polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მოთამაშეებს, როგორც ჩანდა, შეეძლოთ კედლის სამი სხვადასხვა სიმაღლის არჩევა და მათზე ფანჯრების განლაგების შეცვლა, ისევე, როგორც ოთახების განლაგების მართვა.
წარმოიშვა ვარაუდები, რომ ნახსენები ფუნქციების ამოღება გადაწყვიტეს მათთვის ფასიანი სტატუსის მისანიჭებლად ან უბრალოდ იმისთვის, რომ თამაში მალე დაესრულებინათ.
რამდენიმე ფანმა ინტერნეტში გამოაქვეყნა პეტიცია, ამ ფუნქციების აღდგენის მოთხოვნით, იმ შემთხვევაშიც, თუ ამის გამო აუცილებელი გახდებოდა თამაშის გამოსვლის თარიღის გადაწევა.
თამაშში სიცოცხლის რამდენიმე სტადიაა - პატარაობა, ბავშვობა, მოზარდობა, ახალგაზრდობა, მოზრდილობა და მოხუცებულობა - მიუხედავად იმისა, რომ პატარაობა მხოლოდ სიმის დაბადების დროს არის ხელმისაწვდომი.
2013 წლის 3 მაისს -მა მოყვარულთა რამდენიმე საიტს გაუგზავნა წერილი, ინფორმაციით იმის შესახებ, რომ 6 მაისს მნიშვნელოვანი განცხადება გაიჟღერებდა.
წინა ნაწილებთან შედარებით, სადაც ყოველდღიურ, ოფიციალურ, საძინებლის, ათლეტურ, წვეულებებისა და საცურაო კოსტიუმებს ჰქონდათ შეზღუდვა, მეოთხე ნაწილში დასაშვებულია ჩაცმულობის სტილების აღრევა.
ნეპალის ცენტრალური ზოოპარკი დაარსდა 1932 წელს, პრემიერ-მინისტრ ჯუდა შუმსერის მიერ, როგორც კერძო ზოოპარკი, ხოლო 1950 წელს, მთავრობის კონტროლის ქვეშ მოექცა.
მიუხედავად იმისა, რომ მისი ფუნქციონირება არ არის სრულყოფილი, აუმჯობესებს ზოოპარკის აღჭურვილობებს და ობიექტებს, ასე რომ, ცხოველებს ექნებათ გაომჯობესებული საცხოვრებელი ვოლიერები.
ბუნების დაცვის ეროვნული ფონდი ასევე ცდილობს, რომ ნეპალის ცენტრალური ზოოპარკი გახდეს კვლევითი და საგანმანათლენლო ცენტრი, რაც ტურისტების მიზიდვას გამოიწვევს .
ასევე, წარმოდგენილნი არიან ცხოველთა სახეობები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან, მაგალითად: ბეჰემოტები, სიამანგები, აფრიკული სირაქლემები და მრავალი სახეობის ფრინველი.
ძუძუმწოვრებიდან ზოოპარკში აღსანიშნავია: აზიური სპილო, ასამური მაიმუნი, მუნტჟაკი, გარნა, ნილგაუ, გულმანი, მურა ლეოპარდი, ინდური მაჩვზღარბა, ჰიმალაიური დათვი, კუკუ-იამანი, ბეჰემოთი, ტურა, ლელიანის კატა, ბენგალური კატა, ინდური მარტორქა, ბენგალური ვეფხვი, სიამანგი, აქსისი, ზოლებიანი აფთარი და აზიური კამეჩი
1921 წლის ივნისში ბოლშევიკურმა ხელისუფლებამ „სხიველები“ კირილე ნინიძე, ნიკიფორე იმნაიშვილი და მუხრან ხოჭოლავა მცირე ხნით დააპატიმრა მათი კრიტიკული პოზიციების გამო.
1901 წლის 5 მაისს ქუთაისის თეატრში რუსეთიდან ჩამოსულმა დასმა დადგა ანტისემიტური სპექტაკლი „შვილნი ისრაელისა“, რასაც მოჰყვა ახალგაზრდობის პროტესტი და სპექტაკლის ჩაშლა.
1921 წლის იანვარში იყო იმ თერთმეტ წევრში, რომლებიც გამოეყვნენ მმართველ უმრავლესობას, დააარსეს გაზეთი „ახალი სხივი” და ამიტომ „სხიველები” ეწოდათ.
მათი სადებიუტო სტუდიური ალბომი, , გამოვიდა 1998 წელს, ხოლო მეორე ალბომი, ' , 2000 წელს — ორივე ჩანაწერს დადებითი გამოხმაურება მოჰყვა ინდი საზოგადოებაში.
მათ მესამე ალბომში, 2001-ის , პირველად იყო სინგლი, რომელიც მოხვდა ჩარტებში, ხოლო მეოთხე ალბომის, –ის, გამოშვებამ 2003 წელს მოუტანა ჯგუფს მასობრივი კრიტიკული და კომერციული წარმატება.
თან შეთანხმების შემდეგ, -მ გამოუშვეს მათი მეხუთე ალბომი და დებიუტი დიდ ლეიბლზე , 2005 წელს, რომელიც იყო სერტიფიცირებული როგორც პლატინა ამერიკის ხმისჩამწერი კომპანიების ასოციაციის მიერ.
