polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Մարդու ճակատագիրը , Միխայիլ Շոլոխովի համանուն պատմվածքի հիման վրա, 1959 թվականին Սերգեյ Բոնդարչուկի կողմից նկարահանված խորհրդային գեղարվեստական կինոնկար։
Գոյություն ունի առասպել, որ Միխայիլ Լերմոնտովը կանգ է առել Տագանրոգում 1840 թվականի հունիսին' Կովկաս աքսորվելու ճանապարհին, սակայն այս փաստի վավերագրական հաստատումներ չեն գտնվել։
Մ. Լերմոնտովի ժամանակագրությունը պնդում է, որ նա եղել է Տագանրոգում 1841 թվականի մայիսի սկզբին, ազգականի և ընկերոջ' Ալեքսեյ Ստոլիպինի հետ, Վորոնեժից դեպի Կովկաս' Ստավրոպոլ մեկնելու ճանապարհին։
Այս նրբանցքը Պետրոսի փողոցից հետո առաջինն էր Տագանրոգում, որտեղ կազմակերպվել է փողոցային լուսավորություն. փողոցների անկյուններում կանգնած էին լապտերներով թուջե սյուներ, որոնցում վառվում էին կերոսինային լամպեր։
«Վարվացիի նրբանցք» անվանումը տրվել է ի պատիվ հունական արմատներով ազնվական, Սուրբ Վլադիմիրի և Սուրբ Աննայի շքանշանակիր Իվան Անդրեևիչ Վարվացիի ։
Երբ նա յոթ տարեկան էր, նրա ընտանիքը տեղափոխվում է Գրինվիչ Վիլիջ, Նյու Յորք, քանի որ նրա հայրը այնտեղ պետք է աշխատեր որպես խմբագիր Ռեդե Գլոբոյի հեռուստաընկերության շտաբում։
Բաքարինը հաճախել է 41-րդ հանրային դպրոցը և Նյու Յորքի համագործակցային հետազոտությունների դպրոցը, որտեղ նա և «Հայրենիք» հեռուստասերիալի դերասան Կլեր Դենսը եղել են դասընկերներ։
Նա առաջին անգամ հայտնվել է 10-րդ եթերաշրջանի 7-րդ էպիզոդում որպես մեծահասակ Ադրիա (Ադրիայի ավելի փոքր տարիքի դերերը կատարել են այլ դերասանուհիներ)։
Ճշմարտության տապանը» ֆիլմում, Աննայի դերով՝ «» հեռուստասերիալում, Վանեսայի դերով՝ «Դեդփուլ» սուպերհերոսական կատակերգական ֆիլմում և Ջեսիկա Բրոդիի դերով՝ «Հայրենիք» հեռուստասերիալում ։
2015 թվականի սեպտեմբերին Բաքարինը հայտարարել է, որ պատրաստվում էր ամուսնանալ «Գոթեմ» հեռուստասերիալի աստղ Բեն ՄաքՔենզիի հետ, ավելացնելով որ նա հղի է։
Այստեղ էլ ապրել և աշխատել է մինչև 1928 թվականի աշունը. 1916 թվականից սկսել է սովորել նախ՝ երկդասյա ուսումնարանում, ապա՝ յոթնամյա դպրոցում, որն ավարտել է 1924 թվականին։
Եղել է Ուկրաինայի ԳԱԱ Տ. Գ. Շևչենկոյի անվան գրականության ինստիտուտի խմբագիր, Ուկրաինայի գրողների միության երիտասարդ հեղինակների բաժնի ղեկավար, գրողների միության ռազմա-գեղարվեստական գրականության բաժնի պատասխանատու քարտուղար։
Նրա պատմական անունը' Ալեքսանդրի զբոսայգի, ընդունվել է Նոր Նախիջևանի քաղաքային դումայի որոշմամբ ի պատիվ «Նրա Կայսերական Մեծություն Օգոստոսափառ Միապետ Կայսր Ալեքսանդր -ի գահակալության 25-ամյակի փառահեղ օրվա»։
1894 թվականին այստեղ տեղադրվել է Ալեքսանդրի սյունը'Սանկտ Պետերբուրգի Ալեքսանդրի սյան (ստեղծված իտալացի ճարտարապետ Տոնետտիի կողմից' Նիկոլայ Դուրբախի նախագծով) 11-մետրանոց պատճենը։
Ֆիզիկայի մեջ ճառագայթային էներգիայի ինտենսիվությունը միավոր մակերեսի վրա ազդողհզորությունն է, որտեղ մակերեսը չափվում է էներգիայի տարածման ուղղությանը ուղղահայաց հարթության վրա։
Ինտենսիվությունը առավել հաճախ ազդում է ակուստիկ ալիքների կամ էլեկտրամագնիսական ալիքների՝ լույսի և ռադիոալիքների վրա՝ օգտագործելով մեկ պարբերության ընթացքում ալիքի փոխանցած միջին էներգիան։
Մոնոքրոմատիկ տարածվող էլեկտրամագնիսական ալիքի համար , եթե - ն դիտարկենք որպես էլեկտրական դաշտի ընդհանուր ամպլիտուդ, ապա ոչ մագնիսական նյութում էներգիայի խտությունը կարտահայտվի տվյալ բանաձևով.իսկ տեղական ինտենսիվությունը կստացվի տվյալ բանաձևը բազմապատկելով ալիքի արագությամբ, /.որտեղ - ը բեկման ցուցիչ է, -ն լույսի արագությունն է վակուումում, իսկ -ն էլեկտրական հաստատունը։
