polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მარიამ და მისმა მღვდლებმა ლუის შთააგონეს, რომ ღმერთმა მრუშობისათვის იგი ასე დასაჯა და თუკი სასწრაფოდ არ შეწყვეტდა თავის რომანს მარი ანა დე მაილთან ღმერთი მას მოკლავდა.
მართალია მეფე მაინც და მაინც მორწმუნე არ იყო, მაგრამ ამ ამბავმა შეაფიქრიანა და მალევე მიატოვა საყვარელი, რის შემდეგაც მათი ქორწინება შედარებით გაუმჯობესების გზაზე დადგა.
მარიამ მამის რჩევა გაითვალისწინა და ყოველთვის ბურბონის ჰერცოგისა და მადამ დე პრიეს ერთგულ მოკავშირედ დარჩა, ვინაიდან პირველებმა სწორედ მათ წამოაყენეს მარიას კანდიდატურა და რომ არა ისინი, მარიაც ვერ გახდებოდა საფრანგეთის დედოფალი.
ამიტომაც ბურბონის ჰერცოგმა ლუის კარდინალის დაპატიმრება, ან სულაც სამეფო კარიდან გაძევება სთხოვა და ამის შესაბამისი საბუთიც წარუდგინა, რომელსაც მხოლოდ მეფის ხელმოწერა სჭირდებოდა.
ცხადია ასეთი ძლიერი მოკავშირეების გარეშე, სამეფო კარზე მარია სრულიად დაუცველი დარჩა, ამ დროს უკვე უძლიერესი კარდინალი კი მისი მოსისხლე მტერი გახდა.
ამის საპასუხოდ კარდინალმა მეფე დაარწმუნა, რომ ქალი პოლიტიკურ საქმიანობებთან არ უნდა მიეშვა და საერთოდაც, ქალების ლაპარაკისთვის ყური არ დაეგდო.
ცხადია ის ფაქტი, რომ მისი ქალიშვილი თვით საფრანგეთის, ანუ ამ პერიოდის ევროპის უძლიერესი სახელმწიფოს დედოფალი გახდებოდა, ეს მას ძლიერ წაადგებოდა.
თუმცა ლოთარინგიის ქვრივმა ჰერცოგინია, რომელიც ორლეანის ჰერცოგის და იყო, ერთობ შეურაცხყოფილი დარჩა, როცა ლუის საცოლედ მისი ქალიშვილი მარია ტერეზა არ აირჩიეს.
მარიასა და საფრანგეთის მეფის ქორწინების გამო, ესპანეთმა და რუსეთმა საფრანგეთთან ალიანსი გაწყვიტეს ვინაიდან მარიას გამო ლუიმ მათ პრინცესებზე თქვა უარი.
1725 წლის 6 მაისს მარია ლეშჩინსკამ აუცილებელი სამედიცინო შემოწმება გაიარა, რითაც დადასტურდა, რომ მას არ ჰქონდა ეპილეფსია, იყო ჯანმრთელი, ქალწული და ჰქონდა მენსტრუალური ციკლი, რის მიხედვითაც იგი მემკვიდრის გაჩენას მალევე შესძლებდა.
ესპანელები თავიანთ პრინცესას მზითვში სწორედ დედოფლისთვის საკადრის უამრავ ძვირფასეულობასა და ხუთასი ათას ოქროს მონეტას ატანდნენ, მარიას კი მხოლოდ ოცი ათასი გაატანეს ყოველგვარი ალიანსისა და ძვირფასეულობის გარეშე.
საბოლოოდ მათი ქორწინება 1745 წელს მადამ დე პომპადურის გამოჩენამ დაანგრია, რომელიც 1745 წლიდან მოყოლებული 1764 წლამდე ლუის ერთგული საყვარელი იყო და ძალიან დიდი გავლენა მოიპოვა მეფეზე, სამეფო კარსა და პოლიტიკაზე.
ლუის საყვარლებიდან პომპადური პირველი იყო, რომელმაც დედოფალს კონკურენცია გაუწია და მის ადგილსაც კი ეპოტინებოდა, რაც მარიას ძალზედ რთულ მდგომარეობაში აყენებდა.
მარიას ქმრის პირველ საყვარელთან ძალიან დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა, რადგან იგი პირველი იყო, მეორესთანაც ცუდი ურთიერთობა ჰქონდა, მესამე კი ძალიან თავხედი და ამაყი იყო, რასაც პომპადურზე ვერ ვიტყვით.
განსხვავებით ლუი -ის სხვა სამეფო საყვარლებისგან, მარიას პომპადურთან ძალიან მეგობრული და გულითადი ურთიერთობა ჰქონდა, თუმცა 1756 წელს მარიამ უარი თქვა პომპადურის თავის ფრეილინად დანიშვნაზე.
საფრანგეთი იმ დროში ევროპის უძლიერესი სახელმწიფო იყო და ხშირად უწევდა ომები ასევე უძლიერეს ავსტრიასთან, რის გამოც ვერსალში ავსტრიის ელჩი ფლორიმონდ კლოდი, მერს-არგენტუს კონტი ხშირად ჩნდებოდა.
ამგვარი ხშირი ურთიერთობის გამო მარიას, საკმაოდ მიმზიდველ ელჩთან ძალიან ახლო და თბილი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდა, თუმცა იყო ჭორებიც, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ მათ რომანი ჰქონოდათ.
