polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1997 წლის 31 დეკემბერს, არაპირდაპირი არჩევნების დროს, ტარარი აირჩიეს პრეზიდენტად, სადაც მან დიდი უპირატესობით, 374 ხმა 457 ხმიდან, დაამარცხა თავისი ოპონენტები აფტაბ მირანი , რომელიც მიიღო 31 ხმა, და მუჰამედ შირანი , რომელიც მიიღო 22 ხმა.
როგორც პრეზიდენტი, ტარარი იყო მოკრძალებული პირი და ატარებდა მხოლოდ საზეიმო როლს, რომელიც გაურბოდა მედიას, ასევე იგი ერთგული იყო შარიფების ოჯახის მიმართ.
მან ადვილად ხელი მოაწერა მეცამეტე, მეთოთხმეტე და მეთხუთმეტე პაკისტანის კონსტიტუციაში შეტანის ცვლილებებს, რომელიც შეზღუდა პრეზიდენტის ძალაუფლება.
2001 წელს ტარარი იძულებული გახდა გადამდგარიყო და გადადგა პრეზიდენტის პოსტიდან მას შემდეგ, რაც მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა პერვეზ მუშარაფმა გასცა აღმასრულებელი განკარგულება.
მისი მოსამართლის კარიერის დასრულების შემდეგ, 1997 წლის მარტში, ტარარი იურიდიული სფეროდან გადაინაცვლა პოლიტიკურში და გაწევრიანდა „პაკისტანის მუსლიმთა ლიგაში“.
მიუხედავად იმისა, რომ მას მჭიდრო დამოკიდებულება ჰქონდა სირიასთან და მის პრეზიდენტთან მან მოიპოვა ანტი-სირიულად განწყობილი ოპოზიციის მხარდაჭერაც.
ქალაქ ბააბდაში საპრეზიდენტო ფიცის მიღების შემდეგ მიკატმა განაცხადა: იგი პრემიერ-მინისტრად დანიშნა პრეზიდენტმა ემილ ლაჰუდმა 2005 წლის 15 აპრილს, მას შემდეგ რაც გადადგა ომარ ქარამე, რომელიც 7 კვირის განმავლობაში ცდილობდა მიეღწია კონსესუსისათვის მთავრობის ფორმირებაში.
ოპოზიციონერმა დეპუტატებმა პრეზიდენტი ლაჰუდი და ყოფილი პრემიერ-მინისტრი ქარამე დააადანაშაულეს არჩევნების ჩაშლის მცდელობაში, არჩევნებში, სადაც ანტი-სირიული პარტიები თვლიდნენ, რომ მიაღწევდნენ უპირატესობას.
1998 წლის 4 დეკემბერს, საზოგადოებრივი სამუშაოსა და ტრანსპორტის მინისტრად თანამდებობაზე დანიშვნის შემდეგ იგი 2000 წელს აირჩიეს ლიბანის ეროვნულ კრებაში მშობლიურ ქალაქ ტრიპოლიდან.
როგორც დეპუტატმა, მან შეინარჩუნა თავისი პოზიცია მინისტრთა კაბინეტში და შეიქმნა ზომიერი პრო-სირიული პოლიტიკოსის რეპუტაცია, რომელსაც ნორმალური ურთიერთობა ჰქონდა სირიის პრეზიდენტ ბაშარ ალ-ასადისთან.
მან ასევე შექმნა ცენტრისტული მოძრაობა და იდეოლოგია, როგორც ლიბანში, ასევე არაბულ სამყაროში, რის გამოც მან ლიბანში მრავალი საერთაშორისო კონფერენციები ჩაატარა.
ირაკლი ონოფრიშვილი – თუში მეცხვარეზე მუშაობის დროს ცხენების დაცურებისა და ცხვრის საზაფხულო საძოვრებზე გადარეკვის ეპიზოდს ვიღებთ თორღვაის უღელტეხილზე.
1973 წელს იგი მუშაობას იწყებს სამსერიან მხატვრულ ფილმზე „თუში მეცხვარე“, რომელსაც თითქმის 5 წლის მანძილზე ურთულეს პირობებში იღებდა, თუშეთის მაღალმთიან სოფლებში, ცხვრის ფარასთან და მის მიერ შერჩეულ მეცხვარე-მსახიობებთან ერთად.
თუშეთში მოგროვილი ფოტო მასალის, მაგნიტურ ფირზე ჩაწერილი სხვადასხვა ისტორიის თუ ყოფითი ამბის გაშიფვრის შემდეგ იწერებოდა სცენარი, დიალოგები.
უკვე გადაღების დროს, მეცხვარეებს, რომლებიც ფაქტობრივად თავიანთ თავს ასახიერებდნენ ფილმში, აღარ უჭირდათ ტექსტის დასწავლა და მისი უშუალოდ თქმა, რადგან ეს მათივე მონათხრობი , მათი ლექსიკით თუ იუმორით შეზავებული წინადადებები იყო.
ამიტომაც, როცა ფილმი ეკრანებზე გამოვიდა, ბევრი, მათ შორის კინოში კარგად გარკვეული ადამიანებიც, კი ვერ ხვდებოდა რასთან ჰქონდათ საქმე, დოკუმენტურ თუ მხატვრულ ფილმთან, იმდენად რეალური იყო რეჟისორის მიერ წარმოსახული, დადგმული სცენები.
სწორედ ანზორ ერქომაიშვილის მიერ მოსკოვის ცენტრალურ არქივში უპატრონოდ მიგდებული სპილენძის მატრიცების აღმოჩენამ, რომელზეც 1907 წელს ფირმა „რეკორდის“ მიერ ჩაწერილი გურული სიმღერები იყო შემონახული, უკარნახა სოსო ჩხაიძეს შემდგომი ფილმის გადაღების იდეა.
1979 – 87 წლებში იგი მუშაობს მრავალსერიან მხატვრულ ფილმზე „შვიდკაცა“, რომელიც ქართულ პოლიფონიას, კერძოდ კი გურულ სიმღერებს და მის შემსრულებლებს ეძღვნება.
სოსო ჩხაიძე აქაც არ ღალატობს თავის სტილისტიკას და ფილმში იღებს რეალურ ადამიანებს, უხუცეს მომღერლებს, თბილისელ თუ მოსკოველ საინტერესო პიროვნებებს, რომლებიც თავისი საქმიანობით უკავშირდებიან მუსიკას, ფოლკლორს.
ანზორ ერქომაიშვილი - სოსო ჩხაიძესთან პირველად „ძველ ქართულ საგალობლებზე“ ვიმუშავე. საგალობლებს ფონოფირზე ვიწერდით, ვინაიდან მაშინ ფირმა „მელოდიას“ ჩამწერი სტუდია არ გააჩნდა , ჩაწერა კონსერვატორიის დიდ დარბაზში მიმდინარეობდა.
მათ ფილმი ძალიან მოეწონათ და მის გადასარჩენად ასეთი გზა გამონახეს - როგორც იშვიათი ქართული ძეგლების ამსახველი კინოფილმი, იგი ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტმა შეიძინა და. მაინც თაროზე შემოდეს.
თბილისის პირველი ვაჟთა სკოლის დამთავრების შემდეგ სოსო ჩხაიძემ სწავლა გააგრძელა საქართველოს სახელმწიფო პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, რომელიც 1960 წელს დაამთავრა „პოლიგრაფიული წარმოების ინჟინერ - ტექნოლოგის“ სპეციალობით.
1969 წელს გრიგორი ჩუხრაის სახელოსნოში მიღებული ცოდნით დაბრუნდა თბილისში, უკვე როგორც კინოსა და ტელევიზიის რეჟისორი და სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა ტელეფილმების სტუდიაში.
გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ქალაქ მანჰაიმში ჩატარებულ 30-ე , საიუბილეო , საერთაშორისო კინოფესტივალზე „თუში მეცხვარე“ სამივე მთავარი პრიზის მფლობელი გახდა - პრიზი საუკეთესო სატელევიზიო ფილმისთვის, ოქროს დუკატი საუკეთესო რეჟისურისათვის და საერთაშორისო კათოლიკური კინოპრიზი.
ეს არის პირველი ფილმი ქართულ კინოში, რომელშიც დიდი ოსტატობით შერწყმულია ქართული მატერიალური კულტურის ძეგლები - არქიტექტურა, მონუმენტური ფერწერა და ტიხრული მინანქარი - ჩვენი ფოლკლორის საგანძურთან, საგალობლებთან.
არაერთი წინააღმდეგობის მიუხედავად ფილმმა ქართული საზოგადოების დიდი ინტერესი გამოიწვია, ხოლო ევროპის ქვეყნებში ჩვენი კულტურისადმი მიძღვნილ სიმპოზიუმებს ამ ფილმით ხსნიდნენ ან ასრულებდნენ.
საქართველოს ტელევიზიაში მუშაობის 32 წლის მანძილზე ფილმების გარდა სოსო ჩხაიძეს მომზადებული აქვს მრავალი ტელეგადაცემა, რომლებიც ყოველთვის სერიოზული მსჯელობის საგანი ხდებოდა ხოლმე, მათ შორის ერთ-ერთი ბოლო იყო კომპოზიტორ რევაზ ლაღიძეზე.
1978 წლიდან სოსო ჩხაიძე და ბუბა ხოტივარი შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის კინოსარეჟისორო სახელოსნოში ახალგაზრდებს კინო და ტელერეჟისურის ხელოვნებას ასწავლიდნენ.
ამ სახელოსნოს აღზრდილები დღეს უკვე ცნობილი რეჟისორები არიან - ლევან თუთბერიძე, ალეკო ცაბაძე, ნიკო წულაზე, ზაზა ხალვაში, ლაშა შონია, თემო ცავა, ელდარ მდინარაძე.
1967 წელს, ჯერ კიდევ კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის მესამე კურსის სტუდენტმა საქართველოს დოკუმენტური ფილმების სტუდიაში გადაიღო სამეცნიერო-პოპულარული ფილმი „კოლხეთი“ - ჭაობიანი მიწების ათვისების პრობლემაზე, რომელმაც შემდგომ წლებში არაერთხელ და მტკივნეულად იჩინა თავი.
სიცოცხლის ბოლო წლებში იგი მუშაობას იწყებს მხატვრულ-მონოგრაფიულ ფილმზე „ქალბატონ მარიამის მოგზურობა“, რომელიც მარიამ ბაგრატიონ- მუხრანელის ტრაგიკულ ბედს და მისი უცხოეთში ემიგრირებული ნათესავების ცხოვრების შესახებ მოგვითხრობს.
იმდროინდელი საბჭოთა პრესის წამყვანი გაზეთები თუ პოპულარული ჟურნალები აღნიშნავდნენ „თუში მეცხვარის“ ღირსებებს, ფილმის ახლებურ, ნოვატორულ სტილისტიკას.
ტახტზე იგი დიდიუს იულიანუსმა შეცვალა, თუმცა ეს უკანასკნელი 1 ივნისს ტახტიდან ჩამოაგდო და სიკვდილით დასაჯა სეპტიმიუს სევერუსმა.
ამით დაიწყო სამოქალაქო ომი ნიგერსა და სევერუსს შორის, რომლებმაც ჯარი შეკრიბეს და მთელი იმპერიის ტერიტორიაზე ერთმანეთთან ბრძოლა დაიწყეს.
მან საკუთარი თავი იდეოლოგიურად მმართველ „მეს“ ჩამოაშორა, როდესაც კვლავ დაბადების სახელი აირჩია იმ სახელების ნაცვლად, რომლებიც მამამისმა ტახტზე ასვლისას უბოძა.
იგი დისციპლინით გამოირჩეოდა, თუმცა მალევე დაკარგა არმიის მხარდაჭერა, რადგანაც მის მიმართ კომოდუსის მსგავსი კეთილგანწყობილებით არ გამოირჩეოდა.
ამ პოზიციის მიზეზი ისაა, რომ პერტინაქსის მტრებს სურდათ მისთვის რომში შუღლი ჩამოეგდოთ და ამისათვის მათ ეს უკანასკნელი დაადანაშაულეს, როდესაც, რეალურად, თავადაც წარმოდგენა არ ჰქონდათ ვინ იყო მკვლელობის ორგანიზატორი.
ხუთი იმპერატორის წელი — ამ სახელითაა ცნობილი 193 წელი რომის იმპერიის ისტორიაში, როდესაც იმპერატორის ტიტულზე ხუთი კანდიდატი აცხადებდა პრეტენზიას.
1915 წელს იმპერიალისტური ომის დაწყებისთანავე სკოლა დაიხურა, ანდრია გადაიყვანეს მოქმედ არმიაში, სადაც მოკლევადიანი საოფიცრო სასწავლებელი გაიარა და შემდეგ დასავლეთის ფრონტზე გააგზავნეს გენერალ ბრუსილოვის არმიაში, რამდენიმე თვეში კი კავკასიის ფრონტზე გადაიყვანეს, სადაც სხვადასხვა მსუბუქი ჭრილობები და ძლიერი კონტუზია მიიღო, თუმცა მომჯობინებისთანავე ისევ დაბრუნდა ფრონტზე.
1917 წლის რევოლუციის დროს კავკასიის ფრონტიდან გაჰყვა რევოლუციურად განწყობილ ძალებს ჩრდილოეთ კავკასიაში, თერგის ოლქის ახალგაზრდა საბჭოთა რესპუბლიკის დასამყარებლად.
ჯანმრთელობის აღდგენა გაუჭირდა, ბრძოლა აღარ შეეძლო და სწავლა გააგრძელა ექსტერნის წესით, მოიპოვა საშუალო სკოლის ატესტატი და 1918 წლის სექტემბერში ჩაირიცხა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სასოფლო-სამეურნეო ფაკულტეტზე, პარალელურად სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების და ფილოსოფიის ფაკულტეტზე.
ანდრიას მეუღლე იყო ბიოლოგი ნადია აბდუშელიშვილი, ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის ლექტორი და აქტიური საზოგადო მოღვაწე, რომელიც დიდ თანადგომას უწევდა მეუღლეს.
ავადმყოფობის პერიოდში სინაური აქტიუარად ჩაება ლიტერატურაში, იგი ავტორია მრავალი პოეტური კრებულისა, სისტემატიურად ქვეყნდებოდა მისი პოემები, ლექსები და სტატიები ჟურნალ-გაზეთებში.
1913 წლიდან სწავლობდა კრონშტადტის სამხედრო-საზღვაოსნო იუნგთა სკოლაში, სადაც როგორც სამხედრო სკოლა, მოსწავლეები თავისუფალი იყვნენ გადასახადებისგან.
მაგრამ თავი იჩინა სამოქალაქო ომში მიღებულმა ტრამვებმა, ჩაეკირა სახსრები, მკურნელობა ამაო აღმოჩნდა, 1925 წლის მაისიდან ანდრია სინაური ინვალიდის ეტლს მიეჯაჭვა.
სამეფო ქალაქი კოქშაგზე“ (საიდანაც მოგვიანებით ქალაქმა მიიღო ოფიციალური სახელი ცარევოკოქშაისკი) დააარსა მეფე თედორე -მა 1584 წელს, ივანე მრისხანეს გარდაცვალების შემდეგ.
ქალაქი დაარსდა 1584 წელს, როგორც მეფე თედორე -ის სამხედრო ციხესიმაგრე ვოლგა-ვიატსკის რეგიონის ცენტრში, მდინარე პატარა კოქშაგის ნაპირზე.
იმპერატორმა პეტრე -მა ცარევოკოქშაისკი გააერთიანა ყაზანის გუბერნიაში, რომელიც მთლიანად მოიცავდა ვოლგისპირეთს ნიჟნი ნოვგოროდიდან ასტრახანამდე.
1775 წელს გამოიცა ბრძანება, რომლის მიხედვითაც ყაზანის გუბერნიაში გაერთიანდა მხოლოდ შუა ვოლგისპირეთი და ცარევოკოქშაისკი ხელახლა ჩამოყალიბებული გუბერნიის სამაზრო ცენტრი გახდა.
ქალაქის ჰიმნს ეწოდება „სიმღერა იოშქარ-ოლაზე“, რომლის კომპოზიტორიცაა ანდრეი ეშპაი, ხოლო ტექსტის ავტორი - ლეონიდ დერბენიოვი.
კონფუცის ინსტიტუტების გლობალური ქსელი — საერთაშორისო კულტურულ-საგანმანათლებლო ცენტრთა ქსელი, დაარსებული სახელმწიფოს კანცელარიის მიხედვით ჩინური ენის საზღვარგარეთ გავრცელების მიზნით ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის საზღვარგარეთ არსებული უცხოურ ცენტრებთან ერთად.
გამოჩენილი ფილოსოფოსის, მოაზროვნეს, ანტიკური მასწავლებლის კონფუცის სახელი ინსტიტუტების სახელს მიეკუთვნა ესპანური სერვანტესის ინსტიტუტის, გერმანული გოეთეს, პორტუგალიური კამოენსის, ბრიტანული ბრიტანეთის საბჭოს, ფრანგული ფრანცეს ალიანსის, იტალიური დანტე ალიგიერის ასოციაცია-ინსტიტუტის ანალოგიურად.
მთელი მეოცე საუკუნის განმავლობაში, ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ლიდერები, 1912 წლიდან ანტი-კონფუციანიზმის რანგთან ერთად ახალი კულტურის მოძრაობასთან 1973 წლამდე კრიტიკოსი ლინის და კონფუცის კრიტიკის ჯგუფთან ერთად კულტურული რევოლუციის დროს აკრიტიკებდნენ და გმობდნენ კონფუცს როგორც ჩინური „ფეოდალური“ ტრადიციების პერსონიფიკაცს.
თუმცა, ბოლო ათასწლეულების განმავლობაში, ჩინეთის თანამედროვეობის წინა კულტურის პოპულარობა გაიზარდა ქვეყნის შიგნით და კერძოდ კონფუცს გააჩნდა პოპულარობის აღმავლობა.
ჩინეთის საზღვრებს გარეთ, კონფუცი არის ზოგადად ცნობადი სიმბოლო ჩინურ კულტურაში, გათავისუფლებული სხვა უარყოფითი ასოციაციებისგან ჩინელი მოღვაწეების მიერ, ისეთების როგორიცაა მაო ძედუნი.
კონფუცის ინსტიტუტების მისია — ხელი შეუწყოს ჩინეთის და ჩინური კულტურის გაგება-განვითარების ზრდას მთელ მსოფლიოში, განავითაროს ჩინეთის მეგობრული ურთიერთკავშირი სხვა ქვეყნებთან.
2010 წლის ბოლო აღრიცხვის მიხედვით მსოფლიოში მოქმედებდა 322 ინსტიტუტი და 369 კონფუცის კლასი 96 ქვეყანასა და რეგიონში, დარეგისტრირებულ მსმენელთა რაოდენობა წარმოადგენდა 360 ათას ადამიანს.
კონფუცის ინსტიტუტში ასწავლიან გამარტივებულ ჩინურ იეროგლიფებს, რომელიც ჩინეთის სტანდარტულ მატერიკაზე გამოიყენება და არა იმ ტრადიციულ იეროგლიფებს რაც ტაივანის და ჰონკონგის ტერიტორიაზე გვხდება.
ისინი თვლიან, რომ განადგურების დოკუმენტი გამოჩნდა უფრო გვიან ან საერთოდ არ არსებობდა, თუმცა, აღნიშნავენ, რომ ამგვარი პოზიცია სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ისინი უარყოფენ გერმანელების მიერ გატარებული ებრაელების მასობრივი გენოციდის პოლიტიკას.
რევიზიონისტების კრიტიკოსები ამახვილებენ ყურადღებას იმაზე, რომ დღემდე არ არის მოყვანილი რეალისტური ახსნა იმისი, თუ სად გადაასახლეს 5-6 მილიონი ებრაელი.
დემოგრაფი სერჟო დელა პერგოლა თვლის, რომ ჰოლოკოსტის შედეგი იყო ებრაული მოსახლეობის მარტო ევროპაში კი არა, მთელ მსოფლიოში კატასტროფული შემცირება.
იგი აღნიშნავს, რომ თუ 1939 წელს მსოფლიოში ებრაული მოსახლეობა შეადგენდა 0,75%-ს, საუკუნის დასაწყისისთვის ებრაელები მსოფლიოს მოსახლეობის 0,23 %-ს წარმოადგენდნენ.
როგორც ამტკიცებს პაველ პოლიანი, პირველი სერიოზული ნამუშევარი ჰოლოკოსტის დემოგრაფიული მონაცემების კვლევასთან დაკავშირებით 1958 წელს, ამერიკელმა სოციოლოგმა ფრენკ ჰენკინსმა.
ჰანკინსი არ უარყოფდა დაღუპულთა რაოდენობას, თუმცა, ამტკიცებდა, რომ 6 მილიონიანი მსხვერპლის დიდ ნაწილზე პასუხისმგებელია სტალინი და არა ჰიტლერი.
დეივიდ ირვინგი ამტკიცებდა, რომ პირველად დოკუმენტებზე დაყრდნობით ჰიტლერის ბიოგრაფიის წერის დროს მან ვერ აღმოაჩინა დოკუმენტები, რომლებიც ფიურერის გენოციდთან დაკავშირებულობას დაამტკიცებდა.
ირვინგმა შესთავაზა ათასი ფუნტ-სტერლინგი ნებისმიერ პირს, ვინც შეძლებდა წარმოედგინა ომისდროინდელი ერთი დოკუმენტი მაინც, რომელიც დაამტკიცებდა, რომ ჰიტლერმა, იცოდა, მაგალითად, ოსვენცემზე.
ჰოლოკოსტის უარყოფა — ნეგაციონიზმი და მტკიცება, რომლის თანახმადაც ჰოლოკოსტი არ არსებობდა ისე, როგორც მას საყოველთაოდ მიღებული ისტორიოგრაფია აღწერს.
ჰოლოკოსტის უარმყოფელნი თავიანთ თეორიაში ასახელებენ თეზისებს, რომელთა თანახმადაც ადგილი ჰქონდა მასობრივ გაყალბებებს, ფალსიფიკაციებს და ფაქტების დამალვას ებრაელების სასარგებლოდ.
ნაციონალ-სოციალისტების და მათი მოკავშირეების მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე ებრაული მოსახლეობის საერთო დანაკარგი ხუთიდან ექვს მილიონამდე ადამიანს შეადგენს.
ებრაელების განადგურების ბრძანების დოკუმენტების არარსებობა მოწმობს იმას, რომ ისინი არც არასდროს არსებობდნენ, რადგანაც დაჩქარებული უკან დახევის მათი განადგურება შეუძლებელი იყო;
ჰოლოკოსტის დანაშაულების მოწმობების რაოდენობა იმაზე ნაკლებია, ვიდრე ეს ზოგადად არის მიღებული, ხოლო არსებული ჩვენებები ებრაელთა განადგურების შემდეგ ხშირად ერთმანეთს ეწინააღმდეგებიან;
უარმყოფელნი კი ძირითადად იგნორირებენ გერმანულ დოკუმენტებს და ანგარიშებს, მათ შორის ორ ანგარიშს, რომელიც შეადგინა ჰიმლერის წარმომადგენელმა დოქტორმა რიხარდ კორხერმა.
წიგნში მან დაწერა, რომ ევროპელი ებრაელების დიდმა ნაწილმა არალეგალურად, ოფიციალური სტატისტიკის შემოვლით მოახდინა ემიგრაცია საბჭოთა კავშირში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში და პალესტინაში.
ერთ-ერთმა უარმყოფელმა, არტურ ბატცმა განაცხადა, რომ ვითომ მოკლული ებრაელების დიდი ნაწილი გადარჩა, თუმცა, მოგვიანებით აღარ აღადგინა ურთიერთობა ომისამდელ ნათესავებთან.
კერძოდ, საულ ფრიდლენდერს მაგალითად მოჰყავს აინზატცგრუპების პირადი ანგარიშები და 1942 წელს გაცემული ჰიტლერის პირდაპირი ბრძანება, სადაც იგი ითხოვდა უკრაინაში, როვნოს რაიონში მცხოვრები ებრაელების განადგურებას.
გარდა ამისა, ანდერძში, რომელიც ფიურერმა თვითმკვლელობამდე 1 დღით ადრე, 1945 წლის 29 აპრილს დაწერა, ებრაელთა განადგურება მოხსენიებული იყო როგორც უდიდესი მომსახურება, რომელიც ნაციონალ-სოციალიზმმა კაცობრიობას გაუწია.
გარდა ამისა, უარმყოფელნი ხშირად აცხადებენ, რომ ზემოთხსენებული ინფორმაცია შეგნებულად იყო ფალსიფიცირებული სიონისტების მიერ, რაც გამოსძალავდა ფულს გერმანიას და მის მოკავშირეებს და გაამართლებდა ისრაელის სახელმწიფოს შექმნას.
ისინი აღნიშნავენ, რომ უარმყოფელნი ხშირად იგნორს უცხადებენ გამოკვლევების მეცნიერულ მეთოდებს და ხშირად აქვთ ანტისემიტური და ნეონაცისტური შეხედულებები.
გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ რეზოლუცია 60/7-ში , კენჭისყრის გარეშე, დაგმო ჰოლოკოსტის, როგორც ისტორიული მოვლენის სრული ან ნაწილობრივი უარყოფა.
2007 წლის 26 იანვარს, ჰოლოკოსტის მსხვერპლის ხსოვნის წინადღეს, გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო რეზოლუცია 61/255 ჰოლოკოსტის უარყოფა, რომელშიც დაგმო ჰოლოკოსტის, როგორც ისტორიული მოვლენის უარყოფა.
რევიზიონისტი ფრიდრიხ ბრუკნერი წერს, რომ ოსვენცემში ებრაელების გაზის მოკვლით მოწმეები არაერთხელ ცვლიდნენ თავიანთ ჩვენებებს და აკეთებდნენ გასაოცარ განცხადებებს — მაგალითად, იმის თაობაზე, რომ კამერაში, რომლის ფართობიც 25 მ² იყო, 700-800 ადამიანი იმყოფებოდა (ანუ, 32 ადამიანი ერთ კვადრატულ მეტრზე, რაც ფიზიკურად შეუძლებელია).
ამავე დროს, რევიზიონისტთა ნაწილი არ უარყოფს, რომ ებრაელთა დიდი ნაწილი ნაცისტებმა კონცბანაკებში გაგზავნეს, სადაც არაერთი მათგანი შიმშილს და დაავადებებს ემსხვერპლა.
მოწმეთა ჩვენებების კრიტიკა, ისტორიკოსთა აზრით, რევიზიონისტული არგუმენტაციის ერთ-ერთი უძლიერესი მხარეა, რადგანაც გადარჩენილი პატიმრების ბევრი მონაყოლი სავსეა უზუსტობებით, გაზვიადებით და წინააღმდეგობებით.
საყოველთაოდ მიღებული თვალსაზრისის მხარდამჭერები ამტკიცებენ, რომ ებრაელების განადგურების გეგმა არსებობდა და მესამე რაიხის უმაღლესი პირები ამასთან დაკავშირებით ერთგვაროვან განცხადებებს აკეთებდნენ.
ებრაელების მიზანმიმართულ და მასობრივ განადგურებაზე ანალოგიურ ერთგვაროვან განცხადებებს აკეთებდნენ ჰიტლერი, ჰიმლერი და სხვა უფრო დაბალი რანგის ჩინოვნიკები.
ამ პათოლოგიის მქონე პირები არიან ჰიპერსენსიტიურები, ადვილად სწყინთ და გამუდმებით ეძებენ თავიანთ გარემოში ავის მომასწავლებელ ნიშნებს, რომ განიმტკიცონ საკუთარი ეჭვები.
პპა-ს მქონე ადამიანი შეიძლება იყოს ბოღმიანი, ჰქონდეს მტრული ინტერპრეტაცია სხვათა ქმედებების შესახებ, ან თავისი მოქალაქეობრივი უფლებების გაზვიადებული მგრძნობელობითი აღქმა.
ამერიკული ფსიქიატრიის ასოციაციის სახელმძღვანელოში პპა-ს დიაგნოსტიკური კრიტერიუმები ჰგავს -10-ში მოცემულ პარანოიდალური პიროვნების აშლილობის დიაგნოსტიკურ კრიტერიუმს.
10-ის მოთხოვნის თანახმად ნებისმიერი სპეფიციური პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი ასევე უნდა აკმაყოფილებდეს ზოგადი პიროვნების პათოლოგიის კრიტერიუმებს.
ქალაქ გაზის ზუსტი ადგილმდებარეობა უცნობია, თუმცა ისტორიოგრაფიაში მიღებულია მოსაზრება, რომ იგი მდებარეობდა შაშისა და სოღდის შორის შუა გზაზე.
1220 წელს ქალაქში შეიჭრა ჩინგიზ-ყაენის ჯარი, რამაც გამოიწვია ქალაქის მოსახლეობის სრული განადგურება, რის შედეგადაც ჯიზახის მნიშვნელობა დაეცა.
საუკუნეებში ქალაქის მნიშვნელობა კვლავ გაიზარდა და გახდა თიმურიდების სახელმწიფოს მნიშვნელოვანი ადმინისტრაციული და სავაჭრო-ეკონომიკური ცენტრი.
1958 წელს გენერალ მუჰამად აიუბ-ხანის მიერ ორგანიზებული სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ იგი კვლავ დაპატიმრეს „საზოგადოებრივი უსაფრთხოების“ კანონის შესაბამისად და პატიმრობაში იყო 1959 წლამდე.
მანსურ ალი (; დ. 16 იანვარი, 1919, კურიპარა — გ. 3 ნოემბერი ,1975, დაკა, ბანგლადეში) — პაკისტანისა და ბანგლადეშის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე.
იყო „ექვსი პუნქტის მოძრაობის“ ერთ-ერთი აქტიური აქტივისტი, რომლის მიმდევრებიც ითხოვდნენ რეგიონალური ავტონომიის დამყარებას და ეწინააღმდეგებოდნენ სამხედრო რეჟიმს პაკისტანში, რისთვისაც სამხედროებმა კვლავ დაპატიმრეს.
უფრო ადრეული ქალაქების სტატუსი გააჩნიათ დღევანდელი ბერლინის ფარგლებში შემავალ ქალაქებს, შპანდაუს და კეპენიკს , რომლებიც ძველი სლავური დასახლებების ადგილას შექმნა.
ამასთან, ნახსენები ქალაქები მთელი შუა საუკუნეების განმავლობაში ბერლინის მოქიშპენი იყვნენ და ისტორიამ საამისო ბევრი მაგალითი შემოინახა, მაგალითად, 1567 წლის "ხელკეტების ომად" წოდებული გრანდიოზული ჩხუბი ბერლინელ და შპანდაუელ ახალგაზრდებს შორის, რომელიც პირველთა გალახვით და გაქცევით დასრულდა.
1710 წელს ბერლინი ბრანდენბურგის საკურფიურსტოსა და პრუსიის საჰერცოგოს გაერთიანების შედეგად შექმნილი პრუსიის სამეფოს დედაქალაქი გახდა და გარეუბნების ხარჯზე მნიშვნელოვნად გაფართოვდა.
შემდგომი დიდი გაფართოების შედეგად, 1860 წელს ბერლინის შემადგენლობაში მოხვდა შემდეგი დღევანდელი რაიონები: ვედინგი, მოაბიტი, ტემპელჰოფი, შენებერგი, ხოლო თანამედროვე მასშტაბები ქალაქმა 1920 წელს, დიდი ბერლინის შექმნით შეიძინა, როცა ბერლინს რამდენიმე ქალაქი და თემი შემოემატა, მისი ნახსენები ისტორიული კონკურენტების, შპანდაუსა და კეპენიკის ჩათვლით.
ბრანდენბურგის მომდევნო კურფიურსტი, ბერლინში, ჰოენცოლერნთა დინასტია იყო, რომელიც 1918 წლამდე მმართვდა, შემდგომში კი როგორც პრუსიის მეფეები და ბოლოს გერმანიის იმპერატორები.
კერძოდ, მათ გამოიყენეს გადმოცემები და თვითმხილველითა მონათხრობი, ქართული მატიანეები, ისტორიული პოემები და სიგელ-გუჯრები, აგრეთვე სპარსული და სომხური საისტორიო თხზულებები.
ვახუშტი ბატონიშვილმა ბევრი შეცდომა იპოვა „ქართლის ცხოვრების“ გაგრძელებაში, მკაცრად გააკრიტიკა ის და საჭიროდ ჩათვალა თვითონ დაეწერა — საუკუნეების საქართველოს ისტორია.
თუმცა „სწავლულ კაცებს“ მიზნად ჰქონდათ მთელი საქართველოს ისტორიის გადმოცემა, მაგრამ მათ თხზულებაში მხოლოდ ქართლის თავგადასავალია აღწერილი: თხრობა დასათაურებული არ არის, ხშირია ქრონოლოგიური შეცდომები და ა.
მიუხედავად ამ ნაკლოვანებებისა, „ქართლის ცხოვრების“ გაგრძელება საყურადღებო მასალას შეიცავს — საუკუნეების საქართველოს ისტორიისათვის; ის საუკუნის ქართული ისტოგრაფაფიის ღირსშესანიშნავი ძეგლია.
ქართლის ცხოვრების“ გადაკეთებული გაგრძელება შედგენილია უცნობი პირის მიერ საუკუნის 30-იან წლებში და შეიცავს — საუკუნეების დამდეგის საქართველოს იატორიას (ზოგჯერ თხზულების მეორე ნაწილს, ისტორიას 1454 წლიდან, ცალკე ნაწარმოებად მიიჩნევენ).
პრეზიდენტ ქამილ შამუნის მხარდაჭერამ ეგვიპტეში სუეცის კრიზისის დროს საფრანგეთ-დიდი ბრიტანეთისა და ისრაელის შეჭრაზე, აიძულა იგი მონაწილეობა მიეღო საპროტესტო აქციებში, ერთ-ერთი საპროტესტო აქციის დროს იგი დაიჭრა.
1970 წელს მან მონაწილეობა მიიღო პარლამენტის ანტიშეჰაბისტურ კოალიციაში, რომლის ძალითაც შეჰაბის საპრეზიდენტო კანდიდატი ილიას სარკისი, სულ ერთი ხმით დამარცხდა სულეიმან ფრანჟიესთან.
საიბ სალამი პირველად პოლიტიკაში ჩაერთო 1941წელს, როდესაც მონაწილეობა მიიღო საპროტესტო აქციებში დიდი ბრიტანეთისა და საფრანგეთის მანდატების წინააღმდეგ შესაბამისად პალესტინასა და ლიბანში.
მომავალი პრემიერ-მინისტრის მამა აქტიურ როლს თამაშობდა ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში და ასევე საფრანგეთის მანდატის ქვეშ მყოფი ლიბანის ისტორიაში.
საიბ სალამი (; დ. 17 იანვარი, 1905, ბეირუთი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 21 იანვარი 2000, ბეირუთი, ლიბანი) — ლიბანელი პოლიტიკური მოღვაწე, ქვეყნის ოთხგზის პრემიერ-მინისტრი.
ჯემალა-ფაშამ შეასრულა საკუთარი სამუშაო და ითხოვდა რუსეთისაგან იარაღს, ფულსა და სხვა დახმარებას, თუმცა რუსეთი იმ დროისთვის ჩართული აღმოჩნდა ომებში კავკასიაში და პოლონეთთან, ამიტომ იძულებული გახდა ამ პროექტზე უარი ეთქვა.
ანატოლიისკენ გზაზე ჯემალ-ფაშა შეჩერდა თბილისში, სადაც 1922 წლის 21 ივლისს სომეხმა პატრიოტებმა სტეპან ძაგიანმა და ბედროს ბოიოსიანმა ოპერაცია ნემესისის ფარგლებში მოკლეს, სომეხთა გენოციდში მონაწილეობის გამო.
სხვა ვერსიის მიხედვით ჯემალ-ფაშა მოკლა საბჭოთა სპეცსამსახურების აგენტებმა, ხოლო კიდევ ერთი ვერსიის მიხედვით მკვლელობა ბრიტანულმა დაზვერვამ ჩაიდინა.
პირველი მსოფლიო ომის დროს, როდესაც ევროპა ორ ბანაკად გაიყო, სხვა ახალგაზრდა თურქებისაგან განსხვავებით აჰმედ ჯემალი საფრანგეთთან კავშირის მომხრე იყო.
იგი გაემგზავრა კიდეც საფრანგეთში მოსალაპარაკებლად, მაგრამ მისი ეს ვიზიტი წარუმატებლად დასრულდა და შეუერთდა პროგერმანულ ლიდერებს ენვერ-ფაშას და თალაათ-ფაშას.
აღნიშნულ ორ პიროვნებასთან ერთად 1913 წელს აიღო კონტროლი ოსმალეთის იმპერიის მთავრობაზე, დამყარდა „სამი ფაშის რეჟიმი“, რომელიც ქვეყანაში გაგრძელდა პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე.
პირველი ბალკანური ომის შემდეგ მან ითამაშა მნიშვნელოვანი როლი ევროპულ სახელმწიფოებთან მოლაპარაკებების საქმეში, რომელსაც აწარმოებდნენ ახალგაზრდა თურქები.
აჰმედ ჯემალმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ბალკანეთის მეორე ომშიც და 1913 წლის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ იგი სტამბოლის გარნიზონის ხელმძღვანელია და დანიშნეს საზოგადოებრივი შრომის მინისტრად.
აჰმედ ჯემალ-ფაშა (, ; დ. 6 მაისი, 1872, მიტილინი, კ. ლესბოსი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 21 ივლისი, 1922, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ოსმალეთის იმპერიის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, სირიის სრულუფლებიანი სამხედრო და სამოქლაქო ადმინისტრატორი ; ახალგაზრდა თურქების მოძრაობის ცნობილი წევრი.
1918 წელს პირველ მსოფლიო ომში ოსმალეთის დამარცხებისა და თალაათ-ფაშას კაბინეტის გადადგომის შემდეგ გაიქცა საზღვარგარეთ, ჯერ გერმანიაში, შემდეგ შვეიცარიაში.
საგანგებო საველე სასამართლომ, რომელიც გაიმართა 1919 წელს კონსტანტინოპოლში, თალაათ-ფაშას დაუსწრებლად მიუსაჯა სასიკვდილო განაჩენი ოსმალეთის იმპერიაში სომხური და არაბი მოსახლეობის განადგურებისათვის.
პირველ მსოფლიო ომში გერმანიისა და ავსტრია-უნგრეთის მხარეზე ოსმალეთის იმპერიის ჩართვის შემდეგ ენვერ-ფაშამ ჯემალ-ფაშა ინგლისელების წინააღმდეგ ეგვიპტეში მებრძოლი არმიის მთავარსარდლად დანიშნა.
ეს მოხდა, რადგან მას რამდენიმე რიზეს ორგანო გადაუნერგეს სხეულში და ახლა, როგორც ჩვეულებრივი ალგულები, მანაც უნდა ჭამოს ხორცი რომ გადარჩეს.
ტოკიოს ალგული არის ალტერნატიული რეალობა, სადაც ალგულები არიან ინდივიდები, რომლებსაც გადარჩენა შეუძლიათ მხოლოდ ადამიანის ხორცის ჭამით, ისინი ცხოვრობენ ადამიანებს შორის მალულად, მალავენ ნამდვილ სახეს, რომ მოერიდონ ხელისუფლების მხრიდან დევნას.
გაუმჯობესებული სისწრაფის, მგრძნობელობისა და რეგენერაციული უნარის გარდა, ჩვეულებრივი ალგული რამდენჯერმე ძლიერია ადამიანზე, აქვთ კანის გამძლეობა ჩვეულებრივი ცივი იარაღების მიმართ და აქვთ სულ მცირე ერთი სპეციალური სანადირო ორგანო კაგუნე, რომელსაც შეუძლია შექმნას და გამოიყენოს იარაღი ბრძოლის დროს.
ასევე არის შემთხვევები, როდესაც ნახევრად ადამიანებს, ალგულებისა და ადამიანების ჰიბრიდს, შეუძლიათ კვება ნორმალური ადამიანებივით და აგრეთვე მათ არ გააჩნიათ კაგუნე, მაგრამ ამავდროულად ფლობენ გაუმჯობესებულ შესაძლებლობებს, შემოკლებული სიცოცხლის ხანგრძლივობით.
მან დაიწყო მისი სერიალიზაცია 2011 წელს ორმოცდამეერთე ყოველკვიური ჟურნალის გამოცემაში, გამოქვეყნებულ იქნა შუეიშას მიერ 2011 წლის 8 სექტემბერს და საბოლოო თავი გამოქვეყნდა ორმოცდამეორე გამოცემაში, 2014 წლის 18 სექტემბერს.
მანგა გვიხასიათებს რამდენიმე პერსონაჟს მთავარი სეერიებიდან, მაგალითად: ზემოთხსენებული კიშო არიმა, ტაიში ფურა და მომავალ პერსონაჟებს, როგორებიც არიან იცუკი მარუდე და იაკომო „იამორი“.