2014 წელს ერთ–ერთმა დამფუძნებელმა გიტარისტმა და პროდიუსერმა, კრის უოლამ, გამოაცხადა, რომ დატოვებდა ჯგუფს მერვე სტუდიური ალბომის, -ს, ჩაწერის შემდეგ.
პონტოს მთიანეთი ჯერ კიდევ დასახლებული იყო მეომარი ხალხებით, მაკრონებითა და სანებით, თუმცა საანპირო რეგიონები, ეკუთვნოდა რომაულ პროვინცია პონტოს სამეფოს.
თავდაპირველად, სახელი ხალდია გუმუშჰანეს ირგვლივ მდებარე მთიანეთან იყო დაკავშირებული, მაგრამ შუა საუკუნეებში, სახელმა მოიცვა შავიზღვისპირეთის აღმოსავლეთ სანაპირო ტერიტორიაც.
პონტოს მთებში ფორმირებული, ხალდია ჩრდილოეთით გარშემორტყმული იყო შავი ზღვით, აღმოსავლეთით ესაზღვრებოდა ლაზიკა, იბერიის დასავლეთი ნაწილი, სამხრეთით ერზინჯანი, ერზურუმი, დასავლეთით კი პონტოს დასავლეთი ნაწილი.
სამხრეთით მდებარე მთიანეთი, ცნობილი როგორც მესოხალდია , უფრო მეჩხრად იყო დასახლებული და საუკუნის ისტორიკოსის პროკოპის მიერ, ის აღწერილია როგორც მიუწვდომელი, მაგრამ მდიდარი სხვადასხვა მინერალური წიაღისეულით, განსაკუთრებით ტყვიით, მაგრამ ასევე ოქროთი და ვერცხლით.
პირველ პერიოდში იგი, თურქ-სელჩუკების მიერ მოწყვეტილი იყო ბიზანტიის იმპერიისაგან, ხოლო შემდგომ პერიოდში, მმართველი კონსტანტინე გაბრასი აჯანყდა იმპერატორ იოანე კომნენოსის წინააღმდეგ.
1204 წელს, ჯვაროსნული ომის შედეგად, ბიზანტიის იმპერიის დაშლასთან ერთად, რეგიონი გახდა ახალი სახელმწიფოს, ტრაპიზონის იმპერიის ნაწილი, რომელმაც 1461 წლამდე გასტანა.
საუკუნის მეორე ნახევარში, თემების სისტემის ჩამოყალიბებასთან ერთად, პონტოს რეგიონი გახდა არმენიაკონის თემის ნაწილი, თავდაპირველად როგორც ხალდიის სამმართველო, შემდეგ კი ხალდიის ნახევრად-საერისთავო.
და საუკუნის არაბი გეოგრაფები სხვადასხვაგვარად აღწერენ თემს: იბნ ხორდადბეჰი აღწერს, რომ თემი ითვლიდა 6 ციხესიმაგრეს, ქუდამა იბნ ჯაფარის ცნობით თემის ჯარი 4000 ითვლიდა.
მაგრამ კუნძულელები ფრთხილად ეპყრობიან გარემოს: კუნძულზე შეზღუდულია შინაური პირუტყვის რაოდენობა და ავტოტრანსპორტის გამოყენება, შენარჩუნებულია მანგროს ტყეები, რომელშიც ბინადრობენ თევზების, ზღვის კუების და დიუგონების ბევრი სახეობა.
საუკუნის ბოლო — საუკუნის პირველი ნახევრის პერიოდი გახდა სწრაფი ეკონომიკური განვითარების ხანა, რომელსაც ხელი შეუწყო ომანის სულთნებთან პროტექტორატმა და შავკანიანი მონებით ვაჭრობამ.
რესპოდენტთა უმრავლესობამ აირჩია მეორე ვარიანტი; თუმცა, მათემატიკური სტატისტიკიდან გამომდინარე, მხოლოდ ერთ-ერთი მოვლენის მოხდენის ალბათობა ყოველთვის აღემატება ან უტოლდება ორივე მოვლენის ერთდროულად მოხდენის ალბათობას .
შეკავშირების შეცდომა — ფორმალური შეცდომა ლოგიკაში, როდესაც ადგილი აქვს ვარაუდს, რომ მეტად განსაზღვრული გარემოებების ხდომილებათა რაოდენობა აღემატება ერთი ზოგადი გარემოების ხდომილებათა რაოდენობას.
ამასობაში შარიკი მოექცევა კომუნისტი აქტივისტ შვონდერის გავლენის ქვეშ, რომელიც მას შთააგონებს, რომ იგი პროლეტარია, რომელიც ბურჟუაზიის წნეხის ქვეშ იმყოფება.
დავითის სიკვდილის შემდეგ მემკვიდრეობა გადაეცა ბასილ -ს, ბაგრატ იძულებული გახდა ეღიარებინა ბასილის მიერ მიერთებული ტერიტორიების ლეგიტიმურობა.
