polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
კურთხევა შეასრულა ვოლგოდონისა და სალსკის ეპისკოპოსმა კორნელიმ, მისივე მოწვევით საზეიმო ღონისძიებებს ესწრებოდა შახტინისა და მილეროვის ეპისკოპოსი ეგნატე.
სისტემაში, ადგილმდებარეობის კოორდინატების დადგენის პირველი მცდელობა ითხოვს გაცილებით მეტ დროს ვიდრე ყოველი შემდგომი (თუ მოწყობილობა არ იყო ჩართული ბოლო 2 საათი მას ინფორმაციის აღსადგენად დასჭირდება 30 წამი).
დღესდღეობით --ის ტექნოლოგია გამოიყენება ისეთ მოწყობილობებში, რომლებსაც აქვთ ფიჭური კავშირის მხარდაჭერა და ასევე რომელათაც აქვთ მხოლოდ - სერვისების შესაძლებლობა.
ამის შემდეგ, პაპ ინოკენტი -მ გამოთქვა მოსაზრება, რომ შექმნილიყო ანტიოსმალური კოალიცია, რომელიც საბოლოოდ მოუღებდა ბოლოს ოსმალთა ბატონობას ქრისტიანულ სამყაროზე.
27 ივლისს კოალიციის ძალებმა ქალაქზე პირველი ფართომასშტაბიანი იერიში მიიტანეს, თუმცა ოსმალებმა მტრის უკუგდება მოახერხეს და მას 5 000-იანი დანაკარგი მიაყენეს.
14 აგვისტოს ოსმალებმა განახორციელეს შეტევა მოკავშირეთა არმიაზე და თავდაპირველად წარმტებასაც მიაღწიეს, თუმცა მოწინააღმდეგის კონტრშეტევის შედეგად მათ 3 ათასი იანიჩარი დაკარგეს.
ამ ისტორიულ უბანში მეტეხის ტაძრის აღმოსავლეთით - საუკუნეებში აშენებული ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია იდგა, რომელიც საეკლესიო გადმოცემის თანახმად, წმინდა მარინეს სახელობაზედ იყო ნაკურთხი.
1795 წელს თბილისს მორიგი უბედურება დაატყდა თავს, ერეკლე -ს კრწანისში დამარცხების შემდეგ აღამაჰმად-ხანმა თბილისი აიღო და მთლიანად დაანგრია, მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი ამოჟლიტა, 22 ათასი ადამიანი, მეტწილად ქალები და ბავშვები, ტყვედ წაიყვანა.
მეტეხისუბნის წმინდა დავით წინასწარმეტყველის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ტაძარი, მდებარეობს ქალაქ თბილისში, ვიქტორ ჯორბენაძის ქუჩის 1–ში.
ტაძრის გეგმას ჯვრისებრი მოხაზულობა აქვს, სადაც ჯვრის სამი მკლავი — აღმოსავლეთის, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის ნახევარწრიული აფსიდებით მთავრდება.
მცირე სათავსოები დარბაზული ეკლესიის გეგმას იმეორებენ: დარბაზი და მასთან უშუალოდ დაკავშირებული აფსიდიანი აღმოსავლეთის ნაწილი, რომელიც აღმოსავლეთით გაჭრილი სარკმლით ნათდება.
დარბაზში ყველაზე ნათელი ნავების გადაკვეთაზე მოწყობილი გუმბათქვეშა სივრცეა, რომლებიც გუმბათის ყელის 12 სარკმლით და აფსიდებში გაჭრილი სარკმლებით ნათდება.
ახალციხის მაცხოვრის ამაღლების ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია, მდებარე ახალციხეში მერაბ კოსტავას და ზაქარია დიდიმამიშვილის ქუჩების კვეთაზე.
ვარაუდები არსებობს როგორც ეპილეფსიის ასევე ბიპოლარული ფსიქოზის შესახებ, რისი გამწვავების მიზეზიც შესაძლოა ალკოჰოლის ჭარბი რაოდენობით მიღება, მწეველობა და ვენერიული დაავადებები იყო.
სიმპტომები სხვადასხვა იყო, ყველაზე მძიმე მანიფესტაციები მოიცავდა გონების არევასა და გაურკვევლობას, არეულობას იმ პერიოდში, როდესაც მას ხატვა და წერილების წერაც კი უჭირდა ფსიქიკური აშლილობის პიკის დროს.
შეტევების განმეორების შემდეგ კი, 1889 წელს, ის ნებაყოფლობით ჩაეწერა სენ-რემი-დე-პროვანსის თავშესაფარში, სადაც ის 1890 წლის ჩათვლით ცხოვრობდა.
ნახატზე გამოსახულია ომის ვეტერანი და პენსიონერი ადრიანუს იაკობუს ზუიდერლანდი, რომლის შესახებ ჩანაწეერებიც 1882 წლიდან გვხვდება ვან გოგის სახელთან.
შთაგონების წყაროს ამ ნახატისათვის წარმოადგენს ჰუბერტ ვონ ჰერკომერის „კვირა ჩელსის საავადმყოფოში“, განსაკუთრებით პოპულარული ნამუშევარი, რომელზეც გამოსახულია მომაკვდავი ომის ვეტერანი, რომელიც ამჟამად ხელოვნების სამეფო აკადემიის მფლობელობაშია.
