polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
თავდაპირველად ეს ტიტული ეკუთვნოდა იმპერატორის მთავარი მრჩევლის მამას , ან გადამდგარ კამპაკუს, რომელიც ვალდებული იყო გაეზარდა მისი სტატუსი და ეფექტურად დაესტაბილურებინა მისი ძალა.
ის იყო პრინც მასაჰიტოს უფროსი ვაჟი , აგრეთვე ცნობილი როგორც პრინცი სანეჰიტო, ხოლო მისი სიკვდილის შემდგომი სახელი იყო იოკვოინ დაიჯო-ტენნო, რომელიც იყო იმპერატორ ოგიმაჩის უფროსი ვაჟი.
მან გამოაქვეყნა კობუნ კოკიო და ნიჰონ შოკის ნაწილი მოძრავი დაზგის ნიმუშით, რომელიც მიძღვნილი იყო იმპერატორ ტოიოტომი ჰიდეიოსისადმი.
1885 წლიდან სოხუმში მოქმედებდა ცნობილი თოფიხანა, რომელიც იარაღს ამზადებდა რუსეთის არმიისთვის სამხრეთ კავკასიაში, ასევე გადიოდა ექსპორტზე პორტო ფრანკოს მეშვეობით.
იგი დააარსა გაბრიელ კოპალიანმა მოგვიანებით 1890 წელს ზარაგულის კოპალიანების ნაწილმა მწირი მიწების და გამოუვალი მდგომარეობის გამო მიატოვა სოფელი და იმერეთის გავლით ფოთის პორტიდან გაემგზავრა სოხუმისაკენ.
აქ გავრცელებული მალარიის გამო მათი დიდი ნაწილი უშუალოდ ქალაქის მაგივრად სოხუმთან ახლოს არსებულ სოფელბში დასახლდა მათ შორის პირველები იყო სოხუმის მუნიციპალიტეტის სოფელი ოქტომბერი და გულრიფშის მუნიციპალიტეტის სოფელი ყადა.
კოპალიანების ნებაყოფლობით გადასახლებული ნაწილი მალე მდიდარ ფენად იქცა, თუმცა მათი მიწების და ქონების დიდი ნაწილი საბჭოთა ხელისუფლებამ დააყადაღა 1922 წელს.
ეს კაცი გვარად კოპალეიშვილი იყო ანუ კოპალეს შრთამომავალთა გვარებიდან ერთ ერთის წარმომადგენელი, ამიტომაც იგი მარტივად დაფუძნდა ლეჩხუმში და გვარის გადაკეთებით საკუთარი გვარის ფუძეც არ დაუკარგავს.
ამ გვარის ხალხი გამოირჩევა ენამოსწრებულობით და სიცქვიტით, გვარის დამფუძნებელი მამათავრის პატივსაცემად ზარაგულას კოპალიანები ასევე იხენიებიან როგორც "კაციეისანები".
ლუხვანოს კოპალიანებში გავრცელებული თქმულების თანახმად: ზემო სვანეთში მცხოვრებ ერთ კაცს გოგის, მეზობელი მოუკლავს, სისხლის აღების შიშით გოგის სვანეთი მიუტოვებია და დადიანის სამფლობელოსაკენ წასულა.
ლუხვანოს კოპალიანები რადგანაც მათ მამულები კაცია დადიანმა გადასცა სწორედ ლეჩხუმში ოდიშის მომხრეთა რიგებში იდგნენ, ხოლო ზარაგულას კოპალიანები უფრო იმერეთის მეფის მხარეს იხრებოდნენ.
დადიანების ერთპიროვნული მმართვლობის და ლეჩხუმის სამოურავოს არსებობის პერიოდში ლუხვანოს კოპალიანები იყვნენ აზნაურის ტიტულის მქონეები რაც ჩანს არქივში არსებული სამეფო სიგელებიდან ჩანს.
იმერეთის მეფის ალექსანდრე -ის 1733 წელს შედგენილ სიგელში იხსენიება გრიგოლ კოპალიანი, რომელსაც მეფე ანიჭებს გელათის მონასტერის წინამძღვრის წოდებას, უწოებს მას ყველაზე განსწავლულ და ბრძენს და ავალებს მოუაროს აქამდე გავერანებული და მიტოვებული მონასტრის ვენახებს, მეფეთა საფლავებს მიაგოს საკადრისი პატივი, მიხედოს მიწებს, მასზე მოსახლე კომლებს და ათავისუფლებს მის დაქვემდებარებაში არსებულ საეკლესიო ადგილ მამულებს გადასახადებისაგნ.
მისი ძლიერ საგვარეულოდ ჩამოყალიბება კი დაიწყო - საუკუნეების მიჯნაზე, როდესაც სვანეთის სამთავროში მოიპოვეს მამულები და უკვე ს-ის დასაწყისში დამკვიდრდნენ ლეჩხუმში სადაც დააარსეს დიდი სოფელი "საკოპალიანო" .
საბჭოთა დიქტატურის დამუარების შემდეგ ლავრენტი ბერიას პროექტით 1936 წელს რაჭიდან და ლეჩხუმიდან დაიწყო გვარების მასობრივი ჩასახლება აფხაზეთის ტერიტორიაზე.
დღესდღეობით რთულია იმის ზუსტი გარკვევა ამ თქმულებებიდან რომელიმე შეესაბამება თუ არა ისტორიულ სინმდვილეს, თუმცა მათი არსებობა გვარის მეხსიერებაში მის სიძველეზე და განსაკუთრებულობაზე მიუთითებს.
