polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ჩუღურეთი — თბილისის ერთ-ერთი ძველი უბანი მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე, ადმინისტრაციულად სვანეთისუბანთან და კუკიასთან ერთად ერთიანდება ჩუღურეთის რაიონის შემადგენლობაში.
ჩაგოსის არქიპელაგი, რამდენიმე მეზობელ კუნძულთან ერთად, გაეროს გენერალური ასამბლეის გადაწყვეტილებების მიუხედავად, ბრიტანეთის ხელისუფლებამ გამოყო კოლონიური მავრიკის შემადგენლობიდან და მიუერთა ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების ბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორიას უშუალოდ მავრიკისთვის დამოუკიდებლობის მინიჭების წინ.
არქიპელაგის მთლიანი მოსახლეობა იძულებით გადაასახლეს, ხოლო კუნძული დიეგო-გარსია — ჩააბარეს გრძელვადიან ლიზინგში აშშ-ს სამხედრო ბაზის ასაშენებლად.
ამასთან ასეთი ორი ტერიტორიის სახელმწიფოებრივ კუთვნილებაზე — ტრომელინის კუნძულზე და ჩაგოსის არქიპელაგზე მავრიკის ხელისუფლება ჯერ მხოლოდ პრეტენზიას აცხადებს.
ტრომელინის კუნძული იმყოფება საფრანგეთის მმართველობის ქვეშ და საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების საფრანგეთის სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ეპარსეს კუნძულების ერთ-ერთი კუნძულია.
მავრიკის გარე კუნძულები — ამ ქვეყნის ინდოეთის ოკეანის წყლებით გარშემორტყმული რამდენიმე კუნძულოვანი დამოკიდებული ტერიტორიების კრებული, რომლებითაც შემოფარგლულია მავრიკის კუნძული ჩრდილოეთიდან, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან.
თითოეული კუნძული ან კუნძულთა ჯგუფი, თვითონ მავრიკის კუნძულთან ერთად, პირველი დონის ადმინისტრაციული ერთეულია და იმართება ადგილობრივი თვითმმართველობისა და გარე კუნძულების სამინისტროს მიერ .
ამას გარდა, მავრიკის გარე კუნძულებს მიეკუთვნება 49 მომცრო დაუსახლებელი კუნძული და კლდე, რომლებიც მდებარეობენ მავრიკის და როდრიგესის კუნძულების სანაპირო წყლებში.
ოპერის თეატრის ორკესტრანტი გია, ერთი შეხედვით, ნიჭიერი, გულისხმიერი და საქმიანი კაცია – უამრავ ადამიანს იცნობს, ცდილობს ყველას დაეხმაროს, მუდამ სადღაც ეჩქარება, ვიღაცას რაღაცას პირდება – ძმა-ბიჭებს, გოგონებს, მოხუცებს, სტუმრებს, უცნობს თუ ნაცნობს, მაგრამ კვალს არსად ტოვებს, მნიშვნელოვანს არაფერს ქმნის.
კონსტანცას თქმით,ამ დროს მისი მეუღლე ხშირად უჩიოდა ჯანმრთელობას, და იგი ხშირად იძულებული იყო მოცარტისთვის რეკვიემის პარტიტურა წაერთმია, რადგან მუშაობა ზიანს აყენებდა.
ამასთან ერთან, ის იძახდა: „მე ძალიან კარგად ვხვდები, რომ დიდხანს ვერ გავძლებ; რა თქმა უნდა, მე მომცეს შხამი — არ შემიძლია თავი დავაღწიო ამ აზრს.
“ თუმცა, თანამედროვე მკვლევარები დიდი სიფრთხილით უდგებიან მოცარტის ქვრივის გავრცელებულ ინფორმაციას, განსაკუთრებით, თუ კი ეს ეხება კომპოზიტორის ცხოვრების უკანასკნელ თვეს.
ყოველ შემთხვევაში მოცარტის არცერთ წერილში, რომელიც დაწერილია სიკვდილამდე ცოტახნით ადრე, არ არის ნახსენები არანაირ დეპრესიაზე და თავის ცუდად გრძნობაზე.
18 ნოემბერს, სიკვდილამდე 3 თვით ადრე, მოცარტი მაშინაც კი დირიჟორობდა თავის „მასონურ კანტანტას“, იგი მხოლოდ 20 ნოემბერს ჩაწვა ლოგინში.
ცნობილია ისტორია იმის შესახებ, რომ თითქოს 4 დეკემბერს სიკვდილის მიჯნაზე მწოლიარე მოცარტმა და ასევე მისი მეგობრები შაკიმ, ხოფერიმ და გერლიმ იმღერეს რეკვიემი, ამასთან ერთად, როდესაც ისინი მივიდნენ პირველი აქტის ბოლოს - „ლაკრიმოზა“, მოცარტი თითქოს და ატირდა და თქვა, რომ ვერ დაამთავრებს ამ ნაწილს.
ბევრი მუსიკათმცოდნე თვლის, რომ ეს გზავნილი არ შეიცავს რეალობას, თავისთავად ასეთი შესრულება მომაკვდავი მოცარტის მონაწილეობით, შეიძლება ყოფილიყო კომპოზიტორის ჯანმრთელობის გაუმჯობესებისთვის, თუმცა, მოცარტის ცოლის დის სოფი ხაიბლის მოგონებების თანახმად, ამ დღეს მოცარტი უკვე კვდებოდა.
