polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Դարաշրջանը սկսել էր մոտ 2.6 միլիոն տարի առաջ և կոչվել էր անթրոպոգեն, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվել էր կենդանական աշխարհի վերջին էակը՝ բանական մարդը։
Վերջինս ընդգրկում էր Հյուսիսային Եվրոպայի, Ատլանտյան օվկիանոսի հյուսիսային մասի և Հյուսիսային Ամերիկայի տարածքները՝ ճեղք առաջացնելով Գրենլանդիայի ու Սկանդինավիայի միջև։
Այդ ժամանակ առաջանում են նոր լեռնաշղթաներ ու լեռնային համակարգեր, որոնցից առավել հայտնի են Ալպ-հիմալայան և Խաղաղօվկիանոսյան գեոսինկլինալային գոտիները։
Դրանք առավելապես տեսանելի են Հարավային Նորվեգիայում՝ Տելեմարկի պլատոյում, որի հետևանքով առաջանում են Նորվեգիայի ևս մեկ առանձնահատուկ լանդշաֆտային ձևեր՝ ֆյելդներ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո տեղի ունեցած սահմանային փոփոխությունների արդյունքում Ֆինլանդիան զրկվում է Հյուսիսային Սառուցյալ օվկիանոսում ունեցած իր ափերից, որոնք հանձնվում են Նորվեգիային։
Դրա մեջ մտնում են նաև բազմաթիվ կղզիներ՝ Ատլանտյան և Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսներում, որոնցից առավելապես հայտնի է Շպիցբերգեն կղզեխումբը։
Ունենալով միևնույն բնակլիմայական պայմանները, ինչ հարևան Շվեդիան ու Նորվեգիան, ինչպես նաև ՌԴ տարածքում գտնվող Կոլայի և Կանին թերակղզիները, Նորվեգիան մտնում է Ֆենոսկանդիա բնական ու տնտեսական մարզի մեջ։
Գտնվելով գրեթե ամբողջությամբ բարեխառն կլիմայական գոտում՝ Նորվեգիայի հարավը ավելի տաք է, քան նույն լայնություններում գտնվող Հյուսիսային Ամերիկայի ու Եվրասիայի այլ շրջանները։
Սկանդինավյան լեռները, որի հողմահայաց լանջերին տարածվում է Նորվեգիան, ունեն իրենց ֆիզիկաաշխարհագրական շարունակությունը. դրանք Ատլանտյան օվկիանոսի տակով հասնում են Շոտլանդիա և Իռլանդիա, ինչպես նաև՝ հեռավոր Ապալաչներ ։
Երկաթի հանքաքարը ներկայացված է հիմնականում երեք տեսակի նյութերով՝ մինչքեմբրյան շրջանի երկաթե կվարցիտներ , մագնետիտ-գեմատիտային պաշարներ՝ քեմբրային տարիքի և գեմատիտ-մագնետիտներ։
Նորվեգիան, գտնվելով Հյուսիսային ու Նորվեգական ծովերի ափին, ունի բազմաթիվ այդպիսի կտրատված ֆյորդեր, որոնք առաջացել են ջրի կողմից Սկանդինավյան թերակղզին էրոզիայի ենթարկելու արդյունքում։
Գետահովիտներում ու ֆյորդերից ոչ հեռու տարածված են լճերը, որոնք ձևավորվում են հիմնականում անձրևների ու ձյան հալոցքից, սնուցվում են լեռների ու ստորերկրյա սառցադաշտերից։
Դրանց մեջ առավել խոշորները յոթն են՝ Մյոսա , Ռյոսվատնետ , Ֆեմունդ , Ռանդսֆյորդեն , Տիրիֆյորդեն , Սնեսավատնետ և Տունսյոեն ։
2016 թվականի հուլիսին կառավարության որոշմամբ Նորվեգիան հարևան Ֆինլանդիային է նվիրելու Հալթի շրջանը՝ ի նշան 2017 թվականի Ֆինլանդիայի 100-ամյա տարելիցի։
Նորվեգիայի աշխարհագրություն, ուսումնասիրում է Սկանդինավյան թերակղզու արևմտյան հատվածում գոյություն ունեցող պետության՝ Նորվեգիայի լեռնագրությունը, ջրագրությունը, կլիման, բուսական ու կենդանական աշխարհը։
Դիֆուզային շարքեր «տարածման շարքեր», – հագուստների թողարկման երկրորդ և երրորդ գծեր, «պրեմիում» և ավելի քիչ հեղինակավոր, փոքր ֆունկցիոնալություն ունեցող դասերի միջև անցումային դեր ունեն։
Կարծիք կա, որ դիֆուզային գծերը բարձր եկամուտ են բերում դիզայներական բրենդներին, և ինքնատիպ անցումային օղակ լինելով պրետ-ա-պորտեի ու լայն սպառում ունեցող ապրանքների միջև՝ բրենդը պաշտպանում են զանգվածային շուկայի կողմից սնանկացումից։
