polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Նորից ընտրված Նորվեգիայի թագավոր Հոկոն 7-րդի 1905 թվականի դեկտեմբերի 14-ի թագավորական դեկրետով հաստատվեց նոր Պետական զինանշանի նախագիծը, որը պետք է դառնար վերադարձ միջնադարի կանոնին և գործնականորեն տարբերվում էր 12-13-րդ դարերում հին դրամների և կնիքների վրա պատկերվածից։
Նորվեգիայի զինանշանի վրա թագավորական թագի առկայության ավանդույթը վերաբերում է ռեֆորմացիայի ժամանակներին և վերջնականապես հաստատվել է 1671 թվականին, երբ միջնադարի բաց թագի փոխարեն պատկերել են փակ թագավորական թագով, որն առանձնանում է խաչով և իշխանությամբ։
Առյուծն ուժի խորհրդանիշն է, իսկ սակրը' ոչ միայն հին նորվեգացիների սիրողական զենքն է, այլև Նորվեգիայի երկնային հովանավոր Սուրբ Օլաֆի պիտույքներից։
Վազարիի խոսքերով այդ ստեղծագործությունը «գոհացուցիչ» չի կարելի համարել, քանի որ ավարտուն չէ. Տիրամոր թիկունքում երևում է անավարտ մի սյուն առանց խոյակի, որը կարծես թե դատարկություն է գնում, հազիվ է նշմարվում վեցերորդ հրեշտակի գլուխը։
Սակայն, համաձայն ներկայիս հետազոտողների, այդ հանգամանքը կարող է բացատրվել նաև նրանով, որ նկարիչը տարված էր ալքիմիայով և մեծ երևակայություն ուներ, ուստի այդ կերպով նա անսահմանության սլացք է տվել դեպի դեպի կատարելությունն ու նրա անհասանելիությունը։
Այդ մեծագույն սրբին նկարում պատկերելը ունի մեծ կարևորություն, քանի օր Ֆրանցիսկյան միաբանությունը այդ ժամանակի ամենաակտիվ կրոնական քննարկումների՝ Աստվածամոր անարատ հղության հարցերով զբաղվող մասնակիցն էր։
Այն նրա դիպլոմային աշխատանքն է Մոսկվայի կոնսերվատորիայում, որի դաշնամուրի դասարանը նա ավարտել է 1891 թվականին, իսկ կոմպոզիցիայի դասարանը՝ 1892 թվականին։
Մեկ գործողությամբ «Ալեկո» օպերան գրվել է Վլադիմիր Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի լիբրետոյի հիման վրա, երեք ամիսների ընթացքում և ներկայացվել նշանակված ժամկետից շուտ։
Նա ներկայացվում է որպես շատ գեղեցիկ, նրբագեղ աղջիկ, գեղեցիկ վարվեցողությամբ, հոյակապ կրթությամբ, տաղանդավոր՝ երգեցողության և դաշնամուր նվագելու մեջ։
Էմման Հարիենտին «թևի տակ» է վերցնում, իսկ ավելի ուշ փորձում է ամուսնացնել տեղացի փոխերեց Ֆիլիպ Էլտոնի հետ, կարծելով, որ հողագործ Ռոբերտ Մարտինը նրան համապատասխան չէ։
Մշտապես ողբում է «խեղճ Իզաբելլային», հատկապես «խեղճ միս Թեյլորին», առանց որևէ պատճառի կարծելով, որ նրանք ամուսնության մեջ դժբախտ են և նրանց համար ավելի լավ կլիներ մնալ իրենց հին տանը։
Էմման որոշում է, որ Ջեյնը և պարոն Դիքսոնը, գնդապետ Քեմբելսի նոր փեսան, փոխադարձաբար հրապուրված են, և դա է պատճառը, որ նա ժամանել է ավելի շուտ, քան սպասվում էր։
Էլթոնները վատ են վերաբերվում Հարիետին՝ գագաթնակետին հասնելով այն բանի հետ, որ պարոն Էլթոնը բոլորի մոտ առհամարանքի է ենթարկում Հարիետին մայիսին Վեսթոնների ըտնաիքի կողմից կազմակերպված խնջույքի ժամանակ։
Հաջորդ օրը Բոքս Հիլլում՝ տեղական գեղատեսիլ վայրում, Ֆրենկը և Էմման կատակելով վիճում են, երբ Էմման, կատակումով, անմտորեն վիրավորում է Միսս Բեյթսին։
Էմման համոզում է Հարիետին հրաժարվել ամուսնության առաջարկից՝ հարգալից, կրթված երիտասարդ ֆերմեր Ռոբերտ Մարտինից, չնայած նրան, որ Հարիետին նա դուր է գալիս։
Այն բանից հետո, երբ Էմման մերժում է նրան, պարոն Էլթոնը գնում է Բաթ և վերադառնում է հավակնոտ, նորաստեղծ հարուստ կնոջ հետ, ինչպես պարոն Նայթլին ակնկալում էր։