979 წელს ბარდა სკლიაროსის აჯანყების წინააღმდეგ მონაწილეობისთვის, დავითს, ბასილისაგან გადაეცა იმიერ-ტაო, თეოდოსიოპოლი, ბასიანი და მისი მომიჯნავე სომხური მიწები.
რამდენიმე ხნის შემდეგ, კომპანიამ შეწყვიტა ვიდეო თამაშების ინდუსტრიაში მოღვაწეობა გარკვეული დროით და დაუბრუნდა მხოლოდ და მხოლოდ 1994 წელს.
სომხეთის სამხრეთ ნაწილში ერთ-ერთი ყველაზე წვიმიანი დასახლებული პუნტია ვერინ-ხოტანანი, სადაც ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა 805 მმ-ს აღემატება, ჩრდილოეთში - ფიოლეტოვო და ტაშირი — 700 მმ-ზე მეტი.
სომხეთის უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთსა და ჩრდილო-აღმოსავლეთში , 1500 მეტრზე დაბალ სიმაღლეზე, კლიმატი მშრალი სუბტროპიკულია ხანგრძლივი და ცხელი ზაფხულითა და რბილი უთოვლო ზამთრით .
მიუხედავად იმისა, რომ სომხეთი სუბტროპიკულ განედზე მდებარეობს, სუბტროპიკული კლიმატი მხოლოდ ქვეყნის სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილებში აღინიშნება.
ქვეყნის ცენტრალური ნაწილის საშუალო მთაში, 1500—1800 მეტრის სიმაღლეზე, კლიმატი ზომიერია, თბილი ზაფხულითა და ცივი ზამთრით ჭარბი თოვლით; ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა 760 მმ-ია.
არარატის ვაკის ჩრდილოეთიდან და აღმოსავლეთიდან მოსაზღვრე დაბალ მთაში, კლიმატი ზომიერია მშრალი თბილი ზაფხულითა და ცივი ზამთრით , ჭარბი ნალექით .
ქვეყნის ჩრდილოეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილის საშუალო მთაში, კლიმატი ზომიერად-თბილი და ტენიანია (იანვრის საშუალო ტემპერატურა — 4-0, ხოლო ივლისის — +18-19-ია, ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა 600—700 მმ-ს შეადგენს).
მისი სადებიუტო სტუდიური ალბომი, 1, გამოვიდა 2014 წლის აგვისტოში და მიაღწია მე-16 პოზოციას ბრიტანეთის ალბომების ჩარტში-ში და 30-ე პოზიციას ამერიკულ ბილბორდ 200-ში.
2013 წლის 6 აგვისტოს გაზეთმა განათავსა ბარნეტის მასალა რუბრიკაში „დღის ახალი ჯგუფი“ და დაახასიათა ის როგორც „გაერთიანებული სამეფოს საუკეთესო მაგალითი არამიწიერი &-ს წარმოსადგენად“.
1906 წელს იყო რსდმპ სტოკჰოლმის ყრილობის დელეგატი თბილისის ორგანიზაციიდან, ხოლო 1907 წელს იყო ლონდონის ყრილობის დელეგატი ფოთის ორგანიზაციიდან.
1912 წელს ურატაძე ვლასა მგელაძესთან ერთად მონაწილეობდა ვენაში ქართული დელეგაციის მუშაობაში, სადაც ლევ ტროცკის ჰქონდა შექმნილი ლენინის პოლიტიკის საწინააღმდეგო სოციალ-დემოკრატიული ფრაქცია.
მეფის რუსეთის დროს კიდევ სამჯერ იყო დაპატიმრებული, ორჯერ გააძევეს კავკასიიდან, ბოლოს დააპატიმრეს 1912 წელს პეტერბურგში და გადაასახლეს პერმის გუბერნიის ჩერდინის მაზრაში.
2008-2009 წლების სეზონში ჰოვანისიანი თამაშობდა საფეხბურთო კლუბ „პატანში“, რომელიც ძირითადად დაკომპლექტებული იყო სომხეთის 17 წლამდელთა ნაკრების ფეხბურთელებით.
კამო ჰოვანისიანი — სომეხი ფეხბურთელი, პოზიციით ნახევარმცველი, რომელიც თამაშობს ერევნის „პიუნიკის“ შემადგენლობაში და არის სომხეთის ეროვნული ნაკრების წევრი.
მომდევნო წლებში სათბურმა ახალი დანაკარგები განიცადა, რაც გამოწვეული იყო მცენარეთათვის ოთახების გამუდმებული ცვლით ზამთარში, რის შედეგადაც დარჩენილი კოლექცია კიდევ უფრო შემცირდა.
ბაღი ბოტანიკური ინსტიტუტის ნაწილს წარმოადგენს და ინსტიტუტის მწირი რესურსებით ფინანსდება, რაც შეუძლებელს ხდის მის სამეცნიერო და პროდუქტიულ მუშაობას.
იგი მოიცავდა ზამთრის ბაღს , სუკულენტურ მცენარეთა განყოფილებას, სუბტროპიკულ მცენარეთა განყოფილებას , ტროპიკულ მცენარეთა განყოფილებასა და სახლის მცენარეთა სანაშენეს.
