polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ამასთანავე ისინი შიძლება იყოს როგორც სტატისტიკური, ისევე ბრუნვითი, რომელიც სინათლის მოხვედრის დრო მხოლოდ ბლოკის გარკვეულს პოზიციაზე მოქმედებს.
ამასთანავე დამატებითი სირთულეები ჩნდება: ლაზერის წყარო თანდათანობით კარგავს საკუთარ ენერგიას, ზოგიერთ ობიექტივზე სხვისი დაცემა სისტემის გადახურებას იწვევს, სარკეების განლაგება შეიძლება მათზე სხვა ზემოქმედების გამო მოხდეს.
თამაშში რამდენიმე დონეა, რომელთა თითოეულის დასაძლევად საჭიროა მიზნის მიღწევა, რაც ხელმისაწვდომს ხდის მიმღებ მოწყობილობას, ზუსტად რაც იწვევს დონის დასასრულს.
მესამე დონეზე გადასვლისას ჩნდებიან „მოჩვენებები“ , სხვა აღწერებში, როგორც „მზის სხივი“ ან „მწერი“), რომლებიც შემთხვევითი გზით ხვდებიან ლაბორატორიაში.
თამაშის მუსიკა სრულდება რეტრო-კონცერტებზე და კომპოზიტორებისთვის შთაგონებას წარმოადგენს, მისი პროგრამული რეალიზება განიხილებოდა როგორც მაგალითი დემოსცენის მონაწილეებისთვის.
სათამაშო სამყარო ორგანზომილებიანია, გამოისახება პერპექტივით მაღლიდან-დაბლა და თავისი სახით წარმოადგენს დონეთა თანმიმდევრობას, რომელთაგან თითოეული ეკრანის ტოლა ზომისაა.
თუმცა თითოეულის დასაწყისში ლაზერი ჩაკეტილია ბარიერით, რომელშიც სხივი ვერ შეაღწევს, ხოლო წინააღმდეგობის მოსაშორებლად მოთამაშემ უნდა გაანადგუროს ყველა სამიზნე-კვანძები.
საუკუნიდან ცნობილია ისეთი ლითონების მნიშვნელოვანი საბადოები, როგორებიცაა: კალა, ტანტალი და ნიობიუმი (ნიობიუმის ადგილობრივი მოპოვება შეადგენს მსოფლიოში მისი მოპოვების 3/4-ს), ასევე კოლუმბიტშემცველი გრანიტის საბადოები.
ახალგაზრდა გრანიტები შეიცავენ კალას, რომლის მოპოვება დაიწყო საუკუნის დასაწყისში, კოლონიალური პერიოდის დროს და გაგრძელდა დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგაც.
სამი მხრიდან — დასავლეთით, სამხრეთით და აღმოსავლეთით პლატოს ფერდოები მკვეთრადაა დაქანებული ციცაბო ფერდოებით 500 მეტრ და უფრო მეტ სიღრმეზე.
რეგიონის მკვიდრ ტომებს — ტივის, ფულბეს და ჯუნკუნის ახლა დაემატა ქვეყნის სხვა რეგიონებიდან უკანასკნელ ათწლეულებში გადმოსახლებული ტომები — ჰაუსა, იორუბა, იგბო, რომლებიც აქ მოიზიდა საბადოებში მუშაობით მიღებულმა შედარებით მაღალმა გასამრჯელომ, ასევე პლატოს სავანებში საკუთარი სასოფლო-სამეურნეო პირუტყვის და შინაური საქონლის მწყემსვის შესაძლებლობამ.
ნედს სურდა რომ თავისი ლორდები შეეკრიბა, ჯარი გამოეყვანა და შეერთებოდა რობერტის აჯანყებას, მაგრამ ჩრდილოეთიდან ვეილში მოსახვედრად მას უნდა გადაელახა გულთაუნი, თუმცა ეს სარისკო იყო რადგან გულთაუნის ლორდი რკინის ტახტისადმი ერთგული იყო.
ბორელის სახლის მეისტერმა, ლორდ ბორელს ურჩია, რომ მისი თავი მეფე ეირისისთვის მიეტანა, თუმცა რადგანაც ჯონ ერინმა და რობერტმა დაიკავეს გულთაუნი მან აღარ იცოდა ვინ გაიმარჯვებდა კონფლიქტში.
ამიტომაც ლორდმა ბორელმა ნედი გაუშვა და გააფრთხილა, რომ არავისთვის არ ეთქვა მისი აქ ყოფნის შესახებ იმ შემთხვევაში თუ აჯანაყებაში დამარცხდებოდა.
უინტერფელში ერთ-ერთი ვიზიტის დროს მან მამამის წარუდგინა საქორწინო შეთავაზება რობერტისგან რომლის თანახმადაც რობერტი უინტერფელის ასულის ხელის სთხოვდა, ლორდმა რიკარდ სტარკმა ეს შემოთავაზება მიიღო და დათანხმდა.
მოგვიანებით ლიანამ გამოაცხადა საჯაროდ რომ რობერტი არასდროს დარჩებოდა ერთი ქალის ერთგული, რადგანაც მას უკვე ჰყავდა უკანონო შვვილი მია სტოუნისგან, ნედმა ეს ყოველივე ვერ უარყო რამეთუ აქამდე ნანახი ჰყავდა ეს ბავშვი.
