polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ქვეყნის ტერიტორიის 3/4 უკავია მთებს, ბორცვებს, ლავურ და კარსტულ პლატოებს და მხოლოდ 22 % მოდის დაბლობებსა და ვაკეებზე, მთათაშორისი ქვაბულებისა და ხეობების ჩათვლით.
მთები იაპონიაში დაბალი და საშუალომთიანია; ქვეყნის ტერიტორიის მხოლოდ 10 %-ია ზღვის დონიდან 1000 მეტრზე მაღლა, ხოლო 0,5 % ზღვის დონიდან 2000 მეტრზე მაღლა ვრცელდება.
მეორე — ვულკანურია, რომელიც კურილის კუნძულების გაგრძელებას წარმოადგენს და გადაჭიმულია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისაკენ ოსამის ნახევარკუნძულთან.
ამ ორი სისტემის კვეთის ადგილას განლაგებულია ჰოკაიდოზე მდებარე ყველაზე მაღალი ისიკარის მთები ჩამქრალ ვულკან ასაჰისთან და მოქმედ ვულკან ტოკატისთან ერთად.
კიუსიუს ჩრდილოეთით განლაგებულია დაბალი ბელტური ცუკუსის მთები, — ტიუგოკუს მთების გაგრძელება, ხოლო კუნძულის ცენტრალურ ნაწილში საშუალომთიანი ნაოჭა კიუსიუს მთები, — სიკოკუს მთების გაგრძელება.
ამ ორ სისტემას შორის გადაჭიმულია ვულკანური მასივების ჯაჭვი, რომელთა შორისაა ვულკანი კუძიუ — კუნძულის უმაღლესი წერტილი და ვულკანი ასო — იაპონიის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური ვუკლანი.
სამხრეთით ჰონსიუს ცენტრალურ ნაწილში დევის მთების გაგრძელებას ეტიგოს ქედი და ვულკანური პლატო წარმოადგენს, ხოლო ოუს ქედის გაგრძელებას ასიოს მთები.
კუნძულები, რომელზედაც იაპონიაა განლაგებული, წარმოადგენს კუნძულთა რკალის ნაწილს, რომელიც შედის წყნარი ოკეანის გეოსინკლინურ სარტყელში, რომლისთვისაც დამახასიათებელია თანამედროვე მთათწარმოშობის პროცესები, მაღალი სეიუსმურობა და ვულკანური აქტივობა.
კრიტიკოსი ევან კონელი აღნიშნავს, რომ მთის ფორმა გიბრალტარს მოგვაგონებს, რომელიც ნახევარკუნძულის ომის დროს ესპანელი ლიბერალების თავშესაფარი იყო.
წინა პლანზე ვხედავთ ჯგუფს ფრანგი ჯარისკაცებისა, რომლებიც ჰგვანან გოიას 1814 წლის სხვა ნახატის, „1808 წლის სამი მაისი მადრიდში“, ანალოგიურ პერსონაჟებს, რომლებიც უმიზნებენ მთის ძირას მოხეტიალე ხალხს.
შემორჩენილი არ არის რაიმე სახის საბუთები და მკტიცებულებები, რომლებიც მოგვითხრობდნენ თვითონ გოიას მიერ საკუთარი სერიის ახსნაზე, რაც, შესაძლოა, მეტყველებს იმაზე, რომ მისი ნამუშევრები საზოგადოებისთვის არ იყო შესრულებული.
ასმოდეუსი“ ერთ-ერთია გოიას 14 „ბნელი ნახატიდან“ — მისი უკანასკნელი მნიშვნელოვანი სერიიდან, რომელიც მან მადრიდის გარეუბანში საკუთარი სახლის კედლებზე დახატა.
სადამკვირვებლო პერსპექტივის გამრუდების ელიფსური ვიზუალური ხერხის გამოყენებით ნამუშევარი ასევე ჰგავს ნახატებს „ატროპოსი“ და „ფესტივალი სან-ისიდროში“.
თავდაპირველად ეს ნახატი გოიამ სახლის კედელზე დაიტანა, მოგვიანებით კი ტილოზე გადაიტანა და ამჟამად პრადოს მუზეუმში ინახება ამავე სერიის სხვა ნახატებთან ერთად.
ბრიტანეთის შემადგენლობაში დარჩა ჩრდილოეთ ირლანდიის 6 საგრაფო და ქვეყანას ეწოდა დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფო.
მეოთხედი საუკუნის განმავლობაში დანიელები იპყრობდნენ ახალ მიწებს ინგლისში, მაგრამ სვეინ 1014 წლის 2 თებერვალს გარდაიცვალა და ეთელრედმა დაიბრუნა სამეფო ტახტი.
1603 წელს ელიზაბეტი უმემკვიდროდ გარდაიცვალა, ამიტომაც ინგლისი ტახტზე მოიწვიეს ელიზაბეტის ახლო ნათესავი, შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ სტიუარტი.
ედუარდ იყო პირველი ინგლისის მეფე რომელმაც მიიღო საფრანგეთის ტახტი, მაგრამ მის გამეფებას საფრანგეთში ეწინააღმდეგებოდნენ ფრანგი ვალუების დინასტია.