1890 წლის 22 თებერვალს, ვინსენტი განსაკუთრებით მტანჯველი შეტევით იტანჯებოდა, ამ ეპიზოდს იან ჰულსკერმა მხატვრის ყველაზე მტანჯველი და სევდიანი პერიოდი უწოდა, რამაც აპრილის ბოლომდე გასტანა.
ამ დროის განმავლობაში, ვინსენტმა მხოლოდ ერთხელ შეძლო მიეწერა საკუთარი ძმის, თეო ვან გოგისთვის, 1890 წლის მარტში, რის შემდეგაც მან ფიზიკურად ვეღარ შეძლო წერილის დაწერა.
მარადისობის ჭიშკართან — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული 1890 წელს სენ-რემი-დე-პროვანსში, თავისივე მინაწერით.
ნამუშევარზე მუშაობა ვინსენტმა დაასრულა მაისის მიწურულს, როდესაც მისმა ფსიქოლოგიურმა მდგომარეობამ და ჯანმრთელობამ კრიტიკულ ზღვარს მიაღწია.
ოფიციალური დიაგნოზი დაისვა არლის საავადმყოფოს მიერ, მას შემდეგ, რაც ვან გოგმა შობის დღესასწაულის შემდეგ ყური მოიჭრა და საავადმყოფოში აღმოჩნდა — „გამძაფრებული მანია დელირიუმის ფორმებით“.
1882 წელს ფინანსტა სამინისტრომ გამოსცა ბრძანებულება, რომლის მიხედვითაც შკიპერის თანამდებობაზე დანიშვნა აეკრძალა ყველა იმ პირს, რომელსაც არ ექნებოა შესაბამისი განათლების დამადასტურებელი დიპლომი.
1889 წელს ეპისკოპოსმა გაბრიელმა დიაკვნად, ხოლო ერთი წლის შემდეგ მღვდლად დაასხა ხელი და ქუთაისის მთავარანგელოზთა სახელობის სასაფლაოს ეკლესიის მღვდელმსახურად დანიშნა.
1892 წლის იანვარში მამა ალექსი გაბრიელ ეპისკოპოსმა საგვერდულით დააჯილდოვა და ქუთაისის მთავარანგელოზთა სახელობის სასაფლაოს ეკლესიის წინამძღვრად დაადგინა.
1903 წელს, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, მამა ალექსიმ კიევის სასულიერო აკადემიაში ჩააბარა, 1904 წლიდან სწავლა გააგრძელა სანქტ-პეტერბურგის სასულიერო აკადემიაში და პარალელურად საიმპერატორო არქეოლოგიის ინსტიტუტშიც ჩააბარა.
1907 წელს სასულიერო აკადემია ღვთისმეტყველების კანდიდატის ხარისხით დაამთავრა და საქართველოში დაბრუნებას აპირებდა, მაგრამ ეგზარქოს ნიკონის კურთხევით ქალაქ ვიატკაში გააგზავნეს, სადაც სასულიერო სემინარიის ინსპექტორად დანიშნეს.
1912 წელს სანქტ–პეტერბურგის ყოვლადწმინდა სამების სახელობის საკათედრო ტაძრის წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელობის ლავრაში ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი და საქართველოს ეგზარქოსის მესამე ქორეპისკოპოსად დანიშნეს.
1910 წელს მამა ანტონს სმოლენსკის ეპისკოპოსმა თეოდოსიმ არქიმანდრიტის წოდება მიანიჭა და როგორც კი იქაური საქმეები მოაწესრიგა სამშობლოში დაბრუნდა.
მას ქართლ–კახეთის მონასტრების მთავარხუცესობა დაევალა და დროებით რუსული მონასტრების მთავარხუცესობა და ქვათახევის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის მონასტრის წინამძღვრობაც შეუთავსეს.
ერთი წლის შემდეგ წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით მამა ანტონი დავითგარეჯის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად დაინიშნა.
1911 წელს არქიმანდრიტი ანტონი თბილისის მაცხოვრის ფერისცვალების სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად გადაიყვანეს და წმინდა სინოდმა გორის ეპარქიის მღვდელმთავრად გამოარჩია.
მიტროპოლიტი ანტონი (ერისკაცობაში — ალექსი გიორგაძე; დ. 17 მარტი, 1866, ქუთაისი — გ. 18 სექტემბერი, 1918, ქუთაისი) — ქართველი საეკლესიო და საზოგადო მოღვაწე.
მისი სადოქტორო დისერტაცია 1962 წელს პრინსტონის უნივერსიტეტის გამოცემაში გამოქვეყნდა, ნამუშევრის სახელი იყო „ახალგაზრდა ოსმალების აზროვნების გენეზისი“ .
ჟუჩენკოვებიდან პირველმა პეტრე ეფრემის ძე ჟუჩენკოვმა ნოღაის თავადისგან იყიდა მიწის ნაკვეთი და გადმოცემით სწორედ ამ ადგილზე დააარსა ჩერკასკი.
