polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1925 წლის თებერვალში რეიმონდ დარტის ნაშრომ „-ში“ სახეობას ავსტრალოპითეკ აფრიკანუსი ეწოდა. მიუხედავად იმისა, რომ სახეობის აღმნიშვნელი სიტყვა ლათინური და ბერძნული სახელწოდებებიდან მომდინარეობს, გვარის სახელი, რომელიც აფრიკული წარმოშობის პრე-ჰომო ჰომინიდებს აღნიშნავს, ცნობილი და მიღებული საიდენტიფიკაციო სახელი გახდა.
ის გამოქვაბულში 1936 წლიდან მოყოლებული თითქმის ყოველთვის მიმდინარეობდა გათხრები და აქ ნაპოვნი მასალა და მათი შესწავლის შედეგები წარმოადგენს მთავარ წყაროს აფრიკანუსის სახეობის შესწავლისათვის.
ის თავის ქალის მახასიათებლებიც განზოგადებულია: მისი ტვინის მოცულობა (თავის ქალის საშუალო მოცულობა სხვადასხვა აღმოჩენებში 428-485 კუბური სანტიმეტრია) ახლოსაა დიდი მაიმუნების ტვინის მოცულობის საშუალო მაჩვენებელთან.
პარანთროპუსის შედარებით ბრტყელი ზედაპირის მქონე მოლარებისგან განსხვავებით, . -ის მოლარები არის ღარისებრი ფორმის, რაც ადასტურებს იმას, რომ ეს სახეობა ღეჭვის დროს ყბას უფრო საგრძნობლად ამოძრავებდა წინ და უკან.
2008 წელს სამხრეთ აფრიკაში აღმოჩენილი ნამარხები 2010 წელს მიაკუთვნეს ახალ სახეობას - -ს, მაგრამ ბევრი პალეონტოლოგისტი ამ ნამარხებს . -ის ქრონოსახეობად მიიჩნევს.
რაც იმას ნიშნავს, რომ უმნიშვნელო ანატომიური განსხვავებები აღმოჩენილ ახალ სახეობასა და . -ს შორის განპირობებულია სახეობის შიგნით დროთა განმავლობაში მომხდარი ცვლილებებისა და ეს განსხვავებები არ ნიშნავს, რომ ისინი სხვა სახეობის წამომადგენლები არიან.
იქიდან გამომდინარე, რომ ბევრ მიოცენისა და პლიოცენის პერიოდების ნამარხ მაიმუნებსაც, რომელთაგან ზოგი არ ითვლება ადამიანის წინაპრად , აქვთ კბილის ასეთი მახასიათებლები, სავარაუდოა, რომ ისინი აღნიშნავენ იმ განზოგადებულ მდგომარეობას, რაც საერთოა ადამიანისა და აფრიკელი მაიმუნების წინაპრებისთვის.
1955 წელს დარტმა ივარაუდა, რომ ქვის ხანას წინ უძღოდა ძვლის ხანა, ხანა როდესაც ავსტრალოპითეკუსი თავისი ნანადირევის ძვლებს, კბილებსა და რქებს იყენებდა ხელსაწყოებისა და სამუშაო იარაღის დანიშნულებით.
ეს მოსაზრება უკვე აღარაა სანდო, რადგან იმის მცდელობაში, რომ დარტის ეს ჰიპოთეზა უარეყოთ, წარმატებით დამკვიდრდა ტაპონომიის (კვლევა, რომელიც შეისწავლის ნივთების არქეოლოგიურ მასალად ქცევას) ახალი დისციპლინა.
როგორც ადამიანების, . -ის სახე შედარებით ბრტყელი და ვერტიკალური ფორმისაა, ხოლო ნიკაპი - შედარებით მოკლე, მისი კეფის ხვრელი ქვემოთ იყურება, აქვს დახრილი მიმართულება, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ მას თავი უშუალოდ ხერხემლის ზემოთ ვერტიკალურ მდგომარეობაში ეჭირა.
სწორედ ამ მახასითებლების გამო იყო რეიმონდ დარტი თავიდანვე დარწმუნებული იმაში, რომ ნაპოვნი თავის ქალა ორ ფეხზე მოსიარულე ცხოველს ეკუთვნოდა.
ამ ბუნდოვანებას ნაწილობრივ განაპირობებს ის, რომ . საკმარისად ძველი სახეობაა იმისთვის, რომ იყოს სხვა ბევრი ჰომინინის წინაპარი, ხოლო, ნაწილობრივ ის, რომ . -ის ზოგიერთი მახასიათებელი მსგავსია ამ ჰომინინების სხვადასხვა ჯგუფისა, მაგრამ არა ყველა ჯგუფისა.
ორმა ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელმა კვლევამ, რომელიც ასაკის დადგენის ერთნაირი მეთოდებით ჩატარდა, აჩვენა, რომ ტანუგის გამოქვაბულში აღმოჩენილი ნაშთები დაახლოებით მილიონი წლის უნდა იყოს.
ტანუგის გამოქვაბულში აღმოჩენილია ბავშვის თავის ქალა ასაკობრივად დიდად განსხვავდება სხვა ტანუგსა და -თან აღმოენილი ნაშთებისაგან, მაგრამ აღსანიშნავია ისიც, რომ იგი . -ს წააგავს, რაც იმის ვარაუდის შესაძლებლობას იძლევა, რომ ისინი ერთი წარმომავლობისანი არიან.
