polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
დროთა განმავლობაში მუზეუმის ექსპოზიცია იზრდებოდა არქეოლოგიური და ეთნოგრაფიული ექსპონატებით, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდა: კერამიკა, მეტალი, იარაღი, საიუველირო ნივთები, ნუმიზმატიკის ნიმუშები, მხატვრობა, ქანდაკება, საყოფაცხოვრებო ნივთები, სახვითი ხელოვნების ნიმუშები და ტაჯიკეთის კულტურის სხვა ნიმუშები.
თავდაპირველად მუზეუმის ექსპონატები შენახული იყო ტაჯიკეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის ვიწრო, მუზეუმისათვის შეუფერებელ ოთახებში და სარდაფებში.
ტაჯიკეთის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ მთელმა რიგმა არასამთავრობო ორგანიზაციებმა და უცხოეთის ქვეყნების საელჩოებმა დაიწყეს გრანტების გამოყოფა და ექსპონატებისათვის შესაფერისი მუზეუმის ასაშენებლად.
წლების განმავლობაში მუზეუმის კოლექცია ივსებოდა მატერიალური კულტურის ძეგლებითაც, განსაკუთრებით აღსანიშნავია შუა საუკუნეების დეკორაციული ხელოვნების ნიმუშები, კერძოდ: კარის ჩუქურთმები, აზიური ხუროთმოძღვრებისთვის დამახასიათებელი თაბაშირის ან თიხის ჩუქურთმები - განჩუ და კედლის მხატვრობა.
1996 წლის 4 აპრილს მუზეუმს გადაარქვეს სახელი და უწოდეს ტაჯიკეთის სიძველეთა ეროვნული მუზეუმი, რომელიც არსებობდა ტაჯიკეთის მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტთან, რომლის გახსნაც გაიმართა 2001 წელს.
მუზეუმის კოლექციებში ყველაზე ფართოდ არის წარმოდგენილი საყოფაცხოვრებო ჭურჭელი - თასები, გრაფინები, სხვადასხვა ფორმის ჭურჭელი, მინის, ქვის, იარაღის ფრაგმენტები, სამკაულები.
საერთაშორისო წყლების გამოყენება ხორციელდება საერთაშორისო სამართალში ყველასათვის მისაღებ თავისუფალი საერთაშორისო წყლების იმპერატიული პრინციპების საფუძველზე, რომელიც ადგენს, რომ არც ერთ სახელმწიფოს არა აქვს უფლება გაავრცელოს საკუთარი სუვერენიტეტი საერთაშორისო წყლების და საჰაერო სივრცის რაიმე ნაწილზე ან წინააღმდეგობა გაუწიოს სხვა სახელმწიფოებს ისარგებლოს საერთაშორისო წყლების თავისუფლებით.
საერთაშორისო წყლები — საზღვაო სივრცე, რომელიც მდებარეობს ტერიტორიული ზღვის საზღვრის გარეთ, რომელზეც არ ვრცელდება რომელიმე ნებისმიერი ქვეყნის ან ქვეყნების სუვერენიტეტი და იმყოფება ყველა ხალხის საერთო და თანაბარუფლებიან სარგებლობაში.
მაგრამ ისინი მძიმე მარშით მიიწევდნენ წინ, ცდილობდნენ ზუსტი სიარულით დაეცვათ დისციპლინა, ხოლო როდესაც თურქები ძალიან მიუახლოვდებოდნენ, აწყობდნენ ცალკეულ შეტევებს მათ წინააღმდეგ.
ცნობილია, რომ ჯვაროსნები ნაკლებად იყვნენ დარწმუნებულნი, რომ ამ ტერიტორიებს დიდხანს შეინარჩუნებდნენ, ამიტომ ბალდუინი დათანხმდა მათ ბიზანტიისთვის გადაცემას.
ქვეითი ჯარისკაცების პოზიციები ჯარის წყობაში არ არის მოხსენიებული ვილჰელმ ტვიროსელის მიერ შედგენილ ქრონიკებში, რომელიც ჯვაროსანთა ბრძოლების მთავარი წყაროა.
ფრანკებს და სომხებს, რომლებსაც უნდოდათ დარჩენილიყვნენ ლათინთა მმართველობის ქვეშ, ნება მიეცათ წასულიყვნენ ანტიოქიის სამთავროში მეფესთან ერთად და მიეღოთ იქ საკუთრება.
იერუსალიმის მეფემ — ბალდუინ -მ მოიგერია ნურ ალ-დინ ზანჯის არმია და მოახდინა უკვე დაცემული ედესის საგრაფოს ქრისტიანი მოსახლეობის ევაკუაცია.
ბძოლაში ჯარისკაცების გაშლის შედეგად, ბალდუინმა შეძლო მოსახლეობა, რომელიც მას მიჰყვებოდა გადაეყვანა ქალაქ აინტაბში, სადაც ლათინთა ძალებმა ღამე გაათიეს.
დეკორაციის ხელოსანმა მასზე გამოსახა კატისებრი ჯეირანზე ნადირობის სცენა კატისებრი ფანტასტიკური ცხოველის საშუალებით, რომელიც წააგავს ვეფხვს ან ლომკაცს მზის სხივებით.
