polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Արեգակնային քամու և Երկրի ջերմության համադրությունը հանգեցրել են մթնոլորտի կորստին, որի արդյունքում ներկայիս մթնոլորտում այդ տարրերի քանակությունը համեմատաբար քիչ է, ի տարբերություն տիեզերական տարածության։
Նրանք, հնարավոր է, որ ձևավորել են ՌՆԹ աշխարհը, որտեղ առանձնյակներ էին, այլ ոչ թե կյանքի ձևեր, իսկ մուտացիաները և գեների հորիզոնական փոխանցումները նշանակում են, որ յուրաքանչյուր սերունդը, հնարավոր է, իրենց ծնողներից տարբերվող գեներ են ունեցել։
Հետագայում ՌՆԹ փոխարինվել է ԴՆԹ–ով, որը ավելի կայուն է, և, հետևաբար՝ կարելի է ավելի երկար գենոմներ կառուցել՝ ընդլայնելով միացյալ օրգանիզմի հնարավորությունները։
Կենսոլորտը, իր հերթին, մեծ ազդեցություն է ունեցել մթնոլորտի և մոլորակի այլ աբիոթիկ պայմանների վրա, որոնցից են՝ օզոնային շերտի ձևավորումը, թթվածնի տարածումը և հողի ստեղծումը։
Չնայած որ մարդիկ չեն կարող ընկալել դա՝ իրենց կարճատև կյանքի ընթացքում, այդ փոփոխությունները շարունակվում են և կշարունակվեն հաջորդ մի քանի միլիարդ տարիների ընթացքում:
Առաջին պնդացման հետևանքով առաջացած՝ Երկրի սկզբնական կեղևը ամբողջովին ոչնչացել է Կատարխեյան դարաշրջանի սալերի արագ տեկտոնիկայի և ավելի ուշ շրջանի ուժգին ռմբակոծության պատճառով։
Մայրցամաքային կեղևի առաջին մեծ բաժինները, որոնք ստորին կեղևում մասնակի հալման արդյունքում՝ թեթև տարրերի տարբերակման արդյունք են, հայտնվել են կատարխեյան դարաշրջանի վերջում, մոտավորապես՝ 4 միլիարդ տարի առաջ։
Պլանետեզեմալը՝ աստղագիտական 1 միավոր հեռավորության վրա, որը Երկրից Արեգակ հեռավորությունն է, հնարավոր է՝ չի նպաստում Երկրի վրա ջրի գոյությանը, քանի որ արեգակնային միգամածությունը շատ տաք էր սառույցի համար, իսկ ապարների հիդրադացումը ջրային գոլորշու՝ շատ ժամանակ կպահանի։
Չնայած գիսաստղերի մեծամասնություն այսօր գտնվում է Արեգակից ավելի հեռու գտնվող ուղեծրերում, քան Նեպտունը, համակարգչային մոդելավորումը ցույց է տալիս, որ նրանք ի սկզբանե ավելի տարածված են եղել արեգակնային համակարգի ներքին մասում։
Թթվածնային լուսասինթեզը, որը հայտնվել է 2500 միլիոն տարի առաջ, վերջին հաշվով, հանգեցրեց մթնոլորտի թթվածնով հարստանալուն, որը սկսվել է, մոտավորապես, 2400 մլն տարի առաջ։
Վաղ Երկրի պայմանները մոդելավորող փորձերում նկատվում է լիպիդների ձևավորում, նաև երևում է, որ նրանք կարող են կամայական կերպով ձևավորել երկակի պատերով ինքնավերարտադրվող լիպոսոմների «պղպջակներ»։
Հետագայում լիպոսոմների մեջ հեշտությամբ կարող էին ձևավորվել նուկլեինաթթուները, ինչպես օրինակ՝ ՌՆԹ-ն, որպես թե նրանք լիպոսոմներից դուրս լինեին։
Երկրի վրա հայտնաբերված ամենահին ապարները թվագրվում են՝ 4 մլրդ տարի, իսկ ցիրկոնիումի ամենահին բեկորային բյուրեղը, մոտավորապես, 4,4 մլրդ տարեկան է, որն համապատասխանում է Երկրի և երկրակեղևի ձևավորվելուց հետո ընկած ժամանակաշրջանին։
Լուսնի ձևավորման՝ հսկայական բախման վարկածը պնդում է, որ երկրակեղևի ձևավորումից հետո նախաերկիրը բախվել է փոքր նախամոլորակին, որի արդյունքում տիեզերք է արտանետվել մանտիայի և երկրակեղևի որոշակի քանակ և առաջացել է Լուսինը։
Այդ մարմնի բախման արդյունքում, որին երբեմն անվանում են Թեյա, անջատվել է 100 մլն անգամ ավելի շատ էներգիա, քան դինոզավրերի բնաջնջման ժամանակ տեղի ունեցած բախման արդյունքում։
