polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1990-1997 թվականներին կամավոր մասնակցել է Հայաստանի և Արցախի սահմանների պաշտպանությանը՝ Նիկոլ-Դուման երկրապահ կամավորական ջոկատի կազմում, 1992 թվականին վիրավորվել է՝ կորցրել է ոտքը։
2018 թվականի մայիսի 12-ին ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի առաջարկով՝ ՀՀ նախագահ Արմեն Սարգսյանը Արտակ Զեյնալյանին նշանակել է Հայաստանի արդարադատության նախարար։
Վերջինս իր ընտանիքի հետ այնպիսի խնամք ցուցաբերեց իրենց տարածքների նկատմամբ, որ նույնիսկ վարձեց արհեստավարժ պահակների, որոնց խնդիրն էր արգելել կողմնակի անձանց մուտքը Մալիբուի տարածք։
Մինչև 1929 թվականը Մալիբուում չկար ոչ մի ասֆալտապատ ճանապարհ, և երբ ի վերջո նահանգային իշխանությունները շահեցին դատը, կառուցվեց Խաղաղօվկիանոսյան մայրուղին։
Ֆաբրիկան արտադրում էր դեկորատիվ կղմինդր, որով մինչ այժմ էլ զարդարված են Լոս-Անջելեսի պաշտոնական շենքերի և Բևերլի-Հիլզի առանձնատների տանիքները։
2011 թվականին զբաղեցրել է գլխավոր օպերացիոն տնօրենի պաշտոնը և այդ պաշտոնում համակարգել է ընկերության ներդրումները այլ ոլորտներում, որոնք ընկերությանը դարձրել են ժամանակակից շուկայում առաջատարը ինտեգրալ սխեմաների արտադրության ոլորտում գրաֆիկական, հաշվարկող և մուլտիմեդիա տեխնոլոգիաներում։
2011 թվականի սկզբին, լինելով գործադիր փոխնախագահ, ղեկավարել է ընկերության ամենամեծ ձեռքբերումը, երբ 3.1 միլիարդ դոլարով ընկերությանը դարձրել է իր դուստր ընկերությունը։
Ընկերությունում իր կարիերայի ընթացքում նա վերահսկել է բիզնես ընկերություններ, որոնք զբաղվել են ինտեգրալ սխեմաների և նմանատիպ տեխնոլոգիաների արտադրությամբ ինչպիսիք են , -, , 4:
Եղել է Հյուսիսային-Ուրալ-Սիբիրական ռազմաճակատի օպերատիվ վարչության պետը , 3-րդ բանակի շտաբի պետը , 1918 թվականի օգոստոս-հոկտեմբերին եղել է նույն բանակի հրամանատար։
Եղել է Հանրապետության զինված ուժերի հաշվառման և կազմակերպական հանձնաժողովի անդամ , Հարավ-Արևմտյան ռազմաճակատի շտաբի պետի օգնական , Կիևյան ՌՕ-ի շտաբի պետը։
Ընդգրկվել է ՆԳԺԿ օրգանների կողմից նախապատրաստված, ԽՍՀՄ Գերագույն դատարանի Ռազմական Կոլեգիային ներկայացման ենթակա այսպես կոչված «ստալինյան ցուցակների» մեջ։
1937 թվականի հուլիսի 13-ին ԽՍՀՄ Գերագույն դատարանի Ռազմական Կոլեգիայի որոշմամբ դատապարտվում է պատժի առավելագույն չափին' գնդակահարության և նույն օրը դատավճիռը ի կատար է ածվում։
Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, ծառայությունն անցել է Բելոստոկի 50-րդ հետևակային գնդում, 1916 թվականի սկզբում ուներ պոդպորուչիկի կոչում, 1917 թվականին ստանում է շտաբս-կապիտանի կոչում։
«-4» գործողությունն աշխատեցնելու նպատակով կազմավորվել էր հատուկ հաստատությունների ցանց, որի կազմի մեջ մտնող յուրաքանչյուր հիմնարկ կատարում էր իր դերն ու իրականացնում ծրագիրը.
