polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ეს შეხვედრები იმ დროის კონტაქტების კვალია, როცა ბერძნებს კოლონიები ჰქონდათ შავი ზღვის სანაპიროებზე, არგონავტებმა ილაშქრეს, ვანის კულტურა იფურჩქნებოდა.
სვანური მითოლოგია — ქართული მითოლოგიის თავისებური შემადგენელი ნაწილი, საინტერესო და საყურადღებო თავისი სიძველით, კოლორიტით, ანგარიშგასაწევი შინაარსებითა და ნიუანსებით, რომელნიც საქართველოს მთიანეთში უფრო ხელშეუხებლად შემორჩენილა.
ძირითადაა ესაა თქმულება-გადმოცემები, საკულტო და ყოფითი სიმღერა-ბალადები, წარმართული სიუჟეტები, რომელთაც მითური სახე შეუნარჩუნებიათ, თუმცა ბევრია გვიანდელი გადაკეთება-ჩამატებანი .
ლევან ჯიქია — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის დოქტორი, საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი, ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა და სამართლის სკოლის დეკანი.
გალილეოს მუზეუმი — მეცნიერების ისტორიის ყოფილი ინსტიტუტი და მუზეუმი , მდებარეობს ფლორენციაში, იტალია (მუზეუმი განლაგებულია კასტელანის სასახლეში, მე-11 საუკუნის შენობაში, რომელიც ცნობილი იყო როგორც ალტაფრონტეს ციხესიმაგრე).
მუზეუმი ფლობს მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან სამეცნიერო ინსტრუმენტების კოლექციას, რომელიც ნათელჰყოფს მედიჩებისა და ლოთარინგიის საჰერცოგოს მჭიდრო კავშირს მეცნიერებასთან და მეცნიერებთან.
მუზეუმის მეორე სართულზე განლაგებულია ლოთარინგიის დინასტიის ინსტრუმენტები და საექსპერიმენტო აპარატები , რომლებიც ცხადყოფენ ტოსკანას რეგიონისა და ზოგადად, იტალიის წვლილს ელექტროენერგიის, ელექტრომაგნეტიზმისა და ქიმიის პროგრესირებაში.
გამოფენა შედგება სამეანო ცვილის მოდელებისგან სანტა მარია ნუოვას საავადმყოფოდან, ჰერცოგ პეტერ ლეოპოლდოს ქიმიური კაბინეტისა და ფლორენციის ბუნებრივი ისტორიის მუზეუმის მიერ ვორქშოფების დროს დამზადებული მანქანებისგან, რომელთა მთავარი დანიშნულება ფიზიკის ფუნდამენტალური კანონების ილუსტრირებაა.
პერმანენტული კოლექცია მოიცავს გალილეო გალილეის უნიკალურ არტიფაქტებს, რომელთა შორისაა ორი ტელესკოპი, თერმომეტრები რომლებსაც დელ ჩიმენტოს აკადემიის წევრები იყენებდნენ და ბოლოს, ექსტრაორდინალური ხმელეთის და ცის გლობუსების კოლექცია, რომელიც მოიცავს ანტონიო სანტუჩის მიერ აშენებულ გიგანტურ არმილიარულ სფეროს.
ზოგიერთი ისტორიკოსის ცნობით, ტოტალური დეპორტაცია განიცადა ათმა ხალხმა: კორეელებმა, გერმანელებმა, ფინო-ინგერმანლანდებმა, ყარაჩაელებმა, ყალმუხებმა, ჩეჩნებმა, ინგუშებმა , ბალყარელებმა, ყირიმელმა თათრებმა და ე.
მათ შორის შვიდმა - გერმანელებმა, ყარაჩაელებმა, ინგუშებმა, ჩეჩნებმა, ყალმუხებმა, ბალყარებმა და ყირიმელმა თათრებმა დაკარგეს თავისი ეროვნული ავტონომია.
დეპორტაცია შეეხო, აგრეთვე, საბჭოთა მოქალაქეების მრავალ ეთნიკურ, ეთნოკონფესიურ და სოციალურ კატეგორიას: კაზაკებს, სხვადასხვა ეროვნების კულაკებს, პოლონელებს, აზერბაიჯანელებს, ქურთებს, ასირიელებს, ჩინელებს, რუსებს, ირანელებს, ებრაელებს, უკრაინელებს, მოლდაველებს, ლიტველებს, ლატვიელებს, ესტონელებს, ბერძნებს, ბულგარელებს, სომხებს, სომეხ-დაშნაკებს, ხემშინებს, თურქებს, ტაჯიკებს და სხვა.
დეპორტაციის ძირითადი თავისებურება იყო მისი არასამართლებრივი ხასიათი, კონტინგენურობა, ხალხთა დიდი მასების გადაადგილება გეოგრაფიულად დაშორებულ, მათთვის არაბუნებრივ და ხშირ შემთხვევაში, ყოფა-ცხოვრებისათვის შეუფერებელ, სარისკო გარემოში.