თითქმის სამი საუკუნის განმავლობაში, შერდორის მედრესე იყო ცნობილი, როგორც ისლამური სამყაროს საგანმანათლებლო დაწესებულება, მაგრამ მისი პრესტიჟი უფრო ნაკლები იყო ვიდრე ულუღ ბეგის მედრესისა.
მევრესეს ცნობილ კურსდამთავრებულთა შორისაა თათარი ღვთისმეტყველი, სუფიური საძმოს ნაკშბანდის შეიხი, ფილოსოფოსი და ისტორიკოსი შიგაბუტდინ მარჯანი.
მაგრამ ხუროთმოძღვარმა ვერ გაითვალისწინა, რომ ულუღ ბეგის მედრესეს აშენებიდან გასული ორი საუკუნის განმავლობაში მოედნის დონემ ორი მეტრით აიწია, რამაც გამოიწვია ის, რომ ახალი მეჩეთი უფრო მომცრო იყო ვიდრე ულუღ ბეგის მედრესე.
შერდორის მედრესე აგებულია 1619-1636 წლებში სამარყანდის მმართველის იალანგტუშ ბაჰადურის ბრძანების შესაბამისად, სამარყანდელი ხუროთმოძღვრის აბდულა ჯაბარის ოსტატობით.
მას მიჰყვებოდა რაზმი მაბლუნგის მეთაურობით, რომელსაც ფარულად შეუერთდა ნიენორი - იმ იმედით, რომ დედა დაბრუნდებოდა, ვინაიდან თავისი ასულის დაცვას აირჩევდა.
ტურინი დარწმუნებული იყო, რომ დორ-ლომინში წასვლა სწორი ნაბიჯი იქნებოდა ფინდუილასის, ნარგოთრონდის მეფე ოროდრეთის ასულის გადარჩენის სანაცვლოდ - რომელიც ამასობაში ორკების მიერ დაჭერილი და მოკლული იქნა.
ბრანდირმა შესთავაზა მას, დალოდებოდა, არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ნინიელი უყვარდა, არამედ იმიტომაც, რომ გრძნობდა, რომ ნინიელსა და ტურინს შორის ქორწინება დაუშვებელი იყო.
ბრანდირს ნინიელი შეუყვარდა, მაგრამ იგი მას, როგორც ძმას უყურებდა და შეუყვარდა ჰურინი, რომლის ნამდვილ ვინაობაზე, რა თქმა უნდა, არაფერი იცოდა.
გარდა „სილმარილიონის“, „დაუსრულებელი მოთხრობების“ და „ჰურინის შვილების“, პერსონაჟის შესახებ მოთხრობილია თავში „ტურამბარი და ფოალოკე“ და პოემაში „ბალადა ჰურინის შვილებისა“.
სამხრეთ აზიაში ქართველები სპარსეთის გავლით მოხვდნენ და საუკუნის დასასრულს, თანამედროვე პაკისტანისა და ინდოეთის ტერიტორიაზე, ქართველთა სიმრავლე თვალში საცემი იყო.
ინდოეთში ქართველ მოსამსახურეთა გავრცელებაზე ისიც მეტყველებს, რომ საუკუნის ბოლოსთვის სიტყვა „გურჯი“ სასაუბრო ლექსიკონში გამოიყენებოდა არა მხოლოდ ქართველების, არამედ მოსამსახურის აღსანიშნავადაც.
მეორე კატეგორიას წარმოადგენდნენ ქართველი ქალები, რომელთა ნახვა შეიძლებოდა დასავლეთ და სამხრეთ აზიის თითქმის ყველა ხელმწიფისა და წარჩინებული პირის ჰარამხანაში.
ეს გარემოება კარგად არის ცნობილი ოსმალეთისა და ირანის მაგალითზე, მაგრამ სმგავსი ვითარება იყო ინდოეთშიც, სადაც ასევე მრავლად ჰყავდათ ქართველი მხევლები.
მათგან გამორჩეული ხვედრი ხვდა უდაიპური მაჰალ საჰიბას, რომელიც თავდაპირველად დიდ მოგოლი იმპერატორის, შაჰ-ჯაჰანის შვილის - დარა შიკოჰის ჰარამხანაში აღმოჩნდა.
სამუღართან გადამწყვეტ ბრძოლაში აურანგზებმა გაიმარჯვა, სიკვდილით დასაჯა თავისი ძმა, ტყვედ ჩაიგდო მისი ოჯახი და მათ შორის უიდაპურიც.
საუკუნის მიწურულს იტალიელი მოგზაური ნიკოლო მანუჩი, რომელმაც თითქმის მთელი თავისი ცხოვრება დიდ მოგოლთა სამსახურში გაატარა და კარგად ერკვეოდა მათი კარის ინტრიგებში, აღნიშნავდა რომ იმპერატორის „სხვა ცოლებსა და მხევლებს დიდად შურდათ, რომ აურანგზებს ასე ძლიერ უყვარდა უდაიპური“ და მუდამ, თუმცა ამაოდ, ცდილობდნენ მის დაკნინებას.
თანამედროვეებისა და ისტორიკოსების თქმით, უდაიპური აურანგზების ყველაზე დიდი სიყვარული იყო, რის გამოც ის ბევრ რამეზე ხუჭავდა თვალს, მათ შორის ღვინისადმი დიდ მიდრეკილებაზეც.