Այն ենթակա է մեկ ընդհանուր գաղափարին և միշտ սահմանափակ է, այսինքն՝ ապրանքները թողարկվում են չափավոր քանակով՝ ըստ իրացման ժամանակի, ըստ վաճառքն իրականացնող խանութների քանակի։
Կապսուլային հավաքածուի թողարկումը մի կողմից ուշադրություն գրավելու առիթ է, մյուս կողմից այն գնորդին հնարավորություն է տալիս դիզայներական իրը ձեռք բերել զանգվածային շուկայի գնով։
Կուրորտային հավաքածուները Բարձր նորաձևության տների կողմից առաջին անգամ ստեղծվել են հարուստ հաճախորդների համար, որոնք նախընտրում էին տարվա ցուրտ շրջանն անցկացնել տաք կլիմայով երկրներում։
Այս ամենը վնասում էր Նորաձևության տների հեղինակությանը, բայց հնարավորություն էր տալիս զբաղվել «կուտյուրից» և «պրետ-ա-պորտեից» պակաս եկամտաբեր շարքերի արտադրությամբ։
Դիֆուզային բրենդները, նորաձևային արտադրության մեջ ի հայտ գալով 1990-ական թվականներին, լուծեցին այն հարցը, թե ինչպես պահել բրենդների հեղինակությունը և միաժամանակ բարձր եկամուտ ստանալ։
Նրանք առաջարկում էին ոչ շատ թանկարժեք հումքից պատրաստված ավելի մատչելի ու ֆունկցիոնալ արտադրանք, որն ուներ բրենդի հիմնական շարքի հետ ուղիղ ոճային կապ։
շքեղ բրենդի կատեգորիա, որի արտադրանքը մշտապես հեղինակային աշխատանք է, բնութագրվում է եզակիությամբ, պատրաստման բարդությամբ, ձեռքի աշխատանքին նախապատվություն տալով, ամենաբարձր որակի հումքով, ամենաբարձր գնային կատեգորիայով։
20-րդ դարի երկրորդ կեսին արդեն Սինդիկատը մի ինքնատիպ էր, որը սահմանում էր դիզայներների կարգավիճակները (Սինդիկատի անդամներ, թղթակից-անդամներ, ինչպես նաև հրավիրված անդամներ, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող էին ընդունվել Սինդիկատ), զբաղվում Բարձր նորաձևության տների հավաքածուների ցուցադրության կազմակերպմամբ , կապ պահպանում մամուլի և ամբողջ աշխարհի առևտրի ցանցի հետ։
Բարձր նորաձևության տուն կոչում ստանալու համար անհրաժեշտ էր հիմնական արտադրանք իրականացնել և բուտիկներ ունենալ Փարիզում, որպեսզի իրավաբանորեն մտնեին Արդյունաբերության ֆրանսիական դեպարտամենտի գերատեսչություն կազմի մեջ։
Աշուն-ձմեռ և գարուն-ամառ սեզոններին տարին երկու անգամ պետք է ստեղծեին հավաքածուներ՝ յուրաքանչյուրում 35 ցերեկային և նույնքան էլ երեկոյան մոդելներ։
2001 թվականին Սինդիկատ ընդունման կանոնները փոքր-ինչ պարզեցվին, ինչը հնարավորություն տվեց կուտյուրեի կոչում ստանալ այնպիսի մոդելագործների, ինչպիսիք են Ժան Պոլ Գոտյեն և Թերրի Մուգլերը։
Անցյալում Արևմուտքից եկած ճանապարհորդները, ովքեր ճանապարհորդում էին Պարսկաստան, Թուրքիա, Հնդկաստան կամ Չինաստան, հաճախ նկատում էին, որ համապատասխան վայրերում նորաձևությունը չէր փոփոխվում։
Զգեստների փոփոխությունը սովորաբար տնտեսական կամ սոցիալական փոփոխությունների արդյունք է, ինչպես օրինակ տեղի է ունեցել Հին Հռոմում և միջնադարյան Խալիֆայության դեպքում, որից հետո տևական ժամանակ էական փոփոխություններ չեն եղել։
8-րդ դարի Մուսուլմանական Իսպանիայում Զիրյաբ անունով երաժիշտը Կորդովային ներկայացրեց հագուստի բարդ ոճեր, որոնք հիմնված էին իր հայրենիք Բաղդադի սեզոնային և կենցաղային նորաձևության վրա՝ յուրօրինակ ձևափոխություններով։
Չնայած նորաձևության արդյունաբերությունը առաջինը Եվրոպայում և Ամերիկայում է զարգացել, այսօր այն համաշխարհային է․ հագուստի դիզայնը հաճախ ստեղծվում է մի երկրում, արտադրվում մեկ այլ երկրում և վաճառվում է ամբողջ աշխարհում։