მან ჯერ კარდინალი ფლორი, შემდეგ კი თავად ლუი -ც დაითანხმა და ამ ომში სტანისლავის სასარგებლოდ ჩაებნენ, რაშიც გაიმარჯვეს კიდეც და სტანისლავ ლეშჩინსკი უკვე მეორედ გახდა პოლონეთისა და ლიტვის მეფე.
მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1766 წელს, ვინაიდან იგი საფრანგეთის მეფის სიმამრი იყო, ლოთარინგია საბოლოოდ და სამუდამოდ გადავიდა საფრანგეთის შემადგენლობაში.
იგი როგორც ღრმადმორწმუნე კათოლიკე, ყოველთვის უჭერდა მხარს პარიზის პარლამენტსა და სამეფო კარზე სასულიერო წოდების წარმომადგენელთა რაოდენობის ზდას და ასევე დიდ სიმპათიას გამოთვამდა იეზუიტთა ორდენის მიმართ.
თუმცა მას შემდეგ რაც მისი ვაჟი ცამეტი წლის გახდა (იმ ეპოქაში სრულწლოვანების ასაკად ვაჟებში ცამეტი, ხოლო გოგონებში თოთხმეტი წელი მიიჩნეოდა), ეს ოცნება ჩაეშალა.
იგი სიის თავში არ იყო და ზოგადად მხოლოდ იმიტომ ჩასვეს სიაში, რომ იგი კათოლიკე პრინცესა იყო, რაც მინიმალურ კრიტერიუმებს აკმაყოფილებდა.
თავდაპირველად ლუიმ დიდი ბრიტანეთის პრინცესა ანაზე, შემდეგ კი მის დაზე, პრინცესა ამელიაზე დაქორწინება მოისურვა, მაგრამ ფრანგება მას ამის ნება არ დართეს ვინაიდან ისინი ანგლიკანები იყვნენ ლუი კი კათოლიკე.
მიუხედავად ამისა ბურბონის ჰერცოგი და მადამ დე პრიე მარია ლეშჩინსკას კანდიდატურას სთავაზობდნენ მეფეს, ასევე მარიას უჭერდნენ მხარს პარიზელი დიდგვაროვნების დიდი ნაწილი.
მადამ დე პრიემ და ბურბონის ჰერცოგმა მეფეს მარტივად გადააფიქრებინეს ბრიტანეთის პრინცესებზე ქორწინება მათი რელიგიის გამო, თუმცა კარდინალმა ფლორმა ლუის მისსავე ბიძაშვილებზე, ანრიეტა ლუიზა ბურბონზე, ან ტერეზა ალექსანდრინა ბურბონზე ქორწინება შესთავაზა მაგრამ მეფემ ეს იდეა მაშინვე უარყო.
იგი ლუი -ს ურჩევდა, თუ როგორ მოქცეულიყო კარიგნანოს პრინცესასთან მიმართებაში, რომელსაც სავოიელები ჯაშუშობაში სდებდნენ ბრალს და მის დასჯას მოითხოვდნენ.
კარიგნანოს პრინცესამ დედოფალ მარია ლეშჩინსკას ურჩია, რომ ამის შემდეგ უფრო ნაკლებად ჩართულიყო სამეფო კარის ინტრიგებსა და ბინძურ საქმეებში, ამის ნაცვლად კი სათნო და ღვთისმოსავი ყოფილიყო.
1727 წლიდან 1729 წლამდე მიიჩნევა, რომ მარია ლეშჩინსკას კრიზისი იყო, რადგან იგი ვაჟს ვერ აჩენდა, თუმცა 1729 წელს დოფინის გაჩენამ ეს მდგომარეობა საგრძნობლად გამოასწორა.
კარდინალი ფლორი, რომელიც დედოფალს ვერ იტანდა, ამ წლების მანძილზე მეფეს გამუდმებით ჩასჩიჩინებდა, რომ მარიას ვაჟის გაჩენა არ შეეძლო, ამიტომაც გასცილებოდა მას და ცოლად კარლოტა ჰესენ-როტენბურგელი შეერთო, თუმცა მეფემ კარდინალს ამ საკითხში არ დაუჯერა.
ლუი მალევე დანიშნეს ესპანეთის ინფანტა მარიანა ვიქტორია ესპანელზე, რომელიც ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის უფროსი ქალიშვილი იყო და უამრავ მზითვს ატანდნენ.
მარიანა ვიქტორია მალევე ჩავიდა საფრანგეთის სამეფო კარზე და იქ დასახლდა, იგი უკვე დედოფლად მოიხსენიებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ ლუიზე დაქორწინებული არ იყო.
მისი მეფობა ძალიან ხანმოკლე და წარუმატებელი აღმოჩნდა, ვინაიდან 1709 წელს პოლონეთში იმ პერიოდის ევროპის უძლიერიესი სახელმწიფოს, ანუ შვედეთის არმია შეიჭრა და სტანისლავი ტახტიდან ჩამოაგდეს.
შვედეთში, სამეფო კარზე ისინი საკმაოდ კარგად მიიღეს, მარიასა და კათარინას მიმართ კი განსაკუთრებულ სითბოს შვედეთის დედა-დედოფალი ჰედვიგია ელეონორა ჰოლშტეინ-გოტორპელი იჩენდა.
