polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
630 წლის აპრილში, დასავლეთ თურქულმა სახაკანომ თავს დაესხა სომხეთს, ხოლო - საუკუნეებში, თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიასა და აღმოსავლეთ თურქეთის მცირე ნაწილში, რამდენიმეჯერ შეიჭრა ხაზართა სახაკანოს ჯარი, მაგრამ მნიშვნელოვანი რაოდენობით თურქები აქ საუკუნემდე არ დასახლდნენ.
თურქები, პირველად მასობრივად დასახლდნენ თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიაზე საუკუნეში, სელჩუკების შეჭრით, როდესაც ჩამოსული თურქი მომთაბარე ტომებმა შეცვალეს რეგიონის ეთნიკური სურათი, რაც შეამცირა სომხური და ქურთული მოსახლეობა.
ასე -გიოლი შეცვალეს -ლიჩ-ით , -ბულახი შეცვალეს ახბიურ-ით (4 ტოპონიმი სახლეში -ბულახით 2 შეცვალეს ახბიურით და მხოლოდ ერთი რუსული -როდნიკი-თ), ხოლო -სუ სომხური -ჯურ-ით.
საუკუნიდან საუკუნის დასაწყისამდე, აღმოსავლეთ სომხეთის მოსახლეობის უმრავლესობას მუსლიმები წარმოადგენდნენ — აზერბაიჯანელები და ქურთები, ხოლო საუკუნის ბოლოს მათ უმრავლესობას აზერბაიჯანელები წარმოადგენდნენ.
ჯაფარ გიასი და იბრაჰიმ ბოზიელი თავის წიგნში „ “ , აღნიშნავს, რომ საუკუნის დასაწყისში, სომხეთის ტერიტორიაზე არსებული 2310 გეოგრაფიული დასახელებიდან 2000 თურქული წარმოშობისაა, რომელიც კორკოდიანის წიგნშიც, „საბჭოთა სომხეთის მოსახლეობა“ მოცემულია.
გადასახლების ბრძანება, 1948 წლის 10 მარტრს სსრკ-ს მინისტრთა საბჭომ მიიღო, რომლის მიხედვითაც, აზერბაიჯანელი მოსახლეობა სომხეთის სსრ-დან აზერბაიჯანის სსრ-ში გადაასახლეს.
ზუსტად იქ იყო დიდი სომხეთის დედაქალაქები, ხოლო შუა საუკუნეებში, ასევე ბაგრატიდების სომხეთის დედაქალაქებიც — ერვანდაშატი, არმავირი, არტაშატი, ვაღარშაპატი (ასევე, სომხების სასულიერო ცენტრი 303-484 წლებში, და ისევ 1441 წლიდან), დვინი და ანისი.
მიუხედავად იმისა, რომ თურქული ტოპონიმების უმრავლესობა საბჭოთა კავშირის დროს შეიცვალა, „დეთურქიზაციის“ მთლიანი პროცესი სომხეთის დამოუკიდებლობის პირველ წლებში დასრულდა.
თურქული ტოპონიმების გადარქმევა სომხეთში — პროცესი, რომელიც მიზნად ისახავდა, თურქული ტოპონიმის მქონე დასახლებების სახელწოდების გადარქმევას, წარმოებული სომხეთის სსრ-ს და სომხეთის მთავრობების მიერ, - საუკუნეებში.
ეს პროცესი დაიწყო 1924 წელს, რომელიც მჭიდროდ დაკავშირებული იყო შიდა პოლიტიკურ პროცესებთან, როგორიცაა სომხების რეპატრიაცია სახზღვარგარეთიდან სსრკ-ში და აზერბაიჯანელების გადასახლება სომხეთიდან მტკვარ-არაქსის დაბლობზე.
ტოპონიმის შეცვლის რამდენიმე მეთოდი არსებობდა: ტოპონიმის თარგმნა, დასახელების ნახევრის თარგმნა ან ჰიბრიდული გადათარგმნა, ლინგვისტური გადაკეთება, ტოპონიმის სრული შეცვლა.
დანის ნათქვამზე დაყრდნობით, როგორც ბავშვს მას არ შეეძლო მუსიკის მოსმენა, ამის გამო კვირაში ერთხელ მიდიოდა მუსიკალურ მაღაზიებში, სადაც ხალხს რჩევისათვის ეკითხებოდა.
შემთხვევით შეხვდა ბენდის მთავარ ვოკალისტს, ტაილერ ჯოზეფს, შოუს შემდეგ, რამდენიმე დღის შემდეგ კი ერთად დროის გატარება და მეგობრობა დაიწყეს.
2010 წლის მარტში, დანმა დაკვრა დაიწყო ჯგუფ -ში, ბენდის ერთ-ერთი წევრის - კოლინ რიგსბის რეკომენდაციით, რომელმაც შესვენება აიღო, რადგან უნდოდა მეტი დრო გაეტარებინა ოჯახთან.
პრევიტი ჩეზირთან, ჯულიანო ურბანთან, ანტონიო მარტინოსთან და მარჩელო დელ უტრისთან ერთად 1993 წლის 29 ივნისს მონაწილეობდა იურისტებისა და სხვა პირების შეკრებაში, რომლებიც დაკავშირებულები იყვნენ სილვიო ბერლუსკონის კომპანიის ფინინვესტის ინტერესებთან, სწორედ რომლებმაც დაუდეს საფუძველი ჯგუფს „წინ, იტალია!
