polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მაგრამ აღნიშნულ კალენდარს ჰქონდა ორი სუსტი წერტილი: სისტემა ვერ მოდიოდა თანხვედრაში აღდგომის დღესთან და იოანეს სახარებაში მოხსენიებული ჯვარცმის თარიღებთან.
ალექსანდრიული ქრონოლოგიის მიხედვით ყველა ეს მოვლენა მოხდა 25 მარტს; აქედან პირველი ორი ერთმანეთისგან ზუსტად 5500 წლით განსხვავდებოდა; პირველი და მესამე თარიღი მოხდა შაბათ დღეს.
ალექსანდრიული წელთაღრიცხვა — ქრისტიანობის ქრონოლოგიური სისტემა „სამყაროს შექმნიდან“, რომელიც პირველად იმპერატორ არკადიუსის მმართველობის პერიოდში ალექსანდრიელმა ბერმა პანოდორუსმა გამოიყენა .
25 მარტი იყო იულიანური კალენდის პირველი დღე შუა საუკუნეებში, ასევე გაზაფხულის ბუნიობის დღე, ამის გარდა 25 მარტის შემდეგ ზუსტად 9 თვეში უწევდა 25 დეკემბერი — ქრისტეს შობა.
2013 წლის 27 აგვისტოს კომპანია -მა -ისგან შეიძინა რამდენიმე სერიალის საავტორო უფლებები, მათ შორის არის ტი ჯეი ჰუკერი, ხოლო 2014 წლის 1 აპრილს ახალმა მფლობელმა ხელახლად გამოსცა სერიალის პირველი და მეორე სეზონები ფორმატის მეშვეობით.
სარაჯიშვილი გარდაიცვალა, ეკატერინე სარაჯიშვილმა იგი გადმოიყვანა თბილისის კონიაკის ქარხანაში ჯერ ხელოსან ოსტატის მოადგილედ, ხოლო შემდეგ, 1913–1916 წლებში, ქარხნის მთავარ ოსტატად.
სარაჯიშვილის ამხანაგობა", რომელსაც ნ. გაბაშვილი თავმჯდომარეობდა. ამ ამხანაგობამ იარსება 1919 წლის ბოლომდე, შემდეგ მოხდა მისი კონსერვაცია. 1921 წლის სექტემბერში იგი მუშაობას აგრძელებს ყოფილი დ. სარაჯიშვილის კონიაკის ქარხანაში კონიაკის სპირტის მთავარ სპეციალისტად. 1922 წლის 15 მაისს ნ. გაბაშვილი ინიშნება საქართველოს სახელმწიფო ღვინოების ტრესტში კონიაკის ოსტატის თანამდებობაზე.
1923 წლის 20 ივნისიდან გადაჰყავთ საზოგადოება „წინანდლის" გამგეობაში, ხოლო 1924 წლის 1 იანვრიდან კონიაკისა და სპირტის საქმის სპეციალისტად კოოპერატიულ გაერთიანება „წარმოკავშირში".
1900–1901 წლებში სწავლობს კიევის უნივერსიტეტის ფიზიკისა და მათემატიკის ფაკულტეტის ბუნებისმეტყველების განყოფილებაზე, თუმცა, რევოლუციურ მოძრაობაში მონაწილეობისათვის, 1902 წლის შემოდგომაზე, გარიცხულ იქნა უნივერსიტეტიდან.
უნივერსიტეტის დამთავრებისთანავე, კვლავ შედის კიევის–ნოვოროსიისკის უნივერსიტეტში საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტზე და 1909 წლის მარტში იღებს დიპლომს.
სწავლის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ფრანკფურტის უნივერსიტეტში; 1911 წელს გახდა ქალაქ გისენის უნივერსიტეტის პრივატ-დოცენტი, სადაც კელერთან ერთად მონაწილეობდა ვერტჰაიმერის ექსპერიმენტებში, რომლებიც მოძრაობის აღქმის საკითხებს სწავლობდნენ.
ამავე დროს თანამშრომლობდა ვიგოტსკის წრის საბჭოთა მკვლევარებთან, რომლებთანაც აკავშირებდა პირადი ნაცნობობა და ერთბლივ კვლევით პროექტებში მონაწილეობა.
დაავადება, როგორც წესი, სარძევე ჯირკვალში გამკვრივებით ვლინდება და შეიძლება ცალ ან ორივე ჯირკვალში ჩამოყალიბდეს ერთეული თუ მრავლობითი წარმონაქმნის სახით.
დადგენილი, რომ ქალებს, რომლებიც ადრეულ ასაკში თხოვდებიან, აბორტებს არ მიმართავენ, ბევრ შვილს აჩენენ და პატარებს 1 წლამდე მაინც ძუძუთი კვებავენ, მასტოპათიისა და მკერდის კიბოს საფრთხე ნაკლებად ემუქრება.
ამგვარი სიმპტომების გაჩენისთანავე ქალმა სასწრაფოდ მიმართოს მამოლოგს (ან ოჯახის თუ პოლიკლინიკის ექიმს, რომელიც მას შემდგომში მოქმედების გზას უჩვენებს).
