polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
თუმცა როგორც პატარა და ღარიბი ქვეყანა, ისიც მოქცეული იყო სხვადასხვა ქვეყნების გავლენის ქვეშ, ამიტომაც შოტლანდიის სამეფოში უამრავი ენა იყო გავრცელებული, როგორიცაა ირლანდიური, გელური, შოტლანდიური, ინგლისური, ფრანგული და ლათინური.
რეფორმაციის დროს შოტლანდია ორად იყო გახლეჩილი, საშინლად იდევნებოდნენ პროტესტანტები, მოხდა არაერთი შეტაკება და სისხლისმღვრელი დაპირისპირება კათოლიკეებსა და პროტესტანტებს შორის.
თუმცა საბოლოოდ კათოლიკეები დანებდნენ და შოტლანდია პროტესტანტული სამეფო გახდა, რაღა თქმა უნდა, ამან დიდი წვლილი შეიტანა სამომავლოდ შოტლანდიისა და ინგლისის გაერთიანებაში.
ასევე ჯეიმზ -მ შემოიღო კანონი, რომლის მიხედვითაც შოტლანდიის დიდებულთა საბჭო ყოველდღიურად უნდა გამართულიყო ჰოლირუდის სასახლეში, ხოლო ვინც არ გამოცხადდებოდა ის დიდძალ თანხას გადაიხდიდა.
დევიდ შოტლანდიის ისტორიაში პირველი მეფე იყო, რომელმაც თავის გამოსახულებიანი მონეტა მოაჭრევინა, ამის შემდეგ ეს ტრადიციად იქცა და ყველა მონარქი თავის გამოსახულებიან მონეტას უშვებდა.
1300 წლამდე შოტლანდიურ მონეტებზე მხოლოდ შოტლანდიური წარწერები გვხვდება, თუმცა 1300 წლიდან უკვე ვაწყდებით ინგლისურ და ფრანგულ წარწერებიან მონეტებს, რაც ქვეყანაში ინგლისისა და საფრანგეთის გავლენის ზრდაზე მიუთითებს.
1603 წელს შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ ხდება ინგლისისა და ირლანდიის მეფე, აქედან მოყოლებული ამ სამ სახელმწიფოს საერთო მონარქი ჰყავდათ, თუმცა ყოველმა მათგანმა შეინარჩუნდა დამოუკიდებლობა.
შოტლანდიის სამეფო ჩრდილოეთიდან და აღმოსავლეთიდან ატლანტის ოკეანე ესაზღვრებოდა, სამხრეთიდან ინგლისი, ხოლო დასავლეთიდან ირლანდიის ზღვა.
სახელმწიფო საქმეებს ძირითადად არა მონარქი, არამედ დიდებულთა საბჭო განაგებდა, სადაც შეყვანილნი იყვნენ შოტლანდიაში ყველაზე მდიდარი და გავლენიანი დიდგვაროვნები.
პარლამენტი აკონტროლებდა საგანმანათლებლო ორგანოებს, გადასახადებს, საგარეო და საშინაო პოლიტიკასაც კი თუმცა, ისევე როგორც ინგლისში იყო, თუ შოტლანდიის მონარქი არ დაადასტურებდა პარლამენტში მიღებულ გადაწყვეტილებას, მაშინ მას ძალა არ ჰქონდა.
შოტლანდიის ბედი დამოკიდებული იყო სწორედ მონარქებზე და მათ შვილებზე, სადაურ მეუღლეს აირჩევდნენ ისინი, ასევე მონარქთა განკარგულებაში იყო შოტლანდიის არმია და საზღვაო ფლოტი.
კარლოსმა გადაწყვიტა ეს მომენტი სათავისოდ გამოეყენებინა და საფრანგეთი რომელიც, აქამდე კარლოსის მოსისხლე მტერი იყო, დინასტიური ქორწინებით მოკავშირედ ექცია.
ამ პერიოდისათვის ფრანსუას პირველი ცოლისაგან უკვე ჰყავდა 5 შვილი, მათ შორის 3 ვაჟი და თუ ელეონორი მას შვილებს ვერ გაუჩენდა, ეს პრობლემას არ წარმოადგენდა.
ფრანსუა იმდენად მოაჯადოვა ანამ, რომ იმისათვის , რომ ანას სამეფო კარზე უფრო მყარი მდგომარეობა ჰქონოდა იგი დააქორწინა ჟან დე ბროსაზე, რომელსაც თვალის დახუჭვის სანაცვლოდ ფრანსუამ ეტამპის და შავრიოზას ჰერცოგის ტიტული უბოძა.
საბოლოოდ ანამ ფრანსუაზე იმდენად დიდი გავლენა მოიპოვა, რომ ელეონორის მოკავშირე, ფრანგი პოლიტიკური მოღვაწე, მონმორანსი თანამდებობიდან გადააყენებინა.
ამ გრანდიოზულ ქორწინებას ორგანიზება ელეონორმა გაუწია, როგორც ისტორიკოსები გვაუწყებენ, საქორწინო ზეიმი 34 დღე გაგრძელდა, ყოველდღიურად ახლდებოდა კეძები და სასახლის მორთულობა, ასევე მათ ქორწილში, პირველად საფრანგეთის ისტორიაში ნაყინი დაამზადებინეს.