ახალგაზრდობაში იგი თავმჯდომარის მოადგილე იყო ახალგაზრდულ მონარქიულ ფრონტში — იტალიური მონარქიული საბჭოს ახალგაზრდულ ორგანიაზაციაში , იყო ოფიცერი საჰაერო თავდაცვაში.
მოგვიანებით იყო ჟურნალისტი — -ში და , ასევე წამყვანი -ზე და სპეციალური კორესპონდენტი რამდენიმე ქვეყანაში, ლიბანის, საბჭოთა კავშირის და სომალის ჩათვლით.
ალექსანდრე ხოლოდოვიჩის მთავარი ნაშრომები პოსტ მორტემ შესულია გამოსულ რჩეულში სახელწოდებით „თეორიული გრამატიკის პრობლემები“ ; იქვე წარმოდგენილია გამოჩენილი რუსი მეცნიერის შრომათა ბიბლიოგრაფია.
დაამთავრა ლენინგრადის უნივერსიტეტი , ასწავლიდა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლურ ფაკულტეტზე, მრავალი წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა კორეული, ჩინური, იაპონური ფილოლოგიების კათედრებს.
2012 წლის ნოემბერში კაპანაძე საქართველოს გენერალური შტაბის უფროსის პირველ მოადგილედ დაინიშნა, ხოლო 2013 წლის 22 ნოემბერს ხელმეორედ დაინიშნა საქართველოს გენერალური შტაბის უფროსად.
2016 წლის 22 ნოემბერს საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის თანამდებობიდან ვახტანგ კაპანაძე გადააყენა და ამავე თანამდებობაზე ბრიგადის გენერალი ვლადიმერ ჩაჩიბაია დანიშნა.
მოდევნო წელს გახდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საგანგებო დავალებათა ელჩი; 2007-2008 წლებში სრულუფლებიანი და საგანგებო დესპანი პოლონეთის რესპუბლიკაში.
ვახტანგ კაპანაძე — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი, სამხედრო მეცნიერებათა აკადემიური დოქტორი , საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსი 2004-2005 და 2013-2016 წლებში.
ვახტანგ კაპანაძე არის საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამხედრო ქვეკომისიის წევრი, საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების და აშშ-ის სახმელეთო ძალების ომის წარმოების კოლეჯის „ღირსების დარბაზის“ საპატიო წევრი.
1983-1990 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის კასტროლოგია-სპელეოლოგიის ლაბორატორიის მეცნიერ-მუშაკად.
2004 წლის 25 აგვისტოს ვახტანგ კაპანაძემ დაიკავა საქართველოს გენერალური შტაბის უფროსის თანამდებობა, თუმცა აღნიშნულ თანამდებობაზე მცირე ხნით, 2005 წლის 18 თებერვალამდე დაჰყო.
ერთი ვერსიით, როდესაც 1945 წლის სექტემბერში გაიხსნა კლუბი, ირგვლივ ყველაფერი განადგურებული იყო, აქვე გაიხსნა ქალაქში პირველი დისკოთეკა, აქ მამაკაცები ცოტანი იყვნენ ძირითადად დადიოდნენ ქალბატონები და მეტსახელად უწოდებდნენ „“-ს.
მეორე ვერსიის თანახმად არსებობდა ვინმე დუნია, რომელმაც ქმარი დაკარგა ომში და მწუხარებისაგან გაოგნებული იყო, შევიდა კლუბში და დაჟინებით ეძებდა ქმარს, არ სჯეროდა მისი დაღუპვის.
მოქალაქეთა შორის გარკვეული პოპულარობით სარგებლობდა ვერსია, რომლის თანახმადაც ძველად დუნკინ-კლუბი იყო სახალხო სახლი, რომელსაც მოგვიანებით დაერქვა კულტურის სახლი .
ესბეკის ბაზილიკის სამხრეთ-დასვლეთით, რამდენიმე მეტრის დაშორებით, დგას კარგად დამუშავებული ნაცრისფერი ქვიშაქვის მოზრდილი კვადრებით ნაგები პატარა ცალნავიანი დარბაზული ეკლესია.
ეკლესია აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევრადწრიული აფსიდით, რომელიც კედლის სწორკუთხედშია ჩაწერილი და რომლის ორივე მხარეს კვადრატული თითო პატარა თახჩა თუ სახატეა გამოკვეთილი.
საკუთრივ აფსიდი შემოსაზღვრულია ოდნავ შეისრული მოხაზულობის სატრიუმფო თაღით, რომელიც აფსიდის მხრებთან ჩასმულ მარტივპროფილიან იმპოსტებს ეყრდნობა.
ესბეკის დარბაზული ეკლესიის შიდა სივრცე საკმარისად ნათდება აღმოსავლეთისა და დასვლეთის კედლებში გაჭრილი თითო, არცთუ ისე მცირე ზომის სარკმლებიდან და ჩრდილოეთის კარიდან შემოსული შუქით.
