polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ის გენერალური დირექტორმა იან ჰიოკ სოკმა თქვა, რომ გოგოები დებიუტს გეგმავდნენ 2011 წელს ან 2012 წლის დასაწყისში, -ის მსოფლიო ტურნეს შემდეგ და საკუთარი 21-ის შემდეგ კორეასა და იაპონიაში.
22 თებერვალს, განაცხადა, რომ 21 გამოუშვებს თავის იაპონურ სადებიუტო სინგლს „ “, რომელიც უწინ გამოიყენებოდა, როგორც კორეული პრომოსინგლი და როგორც რინგტონი 2011 წლის 9 მარტს.
ძირითადად მაში შევიდა კორეული სიმღერების იაპონური ვერსიები, ასევე ახალი იაპონური სინგლი „“ და მომღერალი მადონას სიმღერის ქავერ-ვერსია, გამოშვებული 1984 წელს — „ “.
5 ივლისს 21-მა გამოუშვა ახალი კორეული სინგლი „ “, ხოლო 26 სექტემბერს ამ სიმღერის იაპონური ვერსია წარადგინეს, რომელიც ჯგუფის მესამე ოფიციალური სინგლი გახდა.
მური არის რეჟისორი და პროდიუსერი ფილმისა „ფარენჰაიტი 9/11“ , რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების 43-ე პრეზიდენტის ჯორჯ უოლკერ ბუშს და მის მიერ 2001 წლის 11 სექტემბრის შემდეგ დაწყებულ სამხედრო ოპერაციებს კრიტიკულად თვალით დანახულს წარმოაჩენს.
მისი ორი ფილმი, „ფარენჰაიტი 9/11“ და „ჯანდაცვა“ , რომელიც იკვლევს ჯანდაცვის სისტემას და მის მდგომარეობას ამერიკის შეერთებულ შტატებში, არის ტოპ 10 ყველაზე შემოსავლიან დოკუმენტურ ფილმებს შორის.
ვიდეოში „ “, მიუხედავად ნიუ-იორკის მერიის ნებართვისა, მურს აკავებს პოლიცია იმ დროს როცა ჯგუფი ღია ცისქვეშ, უოლ-სტრიტზე უკრავს -ს.
მისი პუბლიკაციები და კინემატოგრაფიული ნამუშევრები აკრიტიკებენ გლობალიზაციას, აშშ-ის მიერ იარაღის წარმოებას, აშშ-ის პრეზიდენტებს ბილ კლინტონს და ჯორჯ უოლკერ ბუშს, სამხედრო ოპერაციებს ერაყში, აშშ-ის ჯანდაცვის სისტემას და კაპიტალიზმს.
წარმატებული ვაჭრობის შესახებ სწრაფად გავრცელდა ხმები და შედეგად, ამ რეგიონს მოაწყდა დიდი ბრიტანეთის, ნიდერლანდების, დანიის, პრუსიის, შვედეთის ვაჭართა მთელი არმია, რომელთაც ააგეს რამდენიმე ციხე-სიმაგრე სანაპირო ხაზის გასწვრივ.
ბრიტანეთის ოქროს ნაპირი შეიქმნა 1867 წელს, როდესაც დიდი ბრიტანეთის მთავრობამ დაამხო აფრიკული სავაჭრო კომპანია და დაიპყრო მისი ტერიტორიების ნაწილი სანაპიროს გასწვრივ.
მათ მიითვისეს აგრეთვე, სხვა ევროპული ქვეყნების ტერიტორიებიც, კერძოდ, დაიპყრეს დანიის ოქროს ნაპირი 1850 წელს და ნიდერლანდების ოქროს ნაპირი ფორტ ელმინას ჩათვლით, 1872 წელს დაიპყრეს აშანტის იმპერია და ფანტი.
დაიპყრო მისი ტერიტორიები და გააფორმა აშანტის იმპერიაში შემავალ ცალკეულ ტომებთან ხელშეკრულებები პროტექტორატის შესახებ, რის შედეგადაც ფედერაციამ არსებობა შეწყვიტა.
ოქროს ნაპირი — დიდი ბრიტანეთის კოლონია დასავლეთ აფრიკაში გვინეის ყურის სანაპიროზე, რომელიც მოგვიანებით, 1957 წელს გახდა დამოუკიდებელი სახელმწიფო განა.
რომში უმაღლესი განათლება მიიღო სპეციალობით ქრისტიანული აღმოსავლეთმცოდნეობა, რის შემდეგადაც მრავალი წელი ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ფრანცისკანულ სემინარიაში და იერუსალიმის ფრანცისკალურ ბიბლიურ სკოლაში.
კორბოს ბიოგრაფიაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია წმინდა მიწაზე მრავალი ადგილის არქეოლოგიური გათხრები: მეცხვარეთა სადგომი ბეთლემთან , ამაღლების ადგილი ზეთისხილის მთაზე , „იროდიუმი“, იროდი დიდის სასახლე და მავზოლეუმი , იოანე ნათლისმცემლის თავისკვეთის ადგილი, მკვდარი ზღვის პირას მდებარე იროდი მეფის სასახლე , ბიზანტიური ბაზილიკა და მონასტერი ნებოს მთაზე იორდანიაში.
