polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
«Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունը 2015 թվականից ի վեր մասնակցել է համապետական բոլոր ընտրություններին, ինչպես նաև Երևանի ավագանու և ՀՀ խոշոր քաղաքների տիմ ընտրություններին։
2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին ԼՀԿ-ն մասնակցել է «ԵԼՔ» դաշինքի («Քաղաքացիական պայմանագիր» և «Հանրապետություն» կուսակցությունների հետ համատեղ) համամասնական ցուցակով, իսկ 2018 թվականի Երևանի ավագանու արտահերթ ընտրություններին՝ «ԼՈՒՅՍ» դաշինքով ։
Թավշյա հեղափոխությանը հաջորդած խորհրդարանական ընտրություններին «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունը մասնակցում է որպես առանձին ուժ՝ թմբկահարելով «երրորդ ճանապարհ»-ի քաղաքական հայեցակարգը՝ արդյունքում դառնալով 7-րդ գումարման ԱԺ ընդդիմադիր խմբակցություն։
Նախընտրական քարոզչական գործընթացներում կուսակցությունը քննադատել է ոչ միայն ՀՀ-ում իշխանություն ձևավորած Հանրապետական և Դաշնակցական կուսակցություններին, այլև իրենց ընդդիմադիր հռչակած Հայկական վերածնունդ, Բարգավաճ Հայաստան, Քաղաքացիական պայմանագիր և Գալա կուսակցություններին։
Փոխադարձ մեղադրանքներից հետո «Լուսավոր Հայաստան» և «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունների նախագահներ Էդմոն Մարուքյանն ու Նիկոլ Փաշինյանը տեսականորեն հաշտվում են ՀՀ ԱԺ մեկ այլ պատգամավոր՝ Թևան Պողոսյանի կողմից իր տանը կազմակերպած խնջույքի ժամանակ։
Հակամարտության պատճառն այն էր, որ Ն.Փաշինյանը Է.Մարուքյանին մեղադրում էր իշխանությունների շահերը պաշտպանելու, ՀՀ ԱԺ նիստերին իշխանական օրինագծերին, այդ թվում՝ ՀՀ պետական բյուջեի կատարողականը հաստատելուն կողմ քվեարկելու համար։
Ավագանիում մեծամասնություն կազմելու նպատակով բանակցություններից հետո դաշինք կազմեց «Հայկական վերածնունդ» և «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունների հետ, որոնց սուր քննադատության էր ենթարկել նախընտրական գործընթացում՝ մեղադրելով իշխանության հետ համագործակցելու գործում։
2016 թվականիհոկտեմբերի 10-ին կայացած Վանաձորի ավագանի նիստում քաղաքապետ ընտրվեց ՀՀԿ թեկնածու Մամիկոն Ասլանյանը՝ չնայած այն հանգամանքին, որ դաշինք կազմած կուսակցությունների ձայները ավելի շատ էին կարող էին լինել։
ԼՀԿ կառավարման խորհրդի անդամների թվում են Էդմոն Մարուքյանը, Գևորգ Գորգիսյանը, Անի Սամսոնյանը, Դավիթ Խաժակյանը, Գրիգորի Դոխոյանը, Հարություն Բաբայանը, Սրբուհի Գրիգորյանը, Կարեն Սիմոնյանը և այլք։
«Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունը կոալիցիոն պայմանագիր է կնքել «Հանրապետություն» և «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցութունների հետ «Ելք» անունը կրող դաշինքով 2017 թվականի ապրիլի 2-ին կայանալիք ՀՀ Ազգային ժողովի ընտրություններին մասնակցելու նպատակով։
Դաշինքի ներկայացուցիչ Էդմոն Մարուքյանը հայտարարել է, որ ընդդիմադիր դաշտում միակ ուժը, որը կարող է պայքարել իշխող Հանրապետական կուսակցության դեմ, իր ներկայացրած «Ելք» դաշինքն է։
2016 թվականի հուլիսի 6-ին կուսակցության Լոռու մարզային խորհուրդը որոշեց մասնակցել 2016 թվականի հոկտեմբերի 2-ին Վանաձոր քաղաքում կայանալիք տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրություններին կուսակցության համամասնական ցուցակը գլխավորող քաղաքապետի թեկնածու, կուսակցության նախագահ ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր էդմոն Մարուքյանի եղբայր Քրիստ Մարուքյանի գլխավորությամբ։
