polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
სტეფან ზორიანი თავიდან სწავლობდა რუსულენოვან სკოლაში, 1906 წელს სამუშაოს საძებნად საცხოვრებლად გადავიდა თბილისში, სადაც მუშაობა დაიწყო ჯერ ტიპოგრაფიის კორექტორად, შემდეგ სომხურ გაზეთ „შიკრიკი“-ში მთარგმნელად.
იმ ნახვის შემდეგ თამროც ეძებს თავის სიყვარულს, თუმცა, ლოგინადაა ჩავარდნილი ავადმყოფობის გამო (ავადმყოფობამ შეუწყო ხელი თამროს მხრიდან ინიციატივის გამოვლენას) და თავის დას სოფიოს სთხოვს მოძებნას, მაგრამ სოფიოსათვის თამროს გრძნობების გაგება არც ისე მარტივია.
მიხეილ ჯავახიშვილის სააზროვნო სივრცეში ხშირად იჭრებიან უფერულ-უღიმღამო ცხოვრებიდან ამოზრდილი ადამიანები, რომლებიც, მხოლოდ და მხოლოდ, პიროვნული სატკივარის გათავისების წყალობით ხდებიან სახიერნი.
ეს საკუთარი ვნებათაღელვის ჩაცხრომის მსურველი ახალგაზრდა კაცი, ყველასგან და ყველაფრისგან გამიჯნული, თავისდა უნებურად, სიყვარულის ცხელ მორევში აღმოჩნდება ჩაძირული.
ეს მოვლენა შეიძლება მალე დავიწყებას მისცემოდა, თუმცა ის გახდა დასასრული სომეხთა გენოციდის ირგვლივ არსებული დუმილისა, რომელიც 1915 წლიდან გრძელდებოდა.
სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმია 1975 წელს დაარსდა ბეირუთში ლიბანელი იაკობ იაკობიანის მიერ, ლიბანის სამოქალაქო ომის დროს, პასტორი ჯეიმზ კარნუსიანის და ცნობილი პალესტინელი მწერლის გევორქ აჩემიანის დახმარებით.
ისინი მემერცხენე იდეოლოგიის მიმდევარნი იყვნენ და არ მოსწონდათ მათი წინამორბედი სომხური დიასპორის მიერ შექმნილი პარტიები, რომლებიც ვერ გაუმკლავდნენ სომეხი ხალხის პრობლემებს.
1980 წლის 3 ოქტომბერს ჟენევაში განხორციელებული წარუმატებელი შეტევის შემდეგ, რომლის დროსაც ორი სომეხი სამხედრო დაშავდა გუნდმა ახალი ზედმეტსახელი — „3 ოქტომბრის გუნდი“ შეიძინა.
100 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ოსმალეთის იმპერიამ დაიწყო საკუთარი სომხური მოსახლეობის განადგურება, რომელიც ძირითადად კონცეტრირებული იყო მის აღმოსავლეთ ნაწილში და რომელსაც იმ დროს დასავლეთ სომხეთად მოიხსენიებდნენ.
1920-იან წლებში სომხებმა მოკლეს გენოციდის წამომწყები და ხელმძღვანელი პირები , თუმცა ოსმალეთის იმპერიის მემკვიდრე თურქეთის რესპუბლიკა უარყოფს გენოციდს.
რადგან თურქეთი ვერ ურიგდება ამგვარ მოთხოვნებს და არ აღიარებს გენოციდს, ახალგაზრდა სომხებმა გადაწყვიტეს შეცვალონ წინა თაობის მიდგომები და აღიარებისა და ზარალის ანაზღაურებისთვის სამშვიდობო მსვლელობებით და დემონსტრაციებით იბრძოლონ.
სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმიის უწყვეტი შეტევების გამო თურქეთის ხელისუფლებამ ბრალი დასდო კვიპროსს, საბერძნეთს, სირიას, ლიბანსა და საბჭოთა კავშირს ორგანიზაციის წახალისებასა და დაფინანსებაში, თუმცა მათ საჯაროდ უარყვეს ამ ორგანიზაციასთან კავშირი.
ეს აშკარა გახდა სომეხი მებრძოლების მიერ 1979 წლის 12 ოქტომბერს ჰააგაში აჰმედ ბენელის მოკვლის შემდეგ, ამ მკვლელობას საპასუხოდ მოჰყვა სტამბოლში სომხური ეკლესიის დაბომბვა 1979 წლის 19 ოქტომბერს.
1980 წელს თურქეთის მთავრობამ დააკავა სომეხი მღვდელი სტამბოლის აეროპორტში, რუკის ქონის გამო, რომელშიც თურქეთის ტერიტორია სომხეთის საკუთრებად იყო აღნიშნული, მღვდელს 14 წელი მიესაჯა სომხეთის გათავისუფლების სომხურ საიდუმლო არმიასთან სავარაუდო კავშირისათვის.
რამდენიმე წყაროს მიხედვით ის მიჩნეულია ტერორისტულ ორგანიზაციად, სხვა წყაროები მას პარტიზანული ომისთვის გაწვრთნილ სამხედრო ორგანიზაციად რაცხავენ.
