polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Նորամուտը ԲԿՄԱ ակումբ Ալանը նշեց 2008 թվականի հունվարի 27-ին Առաջին ալիքի կողմից կազմակերպված առաջնությունում, «Շախտյոր» ակումբի դեմ խաղում, որտեղ Ալանը 78-րդ րոպեին փոխարինեց Յուրի Ժիրկովին։
Մեկ շաբաթ անց՝ 2007/08 մրցաշրջանում, Ձագոևը առաջին անգամ խաղաց Ռուսաստանի Գավաթի առաջնությունում՝ փոխարինման դուրս գալով 61-րդ րոպեին, բայց իր թիմը արդեն պարտվում էր 0:
Հուլիսի 30-ին «Զենիթ» ակումբի դեմ խաղում, երկու դեղին քարտ ստանալու պատճառով Ալանը լքեց խաղը, բայց արդեն սեպտեմբերի 21-ին նույն ակումբի դեմ խաղում Ալանը ձևակերպեց իր առաջին դուբլը՝ թիմին բերելով 3:
Առջևում «Դեպորտիվո» ակումբի դեմ խաղն էր, որտեղ Ալանը բացեց խաղի հաշիվը, ապա իր հաշվին գրանցելով ևս մեկ գոլ՝ կարողացավ ձևակերպել նոր դուբլ։
Խաղից հետո «Մադրիդի Ռեալ»ը հայտարարեց, որ հետաքրքրված է ֆուտբոլիստով և պատրաստ է գնել նրան, բայց դա այդպես չեղավ. Ալանը մնաց ԲԿՄԱ ակումբում։
Ամբողջ 2008 մրցաշրջանում Ալանը անցկացրեց 29 խաղ՝ դառնալով 13 գոլի հեղինակ, նաև կարողացավ տեղ գրավել Ռուսաստանի Թոփ 33 լավագույն ֆուտբոլիսնտերի ցանկում։
Արդեն երկրորդ տուրում՝ 2012/13 մրցաշրջանում, հուլիսի 28-ին Ձագոևը «Ամկար» ակումբի դեմ խաղում կոպիտ վարքի համար ստացավ կարմիր քարտ, որի պատճառով նա ստիպված եղավ բաց թողնել 2 խաղ։
Արդեն հաջորդ տուրում՝ «Դինամո» ակումբի դեմ խաղում, Ձոգաևը կրկին աչքի ընկավ կոպիտ վարքով՝ հարավածելով հակառակորդ թիմի պաշտպանի դեմքին, որի պատճառով հեռացվեց խաղադաշտից։
Առաջնության գարնանային հատվածում Ալանը դարձավ մի քանի գոլի հեղինակ, որոնց թվում էր այն փառահեղ գոլը, որն ակումբին օգնեց ոչ-ոքի խաղալ Ռուսաստանի լավագույն ակումբ «Սպարտակի» դեմ։
Մրցաշրջանի ավարտին պարզ դարձավ, որ ԲԿՄԱ-ն մրցաշարային աղյուսակում առաջինն է, իսկ Ձագոևը առաջինն էր ակումբում, ում ընդգրկել էին Ռուսաստանի թոփ 33 ֆուտբոլիստների ցուցակ։
Ֆիլիպ Պալենկովը արտահայտվել է Ալանի մասին՝ անվանելով նրան ակումբի «սիրտ», Իսկ ամսագրի խմբագիր Ջոն Բրեդլին ասել է, որ նա ֆուտբոլային աստղ է դառնալու։
2013 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, առաջնության 8-րդ տուրում, ԲԿՄԱ-ն հանդիպեց «Ռոստով» ակումբին, որտեղ Ալանը վնասվածք ստացավ և միայն 2013 թվականի դեկտեմբերին կարողացավ վերադառնալ ակումբ։
Դեբյուտային խաղը կայացել է հոկտեմբերի 11-ին, Գերմանիայի հավաքականի դեմ խաղում, որտեղ Ալանը փոխարինման դուրս եկավ Ռենատ Յանբաևային փոխարեն, որտեղ կարողացավ դառնալ գոլի հեղինակ, գնդակն ուղարկելով մրցակցի դարպասը դարպասապահի ոտքերի միջով։
Բայց, դեռ պարզ չէր դարձել Ալանի որոշումը , մի շարք ամսագրեր հրապարակում էին, թե Ալանը հետաքրքրված է Անգլիական ակումբներով՝ «Չելսիով», «Լիվերպուլով» և «Տոտենհեմով»։
Սեպտեմբերի 15-ին, Չեմպիոնների Լիգայում Ձագոևը տոնեց իր առաջին գոլը՝ գրավելով «Վոլսբուրգի» դարպասը, բայց այդ գոլը չօգնեց ԲԿՄԱ-ին հաղթող դուրս գալ պայքարում, խաղն ավարտվեց 3:
Նոյեմբերի 3-ին, «Մանչեսթեր Յունայթեդի» դեմ խաղում, Ձագոևը կարողացավ դառնալ գոլի և գոլային փոխանցում հեղինակ, այսպիսով ճանաչվեց խաղի լավագույն ֆուտբոլիստ։
79-րդ րոպեին Ալանը ձևակերպեց իր դուբլը և առաջնության լավագույն երիտասարդ ֆուտբոլիսնտերի ցանկում զբաղեցրեց 2-րդ տեղը, առաջին տեղում անգլիացի ֆուտբոլիստ Ուեյն Ռունին էր։