ევროპული წესის თანახმად თუ დედოფალს ტახტის მემკვიდრე არ ჰყავდა გაჩენილი, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ სამშობლოში უნდა დაბრუნებულიყო და ან მეორედ გათხოვილიყო, ან მონასტერში უნდა წასულიყო და გარდაცვლილი მეუღლე ეგლოვა.
მიუხედავად იმისა, რომ საფრანგეთის დედოფლობისას ელეონორს დედოფლის მხოლოდ ტიტული ჰქონდა, იგი ინარჩუნებდა მშვიდობიან ურთიერთობას საფრანგეთს, ესპანეთსა და საღვთო რომის იმპერიას შორის.
1547 წლის 31 მარტს ფრანსუა გარდაიცვალა, ტახტზე ანრი და ეკატერინე მედიჩი ადიან, ელეონორმა კი 1548 წელს დატოვა საფრანგეთი და მშობლიურ ესპანეთში, თავის ძმას, კარლოსს შეაფარა თავი.
ელეონორის ბავშვობიდანვე მისი მშობლები ცდილობდნენ, რომ ელეონორი დაენიშნათ ინგლისის მომავალ მეფე ჰენრი ტიუდორზე, თუმცა 1509 წელს ინგლისის მეფე გარდაიცვალა და ტახტზე ადის თავად ჰენრი ტიუდორი,რომელმაც ცოლად ელეონორის დეიდა, ეკატერინე არაგონელი მოიყვანა.
ელეონორის ძმამ, კარლოსმა შეამჩნია, რომ ფრედერიკს სასიყვარულო წერილები მისდიოდა, მან ამის გამორკვევა ბრძანა და როგორც აღმოჩნდა წერილები ელეონორისგან მისდიოდა.
სატანისტურ რიტუალებთან დაკავშირებული სკანდალების ფონზე 4-ზე 1992 წელს გავიდა დოკუმენტური ფილმი, რომელშიც მუსიკოსი დაადანაშაულეს ბავშვების გაუპატიურებაში.
მათ ერთად წამოიწყეს პროექტი, რომელსაც „პანდროგენულს“ უწოდებდნენ – იგი გულისხმობდა, რომ ორივე ფიზიკური ჩარევის შედეგად ისე შეიცვლიდა გარეგნობას, რომ ერთმანეთს დაემსგავსებოდა.
ის პერფორმანსებში ყურადღება გამახვილებული იყო სექსზე, პორნოგრაფიაზე, სერიულ მკვლელობებსა და ოკულტიზმზე, რამაც ეროვნული პრესის ყურადღება მიიქცია და არაერთგვაროვანი შეფასებები გამოიწვია.
1976 წელს კოლექტივმა ლონდონის თანამედროვე ხელოვნების ინსტიტუტში გამართა შოუ „“, რის შემდეგაც ტაბლოიდი გამოცემებისგან შეიძინა „ცივილიზაციის დამანგრევლების“ წოდება.
ჯენესის ბრაიერ პი-ორიჯი (, ნამდვილი სახელი – ნილ ენდრიუ მეგსონი, დ. 22 თებერვალი, 1950 — გ. 14 მარტი, 2020, ნიუ-იორკი, აშშ) — ინგლისელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი, მუსიკოსი, პოეტი, პერფორმანსების შემსრულებელი და ოკულტისტი.
მას შემდეგ, რაც ცნობილი გახდა, როგორც კოლექტივ -ის ხელმძღვანელი და ინდუსტრიული ჟანრის ჯგუფ -ის ლიდერი, ჩამოაყალიბა ოკულტური ჯგუფი და ექსპერიმენტული .
თავდაპირველად, ხალხი ითხოვდა „დემოკრატიულ“ რეფორმებს, ახალი კონსტიტუციის მიღებას და გენერალ მამადაიოზ ნავჯუვანოვის დაბრუნებას შინაგან საქმეთა მინისტრის თანამდებობაზე, რომელიც არაკანონიერად იყო გათავისუფლებული.
1991 წლის 24 ნოემბერს ტაჯიკეთის სსრ-ში გაიმართა საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელშიც გამარჯვებას რაჰმონ ნაბიევმა მიაღწია და მიიღო ხმების 56,92 %.
1959 წლიდან ხოჯენტის რაიონის სარემონტო-ტექნიური სადგურის დირექტორია, ტაჯიკეთის სსრ-ის სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მთავარი სამმართველოს ხელმძღვანელი,რესპუბლიკური გაერთიანების „ტაჯიკსელხოზტექნიკის“ თავჯდომარის მოადგილე.
ამავე წელს შევიდა ლენინაბადის სოფლის მეურნეობის ტექნიკუმში, რომლის დასრულების შემდეგ 1949 წელს სწავლა გააგრძელა ტაშკენტის ირიგაციისა და მექანიზაციის ინსტიტუტში.
ნოლდორები ამასთან, ფინგოლფინს უფრო დიდ პატივს სცემდნენ და მათმა ნაწილმა ფეანორი მეფედ არ აღიარა, ასე რომ ეს პატივი წილად ფინგოლფინს ერგო.
მას შემდეგ, რაც მელკორს, რომელიც მანამდე ამანში იყო გამოკეტილი, მიუტევეს და თავისუფლება მიანიჭეს, მან დაიწყო ფეანორსა და მის ძმებს შორის უნდობლობის გაღვივება.