თემისტოკლეს სამხედრო რეფორმამ ათენელი საზოგადოებისთვის უფრო ღირებული გახადა ღარიბი მოქალაქეები, რომლებიიც ადრე ვერ ახერხებდნენ ჰოპლიტის აღჭურვილობის შეძენას და ამიერიდან ფლოტში მენიჩბეებადაც კი შეეძლოთ ემუშავათ.
ამ რეფორმამ ასევე განამტკიცა ათენის დემოკრატია და კლისთენეს მიერ შემოღებული ისონომიის, ანუ კანონის წინაშე თანასწორობის პრინციპის, ცხოვრებაში გატარება შეუქცევადი გახადა.
დონის დანაყოფის შემადგენლობაში იყო ჯავშანმატარებელი 10 „ “, მდინარის კანონერების ნავები, საპატრულო კატარღების დივიზია, სანაპირო ბატარეა 661, 40-ე საარტილერიო დივიზია.
მეზღვაურები თავიანთი მოქმედებებით მონაწილეობდნენ ქალაქის გათავისუფლებაში, მოძრაობდნენ მცირეტონაჟიანი გემებით დონის დელტის შენაკადებში ოკუპირებული ტერიტორიების გასწვრივ.
მას შემდეგ რაც აზოვი და აზოვისპირეთი დაიპყრო გერმანიამ აზოვის სამხედრო ფლოტილია გადვიდა შავი ზღვის სანაპიროსკენ ქალაქ ნოვოროსიისკის მახლობლად.
აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი მდებარეობს ისტორიული ქალაქ აზოვის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე დონის ნაპირზე სამდინარო სადგურთან ახლოს.
მას ჰყავს ორი ქალი მოსამსახურე : დონა ისაბელ დე ველასკო , რომელიც თავს უკრავს პრინცესას და დონა მარია აგუსტინა სარმიენტო დე სოტომეიორი , რომელიც დახრილია მარგარიტასთან და სთავაზობს სასმელს წითელი ჭიქიდან, ან ბუკაროს, რომელიც მას ოქროს ჭიქით უჭირავს.
უკანა მხარეს მარჯვნივ დგას დონ ჟოზე ნიეტო ველასკესი — დედოფლის ხაზინადარი 1650-იან წლებში და სამეფო გობელენის სამუშაოების ხელმძღვანელი — რომელიც შესაძლებელია ყოფილიყო მხატვრის ნათესავი.
მეფემ ველასკესს სპეციალური ოთახი გამოუყო, სადაც მხატვარს შეეძლო თავისი შემოქმედების გამოვლენა, მეფე ხშირად იჯდა ხოლმე ველასკესის სტუდიაში და უცქერდა მის მუშაობას.
ბოლო წლებში მან თავისი ზოგიერთი ფერი დაკარგა, ნაწილობრივ ეს გამოიწვია გალერეაში ნახატის ვიზიტორების დიდმა რაოდენობამ და ამით გამოწვეულმა დაბინძურებამ.
ნახატში ძალიან ბევრი დეტალია, ასევე მასზე ძალიან ბევრი წერილობითი წყარო არსებობს, ვიდრე სხვა დასავლურ ნახატებზე, ამიტომ ის საკმაოდ რთული ნახატია.
ტვინ პიქსი“ , აგრეთვე ცნობილი როგორც „ტვინ პიქსი: დაბრუნება“ — ამერიკული დრამატული ტელესერიალი, რომლის ავტორები არიან მარკ ფროსტი და დევიდ ლინჩი.
შემდეგი ექვსი თვის განმავლობაში რამდენიმე სინგლი გამოსცა, თუმცა მოგვიანებით ახალი მუსიკის გამოშვება თავად ლეიბლმა შეწყვიტა და რეპერმა დააარსა საკუთარი ლეიბლი, , რათა გამოეცა სადებიუტო ალბომი , , .
დაამთავრა ოვერბრუკის უმაღლესი სკოლა, შემდეგ ლინკოლნის უნივერსიტეტში პოლიტიკურ მეცნიერებაში / საერთაშორისო ურთიერთობებში ბაკალავრის ხარისხი მიიღო.
მას დარჩა მხოლოდ ერთი ბინა პარიზში უმნიშვნელო ძვირფასეულობითა და ავეჯით და მაზლის, ვინსენტ ვან გოგის იმ დროისათვის იაფი 200-მდე ნამუშევარი.
იოჰანას ურჩიეს რომ გაესხვისებინა ქონება, ამის ნაცვლად იოჰანა ნიდერლანდებში დაბრუნდა, გახსნა პანსიონატი ბუსუმში, სოფელში რომელიც ამსტერდამიდან, და დაიწყო კონტაქტების განახლება არტისტებთან.
1905 წელს, მისი ოჯახის უკმაყოფილების მიუხედავად, ის ხდება ქალების სოციალისტური მოძრაობის ერთ-ერთი დამაარსებელი წევრი, მაგრამ ამას იოჰანასთვის შვილის აღზრდაში ხელი არ შეუშლია.
საკუთარი უფროსი დებისგან განსხვავებით, რომლებიც აქტიურადიყვნენ ჩართული საოჯახო საქმიანობებში, იოჰანა, მხიარული და სიცოცხლით სავსე ახალგაზრდა, კონცენტრირებული იყო განათლებაზე და აქტიურად სწავლობდა ინგლისურ ენას, რითაც კოლეჯში ხარისხს იმაღლებდა.