მკრტჩიანმა თავი მოუყარეს კავკასიური ფლორის დიდ კოლექციას, ასე რომ, სომხეთის თითქმის ყველა მცენარე დაახლოებით 16 ჰექტარ ფართობზე იყო წარმოდგენილი.
მდებარეობს სომხეთის დედაქალაქ ერევნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ავანის რაიონში და მოიცავს ნახევარუდაბნო ტერიტორიის დაახლოებით 80 ჰექტარ ფართობს.
კოლექცია მოიცავს 200-ზე მეტი სახეობის ენდემურ, იშვიათ და შემცირებად მცენარეს და უზრუნველყოფს სომხური ფლორისა და სახეობათა ურთიერთქმედების შესწავლის საფუძველს შედარებით ბუნებრივ გარემოში.
ქარტიის თავმჯდომარის, საბჭოს, აღმასრულებელი დირექტორის მიერ ქარტიის წესდების შესრულებისა და ფინანსური სახსრების თუ სხვა ქონების საწესდებო მიზნების შესაბამისად გამოყენებაზე კონტროლს ახორციელებს ქარტიის სარევიზიო კომისია, რომელსაც ორი წლის ვადით სამი წევრის შემადგენლობით ირჩევს საერთო კრება.
განცხადებას რეგისტრაციაში ატარებს ქარტიის საბჭოს სამდივნო, ამოწმებს მის ფორმალურ მხარეს, შემდეგ კი უგზავნის საბჭოს, რომელიც წყვეტს, დაუშვას თუ არა განცხადება განსახილველად.
საბჭოს წევრები აირჩევიან კვოტირების სისტემით: 3 წევრი აირჩევა იმ ჟურნალისტებისაგან ან/და რედაქტორებისაგან, რომელთა რეგისტრაციის ადგილია თბილისი, ხოლო 6 წევრი იმ ჟურნალისტების ან/და რედაქტორებისაგან, რომელთა რეგისტრაციის ადგილი არ არის თბილისი.
2012 წელს საპარლამენტო არჩევნებამდე ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიამ სლოვაკურ გამოცდილ ორგანიზაცია „მემო-98-თან“ ერთად წინასაარჩევნო მონიტორინგი განახორციელა.
კვლევა როგორც თვისებრივ, ისე რაოდენობრივ მონაცემებს მოიცავდა, ამის შემდეგ ქარტიამ აქტიურად დაიწყო სხვადასხვა ტიპის პროექტების განხორციელება, როგორც დამოუკიდებლად, ისე პარტნიორ ორგანიზაციებთან ერთად.
თავდაპირველად საბჭო მხოლოდ ხელმომწერი ჟურნალისტების წინააღმდეგ შესულ განცხადებებს იხილავდა, თუმცა 2013 წლის დეკემბერში გამართულ საერთო კრებაზე გადაწყდა, რომ არახელმომწერი ჟურნალისტების წინააღმდეგ შესული განცხადებებიც განხილულიყო.
საბჭოს სხდომები იმართება თვეში ერთხელ მაინც, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც საბჭოში არ არის განსახილველად მომზადებული არც ერთი საქმე და არ არის გადასაწყვეტი საბჭოს წინაშე დასმული სხვა საკითხები.
ქარტიის წევრობის მსურველი წერილობითი განცხადებით მიმართავს ქარტიის საბჭოს, წევრად მიღების საკითხს წყვეტს ქარტიის საბჭო განცხადების შემოსვლიდან არაუგვიანეს 2 თვისა.
სწორედ ამ კონსულტაციებისა და საერთაშორისო პრაქტიკის ანალიზის შემდეგ ჩამოყალიბდა 11 პრინციპი, რასაც ჟურნალისტებმა საბოლოოდ მოაწერეს ხელი.
ქარტიის უმაღლესი ხელმძღვანელი ორგანოა ქარტიის წევრთა საერთო კრება, რომელიც მოიწვევა საბჭოს მიერ და ტარდება ყოველი წლის დეკემბერში; წევრებს ქარტიის წესდებაში შეაქვთ ცვლილებები და დამატებები და განიხილავენ სხვადასხვა საკითხებს.
საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტია — ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი გაერთიანება, რომლის მისიაა, პროფესიული და ეთიკური სტანდარტის დაცვისა და თვითრეგულირების მექანიზმების შექმნის გზით, მედიის საზოგადოებრივი პასუხისმგებლობის ამაღლება.
ბესამე მას გაუპატიურებას დაუპირებს, მაგრამ თავზე მოხუცი კაცი წაადგება, რომელიც გაკიცხავს და იმ დროს გაახსენებს, როცა ბესამე ღარიბი იყო "როგორც იესო".
კითხვაზე თუ ვინ იყო ყველაზე დიდი ადამიანი მსოფლიოში, ბესამე ბეთჰოვენს დაასახელებს, რაზეც ისტორიის მასწავლებელი კარტუზო გაბრაზდება და გადაეკიდება.
სპექტაკლში მონაწილეობდნენ: გიზო სიხარულიძე, ზურაბ ცინცქილაძე, კახა გაბელაია, რევაზ თავართქილაძე, თემურ ნაცვლიშვილი, თამარ მამულაშვილი, გივი ჩუგუაშვილი, თემურ შამათავა, ლაშა მესხი, ჯემალ მელქაძე, ჯონი ახალკაცი.