იქ არა მხოლოდ სხვადასხვა ნოლდო, არამედ, ბელერიანდის ნაწილებიდან მოსული სინდარები, ოსირიანდის ელფები და დორიათელი სტუმრები, მაბლუნგი და დაერონი იმყოფებოდნენ.
ფინგოლფინმა ამანი არც თუ მოწადინებულმა დატოვა, იგი ნაწილობრივ უთმობდა ფინგონის სურვილს, ნაწილობრივ არ სურდა ხალხის დატოვება, მაგრამ ახსოვდა, რა ფიცი მისცა ფეანორს მანვეს წინაშე.
იცოდა რა, რომ ბელერიანდს საშიშროება ემუქრებოდა, სანამ მორგოთი ანგბანდში იყო, ფინგოლფინი დარწმუნებული იყო, რომ ანგბანდზე იერიშის მიტანა აუცილებელი იყო.
თალმუდის თანახმად აბრაამისა და სარას საფლევები მდებარეობს სამარხის ცენტრში, იაკობისა და ლეას საფლავები - ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში , ისააკისა და რებეკას საფლავი კი სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში.
მაქფელის მღვიმის მიწისქვეშა ნაწილის ხედი უცნობია, მაგრამ არსებული ინფორმაციის მიხედვით იგი უნდა იყოს ორმაგი მღვიმე, რომელიც დაკავშირებულია გასასვლელით.
ბიბლიაში ზოგჯერ მოხსენიებულია როგორც მღვიმე , ხან როგორც მინდორი, რომელშიც მდებარეობს ეს გამოქვაბული , თუმცა ყოველთვის დაკავშირებულია აბრაამთან, რომელმაც შეიძინა საოჯახო აკლდამისათვის.
ძნელია იმის დადგენა, ეს სიტყვა ჰერბონის მახლობლად მდებარე ტერასულ ტერიტორიას ეხება, თუ აღნიშნავს რამდენიმე იარუსად განლაგებულ მღვიმე-სასაფლაოს.
პატრიარქების მღვიმე — პატრიარქების აკლდამა ჰებრონის ძველ ნაწილში, რომელშიც, ბიბლიით თანახმად დაკრძალულნი არიან აბრაამი, ისააკი და იაკობი, ასევე მათი მეუღლეები სარა, რებეკა და ლეა.
ებრაული ტრადიციის მიხედვით სახელწოდება ითარგმნება როგორც ორმაგი მღვიმე, ან მეორე სახელწოდება „კირიათ-არბა“ ითარგმნება, როგორც „ოთხთა ქალაქი“, რაც დაკავშირებულია აქ დაკრძალული ოთხ წყვილთან: ადამი და ევა, აბრაამი და სარა, ისააკი და რებეკა, იაკობი და ლეა.
მრავალ ებრაელს სურდა დაკრძალულიყო თავისი წინაპრების გვერდით ბენიამინ ტუდელელის ცნობით მღვიმეში გადაასვენეს იმ ებრაელების ძვლები, რომლებიც სხვა ადგილებში იყვნენ დასაფლავებულები.
არქეოლოგიურმა კვლევამ, რომელსაც 1885 წლიდან ხელმძღვანელობდა ნიკოლოზ ვესელოვსკი, აღმოაჩინა უამრავი ძველი ნივთი, მათ შორის თიხის ჭურჭელი, ადამიანის თავების გამოსახულებით, თიხისა და აგურის საცხოვრებელი სახლის კედლები, ყოფილი ჭები, წყლის საერთო საცავები.
აღნიშნულმა გათხრებმა, რომელიც გაგრძელდა 1895 წლამდე, დაადასტურა, რომ ჩვენს ერამდე რამდენიმე საუკუნით ადრე სამარყანდი წარმოადგენდა ცენტრალური აზიის ერთ-ერთ უმსხვილეს სავაჭრო და კულტურულ ცენტრს.
ქალაქი მარაყანდა ჩრდილოეთიდან და აღმოსავლეთიდან აცული იყო მდინარეებითა და მაღალი ფლატეებით, ხოლო სამხრეთიდან და დასავლეთიდან ღრმა ხეობებით.
ქალაქის მმართველის სასახლის კედელზე გამოსახულია დიდი კომპოზიცია, ეს არის მსვლელობა, რომლის პირველი ფიგურა ზის თეთრ სპილოზე, სავარაუდოდ იგი უნდა იყოს პრინცესა ან მეფე.
საუკუნეებში, როდესაც სამარყანდი გახდა აღმოსავლეთის ისლამური სამყაროს კულტურული ცენტრი და სამანიდების პირველი დედაქალაქი, აფრასიაბის დასავლეთ ნაწილში ააშენეს სამანიდების მეფეთა სასახლე.
ერთ-ერთ კედელზე აღმოჩენილია ჟანრობრივი მხატვრობა, ქალი და მამაკაცი საზეიმო კოსტიუმებში, მათ გვერდით რეალური და ფანტასტიკური ცხოველების გამოსახულებით.
ნაქალაქარზე აღმოჩენილია თიხის ორნამენტირებული ჭურჭელი, ტერაკოტის ქანდაკებები, მინისაგან დამზადებული ნივთები, სხვადასხვა სახის შრომის იარაღები, ქალის სამკაულები და მონეტები.
