polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Այս կենդանու բնորոշ առանձնահատկություններն են՝ կառչուն ու երկար պոչը, երբեմն մինչև ութ մետր երկարությամբ և հաճախ օգտագործվում է որպես մի տեսակ փոխադրամիջոց (միաժամանակ կատարում է ոտնափայտերի և հարվածամեղմիչ դեր, այն արական սեռին թույլ է տալիս, որ շարժվեն հաստատուն արագությամբ ծառերի միջով և բարձրանալ ժայռեր, իսկ իգական սեռի ներկայացուցիչներին, ի տարբերություն տղամարդկանց, քայլել ոտքի մատների ծայրով)։
Ֆիլմի նկարահանումները, որոնք համատեղում էին խաղարկային ֆիլմերի և համակարգչային անիմացիայի տարրերը, տևել են 15 շաբաթ և անցկացվել են Մեքսիկայում , Ֆրանսիայում և Մալազիայի Բորնեո կղզում ։
Այսօր Ֆրանսիայում ֆիլմը դիտել են 5 մլն 225 հազար հանդիսատես (2012 թվականի հուլիսի 19-ի դրությամբ, սա ավելի քան 800 հազար դիտողներով գերազանցել է «Վրիժառուների» նույն տվյալները և 990 հազարով գերազանցել են «Սառցե դարաշրջան 4» մուլտֆիլմի տվյալները այդ երկրում)։
1978-1985 թվականներին Էվերեկլյանները մասնակցել են Մոնրեալի «Արմենյան» թատերախմբի ներկայացումներին («Վարդանանք», «Հարս ու կեսուր», «Դէպի երկիր», «Արցունքի հովիտը», «Աղջիկտես» և այլն)։
Մեսրոպյան Սանուց միության թատերախմբում «Երեք քաջեր» կատակերգության մեջ կատարել է Հրանտ Իշխանի դերը, այնուհետև միացել է «Հայ գիր» ամսագրի խմբագիր Վազգեն Այգունու ղեկավարությամբ գործող «Ռուբեն Մամուլյան» թատերախմբին։
Հանդես է եկել Ալ. Աբելյանի բեմադրած «Պլը-Պուղի» կատակերգության մեջ, Բաբկենի դերով' Ավետիս Ահարոնյանի «Արցունքի հովիտը» պիեսի բեմադրության մեջ։
Որպես դերասան և ռեժիսոր՝ Էվերեկլյանը հանդես է եկել նաև «Պետրոս Ադամեան», «Գերմանիկ» թատերախմբերի, «Պէյրութահայ քուլիսականներու թատերախումբի» ստեղծագործական միջավայրում։
Շատ փորձագետներ վստահ են, որ սա ամերիկա-իսրայելական համատեղ կիբեր զենք է՝ չնայած այն հանգամանքին, որ ոչ մի երկիր կամ կազմակերպություն պաշտոնապես պատասխանատվություն չի ստանձնել դրա համար։
Անանուն պաշտոնյաները Վաշինգթոն փոսթին տված հարցազրույցում ասել են, որ Սթաքսնեթը զարգացրել են Բուշի ղեկավարության օրոք՝ նենգադուլի ենթարկելու Իրանի միջուկային ծրագիրը։
Սթաքսնեթն ունի երեք մոդուլ՝ վիրուս, որը գործարկում է հարձակման հիմնական օգտակար ծանրաբեռնումը, հղման ֆայլ, որն ավտոմատ կերպով իրականացնում է վիրուսի պատճենների տարածումը եւ րութքիթ՝ բաղադրիչ է, որը պատասխանատու է բոլոր վնասակար ֆայլերի ու պրոցեսների քողարկման համար։
Սիմանթեք հակավիրուսային ծրագրի ղեկավարության տարածած տվյալների համաձայն՝ 2010 թ. օգոստոսին աշխարհում վիրուսակիր համակարգիչների գրեթե 60%-ը գտնվել են Իրանում։
2012 թ. Հունիսի 1-ին Նյու Յորք Թայմսում տպագրված հոդվածում գրվեց այն մասին, որ Սթաքսնեթը ԱՄՆ-ի եւ Իսրայելի հետախուզական գործողության մի մասն է եւ կոչվում է «Օլիմպիական խաղերի գործողություն», որի մեկնարկը տվել է ԱՄՆ նախագահ Ջորջ Բուշը եւ որը զարգացավ Բարաք Օբամայի կառավարության տարիներին։
Ըստ Կասպերսկի Լաբի մասնագետների՝ Սթաքսնեթն առաջին անգամ տարածվել է 2010 թ. մարտ կամ ապրիլ ամիսներին, սակայն վիրուսի առաջին տարատեսակն ի հայտ է եկել 2009 թ. հունիսին։
Սիմանթեքի կատարած ուսումնասիրությունների համաձայն՝ Սթաքսնեթից առավել տուժած երկրներն այդ վիրուսի սկզբնական տարածման շրջանում Իրանը, Ինդոնեզիան ու Հնդկաստանն էին.
