polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ის არ ეთანხმებოდა ველიდის, როდესაც ამ უკანასკნელმა დაიჭირა საბჭოთა მხარე, რომ ბაშკირეთს შეენარჩუნებინა ავტონომია, ამ დროს კი ყველა ბაშკირი მხარს უჭერდა ალექსანდრე კოლჩაკის დანიშვნას.
მუჰამედ კურბანგალიევი ემიგრაციაში წავიდა, მანჯურიაში, სადაც მან სცადა ერთად შეეკრიბა ემიგრაციაში მყოფი ბაშკირები და თურქულენოვანი საზოგადოება, რათა მათ შორის წესრიგში მოეყვანა ტრადიციული ისლამური რელიგია, რომელიც მხარს უჭერდა მშობლიური ენის სწავლებას.
მან განავითარა ურთიერთობები კორეის და მანჩურიანის ბიზნესმენებთან და დაამყარა მჭიდრო პერსონალური ურთიერთობები იაპონიის სამხედრო ლიდერებთან: ოგასავარა ნაგანარისთან, ნანგო ჯუდიროსთან, პოლიტიკოს ოკუმა სიგენობუსთან და ტოიამა მიტსურუსთან .
1919 წლის ზაფხულში მან ცადა წესრიგში მოეყვანა ახალი ბაშკირეთის კონგრესი ქალაქ ჩელიაბინსკში, მაგრამ შემდეგ უკან დაიხია კოლჩაკის არმიასთან ერთად.
იგი შევიდა ალიანსში თეთრი მოძრაობის სამხედრო ლიდერებთან: ვლადიმირ კაპელთან, რომან უნგერნ ფონ სტერნბერგთან და გრიგორი სემიონოვთან ერთად, რათა დაეცვა ბაშკირეთის ინტერესები.
როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურრული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას.
დაბადების რეგისტრაციის წიგნში 1853 წელს არის ინფორმაცია დიმიტრის შვილზე და მის მამა მინაი პოპოვზე, მაგრამ სხვა წყაროებში, რომლებიც ეკუთვნის საუკუნის პირველ ნახევარს, უკვე ვხვდებით ორმაგ გვარს.
საუკუნის მეორე ნახევარში სამი აფრიკული სოფლის — აკვას, ბელის და დეიდოს ადგილას აღმოცენდა ქალაქი კამერუნ სიტი, რომელიც გახდა ევროპელების სავაჭრო ცენტრი ადგილობრივ მაცხოვრებლებთან.
1881 წელს გერმანულმა ფირმა « »-მ დუალას ბელადებთან შეთანხმებით დაიწყო პორტის მშენებლობა (პორტის მშენებლობამდე საზღვაო ვაჭრობა ხორციელდებოდა მდინარის შუაში დამაგრებული პონტონების დახმარებით).
სამშენებლო პროექტების ხელმძღვანელობას ახორციელებდა გუბერნატორი ფონ პუტკამერი, რომელმაც მომავალი დუალა ჩვეულებრივი აფრიკული სოფლიდან თანდათან გადააქცია იმ დროის თანამედროვე ქალაქად.
1901 წელს დედაქალაქი გადაიტანეს უფრო კარგი კლიმატის მქონე ქალაქ ბუეაში, მაგრამ დუალა აგრძელებდა განვითარებას და რჩებოდა კოლონიის ეკონომიკურ ცენტრად.
ამან გამოიწვია მთელ რიგ მიმართულებებზე დაფინანსების მნიშვნელოვანი კლება და მოიტანა ის, რომ ქალაქის ავტოგზები აღმოჩნდა ცუდ მდგომარეობაში და ზოგიერთ კვარტლებში წვიმების სეზონში ავტოგზები ავტომანქანებისთვის გაუვალი აღმოჩნდა.
ქალაქი დუალა მდებარეობს კამერუნის დასავლეთ ნაწილში, იაუნდედან დასავლეთით 250 კმ-ში, ატლანტის ოკეანიდან 24 კმ-ში, მდინარე ვურის ესტუარის სანაპიროებზე.
მრეწველობის დარგებიდან დუალაში განვითარებულია მსუბუქი, კვების, ხისგადამამუშავებელი, ქიმიური, ალუმინის მრეწველობა, ასევე ველოსიპედების, მოტოციკლეტების, ტრანზისტორული მიმღებების გამოშვება.
დედამიწის კვლევის ასეთი ერთსულოვანი იმპულსი საუკუნის პირველ ნახევარში მნიშვნელოვანწილად ემადლიერება დიდი გერმანელი მეცნიერის, ბუნებისმეტყველის, გეოლოგისა და გეოგრაფის ალექსანდრ ფონ ჰუმბოლტის შრომებს.
აღიარებულია ისიც, რომ ჰუმბოლტის იდეას ეყრდნობოდა ინგლისის, რუსეთის იმპერიისა და ჩრდილოეთ ამერიკის სახელმწიფოების მიერ მაგნიტური ობსერვატორიების ფართო ქსელის დაარსებაც დედამიწის ზურგზე.
