polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
თუმცა ამ მიწაზე დასახლება დაიწყო ადრე: ჯერ კიდევ 1769 წელს გლეხი-ველიკორუსები გამოვიდნენ დონზე და დასახლდნენ მდინარე კოისუგის ნაპირებზე და დააარსეს სლობოდა ბატაისკი.
დიდი სამამულო ომის პერიოდში 1941 წლის ნოემბერში ბატაისკი ოკუპაციის საფრთხის ქვეშ იყო, მაგრამ საბჭოტა ძალების მიერ როსტოვის გათავისუფლების შედეგად საფრთხე მოიხსნა, მაგრამ 1942 წლის 27 ივლის ფაშისტებმა თითქმის უბრძოლველად აიღეს ქალაქი.
ქალაქი მდებარეობს მდინარე კოისუგის ნაპირებზე, დონის როსტოვიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 8 კილომეტრის დაშორებით და წარმოადგენს როსტოვის ქალაქ-თანამგზავრს.
სხვა ვერსიით, ასაკოვანი მოსახლეების გადმოცემებით, იყვნენ ძმები საფონოვები, ჟიკრევეცკიები და გრებენიკოვ-ლომოვები, რომლებიც დონზე გააგზავნეს ეკატერინე -ის ბრძანებით.
რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდა სლობოდა კოისუგი, ხუტორი კულეშოვკა, ვისოჩინო, კოჩევანჩიკი, სამარსკოე, სოფლები ნოვო-ნიკოლაევკა და ნოვო-ბატაისკი.
იმისათვის, რომ მკითხველს შესთავაზოს აკოლუთია, ორიგენე იყენებს იმ ტექნიკას, რომლის შესახებაც თვითონვე გვაძლევს ცნობებს ქებათა ქების პროლოგში: თავდაპირველად განმმარტებელმა უნდა დაასახელოს ტექსტის მიზანი .
მაგალითად, ქებათა ქების მიზანია, გაუძღვეს ადამიანის სულს ან „შინაგან კაცს“ ლოგოსის მშვენიერებისა და ჭეშმარიტი სიყვარულისკენ, რაც სულიერია და არა - ხორციელი .
ბიბლიური რიგი განსაზღვრავს ფილოსოფიურსა და სულიერი განვითარების პროცესს: პირველი, იგავნი, ეთიკური შინაარის წიგნია, რომელიც გაწმენდს ადამიანის სულსა და ასწავლის სათნო ცხოვრებას.
მეორე მოდის ეკლესიასტე, რომელიც ფიზიკურ, „ხორციელ“ ნაწილში შედის, და რომელიც საშუალებას აძლევს ადამიანს, განასხვავოს ერთმანეთისგან მიზეზები და ბუნებრივი მომენტები, რათა აღმოაჩინოს წუთისოფლის ამაოების გრძნობადი მხარე და გაუჩინოს ადამიანს პოტენცია, ისწრაფვოს მარადიულისკენ.
მესამე წესი ეხება სახელდების, სათაურის საკითხს, რამდენადაც სათაური არის იგივეობრივი, კოჰერენტული მთელ ტექსტთან მიმართებით: წერილი შეიძლება გაშუქდეს, როგორც წინარეს განვითარება.
ის ჩამოთვლის სხვა ამ ტიპის ბიბლიურ თხზულებებს და განმარტავს, რომ ყველა დანარჩენში ქების მიძღვნის ობიექტი არის ახალგაზრდა სძალი, ხოლო სოლომონთან ეს სძალი იდეალურია, რომელსაც შეუძლია შესანიშნავი სიტყვების გამოგზავნა.
საქმეთა შინა მისთა უწინარეს დასაბამისა დამამტკიცა მე“ , „სიტყჳთა უფლისაჲთა ცანი დაემტკიცნეს და სულითა პირისა მისისათა - ყოველი ძალი მათი“ და იოანეს სახარება: „პირველითგან იყო სიტყუაჲ, და სიტყუაჲ იგი იყო ღმრთისა თანა, და ღმერთი იყო სიტყუაჲ იგი“ .
წარმართული ტრადიცია ასევე აღიარებს, რომ ჰომეროსისა და პლატონის ნაწერები იყო კოჰერენტული და რომ ის ელემენტები, რომლებიც ქმნიდნენ მათ თხზულებებს, წარმოადგენდა ლოგიკურ გრძლივობას, ხოლო როგორც მთლიანობა - ფორმობრივ ჰარმონიასა და შინაარსობრივ სისრულეს.
ეს ასევე ინტერპრეტაციული ტექნიკის, აკოლუთიის ტექნიკაცაა: ერთი მხრივ, ეგზეგეტი უნდა გაერკვეს და დაწვრილებით შეისწავლოს განსამარტავი ტექსტის ლოგიკური მდინარება, ხოლო მეორე მხრივ - ნათელი მოჰფინოს შესაბამისობებს სხვა ნაწილებთან მიმართებით.
თავის კომენტარებში ორიგენე თავის პრინციპებს პრაქიკულ დანიშნულებას აძლევს: თავდაპირველად ის გვიჩვენებს ბიბლიური პასაჟის ყველა არსებულ ინტერპრეტაციას, რაც კი შესრულებულა მანამდე.