Գրադարանի հավաքածուն ունի հին սլավոնական լեզվով հրատարակված բազմաթիվ արժեքավոր գրքեր, ինչպես նաև խորվաթերեն առաջին գիրքը, գերմաներենով արժեքավոր հին հրատարակություններ և հազվագյուտ քարտեզներ։
Շենսեսը մահացել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 25-ին 78 տարեկան հասակում Ստամբուլի հիվանդանոցներից մեկում, որտեղ տեղափոխվել էր մահվանից երկու շաբաթ առաջ։
Մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս մուտքային տվյալների հիման վրա փոխել տեղեկատվության ավելորդության մոդելը, կոչվում են հարմարվողական մեթոդներ. Չհարմարվողական են սովորաբար բարձր մասնագիտական ալգորիթմները, որոնք կիրառվում են հայտնի և անփոփոխ հատկանիշներով տվյալների հետ աշխատելու համար։
Առանց կորուստների սեղմման դեպքում հնարավոր է սկզբնական տվյալների ամբողջական վերականգնումը , կորուստներով սեղմումը թույլ է տալիս վերականգնել տվյալները խեղաթյուրումներով, վերականգնված տվյալների հետագա օգտագործման տեսանկյունից դրանք աննշան են։
Առանց կորուստների սեղմումը սովորաբար օգտագործում են տեքստային տվյալների փոխանցման և պահպանման , համակարգչային ծրագրերի, հազվադեպ նաև աուդիո- և վիդեոտվյալների, թվային լուսանկարների ծավալի կրճատման համար, այն դեպքերում, երբ խեղաթյուրումները անթույլատրելի, կամ ցանկալի չեն ։
Կորուստներով սեղմումը, որը զգալիորեն ավելի արդյունավետ է, քան սեղմումն առանց կորուստների, այն սովորաբար կիրառվում է աուդիո - և վիդեոտվյալների և թվային լուսանկարներ ծավալի կրճատման համար, այն դեպքերում, երբ նման կրճատումը առաջնային է, իսկ ամբողջական համապատասխանությունը սկզբնական և վերականգնված տվյալների միջև չի պահանջվում։
1956 թվականին ամուսնացել է Յաշար Ջանկոչակի հետ, ով զբաղեցրել է Թուրքիայի տարբեր նահանգային շրջանների մարզպետի պաշտոնը, հայտնի է եղել որպես «սոցիալիստական կառավարիչ, սպանվել է 2013 թվականին։
1972 թվականին Աքընն ընտանիքի հետ հաստատվել է Անկարայում, աշխատել Թուրքական լեզվաբանական ընկերությունում, եղել Թուրքիայի մշակույթի նախարարության խմբագրական կոլեգիայի անդամ։
1907 թվականից համագործակցել է Հին Պետերբուրգի թանգարանի հետ, լինելով՝ Ճարտարապետ-նկարիչների միության անդամ, միառժամանակ ղեկավարել է հատուկ հանձնախումբը, որը ուսումնասիրելու և նկարագրելու էր Սանկտ Պետերբուրգը։
Հանձնաժողովի մեջ մտնում էին՝ Ալեքսանդր Բենուան, Իվան Ֆոմինը, Վլադիմիր Պոկրովսկին, Նիկոլայ Վրանգելը, Նիկոլայ Լանսերեն, Վլադիմիր Կուրբատովը, Վլադիմիր Շչուկոն, Պ. Վեյերը և Ալեքսանդր Գաուշը։
Հնում մրցանակաբաշխությունը կարող էր լինել ինչ-որ բան. Հերակլեսը պարգևատրում էր ձիթապտղի վայրի ծաղկեպսակով, հետագայում Անտիկ օլիմպիական խաղերում՝ հելլենական ազգային խաղերում խաղարկվում էին տարբեր մրցանակներ։
293֊ին Հին Հունաստանի Օլիմպիադայի հաղթանակները եղել են բազմաթիվ մրցանակներ, պարգևատրվել են մոտավորապես 330 մասնակիցներ, բայց ոչ մի մեդալ չի ձուլվել և ոչ ոք չի պարգևատրվել մեդալով։
Առաջին անգամ որոշում է կայացվել ավանդական Առաջին Օլիմպիական կոնգրեսում 1894 թվականին Օլիմպիական խաղերի հաղթողներին պարգևատրել մեդալներով, երկու տարի հետո կայացած Օլիմպիական խաղում, որն անցկացվել է Հունաստանում՝ Աթենք քաղաքում։
Հիմնական սկզբունքը նկարագրված է Օլիմպիական խարտիայիում, այն է մեդալների հանձնումը հաղթողներին՝ կախված գրաված տեղից. գրավելով առաջին և երկրորդ տեղերը՝ մարզիկները պարգևատրվել են 925-ի նմուշի արծաթյա մեդալներով, իսկ հաղթողի մեդալը պետք է պատված լիներ վեց գրամ մաքուր ոսկուց։