ჩრდილოეთ ინდოეთში საფუძველი ჩაეყარა დიდ მოგოლთა იმპერიას, ხოლო სამხრეთ ნაწილში, დეკანში, სულს ღაფავდა ოდესღაც დიდი ინდუსური სახელმწიფო ვიჯაიანაგარა, რომლის პოლიტიკური ისტორია მეტად ჩახლართულად განვითარდა.
ინდუსური ვაჯაიანაგარა გამუდმებით ებრძოდა ისლამურ დელის სასულთნოს და მის ხელწიფეებსაც გამუდმებით სჭირდებოდათ სამხედრო მონები, რომელთა დიდი ნაწილი სწორედ სპარსეთიდან ჩამოჰყავდათ.
იმის გათვალისწინებით, რომ სპარსეთში უამრავი ქართველი ტყვე იყო, სავსებით დასაშვებია სწორედ ამ გზით აღმოჩენილიყვნენ ქართველები სამხრეთ ინდოეთის სხვადასხვა ნაწილში.
ამას ადასტურებს ცნობილი ფრანგი მეცნიერი, ფილოსოფოსი და მოგზაური ფრანსუა ბერნიე, რომელმაც მრავალი წელიწადი გაატარა დიდ მოგოლთა იმპერიაში.
ფრანგი მოგზაურის ცნობით, ამ ხელმწიფის ამალაში იყო „სამი ქართველი მონა, რომელთაც იგი გამორჩეული პატივით ეპყრობოდა და საბოლოოდ, სამი დიდი მხარის მმართველებად დანიშნა“.
ბერნიე არ ასახელებს ამ ქართველი მონების სახელებს, მაგრამ მიუთითებს, რომ პირველი მათგანი განაგებდა დაულეთაბადის გარშემო მდებარე ვრცელ ტერიტორიას, რომელიც შემდგომში დიდ მოგოლთა იმპერიის საზღვრებში მოექცა.
ეტყობა სამივე ქართველი ნიჭიერი მმართველი გამოდგა ვინაიდან ბერნიეს თქმით, ისინი იმდენად „გამდიდრდნენ და გაძლიერდნენ“, რომ აჯანყება მოაწყვეს, მეფე მოკლეს და ძალაუფლება ხელში ჩაიგდეს.
ქართველი მონები და მათი შთამომავლები მტკიცედ განაგებდნენ თავიანთ სამთავროს იმიტომ, რომ ერთმანეთთან მუდმივ კავშირში იყვნენ და ერთმანეთს გვერდით უდგნენ მოგოლთა წინაარმდეგ დიდ სამხედრო ოპერაციებში“.
საკუთარი ხელისუფლების განმტკიცების მიზნით, ინდოეთის ხელმწიფეები ყიდულობდნენ სამხედრო მონებს და ქირაობდნენ უცხოელთა სამხედრო შენაერთებს, რის შედეგად ინდოეთში არაერთი ქართველი აღმოჩნდა.
უამრავ და მოქიშპე სამფლობელოდ დაქუცმაცებულ ინდოეთში დიდ ინტერესს იჩენდნენ ქართველი ღულამებისადმი, რომელთა შესახებ ინდოეთში ბევრი რამ ესმოდათ სპარსეთიდან და რომელთა მეშვეობითან ინდოელ ხელმწიფეებს საკუთარი სამხედრო ძლიერების განმტკიცება სურდათ.
საუკუნის ფრანგი მისიონერი ჟან ბატისტ დე ტავერნიე მიუთითებს, რომ როგორც სპარსეთში, ასევე ინდოეთში ქართველებს უპირატესობას აძლევდნენ, ვინაიდან ისინი „არაჩვეულებრივად მოხერხებულად ისვრიან მშვილდ-ისარს და ცნობილი არიან, როგორც საუკეთესო ჯარისკაცები მთელ აზიაში“.
სიამში არსებულა ირანელთა ვრცელი სათვისტომო სადაც ქართველებიც ყოფილან, მათ შორის, მუჰამედ იბრაჰიმის ცნობით, „ერთი ახლგზარდა ქართველი, რომელიც სიამის მეფის პირად ამალაში მსახურობდა და დაჯილდოებული იყო ცხენოსნობის და ნადირობის არაჩვეულებრივი ნიჭითა და გამბედაობით“.
ერთი ჯგუფი იყენებს საუკუნის ინდოელი ისტორიკოსის მუჰამად ქასიმ ჰინდუ შაჰის ცნობილ ნაშრომს - --, რომელშიც უსუფი ოსმალეთის სულთნის, მურადისშვილად არის წარმოჩენილი.
ამრიგად, ეს ახალგაზრდა მოკლეს და მისი თავი სულთანს მიართვეს, ხოლო თვით უსუფი ქართველ მონად გაასაღეს და ჯერ ირანში, ხოლო შემდეგ ინდოეთში წაიყვანეს.
ბერნიეს ცნობა კარგად არის ცნობილი ქართულ ისტორიოგრაფიაში, თუმცა ის კრიტიკულად არავის შეუფასებია, იმისდა მიუხედავად რომ მასში უზუსტობები შეინიშნება.
