polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Լևոն Զ Լուսինյանի մահից հետո Կիպրոսի թագավորները ի թիվս այլ տիտղոսների՝ սեփականցրեցին Հայոց Թագավոր տիտղոսը, որի վերջին կրողը այդ տոհմից եղավ Կատերինա Կորնարոն, վերջինսել այն փոխանցեց Սավոյների արքայատանը, որի ժառնագները մինչ օրս կրում են Կիլիկիայի Հայոց թագավոր տիտղոսը։
Լևոն Ե Լուսինյանի մահից հետո Կիպրոսի թագավորները ի թիվս այլ տիտղոսների՝ սեփականացրեցին «Հայոց Թագավոր» տիտղոսը, որի վերջին կրողն այդ տոհմից եղավ Կատերինա Կորնարոն։
Հրեահռոմեական պատերազմները եղել են Արևելյան Միջերկրականի հրեաների մի շարք լայնածավալ ապսամբություններ Հռոմեական Կայսրության դեմ մ.թ. 66-րդ և 136-րդ դարերի միջև։
Մինչդեռ Առաջին հրեահռոմեական պատերազմը /մ.թ. 66-73 / և Բար Կոքբայի ապսամբությունը /մ.թ. 132-136/ եղել են ազգայնական ապստամբություններ, որոնք փորձում էին վերականգնել անկախ Հուդայական պետությունը, Քիթոսի պատերազմը եղել էր ավելի շատ էթնիկական-կրոնական հակամարտություն, որը հիմնականում անցկացվում էր Հուդայական նահանգից դուրս։
Այսպիսով, մի շարք աղբյուրներ օգտագործում են հրեահռոմեական պատերազմներ եզրույթը' նշելու համար միայն առաջին հրեահռոմեական պատերազմը /մ.թ. 66-73/ և Բար Կոքբայի ապստամբությունը /մ.թ. 132 – 135/, մինչդեռ ուրիշները ներառում են Կիթոսի պատերազմը /մ.թ.ա. 115 – 117/' իբրև հրեահռոմեական պատերազմներից մեկը։
Այդ իրադարձությունները նաև մեծ ներգործություն են ունեցել Հուդայականության վրա, նրենից հետո, երբ Երկրորդ Տաճարի Հուդայականության կենտրոնական պաշտամունքի վայրը' Երուսաղեմի երկրորդ տաճարը քանդվել էր Տիտղոսի զորքերի կողմից։
Թեպետ իրենք որոշակի ինքնավարություն են ունեցել Գալիլեայում մինչև 4-րդ դարը, ինչպիսիք են Յամնիայի հյուպատոսը /կամ Յավնեն/ և ավելի շուտ սահմանափակ հաջողություն կարճաժամկետ Երուսաղեմում Սասանյան հրեական ինքնավարության հռչակման ժամանակ մ.թ. 614-617, Հարավային Լեվանտի մասերում հրեական գերիշխանությունը վերականգնվեց միայն 20-րդ դարի կեսերին' մ.թ. 1948-ին հիմնվելով Իսրայելի ժամանակակից պետությունը։
Թեպետ սկզբից այն խաղաղ էր /7-ից մինչև 26- րդ թվականներին այն համեմատաբար հանգիստ էր/ նահանգը շարունակում էր խնդիրների աղբյուր լինել Կալիգուլա կայսրի օրոք /մ.թ. 37-ից հետո/։
Մ.թ. 39-ին Ագրիպան մեղադրեց Հերոդ Անտիպային' Գալիլեայի ու Պերեայի տետրարխին հռոմեական կառավարման դեմ ապստամբություն ծրագրելու համար' Պարտիայի օգնությամբ։
Խուսափելով անմիջական հարձակում կատարելուց Երուսաղեմի ուժեղացված քաղաքի վրա, որտեղ կուտակված էր ապստամբների հիմնական ուժերը, Տիտուսի ուժերը արշավանք են սկսել' վերացնելու համար ապստամբների տեկերն ու պատժելու բնակչությունը։
Մի քանի ամիսների ընթացքում Վեսպասիանն ու Տիտուսը գրավեցին հիմնական հրեական կետերը Գալիլեայում և վերջապես հաղթեցին Յոթափապատ' Յոզեֆ բեն Մաթիթայահույի հրամանատարությամբ, 47 օրվա պայքարից հետո։
Այդ ժամանակ Երուսաղեմում Սիկարիի առաջնորդ Մենահեմը փորձ է կատարում վերահսկողություն սահմանել քաղաքի նկատմամբ, որն անհաջող է ավարտվում, և իրեն սպանում են։
Գյուղացիների առաջնորդ Սիմոն Բար-Գիորային արտաքսում են քաղաքից նոր չափավոր հուդայական կառավարության կողմից և Անանուս բեն Անանուսը սկսում է վերստին ուժեղացնել քաղաքը։
Այս կապակցությամբ, Փիլոն գրում էր, որ Կալիգուլան “հրեաներին վերաբերվում էր ամենամեծ կասկածանքով, քանի որ իրենք միակն էին, ում ցանկությունները իր ցանկություններին հակառակ էին”։