ფრანკფურტის სკოლის წარმომადგენლები თვლიდნენ, რომ ბურჟუაზიული საზოგადოება გადაიქცა მონოლითურ ტოტალიტარულ სისტემად, სადაც პროლეტარიატის სისტემაში „ინტეგრაციის“ გამო რევოლუციური როლი გადადის ინტელექტუალებზე და არასისტემურ მარგინალიზებულ ჯგუფებზე.
აკრიტიკებდა რა ორივეს, კაპიტალიზმსა და მარქსიზმ-ლენინიზმს, როგორც ფილოსოფიურად მოუქნელ სოციალურ წყობებს, სკოლა კრიტიკული თეორიული კვლევით მივიდა აღმოჩენამდე, რომ საჭირო იყო ამ ორის ალტერნატიული გზა, რომელიც სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია ერის ან საზოგადოების სოციალური ცვლილებებისთვის, ზრდისთვის.
ინსტიტუტის პირველმა დირექტორმა კარლ გრუნბერგმა, რომელიც ავსტრომარქსიზმის მიმდევარი იყო, ინსტიტუტში სამუშაოდ მოიწვია კომუნისტური და სოციალ-დემოკრატიული ხედვების მქონე ახალგაზრდები და მათთან ერთად დააარსა „სოციალიზმის ისტორიის და მუშათა მოძრაობის არქივი“.
სკოლა დაეფუძნა ფროიდიანულ, მარქსისტულ და ჰეგელიანურ ხედვებს, მაგრამ გამომდინარე იქიდან, რომ მათი მისადაგება მე-20 საუკუნის მოვლენებთან გაჭირდა, მათ ასევე დაურთეს ანტიპოზიტივისტური სოციოლოგიის, ფსიქოანალიზის და ეგზისტენციალიზმის გამოყენებადი მეთოდები.
გერმანიის ხელისუფლებაში ნაციონალ-სოციალისტების მოსვლის შემდეგ „ფრანკფურტის სკოლამ“ დატოვა გერმანია და 1934 წელს უკვე პარიზიდან ნიუ-იორკში გადავიდა.
ტერმინი „ფრანკფურტის სკოლა“ წარმოადგენს კრებით სახელს, რომელიც გამოიყენება გოეთეს სახელობის ფრანკფურტის უნივერსიტეტის სოციალური კვლევების ინსტიტუტის თეორეტიკოსებისთვის.
1786 წელს ოსმალეთის სულთანმა აბდულჰამიდ -მა ეგვიპტეში გაგზავნა კაპუდან-ფაშა და ჯეზაირლი გაზი ჰასან-ფაშა იბრაჰიმისა და მურადის გაძევების ბრძანებით.
ისმაილ ბეი დაინიშნა მამლუქების ახალ სამხედრო ლიდერად, სამოქალაქო გუბერნატორად და ფაქტობრივ მმართველად, თუმცა, 1791 წელს, ჰასან-ფაშას მიერ მათი განდევნიდან მხოლოდ ხუთი წლის შემდეგ, იბრაჰიმი და მურადი სამხრეთ ეგვიპტის სამალავიდან დაბრუნდნენ კაიროში და ფაქტობრივი ძალაუფლება დაიბრუნეს.
1784-1785 წლებში იბრაჰიმიც და მურადიც ოფიციალურად იყვნენ ოსმალური ეგვიპტის გუბერნატორები, თუმცა ქვეყანას, ფაქტობრივად, რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში მართავდნენ და წარმატებით ინარჩუნებდნენ ძალაუფლებას ეგვიპტის ოსმალო გუბერნატორების არსებობის მიუხედავად.
ქართველ ისტორიკოსთა უმეტესობა ამტკიცებს, რომ მურად ბეი წარმოშობით ქართველი იყო და თბილისში დაიბადა, რამდენიმე სხვა მკვლევარს კი მიაჩნია, რომ ის ჩერქეზი იყო.
2005 წლის 22 ნოემბერს, "შვიდი პარტიის ალიანსი" საპარლამენტო პარტიებისა და ნეპალის კომუნისტური პარტია , მიაღწიეს ისტორიულ და უპრეცედენტო 12-პუნქტიან შეთანხმებას მშვიდობისა და დემოკრატიისთვის.
ნეპალელები სხვადასხვა ფენის და საერთაშორისო თანამეგობრობამ განიხილა მემორანდუმი, როგორც შესაბამისი პოლიტიკური პასუხი კრიზისს, რომელიც განვითარდა ნეპალში.
ნეპალელების ისტორიული ტანჯვის ფონზე, კონფლიქტის ბოლო ათი წლის განმავლობაში, მემორანდუმმა, რომელიც შესთავაზა ხელისუფლების მშვიდობიან გადაცემას, დამფუძნებელი კრების არჩევის გზით, შექმნა მისაღები ფორმულა გაერთიანებული დემოკრატიული მოძრაობისკენ.12-პუნქტიანი მემორანდუმის შესაბამისად, "შვიდი პარტიის ალიანსმა" მოუწოდა საპროტესტო მოძრაობის ჩამოყალიბება, ხოლო ნეპალის კომუნისტურმა პარტიამ დაუჭირა მხარი მას.
