polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ქართული/რუსული ვაქცინა იყო შექმნილი სპორების საფუძველზე, მას ჰქონდა უარყოფითი ეფექტი მოზარდებში, ქართული ვაქცინა დამზადებულია თბილისის გიორგი ელიავას სახელობის ბაქტერიოფაგიის, მიკრობიოლოგიისა და ვირუსოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტში.
ფრანგმა მეცნიერმა ლუი პასტერმა 1870 წელს შეიმუშავა იმუნიზაციის პირველი მეთოდი ქათმებზე, ქათმების ხოლერაზე შემდეგ კი ჯილეხზე და ცდიდა მსხვილფეხა პირუტყვზე.
მან შეუყვანა ორივე ჯგუფს ჯილეხის კულტურა და მოხდა შემდეგი, ცხოველები რომლებიც არ იყვნენ აცრილები დაიღუპნენ, ხოლო აცრილი ყველა ცხოველი გადარჩა.
იგი შეიქმნა ისეთი რთულად მიმდინარე დაავადების წინააღმდეგ, როგორიც არის ციმბირული წყლული, რომელიც მიეკუთვნება ანთროპოზოონოზურ დაავადებათა ჯგუფს.
მისი ლაბორატორიულ ჩანაწერებში რომელიც დღესდღეობით პარიზის ნაციონალურ ბიბლიოთეკაშია დაცული, აღწერილი ამეთოდები რითაც მა შეძლო ჯილეხის ვაქცინის შექმნა.
ევროპაში ყოფნის დროს, მან გააანალიზა, რომ დეპეშა მომავალში მნიშვნელოვანი საკომუნიკაციო საშუალება იყო და დაიწყო სისტემის შედგენა, რომელიც ერთმანეთთან დააკავშირებდა ედოს და იოკოჰამას.
1850-იანებ წლებში მან დაიწყო ჰოლანდური ენის შესწავლა და მას შემდეგ, რაც 1854 წელს კაპიტანმა, მეთიუ პერიმ იაპონიის ჯარები გაარღვია, ენომოტო სწავლობდა ტოკუგავას სამხედრო-საზღვაო წვრთნის ცენტრში, ნაგასაკიში და ცუკიჯის სამხედრო ხომალდის წვრთნის ცენტრში, ედოში.
ბოსნიელმა პროფესორებმა ბოსნიის არმიის კონტროლირებად აღმოსავლეთ მოსტარში, ყოფილ საარმიო ყაზარმებში გახსნეს ახალი კამპუსი, რომელსაც ძველი სახელი, ჯემალ ბიედიჩის სახელობის უნივერსიტეტი უწოდეს.
უნივერსიტეტში არსებობს აგრონომიული, ეკონომიური, საინჟინრო, სამედიცინო, ჯანდაცვითი მეცნიერებების, ფარმაცევტული, ფილოსოფიის, საბუნებისმეტყველო და ზუსტ მეცნიერებათა, იურიდიული, მექანიკური და ინფორმატიკის, ასევე მაღალ ხელოვნებათა ფაკულტეტები.
უნივერსიტეტს ასევე გააჩნია ეკონომიის, საინჟინრო, ხორვატული ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის, რომანიზაციის, მექანიკის, იურიდიული, სოციოლოგიური და კვლევითი ინსტიტუტები.
1950 წელს პედაგოგთა მოსამზადებელი სკოლა გაიხსნა მოსტარში, 1959 წელს კი ტექნიკუმი, რასაც მოჰყვა 1960 წელს აგრონომიული ტექნიკუმის, ასევე იურიდიული და ეკონომიური ფაკულტეტების განყოფილებების გახსნა.
ალექსანდერ ვიტეკმა, ვინც მუშაობდა პროექტზე პარეკის შემდეგ, 1893 წელს ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო ვეღარ მოახერხა პროექტზე მუშაობის გაგრძელება და მომდევნო წელს გრაცში გარდაიცვალა.
ბიბლიოთეკის თანამშრომლები და სარაევოს მოქალაქეები ეცადნენ ცეცხლის ჩაქრობას და ხელნაწერების გადარჩენას, მაგრამ სერბი სნაიპერების ცეცხლქვეშ მოყვნენ.
დანაკარგი ძალიან დიდი იყო – 5 263 ხელნაწერი არაბულად, სპარსულად, ივრითსა და არებიცაზე შესრულებული, 7 ათასამდე ოსმალური პერიოდის დოკუმენტი, ბოსნიის ხუთსაუკუნოვანი ისტორიის პირველწყაროები, მეცხრამეტე საუკუნის დოკუმენტაციის დიდი ნაწილი და სხვა.
ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ეროვნული საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკა — ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ეროვნული წიგნსაცავი, რომელიც სარაევოში, ქალაქის რატუშის ყოფილ შენობაში მდებარეობს.
სარაევოს რატუშა ნეომავრიტანულ სტილში დააპროექტა ჩეხმა არქიტექტორმა კარელ პარეკმა 1891 წელს, თუმცა მან პირადად შეწყვიტა ამ პროექტზე მუშაობა ბარონ ბენიამინ კალაის პირადი წყენის გამო.
სარაევოს ბიბლიოთეკა, როგორც ბოსნიური წერილობითი წყაროების ცენტრალური საცავი და ბალკანეთის ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი კულტურული ცენტრი, უმდიდრეს საცავს ფლობდა.