Եթե մեկը ինտեգրվում է միատեսակ ինտենսիվությամբ մակերևույթի վրա, օրինակ՝ կետային աղբյուրի շուրջը կենտրոնացած գնդիկի վրա, հավասարումը ստանում է հետևյալ տեսքը.որտեղ -ն սֆերայի մակերևույթի ինտենսիվությունն է, իսկ - ը՝ դրա շառավիղը ։
Եթե կետային աղբյուրը էներգիա է ճառագայթում բոլոր ուղղություններով , և միջավայրի կողմից էներգիա չի կլանվում կամ փոխանցվում, ապա ինտենսիվությունը նվազում է օբյեկտի հեռավորության քառակուսիով։
Կիրառելով էներգիայի պահպանման օրենքը, եթե հզորությունը հաստատուն է, ապա.որտեղ - ն ճառագայթման հզորությունն է, - ն ինտենսիվությունն է՝ որպես դիրքի ֆունկցիա, իսկ - ն աղբյուրի վրա գտնվող սահմանափակ մակերեսի դիֆերենցիալ տարրն է։
Այստեղ օգտագործված «ինտենսիվություն» բառը հոմանիշ չէ «ուժին», «ամպլիտուդին», «մագնիտուդին» կամ «մակարդակին», ինչպես երբեմն օգտագործվում է առօրյա խոսքում։
Ավարտել է Իրկուտսկի պետական համալսարանը, որպես ուսուցիչ աշխատել է Չիտայի մարզի Խիլոկ գյուղում,ապա Իրկուտսկում հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին աշխատել է Իրկուտսկի « »-ում, բանաստեղծություններով ելույթ է ունեցել դպրոցներում, գյուղխորհուրդներում, հոսպիտալներում։
Հարսանիքը տեղի է ունեցել 3-րդ սեզոնի 19-րդ սերիայում՝ «Սիրային ութանկյուն», ապահարզանը՝ եզրափակից 3-րդ սեզոնի 22-րդ սերիայում է, «Կեմդենցի։
Հայտնվել է առաջին սեզոնի 15-րդ սերիայում ՝ Ֆայլոյի դերում, ով ցանկանում է վերջ տալ իր կյանքին՝ անպատասխան սիրո պատճառով, որը ստացել է Ջոյ Տյորների կողմից։
Ավելի ուշ, 13-րդ դրվագում, երրորդ սեզոնի նկարահանումները դադարվեցին Գիլդիայի սցենարիստների գործադուլի պատճառով, բայց ապրիլի 3-ին, երբ գործադուլն ավարտվեց արտադրությունը թարմացվեց։
Եվս մեկ բանակցությունից հետո, սիթքոմի դերասանները համաձայնվեցին վերադառնալ իրենց դերերին, եթե ընկերությունը բարձրացներիրենց վճարները 1,5 անգամ, սակայն այն հրաժարվեց այդ քայլից։
Հետո ընկերությունը ուղղակի ստեղծեց ուրից նախագիծ -ի համար, սերիալի դերասանները սկսեցին հեռուստատեսությունում և կինոյում փնտրել այլ նախագծեր, իսկ Գրեգ Գարսիան աշխատում էր նոր սիթքոմի ստեղծման վրա։
2012 թվականի հունիսին, -ը վերջնականապես փակեցին նախագիծը, չնայած Ջեյսոն Լին, Իտեն Սապլին, Ջեյմի Պրեսլին և Էդի Ստիպլզը դեմ չէին հայտնվել սերիալի մի քանի վերջնական դրվագներում։
Սիթքոմի սյուժեն պետք է կատարվի մինչև «Իմ անունն է Էռլ» սերիալի իրադարձությունները, Ջեյսոն Լին պատմեց, որ նա նույնպես բանակցություններ է տանում այդ սերիալում Էռլ Խիկի կերպարի հայտնվելու վերաբերյալ, սակայն միայն դրվագներում։
Հիվանդանոցում նրա մեջ մի միտք է ծագում, որ ամեն ին գրպանի մեջ է և անհաջողությունները հետպնդում են նրան այն բանի համար, որ ինքը նույնպես անավարտ անհաջողության աղբյուր է իրեն շրջապատողների համար։
Նա ցանկանում է ուղղել բոլոր սխալները, սկսած իր քմահաճություններից տարրական դպրոցում, երբ հնարամտորեն ծաղրում էր համադասարանցիներին և խլում էր ամեն ինչ, ինչ ձեռքի տակ էր ընկնում։
Այս նպատակով նա ցուցակ է կազմում իր տարբեր տեսակի արարքներից կազմված, որոշելով փնտրել և գտնել բոլորին, ում երբևէ վատ բան է արել և ցանկանում է փոխհատուցել չարությունը, ինչ գնով էլ որ լինի։
