polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
იგი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მესამე საეკლესიო კრების მუშაობაში, რომელიც ჩატარდა 1921 წლის 1-5 სექტემბერს გელათში და მხარს უჭერდა მიტროპოლიტ ნაზარის კანდიდატურას სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ტახტზე.
მამა ნაუმს 1942 წელს დიდი უბედურება დაატყდა თავს, დააპატიმრეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტთა ჯგუფის წევრები, რომელთა მიზანი იყო ბრძოლა საქართველოს საბჭოთა იმპერიის მარწუხებიდან განთავისუფლებისათვის.
დიდი მწუხარების მიუხედავად, მამა ნაუმი სულიერად არ გატეხილა, 1943 წელს იგი სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმიდესმა და უნეტარესმა კალისტრატემ სიონის ტაძრის მოძღვრად გადაიყვანა, იმავდროულად იგი ასრულებდა სინოდის მდივნის მოვალეობას.
1945 წლის თებერვალში უწმიდესი და უნეტარესი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი კალისტრატე იმყოფებოდა მოსკოვში რუსეთის პატრიარქის ალექსი -ის აღსაყდრებაზე მას თან ახლდა სიონის ტაძრის დეკანოზი ნაუმი.
უწმიდესი და უნეტარესი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ეფრემ განსაკუთრებული პატივისცემით იყო გამსჭვალული მეუფე ნაუმის მიმართ, 1964 წელს ეპისკოპოსი ნაუმი წმიდა ნინოს ორდენით დაჯილდოვდა, 1967 წელს მას მიტროპოლიტობა ებოძა.
მიტროპოლიტი ნაუმი (ერისკაცობაში — ნაომ გრიგოლის ძე შავიანიძე; დ. 1889, სოფელი ოხომირა, ქუთაისის მაზრა — გ. 3 მარტი, 1969, ქუთაისი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი.
1945 წელს ნარკომოვაჭრე ვირჯილ სოლოცო კორლეონეს ნარკობიზნესში ჩართვას სთხოვს, რადგან იმედი აქვს, რომ კორლეონეს ნაცნობი პოლიტიკოსები მას ზურგს გაუმაგრებენ.
მიუხედავად კარგი წინადადებისა, კორლეონე სოლოცოს უარს ეუბნება, რადგანაც, მისი აზრით, ნაცნობი მოსამართლეები და პოლიტიკოსები მას ზურგს შეაქცევენ, თუ ის ნარკობიზნესით დაკავდება.
შეხვედრის დროს კორლეონეს შვილი სონი შეთანხმებით დაინტერესებულობას გამოთქვამს, რის გამოც შეხვედრის შემდეგ მამისგან საყვედურს იღებს, რადგანაც „არ უნდა აჩვენო სხვას, თუ რას ფიქრობ“.
ნოველაში 1901 წელს ვიტოს დედა მას უსაფრთხოებისთვის შეერთებულ შტატებში აგზავნის, რათა დაიცვას დონ ჩიჩოსგან, რომელმაც ვიტოს მამა, ანტონიო, შეურაცხყოფისთვის მოკლა.
ფილმში ვიტოს დედა მიდის დონ ჩიჩოსთან და უმცროსი შვილის შეწყალებას სთხოვს, მაგრამ უარს იღებს, რადგანაც დონ ჩიჩოს აზრით, ბიჭი გაიზრდება და შურის საძიებლად მივა.
როდესაც მისი ნათლული, ჯონი ფონტანო, სთხოვს კორლეონეს კონტრაქტის გაუქმებას, კორლეონე ჯგუფის ლიდერს ჯერ კონტრაქტის გამოსყიდვას სთხოვს, მაგრამ უარის შემდეგ მასთან მიდის კორლეონეს ხალხი, რის შემდეგაც ხდება კონტრაქტის გამოსყიდვა, მაგრამ, გაცილებით ნაკლები თანხით, ვიდრე ადრე.
მეორე შემთხვევაში, კვლავ ჯონი ფონტანოს თხოვნით, ტომ ჰაგენი მიდის კინორეჟისორ ჯეკ ვოლცთან, რომელსაც ჯონისთვის ფილმში როლის მიცემას სთხოვს.
ამიტომაც, ის ეუბნება სონის, რომ შეუძლია ამ ორი ადამიანის მოკვლა, რასაც საბოლოოდ აკეთებს კიდეც და იმალება სიცილიაში დონ ტამაზინოს მფარველობის ქვეშ.
შვილის სიკვდილის შემდეგ ვიტო კორლეონე აწყობს შეხვედრას ოჯახების ლიდერთა შორის, სადაც, საბოლოოდ, მშვიდობას აღწევს, მაგრამ იმავე შეხვედრაზე ხვდება, რომ მისი და სონის მკვლელობების მცდელობა ბარძინის მიერ იყო ინიცირებული და შესრულებული.
ვიტო ასევე უმეგობრდება პეტერ კლემენსას და სალვატორე ტესიოს, რომლებიც მისი ერთგულნი არიან და ასწავლიან, თუ როგორ უნდა გადარჩეს კრიმინალურ სამყაროში.
მკვლელობის მიზეზი იყო ის, რომ ფანუჩი დაემუქრა ვიტოს, რომ პოლიციაში დააბეზღებდა, თუ მისი არალეგალური ბიზნესის შემოსავლის ნაწილს არ მიიღებდა.
