polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ცუგბა – აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, საქართველოს სსრ-ს უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, აფხაზკომის ბიუროს წევრი და სხვა 40-მდე თანამდებობის პირი.
1 აპრილს დაბა ლესელიძეში ჩატარდა ანტიიმპერიალისტური მიტინგი, რომლის მონაწილეთა ერთი ჯგუფი დარბეულ იქნა აფხაზთა ეგზალტირებული მასის მიერ ბზიფსა და ახალ ათონთან; იყვნენ დაჭრილებიც.
ამ ვერაგული აქციის საპასუხოდ, 2 აპრილს სოხუმში გაიმართა ქართული მოსახლეობის მიტინგები და მანიფესტაციები, რამაც შექმნა სიტუაციის უკიდურესად ესკალაციისა და გარკვეულწილად მისი უმართაობის საფრთხე.
აღნიშნული მოვლენა ყურადღების გარეშე არ დატოვა, ჯერ კიდევ 1988 წლის ნოემბერში ჩამოყალიბებულმა ქართული ეროვნული მოძრაობის სხვადასხვა ორგანიზაციებმა.
1989 წლის 25 მარტს, ლიხის მიმართვის საპირწონედ ქართულმა პატრიოტულმა ძალებმა სოხუმში მოაწყვეს მრავალათასიანი მიტინგი, რითაც უჩვენეს აფხაზ სეპარატისტებს ერთობის ძალა.
მოქალაქეთა ქცევის განსაკუთრებული რეჟიმის პირობებში წესრიგის დარღვევისთვის დააკავეს 9 მოქალაქე, სულ ორი დღე-ღამის განმავლობაში დაკავებული იყო 49 კაცი.
ყოველივე ამას მოჰყვა უნივერსიტეტიდან ქართული სექტორის გამოყოფა და მის ბაზაზე თბილისის უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის ჩამოყალიბება, საქართველოს მინისტრთა საბჭოს 1989 წლის 14 მაისის განკარგულების საფუძველზე.
სოხუმში ქართულენოვანი უნივერსიტეტის გახსნას აფხაზები აღიქვამდნენ, როგორც 1970-იანი წლების „გააფხაზების“ პოლიტიკის გაუქმებას და აფხაზეთის „გაქართველების“ მცდელობას.
ქართველები აცხადებდნენ, რომ როგორც აფხაზეთის ასსრ-ში მცხოვრებ ყვეაზე მსხვილ ეროვნულ ჯგუფს , ჰქონდათ მშობლიურ ენაზე უმაღლესი განათლების მიღების უფლება.
სოხუმის უწესრიგობა — 1989 წლის ივლისში მომხდარი ბუნტი სოხუმში, აფხაზეთის ასსრ-ში, რომელიც გამოწვეულ იქნა მზარდი დაძაბულობით აფხაზურ და ქართულ მოსახლეობას შორის.
ეკლესიის სამხრეთ და ჩრდილოეთ მკლავებს, თითქმის მთელ სიგრძეზე, გეგმით სწორკუთხა და სამ მხარეს სწორკუთხა მალებით გახსნილი მინაშენები ეკვრის, რომელთა თუნუქის ცალფერდა სახურავი ორ კვადრატულ ბურჯს და ეკლესიის კედლის პილასტრებზე გადებულ ხის ძელებს ეყრდნობა.
ალბანეთის პოლიტიკური სისტემა მოქცეულია საპარლამენტო წარმომადგენლობითი დემოკრატიული რესპუბლიკის ფარგლებში, სადაც მთავრობის ხელმძღვანელია პრემიერ-მინისტრი და დემოკრატიის საფუძველს ქმნის მრავალპარტიული სისტემა.
საბჭოს თავმჯდომარეს თანამდებობაზე ნიშნავს ალბანეთის პრეზიდენტი; მინისტრები ინიშნებიან ალბანეთის პრემიერ-მინისტრის რეკომენდაციით პრეზიდენტის წარდგინების საფუძველზე.
ასამბლეა შედგება 140 დეპუტატისაგან, რომელთაგან 100 დეპუტატს უშუალოდ ირჩევს ამომრჩეველთა აბსოლუტური უმრავლესობა და 40 დეპუტატი შეადგენს პროპორციული წესით არჩეული პარტიული სიებით დაკომპლექტებულ რაოდენობას.
შეუძლია იმოქმედოს როგორც ალბანეთის შეიარაღებული ძალების სარდალმა, განახორციელოს ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეის მოვალეობა, როდესაც ასამბლეა არ არის შეკრებილი, დანიშნოს მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე .
ალბანეთის სახელმწიფოს მეთაურია პრეზიდენტი , რომელიც აირჩევა 5 წელიწადში ერთხელ ალბანეთის რესპუბლიკის ასამბლეის მიერ და საჭიროებს პარლამენტის დეპუტატთა სიითი შემადგენლობის ხმების 2/3-ს.
ალბანეთის დღევანდელი პრეზიდენტი, ბუჯარ ნიშანი არჩეულია 2012 წლის 11 ივნისს დეპუტატთა ხმების უბრალო უმრავლესობით, მას შემდეგ, რაც სამი კანდიდატიდან პარლამენტი ვერც ერთზე ვერ შეთანხმდა.
