polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ანთროპოლოგიაში დამკვიდრებული იყო აზრი რომ პირველი ხელსაწყოები მამაკაცებმა შექმნეს, თუმცა თანდათან იზრდება იმ სპეციალისტების რიცხვი რომლებსაც ამ მოსაზრებაში ეჭვ ქვეშ აყენებს.
სავარაუდოდ შემგროვებლობა ნადირობაზე ადრე წარმოიშვა, შესაბამისად ხელსაწყოების შექმნა პირველად ამ დარგში მოხდებოდა, ხოლო რადგან შემგროვებლები ქალები იყვნენ პირველი ხელსაწყოს შემქნელებიც ლოგიკურად ისინი იქნებოდნენ.
მიუხედავად იმისა რომ ხელსაწყოები ხანდახან ძვლისგან ან ქვისგან მზადდებოდა, მაინც უმეტესად მათ გასაკეთებლად ხეს იყენებდნენ რის გამოც ჩვენამდე ამ ხელსაწყოების ძალიან მცირე რიცხვმა მოაღწია.
ამავდროულად ნადირობისთვის განკუთვნილმა იარაღებმა, როგორიცაა შუბები, ისრები და ცულები, ჩვენამდე დიდი რაოდენობით მოაღწია და ამიტომაც დამკვიდრდა აზრი რომ პირველი გამომგენებლები მამაკაცები იყვნენ.
ეს იყო ადგილი, სადაც ჰომოსექსუალიზმი და პროსტიტუცია ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი იყო, ხოლო სიყვარულით ქორწინება ფაქტობრივად არ არსებობდა.
ამ თეორიის მიხედვით ლოგიკურად ქალები შექმნიდნენ კალენდარს, რადგან ისინი დაინახავდნენ თავისი მენსტურაციული ციკლისა და მთვარის ფაზების ციკლს შორის კავშირს.
ამ პერიოდში ქალებმა მიაღწიეს თავიანთ უდიდეს სოციალურ და პოლიტიკურ ძალას და ამავდროულად, მსოფლიოს ერთ-ერთმა უძლიერესმა მილიტარულმა ძალამ აშშ-მა განახორციელა ისტორიაში უდიდესი გენდერების საბრძოლო ინტეგრაცია.
პრეისტორიულ ეპოქაში ქალებს დიდი როლი ჰქონდათ როგორც ეკონომიკურ ისე სოციალურ სფეროებში, ისინი მიჩნეულები იყვნენ თანასწორობას და ნეოლითის დროს მიაღწიეს საუკეთესო მდგომარეობას სოციალურ იერარქიაში, თუმცა პირველი ცივილიზაციების წარმოქმნის პარალერულად, მათი როლი ეკონომიკაში და შესაბამისად უფლებები და სოციალური სტატუსიც დაკნინდა.
ძუძუს მწოვი ბავშვი იწვევს ნერვულ გზავნილებს დედაში, მკერდიდან ტვინში, რის შედეგადაც იწეყება პროლაქტინისა და ოქსიტოცინის გამომუშავება, რომლებიც, თავისმხრივ, იწვევენ რძის გამოშვებას.
ბავშვები ლაპარაკს უპირველესად დედებისგან სწავლობდნენ, მათ მამებთან კონტაქტი შედარებით შეზღუდული იყო რადგან ისინი მონაწილეობდნენ ნადირობაში, რიტუალურ პროცესებსა და ტომის სხვა აქტვივობებში.
ხშირად ქალები ფიზუკურად არ არიან იმდენად დიდები და ძლიერები, რათა იბრძოლონ ომის მძიმე პირობებში, ატარონ მძიმე საბრძოლო აღჭურვილობა და დაჭრილი ჯარისკაცები გამოიყვანონ ბრძოლის ველიდან.
ესაზღვრება ლესოთოს , ასევე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის პროვინციებს: კვაზულუ-ნატალს , აღმოსავლეთ კაპლანდს , ჩრდილოეთ კაპლანდს , ჩრდილო-დასავლეთ პროვინციას , გაუტენგს და მპუმალანგას .
ტერიტორიის საზღვრები მთლიანად ემთხვევა ძველი პროვინციის — ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფოს საზღვრებს, ხოლო ახალი დასახელება — ძველის გავრცელებული შემოკლებული დასახელებაა.
ეთნიკური ჯგუფების მხრივ პროვინციის მოსახლეობის 48,8 %-ს შეადგენენ ფერადკანიანები, 32,9 %-ს – შავკანიანები და 15,7 % – თეთრკანიანები, მოსახლეობის 1,0 % – აზიელია.
ქრისტიანები შეადგენენ პროვინციის მთლიანი მოსახლეობის 81,8 %-ს; მუსლიმები – 6,5 %-ს; ებრაელები – 0,4 %-ს; ინდუსები – 0,2 %-ს; მოსახლეობის დაახლოებით 9 % საკუთარ თავს არც ერთ რელიგიას არ მიაკუთვნებს.
დაუსახლებელი პრინც-ედუარდის კუნძულები შედიან პროვინციის შემადგენლობაში და მდებარეობენ ქალაქ პორტ-ელიზაბეთიდან დაახლოებით 1,7 ათასი კმ-ით სამხრეთით, ინდოეთის ოკეანეში.
