polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
კონვენციურ ომში გარემოებათა დადებითი მსვლელობისას გვარდია ნორმალურად იბრძოდა, მაგრამ ხშირად პირველივე კერძო წარუმატებლობაზე უმართავ მასად იქცეოდა და რეალურად მათი ფრონტზე ყოფნა საშიშიც კი იყო სარდლობისთვის, მათი ქცევის პროგნოზირება შეუძლებელი იყო.
ანუ ისეთი მოვლენები, რაც დაუშვებელია სამხედრო სტრუქტურაში, ანუ გვარდიის პრობლემები მათი შიდა წესების ბრალი იყო და არა თავად გვარდიელების ბუნებრივი ავი ზნე.
სახალხო გვარდია ძალიან მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა წესრიგის დამყარებაში 1918-1919 წლებში და სახელმწიფო აპარატის ჩამოყალიბება დიდწილად მათი დამსახურება იყო, ამიტომ „გვარდიის ხელის ხლება საშიში იყო, გვიწევდა თვალის დახუჭვა, რადგან ის დომინირებდა სახელმწიფოში და მათ ხელში იყო დეფაქტო ძალაუფლება ქვეყანაში. ამ პერიოდში გვარდიამ ქვეყნის შიდა ცხოვრებაში საკმაოდ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა.
გარდა ძირითადი ამოცანისა, დაეცვა რევოლუციური მონაპოვარი, ის არაერთგზის ამყარებდა წესრიგს ქვეყანაში და ჩანასახშივე ახშობდა უწესრიგობას როგორც ხალხში, ასევე ახლადფორმირებად საარმიო დანაყოფებში, რომლებშიც რუსეთის არმიიდან დემობილიზებული ჯარისკაცების გამო, ბოლშევიკების ძლიერი გავლენა იყო.
უკმაყოფილება გვარდიის მიმართ მენშევიკების რიგებშიც იზრდებოდა, 1919 წლის ივლისში გაიმართა სამხედრო კანონებზე მსჯელობა და ხმათა უმრავლესობით გადაწყდა სახალხო გვარდია სამხედრო სამინისტროს დაქვემდებარებოდა, რასაც გვარდიის მთავარი შტაბი ეწინააღმდეგებოდა, ისინი სრულ დამოუკიდებლობას და უშუალოდ მთავრობისადმი, ან მთავრობის თავმჯდომარისადმი დაქვემდებარებას უჭერდნენ მხარს.
დავინახე სახალხო გვარდიისადმი ფარული უნდობლობა და განვაცხადე, რომ ასეთი უნდობლობის შემდეგ შტაბში აღარ დავრჩებოდი და წავიდოდი; და მე წავედი . კოლექტივიზმის სული უსაზღვროდ მეფობდა და ეს აქცევდა გვარდიას ძალიან ფასეულად ჩემთვის.
რამდენიმე დღის შემდეგ გვარდიის შესწორება დამტკიცდა და ჯუღელი დააბრუნეს პოსტზე:„ამგვარად ჩვენ ისევ დამოუკიდებლები ვართ გენერალიტეტისგან, ჩვენ თავისუფლები ვართ ჩვენს დემოკრატიზმში!
“„დემოკრატიული მართვის“ ნიმუშია 1921 წლის 3 მარტის ოსიაურის კონტრშეტევა, როდესაც ტყეში განლაგებულმა გვარდიულმა დანაყოფებმა არ ისარგებლეს ხელსაყრელი გარემოებით და ბრძანების შესრულებას ვინ ჩივის, სულაც მიატოვეს ბრძოლა და სურამის უღელტეხილისკენ ისე წავიდნენ, არც მაზნიაშვილი გაუფრთხილებიათ, არც მეზობლად მყოფი გვარდიული ბატალიონი და არც შტაბი.
ეს არ იკმარეს, არც უღელტეხილზე იბრძოლეს და რუსებმა უომრად დაიკავეს სტრატეგიული გადასასვლელი, რამაც გამარჯვების ისედაც მცირე შანსი საბოლოოდ მოსპო.
ომის დროს, გვარდიის მთავარი შტაბი სთხოვდა სარდლობას დაენიშნათ ესა თუ ის ოფიცერი ომის დროის შტატით გაშლილი გვარდიის ბატალიონების მეთაურად, რადგან გვარდიას ბატალიონების სისტემა ჰქონდა და არ იქმნებოდა გვარდიული პოლკები, ან ბრიგადები, რაც ომის დროს მართვის იმპროვიზაციას იწვევდა.
არმიის ოფიცრები ერიდებოდნენ გვარდიაში ასეთ დროებით დანიშნვას, რადგან ერთის მხრივ საკუთარ უშუალო მოვალეობას წყდებოდნენ და მეორეს მხრივ უცხო დანაყოფის მეთაურობა არ უნდოდათ.
რიგითი შემადგენლობა ხშირად არც იცნობდა თავის მეთაურს, ანუ მათ არ გააჩნდათ საკმარისი სამეთაურო ავტორიტეტი დანაყოფში და რაც ძალიან მნიშვნელოვანია დისციპლინის დამყარებისთვის.
შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლობის და ბატალიონების მეთაურების პარალელურად, მთავარი შტაბიც მართავდა ათეულობით გვარდიულ დანაყოფს, მართვის ეს უცნაური და დუბლირებული სისტემა ხანდახან კატასტროფულ შედეგებს იწვევდა.
მაგალითად: ცხინვალის აჯანყების დროს როკის პოზიციაზე მყოფმა მეწინავე ასეულმა ითხოვა შეცვლა, ბატალიონის მეთაურმა კაპიტანმა ჩხეიძემ მათ შესაცვლელად გააგზავნა მეორე ასეული, თუმცა უსაფრთხოების ზომების უგულვებელყოფის გამო ორივე დანაყოფი ოსების ალყაში მოექცა.
ჩხეიძემ სხვა ასეულებში განგაში გამოაცხადა და როკისკენ წასვლის ბრძანება გასცა, მაგრამ აღმოჩნდა რომ ეს ასეულები მის დაუკითხავად შვებულებაში გაეშვა გვარდიის მთავარ შტაბს.
19 დეკემბერს გამთენიისას სომხების 2.000 კაციანი დაჯგუფება მოულოდნელად თავს დაესხა გვარდიას, - მარშით გადაღლილებს ეძინათ და არ დააყენეს საკმარისი ოდენობით დაცვა, დაიკავა არტილერიის პოზიციები.
გვარდია გაძლიერდა 500 კაცით და 21 დეკემბერს დაიწყო სოფლების დაგეთ-ხაჩინის და სამშვილდეს აღების ოპერაცია, რომელიც 25 დეკემბერს დასრულდა მოწინააღმდეგის დამარცხებით.
16 მარტს გაბოლშევიკებულმა ოსებმა დაიწყეს არეულობა ცხინვალის რეგიონში, ითხოვდნენ მიწების გადაცემას და თავად-აზნაურების გაძევებას, ხოლო რადიკალები ქართველების გასახლებას.
გვარდიამ ტყვედ აიყვანა 60 აჯანყებული, თუმცა 19 მარტს, ორ საათისთვის გვარდიელებს ვაზნები გამოელიათ და აჯანყებულებმა შეძლეს ასეულის განადგურება.
დაჭრილი გიორგი მაჩაბელი ხიშტებით აწამეს, მასთან ერთად მოკლეს კოსტა ყაზიევი, სანდრო კეცხოველი და რამდენიმე ტყვედ ჩავარდნილი გვარდიელი.
21 მარტს ცხინვალისკენ დაიძრნენ აღმოსავეთ საქართველოს გვარდიის ნაწილები ჯუღელის და კონიაშვილის მეთაურობით, სოციალ-ფედერალისტების რაზმი და 200 გვარდიელი იმერეთიდან.
11 მაისს დაჯგუფება მდინარე კოდორთან გავიდა, მის შემადგენლობაში იყო თბილისის გვარდია, აღმასრულებელი კომიტეტის საგანგებო ბატალიონი, ფოთის გვარდია და არტილერიის დივიზიონი.
17 მაისს დილის 4 საათზე გვარდია შეტევაზე გადავიდა, არტილერიამ დაამუშავა პოზიციები, ქვეითებმა სწრაფად დაიკავეს კოდორის ხიდი, დაპანიკებული მტერი გაიქცა და გვარდია შუადღისას შევიდა სოხუმში.
4-6 ივლისის ბრძოლაში გვარდიამ შემოვლითი მანევრით დაამარცხა კომუნისტები და უკვე 8 ივლისს გაანთავისუფლა ფასანაური, სადაც დახვრიტეს რამდენიმე კომუნისტი.
13 ივლისს ალყაშემორტყმული კომუნისტები მთლიანად განადგურდნენ სოფელ ცდოსთან, პირველივე შეტაკებაში მოკლეს „ამიერკავკასიის სოციალისტური ჯარების მთავარსარდალი“ კ.
15 ივლისის შეტაკების შემდეგ კომუნისტების ბოლო რაზმიც გაიქცა რუსეთში და საღამოს 9 საათზე გვარდიის დანაყოფები სოსო გედევანიშვილის მეთაურობით გავიდნენ ლარსთან.
1918 წლის 10 აპრილს მაზნიაშვილის დაჯგუფებამ დაიწყო ოზურგეთის ოპერაცია, რომელიც ქალაქის განთავისუფლებას და გურიის თურქებისგან გაწმენდას ისახავდა მიზნად.
ქართული ფორმირებები სამი მიმართულებიდან გადავიდნენ იერიშზე, სოფელ ნატანებიდან უტევდა სახალხო გვარდია კონიაშვილის მეთაურობით, რომელსაც თურქების ძირითადი ძალების თავისკენ მიზიდვა ევალებოდა, ხოლო სამეგრელოდან ჩამოსული თბილისის საგანგებო ბატალიონი იდგა რეზერვში.
მძიმე ბრძოლის შემდეგ გვარდიამ დაძლია თურქების წინააღმდეგობა და მიუახლოვდა ოზურგეთს: „ოსმალები გაშმაგებით იცავდნენ თავიანთ პოზიციებს, მაგრამ აღფრთოვანებული გვარდიის მიწოლას მტერმა ვერ გაუძლო, დაცალა პოზიციები და გზატკეცილით ოზურგეთისკენ დაიხია“ .