ობოლი ანდალუზიელი მწყემსი, რომელიც ქალაქში მოხვედრის შემდეგ მუსიკას და ფლეიტაზე დაკვრას ისწავლის, თუმცა აღდგენითი სამუშაოებზე მიბარებით ის სრულიად შეიცვლება და ამპარტავანი წყალბურთელი გახდება.
მაგრამ მორგოთის წყვდიადის გამოჩენისას და მთელ შუახმელეთში გავრცელებისას ადამიანები სიკვდილს უკვე ისეთ ფაქტორად განიხილავდნენ, რომელიც შიშს იწვევდა და აუცილებლად მისგან გადარჩენის გზები უნდა მოეძიათ.
ნუმენორელთა სიცოცხლეც ხანგრძლივი იყო, მაგრამ მათ ეშინოდათ ბედისწერის, ამიტომ დასაფლავების ტრადიციებიც განსხვავებული ჰქონდათ, გარდაცვლილთა მთელი პატივით დამარხვით, დიდ სამარხებში, ათასი ნივთის თანდაყოლებით.
მეფე არ-ფარაზონმა გადაწყვიტა არსებული პრინციპების შელახვა და უკვდავების მოპოვების მიზნით, წახალისებულმა საურონის მიერ, უზარმაზარი ფლოტით ისურვა ვალინორის დალაშქრვა და ვალარების ჩამოგდება, რისთვისაც ადამიანები დაისაჯნენ: მთელი ფლოტი კლდეებში მოყვა, ხოლო ნუმენორი თვით ერუმ ჩაძირა.
ადამიანთა ნახევარი მას გაჰყვა და ამ ხალხებს აღმოსავლელები ეწოდათ, ხოლო იმ ხალხს, რომლებმაც გაქცევა მოასწრეს და მელკორს არ დაემონნენ - ედანები.
აეტას მცირე ჯგუფები ცხოვრობენ, აგრეთვე, კუნძულების - ნეგროსი, პანაი, პლემია ატი - შიდა რაიონებში, აგრეთვე, კუნძულების მინდანაო, მამანუა და ტასადაი-მანუბეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ რაიონებში.
აღიარებული თეორიის თანახმად, სამხრეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზია უძველეს დროში დასახლებული იყო ავსტრალოიდებით, რომლებიც თანდათანობით განდევნეს მონგოლოიდებმა და სხვა ხალხებმა.
აეტა , ნეგრიტო , საერთო თვითსახელწოდება არ გააჩნია — მცირესიმაღლიანი ავსტრალოიდური ტომების ჯგუფი, ფილიპინების კუნძულთა მკვიდრი მოსახლეობა, უძველესი ავტოქტონური მოსახლეობის შთამომავლები.
გეორგ ჰენრიკ ფონ ვრიგტი (; დ. 14 ივნისი 1916, ჰელსინკი, ფინეთის დიდი სამთავრო, ავტონომია რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში — გ. 16 ივნისი, 2003, ჰელსინკი) — ფინელი ფილოსოფოსი და ლოგიკოსი.
ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას აშშ-სა და ევროპის უნივერსიტეტებში, მრავალი აკადემიისა და მეცნიერული საზოგადოების წევრი, მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის უნივერსიტეტების საპატიო დოქტორი.
1986 წელს მიიღო ალექსანდრე ჰუმბოლდტის პრემია და შვედეთის აკადემიის უმაღლესი პრემია, 1993 წელს — სელმა ლაგერლოფის ლიტერატურული პრემია, 1998 წელს კი ტაგ დანიელსონის პრემია.
სრულიად მართლმადიდებელთა დიდი და წმინდა კრება — მსოფლიოს მართლმადიდებელი ეკლესიების წარმომადგენელთა კრება, რომელშიც მონაწილეობას მიიღებს ყველა აღიარებული ადგილობრივი მართლმადიდებელი ეკლესია.
2014 წლის 6-9 მარტს, კონსტანტინოპოლის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიაში შეკრებილმა ადგილობრივი ეკლესიის მეთაურებმა და წარმომადგენლებმა, მიიღეს გადაწყვეტილება, რომლის თანახმად დაგეგმილია „მსოფლიო კრების მოწვევა 2016 წელს თუ რამე გაუთვალისწინებელი არ მოხდა“.
2016 წლის იანვარში შამბეზიში გამართულმა ადგილობრივ მართლმადიდებელ ეკლესიათა მეთაურების შეხვედრამ დაადგინა, რომ მსოფლიო საეკლესიო კრება გაიმათება 16-27 ივნისს კუნძულ კრეტაზე.
მსოფლიო საეკლესიო კრების მოწვევის იდეა წამოაყენა კონსტანტინოპოლის პატრიარქატმა 1860-იან წლებში ბერძნულ-ბულგარული სქიზმის პერიოდში, მაგრამ უარყო რუსეთის მთავრობამ.
