polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Իսկ 60-70-ական թվականների ընթացքում ընկերությունը ներկայացնում է կոշիկի, հագուստի և աքսեսուարների մեծաքանակ տեսականի նախատեսված բասկետբոլի, թենիսի, ֆուտբոլի, թեթև ատլետիկայի և այլ սպորտի տեսակների համար։
Ամենահին հավաքածուն «12-16-րդ դարերի սիլեզյան արվեստն է», որը ներկայացնում է սիլեզյան իշխանների գերեզմանները և Լեհաստանի միջնադարյան մշակույթի ամենաարժեքավոր գործերը։
Երկրորդ բաժնում ներկայացված է «16-19-րդ դարերի սիլեզյան արվեստը»՝ սիլեզյան վերածննդից մինչև ռոմանտիզմի շրջանի քանդակներ, կտավներ, դեկորատիվ արվեստի նմուշներ։
Հաջորդը «17-19-րդ դարերի լեհական արվեստի» բաժինն է, որտեղ ներկայացված են լեհական բարոկկոյի դիմանկարներ, այդ թվում Մարչելլո Բաչչարելլիի, Ջովաննի Անտոնիո Կանալետտոյի աշխատանքներից։
«17-19-րդ դարերի Եվրոպական արվեստ» բաժնում ներկայացված են Պիտեր Բրեյգել Կրտսերը, Անոլո Բրոնզինոն, Կոզիմո Ռոսսելին, Ջովաննի Սանտին, Լուկաս Կրանախ Ավագը, Պարիս Բորդոնեն, Ֆրանս Ֆլորիսը, Օզիաս Բեերտը, Յան Ֆրանս վան Բլումեն, Ֆրանսիսկո Սուրբարանը, Լովիս Կորինտը, Էլիզաբեթ Վիժե լը Բրոնը, Վասիլի Կանդինսկին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո Խորհրդային Միության կողմից Լեհաստանի երկրորդ հանրապետության արևելան հատվածի բռնակցումից հետո Լեհաստանի արվեստի հավաքածուների մեծ մասը տեղափոխվեցին ԽՍՀՄ-ին միավորված քաղաքներից, այդ թվում Լվովից, Կիևից։
1948 թվականին նոր վայրում բացված լեհական կտավների Վրոցլավի պատկերասրահը ներառում էր յուրացված թանգարանների ազգային գանձերը և խորհրդանշական իմաստ ուներ՝ մարդկանց հիշեցնելով, որ իրենք կրկին ապրում են Լեհաստանում։
Բացի այս ցուցադրությունները, թանգարանն ունի նաև «20-րդ դարի լեհական արվեստ» հավաքածուն, որտեղ ներկայացված են արվեստագետներ Տադեուշ Մալկովսկին, Ստանիսլավ Վիտկևիչը, Վլադիսլավ Ստրժեմինսկին, Հենրիկ Ստաժևսկին, Ալինա Շապոչնիկով, Տադեուշ Կանտորը, Եժի Նովոսելսկին, Յուզեֆ Շայնան, Մագդալենա Աբականովիչը։
Բիգերսթաֆը ստացել է իր առաջին պրոֆեսիոնալ դերը տասը տարեկանում, մարմնավորել է ՄաքԴաֆի որդու կերպարը Գլազգոյի Տրոն թատրոնում՝ ռեժիսոր Մայքլ Բոյդի բեմադրած «Մակբեթ» ողբերգությունում։
1996 թվականին՝ 13 տարեկան հասակում Բիգերսթաֆը ստանձնեց իր առաջին գլխավոր հեռուստատեսային դերը, խաղալով երիտասարդ Դարենի կերպարում հեռուստաալիքի «Ագռավի ճանապարհը» ֆիլմում։
2002թ մի հարցազրույցում Բիգերսթաֆն ասել է․ «Մինչ ես Շոտլանդական երիտասարդական թատրոնում էի՝ ընտրվեցի Ձմեռային հյուրը ֆիլմում դերակատարման համար»։
Ռիքմանը ավելի ուշ խորհուրդ է տալիս Բիգերսթաֆին գնալ Լոնդոնի դերասանական գործակալություն Միջազգային ստեղծագործական կառավարում և Պաուլ Լայոն-Մերիզ։
Բիգերսթաֆը կատարել է այդ դերը «Հարրի Փոթեր»-ի առաջին երկու ֆիլմերում («Հարրի Փոթերը և Փիլիսոփայական քարը», «Հարրի Փոթերը և Գաղտնիքների սենյակը») և վերադարձել է միայն վիպաշարի վերջին՝ «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները։
Ուժը և կիրքը» հեռուստատեսային մինի-սերիան, որտեղ հանդես է եկել Հենրի Ստյուարդ՝ Գլոստերի դուքսը դերով, կերպարանավորել է Մեթին Շարման ՄաքԴոնալդսի «Կարմիր մազերով աղջիկը» ներկայացման համաշխարհային պրեմիերայի ժամանակ և հանդես է եկել Բեն Ուիլիսի կերպարով «Քեշբեք» կարճամետրաժ ֆիլմում։