Գաղափարական առումով կուսակցությունն իր հիմնադիր-նպատակներն է համարում քաղաքական համակարգի հավասարակշռումն ու փոխզսպումը, քաղաքացիական հասարակության ձևավորումը, ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացումն ու եվրոպական մոդելի պետության ստեղծումը, իսկ կոնցեպցիան՝ լուսավորականությունը։
Կուսակցությունը նպատակադրված լինելով ոչ ֆորմալ կրթության միջոցով տարածել ազատականության գաղափարախոսությունը՝ համագործակցում է Լիբերալ քաղաքականության ինստիտուտ ուղեղային կենտրոնի հետ, որի ամենահայտնի կրթական ծրագիրը Լիբերալ քաղաքականության դպրոցն է։
«Լուսավոր Հայաստան» կուսակցություն, հապավմամբ՝ ԼՀԿ, ազատական հայացքներ ունեցող քաղաքական կուսակցություն Հայաստանում, որը հիմնադրվել է 2015 թվականի դեկտեմբերի 12-ին։
Կառլ Գաուսը 1796 թվականին ապացուցեց, որ կանոնավոր -անկյունը կարելի է կառուցել կարկինի և քանոնի օգնությամբ, եթե կենտ թվով պարզ բաժանարարները Ֆերմայի տարբեր թվեր են։
1894 թվականին Յոհան Գուստավ Հերմեսը ավելի քան տասնամյա հետազոտություններից հետո գտավ կանոնավոր 65537-անկյան կառուցման եղանակը և նկարագրեց դա իր 200 էջանոց գրվածքի մեջ (ձեռագրի բնօրինակը գտնվում և պահպանվում է Գյոթինգենի համալսարանի գրադարանում)։
Ֆրիդրիխ Ավգուստ Շտյուլերը կառույցի դիզայնի շուրջ աշխատել է 1863 թվականից Պրուսիայի արքա Ֆրիդրիխ Վիլհելմ -ի էսքիզի հիման վրա։
1998-2001 թվականներին թանգարանը ամբողջովին վերանորոգվել է, վերին հարկում ավելացվել են լրացուցիչ սրահներ, որտեղ տեղավորվել են ռոմանտիզմի դարաշրջանի ցուցանմուշներ։
1896 թվականին նրան փոխարինում է Գուգո ֆոն Չուդին, որը հավաքածուն համալրում է ֆրանսիացի իմպրեսիոնիստների գործերով. դրանով գերմանական պատկերասրահը երկու դարերի սահմանագծում դառնում է ժամանակակից ֆրանսիական արվեստի կարևորագույն հավաքածու։
Ժամանակակից շենքը' հռոմեական տաճարի ոճով և աբսիդով, նախագծվել է 1865 թվականին Ֆրիդրիխ Ավգուստ Շտյուլերի կողմից Ֆրիդրիխ Վիլհելմ արքայի պատվերով և կառուցվել 1869-1876 թվականներին Հենրիխ Շտրակի ղեկավարությամբ։
Ապահովում է ավտոմոբիլային անվտանգության կյանքի ցիկլը (կառավարում, մշակում, արտադրություն, շահագործում, սպասարկում, շահագործումից հանել) և աջակցում է կապել համապատասխան գործունեություններ կյանքի ցիկլի այս փուլերի ընթացքում։
26262 սահմանում է ֆունկցիոնալ անվտանգություն այն ավտոմոբիլային սարքավորումների համար, որոնք կիրառելի են ավտոմոբիլային էլեկտրոնային և էլեկտրական անվտանգության հետ կապված համակարգերի կյանքի ցիկլի ընթացքում։
Հրատարակվել է 2011 թվականի նոյեմբերի 11-ին և նախատեսված է կիրառվելու էլեկտրոնային և էլեկտրական համակարգերի համար ներդրված մարդատար ավտոմեքենաների մեջ, որոնց առավելագույն քաշը 3500 կիլոգրամ է։
Էլեմենտ – Համակարգ կամ համակարգի մաս, այդ թվում՝ բաղադրիչներ, ապարատային մասեր, ծրագրային միավորներ, այսինքն որևէ բան համակարգից, որը կարելի է հստակ սահմանել և գործածել
«»-ի դպրոցն ավարտելուց հետո 2007 թվականին խմբի անդամները տեղափոխվեցին Նյու Յորք, որտեղ Կենտրոնական պարկում նվագելու շնորհիվ ձեռք բերեցին մեծ թվով երկրպագուներ։
2008 թվականին Լեիրդը և Տրավինոն սկսեցին միասին ստեղծագործել և ձայնագրել երգեր, որոնցից շատերը ներառված են « » ալբոմի մեջ, որը թողարկվել է 2009 թվականի մայիսին։
