polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Արիստոտելն առաջին անգամ կիրառության մեջ դրեց պարզ արժեձևերը դրամաձևի վերածելու գաղափարը, միաժամանակ իր աշխատություններում ձևավորելով ապրանքի, արժեքի, գնի, փողի և արդի մի շարք այլ կարևորագույն տնտեսագիտական տեսությունների հիմքերը։
Հին Հունաստանի փիլիսոփաների աշխատություններում քննարկման առարկա էին արդեն իսկ որոշակիորեն ձևավորված բնաիրային և դրամական տնտեսությունները, միջազգային առևտրի ու պատերազմների տնտեսական հետևանքները, հարստացման ու աղքատության հիմնահարցերը և այլն։
Անտիկ շրջանի և միջնադարյան մտածողները տարբեր կերպ էին ընկալում, մեկնաբանում և տնտեսական հարաբերությունների զարգացման տեսանկյունից գնահատում աշխատանքի դերը, հարստությունն ու աղքատությունը, արդարության տեսանկյունից փողի դերակատարությունը և այլն։
Միջնադարյան Արևելքում տնտեսագիտական մտքի ակնառու ներկայացուցիչ է համարվում Իբն Խալդունը , որի ուսմունքի համաձայն, հասարակությունը պետք է բաժանվի հարուստների և աղքատների, բայց միևնույն ժամանակ պահպանելով չափավորությունը' չլինեն չափից ավելի հարուստ և չափից ավելի աղքատ։
Իբն Խալդունը հասարակության զագացման հիմքում դնում էր նյութական բարիքների արտադրությունը, բայց համոզված լինելով որ հանրույթը շարունակաբար «պարզագույն» մակարդակից գնում է դեպի ավելի «քաղաքակիրթ» մակարդակ, ապա հողագործությունից և անասնապահությունից բացի, մարդկանց տնտեսական գործունեության ոլորտ էին ներառում նաև «չափավոր» առևտուրն ու արհեստները։
Հին մտածողների տնտեսագիտական պատկերացումներում հիմնական ջրբաժանը վերաբերում էր այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված երկու' բնաիրային և դրամական տնտեսություններից որևէ մեկին նախապատվություն տալու և կարևորությունը գերագնահատելու պատկերացումներին։
Որոշ մտածողներ նախապատվությունը տալիս էին բնատնտեսությանը, որպես բարիքների ստեղծման և բարեկեցության հիմնական աղբյուր' զուգորդված պատերազմների և նվաճված ժողովուրդներին շահագործելու անհրաժեշտությամբ։
Նա մշակեց և կիրառության մեջ դրեց այնպիսի նշանակալի տեսություններ, ինչպես ռենտայի տեսությունը, փողի քանակական տեսությունը, միջազգային առևտրում համեմատական ծախսերի սկզբունքը և մի շարք այլ դրույթներ, որոնցից շատերն առ այսօր կիրառության մեջ են արդի տնտեսագիտությունում։
Ռիկարդոյի գիտական ստեղծագործությունը նշանակալի է նաև այն առումով, որ առաջին անգամ որոշակի հստակությամբ և համոզմունքով հասարակության սոցիալ-տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունների վերլուծությունը նա համարեց տնտեսագիտության ուսումնասիրության առարկայի բաղկացուցիչ մաս։
Վաղ շրջանի մերկանտիլիստները գտնում էին, որ արտաքին առևտրում դրական հաշվեկշիռ ապահովելու համար անհրաժեշտ է արտահանվող ապրանքների վրա սահմանել առավելագույն բարձր գներ, սահմանափակել ապրանքների ներմուծումը, թույլ չտալ ոսկու և արծաթի արտահանումը երկրից։
Արիստոտելն իր ժամանակի տնտեսական հարաբերություններն ու գործընթացները համակարգել և բաժանել է երկու մասի' բնականի կամ «էկոնոմիկայի» և ոչ բնականի կամ «քրեմատիստիկայի»։
«Էկոնոմիկան» կամ մարդկանց բնական տնտեսական գործունեությունը բնաիրային տնտեսություն է, որտեղ ստեղծվում են բարիքները, նպատակ է հանդիսանում մարդկանց պահանջմունքների բավարարումը և հարստությունը հանդես է գալիս օգտակար նյութական իրերի ամբողջության տեսքով։
