polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1960 წელს კამპინასის „გუარანის“ მწვრთნელი ტიმი — სანტანას თავის გუნდში იწვევს, რაც პრესისა და კლუბის ფანატების კრიტიკის საბაბი ხდება; ისინი თვლიან, რომ სანტანა უკვე ასაკოვანი ფეხბურთელია და ამდენად, კლუბისთვის საჭიროებას არ წარმოადგენს.
თუმცა ტიმი უკან არ იხევს და აცხადებს, რომ „მისთვის აუცილებელია გუნდში ისეთი ფეხბურთელი, რომელიც თანაგუნდელებს იმის გაკეთებას „აიძულებს“, რასაც მწვრთნელი ჩათვლის საჭიროდ“.
ამგვარად, მომდევნო ორი სეზონი იგი კამპინასის „გუარანის“ შემადგენლობაში რჩება, რის შემდეგაც კარიერას რიო-დე-ჟანეიროს „მადურეირას“ რიგებში აგრძელებს.
საინტერესოა, რომ „მადურეირას“ და „ფლუმინენსეს“ შორის გამართულ ერთ-ერთ შეხვედრაში, როდესაც სანტანას თავისი ყოფილი გუნდის კარში გოლი გააქვს, მატჩის ბოლოს ემოციებს ვერ ფარავს და ხმამაღლა აცხადებს, რომ მიუხედავად ყველაფრისა — „ფლუმინენსე“ სამუდამოდ მის გულში რჩება.
ფლუმინენსეს“ გუნდში მიღწეული პირველი წარმატებების და კლუბში მისი სამწვრთნელო მოღვაწეობის გაგრძელების პერსპექტივას აფერხებს და ხელს უშლის მოთამაშეთა ყიდვა-გაყიდვის და ამ საქმიანობიდან პროცენტების მიღების დამკვიდრებული არაჯანსაღი პრაქტიკა.
მოთამაშეების უმრავლესობის როგორც კლუბში ჩარიცხვის, ისე, კლუბის დატოვების პროცესი მწვრთნელისგან დამოუკიდებლად, მისი აზრის გაუთვალისწინებლად ხდება, რაც სანტანას სამართლიან გულისწყრომასა და აღშფოთებას იწვევს.
იგი მიდის კლუბის პრეზიდენტთან და ცდილობს მისთვის იმ მარტივი ჭეშმარიტების ახსნას, რომ გუნდში მოთამაშეთა როგორც მოსვლის, ასევე, გუნდიდან მათი წასვლის საკითხი — მწვრთნელის პრეროგატივაა და რომ, მხოლოდ მწვრთნელმა იცის ყველაზე უკეთ, თუ რომელი ფეხბურთელი სჭირდება მის გუნდს.
ტელე სანტანა და სილვა ( დ. 26 ივლისი, 1931, იტაბირიტუ, მინას-ჟერაისი, ბრაზილია — გ. 21 აპრილი, 2006, ბელუ-ორიზონტი, მინას-ჟერაისი, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი.
ბრაზილიური ფეხბურთის ისტორიაში ერთადერთი მწვრთნელია, ვისაც საფეხბურთო თვალსაზრისით ბრაზილიის ოთხივე წამყვანი შტატის — სან-პაულუს, მინას-ჟერაისის, რიუ-გრანდი-დუ-სულის და რიო-დე-ჟანეიროს ჩემპიონატები აქვს მოგებული.
ბრაზილიური სპორტული პრესის შეფასებით, ბრაზილიაში მოღვაწე მწვრთნელებს შორის ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო მწვრთნელად და ფეხბურთის სპეციალისტადაა მიჩნეული.
ფლუმინენსეში“ ზეზე მორეირა სანტანას სათამაშო პოზიციას უცვლის და თავდასხმის ცენტრიდან მარჯვენა ფლანგზე გადაყავს, სადაც ის თავისი კარიერის ბოლომდე თამაშობს.
მისი ხელმძღვანელობით „ატლეტიკო მინეირო“, პირველივე სეზონში მინას-ჟერაისის შტატის ჩემპიონი ხდება, ხოლო ერთი წლის შემდეგ ბრაზილიის ჩემპიონატსაც იგებს.
კრესტომაროვსკის უდაბნოს შექმნის ამბავის“ მიხედვით 1632 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის მაზრის სოფელ პრუდიშჩში გამოჩნდა კიეველი ბერი მატვეი, რომელმაც მთებში, იოანე წინასწარმეტყველის ეკლესიის მახლობლად გამოთხარა გამოქვაბული და იქ დასახლდა
საზოგადოება ნეირომეცნიერებისთვის“ შეხვედრისას სადილზე სოციალური ნეირომეცნიერების გამოწვევებისა და შესაძლებლობების განხილვა აისახა ჯონ კასიოპოსა და ჟან დესეტის ხელმძღვანელობით გამართულ მიტინგების სერიაში.
მასში მონაწილეობას იღებდნენ სოციალური ნეირომეცნიერები, ფსიქოლოგები, ნეირომეცნიერები, ფსიქიატრები და ნევროლოგები არგენტინიდან, ავსტრალიიდან, ჩილედან, ჩინეთიდან, კოლუმბიიდან, ჰონგ კონგიდან, ისრაელიდან, იაპონიიდან, ნიდერლანდებიდან, ახალი ზელანდიიდან, სინგაპურიდან, სამხრეთ კორეიდან, ტაივანიდან, დიდი ბრიტანეთიდან და აშშ-დან.