დასავლეთი კაპლანდის პროვინცია იყოფა 1 საქალაქო ოლქად და 5 სასოფლო ოლქად, რომლებიც იყოფიან ადგილობრივ მუნიციპალიტეტებად, რომელთა ჯამური რაოდენობაა 24.
ზეპირი ტრადიციის თანახმად, მათ კარგი დამოკიდებულება ჰქონდათ თავიანთ არავაკზე მოსაუბრე მეზობელ ლოკონოსთან, თუმცა არა კარიბზე მოსაუბრე კარინასთან ან მუსიმოტუმასთან, რომლებისაც დღესაც ეშინიათ.
კოლონიზაციის ეპოქის დასაწყისიდან ყველასთვის, იქნებოდა ეს მკვლევარი, მისიონერი თუ მეცნიერი - რიო ორინოკო იყო მთავარი შესასვლელი ელდორადოს მიწებისკენ, რომელიც, სავარაუდოდ, ზემოთ მდინარის სათავისკენ მდებარეობდა.
ესპანეთის კოლონიების კიდეზე მყოფი ვარაო მუშაობდა და ვაჭრობდა ესპანელებთან და დანიელებთან, მაგრამ მხოლოდ უსაფრთხო დელტის კუნძულებზე, ჭაობიან ადგილებში განთავსებული დასახლებებიდან, სადაც მორიჩე პალმის გულის მოხმარებით ცხოვრობდნენ.
1922 წელს კაპუცინების ორდენსა და ვენესუელის მთავრობას შორის დადებული ხელშეკრულების შემდეგ ორინოკოს დელტაში ესპანელი მისიონერები გამოჩნდნენ და 1925 წელს „არაგუაიმუჯოს ზეციური მწყემსი ქალის“ მისია დააარსეს და პირველებმა იღვაწეს ვარაოს ცენტრალური ნაწილებისკენ შესაღწევად.
ამასობაში რიო საკობანოდან წარმომავალმა მომთაბარე ვარაომ, რომლის წარმომადგენლები რიო გრანდეს სამხრეთით ლონოკოს ენათესავებოდნენ, იქიდან ახალი ჭაობიან დელტაში გასაზრდელად გამოსადეგი კულტიგენი, ტაროსმაგვარი „ჩინური“ ოკუმო ანუ ურე შემოიტანა.
ამან გაათავისუფლა ვარაო პალმის გულსა და ჭაობზე დამოკიდებულებისგან და საშუალება მისცა, დელტაში უფრო გაშლილ ტერიტორიაზე გამავალი მდინარის შენაკადებისკენ გადასახლებულიყვნენ.
ამან აგრეთვე იაფ მუშახელად აქცია როგორც ახლად შექმნილი ხეტ-ტყის სახერხი და პატარა პალმების საშენი საწარმოებისთვის, ისევე ბრინჯის მოყვანის საქმიანობებისთვის.
ამას შემდეგი გამოყენება აქვს: როდესაც ადამიანი კვდება, მცენარეებისგან მაშინვე მზადდება სასმელი, რომელიც სპეციალურ ნავში უნდა განთავსდეს, მაგრამ დაკრძალვის რიტუალის მიმდინარეობისას სასმელისთვის განკუთვნილი ნავი რამდენიმე დღის შემდეგ ჩნდება, კონკრეტულად კი, იმ წესის აღსრულების შემდეგ, რომლის მიხედვითაც, ცოლს თმას ჭრიან და ამავდროულად კაცის კუთვნილებებს მარხავენ.
რიტუალების თანახმად, აუცილებელია დაკრძალვის ცერემონიისას ყველა დამსწრესთვის საკმარისი სასმელი იყოს, რომელიც გარდაცვლილის კუთვნილ მიწებზე მოკრეფილი მანიოკისგან მზადდება.
ამიტომ ფესტივალი შეიძლება გადაიდოს მანამ, სანამ მიცვალებულის მიერ დათესილი მანეჰოტი არ გაიზრდება ისე, რომ ფესტივალის ყველა სტუმარს ეყოს სასმელისთვის.
მეუღლის გარდაცვალების შემთხვევაში, არსებობს წესი, რომლის მიხედვითაც, ფესტივალის მიმდინარეობის პროცესში, გარდაცვლილის ქვრივი იღებს თანხმობას ხელახლა დაწორწინების შესახებ.
მაგალითად, ვანის მდინარის რეგიონში ფესტივალიდან დაახლოებით ერთი კვირის შემდეგ ერთ-ერთ სახლში საცეკვაო წარმოდგენა იმართება, რომელსაც მხოლოდ კაცები ესწრებიან, რითაც პატივს მიაგებენ გარდაცვლილს.
ოჯახის საცხოვრებელი მატრილოკალურია და ახალი სიძე თავისი სიდედრის სახლში გადადის, რომელიც, როგორც წესი, თავდაპირველ საცხოვრებელთან მაქსიმალურად ახლოსაა განთავსებული.
ქორწინებისას კაცი იღებს ვალდებულებას, რომ იზრუნოს არა მხოლოდ საკუთარ ცოლ-შვილზე, არამედ შეასრულოს გარკვეული მოვალეობები მთელი სახლობის წინაშე.
მაღალი სტატუსის მქონე საცხოვრებელი ერთეულის თავმა შეიძლება შეირთოს მეორე ცოლი, რომელიც მისი მთავარი ცოლის ასისტენტი იქნება, როგორც წესი, ატეკორო მისი ძმისშვილი ხდება.
მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში კათოლიციზმმა და ორინიკოს დასავლეთ დელტის ტერიტორიებზე ევანგელურმა ქრისტიანობამაც ვარაოს რელიგიურ წარმოდგენებში შეაღწია, ადგილობრივი მოსახლეობის დიდი ნაწილი ინარჩუნებს ტრადიციულ რწმენასა და ღირებულებებს.
ვარაოს ხალხს აქვს საკმაოდ კომპლექსური კოსმოლოგია და სჯერა, რომ ადამიანი ვალდებულია, თავისი როლი შეასრულოს მოკვდავთა და ზებუნებრივთა ურთიერთობაში.
მიუხედავად იმისა, რომ ვარაოთათვის არ არსებობს მიწის საკუთრების კონცეფცია, ვარაოს ჯგუფის თავი ვალდებულია, რომ დაემორჩილოს ადგილობრივ კობენაჰოროს.
ასევე დიდი მნიშვნელობა ენიჭება იმას, თუ რამდენად ხმაურიან მისალმებას დაიმსახურებენ ისინი რიტუალური ცეკვების დროს, როგორებიცაა მორიჩეს რიტუალის დროს ან ნაყოფიერების რიტუალის დროს .
ვარაოს მოსახლეობის ნახევარზე მეტი მანგროს ტყეებისა და მორიჩე პალმების ჭაობების სანაპირო ზოლზე ცხოვრობს, დაახლოებით 80 კილომეტრ სიღრმეზე, ცენტრალურ დელტაში რიო მაროსასა და რიო გრანდე დელ ორინოკოს სამხრეთით, რიო ამაკუროს შორის 200 კმ სიგრძის ზღვის სანაპიროსთან.
მაისის მიდამოებში წვიმიანობის პერიოდის შემოტევის შემდეგ, ორინოკოს ყოველწლიური წყალდიდობა პიკს აღწევს აგვისტოსა და სექტემბერში და მიმდებარე პარიის ყურეს ტრინიდადის კუნძულამდე იმდენად ავსებს მტკნარი წყლით, რომ კოლუმბს ეგონა, თითქოს დიდ კონტინენტზე მოხვდა, როდესაც იქ ფეხი პირველად დაადგა, თავისი მესამე ექსპედიციის დროს, 1498 წლის აგვისტოში.
სასაფლაოზე ორი სახის საფლავის ნახვა შეიძლება: ერთი არის პირველადი, სადაც ტალახითა და მცენარეებით დაფარული კუბო მიწიდან 80 სანტიმეტრით ზევით არის ამოწეული, ორ ბოძზე დამგარი, და მეორადი საფლავი მიწის ქვეშ, რომელიც გარდაცვლილის ამოთხრისას ხელახლა კეთდება.
ტრადიციული სოფლების მოსახლეობა შეიძლება იყოს სხვადასხვა ზომის, დაწყებული 25-კაციანი გაფართოებული ოჯახიდან დამთავრებული მჭიდროდ შეკავშირებული ოჯახების 250-კაციანი ჯგუფით.
აკულტურიზებული მკვიდრი ამერიკელები შეიძლება ცხოვროდნენ ხე-ტყის მხერხავი და პალმების საწარმოების მახლობლად, მეოცე საუკუნის უკანასკნელ ათწლეულებამდე კი დასახლებების უმეტესობა მორიჩე პალმების კორომებში სახლობდნენ, სადაც ვარაოს პატარა 3 მეტრი სიგრძე-სიგანის მორიჩეს ფოთლებით გადახურული და ამავე პალმის ღეროებისგან გაკეთებული იატაკის მქონე ქოხები ჰქონდათ.
ისინი წარმოადგენენ 8 მეტრი სიგანისა და 12 მეტრი სიგრძის მჭიდროდ განლაგებულ სახლებს, რომლებსაც რამდენიმე პატარა სამზარეულო და ტრადიციულ დასახლებებში „მენსტრუაციის ქოხები“, საცეკვაო მოედნები და ორსართულიანი სარიტუალო ნაგებობები ჰქონდათ.
ვარაოს სახლები ორი დამოუკიდებელი ნაწილისგან შედგებიან: იტაკისგან, რომელიც წყალს ზემოთ, ჩოფეხებზე გადებული და მანაკა პალმის ღეროებით დაფარული ხიდებივითაა და ტემიჩე პალმის ფოთლებით გადახურული სახურავისგან.
ბავშვები, რომელთაც რელიგიური პრაქტიკოსობა, მაგალითად შამანობა სურთ და ისინი, ვინც პროფესიონალი ნავთმშენებლებობისკენ მიისწრაფვიან გადიან სპეციალურ სწავლებებს.
თუ ოჯახს ამის შესაძლებლობა აქვს მამა მას საკუთარ ქვაბს ჰყიდულობს, რომლის გამოყენებითაც იგი საკვების გარდა მცენარეული წამლების დამზადებასაც სწავლობს.
ბავშვის ცხოვრებაში მნიშვნელოვან მომენტად ითვლება ოთხი წლის ასაკი, ვარაოს ხალხს სჯერა, რომ ამ პერიოდში ეხსნებათ ბავშვებს ცნობიერება და ამ ასაკიდან ითვლებიან ისინი სრულფასოვან ადამიანებად.