აქ იყო მილიონნახევარი სხვადასხვა წერილობითი დოკუმენტი, მათ შორის 155 ათასამდე უნიკალური წიგნი და ხელნაწერი, გაზეთებისა და სხვა პერიოდული გამოცემების ნომრები, წიგნების ეგზემპლარები, ასევე ქვეყნის ეროვნული არქივი და სარაევოს უნივერსიტეტის კოლექციაც.
მას ძმები არ ჰყავდა, ამიტომ მამამისის გარდაცვალების შემდეგ იგი მეზობელი ბოსნიის ტახტის მემკვიდრეზე, სტეპან ტომაშევიჩზე გათხოვდა 1459 წლის 1 აპრილს.
კათოლიკე სტეპან ტომაშევიჩი სერბეთის დესპოტი გახდა, ხოლო ელენამ ქორწინების შემდეგ სახელი შეიცვალა და მარია დაირქვა, რაც კათოლიკურ სამყაროში უფრო მისაღები სახელი იყო.
ტომაშევიჩის გადესპოტებით უკმაყოფილო ოსმალებმა სამ თვეში დაიკავეს ტომაშევიჩის მთელი სამფლობელო, რადგან კათოლიკე მონარქის მმართველობით უკმაყოფილო სერბებმა დიდი წინააღმდეგობა არ გაუწიეს ოსმალებს და 1459 წლის ივნისში სმედერევოს ციხესიმაგრის კარიბჭის გასაღებები მეჰმედს მიართვეს.
1576 წელს, შაჰ თამაზის გარდაცვალების შემდეგ, იგი ერთ-ერთ მემკვიდრედ ითვლებოდა, მაგრამ ტახტი საბოლოოდ მისმა უმცროსმა ძმამ, ისმაილმა დაიკავა.
მუჰამადს ჰქონდა უფრო რბილი ხასიათი ვიდრე მის ძმას, მაგრამ ამასთან ერთად იყო უნებისყოფო, სწორედ ამიტომ, ისმაილის წინააღმდეგ შეთქმულება მისმა დამ მოაწყო.
1579 წელს ოსმალებმა იერიში მიიტანეს აზერბაიჯანსა და სომხეთზე, მაგრამ ოსმალთა არმიის მეთაური ადილ გირაი ხანი მუჰამადის ვაჟმა, ჰამზა-მირზამ აიყვანა ტყვედ და მალევე ყაზვინში სიკვდილით დასაჯა.
ოსმალეთის იმპერიის სხვა არმია, რომელსაც ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშა და ფერჰად-ფაშა მეთაურობდნენ, შეიჭრა ირანში და 1585 წელს აიღო თავრიზი, რომელიც იმდროინდელი ირანის დედაქალაქი იყო.
მუჰამდმა მათ დასამარცხებლად კვლავ ჰამზა-მირზა გაუშვა, მაგრამ ახალგაზრდა უფლისწული ამ კამპანიის დროს დაიღუპა და თავრიზი ოსმალეთის იმპერიის ხელში კიდევ 20 წლის განმავლობაში რჩებოდა.
ბოსნიელ მუსლიმებს მოუწიათ ტრადიციულად ანტაგონისტური ძალების – ჯერ ავსტრია-უნგრეთის, ხოლო შემდეგ – იუგოსლავიის, სადაც სერბეთი დომინირებდა – ხელისუფლების ქვეშ ცხოვრება.
მუსლიმთა მიერ ბოსნიის მიტოვებამ გამოიწვია არა მხოლოდ დემოგრაფიული სიტუაციის შეცვლა ბოსნიაში, არამედ ბოსნია დატოვეს მუსლიმი სწავლულების დიდმა ნაწილმაც, რომლებმაც მიაშურეს ოსმალეთის იმპერიის დარჩენილ ნაწილს.
ამის შემდეგ საბჭოს რწმუნებით ჩაუშევიჩი მოგზაურობს მთელ ბოსნიაში და ამოწმებს მუსლიმურ სასწავლო დაწესებულებებს – მაქთაბებსა და მადრასებს.
იმ სიტუაციის ხილვის შემდეგ, რაც ამ სასწავლებლებში სუფევდა, ჩაუშევიჩი რწმუნდება, რომ ბოსნიის ისლამური სეგმენტი გაქრობის საფრთხის ქვეშაა, თუ რელიგიური განათლება არ გავრცელდა და გაფართოვდა იმგვარად, რომ უპასუხოს შექმნილ სიტუაციას ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ტერიტორიაზე.
1909 წელს ჩაუშევიჩი სარაევოს ისლამურ სასწავლებელში პროფესორი ხდება, ეს სასწავლებელი სახელმწიფოს ნებართვითა და ჩაუშევიჩის ძალისხმევით დაარსდა.
მისი ავტორიტეტი ბოსნიაში იმდენად გაიზარდა, რომ როდესაც სულეიმან სარაჩი ბოსნიის რაისუ ლ-'ულამას თანამდებობიდან გადადგა, მის შემცვლელად ჩაუშევიჩი აირჩიეს 1914 წლის 26 მარტს.
ჯამალუდდინ ჩაუშევიჩმა მოახდინა ბოსნიელების მიერ გამოყენებადი ანბანის – არებიცის კოდიფიკაცია და სტანდარტიზაცია, რომელიც 1907-1909 წლებში სხვადასხვა გაზეთების საშუალებით ბოსნიაში გაავრცელა.