დიაგნოზის დასაზუსტებლად გამოიყენება სარძევე ჯირკვლის ულტრაბგერითი გამოკვლევის მეთოდი და რენტგენოგრაფია, საჭიროების შემთხვევაში კი- ციტოლოგიური გამოკვლევა.
ჯირკვალი პერიოდულად, მენსტრუალურ ციკლთან დაკავშირებითან, ცვალებადობს, მის სტრუქტურაზე მნიშვნელოვნად მოქმედებს ქალის ცხოვრების ბუნებრივი მოვლენები .
ზოგიერთი პროცესი(აბორტები, საკვერცხეებისა და მათი დანამატების ანთებები, ნერვული სისტემის დაავადებანი და სხვ.) ჰორმონული დისბალანსის განვითარებას იწვევს, ანუ ჰორმონები ნორმაზე მეტი ან ნაკლები რაოდენობიტ გამომუშავდება.
დროთა განმავლობაში ამ მდგომარეობამ შესაძლოა არა მხოლოდ კეთილთვისებიანი წარმონაქმნების , არამედ ზოგჯერ ავთვისებიანი სიმსივნის ჩამოყალიბებაც გამოიწვიოს.
კიბოსწინარე დაავადებებიდან ძალიან დიდი მნიშვნელობა ენიჭება მასტოპათიას — სარძევე ჯირკვლის სხვადასხვა პათოლოგიას, რომლებიც 4-5 ჯერ ზრდიან კიბოს წარმოქმნის რისკს.
ქალმა ყურადღება უნდა მიაქციოს სარძევე ჯირკვლების სიმეტრიულობას, კანის ფერს, გამონადენს დვრილიდან, გამკვირვებულ, მტკივნეულ უბნებს, აგრეთვე იღლიის, ლავიწზედა და ლავიწქვედა არეებს.
ხანდაზმული ბრიტანული ვიდეო თამაშების ჟურნალის -ის გაყოფის შემდეგ წარმოიშვა ორი დამოუკიდებელი ჟურნალი: , რომელიც ორიენტირებული იყო სეგას კონსოლებზე და , რომელიც მოიცავდა ნინტენდოს კონსოლებს.
ადრეულ წლებში ჟურნალს გამოსცემდა კომპანია -ის სახელწოდებით, რომელიც თავდაპირველად მოიცავდა , -სა და -ის პლატფორმებს, ხოლო მოგვიანებით რამდენიმეჯერ შეეცვალა სახელი და დაერქვა , , ხოლო შემდეგ .
1900 წლის თებერვლიდან იაკობ კანდელაკი გადმოყვანილ იქნა ალავერდის ეპარქიაში, იმავე წლის 4 მაისს ალავერდელმა ეპისკოპოსმა კირიონმა ბერად აღკვეცა ალავერდის მონასტერში და უწოდა სახელად ტარასი, 16 მაისს ყოვლად უსამღვდელოესმა კირიონმა შუამთის მონასტერში აკურთხა იეროდიაკვნად, 17 მაისს მღვდელმონაზონად და დაინიშნა შუამთის მონასტრის იკონომოსად.
1903 წლის 4 სექტემბრიდან, როდესაც ეპისკოპოსი კირიონი გადაყვანილ იქნა ხერონისა და ოდესის ეპარქიაში, არქიმანდრიტი ტარასი თან გაჰყვა მეუფეს და ასრულებდა აღნიშნული ეპარქიის ხაზინადარის მოვალეობას.
1904 წლის 10 ივნისიდან ორიოლის ეპარქიის იკონომოსია, 1904 წლის 30 ივლისიდან შეთავსებით მუშაობდა ორიოლის საეკლესიო არქეოლოგიური მუზეუმის გამგედ.
იგი ეპარქიის ქართველ მოღვაწეთა, დიაკონთა და მედავითნეთა კურთხევის კომისიას ხელმძღვანელობდა, ამავე დროს დიდ დახმარებას უწევდა უპოვარ ადამიანებს, ქვრივ-ობლებს.
1933 წლის იანვარში არქიმანდრიტმა ტარასი კანდელაკმა ვლადიკავკაზის წმიდა ნინოს სახელობის ეკლესიაში მონათლა მომავალი საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, პატარა ირაკლი გიორგის ძე შიოლაშვილი.
რუსეთის საერო და სასულიერო ხელისუფლების მიერ საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის მოსურნე სასულიერო პირების მიმართ რეპრსიების პერიოდში, როდესაც პოლიციის მეთვალყურეობის ქვეშ სანაქსარის უდაბნოში გადაასახლეს ეპისკოპოსი კირიონი, არქიმანდრიტმა ტარასიმ უყოყმანოდ გაიზიარა მისი ბედი.
20 სექტემბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესი კირიონ -ის მიერ დანიშნულ იქნა დავით გარეჯის იოანე ნათლისმცემლის უდაბნოს წინამძღვრად.
1918 წლის 26 ივნისს, დილის 5 საათზე არქიმანდრიტი ტარასი უწმიდესსა და უნეტარეს კირიონ -სთან ერთად გაემგზავრა მარტყოფის მონასტერში, 11 სათზე მარტყოფში ჩავიდნენ, მცირედ დაისვენეს, პატრიარქი შეუდგა მუშაობას (ამ დროს იგი "საქართველოს კულტურული როლი რუსეთის ისტორიაში"-ს ქართულ ვარიანტს ასწორებდა).