ალბანეთის საკონსტიტუციო სასამართლო იცავს კონსტიტუციურ წესრიგს, განსაზღვრავს კანონების კონსტიტუციასთან შესაბამისობას და აგვარებს ადგილობრივ და ფედერალურ ხელისუფლებებს შორის უთანხმოებებს.
1991 წლის 31 მარტის აღწერით, მისი მოსახლეობის სამ ძირითად ჯგუფს შეადგენდნენ ბოსნიელები , რომლებიც უმრავლესობას წარმოადგენდნენ 45 რაიონში , სერბები , რომლებიც უმრავლესობას წარმოადგენდნენ 34 რაიონში და ხორვატები , რომლებიც უმრავლესობა იყვნენ 20 რაიონში .
იუგოსლავიის დაშლის პროცესის დასაწყისში, როცა ნაციონალისტური ძალები გააქტიურდნენ და მოახერხეს არჩევნებში გამარჯვებაც, ბოსნიაში გამოიკვეთა სამი ძირითადი ძალა – დემოკრატიული მოქმედების პარტია , რომელსაც ბოსნიელი ალია იზეთბეგოვიჩი ედგა სათავეში, სერბთა დემოკრატიული პარტია რომლის ლიდერი იყო რადოვან კარაჯიჩი და ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება სტეპან კლუიჩით სათავეში.
იზეთბეგოვიჩი კი პირიქით, კატეგორიული წინააღმდეგი იყო დარჩენილიყო იუგოსლავიის ნაწილად, მით უმეტეს მას შემდეგ, რაც ხორვატია და სლოვენია, რომლებიც მეტ-ნაკლებად აბალანსებდნენ სერბეთის გავლენას, გამოეყვნენ ფედერაციას.
ტუჯმანსა და ჯერ კიდევ იუგოსლავიის პრეზიდენტ მილოშევიჩს შორის 1991 წლის 25 მარტს კარაჯორჯევოს ნაკრძალში მომხდარი შეხვედრის დროს მოხდა შეთანხმება იუგოსლავიის გადანაწილების გეგმაზე.
1993 შემოდგომაზე აშკარა გახდა ორგანიზაციული პრობლემები – პირველი კორპუსის გარდა სარაევოში მოქმედებდა ათობით მცირე და დიდი ბანდა, რომლებიც "სამშობლოს დაცვის" მოტივით აწყობდნენ რეკეტს, ძარცვავდნენ მოსახლეობას და ა.
ისინი ასევე თავს ესხმოდნენ ერთმანეთს, აკონტროლებდნენ შავ ბაზარს, ეწინააღმდეგებოდნენ გაეროს სამშვიდობოებს, აწყობდნენ თვითნებურ ბლოკპოსტებს, ინარჩუნებდნენ კონტაქტებს სერბულ მხარესთან, არ ემორჩილებოდნენ არმიის ხელმძღვანელობას და ა.
ხორვატთა თავდაცვის ვეჩე გრაცის შეთანხმების შესაბამისად მოქმედებდა ბოსნიელების წინააღმდეგ ლაშვას ხეობასა და ჰერცეგოვინაში, ამიტომაც მეფე ტვრტკოც ხშირად არ ემორჩილებოდა ბოსნიის არმიის ხელმძღვანელობას.
დელიჩმა გადაწყვიტა ბოლო მოეღო ამგვარი პრობლემებისთვის და დაგეგმა ოპერაცია ტრებევიჩი ერთის მხრივ კრიმინალური ბანდების ხელმძღვანელობის, ხოლო მეორე მხრივ – ხორვატების წინააღმდეგ.
1996 წლის 26 ოქტომბერს პირველი კორპუსის მებრძოლებმა სისხლიანი შეტაკების შემდეგ დააპატიმრეს მუშან ტოპალოვიჩი, რომელიც გაქცევისას მოკლეს (მეორე ვერსიით იგი მოკლა ავდო ჰაბიბმა, ადმირ ჰაბიბის მამამ, რომელიც ტოპალოვიჩის ხალხმა დაატყვევა და წამებით მოკლა).
6 ნოემბერს "მეფე ტვრტკოს" ბრიგადაც განაიარაღეს ბოსნიელებმა, ხელმძღვანელობა დააპატიმრეს, ბრიგადას სათავეში რესპუბლიკის არმიის ხორვატი ოფიცერი, ნედელკო ვერაი ჩაუყენეს და ბრიგადა პირველი კორპუსის შემადგენლობაში შეიყვანეს.
1993 წლის 30 ივლისს სერბული ნაღმსატყორცნის ნამსხვრევით დაიჭრა ხუთი წლის ირმა ჰაჯიმურატოვიჩი და დაიღუპა რამდენიმე სარაევოელი, მათ შორის ირმას დედაც.
კოშევოს ჰოსპიტალი სარაევოში, რომელიც ვერ აუდიოდა დაჭრილების მიღებას, მედიკამენტების დეფიციტის გამო ვერ ახერხებდა ემკურნალა ირმასთვის, რომელიც ხერხემალში, თავსა და მუცელში იყო დაჭრილი.