ცნობილია, რომ როცა საფრანგეთში მის სამეფო კარზე შვედეთის ელჩობა ჩავიდა, იგი მათ შვედურ ენაზე მიესალმათ და უთხრათ: "მოგესალმებით, გულწრფელი გულით !".
ამის გარკვევაში მას მისი პირადი მოძღვარი დაეხმარა, რომელმაც ახსარების წმინდა საიდუმლო გატეხა და მარი ჟულიას ახსარება პირდაპირ თავის საყვარელ დედოფალს მოახსენა.
ამის შემდეგ იგი ექიმებმა გააფრთხილეს, რომ კიდევ ერთი მშობიარობა მას აუცილებლად შეიწირავდა, რის გამოც 1738 წლიდან დედოფლისა და მეფის ოთახები კვლავ გაიყო და მარიამ ლუის თავის ოთახში მისვლა აუკრძალა.
პირველად ღალატზე მარიამ მას მთელ სასახლესთან ერთად წაასწრო, როდესაც ბაღში მოსეირნე არისტოკრატებმა მეფე და მისი საყვარელი პირდაპირ ფანჯარაში შენიშნეს ინტიმური კავშირისას.
ამით კარდინალმა ფლორმა ისარგებლა და მეფე-დედოფალი თანდათან ერთმანეთს დააშორა, რადგან მას არ სურდა ლუიზე ცოლს ჰქონოდა გავლენა, თუმცა მარია ამის გარეშეც მეტად აპოლიტიკური პიროვნება იყო.
საბოლოოდ ასეთ რთულ ვითარებაში მადამ დე პრიემ და ბურბონის ჰერცოგმა მარია ლეშჩინსკას კანდიდატურა წინა პლანზე წამოსწიეს, ამას დაეთანხმა თავად კარდინალიც და სრულიად ფრანგული არისტოკრატია, რადგან იგი რეალურად მოქმედი მეფის ასული არ იყო, შესაბამისად მისი ქორწინებით ლუი ახალ ალიანსს ვერ შეჰქმნიდა და ამით არცერთ ფრანგულ და უცხოურ პარტიას არ გააღიზიანებდა.
საბოლოო ჯამში დიდი განსჯის შემდეგ ყველა ერთხმად შეთანხმდა, რომ ლუი და მარია დაქორწინებულიყვნენ, ვინაიდან პრინცესა მარია იყო ჭეშმარიტი კათოლიკე, კარგი და მოხდენილი შესახედაობის, ჯანმრთელი, განათლებული, დახვეწილი და თანაც ქალწული.
ამ დროს მადამ დე პრიემ მარიას პორტრეტი შეუკვეთა, სადაც მისი ბრძანებით მხატვარმა მარიას ყველა ნაკლი გაუქრო და ამის შემდეგ ლუის მისი საცოლის პორტრეტი წარუდგინა.
მარიას მაშინდელი მემატიანეები არ აღწერენ როგორც ლამაზ ქალს, სამაგიეროდ იგი დახასიათებულია როგორც სასიამოვნო თვისებების, კარგად განათლებული, გემოვნებიანი, მოხდენილი და დახვეწილი, რაც საქორწინო ბაზარზე ბევრ პრინცესასთან შედარებით უპირატესობაში აყენებდა.
1720 წელს მისი ხელი ითხოვა საფრანგეთის მეფის ბიძაშვილმა, კონდეს პრინცმა ლუი ანრი დე ბურბონმა, თუმცა თავად სასიძოს დედამ არ დართო მათ ქორწინების უფლება.
მომავალ წლებში მისი ხელი ითხოვა ბადენ-ბადენის მაკგრაფმაც, თუმცა ქორწინება შედგებოდა, მაგრამ მარიას არასაკმარისი მზითვის გამო ეს მოლაპარაკებებიც ჩაიშალა.
მათი მარიონეტული ქორწინება 1725 წლის 15 აგვისტოს შედგა სტრასბურგის საკათედრო ტაძარში, სადაც ლუი -ს მისი ბიძაშვილი, ორლეანის ჰერცოგი ლუი დ'ორლეანი წარმოადგენდა.
ასევე ისიც აღსაღნიშნია, რომ ფრანგებისათვის მისი გვარი ლეშჩინსკი ძალიან რთული წარმოსათქმელი იყო, რის გამოც ისინი მას უბრალოდ დედოფალს, ან სულაც პოლონელს უწოდებდნენ.
მან თავიდანვე ძალიან კარგი შთაბეჭდილება მოახდინა სრულიად ფრანგებზე, რაზეც ისიც მოწმობს, რომ ქორწინებიდან მალევე მას ფონტენბლოს სასახლე აჩუქეს.
მარიას მამა სტანისლავ ლეშჩინსკი 1704 წელს არჩეულ იქნა პოლონეთის მეფედ, 1709 წელს კი იგი თანამდებობიდან გადააყენეს, რის შემდეგაც იგი თავის ოჯახთან ერთად შვედეთში დასახლდა.
1725 წელს კი ბურბონის ჰერცოგის ხელშეწყობით მარია საფრანგეთის მეფეზე დააქორწინეს, რასაც როგორც მოსალოდნელი იყო სტანისლავისთვის ტახტი უნდა დაებრუნებინა, თუმცა ასე არ მოხდა და მას ლუიმ ლოთარინგია უბოძა.