დარტი ამტკიცებდა, რომ ტანუგში აღმოჩენილი არსების ტვინის ზომა არ იყო ისეთივე მნიშვნელოვანი, როგორც მისი ფორმა და რომ მოზაიკური ევოლოუციის პრინციპი იყო შესაძლებელი.
ბევრ ისეთ მახასიათებელს შორის განსხვავება, როგორებიცაა, მაგალითად, მოლარის ზომა და სახის აგებულება, ბევრად უფრო დიდია, ვიდრე ნებისმიერ ადამიანის მსგავს დიდ მაიმუნში.
განიცდის დახვეწილი დისტალური კიდეების ნაკლებობას, კარგად არ უკავშირდება ქვედა პრემოლარებს და, უმეტეს შემთხვევაში, არაა დაშორება მათსა და მომიჯნავე კბილებს შორის.
ეს კი იმაზე მიუთითებს, რომ . -ს ჰქონდა სპეციალიზირებული კვების რაციონი, რაც გულისხმობდა არა საკვების ჩეულებრივად მიღებას , არამედ მისი დიდი რაოდენობით პირდაპირ გადაყლაპვას.
ცოტა რამ თუა ცნობილი იმ ჰომომდე აღმოჩენილი ჰომინიდების კვების რაციონზე, იმდენად, რამდენადაც მათ არ დაუტოვებიათ ისეთი არქეოლოგიური კვალი, როგორებიცაა, მაგალითად, ე.
შედეგად, მკვლევარებმა კვების რაციონის შესახებ დასკვნები გააკეთეს სტომატოლოგიურ მორფოლოგიაზე, კბილების ნადებსა თუ მათზე საკვების შედეგად დარჩენილ ნაკაწრებსა და ლაქებზე დაყრდნობით.
იქიდან გამომდინარე, რომ . -ები ცხოვრობდნენ მაღალი რადიაციისა და მზის პირდაპიდი დასხივების ქვეშ, ისევე, როგორც აფრიკის სხვა ჰომონიდებს, მათაც სავარაუდოდ მუქი თმისა და სახის კანი უნდა ჰქონოდათ.
სკოტის მიერ წარმოდგენილი კვების რეკონსტრუქცია შესაძელებელია ზუსტი იყოს, მაგრამ ეს არ გვაძლევს იმის საფუძველს, რომ მყარი საკვები . -ის კვების რაციონის უმნიშველო ელემენტად მივიჩნიოთ.
მიუხედავად იმისა, რომ მყარი და დიდი საკვები შეიძლება არ იყოს აღმოჩენილი კბილის ზედაპირის ანალიზის დროს, ეს ანალიზი მაინც დიდ დაკვირვებასა და სიფრთხილეს მოითხოვს.
მიუხედავად იმისა, რომ -ის გამოქვაბულს, რომელიც ძვლებით საკმაოდ მდიდარია, ათწლეულების განმავლობაში თხრიდნენ და სწავლობდნენ, ავსტრალოპითეკუსისთვის დამახასიათებელი ძვლების ნაშთები ამ გამოქვაბულში ძალიან მწირე რაოდენობით აღმოჩნდა.
ავსტრალოპითეკ აფრიკანუსი ერთ დროს თანამედროვე ადამიანის უშუალო წინაპრად მიიჩნეოდა, მაგრამ ახალი აღმოჩენები დაუპირისპირდა ამ მოსაზრებას.
დღეს ბევრი მეცნიერი მიიჩნევს, რომ ეს სახეობა წარმოადგენს ჩვენი გენეალოგიური ხის ერთ-ერთ შტოს, მაგრამ სადავოა მისი პირდაპირი კავშირი სხვა სახეობებთან.
მას შეეძლო ორ ფეხზე გადაადგილება, ფეხის თითები გრძელი და დიდი ჰქონდა, ფეხი და ტერფი კი თანამედროვე ადამიანთან შედარებით უფრო მოძრავი და მოქნილი ჰქონდა.
ის, რომ . -ს ჰქონდა დიდი ზომის წინა კბილები და ხასიათდებოდა ყბის წინ და უკან მოძრაობით მიანიშნებს იმაზე, რომ მისი წინა კბილები უფრო მნიშვნელოვანი იყო საკვების დამუშავებაში — მაგ.
საბჭოთა კავშირის დროს, მოსკოვმა მნიშვნელოვნად დაამახინჯა ისლამის გაგება უზბეკეთის მოსახლეობის შორის და შექმნა კონკურენტული ისლამური იდეოლოგიები შუა აზიის მოსახლეობას შორის.
მთავრობა აფინანსებდა ოფიციალურ ანტირელიგიურ კამპანიებს და ახშობდა ნებისმიერ მინიშნებას ისლამურ მოძრაობასთან ან ქსელთან, რომელიც ფუნქციონირებდა სახელმწიფოს კონტროლის გარეთ.
უზბეკეთში, საბჭოთა ხელისუფლების ბოლომ არ მოუტანა ისლამური ფუნდამენტალიზმის აყვავება, როგორც ამას ბევრი წინასწარმეტყველებდა, არამედ მოხდა ეტაპობრივი გადასვლა რწმენაზე.
მდინარის ძირითად საკვებ წყაროს წვიმის წყალი წარმოადგენს , დიდთოვლობისას თოვლის წილი 30-35%-ს აღწევს, დანაჩენი ნაწილი მიწისქვეშა წყლებზე მოდის.