Հունիսի 12-ին լեհերի դեմ խաղում, 37-րդ րոպեին Ալանը կարողացավ բացել հանդիպան հաշիվը՝ Եվրո-2012-ում տոնելով իր 3-րդ գոլը, սակայն ռուսները չկարողացան հաղթել (խաղն ավարտվեց 1:
Կրունկի կոտրվածքի պատճառով Ալանը բաց թողեց 2014/15 մրցաշրջանը, և միայն 2014 թվականի օգոստոսի 14-ին կարողացավ անցկացնել իր առաջին խաղը առաջնությունում։
Առաջին գոլը հեղինակեց սեպտեմբերի 27-ին՝ «Ուրալ» ակումբի դեմ խաղում, այդ նույն խաղում կատարեց նաև 2 գոլային փոխանցում, իսկ ԲԿՄԱ-ն կարողացավ հաղթել 4:
30-րդ տուրում՝ 2015/2016 մրցաշրջանում, «Ռուբին» ակումբի դեմ խաղում, Ալանը ևս մեկ գոլ է գումարում իր հաշվին, որը ԲԿՄԱ-ին հաղթանակ է բերում։
Կարիերայի սկզբում Ալանը շատ հաճախ տարվում էր անհատական խաղով, փորձում շրջանցել հակառակորդի մի քանի ֆուտբոլիստների, բայց վերջին տարիներին սկսել է կատարել ճշգրիտ ու արդյունավետ փոխանցումներ։
Սովորել է տեղի 4 դպրոցում, մանկուց հաճախել է ֆուտբոլի պարապմունքների, իսկ 2000 թվականից սկսել է հանդես գալ Վլադիկավկազի «Ավտոդոր-Պատանիներ» ֆուտբոլային ակումբում։
2005 թվականին «Կաշվե գնդակ» մրցույթում Ալանին նկատել է Իգոր Օսինկինը, որից հետո Ձագոևին հրավիրեցին Տոլյատիի ֆուտբոլիստների պատրաստման կենտրոն՝ Կոնոպլյովի անվան ակադեմիա։
Որոշ ժամանակ Ալանը հանդես է եկել «Կռիլյա Սովետով» ակումբում, որից հետո ստացել է Ռուսաստանի՝ մինչև 17 տարեկանների հավաքականում հանդես գալու հրավեր և իր նորամուտը նշել է 2006 թվականի հոկտեմբերի 13-ին, Վրաստանի պատանեկան հավաքականի դեմ խաղում։
2010 թվականին, երբ թիմը աշխարհի առաջնությունում չկարողացավ դուրս գալ նախընտրական փուլից, մարզիչ Գուս Հիդինկը փոխարինվեց. թիմի մարզիչ դարձավ Դիկ Ադվակատը, ով շատ էր վստահում և շատ ժամանակ էր տրամադրում Ալանին։
2006 թվականի ապրիլի 29-ին, «Տյումեն» ակումբի դեմ խաղում Ձագոևը նշեց իր նորամուտը, իսկ պրոֆեսիոնալ կարիերայի առաջին գոլը հեղինակեց 2006 թվականի մայիսի 14-ին «Նեֆտեխիմիկ» ակումբի դեմ խաղում։
Հաջորդ մրցաշրջանը Ալանի համար բարեհաջող ընթացք ունեցավ, նա կարողացավ 25 խաղերում դառնալ 5 գոլի հեղինակ, որոնցից երկուսը խփել է «Լադա» ակումբի դեմ խաղում։
2012 թվականին Ձագոևը Տոլյատիի պետական համալսարանում պաշտպանել է իր՝ «Բարձրագույն Լիգայի թիմերի ֆուտբոլիստների մարզական և մրցակցային գործունեության հարաբերությունների օպտիմալացումը» թեմայով դիպլոմային աշխատանքը։
Ալան Ձագոևի եղբայրը՝ Գելան, ասում է, որ ի հակադրություն Ալանի բռնկուն բնավորության մասին համընդհանուր կարծիքի՝նա բավականին հանգիստ մարդ է և միշտ ականջալուր է հարազատների և մտերիմների կարծիքներին։
2013 թվականի մայիսի 18-ին հասունացավ մեծ սկանդալ. ԲԿՄԱ-Կուբան հանդիպումից հետո, որտեղ բանակայինները կարողացան նվաճել չեմպիոնի տիտղոսը, Ձագոևը սկսեց իր վիրավորական խոսք է ասել «Զենիթ» ակումբի հասցեին։
Տան տիրուհին իր կալվածքը ժառանգել է' նրանում քաղաքի Հասարակական վարչության կողմից որբ և աղքատ երեխաների համար հիվանդանոց կամ բարեգործական հաստատություն կազմակերպելու նպատակով։
Նրա մեկ այլ կարգադրությամբ ցանկություն է հայտնվել փողոցի կողմից տան պատին փակցնել հուշատախտակ, որի վրա գրված կլինի, որ շենքը բարեգործական հաստատության համար նվիրաբերել են Իվան և Վարվառա Պագոնատները։
1908 թվականի հունիսի 19-ին շենքում սկսեց գործել քաղաքային բարեգործական խորհրդի վարույթում գտնվող «սննդային կետը» քաղցած և տկար երեխաների համար, որը կոչվեց «Մի կաթիլ կաթ»։
