polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
სააღრიცხვო თვალსაზრისით, აქტივისა და ვალდებულების ღირებულება საბალანსო ღირებულების სახით წარმოგვიდგება, რაც შეეხება საგადასახადო თვალსაზრისით წარმოდგენილ ღირებულებას, იგი სტანდარტის ენით საგადასახადო ბაზის სახელწოდებას ატარებს.
საგადასახადო კანონმდებლობა საწარმოთა მოგების გადასახადით დაბეგვრის მიზნებისათვის იყენებს შემოსავლებისა და ხარჯების გამოთვლის თავისებურ დებულებებსმ რომელსაც საწარმოს სააღრიცხვო მოგებისაგან განსხვავებულ დასაბეგრ მოგებამდე მივყავართ.
აღნიშულს სამართლებრივი ბიძგი მისცა აფხაზეთის ასსრ-ის 1991 წლის 9 ივლისის კანონმა „აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატთა არჩევნების შესახებ“ .
აღნიშნული კანონი აფხაზი ეროვნების წარმომადგენლებს, რომლებიც ავტონომიური მოსახლეობის მხოლოდ 18% შეადგენდა, სხვა ერებთან შედარებით საპარლამენტო უმრავლესობის გარანტიას აძლევდა — 28 ადგილს, ქართველობს — 26 ადგილს, ხოლო დანარჩენ ეროვნულ უმცირესობას — 11 ადგილს.
საარჩევნო კანონის მითითებული ნორმა ეწინააღმდეგებოდა „ადამიანის უფლებების საყოველთაო დეკლარაციის“ მე-2, მე-7 და 21-ე მუხლების „სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების“ საერთაშორისო პაქტის მე-2, 25-ე და 26-ე მუხლების და სხვა საერთაშორისო-სამართლებრივი დოკუმენტებით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს, რომლებიც განსაზღვრავენ კანონის წინაშე ყველა ადამიანის თანასწორობას.
პრეზიდიუმი, რომლის წევრთა უმრავლესობას შეადგენდნენ აფხაზები, ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციის 103-ე მუხლის დარღვევით ახორციელებდა ფაქტობრივად საკანონმდებლო საქმიანობას, რის უფლებაც მას არ ჰქონდა.
მაგალითად 1991-1992 წლებში მიღებულ იქნა ნორმატიული აქტები, რომლითაც საქართელოს რესპუბლიკის მთელი რიგის კანონები აფხაზეთის ტერიტორიაზე გამოცხადებულ იქნა იურიდიული ძალის არმქონედ.
რაც მთავარია უგულვებელყოფილი იყო ელემენტარული კონსტიტუციური პრინციპი, რომლის შესაბამისად ამგვარი გადაწყვეტილების მისაღებად დეპუტატების ხმების 2/3 სჭირდებოდა.
1992 წლის 23 ივლისს საქართველოს რესპუბლიკის გაეროში მიღებამდე ერთი კვირით ადრე, აფხაზეთის უზენაესი საბჭოს აფხაზურმა ფრაქციამ, ყოველგვარი პროცესუალური ნორმებისა და რეგლამენტის აშკარა დარღვევით მიიღო დადგენილება აფხაზეთის ტერიტორიაზე 1978 წლის კონსტიტუციის გაუქმებისა და 1925 წლის კონსტიტუციის აღდგენის შესახებ.1954 დადგენილება მიღებულ იქნა 1991 წლის კანონმდებლობის გვერდის ავლითა და იგნორირებით.
1978 წლის კონსტიტუციის მოქმედების უკანონოდ, ცალმხრივი წესით შეჩერება, წმინდა იურიდიული თვალსაზრისით, ნიშნავდა ამ კონსტიტუციით გათვალისწინებული ავტონომიური სტატუსის იმავე წესით გაუქმებას და აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს თვითლიკვიდაციას.
1925 წლის კონსტიტუციის აღდგენა ფაქტობრივად საქართველოსაგან აფხაზეთის გამოყოფის დეკლარირებას წარმოადგენდა, თუმცა ისიც ცნობილია, რომ ეს კონსტიტუცია თავიდანვე მკვდრადშობილი იყო.
მიუხედავად იმისა, რომ დადგენილების მიღების პარალელურად უზენაესი საბჭოს აფხაზურმა ნაწილმა შექმნა სამუშაო ჯგუფი ერთიანი ორსუბიექტიანი ქართულ-აფხაზური ფედერაციული სახელმწიფოს პროექტის შესამუშავებლად.
9 აპრილს თბილისში კონფლიქტი საბჭოთა მთავრობასა და ქართველ ნაციონალისტებს შორის კიდევ უფრო გამწვავდა „ლიხნის ასამბლეის“ ჩატარების შემდეგ, სადაც რამდენიმე ათასმა აფხაზმა საქართველოსგან გამოყოფა და 1921-1931 წლების საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკის სტატუსის აღდგენა მოითხოვა.