მოგვიანებით ბოსნიელები ცდილობდნენ არებიცა სერბოხორვატული ენის ლათინურ და კირილიცა დამწერლობებთან ერთად ექციათ ერთ–ერთ ოფიციალურ ფორმად, მაგრამ მათი რიცხვის სიმცირისა და არაბული დამწერლობის სირთულის გამო ეს ვერ მოახერხეს, თუმცა არებიცაზე წიგნები 1941 წლამდე იბეჭდებოდა, ხოლო 2005 წელს ეს ტრადიცია აღდგა.
მამამისი, 'ალი-ხოჯა ჩაუშევიჩი, ადგილობრივი სასულიერო პირი იყო და დაწყებითი განათლებაც მან მისცა თავის ვაჟს, მოგვიანებით კი გაგზავნა ბიჰაჩის მადრასაში, სადაც ჩაუშევიჩი სწავლობდა ბიჰაჩის მუფთისთან, აჰმად-საბით რიბიჩთან.
მეჰმედ ჯამალუდინ ეფენდი ჩაუშევიჩი (; არებიცა: ; დ. 28 დეკემბერი 1870, სოფ. არაპუშა, ბოსანსკა კრუპას ახლოს ბოსნია, ოსმალეთი — გ. 28 მარტი 1938, ქ. სარაევო, იუგოსლავია) — ბოსნიელი იმამი, ფაყიჰი და ლინგვისტი.
საუკუნის 30-იან წლებში დავით არსენიშვილმა მედგარი წინააღმდეგობა გაუწია ქართველ „მებრძოლ უღმერთოთა კავშირს“, რომელიც ანჩისხატის ეკლესიის აფეთქებას ითხოვდა.
არსენიშვილმა შეიტყო თუ არა, რომ საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძრის განადგურების შესახებ გადაწყვეტილება მიიღო, ეკლესიაში გადავიდა და მის თაღებქვეშ აღამებდა და ათენებდა.
ხელოვნების სასახლეში შემორჩენილი საარქივო დოკუმენტებიდან ირკვევა, რომ დავით არსენიშვილს ანჩისხატის გადარჩენისათვის წამოწყებულ ბრძოლაში ფარულად ეხმარებოდა და აქტიურად მხარს უჭერდა საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი კალისტრატე ცინცაძე.
1930 წელს დავით არსენიშვილი გაემგზავრა მოსკოვში, რათა შეეგროვებინა და საქართველოში ჩამოეტანა რეჟისორ კოტე მარჯანიშვილის მოღვაწეობასთან დაკავშირებული მასალები.
აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ არსენიშვილმა მოსკოვში მიაკვლია 1913 წელს კოტე მარჯანიშვილის ხელმძღვანელობით გახსნილი თავისუფალი თეატრის მთავარ ფარდას, აღნიშნული ხელოვნების ნიმუში საქვეყნოდ განთქმული რუსი მხატვრის კონსტანტინე სომოვის მიერ იყო შექმნილი.
მოსკოვის საბჭოს და მოსკოვის პროფკავშირების გააფთრებული წინააღმდეგობის მიუხედავად დავით არსენიშვილმა მოახერხა და უძვირფასესი ხელოვნების ნიმუში თბილისში დაჯავშნული მატარებლით ჩამოიტანა.
1955 წელს როცა არსენიშვილი ასტრახანის კრემლში ჩავიდა ტაძარი სამხედრო ინვენტარით იყო სავსე, მან ეკლესიის პალატში დაკრძალულ ქართველ მონარქთა საფლავების მოწესრიგების საკითხი დააყენა რსფსრ-ს კულტურის სამინისტროს წინაშე.
მოგვიანებით თბილისის განათლების განყოფილებამ დავითის თხოვნით გამოფენა მუდმივმოქმედ ექსპოზიციად გადააქცია, რომელსაც მღვდელმა მაჭარაშვილმა ალექსანდრე გრიბოედოვის საფლავთან ახლოს მდებარე სახლში ორი ოთახი დაუთმო.
არსენიშვილისა და ტიციან ტაბიძის აქტიური მცდელობით საქართველოს საბჭოთა მთავრობამ გრიბოედოვისადმი მიძღვნილი საგამოფენო სივრცე საქართველოს ლიტერატურის მუზეუმად გამოაცხადა.
1942-1949 წლებში დავით არსენიშვილი საქართველოს არქიტექტურულ ძეგლთა დაცვის სექტორს ხელმძღვანელობდა, ამ პერიოდში მან მიაგნო ვახტანგ -ის სტამბის საძირკველს და მისი კონსერვაცია მოახდინა, ასევე დანგრევას გადაარჩინა როსტომ მეფის თბილისის სასახლე.
მან აქტიური მონაწილეობა მიიღო კავკასიის დაცვაში, კერძოდ მეორე მსოფლიო ომის დროს მისი მითითებით ხდებოდა თბილისის არქიტექტურული ძეგლების, მათ შორის ეკლესიების შენიღბვა საჰაერო თავდასხმისაგან დასაცავად.
