polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
რა თქმა უნდა, მუშკეტერების ძირითადი მოვალეობა იყო მეფის დაცვა, როცა იგი პარიზში იმყოფებოდა, აგრეთვე მეფისა და მისი კარის დაცვა იმ დღეებში, როცა იგი თავის სასახლეებს ტოვებდა.
თუ მეფე ბრძოლის ველზე იყო, მუშკეტერთა ასეული მას სრული შემადგენლობით იცავდა, აგრეთვე, მეფის თანხმობით, შენაერთის ნაწილი ბრძოლაშიც მონაწილეობდა.
გარდა ამისა, რამდენიმე წლის განმავლობაში ნაწილი გაუქმებული იყო, როგორც სამხედრო შენაერთი — ასეთი ბრძანება გასცა კარდინალ რიშელიეს მემკვიდრემ, კარდინალმა მაზარინიმ, ხაზინის სახსრების ეკონომიის მიზნით.
მუშკეტის გარდა, რომელიც ხაზინის ხარჯზე გაიცემოდა, დანარჩენი იარაღისა და საკმაოდ ძვირი ფორმის, ცხენების ხარჯი და ბინის ქირა , მუშკეტერს საკუთარი ჯიბიდან უნდა გადაეხადა.
1661 წლის დეკემბერში ლუი -ს მუშკეტერებს უბრძანა, სახსრების ეკონომიისთვის ორ-ორად დასახლებულიყვნენ სენ-ჟერმენის გარეუბანში, რათა ცოტათი მაინც შემსუბუქებულიყო მათი ფინანსური მდგომარეობა.
ლუვრის შიდა დაცვა მეფის რეზიდენციას იცავდა, ხოლო ლუვრის გარე დაცვა მეფეს უსაფრთხოებას სამხედრო ლაშქრობისა და მოგზაურობის დროს დარაჯობდა.
პირველ შენაერთში შედიოდა პირადი დაცვის კორპუსი (შედგებოდა ერთი შოტლანდიური და სამი ფრანგული ასეულისგან, რომლებიც 1440-1515 წლებში შეიქმნა) და საუკეთესო ქვეითი შვეიცარიული ასეული .
იმდროინდელი სამხედრო დოქტრინების შესაბამისად, მუშკეტერთა ასეული მოქმედებდა, როგორც ცეცხლსასროლი იარაღით შეიარაღებული ნებისმიერი შენაერთი: ბრძოლის ველზე გამოდიოდა ცეცხლის გახსნის მანძილზე და სროლას იწყებდა.
უმრავლესობისთვის მუშკეტერები ცნობილია ალექსანდრ დიუმას რომანიდან „სამი მუშკეტერი“, რომელმაც მხოლოდ განაახლა ხსოვნა მამაცი და გამბედავი მეომრების შესახებ.
ხელსაყრელ სავაჭრო გზების გადაკვეთაზე – დუნაის გასწვრივ კრემსიდან და მაუტერნიდან ვენაში და ვენიდან უნგრეთისა და ბიზანტიისაკენ – არსებობამ ავსტრია ააყვავა.
1186 წელს დაიდო სანქტ-პეტერბურგის ხელშეკრულება ჰერცოგ ოტოკარ -სთან, რომლის თანახმად, ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ შტირია შეუერთდებოდა ავსტრიას.
საჰერცოგოს ტერიტორია გაიზარდა აგრეთვე, ბავარიული მიწებით - დასავლეთით ენსიდან ტრაუნის სანაპიროზე ზემო ავსტრიის მომავალი ადმინისტრაციული ცენტრის ქალაქ ლინცის ჩათვლით.
მას უკვე მთლიანად ემორჩილებოდა ცენტრალური ევროპის სახელმწიფოები, რომელიც გადაჭიმული იყო პოლონეთის საზღვრებიდან ჩრდილოეთით სუდეტებში და სამხრეთით ადრიატიკის ზღვამდ.
ვლადისლავ მორავიელმა სასწრაფოდ გამოაცხადა თავისი პრეტენზია ტახტზე, თუმცა 1247 წლის იანვარში გარდაცვალების გამო, მან ვერ მოასწრო ტახტზე ასვლა.
რომის პაპის ზეგავლენით ჰერტრუდა 1248 წელს ცოლად გაჰყვა ბადენის მარკგრაფს ჰერმან -ს, რომელიც პაპმა აკურთხა ავსტრიისა და შტირიის ჰერცოგად.
მომდევნო ჰერცოგი, ლეოპოლდ -ის უმცროსი ვაჟი, ფრიდრიხ მეომარი ტახტზე ასვლისას 1230 წელს აღმოჩნდა კონფლიქტში ჩათრეული არა მხოლოდ ავსტრიის დიდებულებთან, არამედ მეზობელი სახელმწიფოების მეფეებთან, კერძოდ: ჩეხეთის მეფე ვაცლავ -თან, უნგრეთის მეფე ანდრაშემ -სთან, აგრეთვე, თვით იმპერატორ ფრიდრიხ -სთან, რომელიც მან დაადანაშაულა ავსტრიის ტახტზე ჰენრი -ის მხარდაჭერაში.
მოგვიანებით, იმპერატორთან დავა დარეგულირდა, მაგრამ სასაზღვრო დავები გრძელდებოდა და 1246 წელს მდინარე ლაითთან ბრძოლაში ჰერცოგი ფრიდრიხ მეომარი მოკლულ იქნა.