კილერების მოსვლამდე რამდენიმე წუთით ადრე კორლეონეს უმცროსი შვილი, მაიკლი ჰოსპიტალში მიდის და სიტუაციის გაგების შემდეგ მედდას ვიტოს სხვა პალატაში გადაყვანას სთხოვს.
მოგვიანებით, ვიტო კორლეონე აფრთხილებს შვილს, რომ ბარძინი ოჯახთან მიახლოებულ ადამიანს გამოიყენებს და მაიკლს შეხვედრას შესთავაზებს, სადაც, საბოლოოდ, მისი მკვლელობა მოხდება.
ფანუჩის მკვლელობის შემდეგ ვიტო და გენჩო იწყებენ ზეითუნის ზეთის იმპორტს, რაც საბოლოოდ კორლეონეს კრიმინალური სინდიკატის ლეგალური შემოსავლის დიდი ნაწილი ხდება.
1923 წელს ის ბრუნდება სიცილიაში, სადაც თავის პარტნიორთან, დონ თამაზინოსთან ერთად უმკლავდება დონ ჩიჩოს ხალხს და საბოლოოდ მასაც ხვდება, რის შემდეგაც დანით კლავს.
დონ ვიტო ანდოლინი კორლეონე მეტსახელად „ნათლია“ — მარიო პიუზოს რომანის, „ნათლიას“ და მასზე ფრენსის ფორდ კოპოლას მიერ გადაღებული ფილმის მთავარი გმირი.
ნიუ-იორკში ვიტო უმეგობრდება გენჩო აბანდადნდოს და მის ოჯახს, რომელმაც ის სამსახურშიც აიყვანა, მაგრამ საბოლოოდ მოუწია მისი განთავისუფლება, რადგანაც ადგილობრივმა ავტორიტეტმა, დონ ფანუჩიმ, მისი ძმისშვილის სამსახურში აყვანა მოითხოვა.
მარლონ ბრანდო და რობერტ დე ნირო, რომლებმაც ახალგაზრდა და მოხუცი დონ კორლეონეს როლი ითამაშეს ფილმის პირველ და მეორე ნაწილებში, არიან ერთადერთი მსახიობები, რომლემბაც ოსკარი მიიღეს ერთი და იგივე პერსონაჟის როლის შესრულებისთვის.
საუკუნის მოვლენების ამსახველი, ჯუანშერის „ცხოვრება და მოქალაქეობა ვახტანგ გორგასლისა“, კახეთში, სხვადასხვა პერიოდში მოიხსენებს ორ ერისთავს: დემეტრეს და ადარნასეს.
თამარ მეფის ეპოქაში, კახეთის ერისთავი იყო ბაკურ-ყმა ძაგანისძე, რომელსაც „ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანი“ სხვა წარჩინებულთა შორის ასახელებს.
ქართლში ფეოდალური დაქსაქსულობის გაღრმავების შედეგად, 787 წელს, კახეთის საერისთავოს ტერიტორიაზე, კახთა სამთავრო შეიქმნა, რომელიც თავის მხრივ სამ ტერიტორიულ ერთეულად: კვეტერას, პანკისისს და კუხეთის საერისთავოებად იყო დაყოფილი.
1736 წლის 26 მაისს დღევანდელი ტუპელოდან არც ისე მოშორებით გაიმართა ბრძოლა, ცნობილი როგორც ბრძოლა აკიაზე; ბრიტანეთის ჯარისკაცებმა და ჩიკასოს მებრძოლეებმა მოიგერიეს ფრანგების და მათი ჩოკტოს მოკავშირეების თავდასხმა აკიას დაბასთან.
დიდი დეპრესიის დროს, ტუპელო იყო ელექტროფიცირებული დაბა ტენესის ახალი მმართველის მიერ, რომელმაც ააშენა რამდენიმე ჯებირი და სადგური მთელ რეგიონში ქალაქგარეთის ჰიდრორესურსების წარმოებისთვის.
ბოლოს ცნობილი ბანკის გაქურდვა წარმოებული იყო ტყვიამსროლელი კელის მიერ, ყაჩაღური ეპოქის მშრალ კანონში, რომელიც მოხდა 30 ნოემბერს 1932 წელს ტუპელოს სახელმწიფო ბანკში; მისმა ბანდამ თან წაიყოლა 38,000 ათასი დოლარი.
ბანკის გაძარცვის შემდეგ მთავარმა მოლარემ კელის შესახებ თქვა: „ის იყო ისეთი ბიჭი, რომ თუკი თქვენ მას შეხედავდით ვერასოდეს იტყოდით ბანკების მძარცველიაო“.
მეოცე ასწლეულის დასაწყისში ქალაქში გაჩნდა ბამბა-ტექსტილი ქარხნები, რომლებიც უზრუნველყოფდნენ სოფლის მოსახლეობისთის ახალ სამუშაო ადგილებს.
ტუპელო გახდა პირველი ქალაქი, რომელიც იყო ელექტრიფიცირებული პრეზიდენტი ფრანკლინ დელანო რუზველტის ხელმძღვანელობით, პროგრამით დაბა ტენესის მართვა და ობიექტების მშენებლობა დიდი დეპრესიის დროს.