ამერიკული ვოკალური ტრიო, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ დები: ლავერნ სოფი ენდრიუსი , მაქსინ ანჯელინ ენდრიუსი და პატრიცია მერი ენდრიუსი .
ის სიმღერები დღემდე აქტუალურია და მისი სიმღერების ქოვერ ვერსიები ჩაწერეს ისეთმა განთქმულმა შემსრულებლებმა, როგორებიც არიან: ბეტ მიდლერი, კრისტინა აგილერა, და სხვები.
ემბლემა ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა იყოს გარკვეული და უბრალო, მნახველმა მასში უნდა ნახოს ის, რაც სურდათ მისთვის ეთქვათ; სიმბოლოში კი პირიქით, მასში ჩადებულია შინაარსი, რომელიც შესაძლებელია იყოს სრულიად დამოუკიდებელი მხატვრის სურვილებისაგან.
სიმბოლოში გამოხატულია გადატანილი შთაბეჭდილებების მერყევი, განუსაზღვრელი ჯგუფი, რომელიც თვით მხატვრისათვისაც აბსტრაქტული განზოგადების სახით არ არსებობს, რადგანაც მხატვარი აზროვნებს შთაგონებით და არ იგონებს მათ ფარული აზრობრივი იდეების გამოსახატავად.
იქ კი, სადაც გართობა გადაიქცევა ფარული აზროვნების გამოხატვის ფორმად, ჩვენ გვაქვს ემბლემა: ეს არ არის სიმბოლო, ხოლო ალეგორია — პროზაიკული სქემა, რეალურ სახედ შემოსილი მზა იდეაა.
თავისი თანამედროვე მნიშვნელობა სახელწოდება ემბლემა-მ მიიღო მხოლოდ — საუკუნეებში, როდესაც ალეგორიები საკმაოდ პოპულარულები იყო და როდესაც ემბლემა-ში ასახავდნენ ცოდნის ყველა დარგებს, ღვთისმსახურებიდან ფიზიკამდე, პოლიტიკიდან გრამატიკამდე.
ბიბლიოგრაფია განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს ემბლემების ბევრ კრებულს, როგორც წესი საუკეთესოდ გამოცემულებს და დეკორატიული ხელოვნების ისტორიისთვის საინტერესოებს.
ამიტომ მიქელანჯელო ბუონაროტის „ღამე“ ან ივანე ტურგენევის მიერ გამოხატული ბარელიეფი პროზაში „--“ — ემბლემები კი არ არიან, არამედ სიმბოლოებია, რომლებიც იძლევიან აზრთა მოძრაობას.
სიტყვა ბერძნებისთვის და რომაელებისთვის ნიშნავდა სხვა ნივთისგან გაკეთებულ საგანზე არსებულ რელიეფურ მორთულობას, მაგალითად ვერცხლის ფიგურას ბრინჯაოს ვაზაზე, ასევე ყველანაირ ასაწყობ მხატვრულ-ხელოსნურ ნაკეთობებს, როგორც, მაგალითად, მოზაიკური იატაკები, სხვადასხვა ჯიშის და მრავალფეროვანი მასალისგან დამზადებული ავეჯი, დეკორატიული საგნების ჯგუფები კედლების მხატვრობაში, ავეჯის მორთულობა და ბევრი სხვა მისი მსგავსი.
ძველ საბერძნეთში ტერმინი „ “ — „ჩამატებული ნაწილი“ ნიშნავდა მორთულობებს, შეიარაღების აქსესუარებს, თავდაცვის საშუალებებს , ასევე მარმარილოს კაპიტელების ზედნადებ დეტალებს და მოოქროვილი ბრინჯაოს ორნამენტულ ფრიზებს არქიტექტურაში.
უკვე ძველ რომში გახდა განმასხვავებელი ნიშანი, რომელიც მიუთითებდა გარკვეულ კლასთან, თანრიგთან, ლეგიონთან კუთვნილობაზე, ასევე მოზაიკური ჩანართი შენობის კედლების გაფორმებაში.
ალეგორიისგან ემბლემა განსხვავდება იმით, რომ ის შესაძლებელია გამოვიყენოთ მხოლოდ პლასტიკურ ხელოვნებებში, სიმბოლოსგან კი იმით, რომ მისი ფარული აზრი დაფიქსირებულია და არ ექვემდებარება განხილვას.
2016 წლის 31 მარტს დაიწყო მოლაპარაკებები რობინ რაიტთან, ხოლო 2 აპრილს დეივ ბატისტამ გამოაქვეყნა თავისი ფოტო, რომელზეც ეკავა ორიგამის სტილის ცხენი, რაც მიუთითებდა ფილმში განსახიერებულ როლზე.
სკოტი ამბობდა, რომ ფილმი „უნდა ყოფილიყო გაგრძელება“, მაგრამ წინა ნაწილის მსახიობების გარეშე, და იმას, რომ სულ მალე იპოვნიდა სცენარისტს, რომელიც დაეხმარებოდა მუშაობისას.
2012 წლის 6 თებერვალს კოსოვმა განაცხადა: „არ შეესაბამება სიმართლეს, რომ ჰარისონ ფორდთან მოლაპარაკებები გავმართეთ.ფილმის მსახიობთა შერჩევა ამ ეტაპზე ჩვენთვის პრიორიტეტული არ არის“.