«Քրեմատիստիկան» տնտեսության ապրանքային և փողային ձևաչափն է, որի նպատակն է հարստության կուտակումը առևտրային, վաշխառուական գործարքների միջոցով և դրսևորվում է փողի կուտակման տեսքով։
Հասարակական տարբեր խմբերի շահերի ներդաշնակեցման հնարավորությունը նա հիմնավորում էր փոքր արտադրության զարգացմամբ, ինչը նախադրյալներ կստեղծեր նաև տնտեսակարգի հակասությունները հաղթահարելու 10 համար։
Մերկանտիլիստների գաղափարների ազդեցությամբ տնտեսությունում պետությունը ակտիվ միջամտության քաղաքականություն էր վարում, նպաստում էր առևտրային մենաշնորհների ձևավորմանը, որի նպատակն էր արտահանվող ապրանքների բարձր գների սահմանումն ու երկրի ոսկու և արծաթի պաշարների ընդլայնումը։
Անգլիայում վաղ շրջանի նշանավոր մերկանտիլիստներն էին Վ. Ստաֆֆորդը, Ջ. Գելսը, իսկ Ֆրանսիայում' Անտուան Մոնկրետյենը, որն էլ առաջին անգամ շրջանառության մեջ է դրել «քաղաքատնտեսություն» եզրույթը։
Տնտեսագիտության, որպես ինքնուրույն գիտական դիսցիպլինի կայացման դարաշրջանն ընդգրկում է տեսական հայացքների ու գաղափարների զարգացման ժամանակաշրջանը մերկանտիլիստներից մինչև անգլիացի տնտեսագետ Դ. Ռիկարդո։
Այս ժամանակաշրջանի բոլոր փուլերում տնտեսագիտական տեսությունների զարգացումը դրսևորվել է իրական տնտեսական հարաբերությունների կամ այլ խոսքով' կապիտալիստական տնտեսական համակարգի զարգացման գործընթացների արտացոլման, վերլուծության և մեկնաբանման տեսքով։
Ֆիզիոկրատները առաջին անգամ փորձեր կատարեցին կազմելու հասարակական վերարտադրության և ստեղծված տարեկան ամբողջական արդյունքի շրջապտույտի մակրոտնտեսական մոդելը (այն հայտնի է տնտեսագիտությունում Քենեի «Տնտեսական աղյուսակ» անվամբ), որը հիմք հանդիսացավ մակրոտնտեսական հավասարակշռության 6 գիտական տեսությունների ու մոդելների համար։
Նախապատմության շրջանում հին մտածողների տնտեսագիտական հայացքներն ու պատկերացումները իրենց արտացոլում էին գտնում փիլիսոփայական աշխատություններում և հանդես էին գալիս առանձին տնտեսական երևույթների վերաբերյալ դիտարկումների, մեկնաբանությունների ու կարծիքների տեսքով։
Արդի տեսքով դասական տնտեսագիտության սկիզբը դրվեց Անգլիայում 17-18-րդ դարերում, սակայն մինչ այդ արդեն ձևավորվել էին երկու ուսմունքներ, որոնք էլ հիմք հանդիսացան նոր գիտության ձևավորման ու զարգացման համար։
Անտիկ աշխարհում տնտեսագիտական նախնական պատկերացումների համակարգման և գիտական դիսցիպլինների որոշակի կարգակառույց ձևավորելու առումով անգնահատելի է Հին աշխարհի մեծագույն մտածող Արիստոտելի դերը, ով միաժամանակ հանդիսանում է արդի գիտական շատ ուղղությունների հիմնադիրը։
Տնտեսական լիբերալիզմի նրանց գաղափարախոսությունն ամփոփված էր «Թույլատրեք անել այն, ինչ ցանկանում են, թույլ տվեք գնալ այնտեղ, ուր ուզում են» լոզունգներում :
Անգլիան համարվում է դասական տնտեսագիտության կայացման երկիրը, իսկ անգլացի մտածող Ադամ Սմիթը ավարտին հասցնելով տնտեսագիտության վերջնական գիտական շերտը' ինքնուրույն գոյության իրավունք պարգևեց գիտության այս բնագավառին։
Առաջին ուղղության ներկայացուցիչները, որոնց շարքում կարելի է առանձնացնել Ժան Սիսմոնդին և մարքսիստներին, իրենց ուշադրությունը կենտրոնացրեցին հասարակության սոցիալական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։
Ֆիզիոկրատները քննադատելով մերկանտիլիստների տնտեսական գործընթացներում փողի բացարձակ դերի մասին դրույթը, իրենց հերթին, բացարձականացնում էին գյուղատնտեսության դերը երկրի տնտեսության մեջ։