1980-იან წლებში ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა ასალა ტერორისტული ორგანიზაციების სიაში შეიყვანა, მათ მიერ აშშ-ში მოწყობილი თავდასხმების შედეგად 46 ადამიანი დაიღუპა და 299 დაშავდა.
ორგანიზაციის მიზანი იყო „ეიძულებინათ თურქეთის მთავრობა საჯაროდ აეღო პასუხისმგებლობა 1915 წლის სომეხთა გენოციდზე, გადაეხადათ კონპესაცია და დაეთმოთ სომხეთის კუთვნილი ტერიტორია“, საბოლოოდ კი სურდათ განეხორციელებინათ ერთიანი სომხეთის კონცეფცია, რომლის მიხედვითაც სომხეთის შემადგენლობაში შედიოდა ყოფილი საბჭოთა სომხეთის და დასავლეთ სომხეთის ტერიტორია.
ეს ტერიტორიები სომხეთისთვის უნდა დაეთმოთ სევრის ხელშეკრულების მიხედვით, რომელის განხორციელების პირობა აშშ-ს პრეზიდენტმა ვუდრო ვილსონმა დადო 1920 წელს, თუმცა ხელშეკრულება არასოდეს ყოფილა რატიფიცირებული.
ორმა შეიარაღებულმა მებრძოლმა ცეცხლი გახსნა ხალხმრავალ მოსაცდელ ოთახში, ერთ-ერთმა მათგანმა 20 ტყვეც კი აიყვანა, მეორე კი მალევე დააკავა პოლიციამ.
დაკავებულმა ტერორისტმა ლევონ ეკმეკიანმა შემდგომში დაგმო ძალადობა და სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმიის სხვა წევრებსაც მოუწოდა უარი ეთქვათ შეტევებზე.
სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმია ბეირუთში პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაციის ბანაკებში გადიოდა წვრთნებს, ეს ორგანიზაცია ყველაზე ცნობილია პარტიზანული საქმიანობებით, ისინი პასუხისმგებლობას იღებენ მინიმუმ 36 თურქი დიპლომატის მკვლელობაზე.
1975 წლიდან მოეწყო რამდენიმე ათეული თავდასხმა თურქ დიპლომატებზე და მათი ახლობლებზე, რომლის შედეგად სომხების შურისძიება და მათი ბრძოლა გენოციდის აღიარებისათვის მსოფლიო პრესის ყურადღების სფეროში მოექცა, ასე რომ, მცირე ჯგუფების მიერ განხორციელებული თავდასხმებს დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა სომეხთა გენოციდის გარშემო არსებული დუმილის დარღვევასა და მისი საერთაშორისო ასპარეზზე გააქტუალურების მხრივ.
1983 წლის 15 ივლისს სომხეთის გათავისუფლების სომხურმა საიდუმლო არმიამ განახორციელა მორიგი თავდასხმა ორლის აეროპორტზე, პარიზის მახლობლად, სადაც 8 ადამიანი დაიღუპა.
ამ შეტევამ ორგანიზაციაში განხეთქილება გამოიწვია, იმ წევრებს შორის რომელთაც განახორციელეს და მათ შორის ვინც ამას, ორგანიზაციისთვის საზიანოდ მიიჩნევდა.
რევოლუციური მოძრაობა მკაცრად მოითხოვდა შეტევების გაგრძელებას თურქეთის ინსტიტუციებზე, თუმცა იაკობიანის გუნდი ეწინააღმდეგებოდა უშედეგო დანაკარგს.
გარდა ამისა, ამ დაკავებამ გაასაჯაროვა კორუფციული შეთანხმება სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმიის და საფრანგეთის სოციალისტურ ხელისუფლებას შორის, რომლის თანახმადაც ორგანიზაციას შეეძლო საფრანგეთი გამოეყენებინა, როგორც მოსამზადებელი ბაზა, სამაგიეროდ კი თავი უნდა შეეკავებინა შეტევებისგან საფრანგეთის ტერიტორიაზე.
ამ შეთანხმების არსებობა სარწმუნო გახდა მას შემდეგ, რაც შინაგან საქმეთა მინისტრმა გასტონ დეფერემ ოთხ სომეხს, რომელთაც 1981 წელს თურქეთის საელჩოში ქრთამი აიღეს მსუბუქი სასჯელი მიუსაჯა.
1981 წელს თურქეთის საკონსულოზე შეტევისას პარიზში, სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმიის მებრძოლებმა 56 ტყვე აიყვანეს თხუთმეტი საათით, ამ სახის ოპერაცია მათთვის პირველი იყო.
ლევონ ეკმეკიანი, რომელიც ამ ოპერაციის დროს დააკავეს და ანკარაში მამაკის ციხეში განათავსეს, დათანხმდა ეთანამშრომლა გამოძიებასთან, მას შემდეგ რაც მას დაპირდნენ, რომ საფრთხეს არ შეუქმნიდნენ მის თანამებრძოლებს, მან გამოძიებას გაუმხილა გეგმა რომლის მიხედვითაც მუშაობდა სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმია.
ორი დღის შემდეგ შეტევა განხორციელდა თურქეთის საელჩოზე საფრანგეთში, ისმაილ ერეზი და მისი მძღოლი დაიღუპა, ტერაქტზე პასუხისმგებლობა აიღეს სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმიამ და ორგანიზაციამ „სომეხთა გენოციდის სამართლიანობისთვის მებრძოლები“.