წყალზე განლაგებული მართკუთხედი ფორმის საცხოვრებელი ტიპურია მდინარის დელტისთვის, ხოლო აღმოსავლეთისკენ კი მართკუთხედის ფორმის ქოხები ყველანაირი ხიმინჯის გარეშე შენდიბა პირდაპირ მიწაზე.
გუმილას მოღვაწეობისას ვარაუ თავიანთ სახლებსა და მათ შორის დამაკავშირებელ გზებს აშენებდნენ ჩვეულებრივ პლატფორმებზე, რომლებსაც აკავებდნენ ბოძები.
მე-19 საუკუნეში ჰილჰაუსმა აღწერა სოფელი, სავარაუდოდ პატარა, რომელშიც სახლის პლატფორმები შენდებოდა მაურიტია პალმების ღეროებზე, პლატფორმის ფილების არაბუნებრივი განაწილებით.
მიუხედავად იმისა, რომ გუმილას დროს დელტას დასახლებები სავარაუდოდ დიდები იყო, დღესდღეობით აღმოსავლეთისკენ საკმაოდ პატარა დასახლებება, რომლების 6-8 ოჯახისგან შედგებიან.
1980-იანი წლების შეფასებებით, ვარაოს მთელი მოსახლეობა 22 ათასს შეადგენდა, რომლიდანაც, ვენესუელის ადგილობრივ მკვიდრთა 1982 წლის აღწერით, 19 573 ცხოვრობდა ვენესუელაში, ხოლო 17 654 — დელტა ამაკუროს ფედერალურ ტერიტორიაზე, სადაც ისინი მოსახლეობის დაახლოებით მესამედს წარმოადგენდნენ.
მიუხედავად იმისა, რომ ადგილობრივები ქვეყნის მოსახლეობის ერთ პროცენტზე ნაკლებს შეადგენენ, ისინი სახელმწიფო ტერიტორიის ერთ მესამედზე მეტს იკავებენ, ძირითადად, სტრატეგიულ სასაზღვრო ნაწილებში.
კოლონიზაციის ეპოქისა და მეოცე საუკინის დროს, თანამედროვე შეფასებებით, 8 000 ინდივიდით გადარჩენილი ვარაოს მოსახლეობა დაახლოებით სამჯერ გაიზარდა, რისი სავარაუდო მიზეზიც ინფექციური და ნაწლავური დაავადებების მკურნალობის გაუმჯობესებაა.
ძაღლების დახმარებით დაჭერილი ცხოველის ხორცი განსაკუთრებით აკრძალულია, რადგან თუ ქალები შეჭამენ ამ ხორცს, ძაღლები ნადირობისთვის ვეღარ გამოდგებიან.
როდესაც ვარაოს დასახლების მთავრის სიკვდილის წლისთავი მოდის, შამანი საფლავის ზემოდან სულს უბერავს ჰორიზონტის იმ მხარის მიმართულებით, რომლის ბოროტმა სულმაც გამოიწვია სიკვდილი.
ბავშვის დაბადების შემდეგ მამა განმარტოვდება და ცოტა ხნით თავს იკავებს ირმის ხორცის ჭამისგან, სხვადასხვა სავაჭრო აქტოვობებისა და მის ცოლთან ან სხვა ქალთან სქესობრივი კავშირისგან.
ის თავდაპირველად ყოფილი ადგილსამყოფელის არეალში დაძრწის, მაგრამ საბოლოოდ, იმის მიხედვით, თუ რა მაგიურ-რელიგიურ საქმიანობას ეწეოდა ცხოვრებაში, ჩასახლდება რომელიმე უმაღლესი შამანის კანობოში - წმინდა ქვაში.
გარკვეულ დასახლებებში არსებობს ტრადიცია სიკვდილის შემდეგ ოჯახის მიერ სხვა ტეროტორიაზე გადასახლების, რადგან მათ სწამთ, რომ მიცვალებული სული ამ ტერიტორიაზე იქნება და ხშირად შეაშინებს ოჯახის წევრებს.
ისინი გადასახლდებიან სხვა ტეროტორაზე, სადაც საცხოვრებლის მშენებლობა უკვე დაწყებული ჰქონდათ, როდესაც ადამიანი დააავადდა და სიკვდილს მოუახლოვდა.
დასავლურმა მედიცინამ, რომელიც ბოლო რამდენიმე ათწლეულია, გავრცელდა ვარაოს კულტურაში, შეძლო ადგილობრივი მოსახლეობის იმუნიზება მრავალი ეპიდემიური დაავადებების წინააღმდეგ.
ამან ვარაოს დაანახა ზებუნებრივი არსებების და ღმერთების უძლურება თანამედროვე მედიცინასთან შედარებით და ხშირად ისინი აღარ გრძნობენ თავს ვალდებულად შეასრულონ თავიანთი წილი ღმერთებთან ურთიერთობისას, როგორიც მათი მოვლა და მომარაგებაა შესაწირავითა და საკვებით.
ასევე ცნობილია, რომ ვარაოს ერთ-ერთ დასახლებაში ადგილობრივებმა მათი ერთ-ერთი მთავარი ღმერთი უკაცრიელ კუნძულზე მიატოვეს (სავარაუდოდ იგულისხმება, რომ კუნძულზე დატოვეს ამ სულის აღმნშვნელი კანობო.).
