polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Մնալով առանց տան ու ընտանիքի, Մոմչիլոն հասավ Դրինյան դիվիզիայի 6-րդ հրետանային գնդի սերբյան բանակ, կանգնելով այդ ժամանակ Գուչևոյի մոտակայքում։
Մայոր Ստեֆան Տուկովիչը, Դիմիտրիա Տուկովիչի եղբայրը, ընդունեց Գավրիչին իր ենթակայության տակ, իմանալով այն բանի մասին, թե ինչ է պատահել նրա հետ, և նշանակեց Փոքրիկ Միշկովիչ, իր զինվորներից մեկին դնելով Գավրիչին, որպես խնամակալ։
Այդ նույն երեկոյան նա իրականացնում է իր վրեժը, իր ջոկին ցույց տալով ավստրո-հունգարացիների գտնվելու վայրը, և նաև մասնակցեց հրաձգությանը, ինչպես ավելի ուշ պատմել է իր որդին՝ Բրանիսլավ Գավրիչը հարցազրույցներից մեկում։
Նրա որդու' Բրանիսլավի խոսքերով, Մոմչիլո Գավրիչը 1929 թվականին օրենքի հետ կապված որոշակի խնդիրներ է ունեցել, այդ ժամանակ աշխատելով Շաբացում և Բելգրադում. երբ նա հասավ չափահաս տարիքի և հայտնվեց Սլավոնական Պոժեգայի ռազմական շտաբներում, հայտնեց, որ պատերազմական տարիներին արդեն ծառայել էր բանակում։
Մայոր Տուկովիչը բացատրեց նրան դրությունը. որ Գավրիչը նրանց հետ է եղել Ցերեի ճակատամարտում և որ նա սովորել է ռազմական կարգապահություն և ստացել է վնասվածք ստորաբաժանումում կանգնելու ժամանակ։
Երբ իր ստորաբաժանումը մեկնեց Սալոնիկ, մայոր Տուկովիչը ուղարկեց նրան հունական Ամինտեո, որտեղ նա էքստեռից տեղափոխվեց սկսնակ ուսուցման համապատասխան չորրորդ դասարան։
Ծնվել է Տրբուշնիցայում, Լոզնիցի մոտակայքում, Գուչևո լեռան լանջին, եղել է Ալիմպիայի և Ելենա Գավրիչեի ընտանիքի տասնմեկ երեխաներից ութերորդը։
Տարբեր տարիներին այստեղ դասավանդել են ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս Հակոբ Մանանդյանը, Հայաստանի ԳԱ ակադեմիկոսներ Մկրտիչ Ներսիսյանը, Գևորգ Ղարիբջանյանը, Գագիկ Սարգսյանը, Հրաչիկ Սիմոնյանը, Լենդրուշ Խուրշուդյանը, անվանի պատմաբաններ Լեոն, Հ. Զորյանը, Խ. Սամվելյանը, Ա. Աբրահամյանը, Ս. Պ. Պողոսյանը, Հ. Գ. Ժամկոչյանը, Կ. Ս. Խուդավերդյանը, Ստ. Տ. Մելիք-Բախշյանը, ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամ Բ. Հարությունյանը, ակադեմիկոս Վլ. Բարխուդարյանը, այժմ էլ շարունակում են դասավանդել ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս Ա. Ա. Մելքոնյանը, ՀՀ ԳԱԱ թղթ. անդամ Ա. Ա. Սիմոնյանը . ի դեպ նրանց մեծ մասը նույն ամբիոնի շրջանավարտներ են։
Ամբիոնը հանրապետության պատմաբան կադրերի պատրաստման գլխավոր կենտրոնն է, այստեղ իրենց ուսումնառությունն են ստացել հազարավոր պատմաբան-շրջանավարտներ, հարյուրավոր մագիստրոսներ, հայցորդներ, ասպիրանտներ։
Ամբիոնը առանձնահատուկ և առաջնային դերակատարություն ունի հանրապետության բուհերի և դպրոցների «Հայոց պատմություն» առարկայի ուսումնական ծրագրերի, դասագրքերի, ձեռնարկների, քարտեզների պատրաստման և հրատարակության գործում։
Անցած տարիների ընթացքում լույս են տեսել ամբիոնի անդամների կողմից հեղինակված հանրակրթական և ավագ դպրոցների հայոց պատմության բոլոր դասագրքերը, բուհական բազմաթիվ դասագրքեր ու ձեռնարկներ, քրեստոմատիաներ, ուսումնական ու մասնագիտական բազմաթիվ քարտեզներ ու ատլասներ։
Այնուհետև հաջորդաբար ամբիոնի վարիչներ են եղել նշանավոր պատմաբաններ Հ. Ն. Զորյանը, Ս. Պ. Պողոսյանը, Հ. Գ. Ժամկոչյանը, Ա. Աբրահամյանը, Մ. Ներսիսյանը, Վ. Ա. Պարսամյանը, Լ. Խուրշուդյանը, Հ. Սիմոնյանը, Բ. Հարությունյանը։