თავდაპირველად, ევროპული მოსახლეობა ქალაქს „გამ პონდს“ უწოდებდა , სიტყვასიტყვით - საღეჭი გუბურა, მის ირგვლივ ბევრი ტუპელოს ხის გამო, ცნობილი, როგორც შავი ტუპელო.
ისტორიულად, ჩიკასო და ჩოკტო, როგორც სამხრეთ-აღმოსავლეთის მუსკოგსკის ხალხმა დაიკავა ეს ადგილი დიდი ხნით ადრე, სანამ ევროპელებს შეხვდებოდნენ.
ახალი სამხილები ცხადყოფენ, რომ სქესობრივი დიმორფიზმი შეინიშნება ხერხემლის ლუმბალურ ნაწილში -ში, კერძოდ, დიმორფიზმი აღიქმება, როგორც ევოლუციური ადაპტაცია მდედრებში, რომ ფეხმძიმობისას შედარებით შეუმსუბუქდეთ ზეწოლა ლუმბალურ ნაწილზე, აღნიშნული კი არ სჭირდება არაბიპედ პრიმატს.
ბიპედალიზმის შეთვისების შემდეგ აღარ იქნებოდა საჭირო მხრების ნაწილში დიდი სიმტკიცე, რაც საშუალებას მისცემდა კიდურებს, ყოფილიყვნენ მეტად თავისუფალი და დამოუკიდებელი.
მხრების სტაბილურობის ცვლილებასთან ერთად, ლოკომოციის ცვლილება განაპირობებდა მოთხოვნილებას მხრების მობილობაზე, რაც ასევე უბიძგებდა ბიპედალიზმის ევოლუციას წინ.
ადამიანში ბიპედალიზმის განვითარების ერთ-ერთი განმაპირობებელი მიზეზი შეიძლება ყოფილიყო მოთხოვნილება ხელების გათავისუფლებისაკენ იარაღისა და ტვირთის სატარებლად, სქესობრივი დიმორფიზმი საკვების შეგროვებაში, ჰაბიტატისა და კლიმატის ცვლილება.
კითხვა მდგომარეობს არა მარტო იმაში, თუ რატომ იყვნენ ადრეული ჰომინინები ნაწილობრივ ბიპედები, არამედ იმაშიც, თუ რატომ განვითარდა ბიპედალიზმი ადამიანში უფრო მეტად დროის სვლასთან ერთად.
მაგალითისთვის, პოსტურალური კვების ჰიპოთეზა გვთავაზობს ახსნას, თუ რამდენად ხეირიანი იქნებოდა უადრესი ჰომინინებისათვის წელში გამართვა და ორ ფეხზე სიარული, თუნდაც ხეებზე საკვების შესაგროვებლად მაშინ, როცა სავანაზე დაფუძნებული თეორია აღწერს, თუ როგორ გახდა გვიანდელი ჰომინინი თანდათან ბიპედი მიწაზე დასახლების შემდეგ.
ამბობს, რომ ამ კითხვაზე პასუხი არის კომბინაცია ცნობილი თეორიებისა, როგორიცაა, თუნდაც იგივე სავანაზე დაფუძნებული თეორია, პოსტურალური კვების თეორია და სურსათის რეზერვირების თეორია.
გარდა ხელების გათავისუფლების შედეგად დაგროვილი ახალი უნარებისა, მხედველობის განვითარებას და ხელების გათავისუფლებას, თავდაცვისა და თავდასხმისათვის, თანაბრად უნდა ეთამაშათ კატალიზატორის როლი“.
იმისათვის, რომ პრიმატებს საკვები მოეძიეათ და შემდგომში გადაეტანათ ერთი ადგილიდან მეორეში, საჭირო გახდა ხელების გამოყენება, ანუ წინა ორი კიდურის გამოყენება, შესაბამისად უკანა ორი კიდური უფრო მეტად დაიტვირთა.
ზოგადად, პრიმატებში ბიპედალიზმის განვითარებაზე მრავალი სხვადასხვა თეორია არსებობს, ერთ-ერთის თანახმად ეს ფაქტი დაკავშირებულია საკვების მოძიებასა და შეგროვებასთან.
დინოზავრი „ “ ასევე გადაადგილდებოდა ორი კიდურის საშუალებით, მას მიიჩნევდნენ სირაქლემის წინაპრად, თუმცა ბოლო დროის მეცნიერული გამოკვლევების შედეგად დადგინდა, რომ ეს დინოზავრი ნათესაური კავშირით უფრო ახლოს დგას ნიანგებთან, ვიდრე ზემოთ ხსენებულ ფრინველთან.
ჯორჯ ვაშინგტონის სახელობის ვაშინგტონის უნივერსიტეტის ბიოლოგიური მეცნიერებების დეპარტამენტის თავმჯდომარე, პალეონტოლოგი ჯეიმზ კლარკი ამბობს: „ეს სავსებით მოულოდნელი აღმოჩენა იყო და მიგვითითებს იმ ფაქტზე, რომ ნიანგთა წინაპრები გაცილებით განსხვავებულები იყვნენ, ვიდრე მათი თანამედროვე ფორმები.
თანამედროვე ადამიანის მენჯ-ბარძაყის სახსრები უფრო დიდი ზომისაა ოთხ ფეხზე მოსიარულე მონათესავე ჯიშებთან შედარებით, რათა უკეთესად იყოს შესაძლებელი მათზე მომავალი წონის შეკავება.
