polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
2012 թվականի նոյեմբերի 15-ին Գվատեմալայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում Լորենսոն նշեց իր դեբյուտը Պարագվայի ազգային հավաքականում, երկրորդ խաղակեսում փոխարինման դուրս գալով Միգելյա Սամուդիոյի փոխարեն։
Ակումբ տեղափոխվելուց անմիջապես հետո Բենֆիկան ֆուտբոլիստին վարձավճարով հանձնում է «Պուսուշ դե Ֆերեյրա» ակումբին, որը հանդես էր գալիս Պորտուգալիայի բարձրագույն առաջնությունում։
1860-ական թվականներին այս տունը պատկանել է օլդենբուրգյան և ֆրանսիական գործակալ Ալեքսանդր Ֆեոդորովիչ Գեմեռլեին, որը 1870-ական թվականներին ծառայել է որպես Հյուսիսգերմանական միության հյուպատոս։
Ճակատին ծոփորի վրա կատարված էին գեղեցիկ բարձակներ, նրանց տակ' առյուծների, կանանց և մանկական գլխիկների բարձրաքանդակներ, իսկ նրանց միջև' դրասանգազարդերով սկահակներ։
1935 թվականին Մազմանյանն ու Քոչարը երեք ամսով մեկնել են ծանոթանալու եվրոպական ճարտարապետությանը, Մարգարյանն ու Ահարոնյանը մնացել են Երևանում և աշխատել նախագծի երկրորդ տարբերակի վրա։
Սկզբունքորեն պահպանելով հասարակական շենքի նախագծման 1920-ական թվականների հնարները՝ հեղինակները ճարտարապետական-գեղարվեստական լուծումներով ներմուծել էին դասական տարրեր, որոնք բնորոշ էին 1930-ական թվականների անցումային շրջանի ճարտարապետությանը։
Առաջին հարկում գործել են մանկական բաժինները, որտեղ վաճառվել են խաղալիքներ, հագուստ, կոշիկներ, գործել է ապակեղենի բաժին, երկրորդ հարկում եղել է սրճարան, երրորդ հարկում վաճառվել են տարբեր կտորներ։
Նա կնոջ ձայն է լսում և տեսնում է Եվային է տեսնում , ով կարծում է որ երկու օր է անցել այն բանից հետո, երբ նա վերջին անգամ տեսել է Վինչեստերիներին, սակայն իրակոնում հինգ ամիս է անցել։
Նրանք պարզում են որ բոլորն էլ 23 տարեկան են, և նրանցից յուրաքանչյուրը մի գերբնական ուժ ունի, Սեմը և Եվա տեսիլքներ են ունենում, Ջեյկ հզոր ֆիզիկական ուժ ունի, Էնդի կարողանում է մարդկանց մտքեր ներշնչել, իսկ Լիլին մեկ անգամ դիպչելով կարող է սպանել։
«Դժոխքը պոկվում է շղթաներից» — Ամերիկյան «Գերբնական» հեռուստասերիալի երկրորդ եթերաշրջանի քսանմեկերորդ և քսաներկուերորդ սերիաները և ինչպես նաև եթերաշրջանի վերջին սերիաները։
Ժան-Լուի Տրենտինյանը ծնվել է Ֆրանսիայի հարավում գտնվող Վոքլյուզ դեպարտամենտի Պյոլենկ համայնքում' հարուստ ձեռնարկատիրոջ ընտանիքում։
1949 թվականին, 19 տարեկանում, լինելով Էքս-ան-Պրովանս քաղաքի համալսարանի ուսանող-իրավաբան, դիտում է Մոլիերի «Ագահը» պիեսի ներկայացումը' Շառլ Դյուլենի բեմադրությամբ։
Այդ պիեսը բեկումնային էր նրա կյանքում և նա լքելով համալսարանը, որոշում է թատերական արվեստի դասընթացներ անցնել Փարիզում' Շառլ Դյուլենի և Տանյա Բալաշովայի մոտ։
Նրա սիրավեպը Բրիժիտ Բարդոյի հետ, ով այն ժամանակ Ռոժե Վադիմի կինն էր, մեծ աղմուկ բարձրացրեց և հանգեցրեց Ռոժե Վադիմի և Բրիժիտ Բարդոյի ամուսնալուծությանը։
Ժան-Լուի Տրենտինյանին հաջողությունը կրկին ժպտաց, երբ 2012 թվականին նկարահանվեց Միխայել Հանեկեի «Սեր» կինոնկարում' ստանալով բազմաթիվ հեղինակավոր մրցանակներ։
Վերադառնալով բանակից, նա խաղացել է թատրոնում, կերտելով Համլետի դերը, իսկ 1959 թվականին, Ռոժե Վադիմի շնորհիվ կրկին վերադարձել է կինո և խաղացել նրա «Վտանգավոր կապեր» կինոնկարում' Ժերար Ֆիլիպի, Ժաննա Մորոյի, Աննետ Ստրոյբերգի և Բորիս Վիանի հետ միասին։