მომიტინგეებმა, რომლებთაც ხელმძღვანელობდა დამოუკიდებლობის კომიტეტი (მერაბ კოსტავა, ზვიად გამსახურდია, გიორგი ჭანტურია, ირაკლი ბათიაშვილი, ირაკლი წერეთელი და სხვები), მოაწყვეს მშვიდობიანი დემონსტრაცია და შიმშილობა დაიწყეს, აფხაზი სეპარატისტების დასჯისა და საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის მოთხოვნით.
კობახიასა და პრეზიდიუმის მდივნის ოფიციალური განცხადებით დაიდო პირობა რომ სესიაზე არ განიხილებოდა საკითხი საქართველოდან აფხაზეთის ასსრ-ის გამოსვლის შესახებ.
ასე მაგალითად, 24 აგვისტოს დილის 6 საათზე, მოტყუების გზით, პრეზიდიუმში მანდატის ჩაბარების საბაბით, უცნობმა პირებმა საცხოვრებელი ადგილიდან წაიყვანეს დეპუტატი კ.
18 აგვისტოს აფხაზეთის ასსრ-ის 13 კაციანმა დეპუტაციამ (ვ. ყოლბაია, რ. სალუქვაძე, ვ. ბერულავა, ა. არზუმანიანი, გ. ქავთარაძე, კონსტანტინე სიჭინავა, პავლე ქვაჩახია, ოთარ ყვავაძე, ვრეჟ ზებელიანი, გიორგი ცობეხია, გალაქტიონ ნაჭყებია, გალინა პრაცკო და იამზე ნაყოფია) გააკეთა სპეციალური გაცხადება, რომელშიც გაკრიტიკებული იყო მანამდე 58 დეპუტატის მიერ გაკეთებული „მიმართვა აფხაზეთის ასსრ-ის ყველა მოქალაქისადმი“.
განცხადებაში გამოხატული იყო ღრმა წუხილი, რომ „მიმართვა“ წარმოადგენდა ცლმხრივად შედგენილ დოკუმენტს, რომელშიც იგნორირებული იყო არააფხაზური მოსახლეობის ნებასურვილი.
აქედან გამომდინარე რეკომენდირებული არ იყო 25 აგვისტოს დაგეგმილი აფხაზეთის ასსრ-ის სესიის რიგგარეშე სხდომის ჩატარება, რადგანაც ის გამოიწვევდა მოსახლეობაში მდგომარეობის ხელოვნურად დაძაბვას და ხელს შეუწყობდა რესპუბლიკაში უკონტროლო ნეგატიური პროცესების დაწყებას.
ოქტომბრის რევოლუციამდე ორი კვირით ადრე მთიელთა კავშირის მეორე ყრილობაზე დამსწრე აფხაზური დელეგაციის საფუძველზე (პეტროგრადთან შეუთანხმებლად, რადგან აფხაზეთი ჯერ კიდევ მარტიდან იყო ამიერკავკასიაში რუსეთის დროებითი მთავრობის წარმომადგენლობის — ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომიტეტის ნაწილი) მოხდა აფხაზეთის აღნიშნულ კავშრიში გაერთიანება.
იქედან გამომდინარე, რომ საქართველოს ავტონომიის შემდეგ კავკასიის საეგზარქოსოს იურისდიქცია განივრცობოდა კავკასიის დანარჩენ ტერიტორიაზე, და თუ ტერიტორიულად აფხაზეთიც ჩრდილოკავკასიაში გაერთიანდებოდა შესაბამისად ისიც ავტომატურად გახდებოდა კავკასიის საეგზარქოსოს ნაწილი.
რეფერენდუმს, ზოგმა მეკავშირე ყვეყანამ და მათ შორის საქართველოს რესპუბლიკამ ბოიკოტი გამოუცხადა, თუმცა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე საარჩევნო უბნები მაინც გაიხსნა.
იქედან გამომდინარე, რომ ახალი საკავშირო ხელშეკრულების პროექტი იყო მიხეილ გორბაჩოვის შემოთავაზებული, მან აზრი დაკარგა 12 დეკემბერს საბჭოთა კავშირის დაშლითანავე, ხოლო მის საპირწონედ განხილვის საგანი გახდა ელცინისეული პროექტი — დსთ.
31 აგვისტოს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს სესიამ ქვორუმით მიიღო დადგენილება, რომლის თანახმად აფხაზეთის ასსრის უმაღლესი საბჭოს 1990 წლის 25 აგვისტოს დადგენილება „აფხაზეთის სახელმწიფობრიობის დაცვის სამართლებრივი გარანტიების შესახებ“ გაუქმდა, როგორც ანტიკონსტიტუციური, უკანონო და იურიდიული ძალის არმქონე.
არ იქნა მიღებული აგრეთვე გამოცხადებული დეკლარაცია აფხაზეთის სახელმწიფოებრივი სუვერენიტეტის შესახებ, აფხაზეთის მოსახლეობის მიერ, როგორც უმრავლესობის ძირეული ინტერესების საწინააღმდეგო.
12 მარტს სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში ქართველმა სამღვდელოებამ გამოაცხადა, რომ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია აგრძელებდა თავის ავტოკეფალურ ცხოვრებას.
