polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
საპარლამენტო სისტემა გამოირჩევა იმით, რომ აღმასრულებელი ხელისუფლება დამოკიდებულია პარლამენტის პირდაპირ ან ირიბ მხარდაჭერაზე, რაც ხშირად ნდობის გამოცხადებით გამოიხატება.
მართალია, ისინი არ არიან მმართველობითი სისტემის ნაწილი, მაგრამ ნაწილობრივ ინდივიდუალურმა უფლებებმა და ეკონომიკურმა თავისუფლებამ გამოიწვია მნიშვნელოვანი საშუალო კლასის, ფართო და ძლიერი სამოქალაქო საზოგადოების ჩამოყალიბება.
ამ ორ სისტემას შორის დავის ერთ-ერთი მთავარი საკითხი არის ის, არიან თუ არა წარმომადგენელები, რომლებიც შეძლებენ ეფექტურად წარმოაჩინონ კონკრეტული რეგიონი მთელი ქვეყნის მასშტაბით, ან ყველა მოქალაქის ხმა ერთნაირი მნიშვნელობის უნდა იყოს თუ არა, იმის მიხედვით თუ სად ცხოვრობენ ისინი.
თავისუფლების სახლი“ მიიჩნევს, რომ ოფიციალურად დემოკრატიული მთავრობა აფრიკისა და ყოფილი საბჭოთა კავშირის ზოგიერთ ქვეყანაში პრაქტიკულად არადემოკრატიულია.
სხვა კვლევების მიხედვით, პლუტოკრატიის მიმართ გლობალური ტენდენცია გრძელდება სხვადასხვა მიზეზების გამო, მათ შორისა „კაპიტალისტური მეგობრული მთავრობები და საგადასახადო რეჟიმები“.
პოლიტიკური კამპანიის ღირებულება წარმომადგენლობითი დემოკრატიის ქვეყნებში უპირატესობას ანიჭებს მდიდრებს, ანუ პლუტოკრატიის ფორმას, სადაც მთავრობის პოლიტიკაზე გავლენის მოხდენა მდიდარი პირების მხოლოდ მცირე რაოდენობასაც შეუძლია შეუძლია.
ლიბერალური დემოკრატიის პოლიტიკური სტაბილურობა დამოკიდებულია ძლიერ ეკონომიკურ ზრდაზე, ასევე ძლიერ სახელმწიფო ინსტიტუტებზე, რომლებიც უზრუნველყოფენ თავისუფალ არჩევნებს, კანონის უზენაესობას და ინდივიდუალურ თავისუფლებებს.
სულ ახლახან, „თავისუფლების სახლის“ 2019 წლის ანგარიშში აღინიშნა ლიბერალური დემოკრატიის მქონე ქვეყნების რაოდენობა, „პოლიტიკური უფლებებისა და სამოქალაქო თავისუფლებების“ შემცირებაზე დაყრდნობით 13 წლის განმავლობაში- 2005 წლიდან 2018 წლამდე.
ლიბერალურ დემოკრატიზე იერიში მიიტანა ზოგიერთმა სოციალისტმა როგორც ფარზე, რისი გაცნობიერებაც საზოგადოებას არ შეუძლია, რომ მათი ნება შეუსაბამოა პოლიტიკურ პროცესებთან.
ოფიციალურად არადემოკრატიული მმართველობის ფორმები, როგორიცაა ერთპარტიული მმართველობა და დიქტატურა, უფრო მეტად გავრცელებულია აღმოსავლეთ აზიაში, ახლო აღმოსავლეთსა და ჩრდილოეთ აფრიკაში.
სხვა ალტერნატივებში შედის დაუსწრებელი ბიულეტენების გამოყენების გაზრდა, ხმის მიცემის პროცესის გამარტივების ან გაუმჯობესების მიზნით ელექტრონულად ხმის მიცემა გამოყენება.
ვლადიმერ ლენინი ერთხელ ამტკიცებდა, რომ ლიბერალური დემოკრატია უბრალოდ გამოყენებული იყო დემოკრატიის ილუზიად, ბურჟუაზიული დიქტატურის შესანარჩუნებლად.
მისი მოსამზადებელი ვერსია 1771 წელს საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის ჟურნალ -ში გამოჩნდა, ბოლო ობიექტი კი, მესიეს დაკვირვებებზე დაყრდნობით 1967 წელს ასტრონომმა კენეთ გლინ ჯონსმა დაამატა.
გარდა საკუთარი აღმოჩენებისა, სია ასევე მოიცავდა მანამდე, სხვა ასტრონომთა მიერ აღმოჩენილ ობიექტებს; 45 ობიექტიდან საკუთრივ მესიეს აღმოჩენილი მხოლოდ 17 იყო.
მეოცე საუკუნეში კატალოგს მრავალი ობიექტი დაემატა, რომელთა შორის პირველი იყო 1921 წელს, ფრანგი ასტრონომის, კამილ ფლამარიონის მიერ დამატებული მესიე 104 მას შემდეგ, რაც მან კატალოგის 1781 წლის სანიმუშო ვერსიაში, მესიეს მიერ გაკეთებული შენიშვნა იპოვა.
იმის გამო, რომ მესიე მხოლოდ კომეტების აღმოჩენით იყო დაინტერესებული, მან შეადგინა არა-კომეტა ობიექტთა სია, რასაც მისთვის ნადირობა უნდა გაეადვილებინა.