მიუხედავად ამისა, ეს სიუჟეტი მხატვრების წრეში პოპულარული გახდა — თითქმის ყველა სურათზე რომელზეც გამოსახულია მოცარტის უკანასკნელი საათები, ასევე გამოსახულია რეკვიემის შესრულება.
რეკვიემზე მუშაობის დასაწყისში, მოცარტს არაერთხელ შეუშლია ხელი სხვა ნაწარმოებებზე მუშაობამ: აგვისტოში, როდესაც მოცარტი ვერ ასწრებდა სერიოზულად ნაბიჯი გადაედგა რეკვიემის მუშაობაში, მან მიიღო სასწრაფო შეკვეთა ოპერა „ “ თაობაზე, წარმოდგენა რომელიც უნდამ დამთხვეოდა ლეოპოლდ ის კორონაციას, როგორც ბოჰემიის მეფე.
პრაღიდან დაბრუნების შემდეგ მოცარტს მოუწია ემუშავა ჯადოსნური ფლეიტაზე, ხოლო შემდეგ „კონცერტი კლარნეტისთვის“-ზე ანტონ შტედლერისთვის და „მასონური კანტანტაზე“ .
ბოლოს გაირკვა, რომ რეკვიემი შეკვეთილი იყო გრაფ ფრანც ფონ ვალზეგის მიერ, რათა მისი მეუღლის ხსოვნისათვის შეესრულებინათ, გაირკვა შუამავლის სახელი, რომელმაც პირადად შეუკვეთა მოცარტს ნაწარმოების შექმნა: ის იყო გრაფის მართველი ლოიტგები.
გრაფი ხშირად ასრულებდა სხვადასხვა ნაწარმოებებს და სხვადასხვა ავტორების თეატრალურ წარმოდგენებს თავის სახლში, მაგრამ მას სურდა, რომ ისიც ნამდვილ კომპოზიტორად ჩაეთვალათ.
«რეკვიემი» რე მინორში, .626 — ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის უკანასკნელი ნაწარმოები, რომელზეც იგი თავის სიკვდილამდე მუშაობდა — სამგლოვიარო, სულისმოსახსენებელი მესა, დაწერილია კანონიკურ ლათინურ ტექსტზე.
გარდაცვალების შემდეგ ნაწარმოები დაასრულეს იოზებ ეიბლერმა და ფრანც ქსავერ ზიუსმარმა, ამის მიუხედავად, «რეკვიემი» ითვლება მოცარტის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებად და მიჩნეულია მის ერთ-ერთი მნიშვნელოვან ნამუშევრად.
1791 ივნისში მოცარტმა მიიღო შეკვეთა: მასთან სახლში მივიდა უცნობი დესპატი ნაცრისფერში ჩაცმული, საიდუმლოდ შეუკვეთა სულის მოსახსენებელი მესა — «რეკვიემი».
ასე, მაგალითად: ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში შემორჩენილია სუფთა თლილი კვადრებით ამოყვანილი კედლის ნაშთი კედლის დეტალი წყობის ხასიათით უახლოვდება გონიოს ციხის კედლის წყობას.
ალექს პრაისი - პროტეუსი, ფრანკენშტეინის ქმნილება, ამავე სახელწოდების ლიტერატურული პერსონაჟის სახელობის, რომელიც მოკლა ფრანკენშტეინის ძველმა ქმნილებამ.
გარი ტრედევეი - ექიმი ვიკტორ ფრანკენშტეინი, ამპარტავანი ახალგაზრდა კაცი, რომლის მთელი ცხოვრება ტრიალებს მისი სიკვდილის უკუქცევის კვლევების გარშებო.
2013 წლის მარტში გამოცხადდა რომ სერიალს გადაიღებდნენ დიდ ბრიტანეთში ლონდონში მაგრამ, შემდგომ გამოცხადდა რომ გადაღებები მიმდინარეობდა დუბლინში ირლანდიაში.
სერიალში ნაჩვენები არიან საუკუნის ბრიტანული და ირლანდიური მხატვრული ნამუშევრების პერსონაჟები, მაგალითად დორიან გრეი ოსკარ უაილდის „დორიან გრეის პორტრეტიდან“ , მინა ჰარკერი ბრემ სტოკერის „დრაკულადან“ და ვიქტორ ფრანკენშტაინი მერი შელის „ფრანკენშტეინიდან“ .
ბაიონა გამოცხადდა პირველი ორი სერიის რეჯისორად ხოლო დარჩენილი სეზონების რეჟისორები გახდნენ: დიერბლა უოლში, ქოქი ჯიდროისი და ჯეიმზ ჰოზი.
ზოგადად ქართული გარმონი შეიძლება დაიყოს სამ ტიპად ესენია: ქართული გარმონის ტიპი, რომელსაც ზოგჯერ „თუშურ“ გარმონსაც უწოდებენ ვინაიდან იგი განსაკუთრებით მიღებულია აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში განსაკუთრებით კი თუშეთში.
ამ სახის ქართული გარმონი შედარებით ადრეა ჩამოყალიბებული თავის მხრივ თუშური გარმონიც ორი სახისაა დიატონური და ქრომატიული, ასევე განსხვავებულია მათში ბანების სისტემა.