ლეოპოლდ -ის უმცროსი ძმა და მემკვიდრე, ჰენრი იაზომირგოტი აგრძელებდა ბრძოლას ველფებთან, მაგრამ საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორ ფრიდრიხ -ის ტახტზე ასვლით, იძულებული გახდა დაეთმო ბავარია ჰაინრიხ ლომისათვის.
უნგრეთის მეფე ბელა შეეცადა ოტოკარისათვის წინააღმდეგობის გაწევას თავისი ბიძაშვილის, დანიელ გალიციელის ვაჟზე, რომან დანილოვიჩზე ჰერტრუდას მესამედ დაქორწინებით და შეიჭრა შტირიაში.
თუმცა უნგრეთის ჯარებმა მარცხი განიცადა 1260 წელს კრესენბურნის ბრძოლაში და ოტოკარი გახდა ბოჰემიის, მორავიის, ავსტრიის, და შტირიის ერთპიროვნული მფლობელი.
ლეოპოლდ -ის ვაჟი, ლეოპოლდ , ავსტრიისა და შტირიის ერთპიროვნული მმართველი 1198 წელს დაქორწინდა ბიზანტიელ დიდებულ თეოდორა ანგელოსზე.
მათი ქალიშვილი მარგარიტა ფონ ბაბენბერგი 1225 წელს გახდა გერმანიის მეფე ჰენრი -ის მეუღლე, რომელიც იმპერატორ ფრიდრიხ -ის ვაჟიშვილი იყო.
ვენის სასახლეში ხშირი სტუმრები იყვნენ ცნობილი მინეზინგერები, მათ რიცხვში რეინმარ ფონ ჰაგენაუ და ვალტერ ფონ დერ ფოგელვაიდე, რომელთა წყალობით, განვითარდა პოეზია შუაგერმანულ ენაზე.
ჰერცოგი ლეოპოლდ მონაწილეობდა მესამე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში და აკრის ალყაში, რომლის დროსაც კონფლიქტი მოუვიდა რიჩარდ ლომგულთან და დაბრუნდა სახლში.
ავსტრიის გავლით ინგლისში დაბრუნებისას რიჩარდ ლომგული შეიპყრეს დიურნშტაინის ციხეში და მხოლოდ დიდი გამოსასყიდის გადახდის შემდეგ გაათავისუფლეს.
დროზენდორფი, რაბსი, ლა და სხვა ციხესიმაგრეები მდინარე ტაიას მახლობლად, მანხარტსბერგის ქედით გაყოფილი ჩრდილოეთის ისტორიული ოლქები ვალდვირტელი და ვაინვირტელი წარმოადგენდა ბოჰემიასა და მორავიის მარკასთან საზღვარს, რომელიც ჩეხი პრჟემისლოვიჩების დინასტიას ეკუთვნოდა.
907 წლის პრესბურგის ბრძოლის შემდეგ, ის მოექცა უნგრელთა გავლენის ქვეშ და აღორძინდა კვლავ, როგორც ბავარიის საჰერცოგოს აღმოსავლეთ მარკა ოტო დიდის დროს 955 წელს ლეხის ბრძოლის შემდეგ.
ბორის ჯიმშრაულმა უამრავი ისტორიული პირისა და საზოგადო მოღვაწის პორტრეტი შექმნა, მათ შორის: ვახტანგ გორგასალი, დავით აღმაშენებელი, თამარ მეფე, შოთა რუსთაველი, ილია ჭავჭავაძე, აკაკი წერეთელი, გალაკტიონ ტაბიძე, ნიკოლოზ ბარათაშვილი და სხვა.
თარხნიშვილი ვერ მიმხვდარა ერთ რასმე: დედნის 142 გვერდზე რომ მოთავსებულია იოვანე ახალციხელი მღვდლის მინაწერი, რომელიც დედანში — ხიოსის ხელნაწერში) სულ სხვა ხელითაა დაწერილი, ვიდრე მთელი ტექსტი, სოფიის ნუსხის გადმომწერს თავისი ხელით, ე.
იმავე მოხაზულობის ასოებით გადმოუღია, როგორც ტიპიკონის ტექსტი, ამიტომ სოფიის ხელნაწერში წაიშალა განსხვავება ტიპიკონის ტექსტის ასოებსა და ახალციხელი იოანე მღვდლის მინაწერის ასოებს შორის.
სოფიის ხელნაწერის ტექსტი, რომ ახალციხელ ქართველ მღვდელს გადმოეწერა, მას რა თქმა უნდა ასეთი შეცდომები არ მოუვიდოდა, რომლებიც შიგ მრავლად მოიპოვება.
საბერძნეთში, ხიოსის კუნძულზე, კორაისის სახელობის ბიბლიოთეკაში, დაცულია მე-13 საუკუნეში გადაწერილი ქართულ-ბერძნული ხელნაწერი 1598, რომელიც შეიცავს პეტრიწონის ქართველთა მონასტრის ტიპიკონს ორ ენაზე: ქართულად და ბერძნულად.
საბიბლიოთეკო ბარათზე მიწერილია: „მისი უდიდებულესობის დომესტიკოს გრიგოლ ბაკურიანის მიერ აშენებულ პეტიწონის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის სახელობის მონასტერში, დაწერილია სომხურ და ბერძნულ ენაზე“.