სოციალური ნეირომეცნიერება განისაზღვრა ისევე ფართოდ, როგორც ნერვული, ჰორმონული, უჯრედული და გენეტიკური მექანიზმების ინტერდისციპლინური კვლევა, რომელიც საფუძვლად უდევს იმ განვითარებად სტრუქტურებს, რომლებიც განსაზღვრავენ სოციალურ სახეობებს.
ამდენად, ამ შეხვედრის მონაწილეებს შორის იყვნენ მეცნიერებიც, რომლებიც ცხოველებზე და ადამიანებზე ჩატარებულ კვლევებში იყენებდნენ მრავალფეროვან მეთოდებს.
შედეგმა ასევე აჩვენა, რომ უნდა ჩამოყალიბებულიყო „საზოგადოება სოციალური ნეირომეცნიერებებისთვის“ იმისათვის, რომ მრავალფეროვანი დისციპლინების წარმომადგენელ და განსხვავებული პერსპექტივის მქონე მეცნიერებს მისცეს შესაძლებლობა შეხვდნენ, დაუკავშირდნენ ერთმანეთს და მიიღონ სარგებელი ერთმანეთის შრომებიდან.
ამ კონსულტაციების შედეგად, საერთაშორისო ინტერდისციპლინური „საზოგადოება სოციალური ნეირომეცნიერებებისთვის“ შეუდგა მუშაობას ოკლენდში, ახალ ზელანდიაში 2010 წლის 20 იანვარს და ამ საზოგადოების პირველი შეხვედრა გაიმართა 2010 წლის 12 ნოემბერს, 2010 წლის „საზოგადოება ნეირომეცნიერებისთვის“ შეხვედრის წინა დღეს .
ის ფაქტი, რომ კვლევის ინტერპრეტირება ხდება კორელაციის მეშვეობით, რასაც შეუძლია შინაარსის ვალიდურობა შეამციროს, სოციალური ნეირომეცნიერების ხარვეზად შეგვიძლია მივიჩნიოთ.
მაგალითისთვის, ექსპერიმენტის დროს როცა მონაწილე აკეთებს ამოცანებს სოციალური თეორიის შესამოწმებლად და ტვინის ნაწილი გააქტიურებულია, შეუძლებელია მიზეზ-შედეგობრიობის დადგენა, რადგან ნებისმიერ სხვა რამეს ოთახში, ან პიროვნების ფიქრებს შეეძლო გამოეწვია ეს რეაქცია.
ეს აგრეთვე კორელაციების (კორელაცია, რომელიც ძალიან მაღალია და 0.8-ზე მეტია ჰგავს კორელაციას, რომელიც არსებობს 2 ფაქტორს შორის, თუმცა სინამდვილეში ეს მხოლოდ ექსპერიმენტის დაგეგმვისა და სტატისტიკური გაზომვის შეცდომაა) ალბათობას ამცირებს.
ის გამოყენება აგრეთვე გვეხმარება არაცნობიერი ფიქრების და ცნობიერი ფიქრების გამიჯვნაში, რადგან ეს გარე სამყაროზე სხეულის ბუნებრივი პარასიმპათიკური პასუხია.
ყველა ეს ტესტი და მოწყობილობა დაეხმარება სოციალურ ნეირომეცნიერებს აღმოაჩინონ ტვინში ის კავშირები, რომლებიც ყოველდღიური სოციალური მოქმედებების განსახორციელებლად გამოიყენება.
ეს სტრუქტურები განვითარდა ნერვულ და ჰორმონულ მექანიზმებთან ერთად მათსავე მხარდასაჭერად, რადგან შესაბამისი სოციალური ქცევები დაეხმარა ამ ორგანიზმებს გადარჩენაში, რეპროდუქციასა და შთამომავლობაზე ზრუნვაში მანამ, სანამ ისინი თავად შეძლებდნენ გადარჩენასა და რეპროდუქციას.
ტერმინი „სოციალური ნეირომეცნიერება“ ჩნდება პუბლიკაციაში „სოციალური ნეირომეცნიერების ბიულეტენი“, რომელიც სამ თვეში ერთხელ გამოდიოდა 1988-1994 წლებში.
სოციალური ნეირომეცნიერება ჯერ კიდევ ახალგაზრდა სფეროა და ის მჭიდროდაა დაკავშირებული აფექტურ ნეირომეცნიერებასა და კოგნიტურ ნეირომეცნიერებასთან, რომლებიც სოციალური ინტერაქციისას ტვინის მოქმედებას იკვლევენ.
ნეირობიოლოგიური მეთოდები შეიძლება დავაჯგუფოთ გარეგანი სხეულებრივი რეაქციის მაჩვენებლებად, ელექტროფიზიოლოგიურ მეთოდებად, ჰომოდინამიკურ მაჩვენებლებად და დაზიანების მეთოდებად.
დაზიანების მეთოდები ტრადიციულად შეისწავლის ტვინს, რომელიც დაზიანდა ისეთი ბუნებრივი მიზეზებით, როგორიცაა ინსულტი, ტრავმატული დაზიანებები, სიმსივნე, ნეიროქირურგია, ინფექცია ან ნეიროდეგენერაციული დარღვევები.