თეოსა და იოჰანას მალევე შეუყვარდათ ერთმანეთი, თუმცაღა ქორწინების პირველ შეთავაზებაზე იოჰანამ თეოს უარი უთხრა, გაკვირვებულმა, რომ კაცი რომელიც ასე კარგად იცნობდა მას ცოლობას სთხოვდა, თუმცაღა შემდეგ წელს, როდესაც თეომ მას კიდევ ერთხელ სთხოვა ხელი, იოჰანა დათანხმდა, და 1889 წლის 17 აპრილს ისინი დაქორწინდნენ ამსტერდამში.
"მისის ვან გოგი შარმიანი ქალია, მაგრამ საკმაოდ გამაღიზიანებელია, როდესაც ხალხი იმ თემაზე ლაპარაკობს, რისიც არაფერი გაეგება. ასევე დაბრმავებულია იმ იდეით, რომ მისი ხედვა და იდეები კვლავაც აქტუალურია. ეს სკოლის მოსწავლის ლაქლაქს ჰგავს, არაფერი მეტი. ნამუშევარი რომელიც მისის ვან გოგის თქმით საუკეთესოა სინამდვილეში ყველაზე სევდიანი და დრამატულია, რომელმაც უბრალოდ მისი ცრემლები გამოიწვია, მას ავიწყდება, რომ მისი ცრემლები ვან გოგს ღმერთად აქცევს."
სუროს ხალიჩები ამავე დღეს ორივვე საფლავისთვის მოიტანეს ექიმ პოლ გაშეს ბაღიდან, რომელი სიცოცხლის უკანასკნელ თვეებში ვინსენტს ზედამხედდველობდა და მკურნალობდა.
22 წელის ასაკში იოჰანა ვან გოგ-ბონგერი ინგლისურის მასწავლებელი გახდა გოგონების სასწავლებელში, ელბურგში, შემდეგ კი სკოლის უმაღლეს საფეხურზე ასწავლიდა უტრეხტში.
ამსტერდამში იოჰანამ საზოგადოებასთან კონტაქტი დაამყარა თავისი ძმის ენდრიუ ბოგნერის დახმარებით, სწორედ მაშინ გაიცნო იოჰანამ თეო ვან გოგი, ვინსენტის ძმა.
იოჰანა გეზინა „ჯო“ ვან გოგ-ბონგერი — თეო ვან გოგის, ხელოვნების ნაუშევრებით მოვაჭრისა და ვინსენტ ვან გოგის ძმის მეუღლე, რომელმაც ვინსენტის ცხოვრების თითქმის ყოველ ეტაპზე გარდამტეხი როლი ითამაშა.
სხვა ხმელთაშუა ზღვის სახელმწიფოებისგან განასხვავებით რომლებიც აწარმოებდნენ ვაჭრობას წყლის გზით, რომაელებმა დაიწყეს მშრალი სავაჭრო მარშრუტების განვითარება.
ვაჭრობის განვითარებით რომის კოლონიებში შეიქმნა სპეციალიზაცია ამა თუ იმ საქონელის შქმნისთვის (ღვინოთსა და ზეთს აწარმოებდნენ პირენეს ნახევარკუნძულზე, ხორბლეული ნუმიდიაში, კერამიკული და ხორცეული ნაწარმი პროდუქტები — გალიაში).
როდესაც წყლის გადაკვეთა ხდებოდა საჭირო, მშენებლები ცდილობდნენ გზა გუბესთან დაეყვანათ ასევე აგებდნენ ხის ან ქვის ხიდებს, რომელთაგან ზოგიერთიც დღემდეა შემორჩენილი.
შესახვევებში გზები გაცილებით ფართოვდებოდა, იმისათვის რომ ერთმანეთის მიმართულებით მოძრავ ურმებს შეეძლოოთ მოხვევა, ერთმანეთში ბორბლების ან წინა ნაწილის ჩახლართვის გარეშე.
გზებს ხშირ შემთხვევაში ჯარისკაცები აგებდნენ, მით უმეტეს წყნარ ვითარებაში, ამიტომ გზების ცალკე მონაკვეთები ხშირად გვხდება საბრძოლო ბანაკებთან.
მიუხედავად გავრცელებული მნიშვნელობისა, რომაული გზები არ იგებოდა სტანდარტული გეგმის მიხედვით: ყველაზე ხშირად გზა შედგებოდა ბევრი სხვადასხვა ხარისხის ნაკვეთისგან, ექსპლუატაციის დროს ისინი ნარჩუნდებოდნენ საუკეთესო ან საშინელ ფორმაში დამოკიდებული იყო იმაზე თუ სად გადიოდა კონკრეტულად.
გზები იგებოდა მხოლოდ ქალაქების ტერიტორიებზე ან მათთან მისადგომად , ხშირ შემთხვევაში იფარებოდა ქვიშით, დატეხილი ქვითა და ხრეშით ახლოს მდებარე წიაღისეულის საბადოებიდან.
თუმცა ხშირად ასეთი გზების შენებისთვის გადასადებს აწარმოებდნენ ის ქალაქები, რომლებთანაც მიყავდას გზა ან კიდე მსხვილი მესაკუთრეები, რომელთა ნაკვეთებზე გადიოდა გზა.