1972 წლამდე მდინარეს ზემო ნაწილში ჩუგევსკის რაიონის სოფელ არხიპოვკამდე იან-მუტ-ხოუზა ეწოდებოდა, შემდეგ ისევ ჩუგევსკის რაიონის სოფელ ზემო ბრევკამდე — სანდაგოუ, მდინარე დაუბიხამდე — ულახე და მხოლოდ დაუ ბიხის შემდეგ უსური.
მისი თავდაპირველი სახელი იყო ნერონ კლავდიუს დრუზუსი მამამისის პატივსაცემად ან ტიბერიუს კლავდიუს ნერონი ბიძის, რომის მეორე იმპერატორის, ტიბერიუსის პატივსაცემად.
აჯანყების უბრალოდ ჩახშობის ნაცვლად, გერმანიკუსი შეუერთდა ამბოხებულებს და მათ გერმანიის ტერიტორიაზე, რაინის გასწვრივ მოკლე სამხედრო კამპანიაში გაუძღვა იმის მტკიცებით, რომ რა საგანძურსაც ჩაიგდებდნენ ხელში, მათსავე ჯილდოდ ჩაითვლებოდა.
გარდა ამისა, ტაციტუსს აღწერილი აქვს ტევტობურგის ტყის დაკავება და წლების წინ პუბლიუს კვინტილიუს ვარუსის მიერ დაკარგული რომის შტანდარტების უკან დაბრუნების მოთხოვნა, რომლებიც მაშინ დაიკარგა, როდესაც რომის სამ ლეგიონსა და დამხმარე მოკავშირე ჯარებს გერმანულმა ტომებმა მუსრი გაავლეს.
შედეგად, 18 წელს, გერმანიკუსი დაჯილდოვდა იმპერიის აღმოსავლეთ ნაწილზე კონტროლით, ისევე, როგორც მანამდე აგრიპა და ტიბერიუსი და იმპერატორის აშკარა მემკვიდრედ იქცა, თუმცა მან წელიწადზე ცოტა მეტიღა იცოცხლა.
ტიბერიუსთან არსებული კავშირის გარდა, გერმანიკუსს მჭიდრო ნათესაური ურთიერთობა აკავშირებდა იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის დანარჩენ ოთხ იმპერატორთანაც.
დედის მხრიდან იგი რომის პირველი იმპერატორის, ავგუსტუსის დისშვილიშვილი იყო; კალიგულა, ტიბერიუსის შემცვლელი, მისი ვაჟი იყო; კალიგულას შემდეგ საიმპერატორო ტახტი გერმანიკუსის უმცროსმა ძმამ, კლავდიუსმა დაიკავა; ნერონი, უკანასკნელი იმპერატორი ავგუსტუსის დინასტიიდან, დედის, აგრიპინა უმცროსის მხრიდან, გერმანიკუსის შვილიშვილი იყო.
ავგუსტუსის სიკვდილისა და ტახტზე ტიბერიუსის ასვლის შემდეგ, პანონიასა და გერმანიაში განთავსებულმა რომის ლეგიონებმა ვერ მიიღეს ავგუსტუსის მიერ აღთქმული ჯილდოები და მცირე ხნის შემდეგ, როდესაც აშკარა გახდა, რომ ახალი პრინცეპსისაგან პასუხს ვერ მიიღებდნენ, აჯანყდნენ.
რომაელი ხალხი საუკუნეთა განმავლობაში უწოდებდა მას რომის ალექსანდრე დიდს მისი ადრეულ ასაკში გარდაცვალების, სათნო ხასიათის, კოხტა გარეგნობისა და სამხედრო სახელის გამო.
საუკუნის პირველ ნახევარში ჩენის სახელმწიფოს დედაქალაქი, საუკუნის დასაწყისში დასავლეთი შუს სახელმწიფოს დედაქალაქი, ხოლო უ დაის პერიოდში ადრინდელი შუსა და გვიანდელი შუს დედაქალაქი.
1949 წლის 27 დეკემბერს ჩენდუს შემადგენლობაში შევიდა ჩინეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმია და ჩენდუ ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის შემადგენლობაში შევიდა.
დასავლეთ საიანის ცენტრალური ნაწილის სამხრეთ კალთებზე ნათელწიწვოვანი ლარიქსის ტყეებია, რომლებსაც ზემოთ ცვლის კედარ-ლარიქსიანი ტყეები.
თანამედროვე მორფოლოგიური სახე ძირითადად ჩამოყალიბდა ნეოგენის დასასრულსა და ანთროპოგენის დასაწყისში მიმდინარე დიფერენცირებული ხასიათის თაღოვანი აზევების შედეგად, რასაც თან ახლდა ინტენსიური ეროზიული დანაწევრება და მრავალჯერადი გამყინვარება.
დასავლეთ საიანის ძირითადი ოროგრაფიული ერთეული — მთავარი წყალგამყოფი ქედი — 2800-3000 სიმაღლეზე ტიპური ალპური რელიეფისაა; ენისეის ხეობის აღმოსავლეთით ქედის სიმაღლე კლებულობს და საშუალო სიმაღლისაა.
კამბრიულ ინტრუზიებთან დაკავშირებულია რკინისა და სპილენძ-კობალტის საბადოები, კალედონურ სტრუქტურებთან — ოქროს, ნიკლისა და ქრომის საბადოები, დევონურ გრანიტოიდებთან — ვერცხლის, მოლიბდენის, ტყვიისა და თუთიის მადან-გამოვლინებები.
