომელიც ბუნებრივმა გადარჩევამ შეცვალა ისე, რომ მისგან მაქსიმალური სარგებელი მიგვეღო.
ექსპერიმეტის საბაზო ნაწილში ფინალურ გადაწყვეტილებამდე სუბიექტებს შეეძლოთ ფულის გადახდის შემდგომ გაეგოთ თუ რა თანხას მიიღებდნენ არსებული კომბინაციით.
ორმაგი მემკვიდრეობის თორიის დასამტკიცებლად მკვლევარები ყურადღებას ამახვილებენ სხვადასხვა ერების და ნაციების კულტურულ სხვაობებზე, მათ სხვაობებზე ნადირობის სტილსა და ტექნიკაში, მათ ტექნოლოგიებსა და რაციონზე, რამაც მისცა ადამიანებს საშუალება რომ თავისუფლად ეცხოვრათ დედამიწის ყველა წერტილში, განსაკუთრებულად რთული კლიმატის მქონე ლოკაციებშიც კი როგორიცაა არქტიკული სანაპიროები და უდაბნოები.
როგორც ჰენრიჩი და მაკელრითი გვიხსნიან ორმაგი მემკვიდრეობის თეორიის შესახებ, ვერც განვითარებულმა ტექნოლოგიამ და ვერც ხანგრძლივმა ყოფნამ ავსტრალიის უდაბნოში ვერ შეუწყო ხელი რობერტ ბურკს 1860 წლის ექსპედიციაში.
რიჩერსონი და ბოიდი იყენებენ მსგავსს მაგალითს როდესაც აღწერენ გადასვლას ელ კამინო დიაბლოზე კალიფორნიასა და მექსიკას შორის, არასტუმართმოყვარე პაპაგოთ წოდებულ ინდიელთა ტომის ტერიტორიაზე.
ამ მაგალითებიდან გამომდინარე ორმაგი მემკვიდრეობის თეორეტიკოსებს გამოაქვთ დასკვნა რომ ადამიანებს შეუძლიათ იცხოვრონ და გამრავლდნენ მრავალ სხვადასხვა ადგილზე , იმიტომ კი არა რომ მათ კარგად შეუძლიათ ინდივიდუალურად გარემოსთან ადაპტაცია, არამედ იმიტომ რომ მათ მიიღეს შესაფერისი კულტურული რეპერტუარი მრავალი თაობის განმავლობაში.
ბუნებრივი-გადარჩევის წინა ახსნები მოიცავს კულტურული საგნების პოპულაციებს რომლების რეპლიკაციაც ხდებოდა წარმოების, გამოყენების, შეკეთების და სხვა ადამიანური აქტივობების დროს.
მაგალითი რომ მოვიყვანოთ ისრის თავების ფორმა შეიძლება შეიცვალოს თაობების განმავლობაში, ახალი მექანიზმების, წარმატების და პრესტიჟის კომპენსაციისათვის, და სხვა მექანიზმების ზეგავლენის გარეშე, როგორიც შესაბამისობის კომპენსაციაა.
უფრო მეტიც, მცირედი ვარიაციები იქნა შემოტანილი ინდივიდუალური განზრახვით ან შემთხვევით, ზოგი შეიძლება დამანგრეველი აღმოჩნდეს ამ ნივთის წარმატებით გამოყენებისათვის, ზოგმა კი პირიქით, შეიძლება ამ საგნის გამოყენება გაზარდოს თანამედროვე მიზნებისათვის, ან შეიძლება როლი ითამაშოს ალტერნატიულ გამოყენებებში, შედეგად ვიღებთ რომ ისრის თავების თაობები შეიძლება აღმოჩნდნენ ადაპტაციები რომლებიც გვიჩვენებენ თანდათანობით დახვეწას და დივერსიფიკაციას რომელიც დამახასიათებელია ადამიანის კულტურული ტრადიციებისათვის .
ახალშობილი ბავშვს შესაძლოა გამოუჩნდეს „კულტურული გურუ“, რომელსაც სოციალიზაცია ბოლომდე გავლილი აქვს და შეასწავლოს ყველა ძირითადი კულტურული მახასიათებელი პირდაპირი თუ იმიტაციის გზით.
არაპირდაპირი გადახრა- ინდივიდი ქვეცნობიერად ითვისებს იმ სოციალურ მახასიათებლებს, რომელიც დაკავშირებულია რომელიმე წარმატებულ და მისთვის მისაბაძ ადამიანთან.
ადამიანებს შეუძლიათ შეინარჩუნონ ჭკვიანური ქცევები ისინი გააუმჯობესონ იმ გამჭრიახობის ხარისხით რომელსაც ვერცერთი ინდივიდი გამომგონებელი ვერც იოცნებებს რომ მარტომ შეძლოს.