სხვა ქვეყნებმა, მათ შორის შვედეთმა და ირლანდიამ, ასევე გაგზავნეს თვითმფინავები დაჭრილთა ევაკუაციის მიზნით, ხოლო ჩეხეთმა, ფინეთმა, საფრანგეთმა, იტალიამ, ნორვეგიამ და პოლონეთმა ასევე შესთავაზეს საკუთარი საავადმყოფოები დაჭრილების დასახმარებლად.
თუმცა პროგრამა მრავალ დაჭრილს დაეხმარა გადარჩენაში, დაგვიანებულმა მკურნალობამ ირმასთვის ვერ გამოიღო შედეგი და იგი ჯერ წელსქვემოთ მოწყდა, ხოლო 1995 წლის 1 აპრილს ლონდონში გარდაიცვალა სისხლის მოწამვლით.
როდესაც აშკარა გახდა, რომ იერიშით სარაევოს დაკავება ვერ მოხერხდებოდა, სერბებმა სარაევოს გარშემო სიმაღლეებზე განალაგეს ქვემეხები და ნაღმსატყორცნები, საიდანაც დაიწყეს ქალაქის დაბომბვა.
პატრიოტთა ლიგასა და მწვანე ბერეტებშიც იყვნენ კრიმინალური წარსულის ადამიანები, მაგრამ სარაევოზე სერბთა იერიშის დროს ასევე დიდი როლი ითამაშეს ადგილობრივი კრიმინალების დაჯგუფებებმა.
მისი დაჯგუფება გამოირჩეოდა სისასტიკით როგორც სამხედრო ტყვეების, ასევე სამოქალაქო პირების მიმართ, ისინი აკონტროლებდნენ შავ ბაზარს, რამდენიმეჯერ კი შეიარაღებული შეტაკებაც მოაწყვეს რესპუბლიკის არმიასთან.
საბოლოოდ პრაზინამ ქალაქი დატოვა 1993 წლის დასაწყისისთვის, თუმცა მისი მებრძოლების დიდმა ნაწილმა უარი თქვა მას გაჰყოლოდა და ისინიც არმიის სხვადასხვა ქვედანაყოფებში იქნენ გადანაწილებული.
კრიმინალების დაჯგუფებებიც რასიმ დელიჩმა გაანადგურა – 1993 წლის ოქტომბერში მან დაგეგმა და განახორციელა ოპერაცია "ტრებევიჩ–1", რომლის შედეგადაც ყველა ავტონომიური დაჯგუფების ხელმძღვანელობა დაატყვევეს და მსურველები რესპუბლიკის არმიის სხვადასხვა ნაწილებს შეუერთეს.
ისინი ძირითადად პატრიოტთა ლიგას ემხრობოდნენ, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ბოსნიის ხორვატებმა საკუთარი სეპარატისტული წარმონაქმნი – ჰერცეგ-ბოსნიის ხორვატთა რესპუბლიკა გამოაცხადეს, სარაევოს ხორვატებმაც შექმნეს ამ რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალის – ხორვატთა თავდაცვის ვეჩეს ადგილობრივი უჯრედი 1992 წლის 29 მაისს.
სერბების მონაცემებით პირველ კორპუსს გააჩნდა 108 მსხვილკალიბრიანი ტყვიამფრქვევი, 64 საზენიტო ქვემეხი, 31 მცირეკალიბრიანი ქვემეხი, 134 მცირე და 38 მსხვილკალიბრიანი ნაღმსატყორცნი, 26 ჰაუბიცა, 11 ჯავშანმანქანა, 3 ტანკი, ასამდე გადასატანი საზენიტო–სარაკეტო კომპლექსი.
მათ ერთდროულად წამოიწყეს იერიში ოთხ მაღლობზე – მოიმილოს ქედზე სამხრეთ-დასავლეთით, ვრაჩესა და ვიდიკოვაცის მაღლობებზე სამხრეთ-აღმოსავლეთით და მთა ჟუჩზე ჩრდილო-დასავლეთით.
მოულოდნელი დარტყმის წყალობით მათ დაიკავეს ყველა სიმაღლე, მაგრამ სერბებმა ჯავშანტექნიკისა და არტილერიის მასიური გამოყენებით მოახერხეს დაკარგული პოზიციების დაბრუნება გარდა მოიმილოს ქედისა, სადაც გამაგრდნენ ბოსნიელები.
მთელი ზაფხულის განმავლობაში მიმდინარეობდა ქალაქის დაბომბვა, მაგალითად 23 აგვისტო დაბომბვას 22 ადამიანი შეეწირა და ასამდე დაიჭრა, 30 აგვისტოს – 15 დაიღუპა და კვლავ ასამდე დაიჭრა.
გენერალურმა მდივანმა, ბუტრუს ბუტრუს ღალიმ ნატოს გაუგზავნა თხოვნა, რომ მომავალში გაეროს სამშვიდობო ძალების მოთხოვნები საჰაერო დარტყმების შესახებ მყისიერად დაკმაყოფილებულიყო.
31 ივლისს ავიაციისა და არტილერიის დახმარებით სერბებმა დაიკავეს ბელაშნიცა, მაგრამ იგმანის ბრძოლა არ შედგა გაეროს ჩარევის გამო – იგმანი და ბელაშნიცა დემილიტარიზებულ ზონად გამოცხადდა.
