polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მურის ციხის აგების ერთ-ერთი მთავარი განმსაზღვრელი ფაქტორი თაკვერის გზის არსებობა იყო, რომელიც ქედის გადაღმა მცხოვრებ ჩრდილო კავკასიურ ტომებს დასავლეთ საქართველოს ბართან აკავშირებდა და ზღვით კომუნიკაციის საშუალებას აძლევდა.
ყარსის აღებასთან დაკავშირებით კი წერს- სამეგრელოს მთავარმა ეკატერინემ გასცა ბრძანება ესროლათ მურის ზარბაზნები „შვედურმა ზარბაზანმა თავისი მძლავრი ხმა უთვალავის გამოძახილით მოსდო ლეჩხუმის მთა და ბარს“.
გვიანანტიკური პერიოდიდან 1867 წლამდე იგი იყო ჯერ სკვიმნიის, შემდეგ თაკვერის, ხოლო შუა საუკუნეებიდან მოყოლებული ლეჩხუმის სათავადოს პოლიტიკურ-ეკონომიკური და კულტურული ცენტრი.
სხვა და სხვა დროს იგი ეკუთვნოდათ: ჩიქოვანებს, გელოვანებს, ახვლედიანებს, კოპალიანებს, მუშკუდიანებს, ყიფიანებს, სილაგაძეებს და ინასარიძეებს.
მას შემდეგ, რაც აზერბაიჯანის დემოკრატიულმა რესპუბლიკამ შექმნა თავისი პირველი არმია, როგორც ახლადშექმნილი სახელმწიფო, ამანულაჰ მირზამ 1918 წლის 1 დეკემბერს შეიტანა განცხადება ახლად დაარსებულ თავდაცვის სამინისტროში, აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების შემადგენლობაში დაშვების მოთხოვნით.
1920 წლის 27 იანვარს, გენერალ-მაიორი ამანულაჰ მირზა ყაჯარი დაინიშნა ადრ-ის პირველი ქვეითი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ და ხანქენდისა და შუშას გარნიზონის ხელმძღვანელად.
ამანულაჰ მირზამ, ასევე მონაწილეობა მიიღო სომხეთის შეიარაღებული ძალების მიერ 1920 წლის 23 მარტსა და 22 მარტს, ადრ-ის სამხედრო ნაწილებზე თავდასხმების მოგერიებაში.
სამსახურში ყოფნისას მას მიენიჭა „წმინდა ანას ხარისხის ორდენით“ და ხმლებით, „წმინდა ვლადიმირის ხარისხის ორდენით“ და მახვილით, და „წმინდა სტანისლავის ხარისხის ორდენით“.
ამანულაჰ მირზა ყაჯარი (; დ. 8 იანვარი 1857, შუშა, რუსეთის იმპერია — გ. 1937, თეირანი, ირანი) — სპარსეთის ყაჯარების დინასტიის პრინცი და რუსეთის იმპერიისა და აზერბაიჯანის სამხედრო მეთაური, რომელსაც გენერალ-მაიორის წოდება ჰქონდა.
მის მიმართ ყურადღების არარსებობისა და სარკეში თავისი შეუხედავი ანარეკლის დანახვის გამო, ფულის თხოვნას გადაიფიქრებს, ხოლო მტკივნეული კბილის ამოღებისთვის სტომატოლოგს უკანასკნელ მანეთს აძლევს, რომელიც ბეჭდის გაყიდვით მიიღო.
ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა „ნაცნობი მამაკაცი“ 1886 წელს დაიწერა, ხოლო თავდაპირველად 1886 წლის 20 აპრილს, იუმორისტულ ლიტერატურულ-მხატვრულ ყოველკვირეულ ჟურნალ „“-ს მე-18 ნომერში გამოქვეყნდა, სათაურით „მცირედი ტკივილი“ და ხელმოწერით ა.
ბიბლინმა ჩეხოვს შემდეგი თემა შესთავაზა: „ეჩვენებინა პატიოსანი, მაგრამ ბედისგან მიტოვებული ადამიანი, რომელიც მეგობართან ფულის სასესხებლად მივიდა.
თხრობა პირველ პირში მიმდინარეობს „ორჯერ“: პროლოგსა და ეპილოგში — რედაქტორის სახით, რომელსაც ხელში ივანე პეტროვიჩ კამიშევის ხელნაწერი უვარდება, ხოლო დანარჩენ მოთხრობის ნაწილში გადმოიცემა ხელნაწერის შიგთავსი.
ჩეხოვი პერსონაჟების გარეგნობას ასე დეტალურად ძალიან იშვიათად აღწერს, ამ შემთხვევაში ის ხაზს უსვამს ადამიანის გარეგან წინააღმდეგობასა და შინაგან არსს.
პირველი შთაბეჭდილებით, ბუნებრივი და მსუბუქია, როგორც „ხორცშესხმული ანგელოზი“, თუმცა მალევე ირკვევა, რომ ის ცხოვრებისეულად ხელმომჭირნე და პატივმოყვარეა.
რეჟისორი და სცენარისტი ჩესლავ საბინსკი, ოპერატორი ლუი ფორესტიე, პროდიუსერი იოსებ ერმოლევი, როლებში პეტრე ბაქშეევი, ნატალია ბელევცევა, ნიკოლოზ პანოვი, არსენი ბიბიკოვი და სხვ.