1565 წელს აჰმადგანარის, ბიჯაპურის, გოლკონდისა და ბიდარის მუსლიმური სასულთნოების მიერ ერთობლივი ლაშქრობის შედეგად რამა რაია სასტიკად დამარცხდა თალიკოთასთან ბრძოლაში და ტყვედ ჩაუვარდა მოწინააღმდეგეს, რომელმაც მას თავი მოკვეთა.
რამა რაიას დამარცხებამ დამანგრეველი ზეგავლენა იქონია ვაჯაიანაგარის სამეფოსთვის, რომელმაც მართალია განაგრძო არსებობა, მაგრამ ადრინდელი დიდება ვეღარ დაიბრუნა.
ამ ცნობაში ბენიე, რომელმა დიდ მოგოლთა კარზე მრავალ წელიწადს დაყო და ბევრ დიდმოხელეს გაესაუბრა, სწორედ მოგოლთა ტახტისთვის ცნობილ ინფორმაციას იმეორებდა.
საუკუნის მიწურულს იტალიელი მოგზაური ნიკოლო მანუჩი, რომელმაც თითქმის მთელი თავისი ცხოვრება დიდ მოგოლთა სამსახურში გაატარა და კარგად ერკვეოდა ინდოეთის პოლიტიკურ ვითარებაში, თავის ცნობილ ნაშრომში -ი აღნიშნავდა, რომ „ბიჯაპურის პროვინცია გადაეცა ერთ-ერთ მონას, სახელად უსუფს, რომელიც თავდაპირველად ხელმწიფის სუფრასთან ხორცის დამჭრელად მსახურობდა.
ამავე ნაშრომში, ბიჯაპურის სამეფოს ამბების განხილვისას, მანუჩი უსუფის თანამდებობას სხვანაირად წარადგენს: აღნიშნავს რა, რომ ბიჯაპურს მართავდა „ერთ-ერთი მონა, ქართული წარმოშობის რენეგატი უსუფი“, მანუჩი მიუთითებს, რომ ის ერთ დროს „სამეფო ხაზინას ხელმწღვანელობდა, რის გამოც იგი გამოსახულია ხელში დაჭერილი ოქროს გასაღებით“.
1460 - 1470-იან წლებში საქართველოში არაერთხელ შემოჭრილან ყარა-ყოიუნლუ და აყ-ყოიუნლუ თურქმენები, რომელთაც ქართული მხარეების აოხრების შემდეგ, დიდძალი ნადავლი ჩაიგდეს ხელში და ათასობით ტყვე წაიყვანეს ირანში.
წყაროებიდან გამომდინარე ცნობილია, რომ უსუფმა რამდენიმე წელიწადი გაატარა სპარსეთში, კერძოდ ქალაქ სავაში, სადაც ისლამი მიაღებინეს და სახელი შეუცვალეს.
ამ მხრივ ვაჯაიანაგარის დამარცხებაში მონაწილე სასულთნოებიდან საყურადღებოა ბიჯაპური, სადაც 1480-იანი წლებიდან მოყოლებული, დიდ წარმატებებს მიაღწია უსუფ ადილ-შაჰმა, ადილ შაჰთა ძლიერი სახელმწიფოს დამაარსებელმა.
სწორედ ამიტომ მკვლევართა მესამე ნაწილი ვარაუდობს, რომ უსუფი არც სულთნის და არც სპარსელი გამგებლის შვილი არ ყოფილა, არამედ საქართველოდან მოტაცებული ახალგაზრდა ყმაწვილი, რომელიც თავისი ნიჭის წყალობით შეძლო არა მხოლოდ მონობიდან თავის დაღწევა, არამედ ინდოეთის ერთ-ერთი სამეფოს სათავეში მოხვედრაც.
ბახტაძის პირველი საგარეო ვიზიტი ბრიუსელში 2018 წლის ივლისში შედგა, სადაც მან ევროპელ ოფიციალურ პირებთან შეხვედრისას დაადასტურა, რომ საქართველო რჩება ევროკავშირისკენ მისწრაფებების ერთგული.
2018 წლის სექტემბერში გაეროს გენერალური ასამბლეაზე მიმართვაში ბახტაძემ დაგმო რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოს ტერიტორიის ნაწილის ოკუპაცია და ისაუბრა საქართველოს შესახებ.
2015 წლის გაზაფხულზე -ის არხზე ვიდეორგოლის მნახველთა რაოდენობამ 59 მილიონს გადააჭარბა, ხოლო 2017 წლის აპრილის დასაწყისში «»-ის მაყურებელმა 109 მილიონს მიაღწია.
არ არსებობდა ჯვაროსანთა განადგურების შესაძლებლობა, ამიტომ, სანამ მავდუდი მათ მთავარი არმიით უთვალთვალებდა, მან გაგზავნა მარბიელი ლაშქარი რათა აეოხრებინათ გარეუბნები და დაეპყროთ ქალაქი ნაბლუსი.
ამ კამპანიებმა აჩვენა, რომ ჯვაროსანთა ჯარებს შეეძლოთ მუსლიმთათვის წინააღმდეგობის გაწევა, მაგრამ არ შეეძლოთ შეეჩერებინათ მათი ასაოხრებელი ლაშქრობები თავის ნათესებისა და ქალაქების წინააღმდეგ.
მომდევნო ოთხ წელში ჯვაროსნულმა სახელმწიფოებმა — იერუსალიმის სამეფომ, ანტიოქიის სამთავრომ, ტრიპოლის და ედესის საგრაფოებმა ჯარები გააერთიანეს რათა თავი დაეცვათ.