ედარდი პირადად შეესწრო იმ მომენტს როდესაც პრინცმა რეიგარ ტარგარიენმა გაიმარჯვა ტურნირში და სილამაზის დედოფლად ნაცვლად თავისი ცოლისა გამოაცხადა ლიანა სტარკი.
ედარდის ზიზღმა ყველაზე მეტად მაშინ იმატა როდესაც გაიგო, რომ ლანისტერებმა ქალაქი ღალატით აიღეს და სასტიკად მოკლეს პრინცი რეიგარის ცოლ-შვილი.
ამის შემდეგ ისინი რივერანში გაემართნენ, სადაც ჯონმა შეირთო ჰოსტერის უფროსი ქალიშვილი კეიტლინი, რომელზეც მისი ძმა ბრანდონი იყო დანიშნული სიკვდილამდე, ხოლო ჯონ ერინმა ცოლად მოიყვანა კეიტლინის და ლიზა.
ის არის რობის, სანსას, არიას, ბრანისა და რიკონის მამა, რომლებიც შეეძინა მისი მეუღლის კეიტლინ სტარკისგან, ასევე არის ბიძა ჯონ სნოუსი რომელიც გაზარდა როგორც უკანონო შვილი.
რობ სტარკმა ომი გამოუცხადა რკინის ტახტს და 18 000-კაციანი არმიით გაემართა დედაქალაქისკენ, მან ლანისტერები ყველა ბრძოლაში დაამარცხა, თუმცა მისმა ახლადშეძენილმა ლორდმა, ვოლდერ ფრეიმ უღალატა და მოკლა წითელ ქორწილში.
ედარდის სიკვდილით დასჯამ და სერსეი ლანისტერის შვილების უკანონობის გამოვლენამ გამოიწვია დაპირისპირება ჯოფრი ბარათეონსა და რობ სტარკს შორის რაც მოგვაინებით გადაიზარდა ხუთი მეფის ომში, სადაც ერთმანეთს უპირისპირდებოდნენ: ჯოფრი ბარათეონი, რობ სტარკი, რენლი ბარათეონი, სტანის ბარათეონი და ბელონ გრეიჯოი.
ედარდ სტარკი — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ და მისი სატელევიზიო ადაპტაციის, „სატახტოთა თამაშის“ ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟი.
აქ წარმოდგენილია ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის იმ ძირითადი ჩანაწერების სია, რომლებიც სხვადასხვა წლებში სატელევიზიო და რადიოეთერისთვის მომზადდა.
თანდათანობით ქალაქმა, რომელსაც სახელად ეწოდა სეგუ-კორო, უბრალო სოციალური სტრუქტურით, რომელიც ეფუძნებოდა მიწადმოქმედებას და ნადირობას, დაიწყო უფრო რთული მმართველობის სისტემის ჩამოყალიბება, დინასტიის დომინირებით.
მან შექმნა ორგანიზებული ჯარი, გააფართოვა სეგუს ტერიტორია ტომბუქტუს სამფლობელოემდე და ეს ტერიტორიები გამოაცხადა ბამბარის იმპერიის ნაწილად, ხოლო საკუთარი თავი — იმპერატორად.
სოფლის მოსახლეობა ძირითადად დაკავებულია მომთაბარე ან მიწაზე დამაგრებულ ცხოვრებას და შედგება ბევრი ეთნიკური ჯგუფისაგან: ბამბარა, ბოსო, ფულბე, სონინკები, მანდინკა და ტუკულორი.
დანარჩენი ეთნიკური ჯგუფი არც თუ ისე მრავალრიცხოვანია და ძირითადად დაკავებულები არიან ვაჭრობით და მომთაბარეობით, ინარჩუნებენ წინაპართა ტრადიციებს.
სეგუ განიცდიდა მრავალრიცხოვან თავდასხმებს და მმართველების ცვლას, მაგრამ სხვა ქალაქებისთვის მუდამ რჩებოდა სავაჭრო ცენტრად, სადაც ყოველთვის შეიძლებოდა მარცვლეულის და მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის ყიდვა ან გაყიდვა.
სეგუ მდებარეობს ბამაკოდან 235 კმ-ში მდინარე ნიგერზე, არის იმავე დასახელების რეგიონის, რომლის ფართობიც შეადგენს 64 821 კმ²-ს, ადმინისტრაციული ცენტრი.
რეგიონი სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ბურკინა-ფასოს და ჩრდილოეთიდან მავრიტანიას, ასევე ესაზღვრება მალის სხვა რეგიონებს — აღმოსავლეთიდან მოპტის, დასავლეთიდან კულიკოროს და სამხრეთიდან სიკასოს.
სეგუ — ქალაქი მალის სამხრეთი ნაწილის ცენტრში, რომელიც მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქ ბამაკოდან 235 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთში მდინარე ნიგერზე, სეგუს რეგიონში.
1861 წელს ქალაქი დაიპყრო ელ-ჰაჯ უმარ ტალიმ და შეუერთა ტუკულორის იმპერიას, სანამ 1892 წელს საფრანგეთის ჯარი პოლკოვნიკ ლუი არშინარის მეთაურობით არ შეიჭრა სეგუში.