ინგლისელებმა კარგი შეიარაღების და სტრატეგიის შედეგად ომის საწყის ეტაპზე წარმატებებს მიაღწიეს, მაგრამ ომის ბოლო წლებში საფრანგეთმა ინგლისი დაამარცხა ფორმინის და კასტილიონის ბრძოლებში.
წლების შემდეგ ნორთუმბრია განუდგა ინგლისის მეფეს თუმცა იგი საბოლოოდ დაუქვემდებარდა ინგლისის სამეფოს, მაგრამ მისი ჩრდილოეთი ნაწილი შოტლანდიელებმა მიიტაცეს.
1066 წელს ნორმანთა მიერ ინგლისის დაპყრობას მოჰყვა დედაქალაქის გადატანა ანგლო-საქსური ვინჩესტერიდან ლონდონში, რომელიც მალევე გახდა ინგლისის უდიდესი და უმდიდრესი კომერციული ცენტრი.
ინგლისის სამეფო ჩამოყალიბდა ადრეული შუასაუკუნეების ანგლო-საქსური სამეფოებისგან, რომელთაც ჰეპტარქია ეწოდა: აღმოსავლეთ ინგლისი, მერსია, ნორთუმბრია, კენტი, ესექსი, სასექსი და ვესექსი.
1530-იანი წლებიდან, ჰენრი დაამხო კათოლიკური ეკლესიის ძალა ინგლისში, პაპს ჩამოართვა ინგლისის ეკლესიის მეთაურის წოდება და ეკლესიას ჩამოართვა კუთვნილი მიწები, რითაც ხელი შეუწყო მომავალში პროტესტანტული ქრისტიანობის გავრცელებას ინგლისში.
ელისაბედს არ ჰყავდა მემკვიდრე, ამიტომ მისი გარდაცველებით დასრულდა ტიუდორების დინასტია და ინგლისის სათავეში შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ სრიუარტი მოვიდა.
2001 წელს ჩრდილოეთი რაინ-ვესტფალიის მთავრობამ გადაწყვიტა ბონის უნივერსიტეტის მასწავლებელთა მომზადების სისტემის შეცვლა, რაც უნივერსიტეტმა შემდეგ წელს განახორციელა.
მანამდე დაახლოებით 40.000 მ2 ფართობი სასოფლო-სამეურნეო ფაკულტეტის მიერ გამოიყენებოდა როგორც სახნავ-სათესი და ამის გამო მასზე სამშენებლო სამუშაოები არ მიმდინარეობდა.
სამშენებლო ნაკვეთის უშუალო სიახლოვეს მდებარეობს უნივერსიტეტისა და ჩრდილოეთი რაინ-ვესტფალიის ბიბლიოთეკის ფილიალი, აგრეთვე უნივერსიტეტის რამდენიმე ინსტიტუტი და საუნივერსიტეტო სასადილო .
1941/1942 ზამთრის სემესტრიდან მოყოლებული მეორე მსოფლიო ომის გამო შეუძლებელი გახდა სასწავლო პროცესის რეგულარულ რიტმში გაგრძელება, რადგანაც პროფესორ-მასწავლებლები, ისევე როგორც სტუდენტები, გაწვეულ იქნენ სამხედრო სამსახურში; უარყოფითი გავლენა იქონიეს მეცნიერულ კვლევებსა და სწავლების პროცესზე სამხედრო მრეწველობის მოთხოვნილებებმაც.
1945/1946 წლის ზამთრის სემესტრისათვის უნივერსიტეტმა მუშაობა განაახლა; რექტორატმა იოახიმშტრასეზე მდებარე ერთ-ერთ შენობაში ჰპოვა თავშესაფარი.
ადენაუერის ხეივანზე გაჩნდა უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის ახალი შენობა, ხოლო მოპირდაპირე მხარეს დიაგონალზე - შენობა სამართლისა და ეკონომიკის ფაკულტეტისათვის.
1934 წელს უნივერსიტეტში სასოფლო-სამეურნეო ფაკულტეტი ჩამოყალიბდა, რომელიც პოპელსდორფის სასოფლო-სამეურნეო უმაღლესი სასწავლებლის მემკვიდრეა.
მოგვიანებით უნივერსიტეტს არაოფიციალურად „პრინცების უნივერსიტეტს“ უწოდებდნენ, რადგანაც ჰოენცოლერნების სახლის მრავალმა შთამომავალმა სწორედ ამ უნივერსიტეტში მიიღო განათლება.
1818 წელს პრუსიის მეფემ ფრიდრიხ ვილჰელმ ვენის კონგრესის შედეგებით პრუსიასთან მიერთებულ ბონში დააარსა უნივერსიტეტი, რომელიც პრუსიის რიგით მეექვსე უნივერსიტეტი გახდა.
2006 წელს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტმა დრეზდენის ელბის ხეობა გადაიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში და დაემუქრნენ, რომ ამოშლიდნენ მას მსოფლიოს მემკვიდრეობის სიიდან.
კომიტეტის ოფიციალური ვებსაიტის მიხედვით, კომიტეტმა დაადგინა, რომ „გეგმა ხიდის მშენებლობის შესახებ ელბეს გასწვრივ, სერიოზულ გავლენას მოახდენდა ლანდშაფტის მთლიანობაზე და ის ვეღარ დაიმსახურებდა მსოფლიოს მემკვიდრეობის სიაში ყოფნას“, ამიტომაც გადაწყდა, რომ დრეზდენის ელბეს ხეობა დაემატებინათ მსოფლიოს მემკვიდრობის საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში.