როდესაც დიდი თავადი ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე ეწვია სლობოდა კარა-ჩალპაკს და 1875 წლის 3 ივლისს მეფემ გამოსცა ბრძანება: „დასუფთავდეს დასახლება კარა-ჩალპაკი და ეწოდოს ველიკოკნიაჟესკაია“.
აქ განთავსდა საოლქო ატამანის სამმართველოც, საოლქო მიწის საბჭო, საოლქო ხაზინა, საავადმყოფო, ბაქტერიოლოგიური სადგური, სტანიცის მმართველობა, ვეტერინალური საავადმყოფო, ორი ეკლესია, რეალური სასწავლებელი, ქალთა უმაღლესი 4-კლასიანი სასწავლებელი, ორი სამრევლო სასწავლებელი, ხელოსანთა სკოლა, ქარხნები: ორი ზეთსახელი, აგურის, სამი ორთქლის, 9 ქარის წისქვილი.
ახალი ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით 1924 წელს შეიქმნა პროლეტარსკის რაიონი, ხოლო 1925 წელს სტანიცა ველიკოკნიაჟესკაიას ეწოდა პროლეტარსკაია.
ცნობილი, როგორც პირველი „აპლიკაციური ალბომი“, არის მულტიმედიური პროექტი, რომელიც გამოვიდა რამდენიმე სხვა აპლიკაციის სერიის პარალელურად, ალბომის თემების მუსიკათმცოდნეობის თემებთან დაკავშირებით.
ალბომის გამოშვებას აგრეთვე მოჰყვა ტურნე , რომელიც დაიწყო მანჩესტერის საერთაშორისო ფესტივალზე 2011 წლის ივნისში გამოსვლით და დასრულდა 2013 წელს.
მას შემდეგ რაც კლევსა და ლოთარინგიას შორის ალიანსის შექმნა შეუძლებელი გახდა და ანას ნიშნობა ჩაიშალა, მისმა ოჯახმა ანასთვის ახალი მეუღლის ძიება დაიწყეს.
ეს ქორწინება აწყობდა თავად საღვთო რომის იმპერატორ კარლ -ს, ვინაიდან ინგლისთან ალიანსი მისთვისაც მომგებიანი იყო და თავად ინგლისელთათვისაც, ვინაიდან ინგლისელები და გერმანელები ძალებს გააერთიანებდნენ და ერთიანად შეუტევდნენ საფრანგეთსა და შოტლანდიას.
მიუხედავად ანას უამრავი მცდელობისა, ჰენრი ანას გვერდით თავს ძალიან ცუდად გრძნობდა, ამიტომაც 1540 წლის 24 ივნისს ინგლისის სასამართლოში ჰენრიმ ანასთან განქორწინების წინადადება წამოჭრა.
ანა დაიბადა 1515 წლის 22 სექტემბერს, კლევის ჰერცოგის - ჯონ -ისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია მარია ჯულიხ-ბერგის ოჯახში, ის მათი მეორე ქალიშვილი იყო.
მიუხედავად იმისა რომ ჰენრი დაინიშნა კლევის პრინცესაზე, მას ჯერ კიდევ არ ჰქონდა გადაწყვეტილი ანაზე იქორწინებდა თუ მის დაზე, ამალია კლეველზე.
1539 წელის 4 ოქტომბერს შედგა ანასა და ჰენრის ნიშნობა, თუმცა მათ ერთმანეთი ნანახიც კი არ ჰყავდათ, ამის მიუხედავად ინგლისისა და კლევის ალიანსი ძალაში შევიდა.
სიუჟეტი მიმდინარეობს ორი გმირის, ოფიცერ რებეკა ჩემბერზის და დამნაშავე ბილი კოენის გარშემო, რომლებიც იკვლევენ ფარმაცევტული კორპორაცია -ის მიტოვებულ სასწავლო ცენტრს.
მოთამაშეს შესაძლებლობა აქვს აკონტროლოს ორივე პერსონაჟი და ნებისმიერ დროს გადაერთოს ერთიდან მეორეზე, რაც ხელს უწყობს სხვადასხვა დაბრკოლებებისა და თავსატეხების მარტივად გადალახვას.
ორივე პერსონაჟს გააჩნია უნიკალური შესაძლებლობები, მაგალითად, რებეკა არის მედიკოსი და მოპოვებული მცენარეებით შეუძლია მოამზადოს სამკურნალო საშუალებები და შეაღწიოს რთულად მისადგომ ადგილებში, თუმცა ფიზიკურად სუსტია, ხოლო რაც შეეხება ბილს, ის ფიზიკურად ძლიერია, შეუძლია მძიმე საგნების გადატანა, ფლობს სანთებელას და აქვს სიცოცხლის მაღალი მაჩვენებელი.
ს გაყიდვების რაოდენობა -ზე შეადგენს 1.25 მილიონ ეგზემპლარს, ხოლო რემასტერინგული ვერსიის გაყიდვები 2016 წლის მონაცემით 1.3 მილიონს, ჯამმში — 2.5 მილიონი ასლი.
მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1993 წელს, ალექსანდროვკის მცხოვრებლებმა, როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტის ვლადიმირის კურთხევით შეიქმნა ფერისცვალების ეკლესიის მრევლი.