շիզոֆրենիա, էպիլեպսիա, գլխուղեղի բորբոքում, թուլամտություն, մարազմ, կաթված, Հանտինգտոնի հիվանդություն, նաև հոգեկան հիվանդություն ունեցող այն անձինք, ովքեր չեն կարողանում ֆիզիկական որևէ աշխատանք կատարել։
Փորձագետները, քննելով անկետաները, դրանց վրա նշում էին կատարում՝ «կարմիր պլյուս», որը նշանակում էր, որ անհրաժեշտ է շտապ սպանել հիվանդին, իսկ «կապույտ մինուսի» դեպքում հիվանդին խնայում էին։
Նացիստական շրջանակներում ռասայական հիգիենայի ձևավորման վրա մեծ ազդեցություն թողեցին Վիլհելմ Շալմայերի , Ալֆրեդ Պլյոտցի , Էրվին Բաուրի , Էյգեն Ֆիշերի , Ֆրից Լենցի աշխատությունները։
Նա առաջարկում էր «դեգեներատներին», էպիլեպսիա ունեցող անձանց և հանցագործներին զրկել սերունդ տալու ունակությունից, ընդ որում, նրանց ամլացնելու ծախսերը պետք է հոգային առողջական խնդիրներ ունեցող անձանց ու հանցագործների հարազատները որպես պատիժ այն բանի, որ լույս աշխարհ են բերել «ստորակարգ երեխաների»։
Պլյոտցը հաստատում էր, որ առաջին հերթին ապրում են միայն այն երեխաները, որոնք օժտված են առավել բարձր հարմարվողականությամբ, իսկ մյուսներին, ովքեր խանգարում են բնական ընտրությանը, պետք է զրկել որևիցե բժշկական միջամտությունից, որպեսզի հետագայում նրանք չկարողանան վերարտադրել իրենց նմաններին։
Շատ գերմանացի բժիշկ-հոգեբույժներ, որոնք կողմ էին «եվգենիկայի թերապևտիկ մեթոդներին», կարևոր մասնակցություն ցուցաբերեցին «էֆտանազիայի գործողություններին», ինչպես նաև դրա ասպարեզում բժշկական փորձարկումներին։
«-4» գործողությանը մասնակցում էին այնպիսի անվանի և հարգարժան անձինք գերմանական հասարակության մեջ, ինչպիսիք էին Վերներ Հայդեն, Կարլ Զենհենը, Վերներ Ֆիլինգերը, Գերման Փֆաննմյուլլերը, Պաուլ Նիցշեն, Մաքս դե Քրինիսը, Կարլ Շնայդերը, Էռնստ Ռյուդինը, Օսվալդ Բումկեն, Հանս Բուրգեր-Պրինցը, նյարդաբան Յուլիուս Հալլերվորդենը։
Կազմավորվել և նախկին ստացիոնար հիվանդանոցների փոխարեն սկսել են գործել նաև գլխավոր յոթ կենտրոններ, որոնցից յուրաքանչյուրն իր տրամադրության տակ ուներ հոգեբուժական հիվանդանոցների ցանց (փակագծերում նշված է այն ժամանակահատվածը, հընթացս որի հիվանդների նկատմամբ կատարել են բժշկական փորձարկումներ և սպանել նրանց).
Այն երեխաները, ում կյանքի գինը գնահատվել էր բացասական (օրինակ, եթե ապագայում չէր կարողանալու աշխատել կամ ում ինտելեկտի գործակիցը ցածր էր), պետք է անհապաղ ուղարկվեին «էֆտանազիայի»։
Հոգեկան հիվանդություններ ունեցող մարդկանց ֆիզիկական բնաջնջման կողմնակիցներից էր Կարլ Գուստավ Յունգը, որն ընդհուպ մինչև 1939 թվականը ղեկավարում էր նացիստական «Փսիխոթերապիայի ամսագիրը»։
Դրանից հետո Կաուֆբոյրեն քաղաքի հոգեբուժական կլինիկայի տնօրենը պատմում է իր պրակտիկայի մասին հետևյալը. «Այն հիվանդներին, որոնց նախկինում կընտրեինք, որ «էֆտանազիայի» ենթարկենք, այժմ պահում ենք լիակատար անճարպ դիետայի պայմաններում, որը հանգեցնում է նրանց տառապագին մահվանը ընդամենը երեք ամսում»։
Դրանից հետո հավաքի ղեկավարներից մեկը հրամայեց այդպիսի սննդակարգ սահմանել բոլոր հոգեբուժարաններում և նշեց, որ այդ հրամանը գրավոր չի լինելու, սակայն հրամանի կատարման մասին իմանալու են անակնկալ այցելությունների միջոցով։
Բժշկական կլինիկաներում, որոնք դարձան սպանությունների կենտրոններ, վերացրին ոչ միայն տեղի հիվանդներին, այլև մահվան և համակենտրոնացման ճամբարներից հավաքած անգործունակ կալանավորներին, ինչպես նաև «ցածր ռասայի» ներկայացուցիչ հիվանդ կալանավորներին։