სერბები ამტკიცებდნენ, რომ ეს ბოსნიელთა პროვოკაცია იყო და არა მათი არმიის ნამოქმედარი, მაგრამ გაეროს გამოძიებამ დაადგინა, რომ ჭურვები სერბული პოზიციებიდან იყო ნასროლი.
ამ საქციელმა დაამძიმა სერბების მდგომარეობა საერთაშორისო ასპარეზზე, რომელიც უკვე მძიმე იყო მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების – გაეროს უსაფრთხო ზონების სტატუსის დარღვევა, სრებრენიცის ხოცვა-ჟლეტა, ბოსნიის არასაფრენი სტატუსის დარღვევა და სხვ.
სარაევოს ალყა — შეიარაღებული კონფლიქტი ბოსნია და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკისა და სერბთა რესპუბლიკის არმიებს შორის, ქალაქ სარაევოს გასაკონტროლებლად.
სერბები, რომლებიც ფლობდნენ აბსოლუტურ უპირატესობას ტექნიკაში, რადგან მათ ვერ მოახერხეს იერიშით აეღოთ სარაევო, განლაგდნენ მის გარშემო სიმაღლეებზე და ცდილობდნენ საარტილერიო დაბომბვებითა და სნაიპერული ცეცხლით ჩაეთესათ უიმედობისა და უპერსპექტივობის განცდა სარაევოს მცხოვრებლებში, რასაც მათ მიერ სარაევოს დატოვება უნდა მოჰყოლოდა.
მასში ირიცხებოდა 15–20 ათასი მებრძოლი, მაგრამ ტექნიკის რაოდენობით იგი ბევრად აღემატებოდა არა მხოლოდ პირველ კორპუსს, არამედ მთელ ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკის არმიას.
აქ შეფარებულ ლტოლვილთა დასაცავად გაეროს სამშვიდობო ძალებს შეიარაღებული მეთოდების გამოყენების ნება დაერთოთ 1993 წლის 6 ივნისს, თუმცა ეს ძალაუფლება რეალურად მათ არ გამოუყენებიათ სრებრენიცის მოვლენებამდე.
ომის დასაწყისში ბოსნიის შეიარაღებული ძალების ბირთვს შეადგენდა პატრიოტული ლიგა , რომელიც სანჯაყელმა ოფიცერმა, სეფერ ხალილოვიჩმა დააარსა 1991 წლის 2 მაისს.
შეტევა წარმატებით დაიწყო, მაგრამ სერბებმა სარაევო–რომანიის კორპუსი ჰერცეგოვინის კორპუსის ნაწილებით შეავსეს და 17 ივნისს კონტრშეტევა წამოიწყეს.
მათ მოახერხეს წინ წაწევა გარკვეულ უბნებზე, მაგრამ სერბებმა სარაევო–რომანიის კორპუსის დასახმარებლად დრინის კორპუსიდან დამატებითი ნაწილები გადმოისროლეს და ბოსნიელებმა ტრნოვოს აღება ვერ მოახერხეს.
1994 წლის 18 სექტემბერს ბოსნიელებმა დაიკავეს გრდონი, მაგრამ 20 სექტემბერს სერბებმა ჯავშანტექნიკის დახმარებით წამოიწყეს კონტრშეტევა და დაიბრუნეს პოზიციები.
ბართოლომეო თავიდანვე დადებითად განეწყობა ამ ადამიანის მიმართ, თუმცა ანტონიოს ცუდი დამოკიდებულება აქვს გემის დანარჩენ ეკიპაჟთან, მათ შორის მამა სებასტიანთან.
პირველად გამოიცა 1987 წელს მწერლის იგივე სათაურის მქონე კრებულში, რომელშიც მასთან ერთად შევიდა მოთხრობები: ბედნიერების მაძიებელი უფლისწული; გუბე; სოლომონიანი; რაჰათ-ლუხუმი; ბიძაჩემი იონა.
ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია: დანგრეულია კამარის მნიშვნელოვანი ნაწილი; ჩამოშლილია სახურავის საფარი, ლავგარდანი და კედლების საპირე წყობის უმეტესი ნაწილი; სამხრეთ მინაშენიდან მხოლოდ აღმოსავლეთ ნაწილი დგას, დასავლეთ ნაწილი კი, 0,5 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი.
ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: მნიშვნელოვანი დანაკარგების გარეშე შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის ნაწილი და დასავლეთ კედელი; ჩრდილოეთ კედელი 1,7 მეტრის სიმაღლეზე დგას, სამხრეთისა - თითქმის მთლიანად დანგრეულია.
აღმოსავლეთით, მოკლე მხრებით გამოყოფილი სწორკუთხა საკურთხეველია, რომლის აღმოსავლეთ კედელში ერთი ვიწრო, სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, ხოლო სამხრეთ კედელში კი - ერთი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიში.
გერმანელთა ენისა და ერის აღმნიშვნელი სიტყვა "დოიჩი" თვითონ გერმანულ ენაში არ იწარმოებს ქართულის მსგავსად არსებითი და ზედსართავი სახელების შესაბამისად ცალ-ცალკე ფორმებს, რაც იმას ნიშნავს, რომ გერმანული თვითსახელდებით "დოიჩ" აღნიშნავს ენასაც და ერსაც.
