polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ის მიხედვით, დიდი ალბათობით, როს 128 კლდოვანი უნდა იყოს, რადგან ყველა ის აღმოჩენილი ეგზოპლანეტა, რომელსაც 4 დედამიწის მასაზე ნაკლები აქვს, დადასტურდა, რომ კლდოვანია.
ვიდეო თამაშების კრიზისამდე 1983 წელს გაყიდვები 1 მილიონამდე გაიზარდა, ხოლო 1984 წლის დასაწყისისთვის კონსოლის გაყიდვებმა შესამჩნევად იკლო.
არის 8 ბიტიანი მეორე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი, შემუშავებული და გამოცემული კომპანია -ს მიერ 1982 წელს ჩრდილოეთ ამერიკაში, 1983 წელს ევროპაში.
1952 წლის ჰელსინკის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი, მსოფლიოს ორგზის ჩემპიონი და ორგზის მეორე პრიზიორი , ევროპის ექვსგზის ჩემპიონი და მეორე პრიზიორი , მსოფლიო უნივერსიადების ჩემპიონი .
საპატიო ნიშნის ორდენის , ღირსების ორდენის, ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენისა და ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის კავალერი, თბილისის საპატიო მოქალაქე .
იმ დროს ამ დარბაზში ვარჯიშობდნენ ისეთი სახელოვანი ძალოსნები, როგორებიც იყვნენ საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები — მოისეი კასიანიკი, ვლადიმერ სვეტილკო და მამია ჟღენტი.
1948 წლის მიწურულს ლენინგრადში საკავშირო ჩემპიონატზე სახელოვან სპორტსმენებს — ევროპის მაშინდელ ჩემპიონ ივან აზდაროვსა და საკავშირო ჩემპიონატების მრავალგზის გამარჯვებულ დიმიტრი დონსკოის აჯობა და მჩატე წონაში პირველად გახდა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი.
2021 წლის 23 მარტს თბილისის მერიის გადაწყვეტილებით, ძალოსნობაში საქართველოს პირველი ოლიმპიური ჩემპიონის რაფაელ ჩიმიშკიანის სახელობის თბილისის ღია პირველობა დაარსდა.
დავით ციმაკურიძე, მედეა ჯუღელი და რაფაელ ჩიმიშკიანი იყვნენ პირველი სპორტსმენები საქართველოდან, რომლებმაც ოლიმპიურ თამაშებზე ოქროს მედალი მოიპოვეს.
იგი მიზნად ისახავდა თბილისში ქართველთა აჯანყების აღმოფხვრას, მიუხედავად სეფიანთა ჯარისკაცების სიმრავლისა თბილისის მოსახლეობამ სერიოზული წინააღმდეგობა გაუწია ირანის ჯარს.
ლუარსაბი დანებდა შაჰს და იგი დააპატიმრეს, ხოლო თეიმურაზმა გააგრძელა განრისხებული შაჰისადმი წინააღმდეგობის გაწევა, რომელსაც მოჰყვა ქართველების ხოცვა-ჟლეტა და მათი გადასახლებები.
შაჰ-აბას -ის ლაშქრობები ქართლ-კახეთში — 1614-1617 წლების სეფიანების მეფის აბას -ის ოთხი ლაშქრობა აღმოსავლეთ საქართველოში მდებარე ირანისადმი ვასალურ დამოკიდებულებაში მყოფ ქართლისა და კახეთის სამეფოებში, ირან-ოსმალეთის ომის დროს .
ლაშქრობების მიზეზად სახელდება ირანთან ვასალურ დამოკიდებულებაში მყოფი ქართლის მეფის ლუარსაბ -ისა და კახეთის მეფის თეიმურაზ -ის დაუმორჩილებლობა და აჯანყება აბას -ის წინააღმდეგ.
1612 წელს საქართველოსა და შაჰს შორის დაძაბულობა გაიზარდა, რადგან თეიმურაზმა და ლუარსაბმა უარი თქვეს შაჰის წიანდადებაზე ხლებოდნენ მას და მიიმხრეს პრო-ირანულად განწყობილი თავადაზნაურობა, მათ შორის ყარაბახის მმართველი.
ეს გადასახლებები ცნობილია, როგორც სეფიანების პოლიტიკის კიდევ ერთი ეტაპი იმ მასშტაბური გადასახლებებისა ირანის ტერიტორიაზე, რომელიც არა მხოლოდ ქართველებს, არამედ კავკასიის სხვა ეთნიკურ ჯგუფებსაც ეხებოდა, როგორიც იყო ჩერქეზები და სომხები.
მოგვიანებით ფასი 150 დოლარამდე დაეცა, 1983 წლის ვიდეო თამაშების კრიზისამდე ცოტა ხნით ადრე ფასმა 100 დოლარამდე დაიწია, ხოლო კრიზისის შემდეგ კონსოლის ფასი 49 დოლარი გახდა.
მონიტორი იყო მონოქრომული , მაგრამ თამაშის დროს ეკრანზე თავსდებოდა სხვადასხვა სახის გამჭვირვალე, ფერადი, პლასტიკური გადასაფარებლები ფერების სიმულაციითვის.
