polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
წინააღმდეგობის კერები შენარჩუნდა კონგოს აღმოსავლეთ ნაწილში, განსაკუთრებით სამხრეთ კივუს პროვინციაში, სადაც ლორან-დეზირე კაბილა სათავეში ჩაუდგა აჯანყებულების დაჯგუფებას.
მათ შორის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანი იყო დაახლოებით საუკუნეში დაარსებული კონგოს სახელმწიფო, რომელიც მოიცავდა ანგოლის ჩრდილოეთსაც.
დუაიტ ეიზენჰაუერის ამერიკულ ხელისუფლებას ადრევე აეჭვებდა, რომ ლუმუმბა იყო კომუნისტი და ცდილობდა კონგო გადაექცია საბჭოთა კავშირის კონტროლირებად ქვეყანად.
1960 წლის აგვისტოში რეგიონში ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს აგენტები იტყობინებოდნენ, რომ «კონგო განიცდის… კლასიკურ კომუნისტურ ინტერვენციას», და ყველას აფრთხილებდნენ, რომ კონგო შეიძლება წავიდეს კუბის გზით.
გააქტიურდნენ სეპარატისტული ძალები, დამოუკიდებლობა გამოაცხადეს კატანგის სახელმწიფომ მუაზ ჩომბეს მეთაურობით და სამხრეთმა კასაიმ ალბერ კალონჟის მეთაურობით.
რევოლუციონერთა უმრავლესობა ახალგაზრდებისგან შედგებოდა, რომლებიც იმედოვნებდნენ, რომ აჯანყება მათ მისცემდა განვითარების შესაძლებლობას, რომელიც არ მიუცია ხელისუფლებას.
ეს ორგანიზაცია საბჭოთა პროპაგანდის მიერ არც კი ირიცხებოდა «პროგრესულ ძალებში» — რაც უცნაურიც კი იქნებოდა, რადგანაც ისინი წარმოდგებოდნენ ჩომბეს ჟანდარმებისაგან.)
იმავე დღეს საერთაშორისო სავალუტო ფონდმა დააანონსა ზაირისათვის 85 მილიონი დოლარის კრედიტის გამოყოფა და მოუწოდა საბანკო ჯგუფს განეახლებინათ 250 მილიონი დოლარის გამოყოფის პროგრამა.
შაბის მოსახლეობა, მიუხედავად იმისა, რომ არ უწევდა -ს აქტიურ დახმარებას, არც წინააღმდეგობას არ უწევდა ამბოხებულებს — რაც უკვე გამოიხატა ერთი წლის წინანდელი 1977 წლის შაბის პროვინციის პირველი აჯანყების დროს.
«მეორე დამოუკიდებლობის» ლოზუნგი აიტაცეს კონგოს რევოლუციონერმა მაოისტებმა, კერძოდ პიერ მულელემ, რომელიც ერთ დროს იყო განათლების მინისტრი ლუმუმბას მთავრობაში.
« »-ის ბელგიელმა მეთაურმა — გენერალ-ლეიტენანტმა ემილ იანსენსმა უარი განაცხადა კონგოს დამოუკიდებლობა განეხილა, როგორც ჟანდარმერიის მუშაობაში ცვლილებების შეტანის საფუძველი.
სამოქალაქო ომმა ნილოტებსა და ბანტუს ხალხს შორის გადაინაცვლა ზაირის ტერიტორიაზე, ხოლო მობუტუ სესე სეკოს მცდელობებმა მხარი დაეჭირა ერთი ან მეორე მხარისათვის გამოიწვია ანტისამთავრობო კოალიციის შექმნა და კონგოს პირველი ომი, რომელსაც მოჰყვა ანტისამთავრობო აჯანყება.
1914 წელს კოლონია დაიყო 4 ვიცე-საგუბერნატოროდ, ხოლო 1933 წელს — 6 პროვინციად, რომლებიც თავის მხრივ იყოფოდა დისტრიქტებად, ტერიტორიებად და შეფერიებად ან სექტორებად .
ერთ-ერთი პირველი ადგილობრივი ქრისტიანი, რომელიც დაისაჯა რელიგიური მრწამსისათვის, გახდა ახალგაზრდა აფრიკელი ისიდორ ბაკანჟა, რომელიც რომის კათოლიკურმა ეკლესიამ შერაცხა ნეტარად.
1921 წელს ბაპტისტმა მოძღვარმა სიმონ კიმბანგუმ დააარსა ეროვნულ-გამანთავისუფლებელი მოძრაობა კიმბანგიზმი, რომლის ლოზუნგია «კონგო— კონგოელებს».
თავიდან ეს იყო საიდუმლო საზოგადოებები, ომის შემდეგ მათ მაგივრად მოვიდნენ კულტურულ-საგანმანათლო თანასაზოგადოებები, პროფკავშირული ორგანიზაციები და პოლიტიკური პარტიები.
ზაირი მთავარ როლს თამაშობდა 1975 წელს ანგოლაში დამყარებულ პროსაბჭოთა მარქსისტულ ანგოლის განთავისუფლების სახალხო მოძრაობის რეჟიმის წინააღმდეგ.
პორტუგალიელების ექსპანსიამ გამოიწვია აჯანყება მბულა მატადის მეთაურობით , რომელმაც აიძულა პორტუგალიის კოლონიალური იმპერია შეეზღუდა საკუთარი ყოფნა რეგიონში.