სამეცნიერო თუ ეთნოგრაფიული კვლევებით ზარაგულას კოპალიანები არ მიიჩნევიან ლუხვანოელი კოპალიანების სისხლით ნათესავებად თუმცა მათ შორის ურთიერთობები ყოველთვის იყო ძალიან ახლო და მშვიდობიანი.
ასევე კოპალიანებმა გამოიჩინეს თავი ტამიშის ბრძლებში და თითქმის ყველა სამხედრო მოქმედებაში მიიღეს მონაწილეობა რომელიც სოხუმის და გულრიფშის რაიონებში მიმდინარეობდა.
ლუხვანოს კოპალიანები, რომლებიც ისტორიულად დადიანების ქვეშემრდომები იყვნენ და მათგან იღებდნენ წყალობას, იმერეთ-ოდიშის დაპირისპირებისას კი ოდიშს სამთავროს პოლიტიკას უჭედნენ მხარს.
ზარაგულას კოპალიანები: რომლებიც ბაგრატიონების იმერული შტოდან იღებდნენ წყალობას და შესაბამისად იმერეთის სამეფოს მხარეს იხრებოდნენ პოლიტიკური პროცესების მიმდინარეობისას რაც მათ საგვარეულო თქმულებებში ნათლად აღიბეჭდა.
სოფელში აღმოჩენილია ბრინჯაოს ხანის სამაროვანი და აქ უძველესი დროიდან ცხოვრობდა ხალხი, თუმცა კოპალიანების საგვარეულოს დაფუძნება სავარაუდებელია დაახლოებით - საუკუნეების მიჯნაზე.
ოფიციალური ინფორმაციით აფხაზეთის ომში დაიღუპა 169 კოპალიანი, მათ შორის 70 მდე საბრძლო მოქმედებებისას დახვრიტეს რუსმა მოხალისეებმა, აფხაზმა და ჩრდილოკავკასიელმა სეპარატისტებმა, ხოლო ასამდე კოპალიანი წინა ხაზზე მიმდინარე სამხედრო მოქმედებებისას დაიღუპა ძირითადად გუმისთის 14-17 მარტის ბრძლებსა და ტამიშის ბრძოლებში.
დღესდღეობით ძირითადად ცხოვრობენ ცაგერის მუნიციპალიტეტში, სადაც ყველაზე მრავალრიცხოვანი გვარია, ასევე ქუთაისში, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, ხონის მუნიციპალიტეტში, თბილისში და საკმაოდ მრავალრიცხოვანი განსახლება აქვთ აფხაზეთში.
კოპალიანების გვარი თუ თქმულებებს დავუჯერებთ უნდა მომდინარეობდეს კოპალას კულტიდან, ანუ მათი წინაპრები იყვნენ წარმართობის პერიოდიდან მომდინარე ძლიერი შტოები, რომლებიც შემდეგ ინტენსიურად მიგრირდნენ საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში და განსახლდნენ სვანეთში, ლეჩხუმში, გურიაში, მესხეთში, ქართლში და იმერეთში.
ფრანგმა არისტოკრატებმა ძვირადღირებული მიღებების დროს თავიანთ სასახლეებში სტუმრებთან დემონსტრირებას უკეთებდნენ სიმდიდრეებს, სიამაყით აჩვენებდნენ მდიდარ სარკეებს, შემკულს ძვირფასი ქვებით, ამის გარდა, მათ ცოლებსა და საყვარლებს უყვარდათ საკუთარი საზეიმო კოსტიუმების პატარა სარკეებით მორთვა.
ეს სარკისებრი კაბა სახელმწიფო ხაზინასთვის დიდ საფასურს წარმოადგენდა, და ფინანსთა მინისტრმა — მისიე კოლიბერმა — გადაწყვიტა, რომ საჭიროა რამეს გაკეთება, თორე ქვეყანა გაკოტრდება.
კოლიბერმა მურანუვში თავის სანდო პირები გაგზვანა, რომლებმაც შეძლეს მოესყიდათ ოთხი მურანუველი ხელოვანი და ღამით პატარა ნავით საფრანგეთში წამოიყვანეს.
რა თქმა უნდა, ვენეცია თავისი ქვეშემდომების ამგვარ ქცევას ადვილად არ შეეგუა — ხელოსნებს ორი მკაცრი გაფრთხილება გაუგზავნეს, მაგრამ მათ რეაგირება არ ქონიათ, საფრანგეთის დაცვის იმედით.
მათ არ აკავებდნენ — გონებამახვილ ფრანგებს უკვე დაეუფლათ სარკეების დამზადების ყველა საიდუმლო, და დე ვილაში 1665 წელს გაიხსნა პირველი სარკის მანუფაქტურა საფრანგეთში.
1407 წელს ვენეციელი ძმები დანზალო დელი გალომ შეისყიდა ფლამადცებისგან პატენტი, და ვენეცია მთელი ერთ ნახევარი საუკუნე იკავებდა მონოპოლიას შესანიშნავი ვენეციური სარკების დამზადებაზე, რომელთაც ფლამანდურით დარქმევა ჯობს.
ვენეციელი მუშები ამსახველ შემადგენლობაში ამატებდნენ ბრინჯაოს და ოქროს, ამიტომ სარკეში ყველა საგანი იმაზე ლამაზადაც კი გამოიყურებოდა ვიდრე სინამდვილეში.