გუარანაო“ ეთნონიმის ესპანური ვერსიაა, ხოლო „ტიუიტიუა“ ოტომაკი ადგილობრივი ამერიკელების შერქმეული სახელია, რაც ზუმფარას ქაღალდის სახეობისგან, „," მომდინარეობს; ის მითოლოგიურად ვარაოსთან იყო დაკავშირებული.
დიდი ხნის განმავლობაში სამეცნიერო წრეებში ითვლებოდა, რომ მათი ენა განეკუთვნებოდა დამოუკიდებელ ენობრივ ჯგუფს, რადგან არ დგინდებოდა კავშირი მასსა და სამხრეთ ამერიკის სხვა ენებს შორის.
განსაკუთრებით გავრცელებულია ჩესტმირ ლოკოტკას თეორია, იგი ვარაოს ენას დამოუკიდებელ პალეო-ამერიკულ ოჯახად მიიჩნევს და გამოყოფს შემდეგ დიალექტებს: გუანოკო, ჩაგუანი და მარიუსა.
დროთა განმავლობაში მოხუცებული წყვილის გარშემო არსებული სახლობა ფართოვდება, ხშირად ოთხ თაობამდე ადის და მოიცავს მათ დაუქორწინებელ შვილებს, ქალიშვილებსა და ქმრებს თავიანთი ოჯახებითურთ.
აღსანიშნავია, რომ ისინი დაკრძალვის არც ერთ წესად არ განიხილავენ გარდაცვლილის სხეულის დაწვას და მათში კრემაციის არც ერთი შემთხვევა აქამდე აქ არ დაფიქსირებულა.
მათი ქვეშემრდომები მატერიალიზდებიან წმინდა ქვებად - კანოჰოტუმა , რომლებსაც ინახავენ სარიტუალო ქოხებში - კანობო-ჰანოკო და უვლიან გამოცდილი ვისირატუ შამანები.
ზოგ შემთხვევაში კუბო მზადდება ხის ჩაღრმავებული მორისგან ან კანოესგან, რომელიც თავსდება მიწაში ჩარჭობილ განშტოებულ ჯოხებზე ქოხის ახლოს ან რომელიმე მიტოვებულ ქოხში.
გაურკვეველია, დამარხვის ეს მეთოდი მეთაურებისთვის, შამანებისთვისა და სხვა მნიშვნელვოანი პიროვნებებისთვისაა, თუ გამოიყენება წყალდიდობების დროს, როდესაც გვამის მიწაში დაწვა რთული იქნებოდა.
არსებობს სხვა წეს-ჩვეულებაც, რომლის მიხედვითაც, თოკით კიდებენ სხეულს მდინარეში მანამ, სანამ თევზები არ გაასუფთავებენ და მხოლოდ ჩონჩხს არ დატოვებენ.
რაც შეეხება სასამართლო სისტემას, სამართლებრივ დავებს და უთანხმოებს საზოგადოებაში აგვარებენ ამონიკატას გამოძახებით, ან იწვევენ უხუცესთა კრებას, რომელიც აანალიზებს საქმეს და იღებს გადაწყვეტილებას, ეს პროცესი შეიძლება რამდენიმე საათიდან რამდენიმე დღემდე გაგრძელდეს.
მათ მოვალეობაშივე შედის გადაწყვეტილების მიღება საზოგადოებისთვის მნიშვნელოვან საკითხებზე, როგორებიცაა: სასიცოცხლო სტრატეგიები, მგზავრობა და სხვადასხვა სამართლებლივ საკითხთა მოგვარება ეროვნულ ინსტიტუტებთან თუ ხელისუფლების წარმომადგენლებთან.
შამანმა ინიციაციის ცერემონიის დროს რანდენიმე დღე უნდა იშიმშილოს და შემდეგ დალიოს თამბაქოს წვენის დიდი რაოდენობა, რაც მას სასიკვდილო მდგომარეობაში აგდებს.
შამანებს კი , განსაკუთრებით ჰოაროტუ შამანებს, ხელისუფლებისგან განსხვავებით დიდი ძალაუფლება აქვთ, ისინი დიდ გავლენას ახდენენ მოსახლლეობაზე ჯადოქრობისა და ზებუნებრივი არსებების შიშის ჩანერგვით.
შამანები მუდამ ატარებენ სპეციალურ კალათას, რომელშიც აქვთ საცერემონიო სკამი , ადამიანის ფორმას მიმსგავსებული ფიგურა, სარიტუალო ინსტრუმენტები და კვარცის კრისტალები.
ოთხი წელი არ არის ერთადერთი მნიშვნელოვანი ასაკი, ვარაოს კულტურაში ვხვდებით სპეციალურ ცერემონიებს, რომელიც ადამიანის განვითარების ერთი ფაზიდან მეორეში გადასვლის აღსანიშნავია.
კრევოს მიხედვით, ვარაოს ტომში, ორინოკოს მთავარი განშტოების სათავის მახლობლად არის ტრადიცია, თუ გარდაცვლილი ქალია, ქვრივი მამაკაცი წევს მეუღლის სხეულის წინ, ტირის და მღერის ლირიკულ სიმღერებს და მასთან ერთად იმავეს აკეთებს ყველა მამაკაცი, ვისაც ამ გარდაცვლილ ქალთან რაიმე კავშირი ჰქონია.
მიუხედავად იმისა, რომ ვარაოს ხალხის გავრცელების არეალი საკმაოდ დიდ მასშტაბებს მოიცავს და საზოგადოება ასობით პატარა ჯგუფებადაა დაყოფილი, ყველა ვარაო ერთსა და იმავე ენაზე საუბრობს.
2007 წლის 29 ივნისს, ესპანელმა მკვლევარებმა, რომლებიც მუშაობდნენ , ატაპუერკის მთების მიდამოებში, განაცხადეს, რომ აღმოაჩინეს 1.2–1.1 მილიონი წლის მოლარი.
უფრო ღრმა ფენების გამოკვლევა ჯერჯერობით შეუძლებელია, მაგრამ მეცნიერების ვარაუდით მათში ჰომო ანტესესორის წინამორბედთა ნარჩენები უნდა არსებობდეს.
საუკუთესო მდგომარეობაში შემორჩენილი იყო ზედა ყბისა და წინა ფრონტის ძვლები, რომელიც 10–11 წლის ასაკში გარდაცვლილ ჰომო ანტესესორს ეკუთვნოდა.
არქეოლოგებმა ეუდარდ კარბონელმა და პალეოანთროპოლოგმა ჟუან ლუის ფერარამ ჰომო ანტესესორის ნეშთი „დიდი დაბლობის“ ტერიტორიაზე აღმოაჩინეს ესპანეთში.
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1992–1995 იყო სახელმწიფო საგადახადო ინსპექციის სამსახურის უფროსის პირველი მოადგილე და თბილისის ისნის რაიონის სახელმწიფო საგადახადო ინსპექციის უფროსი.
თამაზ მეჭიაური (დ. 1 დეკემბერი, 1954, ჟებოტა, თიანეთის რაიონი, საქართველოს სსრ — გ. 15 თებერვალი, 2022) — ქართველი პოლიტიკოსი, ინჟინერი და ეკონომისტი.
ჩრდილოელების მთელი ისტორიის განმავლობაში ტემერია არა მხოლოდ კარგ მოკავშირეს, არამედ კულტურის განვითარების უდიდეს კერას წარმოადგენდა (მაგალითად ტემერიაში მთელი ჩრდილოეთის მასშტაბით საუკეთესო ლუდს ხარშავენ).
მაგრამ ეს არ ნიშნავს რომ მას ყოველთვის მშვიდობიანი ურთიერთობა აქვს მეზობელ სახელმწიფოებთან, მაგალითად პონტარის ველის გამო ტემერია საუკუნეების განმავლობაში მტრობს კაედვენს, რედანიასა და აედირნს.
ადამიანებისა და არაადამიანური რასების დაპირისპირებამ პიკს მეფე ფოლტესტის მმართველობისას ვიზიმის შტურმის დროს მიაღწია, ცეცხლოვანი ვარდის რაინდებისა და ელფების ბრძოლის შემდეგ.
რადავიდ -ს მამის, მეფე ვეზემირის მკვლელობის შემდეგ სამეფოში დროებით ორთა ფარული მმართველობა დამყარდა, რომელსაც სათავეში რედანიის დაზვერვის უფროსი, სიგიზმუნდ დიიქსტრა და ჯადოქარი ფილიპა ეილჰარტი, გრძნეულთა ორდენის მეთაური, ედგნენ.
მთავარი როლი ლიგაში უკავია კოვირს — „ვაჭრობის ღმერთს ჩრდილოეთში“, მაგრამ ლიგაში მოქმედებს კანონი, რომლის მიხედვითაც ყოველწლიურად მეთაურად სხვა წევრ ქვეყანას ირჩევენ.
ყველა სავაჭრო რესურსი რედანიაში კოვირის გავლით ხვდებოდა, საგრაფოს ბირჟები მდიდრდებოდა, ვალუტა ძვირდებოდა, ინფრასტრუქტურა კი ვითარდებოდა.
ასეთი მდგომარეობით უკმაყოფილო რადავიდ -მ რამდენიმე სადამსჯელო ექსპედიცია გაგზავნა კოვირში, მაგრამ მაღალ საფასურად დაქირავებულმა ჯარებმა შეძლეს კოვირის დაცვა.
დიდებულების ერთი ნაწილის აზრით მეფე ნედამირის ვაჟი, მერვინ უნდა გამხდარიყო , მეორე ნაწილს კი მიაჩნდა, რომ სამეფო ტახტი ეკუთვნოდა ნედამირის ქალიშვილს დეიდრას .
ზავის დადების შემდეგ ოფიციალურად ცინტრის ტახტი ცირილა ფიონა ელენ რიანონმა დაიკავა („სწორედ ის იყო ლომის ბოკვერი ცინტრიდან“, წინასწარმეტყველებაში ნახსენები ბავშვი).
სერია „მხედვარი“ „პოსტმოდერნულ“ ფენტეზის მიეკუთვნება — მიმართულებას, რომელიც უხვევს „ეპიკური ფენტეზის“ კანონებისგან და უფრო მკაცრ რეალობას გვიჩვენებს.
მაგრამ პერსონაჟების აზრები, მათი ფსიქოლოგია, მოტივაცია ხშირად განგებ ეწინააღმდეგება იმ გარემოებას, რომელშიც ისინი ავტორის ჩანაფიქრით არიან მოთავსებულნი, და უფრო ჩვენს თანამედროვეებს შეესაბამებიან.
ნაწარმოებების მიხედვით გადაიღეს სერიალი, შეიქმნა სამი ვიდეო თამაში („მხედვარი“, „მხედვარი 2: მეფეთა მკვლელები“ და „მხედვარი 3: ველური ნადირობა“), დაიწერა და დაიდგა როკ-ოპერა, ხოლო პოლონეთში გამოიცემოდა კომიქსები გერალტისა და ნაწარმოებების სხვა გმირების თავგადასავალთა შესახებ.
კაინგორნი დაფარულია უზარმაზარი მთებით რომელთა შორისაც პატარა მდინარე ბრაა მიედინება, ხოლო მალეორი კი ტყეების, მდინარეებისა და მინდვრების სიხშირით გამოირჩევა.
ცირი სამი უდიდესი ძალის ინტერესების გადაკვეთას წარმოადგენს (ნილფგაარდის იმპერატორი, ჯადოქარი ვილგეფორცი, გრძნეულთა ორდენი), რადგანაც წინასწარმეტყველების მიხედვით სწორედ მისმა შთამომავალმა უნდა გადაწყვიტოს სამყაროს ბედი.
ნაწარმოებში წარმოდგენილი რასები : ელფები, ჯუჯები, გარეგნულად ფენტეზის ყველა კანონს ემორჩილებიან, მაგრამ მათი სახეები შევსებულია ჟანრისთვის არადამახასიათებელი ელემენტებით.
მაგალითად, ელფები ფენტეზიში ტრადიციულად წარმოჩენილნი არიან როგორც ბრძენნი და კეთილისმყოფელნი, მაგრამ საპკოვსკი წარმოგვიდგენს მათ — უძველეს, პრაქტიკულად გამრავლების შესაძლებლობადაკარგულ და ამის გამო გადაშენების პირას მყოფ, ამპარტავან და საკუთარ თავზე შეყვარებულ რასად.
შესაძლებელია გამოგონილი კონტინენტის ოთხ რეგიონად დაყოფა: ჩრდილოეთის სამეფოები : აედირნი, სიდარისი, ცინტრა, კაედვენი, კერაკი, კოვირი და პოვისი, ლირია და რივია, რედანია, ტემერეა, ვერდენი და რამდენიმე საჰერცოგო და სამთავრო როგორებიცაა ბრემერვურდი და ელანდერი.
მხედვარის“ სამყაროში მრავალი ფრაქცია მოქმედებს: ხალხები, რასები, სახელმწიფოები, ორგანიზაციები, საიდუმლო საზოგადოებები, რომლებიც ხშირად საკუთარი ანგარებიანი ინტერესებისთვის იბრძვიან.
მაგრამ სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ მეფე ერვილმა ტახტი შვილის, კისტრინის, სასარგებლოდ დათმო, რომელიც ჩრდილოეთის კოალიციის მხარეს გადავიდა.
იმპერიის ტექნოლოგიები და პოლიტიკური სისტემა ბევრად უსწრებს ჩრდილოეთისას (რომ არა იმპერატორი ემგირ ვარ ემრეისი, იმპერიაში კონსტიტუციური მონარქია დამყარდებოდა).
ნილფგაარდი აქტიურ დაპყრობით პოლიტიკას ეწევა, ორჯერ მოეწყო საომარი კამპანია ჩრდილოეთში, მაგრამ მათმა გაერთიანებულმა არმიამ ორჯერვე დაამარცხა იმპერია .
საპკოვსკის განცხადებით მათი უმეტესება საკმაოდ კარგადაა რეალიზებული და ნაწარმოებზე მუშაობისას ჩეხი მთარგმნელის, სტანისლავ კომარეკის ვერსიას ეყრდნობა.
ასწლეულების განმავლობაში იმპერიას ემრეისების საგვარეულო მართავდა, მაგრამ მათი ბოლო წარმომადგენელი კონსტიტუციურ მონარქიაზე მეოცნებე არისტოკრატიამ ჩამოაგდო სამეფო ტახტიდან.
მას შემდეგ კი რაც ტახტი ემგირ ვარ ემრეისმა ჯადოქარი ვილგეფორცის დახმარებით დაიბრუნა დიდებულებს კონსტიტუციური მონარქიის იდეის სრულად დავიწყება მოუწიათ.
ადგილობრივი მოსახლეობა იძულებულია განიცადოს ასიმილაცია, შეეგუოს რეზერვაციებს და გეტოებს, წინააღმდეგ შემთხვევაში განიდევნებიან მთებსა და საცხოვრებლად უვარგის ადგილებზე.
მასაც, როგორც ყველა სხვა მხედვარს, ბავშვობაში გადატანილი მრავალმხრივი მუტაციების მეშვეობით განუვითარდა შესაძლებლობები: ძალა, რეაქცია, დაჩქარებული მეტაბოლიზმი.
მიუხედავად იმისა რომ ნილფგაარდელები პატივს სცემენ თავიანთ ელფ წინაპრებს, ეს სრულებით არ მიაჩნიათ ელფების უფლებების დასაცავად ომის წამოწყების მიზეზად.
ხოლო მოთხრობებს „დაუბრუნებელი გზა“ და „რაღაც მთავრდება, რაღაც იწყება“ სერიასთან პირდაპირი კავშირი არ გააჩნია, მაგრამ მოქმედება იმავე სამყაროში ხდება.
დრუიდები, რომლებიც დამოუკიდებლობის შენარჩუნებას შეეცადნენ იმპერიის უსაფრთხოების სამსახურმა ძირფესვიანად გაანადგურა, ეს კი კარგი მაგალითი აღმოჩნდა დანარჩენებისთვის.