რეჟისორი ბორის ნირენბურგი, ოპერატორი ბორის კიპარისოვი, როლებში ნატალია დროჟინა, იური იაკოვლევი — გამომძიებელი, ალექსანდრე კაიდანოვსკი — გრაფი, ელეონორა შაშკოვა — სოზია, ნინა რუსლანოვა — თინა, ალექსანდრე გალევსკი — კუზმა, ალექსანდრე გრავე — ექიმი, ნიკოლოზ პაჟიტნოვი — მსოფლიო მოსამართლე, ნიკოლოზ ლებედევი — ილია, ვიაჩესლავ ბროვკინი — ფშეხოცკი, ანატოლი კაცინსკი, ვლადიმერ სამოილოვი, აგნესა პეტერსონი და სხვ.
არსებობს გადმოცემა: დაჭრილი დედა დადიოდა მკვდრებით მოფენილ ველზე და თავის გმირულად დაღუპულ შვილებს ეძებდა, თითოეულს ჭრილობებს უსინჯავდა და წყევლა-კრულვას უგზავნიდა მტერს.
გამწარებულმა დედამ მტარვალს შეხედა და შეევედრა: გეთაყვა, ეგ ხმალი მომაწოდე, თავი მეც უნდა მოვიკლა, ამ შვილების დამკარგავს რაღათ მინდა სიცოცხლეო.
სპარსელებს დახოცილთა ქამარ-ხანჯლებსა და სამკაულებზე ეჭირათ თვალი და დედაკაცს სიხარულით გაუწოდეს ხმალი, შურისძიებით ანთებულმა დედამ სპარსელებს თავი ხმლით შუაზე გაუჩეხა და თვითონაც იმ ხმლით მოიკლა თავი.
ქართველებმა სძლიეს მტერს, მაგრამ მოწინააღმდეგის სარდალი ყორჩიბაში ბრძოლის ველს არ თმობდა, ამ დაძაბულ ვითარებაში მას მაშველი ჯარი მოუვიდა და ძლიერი შეტევა განავითარა, თან ხმა დაირხა, თვით შაჰი მოვიდაო.
ქვეყნის თავისუფლებისათვის თავდადებულთა შორის იყვნენ გლეხთა წრიდან გამოსული ქართველი ქალებიც, რომელთა შესახებ „ქართლის ცხოვრების“ აღმწერნი „სიგრძისათვის“ ენას „იდუმებდნენ“.
ამ სახელოვან პლეადას ეკუთვნის საუკუნის პირველ ნახევარში სამშობლოსათვის თავდადებული ცხრა ძმა ხერხეულიძე და მათი დედა, რომელიც მტრის წინააღმდეგ საბრძოლველად ერთი მოკლული შვლის მაგივრად მეორეს გზავნიდა, ვიდრე მეცხრე შვილიც არ გასწირა, ხოლო შემდეგ, როცა საშველი აღარ იყო, თვითონ აიღო იარაღი და მტერს ეკვეთა.
პატიოსანმა ადამიანმა პატიოსან ადამიანისგან ცოლი წაიყვანა და ამის შესახებ თავის მოსაზრებას წერს; მასთან ცხოვრობს — მოსაზრება; შორდება — ისევ მოსაზრება.
ცოტას ვსაუბრობ თეატრზე, საქართველოს სამხედრო გზაზე, ოჯახურ ცხოვრებაზე, თანამედროვე ინტელიგენტის ამ ცხოვრებასთსან შეუთავსებლობაზე, პეჩორინზე, ონეგინზე, ყაზბეგზე“.
თუმცა ზოგიერთები აღნიშნავდნენ, რომ ავტორმა „ოსტატურად“, „ცოცხლად“, „შესანიშნავად“ ასახა მოთხრობის მეორეხარისხოვანი პერსონაჟები, მათი „ნათელი“ სულიერი ცხოვრებით“.
მის პრემიერამდე სრიალის შემქნელმა რაიან მერფიმ განაცხადა რომ მეექვსე სეზონი იქნებოდა „უფრო გაიძვერული“ და „მუქი“, ვიდრე მისი წინა სეზონი სასტუმრო.
ტელეკომპანია -მა პრემიერამდე რამდენიმე თვით ადრე დაიწყო სერიალის სარეკლამო პოსტერების და ვიდეო რგოლების გამოქვეყნება რომლებიც სრულიად განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან და მათგან მხოლოდ ერთი იყო კავშირში სერიალის თემასთან.
პირველი ეპიზოდის პრემიერის შემდგომ გახდა ცნობილი რომ სეზონში გაერთიანებულია პარანორმალური დოკუმენტური ფილმი სახელწოდებით — ჩემი როანოკის კოშმარი რომელიც აღწერს ჩრდილოეთი კაროლინაში მცხოვრები ოჯახის ისტორიას.
მეექვსე სეზონში წინა სეზონებიდან მონაწილეობა მიიღეს: ივან პიტერსი, სარა პოლსონი, ლილი რეიბი, დენის ოჰარე, კეთი ბეიტსი, ფრენსის კონროი, ანჯელა ბასეტი, უეს ბენტლი, ფინ ვიტროკი, ლედი გაგა, შეიენ ჯექსონი, ლესლი ჯორდანი, ადინა პორტერი, რობინ ვაიგერტი და ტაისა ფარმიგა.