Նշելի է, որ «Հայոց պատմություն» առարկան դասավանդվում է համալսարանի բոլոր ֆակուլտետներում, իսկ բուն ֆակուլտետում, բացի այդ առարկայից դասավանդվում են նաև հայոց պատմության աղբյուրագիտություն, պատմագրություն, դրամագիտություն, վիմագրություն, Հայաստանի պատմական աշխարհագրություն և բազմաթիվ այլ մասնագիտական առարկաներ։
Մասնավորապես նշանակալի են վերջին շրջանում հայոց ազատամարտի, Հայկական հարցի, ազգային գաղափարախոսության, Արցախի հիմնահարցի ուսումնասիրության բնագավառներում կատարված աշխատանքները։
1993 թվականին ընտրվել է Հայաստանի դատական բժիշկների գիտական ընկերության նախագահ, 1996 թվականին նշանակվել ՀՀ առողջապահության նախարարության դատական բժիշկների լիցենզիոն հանձնաժողովի նախագահ։
Ուսումնական ձեռնարկ, Վարդանյան Շ. Ա, Խոստիկյան Ն. Գ, Մկրտչյան Լ. Ն, Սուքիասյան Հ. Վ. , Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարան, Դատական բժշկության ամբիոն, Երևան, հեղինակային հրատարակություն, 2010։
Ուսումնա-մեթոդական ցուցումներ գործնական պարապմունքների համար, Թորոսյան Ա. Ս, Վարդանյան Շ. Ա., Պետական բժշկական ինստիտուտ, Դատական բժշկության ամբիոն, Երևան, Ա. հ., 1987:
Աշխատանքները վերաբերում են արևի ակտիվության 11-ամյա պարբերաշրջանների հետ կապված սպանությունների, ինքնասպանությունների, դժբախտ պատահարների, հանկարծամահությունների հարցերին, գերհզոր լազերի ազդեցությունը մարդու հյուսվածքների և հանգույցների վրա։
Այնուհետև նա հանդես է եկել նշանավոր դերերով «Երկու օր հովտում» , «Երկնքի գերիները» ֆիլմերում և հավանաբար իր ամենահայտնի դերով Ջեյմս Բոնդի «Վաղը երբեք չի մահանում» ֆիլմում։
Նա արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակին՝ լավագույն կանացի դերի համար և ԱՄՆ-ի կինոդերասան Գալսիի մրցանակին՝ կատակերգական ֆիլմերում լավագույն կանացի դեր կատարելու համար, ինչպես նաև «Էմմի» մրցանակին՝ 2005 թվականին կատակերգական հեռուստասերիալում լավագույն կանացի դերի համար։
Նա շարունակել է նկարահանվել «Աստղային ճանապարհ. Գալիք սերունդ», «Լոս Անջելեսի օրենքը]]», «Քվանտային թռիչք », «Մյորֆի Բրաուն» սերիալներում, իսկ 1989 թվականին առաջին անգամ նկարահանվել է «Մեծ նկար» ֆիլմում։
Թերի Լինն Հետչերը ծնվել է 1964 թվականի դեկտեմբերի 8-ին Կալիֆոռնիայի նահանգի Պալո-Ալթո քաղաքում, իսկ մանկությունն անցկացրել է հարևան Սաննիվեյլ քաղաքում։
Դպրոցն ավարտելուց հետո նա անմիջապես Սան-Ֆրանցիսկոյում ընդունվել է Ամերիկյան Կոնսերվատորիա, իսկ դրան զուգահեռ նա քոլեջում սովորել է մաթեմատիկա։
Թերի Լինն Հետչեր , ամերիկացի դերասան և գրող, առավել հայտնի է Սյուզան Մայերի դերում «Հուսահատ տնային տնտեսուհիները» սերիալում, որի համար 2005 թվականին ստացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակը և «Լոիս և Կլարկ. Սուպերմենի նոր արկածները » սերիալում նամինացվել է Էմմի և Լոիս Լեյն անվանումներով։
Ֆաթմա Ալիյե Թոփուզի հռչակը էլ ավելի մեծացավ, երբ տպագրվեց գրողի և Ահմեդ Միդհաթ էֆենդիի նամակագրությունը, որը նրանք վարել են 1893 թվականին:
Վեպի սկզբում դժվար է հասկանալ, թե ինչպես է եղել նրա վիրավորվելը, միայն հետո, երբ նա ձկնորսության է գնում Բիլի հետ, այդ ժամանակ է բացահայտորեն խոսում այդ մասին։