ესენბოგის საერთაშორისო აეროპორტზე თავდასხმის შემდეგ 1982 წელს, მაშინდელმა თურქეთის პრეზიდენტმა ქენან ევრენმა სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმიის განადგურების ბრძანება გამოსცა.
პრეზიდენტის ქალიშვილი მონაწილეობას იღებდა ოპერაციაში დაზვერვის საგარეო დეპარტამენტის უფროს მეტინ გიუნოლთან და სტამბოლის რეგიონის უფროს ნური გიუნდესთან ერთად.
2000 წლის აპრილში სომხეთის გათავისუფლების სომხური საიდუმლო არმიის დაღუპული მებრძოლების პატივსაცემად სომხეთის სამხედრო პანთეონში, ერაბლურში აიგო მემორიალი, რომლის გახსნასაც ბერძნული ანტი ფაშისტური მოძრაობის ლიდერი გლეზოს მანოლისი და სხვა საპატიო სტუმრები ესწრებოდნენ.
ტერორიზმის აღმკვეთი ნაციონალური ინსტიტუტის ვებ-გვერდის მიხედვით, სომხეთის გათავისუფლების სომხურ საიდუმლო არმიას მონაწილეობა აქვს მიღებული 86-მდე ინციდენტში, რომელთა შედეგადაც 46 დაიღუპა და 299 დაშავდა.
შიდა განხეთქილებით დასუსტებული ორგანიზაცია შედარებით უმოქმედო იყო 1990-იან წლებში, თუმცა 1991 წელს განახორციელეს წარუმატებელი თავდასხმა თურქეთის საელჩოზე უნგრეთში.
ჯგუფის დევიზი იყო „შეიარაღებული ბრძოლა და სწორი პოლიტიკური მიმართულება არის გზა გაერთიანებული სომხეთისაკენ“ და „გაუმარჯოს რევოლუციონარულ სოლიდარობას დაჩაგრული ხალხისადმი“.
1976 წელს მიღებული ალბანური კონსტიტუცია აღნიშნავს ნაციონალურ მნიშვნელობას და ამტკიცებს უმცირესობის უფლებების დაცვას ენის სიმრავლის, ფოლკლორის და ტრადიციების დაცვას, მაგრამ არა რელიგიის.
ასევე გვხვდებოდნენ ებრაელებიც ამ ქვეყანაში, მაგრამ ძალიან ბევრი მათგანი იძულებით გადაიყვანეს ალბანეთიდან ისრაელში 1991 წლის იანვარში ოპერაცია სახელწოდებით „მფრინავი ხალიჩა“.
ვირილოკალური ქორწინება, რომელიც გულისხმობ იმას, რომ დაქორწინებული წყვილი სახლდება ქმრის მშობლების მახლობლად, აიძულებს ალბანელ ქალს იცხოვროს ურბანულ ნაწილში.
ალბანეთისათვის დამახასიათებელია ტეკულები, ქვისაგან აშენებული მაღალი კოშკი, ოთხივე მახარეს აქვს გარეთ გამოსუი ხის ფანჯრები, რომლებიც იხურება და იღება საჭიროებისამებრ.
სამართლებრივი ქორწინების საკითხი ამ ქვეყანაში ყოველთის ჩვეულებრივ მიდიოდა და მთავარი ოჯახის წევრი წყვეტდა ვინ-ვისთან უნდა დაქორწინებულიყო.
მზითვის გარკვეულ ნაწილს იხდიდნენ, როდესაც გოგო დაიბადებოდა, შემდეგ ელოდებოდნენ გოგოს გაზრდას იქამდე სანამ იმ ასაკს არ მიაღწევდა, რომ გათხოვება შეძლებოდა და შემდეგ მიჰყავდათ ბიჭის ოჯახში.
მზითვს ასევე აძლევდნენ გოგოს თავისი ოჯახიდან და იმ შემთხვევაში თუ ის დაქვრივდებოდა და უკან სახლში დააბრუნებდნენ, მას ჰქონდა უფლება წაეღო ოჯახიდან რაც კი გაახსენდებოდა.
თუ ქალს არ გამოუვიდოდა, რომ თავისი ქმრისთვის ვაჟი გაეჩინა, ქმარს ჰქონდა უფლება, რომ დაშორებულიყო მისი კაბის ნაწილის მოჭრით და მისი უკან სახლში გაგზავნით.
რომელიც ითხოვდა რთული დავალების შესრულებას, როგორიც იყო ნაფიცმსაჯულის პოვნა თავისივე კლანიდან, რომელიც გააკონტროლებდა და იტყოდა თუ ის დაარღვევდა თავის ფიცს.
ვერდზინს ევალებოდა ქალის სამუშაოებთან ერთად შეესრულებინა კაცის სამუშაოც, მას ასევე ჰქონდა უფლება გარკვეულ ადგილებში მამაკაცის ტანსაცმლითაც ყოფილიყო.
1990 წლამდე კონსტიტუცია არ მიიჩნეოდა სრულად და გამართულად ამ ქვეყანაში, რამაც ხელი შეუშალა უცხოელ ინვესტორებს ქვეყანაში შემოეტანათ ტავიანთი კაპიტალი და დაებანდებინათ.