ყმაწვილი იაკობი მშობლებმა თბილისის სათავადაზნაურო პროგიმნაზიაში მიაბარეს, რომელიც 1890 წელს დაასრულა, შემდეგ სწავლობდა ქვათახევის სამონასტრო სკოლაში.
ეპისკოპოსი ტარასი (ერისკაცობაში — იაკობ გიორგის ძე კანდელაკი; დ. 1871, სოფ. კავთისხევი, გორის მაზრა — 12 დეკემბერი, 1951, მცხეთა) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი.
1976 წლის იანვარ-თებერვალში -ს რაზმები და მათი მხარდამჭერი ზაირის ჯარის ნაწილები კუბელი საექსპედიციო კორპუსის გადამწყვეტი დახმარებით გაანადგურეს ანგოლის განთავისუფლების სახალხო მოძრაობის ჯარებმა.
კონგოს ტომის ხალხის შუასაუკუნებრივმა სახელმწიფო ტრადიციამ და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან კავშირმა, რომელმაც დამოუკიდებლობა მიიღო 1960 წელს, ხელი შეუწყო უიჟეს და მის მეზობელ რეგიონებში ანტიკოლონიალურ მოძრაობას.
იგრძნო რა თავისი ნამდვილი მოწოდება, შაჰიდმა ქორეოგრაფიის აკადემიაში მასწავლებლობას თავი დაანება და ნასირუდინ შაჰთან და სატიადევა დუბეისთან სამსახიობო სემინარებზე დაიწყო მეცადინეობა.
მას მთავარი როლი შესთავაზეს რეჟისორ კენ გჰოშას ახალგაზრდულ კომედიაში „როგორია ეს, სიყვარული“, სადაც შაჰიდის პარტნიორები იყვნენ ასევე, ახალგაზრდა და უცნობი გოგონები: ტელეწამყვანი შენაზ ტრეჟარივალა და მდიდარი მშობლების ქალიშვილი ამრიტა რაო.
ორი წელი სწავლობდა -ის ცეკვის აკადემიაში , საიდანაც იგი 1999 წელს მოცეკვავის როლში მიიწვიეს სუბჰაშა გჰაიას ფილმში „სიყვარულის რიტმები“, აიშვარია რაისთან, ანილა კაპურთან და აკშეი კჰაანთან ერთად, მთავარ როლში.
ჯონ მეთიუმ გადაიღო დრამა „არაშემთხვევითი ნაცნობები“, სადაც მსახიობმა ბრწყინვალედ ითამაშა, რასაც კრიტიკოსებს შორის ხმაურიანი გამოძახილები მოჰყვა.
მომდევნო წელს მსახიობი კვლავ გადაიღეს რეჟისორ კენ გჰოშას თრილერში „სიყვარულში თამაში“, სადაც მისი პარტნიორები იყვნენ: კარინა კაპური და ფარდინ ხანი.
შეერთებულ შტატებში, ლიბერალიზმმა ძლიერ გაიდგა ფესვები იმ მიზეზის გამო, რომ მის წინააღმდეგ არსებული ოპოზიცია ძალიან სუსტი იყო მაშინ, როცა ევროპაში ლიბერალიზმს ეწინააღმდეგებოდა ბევრი ისეთი რეაქციონერი და ფეოდალური ძალა, როგორიცაა დიდგვაროვნები, არისტოკრატია, მიწათმოქმედი აზნაურები, ეკლესია და არისტოკრატიული არმიის ოფიცრები.
ტომას ჯეფერსონმა განავითარა ლიბერალიზმის ბევრი იდეალი, თუმცა აშშ-ის დამოუკიდებლობის დეკლარაციაში „სიცოცხლე, თავისუფლება და საკუთრება“ შეცვალა უფრო სოციალურად ლიბერალური სიტყვებით: „სიცოცხლე, თავისუფლება და ბედნიერების დევნა“.
პირიქით, მათ ჰქონდათ სურვილი, რომ მთავრობას შემოეღო ტარიფები, დაეწყო რკინიგზის სუბსიდირება და გაეუმჯობესებინა ქვეყნის შიდა საქმეები, რაც სარგებელს მოუტანდა მწარმოებლებს.
იმის მიუხედავად, რომ კლასიკური ლიბერალიზმი მიიღწვოდა იმისკენ, რომ მთავრობა მინიმალურად ჩარეულიყო სახელმწიფო საქმეებში, ისინი ეთანხმებოდნენ მთავრობის ჩარევის პრინციპს ეკონომიკაში საუკუნის დასაწყისდან, რაც ჩანდა საფაბრიკო კანონმდებლობის გატარებაში.
დაახლოებით 1840-1860 წლებში „ლესე ფერი“ მხარს უჭერდა მანჩესტერის სკოლას და „ჟურნალ ეკონომისტის“ მწერლები დარწმუნებულები იყვნენ, რომ მათი ადრეული გამარჯვებები იყო საწინდარი ეკონომიკური გაფართოების, პიროვნული თავისუფლებისა და მსოფლიო მშვიდობისა, თუმცა მალევე დადგნენ იმ რეალობის წინაშე, რომ ხელისუფლება აქტიურად ერეოდა სახელმწიფოს საქმეებში და ამ პროცესმა 1850-იანი წლებიდან კიდევ უფრო მასშტაბური სახე მიიღო.