პირველი პერიოდი მთავრდება ქვეყანაში ევროპელების მოსვლით , პორტუგალიელების ექსპანსია სანაპიროზე , ბელგიის აქტიური კოლონიაციის პერიოდი და კონგოს სახელმწიფოს ფორმირების პერიოდი .
საუკუნის დასაწყისისთვის თანამედროვე კონგოს ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა ბევრი პატარა სამთავრო, რომლებმაც შეინარჩუნეს საკუთარი დამოუკიდებლობა საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედამდე.
კონგოს მრავალმილიონიან მოსახლეობაზე კონტროლის დასამყარებლად, გამოიყენებოდა «საზოგადოებრივი ძალები» — ადგილობრივი მეომარი ტომებისგან ჩამოყალიბებული კერძო არმია, რომელსაც ევროპელი ოფიცრები მეთაურობდნენ.
სიკვდილის წინ, 1908 წლის 15 ნოემბერს, ბელგიის მეფემ მიჰყიდა თავისი აფრიკული სამფლობელოები ბელგიის სახელმწიფოს, რასაც მოჰყვა ბელგიის კონგოს კოლონიის წარმოქმნა.
პრეზიდენტი ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენმა უპასუხა, რომ საფრანგეთის სამხედრო ჩარევას აქვს მეგობარი სახელმწიფოს გარედან აგრესიის წინააღმდეგ დაცვის მიზანი.
მათ გააფორმეს რამდენიმე შეთანხმება, მათ შორის კი იყო ერთი, რომლის მიხედვითაც უზბეკეთი სამხრეთ კორეას 2010-2014 წლებში წელიწადში 300 ტონა უზბეკურ ურანს გაუგზავნიდა.
ორმა ქვეყნის პრემიერმა ასევე მიაღწია შეთანხმებას ენერგეტიკულ, სამუერნეო, არქიტექტურულ, სამშენებლო და ინფორმაციული ტექნოლოგიების სფეროში თანამშრომლობასთან დაკავშირებით.
მირზიიოევს ჰქონდა კარგი ურთიერთობა ქარიმოვის ცოლთან, ტატიანა ქარიმოვასთან და ეროვნული უსაფრთხოების საბჭოს თავმჯდომარე რუსტამ ინოიათოვთან.
ზოგიერთი დამკვირვებელი ფიქრობდა, რომ მირზიიოევს ჰქონდა მიდრეკილება ძალადობისკენ, თუმცა, მან განაცხადა, რომ ძალა მხოლოდ ერთხელ, ჯიზაქის რეგიონში გამოიყენა.
შავკათ მირზიიოევი (; დ. 24 ივლისი, 1957, ზაამინსკის რაიონი, ჯიზაკსკის ოლქი, უზბეკეთის სსრ, სსრკ) — უზბეკი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, უზბეკეთის პრემიერ-მინისტრი, ხოლო 2016 წლის 8 სექტემბრიდან უზბეკეთის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი.
დაიბადა 1957 წლის 24 ივლისს, უზბეკეთის ზაამინსკის რაიონში, თუმცა, სხვა მონაცემებით, ზაამინსკის რაიონში იგი მხოლოდ 1960-იან წლებში გადავიდა, დაიბადებით კი უზბეკეთის იაჰთან-იურატუბინსკის ოლქში.
ისინი დაქორწინდნენ 2012 წლის 9 ნოემბერს და ეყოლათ ორი ბავშვი, კინგსტონი და ტერაანცი, რომელებიც დაიბადნენ 2013 წლის აპრილსა და 2015 წლის ივნისში შესაბამისად.
ის არის მეოთხე მალაიზიელი მოთამაშე რაშიდ სიდეკის, როსლინ ჰაშიმისა და ვონგ ჩონგ ჰანის შემდეგ, რომელმაც მიაღწია ასეთი შეფასება და ის არის ერთადერთი მალაიზიელი შათლერი, რომელმაც შეინარჩუნა პირველი ადგილი რეიტინგში ერთ წელზე დიდხანს.
მოზარდობის ასაკში ის ცხოვრობდა ღარიბ დაქვრივებულ დედასთან ერთად იმავე შენობაში, სადაც ძლიერ შეუყვარდა მისი მეზობელი სიმპათიური და მომხიბლავი მდიდარი მამაკაცი, რომელსაც მისგან სრულიად განსხვავებული ცხოვრების სტილი ჰქონდა.
მისდამი ვნება არც მაშინ განელებია, როდესაც მისი რჩეული მომხიბვლელ ქალებთან ატარებდა ღამეებს, არც მაშინ, როდესაც დედამისი მეორედ გათხოვდა და ინსბრუკში გადავიდნენ.
გადაწყდა, რომ მათ შვილს უზრუნველად ეცხოვრა, ამიტომ ქალი ბევრი მდიდარი მამაკაცის საყვარელიც გახდა, მაგრამ მათ ცოლად არასდროს გაყოლია, რადგან მისი გული მხოლოდ მწერალს ეკუთვნოდა.
1918 წელს პანდემიის გრიპის დროს მათი შვილი გარდაიცვალა და თავადაც დაიავადმყოფა თავი, მან დაწერა წერილი, რომელიც მისი სიკვდილის შემდეგ გამოქვეყნდებოდა.
