polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
2014 წლის ოქტომბერში სახელმწიფო უსაფრთხოების თანამშრომელმა სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა მას შემდეგ, რაც კეი-პოპ ჯგუფ 4-ის კონცერტზე, რომელზეც იგი ზედამხედველი იყო, დაზიანებული ლითონის გისოსებით 16 ადამიანი დაიღუპა.
ბევრი გაღარიბებული მოხუცი თავს იკლავს იმის გამო რომ არ უნდა ოჯახს ზედმეტი ხარჯები მოუტანოს, რადგანაც სამხრეთ კორეული სოციალური დახმარების სისტემა ცუდადაა დაფინანსებული და ის ტრადიცია რომ შვილმა უნდა მოუაროს მშობელს 21-ე საუკუნეში დაკარგულია, რის შედეგადაც სოფლებში მცხოვრებ ხალხში თვითმკვლელობის მაჩვენებელი მაღალია.
მრეწველობის მაგნატმა სუნ ვან-ჯონგმა თვითმკვლელობა 2015 წლის აპრილში კორუფციაში დადანაშაულების ფონზე ჩაიდინა და დატოვა ბოლო წერილი, სადაც მოიხსენიებდა პიროვნებებს, რომელთა კორუპციაში მონაწილეობასაც ამტკიცებდა.
ერის მსახიობმა ჩოი ჯინ სილმა“ სიცოცხლე თვითმკვლელობით 2008 წელს დაასრულა, ისევე როგორც მისმა ყოფილმა მეუღლემ ჩო სუგმინმა 2013 წელს.
2005 წელს მსახიობმა ლი ონ-ჯუმ, რამდენიმე პოპულარული ფილმის, მათ შორის „ტაეგუკის“ და „ალისფერი ასოს“ ვარსკვლავმა, ჩაიდინა თვითმკვლელობა 24 წლის ასაკში.
თვითმკვლელობა სამხრეთ კორეაში — სერიოზული და მასშტაბური პრობლემა, რომლის მიხედვითაც ქვეყანა ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის აღრიცხვით მეორეა ყველაზე დიდი მაჩვენებლით და ასევე პირველი -ის რეიტინგით.
1708 წელს, საბუთის შედგენის პერიოდს, განეკუთვნება მოხატულობის მხოლოდ , და მინიატურები, რაზეც პირდაპირ მიანიშნებს სინგურით, ერთი პალეოგრაფიული ხელით შესრულებული მხედრული წარწერები და მინიატურის გვერდების გაყოლებაზე სპარსული სტილის ფერადი ყვავილოვანი ორნამენტით გამშვენებული ერთიანი ბორდიურები.
აგრეთვე საბუთის მხატვრობაში კახეთის მეფეთა დინასტიური პორტრეტების დაღმავალი ქრონოლოგიით წარმოდგენა — მინიატურაზე პორტრეტები ეკუთვნის საუკუნის კახეთის მეფეებს: მეფე ალექსანდრეს, მეფე ლევანსა და დავით ბატონიშვილს; იქვეა გადატანილი ეპიგრაფი წმინდა ნინოსადმი ალექსანდრე მეფის მიერ აკურის მოხატული საბუთიდან.
ამდენად საბუთზე წარმოდგენილ მინიატურებზე რიგით ქვემოდან ზემოთ გამოსახული იყვნენ ის ქართველი მეფეები, რომლები, როგორც ქტიტორები, იხსენიებიან ტექსტის პირველ ორ საბუთში, ესენი არიან: ლევანი , ალექსანდრე , მისი ძე — დავით ბატონიშვილი , თეიმურაზი (, კახეთის მეფე 1606-1648 წლებში, ქართლ-კახეთის — 1625-1631 წლებში) და მისი შვილი დავითი .
რაც შეეხება მინიატურას, იგი , და მინიატურებისაგან განსხვავებით, ბორდიურის გარეშეა დარჩენილი, ხოლო პორტრეტულ გამოსახულებებს მედალიონში ჩასმული თეთრი საღებავით შერულებული წარწერები ახლავს.
მინიატურა საბუთის შედგენის შემდგომ ხანებში უნდა ჩაემატებინათ რიგით და მინიატურებს შორის, ეს კი უნდა მომხდარიყო 1723 წელს, როცა კონსტანტინე მაჰმადყული-ხანს დავით გარეჯის წინამძღვარმა ონოფრე მაჭუტაძემ დასამტკიცებლად წარუდგინა იმამყული-ხანის სიგელი.
დავითის საფლავს განუახლა ალექსანდრე მეფის მიერ აკურას მეტოქსა და სახიზარში წინამძღვრად დადგინებული მისი დის, ქეთევანისათვის 1587 წელს გაცემული წყალობის სიგელი.
საბუთის თავდაპირველი ტექსტი აერთიანებდა მდივან შიოშ თუმანიშვილის ხელით დაწერილ მხოლოდ ორ საბუთს და სამ მინიატურას ; მოგვიანებით, 1703 წელს, იმამყული-ხანის ძმის, კონსტანტინე მეფის მიერ საბუთის განახლებისას მოხატულობაში ჩართულ იქნა კიდევ ერთი მინიატურა .
ამდენად დოკუმენტის მინიატურებით შემკობა თავდაპირველად მომხდარა იმამყული-ხანის მიერ 1708 წელს, მოგვიანებით კი მეფე კონსტანტინე მამადყული-ხანის მიერ საბუთის განახლებისას, 1723 წელს.
