polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
მთელი ორი წლის განმავლობაში იგი მხნედ იტანდა ყოველგვარ შევიწროებას, მაგრამ მისმა ორგანიზმმა ვერ გაუძლო, კუჭი დაუავადდა და 1916 წლის 7 მაისს გარდაიცვალა სოფელ პატარა შოხაში.
ვლადიმერ ივანეს ძე დარჩიაშვილი (დ. 1872, სოფ. ანაგა, ახლანდ. სიღნაღის მუნიციპალიტეტი, — გ. 7 მაისი, 1916, გრიმა, გერმანია) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი და პუბლიცისტი.
ოთხთავი, საუკუნე 192 ფურცელი; ეტრატი; ზომა: 317237; ასომთავრული; მელანი – ყავისფერი, გამშვენებული საზედაო გრაფემები შიგადაშიგ – სინგურით; ზოგან ნაწერი გაცხოველებულია; თავიდან ბოლომდე ნაწერი ასომთავრულით, ორ სვეტად; ზედა არშიები ნაწილობრივ მოჭრილია ისე, რომ დაკარგულია ზედა რვეულებრივი აღრიცხვის კვალი.
ანბანდიდი სახარება უძველეს ქართულ ხელნაწერთა სულ რამდენიმე ნიმუშს შორისაა, გამოირჩევა შესრულების სისადავის, დახვეწილობის, სიძველის, ტექსტის რედაქციულობის, მატერიალური და სულიერი ღირებულების თვალსაზრისით.
ხელნაწერის გაფორმებას მკაცრად ორგანიზებული ჩარჩო, ხელნაწერში ჩართული გოლგოთის ჯვარი , დეკორირებული და სინგურით შემკული საზედაო გრაფემები, აქცენტირებული დასასრულები წარმოადგენს.
ანბანდიდი სახარება ოთხთავის შემცველ იმ იშვიათ ხელნაწერთა რიგშია , ჯრუჭის , პარხლის , თევდორესი და გაბრიელ პატარაის ) , რომლებიც თავიდან ბოლომდე ნაწერია ასომთავრულით.
გაუხეშებულ, დალაქავებულ, თუმცა დღემდე მაინც კარგად მოღწეულ ეტრატის ხელნაწერს საკმაოდ დიდ გეოგრაფიულ სივრცეში მოგზაურობის კვალი ეტყობა.
სახარება ჩვენი ინტელექტუალური საგანძურის უძვირფასეს ნაწილს წარმოადგენს და ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ადგილი უჭირავს ზოგადად ხელნაწერის ისტორიის შესწავლის საქმეში.
ში შესრულებული მინაწერები, ხოლო ბოლოში დართული აქვს საკმაოდ მოზრდილი სულთა მატიანე, რომელიც გვიან შუა საუკუნეებს განეკუთვნება და ჯერ კიდევ შესწავლას მოითხოვს.
სწავლობდა სამი ფრაშერის გიმნაზიაში, რომელიც მდებარეობს მის მშობლიურ ქალაქში, ხოლო მოგვიანებით კოსოვოს ტელევიზიამ იგი შეარჩია კოსოვოს წარმოადგენლად „ევროვიზიის ახალგაზრდა მოცეკვავეები 2011“-ზე ოსლოში, ნორვეგიაში.
2008 წელს იყო სტუმარი " ", ხოლო 2008 წლის ბოლოს, " " წევრი, რომელიც სადღესასწაულო პროგრამაა -ზე, ამავე პერიოდში სადღესასწაულო პროგრამის " " კონკურსის წევრი იყო, რომელიც კოსოვოს საზოგადოებრივი მაუწყებელზე გადიოდა.
ტრინგა ტელევიზიებში გამოსვლა 2005 წელს დაიწყო, იგი პირველად გამოჩნდა სამ ტელევიზიაში, ესენია კოსოვოს საზოგადოებრივი მაუწყებელი, და 21, სადაც ის მონაწილეობა მიიღო საახალწლო შოუში.
2006 და 2007 წლებში მონაწილეობდა ამერიკის სავაჭრო პალატისა და " "-ის ჰუმანიტარულ საღამოზე, სადაც ტრინგა ქორეოგრაფიული აქტის წამყვანი ბალერინა იყო.
მომდევნო ხმაურიანი ინციდენტი 2007 წელს მოხდა, როდესაც მან ღამის კლუბის დაცვის წევრის მოკვლა სცადა, რისთვისაც მას 9 თვიანი პატიმრობა შეეფარდა, რომლის 6 თვეც პირობითად შეეფარდა.
ამავე სასამართლო პროცესზე სასამართლომ მეორე შემთხვევაც განიხილა - პოლიციის თანამშრომლების შეურაცხყოფა, რომლებიც მას იცავდნენ მას შემდეგ, რაც მან წამლების საშიში დოზა მიიღო 17-18 იანვრის ღამეს.
რაც პროდიუსერს აძლევს ბიძგს გადაიღონ მისი გაგრძელება „ტაქსი 2“ , „ტაქსი 3“ , „ტაქსი 4“ , სადაც მომხიბლავი ტაქსისტი თავის ნების საწინააღმდეგოდ მსახურობს ხელისუფლებას.