ასევე მენჯის ძვალმა ადამიანში ფორმაც შეიცვალა - გახდა უფრო მოკლე და განიერი, რამაც ასევე გამოწვია ხერხემლის დაახლოება სახსართან, გამართული სიარულისას სხეულის მტკიცედ დასაჭერად და დასაბალანსებლად.
გამომდინარე იქიდან, რომ ორ ფეხზე სიარული მოითხოვს ადამიანში ბალანსირებას შედარებით ნაკლებად მტკიცე ბურთისებრი სახსრით, ხერხემლის დაახლოებამ მენჯ-ბარძაყის სახსართან განაპირობა ის, რომ ადამიანს ნაკლები ძალისხმევა ესაჭიროება კუნთებიდან ტანის ბალანსირებისათვის.
თეძოს ძვალმაც შეიცვალა ფორმა - აქამდე თუ იყო გრძელი და ვიწრო, ახლა გახდა მოკლე და განიერი, ხოლო მენჯის კედლები აღმოჩნდნენ ლატერალურ მდებარეობაში ერთმანეთის მიმართ.
ზოგი არა-ადამიანის წინაპარი პრიმატი, დათვები და ჩლიქოსანი ცხოველი ასევე ფლობს ბიპედურ უნარებს, მაგრამ მაინც ძირითადად ოთხ ფეხზე გადაადგილების საშუალებას იყენებს.
ბიპედალიზმის უპირატეს გადაადგილების ფორმად ჩამოყალიბება ჰომინიდების ხაზში გამოიწვია სელექციურმა წნევამ ზედა კიდურებზე და მისცა მათ დამატებით მანიპულაციების უნარი ინტენსიური მოძრაობის დროს.
ასეთი ტვირთის გადატანა კონტრასტში მოდის თანამედროვე სურსათის მომპოვებელ ჰომინინებთან, რომელთაც გადააქვთ სხვადასხვა სახის რესურსები, ზომების მიხედვით - მცირე, ასევე დიდი და მძიმეც, თანაც სულ უფრო შორ მანძილზე.
უკანასკნელ კვლევებზე დაყრდნობით, პირველი ნაბიჯები იყო მცირე არევა, რამაც ხელი შეუწყო ადამიანთა მაიმუნის მსგავს წინაპარს, მიეღწია ისეთ მცენარეულ საკვებამდე, როგორიცაა ლეღვი და სხვა.
ხორცის ჭამა გახდა ახალი და სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ცილოვანი, ცხიმოვანი ნივთიერებებისა და კალორიების წყარო, რომლებიც შესაძლოა გამხდარიყო ის, რამაც უბიძგა ტვინის ზომაში მომატებას და ხელი შეუწყო კოგნიტურ-შემეცნებითი უნარებისა და ჩვევების განვითარებას.
მას შემდეგ, რაც ხორცის ჭამა გახდა მნიშვნელოვანი, ადამიანთა წინაპრებმა შეიძინეს ახალი ცხოვრების სტილი, რაც საბოლოო ჯამში აისახა ჰომინინზე, როგორც „პლანეტის მმართველზე“.
ჰომინიდების ფეხებს მუხლის ძვლების მეტი რაოდენობა ახასიათებს, რომლებიც მტკიცე ბორცვისმაგვარ ფორმას ქმნიან და შეუძლიათ საკმაოდ დიდ დატვირთვასაც გაუძლონ.
გრძელი ფეხი განაპირობებს იმასაც, რომ ადამიანს აღარ სჭირდება კუნთების განსაკუთრებული დაძაბვა სიარულის დროს ახალი ნაბიჯის გადასადგმელად, რადგან ამ დროს იქმნება ერთგვარი ბუნებრივი რხევა.
გამომდინარე იქიდან, რომ ადამიანს ფაქტობრივად არ ესაჭიროება ზედა კიდურები სიარულისათვის, მათ აქვთ ტვირთის ჭერის, გადატანის და სხვადასხვა ასეთი ქმედების განხორციელების ფუნქცია, შედეგად კი აღარ არსებობს გრძელი ზედა კიდურების ქონის განსაკუთრებული საჭიროება.
მათ აქვთ ვერტიკალური მენჯი მაშინ, როცა ადამიანის მენჯი ოდნავ მოხრილია, შედეგად ჩვენი მუხლები ერთმანეთთან უფრო ახლოსაა და ასევე ზუსტად სხეულის გრავიტაციული ცენტრის ქვეშაა.
ვირთხები, თხუნელები და ენოტები ხშირად თავიანთ უკანა ორ ფეხზე დგებიან, როდესაც მათ სჭირდებათ რაიმე ნივთის ან ობიექტის გადატანა ერთი ადგილიდან მეორეზე, მაგრამ მოძრაობისას კვლავ ოთხივე კიდურს იყენებენ, უბრუნდებიან საწყის მდგომარეობას.
შესაბამისად, ადამიანს განუვითარდა უფრო პატარა ფეხის თითები ორ ფეხზე მოსიარულე წინაპრებთან შედარებით და ასევე ფეხის დიდი თითიც სხვა თითების მიმართულებით აღმოჩნდა.