«Իմ անունն է Էռլ» , ամերիկական կատակերգական հեռուստատեսասերիալ , որտեղ գլխավոր դերասանն է' Էռլ Ջեյ Հիկին, պատմում է սխալները ուղղելու փորձերի մասին, որը կատարել է իր վաղ կյանքում։
Սթիվեն Քինգի նույնանուն պատմվածքի սերիաների շարունակությունն է, ֆիլմի գլխավոր դերակատարը Իդրիս Էլբան է' Ռոլանդ Դեսչեինի դերում, փորձառու դիպուկահար, ով պաշտպանում է Մութ աշտարակը և Մեթյու ՄքՔոնին որպես իր վրիժառուն' Վոլթեր Փեդիքը։
Ֆիլմ և հեռուստատեսային տարբերակ նկարահանելու համար առաջին թողարկումն ներառում էր տարրեր մի քանի պատմվածքներից և կազմված էր ութ սերիայից, մասամբ տեղի ունենալով ժամանակակից Նյու Յորքում և մասամբ միջնաշխարհում, Ռոլանդի հին արևմտյան ոճով զուհահեռ իրականությունում։
Հետևելով առեղծվածին' նա տարվել էր միջնաշխարհով, որտեղ նա բախվում է դիպուկահար Ռոլանդ Դեսչեյնին, ով փորձում էր հասնել «Մութ աշտարակին», որը գտնվում է վերջնաշխարհում և հասնում է հատման կետին ժամանակի և տիեզերքի միջև, որը նա հույս ունի պահել Հելլի կողմից բոլոր մահացած արարածներից։
Այստեղ նրանց օգնել են Դավլետշինները, Հադիյան և Գուբայը, որոնք նրանց հայրենակիցներն էին և Ֆատիմային ու Անվարին օգնել են Վ. Ի. Լենինի անվան բաշկիրական հանրապետական գիշերօթիկ դպրոց ընդունվել։
Մասնավորապես, կադրերի խիստ պակասի պայմաններում շատ դպրոցներում սկսվեցին կառուցվել և բացվել մանկավարժական ուսումնարաններ Ուֆայում, Սալավատում, Սիբայում, Կուներտաուում և այլն։
1967 թվականին ԲԻԽՍՀ մայրաքաղաքում կրկին բացվել է ԽՍՀՄ ԳԱ Բաշկիրական մասնաճյուղ և կառուցվել է նոր Բաշկիրական պետական մանկավարժական ինստիտուտ ։
Ֆաթիմա Խամիտովնա Մուստաֆինա ), մանկավարժ, կուսակցական և պետական գործիչ, փիլիսոփայական գիտությունների թեկնածու, ՌԽՖՍՀ դպրոցի վաստակավոր ուսուցիչ, Բաշկիրական ՀԼԿԵՄ շրջկոմի Առաջին քարտուղար , Բաշկիրական ԽՄԿԿ մարզկոմի գիտության և կրթական հատատությունների բաժնի վարիչ , ԲԻԽՍՀ լուսավորության նախարար ։
Կատակերգություն», Օսկար Ուայլդի ստեղծագործությունների մոտիվներով, ռեժիսոր՝ Կոնստանտին Բոգոմոլով – Գերտրուդա Տերնովա 2013 – «Կարամազովներ», Ֆեոդոր Դոստոևսկու վեպի մոտիվներով, ռեժիսոր՝ Կոնստանտին Բոգոմոլով – Կատյա
2006 – Չիկագոյի միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ կնոջ լավագույն դերակատարման համար (ֆիլմ «Կետ», Վիկտորյա Իսակովայի ու Աննա Ուկոլովայի հետ համատեղ)
2018 – Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստ — հայրենական մշակույթի, արվեստի, զանգվածային լրատվամիջոցների զարգացման գործում ունեցած մեր ներդրման և բազմամյա բեղմնավոր աշխատանքի համար
2012 – «Տարին, երբ ես չծնվեցի», ըստ Վիկտոր Ռոզովի «Խլահավի բույնը» պիեսի, ռեժիսոր՝ Կոնստանտին Բոգոմոլով – Իսկրա Սուդակովա
Դարյա Մորոզը ծնվել է 1983 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Լենինգրադում , դերասանուհի Մարինա Լևտովայի և դերասան ու ռեժիսոր Յուրի Մորոզի ընտանիքում։
Կինոյում առաջին անգամ նկարահանվել է երեք ամսականում. այդ ժամանակ ռեժիսոր Դինարա Ասանովան նկարահանում էր «Լավ, թանկագին, սիրելի, միակ» ֆիլմը, և պահանջվում էր նորածին տղա, որին, ըստ սյուժեի, փորձում են առևանգել։
Դպրոցում սովորելու տարիներին շարունակել է խաղալ կինոյում՝ նկարահանվելով հինգ ֆիլմերում՝ «Ընտանիքավոր» , «Սև քառակուսի», «Ռուսական ռեգթայմ», «Միջին տարիքի ճգնաժամ», «Մահվան տնօրինություն»։
1906 թվականին նա եղբոր հետ տեղափոխվել է Պետերբուրգ և ընդունվել Գեղարվեստի խրախուսման միության նկարչական դպրոց, որտեղ սովորել է Նիկոլայ Ռերիխի ու Ալեքսեյ Շչուսևի մոտ։