1927 წელს დავით არსენიშვილმა თანამოაზრეებთან ერთად თბილისში თეატრალური მუზეუმი დააარსა (თანამედროვე ხელოვნების სასახლე — საქართველოს თეატრის, მუსიკის, კინოსა და ქორეოგრაფიის სახელმწიფო მუზეუმი), რომელიც ამ ტიპის პირველი სიძველეთსაცავი იყო ამიერკავკასიაში.
1944 წლიდან დავით არსენიშვილმა მოსკოვის დონის მონასტერში ქართველ მეფეთა და ლიტერატურულ მოღვაწეთა საფლავების გადარჩენის მიზნით ზემდგომი ორგანოების წინაშე მონასტერში მუდმივმოქმედი გამოფენის „ქართული კოლონია მოსკოვში“ მოწყობის საკითხი წამოჭრა.
დავით არსენიშვილმა რუსეთიდან ჩამოიტანა ცნობილი ფოტოგრაფის დიმიტრი ერმაკოვის მიერ საუკუნის ბოლოს გადაღებული კავკასიის არქიტექტურის ამსახველი ბრწყინვალე ფოტოსურათები, რომლებიც დავითს, ერმაკოვის ქვრივმა გადასცა.
იუგოსლავიის ომების განმავლობაში თეთრი არწივები და მისი მსგავსი ფორმირებები ეთნიკური წმენდებისას შავი სამუშაოების შემსრულებლები იყვნენ – ტერიტორიის დაკავების შემდეგ სწორედ ისინი ასრულებდნენ მოსახლეობის დატერორების კამპანიას, რასაც მათ მიერ ქონების დათმობა და გაქცევა უნდა მოჰყოლოდა.
ჰააგის ტრიბუნალის კვლევის მიხედვით, თეთრი არწივები მონაწილეობდნენ სერბული ფორმირებები მიერ ჩადენილი სიმხეცეებში ხორვატიისა და ბოსნიის ომებში, კერძოდ ვოჩინთან, ვიშეგრადისა და ფოჩას რეგიონებში, გაცკოსთან.
ორგანიზაცია კანონგარეშედ გამოცხადდა 2003 წელს, ჯგუფის ზოგიერთი წევრი გასამართლებული იქნა ამ დანაშაულებისთვის, მაგალითად მილან ლუკიჩს – უვადო, სრედოე ლუკიჩს – 30 წლით, ხოლო მიტარ ვასილევიჩს 15 წლით პატიმრობა მიესაჯათ.
იოვიჩს სურდა "ქრისტიანული, მართლმადიდებლური სერბეთი მუსლიმებისა და ურწმუნოების გარეშე." შეშელის მტკიცებით, ჯგუფი მართალია იოვიჩმა დააარსა, მაგრამ შემდგომ მისი წევრები იოვიჩს აღარ ექვემდებარებოდნენ.
თეთრი არწივები მოქმედებდნენ ხორვატიისა და ბოსნიის ტერიტორიაზე, თუმცა ისინი როგორც წესი ბრძოლის შემდეგ, უკვე დაკავებული ტერიტორიის გაწმენდას ახორციელებდნენ და უშუალოდ ბრძოლებში ნაკლებად მონაწილეობდნენ.
სახელი მოდის სერბეთის ეროვნული სიმბოლოდან, ორთავა თეთრი არწივიდან, რომლის სახელობის ორგანიზაცია პირველად მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მონარქისტებმა ჩამოაყალიბეს და ეწეოდნენ პარტიზანულ ომს იოსიპ ბროზ ტიტოს მთავრობის წინააღმდეგ.
2003 წელს კანონგარეშედ გამოცხადდა სერბეთის რადიკალურ პარტიასთან კავშირების გამო, რასაც თავად თეთრი არწივები და რადიკალთა პარტიის ლიდერი ვოისლავ შეშელი უარყოფენ.
2004 წელს მისი კარიერის 30 წლის იუბილეს აღსანიშნავად ჩატარდა დიდი კონცერტი სარაევოში, რომელსაც ყოფილი იუგოსლავიის შოუ-ბიზნესის წარმომადგენლები ესწრებოდნენ.
მეორე სიუჟეტურ ღერძს წარმოადგენს ბელ-ო-კანი, ჭიანჭველათა ცივილიზაციის ფედერაციის დედაქალაქი, სადაც მთავარი გმირი, #327-ე მამრი გრძნობს რომ მათი ცხოვრება სათანადოდ არ მიმდინარეობს, რაღაც ისე არ არის როგორც უნდა იყოს და რაღაც საიდუმლო იმალება მათგან.
საიდუმლოს ძიებაში გადაეყრება #56-ე მდედრს, დედოფალ ბელ-ო-კიუნის ქალიშვილს, მომავალ დედოფალ შლი-პუ-ნის და მასთან ერთდ იწყებს საიდუმლოს ძიებას.
ბინას გააჩნია საიდუმლო სარდაფი, რომელშიც ბიძამ ძმისშვილს ანდერძით კატეგორიულად აუკრძალა ჩასვლა, თუმცა ეს უკანასკნელი ცხადია არ ემორჩილება, აღებს კარს და ჩადის ძალიან ღრმა, წყვდიადით მოცულ გვირაბში.
ჭიანჭველები“ — ცნობილი ფრანგი მწერლის, ბერნარ ვერბერის ტრილოგიის პირველი წიგნი (მომდევნო წიგნებია „ჭიანჭველების დღე“ და „ჭიანჭველების რევოლუცია“).