ბირ ელ-ყუტის ქართული მონასტრის ფრაგმენტები და წარწერები, ბიზანტიური ბაზილიკა და მონასტერი ნებოს მთაზე იორდანიაში, ქრისტეს საფლავის ეკლესია, ძველი ქალაქი მაგდალინა.
ვირჯილიო კორბო (; დ. 8 ივლისი, 1918, ავილიანო, იტალია — გ. 6 დეკემბერი, 1991, კაპერნაუმი, ისრაელი) — იტალიელი ფრანცისკანელი ღვთისმსახური და არქეოლოგიის პროფესორი იერუსალიმის -ში.
თავდაპირველად მარკუს ანტონიუსის მხარდამჭერ ჰირციუსს წარმატებით ლობირებდა ციცერონი, რომელიც მისი პირადი მეგობარი იყო და მანაც ერთგულება სენატორთა პარტიას გამოუცხადა.
ანტიკურ პერიოდში ისიც ეგონათ, რომ ჰირციუსის დაწერილი იყო „ჩანაწერები აფრიკის ომზე“ და „ჩანაწერები ესპანეთის ომზე“, თუმცა როგორც დღესაა მიჩნეული, ამ შემთხვევაში იგი უფრო რედაქტორი იყო.
49 წლის 10 იანვარს კეისრის მიერ რუბიკონის გადალახვისა და იტალიაში შეჭრის მომდევნო ღამეს ჰირციუსმა კეისართან, სალუსტუსთან, ოპიუსთან, ბალბუსსა და სულპიციუს რუფუსთან ერთად ისადილა.
დადგენილია, რომ სამწვერა ნერვის ნევრალგიის გამომწვევი მიზეზი 80-90% მდე ნათხემ-ხიდის კუთხეში არსებული ნეიროვასკულარული კომფლიქტია - მოპულსირე სისხლძარღვის მექანიკური ზეწოლა ნერვულ ღეროზე იწვევს დემიელინიზაციას- პათოლოგიური იმპულსაციის შემდგომი გავრცელებით.
აღნიშნული თეორიის შემუშავება და შემდგომი განვითარება ეკუთვნის ამერიკელ ნეიროქირურგს პიტერ ჯანეტს, რომელმაც 1967 წელს ყურადრება მიაქცია, რომ ნევრალგიის, ასევე ჰემიფაციალური სპაზმის გამომწვევი მიზეზი შეიძლება ყოფილიყო ტვინის ღეროდან გამომავალ ნერვზე მიმდებარე სისხლძარღვის, უმეტესწილად არტერიის, ზეწოლა.
ეს ტოტი შერეულია- მგრძნობიარეა ბოჭკოებთან ერთად შეიცავს მამოძრავებელ ბოჭკოებსაც, რომლებიც საღეჭი კუნთებისა და ყბის მოძრაობას არეგულირებენ.
უფრო ხშირია მარჯვენამხრივი ან მეორე და მესამე ტოტების ტკივილი, შედარებით იშვიათი- ორმხრივი ნევრალგია და პირველი ტოტის დაავადება იზოლირებულად ან სხვა ტოტთან ერთად.
სამწვერა ნერვის ნევრალგიის გამომწვევი მიზეზი უცნობია, თუმცა არსებობს მექანიკური, სისხლძარღვოვანი და სხვა თეორიები, რომლებიც ტკივილის განვითარებას თავის ქალასგარე პათოლოგიაში თუ შიგნით განვითარებული პათოლოგიური ცვლილებებით ხსნის.
პერიფერიული ჰიპოთეზის მიხედვით ნეიროვასკულარული კონფლიქტის დროს სამწვერა ნერვის ფესვის კომპრესიის ადგილზე ვითარდება დემიელინიზაციური პროცესი, რომელიც ნერვის ფესვს ხდის უფრო მგრძნობიარეს მექანიკური გაღიზიანების მიმართ.
სამწვერა ნერვი თავის ტვინის მეხუთე წყვილი ნერვია, რომელიც მოიცავს სახეს, პირის ღრუს, ცხვირისა და თვალის კაკალს, და პასუხს აგებს მათ მიერ ტკივილის, სითბო-სიცივისა და შეხების შეგრძნებათა აღქმაზე.
არსებობს სხვადასხვა თეორია და ჰიპოთეზა, იმის შესახებ თუა რატომ იწვევს სისხლძარღვოვანი კომპრესია ტკივილს, მათ შორის ყველაზე აქტუალური ცენტრალური, პერიფერიული და კომბინირებული ჰიპოთეზებია.
ცენტრალური ჰიპოთეზის მიხედვით სამწვერა ნერვის ნევრალგიისას ფოკალური ეპილეფსიის მსგავსად სისხლძარღვის პულსაცია აღიზიანებს სამწვერა ნერვის ბირთვის ხიდში და იწვევს ტკივილს.
ზოგჯერ სამწვერა ნერვის ნევრალგია გაფანტული სკლეროზის ერთ-ერთი გამოვლენაა, რომელიც შეიძლება მოჰყვეს რომელიმე ინფექციის გადატანას ან ნივთიერებათა ცვლის მოშლას.
2009 წელს საერთაშორისო ასპარეზზე გამოჩნდა ხელოვანი და აქტივისტი კოჯი იუკი კამუი-ნომის ცერემონიაზე, რომელიც ტარდებოდა შირეტოკოში, ჰოკაიდოს აღმოსავლეთში.