Ջեյն Ֆերֆաքսը ժամանում է մի քանի ամիս այցելելու իր մորաքրոջը՝ Միսս Բեյթսին և տատիկին՝ տիկին Բեյթսին, նախքան ընտանիքի ֆինանսական իրավիճակի պատճառով տնային դաստիարակչուհու աշխատանքը սկսելը։
Էմման մի փոքր հեռու է մնում նրանից, քանի որ նախանձում է Ջեյնի տաղանդը և նյարդայնանում է բոլորից, ներառյալ տիկին Ուեսթոնը և պարոն Նայթլին, ովքեր գովաբանում են նրան։
Էմման կարծում է, որ Ֆրենկի նշանվելը կվրդովեցնի Հարիետին, բայց փոխարենը՝ Հարիետն ասում է, որ սիրում է պարոն Նայթլիին, և չնայած գիտի, որ հանդիպումը չափազանց անհավասար է, Էմմայի քաջալերանքը և պարոն Նայթլիի բարությունը նրան հույս են տվել։
Այժմ նա և Ջեյնը Վեսթոններին բացահայտում են, որ իրենք գաղտնի նշանվել են աշնանից ի վեր, բայց Ֆրենկը գիտեր, որ իր մորաքույրը չի ընդունի այդ զույգին։
Նա նաև Միսս Բեյթսի և Ջեյն Ֆերֆաքսի միջև քննարկման առարկա է, որը փոխանցվում է պարոն Ֆրենչ Չերչիլին ուղղված նամակում, որը նա ակամայից բացահայտում է Էմմային։
Որոշ ժամանակ անց, երբ Ջեյնը երկարատև այցելությունների էր գալիս, նրանք առաջարկեցին ստանձնել իր ուսումը՝ նախապատրաստվելով, երբ նա մեծանա, որպես տնային դաստիարակչուհի։
Վարյագները Գարդարիկի անվանում էին սկզբնական շրջանում Հյուսիսային Ռուսիայի հողերը, որպես ամրոցների շղթա, որոնք տարածվել են Վոլխով գետի ողջ երկայնքով՝ սկսած Լյուբշիից և Հին Լադոգայից ։
14-րդ դարի սկանդինավյան աղբյուրներում Գարդարիկի կոմսության կազմում նշվում էին Հոլմգարդը , Կենուգարդը և Պալտեկսիան , ինչպես նաև Ալդեգյուբորգը , Սմալեկսիան , Սուրսդալարը , Մորամարը և Ռադոստոֆան ։
Գարդարիկին ժամանակագրական առումով առավել ուշ կիրառված անվանում է, որը աստիճանաբար փոխարինել է ձեռագրերում նշված անվանմանը (չպետք է շփոթել անվան հետ, որը Կոստանդնուպոլսի սկանդինավյան անվանումն է կամ ), կիրառվել է դարում։
Գործունեության առաջին տարիներին թանգարանն ուներ բազմաթիվ արվեստի հավաքածուներ, այդ թվում նկարիչ Յուհան Քրիստիան Կլաուսեն Դալի մի շարք աշխատանքներ, մշակութային նմուշներ և արհեստագործական իրեր։
1989-1997 թվականներին Հերբյորգ Վասմուն գրել է մեկ այլ եռագրություն' «Դինա» վերնագրով, որի մեջ մտնում են «Դինայի գիրքը» , «Երջանկության զավակը» և «Կարնայի ժառանգությունը» վեպերը։
Եռագրության իրադարձություններն ընթանում են 19-րդ դարի 40-50-ական թվականներին' սկսվելով Հյուսիսային Նորվեգիայի առևտրական փոքր քաղաքում, շարունակվելով Կոպենհագենում, ապա կրկին ավարտվելով Նորվեգիայում։
Վասմուն սցենարի հեղինակներից մեկն է եղել, իսկ գլխավոր դերերում նկարահանվել են հանրահայտ դերասաններ Մարիա Բոնևին, Պերնիլա Աուգուստը, Քրիստոֆեր Էկլստոնը, Ժերար Դեպարդիեն։
Առաջին եռագրությունն ունի մեկ ընդհանուր անվանում' Թորա, որի մեջ մտնում են «Ծածկած շքապատշգամբով տունը» , «Խաղաղ սենյակը» և «Արնահոսող ամպեր» վեպերը։
Սրանք ռեալիստական վեպեր են Հյուսիսային Նորվեգիայի ձկնորսական փոքրիկ ավանում ապրող երիտասարդ աղջկա մասին, ով սեքսուալ բռնության է ենթարկվել խորթ հոր կողմից։
Մինչ այդ Վասմուն գրեթե հայտնի չէր, այդ պատճառով երբ նրա գիրքն արժանացավ Նորվեգացի քննադատների ասոցիացիայի մրցանակին և ապա առաջադրվեց Հյուսիսային խորհրդի գրական մրցանակին, մեծ իրադարձություն հանդիսացավ նորվեգական ժամանակակից գրականության մեջ։
Այդ ժամանակ գրական մրցանակը չի հանձնվել Վասմուին, քանի որ մրցանակի կանոնակարգով այն չի կարող հանձնվել առաջին անգամ անվանակարգում ներկայացվողին, սակայն 1987 թվականին «Արնահոսող ամպեր» վեպի համար Վասմուն արժանացել է այդ մրցանակին։