ავღანეთის ოპოზიციის, ავღანელი მოჯაჰედების სამხედრო ფორმირებების მნიშვნელოვანი სტრატეგიული საყრდენი პუნქტი და საუღელტეხილო ბაზა გრძელვადიანი სამხედრო მოქმედებებისათვის.
ის შედიოდა მოჯაჰედების „აღმოსავლეთ გაერთიანების დაჯგუფების“ კუთვნილებაში, „პეშევარის შვიდეულის“ ერთ-ერთი ლიდერის, მსხვილი საველე მეთაურის მოჰამედ იუნუს ჰალესის პასუხისმგებლობის ზონაში.
ეს ადგილი მდებარეობს ავღანეთის რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში, ავღანელი მოჯაჰედების პარტიზანული მოძრაობის გადამწყვეტი ადგილი და მნიშვნელოვანი „გასაღები“ პაკისტანთან მოსაზღვრე რაიონში.
თორა-ბორა ან თურა-ბურა ცნობილია აგრეთვე, როგორც სპუნგარი — გამოქვაბულთა კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს ავღანეთის აღმოსავლეთით ნანგარჰარის პროვინციაში პაჩირ-ვა-აგამის რაიონში საფედხოტის ქედზე, ჯალალაბადიდან სამხრეთ-დასავლეთით, ჰაიბერის გადასასვლელიდან დაახლოებით 50-ე კმ-ზე და პაკისტანის ჩრდილოეთით დასახლებული პუნქტებიდან დაახლოებით 10 კმ-ში.
ცნობილია, როგორც რადიკალური ისლამისტური მოძრაობა თალიბანის და საერთაშორისო ტერორისტულ ორგანიზაცია ალ-ქაიდას ბანაკი თალიბანის რეჟიმის მმართველობის დროს, 80-ან წლებში ავღანეთის ომში მოჯაჰედების მიერ გამაგრებული რაიონი, აგრეთვე, საერთაშორისო უსაფრთხოების ძალების მოქმედების რაიონი
ყველა ადამიანის მიმართ რომელიც მოიხსენიება ლგბტ საზოგადოებაში) ისინი ცდილობენ, რომ შექმნან გეი მხარდამჭერი და მათი ურთიერთობების ხელშემწყობი გარემო სადაც ყველა ადამიანს ექნება თანაბარი უფლებები, ყველა ადამიანს ექნება ურთიერთპატივისცემა, ყველა ადამიანი მოეპყრობა ერთმანეთს თანასწორად და ადამიანები არ განიკითხავენ სხვებს.
ეს ტერმინი ჩამოყალიბდა საუკუნის ბოლოს სამხრეთ ამერიკაში და სწორად გატარებულმა პოლიტიკამ მოიცვა ყველა სფერო, დაწყებული საგანმანათლებო დაწესებულებით და დამთავრებული სამუშაო ადგილებით, სადაც ხალხის უმეტესობა გახდა გეი ადამიანების მიმართ მიმღები.
ქვეყნებს ქულები ეწერებათ შემდეგი კომპონენტებით ანტი-დისკრიმინაციული კანონი, ქორწინების თანასწორობა, პარტნიორობის და შვილად აყვანის კანონი, და ლგბტ მარკეტინგი.
ამავდროულად, ქულები აკლდებათ შემდეგი ფაქტორების გამო:ანტი-ლგბტ კანონების, აივ ინფიცირებულთა მოგზაურობის შეზღუდვის, რელიგიური წნეხის, და პროსტიტუციის, მკვლელობის და ლგბტ ხალხის სიკვდილით დასჯისთვის.
2013 წელს, სპარტაკუსის გეი მოგზაურობის ინდექსში პირველ 11 ადგილს იკავებდნენ (შვედეთი, დანია, ისლანდია, ნორვეგია, ფინეთი, ბელგია, საფრანგეთი, ნიდერლანდები, გაერთიანებული სამეფო და ესპანეთი), ასევე კანადა, ახალი ზელანდია და ურუგვაი.
ქალაქები რომლებიც მსოფლიოჩი ცნობილნი არიან გეი მეგობრულობით:სან-ფრანცისკო, სიეტლი, თელ-ავივი, ნიუ-იორკი, სიდნეი, რიო-დე-ჟანეირო, მელბურნი, პარიზი, ჩიკაგო, ბრიჯტონი, ამსტერდამი, მონტერია, ლონდონი, ბერლინი და მრავალი სხვა.
ის იყო პოპულარული პრემიერ-მინისტრი ეკონომიკის გაზრდის და საგარეო პოლიტიკის გამო, რომელიც იყო გაწონასწორებული ქმედება აშშ-ს და ჩინეთის იტერესებს შორის.
სტუდენტთა პოლიტიკურ რადიკალიზაციას წინ უძღვოდა მრავალი საპროტესტო აქცია სატოს მახარდაჭერის წინააღმდეგ აშშ-იაპონიის თავდაცვითი ხელშეკრულების და ვიეტნამში ამერიკული სამხედრო ოპერაციების შესახებ.
თუმცა ამჟამინდელი გამოკითხვების შედეგებმა აჩვენა, რომ კულისების უკან, სატო იყო უფრო დამთმობი აშშ-ს გეგმების მიმართ, რაც ამერიკული ატომური სადგურების იაპონიის მიწაზე განთავსებას გულისხმობდა.