იგი ამბობს, რომ არც ისე შორეულ წარსულში აინუების დისკრიმინაციის გამო ძალიან ცოტა რამ იყო ცნობილი მათი კულტურის შესახებ, თუმცა იაპონურ საზოგადოებაში აინუს კულტურის გავრცელება დაიწყო ჯერ კიდევ 1920-იან წლებში.
ჰოკაიდოს აინუს ასოციაციამ“ ცნობილი გახადა, რომ აინუს ყოფილი ლიდერის, კაიანო შიგერუს შვილი - კაიანო შირო - სათავეში ჩაუდგებოდა პარტიას.
სახალინელი აინუებს მთაში განთავსებულ წმინდა ადგილზე მიაქვთ დათვის თავის ქალა, რომელშიც ათავსებენ: სარიტუალო ბურბუშელას, ძვლებს, თვალებს და თუ ეს დათვი მამრია, მის სასქესო ორგანოს.
ამის ერთ - ერთი მიზეზი ის იყო რომ გვიანდელ შემოდგომას მცენარეების შეგროვება, თევზაობა და სხვა აქტივობები წყდებოდა და მონადირეებიც ადვილად შოულობდნენ ნადავლს მინდვრებსა და მთებში, სადაც მცენარეული საფარი თითქმის აღარ იყო.
აინუ ძირითადად ნადირობითა და შემგროვებლობით ირჩენდნენ თავს, მაგრამ თევზი, რომელსაც მოიპოვებდნენ ზღვიდან, ტბიდან და მდინარეებიდან, უმრავლესობისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი საკვები იყო.
აქვთ, ასევე, რელიგიური ცერემონია წინაპრებისთვის, კიდევ – ცერემონია იმ დროისთვის, როცა ახალი სახლის მშენებლობას დაამთავრებენ, და ცერემონია, როცა წლის პირველ თევზაობას იწყებენ ორაგულზე.
ერთიდან 2 წლამდე დათვის ბელებს, რომლებსაც ჰიბერნაციის დროს იჭერენ, უკან, ღვთაებრივ სამყაროში აგზავნიან, ბრწყინვალე ქეიფის შეთავაზებით.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, პოლიტიკურად ძლიერ მამრებსაც არ შეუძლიათ ომის გამოცხადება შამანთან კონსულტაციის გარეშე, ინტეგრირებული კულტურული მექანიზმი რომ დაბალანსდეს, ოფიციალური და არაოფიციალური ძალაა საჭირო.
აინუ მიიჩნევს, რომ ყველა სული ღვთიურად გამოიყურება, ზუსტად ისე, როგორც ადამიანები ვიზუალურად, და ფიქრობენ, რომ ისინი ცხოვრობენ, როგორც ადამიანები, თავიანთ ღვთაებრივ სამყაროში.
სულიერი ღვთაებები თავს ინიღბავენ, როცა აინუს სამყაროში ჩამოდიან და მოაქვთ ხორცი და ბეწვი, როგორც საჩუქარი, აინუსთვის, ზუსტად ისე, როგორც აინუს სტუმრებს მოაქვთ ყოველთვის საჩუქრები.
“აინუ არტ პროჯექტი“ 2000 წელს ჩამოაყალიბა ახალგაზრდა აინუთა ჯგუფმა,რომლებიც პირველად, 200 წლის შემდეგ აგებდნენ ტრადიციულ გემს - ოტაომასიპს.
თანამედროვე ეპოქის დასაწყისში აინუ აგრძელებდა თავის ტრადიციულ საქმიანობას, მაგრამ მათი სავაჭრო აქტივობები შეზღუდული იყო იაპონიის სავაჭრო სადგურებზე მუშაობით.
აინუს საცხოვრებელი ადრე წარმოადგენდა ადგილს, სადაც ისინი მხოლოდ თავისთვის შრომობდნენ, ხოლო თანამედროვე ეპოქის დასაწყისში მათი მუშაობის ერთ-ერთი მთავარი მიზანი გადასახადების გადახდა გახდა.
მათი ცხოვრების წესს ახლა უკვე დამქირავებლები წყვეტდნენ, რამაც მასობრივი მიგრაცია გამოიწვია, რადგან ზედმეტი ნადირობის, თევზაობისა და მიწის გაუკონტროლებელი დამუშავების შედეგად მზარდი მოსახლეობა რესურსების ნაკლებობას განიცდიდა.
ანალოგიურად, გარდაცვლილი პირი შეიძლება გამოჩნდეს ვინმეს სიზმარში, რადგან გარდაცვლილის სულს შეუძლია, მკვდართა სამყაროდან ცოცხალთა სამყაროში იმოგზაუროს.
ქალები დაკავებულები იყვნენ შემგროვლებლობით, უვლიდნენ ბავშვებსა და ოჯახს, ასევე ინახავდნენ და ამზადებდნენ საჭმელს, ტანსაცმელს, კალათებსა და ხალიჩებს.
მეთექვსემეტე საუკუნისთვის მაცუმაეს კლანმა, რომელსაც გავლენა ჰქონდა ჰოკაიდოს სამხრეთ-დასავლეთ რეგიონსა და მის შემოგარენზე, ვაჭრობის სისტემა იაპონელებისთვის აინუს ექსპლოატაციის საშუალებად აქცია.
ამას დამატებული – ქალღმერთები მზისა და მთვარის , დრაკონი ღვთაება ცისა, ღვთაება სახლისა, ღვთაება ნუსასი, ღვთაება ტყისა, ღვთაება ამინდისა და კიდევ სხვები.