შემდეგ იგი ბერძენთა ეროვნული განმათავისუფლებელი მოძრაობის მეთაურის კორაისის სახელობის ბიბლიოთეკისათვის გადაუციათ კუნძულ ხიოსზე, რომელიც ბალკანეთის ომებამდე ოსმალეთის ფარგლებში იყო, შემდეგ კი საბერძნეთს მიეკუთვნა.
აკაკი შანიძის აზრით სწორედ ამის შემდეგ გაუგზავნეს ბერლინში ხელნაწერის პირველი გვერდის ფოტოსურათი, მაგრამ არ აცნობეს, თუ სად იყო ხელნაწერი შენახული და გზის ასაბნევად ხიოსის მაგივრად კვიპროსი მიუთითეს ბერლინელ ადრესატს.
შანიძე ასკვნის, რომ აღნიშნული ფოტოსურთზე ასახული ხელნაწერი ზუსტად იმეორებს ხიოსის სტრიქონთა რიგს და ასოების მოხაზულობას, შესაბამისად არანაირი „კვიპროსული“ ხელნაწერი არ არსებობს.
საბიბლიოთეკო ბარათზე მიწერილია: „ტიპიკონი ღვთისმშობლის ეკლესიაში, რომელიც გამოიფინა დასავლეთის დიდი დომესტიკოსის გრიგოლ ბაკურიანის იბერიელის მიერ დაწერილი ბერძნულ, ქართულ და სომხურ ენებზე.
ჩვენამდე მოაღწია ქართული ტიპიკონის ორმა ასლმა: ერთი გადაწერილი დედნიდან საუკუნეში და აღმოჩენილი კუნძულ ხიოსზე, ხოლო მეორე ბულგარეთის ნაციონალურ ბიბლიოთეკაში შენახული საუკუნეში შექმნილი ე.
ბერძნული პირებიდან შემოგვრჩა მხოლოდ საუკუნის ასლი და 1782 წელს ამავე ასლის ახალბერძნული თარგმანი, დაცული კუნძულ ხიოსის კორაისის ბიბლიოთეკაში.
ბულგარულ სამეცნიერო ლიტერატურაში მოიპოვება ცნობა, რომ სოფიის ხელნაწერი პეტრიწონის მონასტერში ყოფილა 1892 წლამდე, როცა მონასტერი ჯერ კიდევ ბერძნების ხელში იყო, რადგანაც მოსალოდნელი იყო, რომ მონასტერი ბულგარელებს დარჩებოდათ და ეშინოდათ, ვაი თუ ბერძნებმა იქიდან რაიმე გაიტაცონო, სახალხო განათლების სამინისტროს აუწერია მონასტრის ქონება და პლოვდივის გუბერნატორს მანოლოვს გადაუცია 1892 წელს სოფიის სახელმწიფო ბიბლიოთეკისათვის 28 ხელნაწერი და ძველი ნაბეჭდი წიგნი სიის მიხედვით.
აღნიშნული ხელნაწერის აღმოჩენისას ვარაუდობდნენ, რომ კუნძულ ხიოსზე დაცული ეგზემპლიარი წარმოადგენდა დედანს, მაგრამ მას შემდეგ რაც 1955-1957 წლებში ქართულ მხარეს გადაეცა ხელნაწერთა ფოტოფირები, შესაძლებელი გახდა ტექსტის სოფიის ხელნაწერთან შედარება.
სამივე ცალს თვითონ გრიგოლმა მოაწერა ხელი, ხოლო ბერძნულ ცალებზე აგრეთვე მოაწერინა ხელი იერუსალიმის პატრიარქ ეფთვიმეს, რომელიც სტუმრად იყო მასთან ფილიპოპოლის პრასტინში.
გრიგოლ ბაკურიანის-ძისა და ეფვთვიმე პატრიარქის ხელის მოწერა არ არის ხიოსის საუკუნის ბერძნულ ხელნაწერში, რადგანაც ხელნაწერს აკლია ბოლო ფურცელი, რომელზედაც ამ პირთა ხელმოწერა იყო.
გრიგოლის ხელის მოწერა არ მოიპოვება არც იმ ტექსტში, რომელიც ბუქარესტის ერთ ხელნაწერთა კოლექციაში აღმოჩნდა და რომელსაც ლუი პეტიტმა მიაკვლია და გამოსცა 1904 წელს.
მთავარი რედაქციული განსხვავება ბერძნულსა და ქართულს ტექსტს შორის შემდეგია: ბერძნულში ნათქვამია: ტიპიკონი ქართულისა და ბერძნულის გარდა სომხურადაც დაიწერა, ასევე სომხურად მოაწერა მონასტრის დამაარსებელმა გრიგოლ ბაკურიანის-ძემ მას ხელი.
საუკუნეში, როცა ბულგარეთი განთავისუფლდა თურქთა ბატონობისაგან და დაისვა საკითხი, თუ ვის ხელში უნდა გადასულიყო პეტრიწონის მონასტერი, სადაც ქართველების ნაცვლად, წინააღმდეგ მისი დამაარსებლის სურვილისა, ბოლო ხნის მანძილზე მართავდნენ ბერძნები.
აღნიშნული ტიპიკონის დაკარგვას უკავშირებენ იმ ფაქტს, რომ ტიპიკონში დაცული ანდრძი იქნებოდა გარანტი იმისა, რომ მონასტერი დაბრუნებოდა ქართულ მხარეს.