უცნობი ავტორის მიერ შესრულებული საკმაოდ მაღალი ხარისხის ფერწერული ასლები, რომლებიც წერა-კითხვის საზოგადოების საშუალებით მეტეხის მუზეუმს უნდა გადასცემოდა.
აღსანიშნავია, რომ ოთხივე ასლი რუსული ბეჭდის ლეგენდაში ერთი დაიგივე ნომრიტაა გატარებული, მაშინ როცა ქართულ წარწერაში ოთხი თანმიმდევრული ნუმერაციის ნომერია მითითებული.
მინაიტურაზე გამოსახული იყო ტახტზე ფეხმორთხმით მჯდომი პირი (გრ. გაგარინის ასლში ის შეცდომით მოხსენიებულია როგორც შაჰ აბასი, სხვა ასლებზე წარწერა არაა დატანილი), თანდართული ხელნაწერის მიხედვით ის შაჰ სულთან ჰუსეინის პორტრეტს უნდა წარმოადგენდეს.
იგი აღმოსავლური ტიპის „ყიზილბაშური“ სამოსით და ჩალმისებურ ქუდზე მიმაგრებული ფრთით იყო წარმოდგენილი, ხოლო მარჯვენა ხელში ქისა ეჭირა.
საბუთის ტექსტი დაწერილი ყოფილა მაღალი ხარისხის თხელ ირანულ ქაღალდზე, ზომით: 701,33 33,75 სმ; 7 მეტრი სიგრძის გრაგნილს ამკობდა მხატვრულად გაფორმებული თავსართი, რომელიც შედგებოდა ერთმანეთზე გადაწებებული ქართული და ირანული ტიპის საქტიტორო პორტრეტებით შემკული ოთხი მინიატურისაგან.
მინიატურაზე მთელი ტანით, ტრადიციულ ქართულ სამეფო სამოსში გამოწყობილი სამი პირი ყოფილა გამოსახული, რომელთაც შავი საღებავით, მინიატურაზე დატანილი მდივანმწიგნობრული მხედრულის მსგავსი ხელით შერულებული წარწერები ახლდა: მეფე ალექსანდრე; მეფე ლევან; დავით ბატონიშვილი .
სამეფო გამოსახულებების ქვემოთ ორნამენტიან ჩარჩოში ჩაწერილი ყოფილა შეწიაღებული ასომთავრულით შესრულებული წარწერა-ეპიგრაფი, რომელიც ალექსანდრე მეფის მიძღვნა-ვედრებას წარმოადგენდა წმინდა ნინოსადმი:
ერმაკოვის ფოტოკოლექციაში თავის დროზე სრულად უნდა ყოფილიყო წარმოდგენილი საბუთის მინიატურის ნეგატივები, რაზედაც მიუთითებს შემორჩენილ ფოტონეგატივებზე დატანილი ნუმერაცია.
1915 წელს, სავარაუდოდ, ის დაცვის მიზნით გატანილ იქნა ჩრდილო კავკასიაში, სადაც სამოქალაქო ომის დროს სხვა ქართულ დოკუმენტებთან ერთად დაიღუპა.
ამ გარემოებასთან არის დაკავშირებული მკვეთრი სხვაობა საბუთის ორი დედნის შესავალ ნაწილში — მონასტრისთვის შედგენილ საბუთს ვრცელი საღვთისმეტყველო შესავალი აქვს, სამეფო კარისაში კი ხაზგასმულია მაჰმადიანი იმამყული-ხანის ქვეშევრდომობა ირანის შაჰისადმი.
შემორჩენილია მხოლოდ ფოტოები და სხვადასხვა დროის მინიატურებიდან შესრულებული ასლები — ესაა საუკუნეში გადაღებული ფოტოს ნეგატივი და სხვადასხვა პირის მიერ შესრულებული ფერწერული პირები, ამჟამად დაცული საქართველოს ეროვნული მოზეუმის ფონდებში.
მინიატურაზე მთელი ტანით წარმოდგენილი იყო ტრადიციულ სამეფო სამოსში გამოწყობილი ორი პირი: მეფე თეიმურაზი და მისი ძე დავითი ; ფიგურების თავთან, ორივე მხარეს განთავსებული ყოფილა შავი საღებავით შერულებული მხედრული წარწერები: მეფე ტეიმურაზ, დავით ბატონი თეიმურაზის შვილი.
დავითის საფლავისათვის მიცემული აკურის შეწირულობის განახლების წიგნი — 1708 წელს შიოშ თუმანიშვილის მიერ შედგენილი ქართული ხელნაწერი საბუთი, რომლითაც მოხდა სოფელ აკურის, დავითის ლავრისთვის კუთვნილების განახლება.
მინიატურაზე ზურგიან სკამებზე მსხდომი ოთხი გვირგვინოსანი პირი ყოფილა გამოსახული; თითოეულ მათგანს ახლდა ოვალურ ჩარჩოში თეთრი საღებავით შესრულებული მხედრული წარწერა: ბატონის შვილი თეიმურაზ, მეფე დავით , მეფე ერეკლე , მეფე კონსტანტინე.