არმიის ნაწილებისგან შემდგარი გენერალ სუმბათაშვილის დაჯგუფება მზად იყო გადამწყვეტ იერიშზე გადასულიყო, თუმცა შეტევა შეაჩერა მთავრობის ბრძანებამ, რომლებმაც თურქებთან დაზავებას მოაწერეს ხელი, არადა მტერი უკვე გარბოდა ოზუგეთიდან.
მთავარი შტაბი მთავრობის თავმჯდომარის მეშვეობით პირდაპირ ექვემდებარებოდა რესბუბლიკის მთავრობას, ხოლო მთავრობის სხდომაზე გვარდია წარმოდგენილი იყო ერთი სათათბირო ხმით.
გვარდიის მობილიზაციის უფლება მხოლოდ მთავრობის თავმჯდომარეს, მისი არყოფნის შემთხვევაში კი საკანონმდებლო ორგანოს თავმჯდომარეს, ან გვარდიის მთავარ შტაბს ჰქონდა, რომელიც რუსთაველის პროსპექტზე, მთავრობის სასახლეში იყო განთავსებული.
ამავე წლის ბოლოს გვარდიის შემადგენლობაში შევიდა სატანკო დივიზიონი, რომელშიც შედიოდა ჩრდილოეთ კავკასიიდან უკანდახეული რუსეთის თეთრი გვარდიის გადმოცემული ორი ინგლისური ტანკი -, თუმცა მათი გარემონეტება ვერ მოხერხდა და 1921 წელს წაიღეს რუსეთში .
ამგვარად, სრულად დაკომპლექტებული სახალხო გვარდიის მუდმივმოქმედი ქვედანაყოფები შტატით ითვლიდნენ 2.113 კაცს, 30-ზე მეტ ქვემეხს, 4 დაჯავშნულ ავტომობილს და 4 ჯავშანმატარებელს.
12 ივნისს ქართულ-გერმანულმა ნაწილებმა გადალახეს მდინარე და უკუაგდეს მოწინააღმდეგე, სოფელ კოშა-ქილისას აღების დროს მოკლეს გვარდიის არტილერიის მეთაური ვალერიან შარაშიძე.
აღსანიშნავია რომ არმიის და გერმანულ დანაყოფებს შორის გაუგებრობები არ ხდებოდა, მაშინ როცა არმიის და გვარდიის დანაყოფებს შორის სიტუაცია მწვავდებოდა და მთავარსარდლის ჩარევაც გახდა საჭირო.
1918 წლის 22 თებერვალს თბილისის მეორე ბატალიონი ვლადიმერ ჯიბლაძის მეთაურობით ჩავიდა მცხეთის სადგურში, საიდანაც სატვირთო ავტომობილებით გაემგზავრნენ დუშეთში ცხენოსანი პოლკის დასაშლელად.
გზად მოუწიათ სამეგრელოში მოქმედი კომუნისტური ბანდების განიარაღების ოპერაცია, რასაც წარმატებით გაართვეს თავი, ზუგდიდთან ახლოს შეტაკებაში დაიღუპა ოფიცერი ა.
ოჩხამურას ნაპირებზე 180-მა გვარდიელმა მოიგერია მრავალრიცხოვანი თურქების შეტევა, დაიღუპა დანაყოფის მეთაური დოლიძე და 8 გვარდიელი, დაიჭრა 12.
გოგუაძის ჯავშანმატარებელმა 4 გამოიტყუა მტერი საფრიდან, გაუძლო მათ შეტევას, ხოლო ბრძოლა დაასრულა გორის წითელი გვარდიის, აღმასრულებელი კომიტეტის და მოხალისეთა დანაყოფებმა, რომლებმაც კონტრშეტევის დროს 600-მდე ასკერი მოკლეს.
1918 წლის 21 თებერვალს სამ საათიანი სპეცოპერაციის შედეგად წითელი გვარდიის ნაწილებმა ვალიკო ჯუღელის მეთაურობით განაიარაღეს თელავში განლაგებული მე-8 ქართული პოლკის ბოლშევიკურად განწყობილი ჯარისკაცები, რომლებიც არბევდნენ დაწესებულებებს და მარადიორობდნენ.
რკინიგზის სადგურში საჯაროდ დახვრიტეს აჯანყების სამი მოთავე, ხოლო თელავში დროებით დატოვეს 40 გვარდიელი, რომლებსაც გვარდიის ადგილობრივი დანაყოფის ჩამოყალიბება დაევალათ.
23 ივნისს დაჯგუფებამ ხელახლა დაიკავა გუდაუთა, გვარდიელებმა სწრაფი იერიშით აიღეს ბზიფის ხიდი, სადაც შეტაკებაში მოკლეს 9 კომუნისტი და 28 ივნისს შევიდნენ გაგრაში, ხოლო 6 ივლისს ბრძოლით დაიკავეს სოჭი, რომლის მისადგომებთან ბრძოლაში დაიღუპა გვარდიის საგანგებო ბატალიონის მეთაური ფირცხალავა და 8 გვარდიელი.