Սպանությունների թիրախում էին նաև այսպես կոչված «օստարբայտերները», այսինքն՝ անվճար աշխատուժը՝ Արևելյան Եվրոպայի հրեաները և ԽՍՀՄ-ից դեպի Գերմանիա աշխատելու համար քշած մարդկանց ։
«4 գործողության» չինովնիկներ Ֆրանց Շտանգլն ու Քրիստիան Վիրտը նշանակվեցին Տրեբլինկա և Բելժեց մահվան ճամբարների ղեկավարներ՝ օրինակ դառնալով մյուս համակենտրոնացման ճամբարներին։
Ըստ գերմանացի բժիշկ և սոցիոլոգ Կ. Դյորների հետևության՝ էֆտանազիա իրականացնելու ծրագրի հետևորդներն ունեին իրենց յուրահատուկ «թերապևտիկ իդեալիզմը» և ձգտում էին արագ լուծել այդ «սոցիալական հարցը»։
Ինչպես որ «Անարժան կյանքի վերացման թույլտվություն» գիրքը, այնպես էլ Ադոլֆ Պլյոտցի «Մեր ռասայի բարեկեցությունն ու թույլերի պաշտպանությունը» գրքերն օգնեցին Ադոլֆ Հիտլերին իմաստավորել այն տեսությունը, որն առաջիկայում տեղ գտավ « » գրքում։
1923 թվականին, գտնվելով անազատության մեջ, Հիտլերը տարվեց Է. Ֆիշերի և Ֆ. Լենցի աշխատություններով, որոնք վերաբերում էին ռասայական հիգիենային, մարդու ժառանգականությանը և եվգենիկային։
Ֆ. Լենցը նացիոնալ-սոցիալիզմն անվանեց կիրառական կենսաբանություն, որը պետք է ուղղել «ցածր» ռասայի ներկայացուցիչների՝ հրեաների, լեհերի, գնչուների դեմ։
Ֆրանսամերիկյան գիտնական, Բժշկության կամ ֆիզիոլոգիայի Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Ալեքսիս Կարելը 1912 թվականին «Մարդը. Անհայտը» գրքում հայտարարել է, որ հոգեկան խնդիրներ ունեցող հանցագործներին անհրաժեշտ է «մարդասիրական և էժան եղանակով ենթարկել էֆտանազիայի՝ կիրառելով գազ»։
Բրիտանացի նյարդաբան և Կոռնելի համալսարանի նյարդաբանության ամբիոնի վարիչ Ռոբերտ Ֆոսթեր Քենեդին 1942 թվականին «Ամերիկյան հոգեբուժության ամսագրում» հոդված է հրապարակել, որտեղ նշվում է, որ «թերհաս երեխաներին», «բնության սխալներին» պետք է սպանել 5 տարեկանից բարձր տարիքում։
Շիզոֆրենիայի կոնցեպցիայի հեղինակ շվեյցարացի հոգեբույժ Է. Բրեյլերը պնդում ու հիմնավորում էր, որ պետք է զանգվածային ամլացման ենթարկել բոլոր հիվանդներին.
Միացյալ Նահանգներում ռասայական հիգիենայի շարժման նախակարապետներից էր համարվում Չարլզ Դևենպորտը, որը, օգտվելով Ամերիկայի եվգենիկայի համայնքի օգնությունից, հիմք դրեց լայնամասշտաբ ագիտացիոն ընկերությանը՝ ներկայացնելով, որ առողջ մարդը չպետք է սեքսուալ կապի մեջ մտնի «արատավոր» մարդկանց հետ։
Սկսած 1944 թվականից, այն օստարբայտերները, որոնք հոգեկան հիվանդություններ ունեին (վերջիններս հիմնականում հիվանդանում էին աշխատանքային ճամբարներում), նույնպես ենթարկվեցին «-4» գործողության. նրանք, ովքեր դառնում էին անաշխատունակ, համակարգված ձևով սպանում էին։
Բոլոր մարդիկ, որոնք ենթարկվել են հարկադիր ամլացման, ունեցել են ներքոհիշյալ հիվանդությունները՝ շիզոֆրենիա, գերզգայական խանգարումներ, էպիլեպսիա, ժառանգաբար փոխանցվող խլություն և կուրություն, Հենտինգտոնի հիվանդություն և ծանր ալկոհոլիզմ։
1929 թվականին Նյուրնբերգում ձևավորվեց «Գերմանացի բժիշկների նացիոնալ-սոցիալիստական միությունը», որը կողմ էր Ադոլֆ Հիտլերի առաջարկած ծրագրին՝ ռասայական հիգիենայի վերաբերյալ։
1933 թվականի սկզբին՝ դեռևս Հիտլերի իշխանություն գալուց առաջ, այդ կազմակերպությանն անդամակցեցին ավելի քան 3000 գերմանացի բժիշկներ, իսկ նույն թվականի ավարտին նրանց թիվը հասավ 11 000-ի։
1943 թվականին Կաուֆբոյրենի կլինիկայում կիրառության մեջ մտցվեց, այսպես կոչված, «սննդակարգ-»-ն, որը կազմված էր նախաճաշին սև սուրճից կամ թեյից, իսկ ճաշին ու ընթրիքին՝ շոգեխաշած բանջարեղեն։