ალბანეთს ექსპორტზე გააქვს განსხვავბული სახეობის მადანი და მეტალები, ელექტროენერგია, გაზი, სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტები, სამშენებლო მასალები, ქიმიური პროდუქტები და თამბაქოც.
ამ ქვეყანას მოუწია თავის დასავლელ მეზობლებთან ერთად ბევრი ეკონომიკური სირთულის გადატანა, მაგრამ მისი ეკონომიკა კვლავ ძლიერდება, როგორც მისი სავაჭრო პარტნიორების და საბოლოოდ ამ ევროპის ქვეყნებმა ერთად შექმნეს სისტემა, რომელიც მათ შემოსავალს ბევრად ზრდის.
სწორედ ამის გამო 1991 წლიდან ალბანეთის მოსახლეობა იზრდება თვისი ევროპელი მეგობრების დამსახურებით, რომლებიც ალბანეთში სხვადასხვა სავაჭრო მიზნით გადადიან.
ადამიანებს შორის შელაოპარაკებები ხშირად სხვადასხვა რამის გამო ხდებოდა: შეუღლების დროს დადებული პირობის დარღვევის გამო, სისხლის აღებაც ძალიან ხშირი იყო მომტრო გვარებს შორის.
მედიცინაში, ტრადიციულად გამოირჩეოდნენ ისინი ვისაც ქჰონდათ მცენარეების ღრმა ცოდნა, ასეთებს ალბანეთსი იხენიებდნენ ,როგორც „ჭკვიანი მოხუცი ქალი“, ასეცე მცენარეების ცოდნასთან ერთად საჭირო იყო რიტუალების ცოდნაც, რომელიც წინაპრებისაგან უნდა მიეღო.
ქრისტიანი და მუსლიმი მსახურები, სნეულებს იბარებდნენ სხვადასხვა ადგილზე და იქ უტარებდნენ რიტუალებს, ქრისტიანებისთვის ეს იყო ლოცვის წაკითხვა და ნაკურთხი წყლის ცხება.
საავადმყოფოები, გამოკვლევის ცენტრები და თავშესაფრები ითვლებოდა, მთავრობისათვის ყველაზე დიდ გამოწვევად, ამიტომ სოციალისტების დორს უამრავი საავადმყოფო იქნა აგებული.
არბანიტ“ ნიშნავს საბერძნეთში მყოფ ალბანელებს, რომელიც შემდეგ „არბერიტით“ შეცვალეს, მაგრამ მსგავსად მხოლოდ კათოლიკე ალბანელებს ეძახდნენ.
მას დასავლეთით ესაზღვრება ადრიატიკისა და ლონიანის ზღვები, ხოლო აღმოსავლეთით და ჩრდილოეთით მონტენეგრო, სერბეთი და ჩრდილოეთი მაკედონია და სამხრეთით კი საბერძნეთი.
სიცოცხლის ხანგრძლივობა ამ ქვეყანაში საკმაოდ მაღალია 2012 წლის მონაცემებით მამაკაცთა საშუალო სიცოცხლის ხანგრძლივობა 75, ხოლო ქალთა 80,5 წელია.
არქეოლოგიური და პრეისტორიული კვლევებით ალბანეთის ტერიტორია თარიღდება ქრისტეს შობამდე მეორე ათასწლეულში, რომელიც ძველი საბერძნეთის გავლენის ქვეშ იყო.
ალბანეთში არის ორი მთავარი დიალექტი, რომლის სახელებიც შესაბამისად ორი მთავარი რეგიონალური ჯგუფების სახელი ალბანეთში, რომელიც ასევე განსხვავდება მათი ტრადიციულ სოციალური ორგანიზაციითაც: ტოსკი, თურქული ზეგავლენის ქვეშ მოქცეული, რომელიც ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში მდინარე შკუმბთან არის და გჰეგი, რომელიც ბერძნული კულტურითაა განპირობებული ასევე სლავური კულტურაც ურთვია მას, ეს კუთხე მოქცეულია ჩრდილოეთ მხარეს.
მოდერნიზებული ალბანური ენა ოფიციალურად ასაკს 1908-1912 წლებიდან ითვლის ამ დროისთვის ენა ტოსკ-ის პრინციპით იყო და ლათინური ანბანით იყო წარმოდგენილი.
ალბანელები პირველად მოხსენიებულნი არიან, მე–11 საუკუნის ბოლო დაწერილ ბიზანტიურ ჩანაწერში, ამ მომენტისთვის ისინი უკვე მთლიანად გაქრისტიანებულები იყვნენ.
2011 წლის ჩატარებული გამოკვლევის თანახმად, მორწმუნე ალბანელი მოსახლეობის 59% არის მუსლიმი, მოსახლეობის 17% არის არის ქრისტიანი, დანარჩენი ნაწილი კი მიეკუთვნება სხვა რელიგიას.
მსოფლიოს მონაცემებით ალბანეთი არის მეცამეტე ყველაზე ნაკლებად მორწმუნე ქვეყანა, ეს განპირობებულია იმით, რომ რელიგიას მოსახლეობის 39% ზე აქვს მარტო ზეგავლენა.