დედოფალმა მარიამ 1727 წლიდან 1737 წლამდე ათი ბავშვი გააჩინა, რომელთაგან მხოლოდ ორი იყო ვაჟი, აქედან ერთი კი მცირეწლოვანი დაიღუპა.
მიუხედავად იმისა, რომ მას ფრანგულ პოლიტიკაზე არანაირი გავლენა არ ჰქონია, მისი ქორწინებით შედგა ფრანკო-პოლონური ალიანსი, რასაც სხვა სახელმწიფოთა პროტესტი და საფრანგეთის მიერ ლოთარინგიის საბოლოო დაპყრობა მოჰყვა შედეგად.
საბოლოოდ დედოფალი მარია კარდინალ ფლორს შეურიგდა, როდესაც დედოფალმა მას წერილი მისწერა, სადაც იგი პატიებას სთხოვდა და მეფის საკეთილდღეოდ მოქცევას შესთხოვდა.
ფლორმა და მარიამ ძალიან გულითადი ურთიერთობა ჩამოაყალიბეს, კარდინალი დედოფალს ხშირად უჭერდა მხარს და იცავდა კიდეც, მას შემდეგ, რაც მიხვდა, რომ მარია ლუისთვის უვნებელი იყო.
მან გააპროტესტა ბურბონის თანამდებობიდან მოხსნა და განუცხადა, რომ იგი სრულიად კარდინალის გავლენის ქვეშ იყო, თუმცა ლუი ამ დროს უკვე ფლორის მითითებით ხელმძღვანელობდა და ქალის ლაპარაკს დიდად არ უგდებდა ყურს.
ამის შემდეგ თავად დედოფალმაც სცადა მეფესთან დალაპარაკებით ბურბონის დაბრუნება მაგრამ სულ ამაოდ, ამ დროს ლუი თავიდან ბოლომდე კარდინალის ზემოქმედების ქვეშ იყო.
ქორწინების შემდეგ, იგი მიხვდა, რომ სამეფო კარსა და სრულიად საფრანგეთს ლუის სახელით მისი ფავორიტები, ანუ ბურბონის ჰერცოგი, მადამ დე პრიე და კარდინალი ფლორი მართავდნენ.
მარიას ბებია, ანა ლეშჩინსკა, რომელიც კვლავ პოლონეთში ცხოვრობდა, აცხადებდა, რომ ძალიან დიდ სიმწარეს ჰგვრიდა მათი ასეთი გაჭირვება და დევნილობაში ცხოვრება, რის გამოც მას თავის ვაჟთან, სტანისლავთან ურთიერთობა ძალიან გაუფუჭდა.
მისი დინასტია უბრალო პოლონელი მთავრებისაგან იყო შემდგარი, მამამისმა ტახტი არჩევნების გზით მიიღო და არა მემკვიდრეობით და ამას ისიც ემატებოდა, რომ ახლა უკვე მამამისი მეფეც აღარ იყო.
ისინი მთლიანად საფრანგეთის მეფეზე იყვნენ დამოკიდებულნი, ამასთან ძალიან ხელმომჭირნედ და ღარიბულად ცხოვრობდნენ პატარა შატოში, სადაც სულ რამდენიმე მოახლე და დაცვა ჰყავდათ.
1714 წელს კარლ -მ მათ ნება დართოთ საღვთო რომის იმპერიაში გადასახლებულიყვნენ, სადაც ისინი 1718 წლამდე, ანუ კარლ -ის გარდაცვალებამდე დარჩნენ.
მოგვიანებით ამ მიწებზე, როგორც ისტორიულ პოლონურ ტერიტორიებზე სტანისლავმა პრეტენზია განაცხადა და მის დასაბრუნებლად ომში დასახმარებლად შვედეთის დედოფალსა და ორლეანისა და ლოთარინგიის ჰერცოგებს მიმართათ.
მარიას ოჯახური მდგომარეობა კიდევ უფრო მას შემდეგ გართულდა, რაც მისი ვაჟი, საფრანგეთის დოფინი გარდაიცვალა, ამ ამბიდან სულ რაღაც სამ წელიწადში თავად მარიაც გარდაიცვალა.
მართალია მარია აპოლიტიკური პიროვნება იყო, მაგრამ იგი მფარველობდა ხელოვნებას და ეწეოდა უდიდეს საქველმოქმედო საქმიანობებს, რის გამოც იგი ფრანგებს ძალიან უყვარდათ.
პატარა მარია ადრევე წარმოადგენდა მამამისისათვის თავისი წარუმატებელი პოლიტიკური კარიერის გამოსწორების გზას, რადგან მისი პოლიტიკური კავშირები თანდათან იშლებოდა, მარიას სარფიანი გათხოვებით კი იგი ახალი და ძლიერი მოკავშირის გაჩენას შეძლებდა.
1919 წლის 17 ნოემბერს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის სხდომაზე, ასევე მოსმენილი იქნა განათლების მინისტრის მოხსენება თურქულენოვანი საოპერო-დრამატული თეატრის ორგანიზების შესახებ.
გარდა ამისა მხარი დაეჭირა სახელმწიფო თურქულენოვანი სახელმწიფო ოპერისა და დრამატული თეატრის შექმნის პროექტს, რის შედეგად აზერბაიჯანული თეატრი ნაციონალიზირებული იქნა და გადავიდა სახელმწიფო დაქვემდებარებაში.