ჩვენ გადავცემთ ველოსიპედით სიარულს თაობიდან თაობას კულტურული სწავლების საშუალებით - დიდი დროის ხარჯვითა და და მოთმინებით მასწავლებლის მხრიდან, ასევე სურვილით რომ აიტანოს გაღიზიანება და ზოგჯერ ტკივილიც მოსწავლის მხრიდან.
ეს ნიშნავს რომ მიუხედავად იმისა რომ ველოსიპედით სიარული შეუძლია სოციალურად იზოლირებულ ინდივიდ მსწავლელს, ეს ცოდნა მოკვდებოდა ბაბუინთან ერთად, მაგრამ მოსალოდნელია რომ ადამიანის გარდაცვალების შემდეგაც იგი მაინც იარსებებს.
ასევე ადამიანებს ბაბუინებისაგან განსხავებით შეუძლიათ შექმნან ველოსიპედები, რომლებსაც აქვთ ათასობით ნაწილი, წარმოადგენენ ადამიანების ტექნოლოგიურ ცოდნას და დიდ კომპლექსურობას.
თუ ადამიანის სწავლის უნარი იქნება დომინირებული, მაგალითად კომპრომიზმით, მცირე ინოვაციები დიზაინში ან მოხმარებაში არასოდეს არ გავრცელდებოდა , მიუხედავად იმისა თუ როგორი ხელსაყრელი იქნებიან.
წარმატებისა და პრესტიჟის შეგრძნების გარეშე, არ შენარჩუნდებოდა კულტურული რეპერტუარი მრავალი თაობის განმავლობაში; იმიტირებისას შეცდომების და შეზღუდული ინივიდუალური გამჭრიახობისას, განსხვავება კულტურულ თვისებებში მალევე გაქრებოდა.
მიუხედავად იმისა რომ გარკვეული სწავლის მექანიზმების სახეობები კომბინაციაში აკუმულირების საშუალებას აძლევს ადაპტიურ უნარებს, რაც შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს იმის ახსნაში თუ როგორ განვითარდნენ ეს ვარიაციები ბუნებრივი გადარჩევის ხარჯზე.
სოციალიზაციის პროცესში თავს იჩენს კულტურული მემკვიდრეობის გადაცემის გარკვეული თავისებურებები, რომლებიც გულისხმობს ინდივიდის მიერ მიღებულ ინფორმაციებს შორის გაკეთებულ არჩევანს.
განსხვავებით ევოლუციური ფსიქოლოგიისა, ორმაგი მემკვიდრეობის თეორია კონკრეტული ქცევის შესწავლას არ ახდენს მხოლოდ ადაპტაციურობის ჭრილში, ის კულტურულ და გენეტიკურ ბუნებრივ გადარჩევაზე თანაბრად საუბრობს.
განსხვავების წარმოსადგენად პრესტიჟსა, წარმატებასა და უნარს შორის ჯოზეფ ჰენრიხი და რიჩარდ მაკელრეათი წარმოადგენენ მაგალითს დამწყები პროფესორის შესახებ რომელიც დეპარტამენტში ეძებს პიროვნებას რომლისგანაც ყველაზე მეტის სწავლას მოახერხებს.
თუ უფრო მონდომებულია ყველას -ის გადაავლებს თვალს და მათ პუბლიკაციების რაოდენობას დაითვლის და პროფესორობის წლებზე გაყოფს, ეს მიდგომა მას წარმატების ასპექტით განსაზღვრის საშუალებას მისცემს.
თუ ახალგაზრდა პროფესორს მხოლოდ ეს ფაქტები არ აწყობს მაშინ შეუძლია გამოყოს პროფესორები რომელმაც ყველაზე მეტად დააკმაყოფილეს პრესტიჟისა და წარმატების კატეგორიები და მათი ნაშრომები წაიკითხოს რათა ამ ჯერზე გამოყოს ის ადამიანები რომლებსაც საუკეთესო უნარები გააჩნიათ.
ზოგიერთ ინდივიდში შეინიშნება კულტურის მხოლოდ პრიმიტიული ნიშნები და ივარაუდება, რომ ამ სახეობებს ევოლუციურად არ ესაჭიროებოდათ ადამიანის მსგავსად პოლიფუნქციური მექანიზმის გამომუშავება.
ამ მახასიათებელს საფუძვლად უდევს ისეთი გენეტიკური ფაქტორები, როგორებიცაა ტვინის სხვადასხვა უბნის ფორმირება, მეტყველების აპარატის ჩამოყალიბება და სხვა.