ამერიკული საშინელებათა ისტორია: როანოკი — ამერიკული ტელეკომპანია -ის ანთოლოგიური საშინელებათა ჟანრის სატელევიზიო სერიალ ამერიკული საშინელებათა ისტორიის მეექვსე სეზონი, მისი პრემიერა გაიმართა 2016 წლის 14 სექტემბერს და დასრულდა იმავე წლის 16 ნოემბერს.
სეზონის მეორე ნახევარში ნაჩვენებია ახალი სერიები სახელწოდებით „დაბრუნება როანოკში: სამი დღე ჯოჯოხეთში“ რომლის გადაღებების დროს მილერების ოჯახი და მსახიობები იმყოფებიან სისხლიანი მთვარის პერიოდში როანოკის სახლში.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ქალაქ აზოვის სამხრეთ-დასავლეთ გარეუბანში, სასაფლაოსთან მდებარეობს ადგილი, სადაც დაკრძალეს საკონცენტრაციო ბანაკებში დაღუპული ადამიანები, აქვე დაკრძალეს 1942 წელს აზოვის თავდაცვის დროს დაღუპული მეომრები, 3207 ჰოსპიტალში ჭრილობებისაგან დაღუპული მეომრები, 44-ე არმიის დაღუპული მეომრები, 1943 წელს აზოვისა და აზოვისპირეთის გათავისუფლებს დროს დაღუპული მეომრები.
ზოვში ჩაიტანეს მიწა სევასტოპოლიდან, ვოლგოგრადიდან, ნოვოროსიისკიდან, დონის როსტოვიდან, ნოვობატაისკიდან, პავლო-ოჩაკოვკიდან, აზოვის რაიონის ხუტორ ობუხოვკიდან, ჩრდილოეთი კავკასიიდან, სადაც 1942 წელს იბრძოდნენ აზოველი მეომრები ლ.
1989 წელს მუდმივ ცეცხლთან დაკიდეს მემორიალური დაფა ტექსტით, რომელიც გვეუბნება, რომ მემორიალი ეძღვნება საკონცენტრაციო ბანაკებში დაღუპული ადამიანების, 1942 წელს აზოვის თავდაცვის დროს დაღუპული მეომრების, 3207 ჰოსპიტალში ჭრილობებისაგან დაღუპული მეომრების, 44-ე არმიის დაღუპული მეომრების, 1943 წელს აზოვისა და აზოვისპირეთის გათავისუფლებს დროს დაღუპული მეომრების ხსოვნას.
გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი, ლენინის ორდენისა და შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალერი, სსრკ-ის გეოგრაფიული საზოგადოებისა და საერთაშორისო საზოგადოების „აერო-არქტიკის“ ხელმძღვანელი, აშშ-ის, შვედეთისა და ავსტრიის გეოგრაფიული საზოგადოებების საპატიო წევრი რუდოლფ სამოილოვიჩი დაიბადა და აღიზარდა ქალაქ აზოვში.
სამოილოვიჩის მუზეუმი — პოლარული სივრცის საბჭოთა მკვლევარის, პროფესორ , გეოგრაფიის მეცნიერებათ დოქტორის რუდოლფ სამოილოვიჩის მემორიალური მუზეუმი.
პოლარეთის საბჭოთ მკვლევარის, გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორის, პროფესორ რუდოლფ სამოილოვიჩის მუზეუმი გაიხსნა 1981 წლის 12 სექტემბერს.
ანდროიდი მათ უამბობს, რომ ელიზაბეთ შოუსთან ერთად ამ პლანეტაზე მოხვედრისას ინჟინერმა შეცდომით გაანადგურა მთელი მოსახლეობა, ხოლო შოუ დაიღუპა წარმოქმნილი ქაოსის დროს.
უამბობენ რა დევიდს საკუთარი მისიის შესახებ, ცდილობენ რადიოკავშირით „აღთქმასთან“ დაკავშირებას, მაგრამ ამ დროს ქალაქში გადარჩენილი ნეომორფი ჩნდება.
კაპიტანის მხრიდან იარაღით დაშინებით, დევიდი განმარტავს, რომ უცხოები წარმოიშვნენ მას შემდეგ, რაც იგი თავად ატარებდა ახალი სახეობების შექმნის ექსპერიმენტებს.
უოლტერი, რომელმაც იპოვა შოუს გაჭრილი ცხედარი, უპირისპირდება დევიდს მას შემდეგ, რაც მიხვდება, რომ უკანასკნელმა შავი სითხე ინჟინრებზე განგებ დაუშვა.
უოლტერს ბრძანებით კომპიუტერი, რომელსაც „დედას“ უწოდებენ, კრიოგენულ მდგომარეობაში მყოფ გუნდის წევრებს აღვიძებს, თუმცა ბრენსონი, კაპიტანი, იღუპება ავარიის დროს.
დენიელზის, ბრენსონის ქვრივის მხრიდან წინააღმდეგობის მიუხედავად, ახალი კაპიტანი, ორამი, გადაწყვიტავს, გეზი შეცვალონ და სხვა პლანეტა დაზვერონ, რომელზეც, მისი აზრით, შეიძლება სიცოცხლის უკეთესი პირობებიც იყოს.