რათა კიდევ ერთხელ გადაეხედათ ამ ტერიტორიის ამოშლის საკითხი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიიდან 2007 წელს, თუ რა თქმა უნდა ყველა გეგმა ბოლომდე შესრულდებოდა.
ელბის ხეობის ღირსშესანიშნაობები შეიცავს პილნიტცი ძველ სასახლეებთან და სოფლებთან ერთად, მაგალითად, როგორიცაა ლოშვიტცის სოფელი შლოს ალბრეჩთსბერგთან ერთად, ასევე ინჟინერიის ნიმუშები, როგორიცაა ცისფერი საოცრების ხიდი, შთანდსეილბაჰნ დრეზდენი და შვებებაჰნ დრეზდენი, ასევე ისტორიული ძეგლები:ბლუჰლ ტერასა, სემპეროპერისა და კათოლიკური ჰოფკირშე .
ელბის ხეობა შევიდა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში 2004 წელს, თუმცა 2006 წლის ივლისში ის შევიდა მსოფლიოს საფრთხის ქვეშ მყოფი მემკვიდრეობის სიაში და საბოლოოდ გამოირიცხა 2009 წელს, რადგან აშენდა ვალდშლოსშენის ხიდი, რომელიც მდინარეს კვეთს.
დრეზდენის ელბის ხეობა — კულტურული ლანდშაფტი და ყოფილი მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ტერიტორია, რომელიც გადაჭიმულია მდინარე ელბის გასწვრივ დრეზდენში, რომელიც არის საქსონის დედაქალაქი, გერმანია.
ხეობა გადაჭიმულია დაახლოებით 20 კილომეტრზე , რომელიც კვეთს დრეზდენის აუზს, ის არის ერთ-ერთი იმ ორი კულტურული ლანდშაფტისა, რომელიც მდებარეობს ცენტრალური ევროპის ელბის მდინარის გასწვრივ .
2008 წლის ივლისში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტმა გადაწყვიტა, რომ დრეზდენის ელბის ხეობა დაეტოვებინათ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში, იმ იმედით, რომ მშენებლობები გაჩერდებოდა და ლანდშაფტის მთლიანობა აღდგებოდა.
2009 წლის ივნისში იუნესკომ გამართა შეხვედრა სევილიაში, სწორედ ამ შეხვედრაზე მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტმა გადაწყვიტა 14 ხმით 5-ის წინააღმდეგ თავი შეეკავებინათ დრეზდენის ელბის ხეობის მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სატატუსის შეჩერებისგან.
მისგან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 200 კილომეტრში კორეის ყურის გავლით განლაგებულია იაპონიის კუნძულები ჰონსიუ და კიუსიუ, ხოლო დასავლეთით 190 კილომეტრშია შანდუნის ნახევარკუნძული, რომელიც ჩინეთს ეკუთვნის.
ნახევარკუნძულის დასავლეთი სანაპირო გარშემორტყმულია ჩრდილოეთით დასავლეთ კორეის ყურითა და სამხრეთით ყვითელი ზღვით; აღმოსავლეთი სანაპირო გარშემორტყმულია იაპონიის ზღვით.
კორეის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ საზღვარს ქმნიან მდინარეები იალუძიანგი და ტუმანგანი, რომლებიც კორეას გამოყოფენ ჩინეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ პროვინციებისაგან და რუსეთის პრიმორიეს მხარისაგან.
თავდაპირველად, ორ კორეულ სახელმწიფოს შორის საზღვარს ქმნიდა 38-ე პარალელი, თუმცა კორეის ომის შემდეგ, საზღვარი შეიცვალა, ხოლო მის გასწვრივ წარმოიქმნა დემილიტარიზებული ზონა.
წყლის საშუალო ტემპერატურა აგვისტოში იაპონიის ზღვის ღია ნაწილსა და კორეის ყურეში მატულობს +23 ჩრდილოეთით და +27 -მდე კუნძულ ჩეჯუდოს სიახლოვეს.
მოანდა მდებარეობს რამდენიმე ერთმანეთის მეზობელ პლატოზე, რომლებიც მდებარეობენ ჩრდილოეთით არსებულ უფრო მაღალ და დიდ -ს პლატოსა და სამხრეთით მდებარე მდინარე მიოსოს ჭაობიან ადგილებს შორის.
ქალაქის კლიმატი ეკვატორულია, იანვრიდან მარტის ჩათვლით პერიოდში დამახასიათებელია ჭექა-ქუხილი და ჰაერის მაღალი ტემპერატურა, ხოლო ივლისიდან სექტემბრის ჩათვლით — დაბალი ტემპერატურა.
მას შემდეგ რაც 1618 წელს თავდაპირველი სასახლე გადაიტანეს აღდგენილ ჩანგდეოკგუნგში, 270 წლის განმავლობაში იგი გამოიყენებოდა, როგორც დამხმარე სასახლე და უწოდეს სეოგუნგი .
