polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Խաղի 29-րդ րոպեին Ֆալկաոին գցելու համար նշանակվեց տուգանային հարված, որը հաջողությամբ իրացրեց Վալդեմիրոն՝ Դարիոի գլխին դիպչելուց հետո գնդակը հայտնվեց Տոբիասի պաշտպանած դարպասի ցանցում։
Խփած գնդակից հետո «Կորինտիասի» ֆուտբոլիստները ունեին հաշիվը հավասարացնելու մի քանի հնարավորություն, մի քանի անգամ գնդակը դիպչեց դարպասաձողին, երբեմն օգնության էր հասնում դարպասապահ Մանգան։
Այնուամենայինվ «Տիմաոին» չհաջողվեց գոլ խփել, իսկ 57-րդ րոպեին «Ինտերնասիոնալը» գոլ խփեց, որը առաջացրեց մեծ դժգոհությունների ալիք «Կորինտիասի» ֆուտբոլիստների մոտ, գնդակը տուգանային հարվածից հետո դարպսի հորիզոնական ձողին, որից ուղղահայաց անրադարձավ և դժվար էր որոշել գնդակը հատել է դարպասային գիծը թե չե։
Այդպիսի առավելության առաջ գալը բխում էր նրանից, որ «Ինտերնասիոնալը» 1925 թվականից սկսեց ակումբ ընդունել ամենաուժեղ խաղացողներին անտեսելով ռասայական պատկանելիությունը։
1940-ականների «կոմպրեսորային սահադաշտի» առաջատարներն էին դարպասապահ Իվո Վինկը, աջ պաշտպան Ալֆեուն, Ձախ պաշտպան Նենան, Աջ կիսապաշտպան ուրուգվայցի Ասսիսը (ուներ խնդիր քաշի հետ և հանդիսանում էր յուրօրինակ «Ջոկեր», թիմի 12-րդ խաղացողը), կիսապաշտպան Ավիլան, ձախ կիսապաշտպան Աբիգաիլը, աջ հարձակվող Թեզոուրինյան, թիմի ավագ Ռուսսինոն, Արգենտինյաից հարձակվող Խոսե Վիլյալբան , բազմակողմանի խաղացող Ռույը, ակումբի լավագույն ռմբարկու Կարլիտոսը, Ադանզինոն։
Ակումբի պատմությունը սկիզբ է առնում 20-րդ դարի առաջին տասնամյակում, երբ երեք սկսնակ ֆուտբոլիստներ՝ Էնրիկե ու Ժոզե Պոպպեն Լեոն եղբայրները և Լուիս Մադեիրա Պոպպեն, որը նոր էր տեղափոխվել Պորտու Ալեգրի Սան Պաուլոից, չկարղացան իրենց համար տեղ գտնել քաղաքում գտնվող ակումբներից ոչ մեկում (այդ ժամանակ Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի մայրաքաղաքում արդեն կայն «Գրեմյոն» և «Ֆուզբալը» որտեղ խաղում էին գերմանացիները), և որոշում են ստեղծել սեփական ակումբ։
1909 թվականի ապրիլի 4-ին երկուշաբթի նրանց ներկայությամբ տեղի ունեցավ նիստ, որի ժամանակ ներկայացան 40 երիտասարդ ՝ մեծ մասամբ ուսանողներ և բիզնես միջավայրի ներկայացուցիչներ։
1934 թվականին Գաուշույի առաջնությունում երկրորդ անգամ հաղթելու ժամանակ խաղացողներին վճարվում էր աշխատավարձ, և կազմը չէր հավաքագրվում բարեկամական կապերով, այստեղ խաղում էին հասարակության տարբեր խավերի ներկայացուցիչներ՝ աղքատներ, միջին դասի ներկայացուցիչներ, եվրոպացիներ, սևամորթներ, աշխատողներ և ծառայողներ։
Հենց 1930-ական թվականներին վերջնականապես ձևավորվեց «Գրեմյոի» հետ հավերժ մրցակցությունը, և վերջն ի վերջո ակումբի ղեկավարների ջանքերը պսակվեցին հաջողությամբ, հայտնվեց պատմության մեջ առաջին հզոր ակումբը՝ «Ինտերնասիոնալը», «Կոմպրեսորային սահադաշտը»։
Դրա հետ մեկտեղ մրցաշարային աղյուսակի վերջնական դասավորություն մեջ միջամտեց հայտնի մրցավարական սկանդալը և նրանից հետո հաջորդած խաղերի վերախաղարկումները, որը սպասարկել էր մեքենայությունների գլխավոր մասնակից՝ մրցավար Էդիլսոն Պերեյրա դե Կարվալյոն։
Բացի այտ ակումբներից ոչ մեկ մեղավոր չէր տեղի ունեցածում, ֆուտբոլային մաֆիան աշխատում էր հենց մրցավարների հետ, և վերջններս փորձում էին, ինչպես կարող են ազդել խավի վերջնական արդյունքի վրա։