იმის მიუხედავად, რომ ჯერემი ბენთამი და ჯეიმზ მილი მხარს უჭერდნენ „ლესე ფერის“, ჩაურევლობის პრინციპს საგარეო საქმეებში და ინდივიდუალურ თავისუფლებას, ისინი ფიქრობდნენ, რომ სოციალური ინსტიტუტების რაციონალურად შეცვლა შესაძლებელი იყო უტილიტარიზმის პრინციპების მეშვეობით.
1870-იანი წლებისთვის ჰერბერტ სპენსერმა და სხვა სხვა კლასიკურმა ლიბერალებმა გამოიტანეს დასკვნა, რომ ისტორიული განვითარება კლასიკური ლიბერალიზმის წინააღმდეგ მოქმედებდა.
ადამ სმიტის იდეებზე დაყრდნობით, კლასიკურ ლიბერალებს სჯეროდათ, რომ ინდივიდების პირადი ეკონომიკური ინტერესების დაცვა საერთო ინტერესს წარმოადგენდა.
ისინი იყვნენ კრიტიკულები იმ სახელმწიფოს მიმართ, რომელსაც სოციალური უზრუნველყოფის ფუნქცია ჰქონდა, რადგან ეს ხელს უშლიდა საბაზრო ეკონომიკის განვითარებას.
იმის მიუხედავად, რომ სმიტი გადამწყვეტ მნიშვნელობას ანიჭებდა შრომასა და მშრომელ ხალხს, კლასიკური ლიბერალები აკრიტიკებდნენ იმას, რომ მომუშავე ადამიანის კოლექტიური უფლებები მიიღწეოდა ინდივიდუალური უფლებების ხარჯზე, ამასთანავე, აღიარებდნენ კორპორატიულ უფლებებს, რაც იწვევდა სავაჭრო ძალის უთანასწორობას.
კლასიკური ლიბერალები მიიჩნევდნენ, რომ ადამიანები უნდა იყვნენ თავისუფალნი იმაში, რომ მიიღონ სამუშაო მაღალანაზღაურებადი დამსაქმებლებისგან, რადგან მათი მოგების მოტივი გარანტირებულს გახდიდა იმას, რომ ის პროდუქტები, რომელთა ყიდვა მომხმარებელს სურდა, გაიყიდებოდა სწორედ იმ ფასში, რომელსაც მომხმარებლები გადაიხდიდნენ.
თავისუფალი ეკონომიკის პირობებში დასაქმებული ადამიანი და კაპიტალიც იღებს უდიდეს შესაძლო მოგებას მაშინ, როცა პროდუქცია გონივრულადაა ორგანიზებული მომხმარებლების მოთხოვნების შესაბამისად.
ჰაიეკმა დაინახა, რომ ბრიტანელი ფილოსოფოსები ბერნარდ მანდევილი, დეივიდ იუმი, ადამ სმიტი, ადამ ფერგუსონი, ჯოზაია ტაკერი და უილიამ პეილი იყვნენ წარმომადგენლები იმ ტრადიციისა, რომელმაც გაამყარა ემპირიული შეხედულებებები, საერთო სამართალი, ასევე, ის ტრადიციები და ინსტიტუციები, რომლებიც თვითნებურად განვითარდა, თუმცა გარკვეული ხარვეზებით იყო გაცნობიერებული.
ჰაიეკი დათმობაზე წავიდა იმასთან დაკავშირებით, რომ ეროვნულობა ყოველთვის არ უკავშირდებოდა ამ ტრადიციებს, რადგანაც დაინახა, რომ ბრიტანული ტრადიციის მიმდევრები იყვნენ ფრანგი შარლ ლუი დე მონტესკიე, ბენჟამინ კონსტანი და ალექსის დე ტოკვილი, ხოლო ფრანგი ტრადიციის მიმდევრები კი ბრიტანელი თომას ჰობსი, ჟოზეფ პრისტლი, რიჩარდ პრაისი და თომას პეინი.
ის უფლებები, რომლებიც, ვიგების აზრით, მოიცავდა მედიის თავისუფლებასა და სიტყვის თავასუფლებას, დასაბუთებული და გამართლებული იყო ჩვეულებებით, იმის მაგივრად, რომ ბუნებით უფლებებად ჩათვლილიყო.
სხვადასხვა მწერლები, ჯონ ლოკის, დეივიდ იუმის, ადამ სმიტისა და ედმუნდ ბერკის ჩათვლით, სარგებლობდნენ დიდი გავლენით ვიგებს შორის, თუმცა არც ერთი მათგანი არ იყო უნივერსალურად მიღებული და აღიარებული.
მათი აზრით, ხელისუფლების არსს უნდა წარმოადგენდეს კონფლიქტების შემცირება იმ ინდივიდებს შორის, რომლებიც სხვა შემთხვევაში აღმოჩნდებოდნენ ბუნებით მდგომარეობაში.
ამ დოკუმენტმა ლიმიტირებული გახადა სოციალური დახმარება იმ იდეაზე დაყრდნობით, რომ თავისუფალი ეკონომიკა წარმოადგენს გამდიდრების ყველაზე ეფექტურ მექანიზმს.
