polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1918 წელს ერთი მძიმე ავადმყოფობის შემდეგ მან კვლავ გააგრძელა მუშაობა ლონდონის ჰომეოპათიურ ჰოსპიტალში და თავისი ბაქტერიული ავტოვაქცინებიდან განავითარა ეგრეთ წოდებული ნოზოდები — ამ ნივთიერებათა ჰომეოპათიური განზავებები.
მირსკი სტეპს ჩეხოვის შემოქმედების მეორე პერიოდის ცენტრალურ ნაწარმოებად თვლის, როდესაც მან პატარა ამბების ნაცვლად დიდი მოთხრობების წერა დაიწყო „სქელი ჟურნალებისთვის“.
უშაკოვის ძეგლი — რუსეთის სამხედრო-საზღვაო მეთაურის, შავი ზღვის ფლოტისა და ხმელთაშუა ზღვაში რუსეთ-ოსმალეთის ესკადრილიის მეთაურის, ადმირალ თევდორე თევდორეს ძე უშაკოვის ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში, უშაკოვს არ განუცდია არცერთი დამარცხება მტერთან ბრძოლაში, არ დაუკარგავს არცერთი გემი და არც ერთი მის დაქვემდებარებაში მყოფი მატროსი არ ჩავარდნილა ტყვედ.
საუკუნის დასაწყისში ბერძნულ-ბარბაროსული სავაჭრო გავლენის შედეგად ჩამოყალიბდა დროებითი დასახლება, ხოლო მოგვიანებით იგი გადაიქცა ქალაქური ტიპის მუდმივ დასახლებად.
ხელსაყრელი მდებარეობა მომთაბარეებს საშუალებას აძლევდა თავიანთი კონტროლისთვის დაექვემდებარებინათ დონის ქვემო დინებაზე გამავალი სავაჭრო-საკომუნიკაციო გზები.
კაზრეთის სამების ეკლესია, გეგმით წაგრძელებული სწორკუთხედის ფორმის დარბაზული ეკლესიაა, რომელსაც სხვადასხვა დროის მინაშენები აქვს ჩრდილო-აღმოსავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთით.
ნაგებია კარგად გათლილი მოყვითალო კვადრებით, რომელსაც ქვედა რიგში ბაცი მომწვანო წყობა მიუყვება, რაც საკმაოდ ცხოველხატულ ელფერს სძენს ფასადებს.
1956 წელს კაზრეთის კომპლექსი კულტურის სამინისტროს კულტურის ძეგლთა დაცვისა და რესტავრაციის საქმეთა სამმართველოს მიერ გაიწმინდა გარედანაც და შიგნიდანაც (მანამდე ეკლესია ცოკოლიდან ერთი მეტრის სიღრმეზე იყო მიწით დაფარული).
გეგმის მეორე თავისებურება ისაა, რომ აქ ახლებურად არის გადაწყვეტილი აღმოსავლეთის ნაწილი – აფსიდის კედელში ორი გვერდითი სადგომის ნაცვლად მოწყობილია – ერთი, ჩრდილოეთის მხარეს.
2006-07 წლების უეფა-ს თასის გათამაშებაში, კლუბი განთესილი იყო ჯგუფი -ში, სადაც მისი მეტოქეები იყვნენ: „პარმა“, „ლენსი“, „ოდენსე“ და „ჰერენვენი“.
ჯგუფში მე-2 ადგილის დაკავების შემდეგ, 1/32 ეტაპზე „ოსასუნა“ „ბორდოს“ დაუპირისპირდა, რომელიც უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე წაგების გამო დაქვეითდა ევროპის ლიგაზე.
2 მატჩის ჯამში ესპანურმა კლუბმა 1-0 იმარჯვა, პირველი მატჩი საფრანგეთში 0-0 დასრულდა, ხოლო პამპლონაში გამართულ მატჩში, დამატებით დროში, ირანელი ჯავად ნეკუნამის გატანილი გოლით „ოსასუნამ“ მოიგო.
პრიმერა დივიზიონში 6 წლიანი ასპარეზობის შემდეგ, 1993-94 წლების სეზონში დაიკავა ბოლო ადგილი ჩემპიონატში და დაქვეითდა დონით მეორე ჩემპპიონატში.
პარკი 1907 წელს შეიქმნა, როდესაც გერმანიის კოლონიურმა ადმინისტრაციამ, მდინარე სფაკოფსა და კუისებს შორის არსებული ტერიტორია სპორტული ნადირობის ნაკრძალად გამოაცხადა.
პარკი ამჟამინდელ საზღვრებში 1978 წელს მოექცა, როდესაც ერთმანეთს შეერწყა ნამიბის უდაბნოს ეროვნული პარკი, ნაუკლუფტის მთის პარკი, ალმასების მომპოვებელი ზონა და სხვა სამთავრობო მიწები.
ნესტის უდიდსი ნაწილი ატლანტის ოკეანიდან, ღრუბლებს მოაქვს, რომლებიც წვიმის სახით ჩამოიცლებიან; ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებელი 106 მილიმეტრია; წვიმიანი სეზონი თებერვლიდან აპრილამდე გრძელდება.
