polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1970 წელს დაასრულა ბელორეცკის პედაგოგიური სასწავლებელი, ხოლო 1974 წელს ბაშკირეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.
1987 წლიდან 1992 წლამდე ხელმძღვანელობდა ბაშკირული ენის კათედრას, ხოლო შემდეგ გახდა ბაშკირეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის ბაშკირული ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი.
რადგან კაზანტიპმა არ გაამართლა ორგანიზატორების ქართველმა ნაწილმა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა საქართველოს ტურიზმის ეროვნული ადმინისტრაციის ყოფილი უფროსი გიორგი სიგუა, გადაწყვიტა გაეგრძელებინა ანაკლიის ტერიტორიაზე ელექტრონული მუსიკის ფესტივალის ჩატარება.
ასევე არის ალტერნატივა & ტიპის საცხოვრებლებში ან ანაკლიის საოჯახო სასტუმროებში, რომლებიც ფეხით სავალ დისტანციაზეა ფესტივლის ადგილიდან, ან აირჩიონ დასაბინავებლად ზუგდიდი, რომელიც 25 წუთის სავალ გზაზეა ანაკლიიდან .
ბარბარეს ეკლესიის წინამძღვრად, იგი მასწავლებლობდა კიდეც და 1891 წლის 10 ოქტომბრამდე ყველა საგანს უსასყიდლოდ ასწავლიდა თავის მეუღლესთან — მარიასთან ერთად.
განაგებდა საეკლესიო ნივთების მაღაზიას და ზრუნავდა მის შენობასა და საეკლესიო ნივთების საწყობზე; 1905 წლის ივნისში თავისივე თხოვნით ეგზარქოსმა ალექსიმ დანიშნა თბილისის სამების ტაძრის წინამძღვრად.
დაჯილდოებული იყო ეგზარქოს პალადის მიერ გულითადი შრომისათვის საგვერდულით; 1890 წლის მარტში საავადმყოფოს საეკლესიო-სამრევლო სკოლაში გულითადი მუშაობისათვის გამოეცხადა მადლობა.
ეპისკოპოსი სტეფანე, ერისკაცობაში ვასილ გრიგოლის ძე კარბელაშვილი, დაიბადა 1853 წლის 1 იანვარს გორის მაზრის სოფელ ქვემო ჭალაში მღვდლის ოჯახში.
იგი ჯერ გორის სასულიერო სასწავლებელში სწავლობდა, 1864 წელს ვასილი თავის ძმებთან — ანდროსა და პოლიევქტოსთან ერთად პირველად წარდგა საზოგადოების წინაშე ხალხური სიმღერების რეპერტუარით და ყველას მოწონება დაიმსახურა.
1867 წელს ვასილმა ძმებთან ერთად სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ ჩაირიცხა სასულიერო სემინარიაში, პარალელურად 1879 წლიდან სწავლობდა თბილისის მუსიკალურ სკოლაში.
ვასილ კარბელაშვილმა 1881 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია; 1881 წლის 16 ივნისს დაინიშნა ქართული ენის მასწავლებლად თბილისის ქალთა საეპარქიო სასწავლებელში; 1882 წლის 1 ივლისს დატოვა სამსახური და შევიდა მოსკოვის კონსერვატორიაში, სადაც პროფესორ კოშკინთან ეუფლებოდა სამუსიკო ხელოვნებას.
ბარბარეს ეკლესიის მღვდლად, ამავე დროს ასრულებდა მღვდლის მოვალეობას თბილისის 1 სამხედრო ჰოსპიტალში; 1884–1885 წლებში ასწავლიდა სჯულის კანონს ნავთლუღის სახალხო სასწავლებელში.
სტეფანე (დ. 1 იანვარი, 1853, გორის მაზრა, ქვემო ჭალა — გ. 8 აპრილი, 1936) — ქართველი საეკლესიო და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდანი .
1975–1982 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 41 შეხვედრა ჩაატარა და 5 ბურთი გააიტანა, რომლის მაისურით პირველად 1975 წლის 20 ივნისს, ბოლივიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ კორნელიო საავედრას თასზე გამართულ შეხვედრაში გამოვიდა მინდორზე.
არგენტინელებმა თამაში ასეთი შემადგენლობით დაიწყეს: კიროგა, პავონი, ოკანიო, კარდენასი, ასტესიანო, არდილესი, ალდერეტე, ოვიედო, ვილა, ლუის გალვანი და ხოსე დანიელ ვალენსია.
1989 წლიდან ჯერ „როსარიო სენტრალში“ თამაშობს, ხოლო შემდეგ ბოლივიური კლუბის „ხორხე ვილსტერმანის“ წევრი ხდება, სადაც ჩემპიონატის 26 შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას.
სსფა წარმოადგენს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის ოფიციალურ აუთსორს ორგანიზაციას, რომელიც აღიარებს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის, -ს, -ს იურისდიქციას და -ის თამაშის წესებს.