ობიექტთა ეს კატალოგი ასტრონომიულ ობიექტთა ერთ-ერთი ყველაზე სახელგანთქმული სიაა, მესიეს მრავალი ობიექტი კი დღემდე მესიეს რიცხვებით აღინიშნება.
1911 წლიდან მოყოლებული იაპონიის იმპერიის კოლონიალურმა მთავრობამ სისტემურად დაანგრია ყველაფერი, გარდა 10 შენობისა, რომელიც კორეის ოკუპაციის დროს მიისაკუთრა.
1926 წელს მთავრობა მასიურად აშენებდა იაპონური მთავრობისთვის შენობა-ნაგებობებს სწორედ სასახლის სამეფო დარბაზის გეუნჯეონგჯეონის წინ, რათა ძირფესვიანად აღმოეფხვრათ ჯოსეონის დინასტიის სიმბოლო და მემკვიდრეობა.
გვანგჰვამუნის ჭიშკარი- მთავარი და სამხრეთ კარიბჭე გიონგბოკგუნგისა გადატანილ იქნა იაპონელების მიერ სასახლის აღმოსავლეთ ნაწილში, მისი ხის სტრუქტურა კი მთლიანად განადგურებული იყო კორეის ომის პერიოდში.
დაევონგუნის მმართველობის პერიოდში 1867 წელს სასახლის შენობების რეკონსტრუქცია მოხდა და ჩამოყალიბდა მასიური კომპლექსი, რომელიც შედგებოდა 330 ნაგებობისსგან და 5 792 ოთახისგან.
გიონგბოკგუნგი აგრძელებდა ფუნქციონირებას, როგორც ჯოსეონის დინასტიის მთავარი სასახლე, მანამ, სანამ ის იმჯინის ომის დროს ცეცხლმა არ გაანადგურა, ამის შემდეგ კი ის ორი საუკუნის განმავლობაში მიტოვებული იყო.
გიონგბოკგუნგი — აგრეთვე ცნობილი როგორც გიონგბოკგუნგის სასახლე ან გიეონგბოკის სასახლე, იყო მთავარი სამეფო სასახლე ჩოსონის დინასტიის პერიოდში, რომელიც დღესდღეობით მდებარეობს სამხრეთ კორეაში, სეულის ჩრდილოეთ ნაწილში.
2009 წლის ბოლოსთვის დადგინდა, რომ დაახლოებით 40 პროცენტი სტრუქტურებისა, რომლებიც იაპონიის მიერ კორეის ოკუპაციამდე იდგა უკვე აღდგენილი ან რეკონსტრუქტირებული იქნა.
კიდევ ერთი 20 წლიანი რესტავრაციის პროექტი უკვე დაგეგმა სამხრეთ კორეის მთავრობამ, რათა აღადგინონ დარჩენილი ნაწილი გიონგბოკგუნგისა და დაუბრუნონ მას თავდაპირველი სტატუსი.
გიონგბოკგუნგი თავდაპირველად ააშენა ჯოსეონის დინასტიის დამფუძნებელმა და პირველმა მეფემ თაეჯომ 1394 წელს, მისი სახელი კი მთავრობის გავლენიანმა მინისტრმა ჯეონგ დო-ჯეონმა მოიფიქრა.
1989 წელს სამხრეთ კორეის მთავრობამ დაიწყო 40 წლიანი პროექტი აღედგინათ ასობით სტრუქტურები, რომელიც გაანადგურა იაპონიის იმპერიის კოლონიალურმა მთავრობამ, კორეის ოკუპაციის პერიოდში .
გიონგბოკგუნგის საუკუნის დროინდელი ორიგინალი სასახლის ნაგებობები, რომელიც გადარჩა ორივე იაპონური კოლონიალური მმართველობის დროს კორეაში და კორეის ომის პერიოდში მოიცავს:
ანტიისრაელური“ რეზოლუციის მხარდაჭერისათვის გააუქმა ისრაელში უკრაინის პრემიერ-მინისტრის ვლადიმირ გროისმანის ვიზიტი, რომლის დროსაც ხელი უნდა მოეწერათ ხელშეკრულებაზე უკრაინელებისათვის 20 000 სამუშაო ადგილის მიცემისა და უკრაინისათვის სამხედრო დახმარების გაფართოების შესახებ .
უშიშროების საბჭოს 15 წევრიდან 11 მათგანის ელჩს ნოტები გაუგზავნა (ისრაელს არ აქვს დიპლომატიური ურთიერთობა ვენესუელასთან და მალაიზიასთან, ხოლო სენეგალისა და ახალი ზელანდიის ელჩები არიან აკრედტირებულები და მათი საელჩოები არ მდებარეობს ისრაელში).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2334 მიიღეს 2016 წლის 23 დეკემბერს და ეხება ისრაელის მოღვაწეობას 1967 წლის ექვსდღიანი ომის დროს ისრაელის მიერ დაკავებულ პალესტინის ტერიტორიებზე დასახლებების მშენებლობას.
ისრაელის გაზეთის „“-ის მიხედვით, მიუხედავად იმისა, რომ რეზოლუცია არ ითვალისწინებს რაიმე ჯარიმას ან აღსრულების ზომებს მისი შეუსრულებლობის გამო, მას „შეუძლია გამოიწვიოს სერიოზული შედეგები ისრაელში, როგორც გრძელვადიან ასევე მოკლევადიან პერსპექტივაში“.