Նա կորցրել է իր անկեղծ սիրուն, զրկվել է ամուր հենարանից, ինչը կարող ենք մեկնաբանել այնպես, որ հիմք է դարձել անօգուտ ու շարունակական փնտրտուքների' գտնելու այն միակը և իսկականը։
Մարդիկ այլևս չէին կարող վստահել ավանդական հավատալիքներին, որ նրանց կյանքին իմաստ էին հաղորդում, կանայք և տղամարդիկ անցան պատերազմի միջով' հոգեբանորեն ու բարոյապես լքված ու կորած, նրանք սկսեցին անպաշտպան թափառել մի աշխարհում, որը թվում էր անիմաստ ու դաժան։
Կարևոր է ասել, որ Հեմինգուեյը բացահայտ չի ասում, որ այս ամենը պատերազմի հետևանքն է, սակայն սա հասկանալի է կերպարների հուզական ու մտավոր աշխարհների դրսևորումներից։
Մարդկանց հետ մտերիմ ու անկեղծ հարաբերություններ ստեղծելու այս անկարողությունն էլ տանում է դեպի արբեցողություն և անիմաստ թափառումներ, որ բնութագրում են Ջեքի գոյությունը։
Մի քանի ամիս անց՝ 1925 թվականի դեկտեմբերին, Հեմինգուեյն ու նրա կինը ձմեռն անցկացրին Շրունսում, Ավստրիայում, որտեղ նա ձեռագիրը վերանայեց հիմնովին։
Հեմինգուեյն Ավստրիայից հետո կարճ ճամփորդություն ունեցավ Նյու Յորք՝ հրատարակիչների հետ հանդիպելու համար, և վերադարձին' Փարիզում կանգառի ժամանակ, սիրավեպ սկսեց Փաուլինի հետ։
Իր կնոջ՝ Հեդլի Ռիչարդսոնի հետ 1923 թվականին Հեմինգուեյն առաջին անգամ այցելեց Իսպանիա, Պամպլոնայի Սան Ֆերմին փառատոն, որտեղ նա հետաքրքրվում է ցլամարտով։
Այդ տարի նրանք իրենց հետ տարել էին ամերիկացի ու բրիտանացի փախստականների մի խումբ՝ Հեմինգուեյի Միչիգանի մանկության ընկերներ Բիլլ Սմիթին, Սթյուարտին, վերջերս ամուսնալուծված Դաֆ Թվիդսենին, նրա սիրեկան Փեթ Գաթրիին և Հարոլդ Լոուբին։
Վագներ Մարտինը նշում է, որ Հեմինգուեյը ցանկացել է գիրքը դարձնել բարոյականության մասին, երբ վերնագիրը «Ֆիեստա»-ից փոխել և դարձրել է «Երբ ծագում է արևը»։
Գրքի վերնագիրը՝ «Եվ ծագում է արևը», Աստվածաշնչից է՝ Ժողովողի գրքից՝ «Ունայնություն ունայնութեանց և ամէն ինչ ընդունայն է, բայց ծագում է արևը»։
1898 թվականին շենքում գտնվում էր ռոստովցի լուսանկարիչ Ա. Բոյարսկու գրասենյակը, նույն թվականից այստեղ է աշխատել նաև ատամնաբույժ Գ. Ա. Ֆրենկելը։
1880-ական թվականներին տունը պատկանել է նահանգային քարտուղար Պավել Նիկոլաևիչ Դրագոսլավին, որը որպես հաշվապահ և գործավար է աշխատել վաճառական Դեպալդոյի կայսերական ասպնջականոցում։
Գլխավոր նախասրահի մոտ շքեղորեն զարդարված ռոտոնդան է' Ճերմակասյուն սրահին միացված լայն միջանցքով, որի կրկնակի բաց սյունասրահների առաջ գտնվում է ձմեռային այգին։
Հանդիսությունների սրահները' Պատկերասրահ, Գոբելենային հյուրասենյակ, Չինական սրահ, մասամբ պահպանել են գեղարվեստական հորինվածքը (պատերի բազմագույն նկարազարդում, բուխարիներ, ձևավոր վառարաններ)։
Պոտյոմկինի մահից հետո Պոտյոմկինի երկու ծառայակիցները' Գարնովսկին ու Գրիբովսկին, անտիրական պալատից տանում են քանդակներ, նկարներ, կահույք, նույնիսկ շինանյութ։
5-ը պարունակում է երկու հիմնական միջուկ՝ 9 ձևափոխված ճարտարապետությամբ, որոնք աշխատում են 0.8 - 1 ԳՀց հաճախականությամբ և 5432 գրաֆիկական հատուկ մասնագիտացված պրոցեսոր, որն 9 անգամ ավելի հզոր է 535 գրաֆիկական միջուկից, որն օգտագործվում էր նախորդ 4 պրոցեսորում։
Դանթե Ալիգիերի , թաղված է Ռավեննայում, բազիլիկում գտնվում է նրա տապանարձանը, որ կառուցվել է 1829 թվականին (Ռավեննայի իշխանությունները դեմ են բանաստեղծի աճյունափոշին Ֆլորենցիա տեղափոխելուն, քանի որ մահարձանի վրա կա «էտրուսկ» մակագրությունը)։
