polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ზოგიერთი ამ დანაშაულის ჩამდენი თავისუფლდება სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან, თუ ამის თაობაზე ნებაყოფლობით და დროულად განუცხადა ხელისუფლების ორგანოს და თუ თავიდან იქნა აცილებული საქართველოს ინტერესებისათვის მოსალოდნელი ზიანი.
სახელმწიფოს ღალატი — დანაშაული გამოხატული მონარქის ან სახელმწიფო ინტერესების საწინააღმდეგოდ მიმართულ გაცნობიერებულ ქმედებაში ჩადენილი ამ სახელმწიფოს მოქალაქის ან მისი ქვეშევრდომის მიერ.
კერძოდ, სახელმწიფოს ღალატს განეკუთვნება: მტრის მხარეს გადასვლა ომის დროს, ომისა თუ მშვიდობის დროს უცხო ქვეყნისთვის სახელმწიფო საიდუმლოების გადაცემა, უცხო ქვეყნის სასარგებლოდ შპიონაჟი, ასევე, სეპარატისტული მოლაპარაკებები მოწინააღმდეგესთან ხელისუფლების ნების საწინააღმდეგოდ და სხვა.
საჭიროა განვასხვაოთ სახელმწიფოს ღალატი სამოკავშირეო ვალდებულებების დარღვევისგან, რადგან ღალატისას დამნაშავე წარმოადგენს შესაბამისი სახელმწიფოს სამართლის სუბიექტს, ხოლო სამოკავშირეო ვალდებულებების დარღვევისას არ წარმოადგენს.
ტიუდორების ინგლისში სახელმწიფო ღალატთან ხშირად თანაბრდებოდა მეფის განსაკუთრებული ბრძანების ნებისმიერი დარღვევა; ერთ-ერთ საქმეში სახელმწიფო ღალატის რანგში განიხილება მამათმავლობა.
განსაკუთრებული შემთხვევა: -, - , - ბოლოკიდურა განსაკუთრებული შემთხვევა: (აქ, ამ შემთხვევაში ჩასმული ასრულებს მხოლოდ კეთილხმოვანებითს ფუნქციას, რადგან რუსულსა და ზოგერთ სხვა სლავურ ენებში მამაკაცის სასქესო ასოს, პენისს გამოხატავს ამ სიტყვის ყველაზე ობსცენური კონოტაციით)
ჩინური სატრანსკრიფციო სისტემა შექმნა რუსმა არქიმანდრიტმა და სინოლოგმა პალადიუსმა , პალადიუსი მუშაობისას ნიკიტა ბიჩურინისა და ვასილი ვასილიევის მიერ მანამდე გაწეულ სამუშაოზე ეყრდნობოდა და თავის „ჩინურ-რუსულ ლექსიკონში“ გამოიყენა, რითაც პოპულარობა გაუწია მის მიერ შექმნილ სისტემას.
ჩინურის გადმოსაცემად აღმოსავლეთ სლავეთის ენებშიც, - უკრაინულსა და ბელარუსულში, რუსების მსგავსად გამოიყენებენ პალადიუს-ვასილიევის არსებულ სატრანსკრიფციო სისტემას, თუმცა ითვალისწინებენ საკუთარ ფონეტიკურსა და ფონოლოგიურ განსახვავებებს რუსულთან მიმართებაში.
მისი სადიპლომო ნამუშევარი, მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი „დილის რომანსი“ არის გრან-პრის მფლობელი და თერთმეტი საერთაშორისო კინოფესტივალის ლაურეატი.
თბილისში „ქალაქთა კავშირის ქირურგიულ ლაზარეთში“ პროფესორ გრიგოლ მუხაძესთან ერთად და ორდინატორად „ოლღას სახელობის საბებიო ინსტიტუტში“; 1919 წელს განაგებს რკინიგზის საავადმყოფოს სამეანო-გინეკოლოგიურ განყოფილებას, 1920 წლის სექტემბერში არჩეული იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტის გინეკოლოგიური კლინიკის უფროს ასისტენტად პროფესორ გაბრიელ ღამბარაშვილთან.
1925 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე — „საშვილოსნოს ფიბრომიომების ეტიოლოგიის და წამლობის საკითხებისთვის“, იმავე წელს უნივერსიტეტის მიერ სამეცნიერო მიზნით 7 თვით იყო მივლინებული გერმანიასა და საფრანგეთში მკურნალობის ახალი მეთოდების შესასწავლად.
მისი სამეცნიერო კვლევის საგანს წარმოადგენდა საშვილოსნოს სიმსივნები და ჰიპერპლაზია, ქალის სასქესო ორგანოების ტუბერკულოზი, თამბაქოს გავლენა ქალის სასქესო სფეროზე, გინეკოლოგიური დაავადებების ოპერაციული მკურნალობის საკითხები და სხვა.
1904 წელს დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია და უმაღლესი სამედიცინო განათლების მისაღებად ჩაირიცხა ვენის უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტზე, რომლის სრული კურსი დაამთავრა 1910 წელს.