ისრაელის პრემერ-მინისტრმა ბენიამინ ნეთანიაჰუმ აღნიშნულ რეზოლუციას უწოდა „სამარცხვინო“ და აღნიშნა, რომ „არ არსებობს მეტი აბსურდი, ვიდრე გოდების კედელს და იერუსალიმის ებრაულ კვარტალს უწოდო ოკუპირებული ტერიტორიები“ და დამატა, რომ
ეს არის გაეროს უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუცია 2009 წლის შემდეგ, რომელიც ეხება ისრაელსა და პალესტინას და პირველი, რომელიც ეხება ისრაელის დასახლებებს პალესტინის ტერიტორიაზე 1980 წლის 465 რეზოლუციის შემდეგ.
იგი იყო გერმანიის სასწავლო - აკადემიური გაცვლების სამსახურის სტიპენდიატი , გერმანიის არქეოლოგიის ინსტიტუტის სტიპენდიატი , გერმანიის ალექსანდრე ფონ ჰუმბოლდტის ფონდის ოთხგზის სტიპენდიატი .
სამეცნიერო - პედაგოგიურ და კვლევით სამუშაოებს აწარმოებდა ბერლინის თავისუფალ და ტიუბინგენის უნივესიტეტებში, ასევე გერმანიის არქეოლოგიის ინსტიტუტში.
2005 წელს თბილისში თორმეტი ქვეყნის ჰუმბოლდტელთა მონაწილეობით ჩაატარა სიმპოუზიუმი თემაზე: „სამხრეთ კავკასია ევროპული ინტეგრაციის გზაზე", ხოლო 2007 წელს - შავი ზღვის აუზის ქვეყნებისა და გერმანიის ჰუმბოლდტელ - არქეოლოგებთან ერთად სიმპოზიუმი თემაზე: „შავი ზღვის აუზი ძვ.წ 5000-500 წწ. კომუნიკაცია კავკასიასა და კარპატებს შორის".
1977 წელს დაამთავრა ზუგდიდის რაიონის საშუალო სკოლა, ხოლო 1983 წელს - ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი.
ჯონი აფაქიძე — ქართველი არქეოლოგი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი 2017 წლის 21 ივლისამდე.
დისნეის ანიმაციის თორმეტი საბაზისო პრინციპი — დისნეის ანიმატორების ოლი ჯონსტონის და ფრენკ ტომასის 1981 წლის წიგნში ,სიცოცხლის ილუზია: დისნეი ანიმაცია’’-ში წარმოდგენილი ანიმაციის 12 პრინციპი.
პრინციპების მთავარი მიზანი იყო ანიმაციის შექმნა, რომელიც დაფუძნებული იქნებოდა ფიზიკის კანონებზე, მაგრამ ცალკეულ შემთხვევებში ეს კანონები არ გამოიყენებოდა.
პირდაპირი მიმართულებით მოქმედება” ანიმაციას ხდის გაცილებით დინამიურს და საბოლოო ჯამში გაცილებით რეალისტური სურათის მიღება შეიძლება, მაგრამ ეს პრობლემა მოაგვარა კომპიუტერმა და დღეს პირდაპირი მიმართულებით მოქმედებას აღარ იყენებენ.
ჯონსტონი და ტომასი სცენის პრინციპს განმარტავენ ასე: ,სცენის პრინციპი არის ნებისმიერ იდეაზე პრეზენტაცია ისე, რომ ის არის სრულყოფილი და უტყუარად ცხადი.
წიგნი ორიგინალი დაყრდნობილია ტრადიციულ, ანიმაციის ხელით მხატვრობაზე, თუმცა ეს პრინციპები დღევანდელ რეალობაში, კომპიუტერით შექმნილ ანიმაციაშიც იყენებენ.
ანალოგიური მნიშვნელობა არის ანიმაციაშიც, ანტიციპაცია არის ობიექტის ის მდგომარეობა ან მოძრაობა, რომელიც ამზადებს მაყურებელს შემდეგი მოძრაობისთვის, რაც ანიმაციას უფრო რეალისტურს ხდის.
მიჩნეულია, რომ კანტონური სამზარეულო ყველაზე პოპულარულია, რასაც ხსნიან იმით, რომ ყველაზე მეტი ადამიანი, სწორედ ჩინეთის ამ პროვინციიდანაა გასული საზღვარგარეთ.
იგი მოიცავს სტილის მრავალფეროვნებას ჩინეთის სხვადასხვა რეგიონებიდან, ისევე როგორც ჩინელი ხალხი მთელ მსოფლიოში მოიცავს აზიის უმეტეს ნაწილს.
რეგიონების ჩამოყალიბებამ და კლიმატის მრავალფეროვნებამ, საიმპერატორო მოდამ და მოსახლეობის მრავალფეროვანმა გემოვნებამ შეცვალა და მრავალფეროვანი გახადა ჩინური სამზარეულო.
ძიანგსუს სამზარეულო, რომელსაც ასევე „ხუაი'იანგ ცაი“-ს სამზარეულოს უწოდებენ, გამოირჩევა ზღვის პროდუქტების სიჭარბით, რომლებიც კერძებს ახალ და განსაკუთრებულ გემოს ანიჭებს, ასევე, ხშირად გამოიყენება ნადირიც.