Հռոմեական Սիրիայի կառավարիչ Պուբլիուս Պետրոնիուսը, վախեցնելով, որ եթե հրամանն իրականացվի, սկսվելու է քաղաքացիական պատերազմ, երկարաձգեց կատարումը մոտ մեկ տարի։
Սակայն, միայն Կալիգուլայի մահը հռոմեացի գաղթականների ձեռքերում մ.թ. 41-ին կանխարգելեց Հուդայում լայնամասշտաբ պատերազմը, որը կարող էր տարածվել ողջ Արևելյան Հռոմեական Կայսրությամբ։
Մի շարք ռազմական գործողություններից հետո, որոնք վերաբերվում են Հռոմում քաղաքացիական պատերազմին ու քաղաքական անհանգստությանը, Վեսպասիանը վերադարձավ Հռոմ և ընդունվեց իբրև նոր Կայսր մ.թ. 69-ին։
Հետևելով դաժան յոթամյա պայքարը, որի ժամանակ Զելոթը վառեց քաղաքի ողջ սննդի մատակարարումը' “մինչև վերջ պայքարելու համար”, հռոմեացիներին վերջապես հաջողվեց ջարդել թուլացած հրեական ուժերը մ.թ. 70-ի ամռանը։
Երուսաղեմի անկումից հետո, Տիտուսը լքեց Հռոմը, մինչդեռ Լեգիոն 10-րդ Ֆրեթենսիսը ավելի ուշ պարտվեց մնացած հրեաներին, ավարտելով Մասադայում հռոմեական արշավանքը մ.թ. 73/74-ին։
Այնուամենայնիվ, հիմնական սադուկյան երուսաղեմցիների և հիմնականում հյուսիսային ապստամբության Զելոթի կողմնակիցների միջև' Ջոն Գիսկալայի և Էլիզան բեն Սիմոնի հրամանատարությամբ ակնհայտ են դարձել։
Սիմոն Բար Գիորան, ով հրամանատար էր հանդիսանում 15.000 զորքի, այնուհետև հրավիրվեց Երուսաղեմ սադուկյան առաջնորդների կողմից' զելոթների դեմ կանգնելու համար, և արագ վերահսկողություն սահմանեց քաղաքի մեծամասնության նկատմամբ։
Առաջին Հրեահռոմեական պատերազմը սկսվեց մ.թ. 66-ին, առաջանալով հույների ու հրեաների կրոնական լարվածությունից, և ավելի ուշ տարածվելով հակահարկային բողոքների պատճառով և հռոմեացի քաղաքացիների շարքում հարձակումներով։
Ի պատասխան Երկրորդ Հրեական Տաճարի հռոմեացիների կողմից ոչնչացմանն ու Երուսաղեմում մինչև 6.000 հրեաների նահատակմանը, սկսվեց լայնամասշտաբ ապստամբություն։
Հուդայում հռոմեական ռազմական կայազորը արագ շրջվեց դեպի ապստամբները, մինչդեռ հռոմեամետ թագավոր Ագրիպա 2-րդը' հռոմեացի պաշտոնյաների հետ միասին լցվեցին Երուսաղեմ։
Երբ պարզ դարձավ, որ ապստամբությունը վերահսկողությունից դուրս է գալիս, Ցեստիուս Գալիսը' Սիրիայի լեգատը, բերեց սիրիական զորք, որը հիմնված էր 12-րդ Ֆուլմինատում և զինեց զորքերը' կարգուկանոնը վերականգնելու և ապստամբությունը ճնշելու համար։
Քիթոսի պատերազմը բաղկացած է սփուռքի հրեաների մեծ ապստամբություններից Սիրենայում /Սիրենայկայում/, Կիպրոսում, Մեսոպոտամիայում և Եգիպտոսում, որոնք դուրս են եկել վերահսկողությունից, առաջացնելով հռոմեական քաղաքացիների և ուրիշների լայնածավալ սպանություններ /200.000 Սիրենայում, 240.000 Կիպրոսում, ըստ Կասիուս Դիոյի/ հրեա ապստամբների կողմից։
Ապստամբները վերջնականապես ջախջախվել են հռոմեական ռազմական ուժերի կողմից, հիմնականում հռոմեացի գեներալ Լուցիուս Քվենտիսի կողմից, ում անունը հետագայում տվեց հակամարտության անունը, իբրև' “Քիթոս”, որը Քվենտուս հետագա կրճատումն է։
Առաջին հրեահռոմեական պատերազմ /մ.թ. 66-73/, որը նաև կոչվում էր Առաջին հրեական ապստամբություն կամ Մեծ հրեական ապստամբություն, որը սկսվում էր մ.թ. 66-ից 67թ.-ին Գալիլեայի անկման, Երուսաղեմի վերացման միջոցով, Ֆիսկուս Ջուդակուսի մ.թ.ա. 70-ից, և վերջապե' մ.թ. 73-ին Մասադայի անկմամբ։
Բար Քոքբայի ապստամբություն /մ.թ. 132-136/, որը նաև կոչվում էր Երկրորդ Հրեահռոմեական պատերազմ /երբ Քիթոսի Պատերազմը չեն հաշվում/ կամ Երրորդ /երբ Քիթոսի պատերազմը հաշվում են/։