ჩვენამდე მოღწეული პირველი და მეორე ფოტოპირებიდან კარგად ჩანს მეორე და მესამე ფოტოების გაგრძელებები, რის საფუძველზეც შეიძლება ითქვას, თუ როგორ გამოიყურებოდა აწ დაკარგული საბუთის მოხატულობა ერთიანობაში ფოტოს გადაღების მომენტში.
საფრანგეთის სამეფო ოჯახის ტრადიციის მიხედვით, სამეფო კარი, ბავშვების ადგილი არ იყო, ამიტომაც, 11-12 წლამდე უმაღლესი არისტოკრატები ქალაქგარე სასახლეებში ზრდიდნენ ხოლმე, რის შემდეგაც უკვე სამეფო კარზე გადაჰყავდათ საცხოვრებლად.
ელიზაბეტი უმაღლეს განათლებას იღებდა და თამაშობდა ხოლმე თავის ღვიძლ და-ძმებთან: კრისტინასთან , გასტონთან , ანრიეტასთან და ნიკოლასთან ერთად, რომელიც ნაადრევად დაიღუპა.
აღსანიშნავია ისიც, რომ ელიზაბეტს კარგი ურთიერთობა ჰქონდა ნახევარ-და-ძმებთან, რომლებიც, ქალების მოყვარულ ანრი -ს უამრავი სხვადასხვა საყვარლისაგან ჰყავდა.
1623 წელს მადრიდს ინგლისის მეფე ჯეიმზ -ის ვაჟი, უელსის პრინცი ჩარლზ სტიუარტი ეწვია, რომელსაც ელიზაბეტის მულის, ინფანტა მარია ანას ცოლად შერთვა სურდა.
ელიზაბეტმა იცოდა, რომ დედამისს მისი ნაბოლარა დის, ანრიეტა მარია ფრანგის გათხოვება სურდა, ინგლისზე უკეთეს მოკავშირეს კი საფრანგეთი ვერ იპოვნიდა.
ამავე წელს, ფრანგებმა ჩარლზი მიიპატიჟეს, სადაც იგი 1624 წელს დაქორწინდა ანრიეტაზე, ყოველივე ამაში კი უდიდესი წვლილი ელიზაბეტს მიუძღვოდა, რომელიც კვლავ საფრანგეთისათვის თავდადებულად რჩებოდა.
1641 წელს დედოფალი ელიზაბეტი იყო ესპანეთის რეგენტი, როდესაც ქვეყანაში სეგადორების აჯანყება მძვინვარებდა, რომელიც მიმართული იყო კატალონიის დამოუკიდებლობისაკენ.
ყველაზე უცნაური ისაა, რომ საფრანგეთის მეფე ლუი კატალონიელთა მხარეს იბრძოდა, რომლებიც მას დახმარების სანაცვლოდ თავიანთ მმართველად დასმას ჰპირდებოდნენ.
ცხადია, ფილიპე მათზეც ეჭვიანობდა და ელიზაბეტის დასამცირებლად ერთხელ ისიც კი განაცხადა, რომ "მღვდლები ლოცვისთვის იბადებიან, ისევე, როგორც დედოფლები ბავშვების გასაჩენად".
მიუხედავად იმისა, რომ ელიზაბეტი ფილიპესგან განსხვავებით ერთგული მეუღლე იყო, მეფე მაინც ძალიან ეჭვიანობდა მასზე, რამაც მას საბოლოოდ პერალტას მოკვლის ბრძანებისაკენ უბიძგა.
ელიზაბეტ დე ბურბონი (, ; დ. 22 ნოემბერი, 1602, ფონტენბლოს სასახლე, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 6 ოქტომბერი, 1644, ესკორიალის სასახლე, მადრიდი, ესპანეთი), აგრეთვე ცნობილია, როგორც ისაბელი — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი.
ასტურიის პრინც ბალთაზარ კარლოსისა და საფრანგეთის დედოფალ მარია ტერეზა ესპანელის დედა, ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის ბებია და საფრანგეთის მეფე ლუი -ის დიდი ბებია.
1621 წლის 31 მარტს, როდესაც ელიზაბეტი პირველ ბავშვზე იყო ორსულად, მისი მამამთილი, მეფე ფილიპე გარდაიცვალა, ტახტზე კი მისი მეუღლე, ფილიპე ავიდა, რითაც ელიზაბეტი ესპანეთისა და პორტუგალიის კოლონიური იმპერიების დედოფალი გახდა, რაც იმ პერიოდისათვის ნახევარ მსოფლიოს უდრიდა.
მიუხედავად ამისა, ელიზაბეტი თითქმის ყოველ წელს აჩენდა ბავშვებს, რომელთა რაოდენობამაც საბოლოოდ 11-ს მიაღწია, თუმცა მათგან მხოლოდ ორი გადარჩა.
მგზავრობისას ელიზაბეტი საშინლად გადაიღალა, პუატიესთან კი იძულებულები გახდნენ შეჩერებულიყვნენ, რადგან პრინცესას მძიმე სენი შეეყარა და მისი სიცოცხლე ბეწვზე ეკიდა.
როდესაც ელიზაბეტის შესაძლებელი გარდაცვალების შესახებ მარია მედიჩის ამცნეს, მან სასწრაფოდ გაამგზავრა თავისი მეორე ქალიშვილი — კრისტინა, რომელიც მისი დის დაღუპვის შემთხვევაში ფილიპეს უნდა გაჰყოლოდა ცოლად.