1949 წელს თავი დაანება სამოქალაქო სამსახურს და განცხადებით მიმართა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, უწმიდესსა და უნეტარეს კალისტრატეს, რომ სურვილი ჰქონდა, ემსახურა საქართველოს ეკლესიაში.
1977 წლის 9 ნოემბერს, როდესაც გარდაიცვალა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დავით , მიტროპოლიტმა რომანოზმა, როგორც უხუცესმა და უპირატესმა მღვდელთმთავარმა, მოითხოვა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრეობა.
მიტროპოლიტი რომანოზი (ერიკაცობაში — რომან გრიგოლის ძე პეტრიაშვილი; დ. 1 ოქტომბერი, 1887 — გ. 25 მარტი, 1979, თბილისი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი, მიტროპოლიტი.
1972 წლის 8 აპრილს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრის მიტროპოლიტ დავითის მიერ მიენიჭა მიტროპოლიტობა, 1973 წლის 12 ოქტომბერს დაჯილდოვდა მეორე პანაღიით.
მან გადაწყვიტა წასულიყო სანაპიროს გასწვრივ მცირე აზიაში, რადგან იმპერატორ კონრად დამარცხების შემდეგ დორილეის ბრძოლაში, ანატოლიის შიდა რაიონებში გადაადგილება ძალიან საშიში იყო.
1147 წლის დეკემბრის დასაწყისში, საფრანგეთის არმია დასასვენებლად შეჩერდა უძველეს ქალაქ ეფესოსთან ახლოს, სანამ გააგრძელებდნენ გზას მდინარე მენდერესის ხეობაში და მივიდოდა ადალიის პორტთან.
ეფესში ჩასვლის შემდეგ ლუი ბიზანტიის იმპერიის შიკრიკებმა გააფრთხილეს, რომ ქალაქის შემოგარენი დაკავებული ჰქონდათ თურქ-სელჩუკებს და ჯობდა, რომ არმია დაეტოვათ ციტადელში, რადგან ჯვაროსნები ვერ მიიღებდნენ დახმარებას ადგილობრივი ბერძენი მოსახლეობისაგან.
სწავლის დასრულების შემდეგ მუნჯიშვილი დაბრუნდა საქართველოში და თბილისის ოპერის გუნდის მთავარ ქორმაისტერად დაინიშნა, იდირიჟორა „კარმენი“, „აბესალომ და ეთერი“, „დაისი“, „სოფლის ღირსება“, „მინდია“.
1975 წლიდან მუნჯიშვილი ნიკო სულხანიშვილის სახელობის, საქართველოს ეროვნული საგუნდო კაპელის ხელმძღვანელია, მისი მოსვლით შეიცვალა გუნდის მუშაობის სტილი, რეპერტუარი და შესრულების ხარისხი.
პატარაობიდან ოცნებობდა გამხდარიყო მომღერალი, უკვე 16 წლის ჩამოვიდა თბილისში, მისი ხმა მოისმინა გიორგი ხახანაშვილმა გადაწყდა რომ ნიჭიერთა ათწლედში ვოკალურ გამყოფილებაზე ჩაებარებინა, მაგრამ ხმის სიძლიერის გამო დაიწუნეს, თუმცა საგუნდო-სადირიჟორო განყოფილებაზე ჩარიცხეს.
1970 წელს რეჟისორმა გია ჭუბაბრიამ გადაიღო დოკუმენტური ფილმი „ჩუქურთმა“ სადაც აღიბეჭდა მუნჯიშვილის მუშაობა „შენ ხარ ვენახზე“ აღნიშნული გუნდით მუნჯიშვილმა უდიდესი წვლილი შეიტანა საქართველოში ბავშვთა აკადემიური საგუნდო ტრადიციების დანერგვაში.
გივი მუნჯიშვილისა და ჯანსუღ კახიძის შემოქმედებითი ურთიერთობა წლების წინ დაიწყო და დიდ ხანს გაგრძელდა, მათი თანამშრომლობით გაიმართა მთელი რიგი კონცერტები.
1976 წლის 16 იანვარს კონცერტი წარუშლელ მოგონებად დარჩა, რადგან მუნჯიშვილმა შეასრულა კეჭაყმაძის ხუთი პარაფრაზი საგუნდო ციკლიდან „ძველი თბილისის სიმღერები“ მსმენელები ერთხმად ალაპარაკდნენ კეჭაყმაძე-მუნჯიშვილის წარმატებულ შემოქმედებით ტანდემზე.
1963 წელს იგი მიიწვიეს თბილისის კონსერვატორიაში საგუნდო-სადირიჟორო კათედრაზე პედაგოგად, მას შემდეგ მრავალი თაობა აღზარდა და დღესაც ნაყოფიერად ეწევა ამ საპატიო საქმეს.
ოდისეი დიმიტრიადის დაბადებიდან 75 წლის იუბილესთან დაკავშირებით მისი ინტერვიუ გამოქვეყნდა: დიდმა მაესტრომ აღნიშნა: სულ რომ არაფერი გამეკეთებინა ჩემს ცხოვრებაში, მარტო ისიც კმარა, რომ ორი ისეთი დირიჟორი აღვზარდე როგორიცაა: ჯანსუღ კახიძე და გივი მუნჯიშვილი.