1992 წელს უცნობი ქალის წერილი ბიბლიოთეკის კონგრესმა აირჩია, რათა შეენახათ და დაეცვათ შეერთებული შტატების ეროვნული კინემატოგრაფიის რეესტრში, როგორც „კულტურული, ისტორიული ან ესთეტიკურად მნიშვნელოვანი“.
გამოქვეყნდა 1922 წელს, ის მოგვითხრობს ავტორის ისტორიას; იგი კითხულობს ქალის წერილს, რომელიც არ ახსოვს და თვალწინ უდგება მისი ცხოვრების ისტორიის მონაკვეთები.
სწორედ თეატრში მუშაობისას, თეატრალური ცხოვრების თემატიკაზე შექმნა მან პირველი კარიკატურა, რომელიც 1923 წელს ახლადშექმნილი „ნიანგის“ რედაქტორს, ნოე ზომლეთელს წარუდგინა.
დავითს ქართულს ასწავლიდა პარმენ ცახელი, ხატვას კი ცნობილი მასწავლებელი ვასილ ბალანჩივაძე, რომელმაც ხელი შეუწყო დავითის მხატვრული ნიჭის ჩამოყალიბებას.
გიმნაზიაში სწავლისას დავითი გაწევრიანებული იყო ლიტერატურულ წრეში, სადაც მას ურთიერთობა უწევდა მომავალში სახელმოხვეჭილი პიროვნებების დიდ პლეადასთან: მსახიობი უშანგი ჩხეიძე, რეჟისორი დოდო ანთაძე, კომპოზიტორი ვანო გოკიელი, ქირურგი კონსტანტინე ვეფხვაძე, მომღერალი დავით ბადრიძე, ლიტერატურათმცოდნე ვანო წულუკიძე.
ამ დღიდან მოყოლებული ათეულობით წლის განმავლობაში დონისთან თანამშრომლობდა არა მხოლოდ „ნიანგი“, არამედ იმ პერიოდში გამომავალი თითქმის ყველა გაზეთი,მათ შორის „კომუნისტი“, „ახალგაზრდა კომუნისტი“, „ლიტერატურული გაზეთი“, „ლიტერატურა და ხელოვნება“, ჟურნალები „შოლტი“, „დროშა“, ასურათებდა სახელგამის გამოცემულ სატირულ-იუმორისტული ხასიათის წიგნებს.
დავითის მამა იყო სოფლის სკოლის მასწავლებელი ვლადიმერ ნაცვლიშვილი, შემდეგში გამოჩენილი ჟურნალისტი და საქართველოს დამსახურებული პედაგოგი, ცნობილი ფსევდონიმით ლადო ბზვანელი, დედა — გულენტი მაჭარაძე, წარმოშობით ხონიდან.
დათიკო ოჯახის ერთადერთი შვილი იყო და მშობლები ყველანაირად ცდილობდნენ მისთვის ღირებული განათლება მიეცათ, როდესაც იგი 7 წლის შეიქნა, ლადომ მოითხოვა სამუშაოდ ქუთაისში გადაყვანა, რაც დაკმაყოფილებული იქნა.
1948 და 1951 წლებში დონი მონაწილეობდა მოსკოვში გამართულ სატირის საკავშირო გამოფენებში, 1949 წელს საქართველოს მხატვართა კლუბის გამოფენაში, 1956 წელს იყო ამიერკავკასიის სატირის მხატვართა გამოფენისა და კონფერენციის დელეგატი.
იგი იყო თავისი პერიოდის ერთადერთი პროფესიონალი მხატვარი-სატირიკოსი, იყო პირველი ქართველი კარიკატურისტი, ვინც გამოსცა მხატვრული ალბომები სატირულ-იუმორისტული ნახატებისა — „ხუმრობის გარეშე“ , იოსებ გრიშაშვილისა და ვანო წულუკიძის მიმოხილვით, და „ფანქრის წვერზე“ , შალვა კვასხვაძის მიმოხილვით.
საზაფხულო არდადეგებს მომავალი მხატვარი მშობლიური სოფლის და დედულეთის გარდა ხშირად ატარებდა ბიძასთან ამბროლაურში, სადაც თავს იყრიდა იმ დროის მოწინავე ქართული ინტელიგენცია.
1964 წლიდან მუშაობდა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრში; შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: მაგდალენა , ისმენე , ოფელია და ელო , დედოფალი, სოფლელი გოგონა, თხა, მოტირალი , აგრაფინა დანელია და გულიკო , ნელი და სხვა.
1963 წელს პირველი კურსის სტუდენტმა რუსთაველის სახელობის თეატრის სპექტაკლში მიიღო მონაწილეობა და მას შემდეგ სიცოცხლის ბოლომდე იყო ამ თეატრის მსახიობი.
ბოცვაძის სამსახიობო ხელოვნებისათვის დამახასიათებელი იყო გარდასახვის კარგი უნარი, გამომსახველობითი პლასტიკურობა, თეატრალობა, გემოვნება და ბუნებრივი კომიზმი.
ამით წახალისებული მწერალი 1950 წელს აქვეყნებს მოთხრობას „გზა“, რომელსაც ისევე როგორც მომავალში უამრავ სხვა ნაწარმოებს კასტილის სოფლის ცხოვრება უდევს საფუძვლად.