მისი დაბადებიდან ძალიან მალე, დაიწყო მოლაპარაკებები ელიზაბეტისა და პიემონტის პრინც ფილიპო ემანუელეს ქორწინებასთან დაკავშირებით, რომელიც სავოიის ჰერცოგ კარლო ემანუელე -ისა და მისი ცოლის, ესპანეთის მეფე ფილიპე -ისა და დედოფალ ელიზაბეტ ვალუას ასულ კატალინა მიკაელა ესპანელის უფროსი ვაჟი იყო.
მოლაპარაკებები საკმაოდ დიდი წარმატებებით მიმდინარეობდა, მაგრამ 1605 წელს, ყველასთვის მოულოდნელად, ფილიპო ემანუელე გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ელიზაბეტის მშობლებმა სამუდამოდ გადაიფიქრეს მისი სავოიაში გათხოვება.
1615 წლის 25 ნოემბერს, მდინარე ბადასოაზე მდებარე პეაზანტის კუნძულზე, შედგა ასტურიის პრინც ფილიპესა და ელიზაბეტ დე ბურბონის, ასევე საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და ანა ავსტრიელის ქორწინება.
ქორწილის შემდეგ ფრანგებმა და ესპანელებმა პატარძლები გაცვალეს და დაიშალნენ, რის შემდეგაც დიდებული ქორწილები გადაიხადეს: ფრანგებმა იქვე მდებარე ქალაქ ენდაიეში, ხოლო ესპანელებმა ყველაზე ახლოს მდებარე ქალაქ ფუენტერაბიაში.
დედამისი უკმაყოფილო იყო მისი დაბადებით, რადგან მას უწინასწარმეტყველეს, რომ ზედიზედ სამ ვაჟს გააჩენდა, მეორე გოგონას დაბადებამ კი იმედები გაუცრუა.
1617 წელს მოხდა ფილიპესა და ელიზაბეტის ქორწინების კონსუმირება, რითაც ცხადია ალიანსი უფრო გამყარდა, მაგრამ მდომარეობას ის ფაქტი ართულებდა, რომ შემდეგი რამდენიმე წლის მანძილზე პრინცესა ბავშვს ვერ აჩენდა.
ელიზაბეტი ცოლად ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის უფროს ვაჟს, ასტურიის პრინც ფილიპეს მიჰყვებოდა ცოლად, ელიზაბეტის ძმა, საფრანგეთის მეფე ლუი კი ქორწინდებოდა ასევე ფილიპე -ის ასულ ანა ავსტრიელზე.
1615 წლის 13 აგვისტოს, ლუვრის სასახლეში, შედგა ელიზაბეტისა და ფილიპეს, ასევე ლუისა და ანას მარიონეტული ქორწინებები, რის შემდეგაც დადგა ნამდვილი ქორწინების ჯერიც, რომელიც ტრადიციისამებრ ესპანეთ-საფრანგეთის საზღვარზე გამავალ მდინარეზე არსებულ კუნძულზე უნდა შემდგარიყო, რადგან სწორედ ეს იყო ყველაზე შუალედური ადგილი, ერთმანეთს გადამტერებული ფრანგებისა და ესპანელებისათვის.
1610 წლის 14 მაისს, ფრანგმა ფანატიკოსმა მეფე ანრი მოკლა, რის გამოც საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ელიზაბეტის უფროსი, 9 წლის ძმა — ლუი გახდა, რომელსაც მცირეწლოვანების გამო რეგენტად დედამისი, დედოფალი მარია მედიჩი დაენიშნა.
სწორედ აქედან მოყოლებული დაიწყეს ფრანგებმა ფიქრი ელიზაბეტის გათხოვებაზე, რათა მისი სარფიანი ქორწინებით, ქვეყანაში არსებული ანარქია როგორმე დაესტაბილურებინათ.
მარია მედიჩი იმედოვნებდა, რომ ამგვარი ქორწინებით შეიქმნებოდა ფრანკო-ესპანური კოალიცია, რომელიც ფრანგული მიწიდან სამუდამოდ აღმოფხვრიდა პროტესტანტიზმს.
გზად, ბორდოში მას კარდინალ ფრანსუა დე სურდის მეთაურობით 4 000 ჯარისკაცი და 1 200 რაინდი დახვდა, რომელმაც ის და ლუი დანიშნულების ადგილამდე ჩააცილეს.
მიუხედავად იმისა, რომ ესპანელებს ფრანგებთან არც თუ ისე კარგი დამოკიდებულება ჰქონდათ, ასტურიის ახალმა, ლამაზმა, გონიერმა და ტანადმა პრინცესამ მალე მოხიბლა მადრიდის სამეფო კარი.
ელიზაბეტს განსაკუთრებით კარგი ურთიერთობა ჰქონდა თავის მულთან, ინფანტა მარია ანა ესპანელთან, რომელიც მასსავით ღრმადმორწმუნე კათოლიკე იყო და მასთან ერთადაც ხშირად დადიოდა მესაზე.
დედოფალი ელიზაბეტი ყოველთვის გამოირჩეოდა თავისი სილამაზით, კარგი ფიზიკური აღნაგობით, ინტელიგენტობითა და კეთილშობილებით, რომელმაც ესპანელი ხალხის დიდი სიყვარული დაიმსახურა.