1994 წლის 26 ნოემბერს „აფხაზეთის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს“ მე-12 სხდომაზე, ვლადისლავ არძინბას მეთაურობით გამოცხადდა „აფხაზეთის რესპუბლიკის“ კონსტიტუცია, რითაც ჩანაცვლდა მანამდე პირობითად მიღებული აფხაზეთის სსრ-ის 1925 წლის კონსტიტუცია.
იმისდა მიუხედავად რომ სეპარატისტული აფხაზეთის უმაღლესმა საბჭომ გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, მის ამ გადაწყვეტილებას არ და ვერ ექნებოდა ლეგიტიმაცია, რადგანაც მას არ გააჩნდა კომპეტენცია მიეღო მსგავსი ტიპის გადაწყვეტილება.
1991 წლის 9 აპრილს საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ზვიად გამსახურდიამ, რეფერენდუმის შედეგებზე დაყრდნობით გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, ხოლო საბჭოთა 70 წლიანი პერიოდი გამოაცხადა საბჭოთა ძალების მიერ საქართველოს ოკუპაციად.
აღნიშნული პერიოდიდან მოყოლებული მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს რესპუბლიკა დე ფაქტო და დე იურე თავს აცხადებდა დამოუკდიებლად, მას საბჭოთა კავშირი კვლავინდებურად თვლიდა მის მოკავშირე რესპუბლიკად.
1988 წლის ნოემბერში გამოქვეყნდა „ქართული ენის სახელმწიფო პროგრამის პროექტი“ , რომელიც ითვალისწინებდა ქართული ენის კონსტიტუციური სტატუსის დაცვას საქართველოს სსრ-ს მთელ ტერიტორიაზე, მათ შორის აფხაზეთის ასსრ-სა და სამხრეთ ოსეთის აო-ს ტერიტორიაზე.
საქართველოს სსრ-ში აღნიშნული პროექტის აქტიური განხილვა გახდა იმის მიზეზი, რომ 1988 წლის ნოემბერ-დეკემბერში შეიქმნა საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ორგანიზაციები სამხრეთ ოსეთის აო-ში „ადამონ ნიხასი“, ხოლო აფხაზეთში — „აიდგილარა“.
17 ნოემბერს თავის გამოსვლაში სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს სესიაზე დეპუტატმა ვლადისლავ არძინბამ, დაეყრდნო რა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს მიერ 1990 წლის 25 აგვისტოს მიღებულ დეკლარაციას, განაცხადა, რომ აფხაზეთს, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების საწინააღმდეგოდ, განზრახული აქვს საკავშირო გამოვიდეს საბჭოთა ფედერაციის სუბიექტის სახით სსრ კავშირის სხვა სუბიექტებთან თანასწორად, მონაწილეობა მიიღოს სამოკავშირეო ხელშეკრულების შემუშავებასა და დასკვნაში.
აფხაზეთის რესპუბლიკა — რუსეთის ფედერაციის მიერ ოკუპირებულ აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში შექმნილი სეპარატისტული რესპუბლიკა (იმეორებს ყოფილი აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის საზღვრებს).
აღიარებულია გაეროს 5 ქვეყნისა რუსეთის ფედერაცია , ნიკარაგუა , ვენესუელა , ნაურუ , სირია და სხვა ასევე ნაწილობრივ აღიარებული თუ არაღიარებული ქვეყნების მიერ.
ანუ მოკავშირე რესპუბლიკაში შემავალ ავტონომიას შეეძლო გასულიყო ამ რესპუბლიკიდან ან ამ რესპუბლიკის სსრკ-დან გასვლის შემთხვევაში დარჩენილიყო საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში.
აღნიშნული კანონის საფუძველზე, რესპუბლიკიდან გამსვლელ ავტონომიურ ერთეულს მის ტერიტორიაზე უნდა ჩაეტარებინა რეფერენდუმი, რომელიც მოთხოვნილი უნდა ყოფილიყო მოსახლეობის 1/10 ნაწილის ხელმოწერით.
90-იანი წლების დასაწყისში არსებულმა დაძაბულმა სიტუაციამ მიგვიყვანა იქამდე, რომ 1992 წელს აფხაზეთის ტერიტორიაზე დაიწყო საომარი მოქმედებები ქართულ, აფხაზურ, ჩრდილო-კავკასიელ დაქირავებულ მებრძოლებსა და რუსეთის რეგულარულ შენაერთებს შორის.
მე-20 საუკუნის 80-იანი წლის ბოლოს საქართველოში ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მკვეთრად გააქტიურების ფონზე, კრემლი ახდენს აფხაზეთში არსებული სეპარატისტული, ანტიქართული და ნაციონალისტური ძალების მობილიზებასა და მათით მანიპულირებას, რათა შეინარჩუნოს მძლავრი ზეგავლენა საქართველოზე.