ზოგადად, განხვავებული კლიმატური პირობების გამო, სხვადასხვა რეგიონებში ჩინური კერძების მომზადების წესი და გემო განსხვავებულია, ეს ასევე დამოკიდებულია ეთნიკურ ჯგუფზე.
არსებობს ჩინეთის ოთხი ყველაზე ცნობილი რეგიონული სამზარეულოს სკოლა, ესენია: „ჩუანცაი“ – სიჩუანური სამზარეულო, „იუეცაი“ – კანტონური სამზარეულო, „ლუცაი“ – შანტუნგის სამზარეულო და „ხუაი'იანგ ცაი“ – უ ძიანგსუს სამზარეულო.
ამის მიუხედავად, „ჰიუსტონ როკეტსს“ პლეი-ოფის სტადიაზე არასოდეს მიუღწევია მნიშვნელოვანი წარმატებისათვის, ხოლო უკანასკნელი სამი წელი ჩინელ გიგანტს ტრავმები აწუხებდა.
იაო მინის დებიუტი ჩინეთის ნაკრებში შედგა სიდნეის 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე და ვან ჯიჯისთან და მენგკე ბატირთან ერთად შექმნა ეგრეთ წოდებული „დიდი კედელი“.
ათენის 2004 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე მთლიანობაში გუნდმა წარუმატებლად იასპარეზა, თუმცა იაო მინი შევიდა საკალათბურთო ტურნირის სიმბოლურ ნაკრებში.
ჯმო-ს დაავადებებათა და მასთან დაკავშირებული ჯანმრთელობის პრობლემების საერთაშორისო სტატისტიკური კლასიფიკაციის მეათე გამოცემა შეიცავს დიაგნოზს დისოციური პიროვნების აშლილობა
აღინიშნება მზადყოფნა, რომ დაადანაშაულოს სხვები ან წარმოადგინოს დამაჯერებელი რაციონალიზაცია ქცევებისთვის, რომლებმაც სოციუმთან კონფლიქტი წარმოშვა.
თუმცა, ეს აშლილობა არ არის სინონიმური ყოფაქცევით აშლილობასთან, ქცევითი აშლილობის დიაგნოზმა ბავშვობაში ან მოზარდობის პერიოდში შეიძლება განამტკიცოს დისოციალური პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი.
ამერიკული ფსიქიატრიის ასოციაციის "ფსიქიკური დარღვევების დიაგნოსტიკური და სტატისტიკური სახელმძღვანელოს" მეოთხე გამოცემა განსაზღვრავს ანტისოციალურ პიროვნების აშლილობას :
დისოციაციური პიროვნების აშლილობა არის მსგავსი ან ექვივალენტი კონცეფტი, რომელიც განხილულია დაავადებებათა და მასთან დაკავშირებულ ჯანმრთელობის პრობლემების საერთაშორისო სტატისტიკური კლასიფიკაციაში , რომელშიც ნათქვამია, რომ დიაგნოზი შეიცავს ანტისოციალური პიროვნების აშლილობას.
ასევე, ორივე სახელმძღვანელო აცხადებს, რომ ეს დიაგნოზები მოიცავს, ან უკვე მოხსენიებულია, როგორც ფსიქოპათია ან სოციოპათია, მაგრამ განსხვავებები აღინიშნა ფსიქოპათიისა და ანტისოციალური პიროვნების აშლილობის კონცეფციებს შორის, მრავალი მკვლევარი ამტკიცებს, რომ ფსიქოპათია არის აშლილობა, რომელიც ნაწილობრივ ემთხვევა, მაგრამ განსხვავდება ასპა-სგან.
უპასუხისმგებლობა არის ამ აშლილობის ბირთვული მახასიათებელი: მათ შეიძლება ჰქონდეთ მნიშნვლოვანი სირთულეები სტაბილური სამსახურის შენარჩუნებასთან, ისევე როგორც, მათი სოციალური და ფინანსური ვალდებულებების შესრულებასთან.
მიუხედავად იმისა, რომ მათ უმეტესწილად არ აქვთ პრობლემა ურთიერთობების ჩამოყალიბებისას, მათ სირთულეები შეიძლება გაუჩნდეთ ამ ურთიერთობების შენარჩუნებისას.
ანტისოციალური პიროვნების აშლილობა , აგრეთვე ცნობილი როგორც დისოციური პიროვნების აშლილობა და სოციოპათია, არის პიროვნების აშლილობა, რომელიც ხასიათდება სხვისი უფლებების უგულებელყოფით ან დარღვევით.
ფსიქოპათია ხშირად განსაზღვრულია, როგორც პიროვნების აშლილობა, რომელიც ხასიათდება ანტისოციალური ქცევით, ემპათიისა და სინანულის შემცირებული უნარიანობითა და ცუდი ქცევის კონტროლით.
ფსიქოპათია არ არის ოფიციალური დიაგნოზის სახელი არც -ში და არც -ში, თუმცა ორივე სახელმძღვანელო განმარტავს, რომ მათი დიაგნოზები მოიცავს ფსიქოპათიას და სოციოპათიას.