ლოს-ანჯელესში იგი ვერ გადის რეპლიკანტური ბუნების ტრადიციულ შემოწმებას, მაგრამ თავს იმით იმართლებს, რომ ემოციური იყო, ვინაიდან ბავშვი ვერ იპოვა.
სამართებელზე მორბენალი 2049“ — ამერიკული ნეო-ნუარული სამეცნიერო ფანტასტიკური ჟანრის ფილმი, რომლის რეჟისორია დენი ვილნევი, ხოლო სცენარის ავტორები – ჰემპტონ ფენჩერი და მაიკლ გრინი.
მთავარ როლებს ფილმში ასრულებენ რაიან გოსლინგი და ჰარისონ ფორდი, ხოლო მეორეხარისხოვან როლებში არიან ანა დე არმასი, სილვია ჰუკსი, რობინ რაიტი, მაკკენზი დეივისი, კარლა იური, ლენი ჯეიმზი, დეივ ბატისტა და ჯარედ ლეტო.
ბრუნდება რა ნორტონის ფერმაში, კეი დაადგენს რეიჩელის გარდაცვალების თარიღს და ახსენდება, რომ იგი ამოტვიფრული იყო მისი ბავშვობის სათამაშოზე – ხის ცენზე.
ჯოი თვლის, რომ ეს დამთხვევა არის მტკიცებულება, რომ კეი დაიბადა და არა შეიქმნა, როგორც სხვა რეპლიკანტები, რომლებიც ატარებენ ჩანერგილ მოგონებებს.
მას რეიჩელის მსგავსი კოსტიუმი ჩააცვეს, ხოლო სახე მოგვიანებით დაამუშავეს, თვალების გარდა (შონ იანგს თავად აქვს ყავისფერი, ხოლო ვოიტის-კამპფის ტესტის დროს, ორიგინალურ ფილმში, ჩანს მწვანე ფერის თვალები).
დეტალური ანალიზის შედეგად ცნობილი ხდება, რომ ეს იყო ნექსუს-7 თაობის რეპლიკანტი, გარდაცვლილი საკეისრო კვეთისას, რაც უარყოფს იმ ფაქტს, რომ ყველა რეპლიკანტი სტერილურია.
ეშინია რა, რომ ამ ინფორმაციის გაჟონვით ადამიანები და რეპლიკანტები ერთმანეთს დაუპირისპირდებიან, უფროსი, ლეიტენანტი ჯოში კეის უბრძანებს, გაანადგუროს აღნიშნული რეპლიკანტის ყველა კვალი, ისევე, როგორც გადარჩენილი ბავშვი.
ამასობაში რიკს ესაუბრება უოლესი, რომელიც შესთავაზებს რეიჩელის კლონს, თუმცა დეკარდი დახმარებაზე უარს ეუბნება და ნიანდერი ლავს უბრძანებს, გაიყვანოს რიკი შორეულ გარემოში, სადაც, მისი წამებით, ინფორმაციას მიიღებს.
დეკარდის რეპლიკანტებისგან და უოლესისგან დასაცავად იგი გაათამაშებს რიკის დაღუპვას, შემდეგ კი იგი სტელინთან მიჰყავს, ხვდება რა, რომ სწორედ ანა არის მისი შვილი.
კეი თავდაპირველად ეწვევა -ის შტაბ-ბინას, სადაც დაადგენს, რომ გარდაცვლილი იყო რეიჩელი, ელდონ ტაირელის მიერ შექმნილი ექსპერიმენტული რეპლიკანტი.
ის აღმასრულებელი დირექტორი, ნიანდერ უოლესი, ცდილობს დაადგინოს რეპლიკანტების გამრავლების საიდუმლო, რათა ხელი შეუწყოს უცხო პლანეტების კოლონიზაციას.
2015 წელს, ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალის ფარგლებში ინტერვიუს დროს ვილნევმა აღნიშნა, რომ სიუჟეტში ორაზროვნად იქნებოდა ხაზგასმული დეკარდის ადამიანური და რეპლიკანტური წარმოშობის ფაქტორები.
ნექსუს-9 თაობის რეპლიკანტი კეი მუშაობს ლოს-ანჯელესის პოლიციის განყოფილებაში, როგორც „სამართებელზე მორბენალი“, აგენტი, რომელიც ეძებს და თიშავს ან ანადგურებს სხვა, დევნილ რეპლიკანტებს.
2011 წლის 3 მარტს ცნობილი გახდა, რომ .-ის მიერ მხარდაჭერილი კომპანია „საბოლოო მოლაპარაკებებს მართავდა 1982 წლის აღსანიშნავი სამეცნიერო ფანტასტიკური თრილერ „სამართებელზე მორბენალის“ კინო, სატელევიზიო და დაკავშირებული ნაწარმის ფრენჩაიზის წარმოების შესახებ“.
მისთვის დამახასიათებელია ტექსტის ზუსტი ილუსტრირება, შედარებით მარტივი პეიზაჟი გადმოცემულია რამდენიმე პლანით, მოქმედ პირთა რაოდენობა მცირეა, ნიშანდობლივია რამდენადმე სტატიკური, დიდი ზომის ფიგურები და სიმეტრიული კომპოზიციები (საადის „გოლესთანი“, 1427 წელი, ჩესტერ-ბიტის ბიბლიოთეკა, დუბლინი; ნიზამის „ხამსე“, 1431 წელი, ერმიტაჟი, სანქტ-პეტერბურგი).