2007թ․ Բիգերսթաֆը մարմնավորել է Ջերեմի Ուոլֆենդենին -ի «Համաձայնության եկած մեծահասակները» հեռուստաֆիլմում, որը 2007թ․ նոյեմբերի 18-ին արժանացել է -ի «Շոտլանդիայի լավագույն դրամա» մրցանակին, իսկ նա՝ -ի «Շոտլանդիայի լավագույն հեռուստատեսային դերասան» մրցանակին։
2016թ․ Բիգերսթաֆը խաղացել է գլխավոր դեր թատրոնի ռեժիսոր Մայքլ Բոյդի կողմից ստեղծված «Հենց հիմա» բեմադրությունում, որը և՛ քննադատական առումով և՛ կոմերցիոն առումով լավ ընդունվեց Լոնդոնում, Էդինբուրգում և Բաթում։
Նա կատարել է Լենսկու դերերգը «Եվգենի Օնեգին» օպերայում, Վլադիմիրի դերերգը «Իշխան Իգոր» օպերայում, Մոնոստատոսի դերերգը «Կախարդական ֆլեյտա» օպերայում, ինչպես նաև կատարել է Կոշկինի դերը «Լյուբով Յարովա» բեմադրության մեջ։
1933 հուլիսին Հակոբ Տիրոյանի մահվանից հետո ժամատունը նորից փակվել է և հետագա երկու տարում պատարագը մատուցվել է Վացի փողոցում գտնվող Անգոլկիշասսոնյոկ եկեղեցում, այնուհետև Բազիլիկայի Լիպոտ եկեղեցում։
Հունգարիայի եկեղեցու ղեկավար Էստերգոմի արքեպիսկոպոս դոկտոր Շերեեդի Յուստինյանի 36 համարի կարգադրանքով 1935 հունվարի 3-ին թույլատրվում է Վիեննայի Մխիթարյան միաբանության ներկայացուցչի Բուդապեշտում գործունեությունը և համայնքը գործել է Բուդապեշտի 5-րդ շրջանի, Վադաս 9 հասցեում գտնվող տանը։
Պատերազմի ժամանակ այդ տունը ռմբակոծվել է և ժամատունը տեղափոխվել է Կոմս Տելեկի Պալ 8 հասցեի տուն; 1949 թվականի հարևան գործարանը սեփականացրել է վերանորոգված ժամատունը և ժամատան համար վարձակալել են Բուդապեշտի 5-րդ շրջանում գտնվող Սեմելվեյս 9 հասցեի տունը։
1922 թվականին Հունգարիայի կաթողիկե եկեղեցու ղեկավար արքեպիսկոպոս Չերնոխ Յանոշը թույլատրել է Մխիթարյան միաբանության ներկայացուցչությունը և ինքնուրույն կաթողիկե եկեղեցիական համայնքի ստեղծումը Հունգարիայում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Անտոն Կադարյանը դիմել է Գալուստ Գյուլբենկյան հիմնադրամին, կանադահայերին, հունգարաբնակ հայերին և խնդրեց աջակցել սեփական տարածք ձեռք բերելու գործում։
Սփյուռքի օգնությամբ Անտոն Դանիել Կադարյանին հաջողվել է Բուդապեշտում գնել մեծ առանձնատուն և 1974 թվականին այն վերակառուցել որպես եկեղեցի՝ հիմնել է մատուռ, աղոթարան և գրասենյակներ։
Անտոն Դանիել Կադարյանի մահից հետո առ այսօր եկեղեցում պատարագ են անցկացնում միայն պաշտոնակատար հոգևոր հայրեր, որոնք տարբեր պարբերականությամբ են գալիս եկեղեցի։
1930 թվականինին Վենետիկի Մխիթարյան միաբանությունը Բուդապեշտ է ուղարկել Տիրոյան Աթանասի եղբորը Տիրոյան Հակոբին, ով երկար տարիներ գործել էր Երժիբետպոլիսում։
Բուդապեշտի Սուրբ Աստվածածին հայ կաթողիկե եկեղեցի, 17-րդ դարում Բուդապեշտում ձևավորված հայկական համայնքի հայկական կաթողիկե եկեղեցին է, որը որպես ինքնուրույն կաթողիկե եկեղեցական համայնք սկսել է գործել 1924 թվականից։
Հայկակակ եկեղեցու ստեղծման հարցը առաջին անգամ բարձրացրել է «Հունգարիայի հայերի միության» հիմնադիր, Բուդապեշտի մարզային քրեական դատարանի նախագահ Ֆելիքս Ավեդիկը։
1961թ. ԽՍՀՄ առաջնությունում Գենադի Անդրոսովը հաղթել է միանգամից երկու մրցաձևերում՝ 400 մետր ազատ ոճում եւ էստաֆետայում՝ 4 200 մետր ազատ ոճով։
Մեկ տարի անց դարձել է լավագույնը 400 մետր համալիր լողում եւ ելույթ է ունեցել եվրոպայի առաջնությունում՝ Լայպցիգում, որտեղ առաջ է անցել բոլոր մրցակիցներից և նվաճել ոսկին։
Ծրագրել էր մասնակցել Օլիմպիական խաղերին, 1964 թ. Տոկիոյում, բայց մարզումներից մեկում լուրջ վնասվածք է ստացել ոտքերի շրջանում, կես տարվա ընթացքում բուժում է անցել եւ այդ պատճառով ստիպված է եղել ավարտել մարզիկի իր կարիերան։