5 ნოემბერს პარიზის სასამართლომ სამი ნასერი ექვსი თვით დააპატიმრა მკაცრი რეჟიმის გამოყენებით და 7500 € ჯარიმა დააკისრა, ასევე სავალდებულო ალკოჰოლიზმის მკურნალობა დაუნიშნა.
2013 წლის ძიუდოს მსოფლიო ჩემპიონატზე, კელმენდიმ კოსოვოს მოაპოვებინა პირველი მსოფლიოს ტიტული ძიუდოში, როდესაც იგი დაამარცხა ბრაზილიელი ერიკა მირანდა ოქროს მედლის მატჩზე -52 კგ კატეგორიაში, რიო-დე-ჟანეიროში.
2010 წელს, მან მე-5 ადგილი დაიკავა უმცროსებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატზე, მაროკოში და მე-9 ადგილზე გავიდა 52 კგ წონით კატეგორიაში 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ძიუდოში ტოკიოში, იაპონია.
2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე იგი გახდა პირველი კოსოვოს სპორტსმენი, რომელიც მოიგო ოქროს მედალი, აგრეთვე ეს მედალი კოსოვოს პირველი ოლიმპიური მედალია.
2014 წელს, მაილინდა მოხვდა ქალთა მსოფლიო პრესტიჟული სარეიტინგო სიის სათავეში, რისთვისაც მას კოსოვოს პრეზიდენტმა ატიფეტე იაჰიაგამ "საპრეზიდენტო ღირსების მედლით" დააჯილდოვა.
საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წინააღმდეგობის გამო, კელმენდიმ ვერ წარმოადგინა კოსოვო 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ლონდონში და კოსოვოს ნაცვლად წარმოადგინა ალბანეთი.
მეორე მსოფლიო ომის დროს, აშშ-მა ბორა-ბორა სამხრეთ წყნაროკეანური სამხედრო ძალების მოსამარაგებელ ბაზად აირჩია, საიდანაც აწვდიდა ნავთს, აერსტრიპტებს, იყენებდა თვითმფრინავების დასაჯდომად, აშენდა დამცავი ფორტიფიკაციაც.
ბორა-ბორა დამოუკიდებელი სამეფო იყო 1888 წლამდე, როდესაც უკანასკნელ დედოფალ ტერიმაევარუა -ს ფრანგებმა გადადგომა აიძულეს და კუნძული საკუთარ კოლონიად გამოაცხადეს.
ბორა-ბორა — 30 კმ² ფართობის მქონე კუნძული წყნარ ოკეანეში, საფრანგეთის პოლინეზიის საზოგადოების კუნძულების დასავლეთ ნაწილში, ლივარდის კუნძულებში, საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორია.
კუნძულის ცენტრში შეინიშნება ჩამქრალი ვულკანის ნაშთები, ორი მწვერვალი — პაჰია და ოტემანუ, რომელთა უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან 727 მეტრია.
მეორე მსოფლიო ომის დროს აშენებული ასაფრენი ზოლი, რომელსაც დიდი ხომალდების მიღებაც არ შეეძლო, 1960 წლამდე საფრანგეთის პოლინეზიის ერთადერთ საერთაშორისო აეროპორტად რჩებოდა, სანამ ტაიტის დედაქალაქ პაპეეტეზე ფააას საერთაშორისო აეროპორტი გაიხსნებოდა.
როდესაც კუნძული ჰოლანდიელმა მოგზაურმა იაკობ როგევენმა აღმოაჩინა, მისმა ეკიპაჟმა მისი სახელი გაიგო როგორც „ბორა-ბორა“, რას მას შემდეგ შემორჩა კიდეც.
დაცული ტერიტორია ადმინისტრირდება გარემოს დაცვისა და ეროვნული პარკების გენერალური დირექტორატი მიერ , რომელიც თურქეთის სატყეო და წყლის საქმეთა სამინისტროს დაექვემდებარება.
იღნეადის ჭალის ტყეების ეროვნული პარკი — 2007 წლის 13 ნოემბერს დაარსებული ეროვნული პარკი, რომელიც მდებარეობს მარმარილოს რეგიონის ქირქლარელის პროვინციაში, თურქეთი.
ეროვნული პარკის ფართობია – 3155 ჰა და მდებარეობს ქალაქ იღნეადასთან, თურქეთ-ბულგარეთის საზღვარზე, 25 კმ დაშორებულია დემირქოის რაიონს, ქირქლარელის პროვინცია.
წყლის ნაკადი იწყება ისტრანჯის ქედის ქვემოდან და შავი ზღვასთან აყალიბებს ალუვიონურ ნაპირს, სადაც ჭალაა , რომელიც წარმოიშვა სეზონური წყალდიდობის დროს.
მდინარის სათავეები მდებარეობენ დრაკონის მთებში, მპუმალანგის პროვინციაში, იოჰანესბურგიდან აღმოსავლეთით, დაახლოებით 30 კმ-ით ჩრდილოეთით ერმელოდან და დაახლოებით 240 კმ-ში ინდოეთის ოკეანიდან.
«ტრანსვაალი» ნიშნავს «ვაალის იქით» კაპის კოლონიის და ნატალის რესპუბლიკის მიმართ, რომლებიც იმ დროს წარმოადგენდნენ ევროპელი დასახლებულების ძირითად ადგილებს და მდებარეობდნენ ვაალის სამხრეთით.