ყველაზე ხშირად გზებს ერქვა იმ ადამიანის სახელი, რომელმაც გამოიჩინა ინიციატივა ამა თუ იმ გზის დაგებისთვის — მარკუს ვიფსანიუს აგრიპას სახელობის, — კონსულის სახელობის .
რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ გზების გამოყენება ყველაზე ცოტა ათასი წელიწადი გააგრძელეს, ხოლო ზოგიერთ შემთხვევაში დღესაც იყენებენ, თუმცა ისინი უკვე დაფარულია ასფალტით.
რომაულმა გზებმა იტალიის ბევრი ქალაქი დააკავშირა ერთმანეთთან, ხოლო შემდეგ რომის იმპერიის სხვა ტერიტორიებზეც დაიწყო პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ცენტრებს შორის გამოჩენა
ის გასცემდა ბრძანებებს ნებისმიერ იმ საკითხზე, რომელიც ეხებოდა გზას, მათ შორის ზედამხედველობდა მის მდგომარეობას და საჭიროების შემთხვევაში არემონტებდა მას.
მას შემდეგ, რაც მთავრდებოდა მიწის სამუშაობები, მშენებლები იწყებდნენ იმ სხვადასხვა მასალების დადება ფენებად, რომლის მოპოვებაც შესაძლებელი იყო ახლო მიდამოებში.
1999 წელს მიქაბერიძე გახდა საქართველოში ნაპოლეონის საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი, რომელიც ემსახურებოდა რევოლუციური და ნაპოლეონის პერიოდების სწავლებას .
ის ასწავლიდა ფლორიდის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და მისისიპის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ასევე სტრატეგიის და პოლიტიკის შესახებ ატარებდა ლექციებს ამერიკის შეერთებული შტატების სამხედრო-საზღვაო კოლეჯში.
მისმა წიგნებმა: რუსულ ოფიცერთა კორპუსები რევოლუციურ და ნაპოლეონურ ომებში, 1792-1815 წლებში და ბოროდინოს ბრძოლაში კუტუზოვის წინააღმდეგ, 2005 და 2007 წლების საერთაშორისო ნაპოლეონის საზოგადოების ლიტერატურული პრემია მოიპოვა.
მას გადათარგმნილი აქვს ჯერ კიდევ საუკუნის რუსული ლიტერატურის საზოგადო და სამხედრო ისტორიკოსის ალექსანდრე მიხაილოვსკი-დანიელსკის წიგნები: რუსეთ-შვედეთის ომი 1808-1809, ტომი 1 & 2 და 1806-1812 წლების რუსეთ-თურქეთის ომი.
ალექსანდრე მიქაბერიძე — ქართველი იურისტი, მწერალი და ისტორიკოსი, რომელიც სპეციალიზდება ნაპოლეონის კვლევებში, რუსეთის ისტორიასა და საქართველოს ისტორიაში.
1996 წლიდან 2000 წლამდე მუშაობდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში, სადაც მან ხელი მოაწერა ადამიანის უფლებათა საკითხებსა და ევროპის საბჭოსთან ურთიერთობებს.
გლადჩენკომ ადგილობრივი აღმასკომიდან მიიღო ნებართვა ჩაეტარებინა საგუშაგოს რესტავრაცია და შემდეგ გამოეყენებინათ, როგორც სამუზეუმო ჩვენებების ობიექტი.
პროექტი ითვალისწინებდა ფუნდამენტის კონსერვაციას, მიწისქვეშა შესასვლელის რესტავრაციას, შიდა სათავსოების რესტავრაციას, ტერიტორიის კეთილმოწყობას, ავტოსადგომის მოწყობას.
რუსეთ-ოსმალეთის ომების პერიოდში ციხესიმაგრის დანიშნულება იყო აზოვის დაცვა, რომელიც ოსმალეთმა რუსეთს დაუთმო 1700 წლის კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულებით.
აქსაის საბაჟო საგუშაგო — მიწის ქვეშ მდებარე საფორტიფიკაციო ნაგებობა, მდებარეობს ქალაქ აქსაიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, დონელი ყოფილი თავადის ნაკვეთზე, მალი-ლოგის შესართავთან.
1898 წლის17 ივნისის ქართული გაზეთები „ცნობის ფურცელი“ და „ივერია“ წერენ: „გუშინ, კვირას, კვირაცხოვლის წმინდა თომას ეკლესიაში არაჩვეულებრივი ამბავი იყო.
მაგალითად, ისინი მარიამ სუწოდებენ ქრისტეს მშობელს და არაღვთისმშობელს; პირჯვარს იწერენ მთელიხელით და არა სამის თითით და სხვა ამგვარს. სანამ წირვა დაიწყებოდა, კვირაცხოვლის საყდრის ეზო აისორებით აივსო და მხოლოდ მამაკაცნი იყვნენ.
გაისმა ხშირი ზარის რეკვა და მობრძანდა მაღალყოვლადუსამღვდელოესი საქართველოს ეგზარხოსი ფლაბიანე, რომელსაც კარიბჭეში მიეგებნენ არქიმან დრიტი კირიონი და გერმოგენი, წინამძღვარი კვირაცხოვლის ეკლესიისა — დეკანოზი დავით გურგენიძე და სხვა სამღვდელოება.