ერთი ვენეციური სარკის ფასი უტოლდებოდა მცირე საზღვაო გემს, და მათ საყიდლად ფრანგ არისტოკრატებს ზოგჯერ მთელი ძვირფასეუელობების გაყიდვა უწევდათ.
მაგალითად, ჩვენამდე მოღწეული ციფრები გვიჩვენებენ, რომ არც თუ ისე დიდი ზომის სარკეებია 10065 სმ, რაც ღირდა რვა ათასზე მეტი ლივრი, ხოლო რაფაელის იმავე ზომის ნახატი — 3000-მდე.
საუკუნის დასასრულს, მოდას აყოლილი, საფრანგეთის დედოფალმა მარია მედიჩმა ვენეციას 119 სარკე შეუკვეთა თავისი სარკისებური კაბინეტისთვის რისთვისაც შეკვეთაში უდიდესი თანხა გადაიხადა.
თანამედროვე ცხოვრებაში სარკეები, განსაკუთრებით დიდები, ფართოდ გამოიყენება ინტერიერის დიზაინში, იმისათვის, რომ შეიქმნას სივრცის, დიდი ფართის ილუზია პატარა შენობაში.
ასეთი ტრადიცია ჯერ კიდევ შუა საუკუნეებში გამოჩნდა, როგორც კი საფრანგეთში გამოჩნდა ტექნოლოგიური საშუალება სარკების შესაქმნელად, თანაც არც თუ ისე ძვირი, როგორიც ვენეციურია.
ფირმაში „სან-გაბენ“ დაამზადეს 306 ასეთი სარკე, იმისათვის რომ მათი ბრწყინვალებით გაეკვირვათ ის, ვინც იღბლიანი აღმოჩნდა და ვერსალი მეფის კარზე მოუხდა სტუმრობა.
ნამდვილი შუშის სარკის დამზადება საჭიროა მივაკუთვნოთ 1279 წელს, როდესაც იტალიელმა ბერმა - ფრანციკელმა ჯონ პეკამ აღწერა შუშის მეტალის თხელი ფენით დაფარვის მეთოდი.
სარკეების დამზადებაში რევოლუცია შეიტანა გერმანელმა ქიმიკოსმა, იუსტუს ფონ ლიბლიხმა, დაიწყო ვერცხლის გამოყენება 1835 წელს სარკის დასავერცხლად და უფრო მკვეთრი გამოსახულების ასახვისთვის.
ზოგიერთ სამედიცინო მოწყებილობაზე გამოიყენება სარკეები მოქმედი სრული არეკვლის ეფექტის ხარჯზე სხვადასხვა რეფლაქციული მაჩვენებლებს საზღვრებს შორის.
კიმ ტანის კორეაში დაბრუნებისას, მისი საუკეთესო ძმაკაცი, ჩოი იონგ დო , რომელიც ამჯერად გადაქცეულიყო მის მტრად, ტანის გასაღიზიანებლად ეუნის წვალებას იწყებს.
დაძაბულობა მატულობას მაშინ, როდესაც იონგ დოს უყვარდება ჩა ეუნ სანგი, კიმ ტანს კი უწევს გააკეთოს არჩევანი პასუხისმგებლობასა და სიყვარულს შორის.
ჰიო შინი მუდმივად თავისი ოჯახის ზეწოლის ქვეშაა, მათ სურთ რომ ის მოხვდეს იურიდიულ სასწვალებელში, მიუხედავად მისი უარყოფითი დამოკიდებულებისა ამ პროფესიის მიმართ.
მიუხედვაად იმისა, რომ სოციალურ დაუცველთა ჯგუფშია, მას არ მიუღია დარტყმა „მაღალი სოციალური სტატუსის“ მქონე მოსწვალეებისგან იმიტომ, რომ კლასის პრეზიდენტია.
ასევე ის ეუნ სანგის საუკეთესო მეგობარია, რაც აბრაზებს მის შეყვარებულს ლი ბო ნას, მაგრამ ჩან იონისთვის ყველაფერი რასაც ის აკეთებს საყვარლობაა, გამსაკუთრებით როდესაც ეჭვიანობს.
იონგ დომ დაიწყო ეუნ სანგის წვალება კიმ ტანის გასაღიზიანებლად მაგრამ მალევე აცნობიერებს, რომ ეს არ არის მხოლოდ ის მიზეზი რატომაც ფიქრობს ის მუდმივად მასზე.
მემკვიდრეები , აგრეთვე ცნობილი როგორც ) — სამხრეთ კორეული სატელევიზიო სერიალი, რომლის მთავარი გმირები არიან ლი მინ ჰო, პარკ შინ ჰე და კიმ უ ბინი.
მას თავიდან არ მოწონდა ჩა ეუნ სანგი რადგან ჯეროდა, რომ „არ არსებობს მეგობრობა გოგოსა და ბიჭს შორის“, თუმცა დროთა განმავლობაში ისინი დამეგობრდნენ.
ის იონგ დოს და ბო ნას საუკეთესო მეგობარია (ეს სამი ხშირად იკრიბება მიონგსუს სტუდიაში, სადაც არის კედელი გავსებული მისი მეგობრებისა და ოჯახის სურათებით).