2006 թվականին Վասմուն գրել է իր ռեալիստական ամենացնցող վեպերից մեկը' «Մի բաժակ կաթ, խնդրեմ», որում բարձրացնում է ստրկավաճառության թեման 21-րդ դարում' ներկայացնելով կյանքը ժամանակակից Օսլոյում։
Իր ստեղծագործական կյանքում գրողն արժանացել է ազգային և արտասահմանյան բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում' Բրագի մրցանակի , Սուրբ Օլաֆի մրցանակի , Արվեստի և գրականության ֆրանսիական շքանշանի ։
Այն վիպասք է երեք կանանց մասին' Սառա Սուսաննա, ով եղել է գրողի նախատատը, Էլիդա' գրողի տատը, ով իր ողջ կյանքի ընթացքում անմնացորդ սիրել է իր ամուսնուն, և Յորդիս' գրողի մայրը։
1982 թվականի հուլիսին Գուլդի մոտ ախտորոշվում է պերիտոնեալային մեզոթելիմա՝ քաղցկեղի մահացու տեսակ, որը վնասում է մարդու որովայնային խոռոչի էպիթելային հյուսվածքները։
Երկու տարի տևած ծանր բուժումից հետո Գուլդը ամսագրում «Մի հավատացեք բժշկությանը» անունով մի հոդված է տպագրում, որտեղ նա նկարագրում է իր ռեակցիան, երբ իմանում է որ մեզոթելիմայով հիվանդները ախտորոշումից հետո միջինում ապրում են 8 ամսից ոչ ավել։
Դրանից հետո նա բացատրում է, թե ինչ է իրականում նշանակում այդ թիվը և նկարագրում է իր հանգստությունը, որը նա զգաց, երբ հասկացավ որ միջին ցուցանիշնեը ուղղակի պարզեցնում են իրավիճակը և չեն ներառում բոլոր հնարավոր տարբերակները։
Միջնարժեքը գտնվում է ժամանակային սանդակի մեջտեղում և այն նշանակում է, որ հիվանդների 50 տոկոսոը 8 ամիս էլ չեն ապրի, սակայն մնացածը կապրեն ավելի երկար և հնարավոր է, որ շատ ավելի երկար։
Հաշվի առնելով որ Գուլդի մոտ ախտորոշումը արվել էր հիվանդության վաղ շրջանում, որ նա երիտասարդ էր, լավատես և հնարավորութույուն ուներ ձեռք բերելու նորագույն դեղամիջոցները, նա եկավ այն եզրահանգմանը, որ նա ունի մեծ շանսեր «երկարակյացների շարքում հայտնվելու համար։
Բուժման փորձնական փուլից հետո, որը ներառում էր ռադիոթերապիա, քիմթերապիա և վիրաբուժական վիրահատություն, Գուլդը ամբողջովին առողջացավ և իր հոդվածը դարձավ հույսի աղբյուր քաղցկեղով հիվանդ շատ մարդկանց համար։
1970-ական թվականներին Գուլդը ընդունվում է ձախ հոսանքին պատկանող «Գիտությունը մարդկանց համար» ակադեմիական կազմակերպություն, որը ստեղծվել էր հակառազմական շարժման հիմքի վրա։
Կենսաբան-մարքսիտներ Ռիչարդ Լևոնտինն ու Ռիչարդ Լևինսը իր ակտիվ քաղաքական գործունեության համար Գուլդին համեմատել են Ջոն Բյորդն Սանդերսոն Հոլիդեյնի հետ։
1967 թվականին Կոլումբիայի համալսարանում Նորման Նյուելլայի ղեկավարությամբ ստանալով . -ի աստիճան, նա աշխատանքի է անցնում Հարվարդի համալսարանում, որտեղ աշխատում է մինչ կյանքի վերջը ։
Ինքը Գուլդը 1981 թվականին բնորոշում է իր քաղաքական հայացքները որպես «ձախակենտրոն», նշելով որ իր վրա մեծ աղդեցությունն են ունեցել Չարլզ Ռայթ Միլսի և Նոամ Չոմսկի քաղաքական աշխատությունները։
1973 թվականին Գուլդը դառնում է երկրաբանության պրոֆեսոր և աշխատանքի անցնում Հարվրդի հարաբերական կենդանաբանության թանգարանում, իսկ 1983 թվականին Գուլդը դառնում է գիտության զարգացմանը աջակցող Ամերիկյան միության անդամ, որը նա ղեկավարում է 1999-2001 թվականներին։
Ինչպես նաև Դունկանը հանդիսանում է վեպ-սկզբնաղբյուր «Ես գիտեմ, թե ինչ եք արել նախորդ ամառ»-ի հեղինակը, որի հիման վրա էլ նկարվել է ֆիլմը, որի սցենարի հեղինակը Քեվին Ուիլիամսոնն է։