Առավել հայտնի են «Կոնստանցիա Ռինգ» , «Ֆրու Ինեե» , «Դավաճանվածը» ստեղծագործությունները, որոնք նվիրված են ընտանեկան կյանքի խնդիրներին, ինչպես նաև «Մարդիկ Հելեմյուրից» վեպերի շարքը , որոնցում նատուրալիստական ոճով պատկերված է ընտանիքի վերելքի ու անկման պատմությունը, և քննադատության է ենթարկվում բուրժուական հասարակության բարոյականությունը։
«Պրոֆեսոր Իիերոնիմուս» և «Սուրբ Յորգենի հիվանդանոցը» վեպերում Ամելի Սքրամը սկանդինավյան գրականության մեջ առաջին անգամ բարձրացրել է հասարակության ու հոգեկան հիվանդություն ունեցող անձանց փոխհարաբերությունների հարցը, ինչը հասարակական քննարկումների ու վեճերի տեղիք է տվել։
Գտնվում է հացավաճառ Եվգենի Շարոնովի առանձնատանը, որը Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի 1995 թվականի փետրվարի 20-ի թիվ 176 հրամանագրով դասվել է ՌԴ ճարտարապետության հուշարձանների շարքին։
Թանգարանը վարում է ակտիվ ցուցահանդեսային գործունեություն' իր սրահներում տեղադրելով ինչպես տեղի արվեստագետների ստեղծագործությունները, այնպես էլ տարբեր շրջիկ ցուցահանդեսներ։
Թանգարանի ցուցադրությունը վերաբերում է Անտոն Չեխովի կյանքի և ստեղծագործության ուսումնասիրմանը, ինչպես նաև Տագանրոգի ազդեցությանը նրա ստեղծագործությունների վրա։
Սակայն, Ռյաբկի գյուղը երկաթգծից հեռացնելու հետ կապված, 1925 թվականի դեկտեմբերին որոշում ընդունվեց շրջկենտրոնը Չերնուշկա տեղափոխելու մասին. համապատասխանաբար շրջանը վերանվանվեց Չերուշինյան։
Որոշ շենքեր վերակառուցվեցին, որոշ տներ բերվեցին գյուղերից (գնվում էին գյուղացիներից կամ բռնագրավվում էին կուլակներից և այլ ռեպրեսիվ տարրերից) , այստեղ տեղափոխվեցին նաև Սպասո-Պրեոբրաժենսկի եկեղեցին։
Բնակավայրի զարգացման գործում մեծ դեր է խաղացել 1913-1920 թվականներին Տրանսսիբիրյան երկաթուղային մագիստրալի մաս կազմող Կազան-Եկատերինբուրգ երկաթուղու շինարարությունը։
Ապագա երկաթուղային գիշը բաժանված էր 7 մասերի. Չերնուշկան մտնում էր 4-րդ մասի մեջ (գլխավոր կազմակերպությունը գտնվում էր Սարապուլում, շինարարների շտաբը գտնվում էր Տաուշում, այստեղ էր ապրում նաև ղեկավարությունը, իսկ շինարարները ապրում էին Չերնուշկայի բարաքներում)։
Քաղաքացիական պատերազմի տարիներին Չերնուշինյան շրջանի տարածքում երկաթուղու շրջակայքում առավել կատաղի մարտեր են մղվել, քանի որ դրան տիրելը հնարավորություն կտար ոչ միայն տրանսպորտային գործողություններ իրականացնել, այլ նաև օպերատիվ կերպով օգտագործել առկա պաշարները։
1918-1919 թվականների ընթացքում Կազան-Եկատերինբուրգ երկաթուղու շրջանը եղել է Ազինյան 28-րդ հետևակային դիվիզիայի ռազմական գործողությունների տեղանքը. դիվիզիան երեք անգամ Չերնուշկա կայարանի մոտով անցել է ապագա Չերնուշինյան շրջանով։
Քաղաքում կան տեղական նշանակության հատուկ պահպանվող բնության տարածք՝ «Մշակույթի քաղաքային այգին» (իրենից ներկայացնում է եղևնու-լորենու խոշորատերև մի անտառ՝ 87,0 հա մակերեսով)։
Մինչև 2004 թվականը այն ներառնված էր Պերմի մարզի բնության հուշարձանների ցանկում, բայց հանվեց այստեղից, քանի որ առաջին հերթին որպես քաղաքի բնակիչների հանգստի վայր ունի ռեկրեացիոն նշանակություն
Չերնուշինյան քաղաքային բնակավայրի ընդհանուր մակերեսը 3340 հա է, որից 2911 հաը զբաղեցնում է Չերնուշկա քաղաքը, 400 հա-ը՝ Ազինսկի գյուղը և 29 հա-ը՝ քաղաքային գերեզմանատունը։
Վարչական նոր բաժանման հետ պայմանավորված Պարմի նահանգի Օսինսկի ուեզդի Ռյաբկովսկի, Ատնյաշինսկի, Բեդրյաժսկի, Տաուշիսկի, Երմիևսկի ավանների և Ուֆայի նահանգի Բիրսկի ուեզդի Պավլովսկի, Վերին-Տատիշլինսկի ավանների հիմքի վրա 1924 թվականի փետրվարին կազմավորվեց Ռյաբկովսկի շրջանի Սարապուլյան օկրուգի Ուրալյան մարզը։