გულმოდგინე და გულწრფელი, ის მიიპყრობს კიმ ვონის ყურადღებას საკუთარი განათლებით და შედგებიან ურთიერთობაში, მაგრამ საბოლოოდ ის გაშორდება მას, რადგან კომპანიის სათავეში აღმოჩენისთვის კიმ ვონს ასე სჭირდებოდა.
მცირეფართობიანი მაღალი, გუმბათოვანი ეკლესია ნაშენია კარგად გამომწვარი ქართული აგურით იმ ყაიდაზე, როგორც ეს ახასიათებს კახეთის ამ სახის ხუროთმოძღვრულ ძეგლებს.
ამ წარწერიდან ირკვევა, რომ ზარი ბაზარის ღვთისმშობლის ეკლესიისათვის შეუწირავს კახთა მეფეს ლეონს, რომელიც მეფობდა 1520-1574 წლებში, ამიტომ ამ ძეგლის მშენებლობასაც ლეონს მიაწერენ და ტაძარს საუკუნით ათარიღებენ.
რა თქმა უნდა, ძეგლის დათარიღებისათვის ეს სრულიად არ არის საკმარისი საბუთი, რადგანაც ზარზე არსებული წარწერა ძეგლის ეპიგრაფიკულ, რაიმე სამშენებლო ხასიათის უშუალო ამსახველ მასალას არ წარმოადგენს.
ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია საინგილოში, საქართველოს ისტორიულ პროვინცია ჰერეთში (ახლანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ზაქათალის რაიონში, სოფელ ალიაბადის ჩრდილო-დასავლეთით 7 კმ-ზე).
დგას გაღმამხარის უძველესი სავაჭრო ქალაქის, გვიანდელი ფეოდალური ხანის კახეთის სამეფოს ერთ-ერთი უძველესი სავაჭრო ცენტრის — ბაზარის, იგივე ძეგამის ნაქალაქარზე, იქ სადაც ამჟამად არის სოფელი ბახთალო.
ერთი მოსაზრებით, ტაძარში მხოლოდ საკურთხევლის აფსიდი იყო მოხატული, მეორის თანახმად კი ეკლესიის კედლები მდიდრულად ყოფილა მოხატული, მაგრამ იმდენად დაზიანებულია, რომ უმეტესი ნაწილი ჩამოფხეკილია და გამქრალი.
1977 წლის 5 ივნისს, სეიშელის დამოუკიდებლობის გამცხადებიდან ერთ წელზე მცირე დროში, რენეს მომხრეებმა მოახდინეს სახელმწიფო გადატრიალება და რენე გამოაცხადეს რესპუბლიკის პრეზიდენტად.
პირველად რუსეთის იმპერიის ქალაქთმშენებლობის ისტორიაში, წინასწარ შემუშავებული გეგმის მიხედვით, გამოიყო ადგილი და დაიწყო ქალაქ ტროიცკის მშენებლობა.
ციხესიმაგრე შენდებოდა ინჟინერ ფონ ბორგსდორფის პროექტის მიხედვით, რომლის პროექტიც პეტრე -ის პირადი ბრძანებით მნიშვნელოვნად შეასწორა რეიონოლდ ტრუზინმა.
ალყის შემთხვევაში დამატებითი თავდაცვითი საშუალება იყო 40 მეტრი სიგანისა და 5 მეტრი სიღრმის თავდაცვითი თხრილი, რომელიც გათხრილი იყო კედლის მთელ სიგრძეზე.
მისი კვლავ აღორძინება შესაძლებელი გახდა 1769-1770 წლებში, მაგრამ ყირიმის რუსეთთან შერტების შემდეგ, 1783 წლიდან ციხესიმაგრემ დაკარგა თავისი მნიშვნელობა და გაუქმდა ეკატერინე -ის ბრძანების საფუძველზე, ხოლო აზოვის ფლოტილიის გემები გაიგზავნა სევასტოპოლში.
8 აგვისტოს გაიმართა დაგეგმილი საერთო ეროვნული დემონსტრაცია, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს ეთნიკურმა უმცირესობებმა, ბუდისტებმა, მუსულმანებმა, სტუდენტებმა, მუშებმა, ახალგაზრდებმა თუ მოხუცებმა.
მასშტაბური აქციებით შეშინებულმა მათავრობამ პირობა დადო გაითვალისწინებდა მომიტინგეების მოთხოვნას, მაგრამ მოგვიანებით ნე ვინმა დემონსტრანტების დახვრეტის ბრძანება გასცა.
არაოფიციალური მონაცემებით დაღუპული დემონსტრანტების რიცხვი რამდენიმე ასეულიდან 10 000-მდე მერყეობს, ოფიციალური მონაცემებით კი დაიღუპა 95 და დაიჭრა 240 ადამიანი.
19 აგვისტოს მთავრობის თავმჯდომარე და ქვეყნის მეთაური გახდა მეცნიერი მაუნგ მაუნგი, ნე ვინის ბიოგრაფი, ერთადერთი სამოქალაქო პირი მმართველი პარტიის ზედა ეშელონებში.
26 აგვისტოს პოლიტიკურ არენას დაუბრუნდა ავადმყოფ დედაზე ზრუნვით დაკავებული აუნ სან სუ ჩი, რომელიც დემოკრატიის სიმბოლო გახდა როგორც მიამნარში, ასევე დასავლეთის ქვეყნების თვალში.