შედეგად, ადამიანის ტერფი სიარულისას წონას გადასცემს ქუსლიდან მთელი ტერფის გაყოლებაზე, ფეხის ბალიშის გავლით დიდ თითამდე და ამით ხდება ენერგიის კონსერვაცია.
ამასთან დაკავშირებით არსებობს თეორიებიც, რომ ადამიანის შემთხვევაში სიარული 75 %-ით ნაკლებ დანახარჯს მოითხოვს ენერგეტიკული თვალსაზრისით შიმპანზეების ოთხფეხა და ორფეხა სიარულთან შედარებითაც.
ეს თეორია მჭიდროდაა დაკავშირებული ოთხით სიარულის ჰიპოთეზასთან, რომელიც ამტკიცებს, რომ ადამიანის წინაპარი იყენებდა ოთხფეხა ლოკომოციას სავანაში, რაც ნაჩვენები იყო -ისა და -ის წინა კიდურების მორფოლოგიური მახასიათებლებით.
ორთოგრადული სხეულის მდგომარეობის განვითარება ძალიან გამოსადეგი იქნებოდა სავანაში, რადგან საშუალება ექნებოდათ ეყურებინათ მაღალი ბალახების ზემოთაც მტაცებლების დასანახად ან ხმელეთზე სანადიროდ ან ნადავლისთვის მისაპარად.
მაგალითად, ორ ფეხზე სიარული ოთხ ფეხზე სიარულზე უპირატესია იმიტომ, რომ გაათავისუფლა ადამიანთა სხეული იძულებით სინქრონული სუნთქვის მანერისგან, რომელთან ერთადაც ცხოვრება უწევთ ოთხფეხა ცხოველებს, თუნდაც ისეთებს, როგორებიცა არიან ცხენი ან ძაღლი.
მშრალ მინდვრებში აღმოჩენილი ჰომინინების ნამარხები აფიქრებინებს ანთროპოლოგებს, რომ ჰომინინები გამუდმებით ცხოვრობდნენ, ეძინათ, გამართულად დადიოდნენ და კვდებოდნენ მხოლოდ ასეთ გარემოში, რადგან ტყიან ადგილებში არანაირი განამარხებული მასალა არაა აღმოჩენილი, თუმცა ეს არ ამტკიცებს ფაქტს, რომ ტყეში არც ერთი ჰომინინი არ მომკვდარა, რადგან სხეულის განამარხებას და მის ათასწლეულობით შემონახვას თავისი განსაკუთრებული პირობები სჭირდება.
სიარული - ორ ფეხზე გამართულად მოსიარულეებისათვის დამახასიათებელი კიდევ ერთი მოძრაობის ფორმა, რომლის დროსაც ერთი ფეხი ყოველთვის უფრო წინ არის ვიდრე მეორე.
ადამიანის მსგავს უძველეს და თანამედროვე მაიმუნებში ხერხემალი თავის ქალას ზურგის მხრიდან უერთდება, ამის გამო მაიმუნები ჩვეულებრივ ოთხ ფეხზე გადაადგილდებიან და მათი ზურგი თითქმის მიწის პარალელურად ექცევა.
ადამიანის თავის ქალა დაყრდნობილია ხერხემლის ზედა ბოლოში: ფორამენ-მაგნუმი მდებარეობს თავის ქალის ქვედა უკანა ნაწილში და მასზე თავისაგან მომავალი უმეტესი წონა მოდის.
სიარულისას ადამიანის მუხლი სწორადაა, ბარძაყი მოხრილია, ამიტომ მუხლები აღმოჩნდებიან პირდაპირ სხეულის ქვეშ, წინაპარი ჰომინიდებისაგან განსხვავებით.
ორ ფეხზე მყარად მოძრაობის ფორმები ძალიან იშვიათად გვხვდება ხმელეთზე არ მცხოვრებ ცოცხალ ორგანიზმებში, თუმცა ცნობილია, რომ მინიმუმ ორი სახის რვაფეხა ზღვის ფსკერზე გადაადგილებისას მხოლოდ ორ კიდურს იყენებს.
ზოგადად, ძუძუმწოვრებს შორის გავრცელებულია ოთხ ფეხზე მოსიარულე ცოცხალი ორგანიზმები, თუმცა საკმაოდ ბევრმა ძუძუმწოვარმა არსებამ შეძლო და განივითარა ბიპედალიზმი, როგორც მათი დამოუკიდებელი გადაადგილების მთავარი საშუალება.
ძუძუმწოვრებში, და განსაკუთრებით კენგურუსებრნში, ეს თვისება ძირითადად ხტუნვაში გამოიხატება, განსხვავებით პრიმატებისაგან, რომლებიც ორი კიდურით გადაადგილდებიან ხეზეც და მიწაზეც.
ლუმბალურ ნაწილში სიმრუდის გარეშე იგი ყოველთვის წინ იქნებოდა გადმოწეული, რასაც მეტი ძალისხმევა დასჭირდებოდა კუნთების მხრიდან, როგორც ორ ფეხზე მოსიარულე ცხოველებში.
ბიპედალიზმის განვითარება ადამიანში წინ უძღოდა ადამიანის ჩონჩხის გარკვეული ნაწილების მორფოლოგიურ ცვლილებას, დაწყებული ძვლების განლაგებით, დამთავრებული მათი ზომისა და ფორმის შეცვლით.
