polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ამ ვარსკვლავების წარმოშობის გზა ჯერ კიდევ საიდუმლოებითაა მოცული, თუმცა ყველაზე ბოლო თეორიის მიხედვით, ორი ან მეტი გალაქტიკის ერთმანეთთან შერწყმის დროს, შესაძლებელია ზოგიერთი ვარსკვლავი გალაქტიკათშორის ცარიელ სივრცეებში გაიტყორცნოს.
მიუხედავად იმისა, რომ ვარსკვლავები როგორც წესი გალაქტიკის ფარგლებში მდებარეობს, გალაქტიკების შერწყმის დროს შესაძლებელია გრავიტაციულმა ძალებმა ზოგიერთი მათგანი გარეთ გააგდოს.
ასევე მიჩნეულია, რომ გალაქტიკათშორისი ვარსკვლავები ასევე შესაძლებელია მოდიოდნენ უკიდურესად პატარა გალაქტიკებიდან, რადგან ვარსკვლავისთვის ბევრად ადვილია, გაექცეს პატარა გალაქტიკის გრავიტაციულ ძალებს.
გალაქტიკათშორისი ვარსკვლავების აღმოჩენა მიემართება „დაკარგული ბარიონების პრობლემისკენ“ — ბარიონები სუბატომურ ნაწილაკთა კლასია, სადაც ასევე შედიან პროტონები და ნეიტრონები, რომლებიც ნორმალურ გარემოებაში ატომის ბირთვს წარმოქმნიან, მაგრამ ასტროფიზიკოსები და კოსმოლოგები ეხებიან ისეთ გარემოსაც, სადაც ბაირონები ასევე შეიცავს ელექტრონებსაც.
დაკარგული ბაირონის პრობლემა ბევრი თეორეტიკოსის მიერ იდენტიფიცირდება სამყაროს წარმოშობასა და ევოლუციასთან, რაც აღნიშნავს, რომ შესაძლოა იმაზე მეტი ბაირონი არსებობდეს, ვიდრე მეცნიერებს აქვთ აღმოჩენილი.
ამ შემთხვევაში, გალაქტიკათშორისი ვარსკვლავი თავის დროზე ბინარული ვარსკვლავის სისტემის ნაწილი უნდა ყოფილიყო, რომლის ერთი ვარსკვლავიც გალაქტიკის ცენტრში მდებარე შავმა ხვრელმა შთანთქა მასთან ახლოს ჩავლისას, მეორე კი შორს გატყორცნა.
გალაქტიკის ცენტრიდან გაგდებული ვარსკვლავი ისეთი მაღალი სიჩქარით მოძრაობს, რომ თავს აღწევს გალაქტიკის გრავიტაციულ ძალებს; ასეთ ვარსკვლავებს ჰიპერჩქარ ვარსკვლავს უწოდებენ.
საერთო ჯამში მიჩნეულია, რომ ისინი გალაქტიკების შერწყმის ან იმ ბინარულ ვარსკვლავთა შედეგია, რომლებმაც შავ ხვრელთან ძალიან ახლოს ჩაიარეს.
ზოგადი რწმენა, რომ ვარსკვლავები მხოლოდ გალაქტიკებში შეიძლება არსებობდეს, 1997 წელს დაინგრა, როდესაც გალაქტიკათშორისი ვარსკვლავები აღმოაჩინეს.
კშპ — მმართველი პარტიაა ქვეყანაში (ქვეყანაში ასევე მოქმედებს სოციალურ-დემოკრატიული კორეის პარტია და ზეციური გზის ახალგაზრდა მეგობრების პარტია, რომლებმაც აღირეს კშპ მმართველ პარტიად).
1946 წლის 29 ივლისს ახალი სახალხო პარტიისა და კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ერთობლივ პლენუმზე სამხრეთ კორეაში ოფიციალურად იყო გამოცხადებული და მიიღებული შესაბამისი განაცხადი.
სამხრეთ კორეის შრომის პარტია დაარსდა 1946 წლის 23 ნოემბერს, კომუნისტური, სამხრეთ კორეის ახალი სახალხო (დაფუძნებული 1946 წლის 1 მარტს სეულში იანანის კომუნისტის ჰან ბინის მიერ როგორც ახალი სახალხო პარტიის განყოფილება) და სამრეთ კორეის სახალხო პარტიის ნაწილთა შერწყმის შემდეგ.
კშპ-ს პოლიტბიუროში 1949 წლის დაჯგუფებაში 10 წევრია: კიმ ირ სენი — პარტიის თავმჯდომარე, ჰო ჰონი, კიმ სამ რიონი, კიმ ჩეკი, პარკ ჰონ იონი, ლი სინ იპი, კიმ დუ ბონი, ჰო გა ი, პარკ ი რუ, პარკ ჯონგ ე.
მას შემდეგ, რაც 1946 წლის 7 სექტემბერს ამერიკელმა მებრძოლეებმა გასცეს ბრძანება პარტიის ლიდერების დაკავების შესახებ, პარტიული ხელმძღვანებლობის დიდი ნაწილი 1946-1947 წელს ჩრდილოეთში გადავიდა.
1946-1949 წლებში სამხრეთ კორეული პარტიული ორგანიზაციების ქსელი ჩრდილოეთ კორეის ტერიტორიაზე ჩრდილოკორეულთან პარალელურად, თამაშობდა როლს სამხრეთკორეული მოწისქვეშა უკანა ბაზაზე.