2013 թվականին ամերիկյան «Գահերի խաղը» հեռուստասերիալի սաունդթրեկի՝ խմբի ստեղծած քավըր տարբերակը հայտնվեց « »-ում, որտեղ այն կոչում էին «սաունդթրեկի երբևէ արված լավագույն քավըր տարբերակ»։
Համաշխարհային ֆեդերալիստական միություն, ՀՖՄ , ուժեղացված և ժողովրդավարական, սուբսիդիարության, համերաշխության և ժողովրդավարության սկզբունքով կառուցած համաշխարհային դաշնային համակարգի հիմնադրման գաղափարը կիսող համաշխարհային քաղաքացիության շարժում։
Համաշխարհային դաշնության հայտնի կողմնակիցներ էին Ալբերտ Այնշտայնը, Մահաթմա Գանդին, Մարտին Լյութեր Քինգը, Ռոսիկա Շվիմմերը, Գարի Դևիսը, Էմերի Ռիվսը և Լոլա Մավերիք Լոյդը։
Համաշխարհային ֆեդերալիստական միություն կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1947 թվականին նրանց կողմից, ով անհանգստացած էր այն փաստով, որ նորաստեղծ ՄԱԿ-ի կառուցվածքը շատ է նման Ազգերի լիգայի կառուցվածքին, որին չհաջողվեց չեղարկել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, լինելով հարկավոր չափից շատ ազատություն ունեցող անկախ պետությունների միություն։
Համաշխարհային ֆեդերալիստական միությունը ունի անդամ կազմակերպությունները և ասոցիացված կազմակերպություններ ամբողջ աշխարհով, այդ թվում նաև՝ Համաշխարհային լուծումների համար քաղաքացիներ, Եվրոպայի ֆեդերալիստների միություն, Համաշխարհային ֆեդերալիստական միություն-Կանադա, Ունիվերսալ կուսակցություն, Ճապոնիայի Համաշխարհային ֆեդերալիստական միություն։
ՀՀամաշխարհային ֆեդերալիստական միությունը որպես վերադաս կազմակերպություն ընդգրկում է նաև Միջազգային քրեական դատարանի կոալիցիան և Պաշտպանության պատասխանատվության միջազգային կոալիցիան։
Համաշխարհային ֆեդերալիստական միության միջազգային քարտուղարությունը տեղակայված է Նյու Յորքում՝ ՄԱԿ-ի գլխավոր գրասենյակի դիմաց, ունենալով բազմաթիվ անդամակից և ասոցիացված կազմակերպություններ աշխարհով մեկ։
ՀՖՄ-ը հատուկ խորհրդակցական ձայն ունի ՄԱԿ-ի տնտեսական և սոցիալական հանձնաժողովում 1970 թվականից հետո, լինելով փոխկապակցված ՄԱԿ-ի հասարակական ինֆորմացիայի վարչությանը, ինչպես նաև լինելով Ոչ կառավարական կազմակերպությունների կոնֆերանս :
1983 թվականին Համաշխարհային ֆեդերալիստական միության կողմից հիմնադրված Համաշխարհային քաղաքականության ինստիտուտը կազմված է տվյալ երկրներում անհատ աջակիցների կողմից կազմակերպված ինքնավար պետական և տարածաշրջանային կազմակերպություններից։
Ավելի քան 45 տարի անց' 1964 թ.-ին, այն դադարեցնում է իր գոյությունը' միանալով Հեմնեսին' Սյոր Ռանայի և Հաթթֆյելլդայի հետ միասին, և ստեղծվում է Հերմեսի նոր, ավելի մեծ միավոր։
1918 թվականին ավարտել է Մոսկվայի 12-րդ գիմնազիան և ընդունվել Մոսկվայի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ, որտեղ նրա համակուրսեցիներն էին Ռուբեն Սիմոնովը, Անդրեյ Լոբանովը և Օսիպ Աբդուլովը։
Ուելսի արքայազն կամ Վալիի արքայազն , 12-րդ դարի սկզբներին Ուելսում ծնված իշխանական տիտղոս, հետագայում անգլիական գահի արու ժառանգին տրվող տիտղոս, 1707 թվականից Անգլիայի և Շոտլանդիայի իրավաբանական միավորումից հետո Մեծ Բրիտանիայի գահի թագաժառանգին տրվող տիտղոս։
Այս ավանդույթից բացառություն է 1525 թվականին Հենրի Թյուդորի կողմից Ուելսի արքայադուստր տիտղոսի շնորհումը իր դստերը՝ Անգլիայի ապագա թագուհի Մարիա Անգլիացուն։
Իշխանները վասալային կախվածության պայմանագիրը ստորագրել են, որից հետո Էդուարդը վահանի վրա ներկայացրել է իր որդուն , որը ծնվել էր նախօրեին Վալլիի Կարնարվոն ամրոցում և բացականչել է.
