polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ցանկացած արտասահմանյան գրականություն բաժանվում էր 2 մեծ կատեգորիայի՝ ընդհանուր օգտագործման, որոնք հնարավոր էր տարածել խանութներում, գրադարաններում և այլն և ընդհանուր օգտագործման համար փակ։
«Լրագրության կոմունիստական ինստիտուտի» ղեկավարությունը, որի կազմի մեջ էին մտնում գիտնականներ Միխայիլ Գուսը և Ալեքսանդր Կուրսը, հայտարարվեց «բուրժուական թերթավարման ներմուծողներ»։
Դևիդ Քինգի «Կորած կոմիսարները» լուսանկարչական ալբոմում ակնառու ցույց է տրված, թե ինչպես էին ԽՍՀՄ-ում հրատարակված խմբակային լուսանկարներում որպես յուրօրինակ լղոզում «ժողովրդի թշնամի» հայտարարված գործիչների նկարները, այնուհետև դրանք հետ վերադարձնում․
Նա բոլոր տեսակի գրաքննությունների միավորման կողմնակից էր, ինչպես նաև կողմ էր բոլոր հանրապետական Գլավլիտների միավորմանը, այսինքն՝ ՌԽՖՍՀ Գլավլիտի հիման վրա ԽՍՀՄ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդին կից Գլավլիտի միության ստեղծմանը։
1991 թվականի ապրիլի 13-ին ԽՍՀՄ մինիստրների կաբինետի որոշմամբ լուծարվեց Գլավլիտը, որի գործառույթները փոխանցվեցին ԽՍՀՄ տեղեկատվության և տպագրության նախարարությանը։
1930-1937 թվականներին վերին կուսակցական մարմինները (Քաղբյուրո, Կազմբյուրո և Ռուսաստանի կոմունիստական կուսակցության Կենտկոմի քարտուղարություն - Համառուսաստանյան կոմունիստական կուսակցության ) Գլավլիտի աշխատանքներին վերաբերող 19 որոշում ընդունեցին։
1944 թվականի փետրվարի 15-ին պաշտպանության ժողկոմի տեղակալի 034 հրամանով սկսեցին կիրառվել «Կարմիր բանակի տպագրության մեջ ռազմական գաղտնիքի պահպանման մասին կանոնները », որոնցում մանրամասն նշվում էին հրապարակման համար արգելված տեղեկությունները։
1947 թվականին Գլավլիտի կազմում 7 բաժանմունք կար, որոնցից մեկն զբաղվում էր ռազմական և պետական գաղտնիքների պահպանմամբ, ևս մեկը վերահսկում էր արտասահմանյան թղթակիցների՝ ԽՍՀՄ-ից ուղարկվող տեղեկությունը, իսկ մնացած 5-ը զբաղվում էր ԽՍՀՄ ներսում գաղափարական գրաքննությամբ։
1933 թվականի հունվարին ԽՍՀՄ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդին կից ստեղծվեց Ռադիոֆիկացման և ռադիոհեռարձակման համամիութենական կոմիտե, որը Պետհրատի նման պետական մարմին էր։
Այսպես, 1922 թվականին Եվգենի Զեմյատինի թույլատրված «Քարանձավ» պատմվածքը 2 ամիս անց արգելվեց մեկ այլ գրաքննիչի կողմից, որը կռված էր առաջինի հետ։
Բնագիտության և տեխնիկայի պատմության ինստիտուտի աշխատակից Միխայիլ Կոնաշևը նշում էր, որ հատուկ պահպանության բաժինն ուներ տեղեկության արտադրման և վերահսկման կուսակցապետական համակարգի բոլոր գծերը՝ «օրենքից վեր լինելը, անանունությունը, խորհրդավորությունը»։
1917 թվականի նոյեմբերի 8-ին Ժողկոմխորհը հրապարակեց «Հայտարարությունների տպագրման մենաշնորհի մասին» որոշումը, ըստ որի՝ հայտարարություններ տպագրել կարող էին միայն կառավարական հրատարակչատները։
1918 թվականի մարտի 4-ին ժողկոմխորհն ընդունվեց «Կինոընկերությունների վերահսկման մասին» որոշումը, որով մասնավոր կինեմատոգրաֆը պետք է ենթարկվեր տեղական խորհուրդներին, իսկ 1919 թվականի օգոստոսին բոլոր լուսա- և կինոարդյունաբերություններն ազգայնացվեցին։
Լենինը պահանջում էր ավելի խիստ գրաքննական սահմանափակումներ, հաստատեց նաև Ռուսաստանից գրականագետների, փիլիսոփաների և այլ գիտնականների ու մշակույթի գործիչների ավելի մեծ խմբի աքսորը, որոնց բոլշևիկները համարում էին խորհրդային իշխանության թշնամիներ։