Եթե ոչինչ չէր ստացվում, ներողություն էին խնդրում տերերի առջև՝ «ես ոչինչ անել չէի կարող, հյուրերը ուղակի ուժեղ էին», մոտավորապես այսպիսի տեքստ էր հնչում հեռախոսային խոսակցությունների հրատարակված ձայնարկություններում։
Ռաֆայել Սոբիսը երկրորդ խաղակեսի ընթացքում երկու անգամ հաղթեց օդային պայքարում «Սան Պաուլույի» պաշտպան Էդկառլսոնին, որը բերեց երկու խփաց գնդակի և հյուրնկալվելիս հաղթանակի 2:
Երկրորդ՝ տնային խաղում «Ինտերը» կարիք ուներ միայն ոչ ոքիի, և նրանք հասան ցանկալի արդյունքին, դրա հետ մեկտեղ նրանք ձեռք բերեցին ուղեգիր դեպի ՖԻՖԱյի աշխարհի ակումբային առաջնություն, որը տեղի էր ունենալու նույն տարվա դեկտեմբերին Ճապոնիայում։
Ակումբի հաջողության մեջ մեծ դերկատարում ունեցավ մոսկվայի «Լոկոմոտիվիի» խաղացող աջ կիասապաշտպան Ժորժե Վագները, որը վարձավճարով էր հանդես գալիս «Ինտերում»։
Անմիջապես եզրափակիչից հետո Վագները, որի մոտ ավարտվում էր «Լոկոմոտիվի» հետ պայմանագրի ժամկետը, և «Ինտերի» հետ վարձակալության ժամկետը, տեղափոխվեց իսպանական «Ռեալ Բետիս», իսկ հետո միացավ «Սան Պաուլուին»։
Այս անգամ այն ակումբը, որը հանդիպումները անցկացրել նախնական փուլերում անցկացրել էր հանդիպումները ավելի լավ քան մրցակիցը («Վասկո դա Գաման» որը կիսաեզրափակիչում հաղթել էր «Կորիտիբային») առավելություն չի ստացել եզրափակիչ հանդիպումը սեփական հարկի տակ անցկացնելու համար, տեղի ունեցավ 2 հանդիպում կողմերի դաշտերում։
«Ինտերը» ամեն դեպքում կարող էր հաղթել և պարտվել կամ ավարտեր երկու հանդիպումներ ոչ ոքի և դառնալ չեմպիոն Նախնական փուլերում ավելի լավ արդյունք ցույց տալու շնորհիվ։
Պանամերիկյան ֆուտբոլային առաջնության ժամանակ «Սելեսաոն» մարզում էր Տետեն, որը երկար տարիներ աշխատում էր «Ինտերնասիոնալի» հետ, նա այդ առաջնությունում ներգրավել էր իր ֆուտբոլիստներից շատերին ։
1 հաշվով հաղթանակը Կոստա Ռիկայի հավաքականի նկատմամբ, որը համարվում էր շատ ամուր հավաքական, գոլերի հեղինակ դարձան Լարրի Պինտոն, Շինեզինիոն և Բոդինոն ։
Այդ տարին «կոլորադոսը» սկսեցին Լիգա Գաուչույում հաղթանակով, հաղթանակի հասնելով առաջնության երկու սկզբնական փուլերում (Ֆերնանդու Կարվալյուի գավաթում, որը 2006 թվականին վերանվանվել էր ի պատիվ «Ինտերի» նախագահի, և Ֆաբիո Կոֆֆաի գավաթը, որի հետ «Գրեմյոն» հաղթել էր երկու Լիբերտատորեսի գավաթ) և առանց եզրափակիչ խաղերի անհրաշետության դարձավ հաղթող։
Ակուբը հաղթեց չնայած նրան, որ առաջնության ընթացքում թիմից հեռացել էին ավագ Էդինյոն և 2008 թվականի Հարավային Ամերիկայի լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկը՝ Ալեքսը ։
Թիմի մեջ ներգրավվեցին նոր առաջատարները, ի դեմս Անդրեզինիոյի,Թայսոնի, շարունակում էր առաջընթաց ապրել արգենտինացի Անդրես դե Ալեսանդրոն, ինչպես նաև Նիլմարը, որը «Ինտերի» կազմում իր խաղով հաստատեց Բրազիլիայի հավաքականի հարձակվող լինելու իր կարգավիճակը։
Նույն տարվա դեկտեմբերին «Ինտերը» հաղթեց ՖԻՖԱ-ի աշխարհի ակումբային գավաթի խաղարկությունում, եզրափակիչում հաղթելով եվրոպական Չեմպիոնների Լիգայի հաղթող իսպանական «Բարսելոնային»։
Մինչ 2010 թվականը «Գրեմյոն» միջազգային ասպարեզում ուներ ավելի շատ նվաճումներ (2 հաղթանակ Լիբերտատորեսի գավաթում և մեկ Միջմայրցամաքային գավաթում)։
2006 թվականի հաղթանակը կտրուկ բարձրացրեց «Ինտերնասիոնալի» վարկանիշը երկու ակումբների մրցակցությունում, իսկ 2010 թվականին Լիբերտատորեսի գավաթում հաղթանակների թվով հավասարվելով «Գրեմյոին» «Ինտերը» դարձավ նահանգի ամենատիտղոսակիր ակումբը, քանի որ իր ակտիվում ուներ հաղթանակ նաև Հարավամերիկյան գավաթում։