ზოგიერთის აზრით სახელწოდება სეგუ-კორო წარმოდგება სიტყვისგან «» — რაც ნიშნავს შის ხის ნაყოფს, ხოლო ზოგიერთის აზრით სოფელს სახელი დაერქვა მის დამაარსებელ მურაბიტ სეიკუს პატივსაცემად, მაგრამ უმრავლესობა თვლის, რომ სეგუ დააარსეს ბოსოს ტომის მეთევზეებმა, რომლებიც საკუთარ დასახლებებს აშენებდნენ მდინარე ნიგერის გასწვრივ.
პირველი ქალაქური დასახლებები დონის მიწაზე გაჩნდა საუკუნეში, ესენი იყვნენ გამაგრებული დასახლებები, როგორც წესი ისინი განლაგებულები იყვნენ მდინარეების ნაპირებზე, ან კუნძულებზე, რომლებიც ბუნებრივად იყო დაცული.
ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიის ისტორია იწყება 1708 წელს, როდესაც ბაბსკის სტანიცაში იყო ხის ეკლესია, თუმცა ზუსტი ცნობები მისი აგების შესახებ არ შემონახულა.
პასიური იმუნიზაცია გამოიყენება იმ ადამიანეში, რომელთა იმუნური სისტემა ადეკვატურად ვერ რეაგირებს ინფექციაზე ან ადამიანებში, რომლებიც ვაქცინამდე დაიფიცირდნენ .
პასიური იმუნიზაციის გამოყენება შეიძლება აგრეთვე მაშინ, როდესაც ადამიანებს შეხება ჰქონდათ ინფექციურ აგენტთან და არ აქვთ საკმარისი დრო, რომ დაიწყონ ან დაასრულონ აცრების ციკლი.
ადამიანებისგან, რომელთაც უკვე აქვთ ანტისხეულები კონკრეტული დაავადების მიმართ (ეს არიან ის ადამიანები, რომელთაც ჩაუტარდათ იმუნიზაცია ან ისინი, რომლებიც ამარცხენებ დაავადებას), ასეთი ადამიანები გამოიმუშავებენ ჰიპერიმუნურ გლობულინს, რადგან მათ სისხლში აქვთ ანტისხეულების მომატებული რაოდენობა;
ვაქცინი შეყვანისას ორგანიზმის იმუნური სისტემა საპასუხოს წარმოქმნის ნივთიერებებს , რომლებიც ამოიცნობენ და თავს ესხმიან კონკრეტულ ბაქტერიას ან ვირუსს, რომელსაც შეიცავს ვაქცინა.
ამის შემდეგ, როდესაც ადამიანს შეხება ექნება კონკრეტულ ბაქტერიასთან ან ვირუსთან, სხეული ავტომატურად წარმოქმნის ამ ანტისხეულებსა და სხვა ნივთიერებებს.
იქიდან გამომდინარე, რომ ანრიეტა მარია ძალიან მორწმუნე და ღვთისმოშიში იყო, სხვა დედოფლებისაგან განსხვავებით იგი არ ხლართავდა ინტრიგებს, არამედ იყო გულღია და პრაგმატული, ამასთან არასოდეს ერეოდა მეუღლის პოლიტიკურ საქმიანობებში.
1620-იან წლებში მთელს ბრიტანეთში კათოლიკური რელიგია თითქმის ამოძირკვული იყო, ამიტომაც შეიძლება ითქვას, რომ ანრიეტა მარია უშედეგოდ ცდილობდა ამ ხალხში ძველი რელიგიის დაბრუნებას.
1629 წლისთვის ანრიეტას თითქმის მთლიანი ქონება იმაში დაიხარჯა, რომ მისი ბრძანებით აშენებულიყო გრანდიოზული სასახლე და უმაღლეს დონეზე გაერემონტებინათ.
ანრიეტა მარიამ თავისი საქმრო პირველად 1623 წელს იხილა, მაშინ როცა იგი თავის დასთან მიემგზავრებოდა ესპანეთში, სწორედ ამ დროს ჯერ კიდევ უელსის პრინცი ჩარლზ მადრიდში იმყოფებოდა, ვინაიდან იგეგმებოდა ჩარლზის დანიშვნა ესპანეთის პრინცესა — მარია ანა ჰაბსბურგზე.
1630 წლიდან ანრიეტას იტაცებს მოქანდაკეობაც, ამ წელს დამაზადდა ანრიეტაას გამოსახულების ბიუსტი რის შემდგომაც იგი მოქანდაკეების მფარველადაც იქცა.
1626 წლის 26 ივნისს ინგლისიდან განდევნა ანრიეტა მარიასთან ახლოსმყოფი ყველა ფრანგი კათოლიკე, თუმცა ანრიეტამ ეს ყველაფერი ძმას — ლუი -ს შეატყობინა, იმის გამო რომ საფრანგეთთან ომი არ დაწყებულიყო ჩარლზმა ანრიეტას ნება დართო დაეტოვებინა 7 ფრანგი კათოლიკე.
