polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Աշխարհի մեծ մասում կրթությունը պարտադիր է, բայց դպրոց հաճախելը կարող է չլինել՝ այլընտրանքային տարբերակների դեպքում, օրինակ՝ տնային ուսուցում և էլեկտրոնային ուսուցում։
Որոշ երկրներում երեխաները օրենքի պարտադիր ուժով երեխաները պետք է գնան դպրոց՝ մինչև 14 կամ 15 տարեկան հասակը, բայց նրանք նաև կարող են աշխատել մինչև այդ տարիքը։
1990 թվականին տարեկան նորածնային մահացության քանակը աշխարհում կազմում էր մոտ 12.6 միլիոն երեխա, սակայն ցուցանիշը նվազել է 2012 թվականին՝ հասնելով 6.6 միլիոնի։
ՅՈՒՆԻՍԵՖ–ի տվյալների համաձայն՝ 2011 թվականին 57 միլիոն երեխա դպրոց չէր հաճախում, իսկ Աֆրիկայի երեխաների 20 %–ը երբեք չի հաճախել տարրական դպրոց կամ լքել է՝ առանց ավարտելու այն Ըստ ՄԱԿ–ի տվյալների՝ պատերազմը խանգարում է շուրջ 28 միլիոն երեխայի կրթություն ստանալ՝ սեռական բռնությունների և դպրոցներում հարձակումների վտանգի պատճառով։
Միավորված ազգերի կազմակերպության՝ «Երեխայի իրավունքների մասին կոնվենցիա»-ի համաձայն՝ երեխա է համարվում 18 տարին չլրացած յուրաքանչյուր մարդկային էակ, եթե նրա նկատմամբ կիրառվող օրենքով նրան չափահասության չի հասնում ավելի վաղ։
«Երեխա» եզրույթը նաև նկարագրում է ծնողի հետ հարաբերությունները , այն կարող է նաև վերաբերել որոշակի ժամանակահատվածում, վայրում կամ պայմաններում ծնված մարդկանց, ինչպես օրինակ՝ «բնության զավակ» կամ «վաթսունականների երեխա»։
Գոյություն ունեն երեխաներին վերաբերող բազմաթիվ սոցիալական խնդիրներ, ինչպես օրինակ՝ երեխաների կրթություն, ահաբեկչություն, մանկական աղքատություն, անապահով ընտանիքներ, մանկական իրավունք, սով կամ մանկական անտնություն։
1988 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական ատենախոսություն' «Շահույթի բաշխման մեխանիզմը տնտհաշվարկային հարաբերությունների խորացման պայմաններում» թեմայով և ստացել տնտեսագիտության թեկնածուի գիտական աստիճան։
Նշանակալի դերակատարում է ունեցել ՀՀ կապիտալի շուկան կարգավորող օերնքների և ենթաօրենսադրական ակտերի մշակման, ինչպես նաև ՀՀ արժեթղթերի շուկայի առանցքային ինստիտուտների՝ բորսայի և դեպոզիտարիայի ստեղծման գործընթացներում։
1999-2002 թվականներին աշխատել է «Հայռուսգազարդ» ընկերությունում, 1995 թվականից միաժամանակ դասախոսում է Երևանի պետական տնտեսագիտական համալսարանում, 2003 թվականից՝ արժեթղթերի շուկայի ամբիոնի հիմանդիր-վարիչ։
2003 թվականին պաշտպանել է դոկտորական ատենախոսություն «Արժեթղթերի շուկայի ներդրումային գործառույթները և արդյունավետությունը» թեմայով և ստացել տնտեսագիտության դոկտորի գիտական աստիճան։
2008-2011 թվականներին եղել է Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանի ֆինանսական ֆակուլտետի դեկան, 2011 թվականից' Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանի կորպորատիվ ֆինանսների ամբիոնի վարիչ, 2013 թվականի հունվարից՝ ՀՊՏՀ ֆինանսների ամբիոնի վարիչ։
Ա. Սալնազարյանը բազմիցս մասնակցել է Կենտրոնական Եվրոպայի մի շարք երկրներում, ԱՄՆ-ում, ինչպես նաև Հնդկաստանում ֆինանսական և արժեթղթերի շուկայի վերաբերյալ դասընթացներին, սեմինարներին, գիտաժողովներին և ստացել դիպլոմներ ու հավաստագրեր։
Ա. Սալնազարյանը հեղինակ է ավելի քան 80 գիտական աշխատանքների, այդ թվում մենագրություններ, ուսումնական ձեռնարկներ, բաժիններ դասագրքերում, գիտական հոդվածներ և այլն։