შედეგად, წარმოიშვა მასიური და სპონტანური დემონსტრაციები და აქციები, რომელიც მთელი ნეპალის მასშტაბით გაიმართა, მეფე გჰანენდრას ავტოკრატული წესის წინააღმდეგ.
2005 წლის 1 თებერვალს მეფე გჰანენდრამ შეაჩერა პარლამენტის საქმიანობა, დანიშნა ახალი მთავრობა, რომლის სათავეში თვითონ ჩადგა და გამოაცხადა სამხედრო მდგომარეობა.
შეიქმნა ახალი კოალიცის სახელად "შვიდი პარტიის ალიანსი" , სადაც შევიდა ოპოზიციური პარტიები სამეფო პარტიასთან ერთად, რომელიც მოიცავს შვიდ საპარლამენტო პარტიას, რომელიც იკავებდა დაახლოებით 90% ადგილს ძველ პარლამენტში.
2001 წელს 1 ივნისს, ოფიციალურად დადასტურდა, რომ სამეფო ტახტის მემკვიდრე პრინცი დიპენდრა ესროლა და მოკლა თავისი მამა, მეფე ბირენდრა; თავისი დედა, დედოფალი აიშვარია; თავისი ძმა; თავისი და, მამის უმცროსი ძმა, პრინცი დჰიპენდრა; და რამდენიმე დეიდა, სანამ თავისთავს არ ესროლა.
მიუხედავად იმისა, რომ იგი არასოდეს გონზე არ მოვიდა სიკვდილის წინ, სამეფო ტახტის მემკვიდრე პრინცი დიპენდრა მაინც მეფედ ითვლებოდა, ნეპალის სამეფო მემკვიდრეობის კანონით.
ბოლოს, 2006 წლის 24 აპრილს, შუაღამისას, მეფე გჰანენდრამ გამოაცხადა წარმომადგენელთა პალატის აღდგენაზე, რაც იყო ""-ს ერთ-ერთი ძირითადი მოთხოვნა.
გაეროს ადამიანის უფლების დაცვის უმაღლესი კომისარიატი, ნეპალის მოვლენების საპასუხოდ, 2005 წელს შექმნა მონიტორინგის პროგრამა, ადამიანის უფლებების დაცვისა და შეფასების მიზნით.
რუმელიაში ციხესიმაგრეები შეაკეთა; ედირნეში, სოფიასა და სხვა ქალაქებში სამხედრო ძალა და ფურაჟი გაგზავნა; მიიღო ზომები დუნაისპირეთსა და ბოსნიაში არეულობების თავიდან ასაცილებლად; კავკასიაში, აფხაზებისა და ჩერქეზების დასახმარებლად, სურსათი და საბრძოლო მასალა გაგზავნა.
ჰალილ ჰამიდ-ფაშამ შეაქმნევინა წვრთნის ახალი პროგრამა და წესდება, საფრანგეთიდან ჩამოიყვანა ინჟინრები და საზღვაო-საინჟინრო სასწავლებლის გაფართოება-განვითარება დაიწყო.
ადგილობრივი წარმოებისათვის ხელის შესაწყობად, ინდოეთიდან და სხვა ქვეყნებიდან ძვირფასი ქსოვილების შემოტანა აკრძალა, გამოსცა საგანგებო ფირმანი მაღალი თანამდებობის პირთა ტანსაცმლის ხარჯების შესამცირებლად.
კავკასიის სახანოები ან აზერბაიჯანული სახანოები — სხვადასხვა სამთავროებად დაყოფილი სპარსეთის ტერიტორიები კავკასიაში (თანამედროვე აზერბაიჯანის, სომხეთის, საქართველოსა და დაღესტანის ტერიტორიაზე), გვიან სეფიანთაგან ყაჯარების დინასტიამდე.
აღმოსავლური წყობა, როდესაც ჯერ გვარი იწერება ხოლო შემდეგ სახელი, შეიძლება გამოიყენებოდეს სიებში ან ოფიციალურ დოკუმენტაციაში სადაც გვარი მთავრული ასოებით იწერება.
1947 წელს ავსტრალიის ანტარქტიდული ტერიტორიის შემადგენლობაში შეყვანილი იქნა დიდი ბრიტანეთის მიერ ავსტრალიისთვის გადაცემული ჰერდი და მაკდონალდის კუნძულები, მაგრამ 1961 წელს ანტარქტიკის შეთანხმების ძალაში შესვლის შემდეგ, რომელსაც ხელი ავსტრალიამაც მოაწერა, ჰერდი და მაკდონალდის კუნძულები ჩამოყალიბდა ცალკე გარე ტერიტორიად, რადგანაც გეოგრაფიულად ისინი მდებარეობენ 60 ს.
ზემოთ დასახელებულებთან ერთად, ავსტრალიის კუნძულოვან სამფლობელოებს შორის არსებობს კიდევ ორი — ავსტრალიის კონტინენტურ სანაპიროსა და მისი კუთვნილი ნორფოლკის კუნძულის დაახლოებით შუაში მდებარე ლორდ-ჰაუს კუნძული, დაახლოებით 350 მაცხოვრებლით, ასევე კუნძულ ტასმანიიდან დაახლოებით 1,5 ათასი კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე დაუსახლებელი კუნძული მაკუორი, სადაც მუშაობს 25-დან 40-მდე ავსტრალიის მაკუორის პოლარული სადგურის თანამშრომელი.
