polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Քանի որ համարժեքության ֆործակցի սահմանումը կախված է համատեքստից , Մաքուր և կիրառական քիմիայի միջազգային միությունը և Ստանդարտների և տեխնոլոգիաների ազգային ինստիտուտը չեն խրախուսում նորմալության օգտագործումը։
գործողություն կամ մեկ վայրում հավաքվելու, ընդհանուր կենտրոնի բերելու գործողություն, օգտագործվել է հետդասական լատիներենում 1550 թվականին կամ ավելի վաղ, նմանատիպ տերմիններ հաստատված են իտալերեն , իսպաներեն , անգլերեն , ֆրանսերեն ։
Կոնցենտրացիաները հաճախ կոչվում են մակարդակներ, որոնք արտացոլում են մակարդակների մտավոր սխեման գրաֆիկի ուղղահայաց առանցքի վրա, որը կարող է լինել բարձր կամ ցածր (օրինակ՝ «շիճուկում բիլլուբինի բարձր մակարդակները» արյան շիճուկում բիլիրուբինի կոնցենտրացիաներն են, որոնք ավելի բարձր են, քան նորման)
Որդի՝ Իվան Յանկովսկի , ռուս դերասան, սովորել է Մոսկվայի միջազգային կինոդպրոցում, 2013 թվականին ավարտել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանը և ընդունվել Մոսկվայի «Թատերական արվեստի ստուդիա» թատրոն։
1960-ական թվականներին Օլեգ Ֆանդերան եղել է Օդեսայի Ա. Իվանովի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնի դերասան, 1970-ական թվականների սկզբին տեղափոխվել է Խաբարովսկ, աշխատել է Ուսուրիյսկում՝ Կարմիր դրոշի արևելյան ռազմական շրջանի թատրոնում։
Կենդանի հրատարակություն» միջազգային օնլայն մարաթոնին, որ կազմակերպել էր Լև Տոլստոյի «Յասնայա Պոլյանա» տոն-թանգարանը «» ընկերության հետ համատեղ. առաջին անգամ յոթ հարյուր մարդ աշխարհի տարբեր երկրներից ու քաղաքներից ուղիղ եթերում երեսուն ժամ կարդացին «Աննա Կարենինա» վեպը։
Օքսանա Ֆանդերայի առավել նշանակալի կինոդերերից են իր ամուսնու՝ ռեժիսոր Ֆիլիպ Յանկովսկու «Շարժման մեջ» , «Պետական խորհրդական» և «Քարե գլուխ» ֆիլմերում մարմնավորած կերպարները։
Հայտնի է դարձել այնպիսի ֆիլմերում գլխավոր դերերի շնորհիվ, ինչպիսիք են «Հայրիկը նորից 17 տարեկան է» , «Սաննիին հնարավորություն տվեք» , «Աստղային հիվանդություն» ։
Այնուհետև Նայթի մասնակցած հաջորդ նախագիծը եղել է «Էլլի. Մոխրոտի ժամանակակից հեքրաթը» ֆիլմը Էշլի Հյուիթի հետ, որտեղ նա խաղացել է Տայա Փարքերի դերը։
Վերքի միջից մանրէների հիմնական սննդային միջավայր հանդիսացող վարակի ենթարկված և ոչ կենսունակ հյուսվածքների մեխանիկական հեռացման եղանակը համարվում է մեխանիկական անտիսեպտիկա։
Այս դեպքում գործիքների օգնությամբ կամ մանրեազերծ անտիսեպտիկ լուծույթով լվանալու ճանապարհով հեռացնում են օտար մարմինները, պոկված և ազատորեն վերքի մեջ ընկած հյուսվածքները։
Բացահայտված է, որ վիրավորվելուց հետո առաջիկա ժամերին մանրէները դեռևս գտնվում են վնասված հյուսվածքների սահմաններում և միայն հետագայում տարածվում են ավշային ուղիներով առողջ հյուսվածքների վրա։
արտամարմնային դետոքսիկացիայի կիրառում ՝ հեմոսորբցիա, լիմֆոսորբցիա, պլազմոֆերեզ, այս դեպքում օրգանիզմից հեռացվում են թույները, մանրէները, քայքայման արգասիքները։
Մեկ կենսաբանական նյութը անմիջապես ներգործում է մանրէների վրա, մյուսը բարձրացնում է հիվանդի պաշտպանական ուժերը, երրորդը, ներգործելով ախտահարված հյուսվածքների վրա, նպաստում է վերքի մաքրմանը ՝ դրանով իսկ վերացնելով բարենպաստ պայմանները մանրէների բազմացման համար։
Արտածծող հատկությունը երկարացնելու համար վիրակապական նյութերը թրջում են նատրիումի քլորիդի 10% ֊անոց հիպերտոնիկ լուծույթով, որը հնարավորություն է տալիս փոխել վիրակապը 12 ժամ անց։