Չնայած որ յուրաքանչյուր բջիջ արտադրում է թթվածնի չնչին քանակ, սակայն, նյութափոխանակությամբ իրար միավորված բջիջները, երկար ժամանակ հետո կարող են փոխակերպել Երկրի մթնոլորտը՝ ներկայիս վիճակի։
Օգտագործելով հարվածային խառնարանների հաշվելու մեթոդը՝ այլ մոլորակների համար, կարելի է ենթադրել, որ երկնաքարերի ինտենսիվ ազդեցության շրջանը, ոըր կոչվում է ուշ շրջանի ուժգին ռմբակծում, 4,1 մլրդ տարի առաջ է եղել և ավարտվել է 3,8 մլրդ տարի առաջ՝ Կատարխեյան դարաշրջանի վերջում։
Բայց և այնպես, ցիրկոնիումի բեկորային 4,4 տարեկան բյուրեղների ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ նրանք շփում են ունեցել ջրի հետ, և, ենթադրվում է, որ մոլորակն այդ ժամանակ արդեն ունեցել է օվկիանոսներ և ծովեր։
Ներկայումս՝ կարծում են, որ ավելի հավանական է, որ ցնդող նյութերից շատերը հայտնվել են ակրեցիայի ժամանակ՝ գազազրկում բախման ժամանակ անվանումով գործընթացի արդյունքում, որում՝ բախվող մարմինները բախման ժամանակ գոլորշիանում են։
Բայց և այնպես, կարծիք կա, որ սկզբնական կյանքը սկսել է զարգանալ արխեյան դարաշրջանի սկզբում, որի ապացույցն է քարացուկում պահպանված օրգանիզմը, մոտավորապես, 3,5 մլրդ տարի առաջ։
Որոշ գիտնականներ անգան ենթադրում են, որ կյանքը կարող էր առաջացած լինել Կատարխեյան շրջանի սկզբում՝ դեռ 4,4 մլրդ տարի առաջ, երևի պահպանվելով երկրի ջրաջերմային աղբյուրներում՝ ուժգին ռմբակոծման ուշ շրջանում։
Այդ ապարների ռադիոիզոտոպային թվագրումը ցույց է տվել, որ Լուսինը 4,53 0,01 մլրդ տարեկան է և առաջացել է Արեգակնային համակարգի ձևավորումից, ամենաքիչը, 30 մլն տարի հետո։
Նոր տվյալները վկայում են այն մասին, որ Լուսինը ձևավորվել է ավելի ուշ՝ 4.48 0.02 մլրդ տարի առաջ՝ Արեգակնային համակարգի ձևավորումից 70-110 մլն տարի հետո։
Այս փաստերը բացատրող տարբեր տեսություններից միայն մեկն է լայն տարածում գտել. հսկայական բախման վարկածը ենթադրում է, որ Մարսի չափ երկնային մարմինը սահող հարվածով հարվածել է նախաերկրին, որի արդյունքում առաջացել է Լուսինը։
Երկրի երկրաբանական պատմությունը՝ որպես մոլորակ ձևավորման ընթացքում իրադարձությունների հաջորդականություն է. սկսած լեռնապարների ձևավորումից, ռելիեֆի ձևի առաջացումից և ոչնչացումից, ցամաքի՝ ջրի տակ անցնելուց, օվկիանոսի նահանջից, սառցակալումից մինչև կենդանիների և բույսերի հայտնվելն ու անհետանալը և երկրաժամանակագրական սանդղակի այլ իրադարձությունները։
Թթվածնային լուսասինթեզի հայտնվելու ժամանակը ավելի վիճելի է, այն, հաստատապես, հայտնվել է, մոտավորապես 2,4 մլրդ տարի առաջ, բայց որոշ ուսումնասիրողներ նրա հայտնվելու ժամանակը հեռացնում են՝ մինչև 3,2 մլրդ տարի։
Կավի որոշ տեսակներ, մասնավորապես՝ մոնտմորիլոնիտըի, ունեն հատկություններ, որոնք նրանց դարձնում են ՌՆԹ աշխարհի առաջացման արագացուցիչներ․ նրանք աճում են՝ շնորհիվ իրենց բյուրեղային ցանցի ինքնավերարտադրության, և ենթարկվում են բնական ընտրությանը (ապար, որն ավելի արագ է աճում որոշակի միջավայրում և գերիշխող դիրք է գրավում), նաև կարող են խթանել ՌՆԹ մոլեկուլների առաջացմանը։
Ավելի ուշ՝ 600-540 միլիոն տարի առաջ մայրցամաքները ձևավորեցին Պանոտիան, և, վերջապես՝ Պանգեյան, որը բաժանվեց, մոտավորապես, 180 միլիոն տարի առաջ։