ეს მეთოდი თავის მხრივ სოციალური ნეირომეცნიერების ძირითადი მიდგომაა, რომელიც შექმნილია იმის განსასაზღვრად, თუ ტვინის რომელი ნაწილი აქტიურდება გარკვეული მოქმედებების დროს.
ტრადიციული ნეირომეცნიერება დიდი ხნის განმავლობაში ნერვულ სისტემას იზოლირებულ ერთობად მიიჩნევდა და ადამიანებისა და ცხოველების საცხოვრებელი გარემოს ზეგავლენას მეტწილად უგულებელყოფდა.
ეს სოციალური ფაქტორები მოქმედებენ ინდივიდზე ნერვული, ნეიროენდოკრინული, მეტაბოლური და იმუნური ფაქტორების ტვინზე და სხეულზე უწყვეტი ურთიერთქმედების საშუალებით.
სოციალური ნეირომეცნიერება იკვლევს ბიოლოგიურ მექანიზმებს, რომლებიც საფუძვლად უდევს იმ სოციალურ პროცესებსა და ქცევას, რომლებიც 21-ე საუკუნეში ნეირომეცნიერებისთვის ერთ-ერთ უმთავრეს პრობლემურ სფეროდ მიიჩნევა და იყენებს ბიოლოგიის ცნებებსა და მეთოდებს სოციალურ და ქცევით მეცნიერებებში სოციალური პროცესებისა და ქცევის თეორიის განვითარებისათვის.
სოციალური ნეირომეცნიერება იყენებს ბიოლოგიურ ცნებებსა და მეთოდებს სოციალური ქცევის თეორიების ასახსნელად და დასახვეწად და იყენებს სოციალურ და ქცევით კონსტრუქტებს და მონაცემებს ნერვული ორგანიზაციისა და ფუნქციონირების თეორიების გასავითარებლად.
ამასთანავე, რაოდენობრივი მეტაანალიზი მნიშვნელოვანია, რომ გავცდეთ ინდივიდუალური ტიპის კვლევებს, ხოლო ნეიროგანვითარებად გამოკვლევებს შეუძლიათ წვლილი შეიტანონ ტვინისა და ქცევის კავშირის ახსნაში.
ამის მიზეზია ის, რომ იგი კითხულობს ჟანგბადით გამდიდრებულ სისხლის დონეს, რომელიც გროვდება ტვინის იმ ნაწილებში, რომლებიც გააქტიურებულია და მეტი ჟანგბადი სჭირდება.
ამ მანქანას შეუძლია ჩართოს და გამორთოს ტვინის ნაწილები, რომლებიც საშუალებას აძლევს მკვლევრებს შეამოწმონ ტვინის რომელი ნაწილები მუშაობს სოციალური მოვლენების დროს.
თუმცა, 21-ე საუკუნის პირველი ათწლეულებისას მიღწეული მეცნიერული წინსვლის შედეგად განვითარდა ახალი მიდგომა, რომელიც სოციალური და ბიოლოგიური მეცნიერებების სინთეზს გულისხმობს.
იგი აკავშირებს სოციალურ და ბიოლოგიურ დარგებს (მაგ. მოლეკულურ, უჯრედულ, სისტემურ, პიროვნულ, ფარდობით, კოლექტიურ, საზოგადოებრივ სფეროებს) და იყენებს მრავალდონიან ანალიზს იმისათვის, რომ ხელი შეუწყოს ადამიანის გონებისა და ქცევის განმსაზღვრელი მექანიზმის გაგებას/გააზრებას
პირველადი ფსიქოლოგიური მეთოდები მოიცავს შესრულებაზე დაფუძნებულ გაზომვას, რომელიც იწერს დროისა ან/და სიზუსტის პასუხს, როგორიცაა იმპლიციტური ასოციაციის ტესტი; დაკვირვებით მაჩვენებელს, როგორიცაა ჩვილების კვლევისას პრეფერენციული ძიება; და ცდისპირების ანგარიშების მაჩვენებელი, როგორიცაა კითხვარები და ინტერვიუები.
საარქივო მონაცემების მიხედვით 1657 წელს ვაჭარმა სტროგანოვებმა ხის ეკლესიის ადგილზე ააშენეს ახალი ქვის, ნიკოლოზის სახელობის ტაძარი, რომელშიც განათავსეს საგვარეულო სამარხი.
ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერები ზოსიმე და საბატი სოლოვკელებისა და ღირსმოწამე ევდოკიას სახელზე.
ხის ეკლესიის შესახებ პირველი ცნობები ჩნდება 1625 წელს, ხოლო 1657 წლისათვის ის უკვე ქვისა იყო, 1677 წელს კი ეკლესიას უკვე მოიხსენიებენ წმინდა ნიკოლოზის სახელწოდებით.
წინასწარმეტყველების ძალა მას აპოლონმა უბოძა, იმ პირობით, რომ ქალი მას შეიყვარებდა, მაგრამ კასანდრამ სიტყვა გატეხა და არ დანებდა, რის გამოც აპოლონმა იმით დასაჯა, რომ მის წინასწარმეტყველებას არავინ იჯერებდა.