Տապանաքարի վերևում գտնվում է Միքելանջելոյի կիսանդրին, իսկ ներքևի մասում այլաբանական երեք կերպարներ են, որոնք խորհրդանշում են Նկարչությունը, Ճարտարապետությունն ու Քանդակագործությունը։
Եկեղեցում իրենց կնիքն են թողել նշանավոր շատ այլ քանդակագործների ու նկարիչներ ևս, ինչպես օրինակ' Դոնատելլոն, Անտոնիո Կանովան, Ջովանի դա Միլանոն, Թադեո Գադդին, Անտոնիոն, Բերնարդո Ռոսելինոն։
Այս պատերազմի եզակիությունը կայանում էր նրանում, որ չներառեց Քաշմիրի խնդիրը. պատերազմի պատճառ հանդիսացավ Արևելյան Պակիստանում տիրող քաղաքական խառնակ դրությունը, որն առաջացել էր շեյխ Մուջիբուր Ռահմանի և Յահա խանի միջև պայքարի արդյունքում։
Հնդկական բանակը պատասխանեց հակահարձակամամբ և կարողացավ հասնել հաջողությունների. գրավեց 5795 քառակուսի կիլոմետր տարածք Պակիստանից' ներառյալ Փենջաբի և Սինկհի հատվածները։
Երկշաբաթյա ինտենսիվ ռազմական գործողությունների ընթացքում Պակիստանի ուժերը տեղի տվեցին Հնդկաստանի և Բանգալադեշի ուժերի միացյալ հրամանատարությանը, որի արդյուքնում ձևավորվեց Բանգլադեշի Ժողովրդական Հանրապետությունը։
Մտավախություն ունենալով, որ հակամարտությունը կարող է վերաճել լայնամասշտաբ պատերազմի, միջազգային հանրությունը, ԱՄՆ գլխավորությամբ, մեծացրեց միջազգային ճնշումը Պակիստանի վրա' հնդկական տարածքներից զորքերը դուրս բերելու համար։
Սկզբնապես Պակիստանը չէր ընդունում կորուստների իրական քանակը, բայց ավելի ուշ Նավազ Շարիֆը փաստեց, որ շուրջ 4 հազար զինվորներ են զոհվել գործողության ընթացքում և Պակիստանը պարտվել է։
Բրիտանական Հնդկաստանի բաժանումը տեղի ունեցավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, երբ և՛ Մեծ Բրիտանիան, և՛ Բրիտանական Հնդկաստանը տնտեսական լուրջ խնդիրներ ունեցան պատերազմի պատճառով։
Բաժանումը, համաձայն այնպիսի քաղաքական գործիչների, որպիսիք են Միցայալ հնդկական մուսուլմանական լիգայի առաջնորդ Մոհամմադ Ալի Ջինահը և Հնդկական ազգային կոնգրեսի առաջնորդ Ջավահարլալ Ներուն, ենթադրվում էր, որ սկիզբ կդնեն խաղաղ հարաբերությունների։
Քանի որ հինդուիստ և մուսուլման բնակչությունը խառն էին ապրում ամբողջ երկրի տարածքում, Բրիտանական Հնդկաստանի բաժանումը Հնդկաստանի և Պակիստանի թվականին հնարավոր չէր իրականացնել կրոնական սկզբունքով։
Հնդկաստանը ստանձնեց պետության մեկ երրորդի կառավարումը ներառյալ Քաշմիրի դաշտավայրը, Ջամմուն և Լաբախը, այնինչ Պակիստանը ստացավ Ազադ Քաշմիրի և Բալտիստանի կառավարումը։
Այս պատերազմն սկսվեց Պակիստանի Ջիբրալթար գործողությունից հետո, որը նախատեսում էր ուժեր մտցնել Ջամմու և Քաշմիր' հնդկական իշխանության դեմ անհնզանդություններ բորբոքելու համար։
Քաշմիրի խնդիրը հակամարտության գլխավոր պատճառն էր, բացառությամբ 1971 թվականի պատերազմի, որի պատճառը Արևելյան Պակիստանում տեղի ունեցող քաղաքակական խժդժություններն էին։
Նա երիտասարդ փառամոլ լեյտենանտ Բրունո Շտախելն է՝ աղքատ ընտանիքի զավակ, ով երազում է դառնալ ազգային հերոս և անպայման ստանա «Ծառայությունների համար մեդալ» , որի ոչ պաշտոնական անվանումն է «Երկնագույն Մաքս»։
Բրունո Շտախելի կարիերայի դրամատիկ ավարտից հետո գեներալը՝ Քեթիի ամուսինը, կնոջն ասում է. «Հավաքվի՛ր, դու դեռ պետք է քեզ կարգի բերես, մեզ այսօր ճաշի են հրավիրել»։