1917 წლის 5 სექტემბერს გადაწყდა შეექმნათ პირველი დანაყოფი ნაძალადევში, სადაც გაიგზავნა 40 შაშხანა, ამ დანაყოფის მიზანი კონტრრევოლუციური გამოსვლების ჩახშობა იყო.
1918 წლის 6 აპრილს გურიაში მდგარი გვარდიის ნაწილი სასწრაფოდ გაიწვიეს სამეგრელოში ბოლშევიკების მიერ აგორებული გამოსვლების ჩასაქრობად, აბაშა-სენაკი-მარტვილის ზონაში მოქმედმა გვარდიამ წარმატებით გაართვა თავი ამოცანას, მცირე შეტაკებების ფონზე სწრაფად ჩააწყნარა სიტუაცია და დიდი მოცულობის ახსნა განმარტებითი სამუშაოები ჩაუტარა კომუნისტების მიერ მოტყუებულ ხალხს, ანარქიის და ინფორმაციის არქონის პირობებში, გვარდია ხანდახან ერთადერთი ძალა იყო, ვინც მთავრობის პოზიციას აცნობდა ხალხს.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის გამოცხადების შემდეგ, 1918 წლის 2 ივლისს საქართველოს ეროვნულმა საბჭომ მიიღო კანონი სახალხო გვარდიის შესახებ, რომლითაც ის უკვე აღარ წარმოადგენდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ფორმირებას და გვარდიაში ჩაწერა შეეძლო ყველა მოქალაქეს, რომელიც არ ირიცხებოდა სამხედრო სასმსახურში.
გვარდიის შესახებ მეორე კანონი გამოიცა 1919 წლის დეკემბერში, ხოლო ბოლო დადგენილებები მიიღო გვარდიის დელეგატთა მესამე სხდომამ 1920 წლის 8 აგვისტოს .
მთავარი შტაბი 21 წევრისაგან შედგებოდა: ნოე ჟორდანია , ვალიკო ჯუღელი , ალექსანდრე დგებუაძე , ალექსანდრე მაისურაძე , ვლადიმერ ჯიბლაძე , ანდრია ჭიაბრიშვილი , დავით საღირაშვილი , რუბენ აუშტროვი , გოგიტა ფაღავა , ალექსანდრე ფარნიევი, ილია ქარცივაძე, ზაქარია გურული, ვ.
სახალხო გვარდია შეიქმნა ჯერ კიდევ 1917 წლის დეკემბერში საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადებამდე ამიერკავკასიის განსაკუთრებული კომისარიატის არსებობის დროს.
უსაფრთხოების კომისიას მეთაურობდნენ: ვალიკო ჯუღელი, ვლადიმერ ჯიბლაძე, შენგელია, ნაპოლეონ კახიანი, ალექსანდრე მაისურაძე, ალექსანდრე დგებუაძე, ტრაპაიძე, მოროზოვი და კორზიუკოვი.
სახალხო გვარდიის კულტურულ-საგანმანათლებლო სექცია 1920 წლის 12 დეკემბრიდან გამოსცემდა ილუსტრირებულ ჟურნალს „სახალხო გვარდიელი“, სულ მოესწრო 6 ნომრის გამოშვება.
შეტევაში მონაწილეობდნენ მარჯვენა ფლანგზე სამტრედიის და ფედერალისტების ბატალიონები , ცენტრში თბილისის ორი ბატალიონი , მარცხნიდან ცხენოსანი დივიზიონი და გურიის ბატალიონი.
შეიძლება ითქვას რომ გვარდიული დანაყოფები განუწყვეტლივ იმყოფებოდნენ ფრონტზე და ერთი ადგილიდან შეუსვენებლად გადაყავდათ მეორეგან, ხშირად გვარდია ერთადერთი შეიარაღებული ძალა იყო, რომელსაც შეეძლო პასუხი გაეცა ანტისახელმწიფოებრივი ელემენტებისათვის.
გარდა ამისა, გვარდიის შემადგენლობაში შედიოდა 19 სარეზერვო არარეგულარული ბატალიონი, რომლებიც ომის დროს იკრიბებოდნენ ტერიტორიული პრინციპით: თბილისის 4 ბატალიონი, იმერეთის სამი ბატალიონი, სამეგრელოს ორი ბატალიონი, კახეთის ორი ბატალიონი, ქართლის ორი ბატალიონი, სოხუმის, გარეკახეთის, გურიის, დუშეთის, ახალციხის, ბათუმის ბატალიონები.
17 ივნისს 2.000-მდე შეიარაღებული კომუნისტი, ძირითადად რუსი ჯარისკაცები, აფხაზები, სომხები და ქართველები ლაკობას და ეშბას მეთაურობით თავს დაესხნენ გვარდიის ასეულს და 3 დღიანი ბრძოლის შემდეგ, როცა რაზმს ვაზნები გამოელია, შეძლეს მისი განადგურება.
მიუხედავად იმისა რომ გვარდია ტერიტორიულად იყო მოწყობილი და ბატალიონის სრული მობილიზაციისთვის 48 საათი იყო გამოყოფილი კანონით, სხვადასხვა მიზეზების გამო ხშირი იყო შემთხვევა, როცა დანაყოფის მობილიზაციას და ადგილიდან დაძვრას 10-12 დღე სჭირდებოდა.