კსდრ-ის საელჩოს გამოცხადებით, კიმ ირ სენი პირადად იღებდა ემბლემის შექმნაში მონაწილეობას: მან შესთავაზა გადაეკვეთათ ინსტრუმენტთა სახელურები და შექმნა მათი მიმდინარეობა.
კიმ ერ სენმა აღწერა გამოსახულების მიჩნევის მეთოდები: ურო მომუშავე კლასის აღმნიშვნელი სიმბოლოა, გლეხი — ნამგალის სახით, ხოლო ინტელიგენცია - კალმითა და ფუნჯით .
აქვე მდებარეობს ძველი ციხესიმაგრე ორად გაყოფილი კლდოვანი დაბოლოებით და მთაგრეხილი, რომელიც ამ ადგილებს იცავს გაბატონებული ლევანტის ან ცივი ჩრდილოეთის ქარებისაგან, რის შედეგადაც გაზაფხულის, შემოდგომის და ზამთრის მიკროკლიმატი მეტისმეტად რბილი და მაღალია ვიდრე დანარჩენ სანაპიროსა და ზღვის წყლებზე.
ბენიდორმის განსაკუთრებულ გეოგრაფიულ კონფიგურაციას ქმნის მთები, რომელიც გარს და იცავს მას ქარის მოქმედებისაგან, რომელსაც შეუძლია მისი კლიმატის შეცვლა.
ბენიდორმი არის ესპანეთის და ხმელთაშუა ზღვისპირეთის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი და პოპულარული ტურისტული ქალაქი თავისი სანაპირო პლაჟებითა და ღამის ცხოვრების წყალობით.
ბენიდორმს უწოდებენ „ხმელთაშუა ზღვისპირეთის ნიუ-იორკს“, რადგან ნიუ-იორკის შემდეგ მეორე ადგილზე დგას მსოფლიოში კვადრატულ მეტრზე ცათამბჯენების მიხედვით.
ბენიდორმის მუნიციპალიტეტი მოიცავს შემდეგ დასახლებებს: ალფას-დელ-პი, ლა-ნუსია, ფინესტრატი, ბენიმანტელი, პოლოპი, ვილიახოიოსა და ალტეა.
მას შემდეგ, რაც ეს კონფლიქტი დამთავრდა, დიპლომატიურ ფრონტზე ხელშესახები პროგრესი იქნა მიღწეული ნორმალური ურთიერთობების აღდგენაში იემენის მეზობლებთან.
2000 წლის ზაფხულში იემენმა და საუდის არაბეთმა ხელი მოაწერეს საერთაშორისო საზღვრის ხელშეკრულებას, რაც აგვარებდა 50 წლიან უკმაყოფილებას საზღვრის მდებარებოასთან დაკავშირებით ამ ორ ქვეყანას შორის.
იემენის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკას, როგორც ბრიტანეთის კოლონიური მმართველობის შთამომავალს, ჰქონდა დიპლომატიური ურთიერთობები ბევრ ქვეყანასთან, მაგრამ მას მთავარი კავშირები ჰქონდა საბჭოთა კავშირთან და სხვა კომუნისტურ ქვეყნებთან.
სახმრეთ იემენი იყო ერთადერთი არაბული სახელმწიფო, რომელმაც ხმა მისცა სპარსეთის ყურის ახალი არაბული სახელმწიფოების აღიარების წინააღმდეგ გაეროსა და არაბთა ლიგაში.
ამ ქვეყნის ურთიერთობა საუდის არაბეთთან განისაზღვრა ტარიფის ხელშეკრულებით 1934 წელს, რამაც გაავლო უკიდეურესი ჩრდილოეთ საზღვარი ამ ორ სამეფოს შორის და ასევე, დაადგინა ვაჭრობისა და სხვა ტრანზაქციების სისტემები.
საბჭოთა და კომუნისტური ჩინეთის იემენის დახმარების მისიები დაინერგა 1958 და 1959 წელს და იყო პირველი მნიშვნელოვანი არა-მუსლიმური ჩარევა ჩრდილოეთ იემენში.
ამავდროეულად, საუდის არაბეთი ინარჩუნებდა პირდაპირ კონტაქტს იემენის ტომებთან, რაც ხშირად ხდებოდა იემენის მთავრობასთან მისი ოფიციალური ურთოერთობების დაძაბვის მიზეზი.
იემენის რესპუბლიკამ აიღო პასუხიმგებლობა მისი წინამორბედი რესპუბლიკების - იემენის არაბთა რესპუბლიკისა და იემენის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელშეკრულებებსა და ვალდებულებებზე.
გარდა ამის, იემენი შეუერთდა ბირთვული გაუვრცელებლობის ხელშეკრულებას და ამით ხაზი გაუსვა, რომ აუცილებელია ახლო აღმოსავლეთის რეგიონი იყოს თავისუფალი ბირთვული და სხვა მასიური განადგურების იარაღისაგან.
ეს ორგანიზაცია ნაწილობრივ შეიქმნა სპარსეთის ყურის თანამშრომლობის საბჭოს დაარსების საპასუხოდ და მიზნად ისახავდა ეკონომიკური თანამშრომლობისა და ინტეგრაციის გაღრმავებას მის წევრებს შორის.