Արևելյան Միջերկրականում աճող հռոմեական գերիշխանությանը հետևելով Հերոդյան տոհմի թագավորությունը պաշտոնապես միացվել էր Հռոմեական Կայսրությանը մ.թ. 6-րդ թվականին' ստեղծելով Հռոմեական Հուդա։
Հուդային երրորդության տեղափոխումը Հռոմեական նահանգ անմիջապես մեծ լարվածություն առաջացրեց և Գալիլիայի Հուդայի կողմից դաստիարակված հրեաները պատասխան տվեցին Քվրիրնիուսի ցենզւսին։
Կալիգուլայի մահը լարվածությունն ամբողջովին չդադարեցրեց և մ.թ. 46-ին երկու եղբայրներ' Հակոբի և Սիմոնի կողմից առաջնորդվող ապտամբությունը սկսվեց Հուդա նահանգում։
Չնայած սկզբնական հաջողությունների' սիրիական զորքին հաղթեցին հրեա ապստամբները Բեթ Հորոնի կռվի ժամանակ' 6.000 հռոմեացիների զոհով և Լեգիո աքվիլայի կորստով' ի պատասխան ցնցող հռոմեական առաջնորդությանը։
Ձկնորսը, ով ապրում էր իր կնոջ' Իլզեբիլի հետ, խղճուկ խրճիթում, մի անգամ ձուկ որսալուց տափակաձուկ է որսում, որն իրականում կախարդված իշխան էր և խնդրում է ձկնորսին բաց թողել նրան ծով, ինչը ձկնորսը սիրով կատարում է։
Երբ դրա մասին իմանում է Իլզեբիլը, նա հարցնում է ամուսնուն, թե արդյոք նա ինչ-որ բան չի ցանկացել վերջինիս ազատության դիմաց և ստիպում է նրան գնալ նորից կանչել իշխանին, որպեսզի վերջինից ավելի լավ կացարան պահանջի։
Պատմվածքի իմաստը ներկայացված է առակի տեսքով, որը վերաբերում է ժողովրդական իմաստությանը, մասնավորապես որկրամոլությունը և ավելորդ ցանկությունները պատժվում են ամեն ինչի կորստով։
Սակայն շուտով Իլզեբիլը նորից է ուղարկում իր ամուսնուն պահանջել ոսկե ձկնիկից քարե ամրոց և ապա ցանկանում է դառնալ թագուհի, կայսր և ապա Հռոմի պապ։
«Ձկնորսի և նրա կնոջ մասին» ՝ Գրիմ եղբայրների, պոմերական ծագմամբ, հեքիաթը՝ կախարդված ձկան մասին է, որը իրականացնում է ձկնորսի և նրա ագահ կնոջ ցանկությունները, որը վերջում պատժվում է իր ագահության համար։
Ձուկը կատարում է նրա բոլոր երազանքները, սակայն երբ Իլզեբիլը ցանկանում է դառնալ Տեր Աստված, ապա ոսկե ձկնիկը ամեն ինչ վերադարձնում է իր նախկին վիճակին՝ թշվառ խրճիթին։
Դուստր՝ Եկատերինա Կիրիլովնա Սիմոնովա-Գուձենկո (ծննդյան անունը՝ Եկատերինա Սեմյոնովնա Գուձենկո, ծնվել է 1951 թվականին, որդեգրվել է Կոնստանտին Սիմոնովի կողմից), պատմաբան-ճապոնագետ, 2003 թվականին դարձել է Մոսկվայի պետական համալսարանին կից Ասիայի ու Աֆրիկայի երկրների ինստիտուտի Ճապոնիայի պատմության ու մշակույթի ամբիոնի վարիչ,
Երբ 1943 թվականին հրատարակում են «» և «» ամսագրերը, Սեմյոն Գուձենկոն գրում է մորը. «.Մի՛ վախեցիր, եթե տեսնես բանաստեղծությունները «Սեմյոն Գուձենկո» ստորագրությամբ. դա ես եմ, քանի որ Սարիոն այնքան էլ լավ չի հնչում Գուձենկո ազգանունի հետ։
966 թվականին կայսրության ու Չեխիայի ազդեցությամբ նա լատինական ծեսով քրիստոնեություն ընդունեց և դրանով Լեհական իշխանությունը մտցրեց եվրոպական մշակույթա-քաղաքական ազդեցության գոտի։
Այսպիսով քրիստոնեության ընդունումը առաջին հերթին հետապնդում էր քաղաքական նպատակներ, այն է դիմակայել գերմանական աճող ազդեցությանը և ստանալ լեհական ինքնիշխան պետություն քրիստոնեական Եվրոպայում, մերձավոր հարաբերություններ հաստատել սաքսոնական իշխանների հետ, որը թույլ կտար համատեղ գործել պոլաբյան սլավոնների՝ օրինակ վելետների դեմ։
973 թվականին Միեշկոն կանչվեց կայսերական ռեյխստագ, որտեղ նա ցտիպված էր համաձայնվել հարկ վճարել կայսրին Արևմտյան Պոմորժեի համար և որպես պատանդ թողնել իր որդի Բորեսլավ Քաջին։