მის მზითვებზე საფრანგეთის სამეფო კარი მისი დაბადების დღიდანვე ზრუნავდა, ამიტომაც მას მზითვში გააყოლეს: უამრავი ძვირადღირებული ავეჯი, ბრილიანტები, მარგალიტის ბეჭდები, ალმასის ღილები, ატლასისა და ხავერდის კაბები და ფეხსაცმელები, უძვირფასესი ოქროს გვირგვინები, ოქროთი ნაქარგი შარფები, 10 000 ოქროს მონეტა, ალმასის ჭაღები, უძვირფასესი ნახატები, უიშვიათესი წიგნები, საძინებლის კომპლექსი, ამასთან მას გაჰყვა მისი ფრეილინები,12 ფრანგი ორატორი და მღვდელი.
ქვეყანაში შექმნილმა რთულმა ეკონომიკურმა და პოლიტიკურმა პირობებმა თანდათან მეფე-დედოფლის წინააღმდეგ განაწყო როგორც მოსახლეობა, ისე პარლამეტი, რომელიც თავის მხრივ, მეფის უფლებების შემცირებას და საკუთარის გაზრდას ითხოვდა.
მან ანრიეტა მარიზე შემდეგი რამ დაწერა: „ვან დაიკის მშვენიერი პორტრეტებიდან ჩანს, რომ ინგლისის ახალი მემკვიდრე ნამდვილად ულამაზესი ქალბატონია.
ინგლისური წესით დედოფალიც ანგლიკანი იყო, თუმცა ანრიეტა ღრმად მორწმუნე კათოლიკე იყო და რელიგიის შეცვლას არ აპირებდა, ამიტომაც ჩარლზმა ნება დართო დარჩენილიყო კათოლიკედ და სამეფო კარზე მესის ჩატარების ნებასაც რთავდა.
1935 წელს ეკლესიის შენობა შიროკოვის სახელობის მალოკირსანოვის სასოფლო საბჭოს კოლმეურნეობამ დაიკავა და გერმანელების მიერ სოფლის ოკუპაციამდე, 1941 წლამდე, მასში განთავსებული იყო ხორბლის საწყობი.
გრეკოვო-ტიმოფეევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ გრეკოვო-ტიმოფეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
მომდევნო წიგნი იყო „ “ , მოსკოვის გამომცემლობაში გამოვიდა მისი წიგნები „ “ , „ “ , როსტოვის გამომცემლობაში — წიგნები კონდრატე ბულავინზე, ატამან კალედინზე, პოეტ ნიკოლოზ ტუროვეროვზე და სხვ.
გამოსაზამთრებლად მიგრირებენ ესპანეთში, საფრანგეთში, დასავლეთ და ჩრდილოეთ აფრიკაში, ახლო აღმოსავლეთსა და ინდოეთში, ზოგჯერ დასავლეთ და სამხრეთ ჩინეთში.
ჰნეფი ამ წყაროს მიხედვით იღუპება, ხოლო ცოცხლად დარჩენილი ხალხი, ჰენგესტის მეთაურობით, კვლავ წინააღმდეგობას უწევს მტერს და ფრიზებს ისეთ დარტყმას მიაყენებს, რომ ფინი იძულებულია, მოლაპარაკებებზე დათანხმდეს.
ფინსბურგული ფრაგმენტის ხელნაწერი საუკუნის ბოლოს კენტერბერიელი არქიეპისკოპოსების ბიბლიოთეკაში იქნა ნაპოვნი ჯორჯ ჰიქსის მიერ.
1958 წელს, ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ანატოლი ანსიმოვი ჯერ ჟურნალისტად, შემდეგ საოლქო გაზეთ „“-ის რედაქტორის მოადგილედ, მოგვიანებით კი გაზეთ „ “-ში, ხოლო ბოლოს საოლქო გაზეთ „“-ში წერილების განყოფილების ხელმძღვანელად მუშაობდა.
ანატოლი ანსიმოვი იყო სსრკ-ის ჟურნალისტთა კავშირისა და რუსეთის მწერალთა კავშირის წევრი, ლიტერატურული ამხანაგობა „შოლოხოვის წრის“ საბჭოს წევრი, დონის შეირაღებული ძალების ოლქის კაზაკთა კავშირის წევრი .
აღმოჩენილი მასალების მიხედვით მკვლევარებმა დაადგინეს, რომ პანიარდისის მოსახლეობის კვების რაციონში სოფლის მეურნეობის პროდუქტები იყო უმთავრესი, ხელოსნობის დარგებიდან განვითარებული იყო ქსოვა და რთვა.
ამ პერიოდში ნაქალაქარის ჩამოყალიბება დონის დელტაში დაკავშირებული იყო მეფე ასპურგის პოლიტიკასთან, რომელმაც ამ მოქმედებით გაამაგრა ბოსფორის სახელმწიფოს საზღვრები და გააძლიერა თავდაცვა.
ციხესიმაგრის ნაქალაქარი ასევე პანიარდისი — არქეოლოგიური ობიექტი, რომელიც მდებარეობდა თანამედროვე ქალაქ აზოვის ცენტრში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
1923-1929 წლებში არქეოლოგიურ კვლევა-ძიებას ახორციელებდა მატერიალური ისტორიის კულტურის სახელმწიფო აკადემიის ჩრდილოეთ კავკასიის ექსპედიცია, რომლის ხელმძღვანელიც იყო ალექსანდრე მილერი.
