polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ტაპაიოს მდინარის მაცხოვრებლები კი ზედმეტად მიმოფანტულები იყვნენ იმისთვის, რომ მისიონერებს მათთან მჭიდრო კონტაქტი ჰქონოდათ; მათზე ქრისტიანული გავლენა სავაჭრო ტერიტორიაზე გამართული სალოცავი სხდომებითა და რელიგიური დღესასწაულებით ვრცელდებოდა, აგრეთვე მეზობელ ბრაზილიელებთან არაფორმალური ურთიერთობით.
სავანას სოფლების მაცხოვრებლები სავაჭრო ურთიერთობას ტაპაიოს მდინარისპირა მოვაჭრეებთან ინარჩუნებდნენ, მაგრამ წელიწადში ერთხელ მათ მღვდელი სტუმრობდათ, რომელიც ნათლობას ატარებდა და ორი-სამი დღით თითოეულ სოფელში რელიგიური დირექტივების მისაცემად რჩებოდა.
ბავშვები მისიონერულ სკოლაში ჰყავდათ მიბარებული და რამდენიმე წლის ინტერვალებით მათ სანტარემის ეპარქია სტუმრობდათ, რომ მათთვის, ვინც ამისთვის მზად იყო, მირონცხების რიტუალები ჩაეტარებინათ.
ქორწინების ცერემონიის დამკვიდრება საკმაოდ რთული აღმოჩნდა, ვინაიდან თავად ინდიელებისთვის საჯაროდ შეუღლება ყველაზე სირცხვილი იყო და მაქსიმალურად ცდილობდნენ ამ რიტუალისთვის თავის არიდებას.
შენარჩუნებულია მხოლოდ „მოპარული სულების დაბრუნების“ ცერემონია, რომელშიც მონაწილეობს მხოლოდ სამი ან ოთხი შამანი და ორი მამაკაცი, რომლებმაც სარიტუალო სიმღერები იციან.
დიდი რაოდენობით მონაწილეების მომცველი ცერემონიები საერთოდ აღარ ტარდება, სავანას უფრო ტრადიციულ მოსახლეობაშიც კი, რომლების შედარებით ნაკლებად რეაგირებდნენ მისიონერების მითითებებზე.
საომარი მოქმედებებიდან გამომდინარე, კულტურული ცვლილებები მისიონერების მხარეს იყო, მიუხედავად იმისა, რომ მათი ძალისხმევა გადამწყვეტი არ იყო მუნდურუკუს კულტურის ზოგიერთი ასპექტის ცვლილებაში.
თუმცა მისიონერების პოზიცია მაინც ორაზროვანი იყო და მათი დამოკიდებულება მტკიცედ უარყოფითი იყო შამანიზმის იმ ტიპთან, რომელიც მჭიდროდაა ჯადოქრობასთან დაკავშირებული.
ისინი ჯადოქრობის წინააღმდეგ თავდაუზოგავად ქადაგებდნენ და მოსახლეობას უნერგავდნენ, რომ იგი უარყოფითი შედეგების გამომწვევია, მაგალითად, მძიმე ავადმყოფობის.
მისიონერების ძალისხმევამ, აღმოეფხვრათ ჯადოქრობის პრაქტიკა, გარკვეულწილად შედეგი გამოიღო, თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ კულტურულად მისიონერებთან ყველაზე დაახლოვებულ მუნდურუკუელებსაც კი მაინც ღრმად სწამდათ ჯადოქრობის.
მატრილოკალურობა ბუნდოვნად, თუმცა მაინც მიღებულია, როგორც მამაკაცების იდეალური საცხოვრებელი გარდა ბელადის ვაჟებისა და ეს ჩვეულება უფრო ფარტოდ მკვიდრდება.
თუმცა, კურურუის ტერიტორიაზე სახლებში დაახლოებით ერთიდან სამამდე მონათესავე ოჯახი ცხოვრობდა, სავანას ტერიტორიაზე კი, კლებადი მოსახლეობის მიუხედავად, თითო სახლში საშუალოდ ოთხი ოჯახი ბინადრობდა.
კურურუის პირას მამაკაცები იმავე სახლებში ცხოვრობენ, სადაც ცოლები და შვილები, და თითოეული ნუკლეარულიი ოჯახი (ოჯახი, რომელიც მხოლოდ მშობლებისა და მათზე დამოკიდებული შვილებისგან შედგება) დამოუკიდებელ სოციალურ და ეკონომიკურ ერთეულად განიხილება.
ამ ერთეულებში ქორწინებისა და სისხლის ნათესაობის ინდივიდუალური კავშირები იყო, მაგრამ მისია უზრუნველყოფდა თითქმის ერთადერთ გზას, რომ სხვადასხვა სოფლის მაცხოვრებლებს ეურთიერთათ.
ყოველ კვირა დღეს მთელი რიგი მუნდურუკუელებისა მისიის ტერიტორიაზე პირველ რიგში სავაჭროდ, მეორე, საკვირაო შეკრებაზე დასწრების მიზნით მოდიოდა.
უმეტესობა მთელი დროის განმავლობაში დაჩოქილ მდგომარეობაში იყო, გარდა ერთი ან ორი მოხუცი მამაკაცისა, რომლებიც მონაზვნების სარიტუალო პოზას იმეორებდნენ.
ეკლესიაში რელიგიურ რიტუალებზე დასწრება ყოველთვის სასიხარულო იყო განსაკუთრებულ წმინდა დღესასწაულებზე, როგორებიცაა შობა, აღდგომა, მისიის მფარველი წმ.