დღესდღეობით ამგვარი განმარტება შეიძლება ზედმეტად ჩაითვალოს, რამდენადაც თანამედროვე ტექნიკით ჯერ დასაწყისში გვეძლევა კონკრეტული, დეტალური განმარტებები და ამის მერე ხდება თემის საგნის გაფართოება.
ამისი შედეგია ის, რომ ტექსტის კითხვის ან მოსმენისას ხშირად რთულია ამოიცნო, თუ პერსონაჟებიდან ვინ ვის მიმართავს და ვის ეკუთვნის ესა თუ ის ფრაზა.
განმმარტებელი უნდა მიხვდეს იმას, თუ ვინ საუბრობს და იმასაც, თუ ვის მიმართავენ: ძე, სძალი, თუ რომელიმე პერსონა გასათხოვრად გამზადებული ქალწულის გარემოცვიდან.
წინასწარმეტყველთა წიგნების მთელ გაუგებრობას სწორედ პერსონაჟთა ნათქვამის იდენტიფიცირება ქმნის და ამდენად, ბიბლიის ტექსტები უნდა იყოს აღქმული როგორც ცოცხალი წარმოდგენა, დადგმული პიესა.
ამავდროულად ის ასრულებს როგორც ჭეშმარიტებაზე მოქცეული ადამიანის როლს, ასევე იმ ერის პერსონიფიცირებული გამოხატულებაცაა , რომელიც იუდაიზმიდან ქრისტიანობაზე მოექცევა .
ეგზეგეტმა უნდა მოახდინოს არა მხოლოდ იმის იდენტიფიცირება, თუ ვინ ვის ელაპარაკება და ვის ეკუთვნის ესა თუ ის ფრაზა, არამედ ისიც, თუ რა საკითხზე მსჯელობენ ისინი და რა პრობლემის გადაჭრას ცდილობენ.
ის ამტკიცებდა, რომ ქრისტიანობა და ბიბლია უნდა იყოს ყოველთვის პირველ ადგილზე, ხოლო ფილოსოფია, რომელსაც ადარებდა ეგვიპტურ ცოდნას, რომელიც განცხადებული იყო წინასწარ ებრაელთა მიერ , არის ქრისტიანობის მსახური.
ამ პერიოდისთვის გააგრძელა დაბადების წიგნისა და იოანეს სახარების კომენტარებზე მუშაობა და განაგრძობდა შემდეგ წიგნებზე მუშაობას: წინასწარმეტყველთა , ქებათა ქება, ფსალმუნნი, იგავნი სოლომონისა, ეკლესიასტე, მათესა და ლუკას სახარებები და პავლენი.
ამავე პერიოდში დაწერა თხზულება ცელსუსის წინააღმდეგ , რაც წარმოადგენს წარმართი ცელსუსის განქიქებას, რომელიც ქრისტიანობას დაესხა თავს თავისი თხზულებით: ჭეშმარიტი სიტყვა .
ამ პერიოდის განმავლობაში ახორციელებს დიდ პროექტს, რომელიც მოიცავს ბერძნული ტექსტების შედარებას მისი დროისთვის მოღწეული ებრაული ტექსტებისთვის, რომლებიც ყველაზე ახლოს დგას მასორეტულ ტექსტებთან.
იმისათვის, რომ შესრულებული შრომა უფრო ადვილად ხელმისაწვდომი და აღსაქმელი ყოფილიყო, ორიგენემ ეს ტექსტები ერთმანეთის გვერდით პარალელურ ექვს სვეტად დაალაგა: ებრაული ტექსტი, მისი ბერძნულად ტრანსკრიბირებული თარგმანი, აკვილასა და სიმაქოსის თარგმანი, სეპტუაგინტა და თეოდოტიონის თარგმანი.
ტექსტების ურთიერთშეპირისპირებისას ორიგენე ამოსავლად ებრაულ ტექსტს იღებს და დანარჩენ ტექსტებს მასთან მიმართების – სიახლოვისა და სიშორის _ მიხედვით ალაგებს.
მას მერე, რაც ორიგენემ შეკრიბა ყველა ეს ტექსტი რამდენიმე წიგნში, არც ერთი ამ სამი ვერსიიდან არ შეიცავდა სრულად ძველ აღთქმას იმ ხელნაწერებში, რომლებიც მას ხელთ ჰქონდა.
კვინტა - საუკეთესოდ დამოწმებული ტექსტი ამ სამ ვერსიას შორის - შეიცავდა მეფეთა 2 წიგნს, იობს, ფსალმუნებს, ქება ქებათა და მცირე წინასწარმეტყველებანი.
ორიგენე ასევე შეხვდა პატრიარქ იოულოსს და „ერთ-ერთ მათგანს მათ შორის, რომელნიც წოდებულ არიან ბრძენად ებრაელთა შორის“, ანუ იმ კაცს, რომელმაც ცნობა მიაწოდა ორიგენეს მოსეს ფსალმუნთა შესახებ .
ეზეკიელზე დაყრდნობით ამ ებრაელმა განუმარტა, რომ გრაფემა ტაუ განასახიერებს სისრულეს, სრულყოფილებას, რამდენადაც ებრაული ანბანის უკანასკნელი ასოა.