ნაყოფიერი იყო მისი 2 წლიანი მოღვაწეობა მონღოლეთში, იქ ყოფნისას თეატრში დაიდგა ვერდის „ოტელო“ და „რიგოლეტო“ და სხვა კომპოზიტორთა ნაწარმოებები.
როდესაც მონღოლი ქორმაისტერი დაესწრო გივის რეპეტიციებს გულწრფელად იკითხა: „კი მაგრამ მაესტრო თქვენ რომ აქ გამოგიშვეს, თქვენს ადგილას ვინ დატოვეს-ო?
“ სამშობლოში დაბრუნებისას ვაგონში მყოფ მაესტროს გარედან სიმღერის ხმა შემოესმა, როდესაც გაიხედა, ბაქანზე გუნდი დაინახა, მაესტროს ქართული სიმღერით „სულიკოთი“ აცილებდნენ.
გივი მუნჯიშვილს ჰყავს დიდი ოჯახი, მუდმივად ურთიერთობს ქართულ ეკლესიასთან, პატრიარქთან, წერს და ასრულებს საგუნდო საგალობლებს, კითხულობს სასულიერო ლიტერატურას, იცის ბიბლია და უყვარს საქართველოს ისტორია.
გივი გრიგოლის ძე მუნჯიშვილი — ქართველი ლოტბარი, დირიჟორი, პედაგოგი, პროფესორი, საქართველოს სახალხო არტისტი, ნიკო სულხანიშვილის სახელობის საქართველოს ეროვნული საგუნდო კაპელის საპატიო ხელმძღვანელი.
მან გამოზარდა საგუნდო დირიჟორთა რამდენიმე თაობა: შალვა შაორშაძე, გელა ფარჩუკიძე, გელა ვადაჭკორია, თამაზ ცერიაშვილი, თეიმურაზ ჯანელიძე, ნანა ნაჭყებია, მამუკა გულაღაშვილი, რევაზ ჯავახიშვილი.
მართალია, მისი უპირველესი სიყვარული მთელი სიცოცხლის მანძილზე პოეზია იყო, მაგრამ მრავალმხრივი ნიჭისა და პრაქტიკული საქმიანობის გამო აქ ჯეროვანი კვალი ვერ დატოვა, რასაც მწვავედ განიცდიდა.
მწერალმა დაგვიტოვა რუსული პოეზიის პირველხარისხოვანი თარგმანები — პუშკინი, ლერმონტოვი, ბლოკი ბალმონტი, ესენინი, სურკოვი, სვეტლოვი და სხვები.
აღსანიშნავია აგრეთვე მის მიერ ფრანგულიდან ნათარგმნი რონსარის, ჰიუგოს, ბოლდერის, ვერლენის, როლანის, ვალერის, რემბოს ცალკეული პოეტური ნიმუშები.
თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში და აქტიურად ჩაება საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, წერს ლექსებს, სიმღერებს, ნარკვევებს და ეწევა მთარგმნელობით საქმიანობას.
წლების მანძილზე გვერდში ედგა გიორგი ნიკოლაძესა და მის თანამოსაგრეებს იმ დიდ წამოწყებაში, რომელსაც ისინი ეწეოდნენ ერის ფიზიკური გაჯანსაღებისათვის.
სწორედ მათ უნდა ვუმადლოდეთ ისეთი სპორტული ტერმინების შექმნას როგორებიცაა: ორძელი, ტაიჭი, ბადრო, თხილამური, წერაყინი, განმკლავი, ზემკლავი, მიმკლავი, აღმატრიალა და სხვანი.
ასევე დიდი ღვაწლი დასდო გამოჩენილი რუსი პოეტის სახლ-მუზეუმს ბაღდათში სადაც იგი 17 წელი მუშაობდა და აქედან ბოლო 15 წელი დირექტორი იყო.
ბიბლიოთეკაში გაწევრიანებული იყო 1.500 მკითხველი (ძირითადად სასულიერო პირები, სტუდენტები, მრევლი, ასევე ბიბლიოთეკით სარგებლობდა ნებისმიერი ქვეყნის მოქალაქე).
2012 წელს საპატრიარქოს ბიბლიოთეკა უწმინდესისა და უნეტარესის ილია მეორის ლოცვა–კურთხევით, გაფართოებისა და კეთილმოწყობის მიზნით გადავიდა საპატრიარქოს ტელეხედვის ,ერთსულოვნების“ შენობაში და განთავსდა მთლიანად მესამე სართულზე, ეწოდა ,წიგნის სავანე,“ რომელიც წმიდა ნინოს სახელობისაა და უშუალოდ ექვემდებარება სრულიად საქართველოს კათოლიკოს–პატრიარქს.
ბიბლიოთეკის კეთილმოწყობაში, მის აღჭურვაში და მატერიალურ უზრუნველყოფაში, უდიდესი ღვაწლი მიუძღვის ჭყონდიდელ მიტროპოლიტს, საპატრიარქოს ტელეხედვის დირექტორს, მეუფე პეტრეს .