ეპისკოპოსმა იონამ აისორულს ენაზედ სიტყვა უთხრა და დარიგება მისცა, რომ მართლმადიდებლობა ეღიარებინათ ისევე, როგორც მე თვითონაო და თქვენებურმავე მღვდელმა მამა გიორგი ბეჯიანოვმა და მამა სერგეიმაო და სხვა მრავალმა თქვენმა მოძმეებმაო.
როდესაც წმინდა საიდუმლო გამოასვენეს, დეკანოზმა გურგენიძემ აისორულს ენაზედვე ზიარების ლოცვა ათქმევინა და ეგზარხოსმა კიდევ წმინდა საიდუმლო მიაღებინა.
საბჭოთა პერიოდში, 1924 წელს ბოლშევიკებმა ეკლესია დაარბიეს, მოხსნეს გუმბათი, დაანგრიეს სამრეკლო, ეკლესია დახურეს და მასში არსენალის მუშათა კლუბი განათავსეს.
ამ ეკლესიის შესახებ საინტერესო დოკუმენტებია დაცული თბილისის ცენტრალურ არქივში: „გვსურს რა ჩვენ, ტფილისის აისორებს, დავაარსოთ ტფილისის აისორთა რელიგიური საზოგადოება. ჩაგვბარდეს ჩვენ–ჩვენი ერთადერთი მთელ ტფილისში/აისორების/ჩამორთმეული კრასნოგორსკის თომის/კვირაცხოვლის/აისორების ეკლესია თავის კუთვნილებით, სადაც იქნება მოთავსებული საზოგადოება და, წინააღმდეგ შემთხვევაში მოგვეცეს ჩვენასლი დადგენილებისა ვარის შესახებ თანახმად კანონისა.
დავსძენთ, რომამ ეკლესიას ჩვენთვის, აისორების თვის, დიდი ისტორიული და ნაციონალური მნიშვნელობა აქვს, რადგანაც აქ 88 წლებიდან წარმოებდა ღვთისმსახურება აისორულ ენაზედ და იგი წარმოადგენს ჩვენთვის ნაციონალურ კერას.
გარდა ამისა, ამ ეკლესიას აქვს საზოგადო არქეოლოგიური მნიშვნელობაც რადგანაც იგი არის აშენებული თემურ ლანგის აოხრებულ/13 საუკუნეში/ეკლესიის ადგილზედ, სადაც აქამდის შენახული ძველებური ერთიანი ქვის ტრაპეზი–კედელზედ მიმდგარი, თანახმად ხუროთ–მოძღვრობისა. ”.
ეპისკოპოსი იონა ფრიად ცნობილია თავის ქვეყანაში და იქ დიდი გავლენაცა აქვს ხალხზედ. მოუნათლავს და შეუერთებია მართლმადიდებლობისათვის მრავალი მაჰმადიანი, ნესტორიანი, კათოლიკე და გრიგორიანი; გარდაიცვალა ტფილისის აისორთა ეკლესიის წინამძღვრად .
1870 და 1871 წელში მიიღეს აისორებმა მართლმადიდებლობა თფილისში და თან ჩვენ მთავრობას მიმართეს, რათა მიეცა შემწეობა და შუამდგომლობა სპარსეთის მთავრობასთან, რომ იგინი გამოეყვანათ სპარსეთის ფიცხელი და მკაცრი დევნისაგან. ამ უკანასკნელ დროს ნესტორიანთა ათასობით მიიღეს მართლმადიდებლობა მღვდლის დავით გურგენიძის ხელითა”.
სოსულინის სიტყვებს ადასტურებს პლატონ იოსელიანი, რომელიც წერს: “წმინდა მოციქულ თომას ეკლესია ერთიანად ნანგრევებადაა ქცეული. ამეკლესიის ნანგრევებზე თომას კვირიაკეს ტფილისის ყველა მცხოვრები მიდიან თაყვანსაცემად. აჩისხატის საკრებულო ტაძარი ამის გამო იქ წმინდა ხატს აგზავნის, მას დიდ კვადრატულ ქვაზე დგამენ, რომელიც ალბათ, ტრაპეზის მაგივრობას სწევდა. ასეთი ტრაპეზის მაგიერ ქვებს ახლაც მრავლად ნახავთ მთიანი საქართველოს სოფლის ეკლესიებში.”.
ტფილისში“ წერს: „. ანჩისხატის ტაძარზედვე იყო მოწერილი დანგრეული საუკუნის ჩუღურეთის სასაფლაოს კვირაცხოვლის ეკკლესია, სადაც კვირაცხოვლობას ანჩისხატის დეკანოზნი გადიოდნენ ხატით და აგროვებდნენ მლოცველთაგან შესაწირავსა”.
ჩუღურეთის კვირაცხოვლობის ეკლესია — თბილისის კვირცხოვლობის, წმინდა თომა მოციქულის ეკლესია მდებარეობს ჩუღურეთში, ჩაისუბნის ქუჩის 7–ში.