Ավագ որդիների մի շարք ժառանգներ այդպես էլ չեն ստացել Ուելսի արքայազնի տիտղոս, մասնավորապես, ապագա Հենրի -ը (նրա հայրը Հենրի -ը մահացավ որդու ծնվելուց անմիջապես հետո, և նա միանգամից գահ բարձրացավ), Հենրի -ի երկու ավագ որդիները, որոնք մանուկ հասակում մահացել են։
դարի վերջում Անգլիայի թագավոր Էդուարդ -ի կողմից Ուելսի գրավումից հետո Ուելսը կորցրել է իր անկախությունը և Ուելսի արքայազն տիտղոսը անցել է անգլիական թագին ու սկսել է պատկանել նրա թագաժառանգին։
Մեծ Բրիտանիայում այդ տիտղոսը այժմ կրում է արքայազն Չարլզը ՝ թագուհի Եղիսաբեթ -ի ավագ որդին, որը հանդիսանում է Ուելսի 21-րդ արքայազնը։
Գահի ժառանգորդ է դարձել 1952 թվականի փետրվարին՝ պապի մահից հետո, սակայն Ուելսի արքայազն տիտղոսը ստացել է միայն 1958 թվականին, իսկ ինվեստիտուրան անցել է 1969 թվականին, երբ լրացավ նրա 20 տարին։
Տպագրվել սկսել է «» թերթի 1937 թվականի հուլիսի 6-ի համարում, Բուխարեստի գլխավոր «» թերթում տպագրել է սատիրաներ, 1938 թվականի հունվարի 9-ին Ե. Լովինեսկու խորհրդով «»-ում տպագրվել են Սորանայի երեք վեպերը։
Վաղ հասակում զրկվել է մորից, կրթություն ստացել է տանը՝ Կոմրատում, 1927 թվականից՝ աղջիկների «Արքայադուստր Իլյանայի» անվան գիմնազիայում , որտեղ 1931 թվականին հանձնել է բակալավրիատի քննություններ։
Քլարկը կրթությունն ստացել է զառամյալ թոշակառուների դպրոցում, ապա ուղարկվել որպես վիրաբույժ Ալտ Պատչիկ Մաքգրեգոր, 1825 թվականին իսկ ավելի ուշ՝ տեղափոխվել Ջորջ Գիսբորն Բաբինգթոն։
1830-ականների կեսերին Քլարկը աշխատանքի է անցնում Իսամբարդ Քինգդըմ Բրունելի մոտ, որպես ինժեներ՝ «Գրեյթ Վեսթերնի» և «Թաֆ Վեյլ» երկաթգծի կառուցման համար։
Նա երկաթգծի երկու ուղեցույցերի հեղինակ է, որոնք տպել է անանուն կերպով, և որտեղ քննադատել է Բրունելի մեթոդները՝ հրապարակելով 1895 թվականին՝ «Ջենրլմենի» ամսագրում։
1843-ից 1847 թվականները Քլարկը աշխատել է «Մեծ հնդկական թերակղզի» երկաթուղում, որը հսկում և պլանավորում էր առաջին ուղևորների հերթը Հնդկաստանում Բոմբեյից դեպի Թհանա։
1855 թվականի օգոստոսի 24-ին Փարիզում կազմակերպված զորահանդեսից հետո արդեն երեկո էր, երբ Վիկտորիան ցանկացավ Բերտիին «Հաշմանդամների տուն»՝ Նապոլեոն Բոնապարտի աճյունի մոտ տանել։
Այդ մութ քամոտ գիշերում ջահերի սարսափազդու լույսի ներքո պատերազմի կաղացող հաշմանդամների ուղեկցությամբ հյուրերը Նապոլեոն -ի հետ շարժվեցին Սուրբ Ժերոմի ժամատուն , որտեղ հանգչում էր Բոնապարտը։
Այնտեղ մտնելով՝ Վիկտորիան շրջվեց Բերտիի կողմը և որպես իր թագաժառանգի և այս նոր բարեկամության իրավահաջորդի, հրամայեց ծնկի գալ Բոնապարտի սարկոֆագի առաջ (Վիկտորիան իր օրագրում հիշատակել է Անգլիայի և Ֆրանսիայի միջև բարեկամության հանդիսավոր պահի զգացողությամբ տոգորված այս պահը, չնայած գիտակցում էր, որ անգլիական քաղաքագետները նրա այս քայլին ըմբռնումով չէին մոտենա)։
Ալբերտը և Վիկտորիան համոզված էին, որ Նելլի հետ կապը հաննովերյան գեների չար կատակ է և չնայած ծնողների այդքան ջանքերին Բերտին նմանվում էր տխրահռչակ Ջորջ -ին։
Ալբերտը պահանջով Բերտին հաշվետվություն ներկայացրեց Բրյուսին, հրաժարվելով հայտնել սպաների անունները, ովքեր կազմակերպել էին այդ ծանոթությունը և զղջման նամակ ուղարկեց հորը։
Նապոլեոնը իր իշխանության լեգիտմության նպատակով 1854 թվականին փորձում էր արևմուտքի սուվերենների հետ անձնական հարաբերություններ հաստատել, սակայն Վիկտորիա թագուհին չէր ցանկանում նրան հյուրընկալել, չնայած մի քան դար անց առաջին անգամ, 1853 թվականի հոկտեմբերից Ղրիմի պատերազմում արդեն գործում էր անգլոֆրանսական ալյանսը։