Տնտեսագիտությունը բավականին երկար ժամանակ հայտնի էր «Քաղաքատնտեսություն» անվամբ, որն առաջին անգամ օգտագործել էին մերկանտիլիստները, իսկ գիտական լայն շրջանառության մեջ դրեց Ա. Սմիթը։
Չնայած որ տրոլները փոխառված են շվեդական հեքիաթներից և էապես փոփոխված են և վերամշակված, բայց կարելի է ասել, որ Տուվե Յանսոնի վրա ժողովրդական բանահյուսությունը նվազագույն ազդեցություն է թողել։
Յանսոնի ավելի ուշ շրջանի ստեղծագործություններում հերոսները տարիքով մեծանում են և հասկանում, որ աշխարհը իրականում այլ է՝ դաժան է և անտարբեր (օրինակ՝ կարմիր մրջյունների կամ ծովաձիուկների պատմությունը «Հայրիկն ու ծով» պատմվածքում)։
Մումի տրոլների շարքի առաջին գիրքը տպագրվել է 1945 թվականին («Փոքրիկ տրոլները և մեծ ջրհեղեղը», գրվել և ձևավորվել է 1938 թվականին), բայց ժողովրդականություն է ստացել նրա երկրորդ պատմվածքը՝ «Մումի տրոլն ու գիսաստղը» , որտեղ մանրամասն նկարագրվել մումի տրոլների հովիտը , որը դարձել է հետագա պատմվածքների գորխողության հիմնական վայրը։
Ընդհանուր առմամբ Յանսոնը մոմի տրոլների մասին ութ պատմվածք է գրել («Փոքր տրոլները և մեծ ջրհեղեղը», «Մումի տոլն ու գիսաստղը», «Հրաշագործի գլխարկը», «Վտանգավոր ամառը», «Մումի հայրիկի հիշողությունները», «Կախարդական ձմեռը», «Հայրիկն ու ծովը», «Նոյեմբերի վերջին»), պատմվածքների մեկ ժողովածու՝ «Ամտեսանելի մանուկը», չորս նկարազարդ գրքույկ («Վտանգավոր նճանապարհորդություն», «Իսկ հետո ինչ», «Ով կսփոփի մանկիկին», «Խաբեբան մումի տրոլների տանը»)։
Սնուսմումրիկը ատում է այգու պահակին, որտեղ արգելված է վազել, ծիծաղել, ծխել, բայց միաժամանակ նա հրաժարվում է իր պլաններից, երբ պարտավոր էր հոգալ փոքրիկ որբերի մասին ։
Մեկ կողմից նրան ջղայնացնում էր իր ստեղծագործությունների առևտրականացումը, մյուս կողմից մումի տրոլներով բազմաթիվ ապրանքներից ստացվող հսկայական եկամուտները նրան թույլ էին տվել սկզբում վարձել, իսկ հետո գնել Ֆիննական ծոցի Կլովհարուն կղզին, որտեղ նա թաքնվում էր լրագրողներից և ձանձրացնող երկրպագուներից։
Հարցազրուցավարերի' անձնական կյանքին վերաբերող հարցերին Յանսոնը միշտ պատասխանել է, որ ինքը ամուսնական ինստիտուտի սկզբունքային հակառակորդն է և չի ուզում երեխաներ ունենալ փիլիսոփայական համոզմունքներից ելնելով։
Ստանալով Արվեստի քոլեջի գեղեցիկ արվեստների ֆակուլտետի դիպլոմը, նա ստաժավորում է անցել Ֆրանսիայի, Գերմանիայի, Իտալիայի գեղարվեստի դպրոցներում։
Այդ ընթացքում նա որոշակի ճանաչման է հասել հայրենիքում, քանի որ սկսած տասը տարեկանից ձևավորել է մանկական հայտնի ամսագիր, որի խմբագիրը իր ծնողների մոտիկ բարեկամն էր։
Ըստ Յանսոնի կտակի՝ Պիետիլյան է ժառանգել նրա անշարժ գույքը՝ նրանց համատեղ անշարժ սեփականություն հանդիսացող երկու սենյականոց բնակարանը Հելսինկիում և Կլովհարուն կղզին։
Սկզբնական շրջանում Յանսոնը ինքն էր նկարում կոմիքսների յուրաքանչյուր շարքը, բայց շուտով դա նրան հոգնեցրել է և այդ գործը փոխանցել է եղբորը՝ Լարսին, ով 20 տարվա ընթացքում հնարել և նկարել է մումի կոմիքսները, վերածելով այդ գործը եկամտաբեր բիզնեսի։
1882 թվականին վաճառական, Ռոստովի ծխախոտի ֆաբրիկայի սեփականատեր Վ. Ի. Ասմոլովը կառուցեց քաղաքում առաջին քարե թատրոնը, որը դարձավ մրցակից Հայրապետովյան հին թատրոնին։
Հայրապետովյան թատրոնի սեփականատերերը կարծում էին, որ իրենք քաղաքային իշխանության հետ կնքել են այնպիսի պայմանագիր, ըստ որի' Ռոստովում ոչ ոք իրավունք չուներ կառուցելու այլ թատրոն։