იმ დროში, ბევრი არკადული თამაშები გამოიყენებდნენ ვექტორულ გრაფიკას, შედეგად, არკადული თამაშების მწარმობელ -ისგან ლიცენზიის მიღების შემდეგ -ზე ხელმისაწვდომი შეიქმნა თამაშები „ “ და „ “.
კონსოლს კოპლექტში მოყვებოდა თამაში „ “, რომელიც 13-ე საფეხურზე გამოდიოდა მწყობრიდან, გამომდიანრე აქედან, კომპანია დაზარალებულ მომხმარებლებს ფოსტით უგზავნიდა თამაშის განახლებულ ვერსიას, „ “.
კონსოლი ჩრდილოეთ ამერიკაში გამოვიდა 1982 წლის ივნისში, ევროპაში — 1983 წლის მაისში, ხოლო იაპონიაში -ის სახელწოდებით გამოიცა კომპანია -ს მიერ 1983 წლის ივნისში.
1998 წელს სირიამ ლიბანის თავისი გავლენის ქვეშ დაბრუნების მიზნით საპრეზიდენტო არჩევნებში მხარი დაუჭირა ემილ ლაჰუდს, რომელმაც გაიმარჯვა კიდეც.
2000 წელს გამართულ არჩევნებში ჰარირის ბლოკმა გაიმარჯვა და ემილ ლაჰუდი იძლებული გახდა დაემტკიცებინა რაფიკ ჰარირი მთავრობის მეთაურის თანამდებობაზე.
მათი ინიციატივით გაეროს უშიშროების საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება ლიბანიდან სირიის ჯარების გაყვანისა და ლიბანში ჰეზბოლას განიარაღების შესახებ, რომელიც აკონტროლებდა ქვეყნის სამხრეთს.
ფინანსების კარგი ცოდნა და წარმატება დაეხმარა მას ექვსი წლის განმავლობაში აღედგინა ლიბანის ეკონომიკა, რომელიც 1975-1990 წლების სამოქალაქო ომის შედეგად პრაქტიკულად განადგურებული იყო, რამაც ქვეყნის საგარეო ვალი გაზარდა 20 მილიარდ დოლარამდე.
პირველი მსოფლიო ომის დროს ცხოვრობდა შვეიცარიაში, მუშაობდა შვეიცარიის სოციალ-დემოკრატიულ პარტიაში, ეკავა ლენინისეული ინტერნაციონალისტურ-პორაჟენცული პოზიციები.
გრიგორი იაკობის ძე სოკოლნიკოვი ნამდვილი სახელი გირშ იანკელის ძე ბრილიანტი — რუსი ბოლშევიკი, რევოლუციონერი, პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე.
ყოველწლიური ბაზრობა იმართებოდა სადგურთან ახლოს, სწორედ ამიტომ ეწოდა „ბაზრის მოედანი“, რომლის ნაწილზეც ამჟამად განთავსებულია აჯანყების მოედანი.
სასაფლაოს შესახვევის მხრიდან 1910-იან წლებში მდებარეობდა ტრაქტირი „სარატოვი“ და რეიტის სასტუმრო სახლი, რომელიც მოსახლეობაში ცუდი რეპუტაციით სარგებლობდა.
აღსანიშნავია, რომ რუსეთს თავიდანვე უარყოფითი დამოკიდებულება ჰქონდა ნატოს ინიციატივით შექმნილი ჩრდილო-ატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭოს მიმართ, რადგან იგი აღიქმებოდა როგორც ნატოს ინსტრუმენტი, მიმართული ალიანსის პოლიტიკური და სამხედრო გავლენის გასაზრდელად აღმოსავლეთ ევროპაში.
2008 წელს საქართველოში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით ნატო-მ განაცხადა, რომ მისი შეფასებით, რუსეთის სამხედრო ქმედებები საქართველოში „არაპროპორციული და მშვიდობის დამცველის როლისთვის შეუსაბამო იყო, ეწინააღმეგებოდა კონფლიქტის მშვიდობიანი გზით მოგვარების იმ პრინციპებს, რაც გაცხადებულია ჰელსინკის საბოლოო აქტში, ნატო-რუსეთის დამფუძნებელ აქტსა და რომის დეკლარაციაში“.
2009 წლის 4 აპრილს სტრასბურგსა და კიოლნში გამართულ სამიტებზე ალიანსის ლიდერებმა განაცხადეს საქართველოს საკითხზე რუსეთთან შეუთანხმებლობის შესახებ, თუმცა გადაწყვიტეს, პრაქტიკული და პოლიტიკური თანამშრომლობა რუსეთთან არ შეეწყვიტათ.
პერიმ უკვე ოფიციალურად განაცხადა, რომ არსებობდა შესაძლებლობა რუსეთთან გაფორმებულიყო სპეციალური ხელშეკრულება, რომელიც ჩამოყალიბდებოდა ურთიერთგაგების ქარტიის ან მემორანდუმის სახით.