Չնայած նրան, որ ինքնավերարտադրվող կարճ ՌՆԹ մոլեկուլներ արհեստական կերպով ստացվել են լաբորատորիայում, կասկածներ կան, որ բնության մեջ ՌՆԹ–ի ոչ կենսաբանական սինթեզը հնարավոր է։
Առաջին ռիբոզիմները կարող են առաջացած լինել պարզ նուկլեինաթթուներից, որոնցից են՝ ՊՆԹ–ն, ՏՆԹ–ն և ԳՆԹ–ն, որոնք հետագայում փոխարինվել են ՌՆԹ–ով։
2003թ․ առաջարկվել է, որ մետաղների սուլֆիդների ծակոտեն նստվածքը կխթանի ՌՆԹ–ի սինթեզին՝ 100 ջերմաստիճանի և՝ օվկիանոսի հատակի ջրաջերմային աղբյուրների մոտակայքում գտնվող տարածքների ճնշմանը հավասար ճնշման տակ։
Այդ ժամանակաշրջանից սկսած բևեռային շրջանները հալման և սառցակալման մի քանի բոլորաշրջաններ վերապրեցին, որոնք կրկնվում էին՝ յուրաքանչյուր 40-100 հազ. տարին մեկ։
2003 թվականի ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ մոնտմորիլոնիտը կարող է արագացնել ճարպաթթուների՝ «պղպջակների» վերածվելը, նաև այն, որ պղպջակները կարող են կավում պարունակվող ՌՆԹ-ն իրենց մեջ հավաքել։
Անգամ՝ կյանքի ժամանակակից երեք դոմենների ամենապարզ անդամները օգտագործում են ԴՆԹ՝ իրենց «բաղադրատոմսը» գենետիկական հիշողության մեջ գրանցելու համար, և ՌՆԹ և ճարպային մոլեկուլների համալիր, որպեսզի «կարդան» այդ հրամանները և օգտագործեն դրանք՝ աճի, կյանքի ապահովման և ինքնավերարտադրության համար։
Կաթվածահար անող բլաստերներ-ոչ լետալ ձեռքի զենք' խոցող թիրախը քիչ հզորությամբ, հատուկ կոնֆիգուրացիայով , ուղղորդված էլեկտրամագնիսական իմպուլսով, որը բերում է մի քանի ժամ նպատակակետի գիտակցության վայրկենական կորուստին։
Էպիզոդ ;Նոր հույս» , « Ֆորկոսիգանների սագայում», «Հնագույն աղետում» «պարալիզատորները» Բրայան Օլդիսի --ում, «Աքաղաղի ճիչը» Կրապավինի «Մեծ կրիստալի խորքում» ցիկլից, :
Այդպիսի զենքը ճիշտ է անվանել նեյրոդիսռապտոր.3․Լուսային զենք' զենք ֆոկուսացվող հայելիների և պրիզմաների համակարգի միջոցով ոչ կոհերենտ լուսային ճառագայթումը թիրախի վրա։
Հիշատակում ֆանտաստիկայում. «Գոդզիլան ընդդեեմ ՄեխաԳոդզիլայի» և «Գոդզիլան ընդդեեմ ՄեխաԳոդզիլայի.փրկեք Տոկիոն» («մազեր-տանկ» ,ռազմական մազերով զինված տանկ; Կիրյու ռոբոտի մազերային ճառագայթիչ), «Հիմնադրումը և Երկիրը», «Մոսկովյան լաբիրինթոս» և այլն։
Իրական օրինակներ.համաձայն լեգենդի Սիրակուզի պաշարման ժամանակ քաղաքի պաշտպանները վառել են հռոմեացիների նավերը' Արքիմեդի հրամանով ֆոկուսացնելով նրանց վրա արևային ճառագայթները:
Սակայն հաշվի առնելով այդ օրերի իրողությունը նմանատիպ զենքը անհնար էր, քանի որ նրա իրագործման համար անհրաժեշտ է ահռելի քանակությամբ լավ հղկված և ուղղորդված հայելիներ, որոնք պետք է կարգավորել կախված Արևի ու նավի դիրքից։
Տվյալ կատեգորիայի մեջ են մտնում տարբեր սխեմաներով և գործունեության սխեմաներով զենքեր' ինչպես իրական մշակված կամ մշակման փուլում գտնվող, այնպես էլ տվյալ պահին ֆանտստիկ, որոնցում օգտագործվում են էլեկտրամագնիսական ալիքները թիրախի խոցման համար։
Էլեկտրամագնիսական-իմպուլսային զենք ' հարմարանք (ճառագայթիչներ ուղղորդված և չուղղորդված ազդեցությամբ, վերջիններից են էլեկտրամագնիսական պայթուցիկները), որը խոցում է թիրախը հզոր էլեկտրամագնիսական իմպուլսով։
Հիշատակում գիտաֆանտաստիկայում.Ալեքսեյ Տոլստոյի «Ինժեներ Գարինի հիպերբոլոիդ», Ստանիսլավ Լեմի «Ֆիասկո» , համակարգչային խաղ 2.