ამიტომ, როდესაც პარისმა ელენე მოიტაცა და შემდეგ, როდესაც ბერძენთა ჯარი ტროას მოადგა, ტროელებს კასანდრას წინასწარმეტყველება: „ტროა დაინგრევა და ათენას ტაძარს პატარა აიანტი შებილწავსო“ — სასაცილოდაც არ ეყოთ.
მითის ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, კასანდრამ ღმერთის რისხვა იმიტომ დაიმსახურა, რომ ნიჭის სანაცვლოდ მასთან სარეცლის გაყოფას შეჰპირდა, მაგრამ შემდეგ ურთიერთობაზე უარი უთხრა.
1954 წელს, დეოფლის ძმის შვილმა, იბრაჰიმ ალ-შელხიმ მოკლა იდრის -ლის მრჩეველი, მიზეზი კი შემდგომი ჭორები იყო: მრჩეველმა ურჩია, რომ გაყროდა და ცოლად მოეყვანა თვითონ მრჩევლის ქალიშვილი.
1995 წელს, მეფემ ცოლად მოიყვანა ალია აბდელ კადერ ლამლუმი, მიუხედავად მეუღლის ამ გადაწყვეტილებისა, ფატიმა მაინც დარჩა სამეფო რეზიდენციაში, ტობრუკში და მალევე შეურიგდა მას.
არ მისდევდა ჩაკეტილ ასკეტიკურ ცხოვრების წესს, არამედ პირიქით-აქტიურ მონაწილეობას იღებდა პოლიტიკურ და საზოგადო სახელმწიფო საქმეებში, ესწრებოდა სახელმწიფო ღონისძიებებს.
1923 წელს, იტალიის მთავრობაში, ფაშისტების მოსვლის შემდეგ და მათ მიერ განახლებული საომრო მოქმედებები ლიბიაში, ფატიმამ აქლემით გადალახა ეგვიპტის საზღვარი.
საეკლესიო ჩანაწერების თანახმად ნიკოლოზის ეგვტერი აკურთხეს 1731 წელს, ორი წლის შემდეგ კი აკურთხეს მთავარი საკურთხეველი სვიმეონ მესვეტის სახელზე.
1979 წელს ადრე დახურული სვიმეონ მესვეტის ტაძრის პატივისცემის ნიშნად ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში ერთ-ერთი ეგვტერი აკურთხეს სვიმეონ მესვეტის სახელზე.
ადამიანი ომეგა“ არის რიჩარდ მეთისონის რომანის მეორე ადაპტაცია; პირველი იყო „უკანასკნელი ადამიანი დედამიწაზე“, რომელშიც მთავარ როლს ვინსენტ პრაისი ასრულებს.
მაგალითად, რომანში, კაცობრიობა განადგურდა ბაქტერიული ჭირისგან, რითაც იქცნენ ვამპირის მსგავს არსებებად, მაშინ როდესაც, ფილმში მოსახლეობის ჭირის მიზეზი ბიოლოგიური ომი გახდა, რითაც დარჩენილი ადამიანები იქცნენ ღამის ალბინოს მუტანტებად.
ადამიანი ომეგა — 1971 წლის ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი, რომლის რეჟისორია ბორის საგალი, ხოლო მთავარ როლს ასრულებს ჩარლტონ ჰესტონი.
ბახმეტიევისა და ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე მდებარე ავტოფარეხისგან განსხვავებით, რომელიც სრულად მელნიკოვის მიერ შესრულებულია, ინტურისტის ავტოფარეხი მოითხოვდა მხოლოდ ფასადების „არქიტექტურულ გაფორმებას“ და ინჟინერ-ტექნოლოგების მიერ პროექტირებულ ტიპურ კონტრუქციულ გადაწყვეტილებებს.
მელნიკოვი, საერთო მოცულობით-სივრცული კომპოზიციისა და შენობის გეგმის შეცვლის გარეშე, მკვეთრად შეცვალა ავტოფარეხის ფასადების კომპოზიცია, სადაც შეიტანა ხატოვნება, პლასტიკა და დინამიკა.
ინტურისტის ავტოფარეხის მთავარი ფასადი, როგორც მელნიკოვის სხვა შენობა-ნაგებობების ფასადები, შემუშავებულია როგორც ერთიანი ხატოვანი კომპოზიცია სხვადასხვა გეომეტრიული ფიგურების, რომელიხ იღებს წრის, ტრაპეციისა და მართკუთხედის ფორმას.
დიაგონალი, რომელსაც მელნიკოვი იყენებდა თავისი პროექტების უმეტესობაში (ბახმეტიევის ავტოფარეხი, რუსაკოვის მუზეუმი, ნოვო-სუხარევსკის ბაზარი), ინტურისტის ავტოფარეხის პროექტში, იღებს თავისთავზე კომპოზიციის დომინანტობას ფასადზე: უზარმაზარი წრიული ფანჯრის ქვევიდან დაწყებული, იგი ჭრის მთელ მთავარ ფასადს, გარსუვლის შენობას მარცხნიდან და მასზე უსასრულობის ნიშანს განასახიერებს.
1929 წელს ჩამოყალიბებული სსრკ-ის საზღვარგარეთის ტურიზმის სახელმწიფო სააქციონერო საზოგადოება „ინტურისტი“, თავდაპირველად არ ფლობდა საკუთარ მატერიალურ ბაზას.