2013 թվականին Դոնի Ռոստովում Ռոստովի մարզի սպորտի նախարարության նախաձեռնությամբ կազմակերպվել է հայտնի ֆուտբոլիստ Վիկտոր Պոնեդելնիկի քանդակը ստեղծելու մրցույթ։
Կազմակերպվեց հանձնաժողով, որի կազմում ընդգրկվել էին փոխմարզպետ Սերգեյ Գորբանը, ֆուտբոլիստ Վիկտոր Պոնեդելնիկը և Ռոստովի մարզի սպորտի նախարար Յուրի Բալանխինը։
2014 թվականի հուլիսին հայտնի դարձավ, որ 96,5 հազար ռուբլին հավաքվել է և տրամադրվել արձանի կառուցմանը ֆուտբոլի վետերանների և ֆուտբոլի Դոնի ֆեդերացիայի կողմից։
Դոնի սպորտի նախարարը հայտարարել է, որ որոշվել է արձանի տեղադրումը և բացումը հարմարեցնել այն օրվան, երբ կկայանա «Ռոստով» ՖԱ-ի առաջին հանդիպումը ՈՒԵՖԱ-ի Եվրոպայի լիգայում։
Ֆուտբոլիստ Վիկտոր Պոնեդելնիկի արձանի բացումը, որը հաճախ անվանում են նաև «Ֆուտբոլիստ» քանդակ, տեղի է ունեցել 2015 թվականի օգոստոսի 28-ին։
Վիկտոր Պոնեդելնիկի արձան , նաև' «Ֆուտբոլիստ» քանդակ , բրոնզե քանդակագործական կոմպոզիցիա, որը տեղադրված է Դոնի Ռոստովի «Օլիմպ-2» մարզադաշտի մերձակայքում։
Բացվել է 2015 թվականին ի պատիվ ֆուտբոլիստ Վիկտոր Պոնեդելնիկի, որը 1960 թվականի Եվրոպայի գավաթի եզրափակչում դարձել է վճռորոշ գոլի հեղինակ։
Դինը խնդրում է Սեմին օգնել իրեն, և նա առանց մտորելու համաձայնվում է, ասելով, որ երկուշաբթի օրը իրենք պետք է վերադառնան, քանի որ ինքը շատ կարևոր հանդիպում ունի։
Դինը և Սեմը Իերիհոն են գալիս, որտեղ ոստիկանությունն արդեն մանրամասն քննում էր սպանված Տրոյի մեքենան (երբ Տրոյին սպանում էին, մեքենաի պատուհանին արյան հետքեր են հայտնվում, իսկ երբ ոստիկանները քննում են մեքենան, ոչ մի նշան չկար)։
Միչ անց եղբայրները հանդիպում են Տրոյի ընկերուհուն' Էմիին, որը պատմում է նրանց, որ գույություն ունի այդտեղի լոգենդը, որի համաձայն սպիտակ հագուստով կինը' ով մի քանի տարի առաջ սպանվել էր, խնդրում է որ իրեն տուն տանեն, և այն մարդիկ ովքեր նրան օգնում են, հավերժ անհայտանում են։
Սեմը համացանցում Կոնստանս Ուելչ անունով կնոջ մասին տեղեկություն է գտնում, որը ինքնասպան է եղել, կամրջից ցատկելով, այն բանից հետո, երբ իր երկու երեխաները խեղդվել են լոգարանում։
Գնալուց առաջ Սեմը ասում է, որ լեգենդ գոյություն ունի, որի համաձայն այն կանայք, ովքեր իմանում են որ իրենց ամուսինները դավաճանել են իրենց, սպանում են իրենց երեխաներին և ինքնասպանություն են գործում։
Արթնանով գիշերը, Մերին մտնում է Սեմի սենյակը և օրորոցի մոտ գտնվող մարդուն տեսնելով մտածում է որ Ջոն Վինչեստերն է, իր ամուսինը և իր երեխաների հայրը ։
Մոնղոլիայի Ժողովրդական Հանրապետության Խորհրդային գիտության և մշակույթի տանը բացվել է «Հայաստանը ժուռնալիստի աչքերով» խորագիրը կրող ստեղծագործությունների անհատական ցուցահանդեսը, որը ներկայացվել է Մոսկվայի Ժուռնալիստի կենտրոնական տանը և Մոսկվայի «Երևան» կինոթատրոնում, 1982
1950 թվականին եղել է «Հայաստանն այսօր» ամսագրի արտահաստիքային ֆոտոթղթակիցը, 1960 թվականին դարձել է ՏԱՍՍ-ի, հետագայում նաև «Նովոստի» գործակալության ֆոտոթղթակիցը Հայաստանում։
Իլոն Վիկլանդը ծնվել է 1930 թվականի փետրվարի 5-ին Տարտու քաղաքում, քաղաքացիական ինժեներ Մաքս Պյաէբո և գեղարվեստի դպրոցի շրջանավարտ նկարչուհի Վիդի Պյաէբո-Յուսեի ընտանիքում։
Իլոնի մանկությունն անցել է Հաապսալուում, դպրոցն ավարտել է Տալլինում, սակայն 1939-1944 թվականներին սովորել է Հաապսալուի 1-ին հիմնական դպրոցում, ապրել է տատիկի հետ, այնուհետև փախստականների հետ հայտնվել է Շվեդիայում։