Փոխվել է նաև ձևը, սովորական կլոր ձևը փոխվել է 1900 թվականին Օլիմպիական խաղերի ժամանակ, իսկ ձմեռային Օլիմպիական խաղերի ժամանակ 1932 թվականին ընտրվել է ռելիեֆի ձևը։
1960 թվականի խաղերին Հռոմում կազմակերպիչները առաջին անգամ պատրաստեցին բարակ բրոնզե շղթա ձիթենու ճյուղի ձևով, որպեսզի մեդալները կարողանային կախել մարզիկների պարանոցից։
Մեդալի դիմերեսի կենտրոնում ամբողջ հասակով պատկերված է Խաղերի հաղթողը, աջ ձեռքին պահած պսակ, որի համար տարբեր մարզիկներ մրցում են հաղթանակի համար, Ակրոպոլիսի ֆոնի վրա։
Մեդալի հակառակ երեսին ամբողջ հասակով պատկերված է հաղթանակի աստվածուհին՝ հաղթողի պսակը և արմավենու ճյուղը ձեռքին, կանգնած երկրագնդի վրա, նա թեքվել է աջ կողմ, իսկ ձախից՝ Օլիմպիական Զևսի կիսանդրին է։
Ութանկյուն ձև ունեցող հուշամեդալի դիմերեսին, որի վրա պատկերված է երեք գերբ՝ քաղաք, նահանգ և ԱՄՆ-ն․ այն զարդարված է տերևներով և «1803» տարեթվով (տարեթիվը խորհրդանշում է Լուիզիանայի միացումն Ամերիկայի Միացյան Նահագներին, այդ իրադարձության հարյուրամյակի կապակցությամբ, և այն նվիրված էր համաշխարհային տոնավաճառին' Սենթ Լուիս)։
«Օլիմպիական խաղերի» արտահայտության մեջ դրվագամեդալի պարգևում, բացակայում է արձանի հուշամեդալը, որը կապված էր միաժամանակյա Օլիմպիական խաղերի անցկացման և Միջազգային ցուցահանդեսի հետ, որը անցկացվում էր Փարիզում։
Պատկերում պարգևատրման դրվագամեդալը և հուշամեդալը տարբերվում են, բայց նրանք պատրաստված են եղել նույն մետաղից, հիմնականում բրոնզից, ընդ որում դրվագամեդալը պատված էր արծաթով, և դա կարելի էր ընդունել որպես արծաթ։
Միևնույն ժամանակ Օլիմպիական խաղերի քաղաքի ընտրություն էր Ստոկհոլմում, իսկ Շվեդիայում որոշվում էր կազմակերպել մրցույթ լավագույն մեդալի էսիքզների համար։
Կազմկոմիտեն որոշել էր տարածել մրցանակներ հետևյալ հերթականությամբ. անհատական մրցույթում հաղթողները կստանան ոսկե մեդալ, թիմային հաղթղ մասնակիցները՝ ոսկեզօծ արծաթե մեդալ, իսկ երկրորդ և երրորդ տեղերը՝ արծաթե և բրոնզե մեդալներ։
Մեդալի դիամերեսին պատկերված է ամբողջ հասակով մերկ աթլետը՝ հաղթողը, և երկու երեսին էլ կիասմերկ կանացի կազմվածքով պատկերներ, աթլետի գլխին դնելով պսակ։
Հակառակ երեսին պատկերված է սուրբ Գեորգիյա Պոբեդոնոսեցը ձիու վրա, հաղթանակած վիշաին, իսկ նրանց հաղթանակի աստվածուհին՝ արմավենու ճյուղը աջ ձեռքին։
Խաղի առանձնահատկությունը կայանում էր նրանում, որ ոսկյա մեդալով պարգևատրում չի եղել․ մրցումներում առաջին տեղ գրաված մարզիկին պարգևատրում էին արծաթե մեդալով, որը ոսկեջրած էր։
Երկրորդ տեղ գրաված մարզիկը պարգևատրվում էր բրոնզե մեդալով, երրորդ տեղի մրցանակը հաստատվել է ավելի ուշ, Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի որոշումից հետո։
Այս խաղերի մեդալի պատմությունը տարբերվում է իր յուրօրինակությամբ և յուրահատկությամբ, սովորություն է դարձել կտրուկ փոխել դիզայնը, մետաղի կառուցվածքը և պարգևի չափը։
Սակայն, ճիշտ այնպես, ինչպես 1900 թվականին, Օլիմպիական խաղերը համընկել էին Միջազգային ցուցահանդեսի հետ, որը անցկացվում էր Սենթ Լուիսում, Միսսուրի նահանգում ։
Առավել առանձնանում է ձմեռային Օլիմպիական խաղերի մեդալների ձուլման ձևը. 1972 թվականի ձմեռային Օլիմպիական խաղերի 2002 թվականին, իսկ 1998 թվականին խաղերի ժամանակ արտադրվեցին մեդալներ, նեղ անցքը վերևից՝ ժապավենն այդ անցքի մեջ մտցնելու համար։