დეოკსუგუნგი აგრეთვე ცნობილი როგორც გიეონგუნ-გუნგი, დეოკსუგუნგის სასახლე ან დეოკსუს სასახლე — ციხესიმაგრეებით გარშემოვლილი სასახლეების ერთობლიობა სეულში, რომელიც დასახლებული იყო კორეის სამეფო ოჯახით ჩოსონის მონარქიის დროს, კოლონიურ პერიოდამდე დაახლოებით საუკუნის დასასრულამდე.
1897 წელს, ინციდენტის შემდეგ, როდესაც იმპერატორმა გოჯონგმა მიიღო რუსეთის დიპლომატებისგან თავშესაფარი, ის დაბრუნდა თავის სასახლეში და დაუბრუნა სახელი - გიეონგგუნ-გუნგი.
გარდა ტრადიციული სასახლის შენობებისა, სასახლის ტერიტორიაზე არის ტყის ბაღები, მეფე სეჯონგ დიდის ძეგლი და ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი, რომელიც ფლობს სპეციალურ გამოფენებს.
იგი წინ აღუდგა ქუთაისის გუბერნიის სახალხო სკოლათა დირექტორ კრუპსკისა და მისი ინსპექტორის გროზდოვის ცდას, რომელნიც არ იცნობდნენ მეფის ხელისუფლების ადგილობრივი ორგანოების მიერ ხელახლა აღდგენილ 1881 წლის სასწავლო გეგმას, რომლითაც რუსული ენის სწავლება მხოლოდ სასწავლო წლის მეორე ნახევრიდან იწყებოდა.
1912 წელს მათ მოთხოვეს ქუთაისის ოთხივე პირველდაწყებითი სკოლის გამგეს ქართული ენის გაკვეთილების შევიწროების ხარჯზე ჩაესვათ რუსულის გაკვეთილები და წარედგინათ მათთვის ცხრილი.
6-7 დეკემბერს გამართული გაერთიანებული კრების მონაწილეებმა (ქალაქის მოურავი, სკოლების გამგე კომისია, სასწავლებელთა გამგეები და მასწავლებლები) გადაწყვიტეს, დასახმარებლად დეპეშით მიემართათ კავკასიის სამოსწავლო ოლქის მზრუნველ რუდოლფისთვის, ხოლო გამგეებს დალოდება ურჩიეს.
ლადო ბზვანელმა პრესაში საჯაროდ ამხილა როგორც დირექციის მოქმედება, ისე ქუთაისის სახალხო სკოლათა გამგეებიც, რომლებიც მასწავლებელთა დასტურის გარეშე დაეთანხმნენ ამ ანტიპედაგოგიურ განკარგულებას.
ამას შედეგად მოჰყვა ის, რომ კავკასიის სასწავლო ოლქის მზრუნველის რუდოლფის განკარგულებით ლადო ბზვანელი 1913 წლის 15 თებერვალს დაითხოვეს სამსახურიდან.
ლადო ბზვანელი 1894 წლიდან სისტემატურად თანამშრომლობდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში და მოურიდებლად ამხელდა საზოგადოებრივი ცხოვრების მანკიერ მხარეებს, განსაკუთრებით ააშკარავებდა მთავრობის ყველა ცდას, რომელიც მიმართული იყო სკოლებიდან ქართული ენის განდევნისაკენ.
იგი იმ დროსაც ეწეოდა პედაგოგიურ მუშაობას, როდესაც ქუთაისის გუბერნიის სახალხო სკოლებს ცნობილი რუსიფიკატორი ლევიტსკი ხელმძღვანელობდა, მაგრამ ლადო ბზვანელი არამცთუ ემხრობოდა მის „მუნჯურ მეთოდს“, არამედ რამდენადაც შეეძლო, ებრძოდა კიდეც.
ლადო ბზვანელი მოხდენილად იყენებდა კავკასიის სასწავლო ოლქის დებულებებსა და ინსტრუქციებს და თავის საყურადღებო წერილში „მწარე ფიქრები“ ულმობლად ამათრახებდა იმ პედაგოგებს, რომელთაც არავინ აძალებდა „მუნჯური მეთოდით“ მუშაობას, მაგრამ მაინც ნერგავდნენ მას.
ასეთი პედაგოგების შესახებ იგი წერდა; „საკვირველია, მასწავლებლები ნეტავ რად იწუხებენ თავს და ძველებურის „მუნუჯური მეთოდით“ კიდევ რად აწვალებენ ბავშვებს?
“ მან მკაცრად ამხილა ანტიპედაგოგიური „მუნჯური მეთოდის“ სამრევლო სკოლებში დანერგვის მოგვიანებული ცდაც, რომელსაც კონსტანტინე მკურნალი ამ სკოლების მასწავლებელთა ქუთაისის კურსებზე ახორციელებდა.
1918 წლიდან საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ჩამოყალიბების შემდეგ მოხდა სკოლების ნაციონალიზაცია და ლადო ბზვანელი კი ჯერ პირველი საქალაქო სასწავლებლის ეროვნული საგნების მასწავლებლად, მალე კი გამგედ დანიშნეს.
1921 წლიდან საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ იგი მუშაობდა ქუთაისის მესამე შვიდწლიანი სკოლის გამგედ, საიდანაც მალე გადაიყვანეს მეოთხე სკოლის გამგედ,1925-1936 წლებში მუშაობდა ილია ჭავჭავაძის სახელობის მესამე საშუალო სკოლების მასწავლებლად, 1936 წლიდან სერგო ორჯონიკიძის სახელობის 25-ე საშულოლო სკოლის მასწავლებლად.