Իր հետազոտությունների արդյունքում եկավ այն համոզման, որ պետք է պաշտպանել Եհովայի վկաների տեսությունը (անձամբ Ֆրուլին հավատքի տեսությամբ հենց Եհովայի վկա է, աղանդավոր):
Այս կարևոր աշխատության մեջ գիտնականը ներկայացնում է մանրամասնորեն բայերի ու բայաձևերի վերլուծությունը՝ սկսած հնագույն եբրայերենից մինչև ժամանակակից խոսակցական եբրայերենը ։
Նա համարվում է մի շարք աշխատությունների հեղինակ, որոնք նվիրված են Աստվածաշնչի թարգմանությանը, աստվածաշնչագետների հոդվածներին, թարգմանությունների տեսություններին, Մերձավոր Արևելքի երկրների ժամանակագրությանը, ձեռագիր Աստվածաշունչ մատյաններին և այլն։
Սակայն հստակ չի կարելի վստահեցնել այս պատկերների և շարպեյների նախահայրերի նույնությունը, քանի որ չինական արվեստը աչքի է ընկնում իր ոճականության բարձր աստիճանով, իսկ շները չեն դասվում չինացի նկարիչների սիրված օբյեկտների թվին։
Այս շների ծագման մասին քիչ բան է հայտնի, ընդ որում փաստաթղթերի մեծ մասը, որոնք կարող էին բացահայտել ցեղատեսակի ծագումը, այլ գրքերի հետ մեկտեղ ոչնչացվել են կայսեր Ցին Շիխուանդի կողմից մ.թ.ա. 213 թվականին։
Ամեն դեպքում ԴՆԹ անալիզները ցույց են տալիս, որ այս ցեղատեսակը գոյություն անի ավելի քան 3000 տարի և հանդիսանում են այն չորս հիմնական պարզագույն ցեղատեսակներից մեկի հետնորդները, որոնցից առաջացել են բոլոր ժամանակակից շները։
Ականջները շատ փոքրիկ, բավականաչափ հաստ, հավասարակողմ եռանկյան տեսքով, ծայրը թեթև կորացած, գանգի վրա բարձր տեղադրված, ծայրերը թեքված դեպի աչքերը, հպված գանգին։
Բացի այդ, անձնական հարստությամբ հռչակված Մելիք Եգանը, որի մասին անուղղակի ակնարկներ կան ընդունարանի արձանագրության մեջ, հավանաբարն ունեցել իր կարողություններին ու ճանաչմանն ավելի պատշաճ ապարանք, քան այն, ինչ հասել է մեզ:
Տողի մելիքական ապարանքում մեծ արժեք ունի հատկապես ընդունարանը, որն ինքնատիպ է ոչ միայն իր բազմաբովանդակ շինարարական արձանագրություններով ու դրա մեջ կառույցի բնույթի հիշատակությամբ, այլև հորինվածքով։
Քաշաթաղի ու Խնածախի ընդունարանների հետ ունեցած որոշ ընդհանրությունների, Մելիք Եգանի ընդունարանը առանձնանում է և ներկայանում է իր ինքնատիպ ու յուրօրինակ տիպաբանական կառուցվածքով, որտեղ պահպանված ապարանքի դարպասը ընդունարանի հետ կարևոր դեր ունի մելիքական ապարանքների ընդհանրական կերպարի վերհանման ու ներկայացման գործում։
Մելիք Արամին հաջորդեց նրա եղբայր Մելիք Եսային, ով Խամսայի ամենահեղինակավոր իշխաններից մեկն էր և ժողովրդական զրույցների ու ավանդությունների ամենահարգված հերոսն էր համարվում։
Այսօր էլ, գրում է Լեոն, որ Դիզակի ժողովուրդը շարունակում է պատմություններ ստեղծել իր մեծ Մելիք Եգանի մասին, որ իր հոր՝ Մելիք Եգանի /Ավանի /արժանավոր ժառանգ հանդիսացավ և նույնիսկ գերազանցեց նրան իր հերոսություններով։
Մելիք Եգանի պալատական համալիրի պահպանված փոքր մասը վերակառուցումների հետևանքով կորցրել է իր նախնական տեսքը, սակայն շինության պատերին պահպանված (Եգանի որդի բարուն Արամ՝ 1737 թվական և Արամ բեկ Մելիք Եգան' 1904 թվական) արձանագրությունները հաստատում են, որ շուրջ 200 տարի ապարանքը պատկանել է մելիքական տոհմի ներկայացուցիչներին, որոնք հերոսաբար շարունակել են պայքարել հայրենիքի ազատության համար։
Ապարանքի նախնական հորինվածքի մեջ մտնող շինություններից պահպանվել են գլխավոր մուտքի դարպասը, երկու թաղածածկ սենյակ, երկհարկանի ընդունարանը, ինչպես նաև դրանց կից սենյակներ։