კომუნისტურმა რეჟიმმა, რომელმაც ხელში ჩაიგდო სადავეები მეორე მსოფლიოს ომის მერე, გამოსცა დებულება, რომლის მიხედვითაც ყოველგვარი რელიგია იყო აკრძალული და ალბანეთი გახდა პირველი ათეისტური სახელმწიფო.
თანამედროვე ალბანურ სახელმწიფოში, კვალ არის შემორჩენილი წარმართული ფესტივალები, ერთ-ერთი ასეთი არის, გაზაფხულის ფესტივალი, რომელიც ყოველი წლის 14 მარტს ტარდება ქალაქ ელბასანში.
1896 წლის 21 ნოემბერს, მისიონერ ჰენრი აპენზელერის მიერ 1885 წელს დაარსებული კორეული სკოლის „პაე ჩაეს“ სწავლულებმა, დამოუკიდებლობის სამეფო დღესასწაულზე შეასრულეს „ეგუკას“ ერთ-ერთი ვერსია.
შესრულებული სიმღერა განსხვავდებოდა 1898 წელს იმპერატორის დაბადების დღეზე შესრულებული და ერთ-ერთ ღონისძიებაზე, სამხედრო აკადემიის მიერ შესრულებული „აეგუკგისაგან“.
თავდაპირველად „ეგუკა“-ს ტექსტები სრულდებოდა შოტლანდიური, ხალხური, პატრიოტული სიმღერის " "-ის მუსიკაზე, რომელიც კორეაში დასავლეთიდან შემოსულმა მისიონერებმა შემოიტანეს.
1948 წლის 15 აგვისტოს, სამხრეთ კორეის დაარსებისადმი მიძღვნილ ცერემონიაზე, შოტლანდიური მუსიკა საბოლოოდ ჩაანაცვლა „კორეის ფანტაზიამ“, რომელიც დაიწერა კორეელი კომპოზიტორის, აჰნ ეკ-ტაის მიერ, 1935 წელს.
ახალი ეგუკა მოგვიანებით ოფიციალურად იქნა აღიარებული როგორც სამხრეთ კორეის ჰიმნი 1948 წელს, სამხრეთ კორეის პირველი პრეზიდენტის ლი სინ მანის განკარგულებით.
ფართოდ გავრცელებული მოსაზრების თანახმად, ჰიმნის ტექსტი დაიწერა ერთ-ერთი პოლიტიკოსის - „იუნ ჩჰი-ჰოს“ მიერ 1896 წლის „დამოუკიდებლობის კარიბჭის“ საფუძვლის ჩაყრის ცერემონიაზე შესრულებული პატრიოტული სიმღერისათვის.
ასევე სხვადასხვა თეორიების მიხედვით ავტორებად მოისაზრებიან: ან ჩანგ-ჰო; ჩოი ბიუნგ-ჰუნი, კიმ ინ-სილკი, მინ-იანგ ჰვანი და სხვანი.
ჰიმნის ავტორად მიიჩნევენ ფრანც ფონ ეკერტს სხვა მოსაზრების თანახმად, დოკუმენტური წყაროებით დასტურდება, რომ ეკერტი არ იყო კორეული ჰიმნის ავტორი და რომ „პაეჯაეს“ სკოლის მიერ შესრულებული სიმღერა და სამხედრო აკადემიის მიერ შესრულებული სიმღერა იყო შოტლანდიური პატრიოტული სიმღერის - " "-ისა და ბრიტანეთის ჰიმნის - " "-ის კორეული ვერსიები.
ჰიმნის მუსიკაზე მისი საავტორო უფლებები 2036 წლამდე გაგრძელდა და მემკვიდრეობით გადავიდა მის მეუღლეზე - ლოლიტა აჰნ-ზე, რომელმაც სასამართლოში უჩივლა ორ სამხრეთ კორეულ საფეხბურთო გუნდს, რადგანაც მათ ნებართვის გარეშე გამოიყენეს აჰნ ეკ-ტაის მუსიკა 2003 წელს.
თუმცა, 2005 წლის 16 მარტს, კომპოზიტორის ქვრივმა საავტორო უფლებები „ანგუკგაზე“ გადასცა სამხრეთ კორეის ხელისუფლებას და დღეს ის უკვე სამხრეთ კორეელი ხალხის საკუთრებად ითვლება.
სამხრეთ კორეის ჰიმნის სახელწოდება ძალიან ჰგავს და თითქმის იდენტურია ჩრდილოეთ კორეის ჰიმნის სახელწოდებისა- აეგუკა და ასევე კორეის იმპერიის ჰიმნისა.
1955 წელს მთავრობის მიერ ჩამოყალიბდა სპეციალური კომიტეტი „ეგუკას კომპოზიტორის ვინაობის დასადგენად“, თუმცა კომიტეტის დასკვნით არ არსებობს საკმარისი მტკიცებულებები იმისათვის რომ ავტორის ვინაობა დადგინდეს.
სომხეთის რესპუბლიკის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია — სომხეთის უმაღლესი სამეცნიერო დაწესებულება, რომელიც ხელმძღვანელობს კვლევებს და კოორდინაციას უწევს სამეცნიერო სფეროში მიმდინარე აქტივობებს სომხეთში.