Փաստացի գրաքննվում էր ոչ թե այն, ինչ գրված էր, ասված կամ ցույց տրված, այլ այն, թե ինչ կարող էր ընթերցողը, ունկնդիրը կամ հանդիսատեսը մտածել դրա մասին։
ԽՍՀՄ իրավահաջորդ Ռուսաստանի Դաշնությունը 1991 թվականի դեկտեմբերի 27-ին ընդունեց «Զանգվածային լրատվական միջոցների մասին» ՌԴ օրենքը, որն ուղղակիորեն արգելում էր գրաքննությունը։
1929 թվականին Գլավլիտը կարգադրեց համաձայնեցնել պարերի երեկոների անցկացումը. «Սրանով պարզաբանվում է, որ յուրաքանչյուր առանձին դեպքում պարերի անցկացման թույլտվության հարցը պետք է համաձայնեցվի Գլավլիտի և տեղական քաղլուսօրգանների հետ»։
1927 թվականի մարտի 7-ին Գլավլիտի ղեկավար Պավել Լեբեդև-Պոլյանսկին Համառուսաստանյան կոմունիստական կուսակցության Կենտկոմի Կազմբյուրո ներկայացրեց կազմակերպության աշխատանքի մասին զեկույց։
Հայտնի են բազում դեպքեր, երբ գրաքննիչների նկատած սովորական վրիպակները հավասարեցվում էին հակապետական հանցագործություններին, և այսպիսի դեպքերի մասին տեղեկությունը փոխանցվում էր պետական անվտանգության մարմիններին։
Վերակառուցման ժամանակաշրջանում, որը սկսվեց 1986 թվականին և ավարտվեց ԽՍՀՄ փլուզումից հետո, գրաքննությունն աստիճանաբար թուլացավ՝ 1991 թվականին ընդհանրապես վերանալով։
1960-ական թվականների վերջին «անվերահսկելի ենթատեքստ» պատճառաբանությամբ արգելվեց «Նովի միր» ամսագրում տպված Դանիիլ Մելնիկովի և Լյուդմիլա Չյորնայայի «Համար առաջին հանցագործը» հոդվածն Ադոլֆ Հիտլերի մասին։
Ռազմական գրաքննությամբ և գաղտընթերցմամբ զբաղվում էր ԽՍՀՄ պետական անվտանգության ժողկոմի «» բաժինը, որը տարբեր տարիներին ղեկավարում էին Վլադիմիր Սմորոդինսկին, Միխայիլ Գրիբովը և Պավել Մատվիևսկին։
ԽՄԿԿ Կենտկոմի առաջին քարտուղարի պաշտոնից Նիկիտա Խրուշչովի հեռացումից և Լեոնիդ Բրեժնևի իշխանության գլուխ գալուց հետո' 1964 թվականին սկսեց զարգանալ ավելի բաց և ժողովրդավարական քաղաքականությունը։
Գլավլիտի կարգավիճակը (որն այդ ժամանակ անվանվում էր ԳՈՒՈՏ՝ «Մինիստրների խորհրդին կից պետական և ռազմական գաղտնիքների պահպանման գլխավոր վարչություն») իջեցվեց. այն սկսեց ենթարկվել Պետհրատկոմին։
1990 թվականի հուլիսի 9-ին արձակվեց Գլավլիտի հրամանը «Հատուկ պահպանության բաժինների վերացման» մասին, որտեղ հանձնարարվում էր բոլոր գրքերը փոխանցել ընդհանուր ֆոնդեր։
Ըստ 1926 թվականի ՌԽՖՍՀ ՔՕ 185 հոդվածի՝ գրաքննական գործընթացների խախտմամբ տեղեկության տարածումը պատժվում էր մինչև 3 ամիս ուղղիչ աշխատանքներով կամ տուգանքով։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Ազով քաղաքի հարավարևմտյան ծայրամասում գերեզմանոցի հետևում կար մի վայր, որտեղ թաղված էին համակենտրոնացման ճամբարում խոշտանգված մարդիկ, այստեղ սկսեցին թաղել նաև 1942 թվականին Ազովի պաշտպանության ժամանակ զոհվածներին, թիվ 3207 հոսպիտալում վերքերից մահացածներին, 44-րդ բանակի' Ազովի և Մերձազովիեի ազատագրման ժամանակ 1943 թվականին զոհված մարտիկներին և հրամանատարներին։
1989 թվականին Անմար կրակի մոտ տեղադրվեցին հուշատախտակներ տեքստերով, որոնք պատմում են այն մասին, որ հուշակոթողը տեղադրվել է Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին հայրենիքի համար կյանքը զոհաբերածների, 1943 թվականին Մերձազովիեում զոհված 44-րդ բանակի մարտիկների, 1918-1920 թվականներին Ազովի մահվան ճամբարում խոշտանգված կարմիրբանակայինների և կարմիրգվադիականների, քաղաքի ազատագրման համար 1920 թվականին զոհված 14-րդ Ինզենյան հեղափոխական դիվիզիայի մարտիկների հիշատակին։