თეატრის არსებობის დროს მის სცენაზე გამოდიოდნენ ისეთი მსახიობები, როგორებიც არიან ჰუსეინ არაბლინსკი, აბას-მირზა შარიფზადე, ულვი რაჯაბი, მუხტარ დადაშევი, ჯაჰანგირ ზეინალოვი, მირზა აღა ალიევი, სიდჰი რუჰულა, ევგენია ოლენსკაია, ალესკერ ალექპეროვი, ადილ ისკანდეროვი, ბარატ შეინსკაია, ლეილა ბადირბეილი და მრავალი სხვა ცნობილი მსახიობი.
სხვადასხვა წლებში თეატრი ატარებდა სხვადასხვა დასახელებას: „სახელმწიფო თეატრი“, „გაერთიანებული თეატრი“, „აზერბაიჯანის თურქულენოვანი დრამატული თეატრი“ და ა.
თეატრში იდგმებოდა სპექტაკლები ჯაფარ ჯაფარლის, მირზა ფათალი ახუნდოვის, ალი ბეგ ჰუსეინზადეს, ნაჯაფ ბეგ ვეზიროვის, ჰუსეინ ჯავიდის, საბით რახმანის, ნარიმან ნარიმანოვის, ილიას ეფენდიევის, ასევე ისეთი მსოფლიო კლასიკოსების ნაწარმოებების მიხედვით, როგორებიც არიან შექსპირი, შილერი, მოლიერი, დიუმა, ვ.
თეატრის დასი არაერთხელ იყო გასტროლებზე მოსკოვში, სანქტ-პეტერბურგში, ყაზანში, თბილისში, ტაშკენტში, აშხაბადში, თურქეთში, გერმანიაში და კვიპროსზე.
ასვლისას ორიდან ერთი მიხეილ ხერგიანი შეუძლოდ გახდა, საბაზოსკენ დაბრუნდა და იგი მეორე ხერგიანმა გააცილა, დანარჩენებმა კი გზა გააგრძელეს და სამი დღის მერე გამარჯვების პიკის მთავარ მწვერვალზე მივიდნენ.
გამარჯვების პიკის როგორც შვიდიათასიანი მწვერვალის აღმოჩენამ ფართო ინტერესი გამოიწვია ახალი მწვერვალის მიმართ, რომელზედაც როგორც ფიქრობდნენ, ადამიანს ფეხი არ ჰქონდა დადგმული.
ზოგადად, ამ მწვერვალის აღმოჩენა იყო წითელი არმიის სამხედრო-ტოპოგრაფიული სამსახურის დიდი მიღწევა, რის გამოც მას ეწოდა სამხედრო ტოპოგრაფების მწვერვალის სახელი.
1946 წელს გადაარქვეს და უწოდეს გამარჯვების პიკი, ხოლო სამხედრო ტოპოგრაფების მწვერვალის სახელი მიანიჭეს მწვერვალს სიმაღლით 6873 მ მერიდიანულ ქედზე.
1938 წლის 19 სექტემბერს საბჭოთა ალპინისტებმა ლეონიდ გუტმანმა, ევგენი ივანოვმა და ალექსანდრე სიდორენკომ ძლიერი გრიგალის დაძლევისა და 30-გრადუსიანი ყინვის პირობებში მოახერხეს და ავიდნენ მწვერვალზე.
ექსპედიცია 7 წევრისაგან შედგებოდა: ოთარ გიგინეიშვილი , ჯუმბერ მეძმარიაშვილი, მიხეილ ხერგიანი ბიძაშვილ მიხეილ ხერგიანთან ერთად, თეიმურაზ კუხიანიძე, ილია გაბლიანი და კირილ კუზმინი.
ექსპედიცია კლდოვან-ყინულოვანი 160-მეტრიანი ბასტიონის დაძლევის შემდეგ ავიდა ჟენიშ-ჩოქუსუს დასავლეთით განშტოებულ 6918 მეტრის სიმაღლის უსახელო პიკზე.
ალმა-ათის გუნდი ავიდა 6930 მ სიმაღლეზე, მაგრამ მოხდა თოვლიან გრიგალში, რის შედეგადაც 12 ალპინისტიდან მხოლოდ ერთი გადარჩა — ურალ უსენოვი.
გამარჯვების პიკის დაპყრობა პირველად სცადეს 1949 წელს ალმა-ათელმა ალპინისტებმა ევგენი კოლოკოლნიკოვის ხელმძღვანელობით, თუმცა ჩრდილოეთი კალთიდან ჩამოწოლილი ზვავის გამო უკან დაიხიეს.
1952-1953 წლებში გამარჯვების პიკის მასივის და მისი აღმოსავლეთი თხემის დეტალური დაზვერვა შეასრულა თურქესტანის სამხედრო ოკრუგის ექსპედიციამ ვლადიმერ რაცეკის ხელმძღვანელობით.
მდებარეობს ჩინეთისა და ყირგიზეთის საზღვარზე, ქოქშაალთაუს ქედზე, ისიქ-ქოლის ტბიდან აღმოსავლეთით, ხან-თენგრიდან სამხრეთ-დასავლეთით 16 კმ-ში.
მშენებლობისათვის ნახევარი ფინანსების გამღებმა, სლობოდის დამაარსებელმა პოდპოლკოვნიკმა ვასილი ივანეს ძე მანკოვმა ითხოვა, რომ ეკლესიას მიეღო მისი შვილის მფარველის ევდოკია წამებულის სახელი.