შედარებით ადრე შექმნილ ქართულ გარმონებზე დატანილია ასევე ბანთა სისტემა რომელსაც უწოდებენ იგი კავკასიურ ტრადიციულ მუსიკაში უფუნქციოა და გამოიყენებოდა რუსული მელოდიების დასაკრავად.
მარჯვენა საქცევის დიატონური კლავიშები უმეტესად მთლიანად თეთრია ნახევარტონის კლავიშები კი შავი, ზოგ შემთხვევაში კლავიშებს დამატებით ეკვრის განსხვავებული ფერისა და დიზაინის პლასტმასის ფირფიტებიც.
თუშური გარმონების უმრავლესობას აქვს საინტერესო ჩამკეტი მექანიზმი, კორპუსის შიგნით მოთავსებულია კაუჭა და მარყუჟი ინსტრუმენტის წინ გადაქნევის შემთხვევაში იგი იხსნება ხოლო უკან გადმოქნევისას იკეტება.
როგორც ცნობილია საუკუნის ევროპაში შექმნილმა პნევმატურმა მუსიკალურმა ინსტრუმენტმა, რომელსაც აკორდეონს უწოდებენ სხვადასხვა ხალხთა მუსიკალურ ყოფაში განსხვავებული განვითარება ჰპოვა.
ამ მუსიკალური ინსტრუმენტის ეტიმოლოგია პირდაპირ გამომდინარეობს აკორდეონის რუსული სახელწოდებიდან „́“ თუმცა უნდა ითქვას, რომ კავკასიური გარმონი თვისობრივად განსხვავდება რუსულისაგან.
ცნება კავკასიური გარმონი ზოგადია, ვინაიდან იგი მოიცავს გარმონის ნაცონალურ სახეობებს ისეთებს როგორებიცაა: ქართული, ოსური, ადიღური და აზერბაიჯანული გარმონები.
გარმონის ოსტატებს შორის ცნობილნი არიან შედარებით ადრე მოღვაწე ოსტატები: სტალბოვი, შალაევი, ვახრუშოვი, ლევოჩკინი, ბაბლუმოვი, ბოთაძე, სტეფანცოვი და აშ.
ქართული გარმონის თანამედროვე დამამზადებელ ხელოსანთაგან გამოირჩევიან: ბათუმელი ოსტატი ზურაბ ვარშანიძე და თბილისში მოღვაწე თამაზ ბიჩინაშვილი.
არსებობს გარკვეული ნიშნები, რომელნიც ქართული გარმონების უმრავლესობას მსგავსი აქვს, მაგალითად: როგორც წესი ქართული გარმონის, საქცევის დიატონურ ბგერათა სისტემა განსხვავებით უცხოური ანალოგებისაგან, რომელთაც აქვთ დიატონურ ბგერათა 4 ფირფიტა ესეიგი 2 კამერათა რიგი, ქართული გარმონი აგებულია ენაკთა 6 თითბერის ფირფიტით ანუ 3 კამერათა რიგით, ხოლო ნახევარ ტონთა რიგი შედგება 2 ფირფიტისაგან.
საბერველის ნაკეცების გარე კიდეებს აუცილებლად ეკვრის შავი ფერის ქსოვილი ან ტყავი, ხოლო კორპუსისა და საბერველის კუთხეები დაფარულია ლითონის კუთხოვანი ფირფიტებით.
ქართული გარმონის ტიპთაგან ასევე აღსანიშნავია მინიატურული გარმონები რომელთაც უწოდებენ „წიკო-წიკოს“ და „ბუზიკას“ ესენია ჯიბის დიატონური გარმონები რომლებიც გავრცელებულია ქართლში, კახეთსა და აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში.
ბუზიკა ოდნავ დიდი ზომისაა ვიდრე წიკო-წიკო, როგორც წესი მათი მარჯვენა საქცევი შედგება ერთი დიატონური ოქტავისაგან და 2-7 ბანისაგან, ზოგ შემთხვევაში ბანები საერთოდ არ აქვთ.
ვიზუალურად ჩამოჰგვანან ტრადიციულ ქართულ გარმონებს თუმცა მინიატურულ გარმონებს ხშირად კლავიშებზე პლასტმასის ნაცვლად გადაკრული აქვთ ლითონის ფირფიტები, ხოლო საბერველის კუთხეები ხშირად დაფარული არ არის ლითონის კუთხოვანი ფირფიტებით.
ამ ექსპედიციისას აღმოაჩინა პიერ ფრანსუა ბუშარმა როზეტის ქვა, შავი ბაზალტის ტრილინგვა, რომელიც იწონის 760 კილოგრამს ( 1801 წელს ალექსანდრიის მარცხისა და კაპიტულაციის გამო ფრანგებმა ეს ქვა ინგლისელებს გადასცეს, თუმცა ასლი კი ჰქონდათ გაკეთებული).
მოკლედ, როზეტის ქვა მხოლოდ ფრაგმენტია სრული ტექსტისა, ტექსტისა, რომელიც საგრძნობლად დიდია ჩვენს ხელთ არსებულ ქვაზე, მაგრამ იგი მაინც საკმარისი რესურსი აღმოჩნდა იეროგლიფების მთელი სისტემის გასაშიფრად.
ოქროს ხანა ეგვიპტური იეროგლიფებისთვის, საუკუნის ბოლოს, რაც ერთ-ერთ ნაპოლეონ ბონაპარტს და კაცობრიობის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ მეცნიერს ჟან-ფრანსუა შამპოლიონს უკავშირდება.