თუმცა, ამას ხელი არ შეუშლია მისი ქმრისთვის, მეფე ფილიპე -ისათვის, რომ მისთვის არაერთხელ ეღალატა, რაზეც ფილიპეს ქორწინების პერიოდში გაჩენილი უკანონო შვილებიც მეტყველებენ.
1615 წელს ესპანეთ-საფრანგეთის ალიანსის გასაგრძელებლად ელიზაბეტი ცოლად შერთეს ესპანეთის პრინც ფილიპეს, ხოლო საფრანგეთის მეფე ლუი -მ ესპანეთის ინფანტა ანა ავსტრიელზე იქორწინა.
"ქალთა შეთქმულება", რომელიც სამეფო ოჯახის წინააღმდეგ იგეგმებოდა და რომელშიც მონაწილეობდნენ მანტუას ჰერცოგინია, ანა დე გუევარა, მარია დე აგრედა და ასევე პარედეს გრაფინია ლუისა დე ლარა.
ელიზაბეტმა ახლო ურთიერთობა შეინარჩუნა ოჯახის წევრებთან, რომელთაც ხშირად სწერდათ და ატყობინებდათ სამეფო კარზე მიმდინარე მოვლენებდა და ფილიპე -ის სამომავლო გეგმებს.
ზემოთ ხსენებული შეთანხმება, იყო 1559 წელს დადებული კატო-კამბრეზის მშვიდობის გაგრძელება, რასაც საფუძველი ჩაეყარა მაშინ, როდესაც ესპანეთის მეფე ფილიპე -მ ცოლად შეირთო საფრანგეთის პრინცესა ელიზაბეტ ვალუა.
კოლექტივი, რომელიც 1988 წელს ჩიკაგოში ჩამოყალიბდა, გიტარისტ ჯეიმზ აიჰას და შემდგომში ბასისტ დ'არსი რეცკის და დრამერ ჯიმი ჩემბერლინის თანამონაწილეობით, მალევე პოპულარული გახდა.
ნიკოლოზ სკრებოვი (; დ. 24 სექტემბერი, 1932, შახტი, რსფსრ, სსრკ — გ. 3 მარტი, 2015, დონის როსტოვი, რუსეთი ) — რუსი და საბჭოთა პოეტი, მწერალი, რადიოჟურნალისტი და მთარგმნელი.
ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ასპირანტურაში და იმავე ინსტიტუტში დაინიშნა უმცროსი მეცნიერი თანამშრომლის, ხოლო 1978 წელს უფროსი მეცნიერი თანამშრომლის თანამდებობაზე.
აღსანიშნავია მის მიერ მომზადებული და მისი რედაქტორობით გამოქვეყნებული სამეცნიერო კრებულის „დმანისი“-ს ხუთი ტომი, რომლებშიც წარმოდგენილია მთელი ქვემო ქართლის ისტორია, არქეოლოგია, ეთნოგრაფია, ეპიგრაფიკული ძეგლები.
ამჟამად მუშაობს დმანისის კულტურის ცენტრში, მისი ინიციატივით შექმნილი არქეოლოგიური ექსპოზიციის ხელმძღვანელად და ზინაიდა კვერენჩხილაძის სახელობის დმანისის პროფესიული სახელმწიფო დრამატული თეატრის დირექტორად.
ლევ ფილიპეს ძე ვოლკენშტეინი - პოპულარული როსტოველი ადვოკატი, თეატრის მოყვარული და ვოდევილების ავტორი, ისევე როგორც მისი ძმა მიხეილ ფილიპეს ძე ვოლკენშტეინი - ანტონ ჩეხოვის გიმნაზიის მეგობარი, პუბლიცისტ ფიოდორ ვოლკენშტეინის და ოლღა აკიმის ასული ვოლკენშტეინის, პოეტ ვლადიმერ ვოლკენშტეინის, მხატვარ მსტისლავ დობუჟინსკის და ბუღალტერ ოლღა იოსების ასული ვოლკენშტეინების ბიძა.
ლევ ფილიპეს ძე ვოლკენშტეინი აღნიშნულ სახლში ცხოვრობდა მეუღლესთან, სოფიასთან და ორ გოგონასთან ერთად, ასევე მცირეწლოვან ბიჭთან ერთად .
მას შემდეგ ტერმინი - ვახანი, მდინარეების ფანჯის და პამირის სამხრეთით ავღანეთის ტერიტორიაზე მოქცეული ნაწილთან მიმართებაში გამოიყენება, ხოლო ისტორიული ვახანის ჩრდილოეთ ნაწილს დღევანდელი ტაჯიკეთის მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქი წარმოადგენს.
კოსმოსური ხომალდი 1997 წლის 15 ოქტომბერს, ფლორიდიდან, კანავერალის კონცხიდან გაეშვა რაკეტა /-ით და სატურნის ორბიტაზე მხოლოდ 7 წლის შემდეგ, 2004 წლის 1 ივლისს გავიდა.
მისიას მართავდა -ს რეაქტიულ ძრავთა ლაბორატორია , სადაც ორბიტერი აიწყო, ჰიუიგენსი კი შექმნა ევროპის კოსმოსური კვლევებისა და ტექნოლოგიების ცენტრმა.
ცენტრის მთავარმა კონტრაქტორმა, საფრანგეთის სახელმწიფოს კუთვნილმა კომპანია -მ ზონდი ევროპის მრავალი ქვეყნისგან მიწოდებული აღჭურვილობითა და ინსტრუმენტებით ააწყო (ჰიუიგენსის ბატარეები და ორი სამეცნიერო ინსტრუმენტი ევროპას აშშ-მა მიაწოდა).