1862 թվականի աշնանը քաղաքագլխի նախաձեռնությամբ տեղի մեծահարուստ բնակիչներ Կ. Մ. Հայրապետովը, Ի. Ի. Գրիբանովը և Մ. Բ. Դրաշկովիչը կազմակերպեցին թատերական տնօրենություն' քաղաքում դրամատիկական թատրոնի շինարարություն կազմակերպելու նպատակով։
Մուտքի երկու կողմերում երկու նեղ միջանցք էր, որոնցով դժվարությամբ կարող էին անցնել 4 հոգի, օթյակներից դռները դուրս էին գալիս դեպի միջանցք, իսկ միջանցքից ելքեր կային դեպի կանանց նախասրահ, բուֆետ և զուգարան։
Չնայած այն հանգամանքին, որ «Արյունարբու Մերի» արտահայտությունը մտել է անգլերենի մեջ և ծանոթ է անգլախոս ցանկացած մարդու, գոյություն ունեն վհուկի անվան տարբերակներ։
Տարբեր աղբյուրներում կարելի է հանդիպել տարբեր անվանումների՝ Արյունարբու ոսկորներ, Դժոխային Մերի, Մերի Ուորթ, Մերի Ուորթինգթոն, Մերի Ուոլես, Մերի Լյու, Մերի Ջեյն, Սալլի, Քեթթի, Ագնես, Սև Ագնես։
Դրա հետ կապված, անգլիական ֆոլկլյորի որոշ ուսումնասիրողներ կարծում են, որ Արյունարբու Մերին և նրա տենչը՝ գողանալու ուրիշների երեխաներին, մատնանշում է անգլիական թագուհուն, ով խելագարվել էր՝ իր երեխաներին կորցնելու պատճառով։
Արյունարբու Մերի , անգլիական քաղաքային լեգենդ, համաձայն որի, եթե մութ սենյակում հայելու առջև երեք անգամ բարձրաձայն արտասանես «Արյունարբու Մերի», ապա կհայտնվի նրա հոգին։
Սկսելով «Լեոնարդոյից», գրողը ձգտում էր ամեն ինչի, բացի գրքային աղբյուրներ հավաքելուց, նա անմիջապես փորձում էր լինել այնտեղ, որտեղ կատարվում էր գործողությունը, տեսնել և զգալ այն օդը և այն բնությունը։
Ինչպես հետագայում նշում էին հետազոտողները՝ ճանապարհորդությունը տարօրինակ բնույթ էր կրում, ամենից առաջ Գիպպիուսի և Վոլինսկու սիրավեպի շուրջն առաջացած սկանդալի պատճառով։
Սկզբից հեռացրեց նրան աշխատանքից, հետո իր անվան տակ հրատարակեց Մերեժկովսկովի նշումներն ու գրություններն Լեոնարդոյի մասին, ինչի պատճառով մեղադրվեց բանագողության մեջ։
Նա ամբողջովին սուզվեց Վերածննդի դարաշրջանի ուսումնասիրության մեջ, իսկ 1896 թվականին կնոջ՝ Զինաիդա Գիպպուսի և գրաքննադատ – արվեստագետ Ա․ Վոլինսկու հետ միասին կատարեց մեծ եվրոպական շրջագայություն՝ Լեոնարդո դա Վինչիի երթուղիով ։
Իսրայելի առողջապահական զբոսաշրջության առավելություները ներառում են բնական լավ ռեսուրսները, ամբողջ տարվա ընթացքում կայուն, հանգիստ կլինան, աժող բժշկական համակարգերը և գեղատեսիլ վայրերը, որոնք հիվանդների վրա ունեն հանգստացնող ազդեցություն։
Մյուսները գալիս են Իսրայել, առավել հաճախ, Միացյալ Նահանգներից, որովհետև նրանք կարողանում են ստանալ ինչպես որակյալ առողջապահական խնամք, այնպես էլ վիրահատություններ և արտամարմնային բեղմնավորման բուժումներ։
Աշխարհի ճանապարհորդության և զբոսաշրջության խորհուրը գնահատում է, որ Իսրայելի ՀՆԱ-յի իրական աճ, ակնկալվում է, 2010-2020 թվականների ընթացքում միջին հաշվով կաճի 5.0%-ով։
2009 թվականին երկու ամենաշատ այցելված վայրերն են Լացի պատը և Ռաբբի Շիմոն բար Յոչայի գերեզմանը. ամենահայտնի վճարովի զբոսաշրջային վայրը համարվում է Մասադա ամրոցը։
Տոկոսային հարաբերությամբ զբոսաշրջիկների ամենամեծ հոսքը գալիս է ԱՄՆ-ից՝ 18 %, ապա Ռուսաստանից, Ֆրանսիայից, Գերմանիայից, Միացյալ թագավորությունից, Իտալիայից, Ուկրաինայից, Լեհաստանից, Կանադայից, Նիդերլանդներից և Իսպանիայից։