როგორც წევრი გაეროს უშიშროების საბჭოსი 1990 და 1991 წლებში, იემენი თავს იკავებდა ამ საბჭოს ზოგიეირთ იმ რეზოლუციაზე, რომლებიც ეხებოდა ერაყსა და ქუვეითს, ხოლო ხმა მისცა „ძალის გამოყენების რეზოლუციის“ წინააღმდეგ.
ტრადიციულად, იემენის ურთიერთობები აშშ-სთან იყო ცივი, სამხედრო კავშირის, კომერციული ურთიერთობებისა და ორმხრივი ურთიერთობების დამყარების იემენის პრეზიდენტის, ალი აბდულა სალეჰის მხარდაჭერის ნაკლებობის გამო.
ჯორჯ უოლკერ ბუშის ადმინისტრაციის ადრეულ წლებში ურთიერთობები გაუმჯობესდა ტერორთან ბრძოლის ლოზუნგის ქვეშ, თუმცა იემენის სუსტმა პოლიტიკამ ძებნაში მყოფ ტერორისტებთან დაკავშირებით შეაფერხა დამატებითი ამერიკული დახმარება.
ირანის ისლამური რევოლუციის ორი დეკადის შემდეგ კავშირი თეირანისა და სანას შორის არასდროს ყოფილა ძლიერი, მაგრამ ბოლო წლებში ამ ორმა ქვეყანამ ცადა განსხვავებების გადალახვა.
ამის ერთ-ერთი ნიშანი არის 2003 წლის 2 დეკემბერი, როდესაც იემენის საგარეო საქმეთა მინისტრმა განაცხადა, რომ „იემენი მიესალმება ირანის მოთხოვნას მონაწილეობა მიიღოს არაბულ ლიგაში როგორც დამკვირვებელმა“.
ისრაელის პასპორტის მქონე ადამიანებს, ან ისრაელის ბეჭდიანი პასპორტების მფლობელები ვერ შედიან იემენში და იემენი არის განსაზღვრული, როგორც მტერი სახელმწიფო, ისრაელის კანონმდებლობის მიხედვით.
მიუხედავად ეთნიკური, რელიგიური და დიალექტური მსგავსებისა, დიპლომატიური ურთიერთობები საუდის არაბეთსა და იემენს შორის იყო მტრული, რაც გამოწვეულია სხვადასხვა პოლიტიკური და სასაზღვრო უთანხმოებით.
1890-იან წლებში სახლის მფლობელი გახდა პოლკოვნიკი თეოდორ კოვალევსკი, ხოლო რამდენიმე წლის მერე ვინმე ვლადიმერ გრიზოვი, ხოლო უკვე ამის შემდეგ საგუბერნიო მდივანი პეტრე ლადოხინი.
ქალაქში გამოაცხადეს საყოველთაო მობილიზაცია და შეიქმნა სამხედრო-რევოლუციური ძალების შტაბი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პირველი ბოლშევიკური დეპუტატთა საბჭოების წევრი ვ.
ტერ-არუთინოვის სახლი საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის 301 დადგენილების მიხედვით, რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია.
1907 წელს ავტორმა რიჩარდ ფელტონ აუტკოლტმა გამოაქვეყნა თავისი წიგნი „’ “ გასაფერადებელი კომიქსებით, ამის შემდეგ გასაფერადებლებმა დაიწყეს პოპულარობაში ზრდა.
1980 წელს რამდენიმე გამომშვებელმა გასაფერადებლები უფროსებისთვის გამოუშვა, რომელიც გამოსაშვები დონის საგნების შესასწავლად იყო განკუთვნილი, როგორიცაა ანატომია და ფიზიოლოგია, სადაც ფერადი კოდირება და მსგავსი სქემები გამოიყენება როგორც სწავლაში დამხმარე.
გაფერადება — წიგნი ან გვერდი კონტურული ნახატებით, ფანქრების სხვადასხვა კომპოზიციის გასაფერადებლად, საღებავების, ფლომასტერების ან სხვა მხატვრული ხერხების საშუალებით.
იოზეფ ფონ აიხენდორფის ცხოვრება და ლირიკის ნიმუშები (ლექსები გამოქვეყნებულ იქნა ლიტერატურულ ჟურნალ “ხელეურის” 2009 წლის მე–4 ნომერში)
1816 წელს, პრუსიის სახელმწიფო სამსახურში შესვლის შემდეგ, ბრესლაუში დაიწყო სამსახური, 1821 წლიდან იყო ეკლესიისა და სკოლის საქმეების მრჩეველი დანციგში, 1824 წლიდან — კენიგსბერგში.
აიხენდორფი იცნობდა თავისი დროის მრავალ გამოჩენილ ადამიანს, ისეთებს, როგორებიც იყვნენ ლუდვიგ ახიმ ფონ არნიმი, კლემენს ბრენტანო, ჰაინრიხ ფონ კლაისტი, ფრიდრიხ შლეგელი და სხვები.
ბევრი მისი ლექსი დაედო საფუძვლად ისეთი კომპოზიტორების მუსიკას, როგორებიც იყვნენ რობერტ შუმანი , ფელიქს მენდელსონი , ჰუგო ვოლფი , რიხარდ შტრაუსი და სხვ.