მრევლის წინამძღვრად დანიშნულ ევგენი ბაბენცევს მრევლთან ერთად ბევრი ძალისხმევა დასჭირდა, რათა გაერემონტებინა სახლი, აღეჭურვა იგი საკურთხევლითა და კანკელით.
ალექსანდროვკის მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ალექსანდროვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
ძველად აზიური ავაზა ფართოდ იყო გავრცელებული არაბეთის ნახევარკუნძულიდან და პალესტინიდან ცენტრალურ ინდოეთამდე, ხოლო ჩრდილოეთით თანამედროვე ყაზახეთამდე (მათ შორის: ყიზილყუმის უდაბნო, კასპიისპირა რეგიონები, თანამედროვე პაკისტანი), მაგრამ იგი ინტენსიურად ნადგურდებოდა ბრაკონიერების მხრიდან , ასევე არისტოკრატებისთვის პოპულარულ სანადირო ცხოველს წარმოადგენდა და თანაც შემცირდა მისი მთავარი საკვები .
ამ მიზეზების გამო აზიური ავაზა 1947 მთლიანად გაქრა ინდოეთში, ხოლო უკვე 1960-1980 — მთელ ახლო აღმოსავლეთში (ირანის გარდა, სადაც მათი პოპულაცია ასევე მნიშვნელოვნად შემცირდა).
2000 წლიდან, ველური ბუნების დაცვის საზოგადოებამ ირანის მეცნიერებთან თანამშრომლობით დაიწყო ზომების მიღება რათა ქვეყნის ხუთ რეგიონში მოამრავლონ ავაზის პოპულაცია.
მისი მთავარი სანადირო ობიექტი ადრე იყო დიდი ჩლიქოსანი ცხოველები , მაგრამ ახლა იმის გამო, რომ შემცირება ჩლიქოსანთა რაოდენობა, აზიურმა ავაზებმა დაიწყეს ნადირობა მცირე ზომის ნადირზე, პერიოდულად თავს ესხმის შინაურ პირუტყვს.
სათარ ბაჰლულ ოღლი ბაჰლულზადე , 1909, სოფ. ამირჯანი, ამჟამად ბაქოს შემადგენლობაში — გ. 14 ოქტომბერი, 1974, მოსკოვი, დაკრძალულია თავის მშობლიურ სოფელ ამირჯანში.) — საუკუნის აზერბაიჯანელი საბჭოთა ფერმწერი, ცნობილია აზერბაიჯანის ბუნების ლირიკული პეიზაჟებით.
მის ნამუშევრებში ყველაზე გამორჩეულებად ითვლებიან „გოდიალჩაის ველი“ , საღამო კასპიის ზღვაზე“ , „დედამიწის ოცნება“ , „ჩემი სამშობლოს გაზაფხული“ , „აზერბაიჯანის მიწა“ , „ბუზოვნები.
მისი ნახატების მნიშვნელოვანი ნაწილი ინახება აზერბაიჯანის ხელოვნების ეროვნულ მუზეუმში, სადაც მხატვრის ნამუშევრებისათვის განკუთვნილია მთელი დარბაზი.
შემდეგ შევიდა ხასმონეის სამეფოს შემადგენლობაში, ხოლო ჰეროდე დიდის და მისი შვილების დროს იყო იუდეის და შემდეგ რომის პროვინცია იუდეის შემადგენლობაშია, რომელსაც შემდეგ ეწოდა პალესტინა.
გადაღებების დაწყებამდე მან ისაუბრა სერიალის თემატიკაზე და მასში არსებულ მოვლენებზე: „ყურადღების ცენტრში იქნება გობლინი, ტრადიციული, ფოლკლორული ზღაპრის გმირი, რომელიც ჯერ არ ყოფილა სერიალის მთავარი გმირი“.
საბოლოოდ, როცა ტოკები ხვდება საცოლეს, იგი აღმოჩნდება „დაკარგული სული“ — ადამიანი, რომელიც ბედისწერით გადაურჩა სიკვდილს და რომელსაც სასიკვდილო განაჩენი მოელის.
მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ ეგვიპტის დატოვებამდე ქოლერისაგან დაკარგა 5 000 ჯარსკაცი, იგი მაინც მიუახლოვდა სირიის სანაპიროს, აიღო ღაზა, იაფა, ხაიფა და ამავე წლის ნოემბერში ალყა შემოარტყა ქალაქ აკრას.
ქალაქის დასახმარებლად მოდიოდა ალეპოს მმართველი, ადმირალი ოსმან-ფაშა, მაგრამ იბრაჰიმ-ფაშა მოულოდნელად თავს დაესხა ოსმან-ფაშას, იგი გააქცია და მთელი თავისი ძალები შეკრიბა ქალაქ აკრასთან და იგი აიღო 1832 წლის 27 მაისს.
იბრაჰიმ-ფაშას შეეძლო აეღო კონსტანტინოპოლიც, ეგვიპტიდან რომ არ მოსვლოდა მუჰამედ ალი-ფაშას ბრძანება ბრძოლის შეწყვეტისა და დამხმარე ძალისათვის დალოდების შესახებ.