Ուսուցիչ Բասիստովը նայում էր հյուրին հիացմունքով, Պիգասովը, որի վրա Դմիտրի Նիկոլաևիչը ճնշում էր իր ներկայությամբ, սկսեց հազվադեպ հյուր գալ։
Դմիտրի Նիկոլաևիչ Ռուդին - մոտ երեսունհինգ տարեկան տղամարդ, Լասունսկիների տան հյուրը, հիանալի հռետոր, իր ճարտասանությամբ մեծ տպավորություն է թողել Դարյա Միխայլովնայի և Նատալյա Լսունսկայի վրա։
1855 թվականի հունիսին Տուրգենևը իր նամակում' ուղղված գրաքննադատ Վասիլի Բոտկինին, տեղեկացնում էր, որ իր կողմից պատարստ է նոր վիպակի պլան, որի բոլոր կերպարները արդեն մտածված են։
1855 թվականի հուլիսի 25-ին գրողը իր մոտ է հրավիրում գրականագետ Պավել Անենկովին, որպեսզի ծանոթանա նոր ստեղծագործությանը, որի վրա աշխատել է այնպես, ինչպես ամբողջ կյանքում չի աշխատել։
Մի քանի օր հետո Տուրգենևը գալիս է Պակրովսկի կալվածք , որտեղ ապրում էին Լև Տոլստոյի քույրը Մարիյա Նիկոլաևնան և նրա ամուսինը՝ Վալերիան Պետրովիչը։
Երիտասարդ տարիներին նա շատ գեղեցիկ էր, լավ հարաբերությունների մեջ էր գտնվում պոետներ՝ Վասիլի Ժուկովսկու, Վյազեմսկու և շատ ուրիշ գրողների հետ։
Միևնույն ժամանակ հերոսի մեջ հայտնաբերվեցին Տուրգենևի հատկանիշներից, այսպես Գերցենը բաց տեքստով գրել էր, որ Ռուդինը դա երկրորդ Տուրգենևն է, լսելով երիտասարդ Բակունինի փիլիսոփայական ժարգոնը։
Նիկոլայ Նեկրասովը Վասիլի Բոտկինին ուղղված նամակում տեղեկացրեց, որ ծանոթացել է «Ռուդինի» առաջին տարբերակի հետ, և առաջարկել, որ վերամշակելուց հետո հիանալի բան կստացվի։
Երբեմն արտաքին գովազդի թվին են դասում նաև գովազդային այն հաղորդագրությունները, որոնք տեղադրվում են խանութների, սուպերմարկետների ներսում, թեև ավելի հաճախ այն համարվում է ներքին գովազդ :
Արտաքին գովազդ, գրաֆիկական, տեքստային կամ գովազդային բնույթի այլ տեղեկատվություն, որը տեղադրվում է բաց տարածության մեջ գտնվող ժամանակավոր կամ մշտական հատուկ կառույցների վրա։
Նեբրասկից 13-ամյա աղջիկը' Լուլին , ով շատ ժամանակ էր անցկացնում նկարելով և երևակայելով, որոշելով գնալ Լաս Վեգաս փախչում է իր հարբեցող ծնողներից, տանելով իր հետ իր ատրճանակը, որը նվեր էր ստացել իր 13-րդ տարեդարձին։
Սակայն, հետո պարզվում է, որ նա հետապնդում է Գլենդին' ում կրքոտ սիրահարված էր, բայց Գլենդը չէր համակրում նրան, քանի որ նա կաղ, աղքատ բեռնատարի վարորդ էր։
Ռոյ Մայորգան դուրս է գալիս խմբից և ելույթներ ունենում , , , , խմբերի կազմում, 2006-ին -ի կազմում փոխարինում է Իգոր Կավալերային, հանդես է գալիս վերամիավորված -ի կազմում։
Նրանց սկզբնական հնչողությունը՝ վոկալիստներ Էմի Միրեթի ու Նեյլ Ռոբինսոնի մասնակցությամբ, միանգամայն համապատասխանում էր ավանդական հարդքոր պանկի ոճային հնչողությանը։
ի ապոկալիպտիկ տեքստերը և առհասարակ արվեստը անմիջականորեն վերաբերում են այդ շրջանի հասարակական-քաղաքական խնդիրներին, ինչպիսիք են Ռեյգանի կառավարությունը, ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի միջև Սառը պատերազմը, ԽՍՀՄ-ի հետ միջուկային պատերազմի վտանգը և այլն։
2000 – «Ինձ համար մահ չկա» , ստեղծվել է « » ստուդիայի կողմից « » հեռուստաալիքի պատվերով, սցենարի հեղինակ և ռեժիսոր՝ Ռենատա Լիտվինովա, նախագծի ղեկավար՝ Վիտալի Մանսկի,