ახალ პირობებში არსებობს: ორი საცავი, წიგნადი და პერიოდიკის ფონდი; მისაღები – ანბანური, სისტემატური და საგნობრივი კატალოგებით გაწყობილი; სამკითხველო და ცალკე სამეცნიერო კომპიუტერებით აღჭურვილი დარბაზი; სარესტავრაციო; კაბინეტები კათოლიკოს–პატრიარქის, ბიბლიოთეკის დირექტორისა და ბიბლიოგრაფებისათვის.
2012 წლის 6 ივლისს ბიბლიოთეკას ეწვია მისი უწმიდესობა და უნეტარესობა, საქართველოს კათოლიკოს–პატრიარქი ილია მეორე, რომელმაც საპატრიარქოს ტელეხედვისა და ბიბლიოთეკის თანამშრომლები დალოცა.
მისასალმებელი სიტყვა შეხვედრისას მისი უწმინდესობისადმი წარმოსთქვა ჭყონდიდელმა მიტროპოლიტმა, საპატრიარქოს ტელევიზიის დირექტორმა მეუფე პეტრემ:
თანამედროვე საქართველოს საპატრიარქოს ბიბლიოთეკის დაარსების თარიღად შეიძლება ჩაითვალოს საუკუნის 80–იანი წლების დასაწყისი, როდესაც სრულიად საქართველოს კათოლიკოს–პატრიარქის ილია -ის ლოცვა–კურთხევით თბილისის მართლმადიდებლური ეკლესიებიდან გაფანტული წიგნების შეგროვება დაიწყო.
ამავე დროს თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკამ საპატრიარქოს რელიგიური თემატიკის ძველი რუსული წიგნები გადმოსცა.
ამას მიემატა უწმიდესისა და უნეტარესის, კათოლიკოს-პატრიარქის ილია მეორის მიერ ბათუმიდან და სოხუმიდან ჩამოტანილი პირადი ბიბლიოთეკის დიდი ნაწილი.
ბიბლიოთეკა ჯერ საპატრიარქოს რეზიდენციაში პირველ სართულზე განათავსეს, შემდეგ იგი გადაიტანეს სიონის ეზოში, საპატრიარქოს ძველ რეზიდენციაში, მაგრამ მისი მდიდარი წიგნადი ფონდის მოწესრიგება, ისე, რომ მკითხველებისთვის ყოფილიყო ხელმისაწვდომი, ვერც იქ მოხერხდა.
1998 წლის მაისში უწმინდესისა და უნეტარესის, კათოლიკოს–პატრიარქის ილია -ის ბრძანებით საქართველოს საპატრიარქოს რეზიდენციაში ფართი ბიბლიოთეკისთვის გამოიყო.
ახალ პირობებში შესაძლებელი გახდა უიშვიათესი, ძველი, რარიტეტული წიგნების ძირითადი ფონდიდან გამოყოფა და ცალკე, ხელუხლებელ ოქროს ფონდში სათანადო სახით შენახვა.
შემდგომ ხელოვანმა შემოქმედებითი ბიოგრაფია გაიმდიდრა შესანიშნავად შესრულებული როლებით: ფარსადანი , ლუარსაბი , ლებან ხიმშიაშვილი , დათო , მუროვი , ხოვიჩი , კუზმიჩი , პოლკოვნიკი ლებოვი , ალექსანდრე ჭავჭავაძე , არჩილი , შუქრი ; ამ როლისათვის მას სსრ კავშირის სახელმწიფო პრემია მიენიჭა; გიორგი თუხარელი და სხვა.
ამ შესანიშნავი დუეტის მახვილი სატირა ამხილებდა ცხოვრებისეულ მანკიერებებს, ხოლო ომის პერიოდში განსაკუთრებული ძალით გაისმოდა მათი სიტყვა როგორც ლახვარი, მიმართული მტრების წინააღმდეგ.
1925 წელს იგი უკვე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტია და პარალელურად აკაკი ფაღავას ხელმძღვანელობით რუსთაველის თეატრთან არსებულ სტუდიაში მეცადინეობს.
გიორგი ილარიონის ძე საღარაძე (დ. 25 ოქტომბერი, 1906, ქუთაისი — გ. 12 აპრილი, 1980, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი თეატრის მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი, სსრ კავშირის პრემიის ლაურეატი.
1932 წელს დაღმართი გაფართოვდა, აიგო მრავალი შენობა და იგი მტკვრის მარჯვენა და მარცხენა სანაპიროების დამაკავშირებელ მძლავრი განივი მაგისტრალის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან მონაკვეთად იქცა.
თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც პირველი დაღმართი, 1897 წლის გეგმაზე — როგორც ვერის დაღმართი, 1910 წლის გეგმაზე — როგორც ვერის ხიდის ქუჩა.
1919 წლის 13 სექტემბერს ვერის დაღმართზე არკადი ელბაქიძის მიერ მოეწყო ტერორისტული აქტი, რომლის შედეგადაც ყუმბარით მძიმედ დაიჭრა გენერალ ანტონ დენიკინის პირადი წარმომადგენელი საქართველოში გენერალი ბარათოვი.