Ազով բերվեց Սևաստոպոլի, Վոլգոգրադի, Նովոռոսիյսկի, Դոնի Ռոստովի, Նովոբատայսկի, Պավլո-Օչակովկայի, Ազովի շրջանի Օբուխովկա գյուղի հողը, հող Հյուսիսային Կովկասից' 403,3 և 429,6 մետր բարձրությունից, որտեղ 1942 թվականին կռվել են ազովցիներ Լ. Կոնդրատևն ու Ա. Կիրիչենկոն։
Իր ազատազրկությունից դուրս գալու առաջին տարիներին Ուգո Չավեսը 1994 թվականին հանդես եկավ ընդդեմ ընտրությունների մասնակցության՝ համարելով դրանք նախանշված. իսկ բուն քվեարկությունը ծառայում է ընդամենը կարգուկանոնի օրինականացմանը։
Այն բերեց պառակտումների, որի արդյունքում Չավեսին լքեց «Հեղափոխական բոլիվարական շարժում-200» շարժման ներկայացուցիչ ու նրա վաղեմի զինակից Ֆրանսիսկո Արիաս Կարդենասը։
Ավելի ուշ, Չավեսի մի քանի զինակիցներ, այդ թվում և Լուիս Միկիլենան, համոզեցին նրան, որ վերանայի իր սկեպտիկ հայացքները ընտրությունների հարցում և, որ Չավեսը կկարողանա հաղթել այնքան համոզիչ, որ կառավարությունը ստիպված կընդունի նրա հաղթանակը։
«Հեղափոխական բոլիվարական շարժում-200»-ի նախակարապետը «Վենեսուելական ժողովրդի ազատագրական բանակ» քաղաքական շարժումն էր, որը հիմնադրել է Ուգո Չավեսը դեռևս 1977 թվականին։
Շարժման առաջամարտիկները դարձան Ուգո Չավեսը, ով այդ պահին Վենեսուելայի Ռազմական ակադեմիայի մշակույթի բաժնի ղեկավարն էր, և նրա գործընկերներ Ֆելիպե Ակոստա Կառլեսն ու Խեսուս Ուրդանետա Էռնանդեսը։
1992 թվականի փետրվարի 4-ին շարժման անդամները Չավեսի ղեկավարությամբ փորձեցին իրականացնել ռազմական հեղաշրջում, որպեսզի տապալեն Վենեսուելայի այդ ժամանակների նախագահ Կառլոս Անդրես Պերեսին, սակայն անհաջողության մատնվեցին։
Մի քանի տարվա ոչ խորհրդարանական գործունեությունից, ներքին ակտիվ բանավեճերից, ուղեկցվող պառակտումներից հետո որոշում ընդունվեց մասնակցել 1998 թվականի բոլոր համընդհանուր ընտրություններին։
Ժամանակի ընթացքում Լադիսլավ Մնյաչկոն հիասթափվել է կոմունիզմի գաղափարներից և 1967 թվականի աշնանը մեկնել Իսրայել՝ բողոքելով արաբա-իսրայելական պատերազմի նկատմամբ Չեխոսլովակիայի վերաբերմունքի դեմ։
Դատական կատարածու Մորանը ժամանեց Լե Գլանե հունվարի 15-ին, Աննա Բրյունը ներկայացրեց նրան ուտելիքի մնացորդները, ինչպես նաև ուշադրությունը հրավիրեց այն բանի վրա, որ առնետների համար մածուկը բացարձակապես անվնաս էր։
Չնայած փորձի բացակայությանը՝ թաղումից առաջ Լաֆարժի մարմինը հերձվեց, իսկ պարունակությունը հետազոտվեց Մարշի ինքնաշեն սարքով, որը ցույց էր տալիս թույնի առկայությունը։
Խնամակալները հոգ էին տանում նրա մասին՝ տեղավորելով նրան ազնվական օրիորդների ուսումնարանում, սակայն Մարին ցանկություն ուներ հավասար լինել ազնվական արիստոկրատների դուստրերին, սակայն նրա օժիտն աննշան էր և չէր բավարարում նրա պատվասիրությունը։
Շառլ Լաֆարժի գործով դատաքննությունը բացվեց 1840 թվականի սեպտեմբերի 3-ին և ձեռք բերեց համաեվրոպական նշանակություն. ներկա էին թղթակիցներ Եվրոպայի և աշխարհի բազմաթիվ երկրներից։
Փաստաբան Պայեի պաշտպանությունը հիմնված էր բժիշկների տգիտության վրա, որոնք կատարել էին Մարշի հերձումը և զննումը, և պնդում էր, որ դատի փորձաքննիչ հանդես գա հայտնի քիմիկոս և թունագետ Մատյո Ժոզեֆ Օրֆիլան։
Փորձագետի դերում դատի ժամանակ հանդես էին գալիս տեղի դեղավաճառները, որոնք չէին կարողանում մկնդեղ հայտնաբերել Մարշի փորձանմուշից, ինչը կատարվում էր հրապարակայնորեն։