Այդ տարիներին նա Ռոմի Շնայդերի և Անրի Սերրի հետ միասին նկարահանվել է Ալեն Կավալյեի «Մենամարտ կղզում» , Իվ Մոնտանի հետ Կոստա-Գավրասի «Զեթ» կինոնկարներում։
Հրատարակել է երեսուն լուսանկարներ ներառող ալբոմ Ժ. Պրևերի տեքստով, 1947 թվականին ձևավորել է ֆոտոպաննո, որ ստեղծվել էր «Ռանդևու» բալետի լիբրետոյի հիման վրա, որ գրել էր Պրևերը։
Հրատարակել է «Մարիայի պատմությունը» , «Բառերը, որ կախված են օդում» արձակ գրքերը, «Պիկասոյի քանդակները» , «Տոն Սևիլիայում» , «Բրասայի գրաֆիտիները» , «Զրույցներ Պիկասոյի մասին» , «30-ական թվականների գաղտնի Փարիզը» , «Հենրի Միլլեր» , «Իմ կյանքի նկարիչները» ալբոմներն ու հուշերի գրքերը, ինչպես նաև մենագրություն Պրուստի արվեստի վրա լուսանկարչական արվեստի թողած ազդեցության մասին ։
Ստեղծել է իր ժամանակակիցների՝ Պիկասոյի, Դալիի, Անրի Մատիսի, Ալբերտո Ջակոմետիի, Անրի Միշոյի, Ժան Ժենեի և այլոց լուսանկարների պատկերասրահ։
Դյուլա Հալասը մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, ապա սովորել է Բուբապեշտի գեղարվեստի ակադեմիայում ու Բեռլինի Ակադեմիական բարձրագույն դպրոցում :
Բրասաի (, իսկական անունը՝ Դյուլա Հալաս, , 9 սեպտեմբերի, 1899, Բրասո, հարավարևելյան Տրանսիլվանիա, Ավստո-Հունգարիա – 8 հուլիսի, 1984, Էզ, Ծովափնյա Ալպեր, Ֆրանսիա), հունգարացի և ֆրանսիացի լուսանկարիչ, նկարիչ և քանդակագործ, վավերագրական լուսանկարչության ներկայացուցիչներից մեկը։
2012 թվականին Մոսկվայի Մուլտիմեդիա Արտ թանգարանում տեղի է ունեցել Բրասաիի աշխատանքների առաջին մեծ ցուցահանդեսը, որ ընդգրկել է նրա ստեղծագործության բոլոր ոլորտներն ու կոչվել է «»:
Կլոոգա , համակենտրոնացման ճամբար կամ այսպես կոչված «աշխատանքային ճամբար», որը կառուցել են նացիստները օկուպացրած Էստոնիայի տարածքում՝ Կլոոգա գյուղական ավանի հարևանությամբ՝ մայրաքաղաք Տալլինից 38 կմ արևմուտք։
Համաձայն Նյուրնբերգյան դատավարության փաստաթղթերի, այդ նախճիրն իրականացրել են Շվարցե մահվան ճամբարի ունտերշարֆյուրերն ու նույնի ղեկավար հաուպտշարֆյուրեր Մաքս Դալմանը։
Ճամբարով են անցել շատ ֆինն ինգերմանլանդցիներ, ովքեր Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Լենինգրադի մարզից տեղափոխվում էին Էստոնիայի տարածքով դեպի Ֆինլանդիա։
Կակավա , գնչուական գարնանային տոնակատարություն, միջազգային արվեստատոն, որը նշվում է Թուրքիայում և Մերձավոր Արևելքի արաբական երկրներում՝ Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում, Եգիպտոսում, Լիբանանում և այլն։
Գնչուների համոզմամբ Կակավան խորհրդանշում է Հին Եգիպտոսի քրիստոնյա բնակչության՝ ղպտիների հետ տեղի ունեցող հրաշագեղ դեպքերի և իրադարձությունների շղթան։
Իր ընկերությունը գործարկելուն զուգահեռ ակտիվորեն զբաղվում է նաև քաղաքականությամբ և բարեգործությամբ՝ հաց է մատակարարում Ժան Բերտրան Արիստիդի որբանոցին, որի հետ սերտ հարաբերություններ ուներ։
Պրևալը ծնվել է 1943 թվականի հունվարի 17-ին Պորտ-օ-Պրենսում և մեծացել հոր հայրենի Մարմելեյդում, որը գյուղաքաղաք է Արտիբոնիտ դեպարտամենտում։
Բելգիայի Ժամբլուի քոլեջում և Լյովենի կաթոլիկ համալսարանում սովորել է գյուղատնտեսություն, այնուհետև ուսումնը շարունակել է Պիզայի համալսարանում՝ ուսումնասիրելով երկրաբանություն։
2009 թվականի դեկտեմբերի 6-ին Պրևալն ամուսնացավ Էլիզաբեթ Դելատուր Պրևալի հետ, որն իր տնտեսական գծով խորհրդատուներից մեկն էր և Լեսլի Դելատուրի՝ Հայիթիի կենտրոնական բանկի նախկին կառավարչի այրին։