«Գրեմյոն» ամենտիտղոսակիր ակումբն է եթե հաշվի առնվի բրազիլիայի գավաթը՝ եռագույնների մոտ այն 3 է, իսկ «Ինտերի» մոտ միայն մեկը, «Ինտերը» գերազանցում է «Գրեմյոին» նահանգի առաջնությունում հաղթանակների քանակով և Բրազիլիայի առաջնությունում երեքը ընդդեմ երկուսի։
2007 թվականի ամռանը «Կոլորադոսը» կատարեց բարձրահնչեղ տրանսֆեր, վաճառելով իր 17-ամյա հարձակվող Ալեշանդրե Պատոյին իտալական «Միլանին» 20 միլիոն դոլարով։
«Բարսելոնան» խաղի ընթացքում ուներ տարածքային առավելություն, բայց «Ինտերի» մարզիչ Աբել Բրագայի ընտրած պաշտպանողական մարտավարությունը և թիմի առաջատարներ Ռոնալդինյոյի և Դեկուի դեմ ընտրված կոշտ խաղը տվեց իր արդյունքը։
Փոխարինման դուրս եկած կիսապաշտպան Ադրիան Գաբիրուն, որը փոխարինեց վնասվածք ստացած թիմի ավագ Ֆերնանդաոին, 81-րդ րոպեին Պեդրո Իարելյաի փողանցումից հետո դարձավ հաղթական գոլի հեղինակ։
Վտանգավոր գրոհնրին, որոնց եզրափակման փուլում էր հարձակվող Պալինյան, հաջող դիմակայում էին 1974-1976 թվականների Հարավային Ամերիկայի լավագույն ֆուտբոլիստներ՝ Էլիաս Ֆիգերոնը պաշտպանությունում իր խաղընկեր Էրմինիոի հետ միասին։
Բացի այդ ակումբը ուներ շատ քիչ պարտքեր, դրանով է պայմանավորված կայուն կազմի պահպանման հնարավորությունը և ամեն հաջողությունից հետո առաջատարներին չվաճառելը, որը անում էին բրազիլական շատ ակումբներ։
Իհարկե բյուջեյով «Ինտերը» չի կարող մրցակցել եվրոպական երկրների հետ, սակայն վերջին տարիների կորուստները ակումբը լրացնում է հաջող տրանսֆերային քաղաքականությամբ և երիտասարդական ակադեմյաի լավ աշխատանքով։
2011 թվականի Լիբերտատորեսի գավաթում «Ինտերը» վստահ անցավ խմբային փուլը, բայց արդեն փլեյօֆի առաջին իսկ փուլում դուրս մնաց պարտվելով ուրուգվայական «Պենյառոլյաին», որը հասավ մինչ եզրափակիչ որտեղ պարտվեց «Սանթոսին»։
2011 թվականի Բրազիլիայի առաջնությունում «կոլորադոսը» գրեթե չէր մասնակցում գավաթի համար պայքարին, բայց վերջին տուրում կարողացավ հաղթել իր սկզբունքային մրցակցին՝ «Գրեմյոին», կարողացավ զբաղեցնել հինգերորդ հորիզոնականը և հայտնել Լիբերտատորեսի գավաթի նախընտրական փուլում, քանի որ Բրազիլիայի գավաթակիր «Վասկո դա Գաման» առաջնությունում զբաղեցրել էր 2-րդ հորիզոնականը, ուղեգրի հնարավորություն տվող տեղերը դարձել էր մինչև հինգերորդ հորիզոնականը։
Հաճախելության ռեկորդը գրանցվել է 1972 թվականի հուլիսի 17-ին՝ 106.554 հանդիսակն, Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգի աստղերի և Բրազիլիայի հավաքականի միջև տեղի ունեցած խաղում։
Քանի որ «Ինտերի» հիմքը հանդիսանում էին ուսանողները, որոնց ուսումնական հաստատությունների ղեկավարությունը արգելել էր որոշ ժամանակ ֆուտբոլ խաղալ, կապված քաղաքում հաճախակի շրջագայությունների հետ, ակումբը այլևս ի զորու չէր ցուցադրելու նախկին արդյունքները։
«Ինտերնասիոնալը» Լիբերտատորեսի գավաթում մեկնարկեց ուրուգվայցի մարզիչ Խորխե Ֆոսատի հետ, որը 2009 թվականի Հարավամերիկյան գավաթի հաղթող էկվադորական ԼԴՈւ Կիտոյի մարզիչն էր։
Այդ նույն ժամանակ Բրազիլիայի գավաթում և առաջնությունում գործերը այդքանել լավ չէին ընթանում, «կոլորադոսը» անհաջող հանդես եկան նաև Լիգա Գաուչույում, զիճելով տիտղոսը հավերժ թշնամուն՝ «Գրեմյոին», որոնց «Ինտերի» երկրպագուները մեղադրում էին նախորդ մրցաշրջանւ վերում «Ֆլամենգոյին» խաղը հանձնելու մեջ։