2010 წლის ნოემბერში ლისაბონის სამიტის ფარგლებში გაიმართა ნატო-რუსეთის საბჭოს შეხვედრა, რომლის დროსაც ალიანსის ლიდერები და რუსეთის პრეზიდენტი დიმიტრი მედვედევი შეთანხმდნენ, დაეწყოთ „ თანამშრომლობის ახალი ეტაპი ნამდვილი სტრატეგიული პარტნიორობისათვის“, დამფუძნებელი ქარტიის და ნატო-რუსეთის რომის დეკლარაციის პრინციპებისა და მიზნების გათვალისწინებით.
მომდევნო წლებში ისინი ერთობლივად მუშაობდნენ ავღანეთის ჯარის ვერტმფრენთა ფლოტის მხარდასაჭერად, ჩაატარეს მეკობრეობის წინააღმდეგ მიმართული და წყალქვეშა გემებით სამაშველო ოპერაციების ერთობლივი წვრთნები.
1999 წლის მარტში ნატოს მიერ იუგოსლავიაში სამხედრო ოპერაციის განხორციელების შემდეგ რუსეთი დროებით გამოვიდა ნატო-რუსეთის მუდმივმოქმედი საკონსულტაციო კომისიის შემადგენლობიდან, ასევე შეწყვიტა თავისი მონაწილეობა ევრო-ატლანტიკური პარტნიორობის საბჭოში და გამოაძევა მოსკოვიდან ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ორი წარმომადგენელი.
ალიანსის წევრები მიიჩნევდნენ, რომ რუსეთი ვერ გახდებოდა მათი სრულფასოვანი პარტნიორი, თანაც ისინი აუცილებელ პირობად აღიქვამდნენ გაფართოებას აღმოსავლეთის მიმართულებით, რაც რუსეთის ინტერესებს ეწინააღმდეგებოდა.
2000 წლის 16 თებერვალს, როდესაც რუსეთის მოწვევით ნატოს გენერალური მდივანი ეწვია მოსკოვს, გამოქვეყნდა ერთობლივი განცხადება, რომელშიც ნატო და რუსეთი შეთანხმდნენ განეახლებინათ ფართომასშტაბიანი თანამშრომლობა.
საკონსტიტუციო ერის გამოცხადების შემდეგ, თავის მეგობრებთან ეშრეფ ედიფთან და ებიულულა მარდინთან ერთად გამოსცა გაზეთი „- “ , რომლის პირველი ნომერი 1908 წლის 27 აგვისტოს გამოვიდა და მეჰმეთ აქიფი ამ გაზეთის მთავარი რედაქტორი გახდა.
იმის გამო, რომ მამამისმა მისი დაბადებიდან მოგვიანებით აიღო დაბადების მოწმობა ჩანაქკალეს ბაირამიჩის რაიონში, მის დაბადების ადგილად ზუსტად ჩანაქკალეს ბაირამიჩის რაიონია მითითებული.
დედამისი, ბუხარადან საცხოვრებლად ანატოლიაში ჩამოსული ემინე შერიფ ჰანიმია, ხოლო მამამისი კოსოვოს ქალაქ იფექში დაბადებული, ფათიჰის მეჩეთის მსახური მეჰმეთ თაჰირ ეფენდია.
მამამისის სიკვდილამდე ერსოი ამ სახელს ატარებდა, თუმცა, იმის გამო, რომ ეს სახელი იმ დროს გავრცელებული არ იყო, დედამისი და მეგობრები მას აქიფის სახელით მიმართავდნენ.
ამავე დროს, განათლების მინისტრის ჰამდულაჰ სუფჰი თანრიიოვერის თხოვნით, აქიფის მეგობარმა ჰასან ბასრი ჩანთაიმ, იგი სახელმწიფო ჰიმნის კონკურსში მონაწილეობის მიღებაში დაარწმუნა.
500 ლირიანი პრიზის გამო თავიდან უარი თქვა მონაწილეობაზე, ამავე დროს კონკურსში გაგზავნილი ყველა ლექსი დაიწუნეს, ხოლო პარლამენტში თითქმის ყველა დაწმუნებული იყო, რომ საუკეთესო ლექს მეჰმეთ აქიფი დაწერდა.
პოეტის არმიისთვის მიძღვნილი „დამოუკიდებლობის მარში“ 17 თებერვალს, „სირათ-ი მიუსთაქიმისა“ და „ჰაქიმიეთ-ი მილიეის“ გაზეთში გამოქვეყნდა.
ჰამდულაჰ სუფჰი ბეის მიერ მეჯლისში წაკითხვის შემდეგ, 1921 წლის 12 მარტს, შაბათ დღეს, 17:45 წუთზე პარლამენტმა სახელმწიფო ჰიმნად მიიღო.
მეჰმედ რაგიფი , შემდგომში ცნობილი, როგორც მეჰმეთ აქიფ ერსოი (; დ. 20 დეკემბერი 1873, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 27 დეკემბერი 1936, სტამბოლი, თურქეთი) — თურქი პოეტი, მწერალი, ვეტერინარი, პედაგოგი, აკადემიკოსი, ჰაფიზი და პოლიტიკოსი.