მათ შორის, მიდგომები იწყება ორიენტაციის მშვიდი, შეგონების გზით შეცვლიდან „გამოსწორებიდან“ უფრო მკვეთრი პოზიციისკენ, რომელიც საერთოდ კრძალავს ასეთ ურთიერთობებს და ამის განხორცილების გზად იყენებენ აშკარა დაპირისპირებას, მათ შორის განსხვავებულ ორიენტაციაში „შემჩნეული“ პირების მიმართ უკიდურეს სასჯელებს, მათ შორის სიკვდილით დასჯას.
საგულისხმოა, რომ ზოგი რელიგიის მიმდევრები პოზიტიურად აფასებენ სექსუალური ორიენტაციის ნებისმიერი სახით გამოვლინებას და მეტიც, ზოგი დენომინაცია საშუალებას აძლევს ერთი და იმავე სქესის ადამიანებს იქორწინონ.
ლგბტ უფლებების მხარდამჭერი რელიგიური მიმდინარეობები დროდადრო იზრდება მსოფლიოში, განსაკუთრებით განვითარებულ ნაწილში, სადაც სახელმწიფოები ცვლიან თავიანთ კანონმდებლობას და უფრო ლიბერალურს ხდიან სექსუალური ორიენტაციის ადამიანების მიმართ.
ისტორიულად, სხვადასხვა რელიგიური ჯგუფები თუ კონფესიები აბსოლუტურად მიმღებლები იყვნენ ერთი და იმავე სქესის წყვილების მიმართ და მათი ინსტიტუტიონალიზაცია ხდებოდა.
2009 წელს გაერთიანებული სამეფოს ინდუისტური საბჭო ერთ-ერთი პირველი დიდი რელიგიური ორგანიზაცია იყო, რომელმაც ღიად დაიწყო ლგბტ თემის მხარდაჭერა.
მიუხედავად ზოგიერთი დენომინაციის მხარდაჭერისა ლგბტ საზოგადოების მიმართ, არსებობს მორწმუნე ხალხი, რომელთა რწმენა საკრალურ ტექსტებზე და ტრადიციებზეა დამყარებული, ასეთი ტესტების შესაბამისობა პირვანდელ სახესთან საკამათოა.
ქრიატიანული რელიგიური ჯგუფების უმრავლესობა ტოლერანტულია ჰომოსექსუალი ადამიანების მიმართ, თუმცა თავიანთ სწავლებაში არატრადიციულ სექსუალურ კავშირებს მიანც ცოდვად განიხილავს.
ლიბერალური ქრისტიანული ჯგუფებისაგან განსხვავებით აღმოსავლეთის ორთოდოქსული ანუ მართლმადიდებლური ეკლესია მკაცრად კრძალავს ჰომოსექსუალობას და ხშირად მათი დისკრიმინაციის ინიციატორიც კი გამოდის.
ლიბერალურ ქრისტიანულ დენომინაციებს განეკუთვნება რომაული კათოლიკური ეკლესია, გაერთიანებული მეთოდისტური ეკლესია ბრიტანეთში, ამერიკის რეფორმისტული ეკლესია, ამერიკის ბაპტისტური ეკლესია, ასევე ევანგელისტური ეკლესია და სამხრეთ ბაპტისტური რელიგიური ჯგუფები.
ასეთი დენომინაციებია: კანადის გაერთიანებული ეკლესია, ქრისტეს გაერთიანებული ეკლესია, პრესბიტერიანული ეკლესია , ამერიკის ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესია, კანადის ევანგელისტურ-ლუთერანული ეკლესია, შვედეთის ეკლესია, ლუთერანული ეკლესიები, გერმანიის ევანგელისტური ეკლესია, დანიის ეკლესია, ისლანდიის ეკლესია, ნორვეგიის ეკლესია და ჰოლანდიის პროტესტანტული ეკლესია.
ბევრი სხვა მოწოდების დარღვევის მსგავსად, ამ წესის დარღვევის სასჯელი სიკვდილი იყო, თუმცა დღეს რაბინული იუდაიზმი აღარ მიიჩნევს, რომ მას აქვს სიკვდილით დასჯის განხორციელების უფლება.
კონსერვატიულმა იუდაიზმა 1990 წლიდან ჰომოსექსუალობაზე უფრო ღრმა კვლევები დაიწყო და შედეგად მათი სინაგოგების კარი გაიღო ნებისმიერი სექსუალური ორიენტაციის ადამიანისათვის.
ისინი აქტიურად არიან ჩართული სამოქალაქო სამართალში ლგბტ პირთა უფლებების დასაცავად და მკაცრად ეწინააღმდეგებიან დისკრიმინაციას, თუმცა მათ ერთი შეზღუდვა აქვთ ამ პირების მიმართ.
რეფორმისტული იუდაიზმი და რეკონსტრუქციონალისტური იუდაიზმი ჩრდილოეთ ამერიკაში და ლიბერალური იუდაიზმი ბრიტანეთში ჰომოსექსუალობას ისევე მისაღებად მიიჩნევენ, როგორც ჰეტეროსექსუალობას.
პროგრესული იუდაისტური ორგანიზაციების აზრით, არატრადიცული კავშირების მიმართ დამოკიდებულება და აკრძალვები დროა აღარ არსებობდეს, რადგან ეს მიდგომა არ ასახავს ადამიანის სექსუალობის დღევანდელ გაგებას.