როდესაც ორაგულები გამოჩნდებოდნენ, მამაკაცები ერიდებოდნენ მდინარის სიახლოვეს ხმამაღალ საუბარს, რაც გულისხმობდა თევზის ღვთაების პატივისცემას ისევე, როგორც თევზებისთვის კომფორტის უზრუნველყოფას.
რაც შეეხება კურილიის აინუს, ზოგი იყენებს ამ ტერმინს მხოლოდ იმ აინუს აღსანიშნავად, რომელთაც ოკუპირებული აქვთ კურილიის ცენტრალური და ჩრდილოეთ კუნძულები და მათთან არ მოიაზრებენ იმ აინუს, რომლებიც ცხოვრობდნენ სამხრეთით და რომელთა ცხოვრების წესი ჰოკაიდოს მოსახლეობის მსგავსია.
შედარებით გვიანდელი კვლევების მიხედვით შეიძლება იმის თქმაც, რომ აინუს კულტურა ოხოტსკის კულტურიდან წარმოიშვა საცუმონთან ერთად (ძველი კულტურა, რომელიც ჯომონის პერიოდში გამოეყო იაპონიის ტერიტორიაზე მცხოვრებ სხვა კულტურებს).
საერთაშორისო ორგანიზაცია -ის თანახმად, იაპონიაში ცხოვრობს დაახლოებით 200000 აინუ, მაგრამ იაპონიის მთავრობის ცნობით, იაპონიაში მცხოვრები აინუს რიცხვი მხოლოდ 25 000-ია.
იაპონური დამწერლობით ჩაწერამ აინუს ენის დეგრადირება გამოიწვია, რადგან იაპონური დამწერლობა მარცვლოვანი ტიპის ენაა და მიმდევრობით ორი თანხმოვნის ჩაწერა თითქმის შეუძლებელია.
ეს ცერემონია მიზნად ისახავს დათვის სულის უკან, მთებში გაგზავნას ისე, რომ მისი სული სხვა დათვად გარდაისახოს და ხელახლა ეწვიოს აინუს ხალხს საჩუქრებით, როგორიცაა ხორცი და ბეწვი.
ეს ხალხი მეზობელი იაპონელებისგან, კორეელებისა და ჩინელებისგან, რომლებიც ათასწლეულების განმავლობაში მიწათმოქმედებით იყვნენ დაკავებული, მხოლოდ ნადირობითა და შემგროვებლობით არ განსხვავდებოდნენ.
თანამედროვე აინუ ცხოვრობენ თითქმის ისე, როგორც იაპონელები, მაგრამ ძველ დროში აინუების საქმიანობა და გარეგნობაც მკვეთრად განსხვავდებოდა იაპონელებისაგან: აინუს ჰქონდათ ხვეული თმა და ღია ფერის კანი; კაცები იზრდიდნენ წვერს; ქალები სახეზე ტატუებს იხატავდნენ; იაპონელებს კი ჰქონდათ სწორი თმა და შედარებით მუქი ფერის კანი; იაპონელი მამაკაცები ძირითადად არ იზრდიდნენ სახეზე თმას.
მთათა სისტემებს შორის ყველაზე ცნობილია დაისეცუძანი, რომელსაც ჰოკაიდოს სახურავსაც უწოდებენ ამ სისტემაში ყველაზე მაღალი მთის სიმაღლე თითქმის ორი კილომეტრია.
ივაკტე“ ტომს, ასევე, აქვს ცერემონია იმისთვის, რომ სულებთან გაგზავნოს პირველადი დახმარების საშუალებები, კიდევ ფესტივალთან დაკავშირებული ნივთები, რომელთა გამოყენებაც შეუძლებელია სიძველის ან დაზიანების გამო.
იმის გამო, რომ კურილიის კუნძულების მკვიდრ აინუს ხალხს კონტაქტი არ ჰქონდა რკინის მომპოვებელ კულტურებთან, ისინი აგრძელებდნენ ქვისა და ძვლების გამოყენებას მაშინ, როცა სახალინელ და ჰოკაიდოელ აინუებში მეტალის დამუშავების კულტურა უკვე დიდი ხნის განვითარებული იყო.
მათგან ყველაზე მნიშვნელოვნია: კამუი ფუჩი – ჯანმრთელობის ქალღმერთი, კიმ-უნ კამუი – დათვებისა და მთების ღმერთი და რეპუნ კამუი – ზღვის თევზისა და ზღვის ცხოველების ღმერთი.
ასაკოვანი მამაკაცები ძალიან დიდ როლს თამაშობდნენ ცერემონიებში მაშინ, როცა ასაკოვანი ქალები უვლიდნენ დათვის ბელებს, რომლებსაც კამუიდ მიიჩნევდნენ.
მათი მცირე ნაწილი ჰონშიუს ჩრდილოეთ ნაწილშიც ცხოვრობდა ისევე, როგორც კურილიის კუნძულებსა და სახალინზე, რომელიც ამჟამად რუსეთს ეკუთვნის.
