polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
2002 թվականին ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի արտաքին տնտեսական կապերի, տնտեսագիտության և իրավունքի ինստիտուտի իրավագիտության ֆակուլտետը և 2005 թվականին կարմիր դիպլոմով ավարտել այն։
Բորգունդի ստավկիրկայի շինարարությունն ընթացել է այն ժամանակ, երբ կաթոլիկ Նորվեգիան դարձավ ինքնուրույն եկեղեցով տարածաշրջան, որը ենթարկվում էր Վատիկանին։
Այդ ժամանակ եկեղեցին ամենայն հավանականությամբ արդեն կառուցված էր, քանի որ կից գերեզմանատանը գտնվել են թաղված զինվորների մնացորդներ, որոնք զոհ էին գնացել 1177-1184 թվականներին տեղի ունեցող քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ։
Ուշադիր դիտելու դեպքում, եկեղեցու արևմտյան դռների վրա, երկաթյա բռնակների շուրջը պատկերված են օձերի գլուխներ, որոնք ունեն չարխափան ազդեցություն և միտված են պահպանելու եկեղեցին թշնամիներից։
Բորգունդի ստավկիրկայի յուրօրինակությունն այն է, որ այն պահպանվել է ցայսօր առանց որևէ մի փոփոխությունների՝ ո՛չ տեխնիկական բնույթի, ո՛չ ինտերիերային (բացառություն են կազմում թերևս միայն գույները, որոնք խամրել են տարիների ու դարերի ընթացքում)։
Մորիսը և նրա օգնական Թայլեր Հարիսոնը այդ կտավները բացատրել են որպես աբստրակտ ստեղծագործության ներքին մղում, ինչն արտահայտված է դիտարկման դաշտի և գույնի հետազոտման ճանապարհով։
Հետազոտման առարկա հանդիսացող նկարիչ-պրիմատներից շատերը զարգացում են ապրել ժամանակի ընթացքում, լայնացնելով կամ նեղացնելով նկարների լաքաներկային ծածկի շրջանակը, լցնելով դրանք հորիզոնական կամ ուղղահայաց գծերով, և, նույնիսկ' զարգացնելով նկարների բովանդակությունը։
Լայն ժողովրդականություն է ձեռք բերել Պյեր Բրասոյի նկարների պատմությունը, երբ չորս տարեկան շիմպանզեի կողմից նկարված նկարները ցուցադրվել են որպես անհայտ ավանգարդիստի պատկանող նկար, և մեծ հետաքրքություն առաջացրել քննադատների շրջանում։
Սակայն 2014թ. հուլիսին հրապարակված հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ նկարչությունը քիչ ազդեցություն է թողնում փղերի վարքային գծերի հարստացման վրա, ի տարբերություն կենդանիների և այգու աշխատակիցների միջև շփման նկատվող դրական ազդեցության։
1991 թ. սկզբին գաղթելով Իսրայել, Ռեգինա Դերիևան իր ընտանիքով հաստատվում է Արևելյան Երուսաղեմում, Բեթլեհեմի Բեյթ Սաֆաֆ թաղամասում, սակայն երբեք չի հաջողվում ստանալ Իսրայելական քաղաքացիություն։
1996 թ.-ին, Իսրայելի Գերագույն դատարանը պաշտոնապես մերժում է Ռեգինա Դերիևային և նրա ընտանիքին քաղաքացիություն ստանալու հարցում, որից հետո մի քանի տարի, առանց որեւէ փաստաթղթի շարունակում են ապրել Երուսաղեմում և աշխատել Թանթուր էկումենիկ ինստիտուտում։
Շվեդիայում հաստատվելուց և քաղաքացիություն ձեռք բերելուց հետո, այնուհետ շվեդիայի գրողների միության անդամ լինելով հանդերց, Ռեգինա Դերիևան ակտիվ մասնակցում է մի շարք շվեդական և միջազգային գրական փառատոների։
1999 թ. ամռանը Ռեգինա Դերիևան շվեդական եպիսկոպոսության կողմից հրավեր է ստանում մասնակցել Լինշոփինգում կայանալիք միջազգային կոնֆերանսին, որից հետո առանց վերադարձի իրավունքի, երկրից արտաքսվում է իսրայելական իշխանությունների կողմից։
Հետևելով Իոսիֆ Բրոդսկու խորհրդին, ով Ռեգինա Դերիևայի բանաստեղծության մասին գրում է « Ճշմարիտ հեղինակաթյունն ինքնին պոեզիայի և ազատության մեջ է», 1990 թվականին, նա որոշում է լքել Խորհրդային Միությանը։