2008 წლის დეკემბერში, იაპონიის მთავრობამ გაამჟღავნა დოკუმენტი, რომელიც აჩვენებს, რომ 1965 წლის იანვარში მისი ვიზიტის დროს, სატო ამერიკასთან განიხილავდა ბირთვული იარაღის გამოყენებას ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის წინააღმდეგ.
2009 წლის დეკემბერში მისმა შვილმა განაცხადა, რომ მამამისი ეთანხმე 1969 წლის საუბრისას პრეზიდენტ ნიქსონთან, ეთანხმებოდა ატომური საბრძოლო სადგურების დადგმას ოკინავაში.
1923 წელს მან ჩააბარა უკანასკნელი სახელმწიფო გამოცდა და მომდევნო წელს, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ გახდა სახელმწიფო მოსამსახურე რკინიგზის სამინისტროში.
1967 წლის 11 დეკემბერს სატომ წარადგინა სამი კანონი ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის შესახებ, რაც ნიშნავდა ატომური იარაღის არაწარმოებას, არამფლობელობას და არაგამოყენებას.
სატოს იაპონური პოლიტიკური წოდებები თანდათანობით გაიზარდა, როდესაც 1953 წელს იმჟამინდელი პრემიერ-მინისტრის, შიგერუ იოშიდას მინისტრთა კაბინეთის მთავარ დივნად დაინიშნა.
მისმა შემდგომა, ტაკეო ფუკუდამ მოიპოვა სატოს ფრაქციის მხარდაჭერა შემდგომ საპარლამენტო არჩევნებში, მაგრამ არჩევნები მასზე პოპურალურმა, კაკუეი ტანაკამ მოიგო, რამაც დაასწულა სატოს ფრაქციის ხელისუფლებაში ყოფნა.
მას შემდეგ, რაც ლიბერალური პარტია და იაპონიის დემკრატიული პარტია გაერთიანდა და ჩამოყალიბდა ლიბერალ-დემოკრალტიული პარტია, 1957 სატომ დაიკავა პარტიის აღმასრულებელი საბჭოს თავჯდომარის პოსტი.
ოფიციალურად, ბოსნია და ჰერცეგოვინის საკონსტიტუციო სასამართლო ქვეყნის უმაღლესი სასამართლო ინსტანციაა, თუმცა მისი გადაწყვეტილებები ხშირად იგნორირებულია.
სასამართლო ცხრა წევრისგან შედგება – ოთხს ირჩევს ფედერაციის წარმომადგენელთა პალატა, ორს სერბთა რესპუბლიკის სკუპშჩინა, ხოლო სამს ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეზიდენტი ნიშნავს პრეზიდიუმთან კონსულტაციის შემდეგ.
საკონსტიტუციო სასამართლოს ეკუთვნის იურისდიქცია კონფედერაციის სუბიექტებს შორის წარმოქმნილ დავებზე, თუ მას მიმართავს პრეზიდიუმის წევრი, პრემიერ-მინისტრი, რომელიმე საპარლამენტო სტრუქტურის თავმჯდომარე ან მისი მოადგილე, ან რომელიმე სუბიექტის დეპუტაციის ერთი მეოთხედი.
ოფიციალურად უმაღლესი ორგანოა ბოსნია და ჰერცეგოვინის პრეზიდიუმი, რომელიც სამი წევრისგან ბოსნიელის, ხორვატისა და სერბისაგან, რომლებიც ენაცვლებიან ერთმანეთს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის პოსტზე რვა თვეში ერთხელ.
დაკეპილი ხორცისა და სხვა ინგრედიენტებისგან კერძის მომზადება დაფიქსირებულია ანტი-ოსმალო აჯანყებულებს – ჰაიდუკებს შორის, რომელსაც ჰაიდუკური ჩევაპი ეწოდებოდა.
ბელგრადში ჩევაპი მეცხრამეტე საუკუნის სამოციან წლებში გამოჩნდა, სადაც იგი დიდ ბაზარში, ტანასკო რაიჩის კაფანაში მზადდებოდა და მალევე გავრცელდა მთელ ქალაქში.
სიტყვა ჩევაპი მრავლობითი ფორმაა, მაგრამ როგორც წესი იგი გამოიყენება, რადგან მცირე ზომის გამო ჩევაპი რამდენიმე ერთდროულად მზადდება და მიირთმევენ.
ბოსნიის ომის დროს საგანმანათლებლო ცხოვრებას მძიმე ზიანი მიადგა, მაგრამ დღესდღეობით ქვეყანაში რამდენიმე უნივერსიტეტია – სარაევოში, მოსტარში, ბიჰაჩში, ტუზლაში, ზენიცაში და სხვ.
მოსწავლეებს, ვინც ზოგადი საშუალო სკოლები დაამთავრეს, ეძლევათ საშუალება გააგრძელონ სწავლა უნივერსიტეტში მისაღები გამოცდების ჩაბარების შემდეგ, ტექნიკუმის მოსწავლეები კი პროფესიულ დიპლომს იღებენ.
საზეიმო ღონისძიებები ან კარნავალები როგორც წესი იმართება ლგბტ პარადის თვეში, თუმცა სხვადასხვა ქვეყანაში ის შეიძლება აღინიშნოს, მაშინ, როდესაც ამ ქვეყანაში მნიშვნელოვანი ლგბტ ფაქტები მოხდა.