1905 წლიდან, როცა ჯოისმა პირველად გააგზავნა ხელნაწერი გამომცემელთან, 1914 წლამდე, როცა ბოლოს და ბოლოს წიგნი გამოქვეყნდა,ჯოისმ 18 ჯერ გაგზავნა ხელნაწერი 15 გამომცემელთან.
ჯოისი თანახმა იყო თვითონ გადაეხდა ბეჭდვის საფასური თუ ფურცლებს უკან დაუბრუნებდნენ და იმის ნებას დართავდნენ, რომ სხვაგან დაებეჭდა და გაევრცელებინა წიგნი, მაგრამ ჯოისს გამომცემლობაში უარი უთხრეს ფურცლების დაბრუნებაზე და მეტიც, მეორე დღეს ისინი დაწვეს.
"დები" — მას შემდეგ რაც, მღვდელი, მამა ფლინის გარდაიცვლება ახალგაზრდა ბიჭი, რომელიც ძალიან ახლოს იყო მასთან და მის ოჯახთან ცდილობს შეეგუოს მის გარდაცვალებას.
"არაბეთი" — ბიჭს თავისი მეგობრის და უყვარდება, მაგრამ გოგონას დანაპირებს ვერ უსრულებს და არაბეთის ბაზრობაზე საჩუქარს ვერ ყიდულობს მისთვის.
ნოველაში ასევე აღწერილია ჩენდლერის ხასიათი და განწყობა, როდესაც ის აცნობიერებს რომ მისი პატარა ვაჟი მეუღლის სიყვარულში ეცილება და მეუღლის გულში მის ადგილს იკავებს.
უბედური შემთხვევა“ — მისტერ დაფი მისის სინიკოსთან გაშორებიდან ოთხი წლის შემდეგ ხვდება რომ ამით საკუთარ თავს მარტოობის და სიკვდილის განაჩენი გამოუტანა.
დედა“ — ქალბატონი კარნეი თავის ქალიშვილს, კეტრინს, მონწილეობას მიაღებინებს კონცერტების სერიში და უნდა რომ მან საამაყო ადგილი დაიკავოს, თუმცა ვერ ახერხებს.
ისტორიისა და კულტურის გზაჯვარედინზე, ირლანდია სხვადასხვა იდეისა და გავლენის ქვეშ მოექცა, რომლებიც ჯოისის ნათლისღების იდეის ცენტრს წარმოადგენენ: მომენტი, სადაც გმირები განიცდიან ცხოვრების ცვლილებას, საკუთარი თავის შეცნობას და გამორკვევას.
გარდა ამისა, ჯოისი თავის ნაწარმოებებში არ ცდილობს აიძულოს გმირები იფიქრონ ჩვეულებრივად, პირიქით, მის გმირებს ყოველთვის საკუთარი და განსხვავებული აზრები აქვთ.
ჯოისისთვის დამახასიათებელი ეს თვისება უფრო მეტად თვალნათელი ხდება, როდესაც მორალური თვალსაზრისით მის ნამუშევრებს ჩარლზ დიკენსის ადრეულ ნაშრომებს ვადარებთ.
საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ 1921-22 წლებში იყო განათლების სახალხო კომისარი, 1921-1925 წლებში იყო საქართველოს რევკომის თავმჯდომარე, საქართველოს სსრ-ის კომუნისტური პარტიის ცკ-ის პირველი მდივანი, სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, ამიერკავკასიის სფსრ-ის სახკომსაბჭოს თავმჯდომარე.
ტყის კაცმა“ თანამედროვე კრიტიკოსთა არაერთგვაროვანი შეფასება დაიმსახურა — ნაწილი დადებითად გამოეხმაურა, მეორე ნაწილმა კი ნაკლებადმნიშვნელოვან ნაწარმოებად მიიჩნია.
ნაწარმოების იდეისა და მთავარი პერსონაჟის სახის შესახებაც დღემდე რჩება აზრთა სხვადასხვაობა, თუმცა, მაინც ნათელია, რომ იდეაა ნებისმიერ ვითარებაში ადამიანის საზოგადოებასთან ურთიერთობის აუცილებლობა.
მთავარმა პერსონაჟმა, თავისი ხასიათიდან გამომდინარე, ნებაყოფლობით თქვა უარი ამ ყველაფერზე, რის გამოც ისიც და მისი შვილებიც უძლურნი აღმოჩნდნენ ცხოვრებისეულ განსაცდელთან ჭიდილში.
საზოგადოებასთან ერთად მოქმედება ყოველთვის აღწევს მიზანს (ნიკას მღვდელი და მისი კაცი ეხმარებიან, რომ ავადმყოფი ბავშვი ექიმთან მიიყვანოს, ექიმი კი ბავშვს კურნავს), განცალკევება კი მარცხისათვისაა განწირული (მარტო მიმავალ ძმებს ბუღა ესხმით თავს და მისი მიზეზით იღუპებიან, მარტო დარჩენილი პავლე ჭკუიდან იშლება).
ნაწარმოებში ქვეტექსტად ისიც იკითხება, რომ სამსახური და მატერიალური კეთილდღეობა არ კმარა სრულფასოვანი ცხოვრებისათვის, თუკი ეს ადამიანს საზოგადოებისაგან გარიყავს, მასთან კონტაქტის საშუალებას მოუსპობს.