1952 წელს შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, მუშაობდა დამდგმელ რეჟისორად სოხუმში, გორში, თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართულ და რუსულ, მარჯანიშვილისა და რუსთაველის თეატრებში, მოსკოვის თეატრ მალაია ბრონაიაზე.
პატარაია საქართველოს სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფიმების სტუდიის მთავარი დირექტორია, ხოლო, 1961 წლიდან საქართველოს ტელევიზიის ტელეფიმების სტუდიაშია, სადაც შექმნა შესანიშნავი მხატვრული მხატვრული ფიმები „რეკორდი“, „სიყვარული, ხანძარი და პომპიერო“, „კუჩხი ბედინერი“.
მაგრამ ქართველი მაყურებლის ხსოვნაში დაუცხრომელი და მაძიებელი ხელოვანი უწინარეს ყოვლისა დარჩება როგორც ისეთი ფილმების დამდგმელი-რეჟისორი როგორებიცაა: „რუსთაველის ნაკვალევზე“, „პალესტინის სიძველეთა საიდუმლოებანი“, „ათონის მატიანე“, „ტაო-კლარჯეთი“, „შორია გურჯისტანამდე“, „მეზობლების მიწაზე“.
აქვე ისიც უნდა ითქვას, რომ რეჟისორის ამ დაუღალავმა შრომამ და ძიებამ დაგვიბრუნა არაერთი ძველი ქართული ხელნაწერი, რომლებიც ჩვენი მშობლიური კულტურის მნიშვნელოვანი შენაძენია.
სიხარულიძის ლექსები სისტემატურად იბეჭდებოდა, აგრეთვე რუსულ, უკრაინულ, ბელორუსულ, სომხურ და აზერბაიჯანულ საბავშვო ჟურნალებში და ცალკე წიგნებადაც გამოდიოდა.
ილია ლუკას ძე სიხარულიძე (დ. 28 აგვისტო, 1889, ბუკისციხე, ოზურგეთის მაზრა — გ. 7 იანვარი, 1963, თბილისი) — ქართველი პოეტი, პედაგოგი, რესპუბლიკის დამსახურებული მასწავლებელი .
1936 წელს სწავლა გააგრძელა მოსკოვში, იურიდიულ ინსტიტუტში, შემდეგ გადავიდა სვერდლოვსკის იურიდიულ ინსტიტუტში, რომელიც 1938 წელს დაამთავრა.
1947 წლის მაისიდან 1948 წლის ბოლომდე დოლიძე მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის დეკანად და საბჭოთა სახელმწიფო სამართლის კათედრის გამგედ.
ისიდორე დოლიძე , 1915, ხვარბეთი, ოზურგეთის მაზრა, — გ. 17 ივლისი, 1982) — ქართველი იურისტი, სამართლის ისტორიკოსი, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე , სამართლის დოქტორი , პროფესორი , საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი , საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე
გამოქვეყნებული აქვს 90-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი (მათ შორის, 15 წიგნი, აქედან 6 მონოგრაფია, 4 სახელმძღვანელო - პოლიტოლოგია, იმიჯოლოგია, საზოგადოებასთან ურთიერთობა, ევროპეიზაცია და ქართული პოლიტიკური აზრი).
არის პოლიტიკის მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის პოლიტოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი, საქართველოს „პროფესორთა ლიგის“ და შუბითიძეების გვარის თავმჯდომარე.
1977-1982 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტზე, რომლის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ, 1982-1985 წლებში, სწავლა გააგრძელა თსუ ასპირანტურაში და იყო ილია ჭავჭავაძის სახელობის სტიპენდიანტი.
არის ისტორიის დოქტორი , პოლიტიკის მეცნიერებათა დოქტორი ; 2006 წლიდან დღემდე არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის პოლიტოლოგიის და საერთაშორისო ურთიერთობათა მიმართულების სრული პროფესორი.
ჯავრიშვილის პაპის პაპის პაპა — ქაიხოსრო იყო მეფე ერეკლეს ზარბაზნის ოსტატი, მამა, ვასილ ჯავრიშვილი — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის არმიის პოდპოლკოვნიკი.
მუშაობდა მთიულეთის საძიებო-გეოლოგიური ექსპედიციის უფროსად, შახტის მთავარ გეოლოგად; ჟურნალ „დროშის“ განყოფილების გამგედ, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის სწავლულ მდივნად, ქართული ენციკლოპედიის დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებათა რედაქციის გამგედ .
კონსტანტინე ჯავრიშვილმა შეადგინა გეოლოგიის ტერმინოლოგია , თარგმნა რუსულიდან ალექსანდრე ფერსმანის „გასართობი მინერალოგია“ , კონსტანტინე სიმონოვის „20 დღე უომრად“ და სხვა, ფრანგულიდან ონორე დე ბალზაკის „მამა გორიო“, ალბერ კამიუს „შავი ჭირი“, ჟიულ ვერნის „კაპიტან ჰატერასის მოგზაურობა და თავგადასავალი“.