ივლისში რუსეთისა და ოსმალეთის იმპერიებმა ხელი მოაწერეს უნქიარ-ისქელესის შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც ორმა სახელმწიფომ ერთმანეთს დახმარება აღუთქვა ომიანობის ჟამს.
იცოდა, რომ ამ კუნძულზე წესრიგის შენარჩუნებას მისი ფინანსების გამოფიტვა მოჰყვებოდა, მუჰამედ ალიმ ეს წინადადება უარყო და სირიის დაკავება თავად გადაწყვიტა.
მის ტერიტორიაზე აგებულია მუზეუმის ახალი შენობა ძირითადი ისტორიული ექსპოზიციით, ფონდსაცავის შენობა, ადმინისტრაციული ნაგებობები, სტაციონარული და დროებით გამოფენების დარბაზი, სამუზეუმო-პედაგოგიური ადგილი, ტექნიკური სამსახური.
1955 წელს საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიამ ჩამოაყალიბა ქვემო-დონის არქეოლოგიური ექსპედიცია, რომელიც როსტოვის უნივერსიტეტთან და როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმთან ერთად, დ.
1958 წელს როსტოვის საოლქო აღმასკომმა გამოსცა დადგენილება ტანაისის მუზეუმ-ნაკრძალის შექმნის შესახებ, როგორც როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ფილიალი.
მან პირველმა შემოიღო საქართველოში ორსულთა და მშობიარეთა მკურნალობა ქინაქინით, აკროქინით, პლაზმოციდით, რამაც მნიშვნელოვნად შეამცირა მუცლის მოწყვეტის, ნაადრევი მშობიარობის, საშვილოსნოდან სისხლის დენის, მკვდრადშობისა და ახალშობილთა სიკვდილის შემთხვევები.
შემდეგში ივანე თიკანაძის ძირითადი მეცნიერული ინტერესები დაუკავშირდა სასქესო ორგანოების განვითარების მანკებს და ანომალიებს, მათი გამოსწორების ოპერაციული გზების გამონახვას და პრაქტიკაში დანერგვას.
ერთ-ერთ ლექციაზე ასე მიმართა სტუდენტებს: „გაუფრთხილდით საბჭოთა ექიმის სინდისს, გაამართლეთ თქვენდამი სახელმწიფოს დიდი ნდობა, იყავით ეპოქის და თქვენი დიდი ხალხის ღირსეულნი. დიდი შესაძლებლობები დიდ მოთხოვნილებებს გვიყენებს.
კლინიკაში ივანე თიკანაძემ დანერგა ორსულთა ტოქსიკოზების საწინააღმდეგო, სამეანო ტრავმატიზმის, ლოგინობის ხანის საოპერაციო და ნაოპერაციებ ავადმყოფთა გართულებების პროფილაქტიკა და მკურნალობის წესები.
ივანე თიკანაძის კლინიკაში ერთ-ერთი მთავარი პრობლემა იყო მშობიარობის რაციონალურად ჩატარება, რისთვისაც კლინიკის მთელი კოლექტივი ჩაება საქართველოში მცხოვრები ქალების მენკის ანატომიური თავისებურებების შესწავლაში.
სამეცნიერო და საზოგადოებრივი მუშაობა ივანე თიკანაძემ სტუდენტობის დროსვე დაიწყო ჯერ პოპულარულ-მეცნიერული ნაშრომების თარგმნით, ხოლო შემდეგ უკვე სპეციალური გამოკვლევით, რომელიც ღომის ქიმიურ შემადგენლობას და კვებით მნიშვნელობას არკვევდა.
მოხსენებაში მოითხოვდა საქართველოს მკვიდრ ახალგაზრდობას სამხედრო სამსახური საქართველოში მოეხადა, რადგან ცივი ჰავა ყაზარმების რეჟიმი ცუდად მოქმედებდა მათ ჯანმრთელობაზე.
თიკანაძე შეისწავლიდა სასქესო ორგანოების ანომალიებს და მათი ოპერაციის გზით მკურნალობის წესებს, სასქესო ორგანოების სიმსივნეების ეტიოგენეზსა და მკურნალობას, ორსულთა ტოქსიკოზს, საშვილოსნოსა და მისი დანამატების ანთებით პროცესებს, უნაყოფობის პრობლემას და სხვ.
თბილისში დაბრუნებული ივანე თიკანაძე მისთვის ჩვეული ენერგიით და ენთუზიაზმით ჩაება საზოგადოებრივ მუშაობაში: იყო ქართველ ექიმთა და ბუნებისმეტყველთა საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი და თავმჯდომარე.
იგი იძულებული გახდა შესულიყო ვარშავის უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტზე და მხოლოდ პეტერგურგში მცხოვრები ქართველების დახმარებით გადავიდა სამხედრო-სამედიცინო აკადემიაში.
მეფე მთლიანად მისი გავლენის ქვეშ აღმოჩნდა, ამიტომაც 1450 წელს მეოთხე ბავშვზე ორსული აგნესი მოწამლეს, თუმცა ზოგიერთი ისტორიკოსი ამტკიცებს, რომ იგი დიზერტერიით გარდაიცვალა.
1413 წელს მარია დანიშნეს საფრანგეთის დოფინ შარლ დე ვალუაზე, რომელიც საფრანგეთის მეფე შარლ ვალუას და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის ვაჟი იყო.