მწერლისთვის ფლეხური ყოფა უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე ცივილიზაციის მიღწევები: „ტექნიკური პროგრესი ადამიანს კუჭს უთბობს, გულს კი უცივებს, არასდროს ყოფილან ადამიანები ისე შორს ერთმანეთისაგან როგორც დღეს.
“ ამგვარი ცხოვრებისეული პოზიციის გამო მწერალი არაერთხელ დაუპირისპირდა ფრანკოს რეჟიმს და ცენზურას, რის გამოც კი ის სამსახურიდანაც კი დაითხოვეს .
ამ ნაწარმოებით თუ ვიმსჟელებთ, მუნებისა და ღარიბი ადამიანების მიმართ თანაგრძნობით განმსჭვალულ მწერალს ჯერა, რომ ადამიანის ბედნიერება და თავისუფლება მხოლოდ ბუნებასთან არის შესაძლებელი.
1936 – 1939 წლების სამოქალაქო ომის ტრაგედია, პოლიტიკური ტირანიის გავლენა ადამიანთა ფსიქოლოგიაზე („ის ვინც ფიზიკურად არ დასახიჩრდა დიდი ფსიქოლოგიური ტრავმა მიიღო“) დელიბესმა გამოააშკარავა წიგნში „ხუთი საათი მარიოსთან “ , რომელსაც ლიტერატურის კრიტიკოსთა არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვა.
უნებლიედ ჟღავნდება მისი გაწბილება, პროვინციალური სხოვრების სნობიზმი და ფაშისტური საზოგადოების სისასტიკე, რომელმაც მის მეუღლეს ლიბერალური იმპულსები გაუნადგურა.
1998 წელს, როდესაც დეზ/დუმი პოპულარობას მასობრივად კარგავდა და მარტინ პაუელი აღარ იყო, ჯგუფმა გადაწყვიტა გამოეშვა ექსპერიმენტალური ალბომი 34.788%., რომელიც დღემდე ბევრი კრიტიკოსის აზრით, ჯგუფის ყველაზე ხარისხიან ალბომად ითვლება, მაგრამ იმ დროს ჯგუფის მსმენელმა ალბომი ძალიან ცუდად მიიღო და კომერციული დაღუპვისთვის გაწირა, რის გამოც ჯგუფი ალბომით კვლავ ადრინდელ მიმდინარეობას დაუბრუნდა.
როგორც აარონ სტეინტორპმა განაცხადა ჯგუფის წევრებს უნდოდათ სახელი რამე მელანქოლიური ყოფილიყო, ისეთი რომ ადამიანების გულთან მისულიყო და შორს ყოფილიყო იმ თემებისგან , რომლებთანაც იმ დროს დეზ მეტალ ჯგუფების სახელები იყო დაკავშირებული.
ჯგუფი „“ და „ “-ისგან განსხვავებით დეზ/დუმის ერთგული დარჩა, თუმცა 90-იან წლებში გოთური მეტალის ბუმმა -ს შემოქმედებაშიც შემოაღწია და დეზ/დუმის ელემენტებს შეერწყა.
ეს უმეტესწილად მარტინ პაუელის დამსახურება იყო, რომელმაც 1998 წელს დატოვა და ტურნეში -ს შეუერთდა, რომელიც გოთურ როკში და გოთურ მეტალში საკმაოდ ადაპტრიებული ჯგუფი იყო.
აარონის თქმით ის არ არის არცერთი რელიგიის მიმდევარი, მაგრამ საღვთო წიგნს ინსპირაციის წყაროდ იყენებს, რადგან ბიბლიაში მოყოლილი ამბები და პერსონაჟები მოსწონს.
ამ ცვლილებების შემდეგ ჯგუფის კომპოზიციებში კლავიშებმა და ვიოლინომ აშკარად მეორე პლანზე გადაიწია და დომინანტურ ადგილზე გიტარის მელოდიურმა რიფებმა გადაინაცვლეს.
საშუალო სკოლაში, დაინტერესებული იაპონური პოპ-მუსიკით კენ ხარაის შესრულებით და ჯგუფი ’--ით, ჯანგ გეუნ სუკმა თვითნებურად დაიწყო იაპონური ენის შესწავლა, ხოლო ახალ ზელანდიაში საცხოვრებლად გადასვლის შემდეგ დაიწყო ინგლისური ენის შესწავლა, რამაც შემდგომ დაეხმარა მსახიობს იაპონურ ფილმში „ : “ როლის ასაღებად და კორეულ-ამერიკული თანამშრომლობით გადაღებულ ფილმში „ “ .
მეორე ფილმში მსახობს მოუწია პრაქტიკულად ყველა რეპლიკის ინგლისურ ენაზე წარმოთქმა, რასაც დასალეთის კრიტიკოსები ფიქრობენ კარგად გაუმკლავდა.
მიუხედავად მოუცდელობისა გასტროლების და გამოსვლების გამო, გეუნ სოკმა მიიღო კარგი განათლება: დაწყებითი სკოლა , საშუალო სკოლა , ნელსონის სახელობის ახალზელანდიური კოლეჯი, უმაღლესი სკოლა , ხანიანის უნივერსიტეტი.
რომელმაც ფანები სამხრეთ კორეის საზღვრებს გარეთ შესძინა, მეორე კინოპროექტი - ისტორიული სერიალი „ -“ , რომელშიც ახალგაზრდა მსახიობმა კიმ იონჰოს როლი შეასრულა — მთავარი გმირის პირველი სიყვარული.