1893 წელს ანთროპოლოგმა არნოლდ ჰენრი სევეჯ ლენდორმა აინუ აღწერა, როგორც ევროპელების მსგავსი თვალის ჭრილის მქონე ხალხი, დიდი და წინ წამოწეული წარბის ხაზით, დიდი ყურებით, ჭარბი თმიანობით, ოდნავ შებრტყელებული კეხიანი ცხვირით, ფართო ნესტოებით, ყვრიმალის გამოკვეთილი ძვლებით, დიდი პირითა და სქელი ტუჩებით.
აინუს ხალხმა საბოლოო ტრანსფორმაცია განიცადა მაშინ, როდესაც იაპონელებმა აიძულეს, მიეტოვებინათ ტრადიციული საქმიანობა და ემუშავათ სულ სხვა სფეროებში.
მრავალი ადრეული კვლევის შედეგად ანთროპოლოგები ასკვნიდნენ, რომ აინუ ევროპული წარმოშობისანი იყვენ, თუმცა დნმ-ის მოგვიანებით ჩატარებულმა ტესტმა ეს ვარაუდი არ დაასტურა.
რუსეთის სამხრეთით ექსპანსიის საწინააღმდეგოდ იაპონელების ინტერესების დასაცავად 1779 წელს ჰოკაიდოზე მაცუმაეს ტერიტორიაზე ტოკუგავას შოგუნატის პირდაპირი კონტროლი დამყარდა.
სახალინის აინუს მოსახლეობა, რომელიც მეოცე საუკუნის პირველ ნახევარში მერყეობდა 1200-იდან 2400-ამდე, გადმოსახლდა ჰოკაიდოდან, სავარაუდოდ, პირველ ათასწლეულამდე.
ეს ხალხი ჰოკაიდოს გარდა, სულ ცოტა, სამხრეთ სახალინზე, კურილიის კუნძულებზე, ჰონშიუს ჩრდილოეთ ნაწილსა და მეზობელ კუნძულებზე ცხოვრობდა.
1875 წელს სახალინის აინუ მოექცა რუსეთის კონტროლის ქვეშ, მაგრამ იაპონიამ ეს ტერიტორია 1905 წელს დაიბრუნა, თუმცა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სამხრეთ სახალინი ისევ საბჭოთა რუსეთმა დაიპყრო და აინუს დიდი ნაწილი ჰოკაიდოზე გადაასახლეს.
მიუხედავად იმისა, რომ ფორმალიზებული იდეოლოგია კრძალავს ქალების მთავარ რელიგიურ აქტივობებში მონაწილეობას, არსებობს კულტურულად მართებული გზები ქალებისთვის არაფორმალიზებული ძალის გასავარჯიშებლად.
აინუს ძირითადი საქმიანობა მოიცავდა: ფურაჟირებას, რაც გულისხმობდა მგზავრობასა და რესურსების მოძიებას; მასალის ტრანსპორტირებას; ხორცის დამუშავებას; ვაჭრობას; საქონლის გაცვლას.
აინუ არის მკვიდრი მოსახლეობა, რომელიც ტრადიციულად ცხოვრობდა ჰოკაიდოზე და გარშემო მყოფ რეგიონებში ჰონსიუ ჩრდილოეთში, სახალინისა და კურილიის კუნძულებზე.
ანთროპოლოგი იოსებ პოველი ეთანხმება ბრეის, ჰანთსა და ტერნერს და აინუს განიხილავს ადრეული ჯომონის ხალხის შთამომავალ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის პოპულაციად.
მოგვიანებით, აინუს ხალხმა საგრძნობლად გააუმჯობესა თავისი სოციალური და პოლიტიკური მდგომარეობა იაპონურ საზოგადოებაში და, ამასთან ერთად, განამტკიცა თავისი კულტურული იდენტობა.
1875 წელს კურილიის კუნძულები დაექვემდებარა იაპონიის მთავრობას, რომელიც ცდილობდა აინუს დაცვას, თუმცა უშედეგოდ - ამ ტერიტორიაზე უკანასკნელი მაცხოვრებელი გარდაიცვალა.
იყო ლიბერალ-იუნიონისტების წევრი, ხოლო როგორც საგარეო საქმეთა მინისტრმა, მან ხელი შეუშალა 1925 წლის ფრანგულ-გერმანულ ომს, რისთვისაც მიიღო ნობელის პრემია მშვიდობის განმტკიცების დარგში.
ჩემბერლენი გახდა მამის პოლიტიკური მემკვიდრე, რომელსაც იგი ფიზიკურადაც ემსგავსებოდა, იგი 1892 წლის შუალედურ არჩევნებში აირჩიეს პარლამენტში, როგორც ლიბერალური კავშირის წარმომადგენელი, და თანამდებობა დაიკავა 1895–1905 წლებში.
1911 წელს ის და უოლტერ ლონგი უპირისპირდებოდნენ ერთმანეთს კონსერვატიული პარტიის ხელმძღვანელობისთვის, მაგრამ ორივემ უკან დაიხია ბონარ ლოუს სასარგებლოდ.
მიუხედავად მისი სხვადასხვა აქტუალური, ისტორიული მნიშვნელობის მოლაპარაკებებში მონაწილეობისა, უმთავრესად ცნობილი გახდა, 1925 წლის ლოკარნოს პაქტის ირგვლივ განვითარებულ მოვლენებში მონაწილეობით.
ომის შემდგომ დასვლეთში სტატუს - კვოს შენარჩუნების მცდელობისას, ჩემბერლენმა დადებითად უპასუხა გერმანიის საგარეო საქმეთა მინისტრის გუსტავ შტრეზემანის მიდგომებს და აღუთქვა ბრიტანული გარანტია გერმანიის დასავლეთ საზღვრების შენარჩუნების საკითხში.