Գերմանացիների հետ լարվածությունը պահպանվեց մինչև 980 թվականը, երբ մերձբալթյան սլավոնների ապստամբությունը և հեթենոսության վերադարձը նրան ստիպեց նորից մերձենալ կայսրության հետ։
Այսպիսով Միեշկո կյանքի վերջում լեհական իշխանությունը իր մեջ միավորել էր գրեթե բոլոր լեհական հողերը և դարձել Կենտրոնական Եվրոպայի ամենամեծ պետությունը, որը զգալի ազդեցություն ուներ եվրոպական քաղաքական կյանքում
Դաշտային վերանորոգման ժամանակ ինքնաթիռի վրայի քողարկաներկված կտորը կարող էր փոխարինվել նույն քողարկանախշով կտորով, բայց այլ անկյան տակ, երբեմն էլ' այլ քողարկանախշով։
Առաջին աշխարհամարտի նախնական փուլում գերմանացիներն ուղիներ էին փնտրում օդանավերն արդյունավետ քողարկելու համար, որպեսզի կանխարգելեն հակառակորդի կողմից օդուժի հայտնաբերումը գետնի վրա և օդում։
Շեղանկյունանախշ ներկաքողարկումը կամ լոզենժ ներկաքողարկումը քողարկանախշի տարատեսակ է, որն օգտագործվել է Առաջին աշխարհամարտի վերջին երկու տարիներին' Քառյակ միության երկրների, հիմնականում' գերմանական օդուժի կողմից։
Ինքնաթիռների քողարկումն ոչ արդյունավետ էին դարձնում զինվորական տարբերանշանները, ինչպես նաև օդաչուների անձնական տարբերանշանները, որոնք հաճախ կիրառում էին ասերը' իրենց ներկայությունը ցույց տալու համար։
Շեղանկյունանախշը հիմնականում կիրառվում էր Արևմտյան ճակատում մարտնչող գերմանական ինքնաթիռների վրա, սակայն Արևելյան ճակատում և Իտալական արշավանքի ժամանակ օգտագործվող ավստրո-հունգարական ինքնաթիռներից որոշները նույնպես ներկաքողարկված էին շեղանկյունանախշով։
Ուրմիական ջոկատը՝ 2-րդ Արգունյան և 3-րդ Վերինուդյան կազակական զորագնդերի կազմում, յուրաքանչյուրը բաղկացած 6 հարյուրյակից և 2 գնդացրից, 4-րդ Կուբանյան պլաստունյան բրիգադի 2 թերեքյան գումարտակները, աշխարհազորային դրուժինան, ասորական հետախույզների գունդը, 2-րդ Անդրբալկանյան կազակական ջոկատի երկու դաշտային թնդանոթներ, հրամանատար՝ գեներալ-մայոր Վ. Ա. Լևանդովսկի։
Սոուչ-Բուլագյան ջոկատը՝ առաջին Պոլտավյան և 3-րդ Կուբանյան զորաջոկատների կազմում, 1-ին կովկասյան սահմանապահ հեծելազորային գունդ, Քեռու 4-րդ հայկական դրուժինաներ և սահմանապահ լեռնային գումարտակ, հրամանատար՝ գեներալ-մայոր Ա. Գ. Ռիբալչենկո։
3-րդ Թամանյան , 1-ին Ներչինյան և 2-րդ Չիտինսկի կազակական զորագնդեր, 2-րդ Անդրբալկանյան կազակական գումարտակի չորս դաշտային և երկու լեռնայինն հրանոթներ, հրամանատար՝ գեներալ-մայոր Ա. Մ. Նազարով։
3 ջոկատներ հեշտությամբ հետ շպրտեցին հակառակորդին, հիմնականում քրդերին, իսկ Սոուչ-Բուլագյան ջոկատը՝ հարձակվելով գլխավոր ուղղությամբ, ստիպված էր առավել համառ դիմադրություն ցույց տալ թշնամուն։
Ապրիլի 26 -ին Շեյհին-Գյարուսի սահմանային լեռնանցքում ռուսները հանդիպեցին թուրքերի հրանոթային և հրետանային կրակին, բայց կարողացան հետ շպրտել թշնամուն, իսկ ապրիլի 30-ին բախվեցին Ռավանդուզում։
Հունիսին Կովկասյան 2-րդ հեծելազորային կորպուս վերանվանված Վան-Ադրբեջանական ջոկատը գործողություններ ծավալեց Վան լճից մինչև Սակիզ քաղաքն ընկած տեղանքում. այն կազմված էր 11.5 գումարտակից, 14 դրուժինայից, 54 հարյուրյակից, 60 գնդացրից, 42 թնդանոթից, երեք ինժեներական վաշտից, Ուրմիա-Վան նավատորմի 6 նավից, ընդհանուր՝ 17 750 զինվոր, 6 991 սուր։