Նույն կերպ, ինչպես նախորդ խաղերը, Ամառային Օլիմպիական խաղերում 1900 թվականին մասնակիցների մեդալները բաշխվել են հետևյալ կերպ․ յուրաքանչյուր մարզաձևից առաջին երկու տեղերը գրավածներին պարգևատրել են։
Օլիմպիական մեդալ , Օլիմպիական խաղերի մրցույթների ժամանակ պատվո մեդալ՝ անձնական կամ թիմային մարզական ձեռքբերումների համար, ինչպես նաև համարվում է զարդարանք, գործածվում է Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի կողմից որպես Օլիմպիական շարժման գաղափար ամբողջ աշխարհում։
Արդեն 1765 թվականին կայսրուհի Եկատերինա -ը վերջ է դնում իշխանությանը կանցլերների կղզում և վերադարձնում է նրան կայսրության ազգանվան սեփականությունը, տալով թագաժառանգին, արքայազն' Պավել Պետրովիչին ։
Պավելի պալատը կառուցել է Յուրի Ֆելտենը, ստեղծվել է վանդակներով Ամառային այգի. այգին պլանավորել է ոչ պակաս հայտնի Տոմա դե Տոմոն— հեղինակ Բորսայի սյուն Վասիլեվսկի կղզում։
Այստեղ կառուցել են իրենց տները արդյունաբերող' Նիկոլայ Պուտիլովը և վաճառական' Սերգեյ Ելիսեևը, պրոֆեսոր' Վլադիմիր Բեխտերևը և իրավաբան'Վիկտոր Պլանսոնը, ճարտարապետ' Ռոբերտ Մելցերը, ինժեներ' Սերգեյ Չայեվը և ճանապարհորդ, հիմնադիր' Հարբինը, երկաթուղային ինժեներ' Նիկոլայ Սվիագին ։
1869 թվականին Գևորգ Դ Կոստանդնուպոլսեցին, հյուրընկալվելով Հառիճավանքում, առաջարկում է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում բացել բարձրագույն հոգևոր ուսումնական հաստատություն։
Հայտնի է 1209թ. Մարգարեի ձեռքով գրնած հնագույն ձեռագիր մի Ավետարան' լրացված, ծաղկած և կազմված Հառիճավանքում, որից միայն մի թերթ է հասել մեզ' հիշատակաարանի մասից։
Կարլ Վենիգը ծնվել է 1830 թվականի փետրվարի 14-ին Ռևելում , երաժշտության ուսուցիչ ու Ռևելի Սուրբ Նիկոլայի լյութերական եկեղեցու երգեհոնահար Գոտլիբ Ֆրիդրիխ Վենիգի ընտանիքում։
Կարլ Բոգդանովիչ Վենիգ փետրվարի, 1830, Ռևել, Ռևելի գավառ, Էստլյանդիայի նահանգ, Ռուսական կայսրություն – , 1908, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս գեղանկարիչ , Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս, պատմական և դիմանկարային գեղանկարչության պրոֆեսոր , Ակադեմիայի խորհրդի անդամ և պրոֆեսոր-մանկավարժ , առաջին աստիճանի պրոֆեսոր ։
Կարլ Վենիգի ստեղծագործություններից հայտնի են Մոսկվայի Փրկչի տաճարում գտնվող աշխատանքները (Աստվածամոր ծնունդը, Վերափոխում, սրբերի 16 ֆիգուրներ ու Ֆեոդոր Բրունիի ուրվագծերի հիման վրա ստեղծված երկու նկարներ՝ Պայծառակերպություն և Հարություն), «Խաչելությունը» Ռևելի Նիկոլաևյան լյութերական եկեղեցում, «Գրիգոր Օտրեպևի վերջին րոպեները» և «Իվան Ահեղն ու իր դայակը» ։
Կարլ Վենիգը նկարչական կրթություն ստացել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայում, որտեղ 1844 թվականից մինչև 1853 թվականն աշակերտել է Ֆեոդոր Բրունիին և ստացել մեծ ու փոքր արծաթե մեդալներ, 1852 թվականին արժանացել է փոքր ոսկե մեդալի «Հագարն անապատում» ծրագրի համար, իսկ 1853 թվականին նրան շնորտվել է մեծ ոսկե մեդալ «Էսֆիրն Արտաքսերքսես դիմաց» ծրագրի համար։
Նույն թվականին նա սկսել է դասավանդել նկարչություն Ակադեմիայի դասարաններում, 1869 թվականին նշանակվել է ադյունկտ-պրոֆեսոր, 1876 թվականին՝ գեղանկարչության երկրորդ աստիճանի հաստիքային պրոֆեսոր, իսկ 1888 թվականին՝ առաջին աստիճանի հաստիքային պրոֆեսոր։
1862 թվականին «Երկու հրեշտակներ հայտարարում են Սոդոմ քաղաքի կործանումը» նկարի համար Կարլ Վենիգն Ակադեմիայի կողմից ճանաչվել է պատմական գեղանկարչության պրոֆեսոր։