საფრანგეთ-გერმანიის შერიგების ხელშეწყობის გარდა, ჩემბერლენის მთავარი მოტივი იყო ისეთი სიტუაციის შექმნა, რომლის დროსაც გერმანიას შეეძლებოდა აღმოსავლეთ ევროპაში რევიზიონიზმის მშვიდობიანად გატარება.
შემდეგ ის მსახურობდა კონსერვატიული პარტიის ლიდერად კომუნებში ,ვიდრე თანამდებობიდან გადადგებოდა, კარლტონ კლუბის შეხვედრის შემდეგ, რომელმაც დაასრულა ლოიდ ჯორჯის კოალიციური მმართველობა.
ფრანგ ასტრიდ ბრიანდთან ერთად, ჩემბერლენმა და შტრეზემანმა ქალაქ ლოკარნოში, 1925 წლის ოქტომბერში ხელი მოაწერეს ორმხრივ ხელშეკრულებას , რომლის თანახმად, ერთა შორის, ომის ნაცვლად არბიტრაჟის საშუალებით გადაწყვეტილიყო სადავო საკითხები.
კონსერვატიული ოპოზიციის მხრიდან ზეწოლამ, ნაწილობრივ ჩემბერლენის ხელმძღვანელობით, საბოლოოდ გამოიწვია ომის დროს კოალიციური მთავრობის შექმნა, 1915 წელს.
სხვა პოლიტიკოსების მსგავსად, მათ შორის არტურ ბალფურისა და ჯორჯ კურზონის ჩათვლით, ჩემბერლენმა მხარი დაუჭირა მესოპოტამიაში შეჭრას რეგიონში ბრიტანული პრესტიჟის გასაზრდელად, რითაც იმედგაცრუებული იყო გერმანიის მიერ ინსპირირებული მუსლიმთა აჯანყება ინდოეთში.
მას შემდეგ, 1924-1929 წლების განმავლობაში უკვე ხანდაზმული ჩემბერლენი მსახურობდა სტენლი ბოლდუინის მეორე მთავრობაში საგარეო საქმეთა საკითხების მდივნად, რა პერიოდშიც ის ლოკარნოს პაქტის მოლაპარაკებებში მონაწილეობდა, რომელიც მიზნად ისახავდა საფრანგეთსა და გერმანიას შორის ომის თავიდან აცილებას, რის გამოც მას მიენიჭა ნობელის პრემია.
რობერტ ბლეიკმა დაწერა, რომ ოსტინ ჩემბერლენი ”მთელი თავისი ნიჭით მისი მშვენიერი მამის მხოლოდ სუსტი ექო იყო, ამ არაჩვეულებრივი ფიგურის უბრალო ჩრდილი.ოსტინ ჩემბერლენი იყო მამამისზე გულკეთილი, უფრო ღირსეული, უფრო გონებამახვილი და ნაკლებად ეფექტური… მას არ გააჩნდა ის საბოლოო სიმტკიცე, რომლის გარეშე კაცები, იშვიათად მიაღწევენ უზენაეს პოლიტიკურ ძალაუფლებას.
ჩემბერლენი ინდოეთის კაბინეტში დარჩა მას შემდეგ, რაც დევიდ ლოიდ ჯორჯმა პრემიერ – მინისტრის პოსტზე ჰერბერტ ჰენრი ასკვითი ჩაანაცვლა, 1916 წლის ბოლოს.
მაგრამ 1915 წელს, მესოპოტამიური კამპანიის წარუმატებლად დასრულების შემდეგ, მათ შორის კუტის ალყისას ბრიტანული გარნიზონის დაკარგვის გამო ჩემბერლენმა 1917 წელს თანამდებობა დატოვა, როგორც ამ აქტზე პასუხისმგებელმა მინისტრმა.
ოსტინმა განათლება მიიღო ტრინიტის კოლეჯში, კემბრიჯში, სადაც დაუმეგობრდა ფრედერიკ ოლივერს, იმპერიალისტური ფედერაციის მომავალ ადვოკატს,ხოლო, 1909 წლის შემდეგ, მრგვალი მაგიდის მოძრაობის მუდმივ წევრს.
ჩემბერლენმა თავისი, პირველი, პოლიტიკური მიმართვა 1884 წელს უნივერსიტეტის პოლიტიკური საზოგადოების შეხვედრაზე წარმოთქვა და შემდგომ იყო კემბრიჯის საზოგადოებრივი გაერთიანების ვიცე-პრეზიდენტი.
მიუხედავად იმისა, რომ მის მიერ სახლში გაგზავნილ წერილებში აშკარა უპირატესობას საფრანგეთს და იქაურ ცხოვრების წესს ანიჭებს, ჩემბერლენმა იკისრა ვალდებულება შეესწავლა გერმანული და გამოეყენებინა მეორე რაიხის დედაქალაქში მიღებული გამოცდილებები.
როგორც ჩანს, მამამისს ადრეული ასაკიდანვე ჰქონდა განზრახული, რომ პოლიტიკა ყოფილიყო ოსტინის მომავალი გზა და ამის გათვალისწინებით, იგი პირველად გაგზავნა საფრანგეთში, სადაც სწავლობდა პარიზის პოლიტიკური მეცნიერებების ინსტიტუტში, სადაც იგი აღფრთოვანდა ფრანგი ხალხით და კულტურით.