მას შემდეგ რაც გერნერალმა ნე ვინმა გასცა ბრძანება მიმოქცევიდან ამოეღოთ 100, 75, 35 და 25 ნომინალის მქონე კიატები და დაეტოვა მხოლოდ 45 და 90 ნომინალის მქონე, რადგან ეს ნომრები იყოფოდა 9-ზე, ამბოხდნენ რანგუნის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტის სტუდენტები.
1988 წელს სტუდენტების დასაშლელად, რომლებიც სამხედროების მმართველობის, პოლიციელების ძალადობის, ეკონომიკური ვარდნისა და მთავრობის წევრების კორუფციის გამო, უკმაყოფილონი იყვნენ, პოლიციამ გამოიყენა სპეციალური საშუალებები, რომლის დროსაც დაიღუპა რამდენიმე ადამიანი.
1988 წელს ფართომასშტაბიანი საპროტესტო აქციები დაიწყო პეგუში, მანდალაიში, ტავოიში, ტაუნგუში, სიტუეში, პაკჰოუკუში, მეიში, მინბუსა და მიჩინუში.
მაგრამ ახალი მთავრობის თავმჯდომარედ და ქვეყნის მეტაურად დანიშნა მოსახლეობისათვის არასასურველი სეინ ლვინი, რომელიც მოსახლეობაში ცნობილი იყო „რანგუნელი მეხორცის“ სახელით.
1988 წლის 18 სექტემბერს ქვეყანაში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, მშვიდობისა და განვითარების სახელმწიფო საბჭოს სათავეში ჩაუდგა სო მაუნგი, რომელმაც შეაჩერა კონსტიტუციის მოქმედება.
1992 წლის 8 მაისს, სომხების ქალაქში შესვლის მცდელობისას, აგარუნოვმა 533 ნომრიანი ტანკით, სომხების 442 ნომრიანი ტანკი გაანადგურა, შედეგად ტანკის ეკიპაჟი მთლიანი შემადგენლობით განადგურდა, რომლის შემადგენლობაში იყვნენ: ტანკისტი გაგიკ ავშარიანი, მექანიკოსი აშოტ ავანესიანი და არტელირისტი შაჰენ სარქისიანი.
მანქანათმშენებლობის ქარხანაში მუშაობის შემდეგ, 1987 წელს სამხედრო სამსახურში გაიწვიეს, რომელიც საქართველოში გაიარა და სამსახურის ბოლოს უმცროსი სერჟანტის წოდებაც მიიღო.
ალბერტ აგარუნის ძე აგარუნოვი (; დ. 25 აპრილი 1969, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ – გ. 8 მაისი 1992, შუშა, მთიანი ყარაბაღი, აზერბაიჯანი) — ებრაული წარმოშობის აზერბაიჯანელი სამხედრო მოღვაწე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული გმირი, ყარაბაღის ომის მონაწილე.
ოჯახი ამის წინააღმდეგი იყო, რომლებსაც ახალგახრდა ალბერტის სიცოცხლის გარისკვა არ უნდოდათ, თუმცა, ამის მიუხედავად, აგარუნოვი ომში წავიდა.
ლიბანის ცრდილოეთში კიტაიბის პარტიის წევრებსა და ფრანჟიეს პარტიის მარადას წევრებს შორის მოხდა შეტაკება, რამაც გამოიწვია განხეთქილება ლიბანელ ქრისტიანებს შორის.
სულეიმან ფრანჟიეს შვილის, ტონი ფრანჟიეს, მკვლელობის შემდეგ, რომელშიც მან ბაშირ ჟმაიელი დაადანაშაულა, ფრანჟიეს კლანი მთლიანად სირიელების მხარეს გადავიდა.
1975 წლის 13 აპრილის შემდეგ, მას შემდეგ რაც დაიწყო პალესტინელი მებრძოლების მიერ ინიცირებული სამოქალაქო ომი ლიბანში, ბაშირ ჟმაიელი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საბრძოლო მოქმედებებში პარტია კატაიბის პროსამთავრობო ძალების დანაყოფებში, რომელსაც მეთაურობდა უილიამ ხავი.
გამარჯვების ერთ-ერთი ფაქტორი იყო ის, რომ ქრისტიანების მხარეს ჯიმაიელმა ჩართო ისრაელი, რომლის ავიაცია ჩაერთო სირიის საჰაერო ძალების წინააღმდეგ ბრძოლაში.
ბაშირ პიერ ჟმაიელი დაიბადა ბეირუთში 1947 წლის 10 ნოემბერს ცნობილი პოლიტიკური მოღვაწის, ლიბანის შეიხის პიერ ჟმაიელის ოჯახში, რომელიც იყო წამყვანი ქრისტიანული პარტიის კატაიბის დამაარსებელი და დიდი ხნის განმავლობაში მისი ხელმძღვანელი.
მთავარი ტაძრის კედლების ქვედა მხარე დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლეზე გაპრიალებული ვარდისფერი ანდეზიტისაა, დეტალების და სტრუქტურების ნაწილი კი კარგად თლილი ქვიშაქვის.
სრვეღის მონასტერი — შუა საუკუნეების მონასტერი თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიაზე, ტავუშის პროვინციაში, სოფელ აიგეჰოვიტიდან სამხრეთით 3 კმ-ში, ტყით შემოფარგლულ მდელოზე.