მუსიკალურმა ჯგუფმა ფორმირება დაიწყო 2000-იან წლებში, თეატრ „დახში“, ახალგაზრდა ფოლკლორისტებისგან, რომლებიც ვლადისლავ ტროიცკმა შემოიკრიბა.
თავდაპირველად ჯგუფი ტროიცკის სპექტაკლებს მუსიკალურად აფორმებდა, მოგვიანებით ის სამხატვრო ხელმძღვანელის პროექტ, „მისტიკური უკრაინის“ მონაწილე გახდა.
ითვლება, რომ იგი მოწამლა რძალმა ეკატერინე მედიჩიმ, ვინაიდან მოწამლული წყალიმ რომელიც ფრანსუას ჩოგბურთის თამაშიშას მიაწოდეს, მიაწოდა იტალიელმა გრაფმა, რომელიც ეკატერინეს მოკავშირე იყო, და ფრანსუას სიკვდილით ყველაზე მეტად თავად ეკატერინე იხეირებდა, ვინაიდან მისი მეუღლე ანრი დოფინი გახდებოდა.
თავდაპირველად იგეგმებოდა მადლენის მითხოვება ესპანეთის ინფანტ ფილიპეზე, მაგრამ შემდეგ გადაიფიქრა და გადაწყვიტა მადლენის შოტლანდიის მეფისათვის მითხოვება და ამით ფრანკო-შოტლანდიური ალიანსის გამყარება.
ვინაიდან ფილტვების პრობლემები ჰქონდა, შოტლანდიის ნისლიანმა კლიმატმა კი გამოიწვია ის, რომ მას კორონაციიდან რამდენიმე კვირაში ძველი დაავადებები კვლავ შემოუბრუნდა.
მადლენას დაბადებიდან ფილტვების პრობლემები ჰქონდა, ამიტომ ელეონორამ მშობლიური ავსტრიის მთიანეთში გაგზავნა სამკურნალოდ, საიდანაც იგი სრულიად ჯანმრთელი დაბრუნდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ელფებმა წარმატებით მოიგერიეს მტრის ძალები, მელკორი ბელერიანდში საბოლოოდ გაბატონდა – ნოლდორების მოულოდნელი დაბრუნების შემდეგ დაგორ ნუნ-გილიათში მან გაიმარჯვა.
მოკვდავებისგან ელფები ყველაზე მეტად იმით გამოირჩეოდნენ, რომ ასაკი გარეგნულად არ ეტყობოდათ და უკვდავები იყვნენ - თუკი მათ არ მოკლავდა იარაღი ან რამე მოვლენის გამო მწუხარება.
თუ ადამიანის სული, რომელსაც ფეა ეწოდებოდა, არდას ტოვებდა მას შემდეგ, რაც კვდებოდა მისი სხეული, ელფების ფეა არდაში უკანასკნელის აღსასრულამდე რჩებოდა.
თუმცა, თუკი ელფი სიცოცხლეში ბოროტებას ჩაიდენდა და არ მოინანიებდა, ვალარები თავს იკავებდნენ მისი სხვა სხეულში გადატანისგან ან საერთოდ უარს ამბობდნენ ასეთ ქმედებაზე.
ელფს ჰქონდა უფლება, უარი ეთქვა მანდოსის დარბაზებში გადასვლაზე და საერთოდ სხეულის გარეშე დარჩენილიყო, მაგრამ ფეა, რომელიც არაფერში იყო ჩასმული, არდას მაინც ვერ ტოვებდა.
საურონმა, ანატარის სახით, კელებრიმბორი, ფეანორის შვილიშვილი, მოატყუა და შეაქმნევინა ძალაუფლების ბეჭდები - მათ შორის, სამი, რომელიც ელფებისთვის იყო განკუთვნილი.
აგრეთვე აღსანიშნავია გალადრიელის ფიალა – ბროლის ჭურჭელი, რომელიც სავსე იყო გალადრიელის ბაღში არსებული, ეარენდილის ვარსკვლავის სინათლის შემცველი, შადრევნის წყლით.
ელუე დაიკარგა და სხვა ტელერებიც შეჩერდნენ, ხოლო ნოლდორები და ვანიარები შეჩერდნენ მოძრავ კუნძულზე და მიაღწიეს ამანის და ვალინორის სანაპირომდე.
ფეანორს, ფინუეს ყველაზე უფროს ვაჟს, ეზიზღებოდა მელკორი უფრო მეტად, ვიდრე რომელიმე სხვა ნოლდორს, მაგრამ, მოულოდნელად, მისი გავლენის ქვეშ სხვებზე მეტად მოექცა.
მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად ქუენდებს ორომესი შეეშინდათ, უფრო ბრძნები მიხვდნენ, რომ იგი არ იყო ბნელი მხედარი, როგორც მას მელკორი აღწერდა.
დიდი ძალაუფლების მქონე ელფები მართავდნენ ბუნებას და მის ნაწილებს, ესა თუ ის სამოსი ანათებდა, იარაღი კი არასოდეს ხდებოდა ბლაგვი, რასაც ნაკლებად გათვითცნობიერებული ხალხი მაგიას უწოდებდა.
ქამანდარ მაჯიდოვი დაიბადა საქართველოში, სადაც 1973 წლიდან დაიწყო ჭიდაობა, 1975 წელს 8 კლასის დამთავრების შემდეგ იგი გადავიდა ბაქოში და ჩაირიცხა სპორტინტერნატში.