კასინის ორბიტერის მაღალი და დაბალი გამავლობის რადიო-ანტენები დაამზადა იტალიის კოსმოსურმა სააგენტომ ; მასვე ეკუთვნის კასინის კომპაქტური და მცირეწონიანი რადარი, რადარული ალტიმეტრი, რადიომეტრი, რადიომეცნიერული ქვესისტემა , სპექტრომეტრის - ხილვადი არხის ნაწილი.
საწვავის მწირე რესურსის გამო, 2017 წლის 22 აპრილს, კოსმოსური ხომალდი მისიის დიდი ფინალის ფაზაში შევიდა, რომელშიც მან არაერთი სარისკო მანევრი შეასრულა — გაიარა სატურნსა და მის რგოლებს შორის.
მისია მოიცავს ორ ძირითად ელემენტის: /-ს ორბიტერ კასინის, რომელსაც სახელი ეწოდა იტალიელ-ფრანგი ასტრონომის, ჯოვანი დეომენიკო კასინის პატივსაცემად, რომელმაც აღმოაჩინა სატურნის რგოლები და მისი ოთხი მთვარე; და -ს ზონდ ჰიუიგენსს, რომელსაც სახელი ეწოდა ჰოლანდიელი ასტრონომის, მათემატიკოსისა და ფიზიკოსის, კრისტიან ჰიუიგენსის პატივსაცემად; ამ უკანასკნელმა აღმოაჩინა სატურნის მთვარე ტიტანი.
2008 წლის 16 აპრილს, -მ მისიისათვის საჭირო ოპერაციების დაფინანსების 2 წლით გახანგრძლივების შესახებ განაცხადა; ამ მომენტიდან, პროგრამას კასინის ზაფხულის ბუნიობის მისია ეწოდა.
მ დაამზადა -ის ინფრაწითელი ანალოგი, ისევე როგორც ძირითადი ელექტრონული ნაკრები, რომელიც ასევე მოიცავს საფრანგეთის კოსმოსური კვლევების ეროვნული ცენტრის მიერ დამზადებულ ქვე-ნაკრებებს.
კასინის ორბიტერისა და ჰიუიგენსის ზონდის დაპროექტებაზე, აგებაზე, გაშვებასა და მონაცემთა შეგროვებაზე ერთობლივი პასუხისმგებლობა 17 ქვეყნისგან შემდგარმა ჯგუფმა აიღო.
რუსეთიდან და დასავლეთ ევროპიდან ჩამოტანილი იქნა მასალები, რომელიც გამოყენებულ იქნა მშენებლობაში, ასევე დანადგარები, ავეჯი, ჭაღები და ინტერიერი, ასევე მოწვეულნი იყვნენ უცხოელი ხელოსნები და მხატვრები.
სასახლეში 9 ოთახია: თაღიევის ოფისი, აღმოსავლეთის დარბაზი, ბიბლიოთეკა, ბილიარდის ოთახი, სასადილო ოთახი, კაბინეტი, სონა ხანუმ თაღიევას ბუდუარი, საძინებელი, მოსასვენებელი ოთახი.
ამ სამუშაოების ნიმუშებია: თაღიევის სასახლე, გოგონების მუსულმანური სკოლის შენობა, თაღიევის ვილა მარდაქანში, თაღიევის კავკასიის საქსოვი ფაბრიკის შენობა.
გოსლავსკი ასევე იღებდა მონაწილეობას საცხოვრებელი სახლის პროექტირებაში, რომელიც აშენდა ზარიფა ალიევას ქუჩის კუთხეში, სადაც აშენდა ზეინალაბდინ თაღიევის თეატრი.
ამ ინციდენტის გამო დორა ძალიან შეწუხდება და განმარტების გაკეთება ალეხანდრო ურდანეტასთან მოუწევს, რომელიც ხუანის უფროსი ძმა და კომპანიის მეორე მფლობელია, შეხვედრის შემდეგ დორას და ალეხანდროს ერთმანეთი შეუყვარდებათ.
მათ სიყვარულს ბევრი დაბრკოლების გადალახვა მოუწევს, რადგან ალეხანდროს ოჯახი ეწინააღმდეგება დორას ოჯახში შემოყვანას და თან ალეხანდრო ქვრივია, რომელსაც თინეიჯერი ქალიშვილები მარიანა ურდანეტა, კატალინა ურდანეტა და ლაურა ურდანეტა ჰყავს.
პირველ სამუშაო დღეს ის შეხვდება ხუან ურდანეტას, რომელიც კომპანიის მფლობელია, თუმცა ახალი მცველი მას კომპანიაში არ შეუშვებს და მცირე კამათი მოუვათ, მაგრამ ეს შეხვედრა შეცვლის დორას ცხოვრებას.
ქალაქის ადგილზე პირველი კაზაკური დასახლება გაჩნდა 1703 წელს პეტრე -ის ბრძანებით: სოსო ერმოლაევმა, მიხალე ნიკიტინმა და ემელიანე დოროგალნომ მდინარე ბელაია-კალიტვის ნაპირზე დააარსეს სტანიცა.
1941 წელს სტანიცა უსტ-ბელოკალიტვენსკაია რსფსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებით გადაიქცა მუშათა დასახლებად და ეწოდა ბელაია-კალიტვა.