ტეტრაპლა ჰექსაპლას შემდგომ შედგენილი, მისი შემოკლებული ვარიანტი იყო თუ – როგორც მოსამზადებელი ეტაპი, უძღვოდა მის შექმნას – ცნობილი არ არის, თუმცა დღეს უფრო გაზიარებული პირველი მოსაზრებაა.
ორიგენეს ავტოგრაფი კესარიის პალესტინაში არაბობას უნდა შესწირვოდა, ერთადერთი, რაც, როგორცა ჩანს, ვრცელდებოდა ორიგენეს მოწაფეების – პამფილიუსისა და ევსებიუსის - მიერ და პოპულარობით სარგებლობდა, ჰექსაპლას მეხუთე, სეპტუაგინტას, კოლონა იყო, მაგრამ გადაწერილი ტექსტები ამ კოლონის ტექსტის ზუსტი ასლი იყო თუ ორიგენეს შემოქმედების ნაყოფი, პამფილიუსი და ევსებიუსი ამ ტექსტს უცვლელად იწერდნენ, თუ ცვლიდნენ ორიგენესავე კომენტარებისა ან საკუთარი შეხედულების მიხედვით, ძნელი სათქმელია.
იმ ადამიანის მიმართ, რომელსაც თვით „ებრაელ ოსტატს“ უწოდებს, ორიგენე დიდად არის დავალებული ებრაული და ქრისტიანული ებრაული ტრადიციებისა და ინტერპრეტაციების შესწავლის საკითხში.
მაგალითად, ებრაელმა ოსტატმა უთხრა ორიგენეს, რომ ორი სერაფიმი ესაიას წიგნში: „და ღაღადებდეს მოყვასი მოყვსისა მიმართ და იტყოდეს: წმიდა არს, წმიდა არს, წმიდა არს უფალი საბაოთ!
ამბროსიუსისგან ვიღებთ იმ ცნობებს, რომელთა მიხედვითაც ორიგენეს შეუსრულებია განმარტებები ბიბლიურ წიგნებზე, როგორებიცაა: ფსალმუნნი 1-25, იერემიას გოდება, დაბადების წიგნის პირველი თავები, სოლომონის ქებათა ქება და იოანეს სახარება.
ორიგენე (ბერძნ. , , დ. 184/185, ალექსანდრია, ეგვიპტე — გ. 253/254 ტვიროსი, ფინიკია), ასვე ცნობილი, როგორც ორიგენე ალექსანდრიელი ან, ორიგენე ადამანტი — ასკეტი, სწავლული და ადრეული ქრისტიანობის პერიოდის თეოლოგი, რომელიც დაიბადა და ცხოვრების პირველი პერიოდი გაატარა ალექსანდრიაში.
როგორც ევსები კესარიელი გადმოსცემს, იმ დროისთვის აღარ არსებობდა კატეხიზმური სკოლები, რამდენადაც განმმარტებლები და სწავლულები ქრისტიანთა დევნის დროს დაიფანტნენ ქვეყნის სხვადასხვა მხარეს.
სკოლაში ბევრი მიმდევარი გაიჩინა, თუმცა არც ისე დიდი ხნის შემდეგ ხურავს სასწავლებელს და ცხოვრებას უძღვნის წმინდა წერილის შესწავლას, შეუდგება ასკეტური ცხოვრების წესს.
ამ ცნობებს ვიგებთ ევსებისგან , რაც შეიძლება ავტორის ანგაჟირებული ინტერპრეტაციის შედეგიც იყოს: აღმატებულად წარმოადგინოს ორიგენეს ცხოვრება და მოღვაწეობა პირადი მრწამსიდან გამომდინარე.
ნიკოპოლისში, აქტიუმთან ახლოს, აღმოაჩინა ბიბლიის უცნობი ვერსია, კვინტა და ამის შემდეგ მას ჰქონდა სრული ტექსტი, რათა დაესრულებინა ჰექსაპლაზე მუშაობა ერთად, რომელიც იერიქონთან იქნა აღმოჩენილი).
232 წელს გარკვეული დრო დაჰყო კესარიაში, პალესტინაში, სადაც ეპისკოპოსმა თეოკტისტუსმა მღვდლად აკურთხა, რისი წინააღმდეგიც იყო ალექსანდრიის ეპისკოპოსი დემეტრიოსი.
1955 წლის 1 დეკემბერს მან კანონისადმი დაუმორჩილებლობა გამოავლინდა და მძღოლის მოთხოვნის მიუხედავად, თეთრკანიან მგზავრს ადგილი არ დაუთმო, რის გამოც იგი ციხეში აღმოჩნდა.
381 დღის მანძილზე მონტგომერის შავკანიანი მოსახლეობა საქალაქო ავტობუსების ქსელს ბოიკოტს უცხადებდა და ფეხით, ველოსიპედით ან ტაქსით გადაადგილდებოდა.
პროტესტის არაძალადობრივმა ფორმამ შედეგი გამოიღო და საზოგადოებრივ ტრანსპორტში რასობრივი სეგრეგაციის კანონი გაუქმდა, რაც აშშ-ში შავკანიანთა სამოქალაქო უფლებებისთვის ბრძოლაში მოპოვებული პირველი დიდი გამარჯვება იყო.