1944 թվականին էֆտանազիայի նոր ձև մշակվեց՝ հիվանդներին տրվում էր լյումինալ կամ բարբիտալ, երբեմն տրիոնալի հաբեր, ինչպես նաև լյումինալ և մորֆին-սկոպոլամին հեղուկ վիճակում։
1927 թվականին Բեռլինում հիմնադրվում է մարդաբանության, մարդու գենետիկայի և եվգենիկայի հատուկ ինստիտուտ, որը կրում էր Վիլհելմ Հոհենցոլեռնի անունը. այն ստեղծված էր ռասայակա հիգիենայի գաղափարներին հարող, գիտական հիմք ունեցող գաղափարներ որոնելու նպատակով։
Այս ինստիտուտի հետ է կապված Ժոզեֆ Մենգելեն, որն ավելի վաղ դոկտորական ատենախոսություն էր պաշտպանել «Ներքին ծնոտի կառուցվածքի տարբերությունը ռասաների մոտ» թեմայով։
1941 թվականի օգոստոսի 3-ին վերջինս ելույթ ունեցավ Մյունստերում և այդպիսով մեծ ճանաչում գտավ մի քանի քարոզների շնորհիվ, որոնցում քննադատում էր «էֆտանազիան»։
Նախկին ֆիզիոլոգ Հոխեն հիմնավորել է այն պնդումը, թե որոշ մարդիկ ուղղակի ավելորդ բեռ են, որոնք տհաճություն են ստեղծում մյուս մարդկանց համար, ինչպես նաև այն, ինչը նույնպես կարևոր է, տնտեսական ծախսեր են պահանջում։
Նա հայտարարել է, որ հոգեկան հիվանդություններ ունեցող անձը (ըստ նրա արտահայտության՝ «ավելորդ բեռ» և «պատյանով դատարկություններ», որոնք զուրկ են մարդկային զգացմունքներից) չունի միտք ու որևէ արժեք չի ներկայացնում։
Սպանությունների «-4» գործողության պատասխանատու անձինք նշանակվեցին Հիտլերի աշխատակազմի ղեկավար ռայխսլայտեր և ՍՍ-ի օբերգրուպպենֆյուրեր Ֆիլիպ Բոուլերը, ով մեծ փորձ ուներ մանկական էֆտանազիայի ասպարեզում, ինչպես նաև Ադոլֆ Հիտլերի գլխավոր բժիշկ Կարլ Բրանդտը։
«-4» գործողության անմիջական իրագործողներից էին ՍՍ-ի բժշկական ծառայության հաուպտշտուրմֆյուրեր, հոգեբուժության դոկտոր Վերներ Հայդեն և նրա տեղակալ դոկտոր Պաուլ Նիչեն։
Հընթացս «-4» գործողության՝ տեղի ունեցող զանգվածային սպանությունների դեմ բողոք բարձրացրին նաև Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության որոշ առանձին կառույցներ։
Այսպես, 1940 թվականի նոյեմբերի 25-ին Բյոբլինգենի Նացիոնալ-սոցիալիստական կանանց կազմակերպության ներկայացուցիչ, արիստոկրատական հայտնի ընտանիքի ներկայացուցիչ Էլզա ֆոն Լյովիս օֆ Մենարն անձնական նամակով գրել է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության գերագույն դատարանի ներկայացուցիչ, օբերգրուպպենֆյուրեր Վալտեր Բուխի կնոջը հետևյալը.
Ծրագրի անվանման համար կիրառվում էր հետևյալ եզրույթը՝ «Ակցիա. մահ խղճահարությունից ելնելով» կամ էլ ուղղակի «էֆտանազիա», որպես առավել բարեհունչ անվանում, իսկ փաստաթղթերում երբեմն կիրառվում էր նաև «ախտահանություն» բառը։
1941 թվականի դեկտեմբերի 10-ից սկսած՝ թվով ութ համակենտրոնացման ճամբարներ կարգադրություն ուղարկվեց, ըստ որի ՍՍ-ի բժիշկների հանձնախումբ պետք է ուղարկվեր ստուգումներ կատարելու նպատակով։
Յուրաքանչյուր քննվող 4 հիվանդից, որոնց մոտ ախտորոշվել էր շիզոֆրենիա, երեքին ուղարկում էին էֆտանազիայի՝ հաշվի չառնելով այն փաստը, որ այդ ժամանակ շիզոֆրենիայի մասին տեղեկությունները շատ աղոտ էին։
Նույն օրը Հիմլերը գրում է «-4» գործողության ղեկավար Վիկտոր Բրակին, որ անհապաղ պետք է փակել Թյոտունգսանստալտ Գրաֆենեկ մահվան հիվանդանոցը, քանի որ գաղտնիքն արդեն հասու էր դարձել հանրությանը։
Կառավարական խորհրդատու բժիշկ Բյոմեն այդ գրքի համար գրել է գովասանական գրախոսություն՝ դիմելով կառավարությանը, որ փոխեն Գերմանիայում գոյություն ունեցող օրենսդրությունը (ընդհուպ 1939 թվականը գերմանական օրենքները էֆտանազիան դիտարկում էին որպես սպանություն)։