მონაზვნები დღესასწაულის მონაწილეებს საუზმით უმასპინძლდებოდნენ, მისიის ტერიტორიაზე მაცხოვრებელი მუნდურუკუელების სახლებში კი საცეკვაო ზეიმები ტარდებოდა.
ასეთი შემთხვევები ასობით ადამიანს აერთიანებდა და საბოლოოდ სოციალურად გაუტოლდა აწ უკვე აღმოფხვრილ ტრადიციულ ცერემონიებს, რომლებიც ცხოველთა სულებს ეძღვნებოდა.
ეს მცდელობები სანტარემის ეპარქიამ 1911 წელს განაახლა, 1912 წელს კი ფრანცისკოს ორდენის გერმანელმა მღვდლებმა კურურუის მდინარის ტერიტორიაზე ახალი მისია წამოიწყეს, მუნდურუკუს ტერიტორიის სამხრეთ ნაწილზე გამდინარე ტაპაიოს შენაკადზე.
მისიონერები ცდილობდნენ საკუთარი გავლენის ქვეშ მთლიანად მოექციათ ინდიელები, თუმცა ეს საკმაოდ პრობლემური იყო სანამ ვაჭრობის კლასიკური ფორმა არ დამკვიდრდა.
ვაჭრობის ამ სტრატეგიამ იმდენად დიდი წარმატება გამოიწვია, რომ გვიანდელ 1920იან წლებში რეზინის ფასების აწევამ სავანას სოფლების მოსახლეობა მიიზიდა და ისინი საცხოვრებლად გადავიდნენ კურურუის მდინარის პირას ტყეებში, სადაც რეზინის წარმოება იყო შესაძლებელი.
სავარაუდოა, რომ ქრისტიანული წარმოდგენები მუნდურუკუელებში ბევრად უფრო ადრე გავრცელდა და მათი თავისებურად ინტერპრეტაცია 150 წელიწადზე მეტი ხნის განმავლობაში მიმდინარეობდა.
ისინი აღიარებენ ქრისტიანულ და თავიანთ კონცეფციებს შორის მსგავსებას, და გარკვეულწილად მიიჩნევენ, რომ მისიონრებმა სწორედ მათგან ისწავლეს ეს კონცეფციები, თანაც, საკმაოდ ცუდად.
ქრისტიანული სწავლებების უდიდესი ნაწილი, რა თქმა უნდა, არ დამკვიდრებულა მუნდურუკუს კუნტურაში, და ინდიელები უცხო რწმენის ქადაგებებს ექვემდებარებოდნენ, როცა ისინი მისიას სტუმრობდნენ ან მღვდლები ეწვეოდნენ მათ.
ამ ქადაგებების ზოგიერთი ნაწილი, მაგალითად, ცოდვისა და წყევლის კონცეფციები, ინდიელებისთვის საკმაოდ ცნობილია, თუმცა მათზე ეს არავითარ ემოციურ გავლენას არ ახდენს.
მონდურუკუს საზოგადოებაში დაყოფილია ორ ეგზოგამიურ ჯგუფად, თეთრებად და წითლებად, ამ სტატუსს ბავშვები მემკვიდრებით იღებენ საკუთარი მშობლებისგან და ეს ძალიან მნიშვნელოვანია განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ქორწინების საკითხს ეხება, ადამიანები იყოფიან ორ ჯგუფად, წითლებად და თეთრებად.
ტრადიციის თანახმად, მეორე ნახევრის ძიების პროცესში მყოფი მამაკაცი, ტოვებს თავის სოფელს, გადადის მუნდურუკუს სხვა სოფელში და აქ აგრძელებს მომავალი საცოლის ძებნას.
თუკი მამაკაცი იპოვის მისთვის შესაფერის საცოლეს, და ისინი გადაწყვეტენ ოჯახის შექმნას, კაცს სიმბოლურად, პატივისცემის არსანიშნავად ქალის ოჯახში მიაქვს თევზი და მასთან გადადის საცხოვრებლად.
მიუხედავად იმისა, რომ ძირითად შემთხვევაში მათ მღვდლების სწამდათ და ბრძენ და გულწრფელ ადამიანებად მიიჩნევდნენ, ინდიელების აზრით მათი სწავლებები მხოლოდ „თეთრი ხალხისთვის“ იყო შექმნილი.
ეს არ ნიშნავს, რომ ინდიელები ალოგიკურები არიან, უფრო იმას ნიშნავს, რომ პრიმიტიული საზოგადოების უმეტესობის მსგავსად, ისინი თეოლოგიას არ განიხილავენ.
ამ მიზეზით, ადგილობრივი და ქრისტიანული რწმენები მარტივად თანაარსებობენ, მაგრამ მუნდურუკუელების უმეტესობა ნაკლებად ინტერესდება უკანასკნელით, თუმცა ისინი არც აქტიურად უარყოფენ მას.
მუნდურუკუს უმრავლესობა დღესდღეობით ცხობრობს ისეთ ადგილებში, საიდანაც ადვილად მიწდებათ ხელი სპეციფიურ კაუჩუკის ხეებზე, მხოლოდ 300 ინდიელი ცხოვრობს ანამედროვე სავანას სოფლებში, მაგრამ 700 ცხოვრობს კურურუს მდნარესთან ახლოს, რათა კონტაქტი ჰქონდეთ ბრაზიელ ინდიელბთან და ასევე ისინი აქტიურ კომუნიკაცია აწარმოებენ ადგილობრივ კათოლიკეებთან, რომლებიც ფრანცისტანტელი მღვდლებისგან შედგებიან.