Օրինակ՝ Ամերիկյան նորաձևության կազմակերպությունը կարող է կտորեղենը գնել Չինաստանից, հագուստը կարել Վիետնամում, ավարտուն տեսքի բերել Իտալիայում, և այնուհետև արդեն պատրաստի ապրանքը առաքել ԱՄՆ-ի պահեստ, որտեղից էլ տարածել տարբեր երկրների մանրածախ կետեր։
Քանի որ նորաձևության արտադրությունը հիմնականում խառն է իրականացվում ամբողջ աշխարհում, ապա տեքստիլի և հագուստի արտադրության մասին ընդհանուր տվյալներ հավաքելը բավականին դժվար է։
Նորաձևությունը միայն էսթետիկ արժեք չէ, այն նաև կատարողների համար նյութ է ծառայում, որով նրանք կարողանում են ստեղծել ամբողջական մթնոլորտ և արտահայտեն իրենց կարծիքները երաժշտական տեսահոլովակների միջոցով։
Կառլոսը մեկնաբանում է Բիյոնսեի ‘’ տեսահոլովակը' ասելով, որ փոփ-աստղը հարգում է իր Կրեոլական արմատները․․․ նա ընդգծում է Լուիզիանական մշակութային տարրերը պատմական տարբեր ժամանակներում, Բիյոնսեն միանգամից ներկայացնում է քաղաքի ոճի էվոլյուցիան և բուռն պատմությունը։
Նոր Օրլեանական ոստիկանական մեքենայի վրա Գուչիից կարմիր-սպիտակ մեծ օձիքներով զգեստով և ռազմական կոշիկներով նա Կատրինա փոթորիկի թողած փլատակներում է, տեսահոլովակում առաջ է քաշվում ազգային ամենամեծ հարցերից՝ դաժանության քաղաքականությունն ու ռասսայական հարաբերությունները մեր ժամանակներում։
Յունիսեքս հագուստների միտքը ծագել է 1960-ներին, երբ դիզայներներ Պիեռ Կարդենն և Ռուդի Գերնռայխը ստեղծեցին այնպիսի հագուստի մասեր, ինչպիսիք էին ձգվող ջերսի գործվածքից տունիկաները կամ գամաշները, և դրանք կարող էին հագնել և՛ կանայք, և՛ տղամարդիկ։
1970-ականների նորաձև միտումների՝ ոչխարի մորթուց վերարկուների , բաճկոնների, վերարկուների, չկառուցվածքավորված հագուստների ազդեցության շնորհիվ տղամարդիկ սկսեցին հասարակական վայրերում հանդիպումներին մասնակցել առանց պիջակների ու աքսեսուարների նոր կիրառմամբ։
Համասեռամոլների իրավունքների համար պայքարող և այլ երիտասարդական շարժումների աճը թույլ տվեց ազատորեն փորձարկումներ անել ոճերի, գործվածքների հետ․ օրինակ՝ դիզայներները տղամարդու հագուստ ստեղծելու համար օգտագործեցին կրեպ տեսակ գործվածքը, որը նախկինում ասոցացվում էր կանացի կերպարների հետ։
Սահմանում է որպես հագուստի, գաղափարների, վարքի, էթիկետի, կենսակերպի, արվեստի, գրականության, խոհանոցի, ճարտարապետության, ժամանցի և այլնի ոճը կամ տիպը, որը տարածված է հասարակության մեջ որոշակի ժամանակահատվածում։
Նորաձևություն տերմինն ներառում է նաև մարդկային մարմնի՝ տվյալ դարաշրջանում նախընտրելի տիպը (օրինակ՝ Պիտեր Պաուլ Ռուբենսի ժամանակաշրջանում գնահատվում էր փարթամ մարմինը, իսկ 21-րդ դարի սկզբին գնահատվում է բարեկազմությունը):
Իսկ նորաձևության մեկ այլ ընկերություն՝ Պատագոնիան ստեղծել է առաջին բազմաֆունկցիոնալ ֆիրմային խանութը Իբէյում օգտագործված ապրանքի վաճառքը դյուրացնելու համար։
Նրա աշուն-ձմեռ 2015 տղամարդկանց նորաձևության ցուցադրության ժամանակ մոդելները ծանր դեմքեր ունեցող էկո-մարտիկներ էին, ովքեր մոլորակը փրկելու առաջադրանք ունեին։
Հիմնադիր Կոկո Շանելի նորարարությունը կայանում էր նրանում, որ նա ազատեց կանացի մարմինը Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո․ հնարեց սիլուետներ, որոնք հակադարձում էին սահմանափակող կորսետներին"։
Բյուջետային բրենդներ – նորաձևային արդյունաբերության ստորին շերտն են, շատ ավելի մատչելի գներով հագուստի կամ կոշիկի ապրանքանիշներ․ բնորոշ են համեմատաբար ոչ բարձր որակը և ապրանքների մեծաքանակ արտադրությունը։