1933 წელს, „ინტურისტი“ და საკავშირო აქციონერთა საზოგადოება „ოტელი“ გაერთიანდა და ინტურისტმა თავის მართვაში რამდენიმე სასტუმრო, რესტორანი და ავტოტრანსპორტი მიიღო.
ყოველწლიურად მზარდი მატერიალური ბაზით, „ინტურისტი“-სთვის საჭირო გახდა ახალი ავტოფარეხის აშენება, რომელიც მოემსახურებოდა საკავშირო საზოგადოების ავტომობილებს.
ინტურისტის ავტოფარეხი — მრავალსართულიანი ავტოფარეხის შენობა მოსკოვში, სუშევსკის მაგისტრალზე, რომელიც 1934 წელს, არქიტექტორ კონსტანტინ მელნიკოვის პროექტით აშენდა, ვ.
1990 წელს, მელნიკოვის დაბადების 100 წლისთავზე, ინტურისტის ავტოფარეხი შეიტანეს მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური მნიშვნელობის ძეგლების სიაში.
1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომის პერიოდში ეკლესია ძლიერ დაზარალდა, ტაძარი წაბილწეს და გარკვეული დროის განმავლობაში ტაძარში ღვთისმსახურება აღარ მიმდინარეობდა.
ტაძარში არის მოსკოვში ერთ-ერთი საუკეთესო სამრეკლო, რომლის ზარებიც დამზადებულია ცნობილი მოსკოველი ოსტატის კონსტანტინე კონსტანტინეს ძე სარაჯევის მიერ.
1730 წლის 12 ივნისს იმპერატორ ანა ივანეს ასულის ბრძანებით დაიწყო თბილი ქვის ეკლესიის მშენებლობა ხარების სახელზე, ხოლო ეგვტერი უნდა ყოფილიყო მირონ მეუდაბნოეს სახელზე.
1906 წელს ერთ-ერთმა მეფსალმუნემ, სოფელ კრილატსკოეს მახლობლად, ადგილობრივი გლეხების მიერ გადაცემულ მიწაზე დაიწყო ტაძრის მშენებლობა არქიტექტორ ვიაჩესლავ ჟიგარდლოვიჩის პროექტის მიხედვით.
კიდევ ერთი ნიშნით განსხვავებული, მარი ბენუა, როგორც მხატვარი, მას შემდეგ გახდა, რაც 1804 წელს პარიზის სალონის ოქროს მედლით დაჯილდოვდა, რამაც მას სახელმწიფო დახმარების მიღების შესაძლებლობა მისცა.
მიუხედავად ამისა, საფრანგეთში მონარქიის დაბრუნების, 1814 წლის მოვლენების შემდეგ, რასაც ბურბონების რესტავრაცია ეწოდა, მისი ქმარი, მტკიცე როიალისტი, გრაფი ბენუა დანიშნულ იქნა სახელმწიფო საბჭოში.
მისი პირველი ექსპონატის წარმოდგენა 1791 წელს, პარიზის სალონში მოხდა, სადაც ის საკუთარი შთაგონების, მითების დემონტრაციას ახდენს ნამუშევრით „ფსიქეა ემშვიდობება თავის ოჯახს“ .
ქალ ფერმწერებს უნდა შეესრულებინათ მხოლოდ ოჯახური პორტრეტები, ნატურმორტები, პეიზაჟები, ცხოველების ნახატები ყველაფერი ის, რაც მაყურებელს გაართობდა და რისი ხილვაც სიამოვნების მომგვრელი იქნებოდა.
სასწავლებელში დაშვება შესაძლებელი გახდა ელიზაბეტ ვიგი-ლებრანის რეკომენდაციითა და ასევე ოჯახის პოილიტიკური და ადმინისტრაციული კავშირებით მმართველობასთან.
ამ მოვლენამდე ექვსი წლით ადრე მოხდა მონობის გაუქმება და ეს, ქალისა და მონის გამაერთიანებელი სტილის მქონე სურათი, ქალთა უფლებების, ემანსიპაციისა და რასობრივი თავისუფლების სომბოლოდ იქცა.
უწონადობაში არ არის ჰიდროსტატიკური წნევა, შედეგად, სხეულის სითხეების რედისტრიბუცია ზედა კიდურების მიმართულებით, იწვევს სითხის დონის დაწევას ფეხებში, რამაც შეიძლება გავლენა იქონიოს კუნთების სიმკვრივესა და მოქნილობაზე.
ინტეგრაციული კოსმოსის წამლებისა და ფიზიოლოგიის საკითხში ყველაზე დიდ გამოწვევას წარმოადგენს ადამიანის ორგანიზმის, როგორც ერთი მთლიანის გამოკვლევა კოსმოსის პირობებთან შეგუებისას და არა როგორც სხვადასხვა ორგანოების ერთობლიობის, ვინაიდან ორგანიზმის ყველა ფუნქცია ერთმანეთთანაა დაკავშირებული.
ცოცხალ სისტემებს შეგრძნებებით მიღბული ინფორმაციის ინტეგრირების უნარი აქვთ საკუთარ გარემოში ნავიგაციის და სხეულის მდებარეობის, გადაადგილებისა და თვალის მოძრაობის კოორდინირებისთვის.