კიდევ დაახლოებით 200 ადამიანი, რომლებიც შეგვიძლაი ყველაზე განვითარებულ ნაილად ჩათვალოთ ამ მოსახლეობის, ცხოვრობენ თავდ ბრაზილიებს შორის ტაპაჯოს მდიანესთან, მაგრამ მაინც უდნა აღუნუშნის რომ მუნდურუკუს ძირითად საცხოვრებლად სწორედ ის შერული სავანა და მისი მიმდებარე ტყეების ტერიტორიაა, რომელიც ტაპაჯოს მდინარეს გარშემო აკრავს, ეს იმიტომაა მათი ძირითადი საცხოვრებელი, რომ მიჩნეულია, რომ სწორედ აქ დაიბადა პირველი ადამიანი, ასე სწამთ მუნდურუკელებს მათი მითოლოგიის თანახმად და ან ეს ერთგვარ სიცოცხლის დასაწყისად მიაჩნიათ.
ანუ ვაჭრობის მხრივ მუნდურუკუელებს საკმოდ დიდი ისტორია და წინსვლა აქვთ და თავდაპირველად წამოიშვა პრობლემები იმასთან დაკავშირებთ, რომ ტომი ძალზედ უცბად ცაება დიდი ინდუსტრიაში და არ იცოდნენ სწორი მენჯემეტნიდ აგათვლბი, ამაზე ბევრი სხვადასხვა ხელნაწერიც მოიპოვება და საბოლოოდ ტომის მღვდელმა საკუთარი თავი დადგინა ზედა ტაპაჯოს ნაწილში სავაჭრო ურთიერთობების მეთაურად და 500 მუნდურუკუელს კოსნულატაცია უწევდა, ვინც უკვე ჩაბმული იყო ამ საქმიანობაში.
ვაჭრობა ჩვეული ტემპით გრძელდებოდა, თუცმა ადგილობრივები აგროვებდნენ პროდუქტებს, ძირითადად კაუჩუკს, მაგრმა ისინი ამ ყველაფრსი ვაჭრობას მხოლდო მღვდლების საშუალებით ახერხებდნნე, რაზეც შემდგომში პროტესტის გრძნობა გაუჩნდათ და წამოიშვა დაპირისპირება, სადაც ადგილობრივები ამტკიცებდნენ, რომ ხდებოდა მათი ვაჭრობის მონოპოლიზირება და ეს მათ სარგებელს ამცირებდა, რაც საბოლოო მღვდლებმა წააგეს და მათ ეს ვაწრობის საქმიანობა საბოლოოდ მიატოვეს 1876 წელს.
ადრეული მეცხრამეტე საუკუნის შემდეგ კი ეს სტრუქტურა მატრილოკალური გახდა, რაც ნიშნავს, რომ შეუღლებული წყვილი ახლა უკვე ცოლის სანათესაოსთან ერთად ან მათ სიახლოვეს ცხოვრობდა.
თანამედროვე მუნდურუკუს კულტურაში ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო ასპექტი კურურუის მდინარის ტერიტორიაზე ქრისტიანობის მიმართ მოსახლეობის ზოგადი ინდიფერენტულობაა, მიუხედავად იმისა, რომ მათ მიიღეს მისია, როგორც ინსტიტუცია.
კურურუის სოფლებში ბელადობის ან უფროსობის საკითხი მისიონრების თანხმობაზე იყო დამოკიდებული, და ამ უფროსების მთავარი ფუნქცია სოფლებსა და მისიონრებს შორის შუამავლობა იყო.
მღვდლები, მიუხედავად მშობლების პასიური წინააღმდეგობისა, ბავშვებს მისიონერულ სკოლებში აგზავნიდნენ და თავიანთი ეკონომიკური ძალაუფლებით აიძულებდნენ მოსახლეობას ამ ყველაფერზე თვალი დაეხუჭათ.
ქორწინების საწყის ეტაპზე, ანუ მანამ სანამ არ დაიბადება მეორე ბავშვი, მამაკაცს აქვს მოსამზადებელი პერიოდი ანუ იგი ჯერ კიდევ არ არის პასუხისმგებელი სახლის აშენებაზე და ოჯახის რცენაზე, თუმცა მეორე ბავშვის დაბადების შემდეგ მამაკაცის ვალდებულებები იცვლება და იგი იწყებს სახლის მშენებლობას.
ასევე მუნდურუკუს საზოგადოებაში არსებობს „მამაკაცების სახლის“ ცნება, რაც გულისხმობს იმას, რომ ყველა მამრობითი სქესის წარმომადგენელი 13 წელს ქვემოთ სოფელში ცხოვრობს ერთ სახლში, რომელსაც ეწოდება „ეკსა“.
კერძოდ, აქ ყველას თითქმის აქვს 2 დან 5 ახლამდე და ამამკაცის სახლები მდებარეობს ცენტრალური მეოდნის ცენტრებში, და უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ ადრე ეს ცენტრალური მოედნები გამოიყენებოდა თავიანთი სპეციალური რიტუალებისტის, საზეიმოდ და საცეკვაოდ და შესაბამსია ეს ერტდერთი ადგილი იყო, რომელიც სარეველებისგან იყო თავისუფალი.