Եվգենիկայի խնդիրն է ակտիվորեն ազդել մարդու Էվոլյուցիայի վրա, կատարելագործել նրա բնույթը, նպաստել տաղանդի ժառանգմանը և հնարավորինս սահմանափակել ժառանգական հիվանդությունների փոխանցումը հետագա սերունդներին։
20-րդ դարի սկզբին գերմանացի հեղինակները, որոնք ուսումնասիրում էին «ռասայական կենսաբանություն և հասարակության կենսաբանություն», զբաղվում էին նաև եվգենիկայի արդիականացման հարցերով։
«-4» ծրագրի իրականացման փաստաթղթերում պահպանվել է մի այսպիսի կանոնակարգ, որտեղ մասնավորապես գրված է. «Սպանել ոչ միայն բանականությունից զուրկ մարդկանց, այլև բոլոր նրանց, ովքեր ի վիճակի չեն արդյունավետ աշխատել»։
Արդեն իսկ 1941 թվականի սկզբից մշակվեց պլան, որն օգտագործում էր «4» գործողության փորձը, ըստ որի՝ համակենտրոնացման ճամբարների բեռնաթափման համար հրեաները կատարելու էին բալաստի դեր. այդ պլանը ստացավ կոդավորված անվանում՝ «1413»։
Քնաուերներ ամուսինների խնդրանքով նրանց մանկահասակ երեխային, որը ծանր հիվանդություն ուներ, ենթարկեցին էֆտանազիայի Ադոլֆ Հիտլերի թույլատվությամբ. այն տեղի ունեցավ Լայպցիգի կլինիկայում։
Դրանից հետո Ադոլֆ Հիտլերը հրամայել է իր անձնական բժիշկ Կարլ Բրանդտին և ֆյուրերի գրասենյակի ղեկավար Ֆիլիպ Բոուլերին անձամբ «զբաղվել այն երեխաների գործերով, որոնք նման էին Քնաուերների երեխայի գործին»։
Դոկտոր Կարլ Շնայդերը ղեկավարում էր Վիսլոխ քաղաքի բժշկական գիտահետազոտական բաժանմունքը, որտեղ փորձարկումներ էր կատարում էֆտանազիայի ենթարկված հոգեկան հիվանդություններ ունեցող մարդականց ուղեղներն ուսումնասիրելիս։
Նյարդաբան Յուլիուս Հալլերվորդենը գիտական գործունեության նպատակով, ըստ գոյություն ունեցող փաստերի, 697 պատրաստուկ է ստացել հոգեկան հիվանդություններ ունեցող մարդկանց գլխուղեղներից, որոնք մահացել էին էֆտանազիայի արդյունքում։
Գազով թունավորումների պրակտիկան «-4» գործողության երկրորդ փուլում շարունակվեց Բերնբուրգի և Հարթհայմի կենտրոններում՝ ընդհուպ մինչևև 1944 թվականը. սպանում էին անաշխատունակներին և համակենտրոնացման ճամբարների հիվանդ կալանավորներին։
Այսպես կոչված «1413 ակցիայի» մուտք գործելուց հետո համակենտրոնացման ճամբարներում կատարեցին հաշմանդամություն ունեցող մարդկանց, անբուժելի հիվանդների ընտրություն, որոնց հետո սպանեցին։
1, ըստ որի՝ յուրաքանչյուր հազար մարդու հաշվով 10-ը անաշխատունակ են, այդ 10-ից 5-ին պետք է օգնություն ցուցաբերել, իսկ մեկին՝ ֆիզիկապես ոչնչացնել։
«4 գործողությունը» ստեղծվել էր ռասայական հիգիենայի շրջանակներում, որպեսզի արիական ռասան «մաքրվեր» այն մարդկանցից, որոնց գոյությունը, ըստ պետական ներկայացուցիչների, ազդում էր առողջ սերունդների ծնվելու վրա։
Առաջին հերթին այս գործողությունն իրականացվում էր հոգեբուժական հիվանդանոցներում գտնվող մարդկանց, ինչպես նաև դրանցից դուրս գտնվող հոգեկան խնդիրներ ունեցող անձանց նկատմամբ։
«-4» ծրագրի դադարեցման պաշտոնական հրահանգից հետո հոգեբուժարանների գազային խցիկներն ու դիակիզարաններն ապամոնտաժվեցին ու տեղափոխվեցին արևելք, դրանց հետ նաև տեղափոխեցին սարքավորումները շահագործող անձնակազմին։
Երբեմն տեղի ունեցան նաև այնպիսի դեպքեր, երբ ՍՍ-ականները և օպերատիվ ջոկատների անդամները, չդիմանալով սպանություններին, որոնցով զբաղվում էին, ստանում էին հոգեկան հիվանդություններ։
Չնայած բոլոր աշխատանքներին, որ հույժ գաղտնի մնա զանգվածային սպանությունը, գերմանական հասարակության շրջանում անհանգստություն էր տարածվում և մահվան լուրերի մասին փաստեր լսելիս վրդովմունք էր առաջանում։