Հաջորդ մրցաշրջանում դարձել է համամիութենական առաջնությունում արծաթե մեդալակիր 500մ մրցաձևում և եղել է Եվրոպայի առաջնության ջրային մարզաձեւերին Բուդապեշտում, որտեղից բերել է բրոնզե մրցանակ, նույն կարգի եզրափակչում է նրան շրջանցել են միայն բրիտանացի Իէն Բլեքը եւ հունգարացի Յոժեֆ Կատոնը։
Գտնվելով Խորհրդային ազգային թիմի առաջատարների թվում, բարեհաջող անցել է 1960թ. Հռոմի Օլիմպիական խաղերի որակավորումը, բարելավել է իր արդյունքը 1500 մետր ազատ ոճի մրցաձևում, ցույց տալով հինգերորդ նախնական 18:
Հանդես է եկել համամիութենական մակարդակով 1956-1963 թթ. ժամանակահատվածում, երկու ամառային Օլիմպիական խաղերի մասնակից, Եվրոպայի չեմպիոն, հաղթող համամիութենական և հանրապետական նշանակության մրցումներում։
Համամիութենական մակարդակի առաջին լուրջ հաջողությունը հասավ տասնյոթ տարեկանում, 1956թ. մրցաշրջանում, երբ դարձել է Խորհրդային Միության չեմպիոն 1500 մետր ազատ ոճի լողում։
Շնորհիվ հաջող ելույթների արժանացել է մասնակցել ամառային Օլիմպիական խաղերին՝ Մելբուռնում, սակայն, այդտեղ չի կարողացել անցնել նախնական որակավորման փուլը, որտեղ զբաղեցրել է հինգերորդ տեղը և ցույց տվել 19:
Երկրորդ ամուսինը ՝ Իգոր Տիմոֆեև, նախկին ֆիզիկոս-միջուկաբան, զբաղվել է տեղեկատվական տեխնոլոգիաներով և աշխատել «» ընկերությունում, որը ղեկավարել է Եկատերինա Գրադովայի նախկին փեսան՝ Իգոր Ուդալովը։
Եկատերինա Գրադովան ծնվել է 1946 թվականի հոկտեմբերի 6-ին Մոսկվայում, ճարտարապետ, պրոֆեսոր, Ճարտարապետության ակադեմիայի թղթակից-անդամ և լեռնագնաց Գեորգի Գրադովի ) և Նիկոլայ Գոգոլի անվան թատրոնի դերասանուհի Ռաիսա Իվանովնա Գրադովայի ընտանիքում։
1969 թվականին Եկատերինա Գրադովան, որ սովորում էր Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիայի չորրորդ կուրսում, Մոսկվայի Մայակովսկու անվան ակադեմիական թատրոնում խաղում է «Տաղանդներ և երկրպագուներ» ներկայացման գլխավոր դերում ։
Այդ ներկայացումը բեմադրվել էր ռուսական թատրոնի ականավոր գործիչների կողմից. բեմադրող՝ Մարիա Կնեբել, նկարիչ՝ Յուրի Պիմենով, դերասաններ՝ Վ. Օռլովա, Գ. Կիրիլով, Վլադիմիր Սամոյլով, Գ. Անիսիմովա, Ալեքսանդր Լազարև, Մաքսիմ Շտրաուխ և այլք։
Որպես կինոդերասանուհի՝ Եկատերինա Գրադովան ճանաչման է արժանացել 1973 թվականին՝ «Գարնան տասնյոթ ակնթարթները» ֆիլմի էկրան բարձրանալուց հետո, որում նա կատարում է գլխավոր դեր՝ մարմնավորելով ռադիստ Քեթին։
Քարանձավները և հիդրոթերմիկ աղբյուրները հայտնի են եղել դեռևս հնագույն ժամանակներից, բայց Տոպոլցը լողալու հայտնի վայր է դարձել Հունգարիայի օսմայնան օկուպացիայից հետո միայն ։
Ջուրը սառն էր այօրվա համեմատ, քանի որ Տոպոլցի սառն աղբյուրները (որոնք այսօր Միշկոլց քաղաքի ջրամատակարարման կարևոր աղբյուր են հանդիսանում) նույնպես օգտագործվում էին։
Միշկոլցի քարանձավային բաղնիք, Քարանձավային բաղնիք կամ Քարանձավ , Միշկոլց-Տապոլցա հանգստավայրի բնական քարանձավում գտնվող հիդրոթերմալ վաննաներ, որոնք հունգարական Միշկոլց քաղաքի բաղկացուցիչ մասն են հանդիսանում։
Ֆինանսների նախարար եղած ժամանակահատվածում Էշկոլը իրեն դրսևորեց որպես Մապայի ղեկավարության ականավոր գործիչ և Դավիդ Բեն Գուրիոնի կողմից նշանակվեց որպես իր հետնորդ։
Սակայն նրա հարաբերությունները Բեն Գուրիոնի հետ շուտով սրվեցին, կապված տասը տարի առաջ Եգիպտոսում գաղտնի գործողության սխալ ընթացքի հետաքննություն անցկացնելու Էշկոլի պնդմամբ։