ასევე უნდა აღინიშო სიიც, რომ ახლა ბვრი სახლი უკევ ტრადიციული მართკუთხა სართულის გგემიტაა აშენებული, მაშნ როცა ადრე ტარადიციულად ელიფსის ფორმებს იყენებდნენ.
კულტურის გმირები არიან ხალხი , რომლებსაც აქვთ ზებუნებრივი ძალა და ცხოვრობდნენ მითოლოგიურ დროს და რომლებიც იყვნენ პასუხისმგებელნი ადამიანის შექმაზე და ასევე ბევრი ცხოველის შექმნაზე მსოფლიოს გარშემო.
ასევე ითვლება, რომ მუნდურუქუ დაჯილდოებულია გარკვეული საგნებით მათი კულტურისა , მიუხედავად იმისა, რომ წარმოშობის საკითხი არ არის რაციონალიზებული მითოლოგიით.
მუნდურუკუს მიერ, კულტურის გმირებად არიან მიჩნეულნი ის ხალხი , რომლებმაც შორეულ წარსულში მიაღწიეს იმას , რომ შეესრულებინათ შესანიშნავი საქმეები და შემდეგ გამოვიდა კონტაქტზე მსოფლიოს ხალხთან და ბუნებასთან.
ისინი არანაირად არ სცემდნენ თაყვანს და არც ზეგავლენის ქვეშ ექცეოდნენ , მათი ეშინოდათ და პატივს სცემდნენ , ან ისინი იყვნენ ობიექტები ინტერესისა და ბევრი ფიქრის , რადგან ამოუცნობი და მისტიური არსებები იყვნენ.
უმტესობა ამ ნახატებისა არის მიუწვდომელ კლდეებზე , და მორაიჩოკო არის ცნობილი მუნდურუკუელების მიერ , წარჩინებულ და მრავლისმთქმელ ადამიანად , რომელიც დაჯილდოებულია ზებუნებრივი ძალებით
ბელადის არჩევა ხდება მისი პიროვნული თვისებებისა და უნარ-ჩვევების გათვალისწინებიტ, იგი უნდა გამოირჩეოდეს სიბრძნით, ტრადიციების კარგი ცოდნით, პასუხისმბენლობის გრძნობიტა და ლიდერული უნარ-ჩვევებით.
თუმცა ბელადისა და მისი სანატესაოს ელიტურობა და პრივილეგიები მთავრდება იმ სოფლებში, სადაც ისინი ავტორიტეტულად მიიჩნიეს, მუნდურუკუს სხვა სოფლებში ისინი სხვა ადამიანებთან გათანაბრებულად აღიქმებიან.
საომარი მოქმედებების დასრულებამ მუნდურუკუს კულტურის სიცოცხლისუნარიანობის შეზღუდვასა და მშობლიური ტრადიციებისადმი გულგრილობის ხელშეწყობაში ძალიან დიდი როლი ითამაშა.
კარუსაკაიბო , მიუხედავად იმის , რომ არაორდინალური ძალების მქონდე პიროვნება იყო , მიიჩნეობა მუნდურუკუს წარმომადგენლად , რომელიც ცხოვრობდა სოფელში , სახელად უაცუპარი , რომელიც იყო ახლოს საბოლოო მუნდურუკუს სოფელთან.
მუნდურუკუს საზოგადოებაში, დაშორების საკითხიც საკმაოდ მარტივად რეგულირდება, თუკი ქალი გადაწყვეტს რომ აღარ უნდა ქმართან ცხოვრება იგი ტოვებს თავის სოფელს და იწყებს ახალი მამაკაცის ძიებას, კაცის შემთხვევაში კი იგი ტოვებს ქალის სოფელს, უბრუნდება თავის ძველ სახლს და თავიდან იწყებს მეორენახევრის ძიებას.
ამ ყველაფრის გათვალისწინებით შესაძლოა ითქვას, რომ მუნდურუკუს საზოგადოებაში არ არსებობდა რაიმე განსაკუთრებული ქორწინების რიტუალი, ისინი ძირითადად „არშიყობითა“ და ერთმანეთის გაცნობით შემოიფარგლებოდნენ, რის საფუძველზეც იქმებოდა შემდგომ ოჯახი.
ანუ ადრე მუნდურუკუს თუ ტრადიციული სამოსი ეცვათ, ახლა უბრალოდ ჩეულებრივი ბამბის ქსოვილის მაისურები და შარვლები ან კაბბეი აცვიათ რომლებსაც ვაჭრებისგან იძენენ და ასევე ის ტრადიციული სამოსელი, რაც შმეორჩენილია, უბრალო ატრიბუტების სახიტაა.
რაც შეეხება სხეულს, რომელიც ნახევრად მოშიშველბიტა და სახეე ტატუირებით გამოირჩეოდა, ანუეს იყო მუნდუუკუელების დამახასიათებელი ნიაშნა-თვიბებეი, კაცისთისაც და ქალისთვისაც, ახლა უკვე მხოლდო ანილორბვი თუ ვხვდებით ამას, ანუ ეს ტარდიცია გარკვეულაიწლად თანამედორვეობასტნ ერთად უკუგდებულია.
თუ ვინემ სურს რომ მივიდეს სოფელ კაბრუაში, რომელიც ყველაზე მეტადაა მუნდურუკუს ტიპური სოფელი ალბათ, მოუწევს მინიმუმ 5 დღიანი მგზავრობა და თუ წვიმიანი სეზონია უფრო მეტიც კი, რადგნა ეს უკანსკენლი საკამოდ მივალ ადგილას მდეოაბრეობს.