მოგვიანებით, პარქსი იხსენებდა, რომ თეთრკანიანი მოსწავლეები ავტობუსით ბრუნდებოდნენ სახლში, ხოლო შავკანიანი სტუდენტები იძულებული იყვნენ ფეხით დაბრუნებულიყვნენ შინ:
საუკუნის მიწურულს და საუკუნის დასაწყისში გამოცემული ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი სასახლეზე შემდეგს წერს: „სპარსული სტილის ციხესიმაგრე და ხანის სასახლე, აშენებული 1765 წელს შაქის ხანების მიერ“.
სასახლე მოხსენიებულია ფრანგი ისტორიკოსის და გეოგრაფის, ელიზე რეკლიუს წიგნში „ : : , - , “ (დედამიწა და მისი მოსახლეობა: აზიური რუსეთი: კავკასია, არალო-კასპიის აუზი, ციმბირი).
ბრიტანელი ჟურნალისტი ჰენრი ნორმანი თავის სტატიაში „ -“, თბილისის ხალიჩების დუქნების აღწერისას, წერს ნაჭერზე „ნუხის ხანების სასახლიდან, ძველად სპარსეთის ვასალები“.
სეგალი წერდა, რომ 1797 წელს, მამედ-ჰასან ხანის დროს, აშენდა „იმ დროისთვის დიდებული ხანის სასახლე“, რომელიც 32 ათას ოქროზე მეტი შეადგინა და რომელმაც ხანის ხაზინა საერთოდ ამოწურა.
სეგალი ასევე აღნიშნავდა, რომ სასახლე 1797 წელს, მამედ-ჰასან ხანის დროს აშენდა, რომელიც მას 32 ათას ოქროს ფულად დაუჯდა, რითაც სახაკანოს მთელი ხაზინა დაცარიელდა.
სპარსული ხელნაწერის „მადეი-თარიხის“ მიხედვით , რომელიც 1979 წელს „ფიზულის სახელობის ხელნაწერთა ინსტიტუტში“ გადათარგმნეს, სასახლის მშენებლობა 1204 წელს ჰიჯრათი .
იმის თაობაზე, რომ სასახლე, რომელიც ხანის საცხოვრებელი სახლი იყო და სასამართლოს შენობად გამოიყენებოდა, ასევე საუკუნის რუსი ჟურნალისტი, ნიკოლაი ბერსენოვიც წერს.
1846 წელს, ამიერკავკასიაში მსახური ანდრეი ფადეევი თავის მოგონებებში ქალაქის აღწერისას სასახლეზეც წერდა, მის გარე და შიდა მოპირკეთებაზე, ორნამენტებზე, ბარელიეფებსა და აღმოსავლურ ფერწერაზე: „საკმაოდ მკაფიოდ შემონახული, სპარსი მხედრების სურათებით და აზიური ბრძოლებით“.
იგი აღნიშნავს, რომ მარმარილოს შადრევნები, გარშემორტყმული მტირალა ტირიფებით, ფერადი მინებით, ნაძერწი სამკაულები ბუხრებზე, ჩუქურთმები კარებსა და ფანჯრების ჩარჩოებზე „გვახსენებს ხანის ფუფუნებასა და სასახლის ძველ დიდებულებას“.
უფრო გვიანი მკვლევარების მიხედვით, სასახლე შირაზელი არქიტექტორ ჰადალი ზეინალ აბდინის მიერ, 1797 წელს აშენდა (კონსტანტინოვის მიხედვით — „ჰაჯი ზეინალ აბდინი“, ხოლო ი.ს. სეგალის მიხედვით — „ჰაჯი ზეინალ აბდული“).
მან ასევე აღნიშნავს, რომ სასახლე მშენებლობა მამედ-ჰასან ხანის მიერ დასრულდა, რომელიც შაქის სახაკანოს დამაარსებლის, აჯი-ჩალაბის შვილიშვილია.
სამხედრო ისტორიკოსი ვასილი პოტო, მის მიერ საუკუნის ბოლოს დაწერილ წიგნში „კავკასიის ომი“, რუსების მიერ შაქის სახანოს დედაქალაქის აღების აღწერისას, ხანების სასახლესაც აღნიშნავს.
იგი სასახლეს ახსენებს, როგორც „აღმოსავლური სიბარიტის საცხოვრებლის ნიმუშად“ და წერს, რომ აქ ყველაფერი გაკეთებულია „არაჩვეულებრივი, ორიგინალური სპარსული გემოვნებით: მარმარილოს შადრევნები, გარშემორტყმული მტირალა ტირიფით, ფერადი მინები ვიწრო ფანჯრებში, ასევე ჭერი, შედგენილი სარკის ნამსხვრევისგან, ულამაზესი ხელნაკეთი სამკაულები, რომელიც ამშვენებს კარნიზებს, კარები, ფანჯრები, ბუხრები“.
სასახლე აღწერა ალექსანდრ დიუმამ, ალექსანდრ კორნილოვიჩმა, ანდრეი ფადეევმა, არნოლდ ზისერმანმა, მასზე აღნიშნავდნენ ლევ ტოლსტოი, ნიკოლაი რაევსკი, ილია ბერეზინი, ელიზე რეკლიუ და სხვები.
1991 წლის 25 აპრილს, აზრევკომის პლენუმმა ითათბირა „ხანის სასახლის რესტავრაციის შესახებ“ და მიიღო გადაწყვეტილება: „ხანის სასახლის რესტავრაცია აზრევკომის განკარგულების შესაბამისად რჩება ნარკომპროსომზე .