ეუთო-ს შეხვედრებზე მონაწილე სახელმწიფოებმა არაერთხელ გამოთქვეს თავისი ღრმა შეშფოთება „ეთნიკური წმენდის“, მოსახლეობის, განსაკუთრებით ქართველთა, თავიანთი საცხოვრებელი ადგილებიდან მასობრივი განდევნისა და უდანაშაულო მოქალაქეთა დიდი რაოდენობით დაღუპვის გამო (ეუთო-ს 1994 წლის 6 დეკემბრის ბუდაპეშტის შეხვედრის რეზოლუცია 1996 წლის 3 დეკემბრის ლისაბონის შეხვედრის დეკლარაცია 1999 წლის 17-18 ნოემბრის სტამბოლის შეხვედრის დეკლარაცია).
25 აგვისტოს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს მოწვევის სესიაზე, სსრკ-ის მოქმედი კონსტიტუციისა და 1990 წლის 3 აპრილის კანონის უხეში დარღვევით, ყველანაირი რეფერენდუმის გარეშე გამოცხადდა „აფხაზეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა“, როგორც სუვერენული სახელმწიფო.
რეფერენდუმზე აფხაზეთის ასსრ-ში მონაწილეობა მიიღო რეგისტრირებულ ამომრჩეველთა 61.27 %-მა, ხოლო დადებითად ხმა მისცა ელექტორატის 97.73 %-მა.
აშშ-ის სენატმა საგანგებო რეზოლუციით ლეგიტიმურად ცნო 31 მარტის რეფერენდუმის შედეგები, რაც წარმოადგენდა საქართველოს დამოუკიდებლობის დე-ფაქტო ცნობას.
28 ოქტომბერს საქართველოს სსრ-ის არჩევნებში კომუნისტური პარტია დამარცხდა და ხელისუფლება გადავიდა ზვიად გამსახურდიას ხელმძღვანელობით მოქმედი პოლიტიკური ორგანიზაციის „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველო“ ხელში.
ახლადარჩეულმა ქვეყნის უზენაესმა საბჭომ პირველსავე სხდომაზე შეიტანა 1978 წლის კონსტიტუციაში რიგი ცვლილებები, მათ შორის ქვეყნის სახელწოდება საქართველოს სსრ, შეიცვალა — საქართველოს რესპუბლიკით.
12 აგვისტოს თვითგამოცხადებულმა აფხაზეთის რესპუბლიკამ საქართველოს რესპუბლიკის სახელზე გააკეთა მიმართვა, რომელიც ეფუძნებოდა ლეგიტიმაციის არმქონე სამხედრო საბჭოს მიერ აღადგინილ 1921 წლის კონსტიტუციას, სადაც აფხაზეთის ავტონომია ნახსენები არ იყო და დასძენდა, რომ აფხაზეთი იძულებულია გამოვიდეს 1990 წლის 25 აგვისტოს აფხაზეთის სსრ-ს აღდგენის აქტიდან და აღადგინოს აფხაზეთის სსრ-ის 1925 წლის კონსტიტუცია.
ყველაფერი მას შემდეგ შეიცვალა, რაც მოხდა თებერვლის რევოლუცია, რუსეთში დამყარდა დროებითი მთავრობა და საქართველოში ქართველმა სამღვდელოებამ მოითხოვა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენა.
დღეს სეპარატისტული რეჟიმი არსებობს მხოლოდ რუსეთის ფედერაციის სამხედრო-პოლიტიკური და ეკონომიკური მხარდაჭერის ხარჯზე და პრობლემის მოუგვარებლობაზე სრული პასუხისმგებლობა ეკისრება სწორედ ამ ქვეყანას, რომელსაც არ სურს და არც შეუძლია შუამავალის ფუნქციების შესრულება.
1993 წლის 9 ივლისს გაეროს უშიშროების საბჭოს 849 რეზოლუციით სოხუმის გარშემო განვითარებული ბოლოდროინდელი მოვლენების შემდეგ, საბჭომ გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-გალის სთხოვა, გაეგზავნა თავისი სპეციალური წარმომადგენელი რეგიონში, რომ გაფორმებულიყო აფხაზეთსა და საქართველოს შორის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება, ამავე მიზნით გაიგზავნა 50 სამხედრო დამკვირვებელი.
ჩხენკელმა მიიღო სამურზაყანოელი სამღვდელოებისაგან წერილი, სადაც ისინი სთხოვდნენ ქართულ მხარეს გამოეგზავნათ დელეგატები, რათა დასწრებულიყვნენ 4 ივნისის სამურზაყანოელთა და აფხაზთა ყრილობას, რომელზეც უნდა გადაწყვეტილიყო აფხაზეთის ეკლესიის ავტოკეფალიის საკითხი.
ამდენად, საქართველოს ხელისუფლება კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების პროცესში ერთ-ერთ გადამწყვეტ ფაქტორად მიიჩნევს საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და მეგობარი ქვეყნების როლის მნიშვნელოვან გაზრდას, სამშვიდობო ოპერაციის ფორმატის შეცვლას და აფხაზურ მხარესთან პირდაპირი მოლაპარაკებების წარმოებას.
სოხუმის აღმასრულებელმა კომიტეტმა ამიერკავკასიის კომისარიატს თხოვნით მიმართა არ განეხორციელებინათ ახალ ათონში ლაზარეთის 500 კაცზე მეტი მოწყობის პროექტი, რადგანაც ადგილზე მრავალი ძვირფასი მცენარე იყო გაშენებული და განადგურება დაემურებოდა.