სახალხო განათლების დარგში 50 წლის ნაყოფიერი მოღვაწეობისა და საბჭოთა სკოლის წინაშე დამსახურებისათვის საქართველოს მთავრობის დადგენილებით ლადო ბზვანელს მიენიჭა საქართველოს სსრ სკოლის დამსახურებული მასწავლებლის საპატიო წოდება და დაენიშნა პერსონალური პენსია.
თავის წერილში „ქართული ენის პროგრამა და საყმაწვილო ბიბლიოთეკები“ იგი წერდა, რომ „ქართული ენის სწავლების საქმე ჩვენში ჯერჯერობთ მეტად ცუდ მდგომარეობაშია, განსაკუთრებით მთავრობისა და უფლებიან კერძო სასწავლებლებში.
ამ საგანს დათმობილი აქვს თითოეულ კლასში კვირა ორჯერ მეხუთე და მეექვსე 40-წუთიანი გაკვეთილები, როდესაც მოსწავლეები ფიზიკურად დაქანცულნი არიან და სახლში გაქცევა ეჩქარებათ. სწავლების ასეთი სისტემა ვერ უზრუნველყოფს მოსწავლეთა გონებრივი განვითარების ნორმალურად წარმართვას და საფუძვლიანი ცოდნის მიღებას სხვა საგნებშიაც, რადგან გამოცდილ და მეცნიერ პედაგოგთა აზრით, ბავშვის გონება თავისუფლად მაშინ განვითარდება, როდესაც ის სამშობლო ენას კარგად შეისწავლის, მაშინ დედაენის საშუალებით უცხო საგნებსაც უფრო კარგად ითვისებს“.
ვლადიმერ „ლადო“ ნაცვლიშვილი დაიბადა 1871 წლის 12 აპრილს ქუთაისის მაზრის სოფელ ბზვანში, სახალხო მასწავლებლის ქრისტეფორე ნაცვლიშვილის ოჯახში, რომელიც ზედსიძედ იყო ჩხეიძეების ოჯახში, წარმოშობით სოფელ ბაშიდან.
1880 წელს იგი შეიყვანეს ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის უმცროს მოსამზადებელ კლასში, ამავე წლის ბოლოს ლადოს დედა გარდაიცვალა მამას მოსავლელად დარჩა ლადო და მისი მცირეწლოვანი და-ძმა.
ორი წლის საგანგებო მეცადინეობის შემდეგ ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის პედაგოგიურ საბჭოს სპეციალურ კომისიას ჩააბარა გამოცდები და მიიღო საქალაქო სკოლის მასწავლებლის წოდება.
სახალხო მასწავლებლის ასე აბუჩად აგდებას მკაცრად გამოეხმაურა ჟურნალი „განათლება“, რომელმაც „შინაური მიმოხილვა“ მთლიანად მიუძღვნა „მასწავლებლების ვლ.
საქმეში ჩაერია ქუთაისის ქალაქის გამგეობა, რომელსაც სკოლა ეკუთვნოდა, ქალაქის თავი და სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატი და რვა თვის ბრძოლის შემდეგ სახალხო მასწავლებლები ისევ აღდგენილ იქნენ თავიანთ უფლებებში.
1895 წელს მასწავლებლად დანიშნეს ქუთაისის მაზრის სოფელ ეწერში, ხოლო 1897 წელს სოფელ ტობანიერის ორკლასიანი სასწავლებლის ზედამხედველად, სადაც სრული ათი წელი იმუშავა.
აქვე დაქორწინდა გულენტი ზურაბის ასულ მაჭარაძეზე, რომელიც წარმოშობით ხონიდან იყო და შეეძინა ვაჟი დავით ნაცვლიშვილი , მომავალში ცნობილი მხატვარ-სატირიკოსი, უფრო მეტად ცნობილი ფსევდონიმით „დონი“.
დიდმა პოეტმა ვაჟა-ფშაველამ მას უპასუხა ლექსით „ლადო ბზვანელს“, რომელშიც აღნიშნა სახალხო მასწავლებლის მწარე ხვედრი და უუფლებობა, მაგრამ მაინც ანუგეშა ისინი:„რა უყოთ, მასწავლებელიდღეს თუ არ ფასობს ჩვენშია.
სამშობლოს ენის უფლების დასაცავად იგი მხურვალე მონაწილეობას იღებდა „დასავლეთ საქართველოს სახალხო მასწავლებელთა დამხმარე საზოგადოების“ დაარსებაში, რაც განხორციელდა 1915 წელს.
კუნძული ანობონი წარმოადგენს სტრატოვულკანის ეროდირებულ ზედაპირს ოკეანის ფსკერიდან დაახლოებით 5000 მეტრ სიმაღლეზე, რომელიც წარმოიშვა ოკეანის ქერქზე.
მისი საძირკველი, რომელიც თვალითაც სჩანს, აგებულია პალაგონიტური ბრექჩიებით, რომლებიც შეიცავენ კლინოპიროქსენის და ოლივინის ფენოკრისტებს და მეგაკრისტებს.
ანობონი (, — „კეთილი წელი“, რადგანაც აღმოჩენილი იქნა 1 იანვარს, ყოფილი პაგალუ) — კუნძული ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურეში, ეკუთვნის ეკვატორულ გვინეას.