მისი მინიატიურების პერსონაჟთა რაოდენობა, რთული არქიტექტურული ფონი, რაკურსების გამოყენება და ჟესტების რეალიზმი წინ უსწრებს ჰერათის სამინიატიურო სკოლის გაფურჩქვნას , რომელიც დაკავშირებულია მინიატიურისტ ბეჰზადის ნოვატორულ შემოქმედებასთან.
ბეჰზადმა მინიატიურას მიანიჭა დახვეწილი დეკორატიულობა, გააფართოვა მისი სახეებისა და ჟანრების წრე, ილუსტრაციებთან ერთად შექმნა დაზგური ფურცლები, რომლებიც არ უკავშირდებიან წიგნს, და პორტრეტები.
თავის მასწავლებელ მირაქ ნაყაშთან ერთად შექმნა ნაზიმის „ხამსეს“ მინიატიურები, საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედის მხატვრებს იზიდავს მახვილი, დრამატული სიუჟეტები, მრავალპლანიანი, რთული სივრცული კომპოზიციები.
სკოლა დააარსა თემურლენგის შვილმა, შახრუხამ, ხოლო მისმა ვაჟმა — ბაისონკურმა იგი სამხატვრო ხელოვნების ცენტრად აქცია და აქ მან სპარსეთის და ავღანეთის მხატვრებს მოუყარა თავი.
ჰერათის სამინიატიურო სკოლისათვის დამახასიათებელია მკვრივი ფერწერულობა შუქ-ჩრდილით მოდელირების გარეშე, ინტენსიური ლოკალური ტონების ასეთი შერჩევა, რომელიც გამორიცხავს სიჭრელეს.
მისი პირველი პერიოდი დაკავშირებულია 1410-იან წლებში სასახლის კარის ხელნაწერთა სახელოსნოს დაარსებასთან , დასასრული კი — შაიბან-ხანის მიერ ჰერათის დაპყრობასთან 1507.
ბრწყინვალე ფერებით და მოქნილ ხაზებით გამოსახულია სურნელოვანი ბუნება, აყვავებული ხეები, გაზონები და ნაკადულები, რომლებიც ცვრიანი მწვანეთი და არქიტექტურითაა გაფორმებული.
ახალი კოშკი, გალათას ძველი კოშკის ნაცვლად აშენდა, რომელიც სახელით იყო ცნობილი და აკონტროლებდა დიდი ჯაჭვის ჩრდილოეთ ბოლოს, რომელიც ოქროს რქის შესასვლელს კეტავდა.
ოსმალელი ისტორიკოსისა და მოგზაურის ევლია ჩელების სეიაჰათნამეს თანახმად, 1630-1632 წლებში ჰეზარფენ აჰმედ ჩელები, რომელიც ადრეული საკონტინენტთაშორისო პილოტი გახლდათ, ხელოვნური ფრთების გამოყენებით ამ კოშკიდან სრიალით და ბოსფორის გავლით, გადაფრინდა იუსქიუდარში, რომელიც ქალაქის ანატოლიურ მხარესაა და თითქმის ექვსი კილომეტრითაა დაშორებული კოშკიდან.
1960-იანი წლების აღდგენითი სამუშაოების დროს, კოშკის ხის ინტერიერი შეიცვალა ბეტონის კონსტრუქციით, აგრეთვე განხორციელდა მისი კომერციალიზაცია და გაიხსნა საზოგადოებისთვის.
ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ღირსშესანიშნაობა, რომელიც მაღალი კონუსური ცილინდრის ფორმისაა და თავის ვიზიტორებს სთავაზობს სტამბოლის ისტორიული ნახევარკუნძულისა და მისი შემოგარენის პანორამულ ხედს.
ცხრა სართულიანი კოშკის სიმაღლე 66,90 მ (62,59 მ თავზე დამაგრებული ორნამენტის გარეშე, 51,65 მ დაკვირვების ბაქანზე) შეადგენს და მშენებლობის დროს, ქალაქის ყველაზე მაღალი შენობა იყო.
კოშკის ზედა ნაწილი, კონუსური ფორმის გუმბათი, ოსმალეთის პერიოდში ჩატარებული რამდენიმე რესტავრაციის დროს შეიცვალა, სადაც მას ხანძრის შესაჩერებლად, სადამკვირვებლო კოშკად იყენებდნენ.
ნობელის პრემიის მიღებისას მწერალმა თქვა: „ჩემს წიგნებში ხშირად ხედავენ ისეთ მწერალთა გავლენას, რომელთა სახელებიც, ჩემდა სამწუხაროდ, არ გამიგია, ამასთანავე სხვანი ხედავენ პოეტთა გავლენას, რომელთა შესახებ მსმენია, თუმცა არ წამიკითხავს მათი ლექსები.
“ აგნონმა თავისი ლიტერატურული გზის გამოკვლევისა და შესწავლის შედეგად დაასკვნა, რომ მის შემოქმედებაზე ყველაზე დიდი გავლენა ბიბლიამ, გერმანულმა და ზოგადად, ევროპულა ლიტერატურამ მოახდინა, რომელსაც გერმანული თარგმანებით კითხულობდა.