Արևելյան Երուսաղեմի չֆինալիզիր կարգավաիճակը բազմաթիվ խնդիրներ առաջ բերեց այն ժամանակ, երբ Երուսաղեմը փորձում էր մտնել միջազգային զբոսաշրջային շուկա։
2009, 2010 և կրկին 2015 թվականներին Մեծ Բրիտանիայի Գովազդային չափանիշների կոմիտեն որոշում է կայացրել ընդդեմ Իսրայելի Զբոսաշրջության նախարարության գովազդային կազմակերպությունների, որոնք ցուցադրում են պատկերներ և տեղեկությունները այնպիսի զբոսաշրջային վայրերի մասին, որոնք գտնվում են Արևելյան Երուսաղեմում։
Գովազդային մարմինն իր որոշման մեջ գրել է «Արևելյան տարածքի օկուպացված կարգավիճակը դարձել է միջազգային վեճերի առարկա, և քանի որ մենք համարում ենք, որ գովազդը ակնարկում է այն, եր Արևելյան Երուսաղեմը պատկանում է Իսրայել պետության, մենք հասկացանք, որ գովազդը, ամենայն հավանականությամբ, մարդկանց մոլորության մեջ է գցելու»։
Իսրայելի ուտելու վայրերը, որպես կանոն, ներառում են ֆալաֆել, որն իր հերթին առաջարկում է հավելյալ ուտելիքներ, ինչպիսիք են ֆրանսիական ֆրին, տապակած սմբուկը, աղցաններն ու ֆալաֆելի հետ մատուցվող թթու վարունգը, ինչպես նաև հումուսիան, որը սահմանափակվում է Հումուս ուտեստովը, և որն առաջարկում է սահմանափակ ընտրություն հավելյալ ուտեստների մեջ։
Միսադա Միզրահիտը հանդիսանում է էժան գներով ռեստորան, որտեղ հիմնականում ընտրությունը կայանում է մեզե աղցանների վրա, որին հետևում է խորոված գրիլը ֆրանսիական ֆրիով, ինչպես նաև տապակած կիբբեհը և պարզ աղանդերը։
Իր հյուրընկալության արդյունաբերության շրջանակներում, այդ թվում նաև հյուրանոցները, ռեստորաններն ու գինու գործարանները, Միջերկրածովյան տարածաշրջանում առավել կենսունակ ռեստորանային մշակույթներ դեռևս 1990-ական թվականներին զարգացել է Իսրայելում, որը սպասարկվում է ինչպես զբոսաշրջիկների, այնպեսել էլ քաղաքացիների կողմից։
Այստեղ են գտնվում նաև մի քանի վարչական շինություններ՝ Արդարության Համաշխարհային Տան նստավայրը, ինչպես նաև բահայիների այգիները, Բաբի դամբարանը, որը բնակիչներն անվանում են «Բահայի տաճար»։
Ամբողջ աշխարհում ամենահին քաղաքներից մեկը, որը հռչակվեց որպես Իսրայելի մայրաքաղաք և, եթե Արևելյան Երուսաղեմն էլ հաշվենք, ամենամեծ քաղաք։
Մեա Շեարիմը, որը հիմնադրվել է տասնիններորդ դարում և բնակեցվել է հիմնականում ծայրահեղ ուղղափառ հերադիմ հրեաների կողմից, պահպանում է Արևելյան Եվրոպական շտետլիի բուրմունքը
Սաֆեդը բուդդակայակնության չորս սուրբ քաղաքներից մեկն է, որտեղ և գրվել է Երուսաղեմյան Թալմուդի մեծ մասը և որտեղ էլ մշակվել է կաբալան (հրեական շրջաններում առաջացած գաղտնուսույց թեոսոֆիական համակարգ)։
Ի լրումն Մերջարևելյան խոհանոցի, այնստեղ կան ռեստորաններ, որոնք առաջարկում են ընտրության լայն տեսականի էթնիկ սնունդ, ներառյալ իտալական, ֆրանսիական, հունական, ռուսական, եթովպական, բոլկանյան, թայվանյան, չինական, ամերիկյան խոհանոցները։
2008 թվականի սկզբին հայտարարվել է, որ Իսրայելի գինու տուրիզմի զբոսաշրջության զարգացմանը խթանելու համար 150-ակրով գինու այգի կբացվի Զիխրան Յաակով և Բինյամին-Գիվատ-Ադա բնակավայրերի մեջտեղում։
Ագնիա Դիտկովսկիտեն ու Ալեքսեյ Չադովը միասին եղել են ԱՄՆ-ում «Սերը մեծ քաղաքում» ֆիլմի նկարահանման ժամանակ, որում Չադովը կատարում էր գլխավոր դերերից մեկը։
Ագնիա Դիտկովսկիտեն, որոշելով գնալ իր ծնողների ուղով, ընդունվել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտ, սակայն առաջին կուրսում թողել է ուսումը։