28 ივლისს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს 58 დეპუტატის (ქართული მხარის მოთხოვნა, წარმოდგენილიყო ყველა აღნიშნული დეპუტატი სახელით და გვარებით უშედეგოდ დარჩა) სახელით გააკეთა სპეციალური „მიმართვა აფხაზეთის ასსრ-ის ყველა მოქალაქისადმი“.
28-30 ივლისს აფხაზეთის პარლამენტის ქართულმა ფრაქციამ „დემოკრატიული აფხაზეთი“ გამართა კონტრსესია, გააუქმა 23 ივლისის უკანონო აქტი და მიიღო გადაწყვეტილება აფხაზეთისათვის სახელწოდება „აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის“ მინიჭების შესახებ.
კონფლიქტის შედეგად დაიღუპა 10 ათასზე მეტი მშვიდობიანი ქართველი და ასეულობით უგზო-უკვლოდ დაიკარგა დაიჭრა და დასახიჩრდა 10 ათასამდე კაცი გაძევებულ იქნა 300 ათასზე მეტი ადამიანი.
1992 წლის 2 იანვარს სამხედრო საბჭომ არაკონსტიტუციური გზით დაამხო საქართველოს მთავრობა, გააუქმა 1990 წელს მიღებული კონსტიტუცია და 10 მარტს ძალაუფლება საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს გადააბარა.
დაიწვა, გაიძარცვა და განადგურდა 25 ათასზე მეტი საცხოვრებელი სახლი, მრავალი სკოლა, ბაგა-ბაღი, კულტურის ცენტრი, ეკლესია, ხუროთმოძღვრებისა და ისტორიული ძეგლი, საავადმყოფო, საწარმო და ა.
ილორის ადგილობრივ ეკლესიაში გაიმართა კრება, სადაც კრებულის დაუსწრებლად საზოგადოებამ მღვდელ დიაკვნების გაძევება დაადგინა, ხოლო ქართული წირვა-ლოცვის მაგივრად კვლავ რუსული გაისმოდა.
25 ივლისს არაკონსტიტუციურმა დროებითმა ორგანომ — საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭომ სპეციალური დადგენილებით აფხაზეთის ეზენაესი საბჭოს 20 გადაწყვეტილება უკანონოდ გამოაცხადა.
28 აპრილს მოწვეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს სესია, მაგრამ დეპუტატების უმრავლესობამ მონაწილეობა არ მიიღო აღნიშნულ განხილვაში და ქვორუმი არ შედგა.
წლის პირველი ნახევარი - უსაფრთხოების თვალსაზრისით შეიქმნა მეტად სავალალო სიტუაცია აფხაზეთში არსებული სატრანსპორტო-საკომუნიკაციო სისტემებთან დაკავშირებით.
26 მაისს საქართველოში და მათ შორის აფხაზეთის ტერიოტორიაზეც ჩატარდა საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელზედაც ხმების უმრავლესობით გაიმარჯვა ზვიად გამსახურდიამ.
ასევე, ტერიტორია , რომელიც 2014-2015 წლების საბრძოლო მოქმედებების შედეგად სეპარატისტების კონტროლის ქვეშ მოექცა, რუსეთის საოკუპაციო ძალების და ტერორისტული დაჯგუფებების საბოლოო გაყვანამდე უკრაინის ოკუპირებულ ტერიტორიად ითვლება.
უკრაინის ხელისუფლება დსრ-ს მიიჩნევს ტერორისტულ ორგანიზაციად, ხოლო ადამიანებს, რომლებიც ჩართულნი არიან ორგანიზაციის სამხედრო ან პოლიტიკურ ცხოვრებაში — ტერორისტებად და სეპარატისტებად.
მეორე მხრივ, დსრ-ის ხელისუფლება უკრაინის ხელისუფლებას მიიჩნევს როგორც „სისხლიან რეჟიმს“, რომელიც რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ჩადის „სამხედრო დანაშაულებს“, რასაც ეწირება მშვიდობიანი მოსახლეობა.
2022 წლის სექტემბრისთვის დსრ-ის დამოუკიდებლობას აღიარებდა მხოლოდ რუსეთის ფედერაცია , სირია და ჩრდილოეთი კორეა , ასევე ნაწილობრივ-აღიარებული/არაღიარებული ლუჰანსკის სახალხო რესპუბლიკა, სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა და აფხაზეთის რესპუბლიკა .
უკრაინის და სხვა ქვეყნების ხელისუფლებები, და ასევე ბევრი საერთაშორისო ორგანიზაცია თვლიდა, რომ 2014–2022 წლებში დსრ სამხედრო მხარდაჭერას რუსეთისგან იღებდა, მაგრამ კრემლი ამას კატეგორიულად უარყოფდა.
დონეცკში რესპუბლიკის შექმნა 2014 წლის 7 აპრილს გამოცხადდა, ხოლო იმავე წლის 12 მაისს ჩატარდა რეფერენდუმი, რის შედეგადაც რესპუბლიკამ უკრაინისგან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა.