1939 წლის 13 მარტს, არქიტექტორმა პიოტრ ბარანოვსკიმ, არქიტექტურის საკავშირო აკადემიის ყრილობაზე, „ხანის სასახლის“ რესტავრაციის ანგარიში წარმოადგინა.
სასახლის არქიტექტურის საერთო აღწერა გვხდება საქართველოში მყოფი მთავარსარდლის, ალექსი ერმოლოვის ბრძანებით და თედორე ახვერდოვის შესრულებით, 1819 წელს შედგენილ „შაქის პროვინციის აღწერაში“ .
რაევსკი წერდა: „.იქ არის იმ მხარის ძველი ხანების სასახლე, რომელიც ძალიან ლამაზია და რომელზეც ბახჩისარაის ხანის სასახლე მარტო სუსტ წარმოდგენას გვაძლევს.“.
ასე, მაიორ მუჰამედ ხანთან შეხვედრის მოყოლისას, რომელიც „სასახლეში დაიბადა“, ასევე იყო „ნუხის ბოლო ხანის“ შვილიშვილი და „დაუწყო აქ ყოფნა, დიდი კნიაზების ჩამოსვლის შემდეგ“, დიუმა აღწერს თვითონ სასახლესაც, რომელიც „1827 წლიდან რუსების ხელშია“:
სასახლის შენობა, რომელიც საუკუნეში სპარსულ სტილშია აშენებული, მდებარეობს ქალაქის ამაღლებულ ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში და შემოღობილია ციხესიმაგრის კედლებით.
2010 წლის 1 აგვისტოს, იუნესკოს გენერალური დირექტორი ირინა ბოკოვა, აზერბაიჯანში ოფიციალური ვიზიტის ფარგლებში, ქალაქ შაქიშიც ჩავიდა და შაქის ხანების სასახლეც მოინახულა.
შენობის კედლის აგების მიხედვით, სხვადასხვა მასალის გამოყენებით აშენებული პირველი და მეორე სართული, ასევე არადამაკმაყოფილებელი კავშირი სართულებს შორის, ზოგიერთი ექსპერტის აზრით მეტყველებს იმაზე, რომ თავდაპირველად შენობა ერთსართულიანი უნდა ყოფილიყო, ხოლო მეორე სართული შემდგომ ააშენეს.
ეს არქიტექტურულ-მხატვრული წრე, სტილისტურად დაკავშირებულია ერევნის სერდარის სასახლესთან და გვიან სეფიანთა ბაღ-პარკების პავილიონებთან, ხოლო გენეტიკურად შაქის საცხოვრებელ არქიტექტურასთან, სადაც შემონახულია საზოგადოების შუალედი რგოლის წევრების სახლები, რის მაგალითად შეიძლება ჩაითვალოს ახლოს მდებარე შაქიხანოვების სახლი.
ვეიმარნს მიმართა, როგორც ხელოვნებადმცოდნეს, რომელიც გამოაქვეყნა სტატია სპეციალურად მიძღვნილი ამ თემას, როგორც წერს ვეიმარნი „ საუკუნის აზერბაიჯანის განსაკუთრებულ არქიტექტურულ და მხატვრულ ძეგლს“.
აზერბაიჯანული საბჭოთა ენციკლოპედიაც სასახლეს მიაკუთვნებს საუკუნის 60-იან წლებს და აღნიშნავს, რომ იგი აშენდა ჰუსეინ ხან მუშტაგის მიერ.
სასახლე, თავისი განუმეორებელი სახით და ხალხური ხელობის არქიტექტურით, ითვლება საუკუნის სასახლის არქიტექტურის საუკეთესო ნიმუშად კავკასიასა და ისლამურ აღმოსავლეთში.
ღონისძიებას 30-მდე ქვეყნის საელჩოს და საერთაშორისო ორგანიზაციის წარმომადგენელი, მეცნიერების ცნობილი წარმომადგენლები და აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის დეპუტატები ესწრებოდნენ.
1946 წელს, კონსტანტინოვი სტატიაში „ნუხა“ წერდა: „დიდებულია ეს სასახლე — სპარსი არქიტექტორის ფუფუნების და გემოვნების მწვერვალი, რომელიც აშენდა 1790 წელს შირაზელ ჰაჯი ზეინალ აბდინის მიერ“.
2006 წლის მაისში ის გახდა მაიკლ დეივისის „მუსიკალური რევოლუციის მოძრაობის“ (არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელიც უზრუნველყოფდა საჯარო სკოლების ფარგლებში მუსიკალურ განათლების პოპულარიზაციას) წევრი.
2010 წლის მარტში, სტივ აოკიმ -თან გამოუშვა სიმღერა „' “, რომელიც გამოშვებიდან პირველ კვირას ბრიტანეთის ჩარტებში 29–ე ადგილას გავიდა,მოგვიანებით კი დიდი ბრიტანეთის ინდი-ჩარტში შევიდა.
სტივ აოკიმ -ის ჩარტში მოხვედრილი რამდენიმე სტუდიური ალბომი გამოსცა, რომელთაგან ერთ-ერთი, „“, 2013 წელს ნომინირებული იყო გრემიზე საუკეთესო საცეკვაო/ელექტრონული ალბომის კატეგორიაში.