გამოსვლიდან პირველივე კვირას დისკი იყიდებარაოდენობით 119 149 ასლი და იკავებს უმაღლეს ხაზს ჩარტში , ჯანგ გენ სუკი ხდება პირველი არა იაპონელი, რომელიც ასეთს მიაღწია და, 2012 წლის იანვარში, იგებს -ს ნომინაციაში „საუკეთესო ახალგაზრდა არტისტი“.
2010 წელს ჯანგ გეუნ სუკი ინდი ჯგუფის სოლისტის კანგ მუ გიოლის როლს თამაშობს მუსიკალურ სერიალში „ “ , სადაც მსახიობ მუნ გი იონთან ერთად იღებს მონაწილეობას.
ქვეყნის გარეთ დაუფასებელმა სერიალმა დიდი პოპულარობა მიიღო იაპონიაში, და მომავალ 2011 წელს, გეუნ სუკმა და მუნ გი იონმა ჩაატარეს ოთხი ფან-შეხვედრა ტოკიოსა და ოსაკაში, რომლისგანაც ერთ-ერთზე მაყურებელთა რეკორდს მიაღწიეს, 60000 ადამიანი.
ზაფხულის დასასრულს ეკრანებზე გამოვიდა მუსიკლური სერიალი „.: ’ “ , რომელშიც მსახიობმა ითამაშა გამოგონილი პოპ-ჯგუფის ლიდერის როლი, სადაც კიდევ ერთხელაა მსახიობი და მომღერალი.
2008 წელს მსახიობი ერთდროულად ორ კინოპროექტშია ჩართული, რომლებიც დაკავშირებულია მუსიკასთან: ფილმში „დორემიფასოლასიდო“ და დორამაში, რომელიც მიძღვნილია კლასიკურ მუსიკას, „ “ .
ამის გარდა, ჯანგ გეუნ სუკი ასწრებს მოსწავლის როლში თამაშს - მაღალკლასელი კომედიაში „ “ და ლი ჩან ჰვის როლი, ჩოსონის დინასტიის პრინცი, დრამაში „ხონ გილ დონი“ .
2013 წლის ზაფხულში, სცენარის არჩევის დიდი გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ, ჯანგ გეუნ სუკი დათანხმდა როლზე სერიალში „ “ დაფუძნებული იმავე სახელწოდების მანგაზე.
შემდეგი როლი 2009 წელს წარმოაჩენს ჯანგ გეუნ სუკს, როგორც მრავალფეროვან მსახიობს: მან ითამაშა ამერიკელი ჯარისკაცის როლი, რომელიც ეჭვმიტანილია მკვლელობაში.
2015 წლის დასაწყისში იგეგმებოდა კიდევ ერთი შოუ „ - — “, მაგრამ პრესაში გამოქვეყნებული სკანდალისა და როგორც შემდეგ გაირკვა ცილის წამების შემდეგ, მსახიობი იღებს გადაწყვეტილებას დატოვოს შოუ და ეპიზოდებს მისი თანდასწრებიტ შლიან.
პირველი მუსიკალური გამოსვლები ჯანგ გეუნ სუკმა ჩაატარა არხი -სთან თანამშრომლობით ყოველკვირეულ შოუზე 2007 წლის 25 თებერვლიდან 7 ოქტომბრამდე.
სირიის გეოგრაფია — სირია მდებარეობს სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში, არაბეთის ნახევაკუნძულის ჩრდილოეთით, ახლო აღმოსავლეთის ცენტრში, ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთით.
სირია არის აქტიურად ამოწურული, 28% მიწისა არის სახნავი, 4% მუდმივი კულტურების მოყვანას ხმარდება, 46% გამოიყენება სათიბად და საძოვრად, ხოლო ფოთლოვანი ტყეების წილი მხოლოდ 3%-ია.
ამ გვარად, ეს ადგილი უფრო ნაყოფიერი და მეტად დასახლებულია ვიდრე აღმოსავლეთის ფერდობებზე, რომლებიც მხოლოდ ცხელ და მშრალ ქარებს იღებენ უდაბნოდან.
ლიბიის საზღვრამდე და ანტი-ლიბიურ მთებამდე ჯაბალ ან ნუსაირიაჰი სრულდება და წარმოქმნის ერთგვარი კორიდორს - ჰომსის გეპს - რომლის მეშვეობითაც ავტობანითა და სამატარებლო გზით უკავშირდება ერთამანეთს ჰომსი და ლიბიის პორტი ტრიპოლი.
აღმოსავლეთი ხაზი ალ-ანსარიაჰის მთებისა გამოყოფილია ჯაბალ აზ ზავიაჰის მთებისა და პლატოს რეგიონისგან ალ ღაბის ველით - ნაყოფიერი და სარწყავი თხრილებით დატვირთული ორონტეს მდინარის მეშვეობით.
მოუსავლიანი, ქვიანი უდაბნო ჯაბალ არ რუვაქის,ჯაბალ აბუ რუჯმაინისა და ჯაბალ ბიშრის მთების სამხრეთით, ტემპერატურა ივნისში ხშირად სცდება 45.
უდაბნოს ჩრდილოეთით მდებარე ქედები და ალ გაბის დეპრესია მდებარეობს პლატოს გაშლილ სტეპებზე, სადაც უღრუბლო ცა და დღის განმავლობაში მაღალი ტემპერატურაა გაბატონებული ზაფხულის განმავლობაში, მაგრამ ძალიან ძლიერი ყინვები არის გავრცელებული ნოემბრიდან მარტამდე.
სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ამოზრდილი ჰერმონის მთა , მდებარეობს სირიისა და ლიბიის საზღვარზე, ეშვება ჰაურანის პლატოსკენ, რომელიც წვიმის მომტან ქარებს ხმელთაშუა ზღვიდან.
ვულკანური კონუსებს, რომელთაგან ზოგიერთი 900 მეტრს აღწევს, ენაცვლება ღია, მოძრავი და ოდესღაც ნაყოფიერი ჰაურანის პლატო დამასკის სამხრეთითა და ანტი-ლიბიური მთების აღმოსავლეთით.
სამხრეთ-დასავლეთი ჰაურანი მდებარეობს მაღალი ვულკანური აქტივობის რეგიონში, ჯაბალ ალ-დრუზეს სისტემაში, რომელიც არის მშობლიური მიწა დრუზეს პოპულაციისთვის.
სამხრეთული წვიმის მომტანი ღრუბელი ხმელთაშუა ზღვიდან გაივლის დერეფანს ჯაბალ ან ნუსაირიაჰსა და ანტი-ლიბიის მთას შორის და აღწევს ჰომსის ტერიტორიას, ხოლო ხანდახან ქალაქის აღმოსავლეთით სტეპის რეგიონსაც.
უფრო შორს სამხრეთისკენ, იმის მიუხედავად, რომ ანტი-ლიბიის მთა აკავებს ხმელთაშუა ზღვიდან მომავალ წვიმებს და ამ არეალში, დედაქალაქ დამასკის ჩათვლით, არის ნახევრადმშრალი კლიმატური ზონა სტეპის, სადაც საშუალო ნალექი ნაკლებია ვიდრე 200 მილიმეტრი ყოველწლიურად, ხოლო ტემპერატურა იანვარში 4 და ივნისსა და აგვისტოში 40 .
დედაქალაქთან მიახლოებით, მეტნაკლებად, მწვანე და დამუშავებისთვის გამოსადეგია მიწები, ირიგაციის გამო, რომელიც იყენებს მდინარე ბარადას წყალს რომაელების დროსაც აქვადუკების სახით.
ისინი არის ძირითადი მდინარე პროვინცია ლატაკიაში და გამოიყენება აღმოსავლეთ ჯაბალ ან ნუსაირიაჰის მოსარწყავად , 32 კილომეტრით სამხრეთ-დასავლეთით ალ-ლადჰიქიაჰის პორტიდან.
ყველაზე მდიდარი მიწისქვეშა წყლების რესურს შორის არის ალ გჰაბის რეგიონი, რომელიც შეიცავს დაახლოებით 19 ძირითად ნაკადულს და მიწისქვეშა მდინარეს, რომელთაც წამში ათასი ლიტრი წყალი ჩამოაქვთ.
დამასკიდან აღმოსავლეთი მშრალი პლატოების რეგიონში არის ოაზისები, დინებები და ასევე რამდენიმე შიდა დინება, რომლებიც ჩაედინებიან ჭაობსა და არც ისე დიდ ტბაში და ქმნიან ლოკალურ საირიგაციო სისტემებს.
ნავთობი და ბუნებრივი გაზი მოიპოვება ჯაზირას უკიდურეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში იძლევა ქვეყნის ეკონომიკის განვითარების უდიდეს შესაძლებლობას.
ნოტიო ხმელთაშუა ზღვის სანაპირო და მშრალი უდაბნოს რეგიონები მდებარეობს სემიარიდული სტეპი ზონაში, რომელიც მოიცავს ქვეყნის სამ მოეთხედს და შემოსაზღვული დასავლეთით და ჯაბალ ან ნუსაირიაჰით, ჩრდილოეთით თურქული მთიანი რეგიონითა და სამხრეთ-აღმოსავლეთით ჯაბალ ალ არაბით, ჯაბალ არ რუვაქით, ჯაბალ აბუ რუჯმაყნითა და ჯაბალ ბიშრის მთებით.
მთელი აღმოსავლეთის პლატოს რეგიონი იკვეთება დაბალი მთებით, ჯაბალ არ რუვაქით, ჯაბალ აბუ რუჯმაინითა და ჯაბალ ბიშრი, რაც იწყება ჯაბალ ალ არაბის ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ევფრატამდე.
სამხრეთით ქვეყნის შიგნით და მის გასწვრივ, ანტი-ლიბიური მთებია წამოჭიმული 2.700 მეტრიან სირია-ლიბიის საზღვარზე და ვრცელდება აღმოსავლეთით პლატოს რეგიონისაკენ.
ინგ ლი ჰუა მას უწოდებს „უდავოდ, ერთ-ერთი ყველაზე შემოქმედებითი და ნაყოფიერი ჩინელი მწერალი დღეს“, რომლის წარმატების საიდუმლოც არის — მკაცრის და მიწიერის გარდაქმნა რაღაც დახვეწილში ლირიკული სიხარულის მისაღწევად, სადაც შეღწეულია მისი შრომა.
ჰარვარდ გოლდბლათი ამტკიცებს, რომ მისი სახელი იცის ყველა კომპეტენტურმა ჩინელმა, და მო იენის პატარა დედულეთს ადარებს ფოლკნერის იოკნაპატავას, მითითებით, რომ მწერალმა მიიღო ამბიციური პროექტი მეოცე საუკუნის ჩინური ისტორიის ქრონიკებით თავის ბესტსელერებში.