უცხო: აღთქმა — რეჟისორ რიდლი სკოტის 2017 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკური საშინელებათა ჟანრის ფილმი, გადაღებული ჯონ ლოგანის და დანტე ჰარპერის სცენარით, მაიკლ გრინის და ჯეკ პაგლენის ისტორიის მიხედვით.
იგი არის რიგით მეორე „უცხოს“ წინაისტორიების ფრენჩაიზში და რიგით მეექვსე „უცხოს“ არსებულ ფილმებს შორის, ისევე, როგორც მესამე, გადაღებული სკოტის მიერ.
კრიტიკოსების უმეტესობას აღიარა ფასბენდერის მიერ წარმოდგენილი ორი პერსონაჟი და აღნიშნა, რომ რეჟისორ სკოტისთვის და ფრენჩაიზისთვის ეს იყო ფორმაში დაბრუნება.
ადგილობრივი პარტიული ორგანიზაციებისა და უშიშროების სამსახურების მიერ შედგენილი ოქმებისა და დასმენების მიხედვით, ხაკასიაში მოქმედების დროს გოლიკოვი და მისი რაზმი განსაკუთრებული სისასტიკით გამოირჩეოდნენ - მოსახლეობის დაშინებისა და "ბანდიტების" გამოვლენის მიზნით, აყავდათ მძევლები, ხვრეტდნენ მათ, კლავდნენ არა მხოლოდ ეჭვმიტანილებს, არამედ, შემთხვევით ადამიანებსაც.
გოლიკოვი თავს იმართლებდა და განსაკუთრებულად მკაცრი ღონისძიებების აუცილებლობას ბანდიტებისადმი მოსახლეობის თანაგრძნობით და ხელქვეითთა და პასუხისმგებელ პირთა უპასუხისმგებლობით და გულგრილობით ხსნიდა.
1922 წლის სექტემბერში გაიდარი საბოლოოდ ჩამოაცილეს დაკისრებულ საქმიანობას და გადაუწყვიტეს ნახევარი წლით პარტიიდან გარიცხვა, 2 წლით კადრებში გადაყვანა, გამოსაცდელი ვადით, თანამდებობის დაკავების უფლების გარეშე, ასევე, მიეცა რეკომენდაცია, სამედიცინო დახმარებისათვის მიემართა.
პარტიული და სამხედრო ხაზით წარუმატებლობას დაერთო ჯანმრთელობის გაუარესებაც: სამოქალაქო ომის დროს მიღებული ჭრილობებისა და ტრავმების ნიადაგზე, გოლიკოვს განუვითარდა ტრავმული ფსიქოზი, რის გამოც იგი დიდ სულიერ და ფიზიკურ ტანჯვას განიცდიდა.
იგივე ხანას დაემთხვა ოჯახის დანგრევა, მედდა მარია პლაკსინასთან და ჯერ მარიასთან შეძენილი პატარა ვაჟის — ჟენიას, შემდეგ კი — დედის გარდაცვალებაც .
გოლიკოვს გამუდმებით აწუხებდა თავის ტკივილები და შფოთვა, რის ჩახშობასაც იგი ალკოჰოლით ცდილობდა, ამან კი ძლიერ ალკოჰოლიზმამდე მიიყვანა.
ჯანმრთელობის მძიმე მდგომარეობამ გოლიკოვი აიძულა, მთელი დანარჩენი ცხოვრება ინტენსიურად ემკურნალა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოებსა და სანატორიუმებში, ალკოჰოლიზმი კი მუდმივ პრობლემად ექცა.
რეპრესიების აჩრდილი გამოჩნდა ვრცელ მოთხრობაში "მედოლის ბედი", რომლის საწყის ვარიანტში მთავარი პერსონაჟის მამას — სამოქალაქო ომის მონაწილე სამხედროს, დაუსაბუთებელი ბრალდების გამო აპატიმრებდნენ.
სავარაუდოდ, სწორედ ამის საფასურად მოუხდა მწერალს ნაწარმოების სიუჟეტის შეცვლა — ახალ ვარიანტში, გაურკვეველი პოლიტიკური ბრალდების მაგიერ, პერსონაჟს უკვე ეკონომიკური დანაშაულის გამო ასამართლებდნენ.
მიუხედავად კონიუნქტურისა, მკითხველმა მაინც იგრძნო წითელი არმიის რიგებში ჩატარებული წმენდის ექო, რის გამოც იმხანად არაერთი ბავშვი დარჩა მშობლების გარეშე, როგორც ნაწარმოების მთავარი პერსონაჟი, სერიოჟა შჩერბაჩოვი.
ცოლ-ქმარი სოციალ-დემოკრატიული და მარქსისტული იდეებით იყვნენ გატაცებული და მიუხედავად იმისა, რომ რსდმპ წევრები არასოდეს ყოფილან, ბევრი პარტიული მეგობარი ჰყავდათ.
ამის გამო, 1908 წელს ოჯახს ნიჟნი-ნოვგოროდში გადასახლებამ მოუწია, სადაც პიოტრ გოლიკოვმა სააქციო საზოგადოებაში დაიწყო სამსახური, მისმა მეუღლემ კი, სათანადო კურსების გავლის შემდეგ, ბებიაქალობას მიჰყო ხელი.