სტივ აოკი სწავლობდა სანტა-ბარბარას კალიფორნიის უნივერსიტეტში, სადაც მან მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ორ სპეციალობაში, ფემინისტურ განათლებასა და სოციოლოგია.
სტაროჩერკასკის აღდგომის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია სტანიცა სტაროჩერკასკში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
ეკლესიის ბიბლიოთეკაში ინახება როგორც საეკლესიო , ასევე ძველი რარიტეტული გამოცემები (მაგალითად 1946 წლის სლავური გრამატიკა და 1701 წლის სლავური, ლათინური და ბერძნული ანბანი).
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ რენე კესინთან, ჯონ პეტერს ჰამფრისთან და სხვებთან ერთად შეიმუშავა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის დეკლარაცია: ადამიანის უფლებათა გაეროს უნივერსალური დეკლარაცია.
ჰაიდ პარკის რუზველტებიც კი, მათ შორის მისი მომავალი დედამთილი, სარა დელანო რუზველტი მანჰეტენ რუზველტს ელეონორაზე ეუბნებოდა: „ჩვენ გვაქვს ყველანაირი გარეგნობა და ფული“.
მან მამაკაცის სახელის „ჩუკ პეინტონი“-ს გამოყენებით დაწერა იმ დროის ერთ-ერთ პოპულარულ ნადირობის ჟურნალში, იე სილვან არჩერი, თავისი გამოცდილებების შესახებ.
ანა ელეონორას მოსწონდა, როცა მას მხოლოდ ელეონორას ეძახდნენ, სრულ სახელს მხოლოდ ოფიციალურ ქაღალდებზე და საბანკო ჩეკებზე ხელის მოწერის დროს იყენებდა.
1939 წელს აფრო-ამერიკელი ოპერის მომღერალი მარიან ანდერსონს ამერიკული რევოლუციის ქალიშვილებმა მისი რასის გამო არ მისცეს უფლება გამოსულიყო ვაშინგტონის კონსტიტუციის დარბაზში.
ანა ელეანორა რუზველტი — ამერიკის შეერთებული შტატების პირველი ლედი, რომელსაც ეს თანამდებობდა ყველაზე ხანგრძლივად ეკავა 1933 წლიდან 1945 წლამდე, რადგან მისი ქმარი პრეზიდენტი ფრანკლინ რუზველტი ოთხჯერ აირჩიეს ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტად.
ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკოსთვის გაგზავნილ წერილში ის წერდა: „ანიას როლის თამაში ნებისმიერს შეუძლია, თუნდაც სრულიად უცნობ მსახიობსაც კი, მთავარია ახალგაზრდა იყოს, გოგონას ჰგავდეს და ახალგაზრდულად, ლაპარაკობდეს წკრიალა ხმით“.
ჩეხოვი კონსტანტინე სტანისკავსკის ხედავდა როგორც გაევის, ისე ლოპახინის როლში, თავად კონსტანტინე სტანისკავსკიც არ იყო ლოპახინის როლის შესრულებს წინააღმდეგი, მაგრამ, იმის გამო, რომ უბრალო ადამიანების როლის თამაში უფრო ცუდად გამოსდიოდა, გაევის როლი ამჯობინა.
ლოპახინის როლი — ცენტრალურია პიესაში, სწორედ ამიტომ იყო დრამატურგი შეშფოთებული, თუ ვინ ითამაშებდა ლოპახინის როლს იმ შემთხვევაში, თუ კონსტანტინე სტანისკავსკი გაევის როლს ამჯობინებდა: „სტანისლავსკი ძალიან კარგი და ორიგინალური გაევი იქნება, მაგრამ მაშინ ვინ ითამაშებს ლოპახინის როლს?
ელენა მურატოვა — შარლოტა ივანოვნა იმავე წერილში: „პომიალოვას რა ტქმა უნდა არ უნდა მივცეთ, შესაძლოა მურატოვა იყოს კარგი, მაგრამ სასაცილო არა.
სამხატვრო თეატრთან ერთად, 1904 წლის 17 იანვარს, ხარკოვის დიუკოვების თეატრში (რეჟისორი ნიკოლაი პესოცკი და ალექსანდროვი; რანევსკაია — ვერა ილნარსკაია, ლოპახინი — პავლენკოვი, ტროფიმოვი — სერგეი ნერადოვსკი, სიმეონოვ-პიშჩიკი — ბ. ბორისოვი, შარლოტა ივანოვნა — მილიჩი, ეპიხოდოვი — კოლობოვი, ფირსი — გლიუსკე-დობროვოლსკი).
პეტერბურგის საყოველთაოდ ხელმისაწვდომი თეატრი და გადასატანი თეატრი პაველ გაიდებუროვისა და ნადეჟდა სკარსკაიას ხელმძღვანელობით (1907 და 1908, რეჟისორი და ტროფიმოვის როლის შემსრულებელი — პაველ გაიდებუროვი)
თუმცა საეჭვოა, რომ ეს ნომრები გამოყენებული იქნებოდა იმ შემთხვევაშიც კი თუ წიგნი დასრულდებოდა, რადგანაც თავების ნომრები ესაბამება ძველ ლათინურ თარგმანს, რომლის ჰარმონირება ვუგატას ტექსტთან ძალიან რთულია.