Նա գիտեր, որ Ալբերտը հետաքրքրվում է գիտության և տեխնիկայի նորույթներով և անգամ 1851 թվականին Լոնդոնում Համաշխարհային ցուցահանդեսի կազմակերպիչներից մեկն է եղել, որի պատվավոր հյուրերի թվում, ի հեճուկս Նապոլեոնի, եղել էին նաև տապալված ֆրանսիական ընտանքի անդամները։
Խորամանկ Նապոլեոնը ի միջիայլոց հիշատակեց, որ ցանկանում է Լոնդոն այցելել և Վիկտորային և Ալբերտին անձամբ հանձնել 1855 թվականին Փարիզում կայանալիք Համաշխարհային ցուցահանդեսին մասնակցելու հրավերը։
1855 թվականի ապրիլին Նապոլեոն -ը Եվգենիայի հետ ժամանեցին Դուվր նավահանգիստ, որից հետո գնացքով Ալբերտի հետ ուղևորվեցին Վինձոր, որտեղ նրանց սպասում էր հանդուրժողական ընդունելություն։
Դեռ ավելին, այն ժամանակ Հենրիխը Փարիզ էր եկել ֆրանսիական գահ բարձրանալու համար, իսկ այս դեպքում Նապոլեոնը լիիրավ տանտեր էր զգում իրեն և հասկանալով իրադարձության պատմական նշանակությունը կազմակերպել էր շքեղ և ջերմ ընդունելություն։
Իսկ Նապոլեոնի սիրելի նկարիչ Շառլ Մյուլլերը «Նորին Մեծություն Անգլիայի թագուհու ժամանումը Շատո Սեն Կլու պալատ» կտավում փոխանցել է Շատո Սեն Կլու պալատում տիրող ընդունելության մթնոլորտը։
Պսակադրության արարողությունը Վիկտորիայի պնդմամբ տեղի ունեցավ Վինձոր ամրոցի Սուրբ Գեորգի մատուռում, որը մինչ այդ առավելապես հայտնի էր որպես թագավորական գերեզման։
Դաստիարակները Վիկտորիայի պահանջով տղայի հետ շաբաթական վեց օր պարապում էին գերմաներեն, ֆրանսերեն, լատիներեն, թվաբանություն, գերմանական ուղղվածությամբ պատմություն՝ հիմնականում շեշտը դնելով թագավորական ընտանիքների պատմության վրա։
Վիկտորիան իր օրագրում գրել է, որ դա «ամենահրաշալի տեսարաններից մեկն էր մեր երբևէ դիտածներից» և «Լյուդովիկոս -ի ժամանակներից ի վեր Վերսալում պարահանդես չէր եղել»։
Հետևաբար, զարմանալի չէ, որ Բերտին և Վիկին պաշտոնական այցի վերջին օրը գնացին Եվգենիայի մոտ և խնդրեցին, որ նա ծնողներին համոզեր, որ իրենց թողնեն Ֆրանսիայում։
Միևնույն ժամանակ Ալբերտը, համարելով, որ Բերտին մեծ կարծիքի է իր մասին և ժամանակն է նրան ազատել այդ համընդհանուր երկրպագության էյֆորիայից, նրան ուղարկում է Քեմբրիջ, սակայն մի քանի ամիս անց հասկանալով, որ գիտության համար չէ ստեղծված իր որդին, նրան ուղարկում է Իռլանդիայի նռնակաձիգ պահակազորայինների գնդում զինվորական ծառայության, որպեսզի զինվորական կարգապահություն սովորի։
Նապոլեոն -ը, ինչպես և Ալբերտը, ժամանակակից տեխնոլոգիաների սիրահար էր և Լյուդովիկոս -ի պալատը շքամուտքերը և սրահներն այնպես էին լուսավորված նորագույն գազային լուսավորությամբ, որ ասես ցերեկ լիներ. մոմի խավար լույսին սովոր մարդկանց համար սա իրոք կախարդանք էր։
Այստեղ նրան գերմանական առոգանության համար չէին քննադատում. ամբողջ կյանքում նա այդպես էլ չկարողացավ ճիշտ արտասանել անգլերեն տառը, բայց դա օգնեց ֆրանսերեն լավ խոսել։
Միաժամանակ Ալբերտը մահվանից առաջ որոշել էր Բերտիին ուղարկել կրթական շրջագայություն, որը ընդգրկելու էր Վիենան, Վենեցիան, Եգիպտոսը և Մերձավոր Արևելքը։
Սգացող Վիկտորիան տեսնել չէր կարողանում որդուն և Ալբերտի մահից 8 շաբաթ չանցած, Բերտիին ուղարկեց միջերկրածովյան շրջագայության, կրկին գեներալ Բրյուսի հսկողությամբ։
Վերջինս այդ ընթացքում տենդից մահացավ և նրան փոխարինեց նապոլեոնյան պատերազմի վետերան գեներալ Ուիլյամ Նոլիսը, որը հսկում էր նաև Բերտիի ֆինանսական ծախսերը։