Բայց. այդ ճանապարհին խոչընդոտ է դառնում տիկին Թենգլը՝ պատմության ուսուցչուհին, որը ատում է բոլորին և համարում է, որ իր պարտքն է տանջել իր բոլոր աշակերտներին՝ նրանց նշանակելով ոչ բավարար գնահատականներ։
Երբ Լի Էննի գնահատականն ուղղելու բոլոր փորձերը հաջողությամբ չեն ավարտվում, նա իր ընկերների ՝ Լյուկի և Ջո Լիննի հետ հուսահատորեն վճիռ է կայացնում խաղի համար։
Դաս տալով տիկին Թինգլին , 1999 թվականի սև հումոր, նկարահանված «Ճիչ» ֆիլմաշարի 3 ֆիլմերի և «Ես գիտեմ, թե ինչ եք արել նախորդ ամռանը» ֆիլմի հեղինակ Քեվին Ուիլիամսոնի կողմից։
Կուսակցության կենտրոնական թերթում տպագրվում է Կրաշոյի հակակղերական հոդվածը, ինչի շնորհիվ նա ձեռք է բերում որոշակի ճանաչում և 17 տարեկան հասակում արդեն տպագրվում էր մարքսիստական «Ֆորում» ամսագրում, որի խմբագիրն էր մարքսիստ-փիլիսոփա Դյորդ Լուկաչը։
1956 թվականի Հունգարական հեղափոխության ժամանակ Միկլոշ Կրաշոն ակտիվ մանսակցություն է ունեցել իրադարձությունների զարգացմանն ու հակաստալինյան ձախ ուժերի գործունեության կազմակերպմանը։
Միկլոշ Կրաշոն հեղափոխությունը համարում էր ստալինիզմից ազատվելու հնարավորություն, բայց դրան ցանկանում էր հասնել բանվորական շարժումն ուժեղացնելու և հակակոմունիստական պրովոկացիաներին չենթարկվելու միջոցով։
« » ամսագրի էջերում Միկլոշ Կրաշոն մասնակցել է Էռնեստ Մանդելի հետ բանավեճին Լև Տրոցկու մարքսիզմի վերաբերյալ, որը հետագայում տպագրվել է առանձին գրքով և թարգմանվել մի քանի լեզուներով։
Նիկոլաս Կրաշո , 29 նոյեմբերի, 1930, Բուդապեշտ – 10 հունվարի, 1986, Լոնդոն), հրեական ծագմամբ հունգարացի-բրիտանացի ձախ փիլիսոփա, բանաստեղծ, թարգմանիչ և քաղաքական գործիչ։
Մարի Բոյնեն ծնվել և մեծացել է սաամական ավանդական ընտանիքում, որն զբաղվում էր ձկնորսությամբ և գյուղատնտեսությամբ , Ֆինմարքի շրջանում գտնվող, Ֆինլանդիային սահմանակից գյուղում։
Նրա ծնողները պատկանում էին լեստադիանյան համայնքին, այստեղ սաամների լեզուն և մշակույթը չէր գնահատվում, իսկ յոյկը և սաամական ավանդական երգեցողությունն անվանում էին «սատանայական երգեր»։
Դպրոցում, որտեղ հաճախում էր Մարին, բոլոր առարկաները դասավանդվում էին նորվեգերեն, ամենը, ինչ կապված էր սաամական մշակույթի հետ, չնայած պաշտոնապես արգելված չէր, սակայն փաստացի վերացվում էր, իսկ հոգեբանական իրավիճակը այնպիսին էր, որ ինքն, իր իսկ խոստովանությամբ, ամաչում էր, որ պատկանում է սաամներին և լավ կլիներ, եթե ինքը ծնված լիներ որպես նորվեգացի։
1983 թվականին ավարտել է Լենինականի Հովհաննես Թումանյանի անվան թիվ 13 միջնակարգ դպրոցը, 1987 թվականին' Գյումրիի Վարդան Աճեմյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնին կից դերասանական ստուդիան, 1992 թվականին' Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը։
Այդ պատճառով մեզ հաճախ էին ծաղրում մեր համադասարանցիները, բայց մենք երկուսով էինք և, զարմանալի է, բայց մենք նրանց ծաղրի մեջ այլևս ոչ մի ահավոր բան չէինք տեսնում։
Այս բոլոր տարիների ընթացքում ես առաջ էի վազում, ցանկանում էի ձեռք բերել ինչ-որ կարևոր բան, ինչ-որ անհասանելի բան և, կարծես թե, վերջիվերջո ձեռնունայն մնացի։
Հուսահատ և անխոհեմորեն ձեռքերը վեր շպրտելով' մենք երկինք թռցրինք մետաղի հսկայական կույտ, որպեսզի ավելի ակնապիշ նայենք անտանելի հեռու տիեզերական տարածություններին։
«Անգամ հիմա ես դեռ սիրում եմ քեզ», - այսպես էր գրում այն աղջիկը, որի հետ ես հանդիպում էի երեք տարի առաջ, սակայն նույնիսկ եթե մենք փոխանակվենք հազարավոր նամակներով, մեր սրտերը ոչ մի սանտիմետրով մոտիկ չեն դառնա.