Մինչ դատական գործընթացի սկսելը՝ լրատվամիջոցներում մեծ աղմուկ բարձրացավ. հրապարակվեցին տեղեկություններ, ըստ որոնց՝ իրենց տանը հյուրընկալված դերկոմսուհի դե Լետոյից Մարի Լաֆարժը հափշտակել էր թանկարժեք իրերը ։
Այնուամենայնիվ Լե Գլանդեում խուզարկության ընթացքում թանկարժեք զարդերը գտնվեցին, սակայն Մարին պնդեց, թե դրանք իրեն է տվել հենց դերկոմսուհին, որին շանտաժ էր անում գաղտնի սիրեկանը։
Նա նաև կտրուկ հայտարարում է, որ մկնդեղը չէր կարող թափանցել աճյունի մեջ շրջակա միջավայրից (այս պնդումը կասկածի տակ դրվեց միայն 1950-ական թվականներին Մարի Բենարի գործընթացի ժամանակ)։
Օրֆիլան նաև հայտարարեց, որ դեղագետները, փորձ չունենալով Մարշի սարքով աշխատելու, մի շարք սխալներ են արել արդյունքների մեկնաբանության մեջ. թեստերը միանշանակ վկայություն էին տվել։
1852 թվականին Նապոլեոն -ը ներում է շնորհում տուբերկուլյոզով անբուժելի հիվանդ Մարի Լաֆարժին, որն ազատվում և տեղափոխվում է Յուսա, որտեղ էլ մահանում է նույն տարվա նոյեմբերի 7-ին՝ մինչև կյանքի վերջը հայտարարելով իր անմեղության մասին։
Աննա Բրյունը 1840 թվականի հունվարի սկզբին պատմեց Լաֆարժի հարազատներին իր կասկածների մասին և խնդրում էր Լաֆարժին՝ չընդունել ոչինչ կնոջ տված ուտելիքներից։
Քանի որ ստամոքսային խանգարման ախտանշանները այդ ժամանակների համար սովորական էին, նա չի դիմում բժշկի, իսկ կարկանդակը դեն է նետում՝ մտածելով, որ այն փչացել է ճանապարհին։
Այդ ժամանակից էլ Մարի Լաֆարժի պատմությունը տարածվեց թերթերում, այդ իսկ պատճառով նրան պաշտպանելու համար հրավիրեց մի ամբողջ փաստաբանական խումբ՝ կազմված չորս անձանցից, որոնց թվում էր և Թեոդոր Բաքը ։
Ապա դատախազը պահանջեց սննդի մնացորդները քննության ենթարկել, որով կերակրել էին Լաֆարժին, և վերջապես դեղագետները հայտնեցին, որ «այդ մկնդեղի քանակությունը կբավարարեր, որ թունավորվեին տասնյակ մարդիկ»։
Կապված այն բանի հետ, որ հակասություն է առաջանում, դատախազը պնդում է կանչել Օրֆիլային, իսկ փաստաբանները չխոչընդոտեցին դրան, քանի որ համոզված էին գործի հաջող ելքի վրա։
Մարի Ֆորտյունե Կապել, ամուսնական ազգանունը՝ Լաֆարժ , Ֆրանսիայում աղմուկ հանած դատական գործընթացի առանցքային կերպար, 1840 թվականին մեղադրվել և դատապարտվել է ամուսնուն մկնդեղով թունավորման մեղադրանքով։
Մարիի նամակները ընկերուհիներին և ազգականներին չեն պարունակում հիասթափության հետքեր, ավելին՝ Մարին Շառլի համար հանձնարարական նամակ է գրել Փարիզ և մեծ ճիգեր է գործադրել, որ վարկավորեն ամուսնու ձեռնարկումը։
1839 թվականի դեկտեմբերին Շառլ Լաֆարժը մեկնում էր Փարիզ, ուղևորության նախօրեին Մարին կտակում էր նրան իր ողջ կարողությունը այն պայմանով, որ ամուսինը կանի նույնը իր համար։
Մարին պնդում էր, որ դա առաստաղի սպիտակեցրած մասից է թափվում, սակայն Աննան սկսում է հետևել նրան և պահել Լաֆարժի համար պատրաստված ուտելիքի ու խմելիքի մնացորդները։
Փաստաբան Պայեն, ինքը պնդած լինելով հրավիրել Օրֆիլային, փորձում էր ձգձգել գործընթացը, կանչում է նրա հին մրցակցին՝ Ֆրանսուա Վենսան Ռասպային , սակայն վերջինս կարողանում է հասնել դատարանի դահլիճ միայն մեղադրական վճռի հրապարակումից չորս ժամ անց։
Ազգային հնագիտական թանգարանը գտնվում է Էքսերգեա տարածաշրջանում' Կենտրոնական Աթենքում' Էպիրուս, Բուբուլինաս և Թոսիստաս փողոցների միջև, մինչդեռ մուտքը Փաթիսոն փողոցից է և հարակից է Աթենքի պոլիտեխնիկ ինստիտուտի պատմական կառույցին։