Չերնուշկա բնակավայրի մասին առաջին հիշատակումները հայտնաբերվել են 1858 թվականի Ռևիզիական հեքիաթում, որտեղ մատնանշվում է, որ 4 տնտեսություն ունեցող Չերնուշկա գյուղը, վերաբնակեցված Չերդինից եկածներով, գոյություն ունի 1854 թվականից։
Բնակավայրն իր անվանումը ստացել է ճահիճների միջով հոսող, խիտ սիզապատ ափեր ունեցող ոչ մեծ գետից, որի ջրերը միշտ մուգ ու մռայլ էին, քանի որ արևի լույսը, մի կերպ ներթափանցելով անտառի միջով, դժվարությամբ էր ներթափանցում ջրի խորքը. սրա համար էլ գյուղացիները այն անվանել են Չերնուշկա։
Քաղաքը գտնվում է Արևելաեվրոպական պլատֆորմի արևելյան ծայրամասի վրա, ուր պլատֆորմի խորությունը հասնում է 4-6 կիլոմետրի՝ ձևավորելով Նախաուրալյան եզրային ճկվածքը, որը լցված է հիմնականում ծովային շագմամբ նստվածքային ապարների շերտերով
Չերնուշինյան համայնքի վարչական կենտրոնն է, 2006 թվականի հունվարի 1-ից տեղական ինքնակառավարման բարեփոխումից հետո համարվում է նաև Չեռնուշինյան քաղաքային բնակավայրի վարչական կենտրոնը։
Քաղաքը տեղակայված է Բույյան բլրածածկ հարթավայրի արևելյան հատվածում, բլրաշատ Ուրալին կից, Տուլվինյան բարձունքի լեռնաճյուղի վրա, լայնատերև-փշատերև անտառների գոտում՝ կրելով տեսանելի անտրոպոգեն ազդեցություններ։
Ստորերկրյա ջրերը ևս զգալիորեն աղտոտված են, որը պայմանավորված է նավթահորերի ներմղիչ բացվածքների ոչ հերմետիկ շահագործմամբ, ինչի հետևանքով ջրի մեջ հայտնվում են նավթամթերքներ, ռեակտիվ նյութեր, ածխաջրածին։
Քաղաքի օդային ավազանը աղտոտվում է կաթսայատների և տրանսպորտային արտանետումներից (ըստ Սանէպիդ ծառայության չափումների՝ սահմանային թույլատրելի կոնցենտրացիան պիկ-ժամին 2-3 անգամ ավել է լինում)։
Իզաբելլա Ստյուարտը ծնվել է Նյու Յորքում 1840 թվականին, սպիտակեղենի հարուստ վաճառական Դեյվիդ Ստյուարտի և Ադելիա Սմիթ Ստյուարտի ընտանիքում։
1890-ական թվականներին Գարդներները սկսում են լրջորեն հավաքել նմուշները՝ արագորեն ստեղծելով նկարների և արձանների, գոբելենի, լուսանկարների, արծաթեղենի, խեցեղենի, ձեռագրերի, ճարտարապետական տարրերի, ինչպիսիք են դռներ, վիտրաժներ, գունավոր ապակիներ, բուխարու երեսպատված մասերի համաշխարհային հավաքածուներ։
Գարդներների հավաքածուն նմուշներ էր ներառում Եվրոպայի կարևորագույն արվեստագետների աշխատանքներից, ինչպիսիք են Սանդրո Բոտիչելլիի «Մադոննան և մանուկը հրեշտակի հետ», Տիցիանի «Եվրոպան», Ռաֆայել Սանտիի « » և Դիեգո Վելասկեսի աշխատանքներից։
1896 թվականին Իզաբելլա և Ջեք Գարդներները հասկացան, որ իրենց Բոստոնի Բիկոն փողոցի տունը, որը թեև ընդլայնել էին, բավարար չէ արվեստի աճող հավաքածուի համար։
Նա Բոստոնի տարածքում թանգարանի համար ճահճոտ հողատարածք ձեռք բերեց և վարձեց ճարտարապետ Ուիլլարդ Թ. Սիրսին՝ կառուցելու թանգարանի շենք Վենետիկի վերածննդի պալատների նմանությամբ։
1912 թվականի համերգին նա ներկայացել է զարմանալի տեսքով՝ կրելով սպիտակ գլխակապ վրան ամրացված «, », որն այդ ժամանակ խուճապ առաջացրեց և մնաց որպես Իզաբելլայի բոստոնյան շարունակաբար քննարկվող արտասովորության թեմաներից։
Երաժշտական սենյակն ի սկզբանե առաջին և երկրորդ հարկերում էր, շենքի մի կողմում, սակայն Գարդները հետագայում բաժանեց մասերի, որպեսզի տարածք տրամադրի Ջոն Սինգեր Սարջենտի մեծածավալ կտավը առաջին հարկում ցուցադրելու համար, իսկ գոբելենային գործերը՝ երկրորդ հարկում։