იწყება მდინარე პატარა აბაკანის ზემოთში, ვრცელდება ჩრდილო-აღმოსავლეთით 650 კილომეტრზე და ებმის აღმოსავლეთ საიანს მდინარეების უდისა და კაზირის სათავეებთან.
სკოლის დასრულების შემდეგ ჰაბფეზ ასადს უნდოდა შესულიყო ბეირუთის წმინდა იაკობის უნივერსიტეტში და დაუფლებოდა ექიმის პროფესიას, მაგრამ მამამისს არ აღმოაჩნდა შვილის სწავლისათვის საკმარისი თანხა.
1970 წლის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ ხელისუფლებაში მოდის ქვეყნის პრაქტიკული მმართველი ჰაფეზ ასადი და პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებს 1971 წლის 12 მარტიდან.
ქვეყნის მმართველობა დაყო რელიგიური თვალსაზრისით: სუნიტი მუსულმანები ნომინალურად ხელმძღვანელობდნენ პოლიტიკურ ინსტიტუტებს, ხოლო ალავიტები - შეიარაღებულ ძალებს, დაზვერვასა და სპეცსამსახურებს.
1954 წელს სამხედრო გადატრიალების პერიოდში შეიარაღებული ძალები დაიშალა, სამხედრო გადატრიალებამ დაამხო ადიბ შიშექლის ხელისუფლება და ქვეყნის სათვეში დააბრუნა სამოქალაქო პრეზიდენტი ჰაშიმ ალ-ათასი, რომელიც 1955 წელს შეცვალა შუქრი კუათლიმ.
ჰაფეზ ასადი ( დ. 6 ოქტომბერი, 1930, კარდახა, სირია — გ. 10 ივნისი, 2000, დამასკო, სირია) — სირიელი სახელმწიფო, პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, სირიის პრეზიდენტი , პრემიერ-მინისტრი , პარტია ბაასის რეგიონალური სარდლობის სირიის რეგიონალური განყოფილების მდივანი, პარტია ბაასის გენერალური მდივანი , სირიის თავდაცვის მინისტრი , გენერალი.
1958 წელს ეგვიპტემ და სირიამ ჩამოაყალიბეს გაერთიანებული არაბული რესპუბლიკა, სირიაში ყველა პოლიტიკური პარტია დაიშალა და ოფიცერთა კორპუსმა მხარი დაუჭირეს კომუნისტებს.
მიუხედავად მსგავსი ცვლილებებისა ჰაფეზ ასადი დარჩა სამსახურში, სწრაფად აიმაღლა სამხედრო წოდება და გააგზავნეს ეგვიპტეში, სადაც სწავლობდა ჰოსნი მუბარაქთან ერთად.
1945 წლის 20 აგვისტოს გაათავისუფლა საბჭოთა არმიამ, 1948 წლის 2 ნოემბერს ჩინეთის სახალხო-განმათავისუფლებელმა არმიამ გაათავისუფლა გომინდანელთა ხელისუფლებისაგან.
დასავლეთი შენიანი მდებარეობს მდინარე ლიაოხეს დელტის ალუვიურ ვაკეზე, მაშინ როდესაც აღმოსავლეთი შენიანი არის მანჯურია-კორეის მთების ნაწილი, რომელიც ტყეებითაა დაფარული.
განვითარებულია ქიმიური მრეწველობა, მანქანათმშენებლობა, რომელიც შეიცავს საწარმოო მოწყობილობებს, სატრანსპორტო საშუალებების, ელექტროტექნიკური ძრავებისა და სხვათა წარმოება.
ისტორიული ძეგლებიდან აღსანიშნავია მუკდენის სასახლე, რომელსაც 1955 წლიდან ეროვნული მუზეუმის სტატუსი აქვს, ხოლო 2004 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანა როგორც კომპლექსური ობიექტის 439-ის ნაწილი „აკრძალული ქალაქი და მუკდენის სასახლე“.
შენიანი — სუბპროვინციული მნიშვნელობის ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთში, მდინარე ლიაოხეს მარცხენა შენაკადის — ხუნხეს ორივე ნაპირზე.
ისიქ-ქოლი გაუდინარი ტბაა, რომელიც მდებარეობს ჩრდილოეთ ტიან-შანზე, ისისქ-ქოლის ქვაბულში, ზღვის დონიდან 1608 მეტრ სიმაღლეზე.
იგი ცენტრალურ ტიან-შანს გამოყოფს შიგა ტიან-შანისაგან, რომელსაც სამხრეთიდან ესაზღვრება ქოქშაალთაუს ქედი, ჩრდილოეთიდან — თერსქეი-ალათაუსა და ყირგიზეთის ქედები, სამხრეთ-დასავლეთიდან ფერღანის ქედი.
ყირგიზეთი მდიდარია სასარგებლო წიაღისეულებით; არის იშვიათი ლითონების, პოლიმეტალების, რკინის მადნის, ვერცხლისწყლის, სტიბიუმის, კალის, ბოქსიტების საბადოები.
ჩრდილოეთით ესაზღვრება ყაზახეთი, დასავლეთით უზბეკეთი, სამხრეთ-დასავლეთით ტაჯიკეთი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით და აღმოსავლეთით ჩინეთი.