მათ სჯეროდათ, რომ მოსახლეობის ზრდა გადააჭარბებდა საკვების მომარაგებას და მათთვის ეს შედეგი სასურველს წარმოადგენდა, რადგან შიმშილს უნდა შეეჩერებინა მოსახლეობის ზრდა.
ისინი წინააღმდეგობას უწევდნენ შემოსავლის ყველანაირ გადანაწილებას ხალხზე, რადგან ამის გამო დაბალი ფენები დაიწყებდნენ რესურსების თავშეუკავებელ ფლანგვას.
მის სახელგანთქმულ გამარჯვებებად მიიჩნევა 1829 წლის კათოლიკეების ემანსიპაციის აქტი, 1832 წლის საარჩევნო რეფორმა, 1846 წელს კანონის გაუქმება მარცვლეულით დამზადების, მის შეტანისა და გატანის შესახებ.
კოალიციის ხელმძღვანელებლად მიიჩნეოდნენ რიჩარდ კობდენი და ჯონ ბრაიტი, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ პრივილეგირებულ არისტოკრატიას, მილიტარიზმსა და საერთო დანახარჯებს.
მათი პოლისები დაბალი საერთო დანახარჯებისა და დაბალი გადასახადების შესახებ შემდგომ ადაპტირდა უილიამ გლადსტონის მიერ, როცა ის გახდა ფინანსთა სამინისტროს კანცლერი და შემდგომში კი დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი.
სეი დაუპირისპირდა სმიტის ღირებულების შრომით თეორიას, რადგან მიიჩნევდა, რომ ფასები განისაზღვრება კომუნალური საშუალებით და ყურადღებას ამახვილებდა მეწარმის კრიტიკულ როლზე ეკონომიკაში.
მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი წვლილი ეკონომიკურ აზროვნებაში იყო სეის კანონი, რომლის მიხედვითაც, კლასიკური ეკონომისტების განმარტებით, ბაზარზე არ შეიძლება არსებობდეს ზედმეტი წარმოება და ყოველთვის იქნება ბალანსი მიწოდებასა და მოთხოვნას შორის.
ამ კანონის შესაბამისად, რადგანაც ეკონომიკური ციკლი განიხილებოდა, როგორც თვითრეგულირებადი პროცესი, მთავრობა არ უნდა ჩარეულიყო თავისუფალ ბაზარში ეკონომიკური სიდუხჭირის პერიოდში, რადგან ეს არ მოიტანდა არანაირ შედეგს.
მალთუსმა დაწერა ორი წიგნი, „ესეი მოსახლეობის პრინციპის შესახებ“, რომელიც გამოქვეყნდა 1798 წელს, და „პოლიტიკური ეკონომიკის პრინციპები“, რომელიც გამოქვეყნდა 1820 წელს.
მეორე წიგნმა, რომელიც სეის კანონის უარყოფა იყო, მცირე გავლენა იქონია თანამედროვე ეკონომისტებზე, თუმცა მისმა პირველმა წიგნმა მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა კლასიკურ ლიბერალიზმზე.
ამ წიგნში მალთუსი ამტკიცებდა, რომ მოსახლეობის ზრდა აღემატება საკვების წარმოებას, რადგან მოსახლეობა გეომეტრიულად, ხოლო სურსათის წარმოება არითმეტიკულად გაიზარდა.
წამყვანი ჟურნალი „ “ ლიბერალიზმის მხარდასაჭერად აქვეყნებდა სტატიებს ყოველკვირეულად 1865 წლიდან გავლენიანი რედაქტორის ედვინ ლოურენს გოდკინის ხელმძღვანელობით.
კლასიკური ლიბერალიზმის იდეები არსებითად უდავო რჩებოდა მანამ, სანამ დაიწყებოდა დეპრესიის პერიოდები, რომლებიც, კლასიკური ეკონომიკის პრინციპების თანახმად, შეუძლებლად მიაჩნდათ.
1790-იანი წლებიდან 1820-იან წლებამდე ბრიტანელი რადიკალები კონცენტრირდებოდნენ საპარლამენტო და საარჩევნო რეფორმებზე, ყურადღებას ამახვილებდნენ ბუნებით უფლებებსა და სუვერენიტეტზე.
რადიკალები საპარლამენტო რეფორმას უყურებდნენ, როგორც პრობლემის გადაჭრის პირველ ნაბიჯს იმ დაბრკოლებებთან, რომლებიც მოიცავდა განხეთქილების ჩამომგდები პროტესტანტების მიმართ მოპყრობას, მონებით ვაჭრობას, მაღალ ფასებსა და დიდ გადასახადებს.
გუიდო დე რუჯერომ გამოყო განსხვავებები „მონტესკიეს და რუსოს, ლიბერალიზმის ინგლისურ და დემოკრატიულ სახეებს“ შორის და დაასაბუთა, რომ ამ ორ ლიბერალურ სისტემას შორის რადიკალური კონტრასტი არსებობს.
ის ამტკიცებდა, რომ „ავთენტური ინგლისური ლიბერალიზმის“ სულისკვეთებამ საკუთარი თავი ნაწილ-ნაწილ შექმნა ისე, რომ არ დაუნგრევია არაფერი წინარე არსებული, თუმცა სწორედ ძველზე დაყრდნობით შექმნა მასთან დაკავშირებული ყველა ახალი მიმართულება.