Վերադարձից հետո Իզաբելլայի դասընկերուհին՝ Ջուլիա Գարդները, նրան հրավիրում է Բոստոն, որտեղ Իզաբելլան հանդիպում է Ջուլիայի եղբորը՝ Ջեք-Ջոն Լոուել Գարդներ -ին։
1860 թվականի ապրիլի 10-ին Ջոնը և Իզաբելլան ամուսնանում են Մանհեթենի Գրեյս եկեղեցում և բնակվում Իզաբելլայի հոր նվիրած Բոստոնի Բիկոն փողոցի թիվ 152 տանը։
Էներգետիկ, ինտելեկտուալ հետաքրքրասիրությամբ և ճամփորդելու մեծ սեր ունեցող Իզաբելլան մտերիմ է եղել արվեստագետների և գրողների հետ, այդ թվում՝ Ջոն Սինգեր Սարջենտի, Ջեյմս Էբբոտ Մաք-Նեյլ Ուիսթլերի, Դենիս Բանկերի, Անդերս Լեոնարդ Ցորնի, Հենրի Ջեյմսի, Կակուձո Օկակուրայի և Ֆրենսիս Մարիոն Կրոուֆորդի հետ։
1880-ական թվականների սկզբում նրանք հաճախ էին ճանապարհորդում Ամերիկայում, Եվրոպայում և Ասիայում, բացահայտել օտար մշակույթներ և ընդլայնում արվեստի մասին իրենց գիտելիքները։
Ֆեյնբերգը հետազոտություններ է կատարել գլխուղեղի վնասվածք ունեցած մարդկանց շրջանում և պարզել, որ նրանք խնդիրներ չեն ունենում տարածության մեջ տարբեր շարժումներ ընկալելիս։
Եթե հիվանդը որևիցե բան է նկատում անծանոթի արտաքինի կամ պահվածքի մեջ, ինչը նա արդեն տեսել է իր ծանոթներից մեկի մոտ, ապա համարում է, որ դիմացինը իր ծանոթն է կամ հարազատը։
Այս համախտանիշով տառապող մարդուն թվում է, թե իրեն շրջապատող բոլոր մարդիկ իրականում իր ծանոթներն են, ովքեր փոխում են իրենց տեսքը, դիմահարդարում դեմքը, որպեսզի նա իրենց չճանաչի։
Ֆեյնբերգի հետազոտությունների արդյունքում կատարած կարևորագույն հայտնագործություններից մեկնն այն է, որ հիվանդները ընտրում էին պատասխաններ, որոնք միմյանց հետ որոշակիորեն կապված են։
1663 թվականին մեկնում է Պորտուգալիա և զգալով երկրի անկախության համար մղվող պատերազմի մոտալուտ ավարտը, ծառայության է մտնում Պորտուգալիայի թագավոր Ալֆոնսո -ի մոտ։
Ֆրանսիայի մարշալ Ֆրեդերիկ Արման դը Շոմբերգի հրամանագրով, որպես ռազմական ինժեներ, Ալան Մանեսոնը ծառայության է անցել թագավորական բանակային ճամբարներում, իսկ որոշ ժամանակ անց՝ Ալենտեժո պրովանսում տեղակայված հրետանային գնդում։
1668 թվականին Լիսաբոնի պայմանագրի կնքումից հետո Մանեսոն Մալեն վերադառնում է Ֆրանսիա և Լա Փըթիթ Էքուիր դպրոցում նշանակվում մաթեմատիկայի ուսուցիչ։
Այս մեծ աշխատանքը նա գրել էր՝ օգտվելով աշխարհագրության վերաբերյալ բազմաթիվ գրքերից, ինչպես նաև ընդգրկված էին Մալեի ուղեգրությունները՝ իր կազմած քարտեզներով, ամեն երկրի բնակավայրերի, ժողովուրդների ազգային տարազների, կենդանական ու բուսական աշխարհների վերաբերյալ տարբեր հեղինակների նկարներով և այդ ամենի մասին Մալեի պատկերավոր նկարագրություններով։
1990-ական թվականներին աշխատել է ԱՕԿՍ-ում, եղել է երաժշտական միջոցառումների կազմակերպիչ և բանախոս, 1993-1995 թվականներին՝ «Առագաստ» թերթի մշակույթի բաժնի վարիչ, 1996-1998 թվականներին' Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոնի գեղարվեստական հարցերով խորհրդատու, 1997-2000 թվականներին՝ «Ազգ» օրաթերթի մշակույթի բաժնի վարիչ, 1995-2007 թվականներին՝ Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնի դաշնակահար։
1966-1971 թվականներին սովորել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի դաշնամուրային բաժնում, 1985-1987 թվականներին՝ Թբիլիսիի Սարաջիշվիլու անվան պետական կոնսերվատորիայի դիսերտանտուրայի երաժշտագիտության բաժնում։