Բեն Գուրիոնը ձախողեց Էշկոլի առաջնորդության բողոքարկումը և իր մի քանի երիտասարդ հովանավորյալների հետ անջատվեց Մապայից և 1965 թվականի հունիսին ստեղծեց Ռաֆի կուսակցությունը։
Սակայն Բեն Գուրիոնը, օգտվելով որպես Իսրայելի հիմնադիր հայր իր ազդեցությունից, շարունակում էր խարխլել Էշկոլի հեղինակությունը նրա ողջ վարչապետության ժամկետի ընթացքում, նրան ներկայացնելով որպես անողնաշար քաղաքական գորժիչ, անընդունակ ապահովելու Իսրայելի անվտագության հետ կապված դժվարությունները։
Էշկոլը ներքին աճող անկարգությունների առերեսվեց. 1966 թվականին գործազրկությունը հասել էր 12%-ի, սակայն անկումը վերջին հաշվով ծառայեց հիմնարար տնտեսական թերությունների ապաքինմանը և օգնեց 1967–1973 թվականներին ռեսուրսների վերականգնմանը։
Էշկոլը աշխատեց զարգացնել արտաքին կապերը, 1965 թվականին դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատելով Արևմտյան Գերմանիայի հետ, ինչպես նաև մշակութային կապեր Խորհրդային Միության հետ, ինչը հնարավորություն տվեց որոշ հրեաների արտագաղթել Իսրայել։
Նախագահ Լինդոն Ջոնսոնի հետ յուրահատուկ հարաբերությունների զարգացումը 1967 հունիսի վեցօրյա պատերազմի նախորդող օրերին և դրա ընթացքում ԱՄՆ-ի կողմից Իսրայելին տրվող քաղաքական և ռազմական աջակցության ապահովման գրավականը դարձավ։
Նա կարևոր դեր է խաղացել 1956 թվականի Սուեզի ճգնաժամի հանգուցալուծման մեջ՝ մարտական դիրքերին ֆինանսական աջակցություն էր ապահովում և մեղադրվում էր Եգիպտոսում Մուսուլման եղբայրներին ֆինանսավորելում, այդպիսով օգնում Իսրայելին գոյատևելու։
Վարչապետ ընտրվելուց հետո, Էշկոլը ի կատար ածեց Ժաբոտինսկու ցանկությունը՝ նրա և նրա կնոջ մարմինը տեղափոխեց Իսրայել և հողին հանձնեց Հերցլ լեռան գերեզմանատանը։
Ֆեդերացիայի նախագահ տիկին Հենրի Էքսհոլի աջակցությամբ հանրային դպրոցի ուսուցիչները, տեղացի գործարարները, « »-ից Ալֆրեդ Հորացիո Բոլոն 11000 դոլար հանգանակեցին։
Գրադարանի ստեղծումն իրականություն դարձավ այն ժամանակ, երբ տիկին Էքսհոլը Էնդրյու Կարնեգիից խնդրեց և ստացավ 50000 դոլար դրամաշնորհ՝ Դալլասում առաջին գրադարանը կառուցելու նպատակով։
1901 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Հարվուդ և Կոմերս փողոցների անկյունում բացվեց Կարնեգի գրադարանը, որն ուներ մեկ ղեկավար գրադարանավար, երեք օգնականներ և 9852 կտոր գրականություն :
1950-ական թվականներին գրադարանի ռեսուրսներն ու հարմարությունները սահմանափակվեցին, և գրադարանի աջակիցներն ստեղծեցին «Դալլասի հանրային գրադարանի ընկերներ» լոբբիստական օժանդակ կազմակերպությունը՝ ավելի լավ գրադարանային ծառայություններ ունենալու նպատակով։
1930-ական թվականներին բացվեցին ևս չորս մասնաճյուղեր, այդ թվում Պոլ Լորանս Դանբար գրադարանը, որն առաջինն էր, որ սպասարկեց Դալլասի աֆրոամերիկացի բնակչությանը։
Նա հնարել էր նախագիծ, ըստ որի կեղծ կազմակերպությունը «տանիք» էր հանդիսանում 1920-1930-ական թվականներին ԱՄՆ-ում գործող «Չոր օրենք»-ի պայմաններում ընդհատակյա սպիրտային խմիչքներ վաճառողների' բութլեգերների համար։
Նա կազմակերպել էր գանգստերների «Մեծ յոթնյակ»-ը, որի մեջ մտնում էին նաև որպես գործընկերներ հանդես եկող Նյու-Յորքի, Բոստոնի, Ռոդ Այլենդի, Ատլանտիկ Սիթիի գանգստերական խմբավորումները։
Լուչանոն կապ էր հաստատել նաև ոչ իտալական ծագում ունեցող հանցավոր խմբավորումների հետ' միաժամանակ չկորցնելով իր հեղինակությունը մյուս «ընտանիքների» առաջնորդների մոտ։