Ագնիա Դիտկովսկիտեն ծնվել է 1988 թվականի մայիսի 11-ին լիտվացի ռեժիսոր Օլեգաս Դիտկովսկիսի ու ռուս դերասանուհի Տատյանա Լյուտաևայի ընտանիքում։
Շենքի ճակատային մասում կառուցվել է ութ սյուն, առաջին հարկը երեսպատվել է կոպտատաշ քարով, շենքի կենտրոնական մասին ավելացվել է մեկ հարկ, և այն դարձել է եռահարկ։
1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո շենքը զբաղեցրել են Արհմիութենական աշխատողների տունը, Ատամանյան գնդի ակումբն ու թանգարանը, նահանգային դասընթացները և այլն։
1798 թվականի ապրիլի 28-ին Քյոլնի համալսարանը փակվեց այն բանից հետո, երբ ռեկտոր Ֆերդինանդ Ֆրանց Վալրաֆը և համալսարանի մնացած բոլոր պրոֆեսորները հրաժարվեցին երդում տալ Առաջին ֆրանսիական հանրապետությանը, այն վկայակոչելով համալսարանի անկախությունը պահպանելու անհրաժեշտություն։
Քյոլնի համալսարանը հիմնադրվել է 1388 թվականի մայիսի 21-ին և Սրբազան Հռոմեական կայսրությունում Պրահայի Կարլի համալսարանից, Վիեննայի համալսարանից, Հայդելբերգի համալսարանից հետո անընդմեջ դարձել է բարձրագույն դպրոց։
Անհատական ցուցահանդեսներ է ունեցել Երևանում , Բեյրութում , Մոսկվայում , Սալոնիկում , Լոնդոնում , ինչպես նաև խմբակային ցուցահանդեսներ՝ Ռիգայում , Զապորոժիեում , Դնեպրոպետրովսկում , Երևանում , Բոխումում , Մոսկվայում ։
2007 թվականին լույս է տեսել Վահան Քոչարի «Հայ լուսանկարիչներ» պատկերագիրքը, որտեղ ներկայացված են շուրջ 480 լուսանկարիչների կենսագրականներ և լուսանկարներ, որոնցից 180-ի անունները հայտնաբերվել են տարբեր լուսանկարչական կնիքների վրայից։
Ժանտախտի, խոլերայի կամ մահացու այլ հիվանդությունների համաճարակի ժամանակ, նավերի վրա բարձրացնում էին հատուկ դրոշներ, որոնց վրա պատկերված էր սև ֆոնի վրա երկու խաչված գծեր։
Հարկ է նշել, որ սույն սկզբունքը բացարձակ չէ և ԵՄ որևէ երկիր կարող է տեխնիկական սահմանափակումներ կիրառել, երբ դա անհրաժեշտ է ոչ տնտեսական բնույթի ընդհանուր շահի համար կամ երբ դա անհրաժեշտ է «գերակա ընդհանուր շահի համար»՝ բացի նույն հոդվածով թվարկված դեպքերը։
Վերջինս պետք է հաստատի, որ սահմանափակումը չափավոր է և արդյունավետորեն անհրաժեշտ ընդհանուր շահի պաշտպանության համար (Եվրոպական համայնքի հանձնաժողովի 1987 թվականի մարտի 12-ին կայացրած վճիռը՝ ընդդեմ Գերմանիայի, կետ 44)։
Դատարանը սահմանեց հետևյալը. քանի որ այս լիկյորը օրինական կերպով արտադրվում ու վաճառվում էր Ֆրանսիայում, գերմանական օրենսդրությունն արգելափակում էր ապրանքների ազատ տեղաշարժը. արգելափակում, որն արդարացված չէր ընդհանուր շահերի տեսանկյունից։
Փաստացի, սև հաղարջի պարունակությունը, որն ըստ Գերմանիայի ազգային օրենսդրության՝ ցածր էր ալկոհոլի պարունակության համար սահմանած նվազագույն չափից, ընդհանուր շահին չէր վնասել։
Այս սկզբունքը բխում է նախկին Եվրոպական համայնքի պայմանագրի 28-րդ հոդվածից (այսօր փոխարինվել է Եվրոպական միության գործունեության մասին պայմանագրի 34-րդ հոդվածով ), որով արգելվում են տեխնիկական հովանավորչական միջոցառումները, և իր անվանումը ստացել է ևրոպական համայնքի արդարադատության դատարանի 1979 թվականի փետրվարի 20-ի թիվ 120/78 գործով կայացրած վճռի վերնագրից։
Դիժոնի սև հաղարջի սկզբունք , Եվրոպական Միության անդամ երկրների միջև գործող փոխադարձ ճանաչման սկզբունքին տրված անվանումը, որով կանոնակարգվում են միմյանց միջև համապատասխան կարգավորումները՝ համայնքային օրենսդրական ներդաշնակեցման բացակայության պայմաններում։