"Աստղային դարպասներ ԱԴ-1" , հաճախ անվանում են պարզապես ԱԴ-1, — գիտա-ֆանտաստիկ հեռուստատեսային սերիալ, որը նկարահանվել է ԱՄՆ-ի և Կանադայի մասնակցությամբ և արժանացել է "Էմմիի" մրցանակի, նկարահանված է ընկերության աստղային դարպասներ թեմատիկայի հիման վրա. Սերիալը ստեղծվել է Բրեդ Րայթմ և Ջոնաթան Գլասսների կողմից 1994 թվականին Դինա Դեվլինի և Րոլանդ Էմմերիհայի "Աստղային դարպասներ" պատմության թեմայով։
Առաջին հինգ սեզոնները' սկսած 1997 թ-ից, "Աստղային դարպասներ ԱԴ-1", հեռարձակվում էր հեռուստաալիքով, մնացած հինգ սեզոնները ցուցադրվեց - ալիքով։
Հենց նույն տարվա մեջ "Աստղային դարպասներ ԱԴ-1" հեռուստասերիալը, որը բաղկացած է 10 սեզոններից , նոր ռեկորդ են սահմանեց անցնելով "Գաղտնի նյութեր" սերիալից, համարվելով ամերիկյան ամենաերկար գիտա-ֆանտաստիկ սերիալը։
"աստղային դարպասներ ԱԴ-1" սերիալը, դա պատմություն է ԱԴ-1 ջոկատի արկածների մասին , որը այլ 24 ջոկատների հետ միասին (որոնց անդամները որոշ սերիաներում խաղում են երկրորդական և երրորդական դերեր) ուսումնասիրում են մեր գալակտիկան և պաշտպանում են Երկիրը տարբեր այլմոլորակային սպառնալիքներից։
Վիշիի պաստեղները հայտնագործել է քիմիկոս Ժան–Պիեր–Ժովես Դարսենը Փարիզյան բժշկական ականեմիայի անդամ, որը հայտնագործել է Վիշիսի աղբյուրի ջրերից ակտիվ նյութերի ստացման միջոցը։
Այն բանից հետո, երբ արքունիքի ժառանգորդ արքայազնը խոստացավ հրաժարվել գահից, որպեսզի ամուսնանա Սոնյայի հետ, թագավոր Ուլաֆ -ը խորհրդակցություններ վարեց երկրի կառավարության՝ սթորթինգի հետ։
Առաջին անգամ Նորվեգիան ունեցավ թագուհի՝ Հարալդի մոր՝ Մոդ թագուհու մահվանից հետո, ով վախճանվել էր 1938 թվականին, ու այդ պահից թագուհու գահը թափուր էր համարվում։
Երաժշտագետ Պիերո Սկարուֆֆին այս ժանրը անվանել է «ռիթմ-ն-բլյուզ՝ եվրոպացի սպիտակամորթ երաժիշտների կատարմամբ», այն բանից հետո, երբ անգլիական մի շարք խմբեր՝ , , , սկսում են փորձարկումներ իրականացնել ամերիկյան հին բլյուզ երաժշտության հիմքի վրա։
Սպիտակամորթ հասարակության վերաբերմունքը բլյուզ երաժշտության նկատմամբ փոխվում է միայն 1960-ականներին, երբ երաժշտության ասպարեզ է դուրս գալիս նոր ժանր՝ բլյուզ-ռոքը։
Հետագայում ասպարեզ են դուրս գալիս ու նույն գործը շարունակում այնպիսի երաժշտական խմբեր, ինչպիսիք են , , խմբերը՝ հասցնելով բլյուզ-ռոք ժանրը առավել լայն զանգվածներին։
Բլյուզ-ռոք ժանրի երաժշտական հին խմբերը նվագում էին ավելի երակարացված ու բարդ իմպրովիզացիաներով, ինչը բնորոշ էր ջազ երաժշտությանը, բայց 1970-ականներից այն դառնում է ավելի «ծանր»։
Հետո Ֆեյսբուք սոցիալական ցանցում առաջացավ նոր խումբ «Սիրիական հեղափոխություն-2011» անվանմամբ, որի հիմնական նպատակն էր անցկացնել «Զայրույթի օր» Սիրիայի խոշոր քաղաքներում՝ ընդդեմ երկրի նախագահ Բաշշար ալ-Ասադի։
Ձերբակալվեցին հիմնականում երկու խմբի մարդիկ՝ քաղաքական ակտիվիստները և տղամարդիկ, ովքեր իրենց բնակավայրերում առաջացնում էին ամենամեծ կասկածները իշխանության կողմից։