ქამანდარ ბაფალიევის მაჯიდოვი (, ; დ. 17 ოქტომბერი, 1961, სოფელი ამამლო, დმანისის რაიონი, საქართველოს სსრ, რესპუბლიკა) — საბჭოთა და ბელორუსიის ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ოლიმპიური ჩემპიონი.
ფეოდალური დეცენტრალიზაციის პროცესებმა დააჩქარა ფეოდალური ბენგალიის სახელმწიფოს დაშლა მცირე ფეოდალურ სამთავროებად, რითაც ისარგებლა მუჰამედ ღურიმ და 1199-1202 წ.
ინგლისელმა კოლონიზატორებმა, რომლებიც ჯერ კიდევ საუკუნიდან დამკვიდრდნენ ქვეყნის სანაპირო რაიონებში ს-ის შუა ხანებში ისარგებლეს დიდ მოგოლთა იმპერიის დაშლით და შინაომებით, დაიწყეს დამპყრობლური ომები.
კოლონიურ პერიოდში , როცა ბენგალიის ეკონომიურმა და კულტურულმა ცენტრებმა ქვეყნის დასავლეთ რაიონებში გადაინაცვლა, ბენგალიის აღმოსავლეთი ნაწილი თანდათან მრეწველობის მხრივ ქვეყნის განვითარებული დასავლეთ ნაწილის აგრარულ დანამატად გადაიქცა.
აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძრის ისტორია იწყება 1822 წლის 15 სექტემბრიდან, როდესაც ვორონეჟისა და ჩერკასკის ეპარქიის ეპიკოპოსის მისი მაღალყოვლადუსამღვდელოესობის ეპიფანეს კურთხევით, მოხდა ტაძრის მშენებლობის დასაწყისი და საძირკველში ჩაიდო პირველი ქვა.
აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ აქსაიში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
დასახლებულმა პუნქტმა რამდენიმეჯერ გამოიცვალა თავისი მდებარეობა, რადგან გაზაფხულის წყალდიდობის დროს იტბორებოდა დასახლება მდინარე დონის ადიდების შედეგად.
მოსახლეობა გადასახლდა მდინარის მარჯვენა სანაპირზე, აქედან კი 1776 წელს ცოტა ჩრდილოეთით წაიწიეს, მაგრამ მოსახლეობა საუკუნის დასაწყისში კვლავ დაუბრუნდა მდინარის მარცხენა სანაპიროს.
მთავარ როლს ასრულებდა სოფლის მეურნეობა და ვაჭრობა მდინარე დონის ნაპირებზე, საიდანაც პროდუქცია იგზავნებოდა რუსეთში და საზღვარგარეთის ქვეყნებში.
მეცნიერული ეტიმოლოგიის მიხედვით ქალაქის სახელწოდება შედგება ორი სიტყვისაგან: რიცხვითი სახელი „“ და თათრული სიტყვა „“, რომელიც სიტყვასიტყვით ითარგმნება, როგორც „ბანაკი“, „სადგომი“.
ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორის, არქეოლოგ სვეტლანა პლეტნიოვას აზრით სახელწოდებაში გამოიყოფა სამი თურქული სიტყვა: „სემიზ“ - ძლიერი, „კარა“ - შავი და „კალა“ - ციხესიმაგრე.
მეორედ ქალაქი მოხსენიებულია სოფლის ატამან ფროლ მინაევის ჩვენებებში, რომელიც წარადგინა მოსკოვში ელჩების საბჭოზე 1672 წლის 7 დეკემბერს, ხოლო შემდეგ სამხედრო სიაში, რომელიც გაიგზავნა მოსკოვში ატამან ალექსი ნაუმოვის მიერ.
სამოცდათიან წლებში აშენდა კულტურის სახლები, მეთევზეთა სახლი, სასადილოები, რამდენიმე მაღაზია, უნივერმაღი, მუსიკალური სკოლა და ცენტრალური რაიონული საავადმყოფო.
ნამდვილი სახელი იყო ანარდილი, მაგრამ ყოველთვის ალდარიონად იცნობდნენ, ვინაიდან ძალიან ზრუნავდა ხეებზე და მათი დიდი რაოდენობა დარგო გემების საშენებლად განკუთვნილ ტყეში.
მის გამო ალდარიონმა მემკვიდრეობის კანონიც კი შეცვალა, ასე რომ უფროს ასულს ან უბრალოდ ასულს შეეძლო მმართველობა, თუკი მეფეს არ ჰყავდა ვაჟები.
ელროსის მემკვიდრეებს ეს არ მოსწონდათ, განსაკუთრებით ძველი კანონით მემკვიდრე სორონტოს, ალდარიონის მემკვიდრეს, მისი უფროსი დის აილინიელის ვაჟს.
როგორც ვარაუდობენ, ნუმენორის სამეფო მეორე ეპოქის 32-ე წლიდან იღებს სათავეს, იმ დროიდან, როდესაც ელროსი, ეარენდილის ვაჟი, არმენელოსში გამეფდა, 90 წლის ასაკში.