კონსტანტინე ჯავრიშვილი 1930-1940-იან წლებში ხელმძღვანელობდა ალპურ ასვლებს ლაღზწითზე, შინოზე, ქომიტოზე, თებულოსმთაზე, მყინვარწვერზე, გისტოლაზე, კათინთაუზე, თეთნულდზე, ჯანღაზე და სხვა მწვერვალებზე.
საქართველოს კონსტიტუციის მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, „სასჯელის განსაკუთრებული ღონისძიება – სიკვდილით დასჯა, მის სრულ გაუქმებამდე, შეიძლება გათვალისწინებულ იქნეს ორგანული კანონით სიცოცხლის წინააღმდეგ მიმართული განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულისათვის.
ძველ საქართველოში სიკვდილით დასჯას განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დროს მიმართავდნენ, უფრო მეფისა და სახელმწიფოს ღალატისთვის, აგრეთვე მეფის პირადი საჯარო შეურაცხყოფისათვის, მეკობრეობისათვის.
1997 წლის 11 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის სიკვდილით დასჯის გაუქმების ინიციატივას, საქართველოს პარლამენტმა მხარი დაუჭირა და სიკვდილით დასჯა გაუქმებულად გამოაცხადა.
მთავარ როლებში ფრანგული და საერთაშორისო კინოინდუსტრიის ლეგენდა კატრინ დენევი და 2001 წლის კანის ტრიუმფირატი - „პიანინოს მასწავლებელის“ მთავარი როლის შემსრულებელი ბენუა მაჟიმელი, მსახიობმა ფილმისთვის იმ წელს მოიპოვა ჯილდო საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის.
რეჟისორ ლუკ ჟაკეს ფილმი „ “, როგორც ფესტივალის ოფიციალური გვერდი მიუთითებს „ჰიმნი პლანეტის გადასარჩენად“, გამოცხადდა ფესტივალის დახურვის ფილმად .
ამერიკელი კინორეჟისორები ჯოელ და ითან კოენები დასახელებულები არიან ვენეციის მოსტრას შემდეგ მსოფლიოს ამ უძველესი კინოფესტივალის „მთავარი კონკურსის“ ჟიურის თავმჯდომარეებად.
2015 წლის 11 მარტს დაასახელეს ფესტივალის გახსნის და დახურვის ცერემონიების წამყვანი, გასული საუკუნის 80-იან წლებში საქართველოში პოპულარული ფილმ საჰარას ვარსკვლავი ფრანგი ლამბერ ვილსონი.
ფესტივალის აფიშაზე გამოსახულია წარმოშობით შვედი ჰოლივუდის ვარსკვლავი ინგრიდ ბერგმანი, ფოტო გადაღებულია ფოტოგრაფთა ცნობილი გაერთიანება, მეგნუმ ფოტოს ერთ-ერთი თანადამაარსებლის პოლონელი დეივიდ სეიმურის მიერ.
იუგოსლავიის დაშლის პროცესის დასაწყისში, როცა ნაციონალისტური ძალები გააქტიურდნენ და მოახერხეს არჩევნებში გამარჯვებაც, ბოსნიაში გამოიკვეთა სამი ძირითადი ძალა – დემოკრატიული მოქმედების პარტია , რომელსაც ბოსნიელი ალია იზეთბეგოვიჩი ედგა სათავეში, სერბთა დემოკრატიული პარტია რომლის ლიდერი იყო რადოვან კარაჯიჩი და ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება , სტეპან კლუიჩით სათავეში.
სამივე მათგანი ანტიკომუნისტი იყო და იდევნებოდა დისიდენტობისთვის იუგოსლავიის პერიოდში, თუმცა კარაჯიჩს, ისევე როგორც ბოსნიელ სერბთა დიდ ნაწილს, სურდა იუგოსლავიის შენარჩუნება, სადაც დომინანტი სერბეთი იყო.
იზეთბეგოვიჩი კი პირიქით, კატეგორიული წინააღმდეგი იყო დარჩენილიყო იუგოსლავიის ნაწილად, მით უმეტეს მას შემდეგ, რაც ხორვატია და სლოვენია, რომლებიც მეტ–ნაკლებად აბალანსებდნენ სერბეთის გავლენას, გამოეყვნენ ფედერაციას.
კლუიჩი მხარს უჭერდა იზეთბეგოვიჩის მთავრობას, თუმცა ბოსნიის ხორვატთა უმეტესობას ხორვატიასთან შეერთება სურდა, რასაც მხარს უჭერდა ხორვატიის პრეზიდენტი ტუჯმანიც.
მასსა და მილოშევიჩს შორის 1991 წლის 25 მარტს კარაჯორჯევოს ნაკრძალში მომხდარი შეხვედრის დროს ისინი შეთანხმდნენ იუგოსლავიის გაყოფაის გეგმაზე.
ამ გეგმის თანახმად, სერბეთისა და ხორვატიის საზღვრები გადაიხედებოდა ეთნიკური საზღვრების გასწვრივ იმგვარად, რომ სერბებით კომპაქტურად დასახლებული რეგიონები ხორვატიაში სერბეთის შემადგენლობაში შევიდოდა, ხოლო ხორვატია მიიღებდა ბოსნიას მდინარე ნერეტვამდე, სადაც ძირითადად ხორვატები ცხოვრობდნენ.