თუ გარემო საკმაოდ ნელა იცვლება და გამოწვევები ნაკლებია, გენეტიკური მემკვიდრეობა ასწრებს გადაწყობას და საჭირო აღარ ხდება დამატებით მექანიზმი შეგუებულობის გასაზრდელად, თუ ცვლილება უფრო ხშირია, მაშინ უპირატესობას იძენენ ისეთი ინდივიდები, რომელთაც აქვთ უნარი სოციუმის შოგნით ერთნმანეთს გაუზიარონ ცოდნა.
ბოიდი და რიჩერსონი ხანდახან მიგვანიშნებენ ამ ურთმანეთთან დაკავშირებულ სელექციურ პროცესებზე, მაგალითად: „კულტურის ყველაზე მნიშვნელოვანი ადაპტიური თვისება არის ის, რომ გვაძლევს საშუალებას თანდათანობით კუმულატიური ადაპტაციების ერთობლიობის გაერთიანებისა მრავალი თაობის განმავლობაში, ადაპტაციებისა რომელთაც ვერცერთი ინდივიდი ვერ გამოიგონებდა დამოუკიდებლად“.
სხვაგან ჩახლართული ურთიერთობა კომპლექსური კულტურული ტრადიციების ევოლუციასა და დახვეწილი სწავლის მექანიზმებს შორის შემოთავაზებულია შემდეგნაირად: „განვითარებადი ტრადიციები ხდებიან ზედმეტად კომპლექსურნი რომ მათი იმიტაცია მარტივად მოხდეს, ეს უბიძგებს ევოლუციას რომ მოხდეს უფრო და უფრო დახვეწილი იმიტაციები“
აკუმულირებადი ადაპტაციის პროექტი აყალიბებს ნარატივებს რომლებიც არამარტო აღნიშნავს თუ „რატომ არ შეუძლიათ პრიმატებს“ , ის აგრეთვე წარმოადგენს რასაც პიტერ გუდფრეი-სმიტი ეძახდა ახსნით ადაპტაციას.
ბიოლოგიურ“ ადაპტაციონისტურ ახსნაში, „დიდი დავალება“ არის ახსნა სიცოცხლის ფორმების ადაპტიურობა მათ გარემოსთან იდეალურ სიბრძნესთან და ცხოვრების ფორმის ინივიდუალურ დიზაინერთან მიმართვის გარეშე.
დიდი ამოხსნა“ დევს აკუმულირებად ცვლილებებში რომლებიც იქმნებოდნენ სიცოცხლის ფორმების ბუნებრივი გადარჩევის ხარჯზე, ორმაგი მემკვიდრეობის თეორიაში, "დიდი დავალება" არის ადამიანთა ადაპტირებულობა მათ ადგილობრივ გარემოებთან, ხოლო "დიდი ამოხსნა" უნდა იყოს მრავალი თაობის განმავლობაში აკუმულირებული კოგნიტიური კაპიტალი, ინდივიდუალური დიზაინერის გარეშე შექმნილი.
ეს შიშები ხშირ შემთხვევაში ადამიანს თანდაყოლილად აქვს მაგრამ არის შემთხვევები როდესაც ეს შიში შეიძლება სხვა ქცეების მსგავსა ადამიანმა განვითარებასთან ეთად აითვისოს და „ისწავლოს’’ რაც მიგვანიშნებს იმაზე თუ რამდენად ძლიერია ადაპტაციის და საზოგადოებაში ინტეგრაცის სურვიი , ადამიანის პსიქიკა მზადაა რომ მიიღოს ისეთი თვისებები , მცირე ან დიდი ფობიები რათა მაქსიმალურად აიცილოს ადამიანმა ყველანაირი საფრთხე თავიდან და ასევე მოახდინოს საზოგადოებასთან ინტეგრაცია.
პირველი პოსტულატის განმარტება გულისხმობს, რომ კულტურული მახასიათებლები, რომლებიც უკეთეს ფენოტიპს წარმოშობენ, ბუნებრივი გადარჩევის მიერ იქნებიან „დაჯილდოვებულნი“.
ამგვარად კულტურული მახასიათებელი წარმოადგენს ფენოტიპის განსაზღვრაში არსებულ დამხმარე ფაქტორის, გარემო პირობებთან შეგუებულობისათვის არსებულ ახალ მექანიზმს, რომელსაც ბუნებრივი გადარჩევა ისევე აკონტროლებს, როგორც ჩვენს გენომს.
არსებობენ ნეიტრალური კულტურული მახასიათებლები, თუმცა ისინი ისევე უნდა განვიხილოთ, როგორც ნეიტრალური გენეტიკური მახასიათებლები, რომლებმაც ევოლუციური უპირატესობის ნიშანი უკვე დაკარგეს.