ამ თემაზე ესეების კოლექცია, რომლის შექმნაში წვლილი ებრაელმა და გერმანელმა მეცნიერებმა შეიტანეს, 2010 წელს გამოქვეყნდა სათაურით „აგნონი და გერმანია: გერმანული სამყარო შ.
1931 წლიდან აგნონის წიგნებს შოკერის გამომცემლობა აქვეყნებდა, ხოლო მისი მოთხრობები ჟურნალ -ში იბეჭდებოდა, რომელსაც ასევე შოკერის ოჯახი ფლობდა.
მისი მხატვრული სტილი ენათესავება ეროვნულ ფოლკლორს, შუა საუკუნეების დიდაქტიკურ ლიტერატურას და ზოგი თავისებურების მიხედვით, თანამედროვე ევროპული მწერლების შემოქმედებას.
მას ჰყავდა მრჩეველთა საბჭო, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ მსაჯულთუხუცესი ნიკოლოზ დადიანი, სამეგრელოს ეპისკოპოსი ბესარიონ ჭყონდიდელი, სახლთუხუცესი გიორგი ჩიქვანი და ლეჩხუმის მოურავი ბერი გელოვანი.
1805 წელს მან რუსეთში გაგზვნა დეპუტაცია: დეპუტაციამ ალექსანდრე -ს საჩუქრად მიართვა ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატი, 1806 წელს იმპერატორმა ძვირფასი თვლებით შეამკობინა ხატი და დეპუტაციას სამეგრელოში გამოატანა, ასევე მისცა მილიონი რუბლი ხატისთვის ეკლესიის ასაშენებლად.
1790 წელს ერთ-ერთი საბუთის თანახმად, გრიგოლ დადიანმა თანამეცხედრეს მიუჩინა სადედოფლონი ადგილ–მამულნი, უბოძა თავისდა ნაწილად დედოფლობისად საჭილაო მამული საბატიოს კაცით.
აზერბაიჯანული ხელოვნება სახელწოდებით „კიალაგაის სიმბოლიზმი და ტრადიციული ხელოვნება“ შეტანილ იქნა იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სიაში.
2018 წლის 3 ოქტომბერს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევიმა ხელი მოაწერა განკარგულებას „ბასქალის“ სახელმწიფო ისტორიულ-კულტურულ ნაკრძალად გამოცხადების შესახებ.
აკადემიკოსი ზი ბუნიატოვას თანახმად, სიტყვა ბასგალი, „ბას“ და „გალ“ გამოთქმების კომბინაციისაგან შედგება, რაც ნიშნავს კოშკის აშენებასა და განდიდებას.
ბასქალი — აზერბაიჯანელი საბჭოთა მწერლისა და ჟურნალისტის აბულგასან ალეკპერზადეს და დიდი სამამულო ომის მონაწილისა და იტალიური წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრის მამედ ბაგიროვის მშობლიური სოფელია.
ოდესღაც აღნიშნული მღვიმეები დაკავშირებული იყო, მაგრამ ახლა გასასვლელი დანგრეულია და ერთი მღვიმიდან მეორეში გადასასვლელად მიწის ზემოთ ამოსვლაა საჭირო.
მკვლევრები ფიქრობენ, რომ მიგულინსკაიის მღვიმეები უფრო ძველია, ვიდრე თავად მიგულინსკაია, რომლის ასაკიც შეადგენს ექვს საუკუნეს ან შეიქმნა იმავე წელს როდესაც სოფელი, ხოლო პირველი კელიები ჩამოყალიბდა თათარ-მონღოლთა ბატონობის პერიოდში.
მონასტერი მიწისქვეშ და არა ზედაპირზე უნდა აშენებულიყო მხოლოდ ერთი მოსაზრებით - უსაფრთხოების გამო, იგი კარგი თავდაცვითი ნაგებობა იქნებოდა მტრების თავდასხმის პერიოდში.
საუკუნის დასაწყისში ჯგუფმა, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ როსტოვის ალპინიზმის ფედერაციის სპელეოლოგები და ჟურნალისტი ქალი, ჩაატარა საკუთარი კვლევა.
მიგულინსკაიის მღვიმეები — ცარცული ეპოქის ორი მღვიმე, მდებარეობს დონის როსტოვის ვერხნედონის რაიონის სოფელ მიგულინსკაიის ახლოს, მდინარე დონის მარჯვენა ნაპირზე.
2005 წელს ზომბიმ გადაიღო ფილმის, „1000 გვამის სახლი“ პირდაპირი გაგრძელება სახელწოდებით „ეშმაკის განდევნილები“, რომელსაც წინამორბედთან შედარებით დადებითი შეფასებები ჰხვდა წილად.
რობიმ გადაწყვიტა ფოკუსირება მოეხდინა სარეჟისორო კარიერაზე და 2007 წელს გადაიღო 1978 წლის საშინელებათა ფილმის „ჰელოუინი“ „რიმეიკი, რომელიც იქცა მის ყველაზე შემოსავლიან ფილმად და მიიღო დადებითი შეფასებები მიმოხილველებისგან.
ცოტა ხნის შემდეგ ზომბი კვლავ დაუბრუნდა მუსიკას და გამოუშვა მეოთხე სტუდიური ალბომი 2 , ალბომმა აშშ-ში მეათე ადგილს მიაღწია და ამავე რეგიონში გაიყიდა 200,000 ასლი.