ბარონი იოზეფ კარლ ბენედიქტ ფონ აიხენდორფი ( დ. 10 მარტი, 1788, კოშკი ლუბოვიცი რატიბორის მახლობლად, ზემო სილეზია — გ. 26 ნოემბერი, 1857, ნაისე, ზემო სილეზია) — რომანტიზმის ეპოქის გერმანელი პოეტი და პროზაიკოსი.
შენობას, რომელიც მდებარეობდა მცირე-ბერძნების ქუჩა ნომერ 7-ში უწოდებენ „სახლს ყუმბარებით და ტყვიებით“, რადგან ყირიმის ომის დროს ალყის პერიოდში მის კედლებს უამრავი ტყვია და ყუმბარა მოხვდა.
1855 წელს ინგლის-ფრანგული ესკადრების მიერ დაცხრილვის დროს შენობის კედლებს 32 ყუმბარა, უამრავი ტყვია და რამდენიმე ნამსხვრევი მოხვდა, რომელთა დიდი ნაწილი აღდგენის შემდეგაც კედლებში დატოვეს ტაგანროგის გმირული დაცვის სამახსოვროდ.
ვარვაცის ოჯახი აქტიურად იყო ჩართული საქველმოქმედო საქმიანობაში, მათი სახსრებით აშენდა ტაგანროგის ალექსანდრე ნეველის იერუსალიმის ბერძნული მონასტერი, რომლის მშენებლობისათვის ვარვაცებმა გაიღეს 600 ათასი რუბლი.
ვარვაცის სახლები — სახლების მთელი რიგი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, რომელიც თავის დროზე ეკუთვნოდა ბერძნული წარმოშობის თავადს ივანე ვარვაცის და მის ოჯახს.
გადაცემის წესების მიხედვით, ერთ-ერთმა მათგანმა ორი დღე 100$-ით უნდა იცხოვროს (ევროპის ქვეყნების შემთხვევაში - 70€ ან მეტი, მიმდინარე გაცვლითი კურსის მიხედვით), ხოლო მეორეს შეუზღუდავი რაოდენობის თანხის დახარჯვა შეუძლია, რომელიც „ოქროს“ საბანკო ბარათზე ინახება.
იმის გასარკვევად თუ ვინ გახდება „ოქროს ბარათის“ მფლობელი, წამყვანები ყოველი მოგზაურობის დასაწყისში მონეტას აგდებენ და ყველაფერს „არიოლი“ და „რეშკა“ წყვეტს.
არიოლის“ დაჯდომის შემთხვევაში, ოქროს ბარათი იმ წამყვანს გადაეცემა რომელმაც მონეტა ააგდო, მის პარტნიორს კი - 100$, ხოლო „რეშკის“ შემთხვევაში პირიქით.
ერთადერთი შემთხვევა როდესაც გამარჯვებულმა წამყვანმა თავის მეწყვილეს ოქროს ბარათი დაუთმო, გადაცემის მე-15, თბილისში გადაღებული ეპიზოდი იყო, მაშინ ალანმა ბარათი ჟანას მისცა.
წამყვანების ლესია ნიკიტიუკისა და რეგინა ტოდორენკოს გარდა, მასში მონაწილეობდნენ პროექტის გენერალური დირექტორი ელენა სინელნიკოვა, რეჟისორები ევგენი სინელნიკოვი და იაროსლავ ანდრუშჩენკო, ოპერატორები დიმიტრი ოხრიმენკო, ოლეგ შევჩიშინი და ოლეგ ავილოვი.
2017 წლის მარტში მე-13 სეზონის პარალელურად დაიწყო მე-14 სეზონის „“ გადაღებები, რომელიც მიზნად ისახავს გადაცემის ადრეულ გამოშვებებში ნაჩვენები ადგილების გამეორებას.
საიუბილეო“ მე-10 და მე-11 სეზონებს (2010 წელს გადაცემის პირველი სეზონის დაწყებიდან 5 წლის იუბილის აღსანიშნავად) ყველა ის წამყვანი უძღვებოდა რომლებიც პროექტს მისი დაარსების დღიდან, პერიოდულად ჰყავდა.
როდესაც ბერტა იყო 30 წლის მისი ოჯახი გაკოტრდა და იგი იძულებული გახდა ზუტნერების ცნობილ ოჯახში ოთხი ქალიშვილის აღმზრდელად დაეწყო მუშაობა.
როდესაც ოსმალეთსა და რუსეთს შორის დაიწყო ომი არტურ ფონ ზუტნერმა დაიწყო რეპორტაჟების წერა ვენის პერიოდული გამოცემებისათვის საბრძოლო მოქმედებების სცენიდან.
1891 წელს ზუტნერმა პირველად თავის ცხოვრებაში მონაწილეობა მიიღო მშვიდობისმოყვარეთა ძალების კონგრესში, რომელიც გაიმართა რომში „საპარლამენტთაშორისო კავშირის“ ორგანიზებით.
1892 წელს ბერტა ფონ ზუტნერი გახდა „ბერნის მშვიდობის ბიუროს“ წევრ-დამკვირვებელი, ორგანიზაციისა, რომელიც კოორდინაციას უწევდა ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში არსებულ პაციფისტურ ჯგუფებს.