Առաջին հնագիտական թանգարանը Հունաստանում հիմնադրվել է Հունաստանի վարչապետ Լյոաննիս Կապոդիսթրիասի կողմից 1829 թվականին, որն դրա համար օգտագործել է կառավարության տրամադրած միջոցները։
Գլխավոր բարերարները եղել են Ելենի Թոսիստան, որը նվիրել է հողատարածք թանգարանի համար և Դեմետրիոս Նիկոլաս Վերնարդակիսը Սանկտ Պետերբուրգից, որը թանգարանին նվիրել է մեծ քանակությամբ հավաքածու։
Շինությունը բարելավման է ենթարկվել, տեղակայվել է ժամանակակից օդակարգավորման համակարգ, վերադասավորվել են հավաքածուները և վերանորոգվել 1999 թվականի երկրաշարժից վնասված լինելու պատճառով։
Աթենքի Ազգային հնագիտական թանգարան , թանգարան Հունաստանում' Աթենքում, որն ընդգրկում է թանգարանային հավաքածու' նախապատմական ժամանակներից մինչև ուշ անտիկ շրջանին պատկանող։
Առաջին եվրոպացին, որն այցելել է ժամանակակից Գոլդ Քոստի տարածք, համարվել է անգլիացի ճանապարհորդ Ջեյմս Կուկը, որը նավարկել է այդ տարածքով 1770 թվականի մայիսի 16-ին։
1802 թվականին այդ նույն վայրով անցել է ուրիշ ճանապարհորդ՝ Մեթյու Ֆլինդերսը, բայց տարածքը մնացել է չբնակեցված եվրոպացիների կողմից մինչև 1823 թվականը, երբ Մերմեիդ ծովափ իջավ հետազոտող Ջոն Օքսլին։
Չնայած նրան որ Գոլդ Քոստ տարածքը գաղութային քարտեզի վրա հայտնվել է ավելի շուտ, այն եվրոպացի գաղութատերերի մոտ մեծ հետաքրքրություն չէր ներկայացնում մինչև 1840 թվականը, երբ տարածաշրջանը Նոր Հարավային Ուելսի քարտեզագրերի կողմից հայտնվեց քարտեզում։
Գոլդ Քոստի տարածքում գտնվող անտառները՝ թանկարժեք ավստրալիական կարմիր եղենափայտը միանգամից գրավեց վաճառականներին, որոնք զբաղվում էին փայտի արտադրությամբ՝ 1865 թվականին հետազոտվել է Ներանգի տարածքի փոքրիկ հատվածը, որը գտնվում է ժամանակակից քաղաքի ներքին հատվածում և դառնալով փայտամշակման արտադրության կենտրոններից մեկը։
Համաձայն հնէաբանական տվյալների Գոլդ Քոստ քաղաքի ներկայիս տարածքը ժամանակին բնակեցված է եղել ավստրալիայի աբորիգեններով՝ 23 հազար տարի առաջ մինչ այստեղ առաջին եվրոպացիների հայտնվելը։
1930-ական թվականներին ավտոտրանսպորտի զարգացման հետ կապված զբոսաշրջիկների քանակը անընդհատ սկսեց ավելանալ և 1935 թվականին Սաութպորտի և Նոր Հարավային Ուելսի սահմանի միջև ընկած ծովափի մեծ մասում կառուցվեցին առանձնատներ և հյուրանոցներ։
Ակտիվորեն զարգանում է բարձրահարկերի շինարարությունը, այդ նույն շարքում 2005 թվականին Գոլդ Քոստում կառուցվել է 1 երկնաքերը 322,5 մետր բարձրությամբ, 2007 թվականին համալիրը 220 մետր բարձրությամբ։
1958 թվականի հոկտեմբերի 23-ին տեղի ադմինիստրացիայի կողմից ձևավորվեց Գոլդ Քոստի բնակեցված հատվածի խորհուրդ , բայց վեց ամիս անց, 1959 թվականի մայիսի 16-ին Քվինսլենդի իշխանությունը բնակավայրին քաղաքի կարգավիճակ շնորհեց ։
1981 թվականին բացվեց Գոլդ Քոստի օդանավակայանը, իսկ 1980-ական թվականները ընդհանուր առմամբ դարձան հաջողված արտասահմանյան ներդրումների տեսանկյունից՝ ճապոնացի բիզնեսմենները ներդրեցին մեծ միջոցներ երկնաքերերի և թեմատիկ այգիների կառուցման համար։
Գոլդ Քոստ քաղաքը տարածվում է Ավստրալիայի արևելյան ափից 60 կմ երկայնքով՝ Կորալյան ծովի ափին, Քվինսլենդ նահանգի Բինլի բնակավայրից մինչև Կուլանագատա բնակավայր՝ Նոր Հարավային Ուելսի սահմանից ոչ հեռու։
Տուիդ Խեդսի և Բոդեզերտեյի բնակչությունը սովորաբար դիտարկվում է, որպես Գոլդ Քոստ շրջանի կազմի մեջ, չնայած որ նրանք չեն մտնում Գոլդ Քոստ քաղաքի վիճակագրական սահմանի մեջ։