Քաղաքում կար երկու հիմնական ճանապարհ, դրանցից մեկը Չիկապյոտոն էր՝ձգվող արևելքից արևմուտք, իսկ երկրորդը Դոդապյոտոն էր՝զգվող հյուսիսից հարավ։
1638 թվականին մուսուլմանական սուլթան Բիջապուրը խան Ռանադուլլիի հովանավորությամբ և Շահդի Շհոնսեի օգնությամբ ջարդեց Կեմպե Գոուդա -ի զորքը, ու Շահդհին ստացավ քաղաքը որպես ջագիրա (ֆեոդալական սեփականության ձև կապված զինվորական ծառայության հետ)։
1687 թվականին մոնղոլների գեներալ Կասիմ- խանը Շահդի Էկոջիի որդու զորքը ջախջախելով գրավել է Բանդալորը և այն վաճառեց Մայրուսյան դինաստիայի ղեկավար Շիկադեվայաջե Վադիյարու թագավորի վրա 300 հազար րուպիով։
1759 թվականին դինաստիայի մեկ այլ ղեկավարի՝Կրիշնարաջի Վադիյար -ի մահից հետո մայրուսյան բանակի գեներալ Հայդար Ալին իրեն հռչակեց քաղաքի ղեկավար՝ այս վայրում ձևավորելով Հուդա-Դադ պետությունը։
1799 թվականին անգլո-մայրուսական չորրորդ պատերազմի ժամանակ զոհվեց Սուլթանը և բրիտանացիները գրավվելով տարածքը՝ վերականգնեցին հին արքայական դինաստիան՝ֆորմալ առումով փոխանցելով իշխանությունը հինգամյա Կրիշնարաջա Վադիյարու -ին։
Կորցնելով անկախությունը՝պետությունը ստացավ հայրենական իշխանության կարգավիճակ՝գտնվելով բրիտանական կայսրության կազմի մեջ, սակայն ներքին կարգով իշխանությունը գտնվում էր հինդուական ղեկավարների ձեռքին։
1843 թվականին Բանդալորը կորցնում է այդ կարգավիճակը, բայց այն նորից ձեռք է բերում 1881 թվականին և պահպանում այն մինչև Հնդկաստանի անկախության վերականգնումը՝մինչև 1947 թվականը։
Համաճարակի ժամանակ մարդիկ փորձում էին գնալ քաղաքի արվարձաններ որպեսզի թաքնվեն համաճարակից, այսպիսով քաղաքում ձևավորվեցին երկու թաղամասեր՝Մալլեշվարան հյուսիսում և Բասավանագուդին հարավում։
1906 թվականին Շիվանասավուդրա փոքրիկ քաղաքում հիդրոէլեկտրոկայանի շինարարության ավարտից հետո Բանդալորը Հնդկական քաղաքներից առաջինն էր որը իրեն ապահովվեց էներգիայով։
Քաղաքում բացվեցին ուսումնական հաստատություններ և լրացուցիչ համայնքային աշխատատեղեր, ինչի շնորհիվ մարդիկ քաղաքի ծայրամասերից սկսեցին տեղափոխվել քաղաք։
Սա Ասիայի ամենադինամիկ զարգացող քաղաքներից մեկն է և Հնդկաստանի խոշորագույն գիտական և արդյունաբերական կենտրոնը, որը արտադրում է մեքենաշինության և էլեկտրոնիկայի ոլորտի սարքավորումներ։
Հիշատակումը արված էր կաննարա լեզվի հին տարբերակով, հավաստիացնում է այն որ հին քաղաք «-»-ն կամ «պահակների քաղաքը» 1004 թվականին մտել է Գանգա պետության կազմի մեջ։
Հնում ժամանակակից Բանդալորի տարածքը շատ է ընկել այլ մշակույթների ազդեցության տակ՝փոխելով կրոնը իսլամի և հինդուիզմի, որն էլ ազդել է այստեղ բնակվող մարդկանց մշակութային առանձնահատկությունների վրա։
2005 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Կարնատակա նահանգի կառավարությունը հայտարարեց, որ քաղաքի անվանումը պետք է հնչի ըստ պատմական անվանման՝Բանդալոր կամ Բանդալուրու։
Տեղի բնակիչները՝ ովքեր խոսում են կաննարա լեզվով քաղաքը անվանում են Բենգալուրու իսկ Բանդալոր անվանումը քաղաքը ստացել է բրիտանական իշխանության ժամանակ, այդ կերպ բրիտանացիները ցանկանում էին քաղաքը տանել բրիտանական ուղով։
Տնտեսության գլխավոր ճյուղը հանդիսանում է ժամանակակից գյուղատնտեսություն, հիդրոպոնիկան, տրանսպորտային մեծ ընկերությունը, անտառային տնտեսությունն ու զբոսաշրջությունը։