Բերտիին գրավեց ցուցահանդեսի Արդյունաբերական պալատում տիրող աշխուժությունը, որտեղ «Էքսպո-1855»-ի շրջանակներում ցուցադրվում էին գերժամանակակից կամ վերջին նորարարությունները։
Տպավորիչ իրադարձություններից էր օգոստոսի 23-ին Փարիզի Քաղաքապետարանում կազմակերպված պարահանդեսը, որի ժամանակ հյուրերից մի շեյխ խոնարհվեց և բարձրացնելով Վիկտորիայի զգեստի փեշը համբուրեց նրա սրունքը արտաբերելով «Թող ամաչի նա, ով վատ կմտածի» :
Վիկտորիայի համար Ալբերտը միշտ եղել էր հրեշտակ, մարգարե, գուրու և սուրբ միաժամանակ և նա վստահ էր, որ Կարայում տեղի ունեցածը կործանեց իր կատարյալ ամուսնուն։
Սակայն, երբ Քենթերբերիի արքեպիսկոպոսը զգուշացրեց, որ անհարմար ժամանակ է հարսանիքի համար, թագուհին հակադարձեց, որ «ամուսնությունը հանդիսավոր սուրբ արարողություն է և համատեղելի չէ զվարճանքի հետ»։
Պաշտոնապես տոնակատարությունները սկսվել էին հարսանիքից երեք օր առաջ, երբ թագավորական զբոսանավով Ալեքսանդրայի Անգլիա ժամանումից հետո Բերտին պետք է նրան ուղեկցեր Լոնդոն։
Սակայն ամբոխը չորս ժամ շարունակ բուռն ողջունում էր Ալեքսանդրային, որը չնայած մարտյան ցրտաշունչ քամուն և հասարակության մեջ առաջին անգամ հանդես գալուն, արքայավայել էր իրեն պահում։
1855 թվականին, 13 տարեկանում՝ ամենատպավորվող տարիքում Բերտին մոտիկից ծանոթացել է Նապոլեոն -ի հետ, երբ թագավորական ընտանիքը պաշտոնական այցով մեկնել էր Փարիզ։
Արքայազն Ալբերտը, չափազանց խիստ հայր լինելով, ավագ որդու համար այնպիսի ամուր սահմանափակող կապանքներ էր ստեղծել, որ Ալբերտը, դրանից հետո լինելով Եվրոպայում և ազատվելով ծնողների հսկողությունից, լիաթոք վայելել է ազատությունը։
Համապատասխան հարսնացուն ընտրված էր՝ 16-ամյա Ալեքսանդրա Դանիացին՝ Դանիայի թագաժառանգ Քրիստիան Դանիացու դուստր Շլեզվիգ Հոլշտայն Զոնդերբուրգ Գլյուքսբուրգցին։
Ռազմական զորավարժություններին մասնակցելու պատրվակով Ալբերտը Բերտիին ուղարկեց Գերմանիա, որտեղ իրականում պլանավորված էր նրա հանդիպումը ապագա կնոջ՝ Ալեքսանդրայի հետ։
Նրանք հանդիպեցին 1861 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Գերմանիայի Շպայեր քաղաքում Բերտիի ավագ քրոջ՝ Վիկտորիայի ներկայությամբ, որը ամուսնացած էր Ֆրիդրիխ -ի հետ։
Անդրօվկիանոսյան քառամսյա ուղևորությունից հետո բոլորի համար պարզ էր, որ Բերտին հրաշալի է լուծել իր վրա դրված խնդիրը. արտասահմանում արժանապատիվ ներկայացրելնելով միապետությունը, և ամերիկացիներին նույնիսկ ստիպել է երգել «Աստված, պահպանիր թագուհուն»։
Իսկ Վիկտորիան դեռ մանկուց մոլի ռոյալսիտ էր. նրա կենսագիրներից Լիտոն Ստրեյչի վստահեցմամբ՝ թագուհու երիտասարդության սիրելի մեղեդիներից է եղել «Աստված, պահպանիր թագավորին» օրհներգը։
Էդուարդ կամ փաղաքշական Բերտի , Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի թագավոր, Հնդկաստանի կայսր , Վիկտորիա թագուհու և Ալբերտ կոնսորտ արքայազնի ավագ որդին։
Լինելով բրիտանական միապետի ավագ որդի՝ ծննդյան օրվանից կոչվել է Կոռնուոլի դուքս, Ռոթսեյի դուքս, որպես Ալբերտ արքայազնի ավագ որդի՝ Սաքսեն Կոբուրգի և Գոթայի արքայազն և Սաքսոնիայի դուքս։
Բերտին դասերից շունչ էր քաշում, երբ Ալբերտը ժամանակ առ ժամանակ նրան վերցնում էր իր հետ Վինձոր և Բալմորալ որսի գնալիս (հետագա ամբողջ կյանքի ընթացքում որսորդությունը դարձավ Բերտիի սիրելի զբաղմունքը)։