მეტად საინტერესოდაა გადაწყვეტილი აღმოსავლეთის სარკმლის ღიობის ზედანი, სადაც წითელი და ლურჯი ფერის მცირე კენჭების რიტმული შენაცვლებით მიღებულ წრეში ჩასმულია ჯვარი.
მეტად უცნაურია ბაზილიკის მაშენებლის მიერ სარკმლების უგულებელყოფა არა მხოლოდ დასავლეთ ფასადზე, არამედ ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ნავების მთელ სიგრძეზე.
ეკლესიას, სავარაუდოდ ანათებდა დღეს არარსებული, მეორე სართულის დონეზე მოწყობილი პატრონიკეს ზედა რიგის სარკმლები და ორი კარი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან.
მაცხოვრის და მოციქულთა სახეების რბილი დამუშავება, შუქ-ჰაეროვანი მოდელირების გამოყენება საუკუნის კედლის მხატვრობის ტრადიციებს შეესაბამება, ხოლო მათი სამოსის ხაზობრივი და მოუხეშავი ფორმები აშკარად ხელმეორედ მოხატვის შედეგი უნდა იყოს.
ესბეკის მთავარ ნაგებობას – სამნავიან ბაზილიკას, ანალოგიური ტიპის ეკლესიებს შორის ერთ-ერთი გამორჩეული ადგილი უკავია საერთო არქიტექტურულ-კომპოზიციური გადაწყვეტის რიგი თავისებურებების გამო: სიგრძივი ღერძის მიმართულებით განთავსებული თაღების განიერი მალები, პასტოფორიუმების სპეციფიკური გადაწყვეტა, დასავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადებზე სარკმლების უგულებელყოფა.
ესბეკის სამნავიან ბაზილიკას ანალოგიური ტიპის ნაგებობებს შორის ერთ-ერთი გამორჩეული ადგილი უკავია საერთო არქიტექტურულ-კომპოზიციური გადაწყვეტის რიგი თავისებურებების გამო.
ყოველგვარ დეკორატიულ შემკულობას თუ წარწერებს მოკლებული ტაძრის ფასადების სადა ზედაპირი, გაცოცხლებულია დიდი კვადრებითა და პატარა ქვებით შექმნილი თარაზული რიგების რიტმული მონაცვლეობით.
ესბეკის ეკლესია გამოირჩევა სიგრძივი ღერძის მიმართულებით განთავსებული თაღების მალების სიდიდით, რომლებიც თითქმის ორჯერ აღემატება გვერდითი ნავების განივი თაღების სიგანეს.
მის შემადგენლობაში შედის: სამნავიანი ბაზილიკა, ქვით ნაგები დარბაზული ეკლესია, - საუკუნეების აგურით ნაგები დარბაზული ეკლესია; სამარხი-სამლოცველოს, საერო შენობათა და მთაზე მდებარე საგუშაგო ციხე-კოშკის ნაშთები.
სამნავიანი ბაზილიკა ესბეკის ხუროთმოძღვრული ანსამბლის მთავარ ნაგებობას წარმოადგენს, რომელმაც ჩვენამდე საგრძნობლად დაზიანებული სახით მოაღწია – შენობის კედლების ზედა ნაწილები საერთოდ ჩანგრეულია და აღარც მისი გადამხურავი კამარები არსებობს.
დაზიანების მიუხედავად ბაზილიკა დღესაც აღიქმება, როგორც დომინანტი ესბეკის კომპლექსისა და დიდ შთაბეჭდილებას ახდენს დახვეწილი ფორმებით, სიძველითა და იმპოზანტურობით.
კომპლექსი თურქეთის რესპუბლიკის კულტურის სამინისტროს დაქვემდებარებაშია, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის დაყოფით კი ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქიას ეკუთვნის.
მდებარეობს იუსუფელის რაიონში, ისტორიულ მხარე იმიერ ტაოში, ქალაქ იუსუფელიდან 30 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე სოფელ ესბეკთან , მდინარე ოლთისის ერთ-ერთი მარცხენა შენაკადის სანაპიროზე.
ესბეკის არქიტექტურულ ანსამბლში ასევე გაერთიანებულია - საუკუნეებში აგებული აგურის დარბაზული ეკლესია და სათვალთვალო კოშკი, რომელთაც ირგვლივ შემოუყვება ქვის მასიური გალავანი კარიბჭით.
აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში შემოინახა, როგორც ადგილობრივი, ისე - საუკუნეების ცნობილ იტალიელ ოსტატთა ნახელავი გორდა ხმლები, რომლებიც გენუელ ვაჭრებს შემოჰქონდათ საქართველოში.
საქართველოში ასევე დიდი პოპულარობით სარგებლობდა საუკუნის იტალიელი ოსტატების ანდრეა და ჯანდონატო ფერარების მიერ დამზადებული ხმლის პირები, პოპულარული იყო ასევე იტალიური, გორდას დამღიანი ხმლის პირებიც და სხვ.
ქართული ეთნოგრაფიული და ფოლკლორული მასალით კი დასტურდება ხმლის ისეთი ნაირგვარობა, როგორიცაა დავითფერული, მისრული, დაშნა, შიშნა, ნიჩბა, ჭოლაური, ლეკური, გველისპირული, თუშური ორლესული, უნგრული, ფრანგული და სხვ.