Սակայն հետագայում, ըստ մասնավորի 1964 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ Բրյոնյոյսունը կրկին միավորվեց հարևան Սյոմնա և Վելֆյորդ կոմունաների հետ ու կազմավորվեց Բրյոնյոյ կոմունա ու, արդյունքում, կորցրեց քաղաքի կարգավիճակը մինչև 2000 թվականը։
կաթոդին և 1 էլեկտրավակուումային խողովակին, որը լցված է սնդիկի գոլորշիներով, տրվում է պոտենցիալների տարբերություն, ինչի հետևանքով էլեկտրոնները արագանում են և նկատվում է վոլտ-ամպերային բնութագիր:
Սրանից կարելի է ենթադրել, որ լարման տվյալ արժեքների դեպքում ատոմենրի հետ բախումը ոչ առաձգական է, այսինքն էլեկտոնի էներգիան բավարար է սնդիկի ատոմին գրգռելու համար:
Այդպիսով, այդ ընթացքում Վիժե լը Բրոնը նկարեց Հոլանդիայի ապագա թագավոր՝ Վիլհելմ 1-ի, Ռուսաստանում ' վերջին լեհական թագավոր՝ Ստանիսլավ Պոնյատովսկու, իշխան Կոնստանտին Պավլովիչի տիկնոջ՝ իշխանուհի Մարիա Ֆյոդորովնայի և կայսրական ընտանիքի մյուս անդամների դիմանկարները։
Ամուսնու կապերի շնորհիվ երիատասարդ դիմանկարչուհին էլ ավելի հայտնի դարձավ ֆրանսիական ազնվազարմ միջավայրում և վերջապես Վիժեն ստացավ թագուհի Մարիա Անտուանետային նկարելու հրավեր։
Վերջինս, բարձր գնահատելով նկարչուհու տաղանդը, հանդես եկավ նորանոր պատվերիների առաջարկով. ավելին՝ 1783 թվականին նրա անմիջական միջնորդությամբ Վիժե լը Բրոնը դարձավ Ֆրանսիայի Գեղանկարչության և քանդակագործության թագավորական ակադեմիայի անդամ։
1770-ական թվականներին Վիժեների ընտանիքը տեղափոխվեց Փարիզի Սենտ Օնորե փողոցի իրենց բնակարանը, որը գտնվում էր Պալե Ռուայալ պալատի հարևանությամբ և շուտով 15-ամյա արդեն պրոֆեսիոնալ նկարչուհուհին ունեցավ պատվիրատուների մի հսկա բանակ։
Այդ շրջանում նրա աջակիցներն ու հովանավորներն էին Փարիզի մեծահարուստ կանայք, այդ թվում՝ տիկին դը Վերդենը և Մարիա Ադելաիդա դը Բուրբոն-Պենտևրը՝ Շարտրի դքսի կինը։
Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունից հետո Վիժե լը Բրոնը Նոպոլեոնի հրավերով վերադառնում է Փարիզ և մինչև 1814 թվականը ապրում է Լուվեսիենի իր կալվածքում։
1814 թվականին, երբ դաշնակից զորքերի կազմում ռուսակական զորքերը մտնելով Փարիզ տեղեկայվեցին Վիժեի Լավուսիենի կալվածքում՝ նկարչուհին տեղափոխվեց Փարիզ։
Փարիզում մեծ համբավ վայելող երիտասարդ նկարչուհին շատ հաճախ հրաժարվում էր երկրպագուների պատվերներից, ովքեր իրականում նրբագեղ օրիորդի հետ հանդիպելու պատրվակ էին փնտրում։
2010-ի դեկտեմբերին խումբն առաջադրվեց Գրեմմիի երկու անվանակարգում, մրցանակներ չնվաճվեցին, սակայն նրանց ելույթը բարձրացրեց ալբոմի վաճառքի ցուցանիշը 99%-ով ԱՄՆ-ում և հասցրեց երկրորդ հորիզոնականի Բրիտանիայում և Բիլբորդ 200-ում։
Խումբը երկու երգ ձայնագրեց Անդրեա Արնոլդի -ի համար և 2012-ի հունիսին համագործակցեց -ի հետ ընկերության Խիզախը մուլտֆիլմի համար գրված երգի ստեղծման աշխատանքներում, որը վերանվանվեց ։
2008-2009 թվականներին խումբը ելույթներ էր ունենում ԱՄՆ-ի և Բրիտանիայի ոչ շատ մեծ բեմերում ' գրավելով հանդիսատեսի ուշադրությունը -ի երգերով և այլ աշխատանքներով, որոնք հող նախապատրաստեցին -ի ստեղծման համար Ալբոմը ձայնագրվեց Մարկուս Դրավսի օգնությամբ։
Տղաներն իրենք ֆինանսավորեցին իրենց առաջին ալբոմը և 2009-ին Լաուրա Մարլինգի աջակցությամբ կրկին շրջագայեցին' դառնալով նրա ալբոմի օգնական երաժիշտները։
Արդեն 2009-ի օգոստոսին նրանք պայմանագիր կնքեցին -ի հետ Բրիտանիայում, ինչպես նաև այլ երկրներում և հիմնադրեցին սեփական ընկերությունը, որը հովանավորում և կազմակերպում է -ի միջազգային շարքը։