კაბრიას მოსახლეობა ძირითადა სეზონზე დაკვებული თევზჭერითა და ემგორვებლობით და სოფელში არის ბილიკი ან ნახევარი დღ გინდა , რომ სეოფელი შმეოაირო, ამ ბილიკს მივყავართ ხეობაში - კაბიტუტუში, სადაც ულამაზესი ადაქანეული ქედია, და მის ძირში მდიანრის მცირე ნაკადი, ამ ნაკდს თუ გავუყვებიტ, ის ტყისკენ აგრძელებს მოძრაობას დატყის შემდეგ გავდივართ სოფლის კუთვნილ საძოვრების ტერიტორიაზე.
ის თუ რომელ კლანს, რომელ ჯგუფს მიეკუთვნება ბავშვი სწორედ მამის ხაზიტ განისაზღვრება და გარკვეულწილად, მემკვიდრეობის ნაირსახეობაა,გარდა ამისა სწორედ მამები გადასცემენ ბავშვებს სხვადასხვა შამანურ ცოდნას.
ის, რომ მუნდურუკუს სოფლები ერთიანია და თითეული ინდივიდის ცხოვრების სტილი ყველასთვის მნიშვნელოვანია ამის ნათელი მაგალითია ის ფაქტი, რომ თუკი ქალი არ მუშაობს , არ იღებს პასუხისმგებლობას ბავშვების აღზრდაზე და პატივს არ სცემს ქმრის ავტორიტეტს, არსებობს რიტუალი, რომლის მიხედვითაც მას სოფლის მამაკაცემი მოიტაცებენ და მიმართავენ მისი დაგმობის სპეციალურ რიტუალს.
თუმცა 1979-1980 წლის შემდეგი მსგავსი პრეცედენტი მუნდურუკუს არცერთ სოფელში არ დაფიქსირებულა და შეგვიძლია ეს ტრადიცია მივიწყებულად მივიჩნიოთ.
მიუხედავად იმისა, რომ საეჭვოა, ქრისტიანობაზე მოქცევის მცდელობას მასშტაბურად ჩაენაცვლებინა ადგილობრივი რწმენები, ფაქტია, მუნდურუკუული რელიგიის ზოგიერთი ასპექტი ბოლომდე აღმოიხვრა.
რამდენიმე დღიანი და დაალხლეობით 400 მილიანი მოგზაურობა რომელსაც ამ სავაჭრო პუნქტებამდე მივყავართ და ასევე ღირს იმიტომ, რომ ჩვენ აქ შვეხვდეით მუნდურუკუს მრავალფეროვნა კუტლურად, კრძოდ ამ დასახლებებში და რამნდეიმე სოფლეში, მუნდურკუს ტომის ხალხი გამოირჩევა იმთ, რომ ისინი აკეთბენ სპეციფიურ და განსხვვაბეულ ტატუებს, ასევე ამზადეებნ უჩვეულო და განსხვავბლ ტანსაცმელსა და იარაღს, რასაც ერტვარად ტურისტებსი მისაზიდ საშუალებას შეგვიძლაი ჩავთვალოთ და ექსპორტის გარკვეულ სახედ.
პირიქით, შესანიშნავია ის, რომ მუნდუურკუს ტომმა ამდნეი ხნსი განმავლობაში შეძლო ტავიანთი ტრადციიები შენარჩუნებინა და მას შემდეგ , რაც საუკუნენახევარზე მეტ ხნიანი მუდმივი ურთირთობა აკავშირებთ თეთრ განვითარებულ მოსახლეობასთა, მათ მაინც მაოხერხე თავიანთი ავტონომირობის ნახევრად შენარრჩუნება და გარკვეული ტრადიციების ხელუხლებლად დატოვება.
მუნდურუკუმ ძალზედ დიი გზა განვლო თავისი საცხოვრებელი ადგილების შესანარჩუნებალდ, რადგან მათთვის ეს ადგილები არ იყო უბრალოდ ტერიტორია, მათთვის ეს უფრო რელიგიასთან და მრწამსთთან ასოცირდებოდა, რომ ეს სწორედ ის ადგილი იყო, სადაც კაცობრიობამ დასაბამი აიღო და ასევე რაც შეეხება მათ კულტურად, მნიშვენლოვანია ის, რომ მათ მოახერხეს ამდენი ხნის მერეც კი, ტან ასეთი აქტიური კომუნიაკციისა და სოციალურობისა, შეენარჩუნებინათ ის ბაზისი ტრადიციები, რაც მათი ბაზისი იყო.
იმ ადგილას სადაც ქვეყნის უფრო ამაღლებულ მხარეებს ვხვდებით და მდინარე საბოლოოდ ერწყმის ვიწრო უფსკრულს, ის ძალზედ მრისხანე და მშფოთვარე ხდება და იმდენად სწრაფი, რომ ადამიანი, რომელიც მდიანრის გავლით მეიმართება მუნდურუკუს ტომსიკენ, ამ ადგილას მისი გავლა შეუძლებელია და აუცილებალდ მოუწევს გზით ან სატვრითო სპეციალური გზით სარგბელოა, რომელიც ისეთ მდგომარეობაშია, რომ თითქმის გამოუსადეგარია, თუმცა მშფოთავრე და გადაუალხავი მდიანრის ალტერნატივაა.