1907 թվականին Վլադիմիր Կացմանը ձերբակալվել է և ուղարկվել բանակ, իսկ Եվգենին հեռացվել է դպրոցից ու սկսել դասավանդել գեղարվեստի մասնավոր դպրոցում, որտեղ աշակերտներին նախապատրաստում էին ընդունվելու Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա։
1947 թվականին արդեն ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի թղթակից-անդամ ընտրված Եվգենի Կացմանի ստեղծագործական գործունեության 35-ամյակի առթիվ կացմակերպվել է անհատական ցուցահանդես։
Ավագ եղբայրը՝ Վլադիմիր Կացմանը, ընդունվել է Ռադիշչևի թանգարանին կից բացված Բոգոլյուբովյան նկարչական ուսումնարան, Եվգենին նույնպես ընտրել է նկարչի ուղին։
1922 թվականին մարտին մասնակցել է Հեղափոխական Ռուսաստանի նկարիչների ասոցիացիայի ստեղծմանը, իսկ 1926 թվականին այցելել է ռուս գեղանկարիչ Իլյա Ռեպինին Կուոկալայում, որ անցել էր Ֆինլանդիային։
1909 թվականին Եվգենի Կացմանն ընդունվել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարան, որտեղ սովորել է մինչև 1916 թվականը Կոնստանտին Կորովինի ու Սերգեյ Մալյուտինի մոտ։
Նկարչի աշխատանքները պահվում են Ռուսաստանի տարբեր թանգարաններում, մասնավորապես Զինված ուժերի կենտրոնական թանգարանում, Ռուսական պետական թանգարանում և Տրետյակովյան պատկերասրահում։
Սեպտեմբերի 27-ի Գրոյցի մոտ տեղի ունեցած ճակատամարտի համար Սիբիրյան 16-րդ հրաձգային գնդի գնդապետ Ս. Մ. Ռոժանսկին, ով իր ձեռքի տակ մնացած վերջին 50 նետերով հարձակվել էր թշնամու վրա, հետմահու պարգևատրվել է Սուրբ Գեորգիևյան 3-րդ աստիճանի շքանշանով
Նրա աշխատանքներից են «Բժիշկ Լ. Ե. Ռեբանեի դիմանկարը» , «Ֆիլհարմոնիայում» , «Դեպի նոր կյանք» , «Բրիգադը հանգստանում է» , «Ասֆալտապատողները», «Առվակ», «Ձկնորսի բակը» , «Ընկերուհիներ», «Լեյտենանտ Լեոնովի սխրանքը», «Հոկտեմբեր» , «Օլգա Գրիշինան՝ փափուկ խաղալիքների վարպետը» , «Ինժեներ-շինարար Ի. Գոդիրևի դիմանկարը» , «Պատերազմի վետերանի դիմանկարը», «Լենինյան մրցանակի դափնեկիր Տ. Սոկոլովի դիմանկարը» , «Լռություն» նկարները և այլն։
Ունեցել է եֆրեյտորի աստիճան, պարգևատրվել է Փառքի աստիճանի շքանշանով, «Լենինգրադի պաշտպանության համար» և «Գերմանիայի նկատմամբ տարած հաղթանակի համար» մեդալներով։
Էրիխ Իոհանեսովիչ Ռեբանե (, 13 մարտի, 1922, Պետրոգրադ – 17 ապրիլի, 1999, Սանկտ Պետերբուրգ), ռուս գեղանկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության (մինչև 1992 թվականը՝ ՌՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն) անդամ։
1980-ական ու 1990-ական թվականների սահմանին Էրիխ Ռեբանեն իր աշխատանքները ներկայացրել է Եվրոպայի հանրությանը՝ Լենինգրադի այլ նկարիչների հետ միասին մասնակցելով արտասահմանյան մի շարք ցուցահանդեսների։
1821 թվականի մարտի 25-ին Կալավրիտայի Սուրբ Լավրայի վանքից առաջին անգամ կոչ արվեց առաջնորդվել «ազատության կամ մահ» կարգախոսով և միահամուռ կերպով պայքարել ընդդեմ բռնացող կառավարության։
1830 թվականի փետրվարի 3-ին Մեծ Բրիտանիան, Ֆրանսիան և Ռուսաստանը ստորագրում են Լոնդոնի արձանագրությունը, որով Մեծ տերությունները ևս փաստացի ճանաչում են հունական պետականության անկախությունը։
Հունաստանի անկախության օր կամ Հունաստանի վերստեղծման ազգային օր , համազգային տոն Հունաստանում, որի ընթացքում հույները և աշխարհի բոլոր ծայրերի ֆիլհելենները հարգանքի տուրք են մատուցում Հունաստանի ազգային-ազատագրական պայքարի ընթացքում զոհված մարտիկներին։