ბერტა ფონ ზუტნერი დაიბადა 1843 წლის 9 ივნისს პრაღაში ავსტრიელი გენერლის ფრანც-იოზეფ კინსკი შინიკ უნდ ტეტაუს ოჯახში, რომელიც გოგონას დაბადების შემდეგ მალევე გარდაიცვალა და მისი აღზრდით დაკავდა დედამისი სოფია ვილჰელმინა და მისი მეურვე, ოივე მათგანი საკმაოდ მიღებული ფიგურები იყვნენ ავსტრიის სამეფო კარზე.
არბიტრაჟის იდეებით შთაგონებულმა ბერტამ დაწერა წიგნი „მანქანის ეპოქა“ , სადაც გამოდიოდა ევროპის ქვეყნებში ნაციონალიზმისა და მილიტარიზმის პროპაგანდის კრიტიკით.
ბერტა ფონ ზუტნერი (, დაბადებით გრაფინია კინსკი, ; დ. 9 ივნისი, 1843, პრაღა — გ. 21 ივნისი, 1914, ვენა) — ავსტრიელი მწერალი, პაციფიზმის საერთაშორისო მოძრაობის აქტივისტი.
პირველი ქალი ნობელის პრემიის ლაურეატი მშვიდობის განმტკიცების საქმეში და მარი სკლოდოვსკა-კიურის შემდეგ მეორე ქალბატონი, რომელმაც მიიღო აღნიშნული პრემია.
ჩნდებოდნენ ბრიტანულ ტელევიზიაში ცნობილ საბავშვო გადაცემაში და საბავშვო ნიჭიერის გადაცემაში , სადაც მაყურებელმა მეორე სეზონის პირველი ეპიზოდის გამარჯვებულად გამოაცხადა ისინი.
იუმორზე საერთო აზრის პოვნით, 1997 წელს მათ გადაწყვიტეს გაერთიანებულიყვნენ სახელით -, და უკვე დუეტით გასცემდნენ ქუჩის-გამოსვლებს მსხვილ ქალაქებში.
დუეტი ძალიან ბევრ სხვადასხვა ვარცხნილობას სინჯავდა თუმა საბოლოოდ მაინც ამაზე ჩერდებოდა, რადგან მათ უფრო სასაცილოდ მიაჩნდათ, განსაკუთრებით აზიური ფიზიკურობის ხალხზე, ის ეგრევე იქცევს ყურადღებას და ასხვავებს სხვებისგან.
ბოლო პერიოდში გამარჯობა ძირითადად საკუთარ სამშობლოში მოღვაწეობს — ატარებენ ტურნეს იაპონიის ქალაქებში , რეგულარულად ჩნდებიან იაპონიის რადიო და ტვ შოუებზე.
სინგაპური უკვე შეაფასებულია, როგორც ყველაზე ნაკლებად კორუმპირებული ქვეყანა აზიაში და მათ შორის შედის პირველ ათეულში მსოფლიოს არაკორუმპირებულ ქვეყნების სიაში საერთაშორისო გამჭვირვალობის მიხედვით.
თუმცა, ეს კვლევა ეხება პოლიტიკური პროცესის ზოგიერთ ასპექტს და სამოქალაქო თავისუფლებებს, მაგრამ არ ეხება პოლიტიკურ და ადამიანის უფლებათა ასპექტებს.
დემოკრატიის ინდექსის მიხედვით, სინგაპური 167 ქვეყანას შორის, 74 ადგილს იკავებს , ხოლო პრესის თავისუფლების ინდექსის მიხედვით, სინგაპური გამოცხადებულია, როგორც „რთულ სიტუაციაში მყოფი“.
საკანონმდებლო ორგანო, რომელიც შედგება პრეზიდენტისგან, როგორც მისი ხელმძღვანელი და ერთპალატიანი პარლამენტის წევრებისგან, რომლებსაც ირჩევენ საყოველთაო კენჭისყრით.
პრეზიდენტის როლი, როგორც სახელმწიფოს მეთაურის, ისტორიულად ატარებდა მეტწილად ცერემონიულ ხასიათს, იმის მიუხედავად, რომ 1991 წელს საკონსტიტუციო ცვლილებების დროს, პრეზიდენტს მისცეს ზოგიერთი უფლება, როგორიცაა ვეტოს გამოყენების უფლება ასევე რამდენიმე ძირითადი გადაწყვეტილებების მიღების უფლება, როგორიცაა სახელმწიფო რეზერვის გამოყენების და სასამართლო ხელისუფლების, შეიარაღებული ძალების ხელმძღვანელების დანიშვნის უფლება.
სინგაპურის პოლიტიკაში სახალხო სამოქმედო პარტიის დომინირება დაიწყო მას შემდეგ, რაც 1959 წელს საერთო არჩევნებზე პირველ პრემიერ-მინისტრად ლი ქუან იუ გახდა (სინგაპური მაშინ თვითმმართველი სახელმწიფო იყო ბრიტანეთის იმპერიის შემადგენლობაში).
1963 წელს სინგაპურმა დატოვა თანამეგობრობა, რომ შეუერთდეს მალაიზიის ფედერაციას, მაგრამ მალე დატოვა ფედერაცია 1965 წელს, მას შემდეგ, რაც ლი კუან იუმ არ დაეთანხმა კუალა-ლუმპურის ფედერალურ მთავრობას.