ი განმარტავს, რომ ფსიქოპათია მოიაზრება ასპა-ს დიაგნოზში, თუმცა, ამ აზრის კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ასპა არ შეიძლება მოხსენიებულ იქნას ფსიქოპათიის სინონიმურად, ვინაიდან მათი დიაგნოსტიკური კრიტერიუმები ერთმანეთს ზუსტად არ ემთხვევა.
10-ის მოთხოვნის თანახმად ნებისმიერი სპეფიციკური პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი ასევე უნდა აკმაყოფილებდეს ზოგადი პიროვნების პათოლოგიის კრიტერიუმებს.
რობინი დაიბადა და აღიზარდა კანადაში, სადაც იგი ჯერ მამის ზეწოლის ქვეშ იყო, რომელსაც მისი ბიჭად აღზრდა სურდა, შემდეგ კი თინეიჯერი პოპ-ვარსკვლავი გახდა.
საბოლოოდ რობინი ტედის მეგობარ ბარნი სტინსონს დაუმეგობრდა, რომელსაც ცოლადაც გაჰყვა, მაგრამ ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა და მალევე განქორწინდა.
ბარნიმ არ იცის ვინაა მისი ნამდვილი მამა და ცდილობს მისი ვინაობის გარკვევას, ასევე ხანში შესულ დედას ატყუებდა, რომ ცოლ-შვილი ჰყავდა, რომლებიც რეალურად დაქირავებული მსახიობები იყვნენ.
საბოლოოდ მას რობინ შერბაცკი შეუყვარდა, რომელზეც სერიალის ბოლო სეზონში ქორწინებდა, თუმცა ქორწინება მეტად უიღბლო აღმოჩნდა და მალევე განქორწინებით დასრულდა.
მან ტედი და მარშალი კოლეჯის პირველ დღეს გაიცნო, როდესაც მარშალს გაფუჭებული რადიოს შეკეთება სთხოვა, რის შემდეგაც იგი შეუყვარდა და მასთან და ტედთან ერთად ცხოვრობდა მანჰეტენზე, რა დროსაც იგი საბავშვო ბაღში მასწავლებლად მუშაობდა.
ათწლიანი ურთიერთობის შემდეგ მარშალმა მას ხელი სთხოვა და თანხმობაც მიიღო, მაგრამ ლილის თავისი სამხატვრო ოცნების ასრულება მოუნდა, რის გამოც დაშორდა მარშალს და სან-ფრანცისკოში გადასახლდა ფერწერის შესასწავლად.
სამ თვეში იგი უკან დაბრუნდა და მარშალს შეურიგდა, რის შემდეგაც ისინი მალევე დაქორწინდნენ და ახალი სახლიც იყიდეს, სადაც ბედნიერად ცხოვრობენ თავიანთ შვილებთან ერთად.
ტრეისი მხოლოდ მერვე სეზონის ბოლოს გამოჩნდა, თუმცა მისი პერსონაჟი აქტიურად მხოლოდ მეცხრე სეზონში შემოდის, სადაც იგი რობინისა და ბარნის ქორწილში დაქირავებულ მუსიკალურ ბენდში უკრავს გიტარაზე.
როგორც სერიალის ბოლო სერიაში ირკვევა, ტრეისი 2024 წელს მოულოდნელად გარდაიცვალა, რის შემდეგაც დაქვრივებულმა ტედმა შვიდი წელი მარტოობაში გაატარა და მხოლოდ ამის შემდეგ დაიწყო რობინთან დაახლოვებაზე კვლავ ფიქრი.
იგი თავის ვაჟსა და ქალიშვილს მთელი სერიალის განმავლობაში მოუთხრობს, თუ როგორ გაიცნო მათი დედა, თუმცა რეალურად ეს უფრო მისი ზრდასრულობის ამბებია.
სიუჟეტის თხრობა იწყება 2005 წლიდან, როდესაც ტედი თავისი კოლეჯის დროინდელ წყვილ მეგობრებთან, მარშალ ერიკსენთან და ლილი ოლდრინთან ერთად ცხოვრობს მანჰეტენზე.
იგი მარშალთან, ლილისთან და თავის კიდევ ერთ მეგობართან, მექალთანე ბარნი სტინსონთან ერთად ყოველ საღამოს დადის „მაკლარენსის ბარში“, სადაც სიყვარულის ძიებაში გადააწყდება რობინ შერბაცკის, რომელიც მაშინვე შეუყვარდა, თუმცა რობინს არ სურს სერიოზული ურთიერთობები, ამიტომაც ისინი მთელი სიუჟეტის მანძილზე შორდებიან და შემდეგ ისევ ერთად არიან.
იმავდროულად, პერიოდულად იკვეთება მონაკვეთები, თუ როგორ გაიცნო ტედმა თავისი მეუღლე, მაგრამ იგი მხოლოდ სიუჟეტის ბოლოს ჟანს, მანამდე კი იგი მას მხოლოდ როგორც „დედათქვენს“ ისე მოიხსენიებს შვილებთან თხრობისას.
ტედი თავის მეუღლეს, ტრეისი მაკკონელს თავისი ცხოვრების სიყვარულის, რობინ შერბაცკისა და მეგობრის, ბარნი სტინსონის ქორწილში შეხვდა, სადაც ტრეისი გიტარაზე უკრავდა.