მიზეზად დასახელებული იყო საზღვაო ოპერაციებში აშშ-ის გემების ნაკლებად ეფექტურობა, ასევე ესპანური საესკადრო ნაღმოსნების არსებობა, რომლებიც აშშ-ის ნაღმოსნებთან შედარებით უკეთესები იყვნენ.
სამშენებლო სიძნელეების გამო ბეინბრიჯის კლასის გემების მშენებლობა ესპანეთ-ამერიკის ომის მსვლელობისას ვერ მოესწრო, მათი დასრულება მხოლოდ 1901–1902 წლებისთვის მოხერხდა .
ევროპაში მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე, აშშ-ის ფლოტისთვის ახალი ნაღმოსნები შექნეს, თუმცა ახალი გემების დიზაინს საესკადრო ნაღმოსნებთან საერთო აღარაფერი ჰქონდა.
ორივეს ორი ცალკეული სატორპედო მილი ჰქონდა, თუმცა პირველი მსოფლიო ომის დროს ცალკეული მილები ტყუპი მილებით ჩაანაცვლეს, რის შემდეგაც სატორპედოს მილების რაოდენობა ოთხამდე გაიზარდა.
ლოურენსსა და მაკდონაუს კუს გემბანი და გემთსაშენ -ის ბოილერები ჰქონდათ, ასევე ორივე საესკადრო ნაღმოსანს ბოილერის ოთხივე მილი ჯგუფურად ჰქონდა განლაგებული, რის გამოც მათ ლოურენსის კლასს მიაკუთხვნებდნენ.
პოლ ჯონსი, პერი და პრებლი პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისისთვის ორი ცალკეული სატორპედო მილის მაგივრად ერთი ტყუფი სატორპედო მილით იყვნენ აღჭურვილები, რის გამოც სავარაუდოდ სამივე საესკადრო ნაღმოსანს პოლ ჯონსის კლასს მიაკუთხვნებდნენ.
სტიუარტი -ს ბოილერებით იყო აღჭურვილი და გამოცდების დროს 400 ტონა წყალწყვის მქონეთა შორის ყველა სწრაფი აღმოჩნდა სიჩქარით 29.7 კვანძი , რის გამოც მას სტიუარტის კლასს მიაკუთვნებდნენ.
თუ ნაღმოსნების სიჩქარე 29 კვანძს შეადგენდა, ბეინბრიჯის კლასის გემები 28 კვანძს ავითარებდნენ, თუმცა ისინი ზომით ნაღმოსნებზე ორჯერ დიდები იყვნენ და შეიარაღებაც უფრო მზიმე ჰქონდათ.
13 გემიდან ერთ-ერთი შშგ ჩონსი ბრიტანულ სავაჭრო გემთან შეჯახების შედეგად დაიკარგა , ჩამოწერის შემდეგ დარჩენილი 12 გემი გაყიდეს, მათგან 1 ტამპაში, ფლორიდაში მდებარე -მ შეიძინა, დანარჩენი 11 კი მეტალურგიული ქარხნის მფლობელმა ჯოზეფ ჰიტნერმა.
პირველი მსოფლიო ომის დროს, წყალქვეშა ნავების საწინაარმდეგო მისიების დროს ბეინბრიჯის კლასის გემები დამატებით აღჭურვილები იყვნენ ერთი ან ორი სიღრმისეული ჭურვებით.
ბერნჰარდ რუსტი (; 30 სექტემბერი, 1883, ჰანოვერი, გერმანიის იმპერია — 8 მაისი, 1945, ბერენდი, ოლდენბურგი, ნაცისტური გერმანია) — მესამე რაიხის პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე.
1934 წლის 1 აპრილიდან იყო ნაცისტური გერმანიის მეცნიერების, აღზრდის და სახალხო განათლების იმპერიული მინისტრი და ნაციონალ-სოციალისტური სასწავლო ინსტიტუტების ხელმძღვანელი.
საძიებელს მოჰყვება ძირითადი ტექსტი – სოფლების და სხვა საგადასახადო პუნქტების სახელები, გადასახადის გადამხდელთა და კომლის უფროსთა საკუთარი და მამის სახელები, იშვიათად აღნიშნულია მათი ხელობასაქმიანობა.
დავთარი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია საკუთრივ თბილისის ისტორიის, გეოგრაფიის, ონომასტიკის, ეკონომიკის, ეთნოგრაფიული შედგენილობისა და საქალაქო ყოფის შესასწავლად.
წიგნი მოიცავს გორის ყაზას დაქვემდებარებულ საციციანოს , პეტრეს , საამილახოროს , არაგვისა და ქსნის ნაჰიეებს, მუხრანის ლივას , თრიალეთის ყაზას , გომარეთს , გუჯარეთს , ყაიყულის , ავლაბრის ნაჰიეებს;
წიგნი – საბარათიანოს , ბაიდრის , დემირჩი ჰასანლის ნაჰიეებს, სომხითის ლივის , ტაშირის და ფანბაკის ნაჰიეებს , აღჯაყალას ლივას , ინჯას , ჩოვდარის , აღსთა აბადის , თურქითის ნაჰიეებს.
სწორედ ამ დამსახურების გამო, ახლადშემოერთებული თემების ძირითადი ნაწილი შევიდა თმოგვის საერისთავოში, რომლის ერისთავობაც მემკვიდრეობით იყო დამკვიდრებული მხარგრძელთა საგვარეულოში.