Կառավարությունը խոստացավ ազատ արձակել քաղբանտարկյալներին, նվազեցնել հարկերը, բարձրացնել բյուջետային ոլորտի աշխատողների աշխատավարձերը, ապահովել ավելի շատ մամուլի ազատություն, ինչպես նաև բարձրացնել զբաղվածության մակարդակը։
Չնայած ճնշմանը՝ մասշտաբային ցույցերը մեկ ամսվա ընթացքում շարունակվեցին Դառաա, Բանիաս, Ալ-Կամիշլի, Հոմս, Դումա և Հառասթա քաղաքներում։
Կառավարության բռնի գործողությունները հանգեցրեցին բանակից մասշտաբային դասալքությունների և նոր ընդդիմադիր ջոկատների առաջացմանը, հակամարտությունը քաղաքացիական անհնազանդությունից վերաճեց զինված ապստամբության։
Մինչ ապստամբությունը Սիրիայի կառավարությունը անցկացրեց մասշտաբային ձերբակալություններ քաղաքացիական ակտիվիստների և իրավապաշտպանների նկատմամբ, որոնց Ասադի կառավարությունը հայտարարեց «ահաբեկիչներ»։
Ախ, այս երեխաները կամ Չարաճճի երեխաներ ՝ մուլտսերիալը ստեղծվել է ստուդիայի կողմից հեռուստալիքի համար, որն էլ թողարկվել է 1991 թվականից մինչև 2004 թվականը։
Որպես մուլտսերիալի գլխավոր հերոսներ հանդես են գալիս երեխանները՝ Թոմի Պիկլզ, Չակի Ֆինստեր, Ֆիլ և Լիլ Դևիլները, Անժելիկա Պիկլզև և նրանց ծնողները։
Ֆուտբոլիստի կարիերան ավարտելուց անմիջապես հետո Ռալֆը կես մրցաշրջան եղել է «Ունտերխախինգի» գլխավոր մարզիչը, որից հետո աշխատել է որպես գլխավոր մարզչի օգնական։
Հազենհյուտլը խաղադաշտ մտավ երկրորդ խաղակեսի սկզբում՝ փոխարինման դուրս գալով Պետր Շտյոգերի փոխարեն, և հատկանշական է որ 11 րոպե անց աչքի ընկավ գոլով։
Պրոֆեսիոնալ մակարդակում Ռալֆը նորամուտը նշել է 1985 թվականի օգոստոսի 31-ին ավստրիական Բունդեսլիգայի շրջանակներում տեղի ունեցած «Լեոբենի» դեմ խաղում, փոխարինման դուրս գալով 84-րդ րոպեին Մարիո Դզուենելլիի փոխարեն։
1996 թվականին ՈՒԵՖԱ-ի հաստատումով՝ «Բոսմանի կոնոների» հիման վրա նա այլևս չէր կարող հանդես գալ տվյալ երկրի առաջնությունում և նա տեղափոխվեց Բելգիայի առաջնություն։
Սկզբում հանդես եկավ «Մեխելենում», ապա «Լերսում», որից հետո է հրաժարվեց հանդես գալ գերմանական ակումբներում՝ մասնավորապես «Քյոլնում» և «Գրոյտեր Ֆյուրտում»։
2009-10 մրցաշրջանը ակումբի համար այդքանել հաջող չէր. 24 հանդիպում անցկացնելուց հետո «Ունտերխախինգը» առաջնության աղյուսակում ընթանում էր 10-րդ հորիզոնականով և անհրաժեշտ էր դուրս չմնալ առաջնությունից և ակումբի ղեկավարությունը 2010 թվականի փետրվարի 22-ին Հազենհյուտլին ուղարկեցին հանգստի։
Ռեգիոնալլիգայում 2007-08 մրցաշրջանում զբաղեցնելով 6-րդ հորիզոնականը «Ունտերխախինգը» կարողացավ մասնակցել Գերմանիայի երրորդ լիգային, որտեղ առաջին իսկ մրցաշրջանում զբաղեցրեց 4-րդ հորիզոնականը, և 1 միավոր էր պակասում որպեսզի մյուս մրցաշրջանը անցկացնեն երկրորդ Բունդեսլիգայում։
Նրա ձևավորման նպատակն է եղել «շրջակա միջավայրի պահպանությունը իր էկոհամակարգով, բույսերի, կենդանիների և մշակութային ժառանգության պահպանումը, ինչպես նաև հետագա սերունդների համար հանգստի գոտու ձևավորումը»։
Այնուամենայնիվ, իրական դժվարությունները և խնդիրները նրանց համար էին, Մեմբլը և Էրիկը ստիպված էին մոռանալ նախապաշարմունքների և տարաձայնությունների մասին, դնելով իրենց ընդհանուր հետաքրքրությունները և իդեալները պաշտպանության տակ.