Հզոր ցատկը, որը տեղի ունեցավ 2010 թվականի աշխարհի առաջնությունից հետո, որի ընթացքում էլ տեղի ունեցավ Լիբերտատորեսի գավաթի հաղթանակը, հնարավորություն տվեց «Ինտերին» կտրուկ բարելավել մրցաշարային դիրքը։
Բայց «Ինտերի» ցավալի միավորների կորուստները հնարավորություն տվեցին առաջնության եզրափակիչ փուլում երեք ակումբների առաջ պոկվել, որոնցից «Ֆլումինենսեն» դարձավ չեմպիոն։
Առաջին հաղթանակը և առաջին գնդակը «Ինտերի» պատմության մեջ գրանցվել է 1909 թվականի հոկտեմբերի 12-ին, երբ նույն «Զինվորական ֆուտբոլաին ակումբի» հետ հանդիպումը ավարտվեց 2:
Պետքե նշել, որ շատ բրազիլական ակումբներում մի տարվա ընթացքում տեղի էին ունենում 3-ից 4 մարզչական փոփոխություններ, «Ինտերնասիոնալում» այս հարցում վերջին տարիների ընթացքում ակումբի ղեկավարությունը պահպանում էր առավել հանգիստ քաղաքականություն։
Արշավը բաղկացած էր 8 հաղթանակից, 6 ոչ ոքիից և ընդամենը մեկ պարտուցյունից, որը արձանագրվել էր քառորդեզրափակիչում էկվադորական ԼԴՈՒ Կիտո ակումբի հետ մրցավեճում։
Որպեսզի հաղթի տիտղոսը, «Ինտերնասիոնալին» հարկ եղավ հաղթել Լիբերտատորեսի գավաթի երկու եռակի հաղթողներին՝ ուրուգվայական «Նասյոնալին» (այս ակումբի հետ «Ինտերը» հանդիպել է ինչպես խմբում, այնպես էլ 1/8-րդ եզրափակիչում, բացի այդ տեղի ունեցավ հատկանշական վրեժ 1980 թվականի համար) և «Սան Պաուլուի», որը հասավ եզրափակիչ որպես Հարավային Ամերիկայի և 2005 թվականի աշխարհի ակումբային առաջնության գործող չեմպիոն։
Հաշիվը բացեց երիտասարտ և տաղանդավոր հարձակվող Ալեշանդրե Պատոն, որը Բրազիլիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում մի քանի ամիս անց դառնալու էր Հարավային Ամերիկայի երիտասարդական առաջնության հաղթող։
Բրազիլիայի գավաթում հաղթելուց հետո «Ինտերնասիոնալը» ավելի քան 10 տարի բավարարվում էր տիտղոսներով միայն նահանգի առաջնությունում, որը բրազիլիական ակումբի համար նույնպես համարվում է լավ նվաճում։
«Ինտերի» առաջին հրապարակը դարձավ Իլոտա շրջանը Ռուա Արլինդոում, քաղաքի արևմտյան մասում, ներկայումս այն կոչվում է ավենիդ Իպիրանգա և Աուրելիանո դե Ֆիգերեդո Պինտո, այդտեղ է գտնվում հրապարակ, որը կոչվում է «Սպորտ Ակումբ Ինտերնասիոնալ»։
Ուշագրավ է, որ Ազենյաի շրջանի այդ հրապարակը այժմ մոտ է «Գրեմյոի» նախկին մարզադաշտ Օլիմպիկո Մոնումենտալին, քան Բեյրա Ռիոին որը տեղաբաշխված է Գուաիբա ծովափի մոտ՝ մի քանի թողոց հեռու, քան եռագույնների մարզադաշտը։
Իրեն հաջող դրսեվորեց ակումբի սելեկցիոն ծառայությունը, որը կիսաեզրափակիչներից առաջ կարողացավ վերադարձնել ակումբի վետերաններին, որոնք չորս տարի առաջ նվաճել էին հարավամերիկյան գլխավոր տիտղոս՝ Տինգան և Ռաֆաել Սոբիսը։
Առաջինը ճանաչվել էր եզրափակիչ պատասխան խաղի լավագույն ֆուտբոլիստ, իսկ երկրորդը այդ նույն խաղում դարձավ կարևորագույն գոլի հեղինակ, որից հետո թիմը խփեց ևս երկուսը։
1 հաշվով (առաջին խաղակեսում տանտերերին առաջ մեց Վագները, 52-րդ րոպեին հաշիվը հավասարացրեց Կաիկոն, իսկ 70-րդ րոպեին Էզիոն ձևակերպեց վերջնական հաշիվը)։
Պատասխան խաղում «կոլորադոսը» երկար ժամանակ չէր կարողանում գոլի խփել, բայց 87-րդ րոպեին Սելիո Սիլվան վստահ իրացրեց 11 մետրանոց հարվածը և «Ինտերը» նվաճեց գավաթը մրցակցի հարկի տակ ավելի շատ գոլ խփելու շնորհիվ։
Այդ տարի «Ինտերի» օպտիմալ կազմը հետևյալն էր՝ Ժիլմար Ռինալդի, Լուիս Կառլոս Վինկ, Մաուրո Գալվան, Անդրե Լուիս, Բետո, Ադոմիր, Ռուբեն Պաս, Պաուլո Սանտոս, Ժաիր, Կիտա, Սիլվինյո։