ყველაზე დიდი შენაკადებია — ვილგე, ფეტი , რიტი, ჰარტსი, კლიპი, ფალრიფირი, სეიკერბოსრანდი, ტაიბოსპრეიტი, კრომელმბუხსპრეიტი, ოუვერსპრეიტი, მუირიფირი, რენოსტერიფირი, ვალსი, ზანდი.
მდინარის ჩრდილოეთ სანაპიროს გასწვრივ მდებარეობენ მპუმალანგის, გაუტენგის და ჩრდილო-დასავლეთი პროვინციები, ხოლო მისი სამხრეთი სანაპიროს გასწვრივ — ფრი-სტეიტის პროვინცია.
თუმუცაღა ვლადიმირმა არ მიიღო ბასილის კალენდარული რეფორმა, რადგანაც არ შეეძლო ახალი წელი გადმოეტანა სექტემბერში , მაგრამ მისი დატოვება 1 აპრილზეც არ შეიძლებოდა, რადგანაც ის უშუალო კავშირში იყო კერპთაყვანისმცემლურ ახალ წელთან.
1342 წელს მიტროპოლიტ თეოგნოსტის მიერ ახალი წელი გადმოტანილ იქნა 1 სექტემბერს, ხოლო 1492 წელს მოსკოვში ჩატარებული კრების საფუძველზე, ახალი წლის დასაწყისად ოფიციალურად დაწესდა 1 სექტემბერი.
რუსეთის იმპერიაში აღნიშნული წელთაღრიცხვით სარგებლობის ბოლო თარიღი იყო 7208 წლის 31 დეკემბერი; პეტრე -ს ბრძანებით შემდეგი დღის ათვლა ოფიციალურად გაგრძელდა ქრისტეშობის წელთაღრიცხვით, ანუ 1700 წლის 1 იანვრიდან.
ბიბლიის აღნიშნული დებულებებიდან გამომდინარე, ღვთისმეტყველები დავიდნენ დასკვნაზე, რომ ადამი შექმნილი იყო ჩვენს წელთ აღრიცხვამდე მეექვსე ათასწლეულში და შესაბამისად ქრისტე იშვა სამყაროს შექმნიდან, დაახლოებით 5500 წელს.
იქედან გამომდინარე, რომ არსებობდა მრავალი მიდგომა , არსებობდა წელთაღრიცხვის 200-მდე ვარიანტი, აქედან ყველაზე პოპულარული, 353 წელს იმპერატორ კონსტანცი -ის დროს შექმნილი წელთაღრიცხვა იყო.
ბიზანტიური ქორონიკონის დამაარსებლებმა გადაწყვიტეს, რომ წელთაღრიცხვა უნდა მოიცავდეს ერთდროულად 3 ციკლს: 15-წლიან ციკლს და 19-წლიანი მთვარისა და 28-წლიანი მზის ციკლებს
ბიზანტიური წელთაღრიცხვა, კონსტანტინოპოლის წელთაღრიცხვა, ძველრუსული წელთაღრიცხვა, «ადამიდან» — ბიზანტიის იმპერიაში გავრცელებული წლების ათვლის სისტემა, რომლის ამოსავალ წერტილს წარმოადგენდა.
არსებობს მოსაზრება რომ ბიზანტიური წელთაღრიცხვის მიღება მოხდა კონსტანტინოპოლის მესამე საეკლესიო კრებაზე: ბიბლიური სამყაროს შექმნიდან დასაწყისი 1 სექტემბერი, ძვ.
ბიზანტიური წელთაღრიცხვა დღემდე გამოიყენება სტაროვერების და სხვა მართლმადიდებელი ეკლესიების მიერ, ხოლო 1 სექტემბერი წარმოადგენს ახალი წლის პირველ დღეს.
იმის შემდეგ, როდესაც სახელმწიფო გადაწყვიტავდა თუ სად უნდა მოეხადა სასჯელი, ლირს უნდა გაევლო სხვადასხვა ტიპის ფსიქოლოგიური ტესტი, რათა გარკვეულიყო მისი პროფვარგისიანობა, საინტერესო ისაა, რომ მას ეს ტესტირება მისივე ტესტით ჩაუტარდა, ამიტომაც მას არ გასჭირვებია ამ ტესტირების დროს შეექმნა ისეთი ტიპის ადამიანი, რომელიც იდეალურად ერგებოდა მებაღეობას.
1965 წლიდან ლირის დაეწყო პრობლემები კანონთან — ის არაერთხელ იქნა დაკავებული ნარკოტიკული საშუალებების შენახვის ბრალდებით, სანამ 1969 წელს აშშ უმაღლესმა მოსამართლემ ტიმოთე ლირი არ ცნო უდანაშაულოდ მარიხუანის საქმესთან დკავშირებით.
იმ დღეს, როცა ის უდანაშაულოდ სცნეს მან სახალხოდ გააჟღერა მისი გადაწყვეტილება, რომ ის კენჭს იყრიდა კალიფორნიის გუბერნატორის პოსტზე, სადაც ის კონკურენციას გაუწევდა რონალდ რეიგანს.
70-იანი წლების პრესა წერდა, რომ ლირი -მ იმიტომ გაათავისუფლა, რომ მან ჩვენება მისცა მისივე მეგობრების საწინააღმდეგოდ, რომლებიც გაქცევაში ეხმარებოდნენ.