სეჩენოვის სახელობის ევოლუციური ფიზიოლოგიისა და ბიოქიმიის ინსტიტუტში ბიოაკუსტიკის, ადამიანის ტვინის ფუნქციონალური ასიმეტრიისა და სენსორულ სისტემათა შედარებითი ფიზიოლოგიის ლაბორატორიებში.
ტატიანა ჩერნიგოვსკაიას ინიციატივით პირველად სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის ზოგადი ენათმეცნიერების კათედრის ბაზაზე ჩამოყალიბდა სასწავლო სპეციალიზაცია სახელწოდებით „ფსიქოლინგვისტიკა“.
1977 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, ხოლო 1993 წელს სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ენობრივ და კოგნიტიურ ფუნქციათა ევოლუცია: „ფიზიოლოგიური და ნეიროლინგვისტური ასპექტები“.
2010 წლის 9 იანვარს რუსეთის პრეზიდენტის ბრძანებულების საფუძველზე ტატიანა ჩერნიგოვსკიას მიენიჭა „რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული მოღვაწის“ საპატიო წოდება.
ტრისტან-და-კუნიას კუნძულებზე არ არიან ძუძუმწოვრები (სანაპიროზე სელაპების და გოფის კუნძულზე ადამიანის შემოყვანილი თაგვის გამოკლებით), ქვეწარმავლები, პეპლები.
კუნძულებზე ბევრია მცენარე-ენდემები, ინაკსესიბლეს კუნძულზე შენარჩუნებულია ყველაზე პატარა არამფრინავი ფრინველი დედამიწაზე — «ინაკსესიბლეს კუნძულის ლაინა» ანუ «ტრისტანის ლაინა» .
ტრისტან-და-კუნიას კუნძულს აქვს კლდოვანი ნაპირი და მთიანი რელიეფი, მრავალრიცხოვანი თხრილები, რომელსაც ადგილობრივი მაცხოვრებლები ეძახიან «ხეობას» .
აღდგომის კუნძულთან, პიტკერნის კუნძულებთან და ბუვეს კუნძულთან ერთად მატერიკებიდან ერთ-ერთი ყველაზე უფრო დაშორებული დასახლებული ადგილებია დედამიწაზე.
ტრისტან-და-კუნია — არქიპელაგი ატლანტის ოკეანის სამხრეთ ნაწილში, შედის ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების წმინდა ელენე, ამაღლება და ტრისტანი-და-კუნიას შემადგენლობაში.
შინაური ცხოველებს და მსხვილ რქოსან საქონელს ტრისტან-და-კუნიას კუნძულის მაცხოვრებლები არ აველურებენ და ისინი ბუნებისათვის დიდ საფრთხეს არ წარმოადგენს.
სამურაები კი მეთორმეტე საუკუნეში ატარებდნენ ტანსაცმელს რომელშიც გაერთიანებული იყო, როგორც აროსტოკრატების, ასევე დაბალი ფენის ადამიანების ტანისამოსის სტილი.
ყველა ფენის წარმომადგენლებმა დაიწყეს ერთნაირი ტანსაცმლის ტარება, რომელსაც ფართე მკლავები ჰქონდა, განსხვავება იყო მხოლოდ მატერიის ხარისხში და მდიდრულ მორთულობაში.
ადამიანი მადლობელია იმისთვის, რომ ის არსებობს და შეიგრძნობს სიხარულს და სულიერ სითბოს, რომელსაც გრძნობენ გარშემო მყოფნი და ისინიც განიცდიან იგივე გრძნობებს, რაც მათ აერთიანებს და ქმნის ჰარმონიას.
აუცილებელია გავიხსენოთ, რომ იაპონელები არ უწევდნენ წინააღმდეგობას ბუნებას, როგორც ეს ხდებოდა დასავლეთში, რამაც დიდი გავლენა იქონია მათ ჩაცმულბოაზე, კერძოდ კიმონოზე.
ამიტომ იაპონელები ტანსაცმელს შთამომავლობით გადასცემდნენ, რამაც ხელი შეუწყო კიმონო გადაქცეულიყო უბრალო ნივთიდან სულის ნაწილად, რადგან მათ ატარებდნენ წინაპრები.
ევროპული ტანსაცმლის შეკერვის დროს უნდა იყოს გათვალისწინებული ადამიანის ზომები რაც კიმონოს არ სჭირდება, ეს უფრო დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ ვიცით მისი ჩაცმა.
მისი ჩაცმის შემდეგ ისინი ხდებოდნენ აუჩქარებლები და მსუბუქები, რითაც ისინი სიმშვიდეს მოიპოვებდნენ და ხდებოდნენ თავის თავში დარწმუნებულები.
არსებობს ქცევის მკაცრი კანონი თუ კი ადამიანი ჩაცმულია ნაციონალურ სამოსში და გაუფრთხილებლობით გამოაჩენს ფეხს ან სხეულის რომელიმე ნაწილს ითვლება უწესო საქციელად.
ასეთი ქცევით ყველა ასაკის ქალი ერთმენთს უტოლდება, ასე ვერავინ ვერ ხედავს ახალგაზრდა ქალის სილამაზესა და მიმზიდველობას და ვერც ხანში შესული ქალის სიბერეს.