Սկսած 1940 թվականի ամռանից՝ ազգությամբ հրեա հոգեկան հիվանդություն ունեցող հիվանդներին արտաքսեցին դեպի հատուկ սահմանված կենտրոններ և «4» գործողության գազային խցիկներում սպանդի ենթարկեցին։
1941 թվականի օգոստոսից հետո հրեա հիվանդներին, որոնք գտնվում էին այդ պահին միակ թույլատրելի Բենդորֆ-Սայն կլինիկայում՝ Նոյվիդ քաղաքում, ուղարկեցին դեպի արևելք՝ մահվան ճամբարներ։
Մեկ այլ օրինակ. թվով 3950 հոգեկան խանգարումներ ունեցած անձանցից, որոնք 1943 թվականին տեղափոխվել էին Մեզերիտց-Օբրեվիլդե հոգեբուժարան, 3814-ը մահացավ մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը, ընդ որում, հիվանդանոց ընդունվելու առաջին շաբաթից հետո հիվանդներին սպանեցին սկոպոլամինի ներարկումով։
«-4» գործողություն , գերմանական նացիոնալ-սոցիալիստների կողմից իրականացրած եվգենիկ ծրագրի պաշտոնական անվանումը, որի նպատակն էր ամլացնել, իսկ հետագայում նաև ֆիզիկական բնաջնջման ենթարկել հոգեկան ու մտավոր հաշմանդամություն ունեցող անձանց։
Արդեն իսկ 1939 թվականի հուլիսին Հիտլերի մոտ կայացավ խորհրդակցություն ռայխսֆյուրեր Հայնրիխ Հիմլերի, առողջապահության նախարար Լեոնարդո Կոնտիի, ռայխկանցլերի տնօրեն Հանս Հենրիխ Լամերսի և ֆյուրերի գրասենյակի ղեկավար Մարտին Բորմանի հետ։
Բացի այդ, ոսկե ատամներով հիվանդների մեջքի վրա խաչ էին նկարում, որպեսզի դիակիզարանի աշխատակիցները հասկանային և ատամները քաշեին ու ուղարկեին գլխավոր շտաբ։
Շատ մասնագետներ, որոնց ուղարկել էին ոգևորելու և իրագործելու ծրագիրը, ունեին մեծ հռչակ ու ճանաչում ամբողջ աշխարհում, որոնցից հատկապես հռչակավոր էր Վերներ Հայդեն՝ էֆտանազիայի ծրագրի ղեկավարը և Վյուրցբուրգի հոգեբուժության պրոֆեսորը։
1939 թվականի օգոստոսի 18-ին ներքին գործերի նախարարությունը տարածեց կարգադրություն, ըստ որի բոլոր երեխաները պետք է անցնեն պարտադիր հաշվառում՝ պարզելու ֆիզիկական և հոգեկան խնդիրները։
Շատ հոգեբուժարաններում օգտագործվում էր, այսպես կոչված, «նվազեցման» էֆեկտը. հիվանդների սնունդն աստիճանաբար նվազեցնում էին, որի արդյունքում աշխատակիցների մոտ խղճահարություն էր ձևավորվում, և նրանք պատրաստակամորեն մասնակցում էին հիվանդներին տառապանքներից ազատելու գործին՝ օգտագործելով բարբիտուրաթթու ։
Այսպես, 1939 թվականին Էլֆինգ Հաարե քաղաքի հոգեբուժական հիվանդանոցում, տնօրեն Գ. Փֆանմյուլլերի հրամանով, երեխաներին ենթարկեցին սովամահության. սննդի չափաքանակը նվազեցվում էր աստիճանաբար։
Հայտնի դեպքերից են ներքոհիշյալ անձանց անհամաձայնության դրսևորումները՝ Կարլ Բոնհյոֆեր, Մարտին Հոլ, Հանս-Գերհարդ Քրայցֆելդտ, Գոթֆրիդ Էվալդ։
Արդեն 1921 թվականին Գերմանիայում ձևավորվել էր կառավարական հանձնաժողով, որն ամլացման և արհեստական վիժումների հարցերով էր զբաղվում որոշակի առողջական խնդիրներ ունեցող մարդկանց համար։
Ամլացման քողի ներքո, բացի հաշմանդամություն ունեցող մարդկանցից, ամլացման ենթարկվեցին նաև «թերարժեք մարդիկ». օրենքը գործում էր նաև քաղաքական այլ հայացքներ ունեցողների համար։
Մինչև պատերազմի ավարտը 30 մանկական հատուկ մասնագիտացված հիվանդանոցներում, ըստ լրիվ չճշտված աղբյուրների, սպանեցին հաշմանդամություն ունեցող մոտավորապես 5000 երեխաների։
Այս իրադարձությունների արդյունքում Բահրեյնը, Սաուդյան Արաբիան, Եգիպտոսը, Եմենը, Արաբական Միացյալ Էմիրությունները, Լիբիան և Մալդիվները խզել են դիվանագիտական հարաբերությունները Կատարի հետ։
Կատարի դիվանագիտական ճգնաժամ , դիվանագիտական ճգնաժամ Պարսից ծոցի երկրների շրջանում, որը սկսվել է 2017 թվականի հունիսի 5-ին, երբ Բահրեյնը, Սաուդյան Արաբիան, Եգիպտոսը, Եմենը, Արաբական Միացյալ Էմիրությունները, Լիբիան և Մալդիվները խզել են դիվանագիտական հարաբերությունները Կատարի հետ։