ფიზიკურად ძლიერმა, გონიერმა ადამიანმა შესაძლოა, მიაღწიოს გარკვეულ წარმატებას მარტოდმარტო ყოფნით, მაგრამ, ეს მისგან გაცილებით მეტ სასიცოცხლო ენერგიას მოითხოვს, ვიდრე სხვებთან ურთიერთობის პირობებში იქნებოდა.
საზოგადოებაში ცხოვრება აძლევს ადამიანს საფრთხეების დროულად შეფასების საშუალებას და გამოუმუშავებს მათი აცილების უნარსაც, ხოლო იზოლაციაში ყოფნა კი გაცილებით იოლად მოწყვლადს ხდის ამ ყოველივეს მიმართ.
მწერლის ქალიშვილის — ქეთევანის გადმოცემით, ნაწარმოების შექმნა მიხეილ ჯავახიშვილს პაოლო იაშვილის მიერ მოთხრობილმა უცნაურმა ამბავმა შთააგონა, ხოლო მთავარი პერსონაჟის — პავლეს სახით კი, მწერალმა საკუთარი მამის — საბას პირადი ტრაგედია — ცოლ-შვილის ტრაგიკული დაღუპვით გამოწვეული განცდები ასახა.
მეორე დღეს პავლე სოფელში წაიყვანეს და მას მერე შეშლილი, წვერგაბურძგნული, ჩამოძენძილი დაძრწოდა ყველგან და ყველას თავისი შვილების ასავალ-დასავალს ეკითხებოდა.
ცალად დარჩენილმა ისიც ვეღარ შეძლო, რომ, ერთმანეთისათვის შეეთავსებინა ოჯახის და შვილების მოვლა და ტყეში მუშაობა, ამიტომაც, გადაწყვიტა, რომ მთლიანად ტყეში გადასახლებულიყო.
1829 წელს, ბერლინის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, ფოიერბახმა ერლანგენის უნივერსიტეტში დაიკავა პრივატ-დოცენტის თანამდებობა და ლექციებს კითხულობდა ლოგიკასა და მეტაფიზიკაში.
აქ მან დაიცვა დისერტაცია თემაზე „ერთიანი, ზოგადსაყოველთაო და განუსაზღვრელი გონების შესახებ“, რომელიც დაწერილი იყო ჰეგელის ობიექტური იდეალიზმის პოზიციიდან.
1830 წელს ანონიმურად გამოსცა თავისი ნაშრომი: „აზრები სიკვდილისა და უკვდავების შესახებ“, რომელშიც უარყოფს ინდივიდუალური სულის უკვდავებას და ასაბუთებს იმას, რომ ადამიანმა მთელი ყურადღება ზეციდან რეალურ, მიწიერ ცხოვრებას უნდა გადაიტანოსო.
ფოიერბახის პირველ მნიშვნელოვან ნაშრომად მის მიერ 1833 წელს გამოქვეყნებული „ფილოსოფიის ისტორია ბეკონიდან სპინოზამდე“ ითვლება, რომელიც ჰეგელის ფილოსოფიის გავლენით დაწერა.
ამ ნაშრომში უკვე „აღმოცენებულია“ კითხვა, რომელიც ყოველთვის ყველაზე მეტად აინტერესებდა ფოიერბახს - კითხვა ფილოსოფიის რელიგიასთან მიმართების შესახებ.
1837 წელს - „ლაიბნიცის ფილოსოფიის დალაგება, განვითარება და კრიტიკა“, ხოლო 1939 წელს მონოგრაფია „პიერ ბეილზე“, რომელშიც იგი ასაბუთებს დებულებას გონებისა და რწმენის შეუთავსებლობაზე, რაც შემდეგში ღრმად განავითარა „ქრისტიანობის არსებაში“.
ლუდვიგ ანდრეას ფონ ფოიერბახი (; დ. 28 ივლისი, 1804, ლანდსჰუტი — გ. 13 სექტემბერი, 1872, ნიურნბერგი) — გერმანელი ფილოსოფოსი-მატერიალისტი, ათეისტი, კომუნისტი და ანთროპოლოგი.
ჰეგელის სალექციო კურსის დასრულების შემდეგ მამას მისწერა: „4 წლის განმავლობაში ჰეგელისგან იმაზე მეტი ვისწავლე, ვიდრე მანამდე განვლილ 20 წელიწადში სრულად.
ხოლო რომაელთა წარუმატებლობის გამო, სენატმა მხედართმთავარი ლუკულუსი გამოიწვია აღმოსავლეთიდან რომში და მის ნაცვლად აღმოსავლეთის სარდლად დანიშნა გნეუს პომპეუსი.
1994 წლამდე იყო სომხეთის ნაციონალური მეცნიერებათა აკადეემიის მუდმივმოქმედი წევრი, ასევე „მსოფლიოს ხალხთა სულიერი ერთიანობის“ და „საზოგადოებისა და ბუნების შესახებ საკითხების“ აკადემიის წევრი.
2004 წლის გამოსვლებისა და მიტინგების დარბევის შემდეგ პოეტმა სომხეთის პრეზიდენტს რობერტ ქოჩარიანს უკან დაუბრუნა „წმინდა მესროპ მაშტოცის“ სახელობის ორდენი, რომელიც მას მთავრობ 80 წლის იუბილეზე გადასცა.