1318 წლიდან ის ითვლებოდა რობერტ -ის სავარაუდო მემკვიდრედ, მაგრამ მან ეს ტიტული 1324 წელს დაკარგა, მას შემდეგ, რაც რობერტის ვაჟი, დეივიდ დაიბადა.
1329 წელს, რობერტ -ის გარდაცვალებისა და დეივიდ -ის გამეფების შემდეგ, შოტლანდიის პარლამენტმა კვლავ დაუბრუნა რობერტ სტიუარტის ტახტის მემკვიდრის ტიტული.
ამის შემდეგ, ედუარდ -მ გამოთქვა აზრი, რომ დეივიდის გარდაცვალების შემდეგ, ინგლისის ტახტის მემკვიდრეს სრული უფლება ჰქონოდა შოტლანდიის ტახტზე.
საზღვაო მეთაური ი ჩი-ჰონგი 1667 წლის ჩანაწერებში აღნიშნავს, რომ იმ ადგილზე, სადაც ეს ციხეა განლაგებული ძველი ციხესიმაგრის ნაშთები არსებობდა.
ოჰ ჰან-ვონმა , დონგნაეს მოსამართლემ, თავის თავზე აიღო დასავლეთის კარბჭის მშენებლობის პასუხისმგებლობა, მომდევნო წლებში კი დანარჩენი კარიბჭეების.
აღმოსავლეთის, დასავლეთისა და სამხრეთის ჭიშკრებს რესტავრაცია 1974 წელს ჩაუტარდათ, ხოლო ჩრდილოეთის ჭიშკრის აღდგენა 1989 წელს მოხდა.
არსებული 4 სათვალთავლო კოშკიდან, კოშკი ნომერი 1 , რომელიც სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს გაანადგურა ტაიფუნმა რუსამ 2002 წლის 1 სექტემბრის, დილით.
დასავლეთის კარიბჭე მიუხედავად იმისა, რომ ოთხ კარიბჭეს შორის ყველაზე შთამბეჭდავია, ნაკლები დამთვალიერებელი ჰყავს, რადგან ნაკლებად ხელმისაწვდომი.
1592 წელს იაპონიის თავადსხმის და 1627 ელს მანჩუს თავდასხმის და ისევ 1637 წელს შემოჭრის გამო, ეროვნული თავდაცვის გაძლიერება გახდა საჭირო, განსაკუთრებით კი ზღვის მხარის, რადგან სწორედ ზღვის მხრიდან უტევდა ქალაქს მტერი.
შიდა და გარე კედლები ძირითადად აგებული იყო ბუნებრივი ქვებით, მაგრამ სუსტი ნაწილი გამაგრებული იყო ხელოვნურად დამუშავებული კვადრატული ფორმის ქვის ბლოკებით.
ეს რესტავრაცია 1996 წლიდან 2010 წლამდე გრძელდებოდა და დაყოფილი იყო სამ ფაზად, თითო ფაზა მოიცავდა 5 წელს, საერთო ჯამში კი აღდგენითი სამუშაოები 15 წელი მიმდინარეობდა.
გეუმჯეონგსანსეონგი (სიტყვასიტყვით მთა გეუნგჯეონგის ციხე-სიმაგრე ან გეუმჯეონგის ციხე-სიმაგრე) — დღესდღეობით ყველაზე დიდი მთის ციხე-სიმაგრე კორეის რესპუბლიკაში.
78 ნომროდან მოყოლებული მას შეეცვალა სახელწოდება 3-ით და ფოკუსირება მოახდინა 3-ის პროდუქტებზე, თუმცა ასევე იბიჭდებოდა მასალები 2-ისა და -ის შესახებ.
ბლოგმა ყურადღება მიიქცია 3-ის გაყიდვების დასაწყისში იაპონიაში, როდესაც შტატგარეშე თანამშრომელი ჯოელ სნეიპი იდგა რიგში და მიჰყავდა რეპორტაჟი პირდაპირ ეთერში.
კომპანია ჩამოყალიბდა სლოტ აპარატების მწარმოებლის, -ისა და არკადული თამაშების შემქმნელის, -ის შერწყმის შედეგად და ქმნიდა არკადულ თამაშებს შემდეგი ორი ათწლეულის განმავლობაში.
ამას მოჰყვა რიგით მესამე კონსოლის, -ის გამოცემა , დამატებით აქსესუარებთან ერთად მოყოლებული 1988 წლიდან, შემდეგ მოიდიან: -ის პორტატიული კონსოლი , და ბოლოს .
მისი შემდგომი რამდენიმე კონსოლი კომერციულად წარუმატებელი აღმოჩნდა; ფინანსურმა პრობლემებმა და უკანასკნელი კონსოლის, -ის ჩავარდნამ აიძულა დაეტოვებინა კონსოლების ბაზარი და ორიენტაცია მოეხდინა მხოლოდ ვიდეო თამაშებზე.
ტერაქტი პოლიციის სპეცრაზმის წინააღმდეგ იყო მიმართული, რომელიც იცავდა გულშემატკივრებს საფეხბურთო მატჩის დროს, აფეთქება მას შემდეგ მოხდა, რაც გულშემატკივრებმა დატოვეს სტადიონი.