Նրանք նվագեցին երկրպագուների համար երկու գիշեր և շարունակեցին իրենց ելույթները Բեռլինի, Լոս Անջելեսի, Նյու Յորքի, Տորոնտոյի փոքրիկ պողոտաներում' մնալով երկու գիշեր ամեն քաղաքում։
Դեբյուտային ալբոմ -ը հիթ դարձավ Մեծ Բրիտանիայում և առաջինն էր -ի ցուցակում. 2010 թվականի հուլիսին -ը առաջադրվել է մրցանակին. 2011 թվականի փետրվարի 15-ին մրցանակաբաշխությունում շահել է «Լավագույն բրիտանական ալբոմ» մրցանակը։
Խմբի անդամները նվագում են կիթառ, հարվածային գործիքներ, ստեղնաշարային գործիքներ, ինչպես նաև օգտագործում են ավանդական ֆոլկի տարրեր և գործիքներ' բանջո, մանդոլինա։
Առաջին շաբաթվա ընթացքում ալբոմը վաճառվեց 158 հազար օրինակով Մեծ Բրիտանիայում, ԱՄՆ-ում' 600 հազար օրինակով, իսկ ամբողջ աշխարհում' մոտ մեկ միլիոն օրինակով։
Իր գործունեության ընթացքում գովազդել է հայտնի բրենդներ &, Դիոր, Գուչի, Բալգրի, , Մայքլ Կորս, Բալման, , Արմանի Էքսչենջ, Կարեն Միլլեն, Մաքս Մառա, , Թոմի Հիլֆիգեր, Իվ Սեն Լորեն, Կալերես, Թոմ Ֆորդ, Շու Ուեմուրա, Էնդրյու Մարկ, -, ' և հայտնվել է ամսագրերում և դրանց շապիկներին, ինչպիսիք են՝ , , , , ', ․, , , իտալական, գերմանական, ռուսական, չինական, ճապոնական, ավստրալիական, բրազիլական և ամերիյան , ինչպես նաև դանիական, իտալական, շվեդական և ֆրանսիական , և բրիտանական, լեհական, մեքսիկական, արաբական և ամերիկյան ' միջազգային համարների շապիկներում։
Մասնակցեց նաև հայտնի բրենդներ Քելվին Քլայն, Գուչի, , & , Վալենտինո, Ժիվանշի, Իվ Սեն Լորեն, Ալեքսանդր Մակքուին, , Բալենսիագա,Դիոր և այլն։
Նա ' –ի հրեշտակ է և իր 2011 թվականի դեբյուտից հետո քայլել է շուրջ 300 նորաձևության շոուներում, գովազդել աշխարհահրչակ ապրանքանիշները և հայտնվել հայտնի ամսագրերի շապիկներում և էջերում, ինչպիսիք են՝ , , , ' , և այլն։
Աշխատել է Մարիո Տեստինոյի հետ՝ Մայքլ Կորսի գովազդի համար, Սթիվեն Մեիսելի հետ՝ իտալական –ի, Թիմ Ուոլկերի հետ՝ ամերիկյան –ի, Գրեգ Կադելի հետ՝ գերմանական –ի, Թերի Ռիչարդսոնի հետ՝ &–ի և Պատրիկ Դեմանշելիեի հետ՝ Դիորի համար։
Յոհան Հերման Լի Ֆոգթի ֆիզիկաքիմիական փորձերը, որոնք նախատեսված էին օգտակար հանածոների գտնվելու վայրերի հետազոտությանը, մեծ ճանաչում բերեցին գիտական աշխարհում։
Նորվեգիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտի պրոֆեսոր, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից-անդամ , Շվեդիայի թագավորական գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս։
Հենրիկ Իբսենը իր ստեղծագործություններից մեկում ծաղրանքով անդրադառցել է Բուլի սոցիակալան զգացմունքներին՝ ասելով, որ նա ցանկանում է ստեղծել Գուանտանամո անունով իր սեփական պետությունը։
18 տարեկանում համալսարան ընդունվելու համար Բուլը մեկնեց Օսլո, սակայան չընդունվեց; Այնուհետև որոշ ժամանակ նա ապրել է Գերմանիայում, ուսումնասիրել իրավագիտություն։
Այս տոնը պաշտոնապես ընդունված է մի շարք երկիր֊պետություններում․ Ֆիջի, Գույանա, Հնդկաստան, Պակիստան, Մալայզիա, Լյուքսեմբուրգ, Մյանմա, Նեպալ, Սինգապուր, Շրի-Լանկա, Սուրինամ և Տրինիդադ և Տոբագո։
Հինդուիզմի ամենագլխավոր տոներից մեկն է, որը հոգեպես խորհրդանշում է լույսի հաղթանակը ընդդեմ խավարի, բարու հաղթանակն ընդդեմ չարի, գիտելիքի հաղթանակը՝ տգիտության, և հույսը՝ հուսահատության։
Որպես կանոն, փառատոնի նախապատրաստական աշխատանքները և ծեսերը իրականացվում են հինգօրյա ժամանակաընթացքում, սակայն Դիվալիի հիմնական տոնախմբային գիշերը համընկնում է Բիկրամ Սամբատ օրացույցի Հնդկական լուսնարեգակնային Կարտիկա ամսվա ամենամութ լուսնային գիշերվա հետ։