ზოგი ორგანიზაცია ეყრდნობა თანამედროვე ბიბლიურ სწავლებას, რომლის მიხედვითაც „თორაში“ მოხსენიებული აკრძალვები უპირისპირდებოდა იძულებით ან რიტუალურ ჰომოსექსუალურ აქტებს, ისეთებს როგორსაც ისტორია იცნობს ეგვიპტურ ქანაანურ განაყოფიერების რიტუალებში და სატაძრო ორგიებში.
აბრაამისეულ რელიგიებს, იუდაიზმს, ქრისტიანობასა და მუსულმანობას აკრძალული აქვთ სოდომი , მათ სწამთ და ასწავლიან, რომ ამგვარი ურთიერთობები ცოდვაა.
ამ რელიგიების გარკვეული დენომინაციები დღეს მიმღებლები არიან განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მიმართ, ასეთია მაგალითად, რეფორმისტული იუდაიზმი , ქრისტეს გაერთიანებული ეკლესია და მეტროპოლიტენ საზოგადოების ეკლესია .
აღნიშნულ კვლევებზე დაყრდნობით მათ მიერ შემუშავებულ იქნა სანაპირო ზონის დაცვის და აღდგენის ეფექტიანი მეთოდი, რომლის მთავარი ფილოსოფია არის ბრძოლა გამომწვევ მიზეზთან და არა შედეგთან.
არჩილ კიკნაძე სანაპირო ზონის წარეცხვის მთავარ მიზეზად მიიჩნევს ანთროპოგენურ ფაქტორს, რამაც გამოიწვია მდინარეების მიერ ჩამოტანილი ნატანის შემცირება და სამშენებლო თუ სხვა მიზნებისთვის პლაჟებიდან ინერტული მასალის მასიურ ამოღებას.
1961-70 წლებში მუშაობდა საქართველოს წყლის რესურსების სახელმწიფო კომიტეტში, საქართველოს გეოლოგიის სამმართველოში – შავი ზღვის სანაპიროს საინჟინრო-გეოლოგიური პარტიის უფროსად.
1970 წელს მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტეტის სამეცნიერო საბჭომ მიანიჭა გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატის წოდება.
1970-1978 წლებში მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში — მისივე ინიციატივით, ინსტიტუტის დირექტორის აკადემიკოს თეოფანე დავითაიას მხარდაჭერით, შექმნილი საქართველოში ზღვის ნაპირების მორფოდინამიკის ლაბორატორიის გამგედ.
1980 წელს მისი ინიციატივით დაფუძნდა სამეცნიერო-საწარმოო გაერთიანება „საქზღვანაპირდაცვა“ — შემდგომში სსგ „საქნაპირდაცვა“, რომელსაც ხელმძღვანელობდა 1992 წლამდე.
ორგანიზაცია თავისთავად იყო ექსპერიმენტული ხასიათის და მისი სტრუქტურა ეფუძნებოდა არჩილ კიკნაძის მიერ გარემოს დაცვის საკითხების მართვის ახლებურ მიდგომას.
არჩილ კიკნაძე თვლიდა, რომ ბუნების დაცვის საკითხები საჭიროებენ სისტემურ მიდგომას, კერძოდ გარემოს დაცვითი სტრუქტურებისთვის მხოლოდ კვლევითი და აკრძალვითი ფუნქციების მინიჭება არ არის საკმარისი პრობლემების გადასაწყვეტად და ეფექტიანი ფუნქციონირებისთვის ისინი უნდა აერთიანებდნენ კვლევით და პრაქტიკულ საქმიანობას.
შედეგად „საქნაპირდაცვა“ ახორციელებდა ნაპირდაცვითი სამუშაოების სრულ ციკლს, რაც საშუალებას აძლევდა ორგანიზაციას პრაქტიკაში განეხორციელებინა შემუშავებული მეთოდები, გაეკონტროლებინა სამუშაოთა ხარისხი და პასუხისმგებელი ყოფილიყო საბოლოო შედეგზე.
სანაპირო ზონაში პლაჟური ნატანის შემცირება იწვევს თავდაპირველად არსებული პლაჟების წარეცხვას, ხოლო შემდგომ, მათ მიერ ტალღის „ჩამქრობი“ ფუნქციის დაკარგვას, და ტალღური ენერგიის ძირითად ნაპირზე დამანგრეველ ზემოქმედებას.
ზღვის ღელვის გავლენით ხელოვნურად შეტანილი ნატანი მასალა განიცდიდა განივ მიგრაციას ნაპირის მიმართულებით და უერთდებოდა არსებულ პლაჟს, რითაც ზრდიდა მათ სიგანეს, მოცულობას და ფართობს.
არჩილ კიკნაძის მეთოდი საქართველოში სანაპირო ზონის დასაცავად 1981-1992 წლებში წარმატებით გამოიყენებოდა არჩილ კიკნაძის ინიციატივით დაარსებული სამეცნიერო საწარმოო გაერთიანება „საქნაპირდაცვა“-ს მიერ.