ღია წერილში, რომელიც მან მეგობრებს მისწერა ის არასოდეს არ უარყოფდა, რომ ეკონტაქტა -ს, მაგრამ აკონკრეტებს, რომ ამით მას ზიანი არავისთვის არ მიუყენებია.
საჭირო გახდა ექსპერიმენტების შეწყვეტა, მაგრამ ლირი ფსიქოდელიკებზე უარის თქმას არ აპირებდა, რასაც მან საკუთარი პროფესიული კარიერა შესწირა, დაკარგა აკადემიური ხარისხი და სამეცნიერო რეპუტაცია.
1970 წელს ლირი და მისი მეუღლე ალჟირიდან შვეიცარიაში გადადიან და იქ ხვდება ლსდ-ს შემქმნელს ალბერტ ჰოფმანს, მაგრამ თავშესაფარს ვერ პოულობს და იძულებულია ავღანეთში გაიქცეს.
მარადიული სიყვარულის საძმომ, რომლის სათავეებშიც ლირი იმყოფებოდა მემარცხენე რადიკალურ დაჯგუფებას საკმაოდ დიდი თანხა გადაუხადა, რომ დოქტორი ლირი და მისი მეუღლე ალჟირში გადაეყვანა.
საბოლოოდ ამ სკანდალმა ლირის სახელის დაჩრდილვა გამოიწვია ფსიქოლოგიის კვლევის იმ სფეროებში, სადაც ის კვლევებს ატარებდა და დღეს ეს დარგები სხვა სახელებთან ასოცირდება.
ის აქტიურად პროპაგანდირებდა ფსიქოდელიკურ საშუალებებს, ატარებდა ამ თემასთან დაკავშირებით სემინარებს და დაწერა არაერთი წიგნი, რომელიც ეძღვნება ადამიანის გონების სიღრმის გაფართოებას.
ტიმოთე ფრენსის ლირი — ამერიკელი მწერალი, ფსიქოლოგი, ფსიქოდელიური პრეპარატების შემსწავლელი კომისიის წევრი, პროგრამული უსაფრთხოების შემმუშავებელი.
ისტ-ლონდონი , , ზოგჯერ ბაფალო-სიტი — ქალაქი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე, აღმოსავლეთ კაპლანდის პროვინციაში.
საუკუნის დასაწყისში, ბრიტანელ დასახლებულებსა და ადგილობრივ მაცხოვრებლებს შორის სასაზღვრო ბრძოლების დროს, ისტ-ლონდონი იყო პორტი, რომელიც ამარაგებდა კინგ-უილიამ-თაუნიდან 50 კმ-ის რადიუსში მდებარე ქალაქებს.
ამავე აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის 70,09 %-ს შეადგენენ შავკანიანები; თეთრკანიანთა რაოდენობაა 16,00 % ; ფერადკანიანი მოსახლეობა შეადგენს ქალაქის მაცხოვრებელთა 11,63 %-ს ; აზიელები კი 1,78 %-ს .
შესაძლებელია აღნიშნული ეკლესიის აშენება ჰქონდა მხედველობაში აბუსერისძე ტბელს, როდესაც თავისი დის, ვანენ დიოფალ დიოფალის შესახებ 1233 წელს წერდა, რომ მან „ეკლესიაჲ აღაშენა წმინდისა იოვანე მახარებლიაჲ და ღმრთისმეტყუელისაჲ, სამკჳდრებელი ჩუენი და აღავსო საწყაული კეთილი“.
ნიაზი (ნამდვილი გვარი და სახელი თაღიზადე - ჰაჯიბეკოვი ნიაზი ზულფუგარ-ოღლუ; დ. 20 აგვისტო , 1912, თბილისი, რუსეთის იმპერია, — გ. 2 აგვისტო, 1984, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, დირიჟორი და საზოგადო მოღვაწე.
შექმნა ოპერა-კანტატა „1920 წელი“ , ოპერა „ხოსროვ და შირანი“ , ბალეტი „ჩიტრა“ , ნაწარმოებები სიმფონიური ორკესტრისთვის , კანტატები, სიმღერები, თეატრისა და კინოს მუსიკა.
ჯგუფის წევრების თქმით მათ ამ სახელწოდებით ჯგუფის შექმნის იდეა მაშინ გაუჩნდათ, როდესაც ძლიერი წვიმის დროს თავის ვაშლის ბაღს შეაფარეს.
რომლებიც წამყვან ადგილს იკავებენ არა მარტო სომხეთის შიდა ბაზარზე, არამედ ეროვნულ ნაწარმს წარმატებით წარადგენენ მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში.
კომპანიასთან თანამშრომლობის წყალობით სასოფლო-სამეორნეო სფეროში შეიქმნა ათობით ათასეული სამუშაო ადგილები, განსაკუთრებით სომხეთის რესპუბლიკის საზღვრისპირა რაიონებში.
2018 წლის მონაცემებით „გრანდ ჰოლდინგი“ პირველი გადასახადებების გადამხდელია, პირველია მზადი პროდუქციის ექსპორტის მოცულობით, თანამშრომლების რაოდენობით და ინვესტიციების რაოდენობით.
1991 წლიდან დაწყებული დამოუკიდებლობის პირველ ექვს წელს ქვეყანაში მასობრივი უმუშევრობა იყო, სომხეთში თითქმის არაფერი არ იწარმოებოდა და მოხმარებაში იყო ძირითადად შემოტანილი საქონელი.