2016 წლის 11 დეკემბერს, ადგილობრივი დროით დაახლოებით 01:30 საათზე, პრეზიდენტმა რეჯეფ თაიფ ერდოღანმა გამოაქვეყნა განცხადება, სადაც ოფიციალურად დაადასტურა პირველი დაღუპულების შესახებ, მაგრამ არ უხსენებია დაღუპულთა რაოდენობაზე.
თავის განცხადებაში, ერდოღანმა დაწერა, რომ ტერორისტულ ორგანიზაციას, რომელიც ჩაიდინა თავდასხმა, მნიშვნელოვანი არ არის, რადგან „ტერორისტული ორგანიზაციებს, მათ შორის , დაეში ან ფეტო, იგივე მიზანი აქვთ — თურქეთის დასუსტება“.
ტერაქტის შემდეგ, ქალაქის ძირითადი გზები დაიხურა მოძრაობისთვის, მათ შორის: ორთაქიოისა და ბეშიქთაშის, ქარაქიოისა და დოლმაბაჰჩეს და გიუმუშსუიუსა და დოლმაბაჰჩეს დამაკავშირებელი გზები.
საფეხბურთო კლუბმა ბეშიქთაშმა გამოაქვეყნა ორი დაღუპული ადამიანია ვინაობა, რომლებიც არიან: ვეფა ქარაქურდუ -ის უსაფრთხოების სამსახურის ხელმძღვანელი და კონგრესის წევრი და თუნჩ უნჯუ, -ს ადგილობრივი მაღაზიის თანამშრომელი.
კიდევ ერთი მსხვერპლი იყო ბერქაი აქბაში, ანკარის სამედიცინო უნივერსიტეტის სტუდენტი, რომელიც ორი დღით სტამბოლში ჩამოვიდა და ტაქსით სახლში მიდიოდა, როდესაც სტადიონთან აფეთქება მოხდა.
2016 წლის 10 დეკემბერს, დაახლოებით საღამოს 22:39 საათზე, ქალაქ სტამბოლის ბეშიქთაშის რაიონის ვოდაფონ არენის სტადიონთან ორი ძლიერი აფეთქება მოხდა.
ტერორისტს ეცვა ქურთუკი და ჰქონდა ჩანთა, პოლიციამ სთხოვა მას შეჩერება პარკის შესასვლელში, მაგრამ ამ დროს ის თავი ააფეთქა, სანამ პოლიცია მას დააკავებდა.
თურქეთის დემოკრატიის პლატფორმამ, რომელიც არის პრო-სამთავრობო ჯგუფი, ჩამოყალიბებული ოპოზიციის მიერ სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობის დროს, განაცხადა, რომ ანტი-ტერორისტული მარში გაიმართება 11 დეკემბერს, შუადღისას.
კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრმა პატრის ლუმუმბამ გაეროსაგან ითხოვა სამხედრო დახმარება, რათა აღეკვეთა სეპარატისტული გამოსვლები კატანგის პროვინციაში.
გაერომ აღნიშნული დახმარება გაითვალისწინა და ორი წლის მანძილზე სამშვიდობო ძალები აკონტროლებდნენ კატანგის პროვინციის დაბრუნების პროცესს ქვეყნის ცენტრალური მმართველობის ქვეშ.
ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად თავად ჩომბემ გასცა ბრძანება მისი დახვრეტის შესახებ, ხოლო მეორე ვერსიით ცდილობდა მისი სიკვდილით დასჯა აერიდებინა, მათი არასახარბელო ურთიერთდამოკიდებულების მიუხედავად.
2015 წლის დეკემბერში ბექიონმა პატივი მიაგო სამხრეთ კორეელ მომღერალ კიმ ჰიონ-სიკს, მისი სიმღერის „ “-ის შესრულებით -ის ყოველწლიურ მუსიკალურ პროგრამაში გაიო დაეჯეონში.
2016 წლის მაისში ბექიონმა და სამხრეთ კორეელმა მომღერალმა .-მა გამოუშვეს ხალხური-ბალადის დუეტი სახელწოდებით „ “, როგორც . -ის მუსიკალური პროექტის ნაწილი.
2016 წლის აგვისტოში ბექიონმა შეასრულა პატარა როლი -ის პერიოდულ ტელევიზიურ სერილაში - მთვარის მოყვარულები: რიეოს ალისფერი გული, ჩინური რომანის ბუ ბუ ჯინგ სინ-ის სამხრეთ კორეული გადაკეთება.
მან ითამაშა მხარდამწერი პრინცის ვან უნის როლი, მსახიობ ლი ჯუნ-გისთან, კანგ ჰა-ნეულთან, ლე ჯი-ეუნთან და სეოჰიუნთან , რომელიც ბექიონის ლეიბლის წევრია.
2016 წლის ნოემბერში ბექიონმა დაიწყო მონაწილეობის მიღება . -ის ლეგენდების ტურნირში „2016 . “, სადაც მან და მისი ლეიბლის ერთ-ერთმა წევრმა ჰიჩულმა ითამაშეს თამაში პროფესიონალ მოთამაშეებთან და ფანებთან, როგორც სამხრეთ კორეიდან, ისე ჩინეთიდან.