უკვე დაოჯახებული მამაკცების საქმიანობა იცვლება და ერთ-ერთი გამორჩეული, რამ რისი გაკეთებაც მამაკაცებს უწევთ გამხმარი მცენარეებისგან კალათების დაწვნაა.
ასევე არის რამდენიმე პერსონაჟი , რომლებსაც შეიძლება აქვთ ზებუნებრივი ნიჭი ზოგიერთი , თუმცა არც ერთი მათგანი არ არის იმდენად ძლიერი რამდენადაც კარუსაკაიბო და ვაკურუმპო.
აღნიშნულ საზოგადოებაში, ასევე არსებობს თიხაზე მუშაობის საკმაოდ დახვეწილი კულტურა, მიუხედავად იმისა, რომ დღეს ეს კულტურა ისე არაა გავრცელებული მუნდურუკუს ხალხში როგორც მანამდე, არსებობს რამდენიმე სოფელი, კერძოდ კაბურუა და კატო, სადაც ქალები ჯერ კიდევ დიდი სიამოვნებითა და სერიოზულობით ეკიდებიან ამ საქმეს.
ტაპაჯოს მდინარის სანაპირო ზოლი გაფორმებულია სასიამოვნოდ ქქვიშის პლაჟებითა, რომელიც შემთხვევით სოფლებში იჭრება, ანუ ამ ქვიშ პლაჟებზე ალაგ-ალაგ სოფლებია აგებული, თუმცა ზედა ნაწილი ამ ჯუნგლების მიუვალი, მიუწვდომელი და ველურია.
ჯუნგლები გარკვეულწილად აკავებს წყალს და მსი მოპოვება მხოლოდ რამდენიმე ადგილასაა სუფთად შესაძლებელი და ამ რამდენიმე სახლთან ერთვარი სავაჭრო ადგილებივითაა, სადაც მიმფოანტული მსაოხლეობა იკრიბება ხოლმე.
უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ამ კონრკეუტლ ქალაქში, რომელსაც კონრეკტულად ესაზღვრება ეს მდიანრები, 1 000 კაცზე ნაკლებ მოსახლეა ის მაინც პოპულაურლია იმ მხრივ, რომ გარკვუელწიალდ მეგაპოლისადაც და ვაჭრობის ცენტრად ითვლება ზემო ტაპაჯოს მიდამოებში, რადგან აუხლოეს ადგილას არამცთუ, 1000 კაციან, საერთოდ დასახლებულ პუნქტსაც კი ვერ ვნახავთ, ანუ ის ერთგვარი წერტილია, რომელიც ერთადერთია 1000 მილის რადიუში.
მოსახლეობა, რომელიც შედარებით მაღლა დარჩა, ანუ ზემო ტაპაჯოს მოსახლეობა, არ აწარმოებს ისეთ ინტენსიურ კონტაქტს სხვებთან, ისინი არც სავაჭრო კავშირებით გამოირჩევიან და მხოლოდ რამდნიმე თეთრკანიან მოსახლეობას იცნობენ, რომელიც მათთანაა დასახლებული.
ეს ადრე იყო თუმცა, 1850 წლიდან ზედა ტაპაჯოს მოსახლეობაც განვითარდა და ჩაერთო კაუჩუკით ვაჭრობაში და ეფექტურ გაცვლას ახდენდა საკვებსა და კაუჩუკს შორის.
ყველა საქმიანობაში , კარუსაკაიბოს თან ახლავს მისი მუდმივი კომპანიონი , დაირუ , რომელსაც ეწოდება მატყუარა არმადილო , რომელთა შეთქმულებები არის აუცილებელი თითქმის ყველა კულტურის გმირების მოქმედებისათვის.
მიუხედავად იმისა , რომ გმირს დიდი ძალალუფლება აქვს , ის აღმოაჩენს , რომ რთულია აღმოფხვრას არმადილო და გაამართლოს მხოლოდ ბოლო მითი , როდესაც ის გადაიქცევა ხეში , რომელიც წვდება ცას.
ვაჭობის შდეგად ისინი უფრო მეტად სოციალურები ხდებოდნენ და როთა განმავლობაში მოხდა მათი და თეთრკანიანი მსაოხლოების დაახლოება, მათ შორის ქორწინება, ოჯახების შექმნა და ისიც ამან გამოიწვია, რომ მუნდურუკუს უდიდესი ნაწილი ქრისტიანია.
აღსანიშნავია ის, რომ ამ მოსახლეობამ შეინარჩუნა თავისი მშობლიური კულტურის ძალზედ დიდი და მნიშვნელოვანი ნაწილი, მიუხედავად იმისა რომ საუკუნე ნახევარზე მეტხნიანი კონტაქტი აკავშირებთ ბრაზილიურ საზოგადეობასთან.
ამ ომების შემდეგ, როცა სიტუაცია დალაგდა, მუნდუურკუს მოსახლეობის დიდი რაოდენობა ჩაერთო მზარდი ქალაქების ეკონომიკურ აქტივობებში და სავაჭრო მისიებში მდინარეების — მადეირასა და ტაპჯოს ქვედა ნაწილებში.