დიუნები უფრო კონუსისებრი ხდება სანაპიროს სიახლოვეს სადაც ასევე წარმოდგენილია ლაგუნები, ვეტლენდები, ვატები, რომლებიც ასობით ათას ფრინველს იზიდავს.
პაიენი იყო ტრანსიორდანიის ლორდი და კერაკის ციხე მისი ძალაუფლების ცენტრი იყო, რომელმაც სამხრეთში მდებარე მონრეალის შედარებით სუსტი ციხე ჩაანაცვლა.
იქიდან გამომდინარე, რომ კერაკის ციხე მკვდარი ზღვის აღმოსავლეთით მდებარეობდა მას შეეძლო გაეკონტროლებინა სირიიდან ეგვიპტისა და მექის მიმართულებით მიმავალი ბედუინთა სავაჭრო ქარავნები.
პაიენის მემკვიდრეებმა, მისმა ძმისწულმა მორისმა და ფილიპმა ციხესიმაგრეს დაამატეს კოშკები და დაიცვეს ჩრდილოეთი და სამხრეთი მხარეები ორი ღრმა კლდოვანი თხრილით .
ყველაზე კარგად გადარჩენილი ჯვაროსანთათვის დამახასიათებელი არქიტექტურული ნიშანი შემორჩა ჩრდილოეთ კედელზე, სადაც ორ დონეზე დგას უზარმაზარი თაღოვანი დარბაზები.
ეს ადგილები გამოიყენებოდამ, როგორც საცხოვრებელი კვარტლები და თავლები, მაგრამ ასევე იყო საბრძოლო გალერეა და თავშესაფარი იმ დროს, როდესაც ქალაქს ლოდებს უშენდნენ.
მიუხედავადდ იმისა, რომ კერაკი წარმოადგენს მძლავრ დიდ ციხესიმაგრეს, იგი ნაკლებადაა დახვეწილი ვიდრე სხვა ჯვაროსანთა ციხეები, როგორიცაა კრაკი.
დეშამპსის მიერ ჩატარებულ მნიშვნელოვან კვლევების შედეგად, 1929 წელს მან და არქიტექტორმა ფრანსუა ანუსმა შექმნეს კერაკის ციხის პირველი ზუსტი გეგმები.
ოსმალეთის იმპერიის დროს მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა არაბეთის ნახევარკუნძულის, ეგვიპტისა და დიდი სირიის გზაჯვარედინზე სტრატეგიული მდებარეობის გამო.
მისი სურათები „ჩრდილოეთის ციკლი“ ზამთრის პეიზაჟებით „ყინული ნევაზე“, „მოსკოვის ხედი ბეღურების მთიდან“ შეიძინა დიდმა თავადმა სერგეი ალექსანდრეს ძემ.
1878 წელს დიდმა ბრიტანეთმა დაიპყრო უოლფიშ-ბეის რაიონი, რომელიც 6 წლის შემდეგ მიუერთა კაპის კოლონიას, თუმცა ნამიბიის შიდა რაიონების კოლონიზაციის პირველი გადამწყვეტი ნაბიჯები 1884 წელს გადადგა გერმანიამ, როდესაც მან ბრემენელი ვაჭრის, ლიუდერიცის ტერიტორიულ შენაძენებზე გამოაცხადა პროტექტორატი.
როდესაც საზოგადოებამ ვეღარ შეძლო შეიარაღებულ ნამიბიელ აჯანყებულებთან გამკლავება, ოფიციალურმა ბერლინმა ადგილზე მიავლინა გუბერნატორი თეოდორ ლეიტვეინი.
თეთრი ვაჭრების შემდგომი მტაცებლური ქმედებების, გუბერნატორთა მიერ მიწების თანდათანობითი დაპყრობის, აფრიკელთა ეკონომიურად უპერსპექტივო რაიონებში განდევნის პოლიტიკამ კრახი განიცადა.
ისინი თავიანთ ტექნიკურ უპირატესობას იყენებდნენ ადგილობრივ მოსახლეობაზე ერთადერთი საქონლის მოსაპოვებლად, რომელზეც დიდი მოთხოვნა იყო ევროპელთა შორის.
ორლამთა ბელადმა იონკერ აფრიკანერმა ნამასა და ჰერეროს მრავალი ტომი დაიმორჩილა და შექმნა სამხედრო-ტერიტორიული წარმონაქმნი, რომლის ხელისუფლება გავრცელდა თანამედროვე ნამიბიის ცენტრალურ რაიონებზე.
1861 წელს იონკერ აფრიკანერის სიკვდილის შემდეგ მისი სახელმწიფო დაეცა, თუმცა ნორმალური ვაჭრობის საერთო ინტერესი აჩერებდა ურთიერთშეტაკებებსა და პირუტყვის დატაცებას.
ნამას ცალკეული ტომობრივი ჯგუფები, რომლებიც მოძრაობდნენ ჩრდილოეთის მიმართულებით პლატოსაკენ, შეადგენდნენ რამდენიმე ათეულიდან რამდენიმე ათასეულ ადამიანს.