ალაფუზოვმა 1902 წელს სახლი საჩუქრად გადასცა ტაგანროგის წითელი ჯვრის თემს ამბულატორიისა და საავადმყოფოს ასაშენებლად, რის გამოც ალაფუზოვი დააჯილდოვეს წმ.
პოიტინგერის ტაბულის შემქმნელმა რუკის მასშტაბები ვერტიკალური მიმართულებით — იმპერიის ჩრდილოეთი და სამხრეთი ნაწილი — შეავიწროვა, ხოლო ჰორიზონტალური მიმართულებით — აღმოსავლეთი და დასავლეთი ნაწილი — საკმაოდ გაზარდა.
გზაში ყოფნისას კი მათთვის ამის ცოდნა უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე ის, თუ რუკაზე იტალიას როგორი ფორმა ჰქონდა, შავი ზღვა რა ზომისა იყო ან სინამდვილეში საით მიემართებოდა გზა*.
იბერიის ნახევარკუნძულის არარსებობის გამო ვარაუდობენ რომ ჩვენამდე არ მოაღწია რუკის მეთორმეტე ნაწილმა, რომელზეც უნდა ყოფილიყო ესპანეთი, პურტუგალია და სხვა.
სახლი ეკუთვნოდა მოქმედ სახელმწიფო მრჩეველს ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ალფერაკს, ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ სახლის მფლობელები იყვნენ მისი შვილები კომპოზიტორი აქილევს ალფერაკი და ზოოლოგი სერგეი.
საუკუნის დასაწყისში სახლი შეიძინა ვაჭარმა და მიწისმფლობელმა დიმიტრი ჩერევკოვმა, რომელიც ალექსანდრეს სავაჭრო რიგში ფლობდა რამდენიმე მაღაზიას.
დიმიტრი ჩერევკოვი გარდაიცვალა 1906 წლის 28 დეკემბერს 62 წლის ასაკში და ანდერძის თანახმად 60 ათასი რუბლი გაიღო ღარიბი მოსწავლეების დასაფინანსებლად.
მონაწილეობდა იაპონიის არმიის წინააღმდეგ საბრძოლო მოქმედებებში, გაწევრიანდა ბირმის ეროვნულ პოლიტიკურ ორგანიზაციაში სახალხო თავისუფლების ანტიფაშისტური ლიგა.
1945 წელ, როდესაც სახალხო თავისუფლების ანტიფაშისტურმა ლიგამ დაიწყო ანტიიაპონური აჯანყება, ვინ მაუნგი პარაშუტით დაეშვა ტაუნგუს რაიონში ანტიიაპონური წინააღმდეგობის მოძრაობის ორგანიზებისათვის.
საომარი მოქმედებების დასრულების შემდეგ აირჩიეს კარენი ახალგაზრდობის ლიგის თავჯდომარის მოადგილედ, ხოლო რამდენიმე წლის შემდეგ — გაერთიანებული კარენების ლიგის თავმჯდომარედ.
1958 წლის პოლიტიკურმა კრიზისმა ხელისუფლებაში მოიყვანა დროებითი სამხედრო მტავრობა გენერალ ნე ვინის ხელმძღვანელობით, რომელმაც გარკვეულწილად მოახერხა სიტუაციის სტაბილიზაცია და 1960 წელს ჩაატარა საპარლამენტო არჩევნები.
მაგრამ ხელისუფლებაში დაბრუნებულმა უ ნუმ ვერ მოახერხა ბირმის პრობლემების გადაჭრა და 1962 წლის 2 მარტს ხელსუფლებაში მოვიდა ბირმის რევოლუციური საბჭო გენერალ ნე ვინის მეთაურობით.
1967 წელს, ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ ყოფილი პრეზიდენტი მთლიანად ჩამოშორდა დიდ პოლიტიკას და ცხოვრობდა როგორც ჩვეულებრივი მოქალაქე.
1940–41 წლებში ლუქსემბურგის ტერიტორიაზე დაიწყო პატარა პარტიზანული რაზმების ფორმირება, რომელიც გერმანული ხელისუფლების წინააღმდეგ მავნებლურ ღონისძიებებს ატარებდნენ.
ყველა რაზმის პოლიტიკური მიზეზი ერთმანეთისგან განსხვავდებოდა, ხოლო პარტიზანული მოღვაწეობით დაკავებულნი იყვნენ სხვადასხვა პროფესიის ადამიანები: პოლიტიკოსები, სკაუტები, სტუდენტთა და მუშათა კოლექტივები.
რაც არ უნდა იყოს, არც თუ ისე დიდი მოძრაობა საკმაოდ მნიშვნელოვან საქმიანობას ახორციელებდა: ავრცელებდა ანტიგერმანულ ფურცლებს, ხოლო 1942 წელს დაიწყო რეფრაქტერების უსაფრთხო ადგილას დამალვა და ზოგიერთ შემთხვევაში ამყარებდნენ კონტაქტს ადამიანებთან, ვისაც შეეძლოთ „საჭირო ადამიანების“ უსაფრთხო ადგილას გადაყვანა მათთვის ზიანის მიყენების გარეშე.
მაგალითად, ლუქსემბურგის გაძევებული მთავრობის იუსტიციის მინისტრ ვიქტორ ბოდსონს 100 ებრაელის ემიგრაციაში დახმარებისთვის ისრაელის ხელისუფლებამ მშვიდობის წმინდანის ტიტული მიანიჭა.