აღსანიშნავია მისი მუდმივი ცვალებადობის შესაძლებლობა, თუ გენომს მშობლები ერთხელ და სამუდამოდ განუსაზღვრავენ ინდივიდს, კულტურული ცვალებადობის შესაძლებლობა არსებობს ყოველთვის, ნებისმიერ ასაკში.
ასევე, გენეტიკური ფაქტორების ცვლილება ევოლუციურ პროცესში მოითხოვს ძალიან ხანგრძივ დროს, როცა კულტურული მახასიათებლების შეცვლა მეყსეულად შეიძლება და ამგვარად ადამიანი სწრაფად ცვალებად გარემოსთან შეგუებულობის ახალ მექანიზმს იძენს.
თითოეულ ნაწილში განსხვავებული ადამიანები იღებდნენ მონაწილეობას და რეალურ თანხას აძლევდნენ, რომელიც მათ მიერ თამაშში მოგებულ რაოდენობაზე იყო დამოკიდებული.
ორმაგი მემკვიდრეობის თეორია — საუკუნის ნახევარში განვითარებული თეორია, რომელიც ადამიანის ქცევებს ხსნის, როგორც შედეგს მისი გენეტიკური და კულტურული მემკვიდრეობის ფაქტორების ურთიერთქმედებისა.
თეორია ადამიანის ეპიგენეტიკას უშუალოდ უკავშირებს როგორც მის გენომს, ასევე კულტურულ მემკვიდრეობას, რომელსაც სუბიექტი პირდაპირი და არაპირდაპირი გზებით იღებს საზოგადოებისგან.
შინაარსობრივი გადახრის თეორია ასევე გულისხმბოს ინდივიდის მისწრაფებას, შეიძინოს ისეთი ტიპის ახალი ინფორმაცია, რომელიც მის წინა ცოდნასთან შესაბამისობაში მოვა და არ გამოიწვევს კოგნიტურ დისონანსს.
მისი დებულება არის შეფასებული როგორც დადებითად ისე უარყოფითად : ის მოიცავს თანდათანობით ადაპტიურ და კულტურული რეპერტუარის აკუმულაციას მრავალი თაობის განმავლობაში და არ მოიცავს ინდივიდუალურ გამოგონებებს და გამჭრიახობას, ასევე ოპტიმალურ კულტურულ საგნებს.
გარდა შინაარსობრივი უპირატესობებისა, რომელიც ინდივიდმა გარკვეულ ინფორმაციას შეიძლება მიანიჭოს, არსებობს თავად ინფორმაციის ავტორთა მიხედვით გაკეთებული არჩევანიც.
მცირე შემთხვევებში, ინდივიდებს შეიძება იზიდავდნენ ნაკლებად გავრცელებული შეხედულებები, შესაბამიასდ ასეთ ფენომენს ანტიკონფორმისტული გადახრა ეწოდება, გადახრის ეს ტიპი ყველაზე გავრცელებულია სამყაროში.
არასოციალურ სიტუაციებში მონაწილეები იყენებდნენ იმიტაციას საკმაოდ ხშირად, თუნდაც მაშინ, როდესაც გადაწყვეტილებები ფინანსურად მოტივირებული იყო და ფასი/მოგების ანალიზის წარმოება შესაძლებელი იყო .
მსგავსი ფობიები ევოლუციის შედეგია რადგან რამდენიმე თაობის განმავლობაში რაიმე კონკრეტული ხშირად იწირავდა ადამიანებს მოდა ქცევითი ადაპტაცა და ადამიანები ან გველს კლავდნენ ან გაურბოდნენ .
პარკი დაარსდა 1975 წელს, როგორც მისიების ბულვარი, ამერიკის შეერთებული შტატების ისტორიული ადგილების ეროვნულ რეესტრში, რომელიც მოიცავდა 84 ერთმანეთისგან განცალკევებულ ისტორიულ ძეგლს მდინარე სან-ანტონიოს გაღმა მხარეს, სან-ანტონიოს სამხრეთ ნაწილში.
აღნიშნულ სიაში, სან-ანტონიოს ეროვნული ისტორიული პარკი უფლებამოსილი გახდა 1978 წლის 10 ნოემბერს, ხოლო ოფიციალურად დაარსდა 1983 წლის 1 აპრილს, მრავალი კულტურული ძეგლისა და რამდენიმე ბუნებრივი ტერიტორიის შემადგენლობით.
სან-ანტონიოს მისიების ეროვნული ისტორიული პარკი — ეროვნული ისტორიული პარკი და იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის ნაწილი, რომელიც ემსახურება სან-ანტონიოში არსებული ხუთი ესპანური სასაზღვრო მისიიდან ოთხის დაცვას.
2002 წელს, არქიეპისკოპოსმა პატრიკ ფლორესმა, მღვდელი ჯიმ რუთკოვსკი კონსეპსიონის მისიის საარქიეპისკოსო ეპარქიის ხელმძღვანელად დანიშნა.
ორი წლის შემდეგ, ტეხასის გენერალურმა პროკურორის ოფისმა გამოიტანა დასკვნა, რომ არასწორად ხელმძღვანელობდა ალამოს და მოიყვანა ორგანიზაციის სამსახურებრივი ვალდებულებების დარღვევის რამდენიმე მაგალითი, მათ შორის, სახელმწიფო ფონდების არასწორი მართვა და ალამოს დაცვაში არასათანადო სამუშაოების განხორციელება
გეოგრაფიული თანმიმდევრობით, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ, მისიები შემდეგი თანმიმდევრობით მდებარეობს: კონსეპსიონის, სან- ხოსეს, სან-ხუანის, ესპადას მისიები.
2010 წელს, ტეხასის გენერალური პროკურორის ოფისმა მიიღო საჩივარი, რომ არასწორად ხელმძღვანელობდა არა მხოლოდ ძეგლს, არამედ, მისი მართვისთვის გამოყოფილ ფონდს, რის შემდეგაც, დაიწყო გამოძიება.
2011 წელს, აღნიშნული გამოძიების მიმდინარეობისას, მაშინდელი გუბერნატურის, რიკ პერის ხელმოწერით, მიღებულ იქნა სახელმწიფო კანონი, რომლის მიხედვითაც, ალამოს მისიაზე მეურვეობა -დან -ს გადაეცა.
2015 წლის 5 ივლისს, სან-ანტონიოს მისიების ეროვნულ ისტორიულ პარკს, ალამოს მისიასთან ერთად, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.
მსოფლიო ომის წლებში აკაკი პაპავა სამხედრო სამსახურში, კერძოდ, კავკასიის ფრონტზე გაიწვიეს, სადაც აირჩიეს კავკასიის ჯარისკაცთა საბჭოს წევრად.
საქართველოში დაბრუნებული აკაკი პაპავა იყო ქალაქის საბჭოს ხმოსანი, ქალაქის გამგეობისა და ამავე დროს საქართველოს პარლამენტის წევრი, ხოლო საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, ხელმძღვანელობდა მწერალთა კავშირის განყოფილებას, რედაქტორობდა ორკვირეულ სახელოვნო–საინფორმაციო ჟურნალ „ხელოვნებას".
აკაკი პაპავამ ქართული საზოგადოების ყურადღება ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროს მიიპყრო, როცა საქართველოს ქალაქებსა და დაბებში კითხულობდა ლექციებს ქართულ ლიტერატურაზე, ეწეოდა საზოგდოებრივ მოღვაწეობას.
მისი პირველი წერილები 1910-იანი წლებიდან ქვეყნდებოდა ქართული პრესის ფურცლებზე: „იმერეთი", „საფირონო", „კოლხიდა", „თემი", „ერი", „თეატრი და ცხოვრება", „ცისარტყელა", „პრომეთე", „ლომისი", „ქართველი მწერლობა", „სახალხო გაზეთი" და სხვ.
პირველდაწყებითი განათლება სამტრედიაშივე მიიღო, დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და შემდეგ იურევის უნივერსიტეტის ისტორია–ფილოლოგიის ფაკულტეტზე შევიდა, საიდანაც მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე განაგრძო სწავლა.
1914 წელს იგი სრულიად საქართველოს სათეატრო მოღვაწეთა პირველი ყრილობის დელეგატად აირჩიეს, ხოლო ქართველ მწერალთა საერთო ყრილობამ აკაკი პაპავა მწერალთა კავშირის მეორე თავმჯდომარედ დანიშნა .
ფესტივალის ღამეს მეორე ადგილზე გავიდნენ, მაგრამ საბოლოოდ ისინი გახდნენ გამარჯვებულები იმის გამო, რომ პირველი ადგილის მფლობელები დისკვალიფიკაცია განიცადეს.
ფესტივალიდან ცოტა ხნის შემდეგ, ბარბარამ გადავიდა მაიამიში, სადაც ჩაწერა დემო ლათინურ პოპ ჟანრში, რომელიც გადაწყვიტა, რომ არ გამოაქვეყნებდა.
მისი მამა, რომელიც გარდაიცვალა ცოტა ხნის შემდეგ, როგორც კი დაიბადა ბარეი, ეკუთვნოდა რეიზაბალების ოჯახი, რომელიც ჩართული იყო ფილმების წარმოებით და უძრავ ქინებაში ინვესტიციების დაბანდებით.
2015 წლის 29 დეკემბერს, ესპანეთის მაუწყებელი , გამოაცხადა ბარეი, როგორც ესპანეთის ეროვნული შერჩევის კონკუსის ექვსი კონკუსანტიდან ერთ-ერთი.
1 თებერვალს, ბარეიმ სიმღერით " !", მოიგო ესპანეთის ეროვნული შესარჩევი კონკურსი 114 ქულით და წარადგენს ესპანეთს ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2016-ზე, რომელიც გაიმართება მაისში სტოკჰოლმში.
2011 წელს, ბარბარამ მიიღო მეტსახელი და გამოაქვეყნა თავისი პირველი სტუდიური ალბომი , ალბომი სრულად ესპანურ ენაზეა და წარმოებულია რუბენ ვილანუივას მიერ.
სარამაკას წინაპრები იყვნენ იმ აფრიკელებს შორის, რომლებიც გაყიდულნი იყვნენ ევროპელებზე შაქრისა და ყავის პლანტაციებში სამუშაოდ, სურინამში საუკუნის დასასრულსა და საუკუნის დასაწყის შორის.
აფრიკელები განსხვავებულ ქვეყნებში დასავლეთ და ცენტრალურ აფრიკაში საუბრობდნენ სხვადასხვა ენაზე, ისინი გაიქცნენ ტროპიკულ ტყეებში - ინდივიდუალურად, არც თუ ისე დიდ ჯგუფებად, ხანდახან დიდი კოლექტიური აჯანყებებითაც.
დაახლოებით 100 წლის განმავლობაში, ისინი იბრძოდნენ ტროპიკული ტყეებიდან საკუთარი დამოუკიდებლობისათვის მთლიანი საუკუნე მანამ, სანამ სურინამში მონებს გაათავისუფლებდნენ, მარონები ზეიმობდნენ თავიანთ თავისუფლებას და დადეს ხელშეკრულება ნიდერლანდებთან, რომ ეღიარებინათ მათი ტერიტორიული უფლებები და სავაჭრო პრივილეგიები.
ისევე როგორც სურინამის სხვა მარუნებში, სარამაკა ცხოვრობდა სახელმწიფოს შიგნით, სანამ საუკუნეში, როცა ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის თავდასხმები გაიზარდა.
1980-იანი წლების ბოლოს, სამოქალაქო ომმა მარუნებსა და სურიმანის სამხედრო ხელისუფლებას შორის გამოიწვია დიდი გაჭირვება სარამაკებში და სხვა დანარჩენ მარუნებში.
მშვიდობიანი მოსახლეობა შეერთებულ შტატებში ცხოვრობდნენ და მუშაობდნენ სარამაკას სოფლებში და ბრაზილიური ოქროს მაღაროები ჩამოდიოდა სურინამის მდინარეზე.
ასეთი ეკონომიკური სახეები, როგორც პროსტიტუცია, აზარტული თამაშები კაზინოში და ნარკოტიკების კონტრაბანდა გახდა ძირითადი ინდუსტრია სურინამის სანაპიროსა და მაღაროებში.
ყოველთვის მდებარეობდა მდინარის ნაპირთან, ისინი იყვნენ არაკონტროლირებად მდგომარეობაში პატარა სახლებში, ამ სახლების აგებულებისთვის კი დამახასიათებელი იყო ცალ მხარეს ღია სტრუქტურა, ხეები, საქათმეები, სხვადასხვა ტაძრები და მიმოფანტული ბუჩქები.
სამებაღეო ბანაკებში, რომლებიც მოიცავდა მუდმივ სახლებსა და სალოცავებს, განლაგებული იყო რამდენიმე საათის სავალში თითოეული სოფლიდან და ექსპლუატაციაში იყო თავის სოფელში.
მათი სახლები ტავისებური აგებულებით გამოირჩეოდა, კედლები ფანერის ჰქონდა, სახურავი პალმის ფოთლებით იყო დაფარული, იშვიათად გოფრირებული რკინით მოჩუქურთმებული ფასადებით.
კლან - ხშირად რამდენიმე ათასი ინდივიდუალური პირებისაგან შედგება, ისინი იყოფიან გვარების მიხედვით ანუ საგვარტომოებად - როგორც წესი, 50 - 150 ადამიანი - და მათ მართავს პიროვნება, რომელზეც გადავიდა მემკვიდრეობა ბოლოდროინდელი წინაპრისგან.
სარამაკას მცხოვრებლები გაან ლიოს მიღმა ცხოვრობდნენ შედარებით იზოლირებულად და ისინი წარმოადგენდნენ არაკონტაქტურ საზოგადოებათა შეჯგუფებას, სწორედ იმ დროიდან, როდესაც მათი წინაპრები განთავისუფლდნენ მონობისგან, ეს მოხდა საუკუნეში.
1993 წლის მეორე ნახევარში, ადგილობრივი, დამოუკიდებელი მისიონერი სახელად სტივ გროსერქლოუზი და არცთუ ისე დიდი ჯგუფი მამაკაცებისა სხვა, მეტად მოშორებული დასახლებებიდან, ბარიერის საზღვრებს გასცდნენ, რომელსაც ეწოდა ტაპა ვატა სულა, ითარგმნება როგორც “სისწრაფის გათიშვა”.
ეს იყო თავდაპირველი ექსკურსია, რომელიც დასაწყისად შეგვიძლია ჩავთვალოთ და დიდ ზეგავლენად შემდგომ მოგზაურობებზე, რომლებსაც თავის მხრივ გასართობი სახე ჰქონდა და ეტაპობრივად წლების განმავლობაში გრძელდებოდა.
დემოგრაფია - სურინამის მრავალეთნიკური მოსახლეობის უმცირესობას შეადგენს სარამაკელები, რომელთა რაოდენობაა 22 000 ადამიანი, სარამაკას მოსახლეობის დაახლოებით 37 % მოიცავს ინდუსტანის მოსახლეობას და აღმოსავლეთ ინდოელებს.
30 %-ს შეადგენს კრეოლები , 16 % იავანელი (ინდონეზიიდან საუკუნის დასაწყისში ჩამოყვანილი კონტრაქტით დაქირავებული მუშების შთამომავლები), 3 %-ს წარმოადგენენ ჩინელები, ლევანტელები და ევროპელები, 2 %-ს შეადგენს ამერიკელი ინდიელები და 12 %-ს მარუნელები.
სხვა მარუნელებთან ერთად სურინამსა და მის მეზობელ ფრანგულ გვიანაზე - (22 000 ჯუკა, ხოლო მატავაის, პარამაკას, ალუკუსა და კვინტის - სარამაკელები წარმოადგენენ მსოფლიოში გადარჩენილი აფრო-ამერიკელი მარუნელების უმრავლესობას.
გარჩევებში შეიძლება მონაწილეობას იღებდეს საგვარეულო, სოფელი, ან მთელი სარამაკა და არჩევდნენ პრობლემებს ქორწინების კოფლიქტებიდან დაწყებული, დავებს მიწის საკუთრებაზე და მემკვიდრეობის საკითხებზე და მძიმე დანაშაულებით დამთავრებული.
საუკუნეში, "მარონ"ს უწოდებდნენ ამერიკაში მყოფ მონებს, რომლებიც გაქცეულები იყვნენ მონობისგან და შექმნეს დამოუკიდებელი საზოგადოება, სადაც არ იყო კოლონისტების კონტროლი.
კიდევ ხუთ სხვა მარონის ტომებთან ერთად სურინამში და საფრანგეთის გვიანაში, სამარაკამ შექმნა მარონების ხალხების აფრიკული წარმოშობის უდიდესი ჯგუფი მსოფლიოში.
1990-იან წლებში, სარამაკელებმა მოულოდნელად აღმოაჩინეს, რომ მათ საკუთარ ტერიტორიაზე შემოიჭრნენ ჩინური და სხვა საერთაშორისო ხე-ტყის დამზადებისა და სამთო კომპანიები, რომლებიც მოიპოვებდნენ რესურსებს სახელმწიფოს ნებართვით სურინამის ახალი კონსტიტუციის თანახმად, რომელიც უფლებას აძლევდა მარონის, სარამაკის მრავალრიცხოვან მკვიდრ მოსახლეობას ესარგებლად მთავრობის მიწებით, მაგრამ მათ უფლება არ ჰქონდათ ეს მიწები გადაცემოდათ საკუთრებაში, რადგანაც ისინი მხოლოდ სტუმრები იყვნენ მთავრობის მიწებზე.
საუკუნეში, საერთაშორისო ხელშეკრულების დადების შემდეგ, სარამაკას ჰყავს მთავრობის მიერ დამტკიცებული უზენაესი მმართველი , ასევე მთელი რიგი ლიდერებისა და დამხმარე ლიდერებისა .
სარამაკელებს სჯერათ, რომ სამყარო დასახლებულია ზებუნებრივი არსებებით, ტყის სულებით და ღმერთებით, რომლებიც ცხოვრობენ გველის, იაგუარების, და სხვა ცხოველების ორგანოებში, წინაპრების, მდინარის ღმერთები.
ეკონომიკა დაფუძნებულია ტყის გარემოს სრულ ექსპლუატაციაზე და სანაპიროზე კაცების პერიოდულ სამუშაო ვიზიტებზე, დასავლეთის საქონლის უკან დასაბრუნებლად.
საარსებოდ სამარაკა დამოკიდებულია მიწათმოქმედებაზე, ნადირობაზე, თევზჭერაზე, ასევე ველური ტყის პროდუქტებზე და რამდენიმე ძირითად იმპორტზე, როგორიცაა მაგალითად მარილი.
მათი ბაღები ძირითადად გაშენებულია სიმშრალეში, სადაც მოჰყავთ: ბრინჯი, მანიჰოტი, ტარო, მარცვლეული მცენარეები, სიმინდი, ბანანი, შაქრის ლერწამი და არაქისი.
მათი მეამბოხე წინაპრები იბრძოდნენ თითქმის მთელი საუკუნის განმავლობაში და მიაღწიეს დაედოთ სამშვიდობო ხელშეკრულება ნიდერლანდელ კოლონიზატორებთან, რომლებმაც მიანიჭეს მათ თავისუფლება და ტერიტორია 1762 წელს.
ამ პერიოდისათვის, სარამაკელები უკვე ანვითარებდნენ თავის ძლიერ და დამოუკიდებელ კულტურას - საკუთარ ენას, რელიგიას, ნათესაობას, სამართლებრივ სისტემას და ბევრ სხვას.
2007 წელს, სარამაკის წარმომადგენლებმა მოიგეს ადამიანის უფლებათა მხარდამჭერ ინტერ-ამერიკულ სასამართლოში დავა სურინამის მიწაზე, რომელიც ოკუპირებული იყო ეროვნული ხელისუფლების მიერ.
მათ გადაარჩინეს 9000 კვადრატული კილომეტრი ტყე, მიიღეს მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, შექმნეს ფონდი რომელსაც თვითონ აკონტროლებენ და იყენებენ საკუთარი განვითარების მისაღწევად.
2007 წლის განჩინებით ინტერამერიკული ადამიანის უფლებათა სასამართლომ განსაზღვრა გავლენის სფეროები, რომლის მიხედვითაც ეროვნული მთავრობა და სარამაკას მმართველობა თანაბარ ძალაუფლებას ინარჩუნებენ.
ამ გვიან საველე კვლევას საუკუნეში, ავსებს თანამედროვე საველე კვლევები, რომლებიც განხორციელდა სურინამის მარუნის სხვა ჯგუფებში, მაგალითად როგორიცაა ჯუკას (მარონების წარმომადგენელი ექვს ხალხთაგან ერთ-ერთი წარმომადგენელია სურინამის რესპუბლიკაში და საფრანგეთის გვინეაში) ეთნოგრაფია ნიდერლანდური მეცნიერების ბონო და ინეკა ტოდენა ვან ბელზენი.
ღალატის საკითხების გარდა, რომელიც დროდადრო იწვევს კაცებით სავსე კანოეს მობილიზებას, რომლებიც შურისძიების მიზნით სახალხო ფიზიკური გარჩევისკენ იწევენ, სარამაკას შიდა კონფლიქტები იშვიათად სცდება პირად კავშირებს.
ასევე ამერიკელებმა რიჩარდ და სალი პრაისებმა შეისწავლა ეს ხალხი (1966 წლიდან დღემდე გრძელდება, სურინამში 1986 წლამდე და საფრანგეთის გვინეაში ამის შემდგეგაც გრძელდებოდა).
მამაკაცები თავს არ იზოგავენ მოწიფულობის პერიოდში, რათა ფული გამოიმუშაონ სურინამის ნაპირებზე ან საფრანეთის გვიანაზე, რათა მოიმარაგონ ცხოვრებისთვის საჭირო დასავლური საქონელი თავიანთი სოფლისთვის.
მიწა ეკუთვნით დედათა კლანებს, რომელთა კუთვნილებაც დამკვიდრდა ადრეულ საუკუნეში, როცა პირველი მარონები გაიქცნენ აღმოსავლეთისკენ თავისუფლებისთვის.
1945-1949 წლებში ქუთაისის ხალხური ცეკვის სახელმწიფო აკადემიურ ანსამბლში, ხოლო 1949-1955 წლებში კი საქართველოს სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო დამსახურებულ ანსამბლში გამოდიოდა როგორც სოლისტი-მოცეკვავე.
მურმან ლომთათიძეს დადგმული აქვს ცეკვები ოპერებში „დაისი“ და „ქეთო და კოტე“ , „მინდია“ (მინსკის ოპერისა და ბალეტის თეატრი და ტარტუს „ვანემუინეს“ აკადემიურ თეატრი), მულტფილმებში „საზამთრო“, „კომბლე“ და სხვა.