სხვადასხვა ტერიტორიებისა და აკვატორიების მაგნიტური აგეგმვის პროცესში მაგნიტური ობსერვატორიების მიერ მოპოვებული მონაცემების საფუძველზე დგებოდა სხვადასხვა ტერიტორიებისა და ზღვების ზუსტი მაგნიტური რუკები, რომელთა გარეშე შეუძლებელი იყო საზღვაო და საჰაერო ტრანსპორტის მიზნებისათვის კომპასის ჩვენების სწორად გამოყენება.
გეოფიზიკური ობსერვატორია ასევე მაგნიტურ-მეტეოროლოგიური ობსერვატორია — ლაბორატორიული იარაღებით და გამომთვლელი მანქანებით აღჭურვილი სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულება, სადაც სისტემატურად მიმდინარეობს ამინდზე დაკვირვება და ცალკეული ტერიტორიების კლიმატური დახასიათება.
ალექსანდრე ჰუმბოლტის აზრით მაგნიტური დაკვირვებები წინასწარ განსაზღვრულ დროს უნდა ჩატარებულიყო ერთმანეთთან დაშორებულ ობსერვატორიებში, რომელთაც იგი მაგნიტურ სახლებს უწოდებდა.
მიზეზად სახელდებოდა ბეწვის გამყიდველ კაცთან, მუ'მინთან სქესობრივი კავშირის დამყარება, მაგრამ შაჰი მალევე მიუხვდა ცრუ ბრალდებას, ცილიმწამებელი ყიზილბაშები სიკვდილით დასაჯა, სარუ თაქის აღუდგინა ქონება და მაზანდარანის ბეგლარბეგად დანიშნა.
სახლი ნაწილობრივ იყო გაცემული იჯარით საცხოვრებელ ფართად, რაც უზრუნველყოფდა მის შემოსავალს, ასევე ამუშავებდა ძეხვის ნაწარმს მაღაზია პეტროვის 38-ში.
შემდეგ სხვადასხვა მიზეზების გამო, შენობა დაინგრა და 1898 წელს ტურგენევის შესახვევ 7-ში, ძმებმა მელქონ და გრიგორი ბაღდასაროვებმა ააშენეს სახლი.
1847 წელს, როდესაც ერთი დღის მანძილზე სოფელში დაიღუპა 100 კაცი, ადგილობრივი კაზაკობის ხელმძღვანელობამ მოითხოვა ხატი ნოვოჩერკასკიდან დაებრუნებინათ სოფელში.
აქსაის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი აქსაიში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.
ავსტრიელი დიპლომატის, იოზეფ ფონ ჰამერ-პურგშტალის მიხედვით, სულთანმა იბრაჰიმმა, რომელიც ფსიქიკურად შეშლილი იყო, დიდ ვეზირს უბრძანა, რომ დედაქალაქში აღეკვეთა ცხენების გაყიდვის ფაქტები.
ევროპის სხვა სახელმწიფოთა არმიებთან შედარებით, უნგრეთის ვეტერანი არმია ცუდად იყო გაწრთვნილი, ტექნიკური აღჭურვილობა აკლდა და საბრძოლო დანახარჯებიც ძალიან დაბალი იყო.
უნგრეთი პირველ მსოფლიო ომში — პირველი მსოფლიო ომის დაწყებასთან ერთად უნგრეთი იყო ავსტრია-უნგრეთის ნაწილი, 38 სახელმწიფოდან ერთ-ერთი, რომლის მოსახლეობა 1,5 ადამიანს აჭარბებდა.
მიუხედავად იმისა, რომ მნიშვნელოვანი ბრძოლები უნგრეთის საჯარისო ნაწილებთან დაკავშირებული არ არის, ქვეყნის არმია უშიშრად და ერთგულად იბრძოდა, რაც ომში დაღუპულთა დიდი რაოდენობის მიზეზია.
ომში ჩართვამდე, მხოლოდ პრემიერ-მინისტრი — ისტვენ ტიჟა ყოყმანობდა, არ იყო დარწმუნებული, რომ ეს ბრძოლაში ჩართვის საუკეთესო დრო იყო, მაგრამ როგორც კი გერმანიამ რუმინეთის სამეფოს განეიტრალება აღუთქვა და პირობა დადო, რომ სერბეთის სამეფოს ტერიტორიების ანექსიაზეც ხელს აიღებდა, მან გერმანიის მხარდაჭერა გადაწყვიტა.
ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე აკურთხეს, მარჯვენა საკურთხეველი - მიქაელ მთავარანგელოზისა, ხოლო მარცხენა წმინდა მოწამე ვლასის სახელზე.
ეგორლიკსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ეგორლიკის რაიონის სტანიცა ეგორლიკსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
1827 წელს ეგორლიკსკაიის კაზაკებმა სთხოვეს დონის ატამან დიმიტრი ეფიმის ძე კუტეინიკოვს, რომ მათთვის უსასყიდლოდ გადაეცათ ნოვოჩერკასკის ხის ეკლესია.
მშენებლობის გადაწყვეტილება მიირეს 1960 წელს, მაგრამ რამდენიმე წლის განმავლობაში ნავსადგურისა და გემთსაერმონტო ქარხნის თანამშრომლები ელოდებოდნენ კიბის პროექტს.
ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში ბერძნების ქუჩა 38-ში ააგეს 1857 წელს ქალაქის მეექვსე ხელმძღვანელის ოტო ვილჰელმ პფეილიცერ-ფრანკისათვის.
როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას.
1914 წელს მის ბინაზე მოხდა შეიარარებული თავდასხმა, მაგრამ მიუხედავად ბინის საფუძვლიანი ჩხრეკისა თავდამსხმელებმა ვერაფერი წაიღეს გარდა 115 მანეთის, ოქრო საათისა და მასიური ძეწკვისა.
1806 წელს იმპერატორ ალექსანდრე -ის მიერ გამოცემული ბრძანების მიხედვით, ტაგანროგი გარეუბანში მიწების განაწილების დროს ივან აპოსტოლოპულოს გადაეცა 150 დესეტინა მიწის ნაკვეთი.
1890-იანი წლების დასაწყისში სახლი შეიძინა მდიდარმა გლეხმა კლეოპატრა კრასნოკურტსკაიამ, ხოლო საუკუნის დასაწყისში სახლს ფლობდა რაიონული სასამართლოს ადვოკატი კონსტანტინ პოპანდოპულო.
1980-იან წლებში სახლის სარდაფში გაიხსნა მხატვრების, ტაგანროგის ბავშვთა სამხატვრო სკოლის მასწავლებლების, ლეონიდ სტუკანოვისა და იური შაბელნიკოვის სახელოსნოები.
როგორც ამერიკის ასტრონომიული და სამეფო ასტრონომიული საზოგადოებების წევრი, მარგარეტ ჰარვუდი დაუკავშირდა ახალგაზრდა ასტრონომებს და მათთან ერთად იმოგზაურა ევროპასა და აშშ-ში.
მის სახელს მიეწერება კიდევ არაერთი მნიშვნელოვანი საქმე, მაგალითად ის, რომ მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, იგი მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიების ინსტიტუტში ასწავლიდა, ხელმძღვანელობდა სტუდენტებს და ნანტაკეტის კოლეჯის საავადმყოფოში, მეურვედ მუშაობდა.
1960 წლის სექტემბერში, სამეცნიერო ტრიომ, კორნელის იოჰანეს ვან ჰაუტენის, ინგრიდ ვან ჰაუტენ-გრონველდის და ტომ გერელსის შემადგენლობით, აღმოაჩინა ასტეროიდი და ჰარვუდის საპატივცემოდ 7040 უწოდეს.
1714 წელს როსტოვის ოლქის სოფელ ვედერნიკოვსკში მოქმედებდა წმინდა მიქაელ მთავარანგელოზის ხის ეკლესია, რომელიც შედიოდა ვორონეჟის ეპარქიაში.
ეკლესიის საკურთხევლიდან ცენტრალური საკურთხეველი წმინდა ნიკოლოზის სახელზე აკურთხეს, ჩრდილოეთისა - ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე, სამხრეთისა - მიქაელ არქისტრატეგის სახელზე.
ტაძრის მშენებლობაში მონაწილეობა მიიღეს პეტერბურგის უნივერსიტეტის სამოქალაქო ინჟინერიის კურსდამთავრებულებმა ანტონიო კამპიონიმ და კარლ კიუნცელმა, პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიის კურსდამტავრებულმა პეტრე სტუდენიკინმა.
ეკლესიებისა და მონასტრების უმრავლესობა დაანგრიეს საბჭოთა ხელისუფელბის პერიოდში, მათ შორის კონსტანტინოვსკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია.
კონსტანტინოვსკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
მღვიმე აღმოაჩინა სოფელ პეტრალონის მაცხოვრებელმა ფილიპ ხაძარიდისმა 1959 წელს, ხოლო მსოფლიოში ცნობილი გახდა როდესაც სოფელ პეტრალონის სხვა მაცხოვრებელმა ხრისტოს სარიანიდისმა აღმოაჩინა უძველესი ადამიანის თავის ქალა.
არქეოლოგიური და ანთროპოლოგიური კვლევებს ხელმძღვანელობდა ანთროპოლოგიის პროფესორი არის პულიანოსი, რომელმაც დაადგინა, რომ ამ უძველესი ადამიანის ასაკი არის 700.000 წელი, შესაბამისად, არის ევროპის უძველესი ადამიანი.
შესასვლელის ორივე მხარეს მოწყობილია სპეციალური დახლები, სადაც არის განთავსებული ქვის და ძვლის იარაღები, მღვიმეში ნაპოვნი სხვადასხვა ცხოველის ძვლები, ყბის ნაწილები და კბილები.
ეს მონაცემები ეყრდნობა მღვიმის სტრატიგრაფიის დეტალურ შესწავლას, რომელიც არის შედგენილი 34 სხვადასხვა ასაკის ფენით, ბირთვული, ფაციალური და პალეონტოლოგიურ ანალიზზე.
სხვადასხვა ნამარხებს შორის მეცნიერებმა აგმოაჩინეს ლომების, აფთრების, დათვების, პანთერების, სპილოების, მარტორქების, ირმისებრთა, ბიზონების, ასევე ფრინველის 25 სახეობის, 16 სახეობის მღრღნელის და 17 სახეობის ხელფრთიანების ნაშთები.