კერძოდ, 1799 წელს ნაპოლეონ ბონაპარტმა წამოიწყო სამხედრო ავანტიურა, რასაც მეცნიერული დატვირთვაც ჰქონდა, რამეთუ ნაპოლეონმა ჯართან ერთად ეგვიპტეში 175 მეცნიერისაგან შემდგარი ჯგუფიც წაიყვანა.
ამ ადამიანის პროფესია მხატვრობა და ნოველების წერა იყო , მაგრამ მან მსოფლიოს თავი დაამახსოვრა, როგორც პირველმა ეგვიპტოლოგმა, ჩაუყარა რა საფუძველი ეგვიპტოლოგიას ნაშრომით „ეგვიპტის აღწერა“, რომელიც მოიცავს ჩანახატებსა და წერილობით ინფორმაციას.
სწორედ ეს ნაშრომი დაედო საფუძვლად გაშიფვრის შემდგომ მცდელობებს, რამაც ეს საქმე საკმაოდ შეაფერხა, რადგანაც ჰორაპოლონის აზრით, იეროგლიფებს სიმბოლური მნიშვნელობა ჰქონდათ და არა ფონეტიკური, ანუ მარცვალს ან ასოს არ აღნიშნავდნენ.
იგი დააკვირდა რამდენიმე გარემოებას, კერძოდ იმას, რომ მთელი ამ ხნის მანძილზე არც ისე ბევრი იეროგლიფი იყო აღმოჩენილი, რომ ლექსიკური მარაგისთვის საკმარისი ყოფილიყო და გარდა ამისა, მანვე შეამჩნია, რომ იეროგლიფები პირობითად 2 ჯგუფად იყოფოდა: დიდებად და პატარებად.
1801 წელს იგი ძმამ გრენობლში წაიყვანა უკეთესი განათლების მისაღებად, სადაც წილად ხვდა პატივი, შეხვედროდა სახელგანთქმულ ფიზიკოსსა და მათემატიკოსს — ჟან ბატისტ ფურიეს, რომელიც ეგვიპტოლოგიით იყო გატაცებული.
მან ბიჭი თავისთან მიპატიჟა და ეგვიპტური კოლექცია უჩვენა, რამაც ჟანი იმდენად განაცვიფრა, რომ ამ დღიდან განიზრახა ეგვიპტური იეროგლიფების გაშიფვრა.
მანაც უამრავი შეცდომა დაუშვა და შესაბამისად, ვერ მოახერხა იეროგლიფების წარმატებით გაშიფვრა, მაგრამ პირველმა გაამახვილა ყურადღება კოპტური დამწერლობის მნიშვნელობაზე და მართალიც აღმოჩნდა, რაც ეგვიპტურო დამწერლობის შემდგომმა შესწავლამ ცხადყო.
ესაა ინგლისელი მეცნიერი ტომას იუნგი, რომელმაც შენიშნა, რომ წარწერაში გარკვეული ნაწილი გამოყოფილი იყო ჩარჩოთი, რაც წესით რაიმე ან ვინმე მნიშვნელოვანის აღმნიშვნელი უნდა ყოფილიყო.
ანტონი, იგივე დონ რუმატა ესტორელი, რუმატა ესტორელების გვარისა, ოცდამეორე თაობის კეთილშობილი დიდებული, ისტორიკოსი დედამიწიდან, „ექსპერიმენტული ისტორიის ინსტიტუტის“ მზვერავი არკანარში 5 წლის განმავლობაში.
პაშკა, იგივე დონ გუგი — ანტონის სკოლის მეგობარი, „ექსპერიმენტული ისტორიის ინსტიტუტის“ ისტორიკოსი-მეთვალყურე, ირუკანის ჰერცოგის უფროსი მესაწოლე.
მანამ კი ქალაქ არკანარსა და არკანარის სამეფოში საშინელი ამბები ხდება: რუხი მოიერიშეები იჭერენ და სიკვდილამდე ცემენ ნებისმიერს, ვინც, ასე თუ ისე, განსხვავდება რუხი მასისგან; ჭკვიანი, განათლებული ან, უბრალოდ, ნაკითხი ადამიანი შესაძლოა ნებისმიერ მომენტში მოკვდეს მთვრალი, სულელი და ბოროტი რუხი ჯარისკაცის ხელით.
მეფის დაცვის ახალმა მინისტრმა, დონ რებამ (არცთუ ისე დიდი ხნის წინ სამინისტროს კანცელარიებიდან თავგამოყოფილი, არაფრით გამორჩეული ჩინოსანი, ამჟამად — გავლენიანი ადამიანი სამეფოში), არკანარის კულტურა საშინლად გააცამტვერა: ვიღაცას ჯაშუშობაში დასდეს ბრალი, გამოამწყვიდეს ციხეში, რომელსაც მხიარული კოშკი ჰქვია, შემდეგ აიძულეს, ეღიარებინა ყველა ბოროტმოქმედება და ბოლოს მოედანზე ჩამოახრჩვეს; ვიღაც, მორალურად განადგურებული, აგრძელებს სამეფო კარზე ცხოვრებას, წერს მეფის საქებ პატარა ლექსებს.