ისინი მალევე დაახლოვდნენ, დაქორწინდნენ და ორი შვილიც შეეძინათ, მაგრამ როგორც ბოლოს ირკვევა ტრეისი გარდაიცვალა და ტედი ამ ამბის თხრობას შვილებს მისი გარდაცვალებიდან შვიდი წლის შემდეგ უყვება იმ იმედით, რომ ისინი გაუგებენ რატომ სურს კვლავ უკვე განქორწინებულ რობინთან ყოფნა.
პირველი სერია იწყება 2005 წლის 19 სექტემბერს, სადაც ვითარება ხდება ნიუ-იორკში, კერძოდ კი მანჰეტენზე მცხოვრებ 27 წლის არქიტექტორ ტედ მოსბისა და მისი კოლეჯის ორ საუკეთესო მეგობართან: მარშალ ერიკსენსა და ლილი ოლდრინთან, რომლებიც იმავროულად შეყვარებულები არიან და ტედთან ერთად ცხოვრობენ.
ტედი დახმარებას თავის ერთ-ერთ საუკეთესო მეგობარ ბარნი სტინსონს სთხოვს, რომელიც გამოუსწორებელი მექალთანეა და „დიდი გოლიათის ნაციონალურ ბანკში“ მუშაობს მაღალ თანამდებობაზე.
ბარნის, ტედს, მარშალსა და ლილის ტრადიცია აქვთ, რომ ყოველდღიურად იკრიბებიან მათი სახლის ქვეშ მდებარე „მაკლარენსის“ პატარა ბარში, სადაც სვამენ და საუბრობენ, ბარნკი კი ამ დროს ახალ ქალებთან დასაახლოვებლად იყენებს.
ამისათვის იგი იყენებს ფოკუსებს, ცრუ ისტორიებს, ტყუილ პირადობის მოწმობებსა და ხანდახან ტედის სახელსაც კი, თუმცა წარმატების მიღწევისა და ქალთან ერთი ღამის გატარების შემდეგ იგი მისდამი ინტერესს კარგავს და უკვალოდ ქრება.
ამავდროულად, რობინს დილის ოთხსაათიან საინფორმაციო გადაცემაში თანა-წამყვანად დაუნიშნეს დონ ფრენკი, რომელიც თავიდან სძულდა, თუმცა შემდეგ შეუყვარდა და მასთან ერთად გადავიდა საცხოვრებლად.
მათი ურთიერთობა საკმაოდ ჰარმონიული იყო, მაგრამ ისინი ბოლოს მაინც დაშორდნენ, რადგან ფრენკი ჩიკაგოში გადასახლდა ახალი სამუშაოს გამო, რობინმა კი ამ თანამდებობაზე უარი თქვა ნიუ-იორკში დარჩენის გამო.
სწორედ ამ პერიოდში გამოჩნდა ლილის მამა — მიკი ოლდრინი, რომელიც ბავშვობის შემდეგ აღარ უნახავს და მოულოდნელად დაბრუნდა მადილერების დღესასწაულზე.
ამ ამბიდან სულ მალე გამოვიდა ახალი ფილმი, რომელიც როგორც ტედმა აღმოაჩინა გადაღებული იყო სტელას ქმრის, ტონის მიერ მათ სასიყვარულო სამკუთხედზე, თუმცა ტედი აბსოლუტურად ნეგატიურ და ტესპოტ კაცად იყო წარმოჩენილი.
ამაზე განაწყენებულმა ტედმა ახალი, დიდი სახლი იყიდა, რომელიც როგორც შემდგომში აღმოჩნდა მისი და მისი შვილების საცხოვრებელი სახლია, სადაც ხდება სიტუაციის თხრობა.
მან წმინდა პატრიკის დღესასწაულზე ყვითელი ქოლგა ღამის კლუბში იპოვნა და სახლში წაიღო, რომელიც მის მომავალ მეუღლეს ეკუთვნოდა, მაგრამ ისინი ერთმანეთს არ შეხვედრიან.
იმავე დღესასწაულზე, ახლადგაცნობილი ქალის გავლენით, კუდუსუნთან პეპლის ტატუ გაიკეთა, რომლის მოსაშორებლადაც ახალგაზრდა, ლამაზ ექიმთან დაიწყო სიარული, რომელსაც სტელა ერქვა.
სტელასთან განვლილი ათი სეანსის პერიოდში, ტედმა იგი შეხვედრაზე დაითანხმა და გაირკვა, რომ უარის მიზეზი ქალიშვილი იყო, რომელსაც სტელას ყოფილი ქმრისგან ჰყავდა.
ერთხელად, სწორედ ამ ორ წუთში სტელა წაიყვანა სადილზე, ესაუბრა, დაპატიჟა ყავაზე, ფილმზე და საბოლოოდ აკოცა კიდეც, რითაც სტელა მოიხიბლა.
როგორც აღმოჩნდა, დაშორების შემდეგ რობინი არგენტინაში წავიდა სამოგზაუროდ, სადაც თავის ახალ შეყვარებულ გაელთან ერთად დაბრუნდა, რომლის როლსაც ენრიკე იგლესიასი ასულებს.
მათ იმდენად მოეწონებათ ერთი სახლი, რომ მარშალი გადაწყვეტს თავისი მთელი ცხოვრების ოცნებაზე — გარემოს დაცვაზე თქვას უარი და ბარნისთან, დიდ კორპორაციაში იწყებს მუშაობას ადვოკატად.