ლიბერალიზმმა მოახდინა ძველი საზოგადოებრივი ინსტიტუტების ადაპტირება და ისინი მოარგო მოდერნისტულ საჭიროებებს, ამასთანავე, ინსტინქტურად დაშორდა წესებისა და კანონების ყველანაირ აბსტრაქტულ პროკლამაციას.
რუჯერო აცხადებდა, რომ ლიბერალიზმის გამოწვევას წარმოადგენდა, მისი სიტყვებით, „საფრანგეთის ახალი ლიბერალიზმი, რომელიც შედგებოდა ეგალიტარიზმისა და „რაციონალური ცნობიერებისგან“.
კლასიკურ ლიბერალურ იდეოლოგიაში მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა ჯონ ლოკის „მთავრობის მეორე ტრაქტატსა“ და „წერილს ტოლერანტობის შესახებ“, რომელიც დაწერილი იყო 1688 წლის სახელოვანი რევოლუციის გასამართლებლად.
მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროს ბრიტანეთის ახალი მმართველები ამ ნაწერებს ძალიან რადიკალურად თვლიდნენ, მოგვიანებით მათ მაინც მოიხსენიეს და დაიმოწმეს ვიგები, რადიკალები და ამერიკის რევოლუციის მომხრეები.
ჯონ ლოკის ნაწერებში ლიბერალიზმის ზოგიერთი იდეა არ იყო საკმარისად განმარტებული, მაგალითად, ლოკის ნაშრომებში ნაკლებად არის ნახსენები კონსტიტუციონალიზმი, ხელისუფლების დანაწილება და შეზღუდული მთავრობა.
კლასიკური ლიბერალების ძირითადი შეხედულებები არ მოიცავდა აუცილებლად დემოკრატიას ან მოქალაქეების ხმათა უმრავლესობით არჩეულ მთავრობას, რადგან „უმრავლესობის მართვის იდეაში არაფერია ისეთი, რაც აჩვენებს, რომ უმრავლესობები ყოველთვის დაიცავენ პირადი საკუთრების უფლებას, ან შეინარჩუნებენ კანონის უზენაესობას.
მაგალითად, ჯეიმზ მედისონი პირდაპირ დემოკრატიას ამჯობინებდა კონსტიტუციურ რესპუბლიკას, რომელიც უზრუნველყოფდა ინდივიდუალური თავისუფლების დაცვას.
ამის მიზეზად ასახელებდა იმას, რომ პირდაპირი დემოკრატიის დროს „საერთო ვნება ან ინტერესის ნებისყოფა, თითქმის ყველა შემთხვევაში, ექვემდებარება უმრავლესობას და არ არსებობს არაფერი, რაც შეამოწმებს პარტიული უმცირესობების გაუთვალისწინებლობის ფაქტებს“.
მისი ძირითადი აქცენტი გაკეთდა თავისუფალ შიდა და საერთაშორისო ვაჭრობის სარგებელზე, რასაც, მისი აზრით, შეეძლო გაეზარდა სიმდიდრე წარმოებაში სპეციალიზაციის გზით.
ის, ასევე, ეწინააღმდეგებოდა შეზღუდულ სავაჭრო პრეფერენციებს, მონოპოლიების მიმართ სახელმწიფო გრანტებს და დამსაქმებელთა ორგანიზაციებსა და პროფკავშირებს.
საზოგადოებრივი სამუშაოები, რომლებიც მოიცავს სტაბილურ ფულად ვალუტად, სტანდარტულ წონისა და ერთეულების ტაბულას, გზების, ხელოვნური არხების, ნავსადგურების, რკინიგზების, საკომუნიკაციო და საფოსტო სერვისების მშენებლობასა და შენახვას.
ჯეიმზ რიჩარდსონმა ლოკის მწერლობაში ხუთი ცენტრალური თემა განსაზღვრა: ინდივიდუალიზმი, ნებართვა, კანონის უზენაესობისა და მთავრობის, როგორც მეურვის ცნებები, საკუთრების მნიშვნელობა და რელიგიური შემწყნარებლობა.
მიუხედავად იმისა, რომ ლოკს არ ჩამოუყალიბებია ბუნებრივი უფლებების თეორია, მან ბუნებით მდგომარეობაში მყოფი პირები განიხილა, როგორც თავისუფალნი და თანასწორნი.
ლოკს სჯეროდა, რომ ცალკეულმა პირებმა მისცეს ნებართვა მთავრობას და, შესაბამისად, ხელისუფლებამ ხალხისგან უფრო მეტი უფლებამოსილება მიიღო, ვიდრე ზემდგომი ძალებისგან.
მიუხედავად იმისა, რომ კლასიკური ლიბერალიზმი აგებული იყო იდეებზე, რომლებიც უკვე განვითარებული იყო საუკუნის მიწურულს, იგი მხარს უჭერდა კონკრეტული სახის საზოგადოებას, მთავრობას და საჯარო პოლიტიკას, სამრეწველო რევოლუციისა და ურბანიზაციის საპასუხოდ.