სილვა კაპუტიკიანი იყო მე-20 საუკუნის უდიდესი პოეტი, მწერალი და პუბლიცისტი, აკადემიკოსი, სომხეთის რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, ასევე საქართველოს რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მუშაკი, სტალინის მეორე ხარისხის პრემიის ლაურეატი, კომუნისტური პარტიის წევრი.
დაიბადა 1919 წლის 5 იანვარს ქალაქ ერევანში, მასწავლებლისა და ქალაქ ვანიდან ლტოლვილის, რევოლუციური გაზეთის ყოფილი რედაქტორის ბარუნაკ კაპუტიკიანის ოჯახში.
ნუზალ-არღუანის ინტერიერის ჩრდილოეთის კედელზე, ქვედა რეგისტრში არსებობს საკურთხევლისაკენ მიმართული ვედრების პოზაში გამოსახულ ქტიტორთა ექვსფიგურიანი კომპოზიციის ნაშთი, რომელთაგან მესამე , პორტრეტის მარჯვნივ არსებული ასომთავრული წარწერით — „სოსლან“, მიჩნეული იყო დავით სოსლანად.
პირველ, მეორე და მეოტხე ფიგურებს განსხვავებული ტანისამოსი აცვიათ: მაღალყელიან, გრძელსა და ვიწროსახელოებიან ქვემოთა საცმელზე — პერანგზე, ზევიდან გრძელი, წელში დავიწროებული, მოკლესახელოებიანი, მარცხენა მხარეს ჩახსნილი, სამკუთხედად ჩაჭრილი და არშიაამოვლებული გულისპირიანი კაბა აცვიათ, რომელიც შემოსალტულია ვარსკვლავისებრი სამკაულით დაბოლოებული თასმით.
პჩელინამ სამლოცველოში გათხრილ სამარხში აღმოჩენილი მამაკაცის ჩონჩხი სამლოცველოს კედელზე არსებული ფრესკის წარწერასთან — სოსლანთან კავშირში და გარკვეულ ფოლკლორულ მასალაზე დაყრდნობით, თამარ მეფის მეუღლის — დავით სოსლანად გამოაცხადა.
ნუზალ-არღუანის სამარხში აღმოჩენილი ჩონჩხის ანატომიურ-ანთროპოლოგიურ თავისებურებათა შესწავლით და ამასთან, ზოგიერთი ისტორიული, ლიტერატურული, ფოლკლორული და ნუზალის სამლოცველოს კედლის მხატვრობის მონაცემების გათვალისწინებით მანაც, ეს ჩონჩხი ნამდვილად დავით სოსლანად მიიჩნია და მ.
ლოლაშვილმა ისტორიულ-ფილოლოგიური, ეთნოგრაფიულ ფოლკლორული კვლევის, ნუზალის სამლოცველოს კედლის მხატვრობისა და წარწერათა შესწავლის საფუძველზე, მართებულად გააკრიტიკა და უარყო ე.
ამრიგად სოფელ ნუზალის სამლოცველოს ჩრდილოეთის კედელზე გამოსახულია ქტიტორთა ჯგუფური, ოჯახური პორტრეტი, რომელთა შორის სამი ფიგურა მამაკაცისაა, ორი ქალის და ერთიც — ბავშვის.
3 წლის შემდეგ, 1987 წელს, დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „კატის ქერქული ნეირონების ჰიპერპოლარიზაციული პონტეციალების იონური მექანიზმები“ და განაგრძო მუშაობა იმავე ინსტიტუტში უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე.
ზაალ კოკაია — ლუნდის ღეროვანი უჯრედების ცენტრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი მკვლევარი და დირექტორი , ლუნდის უნივერსიტეტის ექსპერიმენტული სამედიცინო კვლევის პროფესორი, ღეროვანი უჯრედების და აღდგენითი ნევროლოგიის ლაბორატორიის ხელმძღვანელი, ღეროვანი უჯრედების ბიოლოგიისა და რეგენერაციული მედიცინის „-ს“ სტრატეგიული კვლევითი პროგრამის კოორდინატორი .
1979 წელს წარჩინებით დაამთავრა ქალაქ თბილისის 24-ე საშუალო სკოლა და იმავე წელს სწავლა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტზე განაგრძო.
კომპლემენტის სისტემა შედგება მთელი რიგი პატარა ცილებისაგან, რომლებიც აღმოჩენილია/ნაპოვნია სისხლში, ძირითადად ღვიძლის მიერ სინთეზირებული, და როგორც წესი, მოცირკულირე არააქტიური წინამორბედების სახით .
რამდენიმედან ერთი ტრიგერის/სასხლეტის სტიუმულაციის შემდეგ, სისტემაში არსებული პროტეაზები ხლეჩენ სპეციფიურ პროტეინებს, რათა გამოათავისუფლონ ციტოკინები და ინიციირებენ ზრდად კასკადს შემდგომი/დამატებითი გახლეჩებისათვის.
კომპლემენტის სისტემა — იმუნური სისტემის ნაწილი, რომელიც ეხმარება ან აკომპლექტებს/ავსებს ანტისხეულებისა დ ფაგოციტური უჯრედების უნარს გაწმინდონ/გაასუფთავონ პათოგენები ორგანიზმისაგან.