Որոշ ապրանքանիշներ զբաղվում են «կրկնություն» արտադրությամբ, այսինքն՝ նորաձևության տների և դիզայներական բրենդների արտադրանքի կրկնօրինակմամբ՝ օգտագործելով էժան հումք և պարզեցված կառուցվածք, մյուսներն ստեղծում են իրենց մոդելները կամ իրենց գնային կատեգորիայի սահմաններում մասամբ ընդօրինակում են այլ բրենդների մոդելները։
Սինդիկատի ստեղծման նախադրյալներն են՝ կուտյուրեների հեղինակային իրավունքների պաշտպանությունը մոդելները կրկնօրինակելուց և բացառիկ մոդելների հավաքածուների ստեղծումն այն հաճախորդների համար, որոնք ցանկանում են ընդգծել իրենց անհատականությունն ու հասարակական բարձր դիրքը։
Այդ կազմակերպության մեջ ընդգրկվելու համար 19-րդ դարում և 20-րդ դարի առաջին կեսին Նորաձևության տները պետք է համապատասխանեին սահմանված չափանիշներին․ իրականացնեին հագուստների անհատական կար՝ մեծ մասամբ ձեռքով, ինչը, ըստ Չարլզ Ուորտի, երաշխավորում էր մոդելների յուրօրինակությունն ու բարձր որակը ։
Չնայած, որ ձևարարներն ու դերձակներն էին հիմնականում նորարարությունների հեղինակները, և գործվածքի արդյունաբերությունը հստակորեն շատ թրենդների առիթ դարձավ, այնուամենայնիվ նորաձևության դիզայնի պատմությունը կապվում է 1858թ․-ի հետ, երբ Անգլիայում ծնված Չարլզ Ֆրեդերիկ Ուորթը բացեց առաջին բարձր նորաձևության տունը Փարիզում։
Այս նորաձևության տները պետք է պահեին այնպիսի ստանդարտներ, ինչպիսիք էին ունենալ նվազագույնը 20 դերձակ, տարվա մեջ 2 նոր հավաքածու ներկայացնել, և հաճախորդներին ներկայացնել զգեստների ձևվածքների համապատասխան թիվ։
Ազգային ոճերը բավականին տարբեր էին մինչև 17-18-րդ դարերի հեղաշրջումը, վերջինս պարտադրեց նմանատիպ ոճեր․ այդ ոճերը մեծ մասամբ գալիս էին Ֆրանսիայից։
Չնայած որ մեծահարուստներն էին սովորաբար նորաձևություն թելադրողները, Վաղ Ժամանակակից Եվրոպայի աճող ճոխությունը հանգեցրեց նրան, որ բուրժուազիան և անգամ գեղջուկները սկսեցին հեռվից հետևել նորաձևության միտումներին, բայց այնուամենայնիվ նորաձևությունը դեռ մնում էր վերնախավինը, և հենց դա է, որ Ֆեռնան Բրոդելը համարում է նորաձևության փոփոխման հիմնական շարժիչ գործոն։
Նա թույլ չէր տալիս հաճախորդներին իրենց դիզայնը թելադրել, փոխարենը Ուորտն առաջինն էր, որ հագուստի մոդելները բաժանեց ըստ տարվա եղանակների, և տարվա ընթացքում 4 անգամ կազմակերպում էր նորաձևության ցուցադրություններ։
Ուորտի՝ իր կնոջ համար ստեղծած գլխարկների և շրջազգեստների մոդելները հաճախորդների խնդրանքով սկսեցին լայն տարածում ունենալ, վերջիններս խնդրում էին կարել դրանց կրկնօրինակները։
Ուորտը, գտնելով շվեդ հարուստ գործընկեր, հիմնեց իր սեփական գործ, որը շուտով հայտնվեց Ֆրանսիայի կայսրուհի Եվգենիայի՝ այդ դարաշրջանի նորաձևության օրենքներ թելադրողի հետաքրքրությունների շրջանում։
Առաջին Բարձր նորաձևության տան հաճախորդներ դարձան բազմաթիվ ազնվականուհիներ և այդ ժամանակների հայտնի կանայք, այդ թվում նաև իշխանուհի Պաուլինա ֆոն Մատտերնիխը և դերասանուհի Սառա Բեռնարը։
Նորաձևությունը աստիճանաբար ենթարկվում է սոցիալական լրատվամիջոցների, հայտնի մարդկանց և բլոգերների ազդեցությանը․ նրանց ձայնը հեշտությամբ տարածվում և ազդում է նորաձևության և ձևավորվող թրենդների վրա։
Պրաբալ Գուրունգը ընդգծել է երաժշտության կարևորությունը իր ցուցադրությունների ժամանակ, նա նշել է․ "ամեն սեզոնի մենք ցանկանում ենք 10րոպե պատմություն պատմել․․․ երաժշտության և հագուստի կատարյալ ներդաշնակությունը թույլ է տալիս դա"։