მნიშვნელოვანი ხალხი, რომელთა იდეებმაც წილი შეიტანა კლასიკური ლიბერალიზმის განვითარებაში, არიან: ჯონ ლოკი, ჟან ბატისტ სეი, თომას რობერტ მალთუსი და დეივიდ რიკარდო.
ნეო-კლასიკური ლიბერალები, რომლებიც თავის თავს „ნამდვილ ლიბერალებს“ უწოდებდნენ, ლოკის „მეორე ტრაქტარს“ აღიქვამდნენ საუკეთესო ორიენტირად და ხაზს უსვამდნენ „ლიმიტირებულ ხელისუფლებას“, როცა სოციალური ლიბერალები მხარს უჭერდნენ მთავრობის რეგულაციებს და „საყოველთაო კეთილდღეობის სახელმწიფოს“ (სოციალური უზრუნველყოფის, უფასო სწავლისა და მსგავსი სისტემებით).
ლიბერმა დაიცვა ის აზრი, რომ „მაღალი ხარისხის დამოუკიდებლობა უსაფრთხოებასა და ლიბერალიზმის ფართო ნაციონალურ გარანტიებთან ერთად, არის ანგლიკანური ლიბერალიზმის უმაღლესი მწვერვალი, და საკუთარი თავის იმედად ყოფნა არის ის ძირითადი წყარო და საფუძველი, რომლიდანაც ეს დიადი მწვერვალი მიიღწევა და ძლიერდება.
ჯეიმზ კურტი, რობერტ ლერნერი, ჯონ მიკლეთვაიტი, ადრიან ვოლდრიჯი და კიდევ რამდენიმე პოლიტოლოგი ამტკიცებენ, რომ კლასიკური ლიბერალიზმი დღესაც არსებობს, მაგრამ ამერიკული კონსერვატიზმის სახით.
დიპაკ ლალის აზრით, კლასიკური ლიბერალიზმი მნიშვნელოვან პოლიტიკურ ძალად შენარჩუნდა მხოლოდ შეერთებულ შტატებში ამერიკული კონსერვატიზმის საშუალებით.
ლოკის ქონების განმარტებამ კერძო საკუთრება დაავიწროვა შემდეგი სიტყვებით: „იმდენი მიწა, რამდენსაც კაცი ამუშავებს, აყვავებს და მისგან გარკვეულ პროდუქტს იღებს“.
კლასიკური ლიბერალები ამტკიცებდნენ, რომ კანონები ნეგატიური ბუნებისაა და სწორედ ეს განაპირობებს იმას, რომ სხვა ინდივიდებმა და მთავრობამ თავი უნდა შეიკავონ საბაზრო ეკონომიკაში ჩარევისგან.
ამის საწინააღმდეგოდ სოციალური ლიბერალები ამტკიცებდნენ, რომ ინდივიდებს პოზიტიური უფლებები აქვთ, მაგალითად: ხმის მიცემის უფლება, განათლების უფლება, ჯანმრთელობის უფლება და უფლება, რომ ჰქონდეთ საარსებო მინიმუმი.
იმისათვის რომ სახელმწიფომ უზრუნველყოს პოზიტიური უფლებები, მას სჭირდება მინიმუმ საარსებოზე დამატებით გადასახადების დაწესება, რათა აღასრულოს ნეგატიური უფლებების დაცვა.
სმიტი წერდა, რომ სანამ მიწოდება, მოთხოვნა, ფასები და კონკურენცია თავისუფალი იქნებოდა მთავრობის რეგულაციებისგან, ალტრუიზმის ნაცვლად, პირადი მატერიალური ინტერესების დაცვა მაქსიმალურად გაზრდიდა საზოგადოების სიმდიდრეს მოგების საფუძველზე წარმოებული საქონლისა და სერვისების საშუალებით.
უხილავი ხელი“ ინდივიდებს და ფირმებს მოუწოდებდა, ემუშავათ საზოგადოებრივი კეთილდღეობისთვის, როგორც საკუთარი მოგების მაქსიმალურად გაზრდის მცდელობების განუზრახველი შედეგისთვის.
კლასიკური ლიბერალების ძირითადი შეხედულებები მოიცავდა ახალ იდეებს - რომლებიც განცალკევდნენ იმ ძველი კონსერვატიული იდეისგან, რომლის თანახმადაც საზოგადოება ოჯახად მიიჩნეოდა, და იმ შემდგომი სოციოლოგიური კონცეფციისგან, რომელიც მოიაზრებდა სოციალური სტრუქტურის რთულ კომპლექტს.
კლასიკური ლიბერალიზმის მიხედვით, ინდივიდები არიან „ეგოისტები, ცივსისხლიანები, არსებითად ინერტულები და ატომისტიკურები“ და საზოგადოება მხოლოდ მისი შემადგენელი ინდივიდების ერთობლიობაა.
ლოკმა მიიჩნია, რომ ინდივიდს ჰქონდა უფლება, აერჩია საკუთარი რელიგიური მრწამსი და სახელმწიფოს არ უნდა აემხედრებინა რელიგია განსხვავებული აზრის წინააღმდეგ, მაგრამ არსებობდა გარკვეული სახის შეზღუდვები.