იმავდროულად ირკვევა, რომ ლილის საშინელი საკრედიტო ისტორია და ათასობით დოლარის ოდენობის ვალი აქვს, რომელიც წლების მანძილზე დააგროვა ახალი საკრედიტო ბარათებით ტანსაცმლის ყიდვისას.
ყველაფრის მიუხედავად, მარშალის ახალი სამსახურის წყალობით მათ შეძლეს ლილის ვალების გასტუმრება და ახალი საოცნებო სახლის ყიდვა, რომელსაც, როგორც რობინმა აღმოაჩინა მეტად დახრილი იატაკი ჰქონდა, იმდენად დახრილი, რომ მასზე ნივთები ქვემოთ სრიალებდა.
ამ პერიოდში, რობინმა უარი განაცხადა მათთან ერთად სავაჭრო ცენტრში წასვლაზე, რის გამოც მარშალმა გამოთქვა ეჭვი, რომ უარის მიზეზი ის იყო, რომ იგი ჯერ კიდევ კანადაში ცხოვრებისას დაქორწინდა სავაჭრო ცენტრში.
ამის გამო მარშალმა და ბარნიმ სანაძლეო დადეს, რის მიხედვითაც გამარჯვებული დამარცხებულს სილას გააწნიდა, თავიანთ „სილის გაწვნის მსაჯად“ კი ლილი აირჩიეს.
როგორც შემდგომში გაირკვა, რობინი არც გათხოვილი იყო და არც პორნო-ვარსკვლავი, არამედ იგი თინეიჯერობისას კანადაში პოპ-ვარსკვლავი იყო „რობინ სპარკლსის“ სახელით და მისი ყველაზე ცნობილი ჰიტი იყო „მოდი წავიდეთ სავაჭრო ცენტრში“.
იგი ცდილობს ცხოვრება გააგრძელოს ლილის გარეშე, თუმცა მრავალი ემოციური კრახის შემდეგ დახმარებას ბარნის სთხოვს, რომელიც მარშალს ასწავლის კარგად ჩაცმასა და ქალებთან ურთიერთობას, თუმცა ყოველ ჯერზე, როდესაც მარშალი რომელიმე ქალს უახლოვდება, ბარნი მას კვლავ აშორებს.
თავდაპირველად ლილი და მარშალი არ შერიგებულან, რადგან მარშალი ერთ გოგონასთან იყო ურთიერთობაში, რომელსაც მათ სამეგობროში „შეშლილ თვალებიანს“ უწოდებდნენ, რის გამოც ლილის ძალიან პატარა, არაკომფორტულ ბინაში უხდებოდა ცხოვრება.
იმავდროულად ტედმა რობინი თავის მშობლებს გააცნო, რა დროსაც შემთხვევით გაიგო, რომ ისინი ერთი წლის გაშორებულები იყვნენ, ორივეს სხვასთან ჰქონდა ურთიერთობა და ბებიამისიც გარდაცვლილიყო.
შეთანხმების გაუქმებიდან მალევე ტედი თავისი კოლეჯის დროინდელ შეყვარებულ კარენს დაუბრუნდა, რომელმაც წარსულში არაერთხელ უღალატა მას, რის გამოც ლილისა და მარშალს სძულდათ იგი.
ამის შემდეგ მალევე გაირკვა, რომ ლილი წლების მანძილზე, დივერსიულად აშორებდა ტედს იმ გოგონებს, რომელთაც თვლიდა, რომ მისი შესაფერისები არ იყვნენ, მათ შორის რობინსაც კი.
ამის შემდეგ ბარნი რიგით მეორასე ქალთან გაატარებს ღამეს, რის შემდეგაც იგი ეჭვქვეშ აყენებს თავის განვლილ გზასა და სამომავლო გეგმებს, რის გამოც მისი რობინისადმი სიყვარული კიდევ უფრო გამძაფრდა.
ამის გამო ბარნიმ იგი თავისთან აიყვანა სამუშაოდ და გოლიათის ბანკის სათაო ოფისის დაპროექტება დაავალა, თუმცა ეკონომიკური კრიზისის გამო კომპანიამ მშენებლობა შეაჩერა, რასაც მარშალი და ბარნი ტედს მთელი თვის მანძილზე უმალავდნენ.
გოლიათის ბანკს სურს, რომ დაანგრიოს ნიუ-იორკში მდებარე ძველი, ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი სასტუმრო და მის ადგილას თავისი სათაო ოფისი ააშენოს, რაც ტედს დაევალა, რომლის მთელი ცხოვრების ოცნება იყო, რომ ნიუ-იორკში ცათამბჯენი აეშენებინა.
თუმცა, ამ ყველაფერთან წინააღმდეგობაში მოდის მისი ახალი სასიყვარულო ურთიერთობა ზოი პირსონთან, რომელიც აქტივისტია და ისტორიული მნიშვნელობის სასტუმროს დანგრევას აპროტესტებს.
მთელი სეზონის განმავლობაში ტედი დილემის წინაშეა: ააგოს ცათამბჯენი და დაანგრიოს სასტუმრო „არკადიანი“ თუ პირიქით, ხელი შეუშალოს მის დანგრევას და ზოისთან ურთიერთობა შეინარჩუნოს.