საქართველოში ხმლები ადგილობრივად მზადდებოდა, მაგრამ შემოდიოდა ევროპული იარაღიც, რომელთა სადამღო ნიშნებს ქართველი ხელოსნები აქტიურად იყენებდნენ თავიანთ ნახელავ იარაღზე.
ხმლის პირს აქვს - ნესტარი , შაშარი , ფხა , გნდე და ღარი ; ტარი შედგება - კოტასაგან , ვადაჯვარისაგან (ვადა-პირისა და ტარის შეერთების ადგილი, სადაც განთავსებულია ჯვრის ფორმის მტევნისდამცავი, ანუ ვადაჯვარი), ვაშლისაგან და დვარისაგან .
დიოსდადო მაკაპაგალის მიერ ინიცირებული სამმხრივი ფილიპინურ-მალაიზიურ-ინდონეზიური სამიტი გაიმართა მანილაში და მიმდინარეობდა 1963 წლის 31 ივლისიდან 5 აგვისტომდე.
მას შემდეგ რაც ინდონეზიის ხელისუფლება გადავიდა დივერსიულ მოქმედებებზე მალაიის ტერიტორიაზე და მხარი დაუჭირა სეპარატისტულ ძალებს სარავაკსა და საბაჰში, ილიპინების მთავრობა შეშფოთდა საკუთარ საზღვრებთან ფართომასშტაბიანი კონფლიქტის შესაძლო განვითარების გამო და გამოვიდა შუამავლობით, რათა დიპლომატიური გზებით მოეგვარებინა აღნიშნული საკითხი ჯაკარტასა და კუალა-ლუმპურს შორის.
ამ ინიციატივის ფარგლებში ფილიპინების პრეზიდენტმა დიოსდადო მაკაპაგალმა წინადადებით მიმართა ინდონეზიის პრეზიდენტ სუკარნოსა და მალაიზიის პრემიერ-მინისტრ აბდულ რაჰმანს, რათა გამართულიყო სამმხრივი შეხვედრა.
ინდონეზიის ხელისუფლება, რომელსაც ამ პერიოდში ეკავა მკვეთრი ანტიიმპერიალისტური პოზიცია, ახალი სახელმწიფოს შექმნის წინააღმდეგი გამოვიდა, რადგან მიიჩნევდნენ, რომ დიდი ბრიტანეთის სატელიტი ახალი სახელმწიფო დასავლური გავლენის გაძლიერების საწინდარი იქნებოდა რეგიონში.
ფილიპინების სახელმწიფო პრინციპში არ ყოფილა წინააღმდეგი ახალი სახელმწიფოს ჩამოყალიბებისა, მაგრამ კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა საბაჰის შესვლას მის შემადგენლობაში, რადგან თავად აცხადებდა პრეტენზიას აღნიშნულ ტერიტორიაზე.
მანილას, კუალა-ლუმპურსა და ჯაკარტას შორის სამმხრივი ფორმატის მოწყობის წინაპირობა გამოდგა 1962 წლის ბოლოს მალაიზიის ფედერაციის ჩამოყალიბება მალაიისა და დიდი ბრიტანეთის კოლონიური მმართველობისაგან გათავისუფლებული კუნძულ კალიმანტანის ჩრდილოეთი ნაწილის - სარავაკისა და საბაჰის ბაზაზე.
კონფედერაციის ფორმირების გეგმა ჩამოყალიბდა შემაჯამებელ, სამმხრივ სამიტზე, რომელიც მიმდინარეობდა 1963 წლის ივლისის ბოლოდან აგვისტოს დასაწყისამდე მანილაში , მაგრამ ფაქტობრივად აღნიშნული შეთანხმება ვერ შევიდა ძალაში, რადგან მონაწილე ქვეყნებს შორის მოხდა ურთიერთობების გაუარესება.
მაფილინდო — მალაიზიის, ფილიპინებისა და ინდონეზიის კონფედერაციული გაერთიანების კონცეფცია, რომელიც შეიმუშავეს აღნიშნული სახელმწიფოს მთავრობებმა 1963 წელს.
პარალელურად მანილაში აქტიურად ხდებოდა „მალაის რასის ხალხის გაერთიანების“ ლოზუნგის აფიშირება, რომლის უკანაც თავის დროზე იდგნენ ისეთი ცნობილი ფილიპინელი პოლიტიკოსები, როგორებიც იყვნენ ხოსე რისალი და ვენცესლაო ვინზონსი.
დავით გაბაიძე (დ. 10 აგვისტო, 1980, სოფ. ხიხაძირი, ახლანდ. ხულოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე, 2016 წლის 28 ნოემბრიდან.
კითხულობდა სალექციო კურსებს ადმინისტრაციულ სამართალსა და ადმინისტრაციულ საპროცესო სამართალში, ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ბათუმის უმაღლეს საფინანსო სკოლაში, გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის ბათუმის წარმომადგენლობაში.
ლურჯ-თეთრი ფაიფურის თეფშის მოხატულობა ჭიქურსქვედაა, მოთეთრო ფონზე ლურჯი კობალტით პეიზაჟია გამოსახული – წყალი, ხმელეთი, პაგოდა, ფიჭვი და სხვა მცენარეები, მათ ფონზე კი ორი ადამიანი ჩანს, ადამიანები თითქოსდა ესაუბრებიან ერთმანეთს.