Ռավանդուզը պաշտպանող Ռիբալչենկոյի ջոկատը բաղկացած էր 5.5 գումարտակից և 10 հարյուրյակից, որոնց կարող էին օգնության հասնել կորպուսային ռեզերվային ուժերը ։
Թուրքերը նրանց ուղղությամբ դուրս բերեցին 4-րդ հետևակային դիվիզիան, որը օգտվելով թվական գերազանցությունից, շրջանցեց ռուսական ֆլանգները՝ իր գործողությունները համաձայնեցնելով քրդական հեծելազորի հետ։
Ռավանդուզի ռազմագործողություն , ռուսական Վան-Ադրբեջանական ջոկատի հարձակումը Մոսուլի ուղղությամբ, որը տեղի է ունեցել 1916 թվականի պատերազմաշրջանի ընթացքում Առաջին աշխարհամարտի Կովկասյան ռազմաճակատում և Պարսկական թատերաբեմում։
Վան-Ադրբեջանական զորքերի հարձակումը Մոսուլի վրա նպատակ ուներ հնարավորինս շեղել թուրքերի ուշադրությունը և թեթևացնել գեներալ իշխան Ն. Ն. Բարատովի էքսպեդիցիոն կորպուսի՝ Քերինդ-Կասրեշիրինյան ռազմագործողության իրականացումը։
Ռավանդուզը Մոսուլից գտնվում է 100 կիլոմետր հեռավորության վրա, որտեղ գերմանացիները երկաթուղի էին կառուցել, այդ իսկ պատճառով թուրքերը Վան-Ադրբեջանական ջոկատի դեմ դուրս բերեցին երկու հետևակային դիվիզիաներ և մեծաքանակ քուրդ հեծյալներ։
1916 թվականի գարնանը Վան-Ադրբեջանական զորքերը կազմված էին երկու բատալիոնից, 10 դրուժինաներից, 4 հայկական դրուժինայից, 30 հրանոթներից, 54 հարյուրյակից, ինժեներական վաշտերից և Ուրմիական նավատորմից.
Ամրոցը կառուցվել է հավանաբար 9-10-րդ դարերում, դրա գոյության մասին հիշատակվում է միայն 1159 թվականին, կայսր Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի հրովարտակում, ով զիջել է Ռիվոլին Թուրինի եպիսկոպոսությանը։
1559 թվականի Կատո-Կամբրեզիյան համաձայնագիրը որոշել է, որ հերցոգ Էմմանուէլ Ֆիլիբերը չի կարող ապրել Թուրինում, քանի դեռ արու զավակ չի ունեցել։
Արևելյան ֆրանկների հարձակումից հետո 867 թվականին Ռոստիսլավը բարձրացրեց Սվյատոպոլկի պատվաստիճանը՝ նրան հռչակելով սյուզերեն՝ հուսալով, որ այդ կերպ կբարելավվի պետության սահմանների պաշտպանության վիճակը։
870 թվականին Ռոստիսլավը պահանջեց հնազանդություն, սակայն Սվյատոպոլկը մերժեց և, դեռ ավելին, Նիտրայի իշխանության վրա ընդունեց Արևելյան Ֆրանկյան թագավորության հովանավորությունը։
Ռոստիսլավի փոխարեն Արևելյան ֆրանկներն ուղարկեցին իրենց թեկնածուներին՝ կոմս Վիլհելմ -ին և Էնգելշակ -ին, որոնք պետք է կառավարեին Մեծ Մորավիայի արևմտյան մասը։
Իսկ Սվյատոպոլկը, որ իշխում էր արևելյան մասում, հույս ուներ իր իշխանությունը տարածել իշխանության ամբողջ տարածքի վրա և հրաժարվեց ընդունել Արևելյան ֆրանկների կատարած օկուպացիան, ինչի համար էլ վերջիններս նրան բանտարկեցին Մեթոդիուս Մորավացու հետ։
Նա թեև խոստացել էր ճնշել ապստամբությունը, սակայն երբ ֆրանկյան զորքերը մտան Մեծ Մորավիա, Սվյատոպոլկն անցավ ապստամբների կողմը և ստանձնեց նրանց ղեկավարումը։
874 թվականին Սվյատոպոլկի և Լյուդովիկոս Գերմանացու դեսպանների միջև կնքվեց հաշտության պայմանագիր, որով Սվյատոպոլկը պարտավորվում էր հարկ վճարել Արևելյան Ֆրանկյան թագավորությանը և ձևականորեն ճանաչում էր վերջինիս գերիշխանությունը։
Փոխարենը նա ստացավ կարճատև դադար՝ իր ամենահզոր թշնամու դեմ պայքարում, ինչպես նաև նոր հողեր գրավելու և Մեծ Մորավիան զորեղ պետություն դարձնելու հնարավորություն։
Արդեն 880 թվականին Մեծ Մորավիային կցվեց Սիլեզիան և ժամանակակից Հունգարիայի արևելքը՝ Տիսա գետի միջին հոսանքում, որ այն ժամանակ պատկանում էր բուլղարներին։