საგარეო პოლიტოლოგები და რამდენიმე ოპოზიციური პარტია, მათ შორის სინგაპურის მშრომელთა პარტია და სინგაპურის დემოკრატიული პარტია ამტკიცებს, რომ სინგაპური დე ფაქტო ერთპარტიული სახელმწიფოა.
სინგაპურის პოლიტიკა წარმოდგენილია საპარლამენტო რესპუბლიკად წარმომადგენლობითი დემოკრატიით, როდესაც სინგაპურის პრეზიდენტი არის სახელმწიფოს მეთაური, ხოლო სინგაპურის პრემიერ-მინისტრი მთავრობის ხელმძღვანელია მრავალპარტიულ სისტემაში.
არსებობს სამი ცალკე სახელისუფლებო შტო: საკანონმდებლო, აღმასრულებელი და სასამართლო ხელისუფლება, სადაც ვესტმინსტერის სისტემის თანახმად ძალაუფლება დაყოფილია.
ასევე ცნობილია, რომ მმართველი პარტია აწესებს ცენზურას, ხელოვნურად ცვლის საარჩევნო ოლქების საზღვარს და ცილისწამებისათვის ჩივის ოპოზიციაზე, რომ ხელი შეუშალონ მათ წარმატებას.
ჯეირეთნამი და ჩი სუნ ჯუანი, აღიქვამენ სინგაპურის სასამართლოების, როგორც ხელსაყრელ ინსტრუმენტს ხელისუფლების ხელში ძალაუფლების დაუნაწილების გამო.
გარკვეული წარმატებების შემდეგ, 1625 წელს ის დედაქალაქში იხმეს და ქიოსემ სულთნის ბრძანებით დიდ ვეზირის ბეჭედი უბოძეს, თუმცა 1 წლის შემდეგ თანამდებობა დაკარგა და დაინიშნა მეორე ვეზირად.
1631 წელს მურად -მ მექრთამეობის ბრალდებით გადაყენა დიდი ვეზირი- ექრემ ჰუსრევ ფაშა და მის ნაცვლად ვეზირობა ისევ ჰაფიზ-აჰმედს უბოძა.
მუეზინზადე ჰაფიზ აჰმედ-ფაშა (; დ. 1564, პლოვდივი,ბულგარეთი, — გ. 10 თებერვალი,1632, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ბულგარელი.
ეკონომიკური პრობლემების მიუხედავად, რომლის წინაშეც მთავრობა იდგა, 1978 წლის ზაფხულის ბოლოს ბევრი საარჩევნო გამოკითხვა აჩვენებდა ლეიბორისტულ პარტიას მეწინავედ და იზრდებოდა მოლოდინი იმისა, რომ კალაჰანი შემოდგომაზე დანიშნავდა არჩევნებს, რომლებიც მას თანამდებობის მეორე ვადას მისცემდე 1983 წლის შემოდგომამდე.
1978 წელი იყო ეკონომიკური აღდგენის წელი ბრიტანეთისთვის: ინფლაცია ჩამოვიდა ერთნიშნიან პროცენტზე, უმუშევრობის დონე შემცირდა, ზოგადი ცხოვრების სტანდარტმა დაიწყო გაუმჯობესება 8%-ზე მეტით.
მისი გადაწყვეტილება არჩევნების გადადების შესახებ, იმ დროს, ბევრისთვის ხაზს უსვამდა პოლიტიკურ სცენაზე მის დომინაციას და ის დასცინოდა საკუთარ ოპონენტებს ძველებურ მუსიკალური დარბაზის ვარსკვლავი ვესტა ვიქტორიას სიმღერის - „ეკლესიასთან ლოდინის“ შესრულებით პროფკავშირების კონგრესის შეხვედრაზე: ეს დღეს-დღეისობით აღიქმება, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე დიდებული მომენტი თავდაჯერებულობისა თანამედროვე ბრიტანულ პოლიტიკაში, მაგრამ აღნიშნული თავის დროზე.
კალაჰანს სურდა გადმოეცა შეტყობინებაში, რომ ის არ შეპირებია არჩევნებს, მაგრამ დამკვირვებელთა უმრავლესობამ არასწორად გაიგო ეს ცნობა, როგროც მტკიცება, რომ ის დანიშნავდა არჩევნებს, მაგრამ კონსერვატორები არ იქნებოდნენ მზად მისთვის.
ივნისში, გირვანქა დიდი ზეწოლის ქვეშ მოექცა და კალაჰანი ვალდებული გახდა გადაედგა მკაცრი დროებითი ნაბიჯები ეკონომიკის კონტროლის დემონსტრაციისთვის, მათში კი შედიოდა ყველა სამთავრობო მშენებლობის პროექტის შეჩერება და ახალი საპენსიო გეგმების გვერდზე გადადება.
კალაჰანი და უილსონი თვლიდნენ, რომ გირვანქას დევალუაცია გამოიწვევდა ახალ სოციალურ და ეკონომიკურ პრობლემებს, ამიტომაც ინარჩუნებდნენ მყარ პოზიციას მის მიმართ.
1 მარტს კალაჰანმა თემთა პალატას გადასცა "პატარა ბიუჯეტი" და გამოაცხადა ისტორიული გადაწყვეტილება, რომ გაერთიანებული სამეფო მიიღებდა დეციმერულ ვალუტას.