ზოგი მათგანი სიკვდილისგან იხსნა და არკანარის საზღვრებს მიღმა გადაიყვანა დედამიწელმა მზვერავმა ანტონმა, რომელიც არკანარში კეთილშობილი დონ რუმატა ესტორელის სახელით ცხოვრობს და სამეფო დაცვის სამსახურში მუშაობს.
ტყის პატარა ქოხმახში, რომელსაც ხალხი ლოთის ბუნაგს უწოდებს, ერთმანეთს ხვდებიან რუმატა და დონ კონდორი — სოანის სავაჭრო რესპუბლიკის გენერალური მოსამართლე და დიდი ბეჭდების მცველი და დედამიწელი ალექსანდრ ვასილიევიჩი, რომელიც ანტონზე გაცილებით უფროსია.
ანტონი მას აღელვებულად უხსნის, რომ მდგომარეობა არკანარში სცდება საზღვრებს საბაზისო თეორიისა, რომელიც ინსტიტუტის თანაშემწეებმა შეიმუშავეს, — წარმოიქმნა რაღაც ახალი, სისტემატიურად მოქმედი ფაქტორი; ანტონს არ აქვს არავითარი კონსტრუქტიული წინადადება, მაგრამ იგი შიშობს: აქ უკვე თეორიაზე აღარაა საუბარი, არკანარტში ტიპური ფაშისტური პრაქტიკაა, როცა მხეცები ყოველ წუთს ხოცავენ ხალხს.
გარდა ამისა, რუმატა შეშფოთებულია იმით, რომ ირუკანის საზღვრის გადალახვისას გაუჩინარდა ექიმი ბუდახი, რომელიც მას იმპერიის საზღვრებს გარეთ უნდა გადაეყვანა; რუმატა შიშობს, რომ იგი რუხმა ჯარისკაცებმა შეიპყრეს.
რაც შეეხება არკანარში არსებულ ზოგად მდგომარეობას, დონ კონდორი რუმატას ურჩევს, იყოს მომთმენი და დაელოდოს, არაფერი მოიმოქმედოს და ახსოვდეს, რომ ისინი მხოლოდ დამკვირვებლები არიან.
რუმატა მეფის საძინებელ ოთახში ცხადდება და რუმატების გვარის უძველესი პრივილეგიის — იმპერიის სამეფო პირთათვის საკუთარი ხელით ჩაეცვათ მარჯვენა ფეხსაცმელი, — გამოყენებით უცხადებს მეფეს, რომ განსწავლული ექიმი ბუდახი, რომელიც მან, რუმატამ, ირუკანიდან მოიხმო სპეციალურად ნეკრესის ქარით დაავადებული მეფის მოსარჩენად, როგორც ჩანს, დონ რებას რუხმა ჯარისკაცებმა დაიჭირეს.
სადილობისას მოკუნტული მოხუცებული, რომელშიც გაოგნებული რუმატა ვერასდროს ამოიცნობდა მისთვის მხოლოდ წერილებით ნაცნობ ექიმ ბუდახს, მეფეს სთავაზობს მის მიერ იქვე დამზადებული წამლის დალევას.
კირას სახლში დაბრუნების ეშინია: მხიარული კოშკიდან მამას სისხლით მოსვრილი ფურცლები მოაქვს გადასაწერად, ძმა კი შინ მუდამ მთვრალი ბრუნდება და იმუქრება, რომ ყველა წიგნის ჭიას მოსპობს.
რადიოსპექტაკლზე მუშაობდნენ სვეტლანა სოროკინა — ავტორის ტექსტი, სერგეი ბუნტმანი — „ისტორიული ექსკურსები“, სერგეი პახმორენკო — ბარონი პამპა, ვლადისლავ ფლიარკოვსკი — დონ რება, რამილ იბრაგიმოვი — დონ რუმატა, ალექსანდრ შავრინი — დონ კონდორი, კონსტანტინ კრავინსკი — მამა კაბანი და არატა, ლევ გულკო — დონ გუგი.
2008 წელს მთავარმა რედაქტორმა ალექსეი ვენედიქტოვმა განაცხადა, რომ სპექტაკლი „პრინციპში, თავისთვის ჩაწერეს“, მაგრამ იგი საკმაოდ წარმატებული გამოდგა, რისთვისაც ბორის სტრუგაცკიმ შეაქო კიდეც.
შეიქმნა ლიტერატურული თამაში „ცურენის სონეტი“, რომელშიც გთავაზობენ, დაწეროთ სონეტი, რომელიც იწყება სტრიქონით „როგორც ფოთოლი შემოდგომის ეცემა სულზე“.
ძნელია ღმერთობა“ არის მეორე ნაწარმოები შუადღის სამყაროს ციკლისა, რომელშიც განიხილება დედამიწელების მცდელობა, ჩაერიონ სხვა პლანეტების ისტორიულ პროცესში .
დამოუკიდებლად გადაიღო ფილმები: „ივანე კოტორაშვილის ამბავი“ , „ამაღლება“, , „საერთო კედელი“ , „კაშხალი მთაში“ , „გაზაფხული გადის“ , „ეი, მაესტრო“ , „ნოე“ , „ნათლისღება“ , „ანგელოზის გადაფრენა“ .
ნოდარ მანაგაძე (დ. 19 მარტი, 1943, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 27 ნოემბერი, 2006, თბილისი, საქართველო) — ქართველი კინორეჟისორი, სცენარისტი, მსახიობი და პროდიუსერი.