ზუსტი დეტალები უცნობია, რადგან ხრვოიე შარინიჩის, იმჟამად პრეზიდენტ ტუჯმანის მრჩევლის თქმით, პრეზიდენტები დიდი ხნის განმავლობაში საუბრობდნენ განმარტოებით.
ხუთი დღის შემდეგ არმიის არტილერიამ დაბომბა ხორვატული სოფელი რავნო აღმოსავლეთ ბოსნიაში, რომელიც აყოვნებდა დუბროვნიკისკენ მიმავალ სამხედრო ნაწილებს.
1991 წლის 25 სექტემბერს გაეროს უშიშროების საბჭო იღებს 731–ე რეზოლუციას, რომელიც აწესებს იარაღის ემბარგოს იუგოსლავიის შემადგენელი რესპუბლიკების მიმართ.
მათი განცხადებით, ბოსნიელ სერბთა უმცირესობაში ყოფნა მეორე მსოფლიო ომის დროს უსტაშების მიერ განხორციელებული გენოციდის შედეგი იყო, ხოლო ისინი ამგვარი გენოციდის გამეორებას არ დაუშვებდნენ.
სერბებმა მას ბოიკოტი გამოუცხადეს, მაგრამ რეფერენდუმზე ბოსნიის მოსახლეობის 64% გამოცხადდა, მათმა 93%–მა კი ხმა მისცა ბოსნიის დამოუკიდებლობას.
იზეთბეგოვიჩმა მოითხოვა გაეროს ჯარების შეყვანა ქვეყანაში, რადგან მის ხელთ აღმოჩნდა მხოლოდ მსუბუქად შეიარაღებული ტერიტორიული თავდაცვის ძალები, რომლებსაც იუგოსლავიაზე საგარეო აგრესიის დროს პარტიზანული ბრძოლა უნდა ეწარმოებინათ, ხოლო იუგოსლავიის სახალხო არმიის მთავარი შტაბი ბელგრადში იმყოფებოდა.
მათ ბოსნიაში მყოფი სამხედრო ნაწილები ბოსნიელი სერბებით შეავსეს, ამგვარად ბოსნიელ სერბთა რესპუბლიკამ მიიღო სამხედრო უპირატესობა როგორც ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიასა და ტერიტორიული თავდაცვის ძალებზე, ასევე ხორვატთა ადგილობრივ ფორმირებებზე.
იარაღის ემბარგო, რომელიც ბოსნიას დაუწესდა, რეალურად სწორედ ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიას აზარალებდა, რადგან სერბები და ხორვატები ახერხებდნენ იარაღის შემოტანას თავისი მხარდამჭერი ქვეყნებიდან – სერბეთიდან და ხორვატიიდან.
1992 წლის 25–26 მარტს სიეკოვაცში, ხორვატიის საზღვართან მოკლეს 12 სერბი სამოქალაქო პირი, თუმცა მათი მიზანმიმართული დახოცვა არ დადასტურდა, თვითმხილველების განცხადებით, ისინი სროლაში მოყვნენ, ან იარაღს ატარებდნენ.
1992 წლის 1 აპრილს სერბ მოხალისეთა გვარდიამ იუგოსლავიის არმიის დახმარებით დაიკავა ქალაქი ბიელინა სერბეთის საზღვართან, რომლის მცხოვრებთა 59% სერბები იყვნენ, 31% ბოსნიელები, ხოლო 10% სხვა ეროვნების.
მკვლელობები ორი დღე გრძელდებოდა, მოკლულთა ზუსტი რიცხვი უცნობია, თუმცა ჰააგის ტრიბუნალის მონაცემებით, უტყუარად დადგენილი იქნა 48 სამოქალაქო პირის მკვლელობა, მათ შორის 45 არასერბისა .
მათ დასახვედრად ქალაქის ქუჩები გვამებისგან გაიწმინდა, თუმცა სერბ მოხალისეთა გვარდიის ლიდერმა, ჟელკო რაჟნატოვიჩმა ბოსნიის საპრეზიდენტო საბჭოს სერბ წევრს, ბილანა პლავშიჩს უარი უთხრა გაეყვანა თავისი მებრძოლები ბიელინიდან.
სამთავრობო დელეგაციამ ქალაქი სრულად ვერ დაათვალიერა, ისინი წინასწარ დაგეგმილი მარშრუტით ატარეს ქალაქში, ხოლო მათი წასვლის შემდეგ ძალადობა გაგრძელდა – არასერბებს აიძულებდნენ ხელი მოეწერათ ქონების ნებაყოფლობით დათმობაზე.
3 აპრილიდან 11 აპრილამდე ბოსნიის ხორვატულ ქალაქ კუპრესთან მიმდინარეობდა ბრძოლა ბოსნიელ ხორვატ მებრძოლებსა და იუგოსლავიის არმიას შორის.