Որպես Ակադեմիայի կրթաթոշակառու վեց տարով մեկնելով արտասահման՝ Կարլ Վենիգը բնակվել է Հռոմում և ուսումնասիրել իտալական գեղանկարչությունը նրա ծաղկման շրջանում։
Ըստ այդ վարկածի՝ Սերգեյ Վարենցովը սիրահարված է եղել 24-ամյա Սոֆյա Նիկոլաևնա Ռիբնիկովային, բայց հարսնացուի ծնողները նրա համար ընտրեցին ավելի հարուստ և առևտրա-արդյունաբերական աշխարհում հայտնի, ոչ ծեր Անդրեյ Կարզինկինին։
Ավելին, ըստ Ն. Պ. Սիրեյշիկովի՝ Վարենցովի զարմիկի վկայության, հանգամանքների բերումով Սերգեյ Վարենցովն ստիպված է եղել որպես խաչեղբայր մասնակցել հարսանիքին, որը տեղի է ունեցել 1860 թվականին Երեք սրբերի եկեղեցում։
Ն. Ա. Վարենցովը իր հուշերում այդ անհրաժեշտությունը բացատրել է նրանով, որ Կարզինկինի քույրն ամուսնացած է եղել Սերգեյ Վարենցովի ավագ եղբոր՝ Նիկոլայի հետ։
Այդ անհաջողությունը Սերգեյ Միխայլովիչին շատ ճնշեց, և նա իր վիշտը կիսում էր իր ընկեր նկարիչ Պուկիրևի հետ, որն այդ պատմությունն օգտագործեց «Անհավասար ամուսնություն» նկարի սյուժեի համար՝ որպես փեսացու պատկերելով ծեր գեներալի, իսկ խաչեղբայր՝ ձեռքերը կրծքին խաչած կանգնած Սերգեյ Միխայլովիչին։
Համաձայն այս վարկածի՝ նկարում պատկերված հարսնացուի նախատիպը Վասիլի Պուկիրևի չկայացած հարսնացուն է՝ Պրասկովյա Մատվեևա Վարենցովան՝ իշխան Ա. Ի. Շեպին-Ռոստովսկու կին իշխանուհի Օլգա Միրոնովնա Շեպինա-Ռոստովսկայայի զարմուհին։
Այս վարկածի հաստատումն ստացվել է 2002 թվականին, երբ Տրետյակովյան պատկերասրահը ձեռք բերեց Վ. Դ. Սուխովի 1907 թվականի մատիտով կատարված նկարը, որի տակ գրված էր «Պրասկովյա Մատվեևնա Վարենցովա, որին 44 տարի առաջ նկարիչ Վ. Վ. Պուկիրևը նկարել է իր հայտնի «Անհավասար ամուսնություն» նկարում։
Նա ունի կնճռոտ երես, անարտահայտիչ, անփայլ աչքեր, զզվանքով դուրս ցցված շրթունքներ, պարանոցին սուրբ Վլադիմիրի շքանշանի խաչ է, իսկ ձախ կրծքին՝ այդ շքանշանին համապատասխան աստղը։
«Անհավասար ամուսնություն» , ռուս նկարիչ Վասիլի Պուկիրևի նկարը, որն ստեղծել է 1862 թվականին՝ Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանն ավարտելուց անմիջապես հետո։
1863 թվականի ակադեմիական ցուցադրության ժամանակ «Անհավասար ամուսնություն» նկարի ընդհանուր գաղափարի, ուժեղ արտահայտչականության, կենցաղային սյուժեի համար անսովոր չափերի ու վարպետության շնորհիվ նկարիչն առաջատար դիրք է զբաղեցրել ռուս գեղանկարիչների շարքում։
Նախ՝ նկարիչը դա ցույց է տվել՝ եկեղեցու նեղ տարածության մեջ նրանց նկարելով սերտ հարևանությամբ, երկրորդ՝ նկարում միայն նրանք են երիտասարդ և միավորված են մեկ ընդհանուր ապրումներով։
1854 թվականին Փոքր թատրոնում բեմադրվեց Ալեքսանդր Օստրովսկու «Աղքատությունն արատ չէ» պիեսը, իսկ 1861 թվականի փետրվարին Սուրբ սինոդի հրամանով դատապարտվեց տարիքային մեծ տարբերությամբ ամուսնությունները։
Այն փաստը, որ նկարիչը նկարել է ինքն իրեն, հաստատում է նրա նմանությունը «Նկարչի արվեստանոցում» նկարում նկարչի կերպարին, որտեղ, ըստ Նիկոլայ Մուդրոգելի, նկարիչը պատկերել է իրեն։
Պուկիրևի երիտասարդ օրերի ընկերը գիտեր «Անհավասար ամուսնություն» նկարի պատմությունը և հեղինակի կյանքի ողջ ողբերգությունը. այդ ծեր կարևոր աստիճանավորն իրական դեմք է։
Սերգեյ Միխայլովիչի մասին պատմում էին, որ նա սիրահարված է եղել մի օրիորդի՝ վաճառական Ռուբնիկովի դստերը և ցանկանում էր ամուսնանալ նրա հետ, բայց ծնողները նախընտրեցին նրան ամուսնացնել Անդրեյ Ալեքսանդրովիչ Կարզինկինի հետ, թեև ոչ այնքան գեղեցիկ, բայց շատ հարուստ և լավ մարդ։