მელოდიებისა და ტექსტების დიდი ნაწილის ავტორია ბასისტი/ვოკალისტი მარტინ ტერნერი, თუმცა სიმღერების არანჟირებაზე სხვა მუსიკოსებიც მუშაობდნენ.
მაშინაც კი, როცა რევოლუციის ბედი უკვე გადაწყვეტილი იყო ხელისუფლების სასარგებლოდ, აფრასიონ მერკვილაძის რაზმი შიშის ზარს სცემდა შორაპნის სამაზრო პოლიციას, რომელიც არაერთხელ დაამარცხა სოფლებში: სკანდეში, ზედა საზანოსა და არგვეთში.
აქვე სოფელ სვერში პოლიციელების მოულოდნელი თავდასხმის შედეგად აფრასიონ მერკვილაძე უთანასწორო ბრძოლაში დაიღუპა თავის ორ თანამებრძოლთან, დუგლაძესთან და გაჩეჩილაძესთან ერთად.
დასაფლავებულია იმავე სოფელში (ქართულ საბჭოთა ენციკლოპედიაში აფრასიონ მერკვილაძის გარდაცვალების ადგილად შეცდომით მითითებულია ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელი სვირი).
ხალხში გავრცელებული გადმოცემის თანახმად, აფრასიონი ღალატის მსხვერპლი შეიქმნა, ხოლო გამცემზე შური იძიეს აფრასიონის დებმა და ასე აიღეს ძმის სისხლი.
თავის თანამოაზრეებთან ერთად საკუთარ ბინაში დაიწყო არალეგალური ხელნაწერი ჟურნალის გამოშვება, რის გამოც 1891 წლის მარტში აფრასიონი სემინარიიდან გარიცხეს.
1980-1981 წლის კონცერტები იხსნებოდა დამატებითი ჯგუფის მიერ, რომლის წევრები პინკ ფლოიდის წევრების ნიღბებს ატარებდნენ, ხოლო თავად პინკ ფლოიდი ამ დროს იმყოფებოდა კედლის მიღმა და სწორედ იქიდან ასრულებდა ?
ალბომის სიუჟეტის მიხედვით, პერსონაჟი პინკ ფლოიდი გადის სცენაზე, მაგრამ თავს წარმოიდგენს ფაშისტი დიქტატორის სახით და ერთგულ მაყურებელს ესაუბრება.
იგი ფანებისგან მოითხოვს ერთგულების გამოხატვას და გასცემს დარბაზში თავშეყრილი ჰომოსექსუალების, ებრაელების და შავკანიანების დაჭერის და კედელთან დაყენების ბრძანებას.
მოგვიანებით აღმოსავლეთ და სამხრეთ თაღები მთლიანად ამოუშენებიათ, ხოლო დასავლეთ თაღის ამოშენებულ ნაწილში სწორკუთხა შესასვლელი მოუწყვიათ.
აღმოსავლეთ თაღში ჩაშენებული კედელი მთლიანად ფარავს მინაშენში შესასვლელს, რის გამოც ახლა მინაშენში შესვლა მხოლოდ აღმოსავლეთ სარკმლიდან შეიძლება.
მაღრაანის ღვთაების ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ მაღრაანის ჩრდილოეთით 2 კილომეტრზე, ტყეში, მდინარე მაჭარეულის მარჯვენა ნაპირზე.
გადმოცემის თანახმად, მან ქრისტიანობა ნადირობის დროს მიიღო, როცა ირემს დადევნებულმა მის რქებში გამოსახული, ჯვარზე გაკრული, მაცხოვარი იხილა, რომელმაც ჰკითხა: პლაკიდა რატომ მდევნი მე, მე ვისაც შენი გადარჩენა მსურს?
ნადირობიდან დაბრუნებული ევსტათე, ოჯახთან ერთად, ქრისტიანად მოინათლა (ევსტათეს ოჯახის წევრებიც, ცოლი - თეოპისტია, შვილები - აღაპი და თეოპისტე, წმინდანებად არიან შერაცხულნი).
მთელი ოჯახი მხეცებს მიუყარეს დასაგლეჯად, მაგრამ პირუტყვებმა წმინდანებს პირი არ დააკარეს, მაშინ გახელებულმა ადრიანემ ბრძანა მათი გახურებულ სპილენძის ხარში შესმა.
ბიზანტიური ტექსტი - წარმოადგენს ეგრეთ წოდებულ რიტორიკულ ტექსტს, ორიენტირებულს მრავალფეროვან ფრაზეოლოგიაზე და რელიგიურ სიმბოლიზმზე.
ევსტათე, ძველი აღთქმის იობის მსგავსად, მრავალ განსაცდელს გადაიტანს - მისი მსახურნი დაიხოცნენ, საქონელი გაუნადგურდა, თავად კი გემით ეგვიპტიკენ მიმავალი, დააშორეს ჯერ ცოლს, მერე შვილებს.
წმინდა ევსტათე ყოველგვარ განსაცდელს რწმენის შეურყევლად შეხვდა და გადაიტანა, რის შემდეგაც აღუდგა ოჯახი და როგორც სახელოვანი მხედართმთავარი, იმპერატორი ტარაიანეს მიერ, მიწვეულ იქნა ომის საწარმოებლად.