Անցյալում Գոլտ Քոստի ներքին շրջանների և ծովափի միջև ընկած ընդարձակ տարածքը զբաղեցված էր ճահճոտ տեղանքով, որի մեծ մասը հետագայում ենթարկվել է չորացման։
1925 թվականի ափամերձ ճանապարհի բացումից հետո, որը միավորում էր Բրիսբենը Սաութպորտին, ինչպես նաև Սերֆերս Պարադաիս հյուրանոցները , սկսվեց իսկական տուրիստական բում։
Առաջին եվրոպացիների հայտնվելուց հետո, որոնք սկսեցին զբաղվել հողագործությամբ և անտառների հատմամբ, յուգամբեխի ցեղերը ստիպված եղան լքել իրենց որսորդության հիմնական վայրը, տեղափոխվելով մայրցամաքի ներքին հատվածներ և 1890 թվականի դրությամբ ցեղերի մնացած հատվածը տարհանվել են Գոլդ Քոստ շրջանից։
Ոչ անմիջական հարևանությամբ տեղաբաշխված է Լամինգթոն ազգային պարկը, որը հանդիսանում է արևելյան ծովափի անձրևային անտառների մի մասը, համարվում է համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։
Քվիսլենդ նահանգի մակարդակով Գոլդ Քոստ ներկայացված է ինը պատգամավորներով նահանգի օրենսդրական ասամբլեայում, դաշնային մակարդակով, չորս պատգամավոր Ավստրալիայի ներկայացուցչական պալատում։
Հենքոկը հյուսիսից սահմանակից է Ուիլյամսթաունին, հյուսիս-արևելքից Նյու Էշֆորդին, արևելյան կողմից Լեյնսբորոուին և Փիթսֆիլդին, հարավային կողմից Ռիչմոնդին, իսկ արևմուտքից Քանանին, Նյու Լեբանոնին, Սթեֆանթաունին, Բեռլինին և Նյու Յորքին։
Ըստ ԱՄՆ -ի մարդահամարի բյուրոյի, քաղաքն ունի 35․8 քառակուսի մղոն ընդհանուր մակերես, որից 35․7 քառակուսի մղոնը հող, իսկ 0․77 քառակուսի մղոնը կամ 0․19 % -ը ջուր։
Թեև դիսոցիացիայի հարմարվողական գործառույթն ինքնին նաև պաշտպանական է, սակայն այս մեխանիզմը որոշ մարդկանց կողմից կարող է կիրառվել ոչ միայն բարդ և վտանգավոր իրադրություններից, այլև հուզական անտանելի ապրումներից պաշտպանվելու համար։
Նորմայում դիսոցիացիան հանդիսանում է որպես արձագանք հոգեբանական տրավմային կամ այնպիսի ուժգին բացասական պայմաններին, որոնք պահանջում են հուզական հավաքվածություն և սեփական գործողությունների վերահսկում։
Մոր՝ շաքարային դիաբետով հիվանդ լինելու դեպքում, նորածինների մոտ ՆՇԴՀ կարող է զարգանալ, եթե լեցիտինի և սֆինգոմիելինի հարաբերակցության 2,0-ից մեծ է։
Հագեցած ֆոսֆատիդիլխոլինի կամ ֆոսֆատիդիլգլիցերինի մակարդակը ․ ամնիոտիկ հեղուկում հագեցած ֆոսֆատիդիլխոլինի և ֆոսֆատիդիլգլիցերինի կոնցենտրացիայի կտրուկ նվազումը կամ բացակայությունը վկայում է ՆՇԴՀ-ի զարգացման բարձր հավանականության մասին։
Բոլոր հղիները, հղիության 22-ից 34 շաբաթների միջև ընկած ժամանակահատվածում, սպառնացող և սկսվող վաղաժամ ծննդի առկայության դեպքում՝ դիտվում են որպես հիվանդներ, որոնց ցուցված է ՆՇԴՀ-ի առաջծննդյան կանխարգելում գլյուկոկորտիկոիդներով, որը նպաստում է պտղի թոքերում սուրֆակտանտի զարգացմանը։
ներշնչման ժամանակ կրծքավանդակի ներհրում ( կրծոսկրի թրաձև ելունի, վերստամոքսային տարածության,միջկողային տարածության,վերանրակային փոսերի ներհրում)՝ քթի թևերի ու թշերի փքվելու հետ միաժամանակ
Հիվանդության առաջխաղացման դեպքում աճում են նաև ախտանիշները․ ուժեղանում է ցիանոզը, կարող է առաջանալ ցրված կրեպիտացիա, դիտվում է ապնոե շնչառական շարժումների կանգ, փրփրացող ու արյունային արտազատում բերանից։
Նորածինների շնչառական դիսթրես համախտանիշ , շնչառական խանգարումների համախտանիշ կամ հիալինային թաղանթների հիվանդություն, վաղաժամկետ ծնված նորածինների շնչառական ծանր խանգարում, որը պայմանավորված է թոքերի թերհասունությամբ և սուրֆակտանտի առաջնային անբավարարությամբ։