Ինչպես վկայում են շիրմաքարերի վրա պահպանվող չափածո գրված արձանագրությունները, պարսկական դաժան տիրակալներից մեկը՝ Նադիր Շահը, հաշվի է նստում Մելիք Եգանի՝ նույն ինքը՝ Մելիք Ավանի հետ, նրան կոչելով «Բաբալըղ» /հայրացու/:
Մելիք Ավանի շիրմաքարի գրվածքները վերծանելով երևում է, որ Մելիք Ավանը՝ Նադիր Շահի կողմից հարգված, տարատեսակ նվերներով սիրաշահված քաջ դիզակեցին, բացի իր երկրից իշխում էր նաև Աղվանից աշխարհին, իսկ Մելիք Եգանի որդու՝ Մելիք Արամի որդու՝ շիրմաքարին կարդում ենք հակառակը՝ «Շահն ոզեց /ուզեց/ Արամ տարավ, ԶՌ /6000/ թուման ջարմայ առավ»։
Ապարանքից մեզ հասած ամբողջական կառուցամասերը՝ դարպասը,ընդունարանը, երկու սենյակները, պատերի մնացորդները ասում են նրա պարսպապատ ու բավականին ընդարձակ համակառույց լինելու մասին։
Ապարանքի արևելյան ճակատի աջ հատվածում՝պարսպապատի հենց բեկման տեղում, գտնվում է դարպասը, որն ունի պարսպից դեպի բակ առաջացող թաղակապ եզրույթով ստեղծված ծավալաձև կառուցվածք։
Ըստ ընդունարանի երկրորդ հարկի շքամուտքի ամբողջ ճակատով մեկ փորագրված ընդարձակ շինարարական արձանագրության՝ մելիքական ապարանքը 1737 թվականին կառուցել է Դիզակի մելիքության հիմնադիր Մելիք Եգանը՝ , դարի սկզբում Տող ավանում հիմնավորված Ղուկաս վարդապետի որդին, ով այդ ժամանակների հայ քաղաքական կյանքի ամենահայտնի գործիչներից էր:
Մելիք Եգանն ակտիվ մասնակցություն է ունեցել Օսմանյան Թուրքիայի դեմ արցախյան սղնախների մղած ազատագրական մարտերին և որպես Դիզակի սղնախի ղեկավար, միաժամանակ զգալի դերակատարում է ունեցել հայ-ռուսական դիվանագիտական հարաբերություններում։
Մելիք Եգանի պալատական համալիրի սրբատաշ քարերով շարված կամարակապ շքամուտքը տանում է բակի խորքում տեղադրված ուղղանկյուն հատակագծով բնակելի մեծ հյուրասենյակ, որն ունի քանդակազարդ բուխարի, փոքր պատուհաններ, երկայնական պատի մեջ փորված կամարաձև լայն խորշեր՝ բակահայաց պատուհաններ և այլ մանրամասներ։
Տնտեսական հարկաբաժնի առկայությունն են հաստատում հյուրասենյակից առանձնացած ուղղանկյուն հատակագծով թաղակիր սենյակները՝ ճարտարապետական մանրամասներով, թոնիրներով, կարասներով։
Ուսումնասիրությունների համաձայն դարպասից դեպի հարավ ձգվող պարսպին կից նույնպես եղել են բակահայաց սենյակներ, որոնցից առանձին հատվածներ այսօր էլ նկատելի են այստեղ հետագայում կառուցված երկու ընդարձակ բնակելի տների առաջին հարկերում։
Մելիք Եգանի որդու՝ Արամի կողմից 1737 թվականին թողած արձանագրության մեջ, դարպասի դիմաց գտնվող շինության ստորին հարկըևս ապարանքի սկզբնական հորինվածքի մաս է կազմել, սակայն ուշադիր դիտարկումը ցույց է տալիս, որ որ այս բնակելի շենքը էապես տարբերվում է ապարանքի նախնական կառուցամասերից և ավելի ուշ շրջանի շինվածք է։
Կառույցի ճակատամասում տեղադրված մեկ այլ արձանագրության մեջ նշվում է, որ այն պատկանել է այսօր չպահպանված այլ շինությունների, որը դարում ապարանքի հիմնովին վերակառուցման ժամանակ ագուցվել է նույն տեղում կառուցված տան պատի մեջ։
Ուշագրավ է կառույցի տեղադիրքը, որը գտնվում է ուղիղ դարպասի դիմացև ետնամասով խորանում է լանջի արևմտյան թեքության մեջ, որտեղ ևս եղել են լանջին հարող ևս մի քանի թաղակապ սենյակներ՝ քարաշեն գլխատներ ու կամարասրահներ։
Սիլյե Ներգաարդի ալբոմները միլիոնավոր օրինակներով վաճառվեցին Ճապոնիայում, Բրազիլիայում, Գերմանիայում, Միացյալ Նահանգներում, ինչպես նաև Միացյալ Թագավորությունում։
Սիլյե Ներգաարդը աշխարհահռչակ է դարձել այն բանից հետո, երբ թողարկվեց « ’ » բեսթսթելլերը Պատրիկ Բրյուս Մեթենի մասնակցությամբ, ով կիթառահարն էր։