Նա սկսում է զգալ, որ անընդհատ Տակակիի հետ հանդիպումներ է փնտրում, աչքերով նրա ստվերն է որոնում, ցանկանում է միշտ նրա կողքին լինել, սակայն քաջություն չի գտնում իր մեջ' խոստովանելու իր զգացմունքների մասին։
Կանաեն նկատում է, որ Տակակին անընդհատ ինչ-որ մեկին հաղորդագրություններ է ուղարկում կամ էլ աչքերը հառում է հեռու ճանապարհներին' կարծես այնտեղից ինչ-որ մեկին սպասելով։
Սակայն տարրական դպրոցն ավարտելուն պես մտերիմ ընկերները ստիպված են լինում բաժանվել. ծնողների աշխատանքի պատճառով Ակարին տեղափոխվում է Տոչիգի նահանգի միջնակարգ դպրոցներից մեկը, իսկ Տակակին շարունակում է սովորել Տոկիոյում։
Այդ պատճառով Տակակին որոշում է հանդիպել Ակարիին. չէ՞ որ շուտով նրանց հեռավորությունն ավելի է մեծանալու, և միգուցե այլևս հնարավոր չլինի նամակներ ուղարկել մեկմեկու։
Ես այնպիսի զգացում ունեի, ասես թեկուզ մի քիչ, բայց հասկանում եմ, թե ինչու Տակակին այնպիսին չէր թվում, ինչպիսին մյուսները, և միևնույն ժամանակ ես գիտակցում էի, որ նա երբեք ինձ այնպես չի նայի, ինչպես ես եմ երազում։
Անիմեի ստեղծման ժամանակ Մակոտո Շինկայը նշել էր, որ այս գործը, ի տարբերություն իր նախկին աշխատանքներին, չի պարունակելու ֆանտազիայի կամ գիտաֆանտաստիկ տարրեր։
Վերնագիրը' 5 սանտիմետր վայրկյանում, ցույց է տալիս այն արագությունը, որով ցած են թափվում բալենու ծաղկի թերթերը, իսկ թերթերը խորհրդանշում են մարդկանց' հիշեցնելով կյանքի դանդաղ ընթացքի մասին և նրա մասին, թե ինչպես են հաճախ մարդիկ սկսում միասին, բայց ժամանակի ընթացքում ամեն մեկն իր ուղով գնում։
Աղջիկն անմիջապես խնդրում է ծնողներին թույլ տալ իրեն ապրել Տոկիոյի իր մորաքրոջ տանը, որպեսզի ավելի մոտ լինի Տակակիին, սակայն ծնողները մերժում են։
Սիրահարված է Տակակիին, բայց այդպես էլ որոշում է չխոստովանել' հասկանալով, որ իր սերը չի կարող փոխադարձ լինել, քանի որ Տակակին սիրում է մեկ ուրիշին, և ինքը երբեք ավելին չի լինի, քան ընկերը։
Ինչպես նշել է Ռուննի Սքեյբը ամսագրից' «Շինկայը հռչակվել է հաջորդ Միյաձակին, իսկ նրա երազկոտ մտքի թռիչքները հաճախ համարժեք են կամ գերազանցում են անիմեի մաեստրոյին մանրուքների ընդգրկունությամբ և հույզերի խորությամբ։
Շինկայը մեծացնում է անիմեի տված հնարավորությունները' կրկին դիմելով էֆֆեկտների առատ կիրառման, հետնանկարների արտահայված մասնիկների և երբեմն էլ գերզգայուն կերպարներ ստեղծելու իր սկզբունքին, որով փորձում է արտացոլել կերպարների ներքին աշխարհը իրենց շրջապատող աշխարհի յուրաքանչյուր նրբերանգով»։
Մի աշխատանքային օր նա քայլում է փողոցով և հասնում է գրեթե երկաթգծի մոտ, որտեղ վաղ ժամանակներում զբոսնել է Ակարիի հետ և հիացել մոտակայքում գտնվող ծաղկող սակուրայով։
Երբ Ակարի Շինոհարան տեղափոխվում է նոր տարրական դպրոց, այնտեղ նա միանգամից ընկերանում է Տակակի Տոնոյի հետ, որովհետև նրանք միևնույն հետաքրքրություններն ու բնավորությունն ունեին։
Այսպիսով, նրանք դառնում են մոտ ընկերներ. նրանք միմյանց դիմում էին իրենց անուններով' առանց ավելորդ քաղաքավարության, ինչը Ճապոնիայում ընդունված է ընտանիքի անդամների և ընկերների շրջանում։
Ֆիլմը Իտալիայի Բոլոնյա քաղաքում անցկացվող -ի ժամանակ արժանացել է մրցանակին' որպես լավագույն ֆիլմ կամ անիմացիոն ֆիլմ' հատուկ էֆֆեկտների օգտագործմամբ։
Պատմություն, որն ընդգրկում է գլխավոր հերոս Տակակի Տոնոյի կյանքի ավելի քան տասը տարին, կազմված է երեք պատմություններից, ծավալվում է Ճապոնիայում' սկսած 1990-ականներից մինչև մեր օրերը։
Շրջվելով՝ Տակակին տեսնում է, որ Ակարին նույնպես շրջվեց, բայց նրանց հայացքների ճանապարհին է հայտնվում գնացքը, իսկ վերջինիս հեռանալուց հետո Ակարին այլևս այնտեղ չի լինում։