Թանգարանի պատմությունն սկսվում է 1903 թվականին Դալլասի արվեստի ընկերակցության հիմնադրումից ի վեր, որն ի սկզբանե ցուցահանդեսները կազմակերպում էր Դալլասի հանրային գրադարանում։
Նա նպատակ ուներ ցուցահանդեսների և դասախոսությունների միջոցով առաջ բերել արվեստի վերաբերյալ հետաքրքրություն և տեղեկացվածություն, ձևավորել մշտական հավաքածու, հովանավորել տեղական արվեստագետների աշխատանքները, պատվել քաղաքացիներին, ովքեր աջակցում են արվեստին։
1932 թվականին թանգարանն անվանափոխվեց՝ դառնալով Դալլասի գեղարվեստի թանգարան և 1936 թվականին տեղավորվեց Ֆեյր փարքի նոր արտ դեկո տարածք, որը կառուցվել էր Տեխասի 100-ամյակի առթիվ։
54 միլիոն դոլար արժողության նախագիծն իրականացրեց նյու յորքցի ճարտարապետ Էդվարդ Լերեբի Բերնսը, որը ֆինանսավորվեց 1979 ընտրություններից և մասնավոր նվիրատվություններից։
Հավաքածուն ներառում էր Պոլ Գոգենի, Օդիլոն Ռեդոնի, Անրի Մատիսի, Պիտ Մոնդրիանի, Ջերարդ Մրֆիի և Ֆրենսիս Բեկոնի աշխատանքները։
Բայվարթսի պաշտոնավարման օրոք ձեռք բերվեցին իմպրոսինիստ, աբստրակտ և ժամանակակից վարպետների աշխատանքներ՝ շեշտադրելով թանգարանի տեխասյան ինքնությունը, որն այժմ ներկայացված է Ալեքսանդր Հոգի, Օլին Էրման Տրավիսի, հենց Բայվարթսի և այլոց աշխատանքներում։
Լիբեսքինդի' ջարդված գծի ձևով նախագծված շենքը, որը ճարտարապետին համաշխարհային համբավ է բերել, այցելուներին հնարավորություն է տալիս ինչ-որ չափով զգալ այն դժբախտությունները, որոնք բաժին են հասել հրեական ժողովրդին։
Դրա ցինկապատ ճակատամասը քաոսային նեղ պատուհաններով այնպես է կառուցված, որ չես կարող հասկանալ, թե այնտեղ քանի հարկ կա, և ընդհանրապես, կան դրանք, թե ոչ։
Այստեղ է նաև «Արտաքսման այգին», որտեղ տեղադրված են 49 հուշասյուներ. 48-ը լցված են Բեռլինի հողով և խորհրդանշում են Իսրայել պետության հիմնումը, իսկ 49-րդը' լցված է Իսրայելից բերված հողով։
Հավասարապես կորություն ունեն և հուշասյուները, որոնցից յուրաքանչյուրի մեջ ծառ է տնկված, որոնք վեր են խոյանում բետոնե հիմքից ու խորհրդանշում են դեպի երկինք ձգվող կյանքը։
Ըստ ճարտարապետի մտահղացման' դրանք պետք է խորհրդանշեին այն դատարկությունը, որը տարածվեց Գերմանիայի ու Եվրոպայի կյանքում' հրեական բնակչության ու մշակույթի զանգվածային ոչնչացումից հետո։
1971 թվականին, երբ Բեռլինի հրեական համայնքը տոնում էր իր 300-ամյակը, իսկ Բեռլինի նախկին Պատմության թանգարանում անց էր կացվում իրադարձությանը նվիրված ցուցահանդես, նոր հրեական թանգարան ստեղծելու միտք ձևավորվեց։
Էկրանի վրա նրանք տեսնում են մի մարդու գլուխ, որը ճառ է արտասանում «տեղեկատվական մաքրման ցուցումների» տարելիցի տոնակատարությունների և «մաքուր գաղափարախոսության այգու ստեղծման» վերաբերյալ։
Սցենարի հեղինակները Սթիվ Հեյդենը և Լի Քլոուն են, իսկ որպես ռեժիսոր հրավիրել էին Ռիդլի Սքոթին, որն արդեն հայտնի էր «Օտարը» և «Սյարով վազողը» ֆիլմերով։
Զանգվածային տեսարաններ նկարահանելու համար եկել են իրական լոնդոնյան սափրագլուխներ, իսկ գլխավոր դերերը կատարել են դերասան Դևիդ Գրեհեմը և մոդել Անյա Մեյջորը։
Համազգային պրեմիերայից առաջ հոլովակը մեկ ամիս առաջ հեռարձակվում էր Թվին Ֆոլս փոքր քաղաքի հեռուստաալիքով, որպեսզի այն կարողանար մասնակցել 1983 թվականի մրցույթներում։
Բելառուսի ազգային տարազ , պատմական տարբեր դարաշրջաններում բելառուսների որոշակի շերտերին բնորոշ հագուստ՝ ձևվածքի, գույնի, նյութի տեսակի, արտաքին հարդարանքի առանձնահատկություններով։