უდაბნოებსა და ნახევარუდაბნოებში რუხი ნიადაგია, შიგა და ცენტრალური ტიან-შანის უდაბნო-სტეპურ სარტყელში — მურა და წაბლა; მთათა კალთებზე მთის შავი მიწები, მთა-მდელოს, მთის მდელოსტეპის და მთის სტეპის ნიადაგებია.
ურალ-ბატირის მოტივები გვხვდება სხვა ისეთ ბაშკირულ ეპოსებში როგორიცაა მაგალითად - ალპამისი, ხოლო აკბუზატი და ბაბსაკი და კუსეკი ურალ-ბატირის სიუჟეტს აგრძელებენ.
ასევე არის თვითდაჯერებული, თავის თავს ნიჭიერად თვლის, რაშიც გარკვეულწილად მართალიც არის — ნასვამ მდგომარეობაში პიტერს საკმაოდ კარგი მუსიკალური მონაცემები აქვს.
ლოისს ასევე ჰყავს და კეროლი, რომელსაც მუდამ არ უმართლებს პირად ცხოვრებაში და ფსიქიკურად დაავადებული ძმა პატრიკი, რომელსაც წარმოსახვითი ცოლი ჰყავს.
ერთ-ერთ სერიაში, ასი ამერიკული დოლარის სანაცვლოდ დათანხმდა სამედიცინო ექსპერიმენტზე, რომლის ფარგლებში მას ნემსი გაუკეთეს და ორი კვირის განმავლობაში ჰომოსექსუალად „გადააქციეს“.
გარდა ამისა, სტიუი მუდმიდავ ლაპარაკობს და ოცნებობს მსოფლიო ბატონობაზე, თუმცა, მის ფიქრებს და მოქმედებებს ოჯახში სერიოზულად მხოლოდ ძაღლი ბრაიანი აღიქვამს.
გარდა ამისა, ერთ დროს ლოისი დამოკიდებული იყო ალკოჰოლზე, იყო ნარკომანი მოდელი, მონაწილეობდა ჩხუბებში, ხოლო პიტერთან დაქორწინებამდე სექსუალური ურთიერთობა ჰქონდა ჯგუფი -ის ყველა წევრთან.
სტიუის, ერთი შეხედვით, ბრაიანთან მტრული ურთიერთობა აქვს, თუმცა, ისინი კარგი მეგობრები არიან და ოჯახში ინტელექტის ყველაზე მაღალი დონით გამოირჩევიან.
ლაბრადორ რეტრივერის ჯიშის მოლაპარაკე ძაღლი სახელად ბრაიანი პიტერ გრიფინმა ქუჩიდან რამდენიმე წლის წინ აიყვანა, რის შემდეგაც იგი გრიფინების ოჯახის სრულუფლებიანი წევრი გახდა.
საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში სტიუის ეჭვი ეპარებოდა იმაში, რომ მისი ბიოლოგიური მამა პიტერ გრიფინი იყო, თუმცა, როდესაც ეპიზოდ „ “-ში იგი პირველად შეხვდა ძმა ბერთრამს და დარწმუნდა, რომ პიტერს შეიძლება ჰყავდეს გენიალური შვილი.
ეპიზოდ „ “-ში იღუპება ავტოკატასტროფის შედეგად, თუმცა, სტიუის ძალისხმევის წყალობით, რომელიც წარსულში დაბრუნდა და იგი გადაარჩინა, კვლავ ჩნდება სერია „ “-ში.
ფართობით ნარის პრეფექტურა იაპონიის პრეფექტურებს შორის მე-40 ადგილს იკავებს და წარმოადგენს საპრეფექტურო დონის ერთ-ერთ ყველაზე პატარა ადმინისტრაციულ ერთეულს.
აქ განლაგებულია იკომის მთები, რომელიც ოსაკასთან ჩრდილო-დასავლეთ საზღვარს წარმოადგენს და ნარის ღრმული, რომელიც გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან აღმოსავლეთისაკენ და არის პრეფექტურის ყველაზე უფრო მჭიდროდ დასახლებული ადგილი.
ზღვაზე გასასვლელი არ გააჩნია და ყველა მხრიდან გარშემორტყმულია სხვა პრეფექტურებით, მაშასადამე, ჩრდილოეთით ესაზღვრება კიოტოს პრეფექტურა, აღმოსავლეთით მიეს პრეფექტურა, სამხრეთ-დასავლეთით ვაკაიამის პრეფექტურა, ხოლო დასავლეთით ოსაკის პრეფექტურა.
მდინარე ვახშის წყალი, ისევე როგორც შუა აზიის სხვა მდინარეების წყალი დიდი სიმღვრივით გამოირჩევა , თუმცა ნურაქის ჰიდროელექტროსადგურის აშენების შემდეგ, წყალი გამჭვირვალე გახდა, ლურჯი ფერის.
ნურაქის ჰიდროელექტროსადგურის კაშხალი წარმოქმნის ნურაქის წყალსაცავს, რომლის ფართობია 98 კმ², მოცულობა 10,5 კმ³, ხოლო მაქსიმალური სიღრმე 220 მ.
წარმოიქმნება მდინარეების ყიზილსუსა და მუქსუს შეერთებით და მდინარე ობიხინგოუს შესართავამდე სურხობი ეწოდება; შემდეგ სამხრეთ-დასავლეთისაკენ უხვევს და უმეტესად ვიწრო, ღრმა ხეობაში მიედინება.
მეორე ნაწილი იყო - „ახალი ერი“ ან „17 აპრილის ერი“ - ეს იყო ქალაქისა და სოფლის მოსახლეობა, რომელიც იმყოფებოდნენ ლონ ნოლის რეჟიმის მმართველობაში.
ქმერის რესპუბლიკის დაცემის შემდეგ წითელმა ქმერებმა 1975 წელს აიღეს დედაქალაქი პნომპენი, სტადიონზე დახვრიტეს ლონ ნოლის მომხრეები და მისი უმცროსი ძმა ლონ ნონი.
ერთი წლის განმავლობაში ქვეყნის სახელმწიფო მეთაურად ითვლებოდა ნოროდომ სიანუკი, ხოლო პრემიერ-მინისტრი იყო პენ ნუტი, თუმცა ეს უკანასკნელი იმყოფებოდა შინა პატიმრობაში და პოლიტიკურ ფიგურას უკვე აღარ წარმოადგენდა.
ქვეყნის ცხოვრებაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა „ანგკა ლოეუ“ ანუ „უზენაესი ორგანიზაცია“, რომლის სათავეშიც იდგნენ წითელი ქმერების საოჯახო კლანები და მათი ცოლები.
ორგანიზაციის ლიდერების სახელები და პორტრეტები გასაიდუმლოებული იყო (პოლ პოტი — ოფიციალურად ძმა 1, ნუონ ჩეა — ძმა 2, იენგ სარი — ძმა 3, ტა მოკი — ძმა 4, ქიეუ სამფანი — ძმა 5).
სიკვდილით ისჯებოდნენ მცირედი „დანაშაულის“ გამოც კი (მაგალითად, თუკი ბავშვი დაიბადებოდა კომუნის ხელმძღვანელის გადაწყვეტილების გარეშე, ძველი რეჟიმის ნოსტალგიის გამო, ბაბანის ნაყოფის მოწყვეტის გამო და ა. შ.).
ქვეყანამ ოფიციალურად დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 1976 წლის აპრილში, მანამდე ქვეყანა ითვლებოდა მონარქიად, ხოლო სახელმწიფოს მეთაური იყო ნოროდომ სიანუკი.
დემოკრატიული კამპუჩიის ისტორიაში ხუთი წელიწადი აღინიშნებოდა ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების დარღვევა, მათ შორის სიცოცხლის უფლებისა, რომელიც სერიოზულ გავლენას ახდენდა მოსახლეობის დიდ ნაწლზე.
პირველ ეტაპზე შედგა მოსახლეობის გადასახლება ქალაქებიდან სოფლურ დასახლებებში, სავაჭრო-ფულადი ურთიერთობების ლიკვიდაცია, ბუდისტური სამღვდელოების დევნა და ნებისმიერი რელიგიის აკრძალვა, წინა რეჟიმის სამხედრო მოღვაწეების ფიზიკური განადგურება.
ის ასევე წარადგენს რესპუბლიკის საკონსტიტუციო სასამართლოს მოსამართლეებს, რესპუბლიკის ადამიანის უფლებათა დამცველ ომბუდსმენს, რესპუბლიკის აუდიტის სამსახურის ხელმძღვანელს.
2006 წელს არჩევნები გაუქმდა და რესპუბლიკის მეთაურად ბაშკირეთის სახელმწიფო კრებამ, რუსეთის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინის რეკომენდაციით რუსტემ ხამიტოვი დანიშნა.
ბაშკირეთის რესპუბლიკის მეთაური წარმოადგენს ბაშკირეთის რესპუბლიკას, რუსეთის პრეზიდენტთან და რუსეთის სახელმწიფო უწყებებთან, როგორც საშინაო ისე საგარეო ურთიერთობების კუთხით.
მეთაურის სტატუსს და უფლებამოსილებებს განსაზღვრავს ფედერალური კანონი რუსეთის კონსტიტუციასთან ერთად, ასევე ბაშკირეთის კონსტიტუცია და ბაშკირეთის კანონმდებლობა.
მთავრობის მეთაური არის სამოქალაქო უფლებების და მოქალაქეთა თავისუფლების დაცვის გარანტი, იცავ ბაშკირეთის ეკონომიკურ და პოლიტიკურ ინტერესებს და რესპუბლიკის ფარგლებში იცავს კანონს და წესრიგს.
ყველაფერი გაირკვა მას შემდეგ, რაც 23 წლის ასაკში ბილი ოჰაიოს შტატის უნივერსიტეტის ტერიტორიაზე სამი ქალის გაუპატიურების და შეიარაღებული ძარცვის ბრალდებით დააკავეს.
მას შემდეგ, რაც ბილი დააკავეს, ფსიქოლოგებმა მისი ფსიკური მდგომარეობის შესწავლის საფუძველზე სასამართლო დაარწმუნეს ბილის ავადმყოფობაში და ფსიქიტრიულ საავადმყოფოში გაამწესეს.
მურჯი'ა — ისლამის სხვადასხვა დოგმატური სკოლების მიმდევრების საერთო სახელწოდება, რომლებიც ემხრობოდნენ ალაჰის სამსჯავრომდე ამქვეყნიურობაში ადამიანის ქმედებების შესახებ „გადაედოთ“ კამათი.