Մոնրոյի լիազորությունների դադարելուց հետո ընտրությունների ընթացքում ոչ մի թեկնածու չկարողացավ հաղթել և ըստ Սահմանադրության՝ Ադամսը ներկայացուցչական պալատի կողմից ընտրվեց Միացյալ Նահանգների նախագահ ։
1791 թվականին բնակվում էր Բոստոնում և ուներ փաստաբանի որակավորում, բայց արդեն 1794 թվականին տեղափոխվում է Հաագա որպես դեսպան, իսկ 1798 թվականին դեսպան էր Բեռլինում։
1814 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Ադամսը բանտարկվել է Գենտի բանտում, որից հետո դարձել է Անգլիայի դեսպան, իսկ 1817 թվականին նախագահ Ջեյմս Մոնրոյի նշանակմամբ դառնում է ԱՄՆ պետքարտուղար և այս պաշտոնում մնում 8 տարի։
Սենատորական դասից ոչ մի ներկայացուցիչ իրավունք չէր ունենալու հավակնել այս պաշտոնին (գործնականում, նշանակում է, որ միայն պլեբեյներն էին իրավասու հավակնել այս պաշտոնին)։
Ժողովրդական տրիբունների անձը հայտարարվում էր սրբազան և անձեռնմխելի, և ցանկացած մարդ, ով որևէ ոտնձգություն կաներ տրիբունների նկատմամբ օրենքից դուրս էր հայտարարվում և պլեբեյներն իրավունք ունեին սպանելու այդ մարդուն առանց պատժվելու վախի։
Ըստ ավանդույթի՝ տրիբունաս պլեբիսի'ժողովրդական տրիբունների պաշտոնը ձևավորվել է պատրիկների և պլեբեյների պայքարի ընթացքում, մասնավորապես՝ պլեբեյների առաջին սեցեսսիայից հետո, երբ մ․թ․ա․ 494 թ․ պլեբեյները զանգվածաբար հեռացան Հռոմից դեպի Սրբազան բլրի տարածք․ պլեբսին հնարավորություն տրվեց ընտրելու իր մագիստրատներին , որոնք օժտվեցին անձեռնմխելիությամբ և ստացան իշխանություններից պլեբեյների իրավունքները պաշտպանելու իրավունք։
Մի շարք բախումների հետևանքով ժողովրդի և իշխող պատրիկների միջև մ․թ․ա․ 495 և 494 թթ․ Հռոմում ստեղծվել էր հեղափոխական դրություն, խոսվում էր անգամ կոնսուլների մահափորձի մասին։
Իրադարձությունների զարգացման նման ընթացքից խուճապահար սենատը պլեբեյների մոտ ուղարկեց վերջիններիս կողմից ընդունելի նախկին կոնսուլ Ագրիպպա Մենենիուս Լանատուսին, որն իրեն համարում էր պլեբեյներից մեկը։
1988 թվականին Գեորգիոս Վասիլիուն Կիպրոսի աշխատավոր ժողովրդի առաջադիմական կուսակցության աջակցությամբ նախագահ է ընտրվել որպես անկախ թեկնածու՝ հաջորդելով Սպիրոս Կիպպրիանուին, ով երկու անգամ եղել էր նախագահի պաշտոնում։
Նրա պաշտոնավարման տարիներին Կիպրոսն արձանագրեց տնտեսական աճ, և Վասիլիուն պատասխանատու էր մի շարք բարեփոխումների, այդ թվում Կիպրոսի քաղաքացիների քաղաքական համոզմունքների վրա ոստիկանության պրակտիկան դադարեցնելու համար։
Հանդիսանում է Եվրոպական գործի ուժեղ կողմնակից, ինչը նա ապացուցեց՝ համա-ստորագրելով Սորոսի բաց նամակը՝ կոչ անելով միասնական արժույթի իրարանցման համար էլ ավելի եվրոպականացման։
Խորհրդային գրող Ա. Յա. Բրուշտեյնի ինքնակենսագրական «Ճանապարհը գնում է հեռուն…» գրքում Յակուտսկյան ողբերգության իրադարձությունները ներկայացվում են աքսորյալներից մեկի անունից։
Նա պատմում է, որ Յակուտսկ ժամանելուն պես իրենց ժամանակ չի տրամադրվել ճանապարհը դեպի Սրեդնեկոլիմսկ շարունակելու համար առաջին անհրաժեշտության իրեր և տաք հագուստ գնելու նպատակով, մինչդեռ այդ ճանապարհը անցնում էր չբնակեցված տարածքով, անհրաժեշտ էր, որ իրենց հետ վերցնեին կիսամուշտակներ, պիմեր , սպիտակեղեն, հաց, միս և այլ մթերապաշար։
Հակամարտության արդյունքում կենդանի մնացած աքսորյալները ուղարկվեցին բանտ (մինչ այդ աքսորյալները Յակուտսկում ապրում էին ազատ բնակարաններում), իսկ վիրավորները՝ բանտային հիվանդանոց։