1868 წელს, მას შემდეგ, რაც ხის ეკლესია მოძველდა, მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი სამსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესია, რომლის მშენებლობაც დასრულდა და აკურთხეს 1875 წელს.
მარჯვენა საკურთხეველმა მიიღო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი, ხოლო მარცხენა საკურთხეველი დარჩა კურთხევის გარეშე, რადგან არ ეყოთ თანხა მისი კეთილმოწყობისათვის.
მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მილიუტინის რაიონის სოფელ მანკოვო-ბერიოზოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
საბჭოთა პერიოდში, 1939 წელს ეკლესია გადააკეთეს ბიბლიოთეკად, შემდეგ ამ შენობაში განათავსეს, ჯერ კიდევ 1933 წელს გახსნილი მაქსიმ გორკის სახელობის ცენტრალური საბავშვო ბიბლიოთეკა.
მეორე მსოფლიო ომამდე ბიბლიოთეკის დირექტორი იყო თამარა აბრამის ასული კობრინა, მის დროს ცენტრალური ბიბლიოთეკა გახდა ბავშვებთან მუშაობის ცენტრი.
ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე ნაკურთხი ახალი ხის ეკლესია, რომლის გვერდითა საკურთხეველიც წმინდა ნიკოლოზის სახელზე იყო ნაკურთხი ააშენეს 1743 წელს და მომდევნო წელს აკურთხეს.
1758 წელს კოჩეტოვსკაიის მკვიდრმა მოსახლეობამ მიმართა ვორონეჟის სასულიერო კონსისტერიას და მოითხოვეს ახალი ეკლესიის აშენება, რადგანაც ძველი ამინდის ზემოქმედების შედეგად დაზიანდა.
კოჩეტოვსკაიის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სემიკარაკორის რაიონის სოფელ კოჩეტოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
როგორც კონსისტორიის არქივის ერთ-ერთი საქმიდან ირკვევა, 1720 წელს სტანიცაში უკვე იყო ხის ეკლესია, რომელიც ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე იყო ნაკურთხი და იქ მოღვაწეობდა მღვდელი ფედოტ ზახაროვი.
გარნაკერიანის სახლი — შენობა დონის როსტოვში, რომელშიც ცხოვრობდნენ პოეტები აშოტ გარნაკერიანი, ალექსანდრ ოლენიჩ-გნენენკო და მწერალი გიორგი შოლოხოვ-სინიავსკი.
თუმცა რენეს დედა ოთხი წლის ასაკში გარდაეცვალა, მამამ კი ახალი ცოლი შეირთო თუმცა 1515 წელს ლუი -ც გარდაიცვალა და მისი ახალი მეუღლე სამშობლოში დაბრუნდა.
იქიდან გამომდინარე, რომ რენეს ძმა არ ჰყავდა საფრანგეთის ტახტზე ადის მისი უფროსი და - კლაუდია დე ვალუა და მისი მეუღლე - ფრანსუა . იმის გამო, რომ რენეს ბრეტანზე პრეტენზია არ გამოეთქვა კლაუდიამ და ფრანსუამ მის გათხოვებაზე დაიწყეს ფიქრი და საქმროს რაც შეიძლებოდა შორეულ სახელმწიფოებში ეძებდნენ.
მათი მოწინააღმდეგე იყო რომის პაპი პავლე , რაც იმით იყო გამოწვეული, რომ იგი ფრანგების თავგამოდებული მტერი იყო და ვერ იტანდა, რომ ერკოლეს ცოლი ფრანგი ქალი იყო.
ანა ყოველთვის ცდილობდა დაეცვა ბრეტანის დამოუკიდებლობა ამიტომაც თავიდან უნდოდა, რომ ბრეტანში თავის მემკვიდრედ რენე გამოეცხადებინა, მაგრამ ლუი -მ არ მისცა ამის უფლება.
ხალხში ყოფნისას რენე ბრწყინავდა, ეცვა მოხდენილად, საუბრობდა მხიარულად და ისე მოჰქონდა თავი თითქოს და უდარდელი ქალი იყო, თუმცა მას საშინლად რთული ცხოვრება ჰქონდა.
ამ წელს მთელს იტალიაში ამოქმედდა ახალი კანონი რომლის მიხედვითაც, კალვინისტთა ყველა მომხრე განურჩევლად მათი სოციალური სტატუსისა (ანუ მნიშვნელობა არ ჰქონდა იქნებოდა გლეხი, მეომარი, ჰერგოგი თუ ბარონი) დაისჯებოდა სიკვდილით.
როგორც ყველა დედას მასაც დიდი გავლენა ჰქონდა თავის შვილებზე, ამიტომაც მის შვილებსაც ჰქონდათ გადახრა კალვინიზმისაკენ თუმცა ერკოლეს გავლენით მისი ყველა შვილი კათოლიკედ დარჩა.
12 ივნისი, 1574, აგრეთვე ცნობილი როგორც რენე ფრანგი, რენე ვალუა, ან რენე ორლეანელი — ლუი -ის და მისი მეორე მეუღლის - ანა ბრეტონელის ნაბოლარა ქალიშვილი.
არჩევნების გადავადების მიუხედავად, სტუდენტები მაინც არ დაშლილან და მთელი გაზაფხულის განმავლობაში განათლების სისტემის ფუნდამენტური რეფორმისა და უნივერსიტეტიდან სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის წევრების გათავისუფლების მოთხოვნით აქციებს მართავდნენ.