ეს არ განხორციელებულა 1971 წლამდე, როდესაც კონსერვატიული პარტიის მთავრობის ქვეშ, გაერთიანებული სამეფო გადავიდა ფუნტიდან, შილინგიდან და პენსიდან დეციმერულ სისტემაზე, სადაც 100 პენსი უდრის ფუნტს.
მან ასევე დააანონსა მოკლევადიანი იპოთეკური სქემა, რომელიც საშუალებას აძლევდა დაბალი ხელფასის მქონე პირებს ესარგებლათ ამ იპოთეკური სქემით ეკონომიკური სიდუხჭირის პირობებში.
მცირე ხნის შემდეგ ლეიბორისტულმა პარტიამ მოიგო 363 ადგილი, ხოლო კონსერვატიულმა პარტიამ 252, რითიც ლეიბორისტულ მთავრობას მიეცა 97-ის დიდი უმრავლესობა.
კალაჰანი ასევე პასუხიმგებელი იყო თანამეგობრობის იმიგრანტთა აქტ 1968-ზე; საკამათო საკანონმდებლო აქტი გამოწვეული კონსერვატიული მტკიცებებით იმისა, რომ კენიელი აზიელების ნაკადები მალე ქვეყანას დატბორავდა.
მან გაიარა თემთა პალატა ერთ კვირაში და ახალი სისტემით დააწესა ქვეყანაში შესვლაზე კონტროლი მათთვის, ვისაც ჰქონდათ ბრიტანეთის პარსპორტი, მაგრამ არ გააჩნდათ „არსებითი კავშირი ბრიტანეთთან“.
საკუთარ მემუარში - „დრო და შანსი“ კალაჰანი წერდა რომ თანამეგობრობის იმიგრანტთა კანონის დანერგვა იყო არასასურველი ამოცანა, მაგრამ მას არ უნანია ეს გადაწყვეტილება.
მან განაცხადა, რომ აზიელებმა „იპოვეს ამბრაზურა“, ხოლო -ის ჟურნალისტთან ინტერვიუში განაცხადა: „საზოგადოებრივი აზრი ამ ქვეყანაში იყო ძალიან ფეთქებადი და ამის მიუხედავად ჩემი საფიქრალი იყო ის თუ როგორ უნდა შეგვენარჩუნებინა წესრიგის შესაბამისი განცდა და ამავდროულად ამ ადამიანებისთვის მიგვეცა კუთვნილი - მე ვალდებული ვიყავი ორივე მოსაზრება მომეყვანა ბალანსში“.
ზემოთ აღნიშნული აქტის ოპონენტი, კონსერვატი პარლამენტის წევრი იან გილმოური ამტკიცებდა, რომ ეს აქტი "შემოღებული იქნა, რათა შავკანიანები დაეტოვათ გარეთ.
იმ შემთხვევაში თუ 5 000 თეთრკანიანი იმიგრანტი იქნებოდა ქვეყანაში შემომსვლელი, გაზეთები და პოლიტიკოსები, კალაჰანის ჩათვლით, რომლებიც ქმნიდნენ რეალობაში მთელ აურზაურს, დიდად მიესალმებოდნენ მათ შემოსვლას“.
საყოველთაო ბაზრის პრინციპი სთავაზობდა მთავრობას, რომ ფუნტი აღარ იყო მდგრადი, როგორც სარეზერვო ვალუტა და ამიტომ მისი დევალვაცია უნდა მომხდარიყო დევალვაცია.
მაშინ უილსონმა როი ჯენკინსი გადაიყვანა შინაგან საქმეთა მდივნის პოზიციიდან ხაზინის კანცლერად და კალაჰანი გახდა ახალი შინაგან საქმეთა მდივანი1967 წლის 30 ნოემბერს.
ის გახდა საგარეო საქმეთა მდივანი 1974 წელს, რითიც საკუთარ თავზე აიღო პასუხისმგებლობა ბრიტანეთის ევროპის ეკონომიკური თანამეგობრობის წევრობის პირობების მოლაპარაკებებზე.
როდესაც პრემიერ-მინისტრის თანამდებობიდან ჰაროლდ უილსონი გადადგა 1976 წელს, კალაჰანმა დაამარცხა 5 სხვა კანდიდატი, რომ გამხდარიყო მისი შემცვლელი.
ლეიბორისტებს უკვე დაკარგული ჰქონდათ მცირე უმრავლესობა თემთა პალატაში იმ დროისთვის, როდესაც ის პრემიერი გახდა და მოგვიანებითაც შუალედურ არჩევნებში დამარცხებამ და შიდა დეზერტირობამ აიძულა კალაჰანი საქმე დაეჭირა ისეთ პატარა პარტიებთან, როგორიცაა ლიბერალური პარტია, რაც აისახა „ლიბ-ლაბ-ის პაკტში“ 1977 წლიდან 1978 წლამდე.
ინდუსტირულმა დავებმა და გავრცელებულმა გაფიცვებმა 1978 წლის „ზამთრის უკმაყოფილებისას“ კალაჰანის მთავრობა გახადა არაპოპულარული და შოტლანდიის დევოლუციის რეფერენდუმის წაგება იყო წარმატებული პასაჟი უნდობლობის ასეთი მოძრაობისა 28 მარტის 1979 წელს.