სუბტროპიკულ სარტყელში ასევე იცის მშრალი სეზონი, მას ადგილი აქვს ხმელთაშუაზღვის ტიპის კლიმატის დროს და გამოწვეულია მსგავსი მიზეზებით — ზაფხულში თითქმის ყოველთვის მზე, მაგრამ მაინც ზენიტში არმყოფი, ქმნის მდგრად ანტიციკლონს, ხოლო ზამთარში ინტენსიურად ქმნის ციკლონებს.
მშრალი სეზონი — ანტიციკლონების გადაადგილების შედეგად ატმოსფერული ნალექების რამდენიმე თვის განმავლობაში ყოველწლიურად განმეორებადი შემცირება და შეწყვეტაც კი, რომელიც ხდება ეკვატორის სიბრტყეზე მზის გადაადგილებით.
თავდაპირველად უნდოდათ ეკლესია აეშენებინათ ისე, რომ წყარო მოექციათ ეკლესიის შუაში, მაგრამ გადაიფიქრეს, რადგან ამას შეიძლება დროთა განმავლობაში დაეზიანებინა ეკლესიის კედლები.
საუკუნეში ადგილზე, სადაც ახლა ეკლესია დგას, წყაროსთან მოხდა ღვთისმშობლის ხატის გამოცხადება, წყარო გახდა ცნობილი ავადმყოფთა განკურნების სასწაულებრივი თვისებების გამო.
მუსლიმები და სხვა რელიგიური ჯგუფების მიმდევრები არიან თავისუფალი აღასრულონ რელიგიური რიტუალები მათი რწმენიდან გამომდინარე, მაგრამ მთავრობა კრძალავს ისლამიდან სხვა რელიგიაზე გადასვლას.
მიუხედავად იმისა, რომ რელიგიურ ჯგუფებს შორის ურთიერთობები გრძელდება, რათა ხელი შეეწყოს აღმსარებლობის თავისუფლებას, ვლინდება საზოგადოებრივი შეურაცხყოფები და დისკრიმინაცია რელიგური რწმენისა და პრაქტიკის გამო.
ასევე იყო იზლირებული თავდასხმები ებრაელებსა და ზოგიერთი ადგილობრივი ზეიდი მუსლიმი თავს მიიჩნევს მთავრობის დაკვირვების ობიექტად საკუთარი რელიგიური კუთვნილების გამო.
მთავრობის სამხედრო ხელახალმა ჩარევამ საადას მუჰაფაზაში გამოიწვია პოლიტიკური, ტომობრივი და რელიგიური დაძაბულობა, რომელმაც თავი იჩინა 2007 წელს, მას შემდეგ, რაც მოხდა მესამე სამხედრო შეტაკება ალ-ჰოუტის ოჯახთან ასოცირებულ მემაბოხეებთან.
მაგრამ იემენის საელჩოს თანახმად, უკანასკნელ წლებში წინსვლა აღინიშნა, რაც გამოიხატება იმაში, რომ მთავრობამ ხელი მოაწერა რამდენიმე ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო ხელშეკრულებას და ასევე, იმაში, რომ პროფესორი ვაჰიბა ფარა დაინიშნა ადამიანის უფლებების სახელმწიფო მინისტრად.
სხვა წყაროები აცხადებენ, რომ ბევრი პრობლემა რჩება ხალხში იმის გამო, რომ ეს რეფორმები არასრულად დაინერგა და ძალადობა, როგორც ადრე, ძალიან გავრცელებული პრაქტიკაა, განსაკუთრებით ცუდი მდგომარეობაა ისეთ საკითხებში, როგორიცაა: ქალთა უფლებები, პრესის თავისუფლება, წამება და სისასტიკე პოლიციის მხრიდან.
2001 წელს გაზეთ ალ-შურას ჟურნალისტებმა მიიღეს 80 დარტყმა აბდულ მაჯედ ალზინდარის, ქვეყნის ყველაზე დიდი ისლამური პარტიის ლიდერის რეპუტაციის შელახვისათვის.
ის თანახმად, „1990 წლის პრესის კანონი რეგულაციის ქვეშ, რომელიც გამოიყენეს 1993 და 1998 წლებში, გაზეთები ვალდებულნი არიან მიმართონ ინფორმაციის სამინისტროს მათი ლიცენზიების ყოველწლიური განახლებისათვის. 2000 წლის შუა რიცხვებში დაახლოებით ნახევარს იემენის ორასი პუბლიკაციისა მიენიჭა ლიცენზია“.
მიუხედავად 1994 წლის იემენის კონსტიტუციისა, რომელიც მოიაზრებს თანაბარ უფლებებს იემენის მოქალაქეებისათვის, ქალები ჯერ კიდევ იბრძვიან სხვადასხვა შეზღუდვებთან და მერად სტატუსთან.
კონკრეტულად, იემენის პერსონალური სტატუსის კანონი, რომელიც მოიცავს ქორწინების საკითხებს, განქორწინებას, ბავშვზე მეურვეობასა და მემკვიდრეობას, ქალებს აძლევს მცირე უფლებებს, ვიდრე კაცებს, გამორიცხავს რა ქალებს გადაწყვეტილების მიღებიდან და ართმევს რესურსებისა და აქტივების ხელმისაწვდომობისა და კონტროლის უფლებას.