თავდაპირველად ლუქსემბურგის გაძევებული ხელისუფლება საფრანგეთში იმყოფებოდა, თუმცა, საფრანგეთის კამპანიის შემდეგ ისინი ჯერ ლისაბონში, შემდეგ კი ლონდონში იმყოფებოდნენ.
მას შემდეგ, რაც ლოდნონის ქუჩა უილსონ-კრესენტზე გაძევებული ხელისუფლების ორგანოები ჩამოყალიბდა, ჰერცოგის ოჯახი გადავიდა კანადაში, ქალაქ მონრეალში, სადაც ძირითადად ფრანგულ ენაზე მიდიოდა საუბარი.
1944 წელს ლონდონში ბელგიის, ნიდერლანდების და ლუქსემბურგის ხელისუფლებებმა მოაწერეს ხელი საბაჭო შეთანხმების კონვენციას, რითიც ბენილუქსი შეიქმნა.
ოკუპაციის პერიოდში გერმანული ხელისუფლება ატარებდა გერმანიზაციის პოლიტიკას, რომლის მიზანიც იყო გერმანულის გარდა სხვა ენების გავრცელებისთვის ხელის შეშლა და ადგილობრივი წეს-ჩვეულებების ლიკვიდაცია.
გარდა ამისა, ხდებოდა ლუქსემბურგელების გაწვევა ვერმახტში , რის შედეგადაც იზრდებოდა ადგილობრივი მოსახლეობის პროტესტი, რომელიც 1942 წელს გადაიზარდა საყოველთაო გაფიცვაში.
ლუქსემბურგის კაპიტულაციამდე ცოტა ხნით ადრე ხელისუფლებამ დატოვა საჰერცოგოს ტერიტორია და ლონდონში გაემგზავრა, სადაც ჩამოაყალიბა გაძევებული ხელისუფლება.
მისი მიზანი იყო დაედო ნაცისტებთან შეთანხმება, რომელიც მისცემდა ლუქსემბურგს ყოფილი „შედარებით დამოუკიდებელი სახელმწიფო“ მესამე რაიხის პროტექტორატის ქვეშ; გარდა ამისა, საბჭოს წევრებს დიდი ჰერცოგის დაბრუნება სურდათ.
ამავე დროს, ოკუპირებულ ნიდერლანდებში და ბელგიაში ადგილობრივ პოლიტიკოსებს სხვადასხვა პოლიტიკური ხასიათის გადაწყვეტილებების მიღების თავისუფლება ჰქონდათ გარანტირებული.
აქტივობის პიკის დროს ორგანიზაციაში 84 000 ადამიანი იყო გაწევრიანებული, თუმცა, ხშირ შემთხვევაში მოქალაქეები ორგანიზაციაში საოკუპაციო ხელისუფლების ზეწოლის ქვეშ წევრიანდებოდნენ.
1942 წლის 31 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც ცნობილი გახდა, რომ 1920–27 წლებში დაბადებულ მამაკაცებს სამხედრო სამსახურში გაიწვევდნენ ქვეყნის ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქ ვილცში დაიწყო გაფიცვა.
1941 წლის ოქტომბრისთვის, როდესაც ლუქსემბურგის ტერიტორიაზე მყოფებს ქვეყნის დატოვება აეკრძალათ, ქვეყნიდან 2500 ებრაელი იყო ემიგრირებული.
ამის შედეგად, სამოქალაქო პირებს შორის, რომლებიც არ ეთანხმებოდნენ რაიხის პოლიტიკას, მოხდა ლუქსემბურგული ენის პოპულარიზაცია, რომელზეც ლაპარაკი აკრძალული არ იყო.
მას შემდეგ, რაც 1867 წელს ლუქსემბურგის კრიზისი დასრულდა, სახელმწიფოს არ მიუღია მონაწილეობა არც ერთ შეარაღებულ კონფლიქტში, რაც თვალსაჩინოდ წარმოაჩენდა, რომ ლუქსემბურგი ომისთვის მზად არ იყო.
1941 წლის ოქტომბერში დაიწყო 800 ცოცხალი ებრაელის სხვადასხვა კონცენტრაციულ ბანაკებში გადაყვანა, ხოლო იმავე წლის 19 ოქტომბერს საოკუპაციო ხელისუფლებაში განაცხადეს, რომ ლუქსემბურგის ტერიტორია ებრაელებისგან მთლიანად იყო გაწმენდილი, თუმცა, რამდენიმე ათეული ებრაელი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო და ნაცისტებისგან მთელი ომის განმავლობაში იმალებოდა.
1941 წლის ოქტომბერში გერმანულმა საოკუპაციო ხელისუფლებამ ჩაატარა გამოკითხვა ლუქსემბურგელებს შორის და ჰკითხა მათ, თუ რომელ ერს და რასას მიაკუთვნებდნენ თავიანთ თავს და რომელ ენას თვლიდნენ მშობლიურად.
ლუქსემბურგელი მეომრების ანტიჰიტლერულ კოალიციაში ბრძოლამ არ იმოქმედა ომის საერთო სიტუაციაზე, რადგანაც მათი რაოდენობა მხოლოდ რამდენიმე ათეული იყო.
დილის 8 საათზე რამდენიმე ფრანგულმა დივიზიამ გადაკვეთა საზღვარი მაჟინოს ხაზის მონაკვეთთან ახლოს და დაიწყო ბრძოლა გერმნელების წინააღმდეგ, თუმცა, ოდნავ მოგვიანებით ლუქსემბურგელ ჯარისკაცებთან ერთად უკან დაიხია.