როდესაც მეორე მსოფლიო ომი გათავდა და საქართველოდან 1921 წელს საფრანგეთში გატანილი სამუზეუმო ნივთები 1945 წელს საქართველოს დაუბრუნდა, ექვთიმე თაყაიშვილმა ჩამოიტანა ცნობა, რომ კვიპროსის ბერძენთა მონასტერში დაცული იყო პეტრიწონის ქართული ტიპიკონი, რომლის დასასაბუთებლად მას თან ჰქონდა გადმონაწერი შესრულებული ხელნაწერის ფოტოპირიდან, რომლებიც მას ვინმე „ინტელიგენტმა“ და „შეგნებულმა“ ბერძენმა მიაწოდა.
ცონევის შედგენილს სოფიის სახელმწიფო წიგნთსაცავის „ხელნაწერებისა და ძველი ნაბეჭდი წიგნების აღწერილობაში“ ამ ხელნაწერის შესახებ იკითხება: „581 ხელნაწერი წიგნი უცნობ ენაზე ახალი დროისა.
ამით უნდა იყოს გამოწვეული შემდეგ ხელახალი გადანომრვა გვერდებისა ფანქრით, რასაც შედეგად ის მოჰყოლია, რომ 42 გვერდის შემდეგ ფაქრით დანომრილი გვერდი მელნისას ოთხით ჩამორჩება: 43 , 115 , 130 .
ყაუხჩიშვილმა პეტრიწონის ქართველთა მონასტრის წესდების ძველი ბერძნული ტექსტის გამოცემისას ისარგებლა ორივე მოღწეული ხელნაწერის მიხედვით (ძირითადად ხიოსის ხელნაწერის მიხედვით და ბუქარესტის ტექსტის ვარიანტების ჩვენებით), მანაც, ლუი პეტიტის მსგავსად, გრიგოლ ბაკურიანის-ძის ხელმოწერა გიორგი მუსეოსის გამოცემიდან გადმობეჭდა.
მუსეოსს, რომელსაც აინტერესებდა გრიგოლ ბაკურიანის-ძის ცხოვრება და მოღვაწეობა, აჩვენეს მხოლოდ ახალბერძნულად საუკუნეში ნათარგმნი ტექსტი, რის საფუძველზე 1888 წელს მკვლევარი იძულებული იყო ტექსტი გამოეცა ამ ახალი თარგმნის მიხედვით.
შემდეგ ბუქარესტის ხელნაწერთა ერთ კოლექციაში აღმოჩნდა ძველი ტექსტიდან საუკუნეში გაკეთებული პირი, რომელიც 1904 წელს გამოსცა ლუი პეტიტმა , რომლის შემდეგაც პეტრიწონის ტიპიკონი გახდა ყოველმხრივი შესწავლის საგანი.
პირვანდელი პაგინაცია მელნითაა შესრულებული, ახალი — ფანქრით (ძველი პაგინაციის რიცხვები შიგნითა ანუ ყუის აშიებისაკენ აქვს, ახლისა კი — გარეთა აშიებისაკენ).
1936 წელს სოფიაში ყოფნისას სოფიის ხელნაწერი უნახავს გრიგოლ ფერაძეს, რომელიც მაშინ ვარშავის უნივერსიტეტში მოღვაწეობდა, მისთვის ძნელი არ იყო დაედგინა, რომ მის წინაშე პეტრიწონის მონასტრის ტიპიკონი იყო.
პეტრიწონის მონასტრის ტიპიკონი — პეტრიწონის მონასტრის წესდება შექმნილი გრიგოლ ბაკურიანის ძის დაკვეთით ქართულ და ბერძნულ ენებზე 1083 წლის დეკემბერში.
ეს მდგომარეობები, რომლებსაც ფაზებს ან ეპიზოდებს უწოდებენ, პერიოდულად ცვლიან ერთმანეთს უშუალოდ „ნათელი“ ფსიქიკური ჯანმრთელობის შუალედის მეშვეობით, რომლის დროსაც არ ფიქსირდება ფსიქიკის ფუნქციონირების აქტივობის დაქვეითება დიდი რაოდენობის დაავადებებისა და ფაზების გადატანის შემთხვევაშიც კი.
ამასთან, ღირს აღვნიშნოთ, რომ ხშირად, პაციენტებს, რომლებსაც ბიპოლარუილი აშლილობა აღენიშნებათ, სხვა ფსიქიკური დაავადებებიც შეიძლება გააჩნდეთ.
თუმცა, ზოგ ადამიანს განწყობის ცვლილების განსხვავებული სიმპტომები აქვთ, რომლებიც ჰგავს, მაგრამ ბოლომდე არ ემთხვევა ბიპოლარული აშლილობის ჩამოთვლილი სამი ტიპისთვის დამახასიათებელ სიმპტომებს, რა შემთხვევაში დიაგნოზი შეიძლება იყოს სხვა განსაზღვრული ან განუსაზღვრელი ბიპოლარული ან მასთან დაკავშირებული აშლილობა.
ბიპოლარული აშლილობა — აფექტური ფსიქიკური აშლილობა, რომელსაც ახასიათებს დეპრესიისა და უჩვეულოდ ამაღლებული განწყობის — მანიის — ეპიზოდები, რომლებიც ერთმანეთს ენაცვლება და რამდენიმე დღის ან კვირის განმავლობაში გრძელდება.
ზოგჯერ დეპრესიისა და მანიის სიმპტომები ერთდროულად ვლინდება (მაგ., აღშფოთებასთან ერთად მოწყენილობა, შენელებული ეიფორია — ე.წ. არაპროდუქციული მანია — და სხვა).