19 ივნისს მაზნიაშვილი არმიის მესამე პოლკის 3 ასეულით და მეტყვიამფრქვევეთა რაზმით სოხუმში ჩავიდა და დაიქვემდებარა გვარდიის დანაყოფები, მათვე შეუერთდა აფხაზთა 300 კაციანი დანაყოფი.
ტამანის არმიამ“, რომელიც 20.000 ჯარისკაცისგან შედგებოდა მძიმე ბრძოლის შემდეგ უკუაგდო სახალხო გვარდიის და კაზაკთა დანაყოფები და დაიკავა ტუაფსე, რომელიც მალე დატოვა და ჩრდილო კავკასიაში გადავიდა.
17 ივნისს გვარდიის მთავარი შტაბის თხოვნით აფხაზეთის გენერალ-გუბერნატორად ინიშნება გიორგი მაზნიაშვილი და მასვე დაევალა აფხაზეთის ბანდიტებისგან გაწმენდა.
სქესობრივი ლტოლვა ტერფების მიმართ წარმოადგენს ყველაზე გავრცელებულ სქესობრივი ფეტიშიზმის ფორმას, რომლის დროსაც ლტოლვის ობიექტი არაა სასქესო ორგანო.
აღგზნება შეიძლება გამოიწვიოს ტერფის გარეგნულმა მხარემ, მასთან შეხებამ, ფეხის ტერფისა და თიტების სუნმა და გემომ, თითების მოძრაობამ, ტერფის ტემპერატურამ.
გავრცელებულ აღმგზნებად ითვლება ტერფის სუნი, ამ დროს ფუტ ფეტიში ხშირად კომბინირებულია სუნის ფეტიშთან და მომეტებულ ინტერესთან წინდებისა და ფეხსაცმლის მიმართ.
აღნიშნული ფეტიშის მქონე პირებში ასევე ხშირია პარალელურად ლტოლვა დაუბანელი ტერფების, ჯინსებ ჩაცმული ფეხშიშველა პარტნიორის, წინდების, კოლგოტების, ღია ფეხსაცმლის, მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლიანი გოგოების, ფეხის თითის სამკაულებისა და მისთანების მიმართ.
ფუტ ფეტიშთანაა დაკავშირებული ზოგიერთი პრაქტიკები – ბასტინადო , ზემოქმედება მაღალი და დაბალი ტემპერატურით, ბასრი ან მჩხვლეტი საგნებით ზემოქმედება ფეხისგულებზე და ღუტუნი .
მიუხედავად იმისა, რომ მან თავისი მიზნები ფარულად განახორციელა, ილუვატარმა მიუტევა ეს შეცდომა, მაგრამ მისი ბრძანებით აულემ დააძინა ჯუჯები და ისინი სამყაროს მხოლოდ ელფთა შემდეგ მოევლინენ.
საგულისხმოა ისიც, რომ ჯუჯები თვლიდნენ, თითქოს გარდაცვალების შემდეგ მათი სულები გადადიოდნენ აულეს დარბაზებში, ხოლო უკანასკნელი ბრძოლის შემდეგ მათი როლი სამყაროში კიდევ უფრო გაძლიერდებოდა.
ვინაიდან აულე იყო მჭედელი, თავისი ფიქრებით და ძალაუფლებით იგი უტოლდებოდა მელკორს, ვინაიდან ორივეს საქმიანობას ძირითადად წარმოადგენდა სხვადასხვა ნაკეთობის შექმნა.
1945 წლის 16 თებერვალს როსტოვის საოლქო საბჭოს აღმასკომმა გადაწყვიტა აღედგინათ ეკლესია და გადაეცათ აზოვ-დონი-ყუბანის სპორტული საზოგადოებისათვის, მაგრამ უკვე 3 მაისს აღმასკომმა მიიღი გადაწყვეტილება, რომ ეკლესია არ ექვემდებარებოდა აღდგენას.
ჰენრი -მ ეს აჯანყება ჩაახშო, ტახტზე კვლავ თვითონ ავიდა და ამ ამბის მოთავე ელეონორი დააპატიმრა, თუმცა დედოფლის ტიტული არ ჩამოურთმევია.
ამ მოვლენიდან 3 თვეში აკვიტანიის ხელში ჩაგდების მიზნით ელეონორი ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ლუი -მ, ამით ის საფრანგეთის დედოფალიც გახდა.
ელეონორმა 15 წლიანი ქორწინებიდან მხოლოდ ორი გოგონა გააჩინა, რაც გახდა ლუისა და ელეონორს შორის უთანხმოების გაჩენის მთავარი მიზეზი გახდა, ვინაიდან მეფეს ვაჟი მემკვიდრე ესაჭიროებოდა.
1147 წელს ლუი -მ საღვთო რომის იმპერატორთან ერთად მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობა დაიწყო მუსლიმთა წინააღმდეგ, სადაც დედოფალი ელეონორიც წაიყვანა.
ედითმა შესანიშნავი განათლება მიიღო: შეისწავლა გერმანული ენა, ფილოსოფია, ფსიქოლოგია და ისტორია ბრესლაუს, გეტინგენისა და ფრაიბურგის უნივერსიტეტებში.