2008 წელს, მან მიიღო გოეთეს ინსტიტუტის სტიპენდია ერთი თვის განმავლობაში, როგორც ქალაქ ბერლინის მწერალი, ხოლო 2010 წელს -ის ბერლინის მსახიობთა პროგრამის სტუმარი გახდა.
რობი აგრეთვე გამოჩნდა -ის ტელეფილმში „ობიექტივში“, ხოლო 2009 წელს – ფრედ ჯოუნსის როლში, ტელეფილმში „სკუბი დუ: საიდუმლო იწყება“, რომელიც -ზე ყველაზე პოპულარულ ჩვენებად იქცა.
გერმანიის იმპერიის სარდლობა თვლიდა, რომ მოკავშირეთა საზღვაო ჰოსპიტალები არღვევდნენ ჰააგის კონვენციით დადგენილ წესებს და გერმანულმა წყალქვეშა ნავებმა დაიწყეს მათი გაუფრთხილებლად ჩაძირვა(ე.წ შეუზღუდავი წყალქვეშა საბრძოლო მოქმედებები – საზღვაო ბრძოლის ერთ-ერთი ტიპი).
მიუხედავად ნეიტრალური ქვეყნების გამომძიებლების დასკვნისა, გერმანული სარდლობა მაინც თვლიდა, რომ საზღვაო ჰოსპიტალები არღვევდნენ წესებს და ფიქრობდნენ, რომ მათ ბრძოლისუნარიანი სამხედროები გადაყავდათ ფრონტზე.
ომის შემდეგ, -86-ის კაპიტანი ლეიტენანტი ჰელმუტ პაციგი და მისი ორი ლეიტენანტი გამოაცხადეს სამხედრო დამნაშავეებად, თუმცა სამივე სამხედრო მალევე გაუჩინარდა და გადაურჩა ციხეს.
გერმანული საზღვაო ჰოსპიტალი ბრიტანელებმა დაიკავეს (სარწმუნოა ინფრომაცია, რომ გერმანული გემი სადაზვერვოდ გამოიყენებოდა, რადგან მასზე 1300-მდე სხვადასხვა ფერის სანათი იყო, როდესაც ბრიტანულ საზღვაო ჰოსპიტალებზე ასეთი მხოლოდ 12 იყო).
ჰააგის კონვენციის თანახმად, მოწინააღმდეგე მხარეებს აქვთ უფლება ავიდნენ ერთმანეთის საზღვაო ჰოსპიტალებზე და გაეცნონ არსებულ ვითარებას, რათა დარწმუნდნენ, რომ ხომალდზე კანონსაწინააღმდეგო არაფერი ხდება.
გამომძიებლებს ნეიტრალური ქვეყნიდან როგორიც ესპანეთია, აქვთ უფლება შეისწავლონ საზღვაო ჰოსპიტალები და დაადასტურონ, რომ კონვენციის მეოთხე პარაგრაფში მოცემული წესები დაცულია.
დედოფალი ზეინა 1951 წელს აბდულა -ის მკვლელობის შემდეგ და ახლად გამოცხადებული მეფე თალალის საზღვარგარეთ მკურნალობის დროს, შეავსო კონსტიტუციური ვაკუუმი.
დედოფალი კვლავ ასრულებდა ამ როლს 1952 წლის აგვისტოში, სანამ მისი ვაჟი — ჰუსეინი 1953 წლის მაისში არ გამოცხადდა მონარქად, რომელიც 18 წლის ასაკში კონსტიტუციურად მოვალეობა მიიღო.
მამამისი მექას შარიფის, ჰუსეინ ბინ ალის ძმისშვილი იყო, ხოლო დედამისი კვიპროსის გუბერნატორის, შაქირ ფაშას ქალიშვილი და ქამილ ფაშას ძმისშვილი იყო.
ზეინ ალ-შარაფ თალალი (; დ. 2 აგვისტო 1916, ალექსანდრია, ეგვიპტის სასულთნო — გ. 26 აპრილი 1994, ლოზანა, შვეიცარია) — იორდანიის დედოფალი და მეფე თალალის მეუღლე.
დედოფალი ზეინამ, 1950-იანი წლების დასაწყისში იორდანიის სამეფოს პოლიტიკურ განვითარებაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა, თავისი საქველმოქმედო საქმიანობისა და ქალთა უფლებების დაცვის განხრით.
ზეინა 1934 წლის 27 ნოემბერს ცოლად გაყვა თავის პირველ ბიძაშვილს, პრინც თალალ ბინ აბდულაჰს, რომლისგან გააჩინა ოთხი ვაჟი და ორი ქალიშვილი:
1890 წლის 23 ივლისით დათარიღებულ ძმისადმი მიეწრილ წერილში ვინსენტი წერს, „ვფიქრობ რომ დოუბიგნის ბაღის ეს ვერსია ძალიან დაგაინტერესებს – ეს ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე ფრთხილად შესრულებული ტილოა.
“ ორივე ორმაგ ტილოზე შესრულებულ ნამუშევარზე ბაღის ხედი შესასვლელი კარიბჭიდან ისახება და ძალიან დიდი სივრცე მოჩანს, ასევე ჩანს გრძელი სკამი და მაგიდა.
ვან გოგი ძალიან დიდ პატივს სცემდა ჩარლლზ-ფრანსის დაუბიგნის, ფრანგ პეიზაჟების მხატვარს, რომელიც ასოცირებული იყო ბარბიზონის სკოლასთან და ხატავდამდინარეებსა და ბუნების სცენებს.