ხაკასიელები, რომელთაც ახსოვდათ გაიდარის სადამსჯელო საქმიანობა, აღნიშნავდნენ, რომ აჯანყების მეთაურის, ატამან სოლოვიოვის ძებნისას იგი მუდმივად იყენებდა ხაკასიურ სიტყვას "ჰაიდარ" მოსახლეობასთან ურთიერთობაში, რათა ხალხისაგან გაეგო, რა გზას დადგომოდა და სად ეძებნა სოლოვიოვის რაზმი.
მეორე ვერსიით, რომელსაც ემხრობოდა მწერლის ვაჟიშვილი — ტიმურ გაიდარი, ფსევდონიმი მომდინარეობდა გამოთქმიდან "გოლიკოვ არკადი დ'არზამას (ფრ. არკადი გოლიკოვი არზამასიდან — ბავშვობაში წაკითხული "სამი მუშკეტერის" პერსონაჟის, დ'არტანიანის მიხედვით) .
შემდგომ წლებშიც ერთმანეთს ენაცვლებოდა ბრძოლები სამოქალაქო ომის სხვადასხვა ფრონტებზე დონთან, სოჭთან, კავკასიაში, პარტიული სამუშაო და სამხედრო კურსები.
ჯერაც მოზარდი გოლიკოვი მალევე დაწინაურდა სამხედრო სამსახურში — 1920 წელს უკვე შტაბის კომისარი იყო, 1 წლის შემდეგ — ნიჟეგოროდის პოლკის ქვეგანაყოფის მეთაური.
გაიდარი დაიღუპა 1941 წლის 26 ოქტომბერს, სოფელ ლეპლიავოსთან, როცა რამდენიმე პარტიზანთან ერთად, მოულოდნელად, გერმანელებს (ადგილობრივი მოსახლეობის გადმოცემით — უკრაინელი კოლაბორაციონისტებისაგან შედგენილ საპოლიციო რაზმს) შეეჩეხა.
ფსიქიკური ავადმყოფობის გამწვავებამ და ალკოჰოლიზმმა ხელახლა იჩინა თავი, რის გამოც 1931 წელს მეუღლემ გაიდარი მიატოვა და ბავშვიც წაიყვანა.
1938 წელს, პოლიტიკური რეპრესიების დროს, დააპატიმრეს და შემდეგ — დახვრიტეს ლია სოლომიანსკაიას მეორე ქმარი — ჟურნალისტი და პარტიული მოღვაწე იზრაილ რაზინი, თავად სოლომიანსკაია კი გაასამართლეს, როგორც "ხალხის მტრის" მეუღლე და გადასახლება მიუსაჯეს.
სარწმუნო გადმოცემების მიხედვით, გაიდარმა სცადა, რომ საკუთარი ავტორიტეტის მოშველიებით დაეხსნა თავისი შვილის დედა და ეჟოვსაც კი დაუკავშირდა ამ თხოვნით, მაგრამ, ამაოდ.
1917 წელს 13 წლის არკადი გოლიკოვი ბოლშევიკურ პარტიას დაუახლოვდა და აქტიურად ჩაერთო პარტიულ საქმიანობაში — მონაწილეობდა ქალაქის პატრულირებაში, მანიფესტაციების დაგეგმვაში, 1918 წელს კი იგი პარტიაშიც მიიღეს, ხმის უფლების გარეშე .
რადგან არზამასის ბოლშევიკთა შორის მცირე იყო წერა-კითხვის მცოდნეთა რიცხვი, ყმაწვილ გოლიკოვს კრების ოქმების შედგენა და ადგილობივ გაზეთ "მოლოტისათვის" სტატიების წერა და რედაქტირებაც ევალებოდა.
მიუხედავად ავადმყოფობისა, რაც ფსიქიატრიულ კლინიკებსა და სანატორიუმებში პერიოდული ვიზიტებით გრძელდებოდა, 1932-40 წლები ნაყოფიერი და წარმატებული აღმოჩნდა გაიდარისათვის.
სწორედ ამ დროს დაიწერა მისი ყველაზე ცნობილი საბავშვო ნაწარმოებები: "შორეული ქვეყნები", "სამხედრო საიდუმლოება", "ცისფერი ფინჯანი", "მედოლის ბედი", "კვამლი ტყეში", "ჩუკი და გეკი", "ტიმური და მისი რაზმი", რამაც მწერალს ქვეყნის მასშტაბით საყოველთაო აღიარება მოუტანა.
პირველი ნაწარმოები, "მარცხისა და გამარჯვების დღეები", 1925 წელს გამოქვეყნდა ალმანახ "კოვშში", თუმცა, კრიტიკა უარყოფითად გამოეხმაურა მწერლის დებიუტს.
იქვე გამოაქვეყნა პირველი ნაწარმოები — მოთხრობა "კუთხის სახლი" — ამჟამად, უკვე "გაიდარის" ფსევდონიმით, თუმცა, არც ამ მოთხრობას მოჰყოლია დადებითი რეცენზიები.
ერთხანს იგი პოლკოვნიკ ორლოვის რაზმში აღმოჩნდა, რომელიც ცდილობდა, რომ ალყა გაერღვია და წითელ არმიას შეერთებოდა, შემდგომში იგი ადგილობრივი პარტიზანული რაზმის მეტყვიამფრქვევე გახდა.
შემდგომ წლებში არკადი სისტემატურ მიწერ-მოწერას აწარმოებდა მამასთან და გარდა მოკითხვისა, დიდ ინტერესს გამოხატავდა სამხედრო და პოლიტიკური საკითხების მიმართაც.