Ժամանակակից նորաձևության 4 հիմնական մայրաքաղաքներն են համարվում Փարիզը, Միլանը, Նյու Յորքը և Լոնդոնը, որտեղ գտնվում են նորաձևության ամենահայտնի կազմակերպությունների գլխավոր գրասենյակները գտնվում են այս քաղաքներում և հռչակված են համաշխարհային նորաձևության մեջ իրենց ունեցած մեծ ներդրումով։
Մեծ դիզայներների ժառանգությունը պահում է Փարիզի ամենաբարձր դիտողականությունը նորաձևության բնագավառում, չնայած որ հոթ կուտյուրի ծախսերը հիմնականում փակվում են նույն բրենդների պրետ-ա-պորտե հավաքածուների և օծանելիքների վաճառքից գոյացած գումարներով։
Պատմականորեն այնպես է ստացվել, որ Բարձր նորաձևության համաշխարհային մայրաքաղաք է դարձել Փարիզը, որտեղ 1858 թվականին անգլիացի Չարլզ Ուորտը սկզբում ստեղծեց իր առաջին Նորաձևության տունը, իսկ այնուհետև հիմնեց Բարձր նորաձևության սինդիկատը ՝ ազնվականության և հասարակության ֆինանսական վերնախավի համար հագուստներ կարող Նորաձևոււթյան տների միությունը։
Օրինակ՝ 1960-ականների ընթացքում տնտեսությունը զարգացավ, դարձավ ավելի հարուստ, ամուսնալուծությունների թիվը աճում էր, և կառավարությունը սկսեց թույլատրել հակաբեղմնավորիչ հաբերի կիրառությունը։
Նորաձևության դիզայներները սկսեցին փորձարկումներ անել հագուստի տարբեր ձևերի հետ՝ անթև շապիկներ, միկրո-մինի, լայնափեշ կիսաշրջազգեստներ, լայնաթև զգեստներ և այլն։
Ամսագրերում, թերթերում, հեռուստատեսությունում, նորաձևության վերաբերյալ կայքերում, բլոգներում, սոցիալական ցանցերում կարելի է գտնել քննադատություններ, ուղեցույցներ, մեկնաբանություններ։
20-րդ դարասկզբին նորաձև ամսագրերը սկսեցին ներառել նաև տարբեր նորաձև դիզայնների լուսանկարներ, որը ոլորտը դարձրեց էլ ավելի ազդեցիկ քան անցյալում էր։
Այս ամսագրերից ամենահայտնին ամենայն հավանականությամբ -ն էր, որը հիմնադրվել է 1912թ․-ին Լուսիեն Վոգելի կողմից, այն պարբերաբար հրատարակվում էր մինչև 1925 ։
Հաճախ նորաձևության հարցերում առաջնայնությունը կախված է քաղաքական առաջնությունից (օրինակ՝ Իտալիան նորաձևություն էր թելադրում Վերածննդի դարաշրջանում, երբ ծաղկում էին ապրում քաղաք-պետությունները, ինչպիսիք էին Վենետիկը և Ֆլորենցիան, 13-րդ դարից սկսած հենց այստեղ էին արտադրում թավիշ և մետաքս)։
Նորաձևությանն ուշադրություն էին դարձնում ֆրանսիացի տիրակալները՝ սկսած Լյուդովիկոս -ից և վերջացրած Նապոլեոն -ով, արդյունքում Ֆրանսիայում մեծ զարգացում ապրեց տեքստիլ արդյունաբերությունը, կային բազմաթիվ հմուտ դերձակուհիներ։
Օրինակ՝ Չինաստանում և Ճապոնիայում աղջիկների ներբանների աճը սահմանափակելու նպատակով նորաձև էր դրանց խեղաթյուրումը , իսկ Եվրոպայում սեղմիրանով ձևափոխում էին ամբողջ իրանը։
Այս փուլերը բաղկացած են շատ առանձին փոխպայմանավորված մասերից՝ Գործվածքի դիզայն և արտադրություն, Նորաձևության դիզայն և արտադրություն, Հագուստի մանրածախ վաճառք, Մարքեթինգ և Մերչենդայզինգ, Նորաձևության ցուցադրություններ, Մեդիա և այլն։
Մ. թ. ա. 4-րդ հազարամյակից մինչև մ. թ. ա. 2-րդ հազարամյակը եգիպտական նորաձևությունը չի փոխվել, այն համարվում է հազարամյակների ընթացքում չփոփոխվող կանոնների վառ օրինակ։
Պատմական կոստյումների անփոփոխության մասին տեսակետը կարող է լինել և՛ որպես աղբյուրների սահմանափակ լինելու արդյունք, և՛ որպես ավանդական և պատմական նորաձևության զարգացման սկզբունքի չհասկացման հետևանք։