Վարկած կա, որ նկարը նկարելու գաղափարը Վասիլի Պուկիրևին տվել է նրա նկարիչ ընկերը, որը, ուսումնասիրելով վաճառականների աշխարհի բարքերը, եզրակացրել է, որ ցինիզմը կառավարում է նրանց աշխարհը, իսկ շահ ստանալու տենչը վաճառականներին դարձնում է ցինիկ։
Քահանան պատկերված է շուրջառով, մեջքը կորացած է, նայում է աչքի տակով, ձախ ձեռքին եկեղեցական գիրքն է, իսկ աջով պահել է նշանդրեքի ոսկե մատանին, որը պատրաստվում է դնել հարսնացուի մատին։
Շարեթի Գլխավոր Սիոնիստները խորապես մտահոգված էին Պաղեստինը դարձնել տնտեսապես կենսունակ հայրենիք; երկրորդ խոր էմոցիոնալ մտահոգությունը Գերմանիայի կողմից Սփյուռքում իրականացվող սպանություններն էին։
Ինչպես Վայցմանը, ումով նա հիացած էր, Շարեթը սկզբունքային սիոնիստ էր, ֆաշիզմի անողոք հակառակորդ, սակայն գործնականում Մանդատի հետ համագործակցության լիովին պատրաստ իրատես։
Բրիտանիայի կողմից տարվող միջազգային բանակցությունները տեղի ունեցան հունական Ռոդես կղզու վրա, Հորդանանի Աբդուլահ թագավորի նստավայրում, որտեղ Իսրայելի էմիսարներ Յիգաել Յադինը և Վալտեր Էյթանը Անդրհորդանանի հետ պայմանագիր ստորագրեցին։
Շարեթը որպես Բեն-Գուրիոնի դաշնակից, դատապարտում էր Իրգուն մարդասպանների ջոկատների կողմից 1947 թվականի դեկտեմբերի 13-ի գործողությունները, մեղադրելով նրանց հասարակական զգացմունքների հետ խաղալու մեջ։
Այնուհետ նա մեկնել է Կոստանդնուպոլիս՝ Ստամբուլի համալսարանում իրավագիտություն ուսումնասիրելու, այն նույն համալսարանում, որտեղ Իցհակ Բեն-Ցվին և Դավիդ Բեն-Գուրիոնն էին ուսանել։
1956 թվականի հունիսի 18-ին, Արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը թողնելուց հետո, ի նշան նոր կառավարության ռազմատենչ վտանգավոր քաղաքականության անհամաձայնության, Շարեթը որոշեց թոշակի անցնել։
2007 թվականին նա դերասան Իգոր Բուտմանի հետ մասնակցել է Ռուսաստանի «Առաջին ալիքի» «Սառցե դարաշրջան» հեռուստաշոուին, 2008 թվականին երկրորդ մրցաշրջանում հանդես է եկել հաղորդավար Տիմուր Ռոդրիգեսի հետ, իսկ 2009 թվականին՝ երաժիշտ Իգոր Բուտամանի հետ։
2006 և 2007 թվականների աշխարհի երկակի չեմպիոն, Եվրոպայի առաջնության բազմակի դափնեկիր, երեք Օլիմպիադաների մասնակից , տասներեք անգամ դարձել է Բուլղարիայի չեմպիոն։
2007 թվականի աշխարհի առաջնությունում հաղթելուց հետո Ալբենա Դենկովան և Մաքսիմ Ստավիսկին որոշում են շարունակել հանդես գալ այդ մարզաձևում, բայց նրանք ստիպված են լինում ավարտել իրենց կարիերան ավտովթարի պատճառով, և դրան հաջորդեց դատական հետաքննություն։
Մոսկվայի 2005 թվականի աշխարհի առաջնությունից հետո նրանք որոշում են փոխել իրենց մարզչին և մեկնում են Դելավեր Նատալյա Լինիչուկի և Գենադի Կարպոնոսովի մոտ մարզվելու։
Նկարչին մեծ ճանաչում է բերել Նոբելի գործարանների մեծ համայնապատկերը՝ «Քաղաք» նկարը, որ Շիլդերն ստեղծել էր 1896 թվականի Նիժնի Նովգորոդի համառուսաստանյան ցուցահանդեսի համար։
1884 թվականից մինչև 1918 թվականը մասնակցել է պերեդվիժնիկների կազմակերպած ցուցահանդեսներին, 1891 թվականից եղել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության անդամ։
1896 թվականին ավարտել է Պետրովյան Պոլտավյան կադետական և 1899 թվականին' Միխայլովսկի հրետանային ուսումնարանը, ստանալով ենթապորուչիկի կոչում' գործուղվել է 17-րդ հեծելա-հրետանային մարտկոց։
Տնտեսուհին ծանոթացնում է խնամակալության տակ գտնվող Ադելի հետ՝ ֆրանսուհի, նույնպես որբ, որը մնացել է կալվածքի տիրոջ՝ Էդվարդ Ռոչեստորի խնամակալության տակ։