«Սիբիրյան գրառումներ» աշխատանքը ճանաչվեց ամենալավը և արժանացավ ոսկե մեդալի, ինչպես նաև ՌԴ ժուրնալիստների միության կողմից արժանացավ Հատուկ մրցանակի։
Իսկ 2005 թվականին Ալմաթի քաղաքում «Սիբիրյան գրառումներ» աշխատանքը ճանաչվեց լավագույնը «ճանապարհային գրառումներ» ժանրում «ՄԻՐ» հեռուստառադիոընկերության կողմից կազմակերպված հաղորդաշարերի միջազգային մրցույթի ժամանակ։
2002-2003 թվականներին հանդիսացել է «Հայրենիք» հեռուստաընկերությամբ հեռարձակվող «Մեր հայրենիքի մշակույթը» հաղորդաշարի հեղինակ, սցենարիստ և ռեժիսոր։
Շրջադարձային կերպով իր աշխատանքային գործունեությունը շարունակել է մեկ այլ հեռուստաընկերությունում՝ «Երկիր Մեդիա»-ում, որտեղ վարել է «Երկիրն այսօր» լրատվական հաղորդումը՝ ռուսաց լեզվով։
Այս ընթացքում հանդես է եկել այնպիսի ֆիլմերում և սերիալներում, ինչպիսիք են «Լքյալները», «Վերջին ցանկություն», «Ուրիշ կինո» , «Եզրագծից այն կողմ», «Խաղից դուրս» և այլն։
Գելֆանդի գիտական հետազոտությունների շրջանակը կազմում են ՝ համեմատական գենոմիկան, մետագենոմիկան, գեների և գենոմի ֆունկցիոնալ գործունեության և նյութափոխանակության հիման վրա կատարվող վերակառուցումները, կարգավորող ազդանշանների որոնումը, նյութափոխանակության և կարգավորող ուղիների էվոլյուցիան, այլընտրանքային սփայսինգը, ԴՆԹ հաջորդականությունների վիճակագրությունը։
Միխայիլ Գելֆանդի պապը ՝ Իզրաիլ Գելֆանդը, եղել է ԽՍՀՄ֊ում հայնտի մաթեմատիկոս, Մոսկվայի պետական համալսարանում բազմաթիվ մաթեմատիկական խմբակների հիմնադիր։
Միխայիլը, հետևելով Իզրաիլ Գելֆանդի օրինակին, ավարտել է Մոսկվայի պետական համալսարանի մեխմաթի ֆակուլտետը, այնուհետև շարունակել է իր աշխատանքները բիոինֆորմատիկայի և կենսաբանության բնագավառներում։
Միխայիլ Գելֆանդ , ռուսաստանցի գիտնական, ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների թեկնածու , կենսաբանական գիտությունների դոկտոր , բիոինֆորմատիկայի պրոֆեսոր ։
Միխայիլ Գելֆանդը Մոսկվայի Մ. Վ. Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի պրոֆեսոր է, որտեղ նա դասավանդում է Բիոինժեներիա և բիոինֆորմատիկա ֆակուլտետում։
Բացարձակ զրոյում համակարգը պետք է լինի նվազագույն հնարավոր էներգիայով վիճակում, և վերը բերված երրորդ օրենքի պնդումը պահպանվում է, պայմանով, որ կատարյալ բյուրեղն ունի միայն մեկ նվազագույն էներգիական վիճակ։
Էնտրոպիան կապված է մատչելի միկրովիճակների թվի հետ և բազմաթիվ մասնիկներից կազմված համակարգի համար քվանտային մեխանիկան նշում է, որ գոյություն ունի նվազագույն էներգիայով միայն մեկ եզակի վիճակ (կոչվում է հիմնական վիճակ։
Եթե համակարգը լավ սահմանված կարգ չունի, , ապա գործնականում որոշ վերջավոր էնտրոպիա կմնա, քանի որ համակարգը բերվում է շատ ցածր ջերմաստիճանի ոչ նվազագույն էներգիայով վիճակում։
1911 թվականին Մաքս Պլանկը ձևակերպեց թերմոդինամիկայի երրորդ օրենքը որպես բոլոր մարմինների էնտրոպիայի զրոյի վերածվելու պայման ջերմաստիճանը բացարձակ զրոյի ձգտելիս․ ։
Իրականում բոլոր չափումների դեպքում էնտրոպիայի զրոյի ձգտելը սկսում է ի հայտ գալ էապես ավելի շուտ, քան կարող են էական դառնալ մակրոսկոպիկ համակարգի քվանտային մակարդակների դիսկրետությունը և քվանտային այլասերման ազդեցությունը։
Թերմոդինամիկայի երրորդ օրենքից բխում են մի շարք թերմոդինամիկական հետևանքներ․ դեպքում պետք է զրոյի ձգտեն ջերմունակությունները հաստատուն ծավալի և հաստատուն ճնշման դեպքում, ջերմային ընդարձակման գործակիցները և որոշ համանման մեծություններ։
Թերմոդինամիկայի երրորդ օրենքի ճշտությունը որոշ ժամանակ կասկածի էր ենթարկվում, սակայն ավելի ուշ պարզվեց, ոչ բոլոր թվացյալ հակասությունները կապված են նյութի մետաստաբիլ վիճակների հետ, որոնք հնարավոր չէ համարել թերմոդինամիկորեն հավասարակշիռ։