ბოსნიელ ხორვატებს სურდათ დახმარებოდნენ თავის თანამემამულეებს, რომლებიც კნინის კრაინაში სერბ სეპარატისტებს ებრძოდნენ და მოეხდინათ მათი ბლოკირება.
აბდიჩი 1992 წლიდან გამოეყო დემოკრატიული მოქმედების პარტიას, როდესაც მის ნაცვლად იზეთბეგოვიჩმა ვიცე–პრეზიდენტად ეიუბ ღანიჩი დანიშნა.
დაზავების შემდეგ აგროკომერცს (თავად აბდიჩი იუგოსლავიის დაშლამდე ამ კომპანიის დირექტორი იყო, რომელიც უბრალო აგროკომპანიიდან თანამედროვე საკვებისა და მსუბუქი მრეწველობის კორპორაციად აქცია)თავისუფალი ვაჭრობის ნებას აძლევდნენ როგორც ხორვატები, ასევე სერბები, რის შედეგადაც ამ კომპანიას აბდიჩის მინი–სახელმწიფოსთვის საკმარისი დოვლათის მოტანა შეეძლო.
თუმცა ისინი სრულიად გარშემორტყმული იყვნენ სერბთა რესპუბლიკის, სერბული კრაინისა და მათი მოკავშირე აბდიჩის ძალებით, 1994 წლის ზაფხულისთვის დუდაკოვიჩმა გადაწყვიტა, რომ დადგა დრო აბდიჩის მოშორებისა.
ოპერაცია გარდამავალი წარმატებით მიმდინარეობდა, რადგან აბდიჩი შეუფერხებლად იღებდა იარაღსა და საბრძოლო მასალას სერბებისგან, ხოლო რესპუბლიკის არმია ამ მხრივ მძიმე მდგომარეობაში იყო.
აბდიჩის ძალების განადგურების გეგმა შეიმუშავეს დუდაკოვიჩმა და ჰამდია აბდიჩმა, მეხუთე კორპუსში შემავალი 502–ე ქვეითი ბრიგადის მეთაურმა.
ჰამდია აბდიჩი საიდუმლოდ წარდგა ფიქრეთ აბდიჩთან და უთხრა, რომ იგი იმედგაცრუებული იყო რესპუბლიკის ხელმძღვანელობით, ის და მისი ბრიგადა შიმშილობდნენ, გამარჯვების იმედი კი არ ჩანდა.
ფიქრეთი ეჭვობდა, მაგრამ დაუჯერა ჰამდოს და გადასცა ფული იარაღისთვის, რომლითაც მას დუდაკოვიჩის წინააღმდეგ ბიჰაჩში ამბოხება უნდა დაეწყო, ხოლო ამბოხების დაწყებისთანავე თავისი არმიით დახმარებას დაჰპირდა.
აბდიჩი და მისი სერბი მხარდამჭერები, რომლებმაც დაინახეს კვამლის ბოლქვები და გაიგეს სროლა, უსმენდნენ გაეროს წარმომადგენლების ხმას, რომლებიც რადიოთი ითხოვდნენ გაყვანას, ასევე გადმოსცემდნენ რომ ესმოდათ ბრძოლების ხმა მაგრამ გამოკვლევის საშუალება არ ჰქონდათ, დარწმუნდნენ რომ დუდაკოვიჩის წინააღმდეგ მართლაც დაიწყო ამბოხება.
ფიქრეთ აბდიჩმა სერბების არტილერიის დახმარებით წამოიწყო კონტრშეტევა, ხოლო სერბებმა სატვირთო მანქანებით გაგზავნეს იარაღი და ტყვია–წამალი "აჯანყებულების" დასახმარებლად, მაგრამ რეალურად სატვირთო მანქანები ტვირთიანად დუდაკოვიჩის ხელში ჩავარდა.
სერბებმა დახმარების გარეშე დატოვეს აბდიჩი, რომლის არმიამაც ვერ შეძლო მეხუთე კორპუსის შეკავება და 1994 წლის 21 აგვისტოს მეხუთე კორპუსმა დაიკავა ველიკა კლადუშა.
ადგილობრივი მოსახლეობის ისლამიზაციის პროცესიც ამ დროიდან იწყება, განსაკუთრებით კი ბოგომილთა გნოსტიკური სწავლების მიმდევრებში, რომლებსაც ისლამთან ბევრი საერთო ჰქონდათ, ხოლო ორივე ოფიციალური ქრისტიანული ეკლესიის მიერ სასტიკად იდევნებოდნენ.
ოსმალთა მმართველობის დროს ყალიბდება ბოსნიურ–მუსლიმური ეროვნება, რომლის ჩამოყალიბებაში დიდი როლი ითამაშა ჰუსაინ გრადაშჩევიჩის აჯანყებამ .
პირველი მსოფლიო ომისა და ავსტრია–უნგრეთის დაშლის შემდეგ, მისი სამხრეთ სლავური მიწებიდან იქმნება სლოვენების, ხორვატების და სერბების სახელმწიფო, რომელიც 1918 წლის 1 დეკემბერს უერთდება სერბეთს და ქმნის სლოვენების, ხორვატებისა და სერბების სამეფოს.