დამოუკიდებლობის მარშის გარდა, შექმნა ისეთი ცნობილი ნაწარმოებები, როგორიცაა „ჩანაქკალეს ეპოსი“, „ბიულბიული“ და 1911—1933 წლებში გამოსცა შვიდი ლექსის წიგნი, რომლებს შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი წიგნია — „საფაჰატი“ .
შედეგად, ახალი კონსტიტუციური ერის გამოცხადებიდან 10 დღის შემდეგ, მეჰმეთ აქიფმა, თავისი მეგობრის ფათიჰ გიოქმენის რჩევით, კიდევ 11 მეგობართან ერთად „ერთიანობის და პროგრესის“ საზოგადოებაში გაწევრიანდა.
მისი სამუშაო ცენტრის სტამბოლში ყოფნის მიუხედავად, მუშაობის პირველ ოთხ წელიწადში, იგი რევიზიით იმყოფებოდა რუმელიაში, ანატოლიაში, ალბანეთსა და არაბეთში.
აქიფმა გაზეთის 464-466 ნომრები ეშრეფ ედიფთან ერთად ქასთამონუში გამოსცა, ხოლო გაზეთის 464 ნომერი ძალიან დიდი ინტერესი გამოიწვია, რის გამოც ნომერი რამდენიმეჯერ გამოიცა და ანატოლიასა და ჯარისკაცებში გავრცელდა.
გაზეთს ისეთი დიდი გავლენა ჰქონდა თურქ ხალხზე, რომ რუსეთის მთავრობამ გაზეთი თავის ტერიტორიაზე აკრძალა, იმის შიშით, რომ მმართველობაში მყოფმა ეთნიკურად თურქებმა რაიმე პრეტენზია არ წამოეყენებინათ.
რუსტიეს დამთავრების შემდეგ, დედამის სურდა მეჰმეთ აქიფს მედრესეში ჩაებარებინა, თუმცა მამამისმა 1885 წელს, იმ დროის პრესტიჟულ მიულქიეს სასწავლებელში ჩააბარა.
1888 წელს სწავლა იმავე სასწავლებლის უმაღლეს ნაწილში გააგრძელა და მომდევნო წელს მას მამაც გარდაეცვალა, ხოლო მოგვიანებით ფათიჰის რაიონში ძლიერი ხანძრის შედეგად, მათ სახლიც დაეწვათ, რაც მისი ოჯახი მძიმე პირობებში ჩააგდო.
მეჰმეთ აქიფის მოსაზრებით ამის ქვეყნის დაშლისკენ გადადგმული ნაბიჯი უნდა ყოფილიყო და ამიტომ შესთავაზა საქარიაში ახალი ფრონტის ხაზის შექმნა.
ანკარაში ჩამოსვლის შემდეგ, მუსტაფა ქემალ ფაშამ კონიის გუბერნატორს ტელეგრაფი გაუგზავნა, სადაც მას სთხოვა, რომ მეჰმეთ აქიფი ბურდურიდან დეპუტატად არჩევაში დაეხმაროს.
ანკარაში ჩასვლილას მისი პირველი დავალება გახდა კონიის აჯანყების დროს ხალხის დარწმუნება ანკარის მთავრობის სიმართლეში, თუმცა, დიდი საქმიანობის მიუხედავად, მან ეს ვერ შეძლო და შედეგად კასთამონუში გადავიდა.
1920 წლის ნოემბერში, ქასთამონუს მეჩეთში გამოსვლის ტექსტი დიარბაქირში დაიბეჭდა და ყველა ვილაეთში გაიგზავნა, სადაც მეჰმეთ აქიფი ხალხს მტერის წინააღმდეგ ბრძოლისკენ მოუწოდებდა.
1913 წელს დაარსებული „- “ საზოგადოებაში, რომელიც მიზნად ისახავდა განმანათლებელ საქმიანობას, მეჰმეთ აქიფი რეჯაიზადე ექრემთან, აბდიულჰაქ ჰამითთან, სიულეიმან ნაზიფთან და ჯენაფ შაჰაბეთინთან ერთად იმუშავა.
კონსტანტინოს კავაფისი — ასევე ცნობილი, როგორც კონსტანტინე ან კონსტანტინოს პეტრუ კავაფისი 1863 — გ. 29 აპრილი, 1933) — ბერძენი პოეტი, ჟურნალისტი და სამოქალაქო მოღვაწე.
ცნობილია პოეტურობის განსაკუთრებული მანერით, სტილითა და ინდივიდუალიზმით, რითაც განსაკუთრებული ადგილი დაიმკვიდრა როგორც ბერძნულ, ისე — დასავლურ ლიტერატურაში.
ქართულ ენაზე ნათარგმნი აქვს სხვადასხვა კონტენტი, მათ შორის 2016-2017 წლების -ის მთავარი ღონისძიებები, პოკერის სუპერვარსკვლავების ბიოგრაფიები, ვიდეო-გაკვეთილები.