1923 წელს კონსტანტინოპოლში გაიმართა სრულიად მართლმადიდებლური კონგრესი, რომელიც არ აღიარეს მსოფლიო კრებად, რადგან მასში არ მონაწილეობდა იმ პერიოდში არსებული მართლმადიდებელი ეკლესიების თითქმის ნახევარი.
პატრიარქმა კონსტანტინე -მ წამოაყენა წინადადება 1925 წელს იერუსალიმში მსოფლიო კრების მოწვევის შესახებ, მაგრამ იდეას მხარი არ დაუჭირეს სხვა ადგილობრივმა ეკლესიებმა.
1930 წლის ივნისში ვატოპედის მონასტერში შედგა მართლმადიდებელი ეკლესიების მოსამზადებელი კომისია, რომელიც მოწვეული იყო რუსეთის ეკლესიის მიერ, მაგრამ 1932 წლისათვის დაგეგმილი წინასწარი შეხვედრა არ შედგა.
2014 წელს კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა ბართლომე -მა, როგორც პირველმა მართლმადიდებლურ იერარქიაში, მოიწვია ეკლესიათა წარმომადგენლები, რათა განეხილათ მსოფლიო კრების მოსამზადებელი კომისიის მუშაობა.
2014 წლის 6-9 მარტს კონსტანტინოპოლში შეიკრიბა 13 ეკლესიის: კონსტანტინოპოლის, ალექსანდრიის, ანტიოქიის, იერუსალიმის, რუსეთის, საქართველოს, სერბეთის, რუმინეთის, ბულგარეთის, კვიპროსის, ელადის, ალბანეთისა და პოლონეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმომადგენლები.
2016 წლის 21-28 იანვარს შვეიცარიაში, შამბეზიში, გაიმართა მართლმადიდებელ ეკლესიათა მეთაურების შეხვედრა, რომელზეც წმინდა და დიდი კრების ჩატარების ადგილად განისაზღვრა კუნძული კრეტა, რომელიც კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს დაქვემდებარებაში მყოფი სამთავარეპისკოპოსო დიოცეზია.
თათბირის მონაწილეებმა მიიღეს გადაწყვეტილება შექმნილიყო ეკლესიათაშორისი კომისია, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდოდა ერთი ეპისკოპოსი და ერთი მრჩეველი ყველა ავტოკეფალური ეკლესიიდან.
2008 წლის ოქტომბერში სტამბოლში გაიმართა ადგილობრივი ეკლესიების წარმომადგენელთა შეხვედრა, რომელზეც შეთანხმდნენ აღდგენილიყო თანამშრომლობა მსოფლიო კრების მოწვევის შესახებ.
2010 წლის მაისში კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა ბართლომე -მა რუსეთში ვიზიტის დროს განაცხადა, რომ „საჭიროა დაჩქარდეს მართლმადიდებელი ეკლესიების წმინდა და დიდი კრების მოწვევა“.
თათბირის ბოლოს მიიღეს ეპისტოლე, რომელსაც ხელი მოაწერეს კონსტანტინოპოლის, იერუსალიმის, რუსეთის, საქართველოს, სერბეთის, რუმინეთის, ბულგარეთის, კვიპრისის, ელადის, ალბანეთისა და პოლონეთის ეკლესიების მეთაურებმა.
მსოფლიო საეკლესიო კრების თავმჯდომარე იქნება კონსტანტინოპოლის პატრიარქი „პირველი თანასწორთა შორის“ ბართლომე , თუმცა იგი სხვა მართლმადიდებელი ეკლესიების მეთაურებთან ერთად დაჯდება.
პეგასის დახმარებით, ბელეროფონმა რამდენიმე საგმირო საქმე აღასრულა: მოკლა ქიმერა, დაამარცხა უძლეველი სოლიმები, ამორძალები და ბოლოს, კარიელი მეკობრეები.
როცა იობატოსმა ნახა, რომ ბელეროფონი ყველა სახიფათო დავალებას იოლად ასრულებდა და მისი მძლეველი აღარსად იყო, გადაწყვიტა, ლიკიის უძლიერესი მეომრები მოეხმო მის მოსაკლავად.
მეფე განრისხდა და ბელეროფონის თავიდან მოცილება განიზრახა და ლიკიაში, თავის სიმამრთან, მეფე იობატოსთან გაგზავნა და თან წერილიც გაატანა, სადაც ეწერა: „ამ ვერაგმა შეურაცხყო ჩემი მეუღლე, შენი ქალიშვილი, რადგან მასთან სარეცლის გაზიარება მოწადინა, ამიტომ იგი დაუყოვნებლივ გამოასალმე სიცოცხლეს“.
ქალაქში არსებული რთული კრიმინოგენული, სოციალურ-პოლიტიკური სიტუაცია, მოქალაქეების პროტესტი პოლიციას აიძულებს აქტიურად ჩაერთოს უკანონობის წინააღმდეგ ბრძოლაში.
იკვეთება ორ კლანს შორის მკვეთრი შეჯახების პერსპექტივა, რომელიც მაყურებელს დიდ თავგადასავლებს ჰპირდება, ასევე საქართველოში აჯანყების დაწყების პერსპექტივაც.