ლგბტ პარადის ღონისძიებები მოიცავს, პარადებსა და მარშებს, საცეკვაო ფესტივლებს, სიმბოლურ გარბენებს და დიდ ფესიტივალებს, ისეთი როგორიცაა „ “, რომელიც რამდენიმე კვირა გრძელდება
ამის გამო ლგბტ მეგობრულმა ორგანიზაციებმა „ბილიტის ქალიშვილები“ და „მატტაჩინეს საზოგადოება“ მოაწყეს ადრეული ლგბტ უფლებების დამცველი დემონსტრაციები.
იმ მიზნით, რომ ყოველწლიურად შეეხსენებინათ ამერიკული საზოგადოებისთვის, რომ ლგბტ ადამიანები არ სარგებლობენ საბაზისო უფლებებით და სოციალური დაცვის პაკეტებით, ეს ორი ორგანიზაცია მართავდა „ყოველწლიურ შეხსენებებს“ და გზებისა და ქუჩების გადაკეტვით ცდილობდნენ მიეპყროთ საზოგადოების ყურადღება.
1969 წლის 2 ნოემბერს ფილადელფიაში ჩატარებული აღმოსავლეთი რეგიონის გეი მეგობრული კონფერეციის რეზოლუციის თანახმად, დაიგეგმა პირველი გეი აღლუმი ნიუ-ორკში.
ბრენდა ჰოუვარდი, რომელსაც უწოდებდნენ „აღლუმის დედას“, რადგან მან დიდი სამუშაო გასწია გეი პარადის ორგანიზებაში და თანხების მოძიებაში, მოიფიქრა ერთი კვირის განმავლობაში გარკვეული ღონისძიებების ჩატარება.
სტოკლი კარმინჩაელის წიგნით „შავი ლამაზია“ გატაცებული ერთ-ერთი პირველი ლგბტ უფლებების დამცვმელი ფრანკ კამენი 1968 წელს თავი სლოგანით „გეი კარგია“ დაუპირისპირდა სოციალურ სტიგმას, სირცვხვილისა და დანაშაულის გრძნობას.
1968 წლის 28 ივნისს დილით გეი, ლესბოსელმა, ბისექსუალმა და ტრანგენდერმა ადმიანებმა გააპროტესტეს პოლიციის რეიდი ერთ-ერთ გეი ბარში „სტოუნვილში“, ქალაქ ნიუ-ორკში.
ეს წინააღმდეგობრივი აქტი და სხვა მრავალი საპროტექსტო გამოსვლები, რომელიც რამდენიმე ღამის განმავლობაშ გაგრძელდა გადამწყვეტი იყო ლგბტ უფლებების დაცვის სფეროში.
ყველასთვის ცნობილია ბერძენი და რომაელი მამაკაცების ურთიერთობები, რასაც ვერ ვიტყვით ლესბოსელებზე, შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ იმ დროს ნაკლები ყურადღება ეთმობოდა ქალებს.
თითქმის მსოფლიოს ნებისმიერს კუთხეში ლესბოსელები მთლიანად არ არიან მიღებული საზოგადიების მხრიდან, თუმცა ბოლო ხანებში ქვეყნებმა დაიწყეს ქალის ცხოვრების „განსხვავებული სტილის“ მიღება.
უილიამ ჯეიმსი ვარაუდობდა, რომ ქალის მიერ მისივე სქესის მიმართ ლტოლვა იყო ბუნებრივი ინსტინქტის შედეგი, რომელიც ერთხელ პრაქტიკაში განხორციელების შემდეგ იქცა ჩვევად.
1908 წელს, ედვარდ და იაკობ ვერსტერმარკებმა სცადეს გაეგოთ თუ რა განაპირობებდა ძალადობრივ ქმედებებს ჰომოსექსუალთა მიმართ ქრისტიანულ, ებრაულ და ზოროასტრულ რელიგიებში.
სანდორ ფერენცი თვლიდა რომ ჰეტეროსექსუალი ქალის მიერ ლესბოსელი ქალის მიმართ გამოხატული აგრესია იყო ერთგვარი თავდაცვის მექანიზმი, რადგან მისი ასოცირება არ მოეხდინათ ლესბოსელად.
ადამიანების სტერეოტიპების დასამსხვრევად აუცილებელია მოხდეს მათი პირდაპირი კომუნიკაცია ლგბტ თემთან, რათა შემცირდეს აღნიშნული უარყოფითი დამოკიდებულები.
2007 წლის კვლევების მიხედვით, რომელმაც 2 დიდი ქალაქის პოპულაცია მოიცვა შედეგი შემდეგი იყო — გეი პირების უმეტესობას დაუცველი სექსი იმ სიხშირით ჰქონდათ, როგორც ჰეტეროსექსუალ ქალებსა და მამაკაცებს.
სხვა სტერეოტიპი უკავშრდება ივენთებს და გართობას ბარებსა თუ სხვადასხვა ადგილებში, რადგან სტოუნვილის ჯანყამდე ლგბტ თემის წარმომადგენლები უმეტესად ბარებში საღამოობით გასართობად არ დადიოდნენ, მათი ხილვადობა დაბალი იყო რადგანაც დაცულად არ გრძნობდნენ თავს.