ამგვარი ტიპის ფაიფურის ჭურჭელი ცინის დინასტიის მმართველობის ხანაში, განსაკუთრებით კი კანსი-იუნჩჟენის პერიოდში მზადდებოდა, ასე რომ ეს ბადია და ლანგარიც ამავე პერიოდით უნდა დათარიღდეს.
საუკუნის დასასრულიდან საუკუნის პირველ ნახევრამდე ფაიფურზე ისეთი მარკებიც გვხვდება, რომლებიც კეთილი სურვილების გამომხატველი შინაარსის მქონე წარწერებითაა დამშვენებული.
საუკუნის ნაწარმში, პეიზაჟი ზოგჯერ დაწახნაგებული ნივთის ერთ ან რამდენიმე სიბრტყეზეა მოთავსებული, ხშირად რომელიმე სხვა თემასთან მონაცვლეობით, ეს „სხვა თემა“ უმეტესად ყვავილები ან წარწერებია.
ლანგარი მარკირებულია - ძირზე, გარედან, გამოსახულია მარკა _ სამმაგ ოთხკუთხა ჩარჩოში ჩასმული იეროგლიფები, რომლებიც დიდი ორმაგი წრითაა შემოფარგლული.
ამის მიზეზი 1667 წლის ბრძანებულება იყო, რომლის ძალითაც კერძო საწარმოებს თავიანთ ნაწარმზე მმართველი იმპერატორის დევიზის ამსახველი მარკის გამოსახვა აეკრძალათ.
ამიტომ კერძო საწარმოები ჭურჭლის ძირზე მარკის ნაცვლად „რვა ძვირფასეულობიდან“ ერთ-ერთს გამოსახავდნენ, უფრო ხშირად ათასფურცელას ფოთოლს ან რომბს.
ალბათ, ოსტატს ხელში ირანულ ენაზე დაწერილი ტექსტი ეჭირა, საიდანაც იმ რაოდენობის ასოები გადმოწერა, რამდენიც დეკორის სილამაზის უზრუნველსაყოფად ჩათვალა საჭიროდ.
ჩინელი თუ ირანელი ვაჭრები, რომლებსაც ჩინეთიდან ირანში ფაიფური შეჰქონდათ, ირანელი დიდებულებისაგან შეკვეთებსაც კი იღებდნენ და საგანგებოდ მათთვის ამზადებდნენ
ლურჯი კობალტით შემკული ჭურჭლის მოხატვის თემატიკა საკმაოდ მრავალფეროვანია: დრაკონი, ცილინი, ფენიქსი, სხვადასხვა ცხოველი, ფრინველი, თევზი და სხვ.
ჩინელი მხატვრები პეიზაჟს, ევროპელების მსგავსად, ნატურიდან კი არ „წერდნენ“, არამედ ნანახს თავიანთი აღქმის „პრიზმაში“ ატარებდნენ და ისე გადმოჰქონდათ ტილოზე, ფაიფურზე, აბრეშუმზე და სხვ.
1969 წელს დუეინი სტუდია -ში იქცა წარმატებულ სესიურ გიტარისტად, სადაც მუშაობდა ისეთი განთქმული შემსრულებლების გვერდით, როგორებიცაა არეთა ფრანკლინი და კინგ კურტისი.
დუეინ ოლმენმა უილსონ პიკეტს შესთავაზა -ის ცნობილი სიმღერის, „ “-ის ქოვერის ჩაწერა; სინგლმა ნაციონალურ ჩარტებში 23-ე ადგილი დაიკავა.
დუეინმა თავისმხრივ შეკრიბა ჯგუფი, სადაც შედიოდნენ ჯონი სალადინი და პოლ ჰორნსბი, ხოლო მალე, მან ჯგუფში მოიწვია დრამერი ჯეი ჯოანი იოჰანსონი, მას შემდეგ რაც მოსიმინა მისი შესრულება ერთ-ერთი დემო სიმღერის მეშვეობით.
ამავდროულად, ფილ უოლდენი, რომელიც იყო ოტის რედინგის და სხვა რიტმ-ენდ-ბლუზის შემსრულებლების მენეჯერი, თავისი ახალ დაარსებული ლეიბლისთვის ეძებდა როკ შემსრულებლებს.
ში უკმაყოფილოები იყვნენ ჯგუფის მუსიკალური მეთოდებით და მათ ჯგუფის სინგლები და კონტრაქტი მიყიდეს უოლდენსა და ჯერი უქსლერს -დან $10.000-ის სანაცვლოდ.
დუეინი და მისი უმცროსი ძმა გრეგ ოლმენი იზრდებოდნენ დაიტონა-ბიჩში, ფლორიდის შტატში; დაკავებულები იყვნენ მუსიკით 1960-იანი წლების დასაწყისში.
მას შემდეგ, რაც გრეგი მისმა აფრო-ამერიკელმა მეგობარმა აზიარა რიტმ-ენდ-ბლუზსა და სოულს, მათ ამ ჟანრების ელემენტები გააერთიანეს საკუთარ მუსიკაში.
ძმები ერთმანეთთან დაშორებულები ყვნენ ერთი წლის განმავლობაში, მაგრამ გადაწყვიტეს კვლავ შეკრება, ამჯერად მაიამში, სადაც გამოსცეს დემო ალბომი ჯგუფ 31 -ისთან თანამშრომლობით.