გაურკვეველია, ზუსტად რა ტერიტორიიდან გადმოსახლდნენ თავიდან მუნდურუკუელები, თუმცა ისტორიიდან ვიცით, რომ ისინი იბრძოდნენ იმ ტერიტორიებისთვის, რომლებიც მითოლოგიის მიხედვით თავიანთ დასაბამად მიაჩნდათ და ეს ბრძოლა ტერიტორიებისთვის დაახლოებით 2 ათწლეული გაგრძელდა და საბოლოოდ მშვიდობიანი ურთერთობა დამკვიდრდა თეთრ მოსახლეობასა და მუნდურუკუელებს შორის.
ხოლო თუ დიდი და დამღლელი საათობრიივ გზისგან გვსურს თავსი აცილება, მარტივად შესაძელებელია 2 საათიან ფრენით ვისაგრებლოთ და ამ დროს ჩვენ თვალნათლივ გადაგვეშლება მშვიდი ლურჯის წყლისა და მრავალფერვანო მცენარეული საფარით დაფარულ მთები.
მიუხედავად იმისა , რომ კარუსაკაიბო არ არის პასუხისმგებელი მუნდურუკუს კულტურის შექმნაზე , მაინც წარმოჩენილია , როგორც ყველაზე მნიშვნელოვან და ძლიერ კულტურის გმირად.
1870 წლიდან კაუჩუკის კომერციული მნიშვნელობა სწრაფად გაიზარდა და თეთრი მსაოხლეობას უფრო დიდი ნაწილით ცდილობდა მის მოპოვებას და მუნდურუკუელეიც შესაბამისად უფრო საჭირონი აგხდნენ და უფორ მეტად ჩაბენნ ინდუსტრიაში.
ტრადიციის თანახმად გარდაცვალებულის პირადი მოხმარების საგნები იწვება, თუმცა, გამონაკლისია დიდი ან ძვირადღირებული ნივეთები, როგორებიცაა ნავები, მაგიდები, ღუმელი, შაშხანები, საკერავი მანქანები და სხვა.
სხვა კულტურული მახასიათებლები წარმოშობს გარკვეულ განსხვავებეს მუნდურუკუსა და სანაპიროზე მცხოვრები ტუპიურ ენაზე მოლაპარაკე ხალს შორის და ეს მკვეთრად გვიჩვენებს რომ მუნდურუკუს ისტორიას შედარებით დამოუკიდებელი კურსი ჰქონდა არჩეული და ეს განსხვევბები ყველაზე მეტად მითოლოგიასა და რელიგიაში გამოიკვეთება.
გაუთხოვარი გოგოები ძირითადად ოჯახში თავიანთ დედებთან ერთად მუშაობენ, ისინი უვლიან ბაღს, აკეთებენ საჭმელს, რეცხავენ, ალაგებენ, ასევე მუნდურუკუს კულტურაში ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ მცენარე მანიჰოტს მოყვანას, რაც ასევე ქალების მოვალეობაა.
ბევრი ინდოელი განსაკუთრებით ისინი , ვინ ახლოს არიან მისიასთან , გვთავაზობენ კარუსაკაიბოს გავლენას , როგორც ახსნა ბევრი მოვლენებისა არა გამიზნულად გათვლილი კარუსაკაიბოს მითებში.
ენობრივი თვალსაზრისით, მუნდურუკუს ტომი ტუპიურ ენობრივ კულტურსა იზიარებს, თუმცა არა იმ ტუპიურს რომელიც დამახასიათებელი ბრაზილიის სანაპირო ზოლისთვის.
თუკი სოფელში ერთ-ერთი ადამიანი მძმიედ დაავადდება სოფელი იწყებს იმაზე ფიქრს, რომ სოფლის ერთ-ერთმა წევრმა მიმართა ჯადოქრობას და მსგავსი ადამიანების ძიებას ისინი იწყებენ იმპიროვნებებში, რომლებთანაც რაიმე სახის დაპირისპირება ჰქონდა დაავადებულს.
მუნდურუკუს ქალები ასევე ცნობილები არიან ორიგინალური საყელოების დამზადებით, რომლებსაც ისინი ზოომორფული ფიგურებისგან ამზადებენ ასევე ამ საყელოების დასამზადებლად იყენებენ, მარცვლეულებს სახელწოდებით ინაჯა და ტუკუმა.
გარდა ტომის ბელადისა, აგრეთვე საკმაოდ დაფასებული პიროვნებაა შამანი თუმცა მისი გათანაბრება ბელადთან არ ხდება რადგან ბელადი მიწიერი სამყაროს ლიდერად აღიქმება ხოლო შამანი სულიერ ლიდერად მიიჩნევა.
აღსანიშნავი ფაქტია, რომ 1979-1981 წლებში, მუნდურუკუს საზოგადოებაში ჩვეულებრივ მოვლენას წარმოადგენდა ის, რომ წყვილებს ჯვარს წერდნენ ფრანცისკანელი ან ბაპტისტი მისიონერები.
ვახუშტის ცნობით ბოჭორმიდან ჟალეთამდე ერწო-საყდრიონის მთები მზღვრიდა, მეორეს მხრივ უჯარმიდან ერწო-ხერკის გორები, ხოლო თავზე კი ჟალეთის ვიწრო ხეობა კეტავდა.
მარჯვენა სანაპირო იწყებოდა უჯარმის ციხიდან, მოიცავდა ერწოს ტაფობს, ხოლო მარცხენა სანაპირო კი ბოჭორმის ციხიდან და თავდებოდა ჟალეთს.