არ უნდა ყოფილიყო ტოლერანტული დამოკიდებულება ათეისტების მიმართ, რომლებიც განიხილებოდნენ როგორც ამორალური ადამიანები, ან კათოლიკეების მიმართ, რომლებიც პაპის ერთგულებას საკუთარ ეროვნულ მთავრობაზე მაღლა აყენებდნენ.
სმიტის მემკვიდრეობის გარდა, სეის კანონი, თომას რობერტ მალტუსის პოპულაციის შესახებ თეორიები და დევიდ რიკარდოს ხელფასების რკინის კანონი გახდა კლასიკური ეკონომიკის ცენტრალური დოქტრინა.
ამ თეორიების პესიმისტური ხასიათი ქმნიდა კაპიტალიზმის კრიტიკის საფუძველს მისი ოპონენტების მიერ და ხელს უწყობდა ეკონომიკისთვის „უსარგებლო მეცნიერების“ სახელით წოდების ტრადიციის შენარჩუნებას.
ადამ სმიტის წიგნი „ხალხთა სიმდიდრე“, რომელიც 1776 წელს გამოქვეყნდა, შეიცავდა ეკონომიკის იდეების უმეტესობას, ყოველ შემთხვევაში, კონ სტიუარტ მილის „პოლიტიკური ეკონომიკის პრინციპების“ გამოქვეყნებამდე.
სმიტმა შეისწავლა ეკონომიკური აქტივობების მოტივაცია, ფასების მიზეზები, სიმდიდრის განაწილება და ის ფაქტორები, რომლებიც სახელმწიფომ უნდა გაითვალისწინოს, რომ მაქსიმალურად გაზარდოს სიმდიდრე.
საუკუნის დასასრულს კლასიკური ლიბერალიზმი შეიცვალა ნეო-კლასიკურ ლიბერალიზმად, რომელიც მოითხოვდა, რომ ხელისუფლება ყოფილიყო მინიმალურად ჩართული სახელმწიფოს საქმეებში, რათა დაცული ყოფილიყო ინდივიდუალური თავისუფლება.
კლასიკური ლიბერალიზმი — პოლიტიკური იდეოლოგია და ლიბერალიზმის მიმართულება, რომელიც მხარს უჭერს სამოქალაქო და პოლიტიკურ თავისუფლებას, წარმომადგენლობით დემოკრატიასა და კანონის უზენაესობას; ასევე, ხაზს უსვამს ეკონომიკურ თავისუფლებას.
როგორც ტერმინი, კლასიკური ლიბერალიზმი დღევანდელი გადმოსახედიდან ხშირად გამოიყენება იმისთვის, რომ განასხვავოს საუკუნის ლიბერალიზმი სოციალური ლიბერალიზმისგან.
აღნიშნული აღრიცხვის წარმოებას აზრი აქვს მხოლოდ იმ შემთხვევაში როცა არსებობს განსხვავება ორგანიზაციის ფინანსურ და საგადასახადო წლიურ დასაბეგრ მოგებას შორის, ხოლო როდესაც ეს ორი უკანასკნელი ან იდენტურია ან თუ კანონმდებლობიდან გამომდინარე აღარ არსებობს წლიური მოგების გადასახადის საგადასახადო ანგარიშგების წარმოების აუცილებლობა, მაშინ აღნიშნული აღრიცხვა აღარ გამოიყენება.
2017 წლის 1 იანვრიდან საქართველოში რეგისტრირებული კომპანიები გადავიდნენ მოგების აღრიცხვის ესტონურ მოდელზე, რის შედეგადაც კომპანიებს აღარ ევალებათ წლიური მოგების დეკლარაციის ჩაბარება და შესაბამისად მოგების გადასახადის აღრიცხვაც აღარ წარმოებს.
მაგალითად, ბიუჯეტის სასარგებლოდ დარიცხული ჯარიმა, რომელიც საწარმოს შემოსავალს და, შესაბამისად, სააღრიცხვო მოგებას ამცირებს, მაგრამ არ გამოიქვიტება საგადასახადო მიზნით, როგორც მიმმდინარე ისე მომდევნო საანგარიშგებო პერიოდებში.
ერთობლივი შემოსავლიდან გამოიქვითება ყველა ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია მის მიღებასტან, გარდა ძირითადი საშუალების შეძენის, დადგმისა და სხვა კაპიტალური ხარჯებისა.
ვალდებულების საგადასახადო ბაზა არის მისი საბალანსო ღირებულება, იმ თანხის გამოკლებით, რომელიც საგადასახადო მიზნებისათვის გამოიქვითება მომავალ საანგარიშგებო პერიოდებში ამ ვალდებულებასთან გაკავშირებით.
შემოსავლების ავანსის სახით მირების შემთხვევაში წარმოშობილი ვალდებულების საგადასახადო ბაზა ტოლია მისი საბალანსო ღირებულებისა, შემოსავლების იმ თანხის გამოკლებით, რომელიც მომავალ პერიოდებში არ დაიბეგრება.
აქტივის საგადასახადო ბაზა არის თანხა, რომელიც საგადასახადო მიზნებისათვის გამოიქვითება დასაბეგრი ეკონომიკური სარგებლიდან და საწარმო მიიღებს ამ აქტივის საბალანსო ღირებულების ამოღების შემდეგ.