Հարկ է նշել, որ ոչ իտալական ծագում ունեցող գանգստերները կարող էին աշխատել Կոզա նոստրայի համար, սակայն իրավունք չունեին մտնելու նրա շարքերը և դառնալ լիիրավ անդամ։
1929 թվականի հոկտեմբերի 16-ին, Նյու-Յորքի կենտրոնում Լուչանոյին առևանգել են Մարանզանոյի մարդիկ, տարել Սթաթեն Այլենդի ամայի վայրերից մեկը, կախել նրան ծառից և վառվող սիգարեթներով այրել դեմքը' ցանկանալով իմանալ թմրանյութերի տեղը։
Վերլուծելով ստեղծված իրավիճակը և հաշվի առնելով Մեյեր Լանսկիի հուշումը, նա եկավ այն եզրահանգման, որ իրեն նեղացնողը ոչ թե Մարանզանոն էր, այլ Մասսերիան։
1931 թվականի ապրիլին, պայմանավորվելով Մարանզանոյի մարդկանց հետ, Լուչանոն վերացրեց Մասսերիային, այդպիսով հարթելով իր ուղին' դեպի իշխանությունը հանցավոր աշխարհի վրա։
Նա Կոզա նոստրայի հատուկ ջոկատի' «Սպանությունների կորպորացիայի» հիմնադիրներից մեկն էր և նրա խորհրդով այդ կորպորացիան գլխավորում էր Ալբերտ Անաստազիան։
Այնուհետև ընդգրկվելով Նյու-Յորքի երկու խոշորագույն գանգստերական խմբերից մեկի' Ջուզեպպե Մասսերիայի «ընտանիքի» մեջ, նա բռնել է իր հանցավոր ուղին, զբաղվել կողոպուտով, ռեկետով, թմրանյութերի վաճառքով, կավատությամբ, մաքսանենգությամբ, կազմակերպել է ընդհատակյա խաղատներ և այլն, որի շնորհիվ կարելի էր կարողություն կուտակել և վաստակել հեղինակություն։
1907 թվականին, կարիքից դրդված, Անտոնիո Լուչանոն գաղթել է ԱՄՆ, տեղավորվել աշխատանքի' որպես հանքափոր և երկու տարի անց, 1909 թվականին ԱՄՆ է տեղափոխել ողջ ընտանիքին։
«» , իրական անունը' Սալվատորե Լուկանիա , ծնվ. 1897 թ. նոյեմբերի 24, Լերկարա Ֆրիդի - մահ. 1962 թ. հունվարի 26, Նեապոլ), ազգությամբ իտալացի գանգստեր, հանցագործ, ԱՄՆ-ում կազմակերպված հանցավորության' մաֆիայի առաջնորդներից մեկն էր։
Մնալով այդ աշխատանքին, երիտասարդ Սալվատորեն ընդունել է Ջորջ Սկոպլոնի առաջարկը, ով ծանոթներ ուներ ոստիկանությունում և քաղաքական դաշտում և զբաղվել է թմրանյութերի առաքումով։
Իր ավագ եղբայր Պետրի հետքերով Վելիմիրն սկսել է խաղալ հարազատ քաղաքի «Բորաց» ակումբում , որտեղ, իր ակումբի հետ, անսպասելիորեն զբաղեցրեց չորրորդ տեղը Հարավսլավիայի երիտասարդական առաջնությունում։
Այդ հաջողությունից հետո երիտասարդական հավաքականի մարզիչ Ացո Մաստալան առաջարկություն ստացավ գլխավորելու «Բորացի» հիմնական կազմը, որտեղ տեղափոխվելուց հետո նա հիմնական կազմ տարավ նաև իր մի քանի նախկին խաղացողների, որոնց թվում էր և Վելիմիրը։
Հաջող ելույթները ոչ մեծ ակումբում առաջ բերեցին Հարավսլավիայի բազմակի չեմպիոն «Պարտիզանի» հետաքրքրությունը ֆուտբոլիստի նկատմամբ, որտեղ էլ տեղափոխվեց Վելիմիրը 1959 թվականին։
1965 թվականին 26 տարեկանում Վելիմիրը տեղափոխվեց «Օլիմպիա» ակումբ , որտեղ անցկացրեց հաջորդ 5 մրցաշրջանները՝ հանդես գալով Միշո Սմայլովիչի հետ։
Սլովենական ակումբը կայուն կերպով զբաղեցնում էր Հարավսլավիայի առաջնության մրցաշարային աղյուսակի միջակա դիրքեր, ամենաբարձր նվաճումը այդ 5 մրցաշրջանների ընթացքում եղավ 1965/66 թվականներին գրաված ութերորդ հորիզոնականը։
«Պարտիզանում» երիտասարդ ֆուտբոլիստը դուրդ եկավ խաղադաշտ այնպիսի ճանաչված վարպետների հետ, ինչպիսիք էին Միլուտին Շոշկիչը, Ֆիխրուդին Յուսուֆին, Միլան Գալիչը և ուրիշներ, և ի վերջո բելգրադցիների հետ անցկացնելով 6 մրցաշրջան և խաղալով 260 խաղում նա չորս անգամ դարձավ Հարավսլավիայի չեմպիոն։