დავითმა ამ მხარეში გამგებლად მესხი აზნაურები დატოვა, შემდეგ კი დაიპყრო ვანანდისა და არარატის პროვინციებში მდებარე ოლქები, აგრეთვე არწახი და ხუბანდის ტერიტორია კასპიის ზღვამდე.
შუა საუკუნეების კავკასიაში, ეს პირველად განხორციელდა ბაგრატ -ის მიერ, ისიც მხოლოდ ნაწილობრივ და დროებით — 1045 წელს ანისის თავკაცებმა, ქალაქი, ბაგრატ -ს გადმოსცეს.
1210 წლიდან, მას შემდეგ რაც სასულთნოს მმართველი შაჰ-არმენები მხარგრძელებს დაუზავდნენ, სომხეთის ეს ნაწილიც საქართველოს დაექვემდებარა, თუმცაღა მხოლოდ ვასალური დამოკიდებულებით და ადგილობრივი დინასტიის მმართველობა შენარჩუნდა.
სომხეთი საქართველოს სამეფოში — პერიოდი სომხეთის ისტორიაში, რომლის განმავლობაშიც ისტორიული სომხეთი, ან მისი ნაწილი შედიოდა საქართველოს სამეფოს შემადგენლობაში.
1997 წლიდან ცენტრალური ფლორიდას უნივერსიტეტში სწავლობდა, შემდგომ უნივერსიტეტ თიმფელში , იქვე მუშაობდა დიჯეის სახით, სოციალურ თანამშრომელად და მასწავლებლად.
ახალგაზრდობის დიდი დრო გაატარა მაიამიში მამის მაღაზიაში, რომელიც სხვადასხვა ცხოველებით იყო დაინტერესებული — ლამანტინისებრნებით, ნიანგებით, დინოზავრებით.
მასწავლებლობის ჟამს იგი მუშაობდა რთულ მოზარდებთან, ხოლო ახლა მისი საკუთარი ფონდი ეხმარება დამწყებ მუსიკოსებს, არტისტებს და ყველა იმ ადამიანს ვინც დაკავებულია შემოქმედებითი პროფესიით, იმისათვის, რომ განახორციელონ საკუთარი იდეები.
ზედმეტსახელი დიპლო — შემოკლებული ფორმაა სახელწოდების „დიპლოდოკი“, რომელიც მიეკუთვნება ამომწყდარი ქვეწარმავლების გვარი ხვლიკმენჯა დინოზავრების რიგს.
ოქტავიანემ უარი განაცხადა ანტონიუსთან თანამშრომლობაზე, თუმცა მარკუს ემილიუს ლეპიდუსი და ლუციუს მუნაციუს პლანკუსი განაგრძობდნენ მის მხარდაჭერას.
საბოლოო შედეგი ის იყო, რომ სენატმა სამართლებრივად ცნო ოქტავიანეს არმია და მას პანსასა და ჰირციუსთან ერთად ანტონიუსთან მომავალი ბრძოლისათვის მუშაობა დაავალა.
სენატმა უარყო ანტონიუსის კომპრომისი და კონსულებს პირდაპირი მითითება მისცა, რომ გაეკეთებინათ რაც აუცილებელი იყო რესპუბლიკის უსაფრთხოების შესანარჩუნებლად და მუტინაში ალყაშემორტყმული დეციმუს იუნიუს ბრუტუს ალბინუსის გასათავისუფლებლად.
მიუხედავად იმისა, რომ პანსამ ლუციუს იულიუს კეისართან ერთად წარმატებით მოახერხა ანტონიუსასათვის სახელმწიფოს მტრის სტატუსი აერიდებინა, სამოქალაქო ომი მაინც გამოცხადდა.
ზომიერ კაცად და მშვიდობიანი შეთანხმების მომხრედ აღიარებული პანსა რომში დაბრუნებისთანავე გახდა ზომიერი კეისრელების ლიდერი და რესპუბლიკის აღდგენის ერთ-ერთი მთავარი მხარდამჭერი, რამაც იგი მარკუს ანტონიუსთან დაპირისპირებამდე მიიყვანა, რაც ძვ.
მიუხედავად ამისა, პანსა მარკუს ანტონიუსისადმი სრულიად მტრულად არ იყო განწყობილი და თუმცა სურდა მისი ძალაუფლება შემოესაზღვრა, ანტონიუსის მთლიანად განადგურება არ სურდა.
აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ პანსა დაქორწინებული იყო ფუფიაზე, კვინტუს ფუფიუს კალენუსის ქალიშვილზე და ეს უკანასკნელი ანტონიუსის მთავარი მხარდამჭერი იყო.
გაიუს კასიუს ლონგინუსისა და მარკუს იუნიუს ბრუტუსის მმართველობის ქვეშ მყოფი აღმოსავლეთის მდგომარეობის შესახებ მსჯელობისას პანსა მხარს უჭერდა იმ მოსაზრებას, რომ კეისრელი პუბლიუს კორნელიუს დოლაბელა ხალხის მტრად გამოცხადებულიყო, თუმცა მოახერხა უარი ეთქვა ციცერონის წინადადებაზე კასიუსისათვის აღმოსავლეთში არჩვეულებრივი ძალაუფლების მინიჭებასთან დაკავშირებით, რომელიც ამ უკანასკნელს დოლაბელასთან გასასწორებლად უნდა გამოეყენებინა.