არკადი გაიდარი (, ნამდვილი გვარი — გოლიკოვი ; დ. 22 იანვარი, 1904, ლგოვი, კურსკის გუბერნია — გ. 26 ოქტომბერი, 1941, ლეპლიავო, კანევის რაიონი, ჩერკასკის ოლქი) — რუსი და საბჭოთა საბავშვო მწერალი და კინოსცენარისტი.
1922 წელს გოლიკოვი გადაისროლეს ხაკასიაში — ციმბირში, ენისეის გუბერნიის აჩინსკ-მინუსინის რაიონში მდებარე მხარეში, განსაკუთრებული დანიშნულების რაზმის მეთაურად.
მომავალ მწერალზე მძიმე შთაბეჭდილება იქონია მშობლების ოჯახის დანგრევამ — პირველი მსოფლიო ომიდან დაბრუნების შემდეგ, მამამ ოჯახი მიატოვა და სხვა ქალთან დაიწყო ცხოვრება.
მის თარგმანებს შორისაა ლევან სანიკიძის ისტორიული რომანი „ჰაბირუელ, ისრაელ, ებრაელ,“ რომელიც ცალკე წიგნად გამოიცა, აგრეთვე თარგმნა ქართული არქიტექტორების რვატომეული, თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ქართული ხალხური პოლიდონიისადმი მიძღვნილი კონფერენციის მასალები, პროფესორ მიმინოშვილის წიგნი „ეთნოგრაფიული მუგზაურობა საქართველოში“, დამანა მდივნიშვილის „მშვენიერთა სავანე“.
ინსტიტუტის დასრულების შემდეგ დარჩა ლაბორანტად, ხშირად მუშაობდა უცხოელ დელეგაციებთან, ასევე სინქრონისტ მთარგმნელად სხვადასხვა სამეცნიერო კონფერენციებზე, (მაგ: რუსთაველის იუბილესადმი მიძღვნილ სამეცნიერო კონფერენციაზე; მიწისძვრების და ცუნამის შესახებ გამართულ სამეცნიერო კონფერენციაზე; ე.წ. „ჩატოკვას" კონფერენციაზე და სხვა.).
რუსეთის სამეფოს პირველმა ცარმა, ივანე მრისხანემ, 1552 და 1556 წლებში მოახდინა ყირიმელი თათრების მფლობელობაში მყოფი ყაზანისა და ასტრახანის სახანოების ანექსირება, რის შემდეგაც მთლიანად დაეუფლა კასპიის ზღვის ჩრდილოეთ ნაწილს.
დამარცხებული ოსმალები მალევე უკუიქცნენ, მაგრამ ქაზიმ-ფაშას სტამბოლიდან მოუვიდა ბრძანება, აზოვის ზღვის პირას მცხოვრები რუსებისთვის შეეტია.
მან გადარჩენილი არმია ორ ნაწილად გაყო, 10,000 მეომრით თავად დაიძრა აღმოსავლეთით და მარბიელი ლაშქრობა მოაწყო რუსულ სოფლებში, ხოლო დევლეთ გირეი 12,000 ყირიმელით კასპიის ზღვის აღმოსავლეთ ნაწილს მიადგა და რუსები აიძულა მდინარე თერგზე არსებული ფლოტი გაენადგურებინათ.
ამ ლაშქრობებში ოსმალეთის არმიამ უამრავი მებრძოლი დაკარგა, რის გამოც სულთანმა, სოკოლუ მეჰმედ-ფაშას რჩევით ომის დამთავრება გადაწყვიტა.
1568 წელს, ოსმალეთის დიდმა ვეზირმა, სოკოლუ მეჰმედ-ფაშამ სულთან სელიმ -ს ურჩია რუსეთთან ომი დაეწყო ყაზანის სახანოსა და ასტრახანის დასაკავებლად.
წარუმატებელი ლაშქრობების შემდეგ, 1570 წლის ბოლოს, კონსტანტინოპოლში სულთნისა და ცარის ელჩებმა ხელი მოაწერეს სამშვიდობო ხელშეკრულებას, რომლის მიხედვითაც რუსეთმა შეინარჩუნა მის კუთვნილებაში მყოფი ქალაქები ასტრახანში მუსლიმი ვაჭრების შეშვებისა და მდინარე თერგის პორტის განადგურების პირობით.
გაბრიელა გილენი ახალგაზრდა ღარიბი გოგონა, რომლელიც კაზინოში მიმტანად მუშაობს და შემთხვევით შეხვდება კაცს, რომელიც მისი ნამდვილი მამის მარიო ხენოვესის შვილია.
ადოლფო მარიოს მტერია და ცდილობს ხელსაყრელი მომენტი ჩაიგდოს ხელში რათა გაანადგუროს ის, მარიო მალე გაიგებს, რომ მის მოკვლას გეგმავენ და ფაუსტო გილენს დახმარებას სთხოვს იმ მისი შვილის გაბრიელას და საყვარელი ქალის მარტა სალივარ გუსმანის სიყვარულის გამო.
მარიო ფაუსტოს მისი ადგილის დაკავებას და ქონების განკარგვას მოსთხოვს რათა ადოლფო ხელში არ ჩაიგოდ ის, ამისთვის ის მისი სახლიდან მარიოს სახლამდე დიდ გვირაბს გათხრის სადაც გრიმებს და სახის ნაწილებს ინახავს გარდასახვისთვის.