Հաջորդ առավոտ կալվածքի տերը առանց նախազգուշացման հեռանում է Թորնֆիլդից, և վերադառնում է ազնվականների բազմության հետ, որոնց թվին էր պատկանում հիանալի միս Բլանշ Ինգրեմը, որը վաղուց երազում է դառնալ միսիս Ռոչեստոր։
Դա նկատում են նրա երեխաները. Ջոնը, Էլիզան և Ջորջիանան, որոնք ամեն կերպ փորձում են տհաճ դարձնել նրա կյանքն իրենց նսեմացումներով, վիրավորանքներով և ընդհարումներով։
Թորնֆիլդից հեռու լինելով, երիտասարդ աղջիկը կարոտում է կալվածքը և այնտեղի բնակիչներին, քանի որ կալվածքը դարձել էր նրա տունը, որը նա նախկինում երբեք չէր ունեցել։
Միայն թե միս Ինգրեմի և Ռոչեստրի ամուսնության շշուկները մտահոգում են նրան. դա նշանակում է, որ Ադելին կուղարկեն դպրոց, իսկ դաստիարակչուհին պետք է լքի կալվածքը։
Փոքր Ջեյնը ապրում էր իր հանգուցյալ քեռու կնոջ՝ միսիս Ռիդի տանը, որտեղ նրան ստախոս էին համարում, չէին սիրում, անտեղի մեղադրում էին և նվաստացնում։
Մեծանալով, Ջեյնը որպես դաստիարակչուհի աշխատանքի է ընդունվում Թորնֆիլդում, որի տերն է համարվում միստր Ռոչեստրը, որը իբր սիրահարված է Բլանշ Ինգրեմին։
Հարսանիքից մի քանի որ առաջ աղջիկը անընդհատ տեսնում է սարսափելի երազներ իրենց երջանկության կեղծ լինելու մասին, հաջորդ գիշեր նա իր անկողնու կողքին տեսնում է սպիտակ հագնված սարսափելի արտաքինով արարածի, իսկ առավոտյան իր հարսանեկան քողը պատռված է տեսնում. Ռոչեստորը փորձում է հանգստացնել սիրելիին։
Այնտեղ աղջիկը գտնում է ընկերուհի, միայն թե, կառավարության դպրոցի աշակերտների հանդեպ ունեցած անուշադրության արդյունքում Էլեն Բյորսը մահանում է հասարակ հիվանդությունից։
«Արմենիա»-ն՝ Սև ծովի համար նախատեսված խորհրդային «Աջարիա» դասի ջերմանավերից մեկն էր, որն արտադրվել էր 1928 թ. Լենինգրադի Բալթյան նավաշինարանում։
Այն նախատեսված էր 550 ուղևորներ և 1000 տ ուղևորաբեռ տեղափոխելու համար, սակայն կարճատև ուղևորությունների ժամանակ տախտակամածի վրա կարող էր տեղափոխել ևս մոտավորապես 400-500 ուղևոր։
1930-ականներին «Արմենիա»-ն և դրա քույր «Աջարիա», «Աբխազիա» և «Ուկրաինա» նավերն իրականացնում էին բեռնա- և ուղևորափոխադրություններ Օդեսայի, Մարիուպոլի, Սևաստոպոլի, Յալթայի և Բաթումի միջև։
Կործանման պահին նավի վրա եղած մարդկանց քանակն անստույգ է. խորհրդային տարիներին նշվում էր 5.000 մարդ, սակայն 21-րդ դարում ուսումնասիրողները դրանց թիվը հասցնում են մինչև 10.000-ի։
1941 թ. նոյեմբերի 6-ի երեկոյան «Արմենիա»-ն՝ նավապետ Վլադիմիր Պլաուշևսկու հրամանատարությամբ դուրս եկավ Սևաստոպոլի նավահանգստից և հազարավոր տեղահանվողների հետ ուղի բռնեց դեպի Տուապսե։
Հակառակորդի կողմից չնկատվելու համար Պլաուշևսկին փորձ արեց մթով նավը հանել նավահանգստից, սակայն նրան հրամայվեց սպասել մինչև առավոտ, որպեսզի նրան ուղեկցեն երկու մարտանավ և երկու կործանիչներ։
1941 թվականի հոկտեմբերին Էրիխ ֆոն Մանշթայնի գլխավորած գերմանական 11-րդ բանակը պաշարել էր Սևաստոպոլը և քաղաքից դուրս գալու միակ տարբերակը մնում էր ծովը։
Նոյեմբերի սկզբին «Արմենիա»-ն, վրան կարմիր խաչեր պատկերված, ուղարկվում է Սևաստոպոլ, այդտեղից բժիշկներ, վիրավորներ և քաղաքացիականներ դուրս բերելու նպատակով։
«Արմենիա» ջերմանավը , Երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին օգտագործված խորհրդային մարդա-բեռնատար ջերմանավ էր, որը 1941 թ. նոյեմբերի 7-ին խորտակվել է գերմանական օդուժի ռմբակոծությունից՝ Ղրիմից վիրավորներ և քաղաքացիականներ տարհանելիս։