Նորաձևության անկապտելի հատկանիշը նորությանը հետևելն է, առարկայի կամ երևույթի նորության և նորաձևության սկզբունքը կախված է ոչ այնքան նրա ստեղծման օբյեկտիվ ժամանակից, որքան ժողովրդականություն և հանրային ճանաչում ստանալու պահից։
Այսպես, էլեկտրոնային նորաձև գադջեթ կարող են դառնալ ոչ յուրահատուկ տեխնոլոգիական սարքերը, հագուստի նորաձև տարրերը, որոնք, որպես կանոն, ուղիղ համանմանություն ունեն անցյալում։
Ինտերնետային տեխնոլոգիաները, ինչպիսիք են՝ առցանց մանրածախ առևտրի և սոցիալական լրատվամիջոցների հարթակները, աջակցում են թրենդներին, հնարավորություն տալիս գնորդին անմիջապես տեսնել ապրանքը և արագ գնել։
Ինստագրամում կամ Ֆեյսբուքում գրառումները կարող են հեշտությամբ բարձրացնել իրազեկվածությունը նորաձևության բնագավառում նոր միտումների վերաբերյալ, ինչն էլ իր հերթին ստեղծում է բարձր պահանջարկ կոնկրետ իրերի կամ ապրանքանիշերի համար։
Արդեն 20-րդ դարասկզբին նոր տեխնոլոգիաների և համաշխարհային կապիտալիզմի ի հայտ գալը, ապրանքների արտադրության գործարանային համակարգի զարգացումը, մանրածախ կետերի տարածումը բերեցին նրան, որ հագուստը սկսեց արտադրվել զանգվածային մասշտաբներով և ստանդարտ չափսերով և վաճառվում էր ֆիքսված գներով։
Զարգացող տեխնոլոգիաները, ինչպես օրինակ՝ խելացի հագուստը (նորարարական տեխնոլոգիաներով պատրաստված հագուստ-սարքավորումներ, որոնք հնարավոր է կրել մարմնի վրա՝ որպես իմպլանտներ կամ աքսեսուարներ) էական թրենդ է դարձել նորաձևության մեջ։
1960-ականներին նորաձևության շրջանում տարածված էին վառ գույները, պատկերավոր կտորները, ծնկից լայնացող տաբատները , ծոպավոր թիկնոցները, իսկ կիսշրջազգեստները համարվում էին 1960-ականների բողոքի նշան։
16-րդ դարի վերջերում «Իսպանական ոճը» սկսել է համաժամանակեցվել Եվրոպայի բարձր խավի հետ, և 17-րդ դարի կեսերին որոշակի պայքարից հետո ֆրանսիական ոճը սկսել է գերիշխել։
Այս տեխնոլոգիան արագ չի ներկայացվի կոմերցիալ շուկա, բայց այս կազմակերպության այլ նախագծեր, ինչպիսիք են օրինակ՝ ոչ էլեկտրական գույն փոխող կամուֆլյաժ նյութերը հնարավոր է, որ մոտ ապագայում ներկայացվեն։
Չնայած գործվածքների գույներն ու պատկերները տարեցտարի փոխվում էին, տղամարդկանց վերնազգեստների, ժիլետների ու կանացի զգեստների ձևվածքներն ու կտրվածքները շատ դանդաղորեն էին ձևափոխվում։
Եվրոպացի տղամարդու կերպարի փոփոխությունները առաջացել են ռազմական գործողությունների թատերաբեմում, որտեղ սպաները հնարավորություն ունեին տեսնել օտար այնպիսի ոճեր, ինչպիսիք էին Սթեինքիրք վզկապն ու փողկապները։
Չնայած 16-րդ դարում սկսել էին տարածվել ֆրանսիական գեղեցիկ հագուստներով տիկնիկները, իսկ Աբրահամ Բոսսը 1620-ականներին ստեղծել էր նորաձևության մնայուն գործեր, փոփոխություններն ավելի արագ սկսեցին իրականանալ 1780-ականներին։
Նա կրում էր կոստյում Շանելից, զգեստ Ժիվանշիից կամ նուրբ գույներով, մեծ կոճակներով Կասինի վերարկու․ այսպես նա ստանում էր էլեգանտ տեսք և նպաստում նրբաճաշակ թրենդի ձևավորմանը։
Պատմաբաններ Ջեյմս Լավերը և Ֆեռնան Բրոդելը գտնում են, որ արևմտյան հագուստի նորաձևությունը սկիզբ է առել 14-րդ դարի կեսերից, չնայած պետք է նկատի ունենալ, որ նրանք այդ եզրակացությանը հանգել են առավելապես ժամանակաշրջանի նկարների և ձեռագրերի պատկերների ուսումնասիրություններից, բայց մինչև 14-րդ դարը դրանք այդքան էլ տարածված չեն եղել։
Տեխնորլոգիաների զարգացման հետ եռաչափ տպիչները կդառնան ավելի մատչելի ոչ միայն դիզայներների, այլև սպառողների համար, ինչը հավանաբար կարող է ձևափոխել նորաձևության արդյունաբերությունը ամբողջությամբ։