ხუან ხოსე ვიქტორია ოკამპო პატიმარია, რომელიც თავისი უდანაშაულობის დამტკეცას სცდილობს, მისი მეგობარი პატიმარი, რომელიც წარსულში დიდი ქონების მეპატრონე იყო გადანახულ განძის შესახებ მოუყვება, რომელიც მის ძველ სახლშია დამალული.
ციხეში აჯანყება მოხდება ხუან ხოსე კი გაქცევას მოახერხებს მეგობრის სახლშიც მივა და განძსაც იპოვის გამდიდრების შემდეგ ის მისი მტრის საძებნელად და უდანაშაულობის დასამტკეცად ბრძოლას იწყებს, მალე ის ალეხანდრა ბოლმორ ხენოვეს შეხვდება, რომელიც მისი დაუძინებელი მტრის ნათესავი და მომავალში მისი ერთადერთი ნამდვილ სიყვარული გახდება.
მამის გადადგომის შემდეგ, ტახტზე მისი უფროსი ძმა ჰუსეინი ავიდა, ხოლო დედამისი დედოფალი რეგენტი იყო, სანამ ჰუსეინი 1953 წელს სრულწლოვანი გახდებოდა.
ფორუმების მეშვეობით, რომელიც მოიცავს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციას, ხელს უწყობს ჯანმრთელობის, განათლების, მოსახლეობისა და გარემოს შესახებ გლობალურ დებატებს.
პრინცესა ბასმა ბინტ თალალი — მეფე თალალისა და დედოფალ ზეინას ერთადერთი ქალიშვილი, მეფე ჰუსეინის და, ხოლო იორდანიის ამჟამინდელი მეფის აბდულა -ის დეიდა.
ბასმამ დაწყებითი განათლებული მიიღო ამანის აჰლიაჰის გოგონათა სკოლაში, შემდეგ კი ინგლისში, ბენენდენის სკოლაში და ოქსფორდის უნივერსიტეტში, სადაც ის თანამედროვე ენებს კითხულობდა.
2001 წელს პრინცესამ ოქსფორდის უნივერსიტეტში ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი მიიღო, მისი ნაშრომისთვის იორდანიის კონტექსტუალიზაციის განვითარება: დონორების, სახელმწიფო და არასამთავრობო ორგანიზაციების არენა.
ციხის ჩრდილო-დასავლეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეებში, აგრეთვე ეზოს გამყოფი კედლისა და ციხის ჩრდილო კედლის გადაკვეთაზე, თითო სწორკუთხა კოშკი იდგა (შემორჩენილია დასავლეთ კედელი, სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი და ჩრდილო-დასავლეთ კოშკი).
ნაზღათ ციხე, მლეთის ციხე — მდებარეობს საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ისტორიულ მთიულეთში, ზემო მლეთის შუაგულში.
საუკუნეში ხანი კუბრატი მართავდა უნოგუნდურის ტომების მიერ დააარსებულ ძველი დიდი ბულგარეთის სამეფოს, რომელიც მისმა მემკვიდრემ ბატბაიანმა ჩააბარა ხაზარებს.
თანამედროვე ქალაქი აზოვი საოლქო დაქვემდებარების ქალაქია, მდებარეობს როსტოვის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე დონის მარცხენა ნაპირზე, ტაგანროგის ყურიდან 12,5 კილომეტრში, ხოლო დონის როსტოვიდან - 35 კილომეტრში.
საუკუნის ბოლოს ქალაქში დაარსდა ოთხკლასიანი ვაჟთა გიმნაზია, მალევე დაარსდა ქალთა გიმნაზიაც, მნიშვნელოვნად დაეცა ვაჭრობის დონე.
საუკუნეში ეს ტერიტორია აკაცირების ტომის ერთ-ერთი ჯგუფის კარადაჩების მიერ იყო დასახლებული, რომელიც ჰუნების მეფე დენგიზიკის ბრძანებით განხორციელდა.
ციხე-სიმაგრეები, სრა-პალატები და ეკლესია-მონასტრები რუკაზე აღნიშნულია არა პირობითი ნიშნებით, არამედ ნახატებითა და გეგმებით, მაგრამ ვინაიდან მეორეხარისხოვანი ობიექტები სტერეოტიპული ან მსგავსი ნახატებითა და გეგმებით არის გადმოცემული, ამიტომ ეს ნახატები ერთგვარად პირობითობას იძენენ.
ნაგებობათა ნახატებსა და გეგმებში ავტორი ცდილობს დაიცვას ობიექტის არა მარტო გარეგნული მხარე, არამედ მდებარეობაც, რასაც სამხედრო რუკისათვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს, ვინაიდან ციხის მდებარეობა ხშირად განსაზღვრავს ციხის დაცვისა თუ აღების საშუალებას.
საინტერესოა, რომ შავი ზღვის ციხეები, რომელთა უმრავლესობა ოსმალთა ხელში იყო, რუკაზე გეგმებით არის წარმოდგენილი, იმ დროს, როდესაც სხვა ციხე-სიმაგრეების მხოლოდ სურათებია.
სანაპირო ციხეების ამგვარი გამორჩევა სამხედრო რუკაზე სრულიად გამართლებული და მიზანშეწონილი იყო, ვინაიდან ამ ციხეებში იყო თავმოყრილი ოსმალთა მთავარი სამხედრო ძალები.