Արաբական երկրները մեղադրում են Կատարին՝ «Մուսուլման եղբայրներ», «Ալ Քաիդա» և «Իսլամական պետություն» ահաբեկչական խմբավորումներին աջակցելու, ինչպես նաև շիական Իրանի հետ կապեր ունենալու համար։
Հազարավոր բեռնատար և մարդատար ավտոմեքենաներ են մնացել կատար-սաուդական սահմանագծին, այն բանից հետո, երբ Սաուդյան Արաբիայի իշխանությունները որոշել են արգելել կատարական համարներով բեռնատար ավտոմեքենաների ազատ տեղաշարժը Սաուդյան Արաբիայի տարածքով։
Սաուդյան Արաբիայի քաղաքացիական ավիացիայի վարչությունը զրոյացրել է -ի լիցենզիան և հրամայել, որ ավիաընկերությունը երկու օրվա ընթացքում փակի իր գրասենյակները թագավորության ողջ տարածքում։
Ֆրանսիայի Ազգային ճակատ կուսակցության գլխավոր քարտուղար, եվրապատգամավոր Նիկոլյա Բեն հայտարարել է, որ իրադարձությունների այսպիսի զարգացման ֆոնին Ֆրանսիան նույնպես պետք է խզի դիվանագիտական հարաբերությունները Կատարի հետ։
ԱՄՆ ռազմաօդային ուժերի հրամանատար Հիթեր Ուիլսոնը հայտարարել է, որ ԱՄՆ-ն պատճառներ չի տեսնում՝ փակելու իր ռազմական ավիաբազան Կատարում։
Մինչ այդ, կատարական «Ալ-Ջազիրա» լրատվական գործակալությունը հայտնել էր, որ դիվանագիտական ճգնաժամի իրական պատճառը 2017 թվականին կատարական ինֆորմացիոն գործակալության համացանցային ռեսուրսների բազայի կոտրումն է։
Մավրիկիոսը դարձել է ոչ արաբական երկրորդ պետությունը , որը խզել է դիվանագիտական հարաբերությունները Կատարի հետ Որպես պատճառ նշվել է Կատարի կողմից ահաբեկիչներին ֆինանսավորելու փաստը։
Հունիսի 6-ին Մավրիտանիան հայտարարել է, որ պաշտոնապես խզում է դիվանագիտական հարաբերությունները Կատարի հետ, իսկ արդեն հունիսի 7-ին Կատարի հետ դիվանագիտական հարաբերությունները խզել է Կոմորյան կղզիները։
Մարոկկոյի պետական ավիափոխադրողը՝ -ը հայտարարել է, որ կդադարեցնի տրանզիտ թռիչքները դեպի Դոհա, չնայած որ Մարոկկոն չի հայտարարել Կատարի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների խզման վերաբերյալ։
Ճգնաժամին մասնակից բոլոր երկրները, բացառությամբ Եգիպտոսի, Լիբիայի և Մալդիվների, անդամակցում են Պարսից ծոցի համագործակցության խորհրդին, որը տարածաշրջանային տնտեսական և քաղաքական միություն է։
1949 թվականին ավարտելով Մոսկվայի երկրաբանական ինստիտուտի ասպիրանտուրան, պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն և նշանակվել ՀԽՍՀ ԳԱ երկրաբանության ինստիտուտի գիտքարտուղար։
1950 թվականին տեղափոխվելով ԵՊՀ՝ աշխատել է երկրաբանության ֆակուլտետի հանքաբանության և պետրոգրաֆիայի ամբիոնի դոցենտ, ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ, իսկ 1963-1967 թվականներին համալսարանի գիտահետազոտական բաժնի վարիչ։
1891 թվականի սեպտեմբերի 1-ին ավարտել է Մոսկովյան 3-րդ կադետական կորպուսը, 1893 թվականին' Ալեքսանդրովյան ռազմական ուսումնարանը և, ստանալով պոդպորուչիկի կոչում, ծառայության է անցել 16-րդ հրետանային բրիգադում։
Օրինակ Տուն և Պիրամուտուն առաջարկեցին իրենց հեռավորությամբ սահանափակված արձանագրությունները և չնայած որ սրանք օգտագործում են Հանկի և Կունի արձանագրությունների որոշ սկզբունքներ, բայց և այնպես բաց հարձակումների հաջողության հավանականությունը իջեցնում են 9/16-ով (բիթերի մեկ փոխանակման համար։
Սովորաբար այսպիսի խարդախությունը ներկայացվում է հետևյալ իրադրությամբ' -ն ռեստորանի տնօրենն է , -ն նույնպես մաֆիայի ներկայացուցիչ է, -ն' ոսկերիչ է։