ლესბოსელი, გეი, ბისექსუალი და ტრანსგენდერი სტერეოტიპები არის კონვენციური განზოგადებები, სტერეოტიპული შეხედულებები ლგბტ ადამიანების სექსუალური ორიენტაციის ან გენდერული იდენტობის შესახებ.
სტერეოტიპული აღქმა ადამიანმა შეიძლება შეიძინოს მშობლების, მასწავლებლების, თანატოლების, მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების გავლენით და ზოგადად ინფორმაციის ნაკლებობით.
საზოგადოების რაღაც ნაწილი თვლის, რომ გეი ადამიანები არიან სექსუალური მოძალადეები და პედოფილები, ეს სტერეოტიპი მათზე ძალადობის ერთ-ერთი ხელშემწყოფი ფაქტორია.
გეი მამაკაცი ხშირად ასოცირდება მამაკაცთან, რომელსაც ქალის ხმის ტონალობა აქვს, ასევე გეი და მისი კავშირი მოდასთან განიხილება როგორც ერთი მთლიანი მოცემულობა და სტერეოტიპად არის ქცეული.
ხალხინ-გოლის ბრძოლები მიმდინარეობდა სსრკ-მონღოლეთისა და იაპონია-მანჯურიის ჯარებს შორის 1939 წლის მაის-სექტემბერში ხალხინ-გოლის რაიონში .
იაპონიის სარდლობამ მონღოლეთის ტერიტორიის ხელში ჩაგდების მიზნით 11 და 14 მაისს მონღოლეთის საზღვარზე მოაწყო შეიარაღებული პროვოკაციები, ხოლო 28 მაისს იაპონიის ჯარმა არტილერიისა და ავიაციის მხარდაჭერით დაარღვია მონღოლეთის სახელმწიფო საზღვარი.
თუმცა 30-ან წლებშიც, მონღოლეთის შეიარაღებული აჯანყების და იაპონიის მხრიდან პროვიკაციული ქმედებების დროსაც საბჭოთა რუსული ჯარის მცირე ნაწილი იდგა მონღოლეთის ტერიტორიაზე დიპლომატიური და სავაჭრო ობიექტების დაცვის მიზნით.
მათი კამპანია აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვის რაიონში, სადაც რეგიონს ერთად აკონტროლებდნენ ჯვაროსნები და მამლუქები თითქმის მთლიანად სახმელეთო ხასიათს ატარებდა.
მონღოლეთის შეიარაღებული ძალები მონაწილეობენ სამშვიდობო მისიებში მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში, კერძოდ, სამხრეთ სუდანში, ჩადში, ეთიოპიაში, ერიტრეაში, კონგოში, დასავლეთ საჰარაში, ერაყში, ავღანეთში, სიერა-ლეონესა და სხვაგან.
1912 წლიდან სავალდებულო გახდა თანამედროვე მონღოლეთის შეიარაღებული ძალების წინამორბედ ჯარში მამაკაცთა გაწვევა, რითაც შეიქმნა მუდმივი სამხედრო სტრუქტურა.
მას შემდეგ, რაც მონღოლები მოექცნენ ცინის დინასტიის მმართველობის ქვეშ, მონღოლთა მანჯურიული წესებით კონსოლიდირებული ჯარი გამოყენებულ იქნა მინის დინასტიაზე გამარჯვებისათვის.
2002 წელს მიღებული იქნა კანონი, რომლის თანახმად, მონღოლეთის არმიასა და საპოლიციო ძალებს მიეცათ შესაძლებლობა მონაწილეობა მიიღონ საერთაშორისო სამშვიდობო მისიებში.
მონღოლეთის შეიარაღებული ძალები - მონღოლთა სამხედრო ორგანიზაცია, რომელიც მოწოდებულია დაიცვას ქვეყნის დამოუკიდებლობა, სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა.
მიუხედავად იმისა, რომ დედოფალმა მანდუხაიმ და ბატმონგჰ დაიან ხანმა ერთხანს კვლავ შეძლეს გაერთიანება, საუკუნეში მონღოლეთი ცინის დინასტიის მიერ იქნა შეერთებული.
მონღოლი ჯარისკაცები ეხმარებიან ნატოს პერსონალს ვარშავის ხელშეკრულების ძველი იარაღის სწავლებაში, რომელიც შეადგენს ავღანეთის ეროვნული არმიის ძირითად სამხედრო ტექნიკას.
მეორე მსოფლიო ომის საწყის ეტაპზე მონღოლეთის სახალხო არმია მონაწილეობდა ხალხინ-გოლის ბრძოლაში, როდესაც იაპონიის ჯარები მანჯოუ-გოს მარიონეტულ სახელმწიფოსთან ერთად ცდილობდა მონღოლეთში შეჭრას.
მისი მმართველობის დროს სარაევოში აშენდა რამდენიმე მნიშვნელოვანი მონუმენტი – ღაზი ხოსრო-ბეგის მეჩეთი, კურშუმლიას მადრასა, ზრუნავდა ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესებაზე, აგებდა ჩარდახიან ბაზრებს და სხვა.
დაიკავა ქალაქები გრებენი, სოკოლი, იეზერო, ვინაცი, ვრბაშკი გრადი, ლივაჩი, კამატინი, ბოჩაცი, უდბინა, ვრანა, მოდრუჩი, პოჟეგა და სხვები.