Ուշագրավ է որ 1976 թվականին 1975 թվականի եզրափակիչի մասնակից «Կրուզեյրոն» հաղթեց Բրազիլիայի համար վերջին 13 տարվա մեջ առաջին Լիբերտատորեսի գավաթը ։
Նույնանման շարք «Գրեմյոի» մոտ եղել է 1999 թվականի հունիսի 16-ից 2002 թվականի հոկտեմբերի 28 ընկած ժամանակահատվածում, որում «եռագույնները» չէի պարտվել 13 հանդիպում անընդմեջ։
1967-1968 թվականներին «Ինտերը» երկու անգամ շարունակ դուրս եկավ Ռոբերտաոյի գավաթի եզրափակիչ, որը ներկայիս Բրազիլիայի առաջնության նախատիպը, այսինքն «Կոլորադոսը» դառնում էր երկրի փողչեմպիոն։
Այս տասնամյակում «Ինտերի» համար կարևոր իրադարձություն դարձավ նոր մարզադաշտի հայտնվելը՝ Բեիրա Ռիո, որի բացումից հետո ակումբ հասավ շատ հաջողությունների արդեն ազգային մակարդակով։
«Ինտերը» իր խաղը հաղթեց, բայց չկարողացավ ոչինչ անել «ռուբերո նեգրոսի» հետ, և «Ինտերնասիոնալը» դարձավ Բրազիլիայի առաջնության փողչեմպիոն։
Այն բանից հետո երբ 1969 թվականի գարնանը «Բերիա Ռիո» մարզադաշտը ակումբի նոր մարզադաշտը դառնալուց հետո հին մարզադաշտը կորցրեց իր նշանակությունը և դադարեց օգտագործվել լուրջ ֆուտբոլային հանդիպումների համար։
Բացի «Գրեմյոի» հետ դիմաայությունից, գոյություն ունի նշանակությամբ ավելի փոքր կլասիկո ընդդեմ Կաշիաս դու Սուլից «Ժուվենտուդեի», որի ձեռքբերումները չեն համապատասխանում նահանգի երկու տիտղոսակիր ակումբներին։
Չնայած 1990-ից 2000 թվականները «Ժուվենտուդեն» ցույց էր տալիս բավականին կայուն արդյունքներ հաղթելով Բրազիլիայի գավաթում, երկար ժամանակ հանդիսանում էր Սերիա Ա-ի մասնակից։
«Ինտերի» կազմե 1976 թվականի եզրափակիչում հետևյալն էր՝ Մանգա, Կլաուդիո, Էլիաս Ֆիգերոա, Մարիանո Պերես, Վակարիյա, Կասապավա, Ֆալկաո, Բատիստա, Վալդեմիրո, Դարիո, Լուլա։
1984 թվականին Լոս Անջելեսի օլիմպիական խաղերում Բրազիլիայի հավաքականին կոչեցին «Սելե Ինտեր», որը բխում էր «Սելեսաոից» և «Ինտերնասիոնալից», թիմի կազմում հանդես էր գալիս Ժիլմար Ռինալդին, Պինգան, Մաուրո Գալվան, Անդրե Լուիսը, Ադեմիրը, Դունգան, Տոնյոն, Կիտան և Սալվինյոն։
1950 թվականի առաջին կեսին ակումբում շարունակվում էր «կոմպրեսորային սահադաշտի» դարաշրջանը, թիմը շարունակում էր պարբերաբար հաղթել նահանգի առաջնությունը, որը ուշադրության արժանացավ Բրազիլիայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի կողմից, չնայած այդ ժամանակ Սան Պաուլոյի և Ռիո դե Ժանեյրոի նահանգների առաջատարությունը ոչ մեկի մոտ կողմից չէր քննարկվում (չկար այդպիսի հնարավորություն համազգային առաջնության բացակայության պատճառով)։
Բրազիլիական ակուբը գերիշխում էր ամբողջ խաղի ընթացքում և արժանիորեն հաղթեց գավաթը շնորհիվ Ֆերնանդոի հարվածի և Նիլմարի շրջադարձ հարվածով գոլի շնորհիվ։
Սակայն չանցած մեկ տարի «Ինտերնասիոնալը» դարձավ չեմպիոն, բայց ոչ Բրազիլիայի, այլ Հարավային Ամերիկայի, և դա համարվում էր ակումբի պատմության մեջ ամենամեծ նվաճումը։
2006 թվականի օգոստոսի 16-ին «Ինտերը» Լիբերտադորեսի գավաթի երկրորդ եզրափակիչում խաղաց ոչ ոքի «Սան Պաուլուի» հետ, և պահպանեց առաջին խաղում ձեռ բերված առաավելությունը, պատմության մեջ առաջին անգամ դառնալով Հարավային Ամերիկայի չեմպիոն։
«Գրեմյոն», որը ստեղծվել էր գերմանացի և այլ եվրոպացի արիստոկրատների կողմից և նախընտրություն տալով սպիտակամորթ ֆուտբոլիստներին այդպիսի քայլ արեց միայն 1952 թվականին, գնելով «Ինտերից» այդ ժամանակների երկրի լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկին՝ աֆրոբրաիլացի Տեզոուրինյուին։