ორი ძირითადი ოჯახის დაპირიპირების პროცესში თავს იჩენს ახალი გვარი _ ჭავჭავაძე, რომელიც ავტორებს წარსულის, ბატონყმობის პერიოდის დანაშაულებრივი სამყაროს საქმიანობის შესახებ მოუთხრობს.
პირველ სერიებში დეტექტიური ჟანრისთვის დამახასიათებელი ელემენტების სიჭარბე მე-6 სერიაში იკლებს და აშკარად იკვეთება კრიმინალური დრამისთვის დამახასიათებელი ნიშნები.
საფრანგეთიდან ჩამოსული გმირები თითქოსდა უცხო თვალით გარედან უყურებენ, აფასებენ მოვლენებს, ხაზს უსვავენ საზოგადოების გარკვეული ნაწილის პროგრესისადმი მიდრეკილებას და იმ პერიოდის საქართველოს ურთიერთობებს დასავლეთთან.
ძირითადი თხრობა აგებულია ვერბალურ ნაწილზე, გმირთა განსხვავებული პოზიციების გაცვლა-გამოცვლაზე, რაც საშუალებას იძლევა სხვადასხვა ასპექტით დავინახოთ იმ პერიოდის აქტუალური საკითხები და ახალი თვალით შევხედოთ დღეს არსებულ მსგავს პრობლემებსაც.
ამილახვრებისა და ჭავჭავაძეების შუღლის შედეგად მარტო დარჩენილი ელენე, ორბელიანების დახმარებით, კვლავ უბრუნდება თავის პირვანდელ მდგომარეობას და შეიძლება ითქვას, მძლავრი იარაღი ხდება საერთო მტრის წინააღმდეგ ბრძოლაში.
სხვადასხვა დროს იყო, საქართველოს პათოფიზიოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოების თავმჯდომარე, მიკროცირკულაციის კვლევის რესპუბლიკური ცენტრის სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარე, პათოფიზიოლოგთა საკავშირო სამეცნიერო საზოგადოების გამგეობის პრეზიდიუმის წევრი, საკავშირო სამეცნიერო ჟურნალ „ “ –ს სარედაქციო კოლეგიის წევრი.
თეიმურაზ გიორგის ძე ნათაძე — ქართველი პათოფიზიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პათოფიზიოლოგიის კათედრის გამგე 1976–1990 წლებში, საქართველოს პათოფიზიოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოების თავმჯდომარე 1977–1990 წლებში.
იგი სწავლობდა სან-ფრანცისკოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც 1981 წელს მოიპოვა ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1982 წელს — მაგისტრის ხარისხი, ორივე საერთაშორისო ურთიერთობების მიმართულებით.
შემდეგ, ზარიფმა სწავლა გააგრძელა დენვერის უნივერსიტეტში, სადაც 1984 წელს მოიპოვა მაგისტრის მეორე დიპლომი საერთაშორისო ურთიერთობების განხრით, 1988 წელს კი — დოქტორის ხარისხი საერთაშორისო სამართალსა და პოლიტიკაში.
ჯავად ზარიფს, რომელიც ხმამაღლა უჭერდა მხარს ბირთვულ შეთანხებას, არაერთი მოწინააღმდეგე ჰყავდა და დიდ ზეწოლას განიცდიდა ისალმური რესპუბლიკის შიგნით სხვადასხვა ძალაუფლებრივი ბლოკებისაგან, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ „ერთობლივ ყოლისმომცველ სამოქმედო გეგმას“.
აღნიშნული კრიტიკა უფრო მეტად ინტენისური გახდა მას შემდეგ, რაც ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა 2018 წლის მაისში გადაწყვეტილება მიიღო დაეტოვებინა აღნიშნული შეთანხმება და კვლავ დაეწესებინა სანქციები თეირანისთვის.
ბირთვული შეთანხმების კოლაფსმა და ამერიკის შეერთებულ შტატებთან განახლებულმა დაძაბულობამ კი პრეზიდენტისა და საგარეო საქმეთა მინისტრის მიმართ რელიგური ლიდერების, მოწინააღმდეგე ჯგუფებისა და უკმაყოფილო მოსახლოების მზარდი წინააღმდეგობა გამოიწვია.
2014 წლის ოქტომბერში ამერიკელმა, ირანელმა და ევროპელმა დიპლომატებმა კვლავ ვერ მიაღწიეს შეთანხმებას ირანის ბირთვული პროგრამის შეზღუდვასთან დაკავშირებით, თუმცა ოფიციალური პირები კვალავ ამბობდნენ, რომ 24 ნოემბრისათვის მიზნად ისახავდნენ შეთანხმების მიღწევას.
2014 წლის ნოემბერში საბოლოო შეთანხმების მიღების ბოლო ვადად დასახელდა 30 ივნისი, მაგრამ აღნიშნულ დღეს დიპლომატებმა ვადა კიდევ შვიდი დღით გადაწიეს, რადგან ოფიციალური პირების განცხადებით საჭირო იყო უფრო მეტი დრო სანქციებისა და გარკვეული საკითხების გადასაწყვეტად და შესამოწმებლად.