Իր սիրո մասին խոստովանելու անհաջող փորձից հետո Կանաեն հասկանում է, որ իրականում Տակակին փնտրում է լրիվ ուրիշ բան, քան այն, ինչ կարող է նրան տալ ինքը, և որոշում է այլևս չփորձել' հոգու խորքում հասկանալով, որ միշտ կսիրի նրան։
Մի քանի ժամ ուշացումով գնացքը վերջապես հասնում է նշանակված կանգառին. Տակակին և Ակարին հանդիպում են իրար, և ամոթխած համբույրից հետո Տակակին հասկանում է, որ դա նրանց առաջին և վերջին համբույրն է լինելու։
Կանաեյի զգացմունքները Տակակիի հանդեպ ավելի են ուժեղանում, և երբ դասերի ավարտին մնում է վեց ամիս, նա որոշում է հաջորդ հանդիպման ժամանակ նրան խոստովանել իր զգացմունքների մասին։
Նրանց քաղաքակրթությունը, որը անցյալում ծաղկել էր, ներկյաումս միայն մեծահասակների հիշողությունում է, որոնք ապրում են մի աշխարհում, որտեղ պատերազմի պատճառով ոչնչացվում են։
Հետագայում, որպես նախագահ, Ջոնսոնը ինքն էր կարում իր վերնահագուստը, նրա մասնագիտությունը հետո ծաղրանկարիչ Թոմաստ Նաստը օգտագործել է իր ծաղրանկարներում։
Տեղափոխվելով Գրենվիլլ, Թենեսի, որտեղ նա բացում է արհեստանոց և ամուսնանում կոշկակար Էլզ Մակարդլի դստեր հետ (հետաքրքիր է, որ նրա ամուսնությունը գրանցել է դատավոր Մորդեկայ Լինքոլնը՝ ապագա նախագահի հորեղբայրը)։
Ջոնսոնը հաջողությամբ զարգացրել է դերձակի բիզնեսը և կարող էր զբաղվել իր ներդրումներով, հաճախ էր կարդում և այցելում տեղական քոլեջներ, որտեղ մասնակցում էր բանավեճերի։
Նույն թվականի ապրիլին նա դարձավ Կրիտենդեն Ջոնսոնի բանաձևի առաջին ստեղծողներից մեկը, որում հաստատվեց, որ Խորհուրդը վարում է պատերազմը հանուն միացյալ երկրի, ոչ թե հանուն ստրկատիրության վերացման։
Նախագահը հեռացրեց ռազմական նախարար Ստենթոնին, բայց Սենատը նրա հեռացման պատճառները համարեց ոչ հարգալից, և Ստենթոնը նորից դարձավ ռազմական նախարարության ղեկավարը։
Այնուհետև Ջոնսոնը ժամանակավորապես նշանակեց գեներալ Թոմասին ռազմական նախարար և Ստենթոնին հրամայեց հանձնել նրա մոտ գտնվող ամբողջ հանրային սեփականությունը։
Որպես փոխնախագահ երդման ընդունման ժամանակ Ջոնսոնը հարբած էր և արտասանում է անմիտ ճառ, որտեղ գովաբանում է իր «ժողովրդական» ծագումը և նույնիսկ բացասական է արձագանքում Ռուսաստանի ինքնակալության մասին, որը, նրա կարծիքով, ամերիկյան դեմոկրատիայի հակապատկերն էր։
Դավադիրները ծրագրել էին մինչև Լինկոլնի մահափորձից հետո սպանել նաև Ջոնսոնին և պետքարտուղար Ուիլյամ Սյուարդին, բայց նրանց հաջողում է միայն վերջինիս թեթև վնասվածք հասցնել։
Էնդրյու Ջոնսոն , 1865-1869 թվականների Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների 17-րդ նախագահ, սկզբում ներկայացրել է Դեմոկրատական կուսակցությունը, 1864 թվականին ընտրվել է հանրապետական նախագահ Ա. Լինքոլնի փոխնախագահ (այդ ժամանակ այն ճյուղը, որը նրանք ներկայացնում էին, անվանափոխվեց «Ազգային միություն» անվան)։
Դառնալով Լինքոլնին հաջորդողը՝ Ջոնսոնը, չնայած Ալյասկայի գնմանը, կորցրեց իր ժողովրդականությունը և նրան հակառակ ԱՄՆ-ի սենատը իպիչմենթի գործ հարուցեց։
Ջոնսոնի նախագահության ժամանակ ԱՄՆ-ը Ռուսական կայսրությունից գնեց Ալյասկա տարածքը . այդ ձեռքբերման նշանակությունը ժամանակակիցների կողմից թերահավատությամբ ընդունվեց։
Այն զարդարում էին Աստվածահայտնության եկեղեցին, որը կառուցվել էր Աստծո պատվին' ի նշան ժանտախտի վարակից ազատվելու, Սան Ֆիլիպե էլ Ռեալ մենաստանը և հասարակական շքեղ տունը։
Այս ժամի հետ է կապված իասպանական ամանորյա մի ավանդույթ' «խաղողի 12 հատիկը», երբ ժամի 12 զանգերի հետ հրապարակում հավաքված մադրիդցիներն ու քաղաքի հյուրերը ուտում են խաղողի 12 հատիկ' 12 երազանք պահելով։