1609-1615 წლებში ჩამპლინის ექსპედიციამ ფრანგულ სავაჭრო გზებზე წვდომის შესძლებლობა გადაუკეტა იროკეზებს, რამაც სერიოზული დარტყმა მიაყენა კონფედერაციას, ამიერიდან ისინი ვეღარ ღებულობდნენ ევროპულ პროდუქციას, ხოლო სხვა ჩრდილო-დასავლური ინდიელი ნაციები ევროპული მუშკეტებით იარაღდებოდნენ, და შეტაკებების დროს ფრანგული არმიის მხარდაჭერითაც სარგებლობდნენ, ამ ყველაფერმა იროკეზების ურთიერთობა ჰურონთან, გაამწვავა, იროკეზებს უხდებოდათ ძალადობა, რათა ევროპელი პროდუქცია მოეპოვებინათ.
მალევე ლიგას გაუმართლა და ჰუდსონის მდინარეზე ჰოლანდიელებმა დაიწყეს ვაჭრობა, მათთან მოჰავკმა კარგი ურთიერთობა დაამყარა და ვაჭრობა ევროპასთან ამ გზის მეშვეობით აღდგა.
სამაგიეროდ ვეღარ მოხდა ჰურონთან არსებული განხეთქლიების მშვიდობიანი გზებით მოგვარება, რაც საბოლოოდ ომში გადაიზარდა, ჰურონს მხარს საფრანგეთი და კიდევ ერთი ინდიელთა ნაცია პეტუნი უმაგრებდნენ, იროკეზები კი მხოლოდ ერთმანეთმანეთის იმედზე იყვნენ.
დაზავების წინააღმდეგი მოჰავკიც იყო რადგან ეს მომენტალურად ნიშნავდა ჩრდილოეთის სავაჭრო გზების გახსნას და მათი დომინირების შესუსტებას ვაჭრობაზეც, ტანაც ამ დროისტვის უვე დაწყებული იყო ინგლისელებთან ვაჭრობაც.
1665 წელს ფრანგებმა მოჰავკის წინააღმდეგ პირველი ექსპედიცია გამართეს მაგრამ დამარცხდნენ და კანადაში მოუხდათ დაბრუნება, ხოლო 1666 წელს ახალი ექსპედიცია წამოიწყეს, დაამარცხეს მოჰავკის არმია, მათი გადაწვეს სოფლები და უკვე 1667 წელს იროკეზები დაშოშმინდნე, თუმცა ომი ჯერ არ იყო დასრულებული.
159 არის ძალზედ ზუსტი მაგალითი დიდი ირმის რქისგან დამზადებული ჩიბუხისა, რომელიც ეკუთვნის მწერალს და რომელიც არის დაახლოებით საუკუნეზე დიდი ხნის.
იროკეზები თვლიდნენ, რომ პატარძალი მამაკაცზე ასაკით უფროსი უნდა ყოფილიყო, რადგან, მათი აზრით, ცხოვრებაში გამოცდილ ქალს უკეთ შეეძლო ოჯახის მართვაში ღირსეული წვლილი შეეტანა.
აგრეთვე შესაძლებელი იყო ოჯახის დაშლა და განქორწინება, მაგრამ ამ შემთხვევაში, ბავშვები დედის მზრუნველობის ქვეშ რჩებოდნენ ხოლო მამაკაცი თავის დაბადების ადგილს უბრუნდებოდა.
ტომებს ბელადები მართავდნენ, ხოლო კონფედერაციის ცენტრად ონონდაგა აირჩიეს, სწორედ ონონდაგა ხდებოდა ცეცხლის შემნახვალი ანუ ყოველ წლიურად ონონდაგაში გაიმართებოდა იროკეზთა ტომების ბელადების კრება, სადაც ისინი განიხილავდნენ მათთვის საჭირბოროტო საკითხებს „დიდი მშვიდობაც“ სწორედ აქ დამტკიცდა.
კრებების მოწვევა ონონდაგას დაევალა, ხოლო კონფედერაციის უფროსად ონონდაგას ბელადი აირჩიეს, რომელიც თავის მხრივ დასაწყისისთვის ეწინააღმდეგებოდა კიდეც ლიგის დაარსებას.
მსგავსი თანამდებობდა დიდი უპირატესობას არ იძლეოდა, ლიგის ლიდერს ეწოდებოდა „პირველი თანასწორთა შორის“, შესაბამიასდ კრებაზე გადაწყვეტილება კონსესნუსის სახით ყველა წევრის მონაწილეობისას მიიღებოდა და იმ შემთხვევაში თუ რომელიმე ბელადი კრებას ვერ ესწრებოდა ხდებოდა საკითხის გადადება.
თამაშები დაკავშირებული იყო მათ რელიგიურ დღესასწაულებთან, ამასთან დაკავშირებით მათ სწამდათ, რომ ისინი სიამოვნებას ანიჭებდნენ საკუთარ სულებს და ხშირად რელიგიური მოტივის გამო ასრულებდნენ მსგავს აქტივობებს.
ადრეულ წლებში, შეჯიბრებები სხვადასხვა თამაში ტარდებოდა შემდეგნაირად, ერი ერის წინააღმდეგ, სოფელი სოფლის წინააღმდეგ ან ტომები ტომების წინააღმდეგ.
თუ ყველა ერთი ფერი ამოვიდოდა ჰქონდათ 10 ქულა, თუ ერთის გარდა ყველა ერთი ფერის იქნებოდა მაშინ 5 ქულა, ხოლო თუ ორის გარდა ყველა ერთი ფერის იქნებოდა მაშინ 2 ქულა.