1970 թվականին հեռանալով «Օլիմպիայից» 31 տարեկան հասակում՝ նա մեկ մրցաշրջան անցկացրեց երկրորդական կարգի «Օրիենտ» ակումբում, որից հետո վերադարձավ իր առաջին «Բորաց» ակումբ, որտեղ էլ 1973 թվականին ավարտեց խաղացողի գործունեությունը։
Վախեցնող ճշգրիտ դիմանկարը հետախուզության տնօրենի, որը մոտակա ժամանակներում ղեկավարում է յուրաքանչյուր քայլը, և կառուցում է ահաբեկչության և քաղաքական հալածանքնեի պլանը։
Տրոխիլոյի Դոմինիկյան Հանրապետությունը անց է կացրել մի քանի տասնյակ սպանություններ և ահաբեկչություններ Դոմինիկյան գերիների նկատմամբ գլխավոր հետախուզության ղեկավար Ջոնի Աբբես Գարսիայի գլխավորությամբ։
Վեպը գրոտեսկային ձևով պատմում է նահապետի կյանքի մասին՝ Լատինական Ամերիկայի բռնապետ նախագահի, որն, ըստ էության, բոլոր գոյություն ունեցող իրական բռնակալների ընդհանրացված կերպար է։
Վեպը գրվել է անփոխարինելի բռնապետի նախատիպով, որն իշխանությունում էր ավելի քան 100 տարի, վեպում կան որոշ իրական կերպարներ, Լատինական Ամերիկայի ղեկավարներից՝ Խուան Վիսենտե Գոմես , Խերարդո Մաչադո և Ֆուլխենսիո Բատիստա , Պրոֆիրիո Դիաս , Գասպար Ֆրանսիա և ուրիշներ։
2011 թվականին ՌԴ Մշակույթի նախարար Ալեքսանդրա Ավդեևայի հրամանով Գնեսինների անվան պետական և երաժշտական քոլեջը վերակազմավորվեց և ընդգրկվեց Ակադեմիայի կազմի մեջ որպես առանձին կառուցվածքային ստորաբաժանում' «Գնեսինների անվան քոլեջ»։
2011 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Ակադեմիան հավատարմագրվում է որպես Ռուսկրթ հսկողության փորձագիտական կազմակերպություն' դառնալով առաջին գեղարվեստի բուհը, որը կրթության բնագավառում օժտված է փորձագիտական իրավասություններով։
Կրթության բնագավառում հսկողության Դաշնային ծառայության կողմից տրված վկայականում նշված է, որ Ակադեմիան կարող է ընդգրկվել որպես կրթության որակի նկատմամբ պետական փորձագիտական հսկողություն իրականացնող կազմակերպություն։
2016 թվականից Ակադեմիան դասվում է Ռուսաստանի Դաշնության ժողովուրդների հատուկ արժեքավոր մշակութային ժառանգության օբյեկտների շարքին (ՌԴ նախագահ Վ. Վ. Պուտինի 2016 թվականի ապրիլի 11-ի 175 հրամանագրով)։
Ելենա Ֆաբիանովնա Գնեսինի մահից հետո, որտեղ անցել էին նրա կյանքի վերջին 18 տարիները, 1969 թվականին կազմակերպվեց հիշատակի տուն-թանգարան, միակը Մոսկվայում, որ գտնվում էր բուհի ներսում։
1989 թվականին վերանորոգված «Շուվալովների տան» -ը բացվում են դասասենյակներ և Գնեսինների անվան Ինստիտուտի կամերային համերգային դահլիճը, «Շուվալովների տան Երաժշտական հյուրասենյակը» 120 տեղով։
2011 թվականի մարտի 27-ին «Երգեհոնը դարում» 6-րդ Միջազգային համաժողովի շրջանակներում Շուվալովների տան Երաժշտական հյուրասենյակում տեղի ունեցավ սլովենական ֆիրմայի երգեհոնի ցուցադրությունը , որն Ակադեմիայում մնաց մինչև 2013 թվականը։
Ժամանակակից շինության կառուցումը սկսվել է 1937 թվականին Ա. Վ. Տիշինի և Ե. Ս. Գոգոլևի նախագծով, որն ընդհատվել է պատերազմի տարիներին և վերսկսվել 1943 թվականին։
Գնեսինների անվան ռուսական երաժշտական ակադեմիա , ֆեդերալ պետական երաժշտա-մանկավարժական բարձրագույն կրթական հաստատություն Մոսկվայում, գտնվում է Պովարսկայա փողոցի 30-36 հասցեում։
Մոսկվայի կոնսերվատորիայի հետ միասին ակադեմիան համարվում է երաժշտարվեստի բնագավառում Ռուսաստանի ուսումնա-մեթոդական միավորման երկու հենակետային բարձրագույն ուսումնական հաստատություններից մեկը։