და საკმაოდ რთული წყობითაა დალაგებული: თავიდან იწყება და თი მათესთვის, შემდეგ და მარკისთვის, შემდეგ ლუკასთვის და იოანესთვის, შემდეგ ლუკასთვის და იოანესთვის.
ასეთივე წყობა შეგვიძლია დავინახოთ წიგნი დარაოუსთვის, თუმცა იქ ლუკა და იოანესთვის შეტანილია ბოლოში, იმ დროს როდესაც ყველა დანარჩენი — დასაწყისში.
ამ ჯგუფის სხვა ხელნაწერებში, ისეთში როგორიცაა სახარება ლინდისფარნედან , წიგნი არმაგადან და სახარება ეხტერნახადან , თითოეული სახარება განიხილება, როგორც ცალკეული ნამუშევარი და გააჩნია შესავალი, რომელიც ეძღვნება კონკრეტულად მასს.
კელის წიგნი — ეს არის ოსტატობის მწვერვალი ხელნაწერი წიგნების შექმნაში საუკუნის ბოლო და საუკუნის დასაწყისის პერიოდში ირლანდიის, შოტლანდიისა და დიდი ბრიტანეთის ჩრდილოეთ მონასტრებში, ასევე ირლანდიიდან და დიდი ბრიტანეთიდან წამოსულების მიერ დაფუძნებული მონასტრების კონკინენტზე.
იმ დროიდან შემორჩენილი მანუსკრიპტებიდან შეიძლება აღინიშნოს „წმინდა კოლუმბის ცხოვრება“ , , სახარების ფრაგმენტები დარემას ეკლესიის ბიბლიოთეკიდან , წიგნი დაროუდან .
წიგნის არსებულ სახეში მოცემულია წინასიტყვაობა, სახარების მთლიანი ტექსტი მათესაგან, მარკოზისა და ლუკასაგან ასევე იოანეს სახარების ტექსტი იოანე 17:13-მდე.
წინასიტყვაობის შემორჩენილი ნაწილი შედგება ებრაული სახელების სიის ორი ფრაგმენტისაგან, რომელსაც სახარებები და შეიცავენ (გადაკვეთილი წყაროები სახარებაზე და ლეგენდები პროტესტანტების ცხოვრებაზე) ასევე ევსევია კესარიელის კანონიერი სქემები.
აღსანიშნავია, რომ ლინდისფარნას სახარებიდან, დაროუს წიგნიდან და არმაგას წიგნიდან, დაკარგული წინასიტყვაობის ნაწილი შეიცავდა იერონიმის წერილს მამა დამასუ -სთვის, რომელიც ცნობილია როგორც „ “, მასში იერონომი ხსნის თავისი თარგმნის მიზანს.
ასევე შესაძლებელია, მაგრამ ნაკლებად დასაშვებია, რომ დაკარგული მასალა შეიცავდა ევსების წერილს კარპიანისთვის, რომელშიც განიხილება კანონიერი სქემების გამოყენება, (ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა წიგნიდან მხოლო სახარება ლინდისფარნადან შეიცავს ამ წერილს).
ეს სქემები, შექმნილია ჯერ კიდევ იერონიმეს მიერ შექმნილი ვულგატამდე, რომელიც თავის მხრივ წარმოადგენს სახარების პარალელურ ადგილებზე წყაროების გადამკვეთს.
ევსებიმ გაყო თითოეული სახარება ფრაგმენტებად, რომელთა მოცულობაც დამოკიდებული იყო სხვა სახარებების პერალელთა ხელმისაწვდომობაზე, ხოლო შემდგომ პარალელების ნომრები შეიტანა სქემაში, რაც აძლევს საშუალებას მკითხველს დაინახოს მსაგვსი ადგილები სხვადასხვა სახარებაში.
მათგან ერთ-ერთის თანახმად, წიგნი შექმნილი იყო წმინდა კოლუმბის ტაძრის სკრიპტორიაში აიონის კუნძულზე და შემდგომ გადატანილია დღევანდელ კელსკის სააბატოში დაუმთავრებელი სახით.
მეოთხე ვერსიის თანახმად, წიგნი შესრულებულია დიდი ბრიტანეთის ჩრდილოეთში, შესაძლებელია ლინდისფარნში, შემდგომ გადატანილია აიონში, ხოლო იქიდან — კელსკის სააბატოში.
შესაძლებელია, ზუსტი ადგილი არც არასოდეს გაირკვეს, თუმცა ამჟამად მეტად გავრცელებულია მეორე ვერსია — წიგნი დაწყებული იყო აიონზე და შემდგომ გაგრძელებული კელსკის სააბატოში.
ებრაული სახელების სიის მხოლოდ ორი ფრაგმენტი არსებობს: ერთი წიგნის პირველი ფურცლის მარჯვენა მხარეს, მეორე 26-ე ფურცელზე, რომელიც ამჟამად შეტანილია იოანეს სახარების შესავლის ბოლოში.
რვეულის სტრუქტურა, რომელსაც გააჩნია 26 ფურცელი, ამბობს იმის შესახებ, რომ დამატებითი სამი ფურცელი არ შეიძლება იყო 26-ე და 27-ე ფურცლებს შორის ამიტომ ფურცელი 26 ზუსტად არ იმყოფება თავის ორიგინალურ ადგილზე.