ელროსი, იგივე ტარ-მინიატური ნუმენორელებს 410 წელი მართავდა, ვინაიდან მათი სიცოცხლე ხანგრძლივი იყო და მოკვდავთაგან განსხვავებით, მთელი ამ დროის მანძილზე დაუღალავად არსებობდნენ.
ეს იყო პოლიტიკური ხერხი, შედეგი იმ მღელვარებისა, რომელიც გილ-გალადის მხრიდან ცუდი წინათგრძნობების შედეგად იშვა, როდესაც მან პირველად გაიაზრა, რომ შუახმელეთში ბოროტი სული იშვა, მტრულად განწყობილი ელფებსა და დუნედაინებისადმი.
მას ასევე ეწოდა პარმაიტე, რადგან თავისი ხელით გადაწერა არაერთი წიგნი თუ თქმულების ჩანაწერი, რომელსაც ჯერ კიდევ ვარდამირ ნოლიმონი აგროვებდა.
ეს სახელი მას მიიღო იმით, რომ ორომეთის გორაზე, ანდუნიესთან ააგო მაღალი ციხე-კოშკი და იქ თავისი დროის დიდ ნაწილს ატარებდა, შეჰყურებდა რა დასავლეთს, რადგან ნუმენორელთა გულებში სევდამ დაისადგურა.
მეფის გარემოცვაში ელფური ენებით ნაკლები დაინტერესება იყო, თუმცა მეფეთა წოდებები მაინც ქუენიური ენის სტილით იყო ნაწარმოები - ამ მხრივ ყველას ეშინოდა, რომ ძველი ტრადიციის შეცვლა გამოიწვევდა უბედურებას.
მიუხედავად სიმცირისა კამანის დაცვამ საკმაოდ მედგარი წინაამღდეგობა გაუწია მტერს და რომ არა მოწყვეტილი მდებარეობა ბრიგადის მთავარი ძალებისაგან მტერი მის აღებას გამოუსწორებელი ზარალის გარეშე ვერ მოახერხებდა.
კამანის ხოცვა-ჟლეტა — აფხაზეთის ომის პერიოდი, რომლის ფარგლებშიც 1993 წლის 9 ივლისს აფხაზი სეპარატისტებისა და მათი თანამოაზრეების მიერ განხროციელებული იყო სოფელი კამანის ქართული მოსახლეობის მასიური ხოცვა-ჟლეტა.
აფხაზებისა და მათი მოკავშირეების მიერ ამ სტრატიგიული ოლქის აღების შემდეგ დაიწყო ფართომასშტაბიანი შეტევა სოხუმზე, რომელიც ამ დროისათვის უკვე ალყაშემორტყმული იყო.
ქსენოფონტს, რომელიც სამხედრო საქმის კარგი მცოდნე იყო, მისი ჩანაწერებიდან ნათლად ჩანს, რომ სამხრეთ კავკასიაში მცხოვრები ქართველი მოსახლეობა კარგად ფლობდა მაშინდელი სამხედრო საქმის ძირითად ელემენტებს.
კერძოდ, მათ ჰქონდათ სასიმაგრო-საფორტიფიკაციო სპეციალური ნაგებობები-თხრილები, ხის სასიმაგრო კედლები, კოშკები, მიწაყრილები; გააჩნდათ იმ დროისათვის მოწინავე რკინის იარაღი; შუბი, სატევარი, ცული, მშვილდ-ისარი; ინდივიდუალრი თავდაცვის საშუალებები: ფარი, მუზარადი, ჯავშანი; ფლობდნენ საომარ ხერხებს: სწრაფი იერიში, გადაჯგუფება, რელიეფის მოხაერხებულად გამოყენება.
უკვე ტრაპიზონთა მიახლოებისას ქსენოფონტს მოუწია სამხრეთ კოლხეთში გავლა სადაც ადგილობრივებმა ამჯერად სიმაგრეების გარეთ გაუმართეს ბრძოლა.
მასზე ასევე მოგვითხრობს ბერძენი ისტორიკოსი ჰეროდოტე როდესაც აღწერს სპარსეთის არმიაში კოლხ, მოსონიკ და ტიბერან მოლაშქრეებს, რომლებიც თან გაყვნენ ქსერქსეს არმიას საბერძნეთის კამპანიაში.
ტომებად დაქსაქსული კოლხეთის ტერიტორია არ წარმოადგენდა ძლიერ და ორგანიზებულ სამხედრო სისტემის მქონე რეგიონს, ამიტომაც მოსახლეობა თავად აღიჭურვებოდა და ადგილობრივ პირობებში იოლად მოსაპოვებელ და მწირ ფინანსურ ხარჯებზე გათვლილ საჭურველს და იარაღს იმზადებდა.
ჩვეულებრივი კოლხი მეომრის დამახასიათებელი აღჭურვილობა იყო ხის მრგვალი ტყავგადაკრული ფარი, ტყავის ან ხისაგან დამზადებული ჩაფხუტი, ტყავის ან სელის აბჯარი, მოკლე ხელშუბები, აგრეთვე რკინის მოკლე სატევრები ან უკეთეს შემთხვევაში ადგილობრივი ბრინჯაოს ან რკინისაგან დამზადებული კოლხური ცული.