1914 წელს რეცკერისა და ხოსუდოვსკის შვიდსართულიანი სახლის ადგილზე მდებარეობდა პატარა სახლი, რომელშიც განთავსებული იყო ორივე ბიზნესმენის თამბაქოს მაღაზიები.
ბაკალავრის ხარისხი, 1951 წელს ნიუ-იორკის „ჰანტერის კოლეჯში“ მიიღო, ამის შემდეგ, ნობელის პრემიის ლაურეატ როზალინ სასმენ იელოუსგან რჩევა მიიღო და სწავლა ფიზიკის განხრით განაგრძო.
გაიარა ასპირანტურა კემბრიჯის უნივერსიტეტში და ჰარვარდის უნივერსიტეტში „ფულბრაიტი პროგრამით“, სადაც მიიღო მაგისტრის ხარისხი „რადკლიფის კოლეჯიდან“.
1958 წელს, ჩიკაგოს უნივერსიტეტში მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი, სადაც სწავლობდა ნობელის პრემიის ლაურეატის, ენრიკო ფერმის ხელმძღვანელობით.
ამის შემდეგ, სანამ მიიღებდნენ „მიტის ლინკოლნის ლაბორატორიაში“ საშტატო სამუშაოზე, ორი წელი გაატარა კორნელის უნივერსიტეტში, როგორც პოსტ-დოქტორი.
დრესელჰაუსი განსაკუთრებით გამოირჩეოდა, თავისი მუშაობით გრაფიტზე, გრაფიტის ინტერკალის ნაერთებზე, ფულერენებზე, ნახშირბადის ნანომილაკებზე და დაბალი განზომილებიან თერმოელეკტროობაზე.
დრესელჰაუსის ცნობილი სტუდენტებია: მასალათა მეცნიერები დებორა ჩუნგი და ჯეიმზ სპეკი და ცნობილი ფიზიკოსები ნაი-ჩანგ იეჰი, გრეგ ტიმპი, მანსურ შაეგანი, ლოურდ სალამანკა რიბა და აჰმეთ ერბილი.
დრესელჰაუსი ასევე იკავებდა ამერიკის ფიზიკოსთა საზოგადოების პრეზიდენტის თანამდებობას, ისევე, როგორც „ამერიკის მეცნიერების წინსვლის ასოციაციის“ პირველი ქალი პრეზიდენტი და „მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის“ ხაზინადარი იყო.
20 თებერვალი, 2017, კემბრიჯი, მასაჩუსეტსი, აშშ) ცნობილია, როგორც „ნახშირბადის მეცნიერების დედოფალი“ — მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტის პირველი ქალი პროფესორი და პროფესორ-ემერიტუსი ფიზიკისა და ელექტროინჟინერიაში.
დრესელჰაუსმა მიიღო მრავალი ჯილდო, მათ შორის თავისუფლების საპრეზიდენტო მედალი, მეცნიერების ეროვნული მედალი, ენრიკო ფერმის ჯილდო და ვენევარ ბუშის ჯილდო.
1990 წელს, დრესელჰაუსს მიენიჭა „მეცნიერებათა ეროვნული მედალი“, მასალების ელექტრონული თვისებების კვლევაში მისი წვლილისთვის, ასევე მეცნიერებასა და ინჟინერიაში ქალთა როლის გაზრდისთვის.
2012 წლის 31 მაისს, დრესელჰაუსს მიენიჭა „კავლის პრემია“, „ფჰონონების შესწავლაში მისი პიონერული წვლილისთვის, ასევე ელექტრონულ-ფჰონონური ურთიერთქმედებისთვისა და ნანოსტრუქტურებში თერმული ტრანსპორტის შესწავლაში წვლილისთვის“.
სალადინმა აბდ ალ-სალამ ალ-მაღრიბის მეთაურობით ქალაქისკენ გაგზავნა ათი გალეონი, რომლებმაც პირველ ჯერზე დაამარცხეს ქრისტიანები, მაგრამ 29-30 დეკემბრის ღამეს ქრისტიანებმა გამარჯვება მოიპოვეს მუსლიმთა ფლოტზე.
სალადინმა ბევრჯერ შესთავაზა მას მიეღო ისლამი და ებრძოლა მუსლიმთა მხარეს, მაგრამ სანჩომ უარი განაცხადა და განაგრძო მუსლიმთა წინააღმდეგ თავდასხმები.
1889 წლის აპრილში სლობოდების უსტ-მელოვაია-მანკოვოს, მანკოვო-კალიტვენსკაიის, სოფელკუტეინიკოვ-კამიშენსკის, შჩედროვო-კალიტვენსკაიის და ნოვო-ივანოვსკის მაცხოვრებლებმა თხოვნით მიმართეს დონის სასულიერო კონსისტერიას, ნება დაერთოთ მათთვის აეშენებინათ ახალი ქვის ეკლესია სლობოდა უსტ-მელოვაია-მანკოვოში .
მანკოვო-კალიტვენსკოეს სამების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ჩერტკოვის რაიონის სტანიცა მანკოვო-კალიტვენსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.