შვიდიდან მხოლოდ სამი ტერიტორიაა დასახლებული, ხოლო თვითმმართველობის ორგანო არსებობს მხოლოდ ერთზე — ნორფოლკის კუნძულზე, — ამიტომ მას გააჩნია თვითმმართველი გარე ტერიტორიის განსაკუთრებული კატეგორია.
ავსტრალიის გარე ტერიტორიები — ავსტრალიის კუთვნილი რამდენიმე პატარა კუნძულოვანი ტერიტორიული სამფლობელოები ინდოეთის, წყნარ და სამხრეთის ოკეანეებში, ასევე კონტინენტალური ავსტრალიის ანტარქტიდული ტერიტორია, რომელზევ ავსტრალიის სუვერენიტეტი არ არის აღიარებული საერთაშორისო საზოგადოების მიერ 1959 წელს ავსტრალიის ხელისუფლების მიერ ხელმოწერილი ანტარქტიდის შესახებ დადებული შეთანხმების საფუძველზე.
დანარჩენი ორი დასახლებული გარე ტერიტორია 1995 წლიდან ადმინისტრაციულად გაერთიანებულია ინდოეთის ოკეანეში მდებარე ავსტრალიის ტერიტორიებში, სადაც მართვა ხორციელდება მათი საერთო ადმინისტრატორის და მერის მიერ .
1913 წელს ნორფოლკის კუნძული გამოიყო ახალი სამხრეთი უელსის შტატის შემადგენლობიდან და მიენიჭა დღეისათვის არსებული სტატუსი, ხოლო 1979 წლიდან — თვითმმართველობა.
ავსტრალიის შტატებისა და ტერიტორიებისაგან განსხვავებით, მისი გარე ტერიტორიები, ქვეყნის კონსტიტუციის თანახმად, უშუალოდ ავსტრალიის მთავრობის და პარლამენტის დაქვემდებარებაშია.
1931-1934 წლებში დიდმა ბრიტანეთმა ადმინისტრაციული ფუნქციები ასევე გადასცა ავსტრალიას ეშმორისა და კარტიეს დაუსახლებელ კუნძულებზე და 1938 წლიდან ისინი გახდნენ ავსტრალიური ჩრდილოეთი ტერიტორიის ნაწილი.
ამას გარდა, ზემოთ ხსენებულ კრიტერიუმებში ფორმალურად ჯდება თვით კუნძული ტასმანიაც, მაგრამ მისი სტატუსი და მართვის სისტემა არაფრით არ განსხვავდება ავსტრალიის დანარჩენი შტატებისაგან.
1955-1958 წლებში ადრე ბრიტანული კოლონია სტრეიტს სეტლმენტსიდან მართული ქოქოსის კუნძულები და შობის კუნძული გადაეცა ავსტრალიას მისი იურისდიქციის ქვეშ.
თურქეთზე ზემოქმედების მიზნით საბჭოთა გეგმებში საბჭოთა სომხეთის სამხედრო-გეოგრაფიული მდგომარეობა მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდა თურქეთის აღმოსავლეთ საზღვრებთან.
ისტორიკოს ვლადისლავ ზუბკას აზრით, სწორედ სტალინის ბრძანებით გასცა სომხეთის სსრ მინისტრთა საბჭოს პირველმა მდივანმა გრიგორი არუთინოვმა სომხეთიდან აზერბაიჯანელთა დეპორტაციის შესახებ განკარგულება "წინაპართა სამშობლოში" სომეხთა დაბრუნების მიზნით, რომ სომეხი რეპატრიანტებისათვის გაეთავისუფლებინათ აზერბაიჯანელთა საცხოვრებელი ადგილები.
გადასახლების დეტალები განსაზღვრული იყო სსრ სომხეთის ტერიტორიაზე დარჩენილი მოძრავი ქონების გამოსყიდვა უნდა მომხდარიყო კოლმეურნეობის მიერ აზერბაიჯანელთა ახალი საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით.
გადასახლებულებს ახალ ადგილას მიენიჭათ გარკვეული შეღავათები და გადაეცათ სახელმწიფოსაგან ფულადი დახმარება — ოჯახის უფროსზე 1000 მანეთის და ოჯახის თითოეულ წევრზე 300 მანეთის ოდენობით.
ნება მიეცეს სომხეთის სსრ მინისტრთა საბჭოს — გაათავისუფლოს აზერბაიჯანელი მოსახლეობისაგან საცხოვრებელი სახლები და ნაგებობები მათ ადგილას სომხეთის სსრ-ში მცხოვრებ უცხოელ სომეხთა ჩასახლების და აზერბაიჯანის სსრ-ში მტკვარ-არაქსის დაბლობის ტერიტორიაზე აზერბაიჯანელთა გადასახლებასთან დაკავშირებით.
აზერბაიჯანელები იძულებული გახდნენ გადასულიყვნენ მტკვარ-არაქსის ბარის ტერიტორიაზე აზერბაიჯანში, სადაც სწრაფად განვითარდა ბამბის მრეწველობა და მათი ადგილები კი, როგორც დაგეგმილი იყო, სომხებმა დაიკავეს.