მათ ჯგუფში მოიწვიეს მუსკოსები, დიკი ბეტსი, რომელიც გახდა ჯგუფის მეორე წამყვანი გიტარისტი და დრამერი, ბუტჩ ტრაკსი, რომელთანაც ერთი წლით ადრე დუენს უკვე ჰქონდა ნამუშევარი.
ტრაკსი ჯეი იოჰანსონის შემდეგ გახდა ჯგუფის მეორე დრამერი, კლავიშებიან საკრავებზ უკრავდა რიზ უაინენსი, ხოლო დუეინი, ოუკლი და ბეტსი ითავსებდნენ ვოკალის მოვალეობას.
დუეინმა გადაწყვიტა ვოკალისტად მოეწვია მისი ძმა (რაც ნიშნავდა უაინენსის ჯგუფიდან ამოვარდნას, გამომდინარე იქიდან, რომ გრეგიც კლავიშებიან საკრავებზე უკრავდა).
თავდაპირველად ჯგუფის სახელწოდებად მოიაზრებოდა რამდენიმე ვარიანტი, მათ შორის , მაგრამ საბოლოოდ მათ გადაწყვიტეს ჯგუფისთვის -ის დარქმევა.
ერთი წლის შემდეგ, იმავე ვითარებაში დაიღუპა ბასისტი ბერი ოუკლი, რის შედეგადაც ჯგუფს შეემატა ორი ახალი წევრი, ჩაკ ლიველი და ლამარ უილიამსი , რომლებთანაც ჩაწერეს მორიგი სტუდიური ალბომი , რამაც ჯგუფი აიყვანა 1970-იანი წლების როკ მუსიკის უმაღლეს მწვერვალზე.
წარმატებული ასპარეზობების შედეგად გიორგიმ წამყვანი ევროპული გუნდების ყურადღება მიიპყრო, განსაკუთრებით დაინტერესდა უკრაინული შახტარი და მისი მაშინდელი მწვრთნელი მირჩა ლუჩესკუ.
2015 წლიდან არაბიძე შახტარს შეუერთდა და დუბლებში დაიწყო თამაში, პარალელურად ლუჩესკუ გიორგის, 17 წლის ასაკში, მთავარ გუნდთან თამაშის საშუალებას აძლევდა უკრაინის პრემიერ ლიგაში.
გიორგიმ განსაკუთრებით კარგად წარმოაჩინა თავი უეფას ახალგაზრდულ ჩემპიონთა ლიგაზე, ტურნირის რეპორტირებისას ევროპელი და უკრაინელი ჟურნალისტები არაბიძეს მოიხსენიებდნენ ეპითეტით, როგორც ახალი მესი ან ქართველი მესი.
2016 წლიდან მირჩა ლუჩესკუმ სანქტ-პეტერბურგის ზენიტი ჩაიბარა, შახტარში კი მის ნაცვლად დანიშნულმა პაულუ ფონსეკამ არაბიძეს უნდობლობა გამოუცხადა, მთავარი გუნდის განაცხადშიც აღარ შეჰყავს და შეკრებაზეც არ წაიყვანა.
გიორგი დაიბადა 1998 წლის 4 მარტს საქართველოს ქალაქ ვანში, იგი არის 173სმ-ის სიმაღლის, მისი პირველი ახალგაზრდული გუნდი იყო თბილისის ლოკომოტივი, რომელშიც, 2005-2013 წლებში თამაშობდა, 2013 წელს არაბიძე დააწინაურეს და მთავარ გუნდში გადაიყვანეს, სადაც 2 წელში ჩაატარა 33 ოფიციალური მატჩი და თავის გამოჩენა 21-ჯერ მოახერხა, რაც გუნდის ერთ-ერთი საუკეთესო შედეგი იყო, განსაკუთრებით 16-17 წლის ნახევარმცველის პირობაზე.
მალე გიორგი გამოიძახეს საქართველოს 17 ნაკრებში, სადაც უმაღლეს დონეზე გამოვიდა, ჩაატარა რა 10 მატჩი და გაიტანა 6 გოლი, პარალელურად გიორგიმ საქართველოს 16 ნაკრებშიც ჩაატარა ერთი მატჩი და გოლიც გაიტანა.
შემდგომ პერიოდში სკოლას შეემატა ახალი თაობა: ეთერ გორგაძე, რამაზ კუპატაძე, გივი კობახიძე, გულნაზი მარაქველიძე, ზაურ გაჩეჩილაძე, ლალი ლაფერაძე, მაგული დათიაშვილი, ჯემალ ჯაფარიძე.
1963 წლიდან ზოვრეთის სკოლის მოსწავლეებს შესაძლებლობა მიეცათ არა მხოლოდ რვა კლასი, არამედ თერთმეტწლიანი საშუალო განათლება ამავე სკოლაში მიეღოთ.
ზოვრეთის საჯარო სკოლა (სრული სახელი - სსიპ - ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზოვრეთის საჯარო სკოლა) — ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება.