ქალები არიან დაუცველნი ციხის თანამშრომელთა მიერ სექსუალური ძალადობისგან და აქ არის უფრო მცირე სასჯელი, თუ არის საერთოდ, ქალთა მიმართ ძალადობისთვის ვიდრე კაცებზე ძალადობისთვის.
იემენი არის ერთ-ერთი შვიდი ქვეყნიდან, სადაც სიკვდილით დასჯა ვრცელდება შეთანხმებით სექსუალურ აქტებზე ერთი და იმავე სქესის წარმომადგენელ ზრდასრულთათვის.
იმის გამო, რომ ქსელი არ არის ცენტრალიზებული, ეს ამცირებს იმ პოტენციურ ზიანს, რომელიც ჰაკერებმა შეიძლება მიაყენონ სისტემას; ანალოგიურად, მას არ აქვს ჩავარდნის ცენტრალური მიზეზი.
პირადი გასაღები ჰგავს პაროლს, რომელიც მის მფლობელს მის ციფრულ აქტივებზე წვდომის საშუალებას აძლევს, ან სხვაგვარად, აქვს შესაძლებლობა ისარგებლოს იმ სხვადასხვა შესაძლებლობებით, რომელსაც ბლოკჩეინი უზრუნველყოფს.
მაინინგის კვანძები ამოწმებენ ტრანზაქციების ვალიდურობას, ამატებენ მათ ბლოკებზე, რომლებსაც ისინი ქმნიან და შემდეგ ამ დამოწმებულ ბლოკებს ავრცელებენ ქსელის სხვა კვანძებზე.
ჟურნალმა ბლოკჩეინ ტექნოლოგიის ეს მეორე თაობა აღწერა როგორც „მომავალი პროგრამული ენა, რომელიც საშუალებას აძლევს მომხმარებლებს შექმნას უფრო დახვეწილი ჭკვიანი კონტრაქტები, ამგვარად კი შექმნან ინვოისები, რომლებიც გადაიხდება ავტომატურად, როდესაც შეკვეთა დანიშნულების ადგილას მივა“ ან „შექმნან მოწმობა, რომლებიც მფლობელებს ავტომატურად გაუგზავნიან დივიდენდებს , როდესაც მოგება გარკვეულ ზღვარს მიაღწევს.
“ ბლოკჩეინ 2.0 ტექნოლოგია გასცდა ტრანზაქციების საზღვრებს და შესაძლებელი გახადა „ღირებულების გაცვლა შუამავლის გარეშე, რომლებიც მოქმედებდნენ როგორც განმსჯელები ფულისა და ინფორმაციისა“.
შემქმნელების სურვილი იყო, ქსელში მოსახლეობის იმ ნაწილის ჩართვა, რომელიც ამას მანამდე ვერ ახერხებდა, ისევე, როგორც კონფიდენციალურობის დაცვის გაზრდა და უზრუნველყოფა იმისა, რომ ინტელექტუალური საკუთრება ანაზღაურებული იქნებოდა.
ბლოკჩეინის მეორე თაობა შესაძლებელს ხდის, რომ მომხმარებელმა შეინახოს „მუდმივი ციფრული და პერსონა“ და უზრუნველყოს ის გზა, რომელიც სოციალურ უთანასწორობას გადაჭრის, სიმდიდრის გადანაწილების ბლოკჩეინისეული გზით.
თითოეული ბლოკი, როგორც წესი, შეიცავს ჰეშ-მაჩვენებელს, როგორც წინა ბლოკთან დამაკავშირებელ ნიშანს, დროის ნიშნულს და ტრანზაქციის მონაცემებს.
შემდეგ წელს კი ბლოკჩეინი გამოცხადდა კრიპტოვალუტა ბიტკოინის მთავარ შემადგენელ ნაწილად, რომელიც აღრიცხავს და ბლოკებად გარდაქმნის განხორციელებულ ტრანზაქციებს.
მისი გამოყენება გლობალური მიწოდების ჯაჭვების, ფინანსური ტრანზაქციების, აქტივების ხელმძღვანელებისა და დეცენტრალიზებული სოციალური ქსელების მნიშვნელოვან ეფექტურობას გვპირდება.
კონკრეტული ბლოკჩეინ აპლიკაცია შესაძლოა განსაკუთრებული ინოვაცია აღმოჩნდეს, რადგან არსებითად იაფი დანახარჯები დიდი უპირატესობა იქნება კონკურენტებთან ბრძოლაში.
ს ყველა შვეიცარიელ თანამშრომელს შეუძლია კრიპტოვალუტის საფულით ისარგებლოს, მათ ოფისში დაამონტაჟეს ბიტკოინის აპარატი და მისით სარგებლობა ყველა მათგანს შეუძლია.
ის შვეიცარიის აღმასრულებელმა დირექტორმა მარსელ სტალდერმა განაცხადა: "ჩვენ არა მარტო გვინდა დიგიტალიზაციის შესახებ საუბარი, არამედ გვინდა, აქტიურად გავავრცელოთ ეს პროცესი ჩვენს თანამშრომლებსა და კლიენტებზე. ჩვენთვის მნიშვნელოვანია, ყველამ ფეხი აუწყოს იმ პროცესს და რევოლუციას, რომელსაც ბლოკჩეინი, ჭკვიანი კონტრაქტები და ციფრული ვალუტა გვიმზადებს".