Շենքի ճակատային մասում փակցված է երկու հուշատախտակ, որոնք հիշեցնում են 1808 թվականի մայիսի 2-ի ժողովրդական ընդվզման և Իսպանիայում խոշորագույն ահաբեկչության' էլեկտրական գնացքի պայթյունի մասին ։
Պատմաբանները համակարծիք չեն այս տեսակետի շուրջ. որոշ պատմաբաններ կարծում են, որ դարպասի անունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ դրանցից կարելի էր հետևել արևածագին , մյուսները կարծում են, որ դարպասներին պատկերված է եղել արև։
Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում Նորվեգիայի Հելսինկյան կոմիտեն հետամուտ է լինում կրթել այնպիսի կադրերի, որոնք անցնեն մարդու իրավունքների դասընթացներ, լսեն կուրսեր, դասախոսություններ, լեկցիաներ և սեմինարներ։
Վերջին մի քանի տարիներին Նորվեգիայի Հելսինկյան կոմիտեի գործունեությունը կենտրանացած է Կենտրանական և Արևելյան Եվրոպայի ու նախկին ԽՍՀՄ պետությունների ժողովրդավարության հարցերի շուրջ։
Իր գործունեությամբ հիմնվում է Հելսինկիի եզրափակիչ ակտի դրույթների վրա, որոնք ստորագրվել են ավելի քան 35 եվրոպական և հյուսիսամերիկյան պետությունների կողմից 1975 թվականին Եվրոպայի անվտանգության և համագործակցության կազմակերպության խորհրդակցության ժամանակ։
Նորվեգիայի Հելսինկյան կոմիտեի ուղիղ աջակցությամբ գիտելիքներ և ֆինանսավորում են ստանում զանազան կազմակերպությունները, հասարակական կառույցները, ինստիտուտներն ու ԶԼՄ-ները։
Բայազիդը ըմբոստացավ այս որոշման դեմ, քանի որ դեռ օսմանյան ժողովրդի հիշողության մեջ տպված էր Շեհզադե Մուստաֆայի մահը, որին հաջորդեցին բնակչության խռովությունները և ենիչերիների ապստամբությունը։
Բեհայմի գլոբուսը 507 մմ տրամագծով մետաղե գունդ է, որը ներկայացնում է շրջապատող աշխարհի մասին եվրոպացիների պատկերացումները 15-րդ դարում' ներառյալ պորտուգալացիների բացահայտումները Արևմտյան Աֆրիկայում։
Կան վկայություններ, որոնց համաձայն գլոբուսը եղել է այն օրինակը, որի հիման վրա պետք է ստեղծվեին ուրիշ գլոբուսներ, որպեսզի վաճառականներին շահագրգռեին նոր ուղևորություններ, գիտարշավներ կազմակերպելու։
«Երկրային խնձորի» քարտեզում հաշվի չեն առնվել Քրիստափոր Կոլումբոսի նավարկության արդյունքները, քանի որ վերջինս Եվրոպա է վերադարձել 1493 թվականի մարտից ոչ շուտ, իսկ Ամերիկա աշխարհամասի գոյությունը հաստատվել է Ամերիգո Վեսպուչիի կողմից քսան տարի անց միայն։
Նա շատ զուսպ էր, երբ իմացավ այն մասին, որ նրան վիճակված չէ տեսնել իր սիրեցյալին, նա դիմացկություն է ցուցաբերում, չնայած նրան, որ կյանքը կորցրեց իմաստը նրա համար։
Անցան տարիներ, արքայազնը հանդիպում է «Վայրի Վարդին» անտառում, կարծելով, որ նա հասարակ գյուղացի է և սիրահարվում է նրան, նրանք միմյանց խոստանում են հանդիպել երեկոյան մարգագետնում։
Չկա մի իր, որը կկարողանա բարկացնել նրան, քանի որ նա կառավարում է բնության ուժերը, համարվում է հին հունական աստվածուհի Ֆաունայի նմանակ, բոլոր կենդանիների և բույսերի տիրուհի։
Չնայած նրան, որ ֆիլմում նա գրեթե չի խոսում, իսկ սյուժետում նրա կերպարը քիչ է հայտնվում, բայց նա մեր առաջ հայտնվում է, որպես բարի սրտով և բաց հոգով մարդ։
Թագուհին, թվում է, թե շատ նվիրված է իր ամուսնուն, դա երևում է նրանից, թե ինչպես է նա դիմում իր ամուսնուն, այն բանից հետո, երբ իրենց աղջիկը անիծվեց Մալեֆիսետայի կողմից։
Ֆիլմի վերջում նա ավելի մոլեռանդ է դառնում իր տիրուհուն ծառայելու մեջ, փորձում է նրան պատմել Ֆիլիպի փախուստի մասին, դառնում է քար Մերիվեզայի կախարդանքի շնորհիվ.