Ծնողները հազվադեպ իրենց հետ պաշտոնական միջոցառումների էին տանում Ալբերտին, դրանցից է 1852 թվականին Վելինգթոն դուքսի հուղարկավորության հանդիսավոր արարողությունը, նաև երկար տևող արարողությունները, երբ մայրը Ղրիմից վերադարձած զինվորներին պարգևատրում էր Վիկտորիայի խաչով։
Նստակեցությամբ և ուշադրությամբ չփայլող պատանի Բերտիի համար որոշ պաշտոնական միջոցառումներ ձանձրալի էին, հատկապես Համաշխարհային ցուցահանդեսի շրջանակներում 28 երկրներից 5000 նկարիչների գործերի 3 ժամյա դիտումը։
Բերտին շարունակում էր մնալ ծնողների ուշադրության կենտրոնում, հսկում էին նրա յուրաքանչյուր քայլը, ասես առիթ էին փնտրում կասկածելու, որ սխալ էր նրան իրենց հետ ճամփորդության վերցնելու գաղափարը։
1859 հոկտեմբերին Բերտիին ուղարկում են Օքսֆորդի համալսարանի Քրիստոսի եկեղեցի ազնվականների քոլեջ ուսման, սակայն կրկին գնդապետ Բրյուսի հսկողությամբ և մասնավար դասախոսությունների հաճախելով, բացի այդ Բերտին ստիպված էր ապրել քոլեջի սահմաններից դուրս՝ ուսանողական ընկերներից մեկուսացած Կուռաժ ճամբարում :
Համատեղ կյանքում ունեցել են վեց երեխա, որոնց թվում՝ Մեծ Բրիտանիայի ապագա թագավոր Ջորջ -ը և Նորվեգիայի ապագա թագուհի Մոդ Շառլոտա Մարիյա Վիկտորիան։
Երբ լրացել էր նրա հինգ տարին, մայրը, թողնելով ընտանիքը, ամուսնացել էր իր սիրեկանի հետ և այլևս չէր տեսել իր երեխաներին. նա մահացել է երեսուն տարեկանում քաղցկեղից։
Երիտասարդ Բերտին հոր պահանջով գրում էր թեմատիկ էսսեներ, որոնցից յուրաքանչյուրը խստագույնս քննադատության էր արժանանում, որպեսզի նա ավելի ջանասիրաբար սովորի։
Լատիներենը սկզբնաղբյուրից սովորելու նպատակով 1859 թվականի սկզբին հայրը Բերտիին 3 ամսով Հռոմ է ուղարկում և թույլատրում է Հռոմի պապի հետ հանդիպել, սակայն Բրյուսի խիստ հսկողությամբ, քանի որ մտավախություն կար, որ պապի հետ առանձնազրույցի դեպքում հնարավոր է, որ երիտասարդ արքայազնը անգլիական եկեղեցին տապալեր։
Եվգենիայի կենսագիր Ժակ Դեբյուսիի հավաստմամբ. Նապոլեոնը «առանց հապաղելու գրավեց թագուհու համակրանքը, այնպես ինչպես դա եղել է բոլոր նրանց հետ, ում նա ցանկացել է գերել »:
Վիկտորիան սիր Թեոդոր Մարտինին գրել է. կայսրը «այնքան պարզ, նույնիսկ նաիվ էր, այնպես էր ուրախանում, երբ լսում էր նոր մի բան, ինչը ինքը չգիտեր»։
«Ստիպիր նրան ծառ բարձրանալ, վազել, թռչել, թիավարել, ձիավարել»,- խորհուրդ էր տալիս Վուազենը երիտասարդ Բերտիի գլխավոր կանոնակարգող քսանամյա Ֆրեդերիկ Գիբսին։
Իտալիայում Բերտին ծանոթանում է Էդվարդ Լիրի հետ , որը Բերտիին բարձր գնահատական տալով հետագայում գրել է, որ «այդպիսի նրբաճաշակ շարժուձևեր դեռևս ոչ մեկի մոտ չի հանդիպել»։
1858 թվականին Բերտիի ծննդյան 17-ամյակին ծնողներից ստացած նամակում ասված է, որ 500 ֆունտ ստեռլինգ ամենամյա անհատական գումար են հատկացնում նրան և թույլ են տալիս ծառայության անցնել բանակում փոխգնդապետի կոչումով, որը Բերտիի վաղեմի երազանքն էր։
Այնուամենայնիվ, նրա նկատմամբ մշտական հսկողությունը հանձնարարված էր գնդապետ Ռոբերտ Բրյուսին, որը շատ լուրջ զինվոր էր և արտաքնապես շատ նման էր Ալբերտին։
Ժոզեֆ Լուի Իպոլիտ Բելանժեի նկարը («Թագավորական այցելություն Նապոլեոն -ին. 1855 թվականի օգոստոսի 25-ի հանդիպումը Սեն Ժերմեն անտառի Շատո դե լա Մյուետում կայսերական որսի ժամանակ») արտացոլում է թագավորական և կայսերական ընտանիքների բարձրաշխարհիկ հավաքը, որը խիստ տարբերվում էր Բերտիի մինչ այդ իմացած որսերից, երբ երկար քայլում էին հոգնեցուցիչ շոտլանդական հողամասերի միօրինակ շրջադարձերով։