არჩილ კიკნაძის წვლილი მეცნიერებაში დაკავშირებულია სანაპირო ზონის ლითო-მორფო-დინამიკასთან, რომელიც დამოუკიდებელ სამეცნიერო მიმართულებად გეოგრაფიის და გეოლოგიის, კერძოდ კი გეომორფოლოგიის, ოკეანოლოგიის და სედიმენტოლოგიის მიჯნაზე ჩამოყალიბებულ იქნა ვსევოლოდ ზენკოვიჩის მიერ.
მის საკვლევ ობიექტს წარმოადგენს დედამიწის ჰიდროსფეროსა და ლითოსფეროს ურთიერთქმედების ზონას, რომელიც მოიცავს არეალს ზღვის შელფზე ტალღის მაქსიმალური ზემოქმედების წერტილიდან სანაპირო ხმელეთზე მისი ჩაქრობის სივრცეს.
სანაპირო ზონის ლითო-მორფო-დინამიკა იკვლევს ზღვის ტალღის ზემოქმედებას და მის მიერ გამოწვეულ ლითოდინამიკურ პროცესებს, რაც საერთო ჯამში განსაზღვრავს ზღვის ნაპირების ფორმირებას.
სამეცნიერო საწარმოო გაერთიანება „საქზღვანაპირდაცვა“ არჩილ კიკნაძის ინიციატივით დაარსდა 1980 წელს ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის ზღვის ნაპირების მორფოდინამიკის ლაბორატორიის ბაზაზე.
გაერთიანება საქნაპირდაცივის ხელმძღვანელობის პირველი შემადგენლობა: არჩილ კიკნაძე — გენერალური დირექტორი, ვახტანგ საყვარელიძე — მოადგილე სამეცნიერო დარგში, თევდორე მელაძე — მოადგილე სამშენებლო დარგში და „საქნაპირდაცვის“ საპროექტო ინსტიტუტის დირექტორი — კოტე გოგელია.
არჩილ კიკნაძე (დ. 26 აგვისტო, 1933, თბილისი, საქართველო — გ. 21 მარტი, 2006, თბილისი, საქართველო) — ქართველი გეოლოგი, გეომორფოლოგი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი და საქართველოს საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი.
საქართველოში ზღვების ნაპირების მორფო-ლითო-დინამიკის სამეცნიერო სკოლის დამფუძნებელი, სსრკ-ში ზღვის სანაპირო ზონის ლითოდინამიური სისტემების კონცეფციის ავტორი.
ბოლო წლებში არჩილ კიკნაძე იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის კათედრის პროფესორი და ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის ზღვის ნაპირების მორფოდინამიკის შემსწავლელი ჯგუფის ხელმძღვანელი.
1862 წელს ზანზიბარის სულთანმა მაჯიდ იბნ საიდმა, გადაწყვიტა აეშენებინა ქალაქი ზღვის სანაპიროზე, პირველად მან დაიწყო სასახლის აშენება, რომელიც მაინც აუშენებელი დარჩა.
დასახელება შეიძლება გადავთარგმნოთ, როგორც «მსოფლიოს ნავსაყუდელი» ან «მსოფლიოს სახლი», სახელი მომდინარეობს სპარსული/არაბული სიტყვიდან , რაც ნიშნავს «ნავსაყუდელს» ან არაბული , რაც ითარგმნება, როგორც «სახლი» და არაბული .
მთავარი ტენიანი სეზონი გრძელდება მარტიდან მაისის ჩათვლით, შემდეგ დგება გრძელი მშრალი სეზონი ივნისიდან ოქტომბრის ბოლომდე, რომლის დროსაც ნალექი მოდის შედარებით იშვიათად.
1961 წლის დეკემბერში ტანგანიიკამ მოიპოვა დამოუკიდებლობა, დარ-ეს-სალამი გახდა მისი დედაქალაქი და დედაქალაქი იყო 1964 წლამდე, როდესაც ტანგანიიკამ და ზანზიბარმა ჩამოაყალიბეს ტანზანიის სახელმწიფო.
1973 წელს დღის წესრიგში დადგა დედაქალაქის გადატანის საკითხი დოდომაში, რომელიც მდებარეობს ტანზანიის ცენტრალურ ნაწილში, მაგრამ გადატანა ჯერ კიდევ არ დამთავრებულა.
1998 წელს ქალაქში აშშ-ის საელჩოს შენობაზე ტერორისტებმა განახორციელეს თავდასხმა, რის შედეგადაც 10 ტანზანიელი გარდაიცვალა, მაცხოვრებლების გარკვეული ნაწილი დაიჭრა.
ყველაზე უფრო მაღალი ტემპერატურა ასევე ფიქსირდება თებერვალში და მარტში, თუმცა ტემპერატურა არასოდეს არ ასულა 39 -ზე უფრო მაღლა და არ დაცემულა 11 -ზე დაბლა.
1970 წელს დარ-ეს-სალამში დაფუძნდა ტანზანიის ეროვნული უნივერსიტეტი იურიდიული, ჰუმანიტარული, სოციალური მეცნიერებების, სამედიცინო, სასოფლო სამეურნეო და სხვა ფაკულტეტებით.
ის ჟანრშია დაწერილი,სადაც მუსიკალური ნომრები გამიჯნულია ერთმანეთისაგან დიალოგებით და მოგვითხრობს გულუბრყვილო ჯარისკაც დონ ხოსეზე,რომელიც უარს ამბობს შეყვარებულზე და ჯარში მსახურებაზე მგზნებარე ბოშა ქალის, კარმენის გამო.