Դիվալիի գիշերը մարդիկ հագնում են նոր հագուստ կամ իրենց լավագույն հանդերձանքը, իրենց տներում և բակերում վառում են դիյասները , որպես կանոն մասնակցում են Լակշմիին՝ բերրիության և բարգավաճման աստվածուհուն ուղղված ընտանեկան պուջայի ։
Փառատոնը հիշատակվում է Սանսկրիտ տեքստերում, ինչպիսիք են․ "Պադմա Պուրանա", "Սկանդա Պուրանա"՝ երկուսն էլ ամբողջացրած մ․թ․ 1-ին հազարամյակի երկրորդ կեսին, սակայն, ենթադրվում է, որ հիմնական տեքստը ընդլայնվել է ավելի վաղ դարաշրջանում։
Այնուամենայնիվ, նրանք բոլորը նշում են լուսավառ Դիվալիի ուրախությունն ու տոնակատարությունը, որը հիշեցնում է գիտելիքի կարևորության, ինքնակատարելագործման մասին, իմանալու և փնտրելու լավ և ճիշտ ճանապարհը։
Թագավոր Հարշան 7-րդ դարի սանսկրիտ ներկայացման՝ Նագանանդայի մեջ, Դիպավալին հիշատակում է որպես Դիպապրատիպադուտսավա, որտեղ լամպերը վառվել են և նորանշան հարսնացուներին և փեսացուներին տրվել են նվերներ։
Պարսիկ ճանապարհորդ և պատմաբան Ալ֊Բիրունին Հնդկաստանի մասին 11-րդ դարի իր հուշագրություններում նշել է, որ Դիպավալին հնդիկները տոնել են Կարտիկա ամսվա նորալուսնային օրը։
Նորվեգիայի զինված ուժերի թանգարանը ստեղծվել է 1946 թվականին, երբ երկու նախկին զինվորական թանգարանները՝ 1860թվականին հիմնված Հրետանու և 1928 թվականին հիմնված Թիկունքի թանգարանները միավորվեցին և կոչվեցին անունով։
Սկզբնական շրջանում այն բաց էր միայն զինվորականների համար, իսկ 1978 թվականից Նորվեգիայի Օլավ թագավորի հանձնարարությունից հետո հասանելի դարձավ նաև բոլորին Զինված ուժերի թանգարան անվանումով։
Իր հաջորդ վեպերում նույնպես Էվեն Ամբյորսենը պաշտպանել է անտեսված ու լքված մարդկանց. դրա վառ վկայությունը աղմուկ հանած «Սպիտակ նեգրերը» սկանդալային վեպն է։
Սա երկու պատանին-դետեկտիվների մասին է, ովքեր հետամուտ են լինում բացահայտելու զանազան հանցագործություններ, որոնք հատկապես կապված են թմրանյութերի, շրջակա միջավայրի աղտոտման և ազգայնամոլության հարցերի հետ։
2005 թվականին լույս տեսավ նրա «Սպանություն Բարկվիկում» գիրքը, որի գլխավոր հերոսը պատանի Ֆիլիպ Մոբերգն է. վերջինս փորձում է բացահայտել նորվեգական գյուղերից մեկում կացինով կատարված սպանությունը։
Գեորգ Հոլցշուերը, ով քաղաքի խորհրդի անդամ էր, ճանապարհորդել էր դեպի Եգիպտոս և Ավետյաց երկիր, հետաքրքրվում էր աշխարհագրական հայտնագործություններով։
Դրանից հետո տեղափոխվում է Լիսաբոն, որտեղ էլ կնքում է իր մահկանացուն 1507 թվականի հուլիսի 29-ին՝ ծայրահեղ աղքատության մեջ, որի պատճառները անհայտ են։
Իսպանացի ժամանակագիր Անտոնիո դե Էրրերան իր «Հնդկաստանի ընդհանուր պատմություն» գրքում փաստում է, որ Բեհայմը հանդիպել է Կոլումբոսի հետ և նույնիսկ քննարկել է դեպի Հնդկաստան նավարկության մասին։
Գումարտակը աչքի է ընկել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ թույլ չտալով 1940 թվականի ապրիլի 10-ին Երրորդ Ռայխի զորքերին գերեվարելու թագավորական ընտանիքին և կաբինետի անդամներին։
Առանձին գումարտակը իրենից ներկայացնում է թեթև հետևակային կազմավորում, որը իր կազմում ներառում է շտաբ, հրաձգային երեք վաշտեր, զինվորական նվագախումբ , ապահովման վաշտ և ուսումնական երկու վաշտ։
Նորվեգիայի թագավորական գվարդիա ) կամ Նորին մեծության թագավորական գվարդիա, Նորվեգիայի զինված ուժերի առանձին ստորաբաժանում, որը ենթարկվում է անմիջապես Հարալդ թագավորին։