882 թվականին Սվյատոպոլկը, որպես Արևելյան Ֆրանկյան պետության թագավոր Կարլ -ի դաշնակից, ներխուժեց իր վաղեմի թշնամիների՝ մարկիզներ Վիլհելմ -ին և Էնգելշակ -ին հանձնված տիրույթներ և վտարեց նրանց։
Սվյատոպոլկ Ա, , մահացել է 894 թվականին), 850-ականներից մինչև 871 թվականը՝ Նիտրայի իշխան, իսկ 871-894 թվականներին՝ Մեծ Մորավիայի երրորդ իշխանը, այս շրջանում Մեծ Մորավիան հասել է առավելագույն ծավալի։
Համաձայնագրի բնօրինակը, որի արաբերեն, չինարեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, ռուսերեն և իսպաներեն տեքստերը հավասարազոր են, ի պահ է հանձնվում Միավորված ազգերի կազմակերպության Գլխավոր քարտուղարին։
Կլիմայի փոփոխության անբարենպաստ հատևանքները ֆիզիկական միջավայրում կամ բիոտայում կլիմայի փոփոխության արդյունքում առաջացած այն փոփոխություններն են, որոնք զգալի բացասական ազդեցություն են գործում բնական և կառավարվող էկոհամակարգերի կառուցվածքի, վերարտադրման կարողության կամ արտադրողականության, սոցիալ-տնտեսական համակարգերի գործունեության կամ մարդու առողջության և բարեկեցության վրա։
Կլիմայի փոփոխությունը կլիմայի այնպիսի փոփոխություն է, որն ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն պայմանավորված է գլոբալ մթնոլորտի բաղադրության մեջ փոփոխություններ առաջացնող մարդկային գործունեությամբ, և որը հավելվում է համեմատելի ժամանակահատվածների ընթացքում դիտարկվող կլիմայի բնական տատանումներին։
Գլխավոր ասուլիսի ժամանակ Ֆրանսիայի Հանրապետության արտաքին գործերի նախարար Լորան Ֆաբիուսը հայտարարել է, որ «պատվախնդիր և հաշվեկշռված» ծրագիրը դարձել է «պատմական շրջադարձային կետ» գլոբալ տաքացման հավանականության տոկոսայի հարաբերակցության իջեցման ճանապարհին։
Ըստ երկրորդ հոդվածի՝ կնքված համաձայնագիրը պետք է արագացնի ՄԱԿ-ի Կլիմայի փոփոխության շրջադարձային կոնվենցիայի նախաձեռնությամբ իրականացվող գործողությունները, մասնավորապես, գլոբալ միջին ջերմաստիճանային աճը պետք է պահել «շատ ցածր»՝ 2 և ջանքեր ներդնել, որպեսզի այս ցուցանիշը հասնի 1.5 -ի։
Փարիզի համաձայնագրի նպատակը ՄԱԿ-ի Կլիմայի փոփոխության շրջադարձային կոնվենցիայի համապատասխան դրույթների համաձայն' մթնոլորտում ջերմոցային գազերի պարունակության այնպիսի մակարդակի ապահովումն է, որը կբացառի վտանգավոր մարդածին ներգործությունը կլիմայական համակարգի վրա։
Այդպիսի մակարդակը պետք է ապահովվի կլիմայի փոփոխությանը էկոհամակարգերի բնական հարմարեցման համար բավարար ժամկետներում, ինչը թույլ կտա վտանգի տակ չդնել սննդի արտադրությունը և կապահովի հետագա տնտեսական զարգացումը կայուն հիմքերի վրա։
Փարիզի համաձայնագիր , միջազգային փաստաթուղթ, որն ընդունվել է Ֆրանսիայի մայրաքաղաք Փարիզում 2015 թվականի դեկտեմբերին' ի հավելումն ՄԱԿ-ի Կլիմայի փոփոխության շրջադարձային կոնվենցիային։
Կողմերը պետք է պահպանեն կլիմայական համակարգը' ի շահ մարդկության ներկա և ապագա սերունդների' հավասարության հիմունքներին և իրենց ընդհանուր, սակայն տարբերակված պատասխանատվության և իրենց առկա կարողություններին համապատասխան։
2017 թվականի հունիսի 1-ին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների նախագահ Դոնալդ Թրամփը հայտարարեց, որ իր ղեկավարած երիկիրը չեղարկում է ՄԱԿ-ի մի շարք անդամ երկրների հետ Փարիզում կնքված համաձայնագիրը՝ այն համարելով ԱՄՆ-ի տնտեսության թռիչքային զարգացման առջև ծառացած խոչընդոտ։