ნებისმიერ ასაკში კიმონო გამოხატავს სულიერ სიმშვიდეს და ხშირად ზუსტად მოწიფულობაში იძენს ადამიანი იმ სილამაზეს, რომელიც არ არსებობს ახალგაზრდობაში, ოცი წლის ასაკი დიდებულია, ოცდაათი წლის სერიოზული, ორმოცი ბრწყინვალე, კიმონო ხაზს უსვამს ადამიანის მოწიფულობას ორმოცდაათი წლის ასაკში, შინაგან სიმშვიდეს სამოცი წლის ასაკში, მკაცრ სილამაზეს სამოცდაათი და ფილოსოფიურ სულის სიმშვიდეს ოთხმოცი წლის ასაკში, ეს აძლევს იმ ადამიანს უფლებას სიცოცხლო იმ შეგრძნებით, რასაც ახალგაზრდობის შენარჩუნებას უწოდებენ და ამასთანავე შეიძინონ სიბრძნე.
კიმონო თავისი ფორმით მოგვაგონებს ასო „-ს“ იაპონელებმა ის გადმოიღეს ჩინელებისაგან ჩინური მსგავსად და საბოლოო სახე შეიძინა ხეიანის ეპოქაში, მას აქეთ განსაკუთრებული ცვლილება არ განუცდია.
თუმცა ბავშვები, რომლებიც ბერობას აპირებენ ვალდებულნი არ არიან ყველა სწავლება იცოდნენ, საჭიროა მხოლოდ ძირითადი სექტის დამფუძნებლების სწავლებები გაითავისონ.
ტაიჰეიკის“ მიხედვით, როცა იმპერატორ გო-დაიგოს ჯარი მიადგა აშიკაგას ჯარს საბრძოლველად, აშიკაგამ ერთგულების ნიშნად თავი გადაიპარსა და ტაძარში შევიდა.
იაოიოის პერიოდში იაპონიაში ფეხი მოიკიდა სხვადასხვა რიტუალებმა და ფესტივალებმა სასოფლო-სამეურნეო საქმესთან დაკავშირებით, რაც მოგვიანებით შინტოს განუყრელი ნაწილი გახდა.
სიტყვა „კამი“ გამოიყენება როგორც ერთი ღმერთის, ასევე ღმერთების ერთობლიობის აღსანიშნავად, რომლებიც იაიოის პერიოდიდან მოყოლებული თაყვანისცემის საგნები არიან იაპონიაში.
არის ბუნების კამი, რომელიც ბინადრობს ხეებშ მთებში ქვებში, არის საგვარეულო კამი , რომლებიც არიან ცალკე-ული გვარის მფარველი ღმერთები, სადაც შეიძლება შევხვდეთ საგვარეულოს წინაპრების განღმრთობილ სულებს და ა.
იმპერატორების უფლებების რელიგიისა და მითოლოგიის საფუძვლებით გამყარების სურვილმა ხელი შეუწყო „კოფიკისა“ და „ნიჰონ შიო-კის“ თანმიმდევრულად შექმნამ, 712 და 720 წწ.
ამ წიგნებში იმპერატორების გენეალოგია მიჰყავთ მითური ღმერთების ხანამდე და მოგვითხრობენ თუ როგორ შექმნეს იძანაგიმ და იძანამიმ იაპონური კუნძულები და მთავარი ღვთაებები: ამატერასუ , ცუკუიომი ნო მიკოტო და სუსანო ნო მიკოტო .
შინტოში ოფიციალურად არ არსებობს წმინდა წიგნები, რაც სამოძვრო მცნებების უქონლობაზე მიუთითებს, თუმცა ამის სანაცვლოდ ყურადღება ექცევა რიტუალებს და ურთიერთობის სიწმინდეს.
მეიძის ეპოქაში ორი ასწლეულის შემდეგ იაპონელი პოლიტიკოსები იძულებულნი გახდნენ შეგუებოდნენ ახალი ტანისამოსის სტილს, რომელიც შეესაბამებოდა ევროპის დონეს.
ფორმებს რა მატერიისგანაც კერავდნენ ამ ქსოვილის დამზადება იაპონელებმა არ იცოდნენ, რის გამოც მთავრობამ გაგზავნა საუკეთესო მქსოველები საფრანგეთში, რათა შეესწავლათ ქსოვილის დამზადება, რომელიც გამოიყენებოდა ფორმების შესაკერად.
ბრინჯზე დაფუძნებული კვების კულტურა ამომავალი მზის ქვეყანაში 20 საუკუნეზე მეტი ხნის წინ შეიქმნა, როდესაც აღმოსავლეთის ქვეყნებიდან შემოვიდა ბრინჯის კულტურა.
საუკუნენახევრიან პრეიოდში, როცა იაპონიამ განაახლა დასავლეთთან ურთიერთობა, ქვეყანამ განავითარა წარმოუდგენლად მდიდარი და მრავალფეროვანი კვების კულტურა, ამის დამსახურებაა ის რომ თანამედროვე იაპონიაში არ ვხვდებით მარტო ეროვნულ საკვებს და ხშირია სხვა უცხო ქვეყნის საკვებიც.