2001 წლის 23 ნოემბერს ზოვრეთის საშუალო სკოლის ეზოში სკოლის დაარსებიდან 100 წლის იუბილე აღინიშნა, ხოლო 2003 წლის მაისში სკოლას ალექსანდრე კვეტენაძის სახელი მიენიჭა.
1965 წლის გაზაფხულზე დაიწყო ზოვრეთის სკოლის ახალი შენობის მშენებლობა, რომელიც ექვს თვეში დასრულდა და აღიჭურვა სათანადო მატერიალურ-ტექნიკური ბაზით.
მას შემდეგ, რაც წინადადებები საჯარო გახდა და 10 დეკემბერს წარადგინეს პარლამენტში, პრემიერ-მინისტრმა ბინალი ილდირიმმა განაცხადა, რომ სრპ დათანხმდა ხუთ შემოთავაზებულ ცვლილებას.
თუმცა, სრპ-მ რეაქცია ნეგატიური იყო, ხოლო პარტიის ლიდერის მოადგილმ, სელინ საიეკ ბიოქემ განაცხადა, რომ ცვლილებები არსებითად „სულთანათი“ შექმნა.
სრპ-ს საპარლამენტო ჯგუფის ლიდერმა, ლევენთ გიოქმა, ერთ-ერთმა პირველმა განაცხადა, რომ შემოთავაზებული ცვლილებები, თურქულ საპარლამენტო დემოკრატიას დააბრუნებს 140 წლის წინ და მოუწოდა ყველა მხარეს, უარი უთხრან ცვლილებებს.
სრპ-ს საპარლამენტო ჯგუფის კიდევ ერთმა ლიდერმა, იოზგიურ იოზელმა, ცვლილებები შეაფასა „რეჟიმის შეცვლის“ მცდელობათ, სადაც პარლამენტი დარჩება არსებითად უძლური, მინისტრების კონტროლის მხრივ.
იოზელმა ასევე განაცხადა, რომ სგპ რეფერენდუმისთვის საჭირო 330 ხმას ვერც მოიპოვებს და გაუკვერდებოდა, თუ მომხრე დეპუტატთა რაოდენობა მიახწევს 275.
სრპ-ს დეპუტატმა, სელინა დოღანმა განაცხადა, რომ ცვლილებების ავტორიტარული ბუნება, დაასრულებს თურქეთის ევროკავშირში გაწევრიანების პროცესს, ცვლილებების ევროპულ ღირებულებებთან შეუსატყვისობის გამო.
სრპ-ს დეპუტატმა, ჯემალ ოქტან იუქსელმა განაცხადა, რომ ცვლილებები ასადის სირიის კონსტიტუციას ჰგავს, რომელიც არ იქნება ეროვნული კონსტიტუცია, არამედ „სირიის კონსტიტუციიდან ნათარგმნია“.
თავდაპირველად საკონსტიტუციო რეფორმაზე საუბარი სგპ-მ, 2011 წლის არჩევნების გამარჯვების შემდეგ დაიწყო, მაგრამ პარლამენტში საკონსტიტუციო კომიტეტის შექმნაზე კონსენსუს ვერ მიაღწიეს, რაც ოპოზიციური პარტიების ბოიკოტის შედეგად მოხდა.
2014 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ, სადაც რეჯეფ თაიფ ერდოღანი პრეზიდენტი გახდა, საკონსტიტუციო რეფორმის აუცილებლობა გაიზარდა, ხოლო 2015 წლის ორივე არჩევნებზე სგპ-ს წინაპირობა ამ ცვლილების შესრულება იყო.
2016 წლის 24 მაისს, პრემიერ-მინისტრის პოსტზე აჰმეთ დავუთოღლუ ბინალი ილდირიმმა შეცვალა, როდესაც დავუთოღლუ გადადგა, სავარაუდოდ, იმის გამო, რომ მას უთანხმოება მოუვიდა ერდოღანთან საკონსტიტუციო ცვლილებებთან დაკავშირებით, რომელიც შეამცირებს უფლებამოსილებას ან საერთოდ გააუქმებს პრემიერ-მინისტრის თანამდებობას.
2015 წლის ოქტომბერში, ოპოზიციურმა პარტია ნმპ-მ, რომელიც ისტორიულად ეწინააღმდეგებოდა აღმასრულებელი ხელისუფლების სათავეში პრეზიდენტის მოქცევას, მთავრობას მოუწოდა, რომ ისინი საკონსტიტუციო ცვლილებების პაკეტი პარლამენტს წარუდგინონ, ხოლო პარტიის ლიდერი დევლეთ ბაჰჩელი განაცხადა, რომ ითანამშრომლებს ცვლილებების შემუშავების პროცესში სგპ-სთან.
ერთი თვის შემდეგ, 8 დეკემბერს სგპ-მ და ნმპ-მ მიაღწიეს შეთანხმებას ახალ კონსტიტუციასთან დაკავშირებით და დაიწყეს მოლაპარაკებები, საპარლამენტო პროწესისა და რეფერენდუმის შესახებ.
ხმის მიცემის პროცესში დაფიქსირდა მრავალი დარღვევა, მაგალითად, სრპ-ს წევრები გადაიღეს, თუ როგორ სგპ-ს დეპუტატები ღიად აძლევენ ხმას ან აშინებენ გაურკვეველ დეპუტატებს „დიახ“ ხმის მიცემისთვის.