მის ჯგუფის წევრებთან ჩანიოლთან და სუჰოსთან ერთად ბექიონმა ჩააბარა კიონ ჰეს კიბერ უნივერსიტეტში და მიიღო ონალინ გაკვეთილები კულტურისა და ბიზნესის ადმინისტრირების ხელოვნების დეპარტამენტის.
2014 წლის ივლისში ბექიონს ჰქონდა თავისი მუსიკალური თეატრის დებიუტი, სადაც თამაშობდა დონ ლოკვუდს-მთავარ როლს, სამხრეთ კორეაში &-ის მიერ წარმოებულ მუსიკალურ დადგმაში „სიმღერა წვიმაში“.
ფოგტის აზრით, ორ ძირიტად ხმოვანს, ა-სა და ჷ-ს მესამეც უნდა დაემატოს, რომელიც ალბათ მეორეულია, მაგრამ დღეს მისი არსებობა ფაქტიაო.
შარაშიძე ამბობს, რომ ფონემური თვალსაზრისით უბიხურში ერთი ხმოვანია სამი ფონეტიკური ვარიანტით, ერთმანეთისაგან ღიაობით განსხვავებული: მაქსიმალური , საშუალო და მინიმალური .
ფოგტის დაკვირვებით ერთის მხრივ, ფარინგალიზებულ ლაბიალურ თანხმოვნებსა და მარტივ ლაბიალებს შორის, და მეორე მხრივ ლაბიალიზებულ ფარინგალებსა და ველარებს შორის საერთოა ის, რომ მათ შორის ოპოზიცია ელიმინირებულია მარტივი ლაბიალებისა და ველარების სასარგებლოდ.
საინტერესოა ისიც, რომ უმეტეს შემთხვევაში ფარინგალური ელფერი მთელ სიტყვაზე ვრცელდება, რასაც ადგილი არა აქვს ͜მ და ͜ვ ფარინგალიზებულ თანხმოვნებთან დაკავშირებით.
იგი დიდი ხნით ჩადიოდა ხოლმე მათ სოფლებში ენის, ფოლკლორის, ადათების შესასწავლ-გამოსავლენად; კავკასიიდან გასახლების მონაწილეთა შთამომავლებისაგან იწერდა ყველაფერს ემიგრაციის შეახებ.
ბევრ თავის ინფორმატორთან, როგორებიც იყვნენ ჰუსეინ ქოზანი, მუსა ქიაზიმი, ალი ბილაში, ილიას ჰოსქანი და მრავალი სხვა, იგი დაკავშირებული იყო მრავალწლიანი ურთიერთობით.
შემდგომში იგი მადლობის გრძნობითა და ტკივილით იგონებდა მოხუცთა ამ უბიხურ აკადემიას და იმ დროს, როცა ისინი ერთობლივი სამუშაოთი გართულები, გარშემორტყმულნი იყვნენ მათი შვილებითა და შვილიშვილებით, რომელთაც უკვე აღარ ესმოდათ თავიანთი წინაპრების ენა.
ბენედიქტსენის ტფილისში ჩამოსვლას ადასტურებს 1897 წლის გაზეთ „ივერიაში“ ჩანაწერი: „ამ ჟამად ტფილისში იმყოფება დანიის ახალგაზრდა მეცნიერი აკე ბენედიქტსენი , რომელიც კოპენჰაგენიდან ჩამოვიდა.
ამავე დროს აფხაზურტან ერთად იგი განარჩევს დენტალურ ლაბიალიზებულ ხშულებსა და სისინ-შიშჲნა აფრიკატებს ჩერქეზული ენების საპირისპიროდ; სამაგიეროდ, უბიხურს, ისევე როგორც ჩერქეზულ ენებს, აფხაზურისაგან განსხვავებით, აქვს ლიტერალი თანხმოვნები.
ფოგტის გამოკვლევით იგი გამოითქმის როგორც საშუალო ა, ფინალურ პოზიციაში კი — როგორც პალატალური ა; როგორც უკანა რიგის ა, იგი გამოითქმის მხოლოდ ველარული თანხმოვნების შემდეგ.
თავკიდურა და ბოლოკიდურა ა-საგან განსხვავებით, შუა პოზიციაში ა შეიძლება მომრგვალდეს კიდეც პალატალიზებული და ლაბიალიზებული ველარების მეზობლობაში: ქაბჟა აობჟა — კაცი, ქმარი.
დიუმეზილი, შედარებითი მითოლოგიისა და ეპოსის, ინდოევროპული ცივილიზაციისა და რელიგიის ისტორიის აღიარებული მკვლევარი, კავკასიური ენებიტა და პირველ რიგში, უბიხურიტ, 20-იან წლებში დაინტერესდა, როდესაც იგი სტამბოლის უნივერსიტეტში მოღვაწეობდა.
ეს ჩანაწერები გაკეთებულია დიდი ემიგრაციის წინ, მაიკოპში, საბრძოლო მოქმედებების სიახლოვეს; სამუშაოს გასრულება ვერ მოხერხდა, რადგანაც ბერზეგი მალევე გაუჩინარდა.
ბგერათაკომპლექსები უბიხურთი ასეთი წესები მოქმედებს: თავკიდურა და ბოლოკიდურა კომპლექსები ერთნაირია იმ შემთხვევაში, როცა ბოლოკიდურა კომპლექსები მომდინარეობენ ორი მორფემის შეერთების შედეგად.