2006 թ. ուկրաինական կողմի խնդրանքով ԱՄՆ-ի Օվկիանոսային և մթնոլորտային ազգային վարչությունը որոնողական աշխատանքներ սկսեց նավի ենթադրվող կործանման վայրում, որոնց արդյունքում գտնվեցին բազմաթիվ նավերի մնացորդներ։
Սովորել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայում՝ ուսման ընթացքում արժանանալով մի քանի մեդալների «Նկարչության բնագավառում ունեցած հաջողությունների համար». 1858 և 1860 թվականներին ստացել է փոքր արծաթե մեդալներ, 1860 և 1862 թվականներին՝ մեծ արծաթե մեդալներ։
1863 թվականին Ֆիրս Ժուրավլյովը հրաժարվել է մասնակցել Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի մեծ ոսկե մեդալի համար մրցույթին ՝ ներկայացնելով Ակադեմիայից հեռանալու դիմում և ստանալով երկրորդ աստիճանի դասային նկարչի կոչում։
1868 թվականին Ակադեմիական ցուցահանդեսին ներկայացրած «Կառավանի ժամանումը տուն» և «Վերադարձ պարահանդեսից» նկարների համար Ֆիրս Ժուրավլյովն ստացել է «ժողովրդական տեսարանների գեղանկարչության» առաջին աստիճանի դասային նկարչի կոչում։
1874 թվականին «Պսակից առաջ» , «Բեռնակիր» , «Խորթ մայրը» , «Աղջիկը հավերի հետ» , «Ծխնելույզ մաքրողը» և մի շարք դիմանկարների համար Ֆիրս Ժուրավլյովն ստացել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի պատվավոր ակադեմիկոսի կոչում։
1888-1889 թվականներին Ֆիրս Ժուրավլյովի նկարները ցուցադրվել են Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության կազմակերպած ցուցահանդեսներում, սակայն նա ընկերության անդամ չի դարձել։
Մասնակցել է 1876 թվականին Ֆիլադելֆիայում, 1889 թվականին Փարիզում անցկացված Համաշխարհային ցուցահանդեսներին ու 1896 թվականին Նիժնի Նովգորոդում անցկացված Արդյունաբերական ու գյուղատնտեսական համառուսաստանյան ցուցահանդեսին։
Իվան Կրամսկոյի ու չորս այլ նկարիչների՝ Բոգդան Վենիգի, Ալեքսանդր Գրիգորևի, Ալեքսեյ Կորզուխինի ու Նիկոլայ Շուստովի հետ նա բնակվել է Գուդկովի եկամտաբեր տանը ՝ ձևավորելով ինքնատիպ աշխատանքային կոմունա աշխատանքի համար ընդհանուր արվեստանոցներով ու ընդհանուր տնտեսվարությամբ։
Ֆիրս Սերգեևիչ Ժուրավլյով դեկտեմբերի, 1836, Սարատով, Ռուսական կայսրություն – սեպտեմբերի, 1901, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս ժանրային գեղանկարիչ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս, «տասնչորսի խռովության» մասնակից, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելի հիմնադիրներից մեկը։
Շատ դեպքերում, ընկերությունը ձեռք է բերում և մշակում է հողը, որի վրա այդ շինությունները կարող են կառուցվել, բայց որոշ աշխարհագրական շրջաններում, Հովնանյանն առաջարկում է կառուցել իրենց գույքային տան նմուշների վրա մասնավոր հող։
Չնայած վերջին որոշ ֆինանսական դժվարությունների, որ 2008-2009 թթ. անկման և ֆինանսական ճգնաժամի պատճառով, Հովնանյան ընկերությունը միևնույն է մնում է ամերիկյան վեցերորդ խոշորագույն բնակարանների շինարարության ընկերությունը և ամենամեծ բնակարանների կառուցման ընկերությունը Նյու Ջերսիում։
Այն գործում է Արիզոնայում, Կալիֆորնիայում, Դելավերում, ֆլորիդայում, Վրաստանում, Իլինոյսում, Կենտուկիում, Մերիլենդում, Միչիգանում, Մինեսոտայում, Նյու Ջերսիյում, Նյու Յորքում, Հյուսիսային Կարոլինայում, Օհայոում, Փենսիլվանիայում, Հարավային Կարոլինայում, Տեխասում, Վիրջինիայում, Վաշինգտոնում, և Արևմտյան Վիրջինիայում։
Լիտվայի թագավորություն , անկախ լիտվական թագավորություն Հյուսիսային Եվրոպայում՝ Մերձբալթյան ավազանում, որը գոյություն է ունեցել 1918 թվականի հուլիսի 11-ից մինչև նույն թվականի նոյեմբերի 2-ը։