Հիշեցնելով իր «Առաջին հերթին՝ Ամերիկան» կարգախոսը, Թրամփը պնդեց՝ որ Փարիզում կնքված բազմակողմ այդ փաստաթուղթը միայն այլ պետությունների ազգային շահերին է ծառայում, այն դեպքում, երբ ամերիկյան տնտեսությունը տուժում է, ինքնիշխանությունը՝ թուլանում։
Ընդհանուր Պիզայի կազմում Չերչին խփեց 10 գնդակ՝ ներառյալ 2 դուբլ՝ 1-ը Մոդենայի դեմ, մյուսը՝ Չեզենայի դեմ պատասխան խաղում։
Տորինոյի մարզիչ Ջանպիերո Վենտուրան սկսեց օգտագործել Չերչիին որպես երկրորդ հարձակվող, այլ ոչ աջ կիսապաշտպան, ինչի հետևանքով վերջինս սկսեց ավելի շատ գոլեր խփել։
Այս մրցաշրջանում նա խփեց 13 գնդակ և տվեց 11 գոլային փոխանցում, իսկ Տորինոն զբաղեցրեց 7-րդ հորիզոնականը և ստացավ Եվրոպա Լիգայի որակավորման փուլի ուղեգիր։
Միաժամանակ Ռոման և Ատալանտան պայմանագիր կնքեցին, ըստ որի Ատալանտան կարող էր գնել ֆուտբոլիստին մրցաշրջանի վերջում 2.75 միլիոն եվրոյի դիմաց, իսկ Ռոման կարող էր ֆուտբոլիստին իր մոտ պահել՝ վճարելով Ատալանտային 650 հազար եվրո։
2015 թվականի հունվարի 5-ին Չերչին վարձավճարով տեղափոխվեց Միլան, իսկ նրա փոխարեն Ֆեռնանդո Տոռեսը վարձավճարով Միլանից տեղափոխվեց Ատլետիկո։
2011-2012 մրցաշրջանում Չերչին 5 գնդակ խփեց 21 խաղում, սակայն նրա անկայուն ելույթները և բարդ հարաբերությունները երկրպագուների հետ հարցականի տակ դրեցին Չերչիի մնալը Ֆիորենտինայում։
2016 թվականի ամռանը Չերչին վերադարձավ Ատլետիկո և իր առաջին խաղն անցկացրեց Ատլետիկո վերադառնալուց հետո՝ մասնակցելով Գուիխուելոյի դեմ Իսպանիայի գավաթի խաղին։
2011 թվականի ամռանը Չերչին դարձավ Մանչեսթեր Սիթիի գլխավոր տրանսֆերային նպատակը, սակայն երկրպագուների հետ հաշտվելուց հետո նա որոշեց մնալ Ֆիորենտինայում։
Բրեդլի Ռեյ Էվանս , ամերիկացի ֆուտբոլիստ, Ֆուտբոլի բարձրագույն լիգա «Սիեթլ Սաունդերս» ակումբի և ԱՄՆ-ի հավաքականի կիսապաշտպան։
Ակտիվ և արտասովոր հանգստի սիրահարներին սպասում է «Ջունգլի» պարանների աշխարհը. դա արկածային ատրակցիոն է, որը բաղկացած է տարբեր աստիճանի բարդության վեց երթուղուց։
Մեծ ուշադրություն է հատկացվում սպորտի զարգացմանը. այգու տարածքում կան աթլետիկական ավան, -ի խաղահրապարակ, հեծանվային ուղյակներ, հեծանիվների վարձույթի ծառայություն և այլն։
Այգում գտնվում են այնպիսի մշակութային և ժամանցային վայրեր, ինչպիսիք են լողավազանը, ֆուտբոլի դաշտերը, լեռնագնացների և պատանի հրշեջների ակումբները, ծանրամարտի, ձեռքի գնդակի և ըմբշամարտի դահլիճները, թենիսի կորտերը, «Օլիմպ դար» մարզադաշտը, իսկական մանկական երկաթուղին։
Եթե համեմատենք Նոր Նախիջևանի դարի քարտեզում պուրակների վայրը Դոնի Ռոստովի դարի քարտեզի և Օստրովսկու զբոսայգու գտնվելու վայրի հետ, ապա այդ տարածքները համընկնում են։
Իվան Ահեղի կենդանության օրոք արձանագրությունների պայմանավորվածությունները պահպանվում էին և նա, չնայած իր դաժանությանը, բաշկիր ժողովրդի հիշողություններում բարի, «սպիտակ ցար» է եղել։
Դա արտահայտվել է առաջին հերթին բաշկիրների ժառանգկան հողերը հափշտակելու և դրանց վրա զաստավաների, հենակետերի, սլոբոդաների, քրիստոնեական վանքեր, ուղիներ կառուցելով։
1555-1556 թվականներին բաշկիրական ցեղերը ուղևորվեցին Մոսկվա այսպես կոչված «շնորհման արձանագրությունների» հետևից, որտեղ շարադրված էր Ռուսաստանի կազմի մեջ մտնելու պայմանները։
Ընդ որում պետությունն իր վրա էր վերցնում բաշկիրներին օգնել արտաքին ագրեսիայի դեպքում, որի դիմաց բաշկիրները պետք է վճարեին յասակ և զորք տրամադրել Ռուսաստանի պաշտպանական մարտերի ժամանակ։