იდეოლოგია იმაში მდგომარეობდა, რომ სომეხ მომხმარებელს უნდა შეეძინა სამამულო წარმოების საქონელი, ამით ხელი შეეწყო სამამულო წარმოებისათვის, ხოლო მწარმოებელს უნდა გამოეშვა მაღალხარისხოვანი საქონელი, რათა მომხმარებელს უპირატესობა მიენიჭებინა საქონლისათვის მარკით „წარმოებულია სომხეთში“.
ამ იდეოლოგიით ის გახდა მაგალითის მიმცემი სხვა მწარმოებლებისათვის და მისი საქმიანობით დაამტკიცა, რომ მასობრივი უმუშევრობის, მიგრაციისა და ბლოკადის პირობებში სომეხ ერს არა მარტო შეუძლია მუშაობა, ხარისხიანი წარმოება, მისი არსებობის უზრუნველყოფა თავის ქვეყანაში, არამედ შეუძლია გაიტანოს მისი წარმოებული საქონელი საზღვარგარეთის ბაზარზე და დაიპყროს მრავალმილიონიანი მომხმარებლის გულები.
ჰრანტ მიქაელის ძე ვარდანიანი ( დ. 23 იანვარი, 1949, ერევანი, სომხეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა — გ. 20 აპრილი, 2014, ერევანი) — ბიზნესმენი, სომხური სამამულო წარმოების ფუძემდებელი, მოწინავე კორპორაციის „გრანდ ჰოლდინგი“-ს დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი, ქველმოქმედი და მეცენატე.
ჰრანტ ვარდანიანის ძალხმოვანებით 2000 წლის 1 მაისიდან სომხეთის რესპუბლიკაში სახელმწიფო დონეზე აღდგენილი იქნა მშრომელთა საერთაშორისო დღესასწაული.
თავიდან ვივეკანანდა დაინტერესდა დასავლური და ინდური ფილოსოფიით, მაგრამ შემდეგ მის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი მოვლენა მოხდა – ის შეხვდა რანი რასმანის, რომელიც ისტორიაში რამაკრიშნას სახელით შევიდა.
1980 წლის ბოლოსთვის დასავლეთ ბაკაირის მოსახლეობა სულ 120 კაცს, ხოლო მათ კუთვნილებაში არსებული ტერიტორიის ფართობი 9 000 ჰექტარს შეადგენდა.
რაც შეეხება აღმოსავლეთ ბაკაირს, მან შეწყვიტა კონტაქტი ესპანეთთან და შეუერთდა ს კულტურას, რის შედეგადაც, საბოლოოდ, იგი ცნობილი გახდა „მკაფიო“ კულტურის სფეროში.
პირველი სტუმარი ბაკაირში იყო გერმანელი მკვლევარი, რომელმაც აღწერა შვიდი სოფელი მოცემულ ტერიტორიაზე , ცნობილია, რომ ამ დროისთვის ბაკაირის მოსახლეობა 325 კაცს შეადგენდა.
1900-1920 წლებს შორის აღმოსავლეთ ბაკაირი ტოვებს ზემოთ აღნიშნულ კულტურას (სწორედ მაშინ, როცა მთელი რიგი დამანგრეველი ეპიდემიები ანადგურებდა მკვიდრ მოსახლეობას).
ინდოელები ამუშავებენ მანიოკს, ბრინჯს, ყვითელ სიმინდს, ბანანს, შაქრის ლერწამს, ნესვს, წითელ ლობიოს, მწვანე ლობიოს, გოგრას, პაპაიასა და სხვა კიდევ უამრავ კულტურას.
მშრალი სეზონის განმავლობაში, ახალგაზრდა მამაკაცი რამდენიმე კვირის განმავლობაში ტოვებს საკუთარ სახლს, რათა იმუშაოს მათთან ახლოს მდებარე მსხვილ ფერმერულ გაერთიანებებში და დააგროვოს მცირე რაოდენობის ფული.
ეს ფული გამოიყენება ისეთი საქონლის ყიდვაში, როგორიცაა დამუშავებული საკვები, ბარძოლო მასალები, ასევე ტანისამოსი თუ სხვადასხვა წვრილი საყოფაცხოვრებო საშუალებები.
ორგანიზაციის წარმომადგენელი ზოგჯერ რჩება ადგილზე, განსაკუთრებით მაშინ, თუ რაიმე ახალი პროექტის ორგანიზება იგეგმება ან ინდოელებსა და ბრაზილიელებს შორის რაიმე კონფლიკტის წარმოშობის საფრთხე არსებობს.
იგი ცნობილია როგორც „ლემანია“ იგი სარიტუალო ფესტივალია და ეძღვნება მათ ქალღმერთს, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იგი მეთევზეებისთვის, რადგან „ლემანიას“ მიიჩნევენ პატივსაცემ და გულუხვ დედად.
ბაიასთვის დამახასიათებელია ბუნებრივი ლანდშაფტები, უნიკალური კულტურა , ძველებური არქიტექტურა, მოოქროვილი ეკლესიები უამრავი დღესასწაული , ისტორიულ–კულტურული ატრაქციონები .