Նրանցից երեքին՝ Ա. Լ. Գաուսմանին, Ն. Լ. Զոտովին, Լ. Մ. Կոգան-Բերնշտեյնին դատապարտեցին մահապատժի՝ կախաղանով, չորսին՝ անժամկետ, մնացյալին՝ տարբեր ժամկետներով տաժանակրության։
1889 թվականի մարտի 22-ին 33 աքսորյալներ հավաքվել են յակուտ Մոնաստիրյովի տանը՝ բողոքելով դեպի Վիլյուսկի, Վերխոյանսկի և Կոլիմսկի օկրուգներ աքսորի կանոնների ուժեղացման և իշխանությունների կամայականությունների դեմ։
Հայրը՝ Հ. Մուստամին Աբդուլ Ֆատահը, եղել է ապստամբ Իսլամական պետության Դարուլ իսլամի գումարտակի հրամանատար, մայրը՝ Հ. Բուաիդա Աչմադը, եղել է գյուղի առաջին աղջիկը, ով ավարտել է իսլամական գիշերօթիկ դպրոցը։
1997 թվականին փիլիսոփայության դոկտորի կոչում է ստացել Ջակարտայի պետական իսլամական համալսարանից 1999-2007 թվականներին եղել է Կրոնի հարցերի նախարարության ավագ խորհրդական, 2004 թվականին եղել է Ինդոնեզիայի իսլամական օրենսդրությանը հակադիր իրավական նախագծի ստեղծման խմբի անդամ, որով արգելվում էր մանկահասակների ամուսնությունը և թույլատրում է միջդավանական ամուսնությունը։
Նրանք տվյալ ժամանակաշրջանում չէին դիտարկվում որպես օրթոդոկսալ հրեաներ, քանի որ նրանք ունեին տաճար, որտեղ բացի Եհովայից պաշտվում էին նաև այլ սեմիթական աստվածություններ։
Վիդրանգն ու իր որդին հեռացվեցին պաշտոններից և պատժվեցին, տաճարի վերականգման թույլտվությունը տրվեց, սակայն պարսկական բյուրոկրատիայի դանդաղելու պատճառով գործը ձգձգվեց մի քանի տարի։
Միաժամանակ պարսիկները վախեցան պատժել եգիպտացիներին, իսկ հրեաներին հրահանգվեց բացառել «արյունոտ զոհաբերություններն ու ողջակիզումները' թողնելով միայն հազի և ծխելու զոհաբերությունները»։
Դարեհ իշխանությունը Եգիպտոսում ընդունել են մոտավորապես մ.թ.ա. 406-405 թվականներին, ուստի երկրի ազատագրումը թվագրվում է մոտ մ.թ.ա. 405-404 թվականներին :
Ապստամբների ղեկավար և երկրի փարավոն դարձավ Սաիսի լիբիացի իշխան Ամիրտեյ , ով, ենթադրվում է, մ.թ.ա. դարի կեսերին Արևմտյան Դելտայում հակապարսկական ապստամբության ղեկավար Ամիրտեյի թոռն է։
Ամրոցի պարսիկ պարետ Վիդրանգին տեղացիները կաշառել էին և վերջինս ոչ միայն չխոչընդոտեց նրանց գործողություններին, այլ նաև, հրեաների խոսքով, եգիպտացիներին օգնության ուղարկեց որդուն' Սիենայի կայազորի պետ Նաֆայնին։
Մ.թ.ա. 5-րդ դարի կեսերից Պարսկաստանում սկսվեց կենտրոնական իշխանության թուլացման գործընթաց, որն առավել ակնհայտ դարձավ հարյուրամյակի վերջին' Դարեհ կառավարման տարիներին։
Պարսիկները Սիրիայում խոշոր բանակ հավաքեցին սատրապ Աբրոկոմի հրամանատարությամբ, սակայն նույն ժամանակամիջոցում Կյուրոս Կրտսերի սկսած ապստամբությունը ստիպեց նրանց հետաձգել արշավանքը Եգիպտոս։
Ենս Դանիել Կարոլուս Լիեբլեյնը մասնակցել է 1869 թվականին Եգիպտոսում Սուեզի ջրանցքի բացման արարողությանը. նրա հետ էր նորվեգացի հռչակավոր դրամատուրգ Հենրիկ Իբսենը։
Յանն Էրիկի հայրը եղել է ֆրանսիացի, մայրը' նորվեգացի, դրա համար էլ Լանլայը կարող էր հանդես գալ կամ Ֆրանսիայի հավաքականում, կամ էլ Նորվեգիայի հավաքականում։
2013 թվականի հունիսին Լանլայը հայտավորված էր Նորվեգիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում, որպեսզի մասնակցի Եվրոպայի երիտասարդական առաջնությանը, որն անցկացվում էր Իսրայելում։
18֊րդ դարի գերմանացի մեծագույն փիլիսոփա և առաջընթացի ջատագով Իմանուիլ Կանտը հավատում էր, որ առաջընթացը և բանականությունը ի զորու են հաղթահարել մարդկության դեմ ծանրացած բոլոր խնդիրները, ինչպիսիք էին հալածանքները, տգիտությունը, ավելորդ աշխատանքը, կամ նույնիսկ մարդու մահը։