Նա ճանաչվել էր «Սան Պաուլույի» հետ եզրափակիչ խաղի լավագույն խաղացող, և ստացավ որպես պարգև «Տոյոտա» ֆիրմայի ավտոմոբիլ, որը համարվում էր առաջնության գլխավոր հովանավոր։
1949 թվականին Բրազիլիայի ազգային հավաքականի կազմում, որը դարձավ Հարավային Ամերիկայի չեմպիոն հարձակման արաջատարնեևից մեկը դարձավ «Ինտերի» խաղացող Թեզոուրինյոն։
Ներքին առաջնությունում անհաջող հանդես գալու պատճառով աշխարհի 2010 թվականի առաջնության ժամանակ «Ինտերի» ղեկավարությունը փոխեց Ֆոսատին բրազիլացի Սելսո Ռոտայով, որը նույնպես ոչ միանշանակ էր ընդունվում երկրպագուների կողմից (նա արդեն երկու անգամ գլխավորել էր ակումբը, և 2002 թվականին դա ակնհայտորեն անհաջող էր ստացվել Ռոտայի մոտ)։
Լիգա Գաուչույում հաղթանակի հասնելուց հետո «կոլորադոսը» հաջող մեկնարկոց Բրազիլիայի առաջնությունում և հասավ Բրազիլիայի Գավաթի եզրափակիչ, որտեղ զիճեց «Կորինտիասին», որը նոր էր վերադարձել Սերիա Բ-ից։
1992 թվականի Բրազիլիայի գավաթի եզրափակիչ խաղերում «Ինտերը» հանդես էր գալիս հետևյալ կազմով՝ Ռոբերտո Ֆերնանդես, Սելիո Լինո, Սելիո Սիլվա, Պինգա, Դանիել Ֆրանկո, Ռիկարդո, Էլսոն, Մարկինյոս, Անդերսոն, Պաուլո Սիլաս, Լուսիանո, Մաուրիսիո, Ժեռսոն, Նանդո, Կաիկո։
«Ինտերի» կազմը 1979 թվականի եզրափակիչներում հետևյալն էր՝ Բենիտես, Ժուան Կառլոս, Մաուրո Պաստոռ. Մաուրո Գալվան, Կլաուդիո Մինեյրո, Ֆալկաո, Ժաիր, Վալդեմիրո, Շիկո Սպիանա, Բիռա, Մարիո Սերժիո, Վալդիր Լիմա, Տոնինյո, Ադիլսոն։
Ինտերնասիոնալ , կամ ուղղակի «Ինտեր», նաև հանդիպում է նահանգի հապավումները ավելացած տարբերակ, որպեսզի տարբերվի նմանատիպ կարճ անվանմամբ ակումբներից՝ , բրազիլական ֆուտբոլային ակումբ Պորտու Ալեգրի քաղաքից՝ Ռիու Գրանդի դու Սուլ նահանգ։
«Ինտերի» կազմը 1975 թվականի եզրափակիչ խաղին՝ Մանգա, Վալդիր, Էլիաս Ֆիգերաոն, Էրմինիո, Շիկո Ֆրագա, Կասապավա, Ֆալկաո, Կարպեդժիանի, Վալդոմիրո, Ֆլավիո, Լուլա։
Կիսաեզրափակիչում դժվարությամբ հաղթելով «Ատլետիկո Մինեյրոյին», «Ինտերը» եզրափակիչում հանդիպեց «Կորինտիասին», ոչ իր հերթին կիսասզրափակիչում հաղթել էր «Ֆլումինենսեին»։
«Ինտերի» շատ ֆուտբոլիստներ և սաներ հանդես էին գալիս 1988 թվականի Բրազիլիայի օլիմպիական հավաքականի կազմում , որոնք նվաճեցին արծաթե մեդալներ եզրափակիչում պարտվելով խորհրդային հավաքականին։
Նոյեմբերի 24-ին հրապարակվեց երկրպագուների և լրագրողների քվեարկության արդյունքները, որի համաձայն 2010 թվականի Լիբերտատորեսի գավաթի լավագույն խաղացող է ճանաչվել Բրազիլիայի հավաքականի 19-ամյա կիսապաշտպան Ժուլիանոն։
Հաշվի առնելով բրազիլական և միջազգային ասպարեզներում երկու ակումբների նվաճումները, Գրե Նալի դիմակայությունը համարվում է կարևորներից մեկը բրազիլական և համաշխարհային ֆուտբոլում և ամենակարևորը Բրազիլիայի հարավում։
Համարվում է նահանգի ամենատիտղոսակիր և ուժեղագույն երկու ակումբներից մեկը («Գրեմյոյի» հետ միասին՝ դասական հակամարտություն, որը կրում է «Գրե Նալ» անվանումը) և ամբողջ Բրազիլիայի ամենատիտղոսակիրներից մեկը։
Հուլիսին ակումբի անդամների թիվը հասավ 100 հազարի, որը «Ինտերին» դարձրեց աշխարհի վեցերորդ ակումբը «Բենֆիկայից», «Բարսելոնայից» «Մանչեսթեր Յունայթեդից»,«Բավարիայից», և «Պորտուից» հետո։
Մարզադաշտի պաշտոնական անվանումը՝ «Ժոզե Պերեյրա Բորդա», ի պատիվ պորտուգալացի ինժիների, որը երկար տարիներ շարունակ միտք ուներ Պորտու Ալեգրիում կառուցել մեծ մարզադաշտ։