მაგალითად, სწორედ აქ იზრდება ისეთი ხის ძვირფასი ჯიშები, როგორებიცაა მონგო, „რძის ხე“, „ნესვის ხე“ ასევე აქ ხარობს საკმაოდ განთქმული ყვავილოვანი მცენარე „ვიქტორია რეგია“, რომლის ფოთლის დიამეტრი 2,5 მეტრს აღემატება .
მოგვიანებით, მე-20 საუკუნეში, მათ ტერიტორიაზე 1600 კილომეტრიანი გზა გაიყვანეს, რის შედეგადაც დაიწყო არაინდიელი ხალხის იმიგრაცია, ხოლო -ს -დეპოპულაცია.
პირველი ოთხი ფესტივალი იმართება თანმიმდევრულად ივნისში და ივლისში, ხოლო რაც შეეხება მეხუთე დღესასწაულს, მისი აღნიშვნა იანვარში ხდება, სადაც მღერიან, ცეკვავენ და ილხენენ ამ წმინდა დღესასწაულზე.
მიუხედავად იმისა, რომ სოფლებში ენდოგამია (ჩვეულება, რომლის მიხედვითაც ქორწინება დასაშვები იყო მხოლოდ ერთი და იმავე საზოგადოებრივი ჯგუფის წარმომადგენლებს შორის) დიდი პოპულარობით სარგებლობს, ქორწინება დასაშვებია, ასევე , სხვა ინდოელებთან.
გაფართოებულ ოჯახებში ასევე შესაძლებელია ეგზოგამია ( ჩვეულება, რომლის მიხედვითაც აკრძალულია ქორწინება ერთი და იმავე გვარის ან თემის წარმომადგენლებს შორის) , თუმცა მხოლოდ ჯვარედინ და არა პარალელურ ბიძაშვილებს შორის, მხოლოდ მათ შეუძლიათ პარტნიორები გახდნენ ქორწინებისას .
ბაია გარდა ბუნებრივი სილამაზისა, გამოირჩევა ისტორიული ძეგლებით, ტურისტებს ნამდვილად ეძლევათ საშუალება იქ ჩასვლით, რომ მოინახულონ უძველესი არქიტექტურული ნაგებობები, მუზეუმები და სხვა.
სწორედ მისი ერთ–ერთი ყველაზე ცნობილი მუზეუმი არის „ ”, რომელიც მეცხრამეტე საუკუნიდან ფუნქციონირებს და მუდმივად მასპინძლობს უამრავ გამოფენასა და კულტურულ ღონისძიებას.
გარდა ამისა, ბაია არის ქვეყანა, რომელიც დიდ პატივს სცემს ლიტერატურასა და ხელოვნებას, ჯერ კიდევ უძველესი დროიდან მოყოლებული უამრავი ცნობილი პოეტი და მწერალი იყო ბაიას მკვიდრი.
საკმაოდ მკაფიო განსხვავებები გვხვდება ქალთა და მამაკაცთა მიერ გაწეულ სამუშაოებს შორის, მაგალითად მამაკაცის ძირითად საქმიანობაში ნადირობა, თევზაობა, სამუშაო ბაღების მიწის დამუშავება იგულისხმება, ასევე როგორც უკვე ვახსენეთ მიმდებარე რანჩოებში მუშაობა მცირედი ფულის შესაგროვებლად, და გარკვეული სახის საქონლის წარმოება.
მათი საქმიანობა ასევე საჭმლის მომზადებაზე, ტანისამოსის გარეცხვაზე, სახლის სისუფთავის შენარჩუნებასა და სხვა წვრილ-წვრილ საქმიანობაზე ვრცელდება.
აღმოსავლეთით ხშირად არის წვიმა, რის შედეგადაც მოსავალი საკმაოდ ხშირია , ხოლო დასავლეთით შედარებით ნაკლებად არის განვითარებული სოფლის მეურნეობა, რადგან აქეთ მიწა მშრალია და ასევე წყლის პრობლემაა საკმაოდ ხშირი.
მე–20 საუკუნეში ბაიას სოფლის მეურნეობა დიდი საფრთხის ქვეშ იდგა , მას ემუქრებოდა განმეორებადი და ხშირი გვალვები და დიდი პრობლემა შეექმნათ სარწყავების მხრივ, თუმცა ბაიამ შეძლო და გაუმკლავდა ამ პრობლემას.
წვიმიან სეზონზე, ისინი წვავენ მიწის ნაკვეთებს, შემდეგ კი ამ განაყოფიერებულ ნიადაგზე მოჰყავთ სიმინდი, მარცვლეული, თუთუნი, ბამბა და მანიოკი, რომელიც ძირითადი საჭმელია -ს მოსახლეობისთვის.
სოფლის თითოეულ ტომს თავისი კუთვნილი მიწა ჰქონდა, რომელსაც ტომის წევრები საფლავებისთვის, მიწათმოქმედებისთვის, გარეულ ცხოველებზე სანადიროდ და რელიგიური რიტუალების ჩასატარებლად იყენებდნენ.
1999 წლისათვის ბაკაირის ტერიტორიაზე დაახლოებით 500-ზე მეტი ადამიანი იყო დასახლებული, საიდანაც მოსახლეობის 47% მამაკაცები, ხოლო 53%-ს ქალები წარმოადგენდნენ.