1964 წლის ოქტომბერში კონსერვატორების პრემიერ-მინისტრმა სერ ალექსანდრ დაგლას-ჰოუმმა (რომელიც ძალაუფლების სათავეში იყო მხოლოდ 12 თვის განმავლობაში, მას შემდეგ რაც ჰაროლდ მაკმილანი გადადგა) დანიშნა გენერალური არჩევნები.
ახალი ლეიბორისტული მთავრობა ჰაროლდ უილსონის ხელმძღვანელობით დაუპირისპირდა ეკონომიკურ პრობლემებს და უისლონმა მისი დანიშვნის პირველივე საათებში კალაჰანი გამოაცხადა ხაზინის კანცლერად.
ეს იყო მთელი მთავრობის პოლიტიკა და კალაჰანი დაეთანხმა მოსაზრებას, რომ დევალუაცია უნდა იქნეს აცილებული მანამდე, სანამ ეს იქნება შესაძლებელი და მან დაგეგმა ცენტრალური ბანკებისგან სესხების აღება და გადასახადების გაზრდა ეკონომიკის სტაბილიზაციისათვის.
კალაჰანის კანცლერობისას იყო კრიზისის დრო დიდი ინფლაციებით, დაბალი დასაქმებით, არასტაბილური ეკონომიკითა და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, გირვანქას გარშემო კონფლიქტით დეფიციტური ბიუჯეტის პირობებში.
კალაჰანი იყო პოპულარული ლეიბორისტ პარლამენტრებთან ერთად და ყოველ წელიწადს ირჩევდნენ ჩრდილის კაბინეტში 1951 წლიდან 1964 წლიმდე, რადგან ლეიბორისტული პარტია იყო ოპოზიციაში.
ის იყო მრჩეველი პარლამენტარი პოლიციის ფედერაციისა 1955 წლიდან 1960 წლმადე, როდესაც ის აწარამოებდა მოლაპარაკებებს პოლიციის ხელფასის მომატებასთან დაკავშირებით გენერალურ მდივანთან, არტურ ჩარლზ ივანსთან.
როდესაც ჰაჰ გეატსკელი დაიღუპა 1963 წლის იანვარში, კალაჰანმა იბრძოლა მისი ადგილისთვის, მაგრამ მესამე ადგილი დაიკავა, კონკურსში კი ჰაროლდ უილსონმა გაიმარჯვა.
იმის მიუხედავად, რომ მან მიიღო მარჯვენა ფრთის წარმომადგენელთა მხარდაჭერა, როგორიცაა დენის ჰეილი და ენტონი ქროსლანდი, რომლებსაც სურდათ იულსონის წაგება ლიდერთა არჩევნებში, მაგრამ ამავდროულად არ ენდობოდნენ ჯორჯ ბრაუნს.
კრიზისთან გამკლავება უფრო რთული ხდებოდა ლორდი კომერის, ინგლისის ბანკის მმართველის დამოკიდებულების გამო, რადგან ის კამათობდა ახალი ლეიბორისტული მთავრობის ფისკალური პოლიტიკის წინააღმდეგ.
როდესაც კალაჰანმა და უილსონმა შეაშინეს ის ცენტრალური არჩევნების დანიშვნით, მმართველმა მალევე მოაგროვა £3 მილიარდის სესხი, რათა დაესტაბილურებინა რეზერვები და დეფიციტი.
კალაჰანის შემდეგი ბიუჯეტი გამოვიდა 1965 წლის 6 აპრილს, რომელშიც ის გამოხატავდა საკუთარ ძალისხმევას გამოესწორებინა ეკონომიკა და შეემცირებინა ქვეყნაში იმპორტზე მოთხოვნა £250 მილიონით.
ამან საშუალება მისცა კალაჰანს ჩასულიყო ამერიკის შეერთებულ შტატებში და განეხილა ბრიტანული ეკონომიკის მდგომარეობა პრეზიდენტ ლინდონ ჯონსონთან და საერთაშორისო სავალუტო ფონდთან ერთად.
ლასკი მოუწოდებდა მას, რომ წარედგინა საკუთარი კანდიდატურა პარლამენტში, ასევე, მოგვიანებით ის სთხოვდა კალაჰანს ესწავლა და ლექციები ჩაეტარებინა ლონდონის ეკონომიკურ სკოლაში.
კალაჰანი შეუერთდა სამეფო საზღვაო ფლოტის მოხალისეთა რეზერვს, როგორც რიგითი ზღვაოსანი მეორე მსოფლიო ომში 1942 წლიდან, სადაც ის მსახურობდა აღმოსავლეთ ინდოეთის ფლოტში და 1944 წელს დაწინაურდა ლეიტენანტის ჩინით.
ამ დაწინაურებისთვის ტრენინგისას მისმა სამედიცინო შემოწმებამ აჩვენა, რომ ტუბერკულოზით იყო დაავადებული, ასე რომ, ის დაუშვეს სამეფო საზღვაო ფლოტის ჰოსპიტალ ჰასლარში პორტსმუთის ახლოს, გოსპორტში.
კალაჰანი იქნებოდა უკანასკნელი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი, რომელიც იქნებოდა სამხედრო ძალების ვეტერანი და ერთადერთი, ვისაც კი უმსახურია საზღვაო ფლოტში.