ხარიჯიტებისგან განსხვავებით, რომლებიც თვლიდნენ, რომ „მძიმე“ ცოდვის ჩამდენი ადამიანი „ურწმუნოა“, მურჯიტები ამტკიცებდნენ, რომ ჭეშმარიტი რწმენა და ალაჰისადმი მორჩილება უფრო მთავარია, ვიდრე ქმედებები.
მათ სჯეროდათ, რომ მუსლიმი "მძიმე" ცოდვის ჩადენის შემდეგაც მუსლიმად რჩებოდა და სამოთხეში მოხვედრა შეეძლო იმ შემთხვევაში, თუ მორწმუნედ დარჩებოდა.
მურჯიტები თეოლოგიურ სკოლად ჩამოყალიბდა, რომელიც ხარიჯიტებს უპირისპირდებოდა ისეთ ფუნდამენტურ საკითხებში, როგორიცაა ცოდვისა და ჭეშმარიტი მუსლიმის განსაზღვრა.
მურჯიტების დოქტრინა „მძიმე“ ცოდვის ჩადენის შესახებ მოგვიანებით სხვა ისეთმა ისლამურ სკოლებზე მოახდინა გავლენა, როგორიცაა მატურიდების, აშარიტებისა და მუთაზილიტების სკოლა.
მდინარის დიდი ნაწილი მიედინება სანდაუნის და აღმოსავლეთი სეპიკის პროვინციების ტერიტორიაზე; მხოლოდ მცირე ნაწილი მდებარეობს ინდონეზიის პროვინცია პაპუას ტერიტორიაზე.
ლანდშაფტი, რომელზეც მდინარე მიედინება, საკმაოდ მრავალფეროვანია: ჭაობიანი ადგილებიდან მთიან რაიონებამდე, რომლებიც დაფარულია ხშირი ტროპიკული ტყეებით.
ეკოლოგიური თვალსაზრისით, მდინარე სეპიკი, სავარაუდოდ, ყველაზე დიდი წყალ-ჭაობიანი სავარგულია აზია-წყნარი ოკეანის რეგიონში, რომელიც არ განიცდის დამღუპველ ანთროპოგენურ ზემოქმედებას.
სოფელ იაპსეისთან სიახლოვეს მდინარე ტოვებს მთიან ადგილებს და აგრძელებს დინებას ინდონეზიის პაპუას პროვინციაში, სადაც ხელმეორედ იცვლის თავის დინებას, უკვე ჩრდილო-აღმოსავლეთის მიმართულებით და მიედინება კუნძულის დიდ ღრმულში.
მდინარის აღმოჩენის შემდეგ, ოტო ფინშმა მდინარის ბისმარკის ზღვასთან შეერთების ადგილიდან შეცურა კუნძულ ახალი გვინეის სიღრმეში დაახლოებით 50 კმ-ზე.
სხვა დიდი მდინარეებისგან განსხვავებით მდინარე სეპიკს არ გააჩნია დელტა, ამიტომ ის ჩაედინება პირდაპირ ზღვაში დაახლოებით 100 კმ-ში ქალაქ ვევაკიდან.
მდინარე სეპიკის აუზს პრაქტიკულად არ განუცდია ანთროპოგენური ფაქტორები, რადგანაც მის რაიონში არ არსებობს მსხვილი ქალაქის ტიპის დასახლებული პუნქტები ან სასარგებლო წიაღისეულის საბადოების დამუშავება.
საბჭოთა კავშირისა და აღმოსავლეთ გერმანიის ვერსიით, მან გაქცევა მოახერხა, თუმცა „თავისუფალი კორპუსის“ ერთ-ერთმა ოფიცერმა განაცხადა , რომ პიკმა გადასცა მას ინფორმაცია ლიბკნეხტისა და ლუქსემბურგის შესახებ, ხოლო ოფიცერმა ის გაათავისუფლა.
ფრიდრიხ ვილჰელმ რაინჰოლდ პიკი (; დ. 3 იანვარი, 1876, გუბენი, გერმანიის იმპერია — გ. 7 სექტემბერი, 1960, აღმოსავლეთი ბერლინი, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა) — გერმანელი პოლიტიკოსი, კომუნისტი.
1915 წელს პიკი ჯარში გაიწვიეს და იქ განაგრძო ანტისამხედრო აგიტაცია, რის გამოც სამხედრო ტრიბუნალით უნდა დასჯილიყო, თუმცა არ დასჯილა — მაშინდელი „სპარტაკის ლიგის“ წევრმა ბერლინიდან გაქცევა მოახერხა და საცხოვრებლად ამსტერდამში გადავიდა.
1918 წლის ნოემბერში, გერმანიის დამარცხების შემდეგ დაბრუნდა ბერლინში, სადაც „სპარტაკის ლიგის“, ასევე გერმანიის კომუნისტური პარტიის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი გახდა.
1919 წლის „სპარტაკისტების აჯანყების“ დროს ვილჰელმი დაიკავეს, 15 იანვარს როზა ლუქსემბურგისა და კარლ ლიბკნეხტის ბოლო დაკითხვაზე მოწმის როლს ასრულებდა.
1896 წლიდან ქალაქის პარტიის თავად იყო დანიშნული, 1907-1908 წლებში სწავლობდა პარტიის სკოლაში, სადაც მის პოლიტიკურ შეხედულებებზე გავლენა მოახდინა როზა ლუქსემბურგმა.