Պարզ բառերով ասած՝ թերմոդինամիկայի երրորդ օրենքը պնդում է, որ մաքուր նյութի կատարյալ բյուրեղի էնտրոպիան ջերմաստիճանը զրոյի ձգտելիս ձգտում է զրոյի։
Դասական թերմոդինամիկայում էնտրոպիան կարելի է սահմանել միայն կամայական ադիտիվ հաստատունի ճշտությամբ, քանի որ իրական չափվում է էնտրոպիաների տարբերությունը տարբեր վիճակներում։
Թերմոդինամիկայի երրորդ օրենքը մշակվել է քիմիկոս Վալտեր Նեռնստը 1906–12 թվականներին ու հայտնի է Նեռնստի թեորեմ կամ Նեռնստի պոստուլատ անունով։
Եթե յուրաքանչյուր տարրի էնտրոպիան որոշ բյուրեղական վիճակում բացարձակ զրո ջերմաստիճանում վերցրվի զրո, ամեն նյութ կունենա վերջավոր դրական էնտրոպիա, բայց բացարձակ զրո ջերմաստիճանում էնտրոպիան կարող է զրո դառնալ, և այսպիսով կդառնա կատարյալ բյուրեղական նյութի դեպքը։
Թերմոդինամիկայի երրորդ օրենքից հետևում է, որ ջերմաստիճանի բացարձակ զրո արժեքին հնարավոր չէր հասնել էնտրոպիայի փոփոխության հետ կապված ոչ մի վերջավոր պրոցեսում, դրան կարելի է միայն մոտենալ ասիմպտոտիկ, այդ պատճառով թերմոդինամիկայի երրորդ օրենքը երբեմն ձևակերպվում է որպես բացարձակ զրո ջերմաստիճանի անհասանելիության սկզբունք։
Այս տարբերակը պնդում է, որ ոչ միայն -ը կձգտի զրոյի 0 Կ-ում, այլ -ը նույնպես կձգտի զրոյի, քանի դեռ բյուրեղը միայն մեկ կարգավորվածությամբ հիմնական վիճակում է։
Տարբերությունը զրո է, այսպիսով սկզբնական 0 էնտրոպիան կարող է լինել որևէ ընտրված արժեքը այնքան ժամանակ, քանի դեռ բոլոր մյուս նման հաշվարկները ներառում են այն որպես սկզբնական էնտրոպիա։
Քանի որ թերմոդինամիկայի երկրորդ օրենքի հիման վրա էնտրոպիան կարելի է սահմանել միայն կամայական ադիտիվ հաստատունի ճշտությամբ (այսինքն՝ սահմանվում է ոչ թե հենց էնտրոպիան, այլ՝ նրա փոփոխությունը)․
1977 թվականից դասավանդում է Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական ինստիտուտի կուլտուրայի ֆակուլտետի կինոյի և հեռուստատեսության ամբիոնում, 1996 թվականից՝ միաժամանակ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում, պրոֆեսոր է։
1989-1990 թվականներին միաժամանակ եղել է ՀՀ Կինոյի բարեկամների հանրապետական ընկերության կազմքարտուղար, 1992 թվականից՝ ՀՀ Կինոյի բարեկամների հանրապետական ընկերության նախագահի տեղակալ։
2006-2011 թվականներին՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի ուսումնագիտական գծով պրոռեկտոր, 2011-2012 թվականներին՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի գիտակրթական ծրագրերի, որակի գնահատման միջազգային կապերի գծով պրոռեկտոր, 2013 թվականից՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի Կինոյի, հեռուստատեսության և անիմացիայի ֆակուլտետի դեկան։
1949-1950 թվականներին նվագել է Հայաստանի ռադիոկոմիտեի Արամ Մերանգուլյանի անվան ժողովրդական գործիքների անսամբլում, սակայն ուղեկցող չունենալու պատճառով դադարել է հաճախելուց։
Աշխատել է Հայաստանի կույրերի միավորման թ. 2 մշակույթի տանը՝ որպես քանոնի և սոլֆեջիոյի դասարանների մանկավարժ, և ժողովրդական նվագարանների ինքնագործունեության անսամբլում՝ որպես ճումբուշահար։
1955-1960-ական թվականներին նրա ստեղծագործությունները քննարկվել են մի քանի անվանի կոմպոզիտորների կողմից և հավանության արժանանալուց հետո հանձնվել Հայաստանի ժողովրդական ստեղծագործության տանը , իսկ Պ. Տեր-Պողոսյանին ընդունել ՀԺՍՏ անդամ և արժանացրել «Ժողովրդական ստեղծագործող» կոչմանը։
Նրանց քեռիները՝ Հարություն, Վահան և Խորեն Յաղջյանները (ովքեր Հալեպում ունեցել են քաղաքացիական և զինվորական հագուստի ատելյե, որտեղ աշխատել են շուրջ 20 դերձակներ), որոնել ու որբանոցում գտել են իրենց զարմիկներ Նվերին ու տրախոմայով հիվանդ Պարգևին և վերցրել իրենց խնամքին։