Ես հիշում եմ.» , ստեղծվել է «» ստուդիայի կողմից «» հեռուստաալիքի պատվերով, սցենարի հեղինակ, ռեժիսոր և պրոդյուսեր՝ Սվետլանա Ռեզվուշկինա, նախագծի ղեկավար՝ Վիտալի Մանսկի,
Նոնա Մորդյուկովա» , ստեղծվել է « » ստուդիայի կողմից «» հեռուստաալիքի պատվերով, հեղինակ և ռեժիսոր՝ Ալեքսանդր Ստոլյարով, նախագծի ղեկավար՝ Վիտալի Տրոյանովսկի,
Ինչպես աշխարհում առանց սիրո ապրել» , ստեղծվել է « 8» ստուդիայի կողմից « »-ի պատվերով, հեղինակ՝ Տատյանա Վոլսկայա, ռեժիսոր՝ Ֆիլիպ Սուրկով,
Այդպիսին նրան ոչ ոք չգիտեր» , « » հեռուստաընկերություն, «Առաջին ալիք», գեղարվեստական ղեկավար՝ Լեոնիդ Յակուբովիչ, ռեժիսոր՝ Ֆուադ Շաբանով։
Առաջին ամուսինը՝ Վյաչեսլավ Տիխոնով. ծանոթացել են «Երիտասարդ գվարդիա» ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ, ամուսնացել են Մոսկվայի կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտում սովորելու տարիներին և միասին ապրել տասներեք տարի,
2005 – «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» աստիճանի շքանշան – հայրենական մշակույթի ու կինոարվեստի զարգացման գործում ունեցած մեծ ներդրման, ստեղծագործական բազմամյա գործունեության համար
1941 թվականի հունիսին, երբ դեռ չէր սկսել պատերազմը, հայտնի դերասանը պատասխանում է. «Անպայման ավարտեք դպրոցը, ստացեք ատեստատ և եկեք Մոսկվա, գտեք ինձ»։
Մանկությունն անցկացրել է Կրասնոդարի երկրամասի Գլաֆիրովկա գյուղում, որտեղ նրա մայրը՝ Իրինա Պետրովնա Մորդյուկովան եղել է կոլխոզի նախագահ, աչքի է ընկել վոկալային տվյալներով ու կենսախինդ բնավորությամբ, սիրել է երգել ռոմանսներ ու ռուսական ժողովրդական երգեր։
Ուսանողական տարիներին՝ 1948 թվականին, Նոնա Մորդյուկովան կատարել է իր նորամուտը կինոյում՝ մարմնավորելով Ուլյանա Գրոմովային ռեժիսոր Սերգեյ Գերասիմովի «Երիտասարդ գվարդիա» ֆիլմում, որը նկարահանվել է խորհրդային գրող Ալեքսանդր Ֆադեևի համանուն վեպի հիման վրա։
1949 թվականին Ուլյանա Գրոմովային դերի համար Նոնա Մորդյուկովային շնորհվել է Ստալինյան առաջին աստիճանի մրցանակի գրականության և արվեստի բնագավառում «Գեղարվեստական կինեմատոգրաֆիա» կատեգորիայում։
1942 թվականին՝ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ նացիստական Գերմանիայի զորքերի կողմից Կրասնոդարի երկրամասի շրջափակման ժամանակ, Մորդյուկովների ընտանիքը չի կարողացել տարհանվել։
Առաջացել է Գերմանիա տեղափոխվելու վտանգ, և Մորդյուկովները ստիպված են եղել թաքնվել Տրուբոլետ հեռավոր բնակավայրում (ներկայում՝ Նովոուրուպսկի, Օտրադնայայի շրջան, Կրասնոդարի երկրամաս)։
Նրա ամենահայտնի աշխատանքների թվում են՝ «Երիտասարդ գվարդիա» , «Օտար ազգականներ» , «Հասարակ պատմություն» , «Նախագահը» , «Բալզամինովի ամուսնությունը» , «Կոմիսար» , «Ադամանդե ձեռքը» , «» , «Ազգականներ» :
Նոնա Վիկտորովնա Մորդյուկովա (, 25 նոյեմբերի, 1925, Կոնստանտինովկա, Արտյոմովսկի շրջան, ՈՒԽՍՀ, ԽՍՀՄ – 6 հուլիսի, 2008, Մոսկվա, Ռուսաստան), կինոյի և թատրոնի ռուս խորհրդային դերասանուհի։
Ռուսաստանի կառավարության մամուլի ծառայության հայտարարության համաձայն՝ 2008 թվականի հուլիսի 7-ին Ռուսաստանի վարչապետ Վլադիմիր Պուտինը նույնպես հայտնել է իր ցավակցությունը Նոնա Մորդյուկովայի հարազատներին ու ազգականներին։
2008 թվականի հուլիսի 9-ին « » շաբաթաթերթին տված իր հարցազրույցում «Իմ արծաթե գունդը» հաղորդման հեղինակ և վարող Վիտալի Վուլֆը, բնութագրելով Նոնա Մորդյուկովայի արվեստը, ասել է.