ეს ციხეები იყო მათი საყრდენი პუნქტები დასავლეთ საქართველოში, ამიტომ მათი ზუსტი გეგმები, მდებარეობისა და შეიარაღების ცოდნა აუცილებელი იყო იმ გეგმების განსახორციელებლად, რომელთაც სთავაზობდა ალექსანდრე რუსეთის იმპერატორს.
შედგენილია უპროექციოდ: რუკის „საყრდენი ბადის როლს ასრულებს ჰიდროგრფიული ქსელი, რომლის საშუალებითაც ამგეგმავს შეეძლო რამდენადმე მართებულად გადაეტანა ქაღალდზე ადგილმდებარეობის ყველა ელემენტი მათი ურთიერთგანლაგებისა და შეფარდებითი მანძილის დაცვით“.
საუკუნის დამდეგს მოგზაურ გამბას ამ რუკის პირი ) პარიზის საზღვაო დეპარტამენტში უნახავს, რუკის ჰიდროგრაფიული სქემა და მნიშვნელოვანი პუნქტები წარწერებითურთ გამბამ გამოაქვეყნა თავის მოგზაურობაში.
ავტორს რუკაზე გადმოუღია სხვადასხვა სიდიდისა და მნიშვნელობის არა მარტო ციხე-სიმაგრეები, არამედ სადაზვერვო კოშკებიც, რომლებიც რაჭისა და აფხაზეთის რამდენიმე მდინარის ნაპირებზე ყოფილა ჩამწკრივებული.
ფრაზა ალექსანდრე მეფის წერილიდან, — „ჩვენა ზღვის გზები და მათი ნავთ-საყუდლები. დაგვიხატავს და გვიახლებია“, რა თქმა უნდა არ ნიშნავს იმას, რომ რუკა თვით ალექსანდრეს შედგენილია.
რუკზე მოხსენებული არიან იმდროინდელი უმაღლესი საერო და საეკლესიო პირები: იმერეთის მეფე ალექსანდრე , აფხაზეთის პატრიარქი გრიგოლ , რუსეთის იმპერატრიცა ანა და მიტროპოლიტი ტიმოთე გაბაშვილი.
მამამისის სტამბოლში სხვა ადგილას დანიშვნით, ოჯახი კვლავ გადავიდა სხვაგან და ასე რემზიე სწავლობდა ბოსფორის ორივე მხარეს, სხვადასხვა ადგილას იღებდა საშუალო განათლებას.
ხუთი წლის განმავლობაში სწავლობდა ჩაფაში, ფათიის რაიონში მდებარე პანსიონატში, მათ შორის ორი დამატებითი წელი, რომლის დროს უმაღლეს სასწავლებელში სწავლობდა.
ამის შემდეგ, განათლების მინისტრმა ჯემალ ჰიუსნუმ, რემზიეს შესთავაზა საფრანგეთში დოქტორანტურის შესწავლა და მისი ვაჟი ფეზა შევიდა ცნობილი გალათასარიის უმაღლეს სკოლაში, როგორც გადასახადიდან გათავისუფლებული მოსწავლე.
უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, ის შეუერთდა თანაკლასელთა მცირე ჯგუფს და გემგზავრა ბაქოში, აზერბაიჯანის მასწავლებელთა კოლეჯში სამუშაოდ.
მოგვიანებით მას ყოფილი მასწავლებელი დაუკავშირდა, რომელიც იმავდროულად განათლების სამინისტროში განათლების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი იყო, და მას ადანაში მასწავლებლად მუშაობა შესთავაზა.
თავის კარიერაში სხვადასხვა თურქულ უნივერსიტეტებში აკადემიურ თანამდებობას იკავებდა და გამოაქვეყნა მრავალრიცხოვანი სტატიები, ძირითადად მეტაფოსფატებსა და თურქულ ბალახებზე.
რემზიე ჰისარი დაიბადა 1902 წელს სკოპიეში, რომელიც ოსმალეთის იმპერიის ნაწილი იყო და სადაც მამამისი, სალიჰ ჰულუსი საჯარო მოხელედ დაინიშნა.
ეკლესია ემსახურებოდა ახლომდებარე ხუტორების — ხერსონის, ნიჟნე-კოლცევის, ვერხნე-კოლცევის, შარაპევ-გრეკოვის, ფომინსკის, უსტ-ფომინსკის, ტალოვსკის, ისაევსკის, სერგეევის, ნიკოლაევსკის, ვერხნი-იანოვის, გრეკოვისა და დიაკონოვის მრევლს.
საზეიმო მსვლელობების დროს საძირკველში ჩააყოლეს კაფსულა სამახსოვრო წერილით, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო როსტოვის ოლქის გუბერნატორმა ვასილი გოლუბევმა , როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა, რაიონის ხელმძღვანელობამ, სოფლის მეთაურობამ და ტაცინის რაიონის მოსახლეობამ.
ტაძრის საზეიმო გახსნა და დალოცვა მოხდა 2012 წლის 21 ოქტომბერს, რომელშიც ასევე მონაწილეობდა ოლქის გუბერნატორი, როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტი მერკური და სხვა სასულიერო პირები, ასევე ერმაკოვსკაიის მოსახლეობა და სტუმრები.