Գերմանիան մի գերմանացի ներկրողի արգելել էր Դիժոնի սև հաղարջի լիկյոր ներկրել՝ պատճառաբանելով, որ ալկոհոլում դրա պարունակությունը ցածր էր գերմանական օրենքով սահմանած նվազագույն չափից։
Նրանք ինքնակրթությամբ հասել են այնպիսի կատարելության, որ համերգ-ելույթները ժամանակակիցների, և հատկապես սուլթան Ռեշադ -ի կողմից բնութագրվել են շատ բարձր. նրանք նվագել են պալատում, նաև դասավանդել պալատականներին երաժշտություն և նոտագրություն։
Սուլթան Ռեշադը Սարգսին բնութագրել է իբրև «Նոտագրության վարպետ, բայց և փոքրիկ Սարգիս», քանի որ նրա պալատում եղել է նաև մի ուրիշ՝ տարիքով ավելի մեծ ուդի Սարգիս։
Ուդահարը ճանաչված երաժիշտ էր նաև Պոլսո սահմաններից դուրս՝ Եգիպտոսում, Հունաստանում. 1922-1923 թվականներին հյուրախաղերով թամբուրի Ջեմալ-բեյի, Արտակ և Նուբար էֆենդիների հետ, իսկ 1930 թվականին՝ պոլսեցի Մարիքայի, Լամբրոյի և Դիմիդրոյի ընկերակցությամբ եղել է Եգիպտոսում։
1908 թվականին հայ նշանավոր դերասան և թատերական գործիչ Մ. Մնակյանը վարպետ Սարգսին հրավիրում է իր կազմակերպած դրամատիկ թատրոն՝ որպես արևելյան երաժշտախմբի ղեկավար։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1940-1945 թվականներին Հունաստանում վարպետ Սարգսին գերմանա-ֆաշիստական օկուպանտները հալածում են՝ որպես հույն ժողովրդի ազատագրման հոսանքի կողմնակից։
Ահա թե ինչու 1946 թվականին առաջիններից մեկը վարպետ Սարգիսն էր, որ կնոջ՝ Անուշ Գըլճյանի հետ, Հունաստանի Սալոնիկ քաղաքից ներգաղթում է Խորհրդային Հայաստան։
Նա առաջին իսկ օրից սկսում է աշխատել Հայաստանի Ռադիոկոմիտեում՝ Արամ Մերանգուլյանի ղեկավարած ժողողվրդական գործիքների նվագախմբում՝ որպես ուդահար-մենակատար։
Պրոֆեսոր Քրիստափոր Քուշնարյանի առաջարկով սկսում է Համբարձում Լիմոնջյանի նոտագրության համակարգով գրառված շարականները վերածել եվրոպականի, սակայն, գործը չի ավարտում՝ վերահաս մահվան պատճառով։
Նախնական կրթությունը ստացել է իրենց թաղամասի՝ Գում Գափուի մայր եկեղեցու հայկական վարժարանում, որի դպրապետն էր Գրիգոր Մեհտերյանը, ապա շարունակել ուսումը բեբեքի «Ռոբերտ» քոլեջում։
1868 թվականի «Փառավոր հեղափոխության» իրադարձություններից և Իզաբելլա թագուհու գահընկեցությունից հետո նա զբաղեցրեց հասարակական աշխատանքների նախարարի պաշտոնը, իսկ մեկ տարի անց՝ առևտրի նախարարի։
1869 թվականին Էչեգարայը ընտրվեց Իսպանիայի պառլամենտում, որտեղ հետագայում զբաղեցրեց տարբեր պաշտոններ, նրա նախաձեռնությամբ նաև ստեղծվեց Իսպանիայի բանկը։
Փարիզում նա երկար չմնաց և նույն տարուն վերադարձավ Մադրիդ, որտեղ գրեց իր առաջին պիեսը՝ «Չեկագրքույկը»՝ կիրառելով Այասեկա-ի-Էյսագիր կեղծանունը։
Ֆրանսիայի վարչապետ Բարր Ռայմոնը հայտարարեց «կոշտ տնտեսական քաղաքականության» մասին, որը հանգեցրեց ֆրանսիական ֆինանսական ծրագրերի կրճատմանը արտասահմանում այդ թվում Աֆրիկայի երկրներում։
Ժիսկարը իր պարտության մեջ մեղադրեց նախկին վարչապետ Ժակ Շիրակին, որը ևս իր թեկնածությունն էր դրել այդ նախագահական ընտրություններին, դրանով իսկ նախագահից «խլելով» ձայների մի մասը, և նաև չանցնելով երկրորդ փուլ կոչ չարեց իր կողմնակիցներին քվեարկել Ժիսկար դ՛Էստենի օգտին։
Վեպի շուրջ սկսվեցին բուռն քննարկումներ, քանի որ գլխավոր հերոսուհին Ուելսի արքայադուստր Դիանան, իսկ գլխավոր հերոսի դերում՝ հենց ինքը՝ դ՛Էստենը։
Նրա նախագահության ընթացքում երկրում կատարվեցին մասշտաբային բարեփոխումերին ծրագրեր (մասնավորապես ամրացվեցին երկաթուղիներ, կառուցվեցին ԱԷԿ-ներ և այլն)։