Հարավային Ուրալի Ստորին պալեոլիթը ներկայանում է երկու մշակութային ավանդույթներով. առավել արխայիկ Կիզիլ Յառովյան տեսակը (Կիզիլ Յառ-2 կայանատեղի արհեստանոց, գտնվում է Ուլեկ Խազի 6, Ուտյուլգան 7, Կիզիլ Յառ 4, Աշելյան մշակույթ) և Կառիշկինի տեսակը (Միսովայա, Կառիշկինո-11, Ուտյուլգան-8, Դոլինա-1, Դոլինա-11, Սիբայ-5 և այլն)։
Կիզիլ Յառ 2-ի ավելի ուշ փուլերի հավաքածուի տեխնիկական տիպոլոգիական բնութագրերի մեջ զուգահեռների առկայությունը կովկասյան և արաբական պեղումների որոշ նյութերի հետ (Հարավային Օսեթիայի Կուդարո , Կուդարո և Ցոնա, Հարավային Արաբիայի Մեշխեդ ) վկայում է միջին Պլեյստոցենի դարաշրջանում Աշելյան մշակույթի կրողների Կովկասից դեպի Ուրալ տեղաշարժի մասին։
Անդրոնովոյի մշակույթի ձևավորման ընթացքում առաջացել են բնակավայրերը և թաղման կառույցները, որը վկայում է հասարակության սոցիալական շերտատվածության (հարուստ առաջնորդների գերեզմանները և զինվորական ազնվականության ձևավորումը) և տարբեր խմբերի մեծ տոհմական համայնքներում համախմբման մասին։
Կուրգանի Նովոաբդրախմանովո գյուղի Չումարովո- գերեզմանատունը բաղկացած է 15 գերեզմանային համալիրներից և թաղման երկու մակարդակներից է կազմված' մ. թ. ա. և մ. թ. ա. դարերի, որոնց տրամագիծը համապատասխանաբար կազմում է 16 և 20 մետր (բրոնզե դար' Սրուբնայի հնագիտական ​​մշակույթ և վաղ երկաթի դար' Սարմատական ​​մշակույթ)։
Բաշկիրների երկրի, նրա ժողովրդի և սովորույթների մասին տեղեկություններ կան - դարերի արաբական աշխարհագրագետներ Ահմադ Իբն Ֆադլանի և ալ Բալխիի, իտալացի ֆրանցիսկյան միաբանության կուսակրոն Ջովանի Պլան դե Կարպինին և հոլանդացի Գիլյոմ դե Ռուբրուկի հիշատակումներում։
Ահմադ Իբն Ռուստան նշում է, որ բաշկիրները եղել են «անկախ մարդիկ, զբաղեցնելով Ուրալյան լեռների երկու կողմերը' Վոլգայի, Կամայի, Տոբոլի միջև ընկած և Յաիկ գետի հոսանքով դեպքի վեր տարածքները»։
Աշխարհագրագետ Իդրիսին դարում գրել է բաշկիրների երկու շրջանների մասին' «արտաքին» և «ներքին» և հիշատակել է բաշկիրական Նեմժան, Գուրխան, Կարակիյա, Կասրա և Մասրա քաղաքները։
Վերջինս իրական փաստի վրա է հիմնված, երբ ռուսական բանակի գլխավոր հրամանատար Մ. Ի. Կուտուզովն իր շնորհակալությունն է հայտնել բաշկիր զինվորներին իրենց ցուցաբերած քաջության համար, ասելով' «, »։
1704-1711 թվականների ապստամբությունից հետո (բաշկիրների հյուպատոսությունը կրկին երդվել է հավատարիմ լինել կայսրին միայն 1725 թվականին) ռուսական կառավարությունը հաստատել է հողի սեփականության իրավունքերը և բաշկիրների հատուկ կարգավիճակը և դատական գործընթաց է սկսել, որն ավարտվել է «կատարածուներին» դատապարտելով իրավասության սահմանների չարաշահման համար, որոնք բաշկիրներից օրենքով չնախատեսված հարկեր էին պահանջել։
1731 թվականին ղազախական հողերը Ռուսաստանին միացումով Բաշկորտոստանը դարձավ կայսրության բազմաթիվ մարզերից մեկը և բաշկիրներին, միշարներին և տեպտյարներին սահմանապահ ծառայության մեջ ներգրավելու անհրաժեշտությունը վերացավ։
Մոնղոլական կայսրության իրավական հիերարխիայում ​​բաշկիրները արտոնյալ դիրք են զբաղեցրել, որպես ազգ, որը պարտական է խագանին հիմնականում զինվորական ծառայությամբ և պահպանում է իր սեփական ցեղային համակարգը և ղեկավարումը։
Նեոլիթյան դարաշրջանում յուրացնող տնտեսությունից անցում է տեղի ունեցել արտադրական և անասնաբուծական տնտեսության, բայց դա դանդաղել է բնակլիմայական պայմանների հետևանքով, և գործունեության առավել արդյունավետ միջոցը մնացել է ձկնորսությունը։