Չինաստանը, Ճապոնիան, Հնդկաստանն ու Պակիստանը դեռ վաղուց ունեցել են գործվածքի զարգացած արդյունաբերություն, և դրանց արդյունքներից շատ Արևմտյան դիզայներներ բազմիցս ներշնչվել են, բայց այսօր ասիական հագուստի ոճը նույնպես սկսել է մեծ ազդեցություն տարածել ամբողջ աշխարհում։
Քանի որ կոստյում ասվածը հաճախ հղվում է «նորաձևությանը», ճիշտ կլինի այն պարզաբանել․ կոստյումն առավել հաճախ վերաբերվում յուրահատուկ զգեստներին, դիմակահանդեսային կերպարներին, մինչդեռ «նորաձևությունը» հիմնականում նշանակում է հագուստ, ներառյալ դրա ուսումնասիրությունը։
Նորաձևային արտադրության շուկայի բաժինները կատեգորիաներ են, որոնցում բաշխված են տարբեր ապրանքանիշներ և բրենդներ՝ կախված իրենց պարամետրերից՝ արտադրանքի որակ, հավաքածուի թողարկման եղանակ և արտադրողի գնային քաղաքականություն։
Չինաստանը նախատեսում է կրճատել մի շարք սպառողական ապրանքների սակագները և ներքին սպառման խթանման նպատակով շատ քաղաքներում ընդլայնել իր 72 ժամանոց տրանզիտային վիզայի ծրագիրը։
Ներմուծվող ապրանքների հարկերի կրճատման վերաբերյալ հայտարարությունը գործի դրվեց 2015 թվականի հունիսին, երբ կառավարությունը կիսով չափ կրճատեց հագուստի, կոսմետիկայի և այլ ապրանքների սակագները։
Օրինակ՝ ԱՄՆ-ի Տեխնոլոգիական նորաձևության ինստիտուտը, Հնդկաստանում հիմնված Նորաձև տեխնոլոգիայի ազգային ինստիտուտը, որտեղ կրթվել են այս ոլորտում ակնառու մասնագետներ, շրջանավարտներ և դիզայներներ։
Առաջինը նմանակումն է, որը նպատակ ունի ընդօրինակել փորձը կամ լավ ճաշակը, երկրորդը՝ հասարակական ճնշումն է՝ հասարակությունից դուրս, ծաղրի առարկա լինելու վախը ։
2001 թվականին Սինդիկատի կազմում ընդգրկված էին հետևյալ Նորաձևության տները՝ , Շանել, Քրիստիան Դիոր, , , , , , Ժան Պոլ Գոտյե, , , , , Իվ Սեն Լորեն, & :
Գրել է «Սիմպլիցիսիմուս» և «Ֆրանկֆուրտեր ցայտունգ թերթերի համար, թարգմանել է Ֆրանց Կաֆկայի ստեղծագործությունները, մտածել է սկսել ստեղծագործել գերմաներենով։
Շանդոր Մարաիի ստեղծագործությունները թարգմանվել են անգլերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, իտալերեն, իսպաներեն, շվեդերեն, հոլանդերեն, ֆիններեն, լեհերեն, չեխերեն, սերբերեն, սլովակերեն, բուլղարերեն, իվրիտով, չինարեն, թուրքերեն, կորեերեն և այլ լեզուներով։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Դյորդ Լուկաչի և այլոց հոդվածներում համարվել է «բուրժուա գրող», 1948 թվականին մեկնել է Շվեյցարիա, 1950 թվականին՝ Իտալիա, իսկ 1952 թվականին տեղափոխվել է ԱՄՆ։
Նոր Աշխարհի առաջին եպիսկոպոս Խուան դե Սումարագայի նստավայրի կառուցողական աշխատանքները տևում են 1524-1532թթ. ճարտարապետ Մարտինա դե Սուպելվեդայի ղեկավարությամբ։
1573 թվականին Իսպանիայի թագավոր Ֆիլիպ -ը որոշում է ընդունում Նոր Իսպանիայի արքեպիսկոպոսի համար կառուցել ավելի շքեղ տաճար, որը կխորհրդանշեր Նոր Աշխարհում իսպանական գահի վերջնական հաստատումը։
Մեքսկիայի մայր տաճարը համարվում է Նոր Աշխարհի գաղութային ճարտարապետության հոյակապ նմուշներից մեկը, որի մեջ միաձուլված են վերածնունդը, բարոկկոն և նեոկլասիցիզմը։
Ացտեկների մայրաքաղաք Տենոտչտիտլանի զավթումից հետո, իսպանացի կոնկիստադորները քանդում են պատերազմի աստված Ուիտցիլոպոչտլի տաճարը և ացտեկների քանդված այդ սրբավայրի քարերից նույն տեղում որոշվում է կառուցել քրիստոնեական տաճար։