სსფა-ს მიზნებია: ფეხბურთის მასობრიობის გაზრდა; მთელი ქვეყნის მასშტაბით სამოყვარულო საფეხბურთო ლიგების ჩამოყალიბება; ჯანსაღი ცხოვრების წესის დამკვიდრება და პოპულარიზაცია საზოგადოებაში; ნიჭიერი ახალგაზრდა ფეხბურთელების აღმოჩენა; სპორტული ინფრასტრუქტურის აღდგენა; ვეტერანი ფეხბურთელების დაბრუნება ფეხბურთში; დამწყები მწვრთნელებისა და მსაჯების პროფესიული განვითარების ხელშეწყობა; საქართველოს სამოყვარულო საფეხბურთო ეროვნული ნაკრების ფორმირება, რომელიც მონაწილეობას მიიღებს საერთაშორისო ტურნირებსა და -ზე.
საქართველოს სამოყვარულო ფეხბურთის ასოციაციის ორგანიზებით 2015 წლის 20 დეკემბერს გაიმართა დამოუკიდებელი ქართული ფეხბურთის ისტორიაში პირველი ოფიციალური სამოყვარულო საფეხბურთო მატჩი.
სსფას მიერ ორგანიზებულმა საქართველოს ისტორიაში პირველმა სამოყვარულო საფეხბურთო ტურნირმა — „თბილისის თასი“, რომელშიც თბილისის 8 სამოყვარულო საფეხბურთო გუნდმა მიიღო მონაწილეობა, სტარტი აიღო 2016 წლის 20 თებერვალს.
სსფას შემდეგი პროექტი იყო „თბილისის ლიგა“, რომელმაც სტარტი აიღო 2016 წლის 7 მაისს და მონაწილეობა მიიღო თბილისის 16-მა სამოყვარულო საფეხბურთო გუნდმა.
მატჩში, ასევე მონაწილეობა მიიღეს ამპუტანტ ფეხბურთელთა კლუბ „თბილისის“ მოთამაშეებმა, და საქართველოს ქალთა ეროვნული ნაკრების ფეხბურთელებმა ანა ზაქაიძემ და ნათია სხირტლაძემ.
მთავარი ეკლესია თარიღდება - საუკუნეებით, ხოლო მცირე – საუკუნით, თუმცა დიმიტრი ბაქრაძის ცნობით, ალევის ეკლესიის აშენებას, ისევე როგორც ლომისისას, ხალხი დავით აღმაშენებელს მიაწერდა.
ალევის სამების ეკლესია — ადრეული შუა საუკუნეების ქართული ქრისტიანული ტაძარი ახალგორის მუნიციპალიტეტში, კორინთის თემში, სოფელ ზემო ალევიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 5 კმ-ში აღმართული უნაგირა მთის თხემზე, ზღვის დონიდან 2000 მეტრზე.
მოეწყო თავდაპირველი იერსახის მქონე მდგრადი სახურავი — მწვანე კრამიტი, რომლის ფერიც არქეოლოგიური კვლევის შედეგად გამოვლენილი ავთენტური კრამიტის მიხედვით განისაზღვრა.
ეკლესიაში დაცული ძვირფასი ნივთების დიდი ნაწილი საუკუნეში, 1870 წლის შემდეგ დაიტაცეს – ზოგი მათგანი ნახა და აღწერა პლატონ იოსელიანმა, ექვთიმე თაყაიშვილს კი ეს ნივთები აღარ დახვედრია.
მან გამოიკვლია სამყაროს ფართომასშტაბიანი სტრუქტურა და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ გალაქტიკები და მათი გროვები, გალაქტიკების ზეგროვათა ჯგუფში შედიან, რომლებიც ე.
ეინსტომ განავითარა თეორია, ავტომატური და ნახევრად ავტომატური ტელესკოპებით დედამიწის ხელოვნურ თანამგზავრებზე დაკვირვების შესახებ, კერძოდ, მისი იდეა იყო თანამგზავრებზე დასაკვირვებლად ტელესკოპების ოთხღერძოვან სისტემაზე დამაგრება.
იან ეინასტო — ესტონელი ასტროფიზიკოსი, გალაქტიკური და გარეგალაქტიკური ასტრონომიის სპეციალისტი და დაკვირვებადი სამყაროს ფართომასშტაბიანი სტრუქტურის ერთ-ერთი აღმომჩენი.
იგი ფიგურირებს მიცვალებულის კულტთან დაკავშირებულ რიტუალებში, საწესო გრაფიკულ ხელოვნებაში , ნიღბოსნურ დღესასწაულებში, სამკურნალო რიტუალებში; გვაქვს მიმართებები „თხა და ელია“, „თხა და ვენახი“, მითოლოგიური პერსონაჟები: ოჩოპინტრე, ოჩოკოჩი და სხვა.
ჯავახიშვილის ნაშრომიდან ირკვევა, ქართლში მამალ თხას ვაჩინას ან ვაჩილას უწოდებენ, რომელზედაც ელიას მაგივრად, ღვთაების მსგავსად ოსები ლოცულებენ.
მაგალითად ხევსურეთში წვიმის გამოწვევის მიზნით, გვალვის დროს იცოდნენ შიშველი ქალების ცეკვა, ხოლო რაჭაში გონჯაობის დროს — შიშველი გოგონას ტარება სოფელში.
სასურველი ამინდის გამოსაწვევად ეს ქალები ქალ-ქვებთანაც მიდიოდნენ, გადმოაბრუნებდნენ, წყალს გადაასხამდნენ ან წყალში ჩააგდებდნენ და სხვა.
1963-64 წლების სეზონში, „ლას-პალმასი“ გახდა სეგუნდა დივიზიონის ჩემპიონი და აღზევდა პრიმერა დივიზიონში და დააფიქსირა კლუბის საუკეთესო შედეგი ჩემპიონატში.
1990-იანი წლების დასაწყისში „ლას-პალმასი“ ასპარეზობდა სეგუნდა დივიზიონში, მაგრამ ასევე 6 წელი გაატარა სეგუნდა დივიზიონ ბ-ში (ეს იყო ახალი, დონით მესამე ჩემპიონატი, რომელიც შეიქმნა 1977 წელს).
კლუბის ბოლო და ამ დროისთვის უკანასკნელი მონაწილეობა ევროტურირებზე იყო 1977-78 წლების სეზონში, ტუზლის „სლობოდას“ დამარცხების შემდეგ, ასპარეზობას ინგლისურ „იფსვიჩ თაუნთან“ გამოეთიშნენ.
1971-72 წლების სეზონში ფრანგმა მწვრთნელმა, პიერ სინიბალდიმ „ლას-პალმასი“ მე-5 ადგილზე გაიყვანა ლიგაში, რითიც კლუბმა უეფა-ს თასზე ასპარეზობის უფლება მოიპოვა.
1951-52 წლების სეზონში, „ლას-პალმასი“ დაქვეითდა სეგუნდა დივიზიონში, თუმცა 2 წლის შემდეგ ისევ აღზევდა და მიჯრით 6 სეზონი იასპარეზა პრიმერა დივიზიონში.
კლუბი დაარსდა 1949 წლის 22 აგვისტოს, ავტონომიური გაერთიანება კანარის კუნძულების 5 კლუბის შერწყმის შედეგად, ეს კლუბები იყო: „გრან კანარია“, „ატლეტიკო“, „რეალ კლუბ ვიქტორია“, „მარინო“ და „არენასი“, ყველა მათგანის გერბი დატანიებულია „ლას-პალმასის“ ახლანდელ ლოგოზე.
2010 წლის 22 ივლისს, ლოკალურმა ბიზნეს ჯგუფმა, რამონ ვილაროს მეთაურობით შეიძინა კლუბის აქციების 72%, რომელსაც ყოფილი პრეზიდენტი, ხოსეპ გუსო, და ხოსეპ როფესი ფლობდნენ.
შემდეგ სეზონში გახდა ჩემპიონატის გამარჯვებული, აღსაზევებელ პლეი-ოფში იასპარეზა „სელტას“, „რეალ სარაგოსას“, „რეალ მურსიის“ და „ხერესის“ წინააღმდეგ, თუმცა კლუბმა ასპარეზობა პრიმერა დივიზიონის აღსაზევებელ ზონაში ბოლოდან მე-2 ადგილზე დაასრულა.
მე-3 დივიზიონში დაკავებული 1-ლი ადგილის შემდეგ, 2008 წლის 16 ივნისს, აღსაზევებელ პლეი-ოფში კლუბმა დაამარცხა „სეუტა“ და 49 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა სეგუნდა დივიზიონში.
ვიდეო თამაშების ისტორიას საფუძველი ჩაეყარა 1950-იან წლებში, როდესაც მეცნიერებმა დაიწყეს მარტივი თამაშებისა და სიმულაციების შექმნა თვიანთი კვლევების ფარგლებში.
ვიდეო თამაშებმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა 1970-1980-იან წლებში, როდესაც ფართო საზოგადოებას წარუდგინეს არკადული თამაშები და სათამაშო კონსოლები, რომლებსაც გააჩნდათ ჯოისტიკი, ღილაკები და სხვადასახვა სახის კონტროლერი.
ხურდის სათამაშო აპარატები, არკადული სისტემები და სახლის კონსოლები, როგორებიც არის 2600 და , (რომელთა მიერთება და თამაში შესაძლებელი იყო სტანდარტულ ტელევიზორებზე) ფართოდ იყო გავრცელებული სავაჭრო ცენტრებსა თუ სხვადასხვა დაწესებულებებში.
ჩაფიქრა ჯონ ბენეტმა -ში, ხოლო შეიმუშავა რეიმონდ სტიუარტ-უილიამსმა და ნაჩვენები იქნა ბრიტანეთის ფესტივალზე და ბერლინის სამრეწველო შოუზე 1951 წელს.
პირველი თამაში, რომელიც მოიხმარდა მონიტორს იყო ორი კვლევითი პროექტი : დამკის პროგრამა, შექმნილი კრისოფერ სტრეჩის მიერ 1-ის კომპიუტერისთვის და ასევე კრესტიკი-ნოლიკის სიმულაცია „“, შემუშავებული ალექსანდრ დუგლასის მიერ -ისთვის.
პირველი ცნობილი თამაში გრაფიკის გამოყენებით, რომელიც განახლებას ახდენდა რეალური დროის რეჟიმში, იყო ბილიარდი, დაპროგრამებული უილიამ ბრაუნისა და ტედ ლიუისის მიერ კომპიუტერისთვის, მიჩიგანის უნივერსიტეტში 1954 წელს.
1990-იანებს ვიდეო თამაშების აღორძინების ხანას უწოდებენ, რა პერიოდშიც დაეცა არკადულ თამაშებზე მოთხოვნა და პოპულარული გახდა 3 კომპიუტერული, გაუმჯობესებული პორტატიული და თამაშები.
ეს მონაკვეთი გამოირჩეოდა მაღალბიუჯეტიანი თამაშების შემუშავებით, კაზუალური თამაშების გამოჩენით, ღრუბლოვანი გამოთვლებისა და ახალი ტექნოლოგიების დანერვგვით ვიდოე თამაშებში, მაგალითისთვის როგორიც არის , რისი საშუალებთაც მოთამაშეს, მოძრაობის და რხევის შედეგად შეეძლო თამაშში პერსონაჟისა და გარემოს კონტროლი.
1950-იანი წლების პერიოდის კომპიუტერული თამაშები შეიძლება დაიყოს სამ კატეგორიად: სავარჯიშო და სასწავლო პროგრამები, კვლევითი პროგრამები და სადემონსტრაციო პროგრამები, განკუთვნული პუბლიკის გასართობად და შთაბეჭდილების მოსახდენად.
გამომდინარე იქიდან, რომ ეს თამაშები ძირითადად იქმნებოდა უნიკალურ აპარატურაზე, მაშინ როდესაც პორტირების განხორციელება სისტემებს შორის მეტად რთული იყო, განსაზღვრული მიზნისა და ამოცანის შესრულების შემდეგ ახორციელებდნენ მის დემონტაჟს.
ამავე მიზეზის გამო, შეუძლებელია იმის დადგენა, თუ ვინ შექმნა პირველი კომპიუტერული თამაში ან ვინ განახორციელა თავდაპირველად სათამაშო მექანიკისა და თამაშების უმრავლესობის მოდელირება.
1950-იანი წლების მეინფრეიმ კომპიუტერები როგორც წესი წარმოადგენდნენ პაკეტური დამუშავების მანქანებს შეზღუდული სიჩქარითა და მეხსიერებით, რაც ხდიდა მათ თამაშებისთვის გამოუსადეგრად.
1950-იანი წლების დასაწყისში, მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტის ლინკიოლნის ლაბორატორიაში, ჰგუფმა, რომელსაც მეთაურობდა ჯეი ფოსტერი, შექმნა კომპიუტერი სახელად , რომელიც ამუშავებდა ბრძანებებს რეალურ დროში და თავის თავში მოიცავდა უფრო სწრაფ და სანდო ფორმის ოპერატიულ მეხსიერებას.
პირველი ელექტრონული ციფრული კომპიუტერები, და აიგო მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, რათა მოკავშირეებისთვის დახმარება გაეწიათ აქსისის ძალების წინააღმდეგ საბრძოლველად.
ამან, თავის მხრივ, განპირობა ის, რომ კომპიუტერების შეძენა დაიწყეს უნივერსიტეტებმა, სამთავრობო ორგანიზაციებმა და სხვადასხვა მსხვილმა კორპორაციებმა.
შესაძლოა, პირველი თამაში შექმნილი არა რაიმე კვლევითი, ან სხვადასხვა ტექნოლოგიების სადემონსტრაციოდ, არამედ კონკრეტულად გართობის მიზნით, ეს იყო „ “ — შემუშავებული ბრუკჰეივენის ნაციოალური ლაბორატორიაში 1958 წელს, რამაც ფართო აღიარება ჰპოვა ელექტრონული გასართობების მოყვარუთა შორის.
ავთანდილ ქრისტეფორეს ძე ქუთათელაძე — ქართველი მხატვარი, ოქრომჭედელი, გრაფიკოსი, ქართველი ოქრომჭედლების - ძმები ქუთათელაძეების - უმცროსი ძმა.
გრეგორი ლენუა „გრეგ“ ოლმენი (; დ. 8 დეკემბერი, 1947, ნეშვილი, ტენესი, აშშ — გ. 27 მაისი, 2017) — ამერიკელი მუსიკოსი, მომღერალი და სიმღერების ავტორი, ჯგუფ -ის ერთ-ერთი დამაარსებელი და წევრი.
მოგვიანებით, 1967 წელს ჯგუფი გადავიდა ლოს-ანჯელსში, სადაც მათ შეიცვალეს სახელი -ით და გამოუშვეს ორი ალბომი -ისთვის, ხოლო 1969 წელს გრეგმა და დუენმა ჩამოაყალიბეს ჯგუფი .
აბსორბციას ასევე ამცირებს დარღვევები, რომელიც მოქმედებს ნაწლავის კედლის დარჩენილ შრეებზე, როგორიცაა ლიმფური ძარღვების ბლოკირება ლიმფომით ან წვრილი ნაწლავის სისხლით მომარაგების შემცირება.
მაგალითად, მალაბსორბციის უხშირესი მიზეზია პანკრეასის ან წვრილი ნაწლავის მიერ მომნელებელი ფერმენტების არასაკმარისი პროდუქცია (რაც პანკრეასის ზოგიერთი დაავადების ან ლაქტაზის დეფიციტის დროს ხდება).
მალაბსორბციას შეუძლია გამოიწვიოს როგორც ყველა საკვები ნივთიერების დეფიციტი, ასევე შერჩევითად, ცილების, ცხიმების, შაქრის, ვიტამინების ან მინერალების დეფიციტი.
მალაბსორბციის სიმპტომები გამოწვეულია არააბსორბცირებული საკვები ნივთიერებების გაზრდილი პასაჟით საჭმლის მომნელებელ ტრაქტში ან საკვები ნივთიერებების დეფიციტით, რაც არაადეკვატური შეწოვის შედეგია.
საბოლოოდ, 2006-07 წლების სეზონში, მას შემდეგ, რაც დაიაკავა 1-ლი ადგილი, 2 მატჩის ჯამში დაამარცხა „ბურგოსი“, ანგარიშით 1-0 და 40 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა სეგუნდა დივიზიონში.
კლუბმა 2015-16 წლების სეზონში, მესამე დივიზიონის ჯგუფ 4-ში დაიკავა მე-3 ადგილი და აღსაზევებელ პლეი-ოფში დაამარცხა „ლიეიდა“, პენალტების სერიაში ანგარიშით 5-4 და 7 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა მეორე დივიზიონში.
სეგუნდა დივიზიონში გატარებული 2 წლის შემდეგ, მთავარი მწვრთნელი მანუელ ხიმენესი ძირითადი გუნდის, „სევილიის“ მწვრთნელი გახდა, რასაც „სევილია ატლეტიკოს“ მესამე დივიზიონში დაქვეითება მოყვა.
საუკუნის ბოლოს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და დიდი პროსპექტის გადაკვეთაზე ააშენეს სახლი, რომლის მფლობელი იყო ნახიჩევანელი მოვაჭრეთა ოჯახის ცნობილი წარმომადგენელი გავრილ მელკონოვ-ეზეკოვი, რომელსაც მოსახლეობა „მეფის შალს“ უწოდებდა.
ამ რთული გზის გავლის შემდეგ მარიამ მოახერხა, გამხდარიყო ჯერ უმცროსი მოდისტი, შემდეგ საშუალო, და ბევრი წლების შემდგომ 18 წლის ასაკში – პირველი მოდისტი.
ჯგუფი 1969 წელს დაიშალა და ვუდმა კარიერა განაგრძო -ის ყოფილი წევრების, რონი ლეინის, იენ მაკლოგანის და კენი ჯოუნსის მიერ ჩამოყალიბებულ -ში.
ახალ დროში ციხესიმაგრესთან ახლოს მდებარეობდა სოფელი კაუკაბ ალ-ჰავა, რომელიც ისრაელის მანდატის სამოქალაქო ომის დროს დაიცალა მოსახლეობისგან.
როდესაც ჟილბერ დ'ესაის დიდი მაგისტრის თანამდებობა ეკავა, მათ მიიღეს ცამეტი ციხესიმაგრე, რომელთაგან ბელვუარი ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო.
ციხე იყო უაღრესად სიმეტრიული, მართკუთხა გარე კედლით, გამყარებული კვადრატული კოშკებით და თითოეულ მხარეს, შუაგულში მოქცეული ტერიტორია შემოფარგლული იყო გალავნით, რომელსაც ამაგრებდა კოშკები ოთხივე კუთხეში და დასავლეთ მხარეს.
უნივერსიტეტის შემადგენლობაში შედის 12 ფაკულტეტი (ფიზიკის, ბიოლოგიის, გეოგრაფიის, საინჟნრო, ისტორიის, ბაშკირული ფილოლოგიისა და ჟურნალისტიკის, მათემატიკისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების, ფსიქოლოგიის, რომანულ-გერმანული ფილოლოგიის, ფილოსოფიისა და სოციოლოგიის, ფილოლოგიური, ქიმიის), 4 ინსტიტუტი და ასევე ფილიალები სტერლითამაქში, ნეფტეკამსკში, ბირსკში, სიბაიში, ასევე წარმომადგენლობა უჩალში.
დღესდღეობით ვარშავის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი თავის რიგებში აერთიანებს 130 თანამშრომელს, ხოლო სტუდენტების რიცხვი 1200 კაცს აღემატება.
დონეცკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი შედგება ცხრა საექსპოზიციო დარბაზისაგან, სადაც თავმოყრილია დონელი კაზაკების კუთვნილი ძველი ნივთები, ფოტოები, დოკუმენტები, წიგნები და საყოფაცხოვრებო საგნები.
დარბაზი „საბრძოლო დიდება“ წარმოგვიდგენს იმ დონელი მეომრების სახელებს, რომლებიც მონაწილეობდნენ მეორე მსოფლიო ომში, ასევე იმ სამხედრო-ინტერნაციონალისტების სახელები, რომლებიც დაიღუპნენ ავღანეთში.
მიუხედავად მრავალი სასცენო გაუგებრობისა, „ივანოვმა“ თავისი სიახლითა და ორიგინალურობით მტკიცედ დაიპყრო მაყურებელი და მეორე დღეს ყველა გაზეთი ერთდროულად აქებდა პიესის ავტორსა და მის შესრულებას“.
1889 — ნიკოლოზ სოლოვცოვის დასი (პიესის ჩვენება გაიმართა ოდესის, კიევისა და ტფილისის გასტროლებზე), რეჟისორი ნიკოლოზ სოლოვცოვი, როლებში ვლადიმერ დავიდოვი , ნ.
19 ოქტომბერი, 1904 — მოსკოვის სამხატვრო თეატრი, ცეხოვის ხსოვნისადმი მიძღვნილი სპექტაკლი, რეჟისორი ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკო, შაბელსკის როლში კონსტანტინე სტანისლავსკი
როლებს ასრულებდნენ: ივანოვი — ინოკენტი სმოკტუნოვსკი, სარა — ირინა მიროშნიჩენკო, შაბელსკი — მარკ პრუდკინი და ევგენი ევსტიგნეევი, ლებედევი — ანდრეი პოპოვი, საშა — ი.
როლებს ასრულებდნენ: ივანოვი - ანდრეი სმოლიაკოვი, ანა პეტროვნა - ნატალია როგოჟკინა, შაბელსკი - სერგეი სოსნოვსკი, ლებედევი - იგორ ზოლოტოვიცკი, ზინაიდა სავიშნა - პოლინა მედვედევა, საშა - ნატაშა შვეცი / იანა გლადკიხი, ლვოვი - პაველ ვოროჟცოვი, ბაბაკინა - ელენა პანოვა, ბორკინი - მაქსიმ მატვეევი, კოსიხი - იგორ ხრიპუნოვი.
როლებს ასრულებდნენ: ივანოვი - ანდრეი კოვზელი, ანა - ილონა ლიტვინენკო, გრაფი - ანატოლი სმირნოვი, ლებედევი - ანატოლი ნოგა, ზინაიდა - ლიუდმილა ადამენკო, საშა - პოლინა ზუევა, ექიმი - ალექსანდრე შრეიტერი, ბორკინი - ანდრეი გრაჩოვი, ბაბაკინა - ვერა ზაიკა
რეჟისორი ტიმოფეი კულიაბინი, როლებს ასრულებდნენ: ივანოვი - ევგენი მირონოვი, ანა პეტროვნა - ჩულპან ხამატოვა, საშა - ელიზავეტა ბოიარსკაია, ლებედევი - იგორ გორდინი, შაბელსკი - ვიქტორ ვერჟბიცკი, ლვოვი - დიმიტრი სერდიუკი, ბორკინი - ალექსანდრე ნოვინი, ზინაიდა სავიშნა - ნატალია პავლენკოვა, ავდოტია ნაზაროვნა - ოლგა ლაფშინა, ბაბაკინა - მარიანა შულცი, კოსიხი - ალექსეი კალინინი, ნატალია ივანოვნა დუდკინა - ირინა გორდინა, მიხეილ ივანოვიჩ დუდკინი - ანდრეი ანდრეევი, გავრილა - ილია ორშანსკი.
1889 — ალექსანდრინსკის თეატრი, ფიოდორ ფიოდოროვ-იურკოვსკის ბენეფისი, რეჟისორი ფიოდორ ფიოდოროვ-იურკოვსკი, როლებში ვლადიმერ დავიდოვი , მარია სავინა , პოლინა სტრეპეტოვა , პაველ სვობოდინი , კონსტანტინე ვარლამოვი , ეკატერინა ჟულევა , ა.
ივანოვში“ ისინი ჩეხოვის იმდროინდელი მოთხრობების მსგავსად სახუმარო ფარსის ნახვას ელოდნენ, სხვები მისგან რაღაც უფრო განსხვავებულს, ახალსა და სერიოზულს ელოდნენ — და არც შემცდარან.
წარმატება ნაირფეროვანი აღმოჩნდა: ზოგი უსტვენდა, ხოლო მეორე ნაწილი კი რომელიც უმრავლესობასი იყო, ხმაურიანად უკრავდა ტაშს და ავტორს იხმობდნენ, მაგრამ მთლიანობაში „ივანოვს“ ვერ გაუგეს…“.
19 ნოემბერი, 1887 — კორშის თეატრი, რეჟისორი ნიკოლოზ სოლოვცოვი, როლებში ვლადიმერ დავიდოვი , ალექსანდრა გლამა-მეშჩერსკაია , ივანე კისელევსკი , ლეონიდ გრადოვ-სოკოლვი , ნატალია რიბჩინსკაია .
კოშკი პირით აღმოსავლეთისკენ, ხეობისკენაა მიმართული, ხოლო ზურგით ჩართულია ზღუდის კედელში, რომელიც სამხრეთით ფერდობზე ეშვება და უკავშირდება საერთო დანიშნულების ნაგებობას.
ამ კედლებში ჩასმულია კაპიტელი, ბურჯი და ბაზისი, კაპიტელზე ერთმანეთის მიჯრით სამი ქტიტორის რელიეფური გამოსახულებაა, რომელთაგან ერთს ხელში უჭირავს ეკლესიის გეგმის გამოსახულებიანი სწორკუთხა ფილა.
მის მარჯვივ და მარცხნივ ცალკეული სცენებია: ხარებშებმული მარხილით ტვირთის გადაზიდვა, დუღაბის შემზადება და მისი გადატანა, ქვის თლა, ლოდების ზურგით გადატანა, ქალების მიერ მშენებლებისათვის საგზლის მიტანა და ბოლოს მოსასხამიანი ქტიტორის გამოსახულება ეკლესიის მოდელით ხელში, რომელსაც იგი ღვთისმშობელს მიუძღვნის.
ეკლესიის სამხრეთ–აღმოსავლეთ კუთხესთან, 1 მეტრზე, ნატეხი ქვითა და ფიქლით ნაგები, პატარა სამლოცველო დგას, რომელიც გვიანდელ შუა საუკუნეებს განეუთვნება.
ქოროღოს ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ისტორიულ მთიულეთში, ხადას ხეობაში, სოფელ ქოროღოს სამხრეთით, მაღალი მთის კალთაზე, კლდოვანი ქარაფის პირას.
ცენტრალური სარკმლის რელიეფურ წარბზე ჯვარია დადგმული, სამხრეთით მდებარე სარკმლის ზემოთ ჩაკვეთილია ნახევარწრიული თაღი, რომელსაც ბოლოებში ჰორიზონტალური გადანაკეცები აქვს.
ლავგარდნის შემადგენელი თორმეტი ფილა მართულია ეკლესიის მშენებლობის ამსახველი რელიეფური სცენებით, რომლებიც შესრულებულია თაროსა და ლილვს შორის მოქცეულ ფართო არეზე.
ეკლესიის სამალავებში აღმოჩენილია საუკუნის სპილოსძვლის ღვთისმშობლის ხატი, ჯვარი მაცხოვრის გამოსახულებით და ჭედური ფირფიტები, რომლებიც ინახება საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
წმინდა ანას ციხესიმაგრე აგრეთვე ანინის ციხესიმაგრე — საფორტიფიკაციო ნაგებობა სტაროჩერკასკის მახლობლად, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
ტაძრის ინტერიერი მთლიანად შელესილი, ნალისობის გარეშეა დარჩენილი კარგად გათლილი ქვიშაქვით ამოყვანილი კონქი, აფსიდის მხრები, სატრიუმფო თაღი, პილასტრები და საბჯენი თაღები.
შემორჩენილი მარტივი პროფილის თაროსებრი კარნიზის ძველი ფრაგმენტები სამხრეთის ფასადზე დამუშავებულია მცირე თაღების ერთმანეთსიაგან ინტერვალით დაცილებული მწკრივით.
შესასვლელები გადახურულია აქიტრავით და მორთულია ჰორიზონტალურკიდეებიანი თაღოვანი თავსართით, რომლის ზედაპირზე, სიმძიმის შესამცირებლად, ერთი ღარია დაყოლებული.
მონასტერთან აგებული იყო ხის ორსაკურთხევლიანი ეკლესია, რომლის ერთი საკურთხეველი იყო წმინდა ნიკოლოზის, ხოლო მეორე თავად ალექსანდრე ნეველის სახელზე.
2017 წლის 22 მარტს, ლონდონის დროით 14:40 საათზე, ნაცრისფერი -ის მძღოლი, რომელიც 122 კმ/სთ სიჩქარით მოძრაობდა ვესტმინსტერის ხიდზე, ქვეითად მოსიარულეებს წინასწარი განზრახვით დაეჯახა.
ვესტმინსტერის ტერაქტი — ტერორისტული თავდასხმა, რომელიც 2017 წლის 22 მარტს განხორციელდა ლონდონის ცენტრში, კერძოდ, ვესტმინსტერის ხიდზე, ხიდის ქუჩასა და ვესტმინსტერის სასახლის მიმდებარე ტერიტორიაზე.
ტერორისტი, რომელიც ავტომობილით მოძრაობდა ვესტმინსტერის ხიდზე ბიგ-ბენის მიმართულებით, ტროტუარზე მიმავალ ქვეითებს გამიზნულად დაეჯახა და გზა განაგრძო პარლამენტის შენობისკენ.
ამასობაში, რისკების მოყვარული ჩიორა, იმ იმედით, რომ ავტომობილის მძღოლს დაარწმუნებს, თითქოს ავარია უკანასკნელის ბრალია და ასე ფულად თანხასაც იშოვნის, ველოსიპედით განგებ ეჯახება ერთ-ერთ ავტომობილს, მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ საავადმყოფოში გარდაიცვლება.
მარის ამ დროისთვის ყველაფერი ბეზრდება და, როდესაც ნიკასთან ერთად მატარებლით თბილისში ბრუნდება, გზად ერთ-ერთ ბაქანზე წყლის სასმელად ჩადის და ნიკა, მატარებლის გამცილებლის ძალისხმევის გამო, იძულებულია, ვაგონში დარჩეს.
ორი კვირის შემდეგ ყმაწვილი როლზე დაამტკიცეს და გააცნეს ნიკას როლის სავარაუდო შემსრულებელი - თენგიზ გიორგაძე, რუსთაველის თეატრის ახალბედა მსახიობი.
სინამდვილეში, თავდაპირველი ჩანაფიქრით, თენგიზ გიორგაძეს უნდა შეესრულებინა ჩიორას როლი, ლევან უჩანეიშვილი მოიაზრებოდა ნიკას როლზე, ხოლო ნინო ბურდული უნდა ყოფილიყო მარი.
თენგიზ გიორგაძე წლების შემდეგ იხსენებდა: „ხასიათით ჩიორას მეტად ვგავდი, თუმცა ჩემს გარეგნობაში პროვინციაში გაზრდილი ბიჭის იერს ვერ ხედავდნენ.
ნიკა ყველას ენდობა,­ ვერ დაუშვებდა, რატომ უნდა შეეხედა მეგობარს მისი მეუღლისთვის. ჩიორაა უარყოფითი გმირი და არა ნიკა - მე ასე ვკითხულობ ამ ფილმს“.
1971 წელს ურბნელმა მიტროპოლიტმა დავითმა აკურთხა მთავარდიაკვნად, 1973 წელს კი ქუთათელ-გაენათელმა და ჭყონდიდელმა მიტროპოლიტმა რომანოზმა მღვდლად აკურთხა და მოწამეთას ეკლესიაში განამწესა.
1979 წლის 10 აგვისტოს აღიკვეცა ბერად და ეწოდა ამბროსი, 11 აგვისტოს აიყვანეს არქიმანდრიტის ხარისხში, ხოლო 13 აგვისტოს ეპისკოპოსის ხარისხში და ჩააბარეს ნიკორწმინდის ეპარქია.
მეუფე ამბროსი 1992-2005 წლებში მოსკოვში იმყოფებოდა და აირჩიეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიასთან დაპირისპირებულ „ისტინის მართლმადიდებელი ეკლესიის“ თავმჯდომარედ, მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტად.
1992 წლის 12 მაისს საქართველოს ეკლესიის წმიდა სინოდმა გაათავისუფლა ნიკორწმინდის ეპარქიის მმართველობიდან, ხოლო 1998 წლის 8 ოქტომბრიდან წმიდა სინოდის განჩინებით ჩამორთმეული ჰქონდა ბერობის ხარისხი და დაყვანილია ერისკაცობამდე.
1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, ნოე ჟორდანიასა და ექვთიმე თაყაიშვილის მოწოდებების მიუხედავად, პატრიარქმა ლეონიდემ უარი განაცხადა სიონის ტაძრისა და მცხეთის სცეტიცხოვლის საგანძურის ემიგრაციაში წაღებაზე.
1923 წელს ბოლშევიკებმა განძს მიაგნეს და მონაწილე სასულიერო პირები დააპატიმრეს, მათ შორის პავლე ჯაფარიძეც, რომელიც პირობით გაათავისუფლეს 1924 წლის მარტში.
1929 წლის 10 ნოემბერს სიონის საპატრიარქო ტაძარში კათოლიკოს-პატრიარქმა ქრისტეფორე -მ წესი აუგო განსვენებულ ეპისკოპოს პავლეს, რომელიც დაიკრძალა სვეტიცხოვლის ეზოში.
1924 წლის 18 აპრილს შეიკრიბა დაპატიმრებს გადარჩენილი საკათალიკოსო საბჭო, რომელსაც თავმჯდომარეობდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დროებითი მმართველი, ურბნელი ეპისკოპოსი ქრისტეფორე.
ქუთაისის ოთხკლასიანი საქალაქო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, 1906 წელს, გაემგზავრა ათონზე, სადაც 1907 წლის 18 აგვისტოს აღიკვეცა ბერად და ეწოდა სახელად პავლე.
ეპისკოპოსი პავლე (ერისკაცობაში — პახუმ პლატონის ძე ჯაფარიძე; დ. 1 მაისი, 1888, შორაპნის მაზრა, ხრეითი — გ. 3 ნოემბერი, 1929, ტფილისი) — ქართველი მღვდელმთავარი.
მისი ერთ-ერთი ძმის, ქაჰრამან მირზას გარდაცვალების შემდეგ, ბაჰმანმა მიიღო აზერბაიჯანის გუბერნატორის თანამდებობა, მაგრამ აზერბაიჯანელებმა ის მმართველად არ მიიღეს და შეურაცხყოფაც კი მიაყენეს.
მოზარდობაში უკვე შეასამჩნევი იყო მისი განსაკუთრებული სენსიტიურობა და კავშირი ბუნებასთან, მისი ინტუიცია და ასევე მცენარეებსა და ცხოვეელებზე დაკვირვების განსაკუთრებული უნარი.
17 წლის ასაკში მან დაიწყო მუშაობა მამამისის თითბერის საჩამოსხმო საამქროში და კარგად გაერკვა იქ გამეფებულ პროლეტარიატის სამუშაო პირობებსა და მათთან დაკავშირებულ სოციალურ-სამედიცინო პრობლემატიკაში.
მის ყველაზე ცნობილ წიგნში „უმკურნალე შენს თავს თავად“ იგი წერდა: „ავადმყოფობა არასოდეს არ განიკურნება ან აღმოიფხვრება არსებული მატერიალისტური მეთოდებით, უბრალო მიზეზის გამო, რადგან ავადმყოფობა თავის არსში არაა მატერიალური ავადმყოფობა არსებითად არის შედეგი სამშვინველსა და განსჯას შორის კონფლიქტისა და არ აღმოიფხვრება გარდა სულიერი და მენტალური ძალისხმევისა.