ვიდეო მასალაში მოხცდა ჯანდაცვის მინისტრი რეჯეფ აქდაღიც, რომელიც ღიად აძლევდა ხმას, რაც კონსტიტუციის მიხედვით არ არის ნებადართული, შემდგომში მან აღიარა ჩადენილი დანაშაული.
ერთ-ერთი განცხადების თანახმად, სრპ-ს წევრს ფათმა კაპლან ჰიურიეთს, თითქოს სგპ-ს საპარლამენტო ჯგუფის ლიდერი მუსტაფა ელითაში ახშობდა, მას შემდეგ, რაც ის გადაიღო, თუ როგორ ელითაში და პრემიერ-მინისტრი ბინალი ილდირიმი, ხმას ღიად აძლევდა.
შედეგად, რამდენიმე დეპუტატი საავადმყოფოში გადაიყვანეს, ხოლო პოდიუმი, სადაც დეპუტატები სიტყვით გამოდიოდნენ, გადაიყვანეს სხვა ადგილას და €15,000 ღირებულების მიკროფონები კი დაიკარგა.
მიუხედავად იმისა, რომ ნმპ ოფიციალურად მხარს უჭერდა ცვლილებებს, გავრცელდა ინფორმაცია, რომ თურქი ნაციონალისტები ასევე უაღრესად კრიტიკულად აფასებდნენ ცვლილებებს და მათი პარტიის ჩართულობას მის შემუშავებაში.
ბაჰჩელი, რომელიც ისტორიულად მხარს უჭერდა სგპ-ს საკამათო სიტუაციებში, ყველა ძირითადმა პარტიამ გააკრიტიკა, მისი საკონსტიტუციო ცვლილებების მხარდაჭერის გამო, ხოლო კრიტიკოსებმა ბაჰჩელი მოიხსენიეს, როგორც სგპ-ს „უკანა ბაღი“, „ცხოვრების ხაზი“ ან „სათადარიგო საბურავი“.
2016 წლის 24 ოქტომბერს, ნმპ-ს 40 საპარლამენტო წევრებიდან ხუთმა უარი განაცხადა საკონსტიტუციო ცვლილებების მხარდაჭერაზე, მათი პარტიის წინააღმდეგ.
იუმით იოზდაღი, რომელიც ბაჰჩელის წინააღმდეგ მოძრაობას ხელმძღვანელობდა და ერთ-ერთია იმ 5 დეპუტატიდან, რომლებიც აკრიტიკებენ ცვლილებების, პარტიამ მისი წევრობა ნოემბერში გააუქმა.
გამოკითხვა, რომელიც „“-ის მიერ დეკემბერში გამოქვეყნდა, აჩვენა, რომ ნმპ-ს მხარდამჭერთა 2/3 შემოთავაზებული ცვლილებების წინააღმდეგ იყვნენ.
2016 წლის 27 დეკემბერს, ნმპ-ს საპარლამენტო დეპუტატი ქადირ ქოჩდემირი, პარტიის მეხუთე დეპუტატი გახდა, რომელიც ცვლილებების წინააღმდეგ გამოვიდა.
კომისიამ უმნიშვნელო ცვლილებები შეიტანა მრავალრიცხოვან წინადადებებში, როგორიცაა მოსამართლეთა და პროკურორთა უზენაესი საბჭოს წევრების 12-დან 13-მდე გაზრდას ეხებოდა.
მე-15 ცვლილება, რომელიც პრეზიდენტს უფლებას აძლევდა, სამოქალაქო და სახელმწიფო ინსტიტუტების სტრუქტურირებას აღმასრულებელი განკარგულებებით, ასევე არ დაკმაყოფილდა.
ერთი დღის შემდეგ, 29 დეკემბერს, 14 ცვლილება, რომელიც პრეზიდენტს უფლებას აძლევდა, უფროსი ბიუროკრატიული მოხელეების დანიშვნას, აგრეთვე არ დაკმაყოფილდა.
მას შემდეგ, რაც ცვლილებებს სგპ-ს 316 პარლამენტის წევრმა ხელი მოაწერა, 21 შემოთავაზებული ცვლილება წარედგინა პარლამენტის თავმჯდომარეს, რომელიც შემდეგ გადაეცა საპარლამენტო საკონსტიტუციო კომისიას.
საპარლამენტო საკონსტიტუციო კომისია, რომელსაც სგპ-ს დეპუტატი მუსტაფა შენთოფი ხელმძღვანელობდა, დაიწყო ცვლილებების განხილვა 2016 წლის დეკემბერში, რომელიც 2017 წლის იანვრისთვის იყო დაგეგმილი.
საკონსტიტუციო კომისია შეიქმნა 25 წევრის შემადგენლობით, სადაც 15 წევრი სგპ-დან, 5 წევრი სრპ-დან, 3 წევრი ხდპ-დან და 2 წევრი ნმპ-დან იყო წარმოდგენილი, პარლამენტის შემადგენლობის შესაბამისად.
იქიდან გამომდინარე, რომ კომისიის წევრთა უმრავლესობას სგპ-ს დეპუტატები წარმოადგენდნენ, ამიტომ არ იყო მოსალოდნელი მინიმალური მოულოდნელი მოვლენებიც კი, შესწავლის ეტაფზე.