Ուլուրու լեռն առաջինը տեսավ ավստրալիացի ճանապարհորդ Ուիլյամ Էռնեստ Ջայլսը 1872թվականին, ով ավելի շատ հայտնի է Էռնեստ Ջայլս անունով ։
Իսկ մեկ տարի հետո՝ 1873 թվականին, հրաշք սարի գագաթը բարձրացավ անգլիացի ուսումնասիրող Ուիլյամ Գոսսը, ով քարե հսկային անվանեց Այերս-ռոք՝ ի պատիվ Ավստրալիայի երբեմնի վարչապետ սըր Հենրի Ալերսի։
Այս կապակցությամբ կար լուրջ խնդիր՝ մի կողմից Ուրուլուն որպես տուրիստական վայր կոչելուն, մյուս կողմից՝ տեղական բնակիչների համար որպես պաշտամունքի օբյեկտ (ըստ հին ավանդության՝ ժայռի հետ շփվելով մարդիկ ուժ էին ստանում)։
Բարանեկի ստեղծագործությունները գտնվում են Սան Պաուլոյի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Սան Պաուլոյի համալսարանի ժամանակակից արվեստի թանգարանում, Կեմփեր արվեստի թանգարանում], Կանացի արվեստի ազգային թանգարանում։
Կիրառելով անօրգանական նյութեր՝ Բարանեկն ստեղծում է օրգանական ձևեր ու առարկաներ, օրինակ՝ «Անանուն», , քարե, փայտե տուփեր, լամպեր և էլեկտրական մետաղալարեր, « , 80? », , պողպատ, “ , 80?” քանդակը միախառնված է օրգանական նյութին և աննշանորեն հոսում է ջրում։
1984 թվականին " , 80?” խմբակային ցուցահանդեսում Ռիո դե Ժանեյրոյի Վիզուալ արվեստի դպրոցում ստեղծել է Ռոդրիգո դի Ֆրեյտաշ լճի վրա ծածանվող պլաստիկե բույ, որը արտաքնապես նման է Դոյզ Իրմաս լեռանը։
Տեղակայված լինելով շատ բարձ աշխարհագրական տեղանքում՝ կամուրջը նախատեսված է 60 մ/վրկ. արագությամբ ուժեղ քամիների, ինչպես նաև սեսմիկ ակտիվության ազդեցությանը դիմանալուն:
1970 — , երիտասարդ մարդու անցած ուղու մասին է ստեղծագործությունը, ով սկսում է հասկանալ, որ քաղաքական հեղափոխությունը անհրաժեշտություն է և պետք է տեղի ունենա հասարակության մեջ կոնֆլիկտենրի մեծացմանը զուգահեռ։
Հայտնի է դարձել աշխարհում շնորհիվ «. » վիպակի, որում մասնավորապես պատմում է ուսանողի ջանքերի մասին, ով եկել էր սովորելու հեռավոր խուլ գյուղերից մեկից. ուսանողն արդյունքում փորձում է ներգրավվել մարդկային հասարակության մեջ։
Կազմակերպում է անհրաժեշտ մթերքի, հումքի և կիսաֆաբրիկատի ձեռք բերումը և պահեստում դրանք ճիշտ դասավարում, վերահսկում է դրանց պիտանելիության ժամկետը և նմուշակազմը։
Այդ ժամանակ Թոմին ծանոթանում է Լինկոլնի հետ, ով այդ ուղին ընտրել էր աղքատությունից դրդված, ինչպես նաև Ռոմանոի հետ, ով փորձում էր բռնցքամարտի միջոցով փող վաստակել հոր աճյունը հայրենի Կուբա տեղափոխելու համար։
Չինաստանի կոմունիստական իշխանությունը բացասական էր վերաբերվում ուսյայի հեղինակներին, սակայն Թայվանում և Հոնգ Կոնգում 1960-1980-ականներին ուսյան դարձավ ամենահայտնի ժանրերից մեկը հանրային մշակույթում։
Շատ դեպքերում այդ առաջադրանքը տրվում է մի երիտասարդի, ով զգալով մեծ ցավ, պատվով դուրս է գալիս բոլոր փորձությունները հաղթահարելու, որպեսզի ամբողջ Չինաստանում դառնա «մենամարտերի լավագույն վարպետ»։
Այդ ժանրի առաջին ստեղծագործությունը գրվել է Տան դինաստիայի ժամանակաշրջանի «Կունլունյան ստրուկը» նովելը, որը պատմում է սևամորթ ստրուկի մասին, ով տանիքից տանիք թռնելու և պատերի վրա բարձրանալու կարողության շնորհիվ մանդարինյան հարեմից փրկում է իր տիրոջ ընկերուհուն։
Բնօրինակ հայացքը ուսյա ժանրի վրա, եղել է հայտնի հոնկոնգյան ռեժիոր և կինոդերասան Չու Յուանի մոտ (հայտնի է Ջեկի Չանի «Ոստիկանական պատմություն» ֆիլմի գլխավոր չարագործի դերով), ով 1970-ականներին Շաո եղբայրների ստուդիայում նկարահանեց մի քանի անսովոր ֆիլմեր, որոնց գլխավոր դերում Տի Լունն էր ։