წმინდა ევსტათე, ოჯახთან ერთად, მიწვეული იყო იმპერატორის სასახლეში, სადაც მოსთხოვეს, ბარბაროსებზე გამარჯვების აღსანიშნავად, მსხვერპლი შეეწირა წარმართული კერპებისთვის, რაზეც წმინდანმა უარი განაცხადა და თავი ქრისტიანად გამოაცხადა.
იმ მომენტში გათხრა არ მოხერხდა, თუმცა 1 წლის შემდეგ, კერძოდ, 1966 წლის 8 მაისს ალექსეი სოლიარმა და მირონ სავჩინმა შეაღწიეს თიხის სიფონში, რომელმაც გადაუღობა მათ გზა გასულ წელს და გამოიკვლიეს მღვიმის 400 მეტრიანი მონაკვეთი.
თავდაპირველად მიიჩნეოდა, რომ მღვიმის სიგრძე არა ნაკლებ 3 კილომეტრია; შემდგომში ჩატარებული კვლევების შედეგად, გამოირკვა, რომ მღვიმე უგრძესია საბჭოთა კავშირში.
1965 წელს ახლადშექმნილი კლუბის — „ციკლოპის“ ლვოველი სპელეოლოგები ტერნოპოლის ოლქის ბორშევსკის რაიონის სოფელ კოროლევკის სიახლოვეს ატარებდნენ ვეტროვაიას მღვიმის ტოპოაგეგმვას, სადაც ადგილობრივმა ბიჭებმა უჩვენეს სიახლოვეს მდებარე ნაკადული, რომელიც მიწის ქვეშ იკარგებოდა.
იმ დროიდან მოყოლებული ჩატარდა 200-ზე მეტი ექსპედიცია; მღვიმის კვლევაში მონაწილეობას ღებულობდნენ ბულგარეთის, პოლონეთის, რუსეთის და სხვა ქვეყნების სპელეოლოგებიც.
მუსიკოსი მოსმენა ასევე შესაძლებელია -ში - ალბომში, რომელიც ტოტოს იშვიათ და გამოუცემელ სიმღერებს აერთიანებს და 2006 წლის ალბომში, სახელწოდებით , რომელში შესულ ერთ-ერთ სიმღერაში - „ " ჯოზეფმა სტივ ლუკათერთან მთავარი ვოკალისტის ამპლუა გაიზიარა.
ჯონი ისეთ ოჯახში გაიზარდა, რომლის თითქმის ყველა წევრს მუსიკასთან ან შოუბიზნესთან გარკვეული შეხება ჰქონია; მამა - ჯონ უილიამსი ფილმებისთვის ქმნიდა მუსიკას, დედა - ბარბარა რუიკი მომღერალი და მსახიობი იყო, ერთი პაპა — ჯონი უილიამსი ჯაზ-დრამერი იყო, ხოლო მეორე — მელვილ რიუკი — მსახიობი.
პროგონების ოჯახის ბოლო მამაკაცი წარმომადგენლის დიმიტრის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე ავიდა გიინის ქალიშვილის მეუღლე ბერძენი თავადი გრეგორი კამონასი .
ალბომის გარეკანის კონცეფცია შთაგონებული იყო როჯერ დინის მიერ -ის -ისთვის შექმნილი დიზაინით, რომელზეც მომცრო პლანეტა იმსხვრევა და კოსმოსში მიფრინავს ხომალდი.
ლათინური სკოლის შემდეგ პესტალოცი შედის ჰუმანიტარულ კოლეგიუმში ფრანგ განმანათლებელთა გავლენით დემოკრატიული იდეები ვითარდებოდა და პესტალოცი ხარბად დაეწაფა მათ.
ციურიხში მოსწავლე ახალგაზრდებმა შექმნეს პატრიოტულ-პოლიტიკური წრე, რომლის მონაწილეები იკრიბებოდნენ, მსჯელობდნენ პოლიტიკის, არზრდის, ზნეობის პრობლემებზე და ამხელდნენ თანამდებობის პირთა ამორალიზმს.
ამავე დროს, წრის წევრები აქტიურად ერეოდნენ პრაქტიკულ მოვლენებშიაც და ხშირად სასურველ შედეგსაც აღწევდნენ, მაგრამ 1767 წელს წრე დაშალეს და მისი წევრები, მათ შორის პესტალოციც, დააპატიმრეს.
1780 წელს პესტალოცი წერს პირველ პედაგოგიურ სტატიას „განდეგილის საღამოს საათები“, 1781–1787 წლებში გამოდის პესტალოცის სოციალურ-პედაგოგიური რომანი „ლინგარდი და ჰერტრუდა“.
არსებობს ცნობები კუნძულის 70 კმ² ფართობის შესახებ, მაგრამ კუნძულის თანამგზავრული ფოტოების გათვალისწინებით, ფართობის ეს მონაცემი საკმაოდ გადაჭარბებულია.
ჩრდილოეთი კუნძული შეადგენს 12,5 კმ-ს სიგრძეში და 1,5 კმ-ს სიგანეში, ხოლო სამხრეთის კუნძული — 7 კმ-ს სიგრძეში და 4,5 კმ-ს სიგანეში.
აგალეგა — ორი კუნძული ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში ; მდებარეობს მადაგასკარიდან 800 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით და კუნძულ მავრიკიდან 1100 კმ-ით ჩრდილოეთით.
მათაც გამოიყენეს სამხედრო უპირატესობა – მათ დაიწყეს თანდათანობითი დაკავება იმ რეგიონების, სადაც სერბები არა მხოლოდ უმრავლესობას, არამედ მნიშვნელოვან უმცირესობას შეადგენდნენ.
პირველი წმენდა ჯერ კიდევ ომის დაწყებამდე, ბიელინაში მოხდა – რონ ჰავივი, ამერიკელი ფოტოგრაფი, მოხალისეთა გვარდიის მებრძოლებმა თავად წაიყვანეს ბიელინაში, თავისი სამხედრო წარმატებებით საამაყოდ.
ბოსნიელებს დაუპირისპირდნენ ხორვატებიც – ბოსნიის ომის დაწყებიდან ორ დღეში, 1992 წლის 8 აპრილს ჰერცეგ-ბოსნიის ხელმძღვანელობამ შექმნა თავისი შეიარაღებული ორგანიზაცია – ხორვატთა თავდაცვის ვეჩე.
1992 წლის 6 მაისს სერბთა რესპუბლიკის პრეზიდენტი რადოვან კარაჯიჩი და ბოსნიელ ხორვატთა ლიდერი მათე ბობანი ხვდებიან ერთმანეთს გრაცში, სადაც თანხმდებიან გაიყონ ბოსნია და ჰერცეგოვინა.
ამ ყოველივეს შემდეგ ბოსნიელების ტრაგედია მუსლიმური საზოგადოებების ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდა, რასაც მუსლიმურ წრეებში იზეთბეგოვიჩის კავშირებმაც შეუწყო ხელი.
მრავალი მუსლიმი იმამი და მქადაგებელი მოუწოდებდა მუსლიმებს დახმარებოდნენ ბოსნიელებს, მათ შორის სალმან ალ-'ავდა, 'აბდუ ლ-მაჯიდ აზ-ზინდანი, ჰასან აიუბი, აჰმად ალ-ყატტანი, ბიშრ ალ-ბიშრი და სხვები.
მისი წევრები მსოფლიოს ყველა კუთხიდან იყვნენ, მათ შორის ბრიტანეთისა და გერმანიის პაკისტანური და თურქული წარმოშობის მოქალაქეები, ასევე ადგილობრივი ბოსნიელები, რომლებიც სურვილს გამოთქვამდნენ ამ შენაერთში ებრძოლათ.
სერბებმა მაშინვე გააჩაღეს პროპაგანდა, სადაც თავი რადიკალური ისლამისა და მუჯაჰიდების წინააღმდეგ ევროპის დამცველებად გამოჰყავდათ, რითაც ცდილობდნენ საკუთარი სამხედრო დანაშაულების გადაფარვას, რაც გარკვეულ წრეებში დღემდე გრძელდება.
ბოსნიაში კომუნისტური რეჟიმის შედეგად ბოსნიელთა უმრავლესობა ნომინალური მორწმუნე იყო, უცხოეთიდან ჩამოსული მოხალისეები კი – ღრმა მორწმუნეები და რელიგიური ცოდნის პატრონები.
მათი საბრძოლო სულისკვეთება და სამხედრო გამოცდილება ბევრად აღემატებოდა ადგილობრივი ფორმირებებისას, ამიტომაც ისინი შესამჩნევ წარმატებებს აღწევდნენ და საკმაოდ გაბედულ რეიდებს ახორციელებდნენ.
მაგალითად 1993 წლის 13 აპრილს ელ-მუჯაჰიდის მეომრებმა, რომლებიც ზენიცასთან ახლოს იყვნენ განლაგებული, ტყვეებში გადაცვლის მიზნით მოიტაცეს რამდენიმე ხორვატი ოფიცერი – თავდაცვის ვეჩეს ბრიგადის მეთაურის მოადგილე სამ თანხმლებ ოფიცერთან ერთად, ხოლო 15 აპრილს ვეჩეს სამხედრო პოლიციის უფროსი ჟივკო ტოტიჩი.
3 ივნისს რესპუბლიკის არმიის მებრძოლებთან ერთად მუჯაჰიდებმა გატეხეს ხორვატთა თავდაცვის ვეჩეს მებრძოლების წინააღმდეგობა და დაიკავეს სოფელი გუჩა გორა.
დამოუკიდებელ ბოსნიას სათავეში ჩაუდგა ალია იზეთბეგოვიჩი – ანტიკომუნისტი დისიდენტი და ზომიერი ისლამისტი, რომელიც იუგოსლავიის პერიოდში მრავალჯერ იყო დაპატიმრებული მუსლიმური ნაციონალიზმის გაღვივებისთვის, ბოლოს იგი 1983 წელს დააპატიმრეს სხვა ბოსნიელ აქტივისტებთან ერთად.
მათ წაუყენეს ბრალი "ანტისაზოგადოებრივ და ძირგამომთხრელ საქმიანობაში, რაც მუსლიმური ნაციონალიზმით იყო ინსპირირებული." ამის მიზეზი იზეთბეგოვიჩის მიერ ირანში მუსლიმურ კონგრესზე დასწრება იყო.
მებრძოლ მხარეებს მიაჩნდათ რომ ადამიანი ტრადიციულად მისდევდა რელიგიას და სხვა რელიგიის მიმდევრებს სხვა ეთნოსად განიხილავდნენ, ამგვარად მათი "მოქცევა" შეუძლებლად მიაჩნდათ, მხოლოდ მათი განადგურება ან კონკრეტული ტერიტორიიდან განდევნა სურდათ.