მათგან ყველაზე დიდი არის პაკუერა, რომელიც მდინარეების პარანატინგას, აზულისა და ვერმელოს გადაკვეთის ადგილას მდებარეობს, რაც მოსახლეობას სასმელი წყლითაც უზრუნველყოფს.
ისინი საკუთარ თავს მიიჩნევენ ინდოელებათ, გარკვეულწილად ენის საფუძველზე, ასვევე იმაზე, რომ 1918 წელს მათ საკუთრებაში გადაეცათ დროებითი ტერიტორიები და შეიძლება ითქვას, რომ განმაპირობებელი ფაქტორი არის ის კულტურული ტრადიციები, რომლებიც ამ უკაასკნელთ აშორებს ბრაზილიელებს.
ისინი გამუდმებით უცხადებენ მხრდაჭერას ერთმანეთს ისეთ აქტივობებში როგორიცაა მიწების გაწმენდა, დამუშავება და დახმარება ოჯახში არსებული საგანგებო სიტუაციების დროს.
მიუხედავად იმისა, რომ იგი მხოლოდ 120 კილომეტრის მოშორებით მდებარეობს სოფელ პარანატინგადან, სასურველ ადგილმდებარეობამდე მიღწევა საათებს უკავშირდება, მეტიც, შესაძლოა ორი დღეც კი დასჭირდეს მოგზაურობას, რაც გარკვეულწილად თხევად ატმოსფერულ ნალექზეა დამოკიდებული
საცხოვრებელი ადგილი -ს კულტურის წარმომადგენელთა დასახლებები ადაპტირებულია გარემო პირობებთან: წვიმიან სეზონზე ისინი მდინარეების ახლოს მდებარე სოფლებში ცხოვრობენ,მშრალ სეზონზე კი ისინი უფრო მოხეტიალე ცხოვრებას ეწევიან და ცხოვრობენ უფრო მარტივი კონსტრუქციის მქონე, პალმის ფოთლებით გადაფარებულ თავშესაფრებში.
უცნაურია, მაგრამ მათ სამოსახლოში ვერ შეხვდებით ტროპიკულ ზონაში მცხოვრები ტომებისათვის დამახასიათებელ საყოფაცხოვრებო ნივთებს, როგორიცაა, მაგალითად, ჰამაკი.
2015 წლის მარტში, უზბეკნავომ გამოსცა დირექტივა, სადაც ახსნა, რომ ქალი მომღერლები აღარ უნდა ჩაიცვან ისეთი ტანსაცმელი, რომელიც გააშიშვლიდა მათ მხრებს ან ფეხებს, რომ ისინი არ უნდა იყვნენ „ნახევრად შიშველები“ საჯარო ღონისძიებებზე, აგრეთვე ისინი თავიანთ გამოსვლებში არ უნდა ეჩვენებინათ რაიმე სექსუალური ხასიათის ქვეტექსტი.
ვიცე პრემიერ-მინისტრმა და პარლამენტის ქალთა კომიტეტის თავმჯდომარემ ელმირა ბოსითხონოვამ განაცხადა: „როგორ შეიძლება ავხსნათ ის ფაქტი, რომ ზოგიერთი ჩვენი ქალი მომღერალი, ისე იცვამენ, რომ სრულიად დაშორებულები არიან ეროვნულ სტილს და გამოდიან იმ სატელევიზიო არხებზე, რომლებიც განკუთვნილია ოჯახის საყურებლად?
2015 წელს, მას მიიღო გაფრთხილება უზბეკნავოსგან, რომელიც უზბეკეთის მომღერლობისთვის სალიცენზიის გამცემი სახელმწიფო ორგანოა, მას შემდეგ, რაც რაიჰონთან დუეტის დროს გამოვიდა კონცერტზე წითელი კაბით, რა დროსაც უკანა მხარე შიშველი ჰქონდა, მიზეზი - „კონფლიქტი ეროვნულ მენტალიტეტთან“.
ლოლას მიეცა გაფრთხილება უზბეკნავოს მიერ, რომელიც უზბეკეთის ხელისუფლების სალიცენზიო ორგანოა, მას შემდეგ, რაც ის 2015 წლის 24 თებერვალს კონცერტზე ' სიმღერის შესრულების დროს რაიჰონთან ერთად, ჩაიცვა წითელი კაბა, რომელსაც უკანა მხარე შიშველი ჰქონდა და უზბეკნავოს განმარტებით, ეს შედიოდა „ეროვნულ მენტალიტეტთან კონფლიქტში“.
2005 წლის ოქტომბერში, ლოლამ დაქორწინდა და განუსაზღვრელი ვადით ჩამოშორდა კარიერას, მაგრამ 2011 წელს ნოემბერში დაბრუნდა შოუ ბიზნესში სოლო კონცერტების სერიით სახელწოდებით "" .
ფორმულა კრეატივი და ჯგუფი 18 ხშირად მუშაობენ ერთად, მათ შორის ამ სერიალისთვისაც ჯგუფმა დაწერა სიმღერა როცა სიყვარული მოვა, რომელიც სერიალის მთავარი თემა გახდა.