ერთ-ერთი მინისტრისადმი მიწერილ წერილში, იგი ბრძნულად მოუწოდებს მთავრობას კულტურული სიწმინდეების გადასარჩენად: „მონასტერი არის არა მარტო ქართველ მონოზონთა თავშესაფარი-სავანე, არამედ ისტორიული და არქეოლოგიური ძეგლი ქართველი ერის ქრისტიანიზაციისა და ამიტომ მისი სათანადო მოვლა და დაცვა უნდა შეადგენდეს არა მხოლოდ წმიდა სარწმუნოებრივ საქმეს.
ნუ დაუშვებთ, რომ ადგილი, სადაც 1600 წლის წინათ ქართველთ განმანათლებელმა წმიდა ნინომ პირველად დადვა კერა მაყვლის ბუჩქნარში, რომლიდანაც შემდეგ მოეფინა ქრისტიანობის ნათელი უკუნეთში მყოფ საქართველოს, გადაიქცეს ძღარბთა და ქვემძრომთა საყოფელად“.
როდესაც ეგზარქოსმა იგი ერთ–ერთ დასთან ერთად შტატში აიყვანა, ნინო ამილახვარმა მადლობა გადაუხადა ყურადღებისთვის, ხელფასზე კი თავაზიანი უარი თქვა: „.ნიადაგ თითქმის შეპყრობილ უძლურებითა, არ ძალმიძს აღსრულება მონასტრულის სამსახურისა თანასწორ სხვათა დათა თანა.
ეგზარქოსის ნებართვით ნინომ მთელი თბილისი, მოზდოკი, პიატიგორსკი, ახალციხე და აბასთუმანი მოიარა და ქველმოქმედი ქრისტიანებისგან შემწეობა ითხოვა.
ანა ამილახვარი მამიდის გარდაცვალების შემდეგაც არ განშორებია მონასტერს; იგი აგრძელებდა მონოზვნებისთვის წმინდა წერილისა და ხელსაქმის შესწავლას და როგორც ერთ–ერთი საისტორიო წყარო მოგვითხრობს, „მონოზვნებმაც ძალიან შეიყვარეს იგი, რადგან ანა ამილახვარი იყო მათი დამრიგებელი და ხელმძღვანელი ჭირში და ლხინში, მაგალითი კეთილმსახურებისა, სიმშვიდისა და გამწვრთნელ–განმანათლებელი მათი გონებისა“.
ბევრ ქართველ ქალს მიეცა ამ მონასტრის ქალთა სასწავლებელში ნამდვილი ქრისტიანული აღზრდა, დარბაისლური მიმართულება, რიგიანი განათლება, ცოდნა მშვენიერი ხელსაქმისა და მოუმზადა ჩვენს ქვეყანას შეგნებულნი მშობელნი, ჭეშმარიტნი დედანი“, - ბრძანებს იაკობ გოგებაშვილი სამთავროს სკოლის შესახებ.
სასწავლებელში საქართველოს მომავალი დედები ეუფლებოდნენ: საღვთო სჯულს, ეკლესიის ისტორიას, საქართველოსა და რუსეთის ისტორიასა და გეოგრაფიას, ქართულ და სლავურ საეკლესიო გალობას, ხელსაქმეს, - ყველაფერს, რაც მათ ეროვნული თვითშეგნების ჩამოყალიბებაში დაეხმარებოდათ.
სამონასტრო წესრიგის დამყარებისა და სამთავროში სამონასტრო ცხოვრების აღმავლობაზე ზრუნვისათვის უწმიდესმა სინოდმა ნინო ამილახვარი ოქროსჯვრიანი ბეჭდით დააჯილდოვა; 1865 წელს კი იღუმენიას ხარისხი ებოძა.
ორი ჯვრის მატარებელი იღუმენია ნინო ამილახვარი თავისი დროის ტიტულოვანი დედაა დაჯილდოვებული ძვირფასი თვლებით შემკული კაბინეტის ჯვრით; 1883 წელს კი, ომში დაჭრილებისადმი გაწეული მზრუნველობისათვის - წითელი ჯვრით.
თითქმის ორმოცწლიანი მმართველობის განმავლობაში ნინო ამილახვარმა შეძლო სამთავრო ექცია საქართველოს დედა-მონასტრად, მისი წინამძღვრობის პერიოდი კი, მონასტრის ისტორიაში „ოქროს ხანად“ შერაცხულიყო.
მამიდის გარდაცვალების შემდეგაც არ განშორებია მონასტერს; იგი აგრძელებდა მონოზვნებისთვის წმინდა წერილისა და ხელსაქმის შესწავლას და როგორც ერთ–ერთი საისტორიო წყარო მოგვითხრობს, „მონოზვნებმაც ძალიან შეიყვარეს იგი, რადგან ანა ამილახვარი იყო მათი დამრიგებელი და ხელმძღვანელი ჭირში და ლხინში, მაგალითი კეთილმსახურებისა, სიმშვიდისა და გამწვრთნელ–განმანათლებელი მათი გონებისა“.
1879 წელს განაახლა წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესია, 1883 წელს დედათა მონასტრის ტაძრის გუმბათი განაახლა და ეკლესია გადახურა, ხოლო მოგვიანებით მთავარი ტაძრის კედლებიც შეაკეთა.