აქ წარმოიქმნა ”სამეფოები”, რომლებიც იმართებოდა მატრიარქალური კლანებით და რომლებმაც შეადგინეს მოსახლეობის ტრადიციული სოციალურ-ეკონომიკური ორგანიზაცია.
ამ ხალხის მშვიდობიან მაცხოვრებლებად ჩათვლის საკითხი დღემდე სადავოა, რადგან ისინი თავისი ოჯახებიანად მსახურობდნენ და ცხოვრობდნენ ბაზის ტერიტორიაზე.
1946 წელს ერთა ლიგის ნაცვლად შექმნილმა გაერომ უარყო სამხრეთ აფრიკის კავშირის პეტიცია სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის ტერიტორიების კავშირის შემადგენლობაში ცნობის შესახებ.
1959 წლის 10 დეკემბრის ღამეს სამხრეთ აფრიკის კავშირის პოლიციამ და გასამხედროებულმა ძალებმა დაცხრილეს აფრიკელთა საპროტესტო დემონსტრაცია, რომელიც გაიმართა ვინდჰუკის „შავ გარეუბანში“ აფრიკელთა გადასახლების წინააღმდეგ: ადგილზე დაიღუპა 12 ადამიანი და დაიჭრა 50 ადამიანი.
ჩრდილოეთში გაუარესებულმა სიტუაციამ, რომელიც დაკავშირებული იყო იონკერის ხალხის ორმაგ რეიდებთან, სამხრეთ ანგოლის პორტუგალიელთა მიერ პირველი დაპყრობის ცდებმა, გამოიწვია ოვამბოს ბელადთა შეშფოთება.
1860/1870-ან წლებში ბარტერული გაცვლის ძირითადი პროდუქტი იყო სპილოს ძვალი, მაგრამ როგორც კი სპილოები განადგურდნენ, ადგილობრივმა მცხოვრებლებმა დაიწყეს თავიანთ ჩრდილოელ მეზობლებზე თავდასხმები და პირუტყვის წართმევა.
ვატერბერგის გადამწყვეტი ბრძოლის შემდეგ გერმანული დანაყოფების მეთაურმა ლოტარ ფონ ტროტამ განკარგულება გასცა - დაეხოცათ ფიზიკურად გაენადგურებინათ ყველა ჰერერო.
სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის ტერიტორიაზე, სავარაუდოდ პირველები დასახლდნენ კოისანურ ენაზე მოლაპარაკე თანამედროვე სანის წინაპრები, რომლებმაც თანდათანობით დაიპყრეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნამიბია და ჩრდილო-დასავლეთ ბოტსვანა.
1914 წელს პირველ მსოფლიო ომში დიდი ბრიტანეთის მხარეს გამოვიდა სამხრეთ აფრიკის კავშირი და მომდევნო წელსვე გაანადგურა გერმანიის კოლონიური ჯარები ნამიბიის ტერიტორიაზე.
1920 წელს ნამიბია სამმართველოდ გადაეცა სამხრეთ აფრიკის კავშირს, როგორც ერთა ლიგის სამანდატო ტერიტორია, რომელმაც მიიღო აქ საკანონმდებლო, აღმასრულებელი და სასამართლო ფუნქციები.
სამხრეთ აფრიკის კავშირის ხელში ნამიბიის გადასვლამ, ასევე, მასზე ანგოლის მხრიდან პორტუგალიელთა თავდასხმებმა განსაზღვრა ოვამბოლენდეში კოლონიური მმართველობის დამყარება.
სამხრეთ აფრიკის კავშირმა კიდევ ორჯერ სცადა სამხედრო ძალის გამოყენება ადგილობრივი მოსახლეობის წინააღმდეგ — 1922 წელს ბონდელსვარტების ნამას ერთ-ერთი ეთნიკური ჯგუფის ხალხები) აჯანყების ჩასაქარობად სამხრეთში და 1932 წელს ოვამბოს ერთ-ერთი ბელადის იპუმბუს წინააღმდეგ.
სამხრეთ აფრიკის კავშირის პოზიცია კიდევ უფრო გაძლიერდ მას შემდეგ, რაც 1980-ან წლებში აშშ-ს ადმინისტრაციამ მოითხოვა სამხრეთ აფრიკის ჯარების გაყვანა ნამიბიის ტერიტორიიდან.
1989 წლის 1 აპრილიდან უშიშროების საბჭოს 435 რეზოლუციის თანახმად დაიწყო ერთ წელიწადზე გათვლილი გაეროს კონტროლქვეშ ნამიბიის დამოუკიდებლობისაკენ სვლა.
დაარსდა ნიდერლანდელი მეზღვაურის იან ვან რიბეკის მიერ 1652 წელს, სანაოსნოდ მოსახერხებელ ადგილას, კეთილი იმედის კონცხის სიახლოვეს, ჰოლანდიის ოსტინდოეთის კომპანიის ხელმძღვანელობით.
კაპის კოლონია აღმოჩნდა გადასახლებულთა ყველაზე უფრო წარმატებული პროექტი ყველა ნიდერლანდურ კოლონიას და ევროპის ყველა გადასახლებულთა შორის აფრიკის ტერიტორიაზე.
კაპის კოლონია დაიპყრო დიდმა ბრიტანეთმა, რამდენადაც ის ცდილობდა, არ დაეშვა ამ რეგიონზე საფრანგეთის კონტროლის გაძლიერება, რომელიც თან მოჰყვებოდა საფრანგეთის მიერ ამ რეგიონის მფლობელის ნიდერლანდების დაპყრობას.
ნიდერლანდების ხელისუფლებამ არარდგინა კონტროლი კაპის მიწაზე, რადგან ეს ადგილები იყო ოსტ-ინდიასთან ნიდერლანდური ვაჭრობისა და ზღვაოსნობის ისტორიაში მნიშვნელოვანი რგოლი.
1657 — თეთრი ფერმერების მსხვილმასშტაბიანი გადასახლების დაწყება ევროპიდან და მონების (მონათა მომწოდებლები: დასავლეთი აფრიკა, აზია, ინდონეზია, ცეილონი, მადაგასკარი).
ამის შემდეგ ნიდერლანდებმა ვეღარ შეძლო დანაკარგის შევსება და მეორეხარისხოვან კოლონიურ იმპერიად გადაიქცა, რომელიც უკვე დამოკიდებული იყო დიდ ბრიტანეთსა და აშშ-ზე.
ნიდერლანდელთა თეთრი შთამომავლები ძირითადად გადავიდნენ სამხრეთ აფრიკის ცენტრალურ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ რაიონებში, სადაც დააარსეს ახალი სახელმწიფო-ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ე.
ანასტასიევკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ ანასტასიევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
1823 წელს, 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომის მონაწილე გენერალ-ლეიტენანტ ადრიან დენისოვის ფინანსებით და მის მიერ გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე დაიწყო ქვის ეკლესიის მშენებლობა, რომელსაც ჰქონდა სამრეკლო და ქვის მესერი.
2010-2014 წლებში საორგანიზაციო კომიტეტის თავმჯდომარის რანგში მოამზადა და ჩაატარა, ხუთი საერთაშორისო სამეცნიერო სიმპოზიუმი საქართველოს საპატრიარქოსა და კათოლიკური ეკლესიის ერთობლივი ეგიდით, მსოფლიოში ცნობილი მეცნიერების მონაწილეობით, ისეთ აქტუალურ საკითხებზე, როგორებიცაა: სუროგატული დედობა, თანდაყოლილი და გენეტიკური დაავადებების სულიერ-ზნეობრივი პრობლემები, ხელოვნური რეპროდუქციული ტექნოლოგიების ბიოეთიკა, ოჯახის ეთიკა და სხვ.
2012 წლის 19 აპრილს საერთაშორისო სამეცნიერო კონგრესის – სამედიცინო და ფარმაცევტული სამართალი, ბიოეთიკა და სოციალური პოლიტიკა – საორგანიზაციო კომიტეტმა დააჯილდოვა სიგელით სამედიცინო სამართლისა და ბიოეთიკის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის.
მამა ადამი გულდასმით იკვლევს სახელმწიფოსა და ეკლესიის თანაშრომლობის ოპტიმალურ მოდელს ჯანდაცვის, განათლების, სოციალური პოლიტიკის, კულტურისა და სხვა სფეროებში.
მას ღრმად აქვს გააზრებული არა მარტო თანამედროვე მსოფლიოში მიმდინარე გლობალური პროცესები, არამედ აუცილებლობაც, შემუშავდეს ადაპტაციის ღონისძიებები ჩვენი ქვეყნის სოციალურ-კულტურული და პოლიტიკური გადარჩენისათვის, განისაზღვროს საქართველოსა და ქართული კულტურის ადგილი და მნიშვნელობა მსოფლიო ცივილიზაციის კონტექსტში.
სკოლის დამთავრებისთანავე ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტზე, რომელიც 1984 წელს წარჩინების დიპლომით დაამთავრა და სწავლა განაგრძო კლინიკურ ორდინატურაში მოსკოვში, ა.
1990 წელს იქვე დაიცვა დისერტაცია მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად თემაზე: „პირიტრამიდი, როგორც ზოგადი ანესთეზიის ანალგეტიკური კომპონენტი ხელოვნური სისხლისმიმოქცევის პირობებში ჩატარებული ოპერაციების დროს გულის თანდაყოლილი მანკებით დავადებულებში“.
2003 წელს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სადისერტაციო საბჭოს სხდომაზე დაიცვა დისერტაცია მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად თემაზე „ბიოეთიკის გენეზისი და მისი როლი ბიომედიცინისა და ჯანდაცვის სისტემის განვითარების თანამედროვე ეტაპზე“.
მამა ადამი სხვადასხვა დროს პედაგოგიურ საქმიანობას ეწეოდა უნივერსიტეტ „საქართველოში“, თბილისის სასულიერო აკადემიის მოწყალების დებისა და სოციალური მედიცინის ინსტიტუტში, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო, საპატრიარქოს წმიდა თამარ მეფის, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო და სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტებში.
კითხულობს ლექციებს რამდენიმე დისციპლინაში: ჯანდაცვის მენეჯმენტი და პოლიტიკა, ბიოეთიკა, ქრისტიანული, სამედიცინო და ბიოეთიკური ანთროპოლოგია, ავადმყოფის მოვლა, მოწყალების დის საქმე.
ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქირურგიის კათედრის ასისტენტი, დოცენტი, პროფესორი იყო (მიჰყავდა ანესთეზიოლოგიის, რეანიმატოლოგიის, ინტენსიური თერაპიისა და ტოქსიკოლოგიის კურსი).
2003 წლიდან – თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სადისერტაციო საბჭოს წევრი, ქართული სამედიცინო ენციკლოპედიის სამეცნიერო-საკონტროლო რედაქციის გამგე .
2006 წლის სექტემბერში უწმიდესისა და უნეტარესის სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია მეორის ბრძანებით დაინიშნა სრულიად საქართველოს საპატრიარქოს ჯანდაცვის დეპარტამენტის თავმჯდომარედ და წმიდა იოაკიმესა და ანას სახელობის სამშობიარო სახლის გენერალურ დირექტორად.
2007 წლის 5 ნოემბერს დაჯილდოვდა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს საპატიო სიგელით დევნილი მოსახლეობის სამედიცინო მომსახურებაში შეტანილი წვლილისათვის.
სტუდენტობისას თანამშრომლობს ინსტიტუტის გაზეთ „მედიცინის მუშაკში“, „ახალგაზრდა ივერიელში“, ხოლო მოსკოვიდან დაბრუნების შემდეგ – ჟურნალ „საქართველოს ქალში“, საქართველოს ტელევიზიის პირველ და მეორე არხებზე და სხვ.
რამდენიმე ლიტერატურული გამოცემის რედაქციაში უშედეგო მცდელობის შემდეგ, გამოექვეყნებინა ლექსები, წერს თავისთვის და მხოლოდ 2012 წელს აქვეყნებს პირველ კრებულს სახელწოდებით „მარადისობის მონატრება შებინდებისას“ ემზარ კვიტაიშვილის რედაქციითა და წინასიტყვაობით, რასაც სულ მალე მოჰყვა მეორე კრებული „ორმოცი ლექსი“ დავით წერედიანის წინასიტყვაობით.
ამის შემდეგ იბეჭდება „ლიტერატურულ პალიტრაში“, „ჩვენს მწერლობაში“, „ლიტერატურულ საქართველოში“, „ლიტერატურულ გაზეთში“, „ჭოროხში“, „ანეულში“, „რუსკი კლუბში“, „ქართულ ალმანახში“. აქვეყნებს კიდევ ორ წიგნს – „სოხუმის ქუჩაზე“ და „მე რომ ახლა ხელი შემახოს აწმყომ“ .
მისი წინასიტყვაობით გამოდის ესმა ონიანისა და ემზარ კვიტაიშვილის პოეტური კრებულები, აქვეყნებს წერილებს ლევან გოთუასა და ჯემალ თოფურიძეზე, წერს ესსეებს გიორგი მერჩულესა და გრიგოლ ხანძთელზე, დავით კლდიაშვილზე, ნოდარ დუმბაძეზე, ანა კალანდაძეზე, თამაზ ჭილაძეზე, ელა გოჩაშვილზე, ნატა ვარადაზე. 2013 წლის 1 მარტს ხელოვნების აკადემიამ მიანიჭა საერთაშორისო პრემია „ოქროს -ი“ წიგნისათვის „მარადისობის მონატრება შებინდებისას“.
2014 წლის 22 აპრილს ვარშავის უნივერსიტეტის წმიდა გრიგოლ ფერაძის სახელობის საერთაშორისო პრემიის მიმნიჭებელმა საბჭომ 2014 წლის ლაურეატობა მიანიჭა ქართული საერო და სასულიერო პოეზიის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის.
2014 წლის 8 ნოემბერს ისტორიულ-კულტურული და საგანმანათლებლო საზოგადოება „ჩვენი საუნჯის“ ქართული ლიტერატურული პრემია „აკაკი წერეთლის ორდენის“ მიმნიჭებელმა საბჭომ გამოაცხადა 2014 წლის ლაურეატად „თვითმყოფადი პოეტური ენით შექმნილი ლექსებისათვის, რომლებიც ამქვეყნიური და ზესთასოფლიური სილამაზისა და ტკივილის შეგრძნებისა და თანაგანცდის შედეგადაა დაბადებული“.
2000 წლის 11 ოქტომბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა აკურთხა სიონის საკათედრო ტაძრის სტიქაროსნად, ხოლო იმავე წლის ნოემბერში სულიერმა მოძღვარმა პროტოპრესვიტერმა გიორგი გამრეკელმა – მედავითნედ.
ამავე დროს 1994 წლიდან იყო დიდუბის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხატების „დაღუპულთა მისაგებელისა“ და „ღვთისმოყვარის“ სახელობის მონასტრის წინამძღვრის, სქემიღუმენია სერაფიმა დიაჩენკოს მორჩილებაში.
მონასტრის წინამძღვარმა იღუმენმა ბართლომემ 2004 წლის 26 იანვარს აღკვეცა მორჩილად და უწოდა სახელი ზაბულონი წმინდა მოციქულთასწორი ნინო კაპადოკიელის მამის პატივსაცემად , ხოლო 4 აპრილს – ბერად და უწოდა სახელი წმინდა და მართალ მამამთავარ ადამის პატივსაცემად.
2005 წლის 27 სექტემბერს ჯვართამაღლების დღესასწაულზე სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ აღიყვანა იღუმენის ხარისხში და დააჯილდოვა ოქროს ჯვრისა და ენქერის ტარების უფლებით.
2008 წლის 21 დეკემბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ აღიყვანა არქიმანდრიტის ხარისხში და უბოძა მიტრისა და განმშვენებული ჯვრის ტარების უფლება.
2012 წლის 4 მარტს, მართლმადიდებლობის ზეიმზე, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია მეორემ დააჯილდოვა ორი განმშვენებული ჯვრის ტარების უფლებით.2009 წლის 24 მაისს დაინიშნა თბილისის წმიდა იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ტაძრის წინამძღვრად.
თამარ მეფის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტი, სულიერი და სოციალურ–კულტურული განვითარებოს ფონდი „თამარის დროშა“, კონრად ადენაუერის ფონდი. – 2010 . – 246 გვ. – .
დედა – ნუნუ იაკობის ასული თევზაძე , აღიკვეცა სამონაზვნე წესით 2003 წლის 8 სექტემბერს გორისა და სამთავისის მიტროპოლიტის ანდრიას მიერ და ეწოდა სახელი ანასტასია.
პროფესიით იყო ეკონომისტი, სამრეწველო საქონელმცოდნე, 1937 წელს მამის – იასონ გრიგოლის ძე თევზაძის დახვრეტის შემდეგ ზრდიდა მარტოხელა დედა – ოლღა სიმონის ასული ჩხიკვაძე , რომელსაც არაერთი ლიტერატურული ნაწარმოები მიუძღვნა მამა ადამმა; და – ენძელა , მხატვარი, ძმა – თამაზი , იურისტი, ფილოლოგი, ბიზნესმენი.
შვილი – მიხეილ ახალაძე-ფედიაევი გარდაიცვალა საგზაო-სატრანსპორტო ავარიის შედეგად 1915 წლის 3 აგვისტოს, დაკრძალულია შინდისის დედათა მონასტერში .
იყო ბათუმის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლის ნორჩ შემოქმედთა კლუბის პრეზიდენტი, მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმის დირექტორი, ხელნაწერ ჟურნალ „მერცხალის“ რედაქტორი .
ამავე დროს მონაწილეობდა ბათუმის ნორჩ ნატურალისტთა სადგურის სუბტროპიკთა წრის მუშაობაში, სადაც შეასრულა პირველი სამეცნიერო შრომა „ხელოვნური დაჩრდილვის გავლენა მანდარინ „უნშიუს“ მოსავლიანობასა და მასში მიმდინარე სასიცოცხლო-ფიზიოლოგიურ პროცესებზე“ .
არქიმანდრიტი ადამი (ერისკაცობაში ვახტანგ მიხეილის ძე ახალაძე; დ. 1 მარტი, 1962, ბათუმი, აჭარის ასსრ) — საქართველოს მართლმადიდებელი ავტოკეფალური სამოციქულო ეკლესიის მღვდელმსახური, პოეტი, მეცნიერი, ფილოსოფოსი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე.
საქართველოს საპატრიარქოს ჯანდაცვის დეპარტამენტის თავმჯდომარე, საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა თამარ მეფის სახელობის უნივერსიტეტის რექტორი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი, ჟურნალ „ქართული ალმანახის“ მთავარი რედაქტორი.
საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს ბიოეთიკის ეროვნული საბჭოს, გლობალური ფონდის საქართველოს ქვეყნის საკოორდინაციო საბჭოს , რეპროდუქციული ჯანმრთელობის ეროვნული საბჭოს , დედათა და ბავშვთა ჯანმრთელობის საკოორდინაციო საბჭოს, საქართველოს საპატრიარქოსთან არსებული ქრისტიანული კვლევის საერთაშორისო ცენტრის გამგეობის, უკრაინის ავტონომიური ეკლესიის ბიოეთიკის კომიტეტის წევრი და სინოდალური განყოფილების „ეკლესია და მედიცინის“ ექსპერტი-კონსულტანტი .
9 წიგნის (მათ შორის ორი მონოგრაფიის, სამი სამეცნიერო-პოპულარული წიგნის, ორი პოეტური და ორი ლიტერატურული კრებულის), 90-ზე მეტი სამეცნიერო შრომისა და 140-ზე მეტი მხატვრული და პუბლიცისტური სტატიის ავტორი.
პირველად მისი მოთხრობა „ყაყაჩო“ დაიბეჭდა გამომცემლობა „საბჭოთა აჭარის“ მიერ გამოცემულ ახალგაზრდა ავტორთა კრებულში , ხოლო ლექსები, რითაც დედას დაბადებიდან 60 წლის იუბილე მიულოცა, – „ქალთა გაზეთში“ .
დიდი ხნის განმავლობაში წერდა თავისთვის და მხოლოდ 2012 წელს გამოააქვეყნა ლექსების პირველი კრებული „მარადისობის მონატრება შებინდებისას“ ემზარ კვიტაიშვილის ინიციატივით, მისივე რედაქციითა და წინასიტყვაობით, რასაც სულ მალე მოჰყვა მეორე კრებული „ორმოცი ლექსი“ დავით წერედიანის წინასიტყვაობით.
ამის შემდეგ იბეჭდებოდა „ლიტერატურულ პალიტრაში“, „ჩვენს მწერლობაში“, „ლიტერატურულ საქართველოში“, „ლიტერატურულ გაზეთში“, „ჭოროხში“, „ანეულში“, „რუსკი კლუბში“, „ქართულ ალმანახში“. გამოაქვეყნა კიდევ ორი წიგნი – „სოხუმის ქუჩაზე“ და „მე რომ ახლა ხელი შემახოს აწმყომ“ .
საერთო შთაბეჭდილება ასეთი გახლავთ – მამა ადამის პიროვნებაში ბუნებრივად არის შეკავშირებული მძაფრი ემოცია, ბობოქარი ვნებათაღელვა, სიფაქიზე და ყველაფრის შემცნობი განსჯა, რაც ერთობ იშვიათია.
აქ შესაძლებლობა გვეძლევა თვალი გავადევნოთ, თუ რამდენ საფიქრალსა და ტკივილს იტევს „ამოგლეჯილი სტრიქონები სულის და ხორცის“; ეს წიგნები დიდი წვისა და შთაგონების ნაყოფია.
თქვენს წინაშე თავიდან ბოლომდეა გახსნილი მზიური ბუნების იშვიათი პიროვნება, ვის არსებაშიც იდეალურად გახლავთ შერწყმულ-შეზავებული ღვთის უერთგულესი მსახური და ჭეშმარიტი პოეტი.
ამ ცენტრმა საფუძველი ჩაუყარა მოწყალების დების სასწავლებელს, რომლის ბაზაზედაც 2006 წელს თბილისის სასულიერო აკადემიასთან დააარსა წმინდა თამარ მეფის სახელობის მოწყალების დებისა და სოციალური მედიცინის ინსტიტუტი.
2013 წლის 9 ოქტომბერს დაინიშნა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს ექსპერტთა საბჭოს წევრად ჯანმრთელობის დაცვისა და სოციალურ საკითხებში.
მამა ადამმა თანამოაზრეებთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ქართული ხელოვნების სახლის დაარსებაში სტამბოლში, ეხმარება ქართული ენის შემსწავლელ ცენტრებს, თანამშრომლობს ქართული და კავკასიური კულტურის ცენტრებთან თურქეთის რესპუბლიკაში.
სხვადასხვა დროს წერილებს ბეჭდავდა ჟურნალებში „საქართველოს ქალი“, „დედაეკლესია“, „ისტორიანი“, „სარკე“, „გზა“, „კარიბჭე“, „ჩვენი მწერლობა“ და სხვ.
გაზეთებში „ლიტერატურული საქართველო“, „საპატრიარქოს უწყებანი“, „სკოლა“, „სამედიცინო გაზეთი“. მისი წინასიტყვაობით გამოვიდა ესმა ონიანისა და ემზარ კვიტაიშვილის პოეტური კრებულები, გამოაქვეყნა ვრცელი წერილები ლევან გოთუასა და ჯემალ თოფურიძეზე.
წერს ესსეებს გიორგი მერჩულესა და გრიგოლ ხანძთელზე, დავით კლდიაშვილზე, ნოდარ დუმბაძეზე, ანა კალანდაძეზე, თამაზ ჭილაძეზე, ელა გოჩაშვილზე, ნატა ვარადაზე.
ქართული სამეცნიერო და შემოქმედებითი საზოგადოების წარმომადგენელთა (ჭაბუა ამირეჯიბის, ბესიკ ხარანაულის, ელგუჯა ბერძენიშვილის, თამარ ჯავახიშვილის, თამაზ ჩხენკელის და სხვათა) დახასიათებით, მამა ადამმა „არაჩვეულებრივად შეძლო უნივერსიტეტის მრავლგანზომილებიანი სივრცის მართვა, როგორც ფართო მეცნიერული ერუდიციის პროფესიონალმა, საქმისათვის თავდაუზოგავმა პიროვნებამ.
2015 წელს დააარსა სამეცნიერო-ლიტერატურულ-ფილოსოფიურ-ხელოვნებათმცოდნეობითი გამოცემა „ქართული ალმანახი“, რომლის მთავარი რედაქტორიცაა 2016 წლიდან.
სქიომარის ციხე-სიმაგრის შესახებ ჯერ კიდევ საუკუნის ბიზანტიელი ისტორიკოსი პროკოფი კესარიელი წერს: „იგი სკვიმნიიდან სვანეთისაკენ მიმავალ გზას ჰკეტავდა“.
სიმონ ყაუხჩიშვილი სქიომარს მოიაზრებს მურის ციხედ, რომელიც სვანეთისაკენ მიმავალ გზას კეტავდა და აკონტროლებდა, ხოლო სკვიმნიას კი, ლეჩხუმის უცხოურ შესატყვისად.
საუკუნის ნახევრში მოღვაწე ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით „ცხენისწყალსზედ, არს კავკასიის ძირს მურის ციხე, არავისგან შემუსვრილ-აღებული“ და მის მიერ შექმნილ ატლასებში მურის ციხე მაქსიმე აღმსარებლის სახელობის ტაძრის მახლობლად არის დატანილი.
ჩიქვან-დადიანების დინასტიის დროს ლეჩხუმში და მურის ციხეში მათი ბატონობა უფრო განმტკიცდა, რასაც ადასტურებს საუკუნის დასაწყისის საბუთში „ლეჩხუმის მჭირავ - მქონებლად და სვანეთის კლიტედ“ მოხსენიება.
1770 წელს მურის საასახლეში გარდაიცვალა ერეკლე -ის და ელისაბედი, სამეგრელოს მთავრის კაცია დადიანის მეუღლე, რომელიც ცაგერის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძარში არის დაკრძალული.
1772 წელს გიულდენშტედი საქართველოში მოგზაურობის დროს ვერ ახერხებს ოდიშის და მის შემადგენლობაში შემავალი ლეჩხუმის ნახვას, მაგრამ ხონში ყოფნისას კრებს მონაცემებ სამ რეგიონში არსებული მნიშვნელოვანი პუნქტების შესახებ, სადაც იხსენიებს მურის ციხესაც.
საუკუნის მოღვაწე იოანე ბატონიშვილი თავის ნაშრომში „კალმასობა“, მურის ციხის შესახებ აღნიშნავს „ძველად ეწოდა თაკვერი“ და იქვე მდგარი ბაზილიკაზე საუბრობს, რომელშიც მაქსიმე აღმსარებელი იყო დასაფლავებული.
ნაშრომს დართული აქვს მურის კოშკის „ჰკა მაგას“ ჩანახატი, რომელზეც ძეგლი სრული სახით იკითხება და ასევე მოცემულია მთავარ ციხეშიდაცული ერთ-ერთ ზარბაზანზე გაკეთებული ლათინური წარწერა და გერბი.
ლეჩხუმის საფოტიფიკაციო ნაგებობებს შორის- მდებარეობით, სტრატეგიული მნიშვნელობით, ფუნქციური დატვირთვით ერთ-ერთი გამორჩეული ძეგლია მურის ციხე, რომელიც სვანეთ-ლეჩხუმის საზღვარზე მდებარეობს და მეტად მიუდგომელ ციხე-სიმაგრეს წარმოადგენდა.
გარდა ამისა, მურის ციხის დასავლეთი კოშკის ძირში მდებარეობს საუკუნის დიდი ფილოსოფოსის და საეკლესიო მოღვაწის წმინდა მაქსიმე აღმსარებლის მონასტერი და საფლავი.
დავით კოპალიანის მოსაზრებით წმინდა მაქსიმე აღმსარებლის ბიზანტიიდან ლაზიკაში გადმოსახლების ადგილად მიჩნეული ერთ-ერთი პროვინციის ციხე-სიმაგრე სხიომარი - სქიომარის ადგილსამყოფელს და მის მიმდებარე ტერიტორიას უხსოვარი დროიდან და დღესაც ეწოდება „ციცხნარი“ (ციხეების ადგილსამყოფელმა მიიღო სახელი „ციხნარი“ და დღეს მას დამახინჯებულად უწოდებენ „ციცხნარს“), ხოლო მისი მეორე სახელწოდება „მური“ მომდინარეობს შუა საუკუნეებიდან, რაც „ბოლს“ ნიშნავს.
არსებობს თქმულება იმის შესახებ თუ რატომ დაერქვა შუა საუკუნეებში ამ ციხეს მური: ცაგერის კლდოვან მწვერვალზე ამართული სამი კოშკი ცხენისწყლის ხეობას გადაჰყურებს.
ერთხელ ოსმალეთის ჯარმა ქართლიდან რაჭა-ლეჩხუმზე გამოილაშქრა, მოადგა ლაილაიშს, აიღო იგი, სოფელ უსახელოზე გადმოიარა და დეხვირის ციხესთან ომი გამართა.
თავციხეს ეძახოდნენ ,მარჯვედ დახვდი”, აღმოსავლეთის კოშკი საყარაულოა და მას ,ჰკა მაგას” ეწოდება, ხოლო დასავლეთის კოშკს- ,არ გაუშვა” საყარაულო კოშკი ,ჰკა მაგას”, როგორც მტერი მიადგებოდა, თავისციხეს აცნობებდა: მტერი მოვიდა მარჯვედ დახვდიო!