1874 թվականից և մինչև կյանքի վերջ եղել է գիտական կոմիտեի նախարարության ժողովրդական լուսավորության քննության գրքերի բաժնի անդամ, որոնք լույս էին տեսնում ժողովրդական ընթերցանության համար։
Գրել է «Երկու ճակատագիր» , «Իշխանուհի ***» պոեմները, դրամատիկ պոեմներ կամ քնարական դրամաներ՝ «Երեք մահ» , «Օտարականը» , «Երկու աշխարհ» , բալլադներ՝ «Եմշան» ։
Չնայած այն փաստին, որ այս ձեռքբերումը թվագրված է 1856 թվականին, բայց ժամանակակիցները կարծում են, որ տվյալ կտավի վրա աշխատանքն ավարտվել է 1857 թվականին, իսկ Տրետյակովին փոխանցվել է 1858 թվականին։
1913 թվականին իր ընկերոջ՝ Շառլ Դյուլենի հետ աշխատանքի է ընդունվել Ժակ Կոպոյի «Հին աղավնատուն» թատրոնում, որտեղ աշխատել է որպես ռեժիսոր, բեմանկարիչ և դերասան (նա կակազել է, սակայն վարպետորեն թաքցրել է իր այդ թերությունը հատուկ արտասանության շնորհիվ, որը հետագայում հայտնի է դարձել)։
1927 թվականի հուլիսի 6-ին Գաստոն Բատիի, Շառլ Դյուլենի ու Ժորժ Պիտոևի հետ միասին Լուի Ժուվեն ստեղծել է «Չորսի համաձայնություն» ռեժիսորական քառյակը , որի նպատակն էր բեմ վերադարձնել թատերական ներկայացման քնարականությունն ու ժամանակակից հեղինակներին։
Լոի Ժուվեն նկարահանվել է 32 ֆիլմում, այդ թվում՝ Անրի Ժորժ Կլուզոյի, Ժան Ռենուարի, Մարսել Կառնեի, Մարկ Ալեգրեի, Ժյուլեն Դյուվիվեի ֆիլմերում։
Սերիալը միավորել է Սունգ Դոնգ Իլին և Գո Արային, ովքեր ավելի վաղ աշխատել են միասին, որպես հայր և դուստր հեռուստաալիքի «Պատասխանը 1994» հեռուստասերիալում։
Բացի այդ՝ նա անընդհատ շփվում է իր ընկերոջ՝ պոետ Ջորջ Օ՚Հիրնի հետ , որի ընտանեկան կյանքում ևս ամեն ինչ կատարյալ չի և որը ևս կողմ է «ազատ հարաբերություններին» ու հաճախ դավաճանում է կնոջը։
Այն բանից հետո, երբ Դևիդը չի գալիս Կոնսուելայի ավարտելու կապակցությամբ կազմակերպված հավաքույթին և որի ժամանակ պետք է ծանոթանար աղջկա ծնողների հետ, նրանք բաժանվում են։
Դևիդը կարծում է, որ բաժանումը հօգուտ երկուսի է, սակայն նրա մտքերը խառնվում են այն բանից, երբ իմանում է, որ իր ընկերը Ջորջը, որը ժամանակին կիսում էր նրա մի շարք հայացքներ, փոխել է պատկերացումները ընտանեկան կյանքի մասին և կարգավորել է հարաբերությունները կնոջ հետ։
Ջորջի հանկարծակի մահը և հուզիչ տեսարանը կնոջ հետ մահից կարճ ժամանակ առաջ վերջնականորեն փոխում են Դևիդի զգացմունքները. նա հասկանում է, որ այդ ամբողջ ժամանակ սիրել է Կոնսուելային և ցանկանում է լինել նրա հետ։
Իր կարիերայի սկզբում Հենրի Ուոլիսը ստեղծում էր նկարի էսքիզը, հետո դա թաթախում էր ջրի մեջ, մոխրագույն ներկի միջոցով ստվերապատում էր աշխատանքը, հետո նոր գունավորում։
Այս նկարում պատկերված է Թոմաս Չաթերթոնը, 18-րդ դարի անգլիացի աղքատ բանաստեղծը, ով թախծի մեջ պարուրված ինքնասպանություն գործեց տասնութ տարեկանը չբոլորած։
Ուոլիսը սովորել է նաև Փարիզում Շառլ Գլեյրի մոտ, ինչպես նաև Փարիզի գեղեցիկ արվեստների ակադեմիայում, որտեղ սովորել է 1849-ից 1853 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում։
Սակայն առավել հայտնի օրիորդաց դպրոց է համարվում 1883 թվականին Հայուհյաց բարեգործական ընկերության կողմից բացված ուսումնական հաստատությունը, որը 1884 թվականին արդեն ուներ 200 սան։
Հայտնի է, որ դպրոցը 1891/1892 ուսումնական տարում ունեցել է 6 ուսուցիչ՝ Հովհաննես սարկավագ Նազարյանց, ավագ ուսուցչուհի Նունե Փրիդոնյանց, Գալուստ Աբուլյանց, Աղեքսանդր Սիմեոնյանց, Մարիամ Մալումյանց և Սրբուհի Սուսանյանց։