Դերասանուհու առաջին մեծ դերը եղել է Օլյա Ռոդյաշինայի դերը ռեժիսոր Էլյոր Իշմուխամեդովի «Հարսնացու» ֆիլմում , սակայն առանձնակի ճանաչման է արժանացել ռեժիսոր Ալեքսեյ Ուչիտելի «Եզերք» ֆիլմի գլխավոր դերերից մեկում նկարահանվելուց հետո։
Դերասանուհին նկարահանվել է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են՝ «Ցանկությունների սահմանը» , «Սարդոստայն» , «Գերին» , «Առևանգում» , «» , «Կարուսել» , «Հինգ հարսնացու» , «Ձմեռային տանգո» , «Սանտա Լյուչիա» , «Մշուշում» , «» , «Դահիճ» , «Մարտ Սևաստոպոլի համար» , «Լյուդմիլա Գուրչենկո» և այլն։
Յուլյա Պերեսիլդը համագործակցում է Մոսկվայի «Ժամանակակից պիեսի դպրոց» թատրոնի, Մոսկվայի Մալայա Բրոննայայի դրամատիկական թատրոնի, ինչպես նաև Եվգենի Միրոնովի թատերական ընկերության հետ։
2013 թվականի մարտի 15-ին Յուլյա Պերեսիլդն արժանացել է Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի՝ մշակույթի երիտասարդ գործիչներին շնորհվող 2012 թվականի մրցանակին «հայրենական թատերական ու կինոարվեստի զարգացման գործում ունեցած ներդրման համար»։
2001 թվականին ավարտելով Պսկովի 24 միջնակարգ դպրոցը՝ Յուլյա Պերեսիլդն ընդունվել Պսկովի պետական մանկավարժական ինստիտուտի ռուս բանասիրության ֆակուլտետ, սակայն մեկ տարի սովորելուց հետո մեկնել է Մոսկվա ու ընդունվել թատերական բուհ։
Մեկ օրվա իրադարձություններ», Պիեռ Բոմարշեի «Խելահեղ օր, կամ Ֆիգարոյի ամուսնությունը» պիեսի մոտիվներով, ռեժիսոր՝ Կիրիլ Սերեբրեննիկով – Սյուզաննա
Յուլյա Պերեսիլդը «» ոչ պետական բարեգործական հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ է. այդ հիմնադրամն օգնում է կենտրոնական նյարդային համակարգի օրգանական ախտահարումներ ունեցող երեխաներին։
Կոմունիստական կուսակցության իշխանության տարիներին շենքում տեղավորված թանգարանը ներկայացրել է երկրի կոմունիստական կուսակցությանը. թանգարանի նկուղում դեռևս կա մեկ սենյակ հեգնական ցուցանմուշներով նվիրված այդ ավելի վաղ գործած թանգարանին։
2002 թվականին թանգարանի ցուցահանդեսային տարածքն ընդլայնվել է որպես թանգարանային խանութ և գրասենյակները տեղափոխվեցին հին շենքի հետևում գտնվող նորակառույց շենք՝ զգալի տարածություն թողնելով թանգարանին։
Ջեյքոբը փորձում է Կելին օգնել մոռանալ կնոջը և ինքնուրույն կյանք սկսել, բացում է նրա աչքերը բազմաթիվ հնարավորությունների առաջ. կոկետ կանայք, թունդ խմիչքներ, ճաշակի զգացում։
Նրա ամբողջ կյանքում միայն մի կին է եղել՝ Էմիլին, սակայն հիմա նա սեռական հարաբերություններ է ունենում այլ ինը կանանց հետ, որոնց թվում է իր որդի Ռոբբիի ուսուցչուհին՝ Քեյթը ։
«Խելագար, հիմար սեր» , ռոմանտիկ կատակերգություն-դրամա, որի ռեժիսորները Գլենն Ֆիկարան և Ջոն Ռեքուան են, սցենարիստը՝ Դոն Ֆոգելմանը։
Անցյալից եկած մարդկանցից մեկն էր նաև Դենիել Ֆարադեյը, ով փորձում էր բացատրել դոկտոր Չանգին, որ Մայլսը իր որդին է, բայց Պիեռը այս ամենը հերքում է, այնպես ինչպես հերքում է բոլոր ժամանակային փոփոխությունները։
Նա ասում է, որ շուտով «Կարապ» կայարանում հորատման մեխանիզմի պատճառով Դհարմայի աշխատողները այնտեղից դուրս կբերեն 30.000 անգամ ավելի հզոր էներգիա քան այն էներգիան էր, որը գտնվել էր «Օրխիդեայում»։
1896 թվականից մինչև 1902 թվականը սովորել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայում՝ Վլադիմիր Մակովսկու արվեստանոցում, ով մեծ ազդեցութուն է թողել Լուկիան Պոպովի հետագա ողջ արվեստի վրա։