პროლეტარული ცხოვრების,უზნეობის და უკანონობის აღწერამ,ასევე მთავარი გმირის სცენაზე ტრაგიკულად სიკვდილმა,ფრანგულ ოპერაში ახალი მიმართულება წარმოქმნა,რაც ძალზედ საკამათო თემად იქცა.
მას შემდეგ ამ ოპერამ დიდი აღიარება მოიპოვა როგორც მშობლიურ ქვეყანაში,ისე უცხოეთში და დღესაც აგრძელებს ტრიუმფალურ მსვლელობას ყველა საოპერო თეატრის სცენაზე.
საინტერესოა,რომ მსოფლიოში არსებული მრავალ საოპერო არიას შორის ხალხში ყველაზე პოპულარულია "ჰაბანერა" "კარმენის" მოქმედებიდან და აგრეთვე "ტორეადორის სიმღერა" ამავე ოპერის მოქმედებიდან.
კრიტიკოსებმა აღნიშნეს,რომ ოპერა "კარმენი" თავისებური ხიდია --სა და ვერიზმის რეალიზმს შორის,რაც საუკუნის იტალიური ოპერის დამახასიათებელ საწყისს წარმოადგენდა.
ოპერა "კარმენი" ფრანგმა კომპოზიტორმა ჟორჟ ბიზემ ანრი მელიაკის და ლუდოვიკ ჰალების ლიბრეტოს მიხედვით შექმნა, რომელიც თავის მხრივ პროსპერ მერიმეს ერთსახელიან ნოველას ეყრდნობოდნენ.
კაპიტანი ცუგანი ხოზეს ავალებს კარმენის ციხემდე გაცილებას, მაგრამ კარმენით მოხიბლული ხოზე ბრძანებას არღვევს და ბოშა ქალს გაქცევაში ეხმარება.
ვისლის ყურეში ჰუნთა სახელმწიფოს წარმომადგენელთა გამოჩენა, ესტების ჰუნთა ლაშქრობებში მონაწილეობა, ატილას სახელმწიფოს დაშლა და ესტების ნაწილის სამშობლოში დაბრუნება;
1225 წელს პოლონეთის მთავარმა კონრად მაზოვეცკიმ ტევტონ რაიდენბს დახმარება სთხოვა პრუსების წინააღმდეგ ბრძოლაში და დაპყრობილი ტერიტორიების შენარჩუნება აღუთქვა.1232 წელს ტევტონი რაინდები პოლონეთში ჩავიდნენ.
ლიეტუვური სამზარეულო ეყრდნობა იმ პროდუქტებს, რომლებიც საუკეთესოდ ეხამება ცივსა და ტენიან ჩრდილოურ კლიმატს: ქერი, კარტოფილი, ჭვავი, ჭარხალი, ფურცლოვანი ბოსტნეული კულტურები ან მწვანილი, კენკრა და სოკო, რომლებიც ადგილობრივად იზრდება, ასევე რძის პროდუქტები ქმნიან მის განსაკუთრებულობას.
რადგანაც ლიეტუვას აღმოსავლეთ ევროპის სხვა ქვეყნებთან საზიარო კლიმატი და მიწათმოქმედების პრაქტიკა გააჩნია, ლიეტუვური სამზარეულოც ახლოა ზოგ სხვა აღმოსავლეთ-ევროპულ, ასევე აშკენაზის ებრაელების სამზარეულოსთანაც.
მიუხედავად ამისა, ლიეტუვურ სამზარეულოს თავისი უნიკალური თვისებებიც გააჩნია, რომელიც ამ ქვეყნის ხანგრძლივი და რთული ისტორიის მანძილზე ჩამოყალიბდა.
თავისი გავლენა მოახდინა გერმანულმა ტრადიციებმაც, მათ შემოიტანეს ღორის ხორცისა და კარტოფილის კერძები, როგორიცაა კარტოფილის პუდინგი და კარტოფილის სოსისები , ისევე, როგორც ბაროკოს ხის ნამცხვარი, რომელიც ცნობილია „საკოტის“-ის სახელწოდებით.
ლიეტუვური კულტურა — ლიეტუვის ძირძველი ეთნოსის, ლიეტუველების კულტურა, წარმოდგენილი უნიკალური ლიეტუვური ენით, რომელმაც შეითვისა ნორდიკული კულტურის ასპექტები და აგრეთვე ქრისტიანული ტრადიციები, რაც პოლონეთთან ისტორიული კავშირებით იქნა გაპირობებული.
მიუხედავად იმისა, რომ ლინგვისტური მსგავსებები მიუთითებს ლატვიასთან მჭიდრო კულტურულ კავშირებზე, სხვადასხვა ისტორიულ ეპოქებში ლიეტუვაზე გავლენას ახდენდნენ ნორდიკული, გერმანიკული და სლავური კულტურებიც.
რთული კულტურული ცვლილებები განხორციელდა ბოლო ეპოქაშიც, როდესაც ლიეტუვა გარდაიქმნა საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკიდან დამოუკიდებელ ბალტიისპირა ქვეყნად.