ერთ-ერთი დემონსტრაციის მიმდინარეობისას „აუდიტორია 115“-ის წევრებმა თსუ-ის მეექვსე კორპუსის შენობაც დაიკავეს, რომელიც რამდენიმე დღეში პრემიერ-მინისტრ გიორგი კვირიკაშვილის მოწოდების შემდეგ გაათავისუფლეს.
განათლების სისტემის რეფორმის მოთხოვნით გამართული კამპანიების გარდა, მოძრაობა მონაწილეობდა გიგანტური ჰესების მშენებლობის საწინააღმდეგო აქციებსა და დასაქმებულთა სოლიდარობის ღონისძიებებში.
მშრომელთა უფლებების დაცვის მოთხოვნით მიმდინარე გამოსვლების დროს მოძრაობამ მოახერხა საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის, რუსთავის აზოტის, საქართველოს რკინიგზისა და „პალიტრა ჰოლდინგის„ შენობების დროებითი ბლოკირება.
პროტესტის ნიშნად „აუდიტორია 115„-ის წევრებს 2016 წლის ბოლოსა და 2017 წლის დასაწყისში რამდენიმე თვის განმავლობაში ჰქონდათ ოკუპირებული თსუ-ის სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის ადმინისტრაციული შენობა
აუდიტორია 115 — ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პირველი კორპუსის 115-ე აუდიტორიაში 2016 წლის გაზაფხულზე დაფუძნებული მემარცხენე მოძრაობა.
კარგად ჩანს შემდეგი ფენები: ნეოლითური ფენა , ენეოლითის ფენა ; განვითარებული ენეოლითის ფენა, გვიანდელი ენეოლითის ფენა ; ადრე ბრინჯაოს ხანის ფენა ; შუა ბრინჯაოს ხანის ; გვიანი ბრინჯაოს ხანის; ადრე რკინის ხანის , სალტოვო-მაიაცკის კულტურა; კაზაკური .
დასახლება ჩამოყალიბდა პატარა ხევის შესართავთან, მოგვიანებით აღნიშნული დასახლება მდინარე დონის გასწვრივ გაიზარდა, მაგრამ თავდაპირველად ჩამოყალიბებულ ცენტრში ხალხი ყოველთვის ცხოვრობდა, ამიტომ დასახლება სავსე იყო კულტურული ფენებით.
1183 წელს ბალდუინმა მხარი დაუჭირა რაიმონ -ს გი დე ლუზინიანის წინააღმდეგ, რომელიც ამ დროს მეფის დის, სიბილას ქმარი და კეთროვანი მეფის რეგენტიც იყო.
ეს მოხდა 1183 წელს, როდესაც კეთროვანი მეფე ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო; როგორც ჩანს ეს ყველაფერი მიზნად ისახავდა იმას, რომ გი დე ლუზინიანი მეფე არ გამხდარიყო.
1174 წელს ბალდუინმა და ბალიანმა მხარი დაუჭირეს ტრიპოლის გრაფს, რაიმონ -ს მილ დე პლანსის წინააღმდეგ, რომლებიც იბრძოდნენ ბალდუინ -ის რეგენტობისთვის, ხოლო 1177 წელს ძმებმა მონაწილეობა მიიღეს მონჟისარის ბრძოლაში.
ტახტის ერთ-ერთმა პრეტენდენტმა — ონფრუა ტორონელმა, რომელსაც რაიმონ -ც მხარს უჭერდა, უარი თქვა თავის პრეტენზიებზე და არ დაიწყო სამოქალაქო ომი.
1177 წელს ბალდუინმა საჯაროდ მიაყენა შეურაცხოფა მეფის მამიდაშვილს, ფილიპ ფლანდრიელს, რომელსაც სურდა მეფის დები თავის ვასალებზე დაექორწინებინა.
დიდი სამამულო ომის პერიოდში თეატრის ბევრი მსახიობი ფრონტზე გაემგზავრა, ხოლო დარჩენილი ნაწილი ფაშისტების ოკუპაციის წინ გაიყვანეს ქალაქიდან.
ქვეყნის ბევრ რაიონში ყველაზე ცხელ თვედ ოქტომბერი ითვლება, ხოლო წვიმიანი სეზონის დასაწყისში, რომელიც უმეტეს რაიონებში ნოემბერ-მარტის პერიოდშია, საშუალო ტემპერატურა 1,5—2 -მდე ეცემა.
ქვეყნის დიდი ნაწილი დაფარული ქვიშიანი დიუნებითა და ბარხანებით, რომელთა სიმაღლეც სამხრეთით 4-5 მეტრია და ჩრდილოეთით 30 მეტრსაც აღწევს.
ქვეყნის სამხრეთ აღმოსავლეთით მდინარე ლიმპოპოს მარცხენა შენაკადები მიედინება, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთით _ მდინარე ჩობეს მარჯვენა შენაკადები.
1917 წელს გერმანიის პოლიტიკურ წრეებთან კავშირის დასამყარებლად ქარუმიძე ჩავიდა სტოკჰოლმში, სადაც შეხვდა „საქართველოს განმათავისუფლებელი კომიტეტის“ წევრებს, ბერლინიდან ჩასულ გიორგი მაჩაბელსა და მიხეილ წერეთელს.