ომამდე ჩემბერლენი, გარკვეულწილად, უღიმღამო რადიკალი იყო, მაგრამ 1918 წლის შემდეგ იგი გახდა უფრო კონსერვატიული, შეშფოთებული იყო სოციალიზმის ახალი საფრთხის გამო.
ოსტინ ჩემბერლენი დაიბადა ბირმინგემში, იყო ჯოზეფ ჩემბერლენის მეორე შვილი და პირველი ვაჟი, შემდეგ აღიზარდა ინდუსტრიალისტად და პოლიტიკურ რადიკალად, მოგვიანებით გახდა ბირმინგემის მერი და მე -19 საუკუნის უკანასკნელი წლების წამყვანი ფიგურა ლიბერალურ და იუნიონისტურ პოლიტიკაში.
სერ ჯოზეფ ოსტინ ჩემბერლენი — ბრიტანელი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, ჯოზეფ ჩემბერლენის შვილი და ნევილ ჩემბერლენის ნახევარ-ძმა.
დევიდ დატონი შენიშნავს, რომ ჩემბერლენის კარიერის ადრეულმა შეფასებებმა იგი არასახარბიელოდ შეადარა მამამისს, რომელმაც დაჩრდილა იგი კარიერის დასაწყისში.
კარუსმა თავის ვაჟებს, კარინუსსა და ნუმერიანეს კეისრის ტიტულები უბოძა, კარინუსს იმპერიის დასავლეთი ნაწილი ჩააბარა, ნუმერიანე კი თან წაიყვანა სპარსეთის წინააღმდეგ სალაშქროდ, რომლის მოწყობასაც პრობუსი ფიქრობდა.
დუნაიზე ქვადებისა და სარმატების დამარცხების შემდეგ, რისთვისაც გერმანიკუს მაქსიმუსის ტიტული მიიღო, კარუსი თრაკიისა და მცირე აზიის გავლით სპარსეთისაკენ დაიძრა, დაიკავა მესოპოტამია, შეუტია სელევკიასა და ქტესიფონს და თავისი ჯარისკაცები ტიგრის მიმართულებით წაიყვანა.
ფაქტი, რომ იგი წარმატებულ ლაშქრობას ხელმძღვანელობდა და მისმა შვილმა, ნუმერიანემაც წინააღმდეგობების გარეშე ჩაანაცვლა მამა ტახტზე, იმას უნდა ადასტურებდეს, რომ კარუსის სიკვდილი ბუნებრივი მიზეზებით იყო გამოწვეული.
სასანიდმა მეფემ, ბაჰრამ -მ, რომელიც შიდა წინააღმდეგობებით იყო შეზღუდული და მისი ძალები დღევანდელი ავღანეთის ტერიტორიაზე მიმდინარე ლაშქრობაში იყვნენ დაკავებულები, თავისი ტერიტორიების ეფექტურად დაცვა ვერ შეძლო.
თავისი გამარჯვებებით კარუსმა შური იძია რომაელთა მიერ სპარსეთის წინააღმდეგ მანამდე მოწყობილი მარცხიანი ლაშქრობებისათვის და პერსიკუს მაქსიმუსის ტიტულიც მიიღო.
კარუსი, რომლის სახელიც ტახტზე ასვლამდე შესაძლოა მარკუს ნუმერიუს კარუსი ყოფილიყო, დიდი ალბათობით ნარბონში, გალიაში დაიბადა, თუმცა განათლება რომში მიიღო.
იგი იყო სენატორი და მრავალი სამოქალაქო და სამხედრო თანამდებობა ეკავა სანამ იმპერატორი პრობუსი 282 წელს მას პრეტორიანელთა გვარდიის პრეფექტად დანიშნავდა.
მღვიმის მხატვრობიდან ყველაზე უკეთ ცნობილია ნახატი 1, რომელზეც ასახულია ლაბადამოსხმული, ახმახი წვეროსანი კაცი ზოლებიანი მუნდირითა და მუზარადით.
2 მეტრის სიმაღლის აღნიშნული ნახატი ერთ-ერთი უიშვიათესი ოლმეკური სტილის გამოსახულებაა, რომელზეც ადამიანია ასახული; ზოგერთი მკვლევრის აზრით, კედელზე ადამიანის მსხვერპლშეწირვის სცენაა დახატული.
ხუშტლაუაკა — მღვიმე და არქეოლოგიური ძეგლი მექსიკაში, გერეროს შტატში; შეიცავს კედლის მხატვრობას, რომელიც დაკავშირებულია ოლმეკების იკონოგრაფიასთან.
ახლომდებარე ოშტოტიტლანის მღვიმესთან ერთად, ხუშტლაუაკა მოიცავს მესოამერიკაში დღემდე ცნობილ ყველაზე ძველ, დახვეწილ მხატვრობას; ამავე დროს, ღრმა მღვიმის მხატვრობის ერთადერთი ნიმუშია მესოამერიკაში, რომელიც მაიას ხალხთან არაა დაკავშირებული.
ხუშტლაუაკის მღვიმე მდებარეობს გერეროს შტატის დედაქალაქ ჩილპანსინგოდან 45 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე.