ეს არის შესანიშნავი მინიატურებითა და ორნამენტებით ერთ-ერთი ყველაზე უხვად მოკაზმული შუა საუკუნეების ხელნაწერი ყველა იმათ შორის რომლებიც ჩვენამდეა მოღწეული.
უძლიერესი ტექნიკური შესრულებისა და ლამაზი ხაზების გამო მკლევრების უმეტესობა განიხილავს მას როგორც ყველაზე ძვირფას ნამუშევარს შუასაუკუნეების ირლანდიური ხელოვნებისთვის.
ანალებში „ოლსტერის ანალები“ 1006 წლის ჩანაწერებში ნათქვამია: „კოლუმბის დიდი სახარება, დასავლეთ სამყაროს უმთავრესი რელიქვია, მოპარულლი იყო კენანასის დიდი ქვის ეკლესიის დასავლეთ სამლოცველო შენობიდან თავისი ძვირადღირებული ნაკეთობების გამო“ .
1979 წელს სხვა შვეიცარულმა გამომცემლობამ „ფაქსიმილე ფერლაგ ლაზერნმა“, მოითხოვა ნებართვა სრულფასოვანი ფაქსიმილე-გამოშვების გამოცემისათვის.
ეს მონასტერი იყო დაფუძნებული ქალაქ კელსში საუკუნის დასაწყისში, ვიკინგების მუდმივი შემოტევების დროს, აიონის კუნძულის ბერების მიერ შოტლანდიის სანაპიროებზე.
მას შემდეგ, რაც კუნძული აიონა ვიკიგების შემოტევების გამო გახდა ზედმეტად საშიში ცხოვრებისთვის, ბერების უმრავლესობამ გადაინაცვლა კელსკოს ტაძარში, რომელიც ხდება ბერთა საზოგადოების ცენტრი
მას მერე, რაც მონასტერი ნორმანების მიერ განადგურდა, წიგნი გადატანილი იყო გაქცეული ბერების მიერ ირლანდიაში, კელის სააბატოში , სწორედ საიდანაც მიიღო წიგნმა სახელწოდება.
კელსკის წიგნი შეიცავს ოთხ სახარებას, რომლებიც დაწერილია შავი, წითელი, იასამნისფერი და ყვითელი მელნით, წინასიტყვაობას, ბოლოს და სახარებების ნაწყვეტებს ამჟამად წიგნი შედგება 340 ფრანგმენტული ფურცლისგან, რომლებსაც ფოლიიამები ეწოდება.
საუკუნეში კელსკის ტაძრის მიწის ქარტიები დაკოპირებული იყო წიგნის ზოგიერთ სუფთა გვერდზე, რაც გვაძლევს ყველაზე ადრინდელ ზუსტ ცნობებს წიგნის ადგილმდებარეობის შესახებ კელსეში.
ტრადიცია წიგნის შექმნას თვით წმინდა კოლუმბს აწერდა, მაგრამ პოლეოგრაფიულმა გამოკვლევებმა გადაწიეს წიგნის შექმნის თარიღი უფრო გვიანდელ თარიღზე, მიახლოებით 800 წლისთვის.
რადგან გირალდი ამბობ, რომ წიგნი კილდარში ნახა, შესაძლებელია რომ მან სხვა, ადრე დაკარგული წიგნის მხილველია, ხარისხით ზუსტად კელსკის წიგნის სწორი ან შესაძლებელია ამ მოწმობაში მას შეეშალა წიგნის ადგილმდებარეობა
ფილმის პრემიერა გაიმართა ნიუ-იორკის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში, 2917 წლის 31 ივლისს, ხოლო ძირითადი ჩვენებები აშშ-ში 4 აგვისტოს დაიწყო, -ის დისტრიბუციით.
არსელი ამბობდა, რომ მოყვარულები მიხვდებოდნენ ფილმის კავშირს უფრო ადრეულ მოვლენებთან და რომ იგი არ ეფუძნებოდა რომელიმე წიგნის ერთ სიუჟეტს.
ლიტერატურული და ეთნოგრაფიული წყაროები ამთკიცებენ, რომ აბრეშუმის დიდი ნაწილი ბასკალზე მოდიოდა და ქალაღაი მათ შორის მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდა.
რუსი მოგზაური, რომელიც აზერბაიჯანში 1862 წელს იმყოფებოდა, პიოტრ პაშინო გაზეთ „ “ წერდა, რომ ქსოვილი და ქალაღაი, წარმოებული ინდივიდუალური მეთოდებით შორეულ პროვინცია ბასკალში, არ ჩამორჩებოდა ქსოვის მეთოდებით ინდუსტრიის იმ დროინდელ მხატვრულ ხარისხს.
საუკუნის ბოლოს და საუკუნის დასაწყისში, ქალაღაის წარმოების ტრადიციული ცენტრები აზერბაიჯანში, სხვადასხვა პოლიტიკური და სოციალური მიზეზების გამო, განსაკუთრებით რუსეთიდან შემოტანილი იაფი ფაბრიკული ნაწარმის გამო, შეიცვალა თავისი პოზიციები და ქალაღაის ხელოვნების ცენტრები გაერთიანდა ბასკალასა და განჯაში.