დისერტაცია დაიცვა გეტინგენის უნივერსიტეტში თემაზე „ემპათიის პრობლემის შესახებ“ , რის შემდეგაც ედმუნდ ჰუსერლის ყურადღება მიიპყრო და პროფესორის ასისტენტად დაიწყო ფრაიბურგის უნივერსიტეტში მუშაობა.
ედითი მონაზვნად აღკვეცამდე სამეცნიერო საქმიანობას აგრძელებს: ასწავლის სხვადასხვა უნივერსიტეტში, გამოსცემს მოცულობით სტატიებს, თარგმნის თომა აკვინელის თხზულებებს გერმანულ ენაზე და თან ურთავს კომენტარებს.
ედით შტაინი ჰუსერლის გარემოცვაში დაუმეგობრდა კათოლიკეებს, რომლებთან ურთიერთობამ ახალგაზრდა ფილოსოფოსზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და მონათვლის სურვილი გაუღღვივა.
ედით შტაინი , ასევე ცნობილი, როგორც ტერეზა ბენედეტა ჯვრისა — გერმანელი ებრაელი ფილოსოფოსი, რომელიც რომაულ კათოლიციზმზე მოექცა და კარმელიტელთა მონასტერში მონაზვნად აღიკვეცა.
1942 წლის 7 აგვისტოს ტერეზა ბენედეტა მონასტრის ეზოში დააკავა გესტაპომ და მატარებლის ვაგონით გაგზავნა ოსვენციმში, სადაც სხვა ებრაელებთან ერთად გაზის კამერაში გარდაიცვალა.
ომის დასრულების შემდეგ, 1918 წლის 24 დეკემბერს, ინიშნება ოსმალეთის იმპერიის შეიარაღებული ძალების გენშტაბის უფროსად, ხოლო 1919 წლის 30 აპრილს - იმპერიის სამხედრო მინისტრად.
დამოუკიდებლობის ომში ბერძნებთან წარმატებული ბრძოლების შემდეგ, 1922 წლის 31 აგვისტოს დიდი ეროვნული კრების დადგენილებით ენიჭება ქვეყნის უმაღლესი სამხედრო წოდება - მარშალი.
1894 წელს საზოგადოება „იასლი“ გადავიდა ახალ შენობაში უსპენსკის შესახვევში , სადაც ხორბლის მსხვილმა ექსპორტიორებმა, ძმებმა ბენიამინ და იოანე ბესჩინსკიებმა თავისი სახსრებით ააშენეს აგურის სამლოცველო.
ივანე ანდრეის ძე ვარვაცის შვილიშვილმა მარკ ნიკოლოზის ძე კომნინო-ვარვაციმ გაიღო ხუთი ათასი რუბლი და შესთავაზა საზოგადოება „იასლის“ მესვეურებს მიტოვებული ბავშვების გადარჩენა.
სიტყვა კმეტები გვხვდება ძველი რუსული ლიტერატურის ძეგლებში, კერძოდ ვლადიმირ მონომახის ანდერძში, სადაც ის, ყვება რა ყივჩაყების წინააღმდეგ საკუთარი სამხედრო საქმიანობის შესახებ, ამბობს: „ : , , , , 15“, და „ამბავი იგორის ლაშქრობისა“, სადაც იგორის ძმა, ტრუბჩევსკის თავადი ვსევოლოდი, ამბობს: „ : , …“.
ჩვეულებრივად სიტყვა „კმეტი“ აღიქმება, როგორც ჯარისკაცი, მეომარი, ცხენოსანი მებრძოლი, მაგრამ თუ ეს განმარტება შეიძლება მივიღოთ „ამბავი იგორის ლაშქრობისა“-ს კმეტისთვის, „ვლადიმირ მონომახის ანდერძის“ კმეტისათვის მას უკვე ვეღარ გამოვიყენებთ; იქ კმეტები მოიხსენება თავადებთან ერთად და მიეკუთვნება საუკეთესო მეომრების რიცხვს, თუმცა ახალგაზრდებს.
ფეოდალურ ბულგარეთში და სერბეთში კმეტები არიან სოფლის მამასახლისები; ბოსნიაში და ჩეხეთში კი ზოგჯერ თანამდებობების პირები, ზოგჯერ კი გლეხების განსაკუთრებული კატეგორია; პოლონეთში — არისტოკრატის მიერ იჯარით გამოყოფილი სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის მქონე და მისსავე დაქვემდებარებაში მყოფი ყმა გლეხები; ხორვატიაში — იშვიათად ვასალები, ხოლო როგორც წესი — არისტოკრატის დაქვემდებარებაში მყოფი ყმა გლეხები.
პატრონის საკუთრებაში არსებული დაკოდილი მსხვილი რქოსანი საქონლით პატრონისავე მიწაზე მომუშავე კმეტი მიწის მეპატრონეს აძლევს მოსავლის ნახევარს, ხოლო საკუთარი დაკოდილი მსხვილი რქოსანი საქონლით მომუშავე — ერთ მესამედს.