გარდა ამისა, მღვიმეში არსებობს წითელი ფრთოსანი გველის ნახატიც, რომელსაც მწვანე ბუმბულები აქვს, მის გევრდით კი გამოსახულია დიდთვალება, წითელი იაგუარი.
2005 წელს, კარალოვმა მან დაადანაშაულა საპარლამენტო ოპოზიცია შეთქმულებაში, რა დროსაც იგი განაცხადა და გააფრთხილა, რომ სომხეთის მიერ მხარდაჭერილი მთავრობის ოპონენტები ამზადებენ შეთქმულებას აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის წინააღმდეგ.
ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა ან ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა და მწერლობისა იგივე ქრონიკები — ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობით „შეკრებილი, ქრონოლოგიურად დაწყობილი, ახსნილი და გამოცემული“ საქართველოს ისტორიის კრებული, გამოცემული 1892, 1897 და 1967 წლებში 3 ტომად თედო ჟორდანიას მიერ.
აზიზა მუსტაფაზადე , ასევე ცნობილია, როგორც „ჯაზის პრინცესა“ ან „ჯაზიზა“ — აზერბაიჯანელი მომღერალი, პიანისტი და კომპოზიტორი, რომელიც ასრულებს ჯაზ-ფიუჟენს და მუღამს , კლასიკის და ავანგარდულის გავლენით.
ადრეულ ასაკში დაიწყო სწავლა კლასიკურ ფორტეპიანოზე, განსაკუთრებული ინტერესი გაუჩნდა ცნობილი კომპოზიტორების იოჰან სებასტიან ბახის და ფრიდერიკ შოპენის ნაწარმოებისადმი.
თავისი ქალიშვლისის დასახმარებლად, რომ იგი გაუმკლავდეს ამ მძიმე დარტყმას, აზიზის დედამ დათმო თავისი მომღერლის კარიერა და დაეხმარა ქალიშვილის მუსიკალური ნიჭის განვითარებაში.
1988 წელს, 18 წლის ასაკში, აზიზამ მუღამით ინფიუჟენის სტილში, გაიმარჯვა და დაიკავა მესამე ადგილი ამერიკელ მეთ კუპერთან ერთად თელონიუს მონკის პიანისტთა კონკურსში, ვაშინგტონში.
აზიზა 2007 წლის ივნისში ბაქოს ჯაზ ფესტივალისთვის აზერბაიჯანში იმყოფებოდა და აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრში ფესტივალის საბოლოო კონცერტი ღია ცის ქვეშ გამართა.
კონგრესზე პარტიის წევრებს ბოლშევიკებს და მენშევიკებს შორის წარმოქმნილი კონფლიქტის მოგვარება სურდათ, რომლის ერთ-ერთი მიზეზი სამხედრო ოპერაციებსა და ექსპროპრიაციაზე მათი განსხვავებული შეხედულებები გახდა.
ყველაზე მილიტარისტი ბოლშევიკები, რომელთაც სათავეში ლენინი ედგა, ძარცვების გაგრძელებას ემხრობოდნენ; მენშევიკებს, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ უხეშ ძალას, თავის მხრივ, სურდათ რევოლუციის მიღწევა უფრო მშვიდობიანი და თანმიმდევრული გზით.
მე-5 კონგრესზე პარტიაში მიიღეს სამხედრო აქტივობების, მათ შორის, ექსპროპრიაციის, როგორც დეზორგანიზაციული და დემორალიზირებული დაგმობის რეზოლუცია, ასევე დაითხოვეს ყველა, ვინც სამხედრო გზას ემხრობოდა.
ძარცვის ორგანიზატორები იყვნენ ბოლშევიკური ელიტის წევრები, მათ შორის: ვლადიმერ ლენინი, იოსებ სტალინი, მაქსიმ ლიტვინოვი, ლეონიდ კრასინი, ალექსანდრე ბოგდანოვი და სიმონ ტერ-პეტროსიანი .
რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის მე-5 კონგრესი სასტიკად კრძალავდა ამგვარ ქმედებებს, რის გამოც პარტიაში ბოლშევიკების მოწინააღმდეგები გამოჩნდნენ.
ამის მოსაგვარებლად ლენინმა შეიმუშავა გეგმა, რომლის თანახმადაც 1908 წლის იანვარში სხვადასხვა ფიზიკურ პირს მთელი ევროპის მასშტაბით ბანკნოტები უნდა გამოეყენებინათ.
მისი გეგმა წარუმატებელი აღმოჩნდა — ძარცვის ფაქტზე გაიგეს მთელ მსოფლიოში, დააპატიმრეს არაერთი ადამიანი, უკმაყოფილონი დარჩნენ ევროპელი სოციალ-დემოკრატები.
ოფიციალურად საფრანგეთის ხელისუფლებაში განაცხადეს, რომ რუსეთმა ექსტრადირება ზედმეტად გვიან მოითხოვა, თუმცა, სხვა ვერსიით, მათ უარი თქვეს ექსტრადიციაზე, რადგან ფრანგმა სოციალისტებმა პოლიტიკური ზეწოლის გზით ლიტვინოვის განთავისუფლება მოახერხეს.
მუხთაროვის კითხვაზე, თუ რატომ არ შეატყობინა მას ძარცვის შესახებ, სტალინმა უპასუხა, რომ ძარცვის თავიდან აცილებისთვის მან ხელისუფლებას ადეკვატური ინფორმაცია მიაწოდა.