Նապոլեոն -ի և Եվգենիայի Անգլիա այցելության ժամանակ Բերտին շփվել է Եվգենիայի հետ, որը երազում էր երեխա ունենալ և մի քանի անգամ հղիացել էր, բայց երեխա դեռ չուներ։
Իր քնքշանքով և հոգատարությամբ, որը երբեք հատուկ չի եղել Վիկտորիային և Ալբերտին, զգացմունքային ֆրանսուհին այնպես էր գերել Բերտիին, որ նա իր օրագրում համարձակ գրառում է կատարել. «Նա շատ հմայիչ է»։
Թագուհին ուղևորության ավարտին թույլ տվեց, որ Բերտին մեկ օրով՝ 1862 թվականի հունիսի 10-ին քաղաքավարության այց կատարի Փարիզ՝ Նապոլեոն -ին և կայսրուհուն։
1853 թվականի օգոստոսին 11-ամյա Բերտին թագավորական ընտանիքի հետ միասին ներկա է եղել Սոլենտ նեղուցում կազմակերպված Թագավորական ռազմածովային շքերթին, որը միտված էր հարևան երկրի ուժը Նապոլեոն -ին ցուցադրելուն։
Հետագա 4 ամիսների ընթացքում Բերտին հանդիպեց Ավստրիայի կայսեր Ֆրանց Իոսիֆ -ի և Եգիպտոսի փոխարքա Մուհամեդ Սաիդ փաշայի հետ, շոգենավով ճանփորդեց Նեղոսով դեպի վեր, որսաց կոկորդիլոսներ, անգղներ, բուեր, մողեսներ՝ փարավոնների դամբարաններ և նման այլ տեսարժան վայրեր այցելելուց հնարավորինս խույս տալով։
Նման դեսպոտ դաստիարակությունից ծնված ընդվզումը Բերտիին հետագայում դարձնում է հմայիչ փլեյբոյ, մոլախաղերի և ֆլիրտի սիրահար, այն ամենի մարմնավորում, որից նրա ծնողները սարսափում էին։
Էժեն Լամիի նկարը («Ընթրիք Վերսալում Անգլիայի թագուհու պատվին 1855 թվականի օգոստոսի 25-ին») փոխանցում է այդ օրվա ընդունելության ընթրիքի հանդիսավորությունը և ճոխությունը։
Թագավորական ընտանիքին հրաժեշտ տվողներից Դքսուհի դը Արմայը նկատել էր, որ «Բերտին հուսահատ այս ու այն կողմ էր նայում, ասես, չէր ուզում բաց թողնել Փարիզում եղած վերջին ակնթարթները»։
Առանձին բանաստեղծություններ թարգմանվել են անգլերեն, ֆրանսերեն, սերբերեն, շվեդերեն, ֆիններեն, խորվաթերեն, հունգարերեն, լատիշերեն, գերմաներեն, չուվաշերեն, ռուսերեն։
Վերջիններս հաճախակի էին այցելում 1970-1980-ականներին « » փարիզյան ամենահայտնի գեյ-ակումբներից մեկը. այստեղ շփվում էին Ջորջիո Արմանիի և Կարլ Լագերֆելդի հետ։
Ցայսօր էլ նա հայտնի է իր արտառոց և տարօրինակ կերպարով, որը խորը ազդեցություն է թողել շատ արտիստների վրա, այդ թվում՝ Էնի Լենոքսի, Լեդի Գագայի, Ռիհաննայի, , Գրայմսի, Ռոշին Մյորֆիի, Նայլ Ռոջերսի, և :
Երգչուհին չորս տարի անընդմեջ հանդիպել է շվեդ դերասան Դոլֆ Լունդգրենի հետ, ով աշխատում էր որպես թիկնապահ սիդնեյյան ակումբներից մեկում և հետագայում դարձավ Գրեյսի անձնական թիկնապահը։
Նորվեգիայում հաստատելով իր գերիշխանությունը՝ Մագնուս թագավորը սկսեց իրականացնել ագրեսիվ քաղաքականություն հարևան երկրների՝ Դանիայի և Շվեդիայի նկատմամբ։
Այդ պայմանագրով Մագնուսին էին փոխանցվում Շոտլանդիայի արևմուտքում գտնվող բոլոր այն կղզիները, որոնց և մայրցամաքային Շոտլանդիայի միջի ընկած հատվածոով կանցներ առագաստը բացած նավ։
Մագնուս թագավորի գահակալությունը վիկինգների ագրեսիվ քաղաքականության վերադարձի փորձ էր ուղղված Իռլանդական ծովից մինչև Բրիտանական կղզիների հյուսիսը նորվեգական կայսրության ստեղծմանը։
Օրկնեյան կղզիներում յարլ Պաուլի և Էրլենդի միջև առաջացել էր իշխանության համար հակամարտություն, Շոտլանդիայում քաղաքացիական պատերազմ էր Դոնալդ և նրա եղբորորդի Էդգարի միջև, Իռլանդիայում նորվեգացի բնակչության և տեղաբնիկ կելտերի միջև հակամարտություն էր, թագավոր Գոդրետ Կրովանի մահից հետո Մենի թագավորությունը փլուզման շեմին էր, իսկ Ուելսի թագավոր Գրիֆդ ապ Կինանը ապստամբել էր նորմաններ դեմ։