Տրանսհումանիզմ , հապավումը + կամ +, բարոյա֊էթիկական և փիլիսոփայական ուսմունք, որը դիտարկում է տեխնիկական առաջընթացը որպես մարդ տեսակի հիմնային խնդիրների լուծման միջոց։
Մ.թ.ա. 591 թվականին եգիպտական նավատորմը փարավոնի գլխավորությամբ և մի մեծ խումբ քրմերի ուղեկցությամբ, իբր կրոնական նպատակներով, ափ իջան փյունիկյան Գեբալ քաղաքում։
Նրա զորքի առաջնային ջոկատները հասել էին Աբու Սիմբել, որտեղ Ռամզես տաճարի' մոտ նրա հսկայական արձաններից մեկի վրա, հունական վարձկանները հունարեն լեզվով գրություն էին թողել իրենց այցելության մասին։
1960 թվականին Արմանը Փարիզի Իրիս Կլերտ պատկերասրահը լցրեց աղբով, ստեղծելով « » ցուցահանդեսը, այն « » ցուցահանդեսի ընդլայնված ցուցադրությունն էր, որ նա երկու տարի առաջ կազմակերպել էր ընկերոջ՝ Իվ Կլեյնի հետ։
1960 թվականի հոկտեմբերին Արմանը, Իվ Կլեյնը, Ֆրանուա Դյուֆրենը, Ռայմոնդ Հայնսը, Մարշալ Ռայսին, Դանիել Սպորին, Ժան Տենգլին, Ժակ Վիլեջլին և արվեստի քննադատ և փիլիսոփա Պիեռ Պեստանին հիմնադրում են «Նոր ռեալիզմ» խումբը։
Այդ խմբին ավելի ուշ միանում են Կեսարը, Միմո Ռոտելլան, Նիկի դի Սաինտ Ֆալը և Քրիստոն, արվեստագետների մի խումբ, որոնք սահմանում են «իրենց իրականության նոր հեռանկարային մոտեցումները»։
Ոգեշնչված գերմանացի դադաիստ Կուրտ Շվիտերսի ցուցահանդեսից 1954 թ.-ին Արմանը սկսել է աշխատել «»-ի վրա, որը նրա առաջին գեղարվեստական մեծ նախաձեռնությունն էր։
Իր երրորդ անհատական ցուցահանդեսի ժամանակ, որը տեղի ունեցավ Փարիզի Իրիս Կլերտ պատկերասրահում 1958 թ.-ին նա ցուցադրեց 2 հավաքածուի որոշ մասը, որն անվանեց «Նամականիշներ»։
Միևնույն ժամանակ նա իր ստեղծագործությունները ստորագրում էր իր առաջին անվամբ, որպես հարգանքի տուրք Վինսենտ Վան Գոգի, ով նույնպես իր ստեղծագործությունները ստորագրել է իր առաջին անվամբ «Վինսենտ»։
Ավարտելով ուսումը 1949 թ.՝ Արմանը արձանագրվում է որպես ուսանող Լուվրի դպրոցում, որտեղ նա կենտրոնանում է հնագիտության և արևելյան արվեստի ուսումնասիրության վրա։
Այդ ընթացքում նա նաև ծառայել է ֆրանսիական ռազմական զորամասում, որով ավարտում է զինվորական պարտադիր շրջագայությունը, որպես սանհրահանգիչ Հնդկա-Չինական պատերազմի ժամանակ։
Արմանին կարող ենք տեսնել էնդի Ուորհոլի « '» ֆիլմում, որը վավերագրական ֆիլմ է, որտեղ ընթրիքը ներկայացվում է Ֆլուքսուսի և նկարիչ Դանիել Սպոերիի կողմից։
Ամբողջ դիմանկարը էկրանին ցուցադրելու ժամանակ Արմանը նստած է կիսադեմ, նայելով ներքև՝ ընկղմված ընթերցանության մեջ, առերևույթ անտեղյակ ՈՒորհոլի տեսախցիկից, միայն մի փոքր ժեստեր էր անում, շփում աչքերը և լիզում բերանի անկյունը։
ՈՒորհոլին են պատկանում նաև Արմանի «» և մեկ այլ կուտակման հավաքածու, որը կոչվեց «» և որոնք վաճառվել են Էնդի ՈՒորհոլի հավաքածուի «» աճուրդում, 1988 թ. մայիսին։
Դեռևս վաղուց արդեն ակնհայտ էր, որ միևնույն առարկաներից մեծ քանակությամբ կուտակմամբ հավաքածու ստեղծելու գաղափարը մնաց Արմանի արվեստի կարևոր բաղադրիչը։
Ճակատագրի հեգնանքով նա ուշադրությունը կենտրոնացրել էր վերացական նկարների պատկերման վրա համարելով, որ դրանք ավելի կաևոր են, քան ավելի վաղ կուտակած դրոշմանիշների հավաքածուն։
Եվ միայն այն ժամանակ, երբ նա ականատեսը եղավ դիտողի արձագանքին՝ իր առաջին հավաքածուի ցուցադրության ժամանակ 1959 թ.-ին, նա լիովին ճանաչեց նման արվեստի ուժը։