Սակայն իր նախագահության երկրորդ կեսին սկսվեց տնտեսական ճգնաժամը, որը կասեցրեց երկրի կայուն տնտեսական աճը, որով էլ ավարտվեց համաշխարհային տնտեսության մեջ հայտնի «Փառավոր երեսունականներ»ը։
Վալերին իրեն լավ է դրսևորել ուսումնառության ընթացքում և արդեն 15 տարեկանում ավարտում է դպրոցը և քննություները բարեհաջող հանձնելուց հետո ընդունվում է Ֆրանսիայի ամենահեղինակավոր ուսումնական հասատատութնյուններից մեկը՝ Փարիզի պոլիտեխնիական դպրոցը ։
Այդ նույն րոպեին հրշեջային պահպանությունը 50-ից ավելի զանգ է ստացել, որոնք հաղորդում էին հյուրանոցում ծուխ լցվելու և բոցավառվելու մասին, ընդ որում կրակն այնքան հզոր է եղել, որ շուտով այն նկատվել է նաև փողոցում։
Ըստ նրանց տարբերակի՝ հրդեհի պատճառը եղել է հոսանքից չանջատված զոդիչը, սակայն հրդեհի մասին եզրակացության մեջ գրված է, որ «վերջնականապես և միանշանակ պատճառը հնարավոր չի եղել պարզել»։
Մենք արդեն մեղադրվել ենք հոգեկան թերարժեքության մեջ. հիմա, եթե մենք կարող ենք ապացուցել, որ զարգացած սրտերով և ուղեղներով մենք կարող ենք իրականացնել այն նույնը, որը իրականացվում է մեր կովկասյան ռասայի արդար քույրերի կողմից, այդ դեպքում ինչո՞ւ ենք մենք հերքում սուտը:
Ֆինանսական համակարգ և վերահսկողություն. աջակից կառույցներ՝ Ֆինանսական համակարգի հաշտարար, ԱՔՌԱ վարկային բյուրո, Ֆինանսական դիտարկումների կենտրոն, Ավանդների հատուցումը երաշխավորող հիմնադրամ
Փաստաթղթի մշակման համար ուսումնասիրվել է Մեծ Բրիտանիայի, Նիդերլանդների, Բելգիայի, Գերմանիայի, Չեխիայի, Ֆինլանդիայի, Լատվիայի կենտրոնական բանկերի նմանատիպ կառույցների ստեղծման փորձը, ինչպես նաև հաշվի են առնվել Հայաստանի առանձնահատկությունները։
Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի Այցելուների կենտրոնի ստեղծման նպատակն է տարաբնույթ կրթական գործիքների՝ ստատիկ, թեմատիկ և ինտերակտիվ ցուցադրությունների միջոցով բարձրացնել հանրային իրազեկվածությունը ՀՀ կենտրոնական բանկի գործունեության և դերի վերաբերյալ։
Այցելուների կենտրոնը տարեկան 1-2 արտագնա ցուցահանդեսներ է կազմակերպում ՀՀ մարզերում, իրականացնում է հատուկ վերապատրաստման ծրագրեր դպրոցների ուսուցիչների համար, ունի հատուկ ծրագիր ՀՀ պաշտպանության նախարարության ուսումնական հաստատությունների սաների, կուրսանտների, սպայական անձնակազմի համար, համագործակցում է Ֆինանսական հաշտարարի գրասենյակի, ԿԲ Ֆինանսական համակարգի ծառայություններից օգտվողների իրավունքների պաշտպանության և ֆինանսական կրթման կենտրոնի հետ, Ավանդների երաշխավորման հիմնադրամի հետ։
Ցուցադրությունում ներկայացված են 24 ստատիկ վահանակներ, 2 ինտերակտիվ գոտիներ' դրամանիշերի ստուգման լաբորատորիա, բանկոմատ, 2 մուլտիմեդիա խաղեր, ազգային դրամի պատմության մասին տեսաֆիլմ, Կենտրոնական բանկի պատմության և գործունեության մասին 2 տեսաֆիլմ, գների կայունությունը և ֆինանսական համակարգի գործունեությունը բացատրող մուլտֆիլմեր, ինչպես նաև թեմատիկ տեսահոլովակներ։
ՀՀ կենտրոնական բանկի այցելուների կենտրոն , ՀՀ Կենտրոնական բանկի գործունեությանը, դրամավարկային քաղաքականությանը, Հայաստանի դրամաշրջանառության պատմությանը, դրամանիշերի պատմությանը նվիրված կենտրոն, ինտերակտիվ թանգարան Երևանում։
Խորհրդային «Նեժին» անվանումով բեռնատար նավը Ֆիլիպիններում դեղագործական արդյունաբերության համար ստանալով ափիոնի մեծ քանակությամբ բեռ, ուղևորվում է Վլադիվոստոկ։