მეფის სიკვდილის შემდეგ კოვირს სათავეში დედოფალი ზულეიკა ჩაუდგა, სახელმწიფოს მართვაში მას ჯადოქარი შეალა დე ტანსერვილი ეხმარებოდა, რომელიც შემდგომში კოვირისა და მთელი ჰენგფორსის ლიგის დაუძინებელი მტრის, კაედვენის მხარეზე გადავიდა.
მხედვარის მოტივებზე შექმნილი თამაშები მეტად წარმატებული აღმოჩნდა კომერციულად, 2018 წლის მარტის მონაცემით, ვიდეო თამაშების სერიის საერთო გაყიდვები 33 მილიონ ეგზემპლარს აღემატება.
შემოკლებული სახელი „ “-სა, იმისთვის რომ მითითებული ყოფილიყო დირექტორისა და დამფუძნებლის სახელი იანგ ჰიუნ-სუკი, ის დაარსდა, როგორც ჩამწერი სტუდია, მაგრამ კომპანია ასევე მართავდა ტალანტების სააგენტოს, ტანაცმლის ხაზს, კოსმეტიკურ ბრენდებს, საკონცერტო კომპანიას, ღონისძიებების ორგანიზატორებს და სხვა შვილობილ საწარმოებს.
წინათ ჰიპ-ჰოპის მთავარი ჯგუფი იყო 1, ახლა კი ისეთი არტისტების როგორებიც არიან , და 21 საერთაშორისო აღიარება მოიპოვეს კეი-პოპ სამყაროდან, ასევე მსახიობები კანგ დონგ-ვონ, ჩა სეუნგ-ვონ და ლი ჯონგ-სუკ დიდი პოპულარობეით სარგებლობენ არა მარტო კორეაში, არამედ მთელ მსოფლიოში.
მათი უკანასკნელი მთავარსარდალი, ტეკუნ უმანი ალვარადოსა და მის მოკავშირე ადგილობრივ კაკჩიკელის ხალხს ეპიკურ ბრძოლაში შეება შელახუს ველზე, თანამედროვე ქალაქ კესალტენანგოს სიახლოვეს.
კიჩეს არმია დამარცხდა, განიცადა 10 000-კაციანი დანაკლისი, მათ შორის, დაიღუპა ტეკუნ უმანიც, რომელიც მას შემდეგ კიჩეს ზეპირ გადმოცემებში ლეგენდარულ ფიგურად ცოცხლობს.
აღმოჩენილია კულტურული გაცვლა-გამოცვლის მრავალი გამოვლინება კიჩეს ხალხსა და ცენტრალური მექსიკის სხვა ხალხებს შორის, მაგალითად, ნაუატლმა დიდი გავლენა მოახდინა კიჩეს ენაზე.
კოლუმბამდელ ხანაში, კიჩეს მაღალმთიანი სახელმწიფოები დაკავშირებულია მაიას ცივილიზაციასთან; ძალაუფლებისა და განვითარების პიკს პოსტკლასიკურ პერიოდში მიაღწია.
1604 წელს, სპარსეთის და ოსმალეთის იმპერიებს შორის ომის დროს, სპარსეთის შაჰმა აბას -მა კავკასიაში ტავისი სამფლობელოების შენარჩუნების მიზნით, გამოიყენა გადამწვარი მიწის ტაქტიკა.
თუმცა, მაშინდელი პორტუგალიელი ავტორის ანტონიო დე გუევას ცნობით, მოკლე ხანში აღდგა ქალაქი ერევანი მაგრამ, ამჯერად, ის დასახლებული იქნა მაჰმადიანებით და არა ქრისტიანი სომხებით, რომლებიც შაჰმა სპარსეთის სიღრმეში გადაასახლა.
სამხედრო მოქმედებები განვითარდა ახლადწარმოქმნილ სომხურ სახელმწიფოში ოსმალეთიდან სომხური წარმოშობის ლტოლვილთა მასობრივი გადმოსახლების ფონზე, რომელმაც სომხეთში აზერბაიჯანელთა დევნა გამოიწვია.
განსაკუთრებით გამოირჩეოდნენ მუსულმანური სოფლების განადგურებაში ანდრანიკ ოზანიანი და რუბენ ტერ-მინასიანი, რომლებიც არმენიზაციის პოლიტიკას ახორციელებდნენ აღნიშნულ მიწებზე ოსმალეთიდან დევნილი სომხების ჩასახლებით.
ერევნის გუბერნია წარმოადგენდა სომეხ-თათართა შეჯახების არენას (ცნობილს, თანამედროვეთათვის, როგორც „სომეხ-თათართა ხოცვა-ჟლეტა“.) მრავალთა აზრით, ეს იყო პოვოცირებული რუსეთის ცარიზმის ხელისუფლების მიერ, რომ რუსეთის პირველი რევოლუციიდან ხალხთა მასების ყურადღება გადაეტანა სხვა მიმართულებით.
აზერბაიჯანელებმა რიცხობრივად გადააწარბეს სომხებს გუბერნიის შვიდი ოლქიდან ოთხში და თვით ქალაქ ერევანში, სადაც ისინი შეადგენდნენ მოსახლეობის 49 %-ს, ხოლო სომხები 48 %-ს.