26 ივნისს ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრის ზარიფის განცხადებით, მიღწეული იყო მნიშვნელოვანი პროგრესი ძირითადი ტექსტისა და ტექნიკური დანართების თვალსაზრისით.
ამერიკის შეერთებული შტატების სახაზინო დეპარტამენტმა ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრს მუჰამედ ჯავად ზარიფს სანქციები დააკისრა, რომელთა საფუძველზეც მას გაეყინა ნებისმიერი აქტივი, რაც კი ამერიკაში გააჩნდა.
თავად ზარიფი ამერიკის სანქციებს -ზე გამოეხმაურა და განაცხადა, რომ შეერთებულმა შტატებმა მას სანქციები დაუწესა რადგან, მისი დღის წესრიგის საფრთხედ მიიჩნევდა.
მან ასევე ხაზგასმით აღნიშნა, რომ აღნიშნულ ქმედებას არ ჰქონდა გავლენა არც მასზე და არც მის ოჯახზე, რადგან არ გააჩნდა არანაირი საკუთრება და ინტერესი ირანის საზღვრებს გარეთ:
აღნიშნული პერიოდის განმავლობაში ზარიფი დახურულ შეხვედრებს მართავდა ვაშინგტონის არაერთ პოლიტიკოსთან, მათ შორის იმ პერიოდის სენატორებთან ჯო ბაიდენთან და ჩაკ ჰეიგელთან.
ახალგაზრდობაში ზარიფი მშობლების მიერ დაცული იყო ტელევიზორისაგან, რადიოსა და გაზეთებისგან, თუმცა ნაცლად ამისა იგი რევოლუციურ იდეებს ალი შარიათისა და სამად ბეჰრანგის წიგნების კითხვით ეზიარა.
2013 წლის 27 სექტემბერს ზარიფი 5+1 სახელმწიფოების (ჩინეთი, საფრანგეთი, გერმანია, რუსეთი, დიდი ბრიტანეთი და ამერიკის შეერთებული შტატები) და ირანის შეხვედრის ფარგლებში შეხვდა ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო მდივანს - ჯონ კერის.
მხარდამჭერები ატარებდნდნ ზარიფისა და პრეზიდენტ ჰასან რუჰანის მხარდამჭერ სლოგანებს, რომელიც 2013 წელს არჩევნებამდე შეჰპირდა მათ, რომ დაასრულებდა იმ სანქციებს, რომლებიც ირანს ჰქონდა დაწესებული ბირთვულ პროგრამაზე არსებული ეჭვების გამო.
ევროკავშირის უმაღლესმა წარმომადგენელმა საგარეო პოლიტიკისა და უსაფრთხოების საკითხებში ფედერიკა მოგერინიმ განაცხადა, რომ ევროკავშირის წევრი სახელმწიფოები წუხდნენ აშშ-ის აღნიშნული გადაწყვეტილების გამო და პირობას დებდნენ, რომ მათი მხრიდან კვლავ გაგრძელდებოდა თანამშრომლობა და მუშაობა ჯავად ზარიფთან, ირანის უპირველეს დიმპლომატთან.
ჯავად ზარიფს გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე წიგნი, მათ შორისაა „საერთაშორისო ორგანიზაციები“, „ახალი საერთაშორისო ტენდენციები“, „მრავალმხრივი დიპლომატია: რეგიონული და საერთაშორისო ორგანიზაციების თეორია და ქმედება“, „ირანისა და ამერიკის კრიზისთან ურთიერთობა, პარადიგმის ცვლილების საჭიროება“, „ისლამი და ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია“ და „ბირთვული იარაღის მუქარასა და გამოყენებაზე აკრძალვა“.
ზარიფი, როგორც ახალგაზრდა დიპლომატი, ჩართული იყო პროირანული შეიარაღებული პირების მიერ ლიბანში დატყვევებული ამერიკელი მძევლების გათავისუფლების მოლაპარაკებების პროცესში.
მიუხედვად იმისა, რომ იმ ეტაპისათვის ამერიკის შეერთებული შტატები არ გამოხატავდა მზაობასა და კეთილგანწყობას ირანის მიმართ, ზარიფი დარჩა ამერიკაში, რათა გაეუმჯობესებინა ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობები.
მიუხედავად იმისა, რომ არსებობდა ძლიერი ოპოზიცია როგორც ირანის, ისე ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობებში, აშშ-ის კონგრესმა მიიღო საკანონმდებლო აქტი, ირანის პარლამენტმა კი დაამტკიცა აღნიშნული შეთანხმება.
მისთვის აღნიშნული სტიგმის მოცილება, რომელიც გაეროს 7 დამსჯელ რეზოლუციაში იყო გაწერილი, წარმოადგენდა გადამწყვეტ ნაბიჯს მსოფლიოს წამყვანი სახელმწიფოების გვერდით ირანისთვის კანონიერი ადგილის დასაკავებლად.
აღნიშნულ თანამდებობაზე მის დანიშვნას ფორმალური დიპლომატიური გამოცდილება კი არ განაპირობებდა, არამედ ის ფაქტი, რომ ზარიფი კარგად ფლობდა ინგლისურ ენას და ამასთანავე, გააჩნდა კავშირები ამერიკაში.