შეთანხმების ერთ-ერთი ძირითადი მიზანია აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნების თანდათანობითი და ჰარმონიული ინტეგრაცია მსოფლიო ეკონომიკის სისტემაში რეგიონალური ინტეგრაციის პროცესების კონსოლიდაციის ბაზაზე თვითონ აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნების შიგნით.
თანამშრომლობის საბაზო პრინციპებია — ადამიანის უფლებების, დემოკრატიული ნორმების, კანონის უზენაესობის პატივისცემა, ასევე სამართლიანი მმართველობის რეჟიმი, რომელიც შეთანხმებაში დამატებულია პარტნიორებს შორის პოლიტიკური დიალოგით, რაც ძირითადი ფაქტორია ევროპის კავშირის ფინანსური დახმარებისა.
მთავარი ნოვაციებია დახმარების დიფერენციაცია, სამოქალაქო საზოგადოების მოზიდვა თანამშრომლობისკებ, კერძო სექტორის მხარდაჭერა, ასევე იმ პროექტების მხარდაჭერა, რომლებიც დაკავშირებულია ბუნების დაცვასთან და სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვებასთან.
შეთანხმება ითვალისწინებს ახალ სავაჭრო რეჟიმზე ეტაპობრივი გადასვლის პროცესს, რომელიც უკვე აღარ იქნება ბაზირებული ცალმხრივ პრეფერენციებზე და თანდათანობით ჩამოაყალიბებს ერთმანეთთან ურთიერთობაზე დაფუძნებულ სისტემას.
ამ პროცესის ეტაპები უნდა გახდეს 2008 წელს ძალაში შესული ეკონომიკური თანამშრომლობის რეგიონალური შეთანხმებები, რომლებიც მოამზადებენ თავისუფალი ეკონომიკური ზონების შექმნას 2020 წლისთვის.
მაგრამ აფრიკის, კარიბის აუზის და წყნარი ოკეანის რეგიონის ნაკლებად განვითარებული ქვეყნები, რომლებიც მზად არ არიან ხელი მოაწერონ რეგიონალურ შეთანხმებებს, გააგრძელებენ პრეფერენციალური რეჟიმის სარგებლობას.
2000 წლის 23 ივნისს აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის და ევროპის კავშირის ქვეყნების მინისტრების დონის 25-ე შეხვედრაზე ბენინის დედაქალაქ კოტონუში ხელი მოეწერა ახალ შეთანხმებას ამ ორი ორგანიზაციის ქვეყნებს შორის თანამშრომლობის შესახებ, რომელმაც განსაზღვრა მხარეების ურთიერთობის პრინციპები უახლოესი 20 წლის განმავლობაში.
დოკუმენტს ხელი მოაწერა არა მარტო ევროპის კავშირის 15 და აფრიკის, კარიბის აუზის და წყნარი ოკეანის რეგიონის 71 ქვეყნის წარმომადგენლებმა, არამედ წყნარი ოკეანის რეგიონის 6 კუნძულოვანმა სახელმწიფომ — კუკის კუნძულები, ნაურუ, პალაუ, მარშალის კუნძულები, ნიუე, ასევე მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები, რომლებიც მიწვეული იყვნენ ამ შეთანხმებაში მონაწილეობის მისაღებად ახალი წევრების სახით.
მათგან პირველს ხელი მოეწერა 1975 წელს, ტოგოს დედაქალაქ ლომეში , დასავლეთ ევროპის 9 ქვეყანასა და აფრიკის, კარიბის აუზის და წყნარი ოკეანის რეგიონის 46 განვითარებად ქვეყნებს შორის.
1995 წლის ნოემბერში კუნძულოვან სახელმწიფო მავრიკიში ხელი მოეწერა განახლებულ ლომეს კონვენციას, რომელსაც ევროპის კავშირის მხრიდან ხელი მოაწერა უკვე 15 ქვეყანამ.
დღეისათვის აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნების ჯგუფში შედის 79 სახელმწიფო, მათგან გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ 38 ქვეყანა შეიყვანა მსოფლიოს 48 ყველაზე უფრო განუვითარებელი ქვეყნების სიაში.
აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის 79 ქვეყნიდან მხოლოდ ლიბერია და ეთიოპია არ არიან ევროპის კავშირის წევრი სახელმწიფოების ყოფილი კოლონიები.
ლომეს და კონვენციები პირველ რიგში მიზანმიმართული იყო აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნების სამრეწველო განვითარების თანადგომისკენ, — კვების უსაფრთხოების უზრუნველყოფისთვის.
ძირითად ყურადღებას ის აქცევდა გრძელვადიან განვითარებას, განსაკუთრებით კერძო ინვესტიციებს, მცირე ბიზნესს, დემოკრატიაში თანადგომას და ადამიანების უფლებების დაცვას, ასევე კუნძულოვანი სახელმწიფოების განვითარებას.