Մասնակցել է Հալեպի Հայ բարեգործական ընդհանուր միության միջոցառումներին, ինչպես նաև Կիլիկյան դպրոցի և մանկապարտեզի սաների տոնահանդեսներին, որոնց ընթացքում կատարել է իր ստեղծագործությունները՝ մանկական երգերը, պարեղանակները ու «Ծաղիկների պարը» մանկական օպերետը։
Մի քանի տարի անց թողնելով ուդը՝ սկսել է նվագել նոր ի հայտ եկած մեկ այլ արևելյան լարային նվագարան՝ ճումբուշ (թուրքերեն նշանակում է «խնջույք» և իրենից ներկայացնում է բանժոի ու մանդոլինի միակցումը), որը ավելի հնչեղ էր ու հոգեհարազատ։
Պարգևը անձամբ ծանոթ է եղել Աշոտ Պատմագրյանին, Բարսեղ Կանաչյանին, Հրանտ Գևորգյանին, Նուբար Սնգրյանին, Գուրգեն Ալեմշահին, Երվանդ Սրվանձտյանին, Արա Պարթևյանի և այլ անվանի մտավորականների։
1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած Հայոց Մեծ եղեռնի ընթացքում ծնողները խոշոր գումարով կաշառելով օտարազգի կառապանին երեխաներին ուղարկել են Սիրիա՝ քեռիների մոտ։
1940 թվականին հինգ ընկերներով Հալեպում հիմնադրել են «Դո ռե մի» սրճարանը, որը գտնվում էր ծառապատ այգում, ուներ ամառային ու ձմեռային բաժիններ, բեմահարթակ, շատրվաններով ու գույնզգույն ձկներով ջրավազան։
1975 թվականի մայիսին ՀԿՄ նախաձեռնությամբ մեծ շուքով նշվել է նրա երաժշտա-ստեղծագործական գործունեության 60-ամյակը, որին մասնակցել են անվանի գրողներ, երաժիշտներ, երգիչներ։
1967-1971 թվականներին, որպես ազատ ուկնդիր, սովորել է Երևանի պետական կոնսերվատորիային առընթեր Հայաստանի ժողովրդական կոնսերվատորիայի ստեղծագործական բաժնում՝ պրոֆեսորներ Մ. Տերյանի, Ռոբերտ Աթայանի, Փաշինյանի, Ալեքսանդր Աճեմյանի դասարաններում և ստացել ինքնուս կոմպոզիտորի վկայական։
Ավելի ուշ մասնավոր դասեր է առել Հալեպում գործող հայ ուդահար «Ուդի Սիսակից», որը համարվում էր թուրքական դասական երաժշտության հիմնադիրներից մեկը (այսօրվա Թուրքիայում ընդունված են ու սիրված նրա փեշրաֆները և սազ-սեմայիները, լոնգաները, քանթոնները, շարքիները)։
1927 թվականի մարտի 2-ին Մոսկվայի 2-րդ պետական համալսարանի նյարդաբուժական և հոգեբուժական կլինիկաների միացյալ գիտաժողովում հանդես է եկել «Ցերեբրալ արտերիոսկլերոզի վաղ ձևերի ժամանակ դիտվող հոգեկան փոփոխությունների մասին» զեկույցով։
1930-1941 թվականներին ապրել է Մոսկվայի մարզի Պոդոլսկի շրջանի Պոկրովսկոյե-Մեշչերսկոյե ավանում և աշխատել տեղի Վ. Յակովենկոյի անվան թիվ 2 մարզային հոգեբուժական հիվանդանոցում՝ նախ որպես օրդինատոր, ապա՝ գլխավոր բժիշկ։
1934 թվականի նոյեմբերի 11-ին Վ. Յակովենկոյի անվան հոգեբուժական հիվանդանոցի գիտաժողովում և դեկտեմբերի 1-ին Մոսկվա մարզային առողջապահության վարչության Փսիխոնևրոլոգիայի և փսիխոհիգենայի ինստիտուտում հանդես է եկել «Կլեյստի «Էպիզոդիկ մթնշաղային վիճակների» հարցի մասին» զեկույցով։
Գիտական աշխատանքները վերաբերում են ցնորքներով, վերաբերման զառանցանքով, հոգեշարժական գրգռվածությամբ ուղեկցվող գիտակցության մթնշաղային վիճակների կլինիկային, արյան փոխներարկման միջոցով հոգեկան հիվանդությունների բուժման խնդիրներին։
Իր «Մեր բնության ավելի լավ կողմերը և թե ինչու է բռնությունը նվազել» գրքում Փինքերը ցույց է տալիս, որ բռնության դրսևորումները, ներառյալ ներցեղային բախումները, սպանությունները, դաժան պատժամիջոցները, երեխաների հանդեպ ոտնձգությունները, ընտանեկան բռնությունը, ինքադատաստանի դեպքերը, ջարդերը և քաղաքացիական պատերազմները պատմության ընթացքում հետզհետե նվազել են։
Նրա պատկերացմամբ մարդկային էությունը դարերի ընթացքում չի փոխվել, սակայն այն իր մեջ պարունակում է նաև «լավ կողմեր», որոնք սահմանափակել են բռնության դեպքերը; Նա պատմական մի քանի մեծ փուլ է առանձնացնում, որոնք նպաստել են մարդկային հասարակություններում բռնության մակարդակի անկմանը։