Սակայն 1916 թվականի սեպտեմբերի 17-ին նախատեսված հարձակումը ձախողվել է ռայխսվերի հեծելազորի գեներալ Գեորգ դեր ֆոն Մարվիցի ղեկավարած գերմանական զորախմբի հասցրած հարվածի պատճառով, իսկ սեպտեմբերի 19-22-ը Հատուկ և 8-րդ բանակները մղել են Կովելի հինգերորդ ճակատամարտը, իսկ ամսվա վերջին՝ նաև վեցերորդը։
Առաջին անգամ արտոնյալ հարկաչափեր կիրառվել են ԱՄՆ-ում 1978 թվականին, երբ նախագահ Ջիմի Կարտերը ստորագրել է Ազգային էներգետիկ օրենքը և Կոմունալ տնտեսությունների կարգավորման օրենքը :
Այս օրենքների նպատակն էր էլեկտրականության խնայողության խրախուսումը, էներգետիկ ռեսուրսների նոր տեսակների, այդ թվում' վերականգնվող էներգիայի զարգացումը, ինչպիսիք են, օրինակ, հողմային ու արևային էներգիան։
Որպես կանոն, արտադրված էլեկտրէներգիայի սպառման համար բավական երկարաժամկետ հատված է ընտրվում ' դրանով հանդերձ երաշխավորելով ոլորտում ներդրված միջոցների վերադարձն ու շահույթի ստացումը։
1930-ական թվականներին Դալվոն Մագրիտի հետ իր աշխատանքներն է ներկայացնում Բրյուսելի գեղարվեստի պալատում, իսկ 1938 թվականին մասնակցում է Անդրե Բրետոնի և Պոլ Էլյուարի կազմակերպած Սյուրռեալիստական միջազգային ցուցահանդեսին Փարիզում։
1915 թվականի հուլիսին հայ-ռուսական ուժերը սկսեցին Բիթլիսի պաշարումը, սակայն Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքն օսմանյան երկրորդ կայազորային բանակի գլուխն անցած ետ մղեց ռուսական գրոհները։
Առաջին համաշխարհային պատերազմում Ռուսաստանն ու Օսմանյան կայսրությունը հայտնվել էին տարբեր ռազմաքաղաքական դաշինքներում. Ռուսական կայսրությունը հարում էր Անտանտին, իսկ Թուրքիան քառյակ դաշինքի անդամներից մեկն էր։
Դինը հրաժարվում է, աղջիկա ապաքինվում է, սակայն իրերի հաջորդականությունը փոխվում է, և այն բուժքույրը, ով պետք է աղջկա վիրահատությունը աներ, ավտովթարի զոհ է դառնում։
Ասըմ Օրհան Բարութը 1949 թվականին ավարտել է Ցյուրիխի տեխնիկական բարձրագույն դպրոցը, իսկ 1952 թվականին միևնույն ուսումնական հաստատությունում ստացել է դոկտորական աստիճան։
Աշխատանքները վերաբերում են անհրաժեշտ և հավելյալ արդյունքի, բնակչության կենսամակարդակի բարձրացման սոցիալ-տնտեսական հարցերին, ընտանիքների եկամուտների ու ծախսերի ձևավորման,նվազագույն ապահովվածության,անցման տնտեսությունում աղքատության գոյացման, դրա չափակցման ու հաղթահարման սոցիալ-տնտեսական հարցերին։
Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը 2012 թվականի հունիսի 27-ին, պատասխանելով սենատոր Անատոլի Լիսիցինի հարցին, բոլշևիկյան ղեկավարությանը մեղադրել է Ռուսաստանի՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմը տանուլ տալու մեջ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի մարտերում Դոնի երկրամասից մասնակցել է մոտ 125 հազար կազակ, վաթսուն հեծելագունդ, երեսուներեք հեծելազորային մարտկոց, վեց պլաստունյան գումարտակ, հինգ պահեստային զորագունդ, երեք պահեստային մարտկոց և ավելի քան ութսուն առանձին հատուկ հարյուրյակ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի հերոսների հուշարձան , Ռուսական կայսերական բանակի՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցած զինվորներին և սպաներին նվիրված կոթողներից մեկը ՌԴ Ռոստովի մարզի Ազով քաղաքում։
Ամերիկացի դերասանուհի և դրամատուրգ Աննա Դիվերեն ներկայացվում է որպես վերբատիմ թատրոնի առաջամարտիկ իր երկու'«Կրակներ հայելու մեջ» և «Մթնշաղ. Լոս Անջելես» մոնոներկայացումների շնորհիվ։