კმეტებს ან კმიტებს უნგრელ რუსინებში ეძახიან გლეხებს, რომლებიც ცხოვრობენ გრძელვადიანი არენდის ფორმით არსებულ კერძო მფლობელობაში მყოფ მიწებზე, თანაც, დადგენილი წეს-ჩვეულებებით, მიწის მონაკვეთი გადადის თაობიდან თაობაზე, როგორც წესი უმცროს ვაჟზე.
იქვე სამშენებლო ტექნიკუმში სწავლობდა, რომლის დამთავრების შემდეგაც ორგანიზაცია „როტსოვგრაჟდანპროექტში“ მუშაობდა, შემდეგ ქალაქის სხვასასხვა საპროექტო ორგანიზაციებში ინჟინერ-დამპროექტებლად .
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდის ყველა გადაწყვეტილება – რეგიონალური, ქვეყნების და თემატურ სტრატეგიებზე, სიღარიბის მასშტაბების შემცირების სტრატეგია, პოლიტიკური დიალოგი და განვითარების პარტნიორები – ამ პრინციპებისა და მიზნების გათვალისწინებით მიიღება.
როგორც სტრატეგიულ ჩარჩოებშია ასახული, სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდი ათასწლეულის განვითარების სფეროს ფარგლებში მისაღწევი მიზნების ერთგულია, რომელიც 2015 წლისათვის მსოფლიოში შიმშილის ზღვარზე მყოფი ადამიანების რაოდენობის განახევრებას ისახავს მიზნად.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდი — გაეროს საერთაშორისო საფინანსო ინსტიტუტი, რომელიც განვითარებად ქვეყნებში სიღარიბისა და შიმშილის აღმოფხვრაზე მუშაობს.
მსოფლიოს ღარიბი მოსახლეობის 75% განვითარებად ქვეყნებში, სოფლად ცხოვრობს, ამასთანავე განვითარებისთვის გამოყოფილი ოფიციალური დახმარების მხოლოდ 4% ხმარდება სოფლის მეურნეობას.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდი სიღარიბის პრობლემებს ებრძვის არა მხოლოდ როგორც კრედიტორი, არამედ სოფლის ღარიბი მოსალხეობის დამცველადაც გვევლინება.
მისი მრავალმხრივი ბაზა ქმნის ბუნებრივ გლობალურ პლატფორმას მნიშვნელოვანი პოლიტიკური საკითხების განსახილველად, რომლებიც გავლენას ახდენს სოფლის ღარიბი მოსახლეობის ცხოვრებაზე.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდის სტრატეგიული პოლიტიკა დეტალურად არის გაწერილი განვითარების საერთაშორისო ფონდის 2011–2015 წლების სტრატეგიაში: სოფლის მოსახლეობის სიღარიბის დაძლევა.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდის პრეზიდენტია ტოგოელი ჟილბერ უნგბო, რომელიც ამ თანამდებობაზე 2017 წელს აირჩიეს ოთხი წლის ვადით.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდი 2025-ის პარტნიორია, რომელიც ამუშავებს უახლოეს 10 წელიწადში შიმშილის აღმოსაფხვრელად მიმართულ მეცნიერულად დადასტურებულ რეკომენდაციებს და მათ პოლიტიკოსებსა და გადაწყვეტილების მიმღებ სხვა პირებს აცნობს.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდი თანამშრომლობს სხვადასხვა ქვეყნის მთავრობებთან და სესხებისა და გრანტების საშუალებით აფინანსებს პროგრამებსა და პროექტებს, რომლებიც ხელს უწყობს საზოგადოების ღარიბი ფენების მდგომარეობის გაუმჯობესებასა და სიღარიბის დაძლევას.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდის მიზანია, რომ სოფლის ღარიბ მოსახლეობას უნდა ჰქონდეს განვითარების უფლება, რათა სიღარიბე საბოლოოდ აღმოიფხვრას.
1978 წელს მოღვაწეობის დაწყების შემდეგ, სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდმა, 860 პროექტში 12 მილიარდი აშშ დოლარის ინვესტირება განახორციელა, რითაც 370 მილიონამდე ღარიბმა მოსახლემ იგრძნო შვება.
ინდოეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში რესურსების მართვის პროექტის მეოთხე ეტაპისათვის, სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდმა 30 მილიონი აშშ დოლარის მოცულობის შეღავათიანი კრედიტები დაამტკიცა.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდის მიზანს წარმოადგენს განვითარებად ქვეყნებში სოფლად მცხოვრები ღარიბი მამაკაცებისა და ქალების შემოსავლების ზრდა და ცხოვრების დონის ამაღლება.
სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო ფონდი იღწვის იმისათვის, რათა სოფლის ღარიბ მოსახლეობას ჰქონდეს უკეთესი წვდომა, ის უნარები და ორგანიზება რომელიც მათ სჭირდებათ:
1963 წლიდან საქართველოს ფილარმონიის სიმფონიური, კამერული და საესტრადო მუსიკის განყოფილების მთავარი კონსულტანტი.1974 წლიდან საქართველოს მუსიკალური ანსამბლების გაერთიანების სამხატვრო ხელმძღვანელი.