სენატის მიერ -ის, განსაკუთრებით კი სადავო -ის გაუქმების პირობებში, პანსა იძულებული გახდა დაედასტურებინა კეისრის ვეტერანების კოლონიების შექმნისაკენ მიმართული ღონისძიებები, ისევე, როგორც კეისრის, როგორც დიქტატორის აქტი და გაუქმება.
ვიბიუსის გვარიდან ერთ-ერთი პირველი, რომელმაც პოლიტიკაში წარმატების მოპოვება შეძლო, პანსა ახალი კაცი იყო, რომელიც კურსუს ჰონორუმის საშუალებით, იულიუს კეისართან მეგობრობის წყალობით დაწინაურდა, რომელთანაც გალიაში მსახურობდა.
თავდაპირველად ეტრუსკული წარმომავლობისა და პერუზიაში აღზრდილი პანსა, რომელიც, შესაძლოა, ლუციუს კორნელიუს სულას მიერ პროსკრიფცირებული ოჯახიდან იყო, ძვ.
43 წლის 19 მარტისათვის იგი ახალწვეულთა ოთხი ლეგიონით ჩრდილოეთისაკენ მიემართებოდა ოქტავიანესა და ჰირციუსთან შესაერთებლად, რომლებიც ცდილობდნენ ანტონიუსი მუტინასთან შეეზღუდათ.
იმავე წლის 21 აპრილამდე პანსა ციზალპური გალიიდან კამპანიაში დაბრუნდა, სადაც 15 მარტს კეისრის მკვლელობის შემდეგ რომში ვითარების ჩაწყნარებას ელოდებოდა.
აბელის ანომალიის მიზეზი შესაძლოა იყოს კვებითი დეფიციტი ან დევიტამინოზი - ფოსფორისა და კალციუმის ნაკლებობა, რომელიც იწვევს მეტაბოლურ დარღვევებს.
1995 წელს ტბის სანაპიროზე, კორო ტოროში, ბაჰრ ელ გაზალის რეგიონში, ჩადში რიფტის ხეობიდან 2500 კილომეტრში აღმოჩენილ იქნა ძვლის ფრაგმენტი.
დათარიღებისას მეცნიერებმა ყურადღება მიაქციეს ავსტრალოპითეკუს ბაჰრელგაზალის ასაკს მასთანვე აღმოჩენილ სეჰელანთროპუს ჩადენსისსა და ავსტრალოპითეკუს აფერენსისთან.
კვლევამ 10/9 - ს საშუალებით დაადგინა, რომ ავსტრალოპითეკუს ბაჰრელგაზალის, კერძოდ კი აბელის ასაკი არის დაახლოებით 3,58 მილიონი წელი ცდომილებით +/- 0,27 მილიონი წელი.
მას შემდეგ, რაც გამოიყენეს აღმოჩენილი სეჰელანთროპუს ჩადენსისის ფრჩხილი აბსოლუტური დათარიღებისათვის დადგინდა, რომ მისი ასაკი 6,8 – 7,2 მილიონი წელია.
ამ არმოჩენილმა მასალებმა და დათარიღების შედეგად მიღებულმა მონაცემებმა დიდი მეცნიერული მნიშვნელობა მიიღო, რადგან ამ ქრონოლოგიურმა კონტრასტმა ითამაშა მნიშვნელოვანი ქვაკუთხედის როლი ჰომინიდების ადრეული ევოლუციის დადგენაში.
ორივე მხარისათვის წარუმატებელი ექსპედიციის შემდეგ მიშელ ბრანეტმა და დევიდ პილბიმმა გადაწყვიტეს ერთად ჩაეტარებინათ ექსპედიცია აფრიკაში 1980 წელს და იქ ეძებნათ მაიმუნებისა და ჰომინიდთა წინაპრების ნარჩენები.
მათ ეს იდეა გაუჩნდათ, რადგან უნდოდათ ფრანგი ანთროპოლოგის ივ კოპენსის თეორიის დამტკიცება იმის შესახებ, რომ ჰომინიდები პირველად აღმოცენდნენ და განვითარდნენ აღმოსავლეთ აფრიკის სავანებში.
ორი პალეოანთროპოლოგის იდეა იყო, რომ წინასწარ განსაზღვრულ ადგილას, კერძოდ კი ტბა მეგაჩადის (ტბა აფრიკაში ნიგერის, ნიგერიის, ჩადისა და კამერუნის სასაზღვრო ტერიტორიაზე) სანაპიროებთან ეძებათ განამარხებული ცხოველების ნაშთები და შეიძლებოდა იქ ჰომინიდიც აღმოეჩინათ.
1984 წელს ექსპედიცია დაიწყო კამერუნის ტერიტორიაზე, მაგრამ 9 თვიანი გათხრებისა და საველე სამუშაოების შემდეგ, მათ ჰომინიდის კვალიც კი ვერ იპოვეს.
პალეოანთროპოლოგი მიშელ ბრანეტი, რომლის ექსპედიციამაც აღმოაჩინა სრულიად ახალი სახეობის ჰომინიდი ჩადში, ბაჰრ ელ გაზალის ტერიტორიაზე, დაიბადა 1940 წელს ვიენში, საფრანგეთში.