საუკუნისთვის იაპონელები გამოიყენებდნენ მრავალ იმ საკვებ ინგრედიენტს რომელსაც დღესაც იყენებენ, მაგალითად: სოიოს სოუსი, ტიფო და სხვა სოიოსგან დამზადებული პროდუქტები.
ევროპაში ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ განიდევნა წარმართული ტრადიციები, ხოლო იაპონიის მკვიდრი სარწმუნოება დღესაც არსებობს და უდიდესი ადგილი უკავია ხალხის ცხოვრებაში.
კონფუციანელების მცნებებს და წესებს დიდი ზეგავლენა ჰქონდათ იაპონიის კოლიტიკურ და ეთიკურ ფილოსოფიაზე სახელმწიფოს ფორმირების პერიოდში და ედოს პერიოდში .
მისი მოძღვრების მიხედვით სიცოცხლე დედამიწაზე გაჩნდა რომელიღაც დამაბრმავებელი ცენტრიდან, რომელიც იმყოფებოდა სადღაც შორს, ადამიანების მიერ წარმოუდგენელი სივრცის უფსკრულში.
მიუხედავად იმისა, რომ იაპონია ტრადიციული ქვეყანაა და თითქმის ყველა ოჯახი მკაცრად იცავს ტრადიციას, იაპონური ოჯახის თანამედროვე სადილის სუფრა მხოლოს ტრადიციული საკვებისგან არ შედგება.
იაპონური ოჯახის სადილის ნორმა კვლავ მოიცავს თეთრ ბრინჯს, მისოს წვნიანს და წნილს, ამ სამივე საკვებს შეიძლება დაემატოს რამე კერძი რომელსაც თოთონ ოჯახი აარჩევს.
ისინი ადგილზე მიტანის სერვისით სარგებლობენ და ამით შეიძლება მიიღნ როგორც სუში, ჩინური და იაპონური ატრიის კერძები, იაპონური „ლანჩ-ბოქსები“, ასევე პიცა, ბუტგერი და სხვა უცხოური ქვეყნის კერძი.
ასევე ცნობილი ფაქტია ისიც რომ იაპონური სუფრის გავრცელებული ალტერნატივებია ჩინური სტილით მაღალ ცეცხლზე შემწვარი როგორც ხორცი, ასევე ბოსტნეულის კერძები.
გლეხებმა ბრძოლა არ იცოდნენ დაკარგად შეიარაღებული არმიისათვის წინააღმდეგობის გაწევა არ შეეძლოთ, მაგრამ რამდენიმე გათავხედებული მოძალადის ერთობლივად მოგერიებისათვის, კემპოს ორი-სამი ოსტატიც საკმარისი იყო.
მეცხრამეტე საუკუნეში ევროპული ტანსაცმლის შემოსვლამ გამოიწვია კიმონოს ამოღება ყოველდღიური ცხოვრებიდან, მისი გამოყენება დაიწყეს მხოლოდ იაპონური რიტუალების დროს.
ევროპაში ქალები ხმარობდნენ კორსეტს, რათა გამოეკვეთათ წელი და თეძოები, რომ ლამაზები გამოჩენილიყვნენ, ხოლო კიმონოში რომ ლამაზად იყურებოდე საკმარისი არ არის სხეულის ფორმის გამოყოფა, იდეალური სახე და მაკიაჟი ითვლება კიმონოს განუყოფელ ნაწილად.
მზა კიმონო შედგება ოთხი ნაჭერი მატერიისგან, ორი ფარავს სხეულს, დანარჩენი ხელებს, ხშირად კიმონოს რეცხვის წინ არღვევენ და შემდეგ ახლიდან ხელით ისევ კერავენ.
იგი იყო სამხედრო ტაქტიკოსი და პროვინციის მმართველი და მან გააერთიანა სხვადასხვა სამხედრო ხელოვნებანი, რომლებიც გამოიყენებოდნენ ახლო ბრძოლაში, სიტუაციაში, როდესაც იარაღი ხდებოდა არაეფექტური.
განსხვავებით მეზობელი ჩინეთისა და კორეისა, რომელთა საბრძოლო ხელოვნებები კონცენტრირებას აკეთებდნენ დარტყმით ტექნიკაზე, იაპონური ხელჩართული ბრძოლის ტექნიკები ფოკუსირებას ახდენდნენ გდებებზე, გაუვნებელყოფაზე, დაბლოკვაზე და დახჩობაზე, რადგანაც დარტყმითი ტექნიკა არაეფექტური იყო აბჯრის წინააღმდეგ.
ამას გარდა, ჯიუ-ჯიცუს ზოგიერთი ორიგინალური ფორმები, ისეთები, როგორც ტაკენოუტი-რიუ, ექსტენსიურად იყენებდნენ გასვლა-აცილებებს და კონტრშეტევებს გრძელ ცივ იარაღებთან, როგორიც იყო მახვილი და შუბი, ხანჯლისა და სხვა მოკლე იარაღის დახმარებით.