Նրա «» և «» ստեղծագործությունները, որոնք ցուցադրում են պատռված, այրված կամ ջարդված առարկաները, դասավորված են կտավի վրա հաճախ նաև օգտագործվում են տարբեր առարկաների նմանությամբ, ինչպես օրինակ երաժշտական գործիքների կամ բրոնզե առարկաների։
2007 թ.-ից մինչև 2012 թվականը Նորվեգիայի ամենամեծ «» հեռուստաընկերության խորհրդի անդամ է եղել իսկ 2009 թվականից՝ Նորվեգիայի երաժշտական ակադեմիայում։
Երբ խալիֆ Մութասիմը խալիֆայության մայրաքաղաքը նորից տեղափոխեց Բաղդադ, Սամարան շարունակում էր մնալ իսլամական աշխարհի մայրաքաղաքը մինչև 892 թվականը։
Ալ-Մութասիմի իրավահաջորդ, խալիֆ ալ-Վասիկը Սամարայում հիմնել է Մեծ մզկիթ իր հայտնի պարորաձև մինարեթով 52 մետր բարձրությամբ և 33 մետր լայնությամբ։
Խալիֆայության մայրաքաղաքից պահպանվել են քիչ թե շատ վնասված տեսքով հուշարձաններ, այդ թվում երկու պալատ, որոնց մակերեսը կազմում էր 125-211 հա, իսլամական մշակույթի պատմության մեջ խոշորագույն պալատական կառույցները։
Այն առաջարկում է ծառայություններ նախատեսված՝ աշխատանքի և արտադրողականության , էլեկտրոնային փոստի , ժամանակացույցի և ժամանակի կառավարման , ամպային ծառայության , սոցիալական կայքի , ակնթարթային տեսազանգերի և հաղորդագրությունների , թարգմանության , քարտեզային և քայլ առ քայլ նավիգացիայի , վիդեոտարածման , նշումներ կատարելու , նկարներ կազմակերպման և խմբագրման և ինտերնետ դիտարկչի համար։
2016 թվականին ընկերությունը նախաձեռնեց նախաձեռնությունը՝ «բարձորակ, ապահով և հեշտ հասանելի - տրամադրելու համար, ինչը արդեն հաջողությամբ սկսվել և հաջողակ էր դարձել Հնդկաստանում։
2004 թվականի օգոստոսի 19-ին տեղ է ունեցել ունեցած Բաժնետոմսերի առաջնային տեղաբաշխում , և գուգլի գլխամասը տեղափոխվել է Կալիֆորնիայի Մաունթին Վյու քաղաք։
Գուգլ , ամերիկյան տեխնոլոգիական ընկերություն, որը մասնագիտացված է համացանցին առնչվող ծառայությունների և արտադրանքների բնագավառում, որոնց թվում են համացանցային գովազդի տեխնոլոգիաներ, որոնողական համակարգ, ամպային ծառայություններ, համակարգչային ծրագրերև սարքեր։
1922-1941 թվականներին աշխատել է Վրաստանի կուրորտաբանության գիտահետազոտական ինստիտուտում, 1935 թվականին նշանակվել է ավագ գիտաշխատող և ձեռնամուխ եղել նյարդային համակարգի վրա Ծղալտուբոյի հանքային ջրերի ուսումնասիրման և Ծղալտուբո առողջարանի նյարդաբուժական պրոֆիլը հայտնաբերելու գործին։
Տարբեր գիտաժողովներում, մասնագիտական ու պարբերական մամուլում հանդես է եկել ընդհանուր բժշկական, նեղ մասնագիտական, բժշկական էթիկայի և դեոնտոլոգիայի թեմաներով զեկույցներով։
1921 թվականին Վրաստանում խորհրդային կարգերի հաստատումից հետո բժշկական հասարակայնության կողմից առաջադրվել է Արհմիության կազմում՝ դառնալով Վրաստանի Արհմիության առաջին կազմակերպիչներից մեկը։
1925-1960 թվականներին աշխատել է Վրաստանի առողջապահության նախարարության 4-րդ գլխավոր վարչության հիվանդանոցում՝ որպես նյարդաբուժական բաժանմունքի վարիչ, պոլիկլինիկայում՝ որպես կոնսուլտանտ։
Ունի ավելի քան 10 հատորից բաղկացած «Ծիծաղ և արցունք» վերնագրով չհրատարակված օրագրեր, որոնցում նկարագրված են սեփական, այդ թվում նաև բազմաթիվ հայ, վրացի, այլազգի գրողների, գիտնականների, մտավորականների, հին ու նոր թիֆլիսցիների ճակատագրերը։
1918 թվականին նշանակվել է Հայկական հրաձգային դիվիզիայի առաջին լազարեթի գլխավոր բժիշկ և 6 ամիս հետո ազատվելով պաշտոնից՝ կրկին անցել հոգեբուժական հիվանդանոցում իր նախկին աշխատանքին։