საბოლოოდ მან მაინც ზოი აირჩია, თუმცა როგორც გაირკვა იგი მდიდარ კაცზე იყო დაქორწინებული, რომელსაც გემების სიყვარულის გამო მეტსახელად კაპიტანს ეძახდნენ .
ბარნის დედამ, ლორეტამ მას ფურცელზე დაუწერა მისი ნამვილი მამის სახელი, თუმცა მან მისი გაგება არ ისურვა, რადგანაც არ უნდოდა იმ კაცის ვინაობის გარკვევა, რომელმაც ის და დედამისი მიატოვა.
როგორც შემდგომში გაირკვა ჯერის სურდა მისთვის მამობის გაწევა და ლორეტაზე ქორწინება, თუმცა ლორეტამ ეს არ ისურვა და საბოლოოდ აუკრძალა კიდევაც ვაჟთან კონტაქტი.
იგი რომანტიკოსი და მეოცნებეა, რომელმაც თავისი მთელი ცხოვრების სიყვარული — ლილი ოლდრინი, კოლეჯის პირველ დღეს გაიცნო, როცა მან მარშალს გაფუჭებული რადიოს შეკეთება სთხოვა.
ამის შემდეგ მარშალი, ლილი და ტედი ათი წლის მანძილზე ერთად ცხოვრობდნენ ჯერ კოლეჯში, შემდეგ კი მანჰეტენზე, სადაც დაუმეგობრდნენ ბარნი სტინსონსა და რობინ შერბაცკის.
მან ლილის ორჯერ სთხოვა ხელი და ორჯერვე თანხმობა მიიღო, მაგრამ პირველ ჯერზე ლილიმ თავისი ოცნებების ასრულება მოისურვა, მარშალს დაშორდა და სან-ფრანცისკოში გადავიდა ხატვის სასწავლად, მაგრამ მალევე უკან დაბრუნდა და მარშალს შეურიგდა, რის შემდეგაც დაქორწინდნენ და ბავშვებიც გააჩინეს.
რობინთან განცდილი მარცხის შემდეგ, ტედმა ახალი ურთიერთობა დაიწყო კონდიტერ ვიქტორიასთან, რომელიც თავისი მეგობრის, სტიუარტისა და კლაუდიას ქორწილში გაიცნო.
ვიქტორიასთან დაწყებულმა ურთიერთობამ რობინი აეჭვიანა, რამაც იგი მიახვედრა, რომ ტედი უყვარდა, ამიტომაც ფარული და უწყინარი გზებით ცდილობდა მათ დაშორებას, რაც იმაში გამოიხატება, რომ იგი ყველანაირად ცდილობდა ვიქტორია ტედთან დაშორებაში დაერწმუნებინა.
ამის მიუხედავად მან და ტედმა, გარკვეული დროით შეინარჩუნეს ურთიერთობა, იგი მას გერმანიიდან კექსებსაც უგზავნიდა, მაგრამ ერთხელაც ვიქტორიამ ტედს აღარ დაურეკა.
დრო გადიოდა, ლილი კი ვერ ფეხმძიმდებოდა, რის გამოც მან შესამოწმებლად ბარნის ორეულ გინეკოლოგს მიმართა, რომელმაც განუცხადა, რომ დაორსულების პრობლემები ჰქონდა, რაც მათთვის დიდი დარტყმა იყო.
მეორე სეზონის ფინალში, ტედი ბარნის აცნობებს, რომ ის და რობინი განსხვავებული შეხედულებების გამო შორდებიან, რადგან რობინს არ სურდა ქორწინება და შვილები, თუმცა მათ ეს არავის უთხრეს, რადგან ლილისა და მარშალის საქორწინო ბედნიერება არ გაეფუჭებინათ.
ტედმა რობინი ერთად ყოფნის წლისთავის აღსანიშნავად იმ რესტორანში წაიყვანა, სადაც პირველ პაემანზე, შემდეგ კი ოფიციანტმა რობინს ეს ჭიქა მიუტანა, რასაც მათი ჩხუბი და დაშორება მოჰყვა, მაგრამ როგორც გაირკვა, ეს ჭიქა რობინისთვის კი არა, არამედ მათი გვერდით მჯდომი წყვილისთვის იყო განკუთვნილი და უბრალოდ ოფიციანტს აერია.
ბარნიმ მას ახალი რეზიუმე გაუკეთა, რის შემდეგაც რობინი მალევე აიყვანეს სამუშაოდ ახალი ამბების ტელე-წამყვანად, რომელიც დილის ოთხ საათზე იწყებოდა.
მეოთხე სეზონის დასაწყისში სტელა ტედს ცოლობაზე თანხმობას ეუბნება, რის შემდეგაც რობინი იაპონიაში მიდის სამუშაოდ, მაგრამ ახალ ქვეყანას ვერაფრით შეეგუა, რის გამოც თანამდებობიდან მალევე გადადგა და უკან დაბრუნდა.
საბოლოოდ სტელა ჯვრისწერამდე რამდენიმე წუთით ადრე შეურიგდა თავის ყოფილ ქმარს და მასთან ერთად გაიქცა, ტედს კი გამოსამშვიდობებელი წერილი დაუტოვა.
ამ დროს ბარნიმ რობინის გულის მოსაგებად დაიწყო ბრძოლა, რომელმაც უბინაობის გამო ტედთან ერთად დაიწყო ცხოვრება, თუმცა ამჯერად უკვე როგორც მეგობარმა.