კოსმოსში, უწონადობაში ყოფნისას, შეგრძნებებით მიღებული ინფორმაციის ინტეგრირება და მოტორული რეაქციების კოორდინირება რთულდება, რადგან თავისუფალი ვარდნისას აღარ იგრძნობა გრავიტაცია.
გრავიტაციული ინფორმაციის გადამუშავების პროცესში გაურკვევლობამ და ცვლილებებმა შესაძლოა გამოიწვიოს პოტენციური ცდომილებები პერცეფციისას, რაც გავლენას ახდენს კოსმოსში ორიენტაციასა და მენტალურ რეპრეზენტაციაზე.
ვესტიბულარული სისტემის დისფუნქცია ხშირია კოსმოსში ყოფნისას და ჩამოსვლისთანავე, რაც გამოიხატება კოსმოსურ ავადმყოფობაში ორბიტაზე და ბალანსის დარღვევაში დედამიწაზე დაბრუნებისას.
მიუხედავად იმისა, რომ უფრო მაღალი დონის კოგნიტური პროცესების კვლევა, როგორიც ნავიგაცია და მენტალური მონაცვლეობაა, შეზღუდულია, ასტრონავტები ხშირად იტყობინებიან, რომ კოსმოსური ხომალდების ინტერიერი უფრო გრძელი და მაღალი ჩანს, ვიდრე რეალურად არის.
სამგანზომილებიანი ობიექტის სიმაღლის აღქმისას მის შემცირებას აკვირდებიან როგორც ფრენისას, ასევე ფრენამდე და ამ გზით წარმოჩინდება მენტალური რეპრეზენტაციის ცვლილება უწონადობის პირობებში.
პერცეფცია არის ტვინში არსებული ერთგვარი შაბლონი, ჰიპოთეზა სამყაროს რაგვარობასთან დაკავშირებით, რომელიც წინასწარ ითვალისწინებს ნიუტონის კანონებს მოძრაობის შესახებ.
ეს კანონები უწონადობის პირობებში იცვლება, შესაბამისად, მოსალოდნელიცაა კოსმოსში ფრენისას ობიექტების ფორმისა და მანძილის მენტალურ რეპრეზენტაციაში გაჩენილი ცვლილებები.
იმ იშვიათ კვლევებს, რომლებიც კოსმოსში ტარდება, ჯერჯერობით არ გამოუვლენიათ მკვეთრი ცვლილებები, სავარაუდოდ იმიტომ, რომ ცენტრალური ნერვული სისტემა აგრძელებს გრავიტაციის შინაგანი მოდელის გამოყენებას, ცოტა ხნით მაინც.
უწონადობაში ყოფნა იწვევს სიგნალების ცვლილებებს შეხების, წნევისა და გრავიტაციის რეცეპტორებისგან, რაც პოსტორალური სტაბილურობისთვის აუცილებელ მთლიან ინფომაციას წარმოადგენს.
სენსორული ინფორმაციის ცენტრალური დამუშავებისას ადაპტაციური მოდიფიკაციები ხდება იმისთვის, რათა წარმოიქმნას ახალი გრავიტაციული გარემოს შესაბამისი მოტორული რეაქციები.
ვესტიბულარული ნახევარრკალოვანი არხების ფუნქცია უცვლელია უწონადობის პირობებში, რადგან თვალის ჰორიზონტალურ მოძრაობაზე, რომელიც აკომპენსირებს თავის მიმობრუნებას, გავლენას არ ახდენს კოსმოსური ფრენა.
მიკროგრავიტაციის პირობებში, თავის ტრიალისას, გრავიტაციული სტიმულაციის არ არსებობა ორტოლითებში ამცირებს მბრუნავ ვესტიბულო-ოკულარულ რეფლექსს, რომელიც დედამიწის პირობების შესაბამისია.
ეს დეფიციტი არ არსებობს, როდესაც ასტრონავტები ცენტრიფუგული ძალების ზემოქმედებას განიცდიან, რაც თავის მხრივ ნიშნავს, რომ ცენტრალური ნერვული სისტემის ადაპტაციები მიმდინარეობს ცენტრალურად და არა პერიფერიულად.
დედამიწის გრავიტაციასთან შეგუებისას, მანამ სანამ დედამიწაზე საარსებოდ საჭირო მოტორული სტრატეგიები ბოლომდე არ აღდგება, ასტრონავტები დგომასთან, სიარულთან, კუთხეში მოხვევასთან და კიბეზე ასვლასთან დაკავშირებულ სირთულეებს განიცდიან.
ზემოთ მოცემულ სირთულეებს შესაძლოა საზიანო შედეგები ჰქონდეს ასტრონავტის შესაძლებლობებზე, როგორებიცაა: ეფექტიანად ფუნქციონირება კოსმოსური ხომალდის დატოვებისთანავე, ფეხზე წამოდგომა, ან ექსტრემალურ პირობებში სატრანსპორტო საშუალებიდან სწრაფად გადმოსვლა.
დედამიწაზე არსებულ ყველა ცოცხალ ორგანიზმს აქვს უნარი შეიგრძნოს და საპასუხო რეაქცია იქონიოს ცვლილებებზე, რომლებიც მათ, როგორც შინაგან, ასევე გარე სამყაროში მიმდინაროებს.
ორგანიზმები, მათ შორის ადამიანები, რეაგირებამდე მაქსიმალურად სწორად ცდილობენ შეიგრძნონ, რაც, თავის მხრივ, საბოლოო ჯამში, უზრუნველყოფს გადარჩენას.
ზოგიერთმა კვლევამ თვალის სწრაფი ნახტომისებური მოძრაობისას აჩვენა გაზრდილი ლატენტურობები და უმაღლესი წერტილის შემცირებული სიჩქარეები, მაშინ, როდესაც კვლევების მეორე ნაწილი აბსოლუტურად საპირისპირო შედეგებით დასრულდა.
მეექვსე სისტემა სიგნალს გზავნის ბრუნვის დაწყებისა და დამთავრების შესახებ, ხოლო მეშვიდე - გრავიტაციის გათვალისწინებით, სხეულის მოძრაობისა და დახრილობის შესახებ.
მეშვიდე სისტემა უწონადობაში აღარ გზავნის დახრილობის ინფორმაციას, თუმცა აგრძელებს გადაადგილების შესახებ სიგნალების გაგზავნას, რაც, საბოლოო ჯამში, ცენტრალური ნერვული სისტემისთვის დამაბნეველია.
კოსმოსში ცხოვრებისა და მუშაობის გამოცდილება ცვლის ცენტრალური ნერვული სისტემის მიერ ოტოლიტური ორგანოების სიგნალების ინტერპრეტირების გზას წრფივი აჩქარებისას.
უწონადობაში სივრცითი ორიენტაცის შესანარჩუნებლად ასტრონავტები მხედველობას უნდა ენდონ, ვინაიდან ოტოლიტური ორგანოები „ქვემოთ“ ვეღარ გზავნიან სიგნალებს.
თავის რხევისას წარმოქმნილი მცდარი წარმოდგენები თვით-მოძრაობასთან დაკავშირებით დედამიწაზე დაბრუნების შემდეგ დაკავშირებულია ვესტიბულარული ინფორმაციის რეინტერპრეტაციასთან.
ზოგიერთი კვლევის თანახმად, ცენტრალური ნერვული სისტემა „გადახრა-მოძრაობასთან“ დაკავშირებულ ამბივალენტურობას ფანტავს წრფივი აჩქარების სიხშირეზე დაყრდნობით, რომელსაც ოტოლიტური ორგანოები აღიქვამს.
საკვანძო კითხვა შემდეგნაირია: შესაძლებელია თუ არა, რომ ასტრონავტებს ჰქონდეთ სხვადასხვა ტიპის რეფლექსები, რომელთა შეცვლაც სწრაფად შეეძლებათ გრავიტაციული გარემოს შესაბამისად.
ორმაგად ადაპტაციური შესაძლებლობების განსაზღვრა თვალის რეფლექსური მოძრაობისას ასეთ პირობებში არსებითად მნიშვნელოვანია, ვინაიდან ამ მხრივ განსაზღვრული იქნება ერთ გარემოში შეძენილი სენსო-მოტორული უნარების მეორეში გადატანის ხარისხი.
ყველაზე მწვავე სენსომოტორული პრობლემები, რომელთა წინაშეც ასტრონავტები დადგებიან მთვარეზე ან მარსზე ყოფნისას, უფრო მეტად სავარაუდოა, რომ კოსმოსურ კოსტუმებში სიარულისას გამოჩნდეს.
კოსტუმები დიდი და მძიმეა, რაც იწვევს სხეულის სიმძიმის ცენტრის გადანაცვლებას, რასაც ემატება უსწორმასწორო ზედაპირი და თვალთახედვის შეზღდული არეალი, ეს ყველაფერი ერთად ართულებს გადაადგილებას.
მაგალითად, რიგში წინ გასვლის საშუალებას გაძლევს ბარათი „დედა პატარა ბავშვით“, „თქვენ აქ არ იდექით“, ბარათი მინიშნებით, ვინმე ნაცნობი პარტიული ჩინოვნიკისგან, კონკრეტულად რომელ მაღაზიაში იქნება საჭირო საქონელი.
ბიბისის რეპორტაჟში გადმოცემდნენ, რომ თამაშის შესაძენად „გრძელი რიგები წარმოიშვა“ და ზოგიერთი მყიდველი შეძენისთანავე, ინსტიტუტში იწყებდა მის გამოცდას.
იმავე რეპორტაჟში მოყვანილი იყო პოლონეთის განათლების სამინისტროს წარმომადგენლის, გჟეგოჟა ჟურავსკის, სიტყვები, მან აღიარა, რომ პოლონურ სკოლებში ახალ ისტორიას ძალიან ცოტა დრო ეთმობა: მოსწავლეები მას სკოლის დამთავრებამდე მხოლოდ რამდენიმე კვირის განმავლობაში ეცნობიან.
ახლა ჩვენ გვსურს შევცვალოთ თანამედროვე ისტორიის სწავლების პროგრამა, რადგან უმრავლესობა ახალგაზრდა პოლონელმა არ იცის ამ პერიოდის შესახებ“ , — თქვა მან.
1989 წელს, როდესაც პოლონეთში სოციალისტური რეჟიმი დაიგმო, კაროლ მადაია მხოლოდ ცხრა წლის იყო, ამიტომ თამაშის შექმნისას, ხშირად უწევდა მეტად გამოცდილ უფროსებთან კონსულტაციის გავლა .
თამაში შემუშავებულია პოლონეთის ეროვნული მეხსიერების სახელმწიფო ინსტიტუტის მიერ, გამოვიდა 2011 წლის 5 თებერვალს, შექმნილია საგანმანათლებლოდ, მიზანია — აამაღლოს პოლონელი ახალგაზრდების ცნობიერება უახლეს ისტორიაში.
თამაშის შემქმნელის, მეხსიერების ეროვნული ინსტიტუტის თანამშრომლის, კაროლ მადაიას თქმით, ამ შეზღუდვის დამატების მიზეზია: გულის აცრუება, რომელიც იმ დღეებმა გამოიწვია, ზედმეტად ძლიერი იყო 12 წლამდე ბავშვებისთვის, იმ დროს, როდესაც უფროსი მოთამაშეები თამაშს სასაცილოდ და სახალისოდ მიიჩნევდნენ .
აღსანიშნავია, რომ „რიგის“ წესები ჰგავს „მონოპოლიის“ წესებს, მაგრამ მათი პრინციპული განსხვავება იმაშია, რომ პოლონურ თამაშში რაიმეს ყიდვა ძალიან რთულია.
გასტონი საფრანგეთიდან ორჯერ გაიქცა, ვინაიდან იგი ცდილობდა თავისი ძმის წინააღმდეგ შეთქმულების მოწყობას, ხოლო როდესაც შეთქმულება ვარდებოდა, ის თავის თანამზრახველებს გასცემდა და ქვეყნიდან გარბოდა.
გასტონი და ლუი მხოლოდ 1635 წელს შერიგდნენ, რის შემდეგაც მან ძმისა და კარდინალის წინააღმდეგ კიდევ სცადა შეთქმულების მოწყობა, რომელიც ასევე წარუმატებლად დასრულდა და კვლავ ქვეყნიდან გაიქცა.
1652 წელს სამეფო კარზე გასტონსა და კარდინალ მაზარინს შორის დიდი განხეთქილება ჩამოვარდა, რის გამოც გასტონი თავის ცოლთან და შვილებთან ერთად ბლუაში გადასახლდა.
სურდა საფრანგეთის მეფობა და თავის უფროს ძმას, საფრანგეთის მეფე ლუი -ს ხშირად უწყობდა შეთქმულებებს, რის გამოც არაერთხელ მოუხდა საფრანგეთიდან გაქცევა.
მას შემდეგ რაც კარდინალმა რიშელიემ ლოთარინგიასთან მშვიდობის დამყარება მოისურვა, ამიტომაც გასტონი დააქორწინეს ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ის ასულ მარგარიტა ლოთარინგიელზე.
ბრძოლა 1289 წელს გაიმართა და ჯვაროსნული ლაშქრობების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მოვლენა იყო, რადგან ქალაქი ჯვაროსანთა ერთ-ერთი უმთავრესი დასაყრდენი იყო ახლო აღმოსავლეთში.
ეს მოვლენა წარმოდგენილია გადარჩენილ ილუსტრაციაზე, რომელიც შემორჩენილია ფრაგმენტულ მანუსკრიპტზე, ეგრეთ წოდებულ „კოჩარელის კოდექსზე“, იგი შექმნილია 1330-იან წლებში ქალაქ გენუაში.
სურათზე გამოსახულია გრაფინია ლუსია და ტარტუსის ეპისკოპოსი ბარტელმი მანსელი , ციხესიმაგრის ცენტრში სხდომა იმერთება, ხოლო კალაუნის ჯარისკაცები ხოცავენ ხალხს, რომლებიც ნავსადგურისაკენ და ახლომდებარე წმინდა თომას კუნძულისაკენ გარბიან.
ჰულაგუ-ხანის მიერ ბაღდადის განადგურების და დამასკოს დაპყრობის შემდეგ, რომლებიც აბასიანთა და აიაუბიდთა სახალიფოების მთავარ ცენტრებს წარმოადგენდა, მუსლიმთა ძალამ მამლუქთა სასულთნოში გადაინაცვლა, რომლის ცენტრი კაირო იყო.
მონღოლებს, თავის მხრივ, არ ჰქონდათ დამტკიცებული, რომ უნდა ყოფილიყვნენ საკუთარი ვასალის, ტრიპოლის ქრისტიანული სახელმწიფოს ერთგული დამცველები.
ამან საშუალება მისცა მალუქებს, დაეპყროთ ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთი სანაპირო ქალაქები, რომლებიც ჯერ კიდევ ჯვაროსანთა კონტროლის ქვეშ იყვნენ.
მართალია ტრიპოლის საგრაფო დაარსდა, როგორც ჯვაროსნული სახელმწიფო და მისი მთავარი რელიგია ქრისტიანობა იყო, მაგრამ 1260-იანებიდან იგი მონღოლთა იმპერიის ვასალური სახელმწიფო გახდა, როდესაც ბოემონდ -მ მისი მამინაცვლის — ჰეთუმ -ის გავლენით მორჩილება გამოუცხადა მათ.