ევროპის კავშირის ჩამოყალიბების პერიოდში ევროპული ქვეყნები, რომლებიც ფლობდნენ ყოფილ კოლონიებს ევროპის ფარგლებს გარეთ, ცდილობდნენ შეენარჩუნებინათ საკუთარი განსაკუთრებული ურთიერთობები მათთან.
შედეგად გაჩნდა დამოკიდებულ ტერიტორიებთან „ასოციაციის“ იდეა, რომელიც გულისხმობდა მათთვის სავაჭრო კონცესიების მინიჭებას და განვითარებაში მხარდაჭერას.
ამ იდეის ფორმალიზირება მოხდა და კონვენციებში, რომლებსაც 1963 და 1969 წლებში ხელი მოეწერა იაუნდეში აფრიკის სახელმწიფოთა ასოციაციასა და ევროპის კავშირს შორის.
აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნები რჩება ევროპის კავშირის საგარეო პოლიტიკური ხაზის ერთ-ერთ პრიორიტეტულ მიმართულებად ახალ მრავალპოლუსიან სამყაროში.
აფრიკაში ევროპის კავშირი აპირებს გააგრძელოს თანამშრომლობა დასავლეთაფრიკულ ეკონომიკურ და სავალუტო კავშირთან, სამხრეთ აფრიკის ქვეყნების განვითარების თანამეგობრობასთან, დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკურ თანამეგობრობასთან, აღმოსავლეთ აფრიკის თანამეგობრობასთან.
ეგფ-ის პროექტების რეალიზაცია მიმდინარეობს 5 ძირითადი მიმართულებით: სტაბექსისა და სისმინის ექსპორტიდან შემოსავლების სტაბილიზაცია იმ ქვეყნებისთვის, რომლებიც დამოკიდებულები არიან რაიმე მინერალების ექსპორტზე; კატასტროფების შედეგების ლიკვიდაციებში დახმარებაზე; დევნილებისთვის დახმარებაზე; ეკონომიკაში სტრუქტურული გარდაქმნების დახმარებაზე.
ყველა ეს ქვეყანა შევიდა 1995 წელს შექმნილ კარიბის სახელმწიფოთა ასოციაციაში , რომლის განვითარება ხდება დასავლეთ ნახევარსფეროს ინტეგრაციული პროცესების ჩარჩოებში.
საგარეო დახმარებების ადმინისტრირების რადიკალური გადახედვა, სადაც განსაკუთრებული ყურადღება დაეთმობა კოორდინაციის და დახმარების პროგრამების ეფექტური რეალიზაციის გაძლიერებას.
ამ მიზნებისათვის 2001 წლის იანვარში დაარსდა სპეციალური ორგანო — ევროპული დახმარების მიღების თანამშრომლობის ცენტრი , რომელიც დაკავებულია საგარეო დახმარებების და ევროპის კავშირის მხარდაჭერის კოორდინირებით;
ორგანიზაციის ძირითადი მიზნებია მონაწილე ქვეყნების ეკონომიკური განვითარება, მსოფლიო ეკონომიკაში ინტეგრაცია, ასევე „ახალი, სამართლიანი და პატიოსანი მსოფლიო საზოგადოებრივი წყობის“ დაფუძნება.
დასაწყისიდანვე მთავარი ამოცანა იყო ეკონომიკური კავშირების კოორდინაცია აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნებსა და ევროპის კავშირის ქვეყნებს შორის.
თუ 1970-იანი წლების შუამდე დასავლეთი ევროპა ძირითადად ორიენტირებული იყო მხოლოდ დასავლეთი აფრიკის ფრანგულენოვან ქვეყნებთან კავშირზე, შემდეგ ათწლეულებში, ევროპის კავშირის გაფართოებასთან დაკავშირებით, ევროპულმა საგარეო პოლიტიკამ განვითარება დაიწყო ბევრი მიმართულებით და მოიცვა თითქმის მთელი განვითარებადი სამყარო.
ბაზრის გახსნის ახალი სტრატეგია ყველაზე ღარიბი ქვეყნებისათვის: 2000 წლის სექტემბერში ევროპულმა კომისიამ 48 უღარიბეს ქვეყანას წარუდგინა 2005 წლისთვის ევროპის ბაზარზე მათი პროდუქციის დაუბეგრავად გატანა.
ევროპის კავშირის დახმარების პროგრამების ორიენტაციის შეცვლა, რომლებიც დაემსგავსება სხვა საერთაშორისო დონორების პროექტებს, ისეთების, როგორებიცაა მსოფლიო ბანკი და საერთაშორისო სავალუტო ფონდი, ანუ მათში ძირითადი ყურადღება მიექცევა პოლიტიკურ დიალოგს, მმართველობას და სტაბილურ განვითარებას;
აფრიკის, კარიბის აუზისა და წყნარი ოკეანის რეგიონის ქვეყნები — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც დღეისათვის აერთიანებს 79 ქვეყანას (აფრიკაში — 48, კარიბის აუზში — 16 და წყნარი ოკეანის რეგიონში — 15), რომელთა უმრავლესობა ადრე დიდი ბრიტანეთის ან საფრანგეთის კოლონიები იყვნენ.