1914 թվականին Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության խորհուրդը հրաժարվել է հերթական ցուցահանդեսում ներառել Լուկիան Պոպովի նկարը, որում պատկերված էր մեռնող երեխա ՝ նկարչին առաջարկելով հանել նկարը ցուցահանդեսից, քանի որ այն խախտում է ցուցահանդեսի տոնական բնույթը։
Լուկիան Վասիլևիչ Պոպով հոկտեմբերի, 1873, Արխանգելովկա, Օրենբուրգի գավառ, Օրենբուրգի նահանգ, Ռուսական կայսրություն – մայիսի, 1914, Օրենբուրգ), ռուս գեղանկարիչ, ժանրիստ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս, Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության անդամ։
Օրվա հացը վաստակելու համար մասնակցել է դրամատիկական մեծ թատրոնի ներկայացումների զանգվածային տեսարաններին և, ի վերջո' ընդունվել նշված թատրոնին կից ստուդիան, որտեղ նրա ուսուցիչը Կոնստանտին Տվերսկոյն էր։
Եֆիմ Կոպելյանը ծնվել է այն ժամանակ Ռուսական կայսրության, ներկայումս Բելառուսի Գոմելի մարզի Ռեչիցա քաղաքում' հրեական ընտանիքում, որտեղ մեծանում էին նաև նրա հինգ եղբայրները։
Նրա մայրական պապը' Մորդուխ Ֆրենկելը, քաղաքի հարուստ մարդկանցից էր և ուներ անտառահատման գործարան, որը փայտանյութով ապահովում էր ռազմական գերատեսչությանը' կամուրջներ կառուցելու համար։
Եֆիմ Կոպելյանի ավագ եղբայրներից Իսահակ Կոպելյանը' հետագայում հայտնի նկարիչ դարձավ, իսկ երկուսը զոհվեցին ռազմաճակատում' Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո, 1929 թվականին Եֆիմ Կոպելյանը մեկնել է Լենինգրադ, որոշ ժամանակով որպես խառատ, աշխատել է «Կարմիր Պուտիլովական» գործարանում, իսկ հետո ընդունվել Կայսերական գեղարվեստի ակադեմիայի ճարտարապետության ֆակուլտետը, որտեղ նախկինում սովորել էին նաև իր երկու եղբայրները։
1941 թվականին ամուսնացել է դերասանուհի, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստուհի Լյուդմիլա Մակարովայի հետ և ունեցել մեկ որդի, նույնպես դերասան' Կիրիլ Կոպելյանը։
Եֆիմ Զախարովիչ Կոպելյան , թատրոնի և կինոյի խորհրդային դերասան, Սանկտ Պետերբուրգի Գեորգի Տովստոնոգովի անվան դրամատիկական մեծ թատրոնի առաջատար դերասաններից մեկն էր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ ։
Բացի բնակելի, տնային տնտեսությունները, այգում կան նաև սրբազան շինություններ ( դարի կաթոլիկ եկեղեցի, 18-րդ դարի երկու բոյկիների եկեղեցիներ, դարի մեկ լեմկո եկեղեցի և մի քանի գեղատեսիլ մատուռներ), հասարակական շենքեր և արդյունաբերական շենքեր ։
Ազգագրական այգու տարածքում գործում է սրբապատկերների մշտական ​​ցուցահանդես, որը կոչվում է «Կարպատյան իկոն», որտեղ կարելի է տեսնել - դարերի ավելի քան 220 սրբապատկերներ։
Տոնավաճառներում և թանգարանային հարթակներում ներկայայցվում են ազգային մշակույթի, Կարպատյան քաղաքների բնակիչների մշակույթի, այդ թվում սրբապատկերների հարուստ հավաքածու, ժամացույցներ, պղնձե պարագաներ, խեցեղեն և այլ առարկաների մոտ 30000 ցուցանմուշներ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Լեհաստանում հիմնադրված առաջին ազգագրական այգին է, որը, արտասահմանյան շփումների շնորհիվ, դեռևս 1970-ական թվականներին ստացել է անկախ գիտական ​​և վարչական հաստատության ստատուտ։
Կռվել է Հարավ-Արևմտյան ճակատում 846-րդ հրետանային գնդի 277-րդ հրաձգային դիվիզայի կազմում, որպես դասակաի հրամանատար, 1942 թվականի գարնանը և ամռանը մասնակցել է՝ Խարկովի, Օսկոլի և Կուպյանսկի պաշտպանական մարտերին։
Ավելի ուշ նկարահանվում է «Մի ասա մայրիկին, որ դայակը մեռել է» — ’ ’ , «Անցնելով կամուրջը» — , «Երեքը» — , «Կարկանդակը երկնքում» — , «Մափփեթները տիեզերքից» — , «.» , «Եղբայրների համար» — , «Կյանքից հետո» — . և «Կարճ հարցազրույցներ սոսկալի մարդկանց հետ» — ֆիլմերում։