Աբու Ալի իբն Սինան իր «Կանոն բժշկության» ձեռնարկում խառնվածքների տեսությանն է անդրադարձել' ներառելով «հուզական ասպեկտները, մտավոր կարողությունները, բարոյական վերաբերմունքը, ինքնագիտակցություն, շարժումները և երազները»։
Իբն Խալդունի «Ալ-Մուկադդիմա» գրքում նշվում է, որ անհասկանալի, շփոթեցնող երազները երևակայության պատկերներն են, որոնք պահպանվում են ընկալման կողմից, և որոնց հաղորդվում է մտածելու ունակություն, երբ մարդն արդեն անկարող է օգտագործել իր գիտակցական ընկալումը։
Օբյեկտիվ մոտեցման համաձայն երազներում յուրաքանչյուր մարդ համապատասխանում է իրական կյանքում գոյություն ունեցող մարդկանց, օրինակ՝ մայրը մայր է, ընկերուհին' ընկերուհի։
Յունգը նշում էր, որ մարդու համար շատ ավելի դժվար է ընդունել սուբյեկտիվ մոտեցումը, սակայն համապատասխան աշխատանքներից հետո հնարավոր է հասնել նրան, որ հենց երազ տեսնողը գիտակցի և կարողանա վերլուծել իր երազները։
1899 թվականին լույս տեսած «Երազների մեկնաբանություն» աշխատությունում Ֆրոյդն առաջին անգամ նշում է, որ երազների հիմնական բովանդակությունը ցանկությունների իրականացումն է և որ երազների առաջացման խթան են հանդիսանում նախորդ օրվա իրադարձությունները։
ԱՄՆ-ում, Հնդկաստանում և Հարավային Կորեայում իրականացրած ուսումնասիրությունների համաձայն ամերիկացիների 56%-ը, հնդիկների 74%-ը և հարավկորեացիների 65%-ը հավատում են, որ իրենց երազների բովադակությունն արտահայտում է իրենց անգիտակցական համոզմունքներն ու ցանկությունները։
ԱՄՆ-ում, Հնդկաստանում և Հարավային Կորեայում անցկացրած հարցումների համաձայն այդ երկրներում մարդկանց մեծամասնությունը հակված է երազները մեկնաբանել' հաշվի առնելով Ֆրոյդի «Երազների մեկնաբանություն» աշխատությունը։
Մի շարք հնագույն քաղաքակրթություններում, հատկապես Եգիպտոսում և Հունաստանում, երազները համարվում էին աստվածային միջամտության կամ գերբնական կապ հաստատելու միջոց, որոնց իմաստը կարող էր բացահայտվել միայն որոշակի կարողություններ ունեցող մարդկանց կողմից։
Առավել հավանական է, որ նրանք կտեսնեն երազներ, որոնք համապատասխանում են իրենց' արթուն ժամանակ առաջացած մտքերին և ցանկություններին, քան երազներ, որոնք հակասում կամ բացառում են դրանք։
Հիմնականում մարդկանց մեծամասնությունը դրական երազներ է տեսնում այն մարդկանց մասին, ում նկատմամբ դրական վերաբերմունք ունի, և բացասական երազներ' այն մարդկանց մասին, ում նկատմամբ բացասական վերաբերմունք ունի։
Սակայն այդ սեմինարին, որպեսզի Լազարը հասկանա ծեր կնոջ ասածները, օգնում է մեկնել մի կին՝ Մենկա Կոկոլեն, ով ներկայանում է որպես Կոկոլեի կինն ու օգնականը։
Ամերսֆորտ համակենտրոնացման ճամբարի պայմանները անմարդկային էին, այդ իսկ պատճառով կալանավորների ճնշող մեծամասնությունը մահացավ ամերիկացիների կողմից ճամբարը ազատագրելուց անմիջապես հետո։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սանձազերծելուց առաջ ապագա համակենտրոնացման ճամբարի տեղում սկսած 1939 թվականից գտնվում էին ռազմաբազաներ, որտեղ կենտրոնացած էր հրետանին։
1991 թվականին ավարտելով միջնակարգ դպրոցը' ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի թատերական արվեստի պետական ակադեմիա, որտեղ սովորել է Վենիամին Ֆիլշտինսկու՝ դերասանական վարպետության կուրսում։
Այդ թատրոնում Քսենյա Ռապոպորտի առաջին դերը եղել է Նինա Զարեչնայայի դերը «Ճայը» ներկայացման մեջ , որ բեմադրել էր ռեժիսոր Լև Դոդինը 2001 թվականին։