Բեմադրությունը հաջող է անցնում, սակայն հայրը տանում է նրան թատրոնից և ասում է, որ մտադիր է նրան ուղարկել Բրադեն քաղաքի ռազմական դպրոց, որտեղ նա կանցնի պատրաստություն Հարվարդ ընդունելության համար։
Յոթ երիտասարդ՝ Նիլլ Փերրին , Թոդ Էնդերսոնը , Նոքս Օվերսթրիթը , Չառլի Դալթոնը , Ռիչարդ Քամերոնը , Սթիվեն Միքսը , Ջերարդ Փիթսը ԱՄՆ-ի հեղինակավոր ակադեմիայի սաներ են։
Հենց առաջին օրը աշակերտները հանդիպում են նոր ուսուցչի՝ Ջոն Քիթինգին , ում դասավանդման մեթոդները արմատապես տարբերվում են ավանդական, դպրոցում տասնյակ տարիներ կիրառված մեթոդներից։
Նոր ուսուցիչը դասավանդումը սկսում է անխուսափելի մահվան մասին լեկցիայով, որը բացատրում է, որ կյանքը անցողիկ է, պետք է հետևել « » բանաձևին (լատ. «Որսա օրը», այսինքն, որսա պահը. հռոմեացի բանաստեղծ Հորացիոսի բանաստեղծական կոչն է), իսկ իրեն խնդրում է անվանել «Օ՜
Ուսուցիչ Քիթինգի կերպարը, որը ֆիլմում մարմնավորում է Ռոբին Ուիլյամսը, վերցված է իրական ուսուցչից , ով դասավանդել է -ում, որտեղ ժամանակին սովորել է ֆիլմի սցենարիստ Թոմ Շուլմանը։
Ծառայության տարիներին պարգևատրվել է Կարմիր Աստղի և Հայրենական պատերազմի շքանշաններով, «Մարտական ծառայությունների», «Մոսկվայի պաշտպանության համար», «Բուդապեշտի գրավման համար», «Գերմանիայի դեմ տարած հաղթանակի համար», «Ճապոնիայի դեմ հաղթանակի համար»մեդալների, ինչպես նաև Մոնղոլիայի երկու մեդալների։
Բանաստեղծություններ գրելուց բացի Յուրի Լևիտանսկին կատարել է թարգմանություններ, գրել պարոդիաներ. 1963 թվականին « » տարեգրքում տպագրվել են նրա պարոդիաները՝ նվիրված խորհրդային հայտնի գրողներ Լեոնիդ Մարտինովին, Անդրեյ Վոզնեսենսկուն, Բելլա Ախմադուլինային, Միխայիլ Սվետլովին և այլոց. դրանք բոլորն ստեղծվել են «, , , , , » մանկական ոտանավորի հիման վրա։
1938 թվականին Ստալինոյում ավարտելով դպրոցը՝ Յուրի Լևիտանսկին մեկնում է Մոսկվա, որտեղ 1939 թվականին ընդունվում է Փիլիսոփայության, գրականության ու պատմության ինստիտուտ։
Հայրենական մեծ պատերազմն սկսելուց հետո Յուրի Լևիտանսկին, որ սովորում էր երկրորդ կուրսում, թողել է ինստիտուտն ու որպես շարքային կամավոր մեկնել ռազմաճակատ. նա ծառայել է հատուկ նշանակության զորքերի առանձին մոտոհրաձգային բրիգադում, դարձել է լեյտենանտ, ապա՝ ռազմական թղթակից։
1970 թվականին լույս է տեսել Յուրի Լևիտանսկու բանաստեղծությունների «Կինեմատոգրաֆ», 1975 թվականին՝ «Հուշեր կարմիր ձյան մասին» , 1980 թվականին՝ «Երկու ժամանակ» , 1980 թվականին՝ «Երազ ճանապարհի մասին» , իսկ 1991 թվականին՝ «Սպիտակ բանաստեղծություններ» ժողովածուները։
1825 թվականին Գլյուքսբուրգ դղյակը վերադարձվեց Դանիական թագին (մեկ այլ դքսական տոհմաճյուղից՝ որը կոչվում էր Գլյուքսբուրգ և ընդհատվեց 1779 թվականին), և ապա նույն տարում Դանիայի արքա Ֆրեդերիկ -ի կողմից նոր դքսական տիտղոսով հանդերձ, շնորհվեց իր ազգականին՝ Ֆրեդերիկ կամ Ֆրիդրիխ Վիլհելմ, Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգ-Բեկին։
Քանի որ Օլդենբուրգների արքայատոհմի ճյուղը հատվել էր 1863 թվականին, իսկ Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգների տոհմի ավագ ճյուղն էլ հատվել էր Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Ավգուստենբուրգների ճյուղի վերջին արական սեռի ներկայացուցչի մահվամբ՝ 1931 թվականին, ապա Գլյուքսբուրգների տոհմը դարձավ Օլդենբուրգների գահատոհմի գոյություն ունեցող ավագ տոհմաճյուղը, որի ամենակրտսեր ճյուղը կառավարում էր Օլդենբուրգի մեծ դքսությունը մինչև 1918 թվականը։