ეკლესია მდებარეობს ტკაჩიოვის ქუჩისა და მცირე სადოვაიის ქუჩის გადაკვეთაზე, ტერიტორიაზე, რომელიც ეკუთვნოდა საბერძნეთის საქველოქმედო საზოგადოებას.
დრამატული თეატრები (მ.შ. ხაკასეთის ეროვნული თეატრი, 1931-დან; რუსული თეატრი, 1939-დან), თოჯინების თეატრი „ზღაპარი“ , მცირე ფორმების თეატრი „ჩიტიგენი“ .
1780-იან წლებში წარმოიქმნა სოფელი უსტ-აბაკანსკოე, რომელიც 1822 წელს სხვისტომელების მართვა-გამგეობის შესახებ წესდების შემოღების შემდეგ კაჩელების სასტეპო დუმის ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა.
ქალაქში არის დიდ სამამულო ომში დაღუპულ მებრძოლთა ძეგლი (1975; მოქანდ. ი. გ. პამერი და მ. ლ. სკოვოროდინი, არქ. ნ. ა. კოვალჩუკი) და სხვ.
თუმცა, მოცემული მატრიცისთვის შესაძლებელია მოძებნილ იქნას ისეთი ვექტორები, რომელთა მიმართულება ამ მატრიცაზე გამრავლებით არ შეიცვლება და გაიზრდება/შემცირდება მხოლოდ მასშტაბი.
წრფივ ალგებრაში, რაიმე კვადრატული მატრიცის საკუთრივი ვექტორი ეწოდება ისეთ არა-ნულოვან ვექტორს, რომლის მატრიცაზე გამრავლებით მიიღება -ის კოლინეარული ვექტორი, ანუ იგივე ვექტორი, ოღონდ გამრავლებული რაიმე სკალარზე :
კოლოდიური პროცესი — ფოტოგრაფიული პროცესი, რომელშიც შუქმგრძნობიარე გარემოს წარმოადგენს კოლოდიონზე წარმოქმნილი ვერცხლის ჰალოგენის კრისტალები.
1850 წლებიდან აღნიშნულმა ტექნოლოგიამ სრულიად ჩაანაცვლა მისი წინამორბედი — დაგეროტიპიის პროცესი, რომელსაც შედარებით დაბალი შუქმგრძნობელობა გააჩნდა.
თუმცა აღნიშნულის პარალელურად გაჩნდა ასევე „მშრალკოლოდიური პროცესიც“, რომლის დროსაც შესაძლებელია შუქმგრძნობიარე მშრალი ფირფიტების წინასწარ მომარაგება და მათი მრავალდღიან ექსპედიციებში გამოყენება.
სველკოლოდიური პროცესი აღმოჩენილ იქნა ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი ინგლისელი მეცნიერის ფრედერიკ სკოტ არჩერის, რობერტ ბინემისა და ფრანგი მეცნიერის გუსტავ ლეგრეს მიერ.
1856 წელს ამბროტიპის პარალელურად გამოიგონეს ტინტაიპი ანუ ფეროტაიპი, რომელზეც გამოსახულება შუშის მაგივრად ლითონის შავადდაფარულ ზედაპირზე იქმნებოდა და წარმოადგენდა პსევდოპოზიტიურ გამოსახულებას.
ფოტოგრაფიული კოლოდიონის პრაქტიკაში გამოსაყენებლად საჭიროა, დამზადებიდან მისი ორი კვირის მანძილზე გაჩერება და ნივთიერებათა უკეთ გაზავებისათვის მისი პერიოდული შენჯღრევა.
ჩვეულებრივ მინაზე მუშაობისათვის არაა რეკომენდებული ისეთი კოლოდიონის გამოყენება რომელშიც მარილები დიდი ხნის გახსნილია, რადგანაც გაშრობისთანავე ხდება მინის ზედაპირიდან მისი აქერცვლა.
გამოგონებამ ფოტოგრაფიაში მოახდინა რევოლუცია, რადგანაც მანამდე არსებული დაგეროტიპიის ფოტოგრაფიული პროცესი საშუალოდ 50-ჯერ დიდი ხანგრძლივობით ხასაიდებოდა.
ამ ყველაფერს დაერთო ისიც რომ კოლოდიური პროცესის აღმოჩენას დაემთხვა ასევე ალბუმინის ანაბეჭდის გამოგონებაც, რომელიც გამოიყენებოდა კონტაქტურ ბეჭდვაშიც.
ერთადერთი უარყოფითი რაც ახასიათებდა კოლოდიურ პროცესს ეს სტუდიის გარეთ გადაღება იყო რადგანაც საჭიროებდა მობილურ ბნელ ოთახს, გამამჟღავნელებელისა და ფიქსაჟის თან ტარებას.
1847 წელს ამერიკელმა სტუდენტმა ჯონ პარკერ მეინარდმა დინიტროცელულოზა გააზავა სპირტისა და ეთერის ხსნარში, რის შედეგადაც მიიღო თხევადი წებოვანი ნივთიერება, რომელიც გაშრობისას წარმოქმნიდა დრეკად თხელ ზედაპირს, რომელსაც დაერქვა სახელი „კოლოდიონი“ .
საწყის ვერცხლის ნიტრატი ზავდება დაახლოებით 800 მლ გამოხდილ წყალში ხოლო შემდეგ ემატება იმდენი წყალი რომ სითხის სიმკვრივე არეომეტრზე ნიშნული უნდა მერყეობდეს 1060-1080-ის ფარგლებში, ხოლო წყლის ტემპერატურა უნდა იყოს 20 .
კოლოდიურ პროცესში ზოგადად გამოიყენება კოლოდიონის 2%-იანი ხსნარი , რომელშიც ზავდება სხვადასხვა მარილები, შედეგად ვღებულობთ ფოტოგრაფიულ კოლოდიონს.
კოლოდიონი რომელიც იყო სრულიად ნეიტრალური ყველა ქიმიურ ელემენტთან ფრედერიკ არჩერმა მასში გახსნა კალიუმის იოდიდის მარილები და შუქმგრძნელობა მიანიჭა ვერცხლის ნიტრატშის აბაზანაში ჩატვირთვით.
თუმცა, 2007 წელს მსოფლიო ჩემპიონატის წინ სპორტს უბრუნდება და იმავე წელს მსოფლიო ჩემპიონი ხდება ჭიდაობაში და ლიცენზიას ღებულობს პეკინის ოლიმპიადაზე მონაწილეობის მისაღებად.
2007 წელს ბაქოში ჰეიდარ ალიევის სახელობის სპორტულ-საკონცერტო კომპლექსში ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში ჩატარებულ მსოფლიო ჩემპიონატში გამარჯვების მოპოვების შემდეგ, მეორედ ღებულობს აზერბაიჯანის საუკეთესო სპორტსმენის წოდებას.
ფარიდ მანსუროვი ასევე შედის ორგკომიტეტის შემადგენლობაში ბაქოში ოლიმპიადა-2016-ის ჩატარების მხარდასაჭერად.2009 წელს დანიაში ჩატარებულ მსოფლიო ჩემპიონატზე ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში ფარიდი პირველ ადგილს იკავებს.
ფარიდ სალმან ოღლუ მანსუროვი — აზერბაიჯანელი ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე, სპორტის ოსტატი, ათენის 2004 წლის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი 66 კილოგრამის წონით კატეგორიაში.
1992 წლიდან მისი მწვრთნელის ალიგულუ ჰასანოვის ხელმძღვანელობით კლუბში „ნეფტჩი“ იწყებს ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში ვარჯიშს და სპორტული კარიერის დასრულებამდე ამ კლუბის ღირსებას იცავდა.
2000 წელს აზერბაიჯანში ჭიდაობაში გამართულ ჩემპიონატში ფარიდ მანსუროვმა პირველი ადგილი დაიკავა, ხოლო ერთი წლის შემდეგ უზბეკეთში ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატში პირველი ადგილი აიღო.
ახალგაზრდა ასაკის მიუხედავად, ფარიდი თავისი მწვრთნელის, ელჩინ ჯაფაროვის ხელმძღვანელობით, 2002 წელს ჭიდაობაში უფროსი ასაკის წარმომადგენლებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატისათვის იწყებს მზადებას და მეორე საპრიზო ადგილს იკავებს.
გრან-პრის ტურნირში 2004 წლის ათენის ოლიმპიადაზე მონაწილეობის მიღების ლიცენზიას იგებს თავის წონით კატეგორიაში , ათენში პირველი ადგილს იკავებს და ოლიმპიური ჩემპიონი ხდება.
ათენის ოლიმპიადაზე გამარჯვების შემდეგ ფარიდ მანსუროვი აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტრომ, ასევე გაზეთ „ჩემპიონმა“ 2004 წლის ქვეყნის საუკეთესო სპორტსმენად დაასახელა.
მას შემდეგ მარონიტები მართავდნენ ქვეყნის დასავლეთს ნაწილს, ხოლო დანარჩენ ტერიტორიას საბჭოთა კავშირის დახმარებით პან-არაბული ძალები აკონტროლებდნენ.
1991 წლის მაისიდან ჰესბოლას გარდა ყველა შეიარაღებულმა ძალამ განიარაღების პროცესი დაიწყო და ლიბანის შეიარაღებული ძალები ჩამოყალიბდა არა-რელიგიურ ინსტიტუტად.
ბძოლა მარონებსა და პალესტინურ ძალებს შორის 1975 წელს დაიწყო, შემდეგ პალესტინელებთან ალიანსი შეკრეს: ლიბანელმა მუსლიმებმა, პან-არაბისტებმა და მემარცხენეებმა.
ნიკოლი დიდი ქონების პატრონი ახალგაზრდა იყო, თუმცა იგი სულიერად დაავადდა და ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ამოყო თავი, რომელშიც დიკის მეგობარი, ფრანცი მუშაობდა.
ჩეხოსლოვაკია მონაწილეობდა 1920—1992 წლების ოლიმპიურ თამაშებზე, მისი დაშლის შემდეგ 1994 წლიდან მის მაგივრად მონაწილეობენ ჩეხეთი და სლოვაკეთი .
ბარბადოსის , იამაიკის და ტრინიდადი და ტობაგოს სპორტსმენები 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მონაწილეობდნენ ვესტ-ინდოეთის ფედერაციის შემადგენლობაში.
ვესტ-ინდოეთის ფედერაცია არსებობდა მხოლოდ 1958—1962 წლებში, ამიტომ 1964 წლიდან მასში შემავალი სუბიექტები ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობენ, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყნები.
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გერმანიის გაყოფის გამო 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე გერმანია წარდგენილი იყო ორი გუნდით — გერმანია და ზაარი .
ზაარი დაუბრუნდა გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკას 1957 წლის 1 იანვარს და ამის შემდეგ ზაარის სპორტსმენები გამოდიოდნენ გერმანიის გუნდის შემადგენლობაში.
გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა არ მონაწილეობდა 1952 წლის ოლიმპიურ თამაშებში, რადგანაც მისმა ეროვნულმა ოლიმპიურმა კომიტეტმა საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტისაგან «დროებითი» აღიარება მიიღო მხოლოდ 1955 წელს.
1956—1964 წლების ოლიმპიურ თამაშებზე გერმანია მონაწილეობდა გერმანიის გაერთიანებული გუნდით , რომელიც წარმოადგენდა გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის და გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნულ ოლიმპიურ კომიტეტებს.
იმის შემდეგ, რაც 1968 წელს გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნულმა ოლიმპიურმა კომიტეტმა საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტისაგან მიიღო სრული აღიარება, 1968—1988 წლების ოლიმპიურ თამაშებში გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა და გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა გამოდიოდნენ ცალკე გუნდებად.
მალაიის ფედერაციის სპორტსმენები 1956 და 1960 წლების ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში და 1963 წელს მალაიზიის შექმნამდე ჩრდილოეთი ბორნეოს სპორტსმენები 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობდნენ დამოუკიდებელი გუნდის შემადგენლობაში.
ნიდერლანდების შემადგენლობაში მყოფი ყოფილი ავტონომია ნიდერლანდების ანტილის კუნძულების გუნდი გამოდიოდა 1952—2008 წლების ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში.
ნიდერლანდების ანტილის კუნძულების ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის წევრობა საერთაშორისო ოლიმპიურ კომიტეტში შეწყდა 2011 წელს ნიდერლანდების ანტილის კუნძულების, როგორც სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნის, 2010 წლის 10 ოქტომბერს გამოცხადებული დაშლის გამო.
გაერთიანებული გუნდი — ადრე საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში შემავალი დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის რამდენიმე ქვეყნის გაერთიანებული გუნდის დასახელება, რომელიც გამოდიოდა 1992 წლის ოლიმპიურ თამაშებში.
იუგოსლავია მეორე მსოფლიო ომამდე მონაწილეობდა 5 ოლიმპიურ თამაშებში , როგორც იუგოსლავიის სამეფო (ოფიციალურად 1929 წლამდე — სერბების, ხორვატების და სლოვენიელების სამეფო) და იუგოსლავიის დაშლამდე ყველა ოლიმპიურ თამაშებში , როგორც იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა.
შემდგომში 1992 წლიდან ზოგიერთი პოსტიუგოსლავიური რესპუბლიკა გამოდიოდა, როგორც დამოუკიდებელი გუნდი, ხოლო ინდივიდუალური სპორტსმენები იუგოსლავიის საკავშირო რესპუბლიკიდან გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სანქციების გამო 1992 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე გამოდიოდნენ, როგორც ოლიმპიური თამაშების დამოუკიდებელი მონაწილეები .
სერბეთი და ჩერნოგორია , რომელიც შედგებოდა სერბეთის და ჩერნოგორიის რესპუბლიკებისგან, მონაწილეობდა, როგორც იუგოსლავიის საკავშირო რესპუბლიკა და როგორც სერბია და ჩერნოგორია .
2008 წელს პირველი მონაწილეობიდან 96 წლის შემდეგ სერბეთი დაბრუნდა ოლიმპიურ თამაშებში, როგორც დამოუკიდებელი გუნდი, ჩერნოგორიაც ამავე წლიდან მონაწილეობს, როგორც დამოუკიდებელი გუნდი.
1990 წელს იემენის გაერთიანებამდე იემენის არაბთა რესპუბლიკის სპორტსმენები დამოუკიდებელ გუნდათ მონაწილეობდნენ 1984 და 1988 წლების ოლიმპიურ თამაშებში, ზუსტად ასევე იემენის სახალხო-დემოკრატიული რესპუბლიკის სპორტსმენები მონაწილეობდნენ 1988 წლის ოლიმპიურ თამაშებში.
პირველ ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილე სხვადასხვა სპორტსმენებისგან შემდგარი შერეული გუნდების აღსანიშნავი საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ გამოყენებული სპეციალური კოდი.
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ არაღიარებული ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის სპორტსმენებისათვის საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ გამოყენებული სპეციალური კოდი.
2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე 3 სპორტსმენი ყოფილი ნიდერლანდების ანტილის კუნძულებიდან და 1 სპორტსმენი სამხრეთ სუდანიდან გამოდიოდა, როგორც დამოუკიდებელი ოლიმპიური სპორტსმენი .
დიდი ბრიტანეთის ნაკრებმა მოიპოვა ყველაზე უფრო მეტი მედალი აფროსნობაში, წყალ-მოტორიან სპორტში, კრიკეტში, თოკით გადათრევაში, პოლოში, რეკეტსში.
საბჭოთა კავშირის ნაკრებმა მოიპოვა ყველაზე უფრო მეტი მედალი ჭიდაობაში, ხელბურთში, ბაიდარითა და კანოეთი ნიჩბოსნობაში, ტანვარჯიშში, ძალოსნობაში.
აშშ-ის ნაკრებმა მოიპოვა ყველაზე უფრო მეტი მედალი კალათბურთში, კრივში, ფრენბურთში, გოლფში, მძლეოსნობაში, ცურვაში, წყალში ხტომაში, რაგბიში, სოფტბოლში, ტყვიის სროლაში, ჩოგბურთში, ფეხბურთში, სკელეტონში, ფრისტაილში, ჟე-დე-პომში, როკეში, ამერიკულ ფეხბურთში, წყალ-სათხილამურო სპორტში.
1979 წელს საერთაშორისო ოლიმპიურმა კომიტეტმა, როგორც კომპრომისი, დაიწყო ჩინეთის ტაიბეის დასახელების გამოყენება, რომელიც მისაღები იყო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკისათვის , რამაც მას საშუალება მისცა გამოსულიყო ოლიმპიურ თამაშებზე.
დიდი ბრიტანეთი 1896—1920 წლების ოლიმპიურ თამაშებზე მონაწილეობას იღებდა, როგორც დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის გაერთიანებული სამეფო, ხოლო 1924 წლიდან დღემდე, როგორც დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფო, ორივე შემთხვევაში გუნდისთვის გამოიყენებოდა სახელწოდება «დიდი ბრიტანეთი» და კოდი .
ბრუნეი 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე წარმოდგენილი იყო მხოლოდ ერთი ოფიციალური პირით, სპორტსმენებს თამაშებზე მონაწილეობა არ მიუღიათ, რის გამოც ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობის საერთო რაოდენობაში არ გაითვალისწინება 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები.
ჯიბუტის წარმომადგენლებმა მონაწილეობა მიიღეს 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გახსნის ცერემონიაში, მაგრამ ქვეყნის სპორტსმენებს არ მიუღიათ მონაწილეობა ოლიმპიურ თამაშებში, რის გამოც 2004 წლის ოლიმპიური თამაშები არ არის გათვალისწინებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობის საერთო რაოდენობაში.
ლიბერიის სპორტსმენებმა მონაწილეობა მიიღეს 1980 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გახსნის ცერემონიაში, მაგრამ შემდეგ შეუერთდნენ ბოიკოტის მომხრეებს და ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობა არ მიუღიათ, რის გამოც 1980 წლის ოლიმპიური თამაშები არ არის გათვალისწინებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობის საერთო რაოდენობაში.
ლიბიის სპორტსმენებმა მონაწილეობა მიიღეს 1964 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გახსნის ცერემონიაში, მაგრამ შემდეგ დატოვეს შეჯიბრებები, რის გამოც 1964 წლის ოლიმპიური თამაშები არ არის გათვალისწინებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობის საერთო რაოდენობაში.
სურინამი მონაწილეობდა 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გახსნის ცერემონიაში, მაგრამ მისმა ერთადერთმა სპორტსმენმა თამაშების განრიგში მომხდარი შეცდომის გამო არ მიიღო მონაწილეობა შეჯიბრებაზე, რის გამოც 1960 წლის ოლიმპიური თამაშები არ არის გათვალისწინებული ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში მონაწილეობის საერთო რაოდენობაში.
ჰონგ-კონგი 1952—1996 წლების ოლიმპიურ თამაშებზე მონაწილეობას იღებდა, როგორც დიდი ბრიტანეთის კოლონია, ხოლო 2000 წლიდან, როგორც ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ტერიტორია.
მიუხედავად იმისა, რომ ტანგანიიკის რესპუბლიკა და ზანზიბარი 1964 წლის აპრილში უკვე გაერთიანდა ტანზანიის გაერთიანებულ რესპუბლიკად, 1964 წლის ოლიმპიური თამაშების ოფიციალურ ანგარიშში ქვეყნის დასახელება მოიხსენიებოდა, როგორც ტანგანიიკა.
ზამბიამ დამოუკიდებლობა მიიღო 1964 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბოლო დღეს, მაგრამ ამ თამაშებში მონაწილეობდა, როგორც ჩრდილოეთი როდეზია .