1945 թվականին Նոնա Մորդյուկովան ընդունվել է Մոսկվայի կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտ՝ Բորիս Բիբիկովի և Օլգա Պիժովայի դերասանական արվեստանոց։
Մեկ միլիոնանոց հարցը հետևյալն էր. «ԱՄՆ-ի նախագահնրից ովքե՞ր են հայտնվել - հեռուստասերիալում», իսկ հնարավոր պատասխաններն էին՝ Ա. Լինդոն Ջոնսոն, Բ. Ռիչարդ Նիքսոն, Գ. Ջիմի Կարտեր, Դ. Ջերալդ Ֆորդ։
Նա ԱՄՆ-ի խաղային շոուների պատմության մեջ անհատական խաղում ամենամեծ հաղթանակը գրանցած մասնակիցն էր մինչև այն պահը, երբ մեկ այլ ամերիկյան ինտելեկտուալ խաղի մասնակից Ռահիմ Օբերհոլցերը նոր ռեկորդ սահմանեց՝ 1.12 միլիոն դոլար վաստակելով։
Քարփենթերը կարծում էր, որ շոուի ավելի բարձր արժեք ունեցող հարցերը «ավելի բարդ չէին», քան ավելի ցածր արժեք ունեցողները և որոշեց զանգել շոուի թեժ գիծ, որպեսզի խաղին մասնակցելու հնարավորություն ստանա։
Պատկերասրահի մեծ մասը նվիրված է կատուներին առնչվող արվեստի գործերին ու ձեռագործ աշխատանքներին՝ աջակցելով մեքսիկացի և օտարերկրացի արվեստագետներին ու վարպետներին՝ գեղագիտորեն ներկայացնելու կատուներին։
Ներկայացված է շուրջ 5000 նմուշ, այդ թվում՝ ձեռագործ իրեր, բարձեր, կտավներ, շապիկներ, ոսկեղեն, բաժակներ, խաղալիքներ, լուսանկարներ, ժամացույցներ, գրքեր։
Պատկերասրահի հետ են աշխատում Դանիել Սոլերը, Սերոժկա Հելմունդը, Ռոքսանա Էլվրիջ-Թոմասը, Ռիկարդո Հեմը, Կարինա Ֆալկոնը, Այրիս Մեքսիկոն, Միգել Անխել Տենորիոն, , , , , Գիյերմո Լեոնը, Ջեյմս Տոնոմ, Անա Կարեն Ալենդեն։
Պատկերասրահի գործունեությունը նախաձեռնել են քույր և եղբայր Ջոել և Մարիա դել Կարմեն Նավա Պոլինաները Ռոդիգո Մորենո Գոնսալեսի հետ միասին՝ զգալով երկրում կատուներին նվիրված թանգարանի պակասը։
Թուրքերը սա համարեցին իրենց իրենց իրավունքների կրճատման փորձ և 1963 թվականի դեկտեմբերի 21-ից կղզում սկսվեցին անկարգություններ, որոնք վերածվեցին զինված բախումների երկու համայնքների միջև։
1964 թվականի հունվարին Լոնդոնում հրավիրվեց կոնֆերանս Բրիտանիայի, Հունաստանի, Թուրքիայի ու Կիպրոսի մասնակցությամբ, որտեղ առաջարկվեց Կիպրոս ուղարկել միջազգայի զորքեր ՄԱԿ-ի դրոշի ներքո։
Թուրքիան ռազմական օգնություն էր ցույց տալիս թուրքական համայնքնին, իսկ Հունաստանը հունական արմատկան խմբավորումներին, որոնք պայքարում էին Մակարիոսի զիջողական քաղաքականության դեմ։
Մինչև 1954 թվականը մի շարք ակտիվ թուրքական կառույցներ էին ստեղծվել Կիպրոսում, ինչպիսիք են Ուսանողների ազգային միությունը, Կիպրոսում թուրքերի իրավունքների պաշտպանության կոմիտեն, Փխստականների առողջապահական կազմակերպությունը։
Նա քննարկեց իր գաղափարը Մակարիոսի հետ, բայց հիսթափվեց, քանի որ վերջինս Բրիտանական ազդեցությունը թոթոավելու քաղաքական պայքարի կողմանկից էր, այլ ոչ թե ապստամբական։
Մակարիոսին մտահոգեց Գրիվասի ծայրահեղական մոտեցումները, բայց նա շարունակեց պայքարը զուտ դիվանագիտկան միջոցներով. մասնավորապես փորձում էր խնդրի մասնակից դարձնել ՄԱԿ-ին։
1954 թվականի օգոստոսին ՄԱԿ-ում Հունաստանի մշտական ներկայացուցիչը պաշտոնապես դիմեց, որ Կիպրոսի բնակչության ինքնորոշման հարցը ներառվի Գլխավոր ասամբլեայի վեցերորդ նստաշրջանի օրակարգում։
Հակամարտությունը առաջացման սկզբից գտնվել է միջազգային հանրության ուշադրության կենտրոնում. խնդրի կարգավորման վերաբերյալ ընդունվել են ՄԱԿ-ի բազմաթիվ բանաձևեր։
Չնայած Կիրպոսի Հանրապետությունը ճանաչված է որպես միակ օրինական իշխանություն պետության տարածքում, հյուսիսային հատվածը դե ֆակտո գտնվում է ինքնահռչակ Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության իշխանության ներքո, որը պաշտպանվում է Թուրքիայի զինված ուժերի կողմից։
Սկզբնապես, Բրիտանական կայսրության, ապա Օսմանյան կայսրության կողմից կղզու զավթման պայմաններում, Կիպրոսի հիմնախնդիրը դիտարկվում էր որպես հակամարտություն Կիպրոսի ժողովրդի և զավթիչների միջև' ինքնորոշման հասնելու համար։
Արդյունքում խնդրի հնչեղությունը դուրս եկավ կղզու սահմաններից և Լոնդոնում և Զուրիչում կնքված երաշխավորության պայմանագրերի արդյուքնում ընդգրկեց նաև Թուրքիան, Հունաստանը, Միացյալ Թագավորությունը, ՄԱԿ-ը, ԵՄ-ը և ԱՄՆ-ը ։
Պետությունը մինչ այժմ միջազայնորեն ճանաչվել է միայն Թուրքիայի կողմից, որով այն հաստատեց դիվանագիտկան հարաբերություններ ինքնահռչակ պետության հետ' ոտնահարելվ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 1984 թվականի մայիսի 11-ին ընդունված 550-րդ բանաձևը։