1878 წელს ვინსენტ ვან გოგმა მისწერა თავის ძმას თეო ვან გოგს, რომ ის ძალიან გულდაწყვეტილი იყო დაუბიგნის სიკვდილის გამო, რომლის ცხოვრებამ და მოღვაწეობამაც მასზე დიდი გავლენა იქონია: "სამუშაომ რომელიც კარგია, შესაძლოა დიდხანს ვერ გაძლოს, მაგრამ ამ საქმით შთაგონებული გონება და დატოვებული ნამუშევარი კი აცილებლად გაუძლებს დროს, და ისინი ვინც შემდეგ მოვლენ შეძლებენ გაყვნენ ნაკვალევს რომლებსაც მათი წინამორბედები დატოვებენ, ეს მათთვის მაგალითი იქნება."
1890 წლის მაისში ვინსენტ ვან გოგი ტოვებს სენ-რემი-დე-პრივანსის თავშესაფარს და გადადის ოვერ-სიურ-ოაზში სადაც ის მეტად მშვიდი ცხოვრებით ცხოვრობს ვიდრე პარიზში, მიუხედავად ამისა ის ახლოს იყო საკუთარ ძნასთან თეო ვან გოგთან და ხშირად იყო მისისტუმარი.
ოვერში ის ექიმ პოლ გაშეს ზედამხედველობის ქვეშ იყო, ფსიქოლოგის რომელმაც ურჩია ვინსენტს არ მიექცია ყორადზრება თავისი ავადმყოფიბისთვის და სრული კონცენტრაციამოეხდინა ხატვაზე.
ოვერ-სიურ-ოაზი და მისი მიმდებარე ტერიტორია, პასტორალური მხარე გორებით, მდელოებით, ბაღებითა და კოტეჯებით ყოველთვის იქცევდა არტისტების ყურადღებას და აღვივებდა ინტერესს მათში.1850 წელს კი განახლებული გზით ოვერსა და პარიზს შორის გამარტივდა გადაადგილება, ამან კი ბევრ ხელოვანს გაუხსნა გზა.
სამივე ნახატის სახელია დაუბიგნის ბაღი და გამოფენილია სხვადასხვა მუზეუმებში: ბაზელის ხელობნების მუზეუმი, ჰიროშიმას ხელოვნების მუზეუმი და ვან გოგის მუზეუმი.
ნახატში რომელშიც ვინსენტ ვან გოგმა ცა მკრთალი მწვანით დახატა ძალიან მიმსგავსებულია მსგავსი სტილის მეორე ნახატს რომელიც ბაზელის ხელოვნების მუზეუმში ინახება და რომელზეც წინა პლანზე კატაა დახატული.
ეს მოგვიანებით შესრულებული ვერსია პირველის მსგავსად ორმაგ ტილოზეა დახატული და საკმაოდ ხანგრძლივი დროით აქვს დაქირავებული ჰიროშიმას ხელოვნების მუზეუმს.
დაუბიგნის ბაღი - ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი შესრულებული ზეთის საღებავებით ტილოზე, დახატულია სამჯერ, ნახატებზე გამოსახულია ჩარლზ-ფრანცუა დაუბინგის დახურული ბაღი, მხატვრის, რომელსაც ვან გოგი დიდ პატივს სცემდა და აფასებდა მთელი სიცოცხლის მანძილზე.
ინიციალური ინფორმაციით, საკმაოდ გაჭიმული სესხით მოუხდა ბაზელის ხელოვნების მუეზეუმს სტაჩელინების ოჯახისგან სწორედ ამ ნამუშევრის დაქირავება, რომელიც მეორე ნამუშევრისგან მარცხენა ქვედა კუთხეში დახატული კატით განირჩევა.
ვინსენტმა მისი ბაღი სამჯერ დახატა: ორჯერ ბაღის მთლიანი ხედი ორმაგ ტილოზე და შემდეგ კი ბაღის გარკვეული ნაწილი შედარებით მომცრო ზომის ტილოზე.
1978 წლის ოქტომბერში მეუფე ნიკოლოზი, როგორც საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის წარმომადგენელი, იმყოფებოდა რომში პაპის იოანე პავლე -ის დაკრძალვაზე და შემდეგ ახალი პაპის იოანე პავლე -ის აღსაყდრებაზე.
1978 წლის 14 დეკემბერს მეუფე ნიკოლოზი აყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში, 1979 წლის 7 აპრილს უწმიდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია -მ დაჯილდოვა წმიდა გიორგის ხარისხის ორდენით.
1981 წლის დასაწყისში მას მიეცა მიტროპოლიტობა, 1981 წლის 9 სექტემბერს იგი გადაყვანილ იქნა ქუთათელ-გაენათელ მიტროპოლიტად, 1983 წელს მიტროპოლიტი ნიკოლოზი განთავისუფლდა ქუთათელ-გაენათელობიდან და დაყვანილ იქნა ბერობის ხარისხზე.
წულუკიძის სახელობის ქუთაისის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე რუსული და ინგლისური ენების სპეციალობით, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1959 წელს.