Հետագայում նա նույն թատրոնոմ կատարել է աղջկա դերը «Կլաուստրոֆոբիա», Ելենա Անդրեևնայի դերը «Քեռի Վանյա» («Ոսկե սոֆիտ» մրցանակ կնոջ լավագույն դերակատարման համար, 2003 թվական) և Սոֆյային «Պիես առանց վերնագրի» ներկայացումներում, իսկ Լիտեյնիի պետական դրամատիկական թատրոնում մարմնավորել է Իոկաստային «Էդիպ արքա», Բեատրիչեին «Երկու տիրոջ ծառա» և Իսմենային «Անտիգոնե» ներկայացումներում։
Կինոյում առաջին անգամ նկարահանվել է տասնվեց տարեկանում՝ էպիզոդիկ դեր կատարելով «!» գեղարվեստական ֆիլմում, որի նկարահանումներն էլ նպաստել են Քսենյայի՝ դերասանուհի դառնալու որոշման կայացմանը։
Հետագայում նա մարմնավորել է Կշեսինսկայային «Նիկոլայ » , Լինային՝ «Պրոկոֆև» , Մարիային «Աննա Կարենինա» , Ելենային «Վաղենակի ծաղիկներ» , Նատուսյային «Նախապես եմ լացում» ֆիլմերում։
Անտիբիոտիկի սնանկացումը» , «Բարոն անունով» , «Դանակ ամպերում» , «Կայսրության անկումը» , «Լուծարում» սերիալներում և «Հարսը» , «Մահ անունով հեծյալը» ֆիլմերում։
2009 թվականի մայիսի 26-ին «քաղաքացիական ակնառու գործունեության համար» Քսենյա Ռապոպորտն արժանացել է հռոմեական «Համակրանք» մրցանակի , որը սահմանվել է 1971 թվականին իտալացի լրագրող, հռոմեական պատմության գիտակ Դոմենիկո Պերտիկայի կողմից։
Հռոմի Կապիտոլիումի պալատի «Պրոտոմոտեկա» սրահում տեղի ունեցած մրցանակաբաշխության հանդիսավոր արարողության ժամանակ դերասանուհուն հանձնվել է «Բրոնզե վարդ» արձանիկ, որ ստեղծել էր իտալացի քանդակագործ Ասեն Պեիկովը :
2016 թվականի մայիսին Իտալիայի ու Ռուսաստանի միջև հարաբերությունների կինեմատոգրաֆիական ոլորտում ունեցած ծառայությունների համար դերասանուհին արժանացել է Իտալիայի Հանրապետության պետական պատվավոր մրցանակի՝ Իտալիայի Աստղի շքանշանի։
2012 թվականի հունվարի 7-ին Քսենյա Ռապոպորտը ռեժիսոր Ավդոտյա Սմիրնովայի «Երկու օր» մելոդրամայում Մարիա Իլինիչնայի դերի կատարման համար արժանացել է «Ոսկե արծիվ» մրցանակի «Կնոջ լավագույն դերակատարում կինոյում» անվանակարգում։
2008 թվականին ռեժիսոր Կիրիլ Սերեբրեննիկովի «Յուրիի օր» ֆիլմում Լյուբով Պավլովնայի դերը կատարելու համար Քսենյա Ռապոպորտն արժանացել է «Կինոտավր» ռուսական բաց կինոփառատոնի մրցանակի կնոջ լավագույն դերակատարման համար։
2013 թվականի հունիսի 29-ին Մոսկվայի 35-րդ միջազգային կինոփառատոնում Քսենյա Ռապոպորտին շնորհվել է հատուկ մրցանակ «Դերասանական վարպետության բարձունքները նվաճելու և Կոնստանտին Ստանիսլավսկու դպրոցի սկզբունքներին հավատարիմ մնալու համար։
2009 թվականի «Ոսկե արծիվ» մրցանակաբաշխության ժամանակ Քսենյա Ռապոպորտը պարգևատրվել է երկու անվանակարգերում՝ «Կնոջ լավագույն դերակատարում կինոյում» և «Կնոջ լավագույն դերակատարում հեռուստատեսությունում» (ռեժիսոր Սերգեյ Ուրսուլյակի «Լուծարում» հեռուստասերիալում դերակատարման համար)։
Հիմնադրամն օգնում է գենետիկական հազվադեպ հիվանդություն՝ բուլյոզային էպիդերմոլիզ ունեցող երեխաներին, որոնց անվանում են «թիթեռներ»՝ նրանց զգայուն մաշկը համեմատելով թիթեռի թևերի հետ։
Լև Դոդինի «Խարդավանք և սեր» բեմադրության մեջ Լեդի Միլֆորդի դերը կատարելու համար Քսենյա Ռապոպորտը 2013 թվականին «Ստանիսլավսկու խաղաշրջան» ( միջազգային թատերական փառատոնում արժանացել է Կ. Ստանիսլավսկու մրցանակի «Դերասանի վարպետություն» անվանակարգում։
2014 թվականի հունվարի 31-ին Քսենյա Ռապոպորտը ստացել է Սանկտ Պետերբուրգի Վլադիսլավ Ստրժելչիկի անվան դերասանական անկախ մրցանակի «Կինոյի և թատրոնի դերասան» անվանակարգում։