Այնուհետև սկսել է աշխատանքը ամերիկյան թատերային կոնսերվատորիայում, Սան Ֆրանցիսկոյում՝ մարմնավորելով կլոնավորված եղբայրներին Քերիլ Չերչիլի «Քանակ» ներկայացման մեջ։
Խաղացողը կառավարում է խաղի գլխավոր հերոս' Ջեքին, ով ինքնաթիռի վթարից հետո գոյատևում է և հայտնվում բաթիսֆերայի կայարանում, որը տանում է ստորջրյա քաղաք' «» ։
Խաղի գաղափարը ստեղծել է -ի ստեղծագործական խմբի ղեկավար' ը, ով ոգեշնչվել է Այն Ռենդի Օբյեկտիվիզմ գաղափարից, ինչպես նաև այնպիսի հայտնի գրողներից, ինչպիսին է Զորջ Օրվելը։
Սակայն 1907 թվականին Ռուսեի իշխանությունները որոշել են տեղադրել կնոջ արձան՝ որպես ազատության խորհրդանիշ, քանի որ Ալեքսանդր -ի արձանը արդեն տեղադրված էր Սոֆիայում ու բացվել էր նույն թվականին ։
Հուշարձանի բացման օրը պետք է ընտրեր Ֆերդինանդ -ը, որ դարձել էր թագավոր Բուլղարիայի միավորումից հետո, սակայն նա ոչ մի պատասխան չի տվել, և քաղաքի իշխանությունները որոշել են բացման արարողությունը կատարել օգոստոսի 11-ին, որ եղել է Շիպկայի մարտի օրը։
Ներկա են եղել Թուրքիայի դեմ մղված պատերազմի բազմաթիվ մասնակիցներ և պաշտոնական անձինք (վարչապետ Ալեքսանդր Միլանովը, արդարադատության ու արտաքին գործերի նախարարները, զինվորականներ, Բուլղարական ուղղափառ եկեղեցու բարձրաստիճան ներակայացուցիչներ և Ռուսաստանի հյուպատոսը)։
Վերևում տեղադրված է կնոջ արձան, որը ձախ ձեռքին բռնել է սուր, իսկ աջ ձեռքով ցույց է տալիս այն ուղղությունը, որտեղից եկել են ռուսական զորքերը 1877 թվականին։
Համաշխարհային զբոսաշրջային կազմակերպությունը հաշվարկել է, որ ընդհանուր զբոսաշրջության մոտ 37 %-ը կազմում է մշակութային տուրիզմը, և հետագայում այն տարեցտարի աճելու է ևս 15%-ով։
Ուրիշ նպատակակետեր են պատմական նշանակություն ունեցող վայրերը, ժամանակակից քաղաքային վայրերը, որևէ քաղաքի էթնիկ խմբերը, թեմատիկ այգիները և բնական էկոհամակարգերը։
Երբ զբոսաշրջիկները այցելում են որևէ վայր՝ ուսումնասիրելու համար դրա մշակույթը, տվյալ վայրին բավականին շատ վնասներ են հասցնում, քանի որ տեղացիները, տեսնելով և ընդօրինակելով եկվորների մշակույթը, կորցնում են իրենց ինքնությունը։
Տարբեր վայրերում հնարավոր չէ զարգացնել և իրականացնել միևնույն տեսակի զբոսաշրջությունը, քանի որ տարբեր նպատակակետեր տարբեր հնարավորություններ ունեն, և անհրաժեշտ է զարգացնել զբոսաշրջության այն ճյուղը, որից կստացվի առավելագույն օգուտը։
Մշակութային տուրիզմը ընդգրկում է ճանապարհորդություններ դեպի քաղաքային վայրեր, մասնավորապես պատմական և մեծ քաղաքներ և մշակութային նշանակություն ունեցող կառույցներ, ինչպիսիք են օրինակ թանգարանները և թատրոնները։
Մշակութային տուրիզմը սահմանվում է որպես անհատների տեղաշարժը իրենց մշտական բնակության վայրից դեպի մշակութային կենտրոններ նոր ինֆորմացիա և փորձ ձեռք բերելու ինչպես նաև մշակութային կարիքները բավարարելու նպատակով։
Մշակութային զբոսաշրջություն կամ մշակութային տուրիզմ, զբոսաշրջության մի բաժին, որը վերաբերում է այն զբոսաշրջիկներին, որոնք հետաքրքրվում են այլ երկրների կամ շրջանների մշակույթով, տեղացի մարդկանց կենսակերպով, պատմությամբ, կրոնով, ճարտարապետությամբ, արվեստով և նրանց կյանքը կազմող այլ բնագավառներով։
Այս պաշտոնում հանդես է եկել պետությունների միջև խաղաղության միջոցով կայուն սահմանների պահպանման, ինքնիշխանության և միջազգային հանրության բոլոր ազգերի հավասարության, հավաքական անվտանգության և ագրեսիայի կանխարգելման համար։