1944 թվականի մարտին դեռ նոր շենք չտեղափոխված, կառավարության կողմից որոշում է ընդունվում մայրաքաղաքում երկրորդ բարձրագույն երաժշտական ուսումնական հաստատության' Գնեսինների անվան Պետական երաժշտա-մանկավարժական ինստիտուտի կազմավորման մասին։
Ակադեմիայի գլխավոր ուսումնական մասնաշենքի 4-րդ հարկում «Հենրի Ջոնս» անգլիական հոգևոր ռոմանտիկ երգեհոնի ցուցադրությունը իրականացվեց 1996 թվականի նոյեմբերի 25-ին։
Նախկինում երգեհոնը գտնվում էր Լոնդոնի եկեղեցիներից մեկում, որի ռեստավրացիան իրականացրել է երգեհոնաշինության բնագավառի մասնագետ Վլադիսլավ Յանովիչ Իոդիսը, որը ներկայումս զբաղվում է դրա սպասարկմամբ և կարգաբերմամբ, ինչպես նաև կազմակերպում է «Երգեհոնի կառուցվածքի և շահագործման» դասընթացներ։
1963 թվականին կինովարձույթում հայտնվում է «Համեցեք վաղը» ֆիլմը , որի սյուժեում ֆիլմի հերոսուհի Ֆրոսյա Բուրլակովան ընդունվում է Գնեսինների անվան ինստիտուտ։
2016 թվականի հոկտեմբերին Գնեսինների անվան Ակադեմիայի ուսանողների խումբը մասնակցել է « » միջազգային մշակութային նախագծին , այցելելով Բերկլիում, Բոստոնի համալսարանում և Հարվարդում կազմակերպվող պարապմունքներին։
Վրացական ժամանակակից պոեզիայի անթոլոգիա /Կազմեցին՝ Մաղվալա Գոնաշվիլին, Գագիկ Դավթյանը; Գրքի մեծ մասը թարգմանել է Գագիկ Դավթյանը․- Երևան, 2007․- ։
Համաշխարհային պոեզիա Գագիկ Դավթյանի թարգմանությամբ․- Երևան, 2017 (Գիրքը ընդգրկում է նմուշներ 19 երկրների ժամանակակից և դասական 58 բանաստեղծների ստեղծագործություններից)։
1976-1988 թվականներին ՀԿԿ շրջկոմում եղել է հրահանգիչ, բաժնի վարիչ, 1988 թվականից՝ «Սովետական Հայաստան» թերթի, 1989 թվականից' «Հայաստանի Հանրապետություն» թերթի Զանգեզուրի գոտու սեփական թղթակիցը։
Գագիկ Դավթյանի բանաստեղծությունները թարգմանվել են անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, ռուսերեն, պարսկերեն, սլովակերեն, սերբերեն, բուլղարերեն, ռումիներեն, լեհերեն, ուկրաիներեն, ղազախերեն, առանձին գրքերով հրատարակվել ռուսերեն, վրացերեն, լեհերեն, բուլղարերեն և ֆրանսերեն։
Մասնակցել է պոեզիայի միջազգային փառատոների' Քութայիսի, Վլադիվոստոկ, Թբիլիսի, Ստեփանակերտ, Բելգրադ և Ալեքսանդրովաց, Բիդգոշչ և Պոզնան, Հանչժոու, Սիչան, Չենդու և Սինին, Աստանա, Խալկիդա և Աթենք քաղաքներում։
Օսմանյան բանակի , և բանակային կորպուսները չուժեղացվեցին, չվերահամալրվեցին և, հավելումն դրան, 1-ին և 5-րդ Ռազմարշավային զորախմբերը նետվեցին դեպի Միջագետք։
Օսմանյան բարձր հրամանատարությունը, ընդունելով հանդերձ այլ ռազմաճակատներում իրավիճակի բարդությունը, այնուամենայնիվ որոշեց, թե հենց Միջագետքն է այն ռազմաճակատը, որտեղ պետք է կիրառվեն իր հիմնական ռազմական ջանքերը։
Ի դեպ, մինչև այդ, Էրզրումի պաշտպանության համար նախատեսված հրետանու մեծ մասն ուղարկվել էր Դարդանել՝ մարտնչելու բրիտանական զորքերի դեմ և փրելու Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլիս-Ստամբուլը։
Աղբյուրներից մեկի համաձայն՝ Էրզրում-Կարինում և շրջակա տարածաշրջանում առկա էր մոտ 78.000 թուրքական զինվոր, սակայն որոշ մասնագետների կարծիքով իրականում դա հրացանների թիվն է, այլ ոչ թե զինվորների։
1916 թվականի հունվարի 7-ին ուժեղ հրետանային նախապատրաստությունից հետո գեներալ Պրժևալսկու Թուրքեստանյան բանակային կորպուսի զորամասերը գրոհի գնացին և գրավեցին թշնամու առաջնագծի խրամատները Հայ-Դաղի լեռներում։
Հունվարի 12-ին սկսվեց գեներալ Պրժևալսկու Թուրքեստանյան բանակային կորպուսի և հեծելազորի գեներալ Պյոտր Կալիտինի Կովկասյան բանակային կորպուսի ընդհանուր հարձակումը։