მათი სამხედრო რაზმები საზღვართან მდებარე სტრატეგიულ მაღლობზე იყვნენ განლაგებულები, საიდანაც გზა იხსნებოდა ტრაპიზონის რეგიონისკენ, ეს ადგილი აღმოსავლეთ პონტოს და ლაზეთის მთიანეთში უნდა ყოფილიყო .
კოლხთა ძირითადი დანაყოფის სპეციალლურწყობას სამხედრო საქმის კარგად მცოდნემ, ბერძნების მხრიდან ბრძოლის ერთ-ერთმა ხელმძღვანელმა ხეირისოფოსმა "კოლხური ფალანგა" უწოდა .
ბერძენთა ჯარის ხელმძღვანელობამ, როგორც ჩანს მნიშვნელოვნად ჩათვალა კოლხური ლაშქრის ხელსაყრელი სტრატეგიული პოზიცია და სპეციალური ტაქტიკური წყობა.
ბერძნულ დორიულ ფალანგას მძიმედ შეიარაღებული (მახვილებით, შუბებით, ფარებით, მუზარადებით, საბარკულებით, ჯავშნებით) მეომრების, ჰოპლიტების მწკრივად დალაგებულ მწყობრს უწოდედნენ, რომელიც მთელს ხაზზე იყოაგებული.
ფალანგა ბერძენთა ჯარის ძირითად საბრძოლო დანაყოფს წარმოადგენდა და სწორ რელიეფზე მოქმედებისას შემჭიდროვებული, დამრტყმელი ფრონტის ხაზს ქმნიდა, რაც მას მრისხანე ძალად აქცევდა.
ფალანგის მწკრივების სისწორისათვის აუცილებელი იყოფეხაწყობილი სიარული, რაც მკაცრი წვრთვნით, დისციპლინით და მუსიკალურისაკრავებით ტაქტის დაცვით მიიღწეოდა.
"როდესაც მოწინაამღდეგემ შენიშნა, ისინი გამოემართნენ მათკენ, ხოლო შემდეგ მოულოდნელად გაიშალნენ ნაწილი მარჯვნივ, ხოლო ნაწილი-მარცხნივ; ამგვარი გადაჯგუფებით თავიანთი ფალანგის ცენტრში ფართე დერეფანი შექმნეს" .
ბრძოლა სამხრეთ კოლხეთში — ბერძნების სამხრეთ კოლხეთში გავლისას მომხდარი ბრძოლა ბერძენ ჰოპლიტებსა და სამხრეთ კოლხეთში მცხოვრებ ტომებს შორის.
1998 წლის მაისში, განახლებული საომარი მოქმედებების გამო, საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა და ორივე მხარეს მოუწოდა დაიცვან ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალების დაშორების შესახებ შეთანხმება და სხვა შეთანხმებები.
საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა იძულებით გადაადგილებულ პირთა და ლტოლვილთა უფლება თავიანთ სახლებში უსაფრთხოდ დაბრუნების შესახებ, როგორც მას საერთაშორისო სამართალი მოითხოვს.
ამგვარად, საბჭომ დაგმო სახლების განზრახ განადგურება და აფხაზების მხრიდან ხალხის გაძევება, აღინიშნა დემოგრაფიული ცვლილებების მიუღებლობა კონფლიქტის შედეგად.
გარდა ამისა, რეზოლუციამ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა ორგანიზაციის დამკვირვებლების წინააღმდეგ, გალის რაიონის შეიარაღებული დაჯგუფებების მიერ ნაღმების ხელახლა მონტაჟი და თავდასხმები.
ასევე გამოითქვა შეშფოთება, აფხაზეთში დაწყებულ მასობრივ საინფორმაციო კამპანიებში ანტიპიარი და გაეროს დამკვირვებელთა მისიების შევიწროების პროცესი, სადაც აფხაზურ მხარეს მოუწოდეს შეწყვიტოს ასეთი ქმედებები.
საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1150 რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1999 წლის 31 იანვრამდე, ასევე განიხილა ბოლო დროს განვითარებული საომარი მოქმედებები ქვეყანაში.
საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს უნდა უზრუნველყო, საბჭოს ინფორმირება რეგიონში განვითარებულ მოვლენებსა და -ის მანდატით დაკავშირებულ საკითხებზე.
მსოფლიო რაგბის 20-წლამდელთა მსოფლიო ჩემპიონატი 2017 — ახალგაზრდა მორაგბეთა რიგით მე–10 მსოფლიო ჩემპიონატი, რომელიც მსოფლიო რაგბის ხელმძღვანელობით იმართება.
არქეოლოგიური კომპლექსი გადაჭიმულია 4 კილომეტრზე სოვხოზის წყალსაცავიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით და მოიცავს 27 მიწაყრილს, რომელთა სიმაღლეცაა 0,3 მეტრიდან 2,9 მეტრამდე.
პირველი ყორღანი მდებარეობს ნაპირის მხარეს სასაფლაოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მისი სიმაღლეა 2,2 მეტრი, ხოლო დიამეტრი დაახლოებით 50 მ.
ყორღანში აღმოჩენილი სამარხებიდან ოთხი ეკუთვნის კატაკომბების კულტურას , ორი მათგანი მიეკუთვნება ძელურ კულტურას , ხოლო ორი სამარხის კულტურული კუთვნილება გაურკვეველია.