ბიპოლარული აშლილობა მენტალური ჯანმრთელობის ქრონიკული პრობლემაა, რომელიც არ იკურნება, თუმცა არსებობს მისი სიმპტომების მართვის რამდენიმე ეფექტური გზა, მათ შორის: მედიკამენტები, ფსიქოთერაპია (კოგნიტიურ-ბიჰევიორული თერაპია, ფსიქოგანათლება, ინტერპერსონალური და სოციალური რიტმის თერაპია), პროცედურული თერაპიები და სხვა.
1668 წელს ბორელი დაბრუნდა მესინაში, მაგრამ ბრალი დასდეს პოლიტიკურ შეთქმულებაში მონაწილეობაში, და ის მალევე იძულებული გახდა გაქცეულიყო ქალაქიდან.
ქალთა უფლებების კანონპროექტის თანახმად, ქალებს, როგორც წესი აქვთ ნაკლები იურიდიული შეზღუდვები ისლამურ კანონთან შედარებით , ვიდრე ზოგიერთ დასავლურ კანონმდებლურ სისტემაში საუკუნემდე.
მაგალითად, შარიათის თანამედროვე მოძღვრების ჩარჩოებში, ქალებს აქვთ უფლება შეინარჩუნონ საკუთარი გვარი დაქორწინების შემდგომ, შეუძლიათ გახდნენ მემკვიდრეები და გააჩუქონ მემკვიდრეობა; დამოუკიდებლად მართონ საკუთარი ფინანსები, იქორწინონ და განქორწინდნენ საკუთარი სურვილით.
დასავლური სამყაროსგან განსხვავებით, საუკუნეში და უფრო ადრე, განქორწინება ძალიან იშვათი მოვლენა იყო, განქორწინება მუსულმანურ სამყაროში შედარებით უფრო გავრცელებული მოვლენაა ვიდრე დასავლეთში.
მე15 საუკუნის ეგვიპტეში, ალ-სახავიმ ჩაიწერა 500 ქალის ოჯახური ისტორია, და აღმოაჩინა, რომ ამ ქალების მესამედი სამჯერ ან უფრო მეტჯერ იყო გათხოვილი
მაგალითად, პირველად სექტორებში, როგორც ფერმერები, მეორადში, როგორც მშენებლები, მესამეულ სექტორში, გილდიის პრეზიდენტად, მოვაჭრეებად, ექიმებად, მედდებად, ინვესტორებად, კრედიტორებად, მეცნიერებად და ა.
მუსულმანმა ქალებმა ასევე გაატარეს მონოპოლია ტექსტილის მრეწველობის ცალკეულ სექტორებში, ასევე იმ დროის უდიდეს, შედარებით სპეციალიზირებულ და ორიენტირებულ სექტორებზე ბაზარში, ისეთ პროფესიებში, როგორიც არის შეღებვა, ქარგვა.
საუკუნის დასაწყისში ისლამურ საზოგადოებაში გატარდა რეფორმები ქალთა უფლებების სფეროში, რომლებიც შეეხნენ ისეთ ასპექტებს როგორიც არის ქორწინება, განქორწინება და მემკვიდრეობა.
ოქსფორდის ლექსიკონი ისლამზე წერს, რომ ისლამის გაჩენასთან ერთად არაბულ საზოგადოებაში მოხდა ქალების როლის გაუმჯობესება, რომელიც მოიცავდა ახალდაბადებული გოგონების სიკვდილის აკრძალვას და ქალთა პიროვნების სრულ აღიარებას.
ისლამური კანონების მიხედვით, ქორწინება განიხილებოდა არა როგორც მდგომარეობა, არამედ როგორც შეთანხმება, რომელშიც აუცილებელი იყო ქალის თანხმობა ქალები იღებდნენ მემკვიდრეობის უფლებას, მაშინ როცა ადრე მემკვიდრეობას იღებდნენ მხოლოდ მამრობითი სქესის წარმომადგენელი ნათესავები.
ქალები თამაშობდნენ მნიშვნელოვან როლს ბევრ ისლამურ სასწავლო დაწესებულებებში, მაგალითად, ფატიმა ალ-ფიხრიმ 859 წელს ჩამოაყალიბა ალ-კარავინის უნივერიტეტი.
ის წერდა, რომ გოგონებსა და ქალებს შეეძლოთ სწავლა, შეეძლოთ გამოემუშავათ იდჯაზუ , და ასევე კვალიფიკაცია მიეღოთ როგორც მეცნიერებს და მასწავლებლებს.
ეს განსაკუთრებით დამახასიათებელი იყო მეცნიერებისა და სწავლულების ოჯახებში, რომლებსაც სურდათ მაქსიმალურად ხელი შეეწყოთ საკუთარი შვილების, ქალიშვილებისა და ვაჟების განათლებისთვის.
ის დაიბადა და გაიზარდა ტრადიციულ მუსულმანურ ოჯახში, მოგვიანებით გახდა „ქალური რწმენის“ წევრი, რომლის დროსაც ის ღიად აპროტესტებდა მრავალცოლიანობას, თავსაბურავის ტარებასა და სხვა შეზღუდვებს რომლებიც ეკისრათ ქალებს.