უკანასკნელ წლებში მონაწილე ქვეყნებმა თავისი ყურადღება გადაიტანეს ევროპის კავშირის ქვეყნებიდან მსოფლიო თანამეგობრობაზე და ატარებენ მთელ რიგ ღონისძიებებს მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის ჩარჩოებში.
ორგანიზაციის დამფუძნებელი დოკუმენტია 1975 წლის ეგრეთ წოდებული ჯორჯთაუნის შეთანხმება, რომელიც მოიცავს პირველ რიგში ეკონომიკურ სფეროში ერთობლივი მუშაობის ძირითად შეთანხმებებს.
მთლიანობაში, ევროპის კავშირის პოლიტიკა განვითარებად ქვეყნებთან მიმართებაში დღეისათვის განიცდის მნიშვნელოვან ცვლილებებს, რომელიც პირობითად შეიძლება დავყოთ 4 კატეგორიად:
1882 წელს ზანზიბარიდან პირველი აქ ჩამოვიდა სასულიერო პირი უილიამ ჯონსონი და დაიწყო თავისი მისიონერული მოღვაწეობა ნავში — რომელიც ამ რეგიონისათვის იყო საუკეთესო სატრანსპორტო საშუალება.
სავარაუდოდ ტაძრის მშენებლობა უნდა დასრულებულიყო 1905 წლის სექტემბრისათვის, მაგრამ მატერიკიდან მასალების ტრანსპორტირების სირთულემ, უცხოეთიდან ისეთი მასალების მიღების დაგვიანებასთან ერთად, როგორიცაა ვიტრაჟებისათვის საჭირო ფერადი შუშა, გამოიწვია სამუშაოების შეფერხება.
1910 წელს მილსი წერდა: «ეხლა, 1910 წელს, ეს დიდი სამუშაო დამთავრების პირასაა … ტაძარი მანამდე არ იქნება ნაკურთხი, სანამ ის ბოლომდე არ აშენდება».
კუნძულის ირგვლივ არსებული წყლები, როგორც მთლიანად ნიასის ტბისა, მდიდარია ციხლიდებით , თანაც ზოგიერთი სახეობა, მაგალითად ციხლიდა-კოლიბრი ენდემურია.
კუნძული მდებარეობს ნიასის ტბის შუა ნაწილში, მის აღმოსავლეთ სანაპიროსთან, 5 კმ-ში მოზამბიკის ნაპირიდან და გარშემორტყმულია ამ ქვეყნის შიდა წყლებით, დაცილებულია 7 კმ-ით ქალაქ კობუედან, 10 კმ-ით კუნძულ ჩისუმულუდან — მალავის კიდევ ერთი ექსკლავიდან და დაახლოებით 25 კმ-ით მალავის სანაპიროს საზღვრიდან.
2008 წელს კუნძულზე ცხოვრობდა 9062 ადამიანი — რაიონში მცხოვრები მოსახლეობის უმრავლესობა, მათი დიდი ნაწილი ცხოვრობს ქალაქ ლიკომაში, დანარჩენები კი კუნძულის ათობით სოფლებშია დასახლებული.
ეთნიკურად მოსახლეობის უმრავლესობას წარმოადგენს — ნიანჯა , მეორე ადგილზეა — ტონგა , მათ გარდა კუნძულზე ასევე ცხოვრობენ ტუმბუკას, იაოს და ჩევას ხალხი.
სანაპიროსთან ძირითადი კავშირი მყარდება ორთქლმავალ -ს დახმარებით, რომელიც ტბის გასწვრივ დაცურავს და ჩერდება სანაპიროს ყველა ასე თუ ისე დიდ დასახლებულ პუნქტებთან.
ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად სიტყვა ლიკომა ჩიჩევას ენიდან ითარგმნება, როგორც «სასიამოვნო», კუნძული ამ დასახელებას ატარებს საუკუნის ბოლო — საუკუნის დასაწყისიდან, ანუ მისიონერების მოსვლის დროიდან, ხოლო მანამდე გავრცელებული იყო სახელწოდება — «ცეცხლიანი ადგილი», რადგანაც აქ თითქმის საუკუნემდე წვავდნენ ჯადოქრობაში ეჭვმიტანილ ქალებს.
ელტონი იქ მიცურდა, რომ შეხვედროდა დოქტორ დეივიდ ლივინგსტონს, მაგრამ იგი მას ასცდა, რადგანაც ლივინგსტონი იმყოფებოდა კუნძულ ჩისუმულუზე.
1880-იან წლებში ცენტრალურ აფრიკაში საუნივერსიტეტო მისიის მისიონერებმა, რომელიც დაარსდა დეივიდ ლივინგსტონის ინიციატივით, კუნძული აირჩიეს საკუთარი შტაბ-ბინისთვის და ააშენეს წმინდა პეტრეს კათედრალური ტაძარი.
მდებარეობს მოზამბიკის სანაპიროდან 5 კმ-ში, მაგრამ წარმოადგენს მალავის ექსკლავს ლიკომის რაიონის შემადგენლობაში მეორე დასახლებულ კუნძულ-ექსკლავ — ჩისუმულუსთან ერთად.