Երկու օրվա անընդհատ մարտերի ընթացքում Կովկասյան բանակի այս երկու կորպուսները ճզմեցին թուրքական պաշտպանության ձախ՝ հոյւսիսային թևը և հունվարի 14-ին դուրս եկան թշնամու զորքերի զբաղեցրած Քյոփրիքյոյի դիրքերի թիկունքը՝ սպառնալով Էրզրում-Կարինի հետ Քյոփրիքյոյի հաղորդակցությամը։
Սակայն թուրքական հրամանատարությունը զորքերը մարտի էր նետում հապշտապ, մաս-մաս, և գեներալ Պրժևալսկու Թուրքեստանյան բանակային կորպուսը, հետ մղելով հանդիպակաց հարվածները, շարունակում էր աստիճանաբար առաջ շարժվել։
Այժմ ռուսները մտադիր էին գրավել Էրզրումը, որը Արևմտյան Հայաստանի ամենաուժեղ բերդաքաղաքն էր, և Օսմանյան կայսրության ու աշխարհի ամենահզոր բերդաքաղաքներից մեկը։
Նախորդ ժամանակաշրջանում մղված մարտերի արդյունքում այժմ Օսմանյան բանակի զինվորները քանակապես չէին բավարարում, որպեսզի այդ հսկայական բերդաքաղաքը պաշտպանեին իր ամբողջ պարագծով։
Արդյունքում նրա տրամադրության ներքո գտնվող զորային ռեզերվների մեծ մասը հեռացրեց Էրզրումից և միաժամանակ թուրքական հրամանատարության ուշադրությունը շեղեց դեպի Արևմտյան Հայաստանի հարավային ու կենտրոնական գավառները։
1914 թվականի դեկտեմբերի 22-ից մինչև 1915 թվականի հունվարի 17-ը մղված Սարիղամիշի ճակատամարտում պարտություն կրելուց հետո, Օսմանյան կայսրությունը փորձում էր վերակազմակերպել իր ուժերը։
Հայոց ցեղասպանությունը հսկայական խնդիր էր դարձրել օսմանյան զորքերի մատակարարումը Հայերի կողմից վարվող առևտուրը, գյուղատնտեսական և արհեստավորական գործունեությունը որոնք մեծապես նպաստում էին Օսմանյան Թուրքիայի բանակների մատակարարմանը, այժմ խափանված էին։
Այնուամենայնիվ, 1915 թվականի ընթացքում ռուս-թուրքական պատերազմի Կովկասյան ռազմաճակատում, այսինքն՝ Արևմտյան Հայաստանում, առանձնապես խոշոր ռազմագործողություններ տեղի չունեցան։
Նա անձամբ էր ղեկավարում իր բանակի ավիաջոկատի աշխատանքը, վերջինսի խնդիրներ դնելով՝ մանրամասն օդային հետախուզություն կատարելու թուրքական դիրքերն ու ամրությունները։
Այսինքն՝ կարևորագույն ուղղությունների վրա հետևակի գնդերին տրվում էին հրանոթներ, լրացուցիչ գնդացիրներ և սակրավորական ստորաբաժանումներ, որպեսզի կարողանային քարուքանդ անել թշնամու երկարաժամկետ ամրությունները։
Էրզրում-Կարին քաղաքը նախկինում էլ իրենից ներկայացնում էր լավ ամրացված բերդաքաղաք, սակայն գերմանացիների օգնությամբ թուրքերն արդիականացրել էին հին ամրաշինական կառույցները, կառուցել էին նորերը, ավելացրել էին գնդացիրներ և հրետանի, և 1915 թվականի վերջին Էրզրումն իրենից ներկայացնում էր վիթխարի ամրացված շրջան, որը դժվարանցանելի լեռները՝ հզոր ամրաշինական կառույցների համադրմամբ վերածել էին անառիկ ամրոցի։
Իսկ հյուսիսից Էրզրում-Կարինի հեռավոր մատույցներում ուղին փակում էին ամրացված բնակավայրեր՝ Թորթումը, Վեյչիհասը, Շաքլյարին, Ղըզըլ-Քիլիսան, Կոշը։
Գեներալ Յուդենիչի մտահղացումը կայանում էր նրանում, որ հյուսիսային աջ թևում ճեղքի թշնամու ճակատը, և, շրջանցելով թուրքերի ամենահզոր պաշտպանական դիրքերը, Էրզրումին հարվածի Դեվե-Բոյնու լեռնաշղթայի արևմտյան՝ ներքին կողմից՝ սպառնալով թուրքական բանակի թևին և թիկունքին։
Իսկ որպեսզի թշնամին չկարողանար մի տեղամասը ուժեղացնել մյուսի հաշվին, ապա անհրաժեշտ համարվեց, որպեսզի ռուսական զորքերը թշնամու դիրքերը գրոհեն միաժամանակ՝ ամրությունների ամբողջ գշի երկայնքով, տասը զորասյունով, առանց դադարներ առնելու, շուրջօրյա։