Մին և Ցին արքայատոհմերի կառավարման ժամանակ, «ազնվազարմ ավազակներ» պատկերները արգելված էին, որպեսզի ֆանտաստիկ մենամարտերի նկարագրությունը չոգևորեին կայսրեր ենթակաների հոգիները։
Ռուս փիլիսոփա Վլադիմիր Սոլովյովը անվերապահ պեսիմիզմի ամբողջական գաղափարը փորձում էր գտնել բուդդիստական վարդապետության «Չորս ազնիվ ճշմարտությունների» մեջ՝
Դա ոչ միայն ոչ բավարար տեղեկացվածությունն է, այլ նաև սխալ աշխարհայացքը, իրերի, առարկաների մասին ոչ իրական, կեղծ ու սխալ պատկերացումները, իրականության սխալ ըմբռնումը։
Ճշմարտություն տառապանքների դադարեցման և պատճառների վերացման մասին (ճշմարտություն նիրվանայի կամ նիրոդխայի մասին, դուկկխիի վերացումը)' «Իմ երջանկությունը իմ առողջ մտածելակերպի և իմ լավ կարմայի արդյունքն է»։
Պեսիմիզմի գնահատման ամենատարածված, տարրական ձևը հստակ բացահայտվում է համեմատական-պատմական ուսումնասիրությունների ընթացքում՝ Հեսիոդից մինչև այժմ, ցանկացած դարաշրջան իրեն համարում է ամենավատը։
Պարզ է, որ մարդիկ սուբյեկտիվ զգայուն են իրենց դարաշրջանում տեղի ունեցող անհաջողությունների նկատմամբ և պեսիմիզմի այդ տեսակը բնական և գործնականում անխուսափելի պատրանք է։
Ինչպիսին էլ լինի պատմական հավաստիության աստիճանը, այս պատմության մեջ վառ արտահայտվում է այն պարզ ճշմարտությունը, որ նյութապաշտական կյանքը, որքան էլ այն բարենմաստ և հարմար լինի, գոհացնող չէ։
Գիտակցությունը, որ աշխարհում կա չար հասկացությունը և այն չի լուծարվում սոցիալական պայմանների առաջընթացին զուգահեռ, առաջացնում է գոյությանը վերաբերող սկզբունքային հարց, ընդ որում բացասական պատասխաներից մեկը անվերապահ պեսիմիզմն է, որն առաջացել է բուդդայականության մեջ և նոր փիլիսոփայական իմաստ է ստացել Արթուր Շոպենհաուերի և Էդուարդ Ֆոն Հարթմանի շնորհիվ։
Հնդկական արքայազնը, որ իր առաջին երիտասարդությունը անց է կացրել հաճույքների մեջ, 30 տարեկանում հանդիպելով աղքատ, հիվանդ, մահամերձ ծերուկի նա սկսում է մտածել աշխարհիկ կյանքի անցողիկության մասին և լքում է իր պաարանքը, որպեսզի մենակության մեջ մտածի կյանքի իմաստի մասին։
Ամեն դեպքում Սուանյան անտառը կանխեց տարածաշրջանի լրիվ բնակեցումը գերմանական ցեղերի կողմից և հնարավորություն տվեց տեղանքի հռոմեացի բնակիչներին պահպանելու իրենց լեզուն և մշակույթը, նույնիսկ ֆրանկական տիրապետության օրոք։
Ժամանակակից Բելգիայում ֆրանկո-ֆլամանդական կոնֆլիկտ ասելով հասկանում են քաղաքական, տնտեսական, լեզվական և էթնիկ բնույթի տարաձայնությունների ամբողջություն, որոնք ուժեղացնում են երկու համայնքների միջև առկա բևեռացումը։
13-րդ դարում Ֆլանդրիայում ֆրանսիական ազդեցությունը ուժեղացավ, ինչը ոչ հաճախ է միանգամից ընդունվել տեղացի բնակիչների կողմից, որի վառ վկայությունը հանդիսանում է 1304 թվականին տեղի ունեցած Կարտրի ճակատամարտը։
Լեզվական այս խնդրի արդյունքն եղավ այն, որ արդեն 1847 թվականին առաջ եկավ ֆլամանդական մշակութային շարժումը, որը կարևորում էր ֆլամանդերենի և ֆրանսերենի իրավահավասարության կարևորությունը։
Ավելին, 14-րդ դարում ֆրանսիացիների պարտությունը չկարողացավ կանգնեցնել ֆրանսերենի և ֆրանսիական մշակույթի աճող ազդեցությունը՝ տարանջատված ֆլամանդական և վալոննական շրջաններում։
Բարեփոխումների ժամանակաշրջանում ֆլամանդացիները, ի տարբերություն հոլանդացիների, շարունակել են պահպանել կաթոլիկությունը, այդ իսկ պատճառով շարունակեցին մնալ Իսպանական Նիդեռլանդների կազմում։