Այդ պատճառով նա ստիպված պետք է իր աղջկան տա երեք բարի փերիներին, համաձայնվելով, որ նա ապրի անտառում, Ստեֆանը ցույց է տալիս իրեն, որպես լավ հայր, բայց նաև հիանալի միապետ, քանի որ թագավորության բնակչությունը չպետք է ապրի առանց ապագա թագուհու։
Ջոն Լասսետերը, Անդրեասա Դեժան և Լեոնարդո Մալթինը կարծում են, որ «Քնած գեղեցկուհին» ներկայացնում է հիանալի օրինակ, թե ինչպես պետք է պատմել հայտնի հեքիաթը։
Ինչպես նաև «Քնած գեղեցկուհին» իր տեսակով հեղափոխություն է կատարել, անիմացիայի տեխնիկայում, բայց, ցավոք սրտի, մոռացվել է, այո, իհարկե, կան «Փոքրիկ ճուտիկը» և «Կայսրի նոր արկածները» հիանալի ֆիլմերը, նկարահանված նույն ոճում, բայց նրանք այն չեն, և ավելին դեռ երբեք Դիսնեյի ֆիլմերից ոչ մեկին, 80- 90 թվականներից չի հաջողվել հասնել նման մանրակրկիտ մանրամասնությունների մշակման, հատկապես հետին պլանում։
«Քնած գեղեցկուհին» մուլտֆիլմում կա բարձր անիմացիայի արվեստ, և հույս ունենանք, որ տեխնիկայի զարգացումը իր ազդեցությունը կունենա հետին պլանների մշակմանը, որոնք օգտագործվել են ֆիլմում, կգտնեն իրենց օգտագործումը Դիսնեյի հաջորդող ֆիլմերում։
Ուոլտ Դիսնեյը կարծում էր, որ «Քնած գեղեցկուհին» ներկայացնում է իրենից մուլտֆիլմի տեսակ, հիմնված թատերական բանահյուսության վրա, որը ոչ միշտ կարող է հասկանալի լինել հասարակ դիտողին։
Պիթեր Մ. Բրայկը կարծում է, որ Ֆիլիպի և Ավրորայի սիրո պատմությունը կորցնում է իր առաջնային լինելը, երկրորդական սյուժեյում չար կախարդ Մալիֆիսենտայի և երեք բարի փերիների պատճառով։
6 միլիոն դոլար բյուջե ունենալու դեպքում, ֆիլմը բերել է ոչ այդքան շատ գումար, բայց չի կարելի մոռանալ, որ այն դուրս է եկել հեռուստատեսության զարգացման դարաշրջանում և շատերի համար հեռուստացույցի առաջ ավելի հարմար է եղել, քան կինոթատրոնի լայնարձակ դահլիճը։
«Քնած գեղեցկուհին», միգուցե, Դիսնեյի լիամետրաժ մուլտֆիլմներից լավագույներից չէ, ինչպիսիք են «Սպիտակաձյունիկը և յոթ թզուկները» կամ «Գեղեցկուհին և Հրեշը», բայց նա օրենքով մտնում է անիմացիայի ոսկե հիմնադրամի մեջ։
Միայն թե անիմացիայի պլանում «Քնած գեղեցկուհին» մուլտֆիլմի կերպարները, ըստ Ֆրենկ Պելկոֆերայի, ունեցել է ազդեցություն հաջորդ անիմացիոն աշխատանքներում, որոնցից են՝ «Ջրահարսը», «Գեղեցկուհին և Հրեշը» և «Արքայադուստր կարապը»։
Բոսլի Կրովերը, « » թերթի քննադատը, արքայազն Ֆիլիպի և Մալիֆիսենտայի կռիվը ամենաաղմկոտ և կաշկանդողը մկների կայսրության գոյության ամբողջ պատմության ընթացքում։
Նրա մուլտֆիլմները այսպես, թե այնպես նշանակում են դարը, Միկի Մաուսը խորհրդանշում է Ամերիկան, ԴԻսնեյլենդը, մանկական զվարճանքների ամբողջ ինդուստրիան։
Բայց նրա լավագույն մուլտֆիլմ- հեքիաթը անարդարացիորեն կրկնօրինակվել է, արքայադուստր Արիելը «Ջրահարսը» մուլտֆիլմիվ, Ժասմինը «Ալադինից», Բելլը «Գեղեցկուհին և Հրեշը» մուլտֆիլմից։