Վերբատիմ թատրոնի առավել հայտնի օրինակ է Մոիսես Քաուֆմանի ու Տեկտոնիկ թատրոնի համատեղ' նախագիծը, որը պատմում է Լարամիում Մեթյու Շեփարդի սպանության մասին։
«Ինչ-որ մեկը մեղավոր է» ներկայացման համար տեքստը վերցված է ականատեսների վկայություններից, դատարանի որոշումներից, լրատվամիջոցների արձագանքներից և դեպքին ներառված մարդկանց հարցազրույցներից։
2013 և 2014 թվականներին Հրեական մշակութային կենտրոնը Լոնդոնում բեմադրեց «Լսե՛ք, մենք ընտանիք ենք» վերբատիմ ներկայացումը, որի հեղինակներն են Մեթյու Լլոյդն ու Քերրի Շեյլը։
Ընդունված է համարել, որ վերբատիմ թատրոնը գոյություն ունի Միացյալ Թագավորությունում. ԱՄՆ-ում վերբատիմ թատրոնը տարածված չէ և դոկումենտալ թատրոնի մաս է կազմում։
Այդ ժամանակ' 1914 թվականի դեկտեմբերին, գեներալ Միշլաևսկին հրամայում է Սարիղամիշի ճակատամարտից առաջ ռուսական գլխավոր ուժերից ռազմական ուժեր տրամադրել պարսկական արշավանքի համար։
Առաջին համաշխարհային պատերազմը նրանց ընձեռեց այդ հնարավորությունը, սակայն օսմանյան բանակի մարտական պատրաստականությունն ու ղեկավարական հմտությունները այնքան էլ բարձր մակարդակի չէին։
Էնվեր փաշան հույս ուներ, որ հաջողությունը ճանապարհ կբացեր դեպի Թիֆլիս, հնարավոր է նաև, որ Կովկասում կսկսվեր մուսուլմանական հեղափոխություն, ինչի հետևանքով նույնիսկ հնարավոր կլիներ Ռուսաստանը կտրել Կասպից ծովի նավթի պաշարներից։
1914 թվականի հոկտեմբերի 30-ին 3-րդ բանակը ղեկավարությունից տեղեկացվում է, որ բրիտանական զորքերի հարձակումից նահանջելով' գերմանական «Գեբեն» և «Բրեսլաու» նավերը նահանջում են Սև ծով։
Արդահանի մարտ, օսմանյան բանակի ռազմական գործողություն գերմանացի մայոր Ավգուստ Սթեյնջի գլխավորությամբ Արդահան քաղաքը գրավելու, ռուսական բանակի Սարիղամիշ - Կարս պաշտպանական գիծը ճեղքելու և օսմանյան բանակին Սարիղամիշի ճակատամարտում հասնելու համար։
Ջոկատի նախնական նպատակն էր հարված հասցնել Բաթումին, սակայն ցամաքում ռուսների դիմակայության պատճառով, որի արդյունքում նրանք հսկողություն են ձեռք բերում Սև ծովի հանդեպ, գաղափարը դառնում է անիրագործելի։
Ձախ թևը բաղկացած էր բանակային կորպուսի երկու դիվիզիաներից, որոնք պատերազմի սկզբին այստեղ էին բերվել Կոստանդնուպոլսից և Բաթումից հարավ գտնվող այլ նավահանգիստներից։
Չնայած նրան, որ ժամանակին արտադրող ընկերությունը չէր ցանկացել ստանալ նոր ամսագրի մրցանակը, այնուամենայնիվ ավելի ուշ այն հպարտությամբ ընդունել էր մրցանակը գովազդային նյութեր կազմելու ժամանակ։
Հոդվածները, որոնք նվիրվում են տրանսպորտային միջոցների (այնպիսիք, ինչպիսիք են կառավարելիությունը, շահագործման արժողությունը և այլն) սպառողական որակների համեմատությունը, բաժանվում են երկու ձևի. մեծ և փոքր։
Ամսագիրը նվիրված է հայրենական և արտասահմանյան արտադրության մեքենաներին՝ նրանց սպառողական որակների, համեմատական թեստերի, հարցազրույցների, ավտոսպորտի աշխարհից նորությունների, նոր մեքենաների ներկայացման, տարբեր մոդելների տեխնիկական առանձնահատկությունների շեշտադրմամբ և բոլոր այն թեմաների ներկայացմամբ, որոնք այս կամ այն կերպ կապված են ավտոմեքենաների արդյունաբերության հետ։
Հրապարակվում են արտադրող կազմակերպությունների մամլո հաղորդագրություններ, քննադատություններ, նոր կամ նորացված մոդելների մասին տեղեկություններ և այն ամենը, ինչը կապված է ավտոմեքենաների արդյունաբերության աշխարհի հետ։
Ամեն ամիս հրատարակչությունը հրապարակում է ավտոմեքենաների սեփական թեստ-դրայվները՝ ընթերցողին տրանսպորտային միջոցի հիմնական առանձնահատկությունները ներկայացնելու և շահագործման բոլոր կողմերը ցույց տալու նպատակով։