1980 թվականին նրա որդին՝ Սաիդը, ով գտնվում էր Միացյալ Նահանգներում, հորը տանում է այնտեղ բուժման նպատակով, որտեղ և գրողն ու հասարակական-քաղաքական գործիչը կնքում է իր մահկանացուն՝ 1980 թվականի հոկտեմբերի 11-ին։
Ղեկավարել է հորդանանյան պատվիրակությունն արաբական գրողների երրորդ համագումարում, որը 1957 թվականին տեղի է ունեցել Եգիպտոսի մայրաքաղաք Կահիրեում, իսկ 1958 թվականին՝ Տաշքենդում Ասիայի և Աֆրիկայի գրողների կոնֆերանսը։
Սևազգեստ այդ տղամարդը բացահայտորեն սիրախաղով է զբաղված կողքի կարմիր հանդերձանքով կնոջ հետ. նա մի ձեռքը դրել է կնոջ ուսին, մյուսը՝ կրծքին։
1940 թվականի ապրիլի 9-ին Նացիստական Գերմանիայի կողմից Նորվեգիայի օկուպացիայից հետո 1940 թ․–ին «Ազգային միասնությունը» սկսեց համագործակցել գերմանական օկուպացիոն զորքերի հետ՝ չնայած մեծ աջակցություն չստացավ բնակչության շրջանում։
Կուսակցությունը որոշ քանակով նոր անդամներ ունեցավ, հիմնականում՝ պետական մարմինների աշխատակիցներ, ովքեր այդ կերպ փորձում էին նվազեցնել գերմանացիների ներկայությունը պետական կառավարման մարմիններում։
Գերմանական ուժերի կողմից Նորվեգիայի օկուպացիայի ընթացքում «Ազգային միասնություն» կուսակցության առաջնորդ Վիդքուն Քվիսլինգը զբաղեցրեց Նորվեգիայի վարչապետի, այնուհետև նախագահ-նախարարի պաշտոն։
1933 թվականի Նորվեգիայի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ «Ազգային միասնություն» կուսակցությունը հավաքեց 2,2 % ձայն, ինչը նույնիսկ մեկ մանդատ ստանալու հնարավորություն չէր տալիս։
«Ազգային միասնություն» կուսակցությունը հիմնադրվել է 1933 թվականին Նորվեգիայի նախկին պաշտպանության նախարար Վիդքուն Քվիսլինգի կողմից, ով փորձոմ էր համադրել ժողովրդավարությունը, նացիոնալ-սոցիալիզմը և կոմունիզմը։
Քվիսլինգն ու իր համախոհները լայնորեն օգտագործում էին հին սկանդինավյան խորհրդանիշներ՝ այդպիսով ցույց ընդգծելով, որ իրենք ունեն «վիկինգների ոգին» և «հերոսական նախագերմանական անցյալը»։
Արտեմի Տրոիցկին համերգի մասին՝ «Ոչ ոքի չենք ստիպել անպայման կատարելու Ցոյի ստեղծագործություններից, այդ պատճառով շատերը սահմանափակվել էին սեփական երգացանկով, ինչը երբեմն շատ ավելի հաճելի էր լսելը, քան անհաջող «կրկներգերը»»։
Վերջում ելույթ է ունեցել Ալեքսեյ Ռիբինը՝ 1980-1983 թվականների ընթացքում «Կինո» խմբի առաջնային կազմի կիթառահարը և «45» ալբոմի ձայնագրման մասնակիցը։
Հարավային կողմում պարիսպը անկյուններում ուժեղացված է մեկական ուղղանկյուն աշտարակներով, իսկ միջին մասում՝ երկու կոնաձև բուրգով, որոնք ունեն ընդարձակ ներքին տարածություն։
Գլխավորն արևելյանն է՝ կրկնահարկ կամարով (վերին կամարը փոքր-ինչ ետ է ընկած և կրկնակի անգամ լայն է ստորինից․ ըստ երևույթին ծառայել է մուտքը պաշտպանելուն)։
Բերդի մասին ամենավաղ հիշատակությունը հանդիպում է Վարդան Արևելցու մոտ, որից երևում է, որ Բագրատունյաց Աշոտ Ողորմած թագավորի մահից հետո Բազաբերդը որպես ժառանգություն անցնում է նրա կրտսեր որդուն՝ Կյուրիկյան թագավորության հիմնադիր Գուրգենին։
2005 թվականի սկզբին Լի Սու Մանը պաշտոնապես հաստատել է լուրերը և հայտարարել է, որ սա լինելու է 12 մասնակցից բաղկացած խումբ, նրանք առաջնաելույթ կունենան տարվա վերջում, և ներկայացրեց նրանց որպես «Ասիական բեմի դարպասներ»։
Սու Մանը նկատել է, որ ի տարբերություն մյուս քեյ փոփ խմբերի, մասնակիցները չունեն ոչ մի փորձ առաջնաելույթից առաջ, իսկ նոր խմբի մասնակիցները ընտրվել են արդեն տարբեր ոլորտներում հաջողություններ ունեցած: