polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Նաիրի երկրի այն մասը, որը դուրս էր մնացել Վանի կամ Արարատյան թագավորության կազմից՝ Խուբուշկիան, շարունակում էր տիրապետել զգալի ռազմական ուժի, դրանով իսկ մնալով նաև լուրջ ռազմաքաղաքական գործոն Մերձավոր Արևելքում։
Հենց շնորհիվ դրա էլ նա կարողացել է անգամ Ասորեստանի և Վանի թագավորության միջև գտնվելու իր աշխարհաքաղաքական բարդ ու վտանգավոր դիրքում և այդ ժամանակվա երկու գերտերությունների ռազմաքաղաքական դարավոր հակամարտության պայմաններում Ք.ա. - դարերի ընթացքում պահպանել իր երբեմն նույնիսկ անկախ, երբեմն էլ՝ կիսանկախ դրությունը։
Իր սպառազինությամբ և մարտավարությամբ Ք.ա. - դարերի Նաիրյան երկրների բանակը և Ք.ա. - դարերում՝ կոնկրետ Խուբուշկիայի բանակը ամենայն հավանականությամբ շատ նման էր թե՛ Հայասա-Ազզիի, թե՛ Վանի թագավորության բանակներին։
Դա բխում էր թե՛ նրանց միջև առկա էթնիկական և մշակութային սերտ կապերից և ծագումնաբանական ընդհանրություններից, թե՛ Հայկական լեռնաշխարհի ու ընդհանրապես Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանային պայմանների ընդհանրություններից։
Որպես հայկական առաջին պետականություն, կամ գոնե պատմության մեջ առաջին անգամ օտարերկրյա հավաստի աղբյուրներում հիշատակված հայկական պետականություն՝ Հայասան կամ Հայասա-Ազզին, բնականաբար, դարձավ հայկական պետականության պատմության վաղագույն փուլը, իսկ նրա բանակի ստեղծմամբ, Ք.ա. դարում փաստացի ծնունդ առան և մի քանի դար շարունակ՝ - դարերում ահեղ մարտական մկրտություն ստացան հայկական զինված ուժերը՝ որպես նորաստեղծ հայկական պետականության կարևորագույն հաստատություն։
Այդ առաջին անգամ ձևավորված հայկական բանակի հզորության մասին են խոսում ժամանակի գերտերության՝ Խեթական թագավորության հետ Հայասայի երկարատև պատերազմների մասին հենց հակառակորդ պետության կողմից թողնված արձանագրություններում հավաստվող փաստերը։
Հաշվի առնելով պատմական մի շարք անժխտելի փաստերը, որոնք վերևում հիշատակված են, առավել հավանական է թվում, որ Հայասա-Ազզի ստեղծմամբ ստեղծվել էր միասնական հայկական պետականությունը, որի ընդամենը անուններից մեկն էր, կա՛մ օտարների կողմից գրանցված անվանումներից մեկն էր «Հայասան» կամ «Հայասա-Ազզին»։
Նկատի ունենալով դա, կարող ենք ենթադրել, որ Հայկական միասնական պետականությունը, ի դեմս Հայասա-Ազզի-Նաիրի-Ուրարտուի ժամանակի հզորագույն պետություններից մեկն էր, որը կարողանում էր միաժամանակ դիմակայել ռազմաքաղաքական ահեղ բախումներին՝ հարևան գերտերությունների՝ արևմուտքում Խեթական թագավորության, հարավում՝ Ասորեստանի թագավորության հետ։
Ընդ որում, եթե նույնիսկ հաշվի չառնենք այն հայտնի փաստերը, որ Հայկական լեռնաշխարհի այդ հնագույն միասնական, հավանաբար՝ սկզբում՝ համադաշնային , ապա՝ դաշնակցային , իսկ վերջում՝ միասնական պետականությունը կարողանում էր նաև նշանակալից հաղթանակներով դուրս գալ գրեթե հազարամյա այդ կոնֆլիկտներից, ապա հենց միայն այդ պետականության երկարատև՝ առնվազն Ք.ա. դարից մինչև դարը՝ հազարամյա գոյության սոսկ փաստը ցույց է տալիս այդ պետականության կենսունակությունն ու հզորությունը, բնականաբար, նաև նրա զինված ուժերի հզորության բարձր աստիճանը։
Սակայն Հայասան շուտով թոթափել է Խեթական պետության տիրապետությունը, որովհետև Թուդխալիա -ը ստիպված է եղել նոր արշավանք կատարել Հայասա, որտեղ արդեն թագավորում էր Կարաննին ։
Թուդխալիա -ի հաջորդ՝ Սուպպիլուլիումա , որը պատերազմներ էր մղում Միտանիի դեմ, պայմանագիր է կնքել Հայասայի թագավոր Խուկկանայի հետ և քրոջը կնության տվել նրան։
Խեթական թագավոր Թուդխալիա -ի տիրապետության ժամանակ Հայասային հաջողվում է Խատտիի հետ սահմանը կրկին դարձնել Եփրատը, բայց խեթական թագավոր Արնովանդա -ը վերանվաճում է այդ գավառները։
Այդ մայրաքաղաքի մասին Մովսես Խորենացին գրում է. «. բլուրը պարսպում է, իսկ պարսպից ներս շատ տեղերում քարերը կտրել տալով իջեցնում է մինչև բլուրի հատակը, գետին հավասար, այնպես որ գետից ջրերը հոսեն այդ փորված տեղը, խմելու ջուրը մատակարարելով։
Միջնաբերդն ամրացնում է բարձր պարիսպներով, պարիսպների մեջ պղնձե դռներ է դնում ու երկաթե սանդուղքներ՝ ներքևից մինչև վեր, մինչև դուռը, սանդուղքի վրա, աստիճանների միջև, թաքնված որոգայթներ է շինում, որպեսզի եթե մեկը կամենա գաղտնի բարձրանալ թագավորին դավելու նպատակով, բռնվի.»1։
Վանի թագավորության պետական հզորության հիմքը եղել է ռազմունակ զորաբանակը, որի ստեղծումը թելադրվել է նրա վարած արտաքին և ներքին քաղաքականության մի շարք գործոնների (արտաքին թշնամիների հարձակումները դիմագրավելու, միջազգային դիրքն ապահովելու, ռազմագերիներ ձեռք բերելու, կենտրոնախույս ցեղերի ընդդիմություններն ընկճելու, շահագործվող խավերին հնազանդեցնելու և այլն) անհրաժեշտությամբ։
Արարատյան թագավորության պետական հարուստ գանձարանները, ռազմավարչական կենտրոններում ամբարված մթերքները, մետաղահանքերի բուռն շահագործումն ու արհեստների զարգացումը Վանի արքաներին հնարավորություն են տվել պահելու մեծաթիվ զորաբանակ։
դ․ 1-ին քառորդում, դեպի Կովկաս Ռուսաստանի առաջխաղացման պայմաններում, ծավալվեցին հայկական զորամիավորումներ, որոնց նպատակն էր ռուսների օգնությամբ ազատագրել Հայաստանը։
Մասնավորապես, դրանց մեջ ընդգրկվել են Փոքր Հայք երկրամասի արևելյան մեծագույն մասը, Մեծ Հայք երկրամասի Բարձր Հայք նահանգը, Տայք նահանգի արևմտյան գավառները։
Ամենյան հավանականությամբ՝ դա Հայասա–Ազզի թագավորության միջուկն էր, որի շուրջ հայասական թագավորները աստիճանաբար ՙհավաքեցին՚ Հայկական լեռնաշխարհի հարևան տարածքները։
Բանակը կազմվել է հեծելակային, մարտակառքային և հետևակային զորամասերից, որոնք ստորաբաժանվել են, հիմնականում, ըստ զինվածության Ասորեստանյան արձանագրություն– ներում նշվում են ուրարտացիների մեծ վարպետությունը մարտական ձիերի բուծ– ման և վարժեցման գործում։
Ուստի պետք է ենթադրել, որ Վանի կամ Արարատյան թագավորության բանակն ուներ խիստ մարտունակ հեծելազոր և մարտակառքային զորքեր, որոնցից առաջին զորատեսակի ռազմունակության հիմքը կազմում էին բարձրորակ երիվարներն ու խիստ կարգավարժ, հմուտ ու քաջ հեծեալները, իսկ երկրորդինը՝ դարձյալ բարձրորակ մարտական ձիերն և հմուտ կառավարներն ու կառամարտիկները։
Ուրիշները, մասնավորապես Հայաստանի Գիտությունների ակադեմիայի Արևելագիտության ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող Ռոբերտ Ղազարյանը, գտնում են, որ Հայասան եղել է կենտրոնացված միապետություն՝ թագավորություն։
Ռուսաստանում, որի բանակում հայերն ունեին գրեթե 260 հազար զինվոր ու սպա, բացի դրանից հայերը կազմակերպել են ազգային կամավորական զորագնդեր , որոնք ինքնուրույն զորամասեր էին և հիմք դարձան 1918-ին վերստեղծված հայկական պետականության՝ Հայաստանի առաջին հանրապետության բանակի համար։
Հայասայի կարևոր քաղաքներն են եղել Արխիտան , Ուրան (հայկական աղբյուրների Ուռեն, ժամանակակից Բայբուրդից քիչ արևմուտք), Արիպսան, Դուկկաման , Կումմախան կամ Կամուխան , Ինգալավա–Թարխիգաման , Հայասան և Ազզին ։
Գրեթե անընդմեջ կռիվների պայմաններում, չնայած հրամկազմի ջանքերին, ռազմական ուսուցման պակասի և բարոյալքման, Խորհրդային Ռուսաստանի ու քեմալական Թուրքիայի վարած քայքայիչ քաղաքականության պատճառով, այն չդարձավ մարտունակ զինված ուժ։
Հայաստանում դեռևս Վանի թագավորության ժամանակաշրջանում ստեղծվել է ուժեղ բանակ, որի միջուկը «արքայական» կոչված զորագունդն էր, հիմնական զորատեսակները՝ հետևակը, այրուձին ն մարտակառքերը։
Թուդխալիա -ի ժամանակակից Ասորեստանի թագավոր Տուկուլտի–Նինուրտա -ի և Ք. ա. – դդ. ասուրական թագավորների արձանագրություններում Հայասան հիշատակվում է ասուրերեն Նաիրի անունով։
Հազարամյակներ շարունակ, ինչպես ցանկացած այլ պետության, այնպես էլ Հայաստանի զինված ուժերի կոչումը, խնդիրները, կառուցման սկզբունքները, անձնակազմի ուսուցումն ու դաստիարակությունը պայմանավորված են հասարակական, պետական կարգով և պետության քաղաքականությամբ։
Պարսկաստանը, Բյուզանդիան, խալիֆայությունը, մոնղոլական իլխանները հարկադրել են հայերին կռվել իրենց դրոշի տակ, ձգտել են բնաշխարհից հեռացնել և սահմանափակել նրանց զորուժը։
Երկրի խորքերը տանող բոլոր ուղիները խոչընդոտվել են պաշտպանական հենակետերի՝ բերդերի ու ամրոցների ցանցով, որոնք մշտապես գտնվել են բերդապահ զորամասերի հսկողության ներքո։
Մարտիկները զրահավորվել են մետաղե թիթեղներով պատած լանջապանակներով, բրոնզե սրածայր սաղավարտներով և բրոնզե մեծ վահաններով, զինվել պողպատե սրերով, դաշույններով, երկաթաշեղբ նիզակներով, տեգերով ու կացիններով, պարսատիկներով, լայնալիճ աղեղներով ու 36 նետ տարողությամբ կապարճներով։
Ասորեստանյան արքա Սարգոն -ը արձանագրում է, որ Արարատյան թագավորության բերդապահները խարույկային ազդանշաններով հեռավոր տարածությունից միմյանց հաղորդում էին ասորեստանյան զորքերի տեղաշարժերի մասին։
1916-ի աշնանը ֆրանսիական բանակի կազմում հայ կամավորներից կազմակերպվեց առանձին զորամաս՝ Արևելյան Լեգեոն, որը մասնակցեց Պաղեստինի, Սիրիայի և Լիբանանի ազատագրման մարտերին, ապա Կիլիկիայում կռվեց քեմալական զորքերի դեմ։
1828-ին Արևելյան Հայաստանը միացվեց Ռուսաստանին, որտեղ արդեն 1880-ական թվերից հայերը զինվորագրվել են պետական բանակին, մինչդեռ Թուրքիայում մինչև 1910-ը նրանց չէին զինվորագրում՝ փոխարենը վերցնելով տուրք։
Գերիշխող է այն կարծիքը (Ե. Ֆոռեր, Գրիգոր Ղափանցյան, Պ. Կրեչմեր, Նիկողայոս Ադոնց և այլն), որ Հայասա անունը կազմված է «հայ» արմատից և խեթական «ասա»- վերջածանցից։
Օրինակ՝ Մարոկկոյի հավաքականի գլխավոր մարզիչ Ժոզե Ֆարիան խաղերից մեկի մասին ասել է, որ այնտեղ եղել է ավելի շատ կոպտություն, քան ռեգբիստների խաղում՝ Անգլիայի և Ֆրանսիայի միջև, որը տեղի էր ունեցել, միևնույն ժամանակ։
Այն պետք է կիսաեզրափակչում խաղար Եթովպիայի հետ, բայց հարավաֆրիկացիները ցանկանում էին ուղարկել թիմ, որի մեջ լինեին միայն սպիտակ խաղացողներ, կա՛մ միայն սև։
Առաջնության եզրափակիչ փուլ դուրս եկավ 8 թիմ, իսկ եզրափակչում Ադիս Սբեբայում հանդիպեցին Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության և Գանայի հավաքականները։
Նույն թվականին, որպեսզի արագացվի աֆրիկյան ֆուտբոլի զարգացումը, մտցվեց նոր կանոն. յուրաքանչյուր երկիր կարող է թույլատրել երկու խաղացողների հանդես գալ այլ ոչաֆրիկյան երկրներում։
1931 թվականի ապրիլի 1-ին Հուգո Բոսսը անցել է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության շարքերը և դրանով փրկեց իր ձեռնարկությունը՝ ստանալով կուսակցական պատվեր արտադրելու ՍՍ-ի զորքերի համազգեստի կարման պատվերներ։
Հագուստի ֆաբրիկան Վեյմարյան հանրապետության և Երրորդ Ռայխի միջև» գրքում, որը տպագրվել է 2011 թվականին գրում է. «Համաձայն առկա աղբյուրների, ֆիրման կապ չի ունեցել համազգեստների դիզայնի հետ»։
Բուրգազադայում է ապրել թուրք հայտնի գրող և բանաստեղծ Սաիթ Ֆաիք Աբասըյանըքը, որի ստեղծագործությունների մեծ մասի գործողությունները տեղի են ունենում հենց կղզում։
Ալեքսանդր Մակեդոնացու դիադոքոս Դեմետրիոս -ը կղզու վրա կառուցել է նավահանգիստ և անվանել այն Անտիգոնի՝ ի պատիվ իր հոր Անտիգոն Միաչքանու, ով ժամանակին եղել է Մակեդոնացու զորավարներից մեկը։
Մեդինայի վրա անհաջող հարձակումից հետո արաբ հեղափոխականները՝ Ֆեյսալ իբն Հուսեյնի գլխավորությամբ փոխել են ռազմարշավի ուղղությունը՝ որդեգրելով այլ մարտավարություն։
1917 թվականի գարնանը արաբական ուժերը տեղափոխվում են հյուսիս և գրավում ժամանակակից Սաուդյան Արաբիայի կազմում գտնվող կարմիրծովյան Յանբու ալ-Բահր և ալ-Վաջհ քաղաքները։
Անկախության հռչակումից որոշ ժամանակ անց սպանվում է Մարայտինիսի գործընկեր և գահի հավակնորդ Իոաննիս Կապոդիստրիան, սակայն այս հանգամանքը չի խանգարում վերջինիս 1843 թվականին դառնալ Հունաստանի վերաքննիչ քրեական դատարանի դատավոր։
Իր մասնագիտական ուսումնասիրությունների ընթացքում նա հանդիպում է ունեցել Իոանիս Կապոդիստրիայի հետ, ով 1822 թվականին Ռուսական կայսրության արտգործնախարարության պաշտոնի հրաժարականից հետո փոխել էր Արևմտյան Եվրոպայի վերաբերմունքը Հունաստանի ազգային-ազատագրական հեղափոխության և անկախ հունական պետության ստեղծման գաղափարի վերաբերյալ։
Այսօր Տուրը կազմակերպում է «Տուր դը Ֆրանս ընկերությունը», որը հանդիսանում է մասնաճյուղը, վերջինս էլ իր հեթին հանդիսանում է մեդիա-հոլդինգի մի մաս, որի մեջ մտնում է նաև ' օրաթերթը։
Ֆրանսիական հանգույցի ստեղծման գաղափարը պատկանում է ’-ի լրագրող Ժեո Լեֆևրին ում հետ Անրի Դեսգրանժն նախաճաշում էր փարիզյան սրճարաններից -ում 1902 թվականի նոյեմբերի 20-ին։
Թանգարանի ցուցադրությունը պատմում է գրողի անձնական և հասարակական կյանքի, նրա շրջապատի մասին. այստեղ ներկայացված են տարբեր փաստաթղթեր, լուսանկարներ, Վասիլենկոյի անձնական իրերը, ինչպես նաև նյութեր, որոնք պատմում են Տագանրոգում դարի սկզբի իրադարձությունների մասին։
Տունը, որտեղ ապրել է Իվան Վասիլենկոն իր բազմամարդ ընտանիքի հետ 1923-1966 թվականներին, կառուցվել է դեռևս 1906 թվականին և ունի մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտի կարգավիճակ։
Իվան Վասիլենկոյի թանգարան , թանգարան Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում, որը գտնվում է այն տանը, որտեղ 1923-1966 թվականներին ապրել է գրող, Ստալինյան մրցանակի դափնեկիր Իվան Դմիտրիևիչ Վասիլենկոն։
Ֆիլմում ներկայացված էին Ղուրանում տեղ գտած այն դրվագները, որոնցում դատապարտվում էր իրնեց մարմինը չքողարկող կանանց վարվելակերպը և խրախուսվում էին բռնության կիրառումները նրանց հանդեպ։
2012 թվականի փետրվարի 12-ին կայացած բաց նախնական ընտրությունների արդյունքում Դեմոկրատական միասնության կլոր սեղան կուսակցությունից առաջադրվեց Միրանդա նահանգի նահանգապետ, «Հանուն արդարության» ձախլիբերալական կուսակցության առաջնորդ Էնրիկե Կապրիլես Ռադոնսկին։
Մարիա Մաչադոյին քվեարկեց բաց նախնական ընտրություններին մասնակցողների 3,7 %-ը, Դիեգո Առիային՝ 1,3 %-ը, քաղաքական գործիչ և արհմիութենական նախկին առաջնորդ Պաբլո Մեդինային՝ 0,5 %։
Լեոպոլդո Լոպեսն ստիպված էր հրաժարվել առաջադրվելու արգելքը հաղթահարելու պայքարից․ նրան առաջադրվել արգելել էին Վենեսուելայի իշխանությունները կաշառակերության մեղադրանքների պատճառով, որոնք նա ինքը ժխտում էր և վերջիվերջո սատարեց Էնրիկե Կապրիլես Ռադոնսկուն։
Եվս երեք թեկնածու՝ Սեսար Պերես Վիվասը , Անտոնիո Լեդեսման և Էդուարդո Ֆերնանդեսը դուրս եկան ընտրապայքարից՝ հայտարարելով, որ նրանք կսատարեն հաղթանակի լավագույն շանսեր ունեցող թեկնածուին։
2009 թվականին Վենեսուելայի սահմանադրական փոփոխությունների հաստատումից հետո, որով հանվեց ընտրման ժամկետների քանակի սահմանափակումը, գործող նախագահ Ուգո Չավեսը հնարավորություն ստացավ իր թեկնածությունն առաջադրել նախագահի պաշտոնի համար 4-րդ անգամ։
Այս անգամ Չավեսն առաջադրվում էր Վենեսուելայի միասնական սոցիալիստական կուսակցությունից, որն ստեղծել էր 2006 թվականին վերընտրվելուց հետո Վենեսուելայի՝ սոցիալիզմին հարող համախոհներին միավորելու նպատակով։
Ընտրություններին մասնակցում էր 6 թեկնածու, սակայն հաղթանակի ամենահավանական հավակնորդները երկուսն էին՝ գործող նախագահ Ուգո Չավեսը և Միրանդա նահանգի նահանգապետ Էնրիկե Կապրիլես Ռադոնսկին։
Չավեսին սատարում էր «Հայրենասիրական մեծ բևեռ» ձախ կուսակցությունների բլոկը, իսկ Կապրիլեսին՝ «Դեմոկրատական միասնության կլոր սեղան» ընդդիմադիր կոալիցիան։
Ջինա Կարանոն ծնվել է ԱՄՆ-ի Տեխաս նահանգի Դալաս շրջանում, ամերիկյան ֆուտբոլի պրոֆեսիոնալ խաղացող Գլենն Կարանոյի ընտանիքում, որտեղ բացի Ջինայից, մեծացել են նաև նրա երկու քույրերը։
Դպրոցից հետո ընդունվել է Ռենոյում գտնվող Նևադայի համալսարան, որտեղ սովորելով ընդամենը մեկ տարի, ուսումը շարունակել է նույն համալսարանի Լաս-Վեգասի մասնաճյուղում' մասնագիտանալով հոգեբանությունում, սակայն այդպես էլ դիպլոմ չի ստացել։
2015 թվականին նկարահանվել է «Դեդփուլ» կինոնկարում, որտեղ նրա հերոսուհին կարողանում է կառավարել իր արյան մեջ ադրենալինի քանակությունը, որը նրան օժտում է գերմարդկային հատկանիշներով։
3 համակարգչային խաղում, լուսանկարվելով և նկարահանվելով տեսահոլովակներում, կատարելով խորհրդային հատուկ նշանակության ջոկատայինի և դիպուկահարի, ԽՍՀՄ հերոս Նատաշա Վոլկովայի դերը։
Որպես կանոն, կիբեռլրտեսության գործողություններն ապօրինի են զոհ-երկրում, միևնույն ժամանակ ագրեսոր-երկրում դրանք աջակցություն են ստանում իշխանության ամենաբարձր մակարդակներում։
Չինաստանի կողմից ԱՄՆ-ի դեմ կիբեռլրտեսության դեպքերի հայտնաբերումից հետո, Կոմունիկատիվ քաղաքական հետազոտությունների ինստիտուտի աշխատակից Ամիտայ Էտցիոնին առաջարկեց Չինաստանին և ԱՄՆ-ին մշակելու կիբեռտարածությունում փոխադարձ երաշխավորված զսպության քաղաքականություն։
Այդպիսի քաղաքականությունը թույլ կտար երկու կողմերին՝ այնպիսի միջոցներ ձեռնարկել, որոնք իրենք անհրաժեշտ կհամարեն իրենց ինքնապաշտպանության համար, միաժամանակ համաձայնվելով ձեռնպահ մնալու հարձակողական գործողություններից կամ միմյանց դեմ կիբեռլրտեսության կազմակերպումից, ինչը պետք է ապահովվի համապատասխան ստուգումների մեխանիզմով։
Կիբեռլրտեսությունը , կամ համակարգչային լրտեսությունը, որը անվանում են նաև կիբեռհետախուզություն կամ կիբեռնետիկական հետախուզություն, տերմին է, որը, որպես կանոն, նշանակում է չարտոնված կամ չթույլատրված մուտք համակարգիչների մեջ՝ անձնական, տնտեսական, քաղաքական կամ ռազմական գերազանցություն ստանալու նպատակով, ինչը կատարվում է համակարգչային անվտանգության համակարգերի շրջանցմամբ կամ կոտրմամբ, կիրառելով վնասակար ծրագրեր, ներառյալ՝ «տրոյական ձիեր» և լրտեսական ծրագրեր։
Կիբեռլրտեսությունը կարող է իրականացվել թե՛ հեռավար ձևով՝ Համացանցի օգտագործմամբ, այնպես էլ սովորական լրտեսների , այնպես էլ հաքերների կողմից՝ ձեռնարկությունների և կազմակերպությունների համակարգիչների և ցանցային համակարգերի մեջ ներթափանցմամբ։
Ոչ շատ վաղ ժամանակներից կիբեռլրտեսությունը ներառում է նաև հատուկ ծառայությունների կողմից այնպիսի սոցիալական ցանցերի օգտատերերի վարքի վերլուծությունը, ինչպիսիք են օրինակ Ֆեյսբուքը և Թվիթթերը՝ նպատակ ունենալով ի հայտ բերել ծայրահեղական, ահաբեկչական և հակակառավարական գործունեությունը։
Չնայած Զանգվածային մասնավոր լրատվամիջոցների բացասական քարոզարշավին՝ 2002 թվականի փետրվարին Չավեսը նավթային ընկերության մի քանի պաշտոնատարների փոխարինեց իր համախոհներով։
Դիմակայության գագաթնակետը դարձավ 2002 թվականի ապրիլի 8-ին հեռուստատեսային եթերով Ուգո Չավեսի կողմից ընկերության մի քանի բարձրաստիճան ղեկավարների աշխատանքից հեռացումը։
Ընկերության ղեկավարության հեռացումը դժգոհությունների նոր ալիք առաջացրեց հասարակության միջին և բարձր դասերի մոտ և երկրի Զանգվածային մասնավոր շատ լրատվամիջոցներ ագրեսիվ քարոզչական արշավ սկսեցին ընդդեմ Չավեսի։
Ուգո Չավեսն առաջին անգամ նախագահ ընտրվեց 1998 թվականին և անմիջապես սոցիալական և քաղաքական բարեփոխումների լայնածավալ ծրագիր սկսեց, մասնավորապես հասավ Վենեսուելայի նոր սահմանադրության ընդունմանը 1999 թվականի դեկտեմբերի 15-ին։
Թեև բարեփոխումների քաղաքականությանն աջակցում էին երկրի աղքատ բնակչության մեծ մասը՝ Չավեսի քաղաքականության և նրա կառավարության ընդդիմությունը հատկապես նկատելի էր Զանգվածային մասնավոր լրատվամիջոցների շրջանում, ինչպես նաև երկրի գործարար և ձեռնարկատիրական շրջանակներում, հասարակության միջին և բարձր դասերի շրջանում, որոնք վախենում էին Չավեսի բաեփոխումների արդյունքում կորցնել տնտեսական և քաղաքական իշխանությունը։
Ընդդիմության հատուկ քննադատությանն արժանացավ սննդի հիմնական մթերքների պետական սուբսիդավորման քաղաքականությունը, նավթի և խոշոր հողատարածքների վաճառքից առաջացած եկամտի բաշխումը։
Հեղաշրջման արդյունքում իշխանության եկավ ժամանակակից կառավարությունը՝ Պեդրո Կարմոնա Էստանգայի գլխավորությամբ, որը ցրեց ազգային խորհրդարանը, Գերագույն դատարանը և դադարեցրեց երկրի Սահմանադրությունը։
Ժամանակավոր կառավարությանը չէր աջակցում զինված ուժերի մեծ մասը և արդյունքում նախագահ Չավեսի պահակախումբն առանց արյունահեղության գրավեց նախագահական նստավայրը՝ Միրաֆլորեսը, որը հանգեցրեց խռովության տապալմանը և Ուգո Չավեսի՝ իշխանության գլուխ վերադառնալուն։
Չավեսի նախագահության ժամանակ միջազգային հարթակում զգալիորեն վատացան հարաբերություններն ԱՄՆ-ի հետ, սակայն Լատինական Ամերիկայի այլ երկրների հետ սերտ հարաբերություններ հաստատվեցին՝ այնպիսի կազմակերպություններին անդամագրվելու միջոցով, ինչպիսին է Հարավային Ամերիկայի երկրների ընդհանուր շուկան։
Տնտեսական օգնությանն ի պատասխան Վենեսուելան Կուբայից 10000 բժիշկ և բժշկական այլ աշխատակիցներ ստացավ՝ աղքատներին աջակցելու սոցիալական ծրագրում ներգրավելու համար , որն ուղղված էր մանկական մահացության և զանազան հիվանդությունների նախապահպանության մակարդակներն իջեցնելուն։
Պատկերասրահն ունի Հեյդելբերգյան դպրոցի կաևոր գործեր, այդ թվում արվեստագետներ Թոմ Ռոբերտսի « !» , Չարլզ Կոնդերի «Արձակուրդ Մենտոնում», Արթուր Սթրիտոնի «Դեպի Թեմփլսթով»։
20-րդ դարի կեսերը ներկայացված են նկարիչներ Ռասել Դրիսդեյլի, Արթուր Բոյդի, Մարգարեթ Պրետսոնի, Բեսի Դեյվիդսոնի, Սիդնեյ Նոլանի աշխատանքներում։
Պատկերասրահը գտնվում է Հարավային Ավստրալիայի պետական գրադարանին, Հարավային Ավստրալիայի թանգարանին և Ադելաիդայի համալսարանին կից, համարվում է Ադելաիդայի հյուսիսային տերասի մաս։
Պատկերասրահը հայտնի է ավստրալիական արվեստի հավաքածուներով, մասնավորապես բնիկ ավստրալիական և գաղութային արվեստի, բրիտանական արվեստի, այդ թվում պրեռաֆայելիտների, արվեստագետներ Էդվարդ Բյորն Ջոնսի, Ուիլյամ Հոլման Հանտի, Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի, Ուիլյամ Մորիսի և ճապոնական արվեստի հավաքածուներով։
Նրանք երբեմն նույնիսկ փորձ են արել մտնել միջոցառման անցկացման վայր, կամ գործողություններ իրականացնել այդտեղից դուրս, քանի որ թեկնածուների աջակիցների միջև բախումներ կարող էին տեղի ունենալ քարոզարշավի ժամանակ, դրանից առաջ և հետո։
Թրամփի հանրահավաքների ժամանակ ցուցարարները երբեմն փորձել են մուտք գործել բեմահարթակ, երբեմն՝ հակաթրամփական ցուցարարները կատաղի կերպով հարձակվել են Թրամփի աջակիցների վրա։
և կազմակերպությունները եղել են 2016 թվականի մարտի 11-ին Չիկագոյում Դոնալդ Թրամփի նախընտրական հանրահավաքի ժամանակ բողոքի ցույցի կազմակերպիչների ու աջակիցների թվում։
հունվարի 14 – Մոտ 2000 ցուցարարներ, որոնց մեծ մասը աֆրոամերիկացիներ էին, երթով գնացին մինչև Մաթին Լութեր Քինգի հուշարձան՝ պահանջելով քաղաքացիական իրավունքի և քվերակության իրավունքի պաշտպանություն։
Նախագահական քարոզարշավի ժամանակ ակտիվիստները ինքնաբուխ ցույցեր են կազմակերպել Թրամփի հանրահավաքների ժամանակ, երբեմն կոչ անելով վերջ դնել հանրահավաքներին :
Թրամփի' նախագահ ընտվելուց հետո ուսանողներն ու այլ ակտիվիստներ կազմակերպել են մեծամասշտաբ բողոքի ցույցեր ամբողջ Միացյալ Նահանգներով մեկ՝ ներառելով այնպիսի մեծ քաղաքներ, ինչպիսիք են Նյու Յորքը, Բոսթոնը, Չիկագոն, Պորտլենդը, Օքլենդը և այլն։
Տասնյակ հազարավոր մարդիկ են մասնակցել բողոքի այս ցույցերին՝ վանկարկելով «Ոչ իմ նախագահը»՝ այս կերպով արտահայտելով իրենց անհամաձայնությունը Թրամփի հաղթանակի նկատմամբ։
Բողոքի ցույցեր ընդդեմ Դոնալդ Թրամփի կամ հակաթրամփական ցույցեր, զանգվածային միջոցառումներ, որոնք տեղի են ունեցել Միացյալ Նահանգներում՝ Դոնալդ Թրամփի նախընտրական քարոզարշավի և ընտություններում նրա հաղթանակի կապակցությամբ, և շարունակվել են մինչև նրա երդմնակալության արարողությունը և դրանից հետո։
Բազմաթիվ անգամներ, տարբեր լրատվամիջոցների կողմից հաղորդվել է քարոզարշավների ժամանակ Դոնալդ Թրամփի աջակիցների և նրա դեմ պայքարողների միջև բանավոր և ֆիզիկական բախումների մասին.
Չեռնոգորական բանակի դիվիզիաներից միայն մեկը՝ գեներալ Վուկոտիչի գլխավորությամբ անդրդվելիորեն շարունակեց դիմադրել ավստրո-գերմանական զորքերին՝ չնայած սերբական ուժերի նահանջի։
Հունվարի 19-ին երկրից փախուստի է դիմում նախագահ Նիկոլան և ռազմաքաղաքական այս դժվար պայմաններում Չեռնոգորիան ստիպված է լինում ստորագրել կապիտուլյացիայի պայմանագիր, իսկ չեռնոգորական բանակը զինաթափվեց։
Չեռնոգորիայի հեծելազորը շուտով ներթափանցում է Բոսնիա Հերցեգովինա և պաշարում Սարաևոն, սակայն շուտով սերբական զորքերը լքում են քաղաքը, իսկ չեռնոգորացիները ի զորու չէին միայնակ դիմակայել ավստրիական թնդանոթների ռազմահրետակոծություններին։
Ըստ չեռնոգորական հրամանատարության ծրագրերի՝ Չեռնոգորիայի ազգային բանակը՝ Ֆրանսիայի նավատորմի աջակցությամբ, պետք է գրավեր Կոտոր քաղաքը, ուր և տեղակայված էր Ավստրո-Հունգարիայի ռազմածովային հիմնական բազան։
Սերբիայի արևմտյան հարևանը՝ Չեռնոգորիայի թագավորությունը, այդ ժամանակից ի վեր աջակցում էր սերբերին՝ ռազմական օգնություն տրամադրելով ավստրիացի զավթիչների դեմ պայքարում։
Պատերազմելով ավստրիացիների դեմ Չեռնոգորիան ինքնաբերաբար հայտնվեց Անտանտի ռազմաքաղաքական դաշինքի կազմում՝ դառնալով Ռուսաստանի, Սերբիայի, Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի, Հունաստանի և այլ կենտրոնական ուժերի դաշնակիցը պատերազմական գործողությունների թատերաբեմում։
1917 թվականին Սերբիայի և հարավսլավական կոմիտեի ներկայացուցիչները Հունաստանի Կորֆու կղզում ստորագրել են հռչակագիր՝ Հարավսլավոնական միասնական պետական համակարգի ստեղծման վերաբերյալ։
Չեռնոգորիան Առաջին համաշխարհային պատերազմում, նախկինում Ավստրո-Հունգարիայի թագավորության մաս կազմող Չեռնոգորիա պետության մասնակցությունը 1914 թվականին բռնկված և 1918 թվականին ավարտված աշխարհամարտին՝ համաշխարհային առաջին պատերազմին։
1985 թվականին, Իռլանդիա կատարած իր պաշտոնական այցի ընթացքում, Հերցոգը այցելեց Դուբլինի Վեսլի քոլեջը, Դուբլինում բացեց Իռլանդա-հրեական թանգարանը, Սնիիմ մշակութային պարկում, Քերրի կոմսությունում, իր մանկության ընկերոջ՝ Իռլանդիայի նախկին դատախազ, հետագայում, հինգերորդ նախագահ Քերրոլ Օ՛Դելիի պատվին, բացել էր փայլեցված պողպատից ժամանակակից իսրայելական արձանը։
Հերցոգը Սադամ Հուսեյնի ռեժիմի անխոնջ հակառակորդն էր, Իսրայելի նախագահ եղած ժամանակ, նա անդրադառնում էր Իրաքին, որպես "համաշխարհային ահաբեկչության" որջ։
նա ասում էր, որ աշխարհը մեծապես անտեսեց Իսրայելի նախազգուշացումները, որ Բաղդադը դառնում է համաշխարհային ահաբեկչության մայրաքաղաք, ավելացնելով, որ որոշ արևմտյան երկրներ օգնեցին Հուսեյնին զարգացնել ռազմական հզորությունը։
Հերցոգը նվազեցրել էր երեք բանտարկված հրեաների՝ հրեական ընդհատակի անդամների, դատավճիռները, ովքեր 1985 ցմահ էին դատապարտվել՝ 1984 թվականին Արևմտյան ափի Հեբրոն քաղաքում չորս պաղեստինցիների սպանության համար։
Հերցոգը դատավճիռները նվազեցրել էր՝ սկզբում 24 տարի, հետո 15 տարի, և 1989 թվականին, դատավճիռը նվազեցրել էր 10 տարի, ինչը հնարավորություն էր տալիս, լավ վարքագծի դեպքում, երկու տարուց ազատ արձակվել։
1975 - 1978 թվականներին նա Իսրայելի մշտական ներկայացուցիչն էր ՄԱԿ-ում, այդ պաշտոնում նա աներկբա մերժեց "Սիոնիզմը ռասիզմ է" բանաձևը՝ և խորհրդանշական ձևով համաժողովի առջև պատռեց այն։
Նա ռաբբի Իցհակ Հերցոգի՝ ով 1919 - 1937 թվականներին Իռլանդիայի գլխավոր ռաբբին էր (իսկ, հետագայում, Բրիտանական մանդատի Պաղեստինի և Իսրայել պետության) և նրա կնոջ Սառայի որդին էր։
Հերցոգի հայրը, գերազանց տիրապետում էր իռլանդերենին, Իռլանդական անկախության պատերազմի ընթացքում Ֆըռստ Դեյլ և Իռլանդական հանրապետականներին աջակցելու համար հայտնի էր որպես "Սին Ֆեյնի Ռաբբի"։
Հերցոգը սովորում էր Դուբլինի Վեսլեյ Քոլեջում և պատանեկան տարիներին ներգրավված էր Սիոնիստական երիտասարդական Դաշնության և Հաբորիմ Դրոր աշխատավորական սիոնիստական շարժման մեջ։