ოთარ ლავრენტის ძე თევდორაძე — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს სსრ-ის ხელოვნებათა დამსახურებული მოღვაწე , საქართველოს სახალხო არტისტი , აფხაზეთის ასსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე .
საქართველოს მთავრობის 2017 წლის 24 მარტის განკარგულებით, აზიური ფაროსანას წინააღმდეგ გასატარებელი ღონისძიებებისთვის სოფლის მეურნეობის სამინისტროს 7 574 400 ლარი გამოეყო, დამატებით სურსათის ეროვნულ სააგენტოს თხილის ფართობების დამუშავებისთვის საჭირო მუშახელის შრომის ანაზღაურებისთვის 4 854 400 ლარი გადაერიცხა, აქედან 1 421 300 ლარი მხოლოდ ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში 14 ათას ჰექტარზე თხილის ფართობის დასამუშავებლად.
მწერი იკვებება ფოთლის, ყლორტისა და ნაყოფის წვენით; ძლიერი ხორთუმის მეშვეობით ხვრეტს ახალშემოსული თხილის ნაჭუჭს, ათხელებს ნაყოფის შიგთავსს, წოვს და მასში წარმოქმნის კორპისებრ ლპობად ლაქებს.
ძვრება ნაპრალებში, სხვენზე, კარადებში, საწოლებში, კარებისა და ფანჯრის ღრიჭოებში; ასევე ბაღებსა და ტყეში ჩამოცვენილი ფოთლების სქელი ფენის ქვეშ და ხეების ფუღუროებში.
4-5 დღეში ჩნდებიან მოწითალო ნიმფები , რომლებიც ფერს თანდათან იცვლიან (მეორე ასაკში მოშავო, ხოლო შემდგომ — მოთეთრო-ყავისფერი ხდებიან), 5 ასაკის გავლის შემდეგ გადაიქცევიან ზრდასრულ მწერებად — იმაგოებად.
თხილის გარდა, იგი აზიანებს თესლოვანი და კურკოვანი ხეხილის სხვადასხვა სახეობას, კენკროვნებს, ბოსტნეულ კულტურებს; განსაკუთრებულ ზიანს აყენებს ატამს, ვაშლატამას, ვაშლს, მსხალს, ჟოლოს, პომიდორს, წიწაკას, მზესუმზირასა და სიმინდს.
იქიდან გამომდინარე, რომ აღმოჩენილია რადიალური სიჩქარის მეთოდით, როს 128 -ის ერთადერთი ცნობილი ფიზიკური პარამეტრია მისი მინიმალური შესაძლო მასა, რაც სულ მცირე 1,35 დედამიწის მასას შეადგენს, ანუ ჩვენს პლანეტაზე 1,35-ჯერ მასიურია.
თუ როს 128 -ს შემადგენლობა წმინდა რკინაა, მისი რადიუისი 0,5 დედამიწის რადიუსს უნდა შეადგენდეს, წმინდა ჰელიუმ-წყალბადის შემადგენლობის შემთხვევაში კი 3-ს; ორივე ეს შესაძლებლობა არადამაჯერებელი უკიდურესობებია.
როს 128 — დედამიწის ზომის ეგზოპლანეტა, სავარაუდოდ კლდოვანი, რომელიც სასიცოცხლო ზონის შიდა ნაწილში გარს უვლის წითელ ჯუჯა ვარსკვლავ როს 128-ს.
როს 128 უახლოესი ეგზოპლანეტაა, რომელიც მშვიდ წითელ ჯუჯასთან მდებარეობს და მიიჩნევა სიცოცხლისათვის ხელსაყრელ ერთ-ერთ საუკეთესო კანდიდატ პლანეტად.
არის დედამიწაზე 35%-ჯერ მასიური, იღებს 38%-ით უფრო მეტ სინათლეს და მიჩნეულია, რომ მისი ტემპერატურა ხელსაყრელი უნდა იყოს ზედაპირზე თხევადი წყლის არსებობისათვის, თუკი პლანეტას ატმოსფერო გააჩნია.
ასე ახლო მანძილზე მდებარეობის გამო, დიდი ალბათობით, პლანეტა გრავიტაციულად ჩაკეტილია, რაც იმას ნიშნავს, რომ მისი ერთი მხარე მუდმივად ვარსკვლავისკენაა მოქცეული და დღეა, მეორე მხარეს კი მუდმივი წყვდიადი.
შედარებისათვის, მზის ტემპერატურა 5499 -ია, ასაკი კი 4,5 მილიარდი წელი; შედეგად, როს 128-ს ჩვენი ვარსკვლავის ტემპერატურის ნახევარი აქვს, ასაკით კი ორჯერ აღემატება.
ამ ეტაპზე, თანამედროვე ტელესკოპთათვის შეუმჩნეველი რჩება როს 128 -ის ტრანზიტი თავის დედავარსკვლავის წინ, რაც ძალიან ართულებს მისი ატმოსფერული მახასიათებლების გარკვევას; ამ ყველაფერს საბოლოოდ გამოარკვევს ამჟამად მზადების პროცესში მყოფი ისეთი უმძლავრესი ტელესკოპები, როგორებიცაა ევროპის უკიდურესად დიდი ტელესკოპი და ჯეიმზ ვების კოსმოსური ტელესკოპი.