Ուկրաինայի առաջնությունում Իսմետ Մունիշիի նորամուտը կայացել է 2005 թվականի ապրիլի 1-ին, երբ նա մասնակցել է Զապորոժիեի «Մետալուրգ» ակումբի դեմ խաղին (1:
1998 թվականին տեղափոխվել է թուրքական «Շեկերսպոր» ակումբ, որից հետո հանդես է եկել սլովենական «Մուրա», իսրայելական «Մակկաբի» , սլովենական «Կորոտան», թուրքական «Կոջաելիսպոր» և սլովենական «Շմարտնո» ակումբներում։
2010-2011 թվականներին Իսմետ Մունիշին աշխատել է որպես գործակալ. մասնավորապես նա եղել է սլովենացի ֆուտբոլիստ Դարյան Մատիչի և ալբանացի ֆուտբոլիստ Շպետիմ Բաբայի գործակալը։
Հասանզադեն գրել է մի շարք պոետիկ բանաստեղծությունների շարքեր, որոնցից առավել հայտնի են«Բարեկամներս ինձ սպասում են» , «Իմ հոգին բանաստեղծություն է ուզում» , «Իմ գիշերը, իմ ցերեկը» , «Զմրուխտե թռչուն» , «Դու ներեցիր» , «Մի մտահոգվիր» և այլն։
Որպես դրամատուրգ գրել է նաև մի շարք պիեսներ, որոնցից է՝ «Թող իմանա ամբողջ Արևելքը» , դրամա՝ «Աթաբեկները» ՝ նվիրված ներկայիս Ադրբեջանի տարածքում դարում ապրող մարդկանց կյանքին, արձակ՝ «Նաբատ մորաքրոջ հացը» , որը դարձավ Նարիման Հասանզադեի անդրանիկ արձակ ստեղծագործությունը։
Անձամբ Հասանզադեն ադրբեջաներեն է թարգմանել Ալեքսանդր Պուշկինի, Տարաս Շևչենկոյի, Նիկոլայ Նեկրասովի, Իվան Ֆրանկոյի, Լեսյա Ուկրաինկայի և այլոց ստեղծագործությունները։
Նարիման Ալիմամեդ օղլի Հասանզադե , ադրբեջանցի բանաստեղծ և դրամատուրգ, փիլիսոփայական գիտությունների թեկնածու , Ադրբեջանական ԽՍՀ-ի արվեստի վաստակավոր գործիչ , Ադրբեջանի ժողովրդական բանաստեղծ :
2005 թվականին Համանը լույս ընծայեց «Վինիֆրեդ Վագներ» գիրքը, ինչը հայտնի կոմպոզիտորի հարսնացու կենսագրությունն էր, որը ծնվել էր Բրիտանիայում և եղել էր Գերմանիայի նացիստական կուսակցության հիմնադիրներից մեկը և Ադոլֆ Հիտլերի մտերիմ ընկերը։
Նրա առաջին գրքի հաջողությանը հաջորդեցին և մյուսները. հատկապես հաջող էին նրա աշխատանքները Էլիզաբեթ Ավստրիացի կայսրուհու, Ադոլֆ Հիտլերի և Վինիֆրեդ Վագների մասին։
Երիտասարդ բռնապետի կերպարը» գիրքը , որով հեղինակը ուսումնասիրել էր, թե ինչպես են 1908-1913 թվականների Վիեննայի հասարակական հայացքները հրեատեցություն ձևավորել ապագա ֆյուրերի մոտ, ինչպես նաև նրա չափազանց մեծ վախը կանանցից և վարակիչ հիվանդություններից։
1965 թվականից Համանն ամուսնու հետ աշխատել է Վիեննայի համալսարանում, որտեղ 1978 թվականին պաշտպանել է դիսերտացիան Ավստրիայի գահաժառանգ արքայազն Ռուդոլֆի կյանքի մասին և ստացել դոկտորական աստիճան ։
Ինքը Համանը նկարագրել է իր աշխատանքի այդ շրջանի մեթոդիկան հետևյալ կերպ. « ՝ փոքր-ինչ այլ հայացք ունեի Ավստրիայի հանդեպ, և ես սկսեցի գրել որոշակիորեն հեռացած կերպով»։
Բրեմենի համալսարանի պրոֆեսոր Լոթար Մախթան Համանի «Հիտլերի գաղտնիքները» աշխատանքի հրատարակությունից հետո Բրիգիտա Համանը քննության առավ պատմաբանի հայտարարությունը Հիտլերի հոմոսեքսուալության վերաբերյալ։
Արդյունքում 2004 թվականին նա մասնակցեց -ի վավերագրական «Անհայտ ֆյուրերը. Հիտլերի սեռականության հանելուկների քննություն» ֆիլմի աշխատանքներին, որը նկարահանում էին ամերիկացի վավերագիրներ Ֆենտոն Բեյլին և Ռենդի Բարբատոն։
Յուրաքանչյուր համար բաղկացած էր արձակագրությունից և գիտական աշխատանքների հոդվածներից, որոնք միավորված էին առաջին բաժնում և քաղաքական բաժնից, որը կրում էր «Ժամանակակից տարեգրություն» անվանումը։