გულსერინი მუშაობს მაღაზიაში გამყიდველად, იმავდროულად დილარა ცხოვრობს გულსერენის ქალიშვილთან ჯანსუსთან და მის უფროს ვაჟიშვილთან ოზანთან ერთად სასახლეში ბოსფორზე, აღუწერელ სიმდიდრეში.
ის სტამბოლში ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან და პატივცემულ ქალად ითვლება, მიუხედავად იმისა, რომ ის ცხოვრობს სიმდიდრეში, მისი ცხოვრება მეუღლესთან ჯიჰანთან პრობლემურია.
ორი ოჯახის ინტრიგა, შვილების და მშობლების დაპირისპირების მიზეზი ხდება, სიტუაცია იძაბება, როდესაც დილარას ქმარს გულსერენი უყვარდება, მათი სიყვარული ბევრი დაპირისპირების მიზეზი გახდება.
ნამსხვრევები — თურქული ტელესერიალი, რომელიც გადაღებულია „ “-ის მიერ სადაც მთავარ როლს ასრულებენ ებრუ იოზქანი, ერკან პეტეკაია, ნურგულ იეშილჩაი.
კაპრივის ზოლის“ გამოყოფამ შედეგად მოიტანა ლოზის ხალხის ეთნიკური ტერიტორიის გახლეჩა, რომლის დიდი ნაწილი დარჩა ბაროტსელენდში, რომელიც 1885 წლიდან გახდა დიდი ბრიტანეთის პროტექტორატი და მოგვიანებით ბრიტანელების მიერ ჩართული იქნა მათსავე პროტექტორატში — ჩრდილოეთი როდეზია.
ზამბიის რესპუბლიკისთვის დამოუკიდებლობის მიცემის დროს ლოზის ხალხის წარმომადგენლები რამდენიმეჯერ გამოვიდნენ მოთხოვნით „კაპრივის ზოლის“ აღმოსავლეთი ნაწილის ზამბიისთვის გადაცემის თაობაზე, მაგრამ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ხელისუფლება უარს ამბობდა განეხილა ეს წინადადება.
ტერიტორიის ნაწილის გადაცემა, რომელიც იძლეოდა სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკაში გერმანიის პროტექტორატიდან მდინარე ზამბეზიმდე შეღწევას და ამავდროულად დიდი ბრიტანეთის „სესილია როდსის“ სამხრეთაფრიკული კომპანიის ექსპანსიის შეზღუდვას პორტუგალიური ანგოლის ტერიტორიაზე, გათვალისწინებული იყო ზიმბაბვეს შეთანხმებით, მაგრამ „კაპრივის ზოლის“ ფაქტობრივი მიერთება შედგა მხოლოდ 1891 წელს.
1977 წელს აღმოსავლეთ კაპრივის ჰოუმლენდმა მიიღო შიდა თვითმმართველობა, როგორც «კაპრივის სახელმწიფო», შეიქმნა საკანონმდებლო კრება და მთავრობა, დაწესდა გერბი და დროშა.
«კაპრივის სახელმწიფოს» დროშა გახდა სიგანეში ოთხი თანაბარი ზოლი — შავი, თეთრი, ცისფერი და მწვანე, თეთრ და ცისფერ ზოლზე გამოხატული იყო ერთმანეთისკენ მიმართული, თავაწეული ხორთუმებით ურთიერთგადახვეული ორი შავი სპილო.
1968 წელს, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ხელისუფლებამ აპართეიდის პოლიტიკის ფარგლებში სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკაში შექმნა 11 ეთნიკური ჰოუმლენდი.
ამასთან, «კაპრივის ზოლის» დასავლეთი ნაწილი ჩართული იქნა კავანგოლენდის ჰოუმლენდის შემადგენლობაში, ხოლო აღმოსავლეთმა ნაწილმა შეადგინა აღმოსავლეთ კაპრივის ჰოუმლენდი.
1713 წლის 16 მარტს ის დადანაშაულებულ იქნა მრავალრიცხოვან ყაჩაღობასა და მღვდელ იურაი ვენტიკის მკვლელობაში, რომელიც მას არ უღიარებია წამების შედეგადაც კი.
სლოვაკური ლეგენდების თანახმად, იურაი იანოშიკი თავისი ბანდით ცხოვრობდა ჟულინასა და ლიპტოვსკი-მიკულაშის მიდამოებში არსებულ ტყეებში და თავს ესხმოდა მგზავრებს.
მიმის გადარჩენა დამოკიდებულია მინიმუმ ერთ მატარებელზე, ხოლო მისი წარმატებით გავრცელება დამოკიდებულია გარშემო არსებულ კულტურულ გარემოზე და ისეთი მატარებლის არსებობაზე, რომელიც ცდილობს შეგნებულად გაავრცელოს მიმი.
დოკინსმა ივარაუდა, რომ მთელი კულტურული ინფორმაცია შედგება მიმის საბაზო ფრაგმენტებისგან, ზუსტად ისე, როგორც ბიოლოგიური ინფორმაცია შედგება გენებისგან და როგორც გენები, მიმი ასევე ექვემდებარება ბუნებრივ გადარჩევას, მუტაციას და ხელოვნურ გადარჩევას.