Ֆրանսերենը կիրառվում էր ամբողջ երկրում, դառնալով կարևոր գործիք կարիերային աճի համար, այն դեպքում, երբ ֆլամանդերենը մարգինալացվել էր, չնայած այն հանգամանքին, որ այն համարվում էր մայրենի՝ բնակչության 60%-ի համար։
Բելգիական հեղափոխությունից հետո Լիեժը և Շառլեռուան դարձան տնտեսական զարգացման կենտրոններ՝ շնորհիվ ծանր մեքենաշինության, պողպատի և ածխի արդյունահանման զարգացման, սակայն դարի առաջին կեսին այդ ոլորտներում նկատվեց անկում և տնտեսական ակտիվությունը Վալոնիայից տեղափոխվեց Ֆլանդրիա։
3–րդ դարի կեսերին Հռոմեական կայսրության հյուսիսային սահմանները հասնում էին Հռենոս գետի ափերը, չնայած գետի հովիտը, հատկապես հյուսիսային հատվածներում, ավելի քիչ է իր վրա կրել հռոմեական ազդեցությունը։
2006-2013 թթ. Շուլին զբաղվել է «Կյոկուշինկայ» և «Շոտոկան» կարատեներով և մասնակցել ինչպես տեղական, այնպես էլ միջազգային մրցաշարերի և արժանացել բարձր պարգևների։
2012 թ. մայիսին Շուլին դարձել է Շոտոկան կարատեի Հայաստանի Հանրապետության 16 տարեկանների չեմպիոն, ապա 2012թ. հունիսին Հայաստանը ներկայացրել է Շոտոկան կարատեի Փոթիի միջազգային մրցաշարում, հաղթել և զբաղեցրել առաջին հորիզոնականը։
2013 թ. մասնակցել է Ստամբուլում կայացած Շոտոկան կարատեի աշխարհի առաջնությանը, սակայն թուրք մարզիկի հետ ունեցած վիճաբանության պատճառով Շուլին որակազրկվել է և չի շարունակել մասնակցել առաջնությանը։
Շուլին հաճախել է «Գյումրու-մանկիկ» մանկապարտեզ, ապա 2002-2013 թթ. ուսումը շարունակել է Գյումրու Վազգեն Ա-ի անվան թիվ 27 միջնակարգ դպրոցում։
Ապրիլի 3-ին եղանակային պայմանները կտրուկ վատանում են, սկսվում է անձրև, քամի, տեսանելիությունը խիստ նվազում է, սակայն այս պայմաններում, ցեխի ու փոշու մեջ Շուլին և ընկերները ողջ օրն անցկացնում են սարի վրա՝ ժամանակ առ ժամանակ ստանալով հրաման՝ «փոխել իրենց տեղակայման դիրքերը հրետակոծության վնասներից խուսափելու համար»։
Ապրիլի 2-ի առավոտյան թաքստոցում Շուլին ու իր զինակից ընկերները սպասում են, որ հրետակոծությունը դադարի, սակայն հասկանում են, որ այն ոչ միայն դադարելու որևէ միտք չունի, այլև ավելի ինտենսիվ է դառնում։
Ապրիլի 3-ի գիշերը հատուկ նշանակության ջոկատի հրամանատար մայոր Արարատ Եղիշի Բաղդասարյանը հայտնում է, որ Թալիշի մարտական դիրքեից մեկում հայկական կողմն ադրբեջանական տանկի կրակոցից երկու զոհ ունի՝ մեկը դիրքի անձնակազմից, մյուսը՝ հատուկ նշանակության ջոկատից։
Շուլի Հակոբյանը մյուս հակատանկային դասակի հրամանատարի տեղակալ սերժանտ Լև Հակոբի Մարտիրոսյանը, մարտկոցի հրամանատար կապիտան Էրիկ Արկադիի Սարգսյանը և հատուկ նշանակության ջոկատի հրամանատար մայոր Արարատ Եղիշի Բաղդասարյանը մեկնում են մարտական դիրքեր։
Շուլի Հակոբյան Արցախի Պաշտպանության Բանակի զինծառայող, Պաշտպանության բանակի ավագ սերժանտ, Հայաստանի «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանի ասպետ, «Նելսոն Մանդելա» միջազգային մրցանակի հաղթող։
30-ի մոտակայքում առաջին արկն է ընկնում Մատաղիսի հէկ-ի վրա և զինվորները հասկանում են, որ մարտական գործողություններ են սկսվել, սակայն դրանց ծավալի մասին պատկերացում անգամ չունեին։
Ցուցաբերած բացառիկ քաջության ու արիության համար 2016 թվականի ապրիլի 15-ին, Հայաստանի նախագահի հրամանագրով պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով։
Դրանից հետո հակառակորդը թաքստոցից հանում է տանկերը և կրակ բացում ինչպես Շուլիի դիրքի, այնպես էլ մյուս մարտական դիրքի ուղղությամբ, որտեղ ևս առկա էր ֆագոտ հաշվարկ։