Երբ Կատկովը և Լեոնտևը վարձակալությամբ ստացան «Մոսկովյան տեղեկագիր» թերթը , «Ժամանակակից տարեգրություն» ամսագրի հասարակական-քաղաքական բաժինը վերածվեց թերթի ամենշաբաթյա ծրագրի :
Կատկովի հրապարակախոսական և խմբագրական գործունեությունը կենտրոնացավ «Մոսկովյան տեղեկագիր» և «Ժամանակակից տարեգրություն» թերթերի վրա, ամսագրի աշխատանքները իր հսկողությամբ կատարում էր Նիկոլայ Լյուբիմովը։
Հիմնադրվել է 1856 թվականին Մոսկվայում լիբերալ հայացքների տեր գիտնականների և գրողների կողմից, որոնց թվում են՝ Միխայիլ Կատկովը, Եվգենի Կորշը, Պյոտր Կուդրյավցևը, Պավել Լեոնտևը, Անտոն Ստանկևիչը։
Ռուս գրական և հասարակական-քաղաքական ամսագիր, դարի երկրորդ կեսի ամենաազդեցիկ ամսագրերից մեկը, որը էական ազդեցություն է ունեցել հասարակական մտքի և Ռուսաստանի գրական մտքի շարժման վրա։
Ամենամսյա ամսագիրը հիմնվել է 1841—1844 թվականներին Սանկտ Պետերբուրգում Նիկոլայ Գրեչի և Նիկոլայ Պոլեվոյի ղեկավարությամբ, աշխատակիցների թվում էր պատմաբան Իվան Սնեգիրյովը։
Միապետական և հայրենանվեր կողմնորոշման ամենամսյա ամսագիրը հիմնվել է 1808-1820 թվականներին Մոսկվայում Ֆյոդր Ռոստոպչինի միջոցներով, ղեկավարում էր Սերգեյ Գլինկան։
1935 թվականին երաժշտական գործիքների թանգարանը Ակադեմիայից տեղափոխվեց Գերմանական երաժշտական ուսումնասիրությունների ազգային նոր ինստիտուտ, որը ղեկավարում էր Մաքս Զայֆերթը։
Պատերազմից անմիջապես հետո այն ամենը, ինչ մնացել էր թանգարանից, փոխանցվեց Արևմտյան Բեռլինի ղեկավարությանն ու 1949 թվականին այն ժամանակավորապես տեղափոխվեց Շառլոթենբուրգ պալատ։
1950 թվականին, Յոհան Սեբաստիան Բախի մահվան 200-րդ տարելիցին, Ինստիտուտը Պալատի Կաղնու պատկերասրահում իր առաջին կամերային համերգը կազմակերպեց թանգարանի պատմական գործիքներով։
1984 թվականի սկսած թանգարանը տեղակայված է Կուլտուրֆորումում, Բեռլինի ֆիլհարմոնիկի հարևանությամբ' Քեմփերփլաց հրապարակում' Էդգար Վիշնյևսկու նախագծած շենքում։
1902 թվականին Գենտի դատավոր Սեզար Սնյոքի անձնական հավաքածուից մոտ 1400 գործիքներ, ներառյալ Ռուքերսի 17֊րդ դարի կլավեսինը, ինչպես նաև, մի քանի սրինգներ Ժան Օտետերից։
Հավաքածուն ներառում է Պրուսիայի թագուհի Սոֆի Շառլոտային պատկանած կլավեսինը, ֆլեյտաներ Ֆրիդրիխ Մեծի հավաքածուից և Բենջամին Ֆրանկլինի ապակե հարմոնիկան։
Սևակ Խանաղյանը կամ ինչպես նրան կոչում են մտերիմներն ու ընկերները՝ Սևան, ծնվել է 1987 թվականի հուլիսի 28-ին ՀԽՍՀ Կալինինոյի շրջանի Մեծավան գյուղում։
Նրա հեղինակային երգերից են՝ «Մի՛ լռիր» , «Միլիոն համբույր» , «Հայրենիք» , ինչպես նաև «Վերադարձիր տուն» երգը, որը ներկայացրել է « ֆակտոր»-ի լսումների փուլերում։
Սևակ Խանաղյան , հայ երգիչ, երգահան, ռուսական «Գլխավոր բեմ» և «Ձայն» հեռուստանախագծերի մասնակից, ինչպես նաև ուկրաինական « ֆակտոր» նախագծի 7-րդ եթերաշրջանի հաղթող, «Հայաստանի ձայնը» նախագծի 4-րդ եթերաշրջանի ժյուրիի անդամ , «Դեպի Եվրատեսիլ» նախագծի 2-րդ եթերաշրջանի մասնակից։
Սևակ Խանաղյանն իր կնոջը՝ Մարիա Իվանովային հանդիպել է Ռուսաստանի Դաշնության Կուրսկ քաղաքում, որտեղ նրանք միասին սովորում էին երաժշտական ուսումնարանում։
2005 թվականին գերազանց, կարմիր դիպլոմով ավարտել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանը և նույն թվականին ընդունվել պլաստիկ, ռեկոնստրուկտիվ վերականգնողական վիրաբուժության, միկրովիրաբուժության և ոսկորի վիրաբուժության կլինիկական օրդինատուրան։