Տարբեր ժամանակահատվածներում զբաղեցրել է ֆինանսների նախարարի և արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնները, ինչպես նաև երկու անգամ եղել է Ազգերի լիգայի Գլխավոր ասամբլեայի նախագահ :
Ստեղծվել է Կեմարոն Բրյուսի «Շան կյանքը և նպատակը» վեպի հիման վրա, որտեղ պատմվում է շան մասին, որը կարող է մահից հետո վերածնվել և ամեն վերափոխումից հետո ավելի լավ հասկանալ մարդուն և նրա խնդիրները։
Նրանք բոլորը ամեն օր ուղեկցում և դիմավորում են մեզ մուտքի մոտ, համոզված լինելով, որ մինչ իրենք ունեն այնպիսի մեկը, ում կարող են լիզել և սիրել, նրանց կյանքը նպատակ ունի։
Սցենարը գրել է Օդրի Ուելսը Կեմարոն Բրյուսի և նրա կնոջ գրքի հիման վրա, ով ավելի վաղ մասնակցել է «Լեսսիի նոր արկածները» շան մասին հեռուստասերիալի սցենարի մշակմանը։
Սառցե քարանձավի հայտնի այցելուներից են եղել արքայազն Ավգուստ ֆոն Սակսեն Գոթան և նրա կինը , Ֆերդինանդ դե Լեսեպսը , ֆրանսիացի գրողների խումբ , Բուլղարիայի ցար Ֆերդինանդ -ը , բևեռախույզ Ֆրիտյոֆ Նանսենը ։
Պրուսիայի արքայազն Ֆրիդրիխ Կարլը և նրա կինը՝ արքայադուստր Մարիա Աննա Անհալթ Դեսաուացին ապաստանել են քարայրում 1870 թվականի հունիսին, երբ փոթորկի ժամանակ առանձնացել էին իրենց խմբից։
Քարանձավը հայտնաբերվել է 1870 թվականի հունիսի 15-ին թագավորական լեռնահանքային ինժեներ Էուգեն Ռուֆինիի կողմից, որին ուղեկցում էին Լանգ և Անդրեյ Մեգաները, թեև քարանձավի մուտքը հովիվներին և որսորդներին հայտնի էր անհիշելի ժամանակներից որպես ։
Քարանձավի հատակը իջնում է մուտքի մոտից և նայում է դեպի հյուսիս, ինչի արդյունքում քարանձավը ձմռանն արագ սառչում է, քանի որ սառը օդն իջնում է ներքև, մյուս կողմից ինտերիերը բավականին պաշտպանված է ամառային ջերմ մթնոլորտից։
Փակ Սին Հունը իր «հաղթանակից» հետո թարգմանչի միջոցով ասել է Ռոյին, որ ներողություն է խնդրում կատարվածի համար, որ պարտվել է, և որ դատավորներն են նրան հաղթանակ նվիրել։
1989 թվականի մարտին սիրողական բռնցքամարտի Միջազգային ասոցիացիան մերժեց ԱՄՆ-ի բռնցքամարտի Ֆեդերացիայի բողոքը հիմնված այն փաստի վրա, որ այն չի տրվել մենամարտը ավարտելուց հետո 30 րոպեի ընթացքում։
Սակայն, ըստ ասոցիացիայի նախագահ Անվար Չոուդրիի խոսքերի՝ եթե նույնիսկ այն տրված լիներ կանոնների սահմաններում, միևնույն է, այն կմերժվեր՝ կաշառակերության ապացույցների բացակայության պատճառով։
1996 թվականին ԱՄՆ Բռնցքամարտի ֆեդերացիան ևս մեկ բողոք ներկայացրեց Միջազգային օլիմպիական կոմիտե՝ Փակ Սին Հունին հաղթող ճանաչող դատավորներին կաշառք տալու փաստի առթիվ։
Որպես հիմք՝ ֆեդերացիան ներկայացրել է մենամարտը վարող մրցավարի խոստովանանքը, ինչպես նաև «Մատանիների նոր տիրակալը․ Կաշառակերությունը Օլիմպիական խաղերում, կամ ինչպե՞ս գնել մեդալ» գրքում տեղ գտած փաստերը ։
Այդ գրքում հիշատակվում են այդ օլիմպիական խաղերում տեղի ունեցած կաշառատվությունների մասին՝ համաձայն Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետության հատուկ ծառայությունների փաստաթղթերի։
Մրցավար Ալդո Լեոնին պատմել է, որ արգենտինացի դատավոր Օսբալդո Բիսբալին, ում հետ նա բնակվում էր նույն սենյակում խաղերի ընթացքում, իր և իր ընկերների հետ տարել են կորեական ֆեդերացիայի գրասենյակ և ծրարներով գումար տվել։
ԱՄՆ-ի ազգային մրցաշարի արծաթե մեդալակիր (71 կգ քաշային կարգում հաղթող դարձավ Ֆրենկի Լայլզը, այդ թվում նաև հաղթանակ տանելով Ջոնսի հետ մենամարտում միավորների միջոցով)։