1920 թվականի դեկտեմբերի 2-ին Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Հեղափոխական կոմիտեի կողմից նշանակվել է Սոցիալական ապահովության ժողովրդական կոմիսարիատի ժամանակավոր կոմիսար, նույն թվականի դեկտեմբերի 12-ին նշանակվել է Առողջապահության ժողովրդական կոմիսարի տեղակալ և կազմակերպել այդ կոմիսարիատն ու դրա աշխատանքը։
1926 թվականին կրկին ընդունվել է հոգեբուժական հիվանդանոց՝ որպես գլխավոր բժիշկ, միաժամանակ հանդիսանալով Երևանի պետական համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի հոգեբուժական կլինիկայի ասիստենտ։
1926 և 1928 թվականներին երկամսյա արձակուրդների ընթացքում աշխատել է Օդեսայի շրջանային հոգեբուժական հիվանդանոցում և Լենինգրադի Վ. Բեխտերևի անվան հոգե-նյարդաբանական ինստիտուտում։
1930 թվականին նշանակվել է Երևանի պետական համալսարանից նոր անջատված Երևանի բժշկական ինստիտուտի հոգեբուժական կլինիկայի ասիստենտ, 1931-1937 թվականներին կլինիկայի տնօրեն , 1931 թվականին համատեղությամբ նշանակվել է Լուսժողկոմատի Մանկաբանական ինստիտուտի կոնսուլլտանտ-հոգենյարդաբույժ։
1931 թվականին Առժողկոմատի կողմից եռամսյա գիտական գործուղման է մեկենլ Մոսկվա՝ կլինիկաներում և գիտահետազոտական ինստիտուտներում հոգեբուժական գործի դրվածքին ծանոթանալու։
1936 թվականին բարձր գնահատելով նրա գիտամանկավարժական գործունեությունը՝ Հայկական ԽՍՀ Առժողկոմատին առընթեր ատեստավորող հանձնաժողովը, առանց թեզ պաշտպանելու, նրան շնորհել է գիտության թեկնածուի աստիճան և պրոֆեսորի կոչում։
1911 թվականին ազատվելուց հետո պետական քննությունները հանձնել է Մոսկվայի համալսարանում, ստացել բժշկի որակավորում և մնացել այդ համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի նյարդաբուժական կլինիկայում՝ որպես էքստեռն։
1913 թվականի սկզբներին թոքախտով ծանր հիվանդանալու պատճառով բժիշկների խորհրդով ժամանակավորապես ընդհատել է աշխատանքը և բուժման նպատակով ուղարկվել Աբասթուման, սակայն չի կարողացել տեղավորվել այնտեղ։
Տեղափոխվել է Երևան և սկսել բուժվել թոքախտի դեմ և նյութական վիճակից դրդված՝ աշխատել Երևանի նորաբաց հոգեբուժական հիվանդանոցում՝ որպես գլխավոր բժիշկ։
1915 թվականին նշանակվել է Երևանի զինվորական հիվանդանոցի օրդինատոր, սակայն 6 ամիս հետո՝ որպես Հայաստանի միակ հոգեբույժ, ազատվել պաշտոնից՝ հոգեբուժությամբ զբաղվելու նպատակով։
1937 թվականին դառնալով ստալինյան տեռորի զոհը՝ հեռացվել է հոգեբուժական կլինիկայի տնօրենի պաշտոնից, ձերբակալվել և աքսորվել Ակմոլինսկ , ապա՝ Կարագանդա։
1948 թվականին մեկնել է Մոսկվա՝ մասնակցելու Նյարդաբույժների և հոգեբույժների համագումարին և Բուրգեկոյի անվան նյարդավիրաբուժության ինստիտուտում ենթարկվելու կոնսուլտացիայի՝ իր մոտ առկա ուղեղի ուռուցքի կապակցությամբ։
Գիտական ախատանքները, հոդվածներն ու զեկուցումները նվիրված են բազեդովյան հիվանդության, մալարիայի կլինիկայի, շիզոֆրենիայի պիրոթերապիայի և սուլֆազինոթերապիայի, հոգեբուժության պատմության ու կազմակերպման հարցերին։
Հավանաբար նորվեգական վիկինգները կղզիներ եկել են նախ որպես հող փնտրող ֆերմերներ կամ որպես տարածք և հարստություններ փնտրող ռազմիկներ, ինչպես վիկինգ-նվաճողները այլ վայրերում։
1468-ին Դանիայի և Նորվեգիայի արքա Քրիստիան Առաջինը զիջեց Օրքնին և Շետլանդը իր դստեր՝ արքայադուստր Մարգարեթի չվճարված օժիտի դիմաց, ով ամուսնացել էր Շոտլանդիայի արքայազն Հակոբ Երրորդի հետ։