2004-2006 թվականներին եղել է «» ուսանողական ամսաթերթի գլխավոր խմբագիր 2005 թվականին արժանացել է Հայկական ազգային ասամբլեայի «Լավագույն ապագա բժիշկ» պարգևին, 3 անգամ շահել է երիտասարդ գիտնականի մրցանակ միջազգային կոնֆերանսներում՝ 2005 թվականին Երևանում, 2010 թվականին Կիևում և Բարսելոնայում։
Աշխատանքային փորձաշրջան է անցել ԱՄՆ-ում՝ Մերսեր համալսարան, Ջորջիայի նահանգի բժշկական կենտրոնում, Հունգարիայում' վնասվածքաբանության և օրթոպեդիայի կենտրոնում։
Հունգարացիների հետ շփվելուվ նա իմանալով Բժշկական համալսարանի մասին, որտեղ այդ ժամանակ դասավանդվում էին բնագիտական առարկաներ, ցանկացել է ուսումը այնտեղ շարունակել։
Վիեննայում նա մնացել է մեկ տարի և այդ ընթացքում բախվել է Սերբիայի և Խորվաթիայի արտագաղթին, ծանոթացել է հայրենակիցներ Ֆրանց Միկլոշիչի և Վուկ Կարաջիչի հետ։
1850 թվականի հունվարի 8-ին Իոսիֆ Պանչիչը նշանակվել է «Սերբական գրականության միության» անդամ, իսկ 1853 թվականին նա Կրագուևացից մեկնում է Բելգրադ, որտեղ էլ նշանակվում է Բելգրադի համալսարանի բնագիտական առարկաների պրոֆեսոր։
Այդ ընթացքում նա ծանոթացել է Բանատի բնությանը, այցելել է Դելիբլատսկի ավազներ և բարձրացել է Կարպատներ, հանքերում հանդիպել է շատ հետաքրքիր լեռնային ապարների և հանքանքարերի։
Սերբիայի քաղաքացիություն ստանալուց հետո Պանչիչը Սերբական գիտական ընկերության անդամ է դարձել և լիցեյի պրոֆեսոր է նշանակվել չունենալով դոկտորական ատենախոսություն կամ գիտական հոդված։
Յագոդինում եղած ժամանակ Պանչիչը եղել է սերբական Չուպրիա քաղաքում և այնտեղ հանդիպել է Լյուդմիլա Միլևային և 1849 թվականի հունվարին' ուղղափառություն ընդունելով ամուսնացել է նրա հետ Չուպրիայի ուղղափառ եկեղեցում։
Պանչիչը բժիշկ աշխատելու հրավեր է ստանում Արտաքին գործերի նախարար Ավրամ Պետրոնիևիչից, որը Յագոդինա մարզի Բելիցա գյուղում ապակեգործական գործարան ուներ։
Ըստ ավանդության, Պանչիչը ծնունդով Հերցեգովինայից է եղել, և հնագույն ժամանակներից նրանք եկել են Ուգրինի գյուղ, որը գտնվում է հյուսիսային մասում' Վինոդոլսկ համայնքի Վելեբիտի կազմում։
Բայց քանի որ Վուկը Սերբիայում շատ թշնամիներ ուներ, ապա նրա հանձնարարականը ոչինչ չարժեր, նույնիսկ Պանչիչին սկսեցին կասկածանքով նայել, մտածելով, որ նա արտասահմանում լրտեսական աշխատանք է կատարել։
Ավարտել է Քութայիսի միջնակարգ գիմնազիան, այնուհետև ուսումը շարունակել է Սանկտ Պետերբուրգի կայսերական համալսարանում, որտեղ ներկա է գտնվել արևելագետ Ն. Յ. Մարայի դասախոսություններին ու սեմինարներին, սակայն շուտով նրա ջերմեռանդ կողմնակիցը դառնում է մրցակից, թողնում համալսարանը և մեկնում Գերմանիա, որտեղ շարունակել է ուսումը Քյոնիգսբերգում, Լայպցիգում, Մյունխենում և Բեռլինում։
Նույն թվականին լույս է ընծայել «Երկիր, որը ես տեսնում եմ» նովելների ժողովածուն, 1925 թվականին՝ «Դիոնիսիոսի ժպիտը» վեպը, որոնք արտացոլում են հին աշխարհի մարդկանց հոգևոր ճգնաժամը հեղափոխության շրջանում։
Նրանք զբաղեցրին առաջին տեղը այնպիսի երկրների շքերթերում, ինչպիսիք են Բելգիան, Ֆրանսիան, Նիդերլանդները, Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետությունը, Մեքսիկան ու Նոր Զելանդիան, և դարձել է Նորվեգիայի, Իռլանդիայի, Շվեյցարիայի, Ավստրալիայի ու Մեծ Բրիտանիայի երեք լավագույն երգերից։
Թողարկվել է 1976 թվականի նոյեմբերին, նա կրկնել է « »-ի հաջողությունը՝ մենակատար Անի Ֆրիդ Լինգստադի վոկալ տվյալների հետ երգի դրամատիկ պատկերավորման համադրման շնորհիվ։