ერთ-ერთი მისი ყველაზე ცნობილი ციტატა არის : „თქვენ შეგიძლიათ მე მომკლათ, როგორც კი გსურთ, მაგრამ თქვენ ვერ შეძლებთ ქალების ემანსიპაციის შეჩერებას“
იმისდა მიუხედავად, რომ ფემინისტური მიმართულება გაჩნდა არც ისე დიდი ხნის წინ, ისლამურ საზოგადოებაში იყვნენ ისეთი ადამიანები, რომლებიც გამოდიოდნენ ქალთა უფლებების გაუმჯობესებისთვის.
მათ შორის შუა საუკუნეების მისტიკოსი და ფილოსოფოსი იბნ არაბი, რომელიც ამტკიცებდა, რომ ქალებს შეუძლიათ მიაღწიონ მაღალ სულიერ დონეს, ისევე, როგორც მამაკაცებს, ასევე ნანი ასმაუ, მეთვრამეტე საუკუნის რეფორმატორის დენა ფოდიო უსმანის ქალიშვილი, რომელიც ამტკიცებდა, რომ წერა-კითხვის ცოდნა მუსულმან ქალებში უნდა გაზრდილიყო.
ზოგიერთ მუსულმანურ ქვეყნებში სახელმწიფოს მეთაურები და პრემიერ-მინისტრები ხდებიან ქალები: ბენაზირ ბჰუტო პაკისტანში, მამე მადიორ ბოიე სენეგალში, ტანსუ ჩილერი თურქეთში, კაჩუშა იაშარი კოსოვოში და მეგავატი სუკარნოპუტრი ინდონეზიაში.
საბოლოოდ გუსტავის უდანაშაულობა მტკიცდება, როდესაც მადამ დის მეორე ანდერძის ასლს პოულობენ, რომელიც მის განადგურებამდე სერჟმ გააკეთა, შემდეგ კი სურათის უკან დამალა.
გუსტავი ურეკავს მუსიე ივანს, ჯვარედინი გასაღებების საზოგადოების ერთ-ერთ წევრს, რომელიც საზოგადოების სხვა წევრებს უკავშირდება, და ისინი ერთად ახერხებენ გუსტავის დახმარებას.
გუსტავი და ზერო მიემგზავრებიან მთისპირა მონასტერში, სადაც ხვდებიან სერჟს, ერთადერთ ადამიანს, რომელსაც შეუძლია გუსტავის უდანაშაულობა დაამტკიცოს, მაგრამ სერჟს ჯეი-ჯი ჯოპლინგი კლავს მანამ, სანამ ის საიდუმლო ინფორმაციას გაამხელს.
ზეროს სთავაზობს რომ გაიქცეს საპყრობილედან, იმის დახმარებით რომ ის ფარულად მიაწვდის სამუშაო იარაღებს, რომელსაც ზეროს მეგობარი აგათა ნამცხვარში მოათავსებს.
ისინი ახერხებენ გაქცევას, მაგრამ მცველებთან შეტაკებისას იღუპება ერთ-ერთი მათგანი, ლუდვიგი ემშვიდობება გუსტავს და ზეროს და თავის ჯგუფთან ერთად ავტობუსით ახერხებს გაქცევას.
ახალგაზრდა მწერალი აღმოაჩენს, რომ შორეულ მთებში მდებარე სასტუმრო, ერთ დროს ბრწყინავდა, ახლა კი კრიზისული პერიოდი უდგას და სტუმარიც ცოტა ჰყავს.
მადამ დი ს ნდობით აღჭურვილი პირი და ადვოკატი კოვაქსი ანდერძს კითხულობს, რომლის თანახმადაც გუსტავს ერგება საკმაოდ ძვირადღირებული ნახატი „ბიჭუნა ვაშლით“.
მუსტაფა აღიარებს, რომ ნამდვილი მიზეზი, რის გამოც ის ვერ ტოვებს სასტუმროს, არის "ის სამყარო", რომელშიც ის, გუსტავი და აგათა ცხოვრობდნენ, ეს უკანასკნელი ხაზია, რომლითაც ძველ მოგონებებს უკავშირდება, საუკეთესოს მის ცხოვრებაში.
ფილმების დაჯილდოვების კონკურსზე ფილმმა 11 ნომინაცია (წლის საუკეთესო ფილმი, საუკეთესო რეჟისურა, საუკეთესო მსახიობი მამაკაცი) მოიპოვა, რითიც მან სხვა მონაწილე ფილმები დაჩრდილა.
ანტიდეპრესანტები მონოამინოქსიდაზების ზემოქმედების ქვეშ აფერხებენ მონოამინების დაშლას ან შეუძლებელს ხდიან მონოამინების ნეირონალურ „მიტაცებას“ საპირისპირო გზით.
თანამედროვე წარმოდგენების მიხედვით, დეპრესიის განვითარების ერთ-ერთი წამყვანი მიზეზი სინაფსურ ნაპრალში მონოამინების ნაკლებობაა — განსაკუთრებით დოფამინისა და სეროტონინის.
ამ ზღურბლის ქვეშ ანტიდეპრესიული მოქმედება ქრება და ვლინდება მხოლოდ არასპეციფიკური ეფექტები, კერძოდ - გვერდითი ეფექტები, სედატიური და მასტიმულირებელი თვისებები.
მაგალითად, ვარაუდობენ, რომ ზოგიერთი ანტიდეპრესანტი ჰიპოთალამო-ჰიპოფიზარულ-თირკმელზედა სისტემის სტრესულ ჰიპერაქტიურობას ამცირებს.
არსებობს ცნობები ისეთი ანტიდეპრესანტების ურთიერთგავლენის შესახებ, როგორებიცაა პაროქსეტინი, ვენლაფაქსინი და მირთაზაპინი, ოპიოიდური რეცეპტორებით, რაზეც მეტყველებს ანტინოციცეპტორული ეფექტის გამოვლენა და მისი არსებითი შეკავება ნალოქსონის - ოპიოიდური რეცეპტორების, ექსპერიმენტების შედეგად.
ანტიდეპრესანტი დეპრესიით დაავადებულის გუნებგანწყობის „მწყობრში მოყვანას“ უზრუნველყოფს, ამცირებს ან ხსნის სევდიანობას, აპათიას, შფოთვას, გაღიზიანებადობასა და ემოციურ დატვირთვას; ფსიქიკური აქტივობა კი მატულობს, ნორმალურ მდგომარეობაში მოჰყავს ძილის ხანგრძლივობა, მადა.
ანტიდეპრესანტებს ასევე იყენებენ ობსესიურ-კომპულსიური აშლილობის, გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის, პოსტ-ტრავმული სტრესული აშლილობის და ქრონიკული ტკივილის დროსაც.
ანტიდეპრესანტები ცალკე ფარმაკოლოგიურ ჯგუფად 1950-იან წლებში გამოყეს, როდესაც იპრონიაზიდისა და იმიპრამინის სინთეტიკური პრეპარატები გამოვიდა, რომლებსაც თიმოანალეპტიკური გავლენა აქვს.
ეს გადაწყვეტილება და ასევე თითქოს ფორმალობა, სამხრეთ აფრიკის ხელისუფლებისათვის აღმოჩნდა დიდი შეცდომა — 1960 წელს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მიერ მიღებული დეკლარაციით დეკოლონიზაციის შესახებ სამხრეთ-დასავლეთი აფრიკის მთელ ტერიტორიას იმ მომენტში არსებულ საზღვრებში უნდა მიეღო დამოუკიდებლობა.
1970-იან წლებში სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ხელისუფლების ცდებმა ისევ ჩაერთო უოლფიშ-ბეი კაპის კოლონიის შემადგენლობაში ვერანაირი შედეგი ვერ მოიტანა, რადგანაც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წევრმა სახელმწიფოებმა, რომლებიც ისედაც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის აპართეიდის რეჟიმის წინააღმდეგ იყვნენ განწყობილები, მხარი დაუჭირეს ნამიბიის ტერიტორიალურ მთლიანობას.
სამხრეთ აფრიკის ხელისუფლებამ პირველი მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ უოლფიშ-ბეი არ დააბრუნა უკან კაპის კოლონიის შემადგენლობაში, რადგანაც მთელი სამხრეთ-დასავლეთი აფრიკა ისედაც დარჩა სამხრეთ აფრიკის კავშირის მმართველობის ქვეშ.
უოლფიშ-ბეი — თანამედროვე საპორტო ქალაქია შერეული მოსახლეობით; აქ ცხოვრობს ქვეყნის ცენტრალური და სამხრეთი რეგიონებიდან ბევრი გადმოსახლებული, მაგრამ ადგილობრივი მაცხოვრებლების უმრავლესობას შეადგენენ სამუშაოდ ჩამოსული ადამიანები ანგოლიდან, რომლებიც მუშაობენ პორტში.
პორტი თევზსაჭერი ფლოტის უზარმაზარი ბაზაა, რომელიც თევზს აწვდის როგორც ქალაქის თევზის გადამამუშავებელ საწარმოებს, ასევე მოტივტივე თევზის საკონსერვო ქარხნებს ღია ზღვაში.
26 დეკემბერს გამთენიისას ესკადრილია ქერჩის ნახევარკუნძულს მიუახლოვდა, თუმცა ისინი გერმანელებმა მალევე შეამჩნიეს და საჰაერო თავდასხმა მიიტანეს მათზე, ნაპირთან მეტად მიახლოებისას კი ნაღმსატყორცნები და ტყვიამფრქვევები ჩართეს ბრძოლაში.
მიუხედავად წარმოუდგენელი წინააღმდეგობისა ესკადრილიამ არ დაიხია უკან და გემები მიუახლოვდნენ სოფელ ბულგანაკის მიმდებარედ ხრონის კონცხს, სადაც ზღვაში პირველი გადაეშვა 143-ე პოლკის ერთი ოცეული, რომელმაც მიაღწია ნაპირს და დიდი ბრძოლებით დაიკავა პლაცდარმი.
224-ე დივიზიის სხვადასხვა ნაწილებმა, 83-ე საზღვაო ბრიგადის ქვედანაყოფებთან ერთად თანდათანობით ხელთ იგდეს ახლომახლო მიდამოები და პლაცდარმის გაფართოებას შეუდგნენ.
27 დეკემბერს ქერჩის მისადგომებთან, სოფელ ბულგანაკთან, ქალაქის დაკავებისთვის გადამწყვეტი შეტევის დროს, გმირულად დაიღუპა აკაკი გიორგაძე, ის სიცოცხლის ბოლო წუთამდე გამოირჩეოდა განსაკუთრებული სიმამაცით, მეთაურისთვის დამახასიათებელი შემართებითა და სამაგალითო მოქმედებებით, მიუხედავად იმისა, რომ ის ბრძოლისას ცალ ხელში სასკდომი ტყვიით დაიჭრა და ფაქტობრივად დაკარგა ხელი, მაინც დარჩა პოზიციაზე, იბრძოდა, მეთაურობდა ჯარს და ამხნევებდა მებრძოლებს.
მასთან ერთად დაიღუპა პოლკისა და მთლიანად დივიზიის შემადგენლობის დიდი ნაწილი, თუმცა 28 დეკემბერს ღამით, საბჭოთა ჯარებმა შევსება მიიღეს და 30 დეკემბერს, გერმანელების მიერ ნახევრად გადამწვარი და განადგურებული ქალაქი ქერჩი დაიკავეს.
1941 წლის ბოლოს დივიზიას დაევალა ყირიმის ასსრ-ს გერმანელებისგან განთავისუფლება, მას ტამანის ნახევარკუნძულიდან უნდა გადაელახა სრუტე და ქერჩის ნახევარკუნძულზე გადაესხა დესანტი, რომელიც უნდა დაძრულიყო სევასტოპოლის მიმართულებით, რომელიც გერმანელთა 11-ე არმიის მიერ ალყაში იყო მოქცეული, გზად კი გერმანელების მიერ დაკავებული ყველა ქალაქი უნდა გაენთავისუფლებინა.
დესანტის შემადგენლობაში იყო გემი „ეისკი“, რომელზეც იმყოფებოდა 224-ე დივიზიის 143-ე პოლკის ორი ათასეული და საარტილერიო დივიზია ტანკსაწინააღმდეგო ქვემეხებით.
დესანტთან ერთად იმყოფებოდნენ პოლკის მეთაურები, კომისრები ლევკოვიჩი და გიორგაძე, მათ ნავსადგურიდან გამოსვლის შემდეგ გახსნეს საიდუმლო პაკეტი, სადაც იყო ბრძანება სადესანტო ოპერაციების გზებისა და დასახული საბრძოლო ამოცანის შესახებ.
ნაპირზე გამაგრების შემდეგ საბჭოთა ჯარები ქალაქ ქერჩის განსათავისუფლებლად დაიძრენ, თუმცა გერმანელებმა მოახერხეს ნახევარკუნძულის დასავლეთ ნაწილიდან ძალების მობილიზება და საბჭოთა ჯართან დიდი რიცხობრივი უპირატესობის შექმნა.
ორ დღიანი ბრძოლების შემდეგ, სადაც საბჭოთა ჯარმა მეტად დიდი დანაკლისი განიცადა, მათ მოახერხეს და შეინარჩუნეს თავდაცვითი ზღუდე, ორი დღის შემდეგ კი მოულოდნელი შეტევა განახორციელეს და მტრის მიერ მოწყობილი ორი თავდაცვითი ხაზი გაარღვიეს.
გზად მებრძოლები არ წყვეტდნენ ვარჯიშს და სპეცმომზადებას, მეთაურების მიერ ხდებოდა მებრძოლების გადარჩევა და სადესანტო ავანგარდების შექმნა, რომელიც განსაკუთრებით რთული დავალებების შესრულებისთვის იყო განკუთვნილი.
შენაერთი კრასნოდარის სიახლოვეს, სოფელ სტანიცა სლავიანსკაიაში დაბანაკდა, სადაც მებრძოლებმა სათანადო საჭურველი, იარაღი, თბილი ტანსაცმელი მიიღეს.
გარკვეული პერიოდის გავლის შემდეგ, რის განმავლობაშიც გიორგაძე აქტიურად ეუფლებოდა სამხედრო ტექნიკასა და გადიოდა თეორიულ სამხედრო კურსს, იგი გაგზავნეს ერთ-ერთი პოლკის ქვედანაყოფში პოლიტხელის თანამდებობაზე.
რამდენიმე საათში აზოვის სამხედრო ფლოტილიამ ტემრიუკიდან ჩრდილო-დასავლეთით 40 კილომეტრზე მდებარე პატარა ნავსადგურ კუჩუგურიდან სხვა ნაწილებთან ერთად წაიყვანა 224-ე დივიზიის 185-ე პოლკის ორი ათასეული.
ბანია-ლუკასა და ბიელინის შემდეგ, პრიედორი მესამე უდიდესი მუნიციპალიტეტის სერბთა რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ ერთეულში, ქვეყნის მასშტაბით კი მეშვიდე.
ქალაქი პრიედორი და მთლიანად მუნიციპალიტეტი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე სანისა და გომიენიკის ნაპირებზე, კოზარის ბორცვების სამხრეთ-დასავლეთით.
მეორე სართულის სწორკუთხა ბაქანზე დადგმულია თაღებიანი რვაწახნაგა ფანჩატური, რომლის რვაწახნაგა სვეტები და მათი ბაზისები კარგად გათლილი ქვიშაქვითაა ნაწყობი.
მდებარეობს თბილისთან ახლოს, სოფელ მამკოდის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 5 კილომეტრზე, გლდანი-თიანეთის გზის მარჯვენა მხარეს, ნასოფლარ მამკოდაზე.
ადამიანის ორგანიზმის აგებულების სქესობრივი დიმორფიზმი აშკარაა ნაყოფადყოფნის პერიოდიდან, მაგრამ ძირითადად გამოვლინებას იწყებს სქესობრივი მომწიფების პერიოდში.
ასეთი განსხვავებები რჩება შესამჩნევი ბავშვობაში; თუმცა, ქალის სქესობრივი მომწიფება უფრო ადრე იწყება და უფრო სწრაფად მიმდინარეობს, ხოლო ბიჭების ზრდის პერიოდი უფრო ხანგრძლივია.