რობ ზომბი — ამერიკელი მუსიკოსი, კინორეჟისორი და სცენარისტი, რომელმაც სახელი გაითქვა მძიმე მეტალ ჯგუფ -ში მოღვაწეობით, ვისთან ერთადაც გამოსცა ოთხი სტუდიური ალბომი.
ის მსგავსად -ს შეეძლო -ს და +-ის ფორმატის აღქმა, თუმცა მას არ ჰქონდა -ის -ის წაკითხვის შესაძლებლობა დამატებითი ადაპტერის ან მოდიფიკაციის გარეშე.
კონსოლი მოიხმარდა 6280-ის ცენტრალურ პროცესორს 1.79 ან 7.16 მჰც ტაქტური სიხშირით, 8 კბ ოპერატიულ და 64 კბ ვიდეო მეხსიერებას, გრაფიკულ ჩიპს შეეძლო 481 ფერის გამოსახვა ეკრანზე და შეტანის საშუალებად გამოიყენებდა სტანდარტულ გეიმპადს.
მეოთხე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი, შემუშავებული კომპანიების, -ის და -ის მიერ იაპონური ბაზრისთვის 1991 წლის 21 სექტემბერს, ხოლო ჩრდილოეთ ამერიკული ბაზრისთვის გამოვიდა 1992 წლის 10 ოქტომბერს, -ის სახელწოდებით.
მამამისის გარდაცვალების შემდეგ ბოეთიუსზე მზრუნველობა იტვირთა კვინტუს აურელიუს მემიუს სიმაქოსმა, რომელმაც ბავშვობიდან აზიარა ბოეთიუსი ფილოსოფიასა და ლიტერატურას.
პროგოთური ორიენტაციის პარტიის მესვეურმა, ვინმე ჩიპრიანომ, ბრალი დასდო მას ოსტგუთების მეფე თეოდორიხის წინააღმდეგ დაწერილი ანონიმური წერილების გაგზავნაში.
ბოეთიუსის მიზანია პლატონისა და არისტოტელეს ფილოსოფიის ერთმანეთთან მორგება, ერთიანობაში მოყვანა და იმის დამტკიცება, რომ არ არსებობს წინააღმდეგობა ამ ორ მოაზროვნეს შორის.
ანიციუს მანლიუს ტორკვატუს სევერინუს ბოეთიუსი უფრო ხშირად ცნობილი, როგორც ბოეთიუსი — რომაელი სენატორი, კონსული, ნეოპლატონიკოსი ფილოსოფოსი.
ბატალიონებს მართავდნენ ძირითადად სამოქალაქო პირებისგან შედგენილი შტაბები რომლებიც ხმების უმრავლესობით იღებდნენ გადაწყვეტილებას და თუ ფრონტის სარდლის, ან გვარდიაზე მიმაგრებული ოფიცრის ბრძანება გვარდიის ამა-თუ იმ დანაყოფს არ მოეწონებოდა, შეეძლოთ არ დამორჩილებოდნენ, პასუხსაც ვერავინ მოსთხოვდათ და ეს მიუხედავად იმისა, რომ კანონით ვალდებულები იყვნენ ბრძანება დაუყოვნებლივ მოეყვანათ სისრულეში.
1918 წელს შულავერიის ბრძოლის დროს გვარდიის ბატალიონმა, მიუხედავად მათი მეთაურის, გენერალ ჩხეტიანის თხოვნისა, თვითნებურად და თან ზედიზედ ორჯერ მიატოვა ბრძოლით აღებული სიმაღლე, რამაც შულავერის აღების ოპერაცია ორი დღით გადადო, რაც თავის მხრივ საქართველო-სომხეთის საზღვრის კონფიგურაციაზე აისახა, რადგან სწორედ 2 დღე არ ეყო ჩვენს სარდლობას ლორეს ზონის მთლიანად დასაკავებლად.
სოფელ სადახლოდან გამოიხმეს გვარდიის ნაწილი რომელიც უნდა დახმარებოდა ბოლნისის რაიონში მოქმედ გვარდიის ძირითად დაჯგუფებას, ამ ბატალიონს უნდა გაევლო შულავერზე, სადაც ღვინის საწყობები იყო.
გვარდიელებმა ამოცანის ასრულება გადადეს და მიტოვებულ საწყობებს შეესივნენ, წესრიგის აღსადგენად ფრონტის სარდალ გიორგი მაზნიაშვილს პირადად მოუწია შულავერში დაბრუნება და ეს ხებოდა მაშინ, როცა თითოეულ საათს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა.
1921 წლის 18 თებერვალს სოღანლუღის ბრძოლის დროს ხაშურის გვარდიის ბატალიონი ჩუმად და უბრძოლველად მოიხსნა სიმაღლიდან და გაიპარა არმიის ასპინძის მე-9 და თბილისის მესაზღვრეთა ათასეულებს შორის, რამაც ძალიან სახიფათო მდგომარეობა შექმნა, რუსებმაც ვერ შეამჩნიეს მათი წასვლა, თორემ უკან გაყვებოდნენ და თბილისში უბრძოლველად შემოვიდოდნენ.
სამაგიეროდ მათ მარცხნივ, დაბლობში მყოფმა გორის სახალხო გვარდიის ბატალიონმა სასტიკი ბრძოლა გაუმართა წითელი არმიის 58-ე ბრიგადას და შეაჩერა მისი წინსვლა.