Ելենա Պանովան ծնվել է 1977 թվականի հունիսի 9-ին Ռուսաստանի Արխանգելսկ քաղաքում, թատերական ռեժիսոր, Արխանգելսկի մարզային երիտասարդական թատրոնի հիմնադիր և գեղարվեստական ղեկավար Վիկտոր Պետրովիչ Պանովի և դաշնամուրի ուսուցիչ Ժաննա Վիկտորովնա Պանովայի ընտանիքում։
1999 թվականին Ելենա Պանովան ավարտել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիան և ընդունվել Մոսկվայի Ա. Չեխովի անվան գեղարվեստական թատրոնի թատերախումբ։
Հուլիսին ընդգրկվել է թիմի կազմում և 2002 թվականի մրցաշրջանում ԲԿՄԱ-ի երկրորդ կազմում անցկացրել է 10 խաղ, որոնց ընթացքում բաց է թողել 14 գնդակ։
2002 թվականին Ակինֆեևը հրավիրվել է Ռուսաստանի պատանեկան հավաքական, որի կազմում իր նորամուտը նշել է նույն թվականի օգոստոսին՝ Շվեդիայի հավաքականի դեմ խաղում։
Վեց անգամ դարձել է Ռուսաստանի չեմպիոն, վեց անգամ Ռուսաստանի գավաթի հաղթող, հաղթել է ՈՒԵՖԱ-ի գավաթի խաղարկությունում և արժանացել 2008 թվականի Եվրոպայի առաջնության բրոնզե մեդալի։
Կղզու մասին իրենց աշխատություններում նշել են նաև Թուկիդիդեսը (վերջինս նկարագրել է Խալկի կղզում տիրող իրադրությունը Պելոպոնեսյան երկարատև և արյունարբու պատերազմների շրջանում), Սկիլակը, Ստեփանոս Բյուզանդացին, ինչպես նաև Ստրաբոնը, Թեոփրաստեսը, Պլինիոս Ավագը և այլք։
Թանգարանը հիմնադրվել է 1889 թվականին օտարերկրացի և բուլղարացի մասնագետների կողմից՝ այդ թվում 1913-1947 թվականներին թանգարանի տնօրեն Իվան Բուրեշի, որպես Բուլղարիայի արքայազն Ֆերդինանդի բնական պատմության թանգարան։
1947 թվականին թանգարանը դարձել է Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի Կենդանաբանության ինստիտուտի մի մասը, 1974 թվականին՝ Բուլղարիայի գիտությունների ակադեմիայի առանձին գիտական հաստատություն։
Ի լրումն թանգարանային հավաքածուների համալրման և պահպանման՝ թանգարանն անցկացնում է հետազոտական աշխատանք՝ կապված երկրի կենսաբանական պաշարների, երկրաբանության, էկոլոգիայի և շրջակա միջավայրի պահպանության ուսումնասիրության հետ։
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է ավելի քան 400 կաթնասունների, ավելի քան 1200 տեսակի թռչունների, հարյուր հազարավոր միջատների և այլ անողնաշարավորների խրտվիլակներ, ինչպես նաև Բուլղարիայի օգտակար հանածոների պաշարների մեկ քառորդը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ' 1914-1915 թվականներին, Սերբիայի կառավարության հրավերով զբաղվել է ավստրո-հունգարական, գերմանական և բուլղարական բանակների' խաղաղ բնակչության հանդեպ իրականացրած հանցագործությունների բացահայտմամբ։
Բայց Բուլղարիայում Ռայսի հետաքննության արդյունքները մերժվում են այն փաստարկներով, որ նա չի լուսանկարել «բուլղարական վայրագությունների» զոհերին, մինչդեռ դրանք պատրաստել է ավստրո-հունգարական և գերմանական լուսանկարների համար, ավելին, որ նա եղել է դատաբժշկական փորձաքննության առաջամարտիկներից մեկը։
Սակայն Տարասովի դեմ դուրս եկան Նիկոլայ Ռիժկովն ու ԽՍՀՄ Պետական անվտանգության կոմիտեի գեներալ Վլադիմիր Կրյուչկովը , ինչպես նաև Միխայիլ Գորբաչով։
Տարասովին այդ ժամանակ սկսեցին սատարել ԱԱԾ-ի ղեկավար Վիկտոր Չեբրիկովը, Կենտկեմի քարտուղար Եգոր Լիգաչովը, Կոմկուսի բարեփոխումների առաջնորդ Ալեքսանդր Յակովլևը։
Տարասովի և Գորբաչովի հարաբերությունները ավելի են լարվում, երբ Տարասովը բարձրաձայնում է, որ Գորբաչովը պատրաստվում է Կուրիլյան կղզիները վերադարձնել Ճապոնիայի կառավարությանը՝ 2 միլիարդ վարկի դիմաց։