2012 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში როგორც ავტორს, რომელიც„ჰალუცინაციური რეალიზმის საშუალებით ხალხურ ზღაპრებს, ისტორიასა და თანამედროვეობას აერთიანებს.
დაიბადა, ინგ ლი ჰუას მონაცემების მიხედვით, 1955 წელს გაომში თანამედროვე საქალაქო ოლქი ვეიფანი შადუნის პროვინციაში (ამ ადგილის სოფელში მიმდინარეობს მისი ნაწარმოებების რიგითი ამბები), 11 წლისას „ლიტურატურული რევოლუციის“ გამო დაეტოვებინა სკოლა.
მკითხველის ყურადღების ქვეშ მოქცეული მო იენის პირველი ნაწარმოები გახდა მოთხრობა „ბოლოკი, წითელი გარედან და გამჭვირვალე შიგნიდან“, ამბავი სადაც მთხრობელის ხმა, მიმდინარეობისას ეხამება სოფლელი ობოლი-ბიჭის სახეს, რომელსაც ბუნების აღქმის დიდი მგრძნობელობა გააჩნია.
1980 წლების მეორე ნახევარში ლიტერატურაში აქტიურად შესული მო იენი და მასთან ერთად რამდენიმე თანამედროვე, როგორც წესი თანამედროვე ჩინური ლიტერატურის 5 თაობიდან განეკუთხვენება მეოთხეს.
დიბიასი არის ქალი-რესლერის ჰელენ ნევინსის და მომღერლის ტედ უილსის ბიოლოგიური ვაჟი, მაგრამ იგი იშვილა იტალიელმა რესლერმა „რკინის“ მაიკლ დიბიასიმ.
კამერუნის ხაზი — გეოლოგიური ნასხლეტი ან რიფტული ზონა, რომელიც გადაჭიმულია აღმოსავლეთ ნიგერიის და დასავლეთი კამერუნის საზღვრის გასწვრივ, ჩრდილო-აღმოსავლეთში გვინეის ყურის სანაპიროზე მდებარე კამერუნის მთიდან ჩადის ტბის მიმართულებით.
ასაკობრივი მსგავსების და შემადგენლობის საფუძველზე მასში ზოგჯერ ასევე შეჰყავთ ნგაუნდერეს პლატო კამერუნში, ბიუს პლატო ნიგერიაში, მდინარე ბენუეს იოლის შესართავის ჩრდილოეთი და მდინარე ბენუეს დასავლეთით მდებარე ჯოსის პლატო.
კამერუნის ხაზი შუაზე ჰყოფს კუთხეს, სადაც აფრიკის სანაპიროს აქვს 90-იანი კუთხე და სამხრეთისკენ მიმართულ კონგოს კრატონს გამოჰყოფს დასავლეთისკენ მიმართულ დასავლეთ აფრიკის ფილაქანისაგან.
სანაპირო ზოლი დაახლოებით შეესაბამება ბრაზილიის ჩრდილო-აღმოსავლეთში მდებარე ბორბორემის პლატოს სანაპიროს, რომელმაც აფრიკის ამ ნაწილიდან გამოყოფა დაიწყო დაახლოებით 115 მილიონი წლის წინ.
1939 წლის დეკემბერში ასევე დააპატიმრეს ალიოშას ცოლი, მარია, რომელსაც ქმრის ანტისაბჭოთა შეთქმულების დაფარვა დასდეს ბრალად და რვა წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს.
ალიოშას ვაჟი ჯონი პატიმრობაში, ძირითადად ციხის საავადმყოფოში, იმყოფებოდა 1948 წლამდე, შემდეგ ჯონი ციხიდან განათავისუფლეს და მიუსაჯეს გადასახლება, საიდანაც 1956 წელს დაბრუნდა, იგი გახდა ცნობილი აფრიკანისტი, ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი, 1957-1959 წლებში დაქორწინებული იყო სტალინის ქალიშვილზე, სვეტლანა ალილუევაზე, რომლისთვისაც ეს რიგით მესამე ქორწინება იყო.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, 1920-1921 წლებში იყო საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარიატის დასავლეთის განყოფილების უფროსის მოადგილე, 1921-1924 წლებში ეკავა ამიერკავკასიის სფსრ განათლების და ფინანსთა სახალხო კომისრის თანამდებობა, იმავდროულად ეკავა საქართველოს სსრ საგარეო საქმეთა და ფინანსთან სახალხო კომისრის თანამდებობები.
მონაწილეობას იღებდა ყარსის კონფერენციაში, სადაც 1921 წლის 13 ოქტომბერს, ხელი მოეწერა სამშვიდობო ხელშეკრულებას საბჭოთა კავშირსა და თურქეთს შორის, რომლის მიხედვითაც თურქეთმა დათმო ბათუმი და გიუმრი, ხოლო სანაცვლოდ საბჭოთა კავშირმა ართვინი, არტაანი, ყარსი და იღდირი.
გამოძიებამ ბრალად წაუყენა: 1922 წლიდან საქართველოს ნაციონალისტურ-უკლონისტური დაჯგუფების წევრობა, 1929 წლიდან მემარჯვენეთა ანტისაბჭოთა მოძრაობის წევრობა, აგრეთვე ფინანსური თაღლითობები და ამ გზით ტროცკისტული ორგანიზაციის დაფინანსება ესპანეთში და შპიონაჟი გერმანიის დაზვერვისთვის.