1867 թվականին, երբ ձևավորվեց Կանադան, Բրիտանական Հյուսիսային Ամերիկայի երեք մարզեր ՝ Նյու Բրանսուիկը, Նոր Շոտլանդիան, Կանադայի մարզը միավորվեցին և ձևավորվեց ֆեդերատիվ գաղութ, որն ի վերջո, հաջորդ դարում դարձավ ինքնիշխան պետություն։
Իր ողջ պատմության ընթացքում Կանադայի միջազգային սահմանները մի քանի անգամ փոխվել են, և երկիրը չորս օրիգինալ մարզերից աճել և հասել է ներկայիս տասը մարզերի և երեք տերիտորիաների։
Հայտնի է որպես հռետոր , մի շարք գրքերի հեղինակ ու 1954 թվականի Մոնտեվիդեոյի բանաձևի համահեղինակ, որում ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն ճանաչել է էսպերանտոն՝ որպես լեզու։
Վերջին սեանսի ժամանակ Քոսթելլոն բացատրում է Լուիզային, որ նրանք եկել են, որպեսզի օգնեն մարդկանց, իսկ երեք հազար տարի հետո երկրաբնակները կարգավրելով հաղորդակցումը, իրենք կօգնեն այլմոլորակայիններին։
Այս շնորհը փոխանցվում է նաև Լուիզային, նրա առաջ հայտնվում են նրա ու չինացի գեներալ Չանի հանդիպման տեսիլքը 18 ամիս անց, որտեղ գեներալը շնորհակալություն է հայտնում Լուիզային իր զանգի համար, որը կարողացավ համախմբել երկրները։
Այս կերպ, երբ որոշումը այլմոլորակայինների հետ զինված բախում սկսելու ընդունված է, Լուիզան ապագայից արդեն իմանալով գեներալի հեռախոսահամարը, զանգահարում է նրան Չինաստան, ու արտաբերում է նրան վերջինիս մահացած կնոջ խոսքերը, որոնք նա նույնպես հայտնել էր Լուիզային նրանց հանդիպման ժամանակ:
Լուիզան ու Յենը մեծ օգնականների խմբով աշխատում են Մոնթանա նահանգի օբյեկտում, սակայն մշտական շփման մեջ են նմանատիպ խմբերի հետ տասնմեկ տարբեր տեղերում և փոխանակվում են նրանց հետ իրենց ինֆորմացիայով։
Երկիր մոլորակի մակերեսի վրա, ամբողջ աշխարհի 12 տեղերում, հանկարծ հայտնվում են հսկա օբյեկտներ «Խեցիներ» անվանումով, որոնք հավանաբար ունեն հանկարծակի ծագում։
Փորձելով հասկանալ դրանց հայտնվելու պատճառն ու նպատակը, ԱՄՆ-ի հատուկ ծառայությունները կապ են հաստատում մասնագետների հետ ներգրավելով նրանց թվում լեզվաբան Լուիզա Բենկսին ու աստղաֆիզիկոս Յեն Դոննելիին։
դարի վերջում երկրորդ գիլդիայի նախիջևանցի վաճառական Նիկիտա Գոգոևը , գրող Ն. Կուկոլնիկի խորհրդով, իր մահացած չորս դուստրերի հիշատակին, երեք խանութներից և կաշվի գործարանից ստացված եկամուտը' 103237 ռուբլի, կտակեց Ռոստովում աղջիկների դպրոց ստեղծելու համար։
Նոր դպրոցի համար Գոգոևը դնում էր հետևյալ նպատակը. «.Որ դաստիարակվող օրիորդները, չստանալով փայլուն աշխարհիկ կրթություն, որը սազական չէ մեր հասարակության կենցաղին, դառնան բարի տիկնայք, որոնք ունակ լինեն իրենց երեխաներին ներշնչելու լուսավորության օգուտը»։
Աղջիկների ուսուցման ծրագիրը ներառում էր. կրոնի ուսուցում, ռուսերեն, հայերեն, ֆրանսերեն և գերմաներեն, հանրահաշիվ, երկրաչափություն, աշխարհագրություն, պատմություն, ֆիզիկա, տիեզերագրություն, մանկավարժություն, մարմնամարզություն, նկարչություն, երգ, պար և այլն։
Գոգոևյան օրիորդաց վարժարան , վարժարան աղջիկների համար Դոնի Ռոստովում , 1917 թվականից' առաջին աստիճանի խորհրդային աշխատանքային դպրոց 45, երկրորդ աստիճանի' 6, 1959 թվականից' անգլերենի խորացված ուսուցմամբ 14 դպրոց։
Նրա այրին' Սրբուհի Բաբասինյանը, 1877 թվականին մեկնել էր Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ թույլտվություն էր ստացել հիմնելու Գոգոևյան ուսումնարանը, որից հետո սկսվել էր գիմնազիայի երկհարկանի շենքի շինարարությունը։