1917 წლის ნოემბერ–დეკემბერში, როცა რუსი ჯარისკაცები უკან იხევდნენ, ოსმალები წინ მოიწევდნენ, ქართული არმია კი არ არსებობდა, აუცილებელი გახდა თუნდაც ერთი სამხედრო შენაერთის შექმნა საქართველოს საზღვრების დასაცავად.
გენერალმა მაზნიაშვილმა ქაქუცა ჩოლოყაშვილი და შალვა ქარუმიძე მოხალისეთა რაზმების შესაკრებად გააგზავნა ხევსურეთში, სადაც მათ დიდი ავტორიტეტი ჰქონდათ.
მოკლე ხანში შეიკრიბა ოთხასამდე ხევსური მოხალისე, რომლებიც დააბინავეს თბილისის სამხედრო სკოლაში და საბრძოლო მოქმედებებისათვის მოსამზადებლად ოფიცრები დაუნიშნეს.
ქარუმიძემ თბილისის მაუდ–კამვოლის ფაბრიკისთვის შეძენილი დანადგარებით დატვირთული გემი ბათუმში გამოაგზავნა, თვითონ კი სტამბოლიდან გერმანიაში გადავიდა და აქტიურად ჩაერთო ანტისაბჭოთა საქმიანობაში.
1921 წელს, ბოლშევიკური ოკუპაციის შემდეგ, შალვა ქარუმიძე ემიგრაციაში არ წასულა, საქართველოში დარჩა და განაგრძობდა საქმიანობას მატყლის დამამზადებელ ამხანაგობაში.
2006 წლის თებერვალში ქალაქში ადგილი ჰქონდა მუსულმანური მოსახლეობის მასობრივ მღელვარებებს, რომელიც გამოიწვია ერთ-ერთ დანიურ გაზეთში წინასწარმეტყველ მაჰმადის კარიკატურების გამოქვეყნებამ.
2013 წლის 14 მაისს ნიგერიის პრეზიდენტმა გუდლაკ ჯონათანმა ისლამური დაჯგუფების — ბოკო ჰარამის მოღვაწეობის გამო მაიდუგურის რაიონში და ქვეყნის ჩრდილოეთის მთელ რიგ სხვა რაიონებში შემოიღო საგანგებო მდგომარეობა.
დაახლოებით ერთი წლის განმავლობაში ქალაქში შედარებით წყნარი სიტუაცია იდგა, მაგრამ 2014 წლის 4 ივნისს ქალაქის შემოგარენში, მაიდუნგის უნივერსიტეტის სიახლოვეს არსებულ სოფელ ბარდერში ბოკო ჰარამის ბოევიკები თავს დაესხნენ ადგილობრივ მოსახლეობას და მოკლეს დაახლოებით 45 ადამიანი.
პალესტინის საზოგადოების წევრის, პოგრებენკოს, რჩევით, ტაგანროგის მკვიდრმა, ვარვარა ანდრეის ასული იშჩენკომ საზგადოებას აჩუქა საკუთარი სახლი მასში თავშესაფრის მოწყობის პირობით.
მისი ძირითადი მოვალეობა იყო მომლოცველობა წმინდა მიწაზე, სამეცნიერო პალესტინათმცოდნეობა, აღმოსავლეთმოცდნეობა და ჰუმანიტარული თანამშრომლობა ახლო აღმოსავლეთის ხალხთან.
მეექვსე თაობის ეპოქაში -ის გამოსვლის მიუხედავად, საერთაშორისო ბაზარზე, 2-ის და -ის შემდეგ საერთაშორისო ბაზარზე ნინტენდო იკავებდა მესამე ადგილს, თუმცა მან შეინარჩუნა ლიდერობა პორტატიულ კონსოლების ბაზარზე -სა და -ის წყალობით.
2000-იანი წლების შუა პერიოდში კომპანიამ წარადგინა პირველი წარმატებული სენსორული პორტატიული კონსოლი და პირველი წარმატებული სახლის კონსოლი , მოძრაობის დეტექტორის მოწყობილობით, რომლებიც იქცნენ ყველაზე გაყიდვად კონსოლებად.
2010 წელს ნინტენდო გახდა პირველი კომპანია, რომელმაც გამოსცა პორტატიული კონსოლი 3 სტერეოგამოსახულებით, რომელიც გაიყიდა 67.08 მილიონი ასლის რაოდენობით.
1990-იანების დასაწყისში, მიუხედავად -ის კარგი გაყიდვებისა, ნინტენდოს საბაზრო წილი შემცირდა, მიზეზი იყო /-ის გამოსვლა, რომელიც იქცა მის ღირსეულ მოწინააღმდეგედ.
სამომხმარებლო ელექტრონიკის მწარმოებელი მრავალეროვნული კომპანია -ს მიერ შეიქმნა შვიდი ვიდეო თამაშების კონსოლი, რამდენიმე პორტატიული კონსოლი და სხვადასხვა სახის მოწყობილობა.
კერძოდ ქალაქში გახსნილი იყო ავსტრიის, ბელგიის, დიდი ბრიტანეთის, საბერძნეთის, ესპანეთისა და პარმის, მეკლენბურგ-შვერინის, ნეაპოლიტანიის, ნიდერლანდების, ოლდენბურგის, პორტუგალიის, პრუსიის, სარდინიის, ტოსკანის, ოსმალეთის, საფრანგეთისა და შვედეთის საკონსულოები.