Տեղային կիրառումը վերքի վրա անտիսեպտիկ նյութով ներծծված վիրակապի դնելն է, վերքի լվանալը անտիսեպտիկ լուծույթով, վերքին ցանելը քիմիական անտիսեպտիկը, վերքի մեջ մտցնել տամպոնը ներծծված քիմիական անտիսեպտիկով (ֆուրացիլինի 1։
5000 լուծույթ), վերջույթի կամ ամբողջ մարմնի տեղավորումը անտիսեպտիկ լուծույթով վաննայի մեջ, անտիսեպտիկի ներմուծելը խոռոչի մեջ դրենաժի միջով ։
Ընդհանուր կիրառումը սուլֆանիլամիդների, նիտրոֆուրանների ներքին կամ պարենտերալային ընդունումն է, որոնք ներթափանցում են արյան մեջ և ցուցաբերում են ընդհանուր ներգործություն ամբողջ օրգանիզմի վրա։
1750 - 1754 թվականներին Լակայլն անցկացրել է հարավային կիսագնդում, Իլ Բուրբոն և Իլ-դը-Ֆրանս կղզիներում, որոշել է Լուսնի տրամագիծը, չափել զենիթի աղեղը հարավային Աֆրիկայից և որոշել շուրջ 10000 աստղերի դիրքը հարավային կիսագնդից և հաշվարկել 1942 աստղերի դիրքերը, որոնք կցել է նախնական կատալոգին։
Ճշտգրիտ գիտությունների հանդեպ սերը օգնեց նրան կայացնել որոշում Փարիզ տեղափոխվելու մասին, որտեղ Կասինիի և Ֆուշիի հետ ծանոթությունը օգնեց նրան 1736 թվականին տեղ ստանալ Փարիզյան աստղադիտարանում։
1739 թվականին Ֆրանսիայում Լակայլը զբաղվում է աստիճանային չափումների ուսումնասիրություններով Փարիզից մինչև Պերպինյան և նշանակված է եղել մաթեմատիկայի պրոֆեսոր Չորս Ազգերի քոլեջում ։
Վառարան, Կարկին, Աստղադիտակ, Անկյունակապ, Ողնուց, Նավախել, Առագաստներ, Կողմնացույց, Պոմպ, Օկտանտ, Դանակ, Ցանց, Քանդակագործ, Սեղանաձև լեռ, Ժամացույց։
Ամեն հարթակի համար մշակվել են մի քանի համալիր հավաքածուներ՝ ՌՆԹ-ների տարբեր տիպի գրադարաններ ստեղծելու համար, որոնց ՌՆԹ-ների հաջորդականությունները հարմարեցվում են որոշակի տեխնոլոգիաների յուրահատուկ պահանջներին։
Հաճախ մատրիցային ՌՆԹ-ի վրա որևէ ազդեցություն պարզելու համար ՌՆԹ-ի վերջում դրվում է պոլի- պոչ, որպեսզի համոզվենք կոդավորող և չկոդավորող ՌՆԹ-ների սահմանազատման մեջ։
2003 թվականին ընդունվել է Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի կոմպյուտերային համակարգերի և ինֆորմատիկայի ֆակուլտետ, իսկ 2005 թվականին տեղափոխվել է Սինոփսիս Արմենիա ընկերության ուսումնական դեպարտամենտ, որն էլ ավարտել է 2007 թվականին։
2013-2014 թվականներին եղել է Դ!ԵՄ ԵՄ նախաձեռնության համակարգող խմբի անդամ, 2015 թվականին եղել է Լուսավոր Հայաստան նախաձեռնության համակարգող խմբի անդամ, 2015 թվականին ընտրվել է Լուսավոր Հայաստան կուսակցության խորհրդի անդամ։
Թանգարանը առաջարկում է էքսպոզիցիաներ, որոնք պատմում են Երկիր մոլորակի կենդանի օրգանիզմների էվոլյուցիայի, էկոհամակարգի, գիտական գիտելիքների զարգացման և ժամանակակից տեխնոլոգիաների մասին։
Թանգարանը բացվել է 1871 թվականին և տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցել է տարբեր անվանումներ՝ Կրթության նախարարության թանգարան, Տոկիոյի թանգարան, Տոկիոյի գիտության թանգարան, Գիտության ազգային թանգարան, իսկ սկսած 2007 թվականից՝ այն կոչվում է Բնության և գիտության ազգային թանգարան։
Պատկերասրահում այցելուները հնարավորություն ունեն ինքնուրույն կատարել հետաքրքրաշարժ փորձեր ֆիզիկայից, ինչպես նաև կարող են ինտերակտիվ տարբերակով ծանոթանալ անտառի կյանքին։
Օ-Ռեն Իշիի հայրը ամերիկացի սերժանտ էր, նա մերկ ձեռքերով սպանեց մարդասպաններից մեկին, մարդասպաններից մյուսը սպանում է Օ-Ռենի հորը ու մորը և հրդեհում տունը։
Երկու տարի անց Օ-Ռենը հմայելով Մացումոտոյին սպանում է նրան և նրա թիկնապահին (ըստ ճապոնական առեղծվածի Օ-Ռենը և Մացումոտոն սկզբից խմում են, հետո Բիլին սպանում է նրան ու կտրում գլուխը)։
Մարտի 12-ին «Մարդու իրավունքների կուբայական ընդդիմադիր հանձնաժողովի» պահանջով Ֆարինյասը տեղափոխվում է վերակենդանացման բաժին, և հուլիսի 4-ի դրությամբ գտնվել է ծայրահեղ ծանր վիճակում, մահամերձ։
Սակայն հուլիսի 7-ին, կուբական կաթոլիկ եկեղեցու հաղորդմամբ, իշխանությունները համաձայնվել են ազատագրել 52 ընդդիմադիր դատապարտյալների և նրանց թույլատրել է երկիրը լքել։
Ֆրանսիական միջազգային ռադիոն Կուբայում կատարվածը համեմատել է 1980-ականների կեսերին Խորհրդային Միությունում կատարված իրադարձությունների հետ, իսկ հենց Ֆարինյասին համեմատել է սովետական այլախոհ Անատոլի Մարչենկոյի հետ, ով 1986 թվականին էր հացադուլ էր հայտարարել ՝ պահանջելով ազատել քաղբանտարկյալներին և մահացել էր Չիստոպոլի բանտում։
2006 թվականին Ֆարինյասը դարձել է Կիբեր ազատության մրցանակի դափնեկիր, որը շնորհել է «Լրագրողներ առանց սահմանների» կազմակերպությունը, իսկ 2010 թվականի հոկտեմբերի 10-ին արժանացել է Սախարովի անվան ազատության մրցանակի դափնեկրի կոչման, որը սահմանվում է Եվրոպական խորհրդարանի կողմից։
2010 թվականի փետրվարի 23-ին, քաղաքական նկատառումներով հացադուլի ընթացքում այլախոհ Օռլանդո Սապատա Տամայո-ի մահից հետո, Ֆարինյասը, փետրվարի 25-ին հացադուլ է հայտարարել՝ պահանջելով Կուբայում հիվանդ քաղբանտարկյալների ազատագրում։
Գիլերմո Ֆարինյաս Էռնանդես, կեղծանունը « » , կուբացի հոգեբան, այլախոհ, անկախ լրագրող, Կուբայում գրաքննության դեմ պայքարող, Անդրեյ Սախարովի անվան մրցանակակիր։
Աղոթասրահը արևելյան կողմում ավարտվում է կիսաշրջանաձև խորանով, որը բռնելով մի միջին նավի ողջ լայնությունըբեմից զգալիորեն ետ է ընկած և ունի պարզ տրամատի գոտիովսահմանազատված գմբեթարդ։
Բգավոր եկեղեցու ճարտարապետական հորինվածքը հիշեցնում է այս տարածաշրջանում գտնվող դ Ախթալայի և Քոբայրի հուշարձանները, դա հնարավորություն է տալիս ենթադրել, որ Բգավորը պատկանում է այդ դարաշրջանին։
Եկեղեցու գեղարվեստական հարդարանքի որոշ տարրերը նման են նույն ժամանակաշրջանի վրացական եկեղեցիներին, ինչը պայմանավորված է Զաքարյանների շրջանում հայ-վրացական տնտեսական ու մշակութային սերտ կապերով։
Բգավոր եկեղեցի, գտնվում է Հայաստանի Լոռու մարզի Աքորի գյուղից 3 կմ հյուսիս-արևմուտք՝ Դեբեդ գետի ձախափնյա բարձրադիր սարահարթի վրա, Լալվար լեռան թեքադիր լանջին։
Սիդնի Գրանդին և մի շարք այլ թատերական քննադատներ իրենց վրդովմունքն արտահայտեցին Շոուի պիեսի նկատմամբ՝ դրանում օգտագործված հասարակ ժողովրդական արտահայտությունների համար, ինչը հետվիկտորիանական Անգլիայում անպարկեշտ էր համարվում։
Գրանդիի կարծիքով դա «վիրավորանք էր հանրային ճաշակին», իսկ Թատերական գործարարների ասոցիացիան պահանջեց հեռացնել այդ արտահայտությունը՝ սպառնալով զրկել թատրոնին լիցենզիայից։
1950-ական թվականներին անպատշաճ արտահայտությունների վերաբերյալ դիրքորոշումը մեղմվեց, այդ իսկ պատճառով մյուզիքլում Լոուն այդ անպարկեշտ արտահայտությունը փոխարինեց մեկ այլ արտահայտությամբ (դարձյալ անպարկեշտ, բայց 20-րդ դարի հանդիսատեսի ընկալմանն առավել համապատասխանող)։
Դեսպանատան շենքի մոտ է կանգնում «Ռոլս-Ռոյսը», որից դուրս է գալիս Փիքերինգը՝ քաղաքացիական հագուստով, զարդարված շքանշաններով և մեդալներով, նրանից հետո Էլիզան՝ հովհարով և երեկոյան զգեստով, ինչպես նաև զարդարված գոհարներով և ծաղիկներով։
Էլիզան, ինչպես և եկած կանանց մեծ մասը, երկար ժամանակով կորում է կանանց հարդարանքի սենյակում, իսկ Հիգինսի մոտ կենսուրախ, երկար մազերով, սարսափազդու բեղերով և այտամորուքով մի երիտասարդ է վազում։
Նեպոմուքը գլուխ է գովում, որ հեշտությամբ կարողանում է բացահայտել ծագումը թաքցնելու ցանկացած փորձ, օրինակ՝ այն «հույն դիվանագետը» իրականում անգլիացի ժամագործի որդի է»։
Մի քանի վայրկյան լռությունից հետո հավաքվելով՝ Նեպոմուքը հանդիսավոր կերպով հայտարարում է. խորհրդավոր հյուրը չի կարող Դուլիթլ անգլիական ազգանունն ունենալ, որովհետև նա չափազանց լավ է խոսում անգլերեն, հետևապես նա արտասահմանցի է։
Իմանալով, որ ինքը պետք ինքնուրույն լոգանք ընդունի, կտրականապես հրաժարվում է. «Դրանից կարելի է մահացու հիվանդանալ.Դուք չգիտեք ինչ է ցուրտը, ինչպես եմ ես վախենում դրանից»։
Պարզվում է, որ Հիգինսը մի քանի ամիս առաջ մի բարեգործ միլիոնատիրոջ՝ «Բարոյական վերափոխման լիգայի» հիմնադրին, գրել էր, որ ամբողջ Անգլիայում ամենայուրօրինակ բարոյախոսը Ալֆրեդ Դուլիթլն է՝ մի սովորական աղբահավաք։
Նրան նյարդացնում է Հիգինսը, որ անցուդարձ է անում սենյակում, որովհետև ի վիճակի չէր հանգիստ նստելու մի տեղում, բայց փոքր-ինչ հանգստացնում է Փիքերինգի ներկայությունը։
Այնուամենայնիվ "Տ" հնչյունի ճիշտ արտասանությունը Էլիզայի մոտ ոչ մի կերպ չէր ստացվում, դասի վերջում Հիգինսը լաց լինող աշակերտուհուն հանգստացնելու համար կոնֆետ է տալիս և ճանապարհում։
Շոուն, ինչպես արդեն նշվեց, իր նպատակն էր համարում ավելի շատ բորբոքել հանդիսատեսի հետաքրքրասիրությունը, քան հանգստացնել նրան, և նա հակադրվում էր թատրոնի և կինոռեժիսորների՝ Էլիզայի և Հիգինսի համար բարեհաջող սիրային ֆինալ կառուցելու փորձերին։
Վերջաբանում հեղինակը բացատրում է, որ Էլիզայի՝ Հիգինսին ուղղված խոսքը հինգերորդ գործողության մեջ. «Ես չէի ամուսնանա Ձեզ հետ, եթե նույնիսկ Դուք խնդրեիք ինձ», մտածված որոշում է, որը բխում է ինչպես կանացի ինտուիցիայից, այնպես էլ գիտակցական փաստարկներից։
Գրականագետները 18-րդ դարի շոտլանդական գրականության դասական Ջորջ Թոբայաս Սմոլեթի «Փերիգրին Փիքլի արկածները» վեպի սյուժեն նմանեցնում են «Պիգմալիոնին», չնայած Սմոլեթի վեպում դասակարգային պատնեշները հաղթահարելու փորձն անհաջողությամբ է ավարտվում։
Հիգինսը, փորձելով Էլիզայի հետ նախկին հարաբերությունները վերականգել, նրան հանձնարարում է գնել խոզապուխտ, Սթիլթոն պանիր, 8-րդ չափսի ձեռնոց և փողկապ՝ նոր կոստյումի համար։
Էլիզան պատասխանում է. «8-րդ չափսը Ձեզ փոքր կլինի, Դուք արդեն 3 նոր փողկապ ունեք, որոնք մոռացել եք լվացարանի դարակում, Փիքերինգը նախընտրում է Գլոսթեր պանիր, և ոչ թե Սթիլթոն, իսկ Դուք տարբերությունները բացարձակ չեք հասկանում։
Ըստ գրազի պայմանի՝ Հիգինսը պետք է ապացուցեր, որ հռչակավոր մասնագետ է և 6 ամսում կարող է սովորական ծաղկավաճառին վերածել իսկական լեդիի, իսկ դեսպանատան ընդունելության ժամանակ նրան ներկայացնել որպես դքսուհի։
Ամառային տեղատարափ անձրևը Քովենթ Գարդենի Սուրբ Պողոսի տաճարի սյունազարդ նախասրահում էր հավաքել խայտաբղետ բազմության՝ այդ թվում աղքատ ծաղկավաճառ աղջկան, բանակային գնդապետին և ծոցատետրով մի մարդու։
Գնդապետը հետաքրքրվելով պարզում է, որ նա հնչյունաբանության նշանավոր մասնագետ Հենրի Հիգինսն է, որ արտասանության առանձնահատկություններով ընդունակ է որոշելու յուրաքանչյուր անգլիացու ծագումը։
Պարզվում է, որ գնդապետն ինքն էլ հայտնի լեզվաբան է, «Խոսակցական սանսկրիտ» գրքի հեղինակը, և հատուկ է եկել Լոնդոն՝ պրոֆեսորի հետ ծանոթանալու համար։
Հիգինսը Փիքերինգի գրքի մասին բարձր կարծիքի է, և նոր ընկերները պատրաստվում են գնալ գնդապետի մոտ հյուրանոց ընթրելու, երբ ծաղկավաճառ աղջիկը խնդրում է ինչ-որ ծաղիկ գնել։
Պիեսի վերջաբանում Շոուն նկարագրում է հերոսի և հերոսուհու ամուսնությունը, և տալիս Էլիզայի ճակատագրի իր մեկնաբանությունը. նա գերադասեց ամուսնանալ իրեն սիրահարված Ֆրեդիի հետ։
Ըստ գրազի պայմանի՝ Հիգինսը պետք է վեց ամսվա ընթացքում հասարակ ծաղկավաճառուհի Էլիզա Դուլիթլին սովորեցներ բարձրաշխարհիկ հանրության մեջ ընդունված խոսելաձև և նրան կարողանար ներկայացնել որպես դքսուհի։
Տուն գալով Փիքերինգը շնորհավորում է Հիգինսին հաջողության հասնելու համար, և նրանցից ոչ մեկի մտքով իսկ չի անցնում շնորհակալություն հայտնել Էլիզային, ով այդքան ջանք էր գործադրել։
Որոշ չափով հնչյունաբանության պրոֆեսոր Հիգինսի նախատիպը անգլիացի բանասեր Հենրի Սվիթն է. «Նրանք, ովքեր ճանաչում են Սվիթին, 3-րդ գործողության ժամանակ կռահում են ակնարկը՝ ուղղված նրա կողմից ստեղծված սղագրության համակարգին.Պիգմալիոն-Հիգինսի կերպարը ամբողջությամբ չի համընկնում Սվիթի հետ. Էլիզայի հետ կապված ամբողջ պատմությունը Սվիթի դեպքում անհնար կլիներ։
Շատ քննադատներ, նրանց թվում նաև Ա. Ս. Ուորդը և Կոլին Ուիլսոնը, Շոուին կշտամբում են «անհաջող ֆինալի» համար, ինչը, նրանց կարծիքով, ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ շեղում գեղարվեստական տրամաբանությունից հօգուտ ռացիոնալ սկեպտիցիզմի, առօրեական «կյանքի ճշմարտությունների» հաղթանակ «արվեստի ճշմարտությունների» նկատմամբ։
Հայտնվում է երեկվա ծաղկավաճառուհին, ներկայանում որպես Էլիզա Դուլիթլ և հայտնում, որ ուզում է հնչյունաբանության դասեր անցնել պրոֆեսորի մոտ, որ կարողանա աշխատանքի ընդունվել ծաղկի խանութում։
Սկզբում Էլիզան իրեն պահում է որպես բարձրաշխարհիկ լեդի, իսկ հետո պատմելով իր կյանքի մասին՝ այնպիսի փողոցային արտահայտություններ է օգտագործում, որ ներկաներն ապշում են։
«Պիգմալիոնը» ուրախ, փայլուն կատակերգություն էր, որի վերջին գործողությունը պարունակում է իսկական դրամայի տարր. փոքրիկ ծաղկավաճառ աղջիկը շատ լավ կատարեց ազնվական կնոջ իր դերը և այլևս պետք չէ. նրան մնում է վերադառնալ փողոց կամ ամուսնանալ 3 հերոսներից մեկի հետ։
Էլիզային դա չի գոհացնում, նա Հիգինսին ասում է, որ ջերմ խոսքերի, ուշադրության կարիք ունի ինքը, և հայտնում, որ նրանից անկախ լինելու ելքը գտել է. կգնա պրոֆեսոր Նեպինի մոտ որպես ասիստենտ և նրան կհայտնի ուսուցման Հիգինսի մեթոդիկայի գաղտնիքները։
Մանրամասն նկարագրվում է Էլիզայի սենյակը. պատուհանի կոտրված մասը ծածկված էր թղթով, պատերին փակցված էին թերթից կտրված հատվածներ, որոնց վրա պատկերված էին հայտնի դերասանների և գեղեցիկ զգեստներով կանանց նկարներ, պատուհանի մոտ թռչնի դատարկ վանդակ էր դրված, հակառակ կողմում մահճակալն էր, որի վրա թափթփված են բազմաթիվ կտորներ։
Էլիզայի դերը գրվել է հայտնի անգլիացի դերասանուհի Ստելլա Պատրիկ Քեմբելի համար, չնայած թատերական ինտրիգների պատճառով պիեսի անգլիական պրեմիերան երկար ժամանակ հետաձգվել է։
Շոուն չէր շտապում հրատարակել պիեսի տեքստը, այնպես որ առաջինը լույս է տեսել դրա գերմաներեն թարգմանությունը , իսկ 1914 թվականի նոյեմբերին, արդեն թատերական հաղթարշավից հետո, տեքստը տպագրվել է միանգամից երկու ամսագրերում՝ «' » և «' »:
««Պիգմալիոնի» էկրանավորման վրա աշխատանքը նշանակում էր ոչ միայն կատակերգության շրջանակների ընդլայնում, այլև դրա սյուժետային գծի զարգացում և հարստացում նոր տեսարաններով»։
Գործողության վերջում, Հիգինսի հետ վեճից հետո, Էլիզան իր սենյակում իր իրերն է հավաքում, փոխում հագուստը, հայելում ինքն իրեն լեզու է հանում և վճռական տեսքով աննկատ տանից դուրս գալիս։
Էլիզայի և մյուս հյուրերի գնալուց հետո Հիգինսը և Փիքերինգը միսիս Հիգինսին պատմում են, թե ինչպես են աշխատում Էլիզայի հետ, տանում օպերա, ցուցահանդեսներ, և թե ինչպիսի տպավորիչ դիտողություններ է անում նա դրանք այցելելուց հետո։
1912 թվականին 56-ամյա Բեռնարդ Շոուն արդեն մեծ համբավ ուներ իր «Զենք և մարդ», «Սատանայի աշակերտը», «Կեսարը և Կլեոպատրան», «Մարդը և գերմարդը» սոցիալ-փիլիսոփայական պիեսների շնորհիվ։
1956 թվականին ամերիկացի կոմպոզիտոր Ֆրեդերիկ Լոուն պիեսի մոտիվներով գրել է «Իմ չքնաղ լեդի» մյուզիքլը, որը նույնպես մեծ հաջողություն է ունեցել։
«Պիգմալիոնի» առաջին բեմադրությունը կայացել է 1913 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Վիեննայի Բուրգթատրոնում, որին ներկա է եղել էրցհերցոգ Ֆրանց Ֆերդինանդը։
Ոչ ֆորմալ կրթություն, ցանկացած տեսակի կազմակերպված և համակարգված կրթական գործունեություն է, որը կարող է չհամընկնել դպրոցների, քոլեջների, բուհերի և ֆորմալ կրթության մեջ մտնող այլ կազմակերպությունների գործունեության հետ։
Հասարակական գիտություններում և ժամանակակից մանկավարժական պրակտիկայում տերմինը կիրառվում է «շարունակական կրթություն», «հավելյալ կրթություն», «ինքնակրթություն» հասկացությունների ներքո, որը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից կյանքում անձի կայացման համար կարևոր է կրթվել և զարգանալ ողջ կյանքի ընթացքում։
Որպես կանոն, ոչ ֆորմալ կրթությունը հակադրվում է ֆորմալ կրթությանը, որը իրականացվում է պետական կրթական հաստատություններում, կրթության վերաբերյալ պաշտոնապես ընդունված փաստաթղթերով, թեպետ ոչ ֆորմալ կրթության իրականացման համար հավաստագրի բացակայությունը պարտադիր պայման չէ։
Ոչ ֆորմալ կրթությամբ զբաղվող առաջին համալսարանը ԱՊՀ և Բալթյան երկրների տարածքում եղել է Քրիստոնեական հումանիտար-տնտեսագիտական բաց համալսարանը, որը ստեղծվել է 1997 թվականին Օդեսա քաղաքում ռուս և ուկրաինացի մտավորականների ու հոգևորականների կողմից։
Համալսարանը պատրաստում է տնտեսագետներ, իրավաբաններ, հոգեբաններ, լրագրողներ և այլ մասնագետներ՝ հիմնվելով քրիստոնեական աշխարհայացքի ոչ պետական ծրագրերի վրա։
Բոլոնյան համակարգի փաստաթղթերում, ՄԱԿ-ի, ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի, ԵՄ-ի, ԵԽ-ի հրապարակումներում բարձրագույն ոչ ֆորմալ կրթությունը համարվում է առաջնային։
Ռուսական մշակույթ, ռուս ազգի մշակույթ. ֆորմալ և ոչ ֆորմալ ինստիտուտների միավորում, որոնք նպաստում են հոգևոր արժեքների պահպանման, տարածման, զարգացման և ցուցադրության վրա ։
Ոսկե, արծաթե և բրոնզե մեդալների հանձման սովորույթն առաջին երեք տեղերի համար կազմակերպիչները սահմանեցին սկսած 1904 թվականի Օլիմպիական խաղերից, այնուհետև լայն տարածում գտավ շատ ուրիշ մարզական միջոցառումներում։
Առաջին ութ ամառային Օլիմպիական խաղերի ընթացքում մարզիկներին տրվող մեդալի դիզայնը տարբեր է եղել և մշակվել է յուրաքանչյուր կազմկոմիտեի կողմից ինքնուրույն։
«Կրթության ոլորտում առանձնահատուկ հաջողությունների» համար արծաթե մեդալով պարգևատրվել են պետական ատեստավորում ստացած այն շրջանավարտները, ովքեր ավարտական դասարաններում բոլոր ուսումնական առարկաներից ունեցել են կիսամյակային, տարեկան և ավարտական «գերազանց» գնահատականեր և ոչ պակաս երկու «լավ» գնահատական՝ ուսումնական առարկաներից։
Մաքսիմիլիան Վոլոշինի անձնային հատկանիշների, գրական և գեղարվեստական շրջանակներում նրա բարձր հեղինակության շնորհիվ բանաստեղծի տունը դարձել է մտավորականության համար ուխտատեղի։
Այստեղ Վոլոշինին են այցելել գրողներ, մշակութային գործիչներ, այդ թվում՝ Օսիպ Մանդելշտամը, Անդրեյ Բելին, Մաքսիմ Գորկին, Վալերի Բրյուսովը, Ալեքսեյ Տոլստոյը, Սոֆյա Դիմշից-Տոլստայան, Միխայիլ Բուլգակովը, Վիկենտի Վերեսաևը, Ալեքսանդր Գրինը, Սերգեյ Էֆրոնը, Մարինա Ցվետաևան, Նիկոլայ Գումիլյովը, Սոֆիա Պարնոկը, Իլյա Էրենբուրգը, Միխայիլ Զոշչենկոն, Կոռնեյ Չուկովսկին, Նիկոլայ Չուկովսկին, Կուզմա Պետրով-Վոդկինը, Գենրիխ Նեյգաուզը։
Դեռևս Վոլոշինի կենդանության օրոք նրա նախաձեռնությամբ այս տանը ստեղծվել է հանգստի անվճար գոտի ստեղծագործող մտավորականության՝ գրողների, արվեստագետների ու գիտնականների համար։
1984 թվականի օգոստոսին Վոլոշինի տունը ստացել է թանգարանի կարգավիճակ, 2001 թվականին ներառվել է « . . » Կոկտեբելի հանրապետական ​​բնապահպանական, պատմական և մշակութային արգելոցի կազմում։
Կառույցի վերականգնմանը նպաստել են Ուկրաինայի և Ղրիմի կառավարությունները, Ղրիմի Գերագույն Ռադան, Վլադիմիր Ֆիլիպովի հիմնադրամը, Ռուսաստանի Վնեշտորգբանկը։
Իր անձնուրաց աշխատանքի, քաղաքացիական քաջության (հատկապես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի և Ղրիմի 1941-1944 թվականների գերմանական օկուպացիայի ժամանակ) շնորհիվ նա կարողացել է պահպանվել այն ամենը, ինչ որ շրջապատել է բանաստեղծին իր կյանքի ընթացքում։
Վերանորոգումից հետո այս սենյակի կահավորությունը չի փոխվել, բոլոր իրերը դասավորված են այնպես, ինչպես Վոլոշինի կենդանության օրոք՝ գրասեղան, պատկերակալ, գրքերի պահարաններ, աշխատանքային գործիքների դարակաշարեր, ներկեր և վրձիններ, կավե ծաղկամաններում չոր լեռնային բույսեր։
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է մոտ 60 հազար նմուշ, գերազանց ամբողջականությամբ պահպանվել են հիշատակի սենյակները, բանաստեղծի աշխատասենյակը, Վոլոշինի գրադարանը, որի հինգերորդ մասում ընդգրկված են հրատարակություններ ռուս և համաշխարհային մշակութային գործիչների մակագրություններով։
Ամեն տարի օգոստոսի կեսերին թանգարանում կազմակերպվում է «Մաքսիմիլիան Վոլոշինի ծննդյան տոնը», որը համախմբում է թանգարանի ընկերներին և Մաքսիմիլիան Վոլոշինի արվեստի երկրպագուներին ամբողջ աշխարհից։
Մաքսիմիլիան Վոլոշինի տուն-թանգարան , թանգարան Կոկտեբելում, բացվել է 1984 թվականի օգոստոսի 1-ին բանաստեղծ, թարգմանիչ, նկարիչ, գրաքննադատ Մաքսիմիլիան Վոլոշինի նախկին տանը։
Առաջին սրահում ներկայացված է գրական-պատմական ցուցադրությունը. փաստաթղթեր, լուսանկարներ, նամակներ, որոնք պատմում են Մաքսիմիլիան Վոլոշինի կյանքի և գործունեության մասին։
Թենեթը սովորել է երեք դպրոցներում՝ թիվ 94 միջնակարգ դպրոցում, Լուիս Պաստորայի թիվ 67 միջնակարգ դպրոցում և Բենջամին Կարդոզոյի անվան միջնակարգ դպրոցում։
1995 թվականին նշանակվել է ԿՀՎ տնօրենի տեղակալ, երկու տարի անց 1997 թվականի հուլիսի 11-ին Կենտրոնական հետախուզության տնօրենի և ԿՀՎ ղեկավարի պաշտոններում փոխարինել է Ջոն Դեյչին։
Ենթադրվում է, որ «Բաքոս» ստեղծագործությունը Կարավաջոն վրձնել է ստեղծագործական վերելքի փուլում. ըստ որոշ աղբյուրների, կտավը ստեղծվել է 1593 թվականին, 1595 թվականին, կամ էլ 1596 թվին։
Հայտնի է, որ կտավը ստեղծվել է կարդինալ Ֆրանչեսկո դել Մոնտեի պալատում, ով մեծ սեր էր տածում Բաքոսի սյուժեի և գեդոնիստական կյանքի նկատմամբ։
Մի շարք հետազոտողների կարծիքով այդ փաստը հույժ կարևոր դերակատարում խաղաց նկարչի ստեղծագործական կյանքում ու դարձավ անկյունաքարային նշանակության դեպք. նկարիչը անընդհատ պատվերներ էր ստանում ու կանոնավոր վարձատրվում էր։
Նկարի մաքրման աշխատանքներից հետո պարզ դարձավ, որ սկահակի ապակու արտացոլանքի մեջ երևում է նկարչի դիմանկարը, ով աշխատում է նկարակալի դիմաց, իսկ գինու մակերևույթին երևում է Բաքոսի դեմքի արտացոլանքը։
Շնորհիվ այն բանի, որ լեռան գագաթը գտնվում է հիմնական ալպիական ջրբաժանի ուղղությամբ և ունի մեծ բարձրություն, Մաթերհորնին բնորոշ են եղանակային կտրուկ փոփոխությունները։
Մասնավորապես 2003 թվականին Եվրոպայում եղանակի անբնական փոփոխության ժամանակ լեռան սառցադաշտերի հալվելը առաջացրեց լայնածավալ սողանքներ և քարաթափում, որի պատճառով ստիպված եղան կազմակերպել մի քանի տասնյակ լեռնագնացների փրկարարական և տեղափոխման աշխատանքներ։
2007-2011 թվականներին Մաթերհորնի հարևան Փոքր Մաթերհորն լեռնագագաթին Ցյուրիխի Շվեյցարական բարձրագույն տեխնիկական դպրոցի մի խումբ գիտնականներ հատուկ սարքավորումների օգտագործման միջոցով այդ շրջանում անցկացրին տեղումների բնույթի հետազոտություններ։
Դարեր շարունակ կարծվել է, որ անհնարին է մագլցել այս լեռը, սակայն 1865 թվականին Բրիտոն Էդվարդ Ուայմփերի գլխավորած յոթ լեռնագնացների խումբը ի վերջո հասավ լեռան գագաթին։
Մաթերհորնի բրգաձև գագաթի չորս նիստերը ուղղված են դեպի կողմնացույցի չորս ուղղությունները՝ այդպիսով ստեղծելով լեռան եզակի գագաթը, որը քաջ հայտնի է ողջ աշխարհում։
Այն Ալպերի յոթերորդ ամենաբարձր լեռն է, որն ունի 13434 ոտնաչափ բարձրություն և վեր է խոյանում Իտալիայի և Շվեյցարիայի սահմանին՝ Զերմաթ գյուղի մոտ։
Այդպես հայտնվել է երգի անվանումը՝ « », «թուղթ խաղացողի մասին, ով չի խաղում է ոչ հաղթանակի համար, նա չունի փառքի կարիք, ոչ էլ գումարի, ով հետաքրքրված է հաղթանակի օրենքների բացահայտմամբ, փորձում է գտնել տրամաբանություն քարտային խաղում»։
Բացի ալբոմում թողարկելուց հրատարակվել է նաև որպես սինգլ 7″ և ձևաչափով, բացի այդ, երգը ընդգրկվել է 1993 թվականին թողարկված ալբոմում և 2010 թվականին թողարկված համերգային ալբոմում։
Ինչպես ալբոմի մյուս երգերը, « » երգը ձայագրվել է ստուդիայում, Ուիլթշիր կոմսություն, սմիկշիրովկան կատարվել է ստուդիայում, Լոնդոն, և հաստատվել է ստուդիայում, Նյու Յորք։
Ստուդիայում շրթնահարմոնի պարտիան ձայագրել է Լարի Ադլերը, Ադլերի ’ երաժշտական ֆիլմում Ադլերի փոխարեն շրթնահարմոնիայով նվագում էր Բրենդան Փաուերը։
7" ձևաչափով սինգլի երկրորդ կողմում ձայնագրված է « » երգը, ձևաչափով սինգլի վրա ձայնագրված են երեք ստեղծագործությունների համերգային տարբերակները, որոնք վերցված են տեսահոլովակից.
Մալոյի բեմի ձևավորումը հարում է «" , "» սկզբունքին կամ այլ կերպ ասած , Միջնադարում պիեսի հատվածները ներկայացվում էին միաժամանակ և միևնույն տեղում, այդ պատճառով բեմի մեկ «հավաքածուն» ծառայում էր պիեսի բոլոր տեսարանների համար։
Դրանք են՝ Ձկնորսի պատմությունը՝ կազմաված հետևյալ գործողություննեից՝ Կասանդրի կյանքն ու սերը և Հույն ասպետը, գրված՝ 1595 թվական և Ֆլորայի Ճակատագիրը, որով ավարտվում է Ձկնորսի պատմությունը։