Առաջին հետպատերազման տասնամյակում ազգային կինեմատոգրաֆը վերապրում էր լճացման ժամանակաշրջան, սակայն արդեն 1960-ականների կեսից Սերբիայի երիտասարդ ռեժիսորները սկսեցին միջազգային ճանաչվածություն ստանալ։
Դուշան Մակավեևը «Մարդը թռչուն չէ» , «Հեռախոսավարուհու սիրային պատմությունը կամ ողբերգությունը» , «Վ. Ռ. Օրգանիզմի գաղտնիքները» և այլ ֆիլմերով։
Ալեքսանդր Պետրովիչը «Պտեր և կրակ» , «Փետուրների գնորդները» (1967;նոմինացիա Օսկար, Կաննի փառատոնի ժուրիի գրան-պրի, Հարավսլավիայի 1945 թ.-ից լավագույն ֆիլմերից մեկի կարգավիճակ , այլ մրցանակներ), «Վարպետը և Մարգարիտան» և այլն։
Քննադատները սահմանափակում են ժամանակավոր շրջանակների ուղղությունը՝ 1963-ից 1972 թվականը և առանձնացնում են նրա յուրահատկությունները. սյուժեի շարադրման և տեսանյութի մատուցման ոչ ավանդական ձևեր, սուր սոցիալական խնդիրների արծարծում, հաճախ գոյություն ունեցող իշխանության ընդդիմության տեսանկյունից, սև հումոր, ֆատալիստիկ ավարտներ։
1990-ականների երկրորդ կեսի կինեմատոգրաֆը ՝ անցումային ժամանակաշրջանի իրադարձությունների, Հարավսլավիայի անկման, ՆԱՏՕ-ի ռմբակոծության ժամանակաշրջանում հաճախ պատերազմի, բռնության թեմաների շարժառիթ է ։
Այդ շրջանի առավել հայտնի ռեժիսորներից է Ստեֆան Արսենիեվիչը(Բեռլինարեում 2003 թվականին կարչամետրաժ ֆիլմերի մրցույթի հաղթողը, Օսկարի մրցանակի նոմինանտ), իր ակտիվ աշխատանքը շարունակող Գորան Մարկովիչը (բազմաթիվ մրցանակներ միջազգային կինոփառատոններում «Կորդոն» 2003, և «Շրջագայություն», 2008 ), Օլեգ Նովկովիչը (բազմաթիվ մրցանակներ միջազգային կինոփառատոններում «Վաղը առավոտյան», 2006, «Սպիտակ, սպիտակ լույս», 2010, ֆիլմերի համար) և այլք։
20-րդ դարի առաջին տասնամյակում բավականին ճանաչված էր Իլիա Չիչա Ստանոեվիչի՝ սերբիական համր կինոյի ամենաառաջին դերասաններից ու ռեժիսորներից մեկի «Բելգրադի ծիծաղի թագավորը»։
Նրա ծրագրում ներկայացված էին Սթենլի Կուբրիկի, Դենիս Հոպպերի, Ռոբերտ Օլտմենի, Լուիս Բունուելի և այլ հայտնի կինոռեժիսորների ֆիլմերը։
Այս ճանաչվածությանը Սերբիական կինոն հասել է շատ դեպքերում ռեժիսոր Էմիր Կուստուրիցայի շնորհիվ, ով արժանացել է ավելի քան 20 միջազգային կինոմրցանակի, ներառելով երկու «Ոսկե արմավենու ճյուղ» Կաննի կինոփառատոնում։
Նրա սցենարների հիման վրա նկարահանվել է շուրջ 90 ֆիլմ, որոնց շարքում ինչպես 1960,-ականների Սև ալիքի, ( Ժիվոին Պավլովիչի «Առնետների զարթոնքը» և «Երբ ես մահացած ու սպիտակ կլինեմ» ),այնպես էլ ավելի ժամանակակից ( Էմիր Կուստուրիցայի «Սև կատու, սպիտակ կատուն» կամ Ֆայտա Խելմերի «Աբսուրդիստանը»)
Սերբիայի կինեմատոգրաֆ, Սերբիայի Հանրապետության արվեստի տեսակներից է, ազգային ոճ և կինոարվեստի նյութի մատակարարման մեթոդ, ինչպես նաև տնտեսական փոխհարաբերություն, կապված արտադրանքի գործընթացի և ստեղծված աշխատանքների վարձույթի հետ։
1980-ին անհրաժեշտ է նշել Գորան Մարկովիչի ստեղծագործական աշխատանքը «Սև օսպա» , «Թայվանական կանաստա» , «Դեժա Վյու» ֆիլմերը ; Սլոբոդանա Շիյանային, Գորան Պասկալևիչին։
Բացի այդ, 2006 թվականի աշնանը համաշխարհային էկրաններին ցուցադրվել է ֆրանսիացիր ռեժիսոր, օսկարակիր Միշել Գոնդրիի «Քնի գիտությունը» ֆիլմը, որտեղ Գեինսբուրը խաղացել է Գաել Գարսիա Բեռնալի հետ միասին։
2007 թվականին խաղացել է Կլերի դերը, Բոբ Դիլանի մասին պատմող Թոդ Հեյնսի կենսագրական «Այստեղ ես չկամ» ֆիլմում, ինչպես նաև կատարել է Դիլանի « » երգի քավեր տարբերակը, որը ֆիլմի սաունդթրեկն է դարձել։