პოლიტიკური კარიერის პარალელურად აქტიურად იყო ჩართული სამეცნიერო და საზოგადოებრივ მოღვაწეობაში: სწავლობდა ძველი აღმოსავლეთის ისტორიას; აქტიურად იყო დაკავებული ალაროდიული ენების შესწავლით; ასურეთის და ურარტუს უძველეს წყაროებზე დაყრდნობით მოამზადა ნარკვევი მაშინდელი პერიოდის ამიერკავკასიაზე; რუსულ ენაზე თარგმნა შოთა რუსთაველის ვეფხისტყაოსანი; დააარსა ჟურნალი , რომლის პირველი რედაქტორი თავადვე იყო.
1903 წლიდან ეწეოდა არალეგალურ რევოლუციურ მოძრაობას ამიერკავკასიაში, სადაც გაიცნო რევოლუციონერი იოსებ ჯუღაშვილი და 1905 წელს დროებით საცხოვრებლად მიიყვანა ტფილისში, თავის დების სახლში, სადაც ქალიშვილებს მადამ ჰერვის სახელობის მოდების ატელიე ჰქონდათ გახსნილი.
ალიოშა რამდენიმე წელი ცხოვრობდა გერმანიაში, სადაც მოისმინა იენის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტის კურსი, შეისწავლა გერმანული და ინგლისური ენები.
ალიოშა სვანიძე 1886 წელს დაიბადა რაჭაში, ქუთაისის გუბერნიის სოფელ ბაჯში, ღარიბი აზნაურის სვიმონ სვანიძის ოჯახში, სადაც ასევე სამი ქალიშვილი იზრდებოდა: ალექსანდრა , მარიამ და ეკატერინე .
ქაღალდის ნაკეთობები ძირითადად ადგილობრივ რიტუალებში, დეკორაციებსა და მოსართავებში გამოიყენებოდა, რომელსაც ადრეულ ხანაში ადამიანის ან სხვადასხვა ნივთის ფორმას აძლევდნენ.
მეორე მხრივ, პროფესიონალ ქაღალდის მჭრელად ხშირად მამაკაცები გვევლინებიან, რომელბმაც სახელოსნოებში მუშაობა თავიანთი შემოსავლის გარანტირებულ წყაროდ აქციეს.
ისინი გამოსახავს შინაურ ცხოველებსა და ჩიტებს, ბოსტნეულს, მარცვლეულსა და ყვავილებს, სცენებს ბავშვების ცხოვრებიდან თუ ადგილობრივი ოპერიდან.
ჩინური ქაღალდის ჭრა — ქაღალდის ჭრის ხელოვნება უკვე ორი ათას წელს ითვლის, თუმცა, ის განსაკუთრებით გავრცელდა საუკუნიდან საუკუნემდე, როცა მან გამორჩეული ადგილი დაიკავა ჩინურ ფესტივალებზე.
ამის გამო ნიუვამ შეალღო ერთმანეთთან ხუთი ფერის ქვა, რათა მოეწესრიგებინა ლაჟვარდოვანი ცა, დიდებულ კუს ფეხები მოაჭრა, რომ შეექმნა ოთხი სვეტი, მოკლა შავი დრაკონი, რათა გაენთავისუფლებინა ძის პროვინცია, დააგროვა ლერწამი და ნაცარი, რომ შეეჩერებინა გაზრდილი წყალი.
ზურმუხტისფერი ცა შეიქმნა, ოთხი სვეტი აღიმართა, გაზრდილი წყალი დაშრა, ძის პროვინცია დამშვიდდა, ცბიერი მავნებლები დაიღუპნენ, უდანაშაულო ადამიანებმა ცხოვრება განაგრძეს.
ერთხელაც ძმა დასთან ერთად ავიდა კ'უნ-იუნის მწვერვალზე და დაიწყო ლოცვა: „ოჰ სამოთხე, თუ შენ ინებებ და გამოგვიგზავნი კაცს და ცოლს, მაშინ შეკარი ნისლი ერთად, თუ არა, მაშინ გაფანტე ის“.
კრებულში სონგის ოთხი დიდებული წიგნი, ლი ფენგისა და სხვების მიერ შედგენილი, 78 ტომი საიმპერატორო საკითხავი წიგებისა ტაიპინგის ერაში არის თავი, სადაც დაწერილია, რომ, როდესაც ცა და დედამიწა გაიყო იქ არ არსებობდა არცერთი კაცი.
კატასტროფები სავარაუდოდ გამოწვეული იყო ორი ღვთაების გონგგონგისა და ჭუანსუს ბრძოლის გამო , ხუთი ფერადი ქვა არის სიმბოლო ხუთი ფაზის , შავი დრაკონი იყო არსი წყლისა და წყალდიდობის, ძის პროვინცია წარმოადგენს ცენტრალურ რეგიონს.
ჩუს სტროფებში, თავი 3 „კითხვა სამოთხეს“ , ავტორი ციუ იუანი წერს, რომ ნიუვამ გამოძერწა ფიგურები ყვითელი დედამიწისგან, მისცა მათ ცხოვრება და უნარი გაეჩინათ ბავშვები.