საწყის ეტაპზე, ძეგლის აღმართვა დონის როსტოვში, იმ შენობის მახლობლად იყო დაგეგმილი, სადაც, მოხალისეთა არმიის მთავარსარდლები განლაგდნენ და გენერლებმა — ლავრ კორნილოვმა და მიხაილ ალექსეევმა, თავიანთი ცნობილი „ყინულის მარში“ დაიწყეს.
თუმცა, უწყებათაშორის კომისიასთან შეხვედრის შემდეგ, ქალაქში ქუჩების, მოედნებისა და სხვა საზოგადოებრივი ინტერესის მქონე ადგილების სახელწოდებების შესახებ, მონუმენტის განთავსება სალსკში გადაწყდა.
როსტოვის რეგიონში, ჩატარდა სატელევიზიო გამოკითხვა, იმ მიზნით, რომ განესაზღვრათ, რა რეაქცია მოჰყვებოდა რეგიონში მარკოვის ძეგლის აღმართვის.
სერგეი მარკოვის ძეგლი — რუსული საიმპერატორო არმიის გენერალ-ლეიტენანტის, რუსეთ-იაპონიის ომის და პირველი მსოფლიო ომის გმირის და თეთრების მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერის — სერგეი მარკოვის ძეგლი.
გირეის დინასტიის პირველი მემკვიდრეობითი კანონის მიხედვით, ყირიმის ხანის გარდაცვალების შემდეგ, მას შეცვლიდა მის მიერ დანიშნული კალგა , რომელიც აუცილებლად გირეის გვარის უნდა ყოფილიყო.
ჩინგიზ-ყაენის უფროსი ვაჟის, ჯუჩის მეცამეტე შვილის შთამომავალმა, მუსლიმმა ჰაჯი-გირეიმ, 1441 წელს დააარსა ყირიმის სახანო და გირეის დინასტია, რომელიც მართავდა ყირიმს 1441 წლიდან მის დაცემამდე, 1783 წლამდე.
ამ ხნის მანძილზე გირეიების უმეტესობა სპეციალურად იგზავნებოდა ოსმალეთში მძევლებად, სულთნის კარზე, სადაც იღებდნენ გამოცდილებას და ხშირად ხანის რანგში ბრუნდებოდნენ ყირიმში (მაგ. საჰიბ გირეი, დევლეთ გირეი, ისლამ გირეი, მეჰმედ გირეი და სხვ.).
რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 წლების ომის შემდეგ დაიდო ქუჩუკ-კაინარჯის საზავო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ყირიმის სახანო რუსეთის იმპერიის ხელში გადავიდა.
1783 წელს რუსეთის იმპერიის ჯარები ყირიმის დედაქალაქ ბახჩისარაიში შევიდნენ, გირეიების ბოლო წარმომადგენელი, შაჰინ გირეი გადააყენეს და სახანო გააუქმეს.
გირეის დინასტია ამის შემდეგ გადაიხვეწა ოსმალეთსა და ევროპაში, საიდანაც რამდენიმეჯერ აჯანყდნენ, თუმცა ეს ყველა აჯანყება რუსების მიერ სასტიკად იქნა ჩახშობილი.
ბარდუსის ხეობის ჩამკეტი ციხის ფლობას განსაკუთრებული მნიშვნელობა ექნებოდა ტაოს მეფისთვის, რადგან ხეობის ბოლოში, თანამედროვე შენკაიას ტერიტორიაზე, ტაოს პოლიტიკური ცენტრი - ბანა მდებარეობდა.
ბარდუსის კლდეებში დამალულ ერთ-ერთ პატრს 1769 წელს რომში, კარდინალთან, დახმარების სათხოვნელი წერილიც კი გაუგზავნია, რადგან ბარდუსიდანაც ვეღარ ახერხებდნენ წასვლას.
ხეობის იმდროინდელი ოსმალო გამგებლის, ნომან ფაშას ნებართვით 1770 წელს, რომიდან მოსული საპასუხო წერილის შემდეგ, პატრები ბარდუსის ციხიდან გამოუშვეს და რომში მშვიდობიანად დააბრუნეს.
მისი მდებარეობიდან გამომდინარე, ბარდუსის წყლის ხეობის მთავარ სიმაგრეს წარმოადგენდა და მისი ძირითადი ამოცანა სწორედ ხეობაში შემოსასვლელი გზის კონტროლი იყო.
ბარდუსის ციხე — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე ისტორიულ ტაოში, ბარდუსის ხეობაში, ახლანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე, ერზერუმის პროვინციის შენკაიას რაიონში, სოფელ გაზილერის მახლობლად.
1866 წელს ტაგანროგის ქალაქისთავის გადაწყვეტილებით წინამძღვარმა თევდორე პოკროვსკიმ, ისე, რომ სასულიერო ზემდგოი ორგანოებიდან არ მიუღია ბრძანება, აკურთხა ეკლესიის მშენებლობის სავარაუდო ადგილი.
ამის გამო წინამძღვარი პოკროვსკი გადააყენეს მიძინების ტაძრის წინამძღვრის თანამდებობიდან, მაგრამ 1867 წელს მას დანაშაული მოუხსნეს და დააბრუნეს მიძინების ტაძარში.
ტაგანროგის მოსახლეობამ ალექსანდრე -ის სიცოცხლის გადარჩენის აღსანიშნავად 1866 წელს დაიწყეს ვორონცოვის აღმართის მარჯვენა მხარეს დაიწყეს ქვის სამლოცველოს მშენებლობა.
მოსახლეობის უფლებებისა და პრესის თავისუფლების შეზღუდვის გამო, 1830 წლის ივლისში საფრანგეთში მეორე დიდმა რევოლუციამ იფეთქა, რომლის დროსაც ბურბონების მმართველობა საბოლოოდ დასრულდა და ქვეყნის სათავეში დაპირებებით მოვიდა ლუი-ფილიპ ორლეანელი იგივე „მეფე ბურჟუა“.
ძირითადად ისევ ბურჟუაზიის წევრების, მსხვილი მეწარმეებისა და მსხვილი ვაჭრების ხარჯზე) ბურჟუაზიამ მალევე მოახერხა ხელისუფლებიდან არისტოკრატიის ნაწილის გამოდევნა, მაგრამ ივლისის მონარქიამ ვერ შეცვალა ვითარება ქვეყნის ძირითადი მასის სასარგებლოდ.
გლეხების, წვრილი ბურჟუაზიისა და მუშების პოლიტიკური და საზოგადოებრივი მდგომარეობა არ გაუმჯობესებულა, რამაც ლიონში მუშათა აჯანყებები გამოიწვია 1831 და 1834 წლებში.
წარმომადგენლობითი ორგანოს არჩევნებში ხმის მიცემის უფლება 28 მილიონიანი ქვეყნის მოქალაქეთაგან მხოლოდ 100 000 მდიდარ მოქალაქეს ენიჭებოდა, მეფის მიერ შექმნილი ქარტია კი უპირატესობას ძირითადად ისევ არისტოკრატიას ანიჭებდა.
შარლ -მ მილიარდი ფრანკიც კი გაიღო ემიგრაციაში მყოფი არისტოკრატიისათვის საფრანგეთის რევოლუციის დროს ჩამორთმეული მამულებისა და ქონების ასანაზღაურებლად.
ქვეყანაში არსებულმა დაუცხრომლობამ და ჯერ კიდევ საფრანგეთის დიდი რევოლუციიდან მოყოლებული ტრადიციად ქცეულმა ხელისუფალთა დევნამ, მეფე ლუი-ფილიპი შეაშინა.
მეფეს მეზობელი სახელმწიფოებისგან ჯარისკაცებით შესაძლო დახმარების იმედიც კი არ ჰქონდა, რადგან პარალელურად, გერმანიასა და ავსტრიაშიც რევოლუციები დაიწყო.
აჯანყებულების ფავორიტი ამჯერად ლუი-ნაპოლეონ ბონაპარტი გახდა, რომელიც საზოგადოებას, ბიძამისის, იმპერატორი ნაპოლეონის მსაგვსად, თავისუფლებისა და სამოქალაქო უფლებების დამცველად ესახებოდა.
ქვეყანაში დაბრუნებულმა ნაპოლეონ -მ ამ გამარჯვებას ღვთისგან მოვლენილი ნიშანი უწოდა, რადგან მისი აზრით „ბონაპარტისტული ეპოქა“ დაბრუნდა.
ახალმა მთავრობამ შექმნა ნაციონალური საწარმოები, მიწის სამუშაოებით დაასაქმა უმუშევრები გარკვეული ანაზღაურების სანაცლოდ, ხოლო დაუსაქმებლებს დაეხმარა მინიმუმ 1 ფრანკით დღეში.
1848 წლის საფრანგეთის რევოლუცია იგივე თებერვლის რევოლუცია — 1848 წლის რევოლუციების ნაწილი, ერთ-ერთი უდიდესი გადატრიალება საფრანგეთში, რომლის დროსაც ქვეყანაში დასრულდა 1830-1848 წლების „ივლისის მონარქია“ იგივე „ორლეანელთა მონარქია“ და შეიქმნა საფრანგეთის მეორე რესპუბლიკა.
ლიტერატურული მიმომხიველის, ვაგიფ არზუმანლის ცნობით, რომელმაც 1959 წელს სასაფლაო მოინახულა, იქ არსებული საფლავების უმრავლესობა ეკუთვნოდა აზერბაიჯანელ მოღვაწეებს, იქვე იყო ნახევრად დანგრეული ვაზეჰის თურბეს სახის საფლავიც, ხოლო მის გვერდით რამდენიმე ბავშვთა საფლავიც იყო.
1964-1965 წლებში, დაკრძალულების ნათესავებს გადაეცა ინფორმაცია საფლავების გადატანის შესახებ, რადგან სასაფლაოს ადგილზე დაგეგმილი იყო ბოტანიკური ბაღის მოწყობა.
მრავალი წლის შემდეგ, არზუმანლი ჩამოვიდა თბილისში და ქართველი მკვლევარის, ივან ენიკილოპოვის დახმარებით, მან იპოვა და გადაუღო დაახლოებით 100 საფლავის სურათი, მათ შორის გამოავლინა 30-ზე მეტი ცნობილი აზერბაიჯანელი მოღვაწის საფლავიც.
გადარჩა მხოლოდ რამდენიმე ცნობილი პიროვნების საფლავი, ხოლო ეს ტერიტორია დღეს ბოტანიკური ბაღის ნაწილია, რომელსაც ეწოდება „გამოჩენილ აზერბაიჯანელ მოღვაწეთა პანთეონი“.
ყველაზე ძველი საფლავი ეკუთვნის პოეტს და მოაზროვნეს, განმანათლებელსა და პედაგოგ მირზა შაფი ვაზეჰის, რომელიც 1852 წლის ნოემბერში გარდაიცვალა.
როდესაც აღმოსავლეთი საქართველო იმყოფებოდა სპარსეთთან ვასალურ დამოკიდებულებაში, იმ ადგილას, სადაც სასაფლაო მდებარეობს, სეიდები სახლდებოდნენ და ამიტომ ქალაქის ამ ნაწილს „სეიდაბადი“ ერქვა.
გამორჩეულ აზერბაიჯანელთა პანთეონი თბილისში — მემორიალური სასაფლაო დედაქალაქ თბილისში, სადაც დაკრძალულია გამოჩენილი აზერბაიჯანელი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწეები, როგორიცაა მირზა ფათალი ახუნდოვი, მირზა შაფი ვაზეჰი, ფათალი ხან ხოისკი, ჰასან ბეი აღაევი და სხვები.
ჩრდილოეთის ტრიუმფალური თაღი გვირგვინდება ბრინჯაოს სამხედრო აღჭურვილობით, რომელშიც გადმოცემულია კაზაკების ამუნიცია და სამხედრო საგნები: ჯაჭვის პერანგი, დროშები, ხმლები, ფარები, იარაღი და ბირთვები.
ბენდელა, ანუ რაინდი მინდორზე, რაინდი ბრძოლის ველზე“ არის დოკუმენტური რომანი ვახტაგ გორგასლის პირველი ხარისხის ორდენის კავალერზე, დიდებულ ფეხბურთელზე, ზაზა ჯუმბერის ძე ბენდელიანზე, რომლის შესახებ ოჯახის წევრების, ნათესავ-მეგობრების, მასწავლებლების, მწვრთნელების, ფეხბურთელების მონათხრობი ჩაიწერა, ამასთან უკვე გაყვითლებული გაზეთებიდან თუ ძველი წიგნებიდან სათანადო ცნობები შეკრიბა და ეს ყველაფერი ერთ დარდიან, მაგრამ მაინც მხნეობით აღსავსე წიგნად წარმოგვიდგინა მიხო მოსულიშვილმა.
ამ ლექსის მიხედვით კომპოზიტორმა ვაჟა აზარაშვილმა დაწერა სიმღერა „ბენდელა“, რომელიც პირველად შეასრულა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ანსამბლმა „უნივერსიტეტმა“ რობერტ გოგოლაშვილის ხელმძღვანელობით.
ამ ჰიმნის პრემიერა პრემიერა შედგა 2001 წლის 18 დეკემბერს, 22.00 საათზე, საქართველოს ტელევიზიის პირველ არხზე, გადაცემაში „ჩვენი ფეხბურთი“ .
წიგნის ავტორმა მინიფეხბურთის ყოველწლიური, ტრადიციული ტურნირისათვის „ბენდელას თასი“ დაწერა ჰიმნი, რომელიც ეძღვნება აფხაზეთის ომის გმირს, ვახტანგ გორგასლის პირველი ხარისხის ორდენოსანს, ოთხგზის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონს ფეხბურთში, ზაზა ბენდელიანს.
მთელ წიგნს თავიდან ბოლომდე გასდევს „ბენდელას“ მამის, ჯუმბერ ბენდელიანის ჟრუანტელის მომგვრელი მოგონებები, ფიქრები, მონოლოგები საკუთარ თავთან, თავის მეუღლესთან, შვილებთან, და, რასაკვირველია, ჩვენთან - მკითხველთან.
ბენდელა, ანუ რაინდი მინდორზე, რაინდი ბრძოლის ველზე — მიხო მოსულიშვილის ბიოგრაფიული რომანი ვახტანგ გორგასლის პირველი ხარისხის ორდენის კავალერის, ფეხბურთელ ზაზა ბენდელიანის ცხოვრებაზე.
იმისთვის რომ მოსახლეობაში არ გაჩენილიყო ახალი მთავრობისადმი დაუმორჩილებლობა და ჯანყი, იმპერატორმა საქართველოში გამოაგზავნა ივანე ლაზარევი, და უბრძანა გაეძევა ბაგრატიონთა სამეფო ოჯახი საქართველოდან.
ასეთი ჟესტით განრისხებულმა, მარიამი ადგა საწოლიდან, ამოიღო ხანჯალი და ჩაარტყა, რის შემდეგ სახეში ესროლა და დასძინა: „ხოლო ასეთ სიკვდილს იმსახურებს ის, ვინც ჩემს უბედურებას მიუხედავად უპატივცემულოდ მექცევა“.
ბრძანებიდან მეორე დილით, 1803 წლის 12 აპრილს რუსი ჯარისკაცებმა ლაზარევის მეთაურობით ალყა შემოარტყეს დარეჯან დედოფლის სასახლე, სადაც ცხოვრობდა მარიამიც.
როდესაც პავლე ციციანოვმა , რომელიც მარიამის შორეული ნათესავი იყო, გაიგო რა დედოფალს ტფილისიდან გაქცევა უნდოდა, უბრძანა ლაზარევს დაეკავებინა მარიამი და გადაეყვანა საცხოვრებლად პეტერბურგში.
მარიამ ციციშვილი (რუსულ და ევროპულ წყაროებში მარია; დ. 9 აპრილი, 1768, თბილისი, ქართლ-კახეთის სამეფო — გ. 30 მარტი, 1850, მოსკოვი, რუსეთის იმპერია) — მეფე გიორგი -ის მეორე მეუღლე, ქართლ-კახეთის უკანასკნელი დედოფალი .
იმავე წელს, თოხთამიშ გირეი სტამბოლში ჩავიდა იმ მიზნით, რომ აჰმედ დაეყოლიებინა მისთვის ხანის ტიტულის დაბრუნებისათვის, მაგრამ უშედეგოდ.
პოსტ-საბჭოთა პერიოდში ბელშევიცამ დაწერა სამი ნახევარ-ავტობიოგრაფიული წიგნი – ისტორიები გოგო -ს სესახებ, გვიანი 1930-იან წლებში, ლატვიის საბჭოთა ოკუპაციის პირველ წელს , ნაცისტური ოკუპაცია , და ომისშემდგომი წლები სტალინის რეჟიმის ქვეშ: , , .
ვიზმა ბელშევიცა დაიბადა 30 მაისს, 1931 წელს, ომამდელ რიგაში, შემდეგ დემოკრატიული ლატვიის დედაქალაქში, სადაც გაატარა ბავშვობის დიდი დრო.
ქალაქი ხშირად იკვეთება მის ნამუშევრებში, განსაკუთრებით მის ყველაზე ცნობილ ნამუშევარში - ავტობიოგრაფიულ ტრილოგში „“, კურლანდიაში გატარებული დრო მისი ნათესავებს პატარა ფერმაში გატარებული დროც თამაშობს მნიშვნელოვან როლს მის პოეზიასა და ნაწერებში.
მისი ლექსები ინგლისურ ენაზე გადათარგმნილი იყო ინარა ქედრინის მიერ ანტალოგიისთვის „თანამედროვე ლატვიური პოეზია“, გამოცემული უნივერსიტეტი აიოვა პრესის მიერ 1983 წელს.
1980-იანებიდან დაწყებული ბელშევიცა რეგულარულად ესწრებოდა შვედური ლიტერატურის სცენას, , მისი პოეზიის წიგნები და ბილის ისტორიები სარგებლობდა უდიდესი კრიტიკული წარმატებითა და მკითხველთა ფართო საზოგადოებით.
2016 წლის 4 აპრილს კომპანიამ -ის პირველი იუნითის დებიუტის შესახებ განაცხადა, , რომელიც ექვსი წევრისგან შედგება: თეილი, თეიონი, დუიანგი, ტენი, ჯეჰიონი და მარკი.
იუნითმა ორი ციფრული სინგლი გამოუშვა – „ 7 “ 9 აპრილს და „ “ 10 აპრილს ორი ვერსიით (კორეული ვერსია შესრულებული თეილის, დუიანგის და ჯეჰიონის მიერ, და ჩინური ვერსია -დან ქუნის თანმხლებით).
2016 წლის იანვარში კომპანიის დირექტორი ლი სუ მანი გამოვიდა პრეზენტაციით -ზე სახელით: „: 2016“, სადაც პირველად მოყვა სააგენტოს ახალი ბოიბენდის შექმნის გეგმების შესახებ, რომლის საბ-ჯგუფებსაც დებიუტი მსოფლიოს სხვადასხვა ქალაქებში ექნებოდათ.
კომპანიის დამაარსებელმა ლი სუ მანმა შემდეგნაირად ახსნა, მას უნდოდა ეჩვენებინა ის, რომ ჯგუფში შესაძლებელია იყოს წევრების შეუზღუდავი რაოდენობა, გაერთიანებული რამდენიმე საბ-ჯგუფში მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში, ქალაქში.
მეთაური/საპატიო ჯვარი ქალბატონებისთვის — ბატონები ატარებენ ნიშანს კისრის ლენტზე; ქალბატონები ატარებენ ნიშანს გვირგვინით ბანტზე მარცხენა გულმკერდის ლენტისგან.
თავდაპირველად შექმნილი იყო ადოლფ ნასაუელის მიერ როგორც ნასაუს საჰერცოგოს ორდენი და სახელი მისი სეხნიას ადოლფ, ნასაუ-ველბურგის გრაფის პატივსაცემად დაერქვა, ის ერთადერთი წარმომადგენელი იყო, გერმანიის ყოფილი მეფე.
პრუსიის საჰერცოგოს ანექსიის შემდეგ 1866 წელს ორდენის მინიჭება შეწყდა, მაგრამ განახლებული იყო 1890 წელს, ადოლფ ლუქსემბურგელის დიდ ჰერცოგად შერქმევის შემდეგ როგორც სახელმწიფო ჯილდო.