ფორმულა კრეატივი სპეციალურად სერიალისთვის ამზადებდა დეკორაციას და გადაღება მიმდინარეობდა პავილიონში, შვიდ სხვადასხვა ლოკაციაში: ახალდაქორწინებულთა სახლის მისაღებ ოთახში, სამზარეულოში, მთავარი გმირის ოთახში, კაფეში, რადიოს საეთერო სტუდიაში და ქალთა სილამაზის სალონში
ვან გოგის შემოქმედების ექსპერტებს მიაჩნიათ, რომ 1877 წლის შემოდგომაზე დახატული ტანგის ორი პორტრეტი ანიერში, ემილ ბერნარის სახელოსნოშია შექმნილი.
ამ შთაბეჭდილებას აძლიერებს ფონიც, რომელიც დახუნძლულია იაპონური ესტამპებით, რომლებიც ალბათ მისი კოლექციის ნაწილს შეადგენდა და აქ თითქმის ნატურალური პროპორციებითაა გადმოტანილი.
პარიზში ძმასთან, თეოსთან ჩასული ვან გოგი ხშირად დადიოდა კლოზელის ქუჩს მაღაზიაში, უყვარდა ტანგთან გამოლაპარაკება და შინ მიგან დიდი რაოდენობით მიჰქონდა საჭირო საღებავები.
აქ გაიცნო ბევრი მხატვარი, ემილ ბერნარით დაწყებყლი და პოლ სეზანით დამთავრებული, ვისთან საუბარშიც საკუთარ თეორიებს იცავდა და ვინც მისი პორტრეტების, პეიზაჟებისა და ნატურმორტების ნახვის შემდეგ უთხრა: „თქვენ მართლაც გიჟივით ხატავთ“.
მამილო ტანგის პორტრეტი — ნიდერლანდელი პოსტ-იმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, ერთ-ერთ ჟულიენ ტანგის, რომელსაც უფრო „მამილო ტანგის“ სახელით იცნობდნენ, პარიზში შექმნილი ოთხი პორტრეტიდან.
ჟულიენ ტანგი თავდაპირველად ხელზე ვაჭრობდა და მონმარტზე მცხოვრებ მხატვრებს საღებავებით ამარაგებდა, ბოლოს კი კლოზელის ქუჩაზე მაღაზია გახსნა.
2005 წლის 7-8 ივლისს ხორვატიის ქალაქ დუბროვნიკში გამართულ ევროპის მაუწყებელთა კავშირის 56-ე გენერალურ ასამბლეაზე, სომხეთის საზოგადოებრივი ტელე და რადიო კომპანია ამ ეროვნული მაუწყებლების პროფესიული ასოციაციის სრულუფლებიანი წევრი გახდა.
1925 წლის 23 თებერვალს სომხეთის სსრ-ის კომუნისტური პარტიის ცენტრალურმა კომიტეტმა ქალაქ ერევანში რესპუბლიკური მნიშვნელობის რადიოსადგურის შექმნა გადაწყვიტა.
1933 წელს შეიქმნა სომხეთის სსრ-ის სახალხო კომისარების საბჭოსთან არსებული რადიოფიკაციისა და რადიომაუწყებლობის კომიტეტი , 1957-წლიდან სომხეთის სსრ-ის ტევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტი .
სომხეთის საზოგადოებრივი რადიო — საზოგადოებრივი რადიოსადგური სომხეთში, რომელიც მაუწყებლობს ულტრამოკლე და საშუალო ტალღების დიაპაზონში, საკაბელო რადიოქსელით, ინტერნეტითა და თანამგზავრული კავშირით და , 36 , 19 .
მაუწყებლობა ხორციელდება შემდეგ ენებზე: სომხურ, აზერბაიჯანულ, არაბულ, გერმანულ, ესპანურ, თურქულ, ინგლისურ, რუსულ, სპარსულ, ფრანგულ და ქართულ ენებზე.
1993 წელს არჩეულ იქნა სახელმწიფო დუმის დეპუტატად და ამ დროიდან მოყოლებული იყო პირველი , მეორე , მესამე , მეოთხე , მეხუთე , მეექვსე , მეშვიდე და მერვე მოწვევების წევრი.
ასია ჯებარი ფსევდონიმია ფატიმა-ზოჰრა იმალაიენი (დ. 30 ივნისი 1936, ჩერჩელი, ალჟირი - გ. 6 თებერვალი 2015, პარიზი, საფრანგეთი) — ალჟირელი მწერალი, ნოველისტი, მთარგმნელი და კინორეჟისორი.
ის: "ხშირად ასოცირდება ქალთა მოძრაობების წერით, მისი რომანი ნათლად ორიენტირებულია ალჟირელი ქალების გენეალოგიის შექმნით, ხოლო მისი პოლიტიკური პოზიცია ეწინააღმდგება პატრიარქათს, ისევე როგორც ანტიკოლონიურობას".
1985 წელს, ჯებარმა გამოაქვეყნა ', , რომელშიც იგი "არაერთხელ გამოხატა თავისი ამბივალენტურობა ენის მიმართ, მისი იდენტიფიკაცია, როგორც დასავლური განათლების მქონე, ალჟირელი, ფემინისტი, მაჰმადიანი ინტელექტუალი ქალი."
1924 წლიდან სისტემურად ესწრებოდა კურტ ლევინის სემინარს, რომელიც იკვლევდა პიროვნების ფსიქოლოგიას, კერძოდ კი პიროვნების მამოძრავებელ მოტივებს, მის ქცევას, მოთხოვნილებებს, „კვაზიმოთხოვნილებებს“ და მათ დამოკიდებულებას სოციალური გარემოცვისგან.