1992 წლის ნოემბრიდან სანქტ-პეტერბურგის ხელისუფლებიდან იყო საფეხბურთო კლუბი „ზენიტის“ კურატორი, ხოლო 1995 წლის ზაფხულში კლუბის პრეზიდენტი გახდა.
რუსეთის ფედერაციის სპორტის მინისტრი , სპორტის, ტურიზმის და ახალგაზრდული პოლიტიკის მინისტრი , რუსეთის საფეხბურთო კავშირის პრეზიდენტი , სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო ხელისუფლების აღმასრულებელი ორგანოდან რუსეთის ფედერაციის ფედერალური კრების საბჭოს ფედერაციის წევრი .
8 კლასის დამთავრების შემდეგ ცდილობდა ჩარიცხულიყო სამდინარეო სასწავლებელში, თუმცა, ვერ მოახერხა გამოცდების ჩაბარება, რის შემდეგაც ლენინგრადში გაემგზავრა.
ვიტალი მუტკო (; დ. 8 დეკემბერი, 1958, სტანიცა კურინსკაია, აპშერონსკის რაიონი, კრასნოდარის მხარე, სსრკ) — რუსი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, რუსეთის ხელისუფლების თავმჯდომარის მოადგილე სპორტის, ტურიმზის და ახალგაზრდული პოლიტიკის საკითხებში, რუსეთის საფეხბურთო კავშირის პრეზიდენტი.
1996 წელს სობჩაკი ვლადიმერ იაკოვლევმა შეცვალა, რის გამოც მუტკომ თანამდებობა დატოვა, რის შემდეგაც „ზენიტზე“ მუშაობაზე მოახდინა კონცენტრაცია და 2003 წლამდე დარჩა კლუბის დირექტორად.
პროტესტანტი სასულიერო პირის შვილი, იაკობ ბურკჰარდტი დაიბადა 1818 წლის 25 მაისს, ბაზელში, სადაც თეოლოგიას სწავლობდა, წმინდა ორდენების მიღების იმედით.
ბერლინში, იგი ლეოპოლდ ფონ რანკეს მიერ ჩატარებულ ლექციებს ესწრებოდა, რომელიც ისტორიას მიიჩნევდა არა როგორც სუბიექტურ აზრებზე, არამედ, როგორც წყაროებსა და ჩანაწერებზე დაფუძნებულ საპატიო აკადემიურ დისციპლინას.
1841 წლის გარკვეული პერიოდი, მან ბონის უნივერსიტეტში გაატარა, სადაც, ხელოვნებათმცოდნე ფრანც თეოდორ კუგლერი ასწავლიდა, რომელსაც ბურკჰარდტმა საკუთარი პირველი წიგნი მიუძღვნა .
ბურკჰარდტმა ორჯერ თქვა უარი გერმანულ უნივერსიტეტებში თანამდებობების დაკავებაზე — 1867 წელს, ტიუბინგენის უნივერსიტეტში და 1872 წელს, ბერლინის უნივერსიტეტში.
ბაზელის უნივერსიტეტს, მან ლექციათა რიგი გადასცა, რომელიც 1943 წელს, .-მა გამოაქვეყნა, სახელწოდებით — „ძალდატანება და თავისუფლება: ისტორიის ინტერპრეტაცია იაკობ ბურკჰარდტის მიერ“.
1847 წელს, მან კუგლერის ორი მნიშვნელოვანი ნამუშევრის — -ს და -ს ახალი გამოცემები გამოაქვეყნა, ხოლო 1853 წელს, საკუთარი ნამუშევარი — გამოსცა.
ამ დროის განმავლობაში, იგი მასალებს აგროვებდა : („ციცერონი: ან, ხელოვნების დამხმარე სახელმძღვანელო მხატვრობისთვის იტალიაში მოგზაურებისთვის“)-ს დასაწერად, რომელიც ასევე კუგლერს მიუძღვნა.
ბურკჰარდტის ნამუშევარი — „ყველაზე დახვეწილი მოგზაურთა გზამკვლევი, რაც კი ოდესმე დაწერილა“, რომელმაც სკულპტურა, არქიტექტურა და მხატვრობა მოიცვა, იტალიაში მოგზაურთათვის შეუცვლელ გზამკვლევად იქცა.
ბურკჰარდტის ისტორიული ჩანაწერები დიდი მნიშვნელობის მატარებელია იმ თვალსაზრისით, რომ ისინი ისტორიის შესწავლაში ხელოვნების მნიშვნელობას წარმოაჩენენ.
მისმა ინოვაციურმა დაახლოებამ ისტორიულ კვლევებთან, ხაზი გაუსვა ხელოვნების მნიშვნელობასა და მის ფასდაუდებელ ღირებულებას, როგორც ისტორიის შესწავლისთვის საჭირო ძირითადი წყარო.
ბურკჰარდტი იყო ერთ-ერთი პირველი ისტორიკოსი, რომელმაც წინა პლანზე გადმოიტანა მე-19 საუკუნის ცნება, რომ „ისტორია წარსულის პოლიტიკაა, ხოლო პოლიტიკა — დღევანდელი ისტორია“.
იაკობ ბურკჰარდტი (დ. 25 მაისი, 1818, ბაზელი, შვეიცარია — გ. 8 აგვისტო, 1897, ბაზელი, შვეიცარია) — შვეიცარელი ხელოვნებათმცოდნე, კულტუროლოგი და მნიშვნელოვანი პერსონა ისტორიოგრაფიის ორივე სფეროში.