1940 წლის აგვისტოში დაიწყო სამკერდე ნიშნების ომი : ლუქსემბურგელებს მკერდზე ეკეთათ ნიშნები, რომლებზეც ასახული იყო ეროვნული დროშა ან დიდი ჰერცოგი; ამისთვის -ის წევრები მათ დევნიდნენ.
ასე, ლეონ-ანრი როტმა მოიპოვა და ანტიჰიტლერული კოალიციის ჯარისკაცებს გადასცა ინფორმაცია, რომლის თანახმადაც ბალტიის ზღვის ნაპირას გერმანელებს ჰქონდათ საიდუმლო პოლიგონი პენემუნდე.
ლუქსემბურგი მეორე მსოფლიო ომში — ლუქსემბურგის დიდი საჰერცოგოს ისტორიის პერიოდი, რომელიც დაიწყო 1940 წლის 10 მაისს, მესამე რაიხის ჯარის მის ტერიტორიაზე შეჭრით და დასრულებული 1944–45 წლებში, მას შემდეგ, რაც საჰერცოგოს ტერიტორია ანტიჰიტლერული კოალიციის ჯარმა გაათავისუფლა.
1940 წლის 9 მაისს, გერმანულ საზღვართან ლუქსემბურგელი ჯარისკაცების რაოდენობის გაზრდის შემდეგ მოხდა შუსტერის ხაზის ყველა სიმაგრის დემონტაჟი.
2016 წლის 22 მაისს -მ გაიმარჯვა ნომინაციაში „საუკეთესო როკ ალბომი“ ბილბორდის მუსიკალურ დაჯილდოებაზე და ასევე ნომინაციაში „საუკეთესო როკ შემსრულებელი“.
2010 წელს ჯგუფმა ორი სიმღერა გამოუშვა, მათი -ის გვერდზე წარმოდგენილი სიმღერები იყო ანდრეა ბოჩელისა და სარა ბრაიტმანის „ “ და კრისტინა პერის „ “.
ამერიკული მუსიკალური დუეტი, ჩამოყალიბდა ტაილერ ჯოზეფის ინიციატივით 2009 წელს, კოლუმბუსში , ნიკ ტომასთან და კრის სალისთან ერთად, რომლებმაც 2011 წელს ჯგუფი საბოლოოდ დატოვეს.
სიმღერამ „ “ ბილბორდის ალტერნატიულ ჩარტებში 11 ადგილი დაიკავა, დამატებით, სიმღერებმა „ “ და „“ 21-ე და 27-ე ადგილები დაიკავეს 100-ის ჩარტებში.
სალიმ 2011 წელის 8 მაისს, ხოლო ტომასმა კი დაახლოებით ერთი თვის შემდეგ, 3 ივნისს დატოვა ჯგუფი, გამოსამშვიდობებელი წერილებით ბენდის ოფიციალურ გვერდზე.
2012 წლის 12 ნოემბერს, „ -ს“ ოფიციალური ვიდეო აიტვირთა -ზე, ასევე 2013-ში თანმიმდევრულად აიტვირთა მუსიკალური ვიდეოები სიმღერებისთვის „ “ და „ “ 7 იანვარსა და 19 აპრილს.
საუკუნის დასაწყისში ობსერვატორიის ტერიტორია ფრანგულ ყაიდაზე გეომეტრიული სიზუსტით გაშენებულ ბაღად იქცა და მიხეილის პროსპექტის მიმდებარე ტერიტორიის ერთ-ერთ დენდროლოგიურ ოაზისს წარმოადგენდა.
მაშინვე უნდა აღემართათ ობსერვატორიის მთავარ შენობასა და პლეხანოვის პროსპექტის სწვრივად მდებარე საცხოვრებელ სახლს შორის სტალინის ქანდაკება, რომელმაც 1960-იან წლებამდე იარსება.
ეს ჰარმონია საბოლოო 1984 წელს დაირღვა, როდესაც მექანიკოსთა ფლიგელის ადგილას საქართველოს ჰიდრომეტეოროლოგიის სახელმწიფო დეპარტამენტის მაღლივი შენობა აღიმართა, ობსერვატორიის მაღის ორი ნაწილი კი ერთმანეთისაგან ბეტონის დაბალი შენობით გაიმიჯნა.
დედამიწის კვლევის ასეთი ერთსულოვანი იმპულსი საუკუნის პირველ ნახევარში მნიშვნელოვანწილად ემადლიერება დიდი გერმანელი მეცნიერის, ბუნებისმეტყვეკის, გეოლოგისა და გეოგრაფის ალექსანდრ ფონ ჰუმბოლტის შრომებს.
აღიარებულია ისიც, რომ ჰომბოლტის იდეას ეყრდნობოდა ინგლისის, რუსეთის იმპერიისა და ჩრდილოეთ ამერიკის სახელმწიფოების მიერ მაგნიტური ობსერვატორიების ფართო ქსელის დაარსებაც დედამიწის ზურგზე.
დედამიწის კვლევის ამ ერთიანი სისტემის ნაწილს თბილისის ობსერვატორიაც წარმოადგენდა, რომელიც საუკუნის დასაწყისში, 1830-იან წლებში ჩაისახა და 1844 წლიდან მსოფლიო ობსერვატორიათა ერთიან სისტემაში გაერთიანდა.