Եթե այս բիթը հավասար է 0-ի, ապա -ն կուղարկի պատասխան հաղորդագրություն համարի ներքո հաջորդականությունից, իսկ եթե -ն հավասար է 1, ապա պատասխան հաղորդագրությունը կլինի հաջորդականության ներքո գտնվող համարը։
Իր հերթին -ն յուրաքանչյուր բիթային փոխանակումից հետո ստուգում է ստացված հաղորդագրությունների ճշմարտացիությունը, ինչպես նաև հաշվարկում հաղորդագրության ստացման պահից մինչև պատասխան բիթի ստացումն ընկած ժամանակը։
Այսպիսով այն հանցագործը, որն ունի կեղծ քարտ ուղարկում է իր կեղծողին հաղորդագրությունը, որը ստացել է կարդացող սարքից, որն էլ իր հերթին այդ հաղորդագրությունն ուղարկում է մեքենայի տիրոջ տրանսպոնդերին։
Համաձայն Բրենդսի և Չաումի հեռավորությամբ սահանափակված արձանագրությունների աշխատանքի հիմնական մեխանիզմը կայանում է «հարց-պատասխան» սկզբունքում, որի ընթացքում և մասնակիցների միջև տեղի է ունենում բիթերի փոխանակում անգամ։
ն այն մասնակիցն է, որն ապացուցում է իր գիտելիքը, իսկ -ն ' ստուգում է -ի կողմից ապացուցվող տվյալների իսկությունը, իսկ մեծությունը արձանագրության գաղտնի պարամետրն է։
Մաֆիայի կողմից իրականացված խաբեությունները կարող են նաև օգտագործվել ռադիոալիքների անդրադարձման օգնությամբ առարկաների կոորդինատները որոշելու համակարգի վրա հարձակումներ կատարելու համար։
Օրինակ' երկու ինքնաթիռներ' -ն և -ն կարող են նույնականացնել միմյանց -ի միջոցով և հենց այդ պահին 1 և 2 թշնամական ինքնաթիռները փորձում են ներկայանալ իբրև «բարեկամ ինքնաթիռներ»։
Այս արձանագրության սկզբնական փուլում -ն և -ն փոխանակվում են մեկանգամյա օգտագործման կոդերով , այսինքն -ն և -ն ստեղծում և ապա համապատասխանորեն բիթերը փոխանցում են -ին և -ին։
Մաֆիայի կողմից իրականացված խաբեբայության կանխարգելման համար հաճախակի օգտագործվում են հեռավորությամբ սահանափակված արձանագրությունները, որոնք առաջին անգամ մեջբերվել են Ստեֆան Բրենդսի և Դեյվիդ Չաումի աշխատանքներում։
Օրինակ -ն 1-ին ուղարկում է հարցում, որպեսզի 1-ն իր անձը հաստատի, 1-ը ուղարկում է հաղորդագրությունը 2-ին, 2-ն էլ իր հերթին այդ հարցումն ուղարկում է -ին պատասխանում է ճիշտ հաղորդագրությամբ։
Հետագայում երկու կողմերն էլ հաշվարկում են և հաջորդականություններ, օգտագործելով կեղծ պատահականության ֆունկցիան , այսինքն', որտեղ -ն գաղտնի բանալին է, որը հայտնի է երկու կողմերին էլ։
Այսպիսի խաբեբայությունը, որն իրականացվում է մաֆիայի կողմից' արդյունավետ է միայն, այն իրադրություններում, որտեղ ապացուցող մասնակիցը մոտ է կանգնած ստուգող անձին և հաջող վավերացումը թույլ է տալիս ապացուցողին' ստուգողից ստանալ որևէ ծառայություն։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբում փոխգնդապետ Գաետանո Ամորոզոն նշանակվում է «Լիտտորիո» 133-րդ տանկային դիվիզիայի 33-րդ տանկային գնդի հրամանատար։
Հարավսլավիայում սրընթաց կամպանիայից հետո դիվիզիան փոխադրվում է Հյուսիսային Աֆրիկա, որտեղ 1942 թվականի փետրվարին ղեկավարել է դիպուկահարների 12-րդ գունդը և մի քանի ամիս անց ստացել գնդապետի կոչում։
1938 թվականին «Լիտտորիո» գրոհային դիվիզիայի 1-ին հատուկ ականանետային գումարտակի հրամանատարի պաշտոնում մասնակցել է քաղաքացիական պատերազմին Իսպանիայում և մի քանի անգամ վիրավորվել։
1935-1936 թվականներին մայոր Գաետանո Ամորոզոն 29-րդ հետևակային «Պելորիտանա» դիվիզիայի 3-րդ հետևակային գնդի կազմում մասնակցել է երկրորդ իտալո-եթովպիական պատերազմին։
Պեդրո Ալմադովարի հետ առաջին անգամ Մաուրան աշխատել է «Պեպի, Լուսի, Բոմ և մնացած աղջիկները» ֆիլմում, որը մեծ էկրաններին է դուրս եկել 1980 թվականին։