polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Արքայադուստր Ֆավզիան ծնվել է 1921 թվականի նոյեմբերի 5-ին Ալեքսանդրիայի Ռաս-էլ-Թին պալատում, ի ծնե ստացել է Ֆավզիա իբն Ֆուադ անունը և սկսել է կոչվել «Նորին սուլթանական մեծություն»։
Նրա նախապապերից մեկը ֆրանսիացի սպա Սուլեյման փաշան էր, որն սկզբում ծառայել է Նապոլեոնի մոտ, իսլամ ընդունելուց հետո վերահսկել է եգիպտական բանակի վերակազմավորումը։
1949 թվականի մարտի 28-ին Կահիրեի Կոուբա պալատում արքայադուստր Ֆավզիան ամուսնացավ գնդապետ Իսմայիլ Շիրինի հետ, վերջինս Հուսեյն Շիրին Բեյի և արքայադուստր Ամինա Բիհրուզ Խանում Էֆենդիի ավագ որդին էր։
Սկզբում այդ ամուսնալուծությունն Իրանում մի քանի տարի չճանաչվեց, բայց ի վերջո այդ երկրում պաշտոնապես ստացվեց 1948 թվականի նոյեմբերի 17-ին, որի արդյունքում նախկին թագուհին նորից ստացավ իր հին՝ Եգիպտոսի արքայադստեր տիտղոսը։
Ամուսնալուծության մասին պաշտոնապես հայտարարվեց, որ «պարսկական կլիման վտանգում է Ֆավզիա թագուհու առողջությունը, այդ պատճառով էլ որոշվեց, որ Եգիպտոսի թագավորի քույրն ամուսնալուծվի»։
Պաշտոնական մեկ այլ հայտարարության մեջ շահն ասում էր, որ ամուսնալուծությունը «չի կարող ինչ-որ կերպ ազդել Եգիպտոսի և Իրանի միջև առկա բարեկամական հարաբերությունների վրա»։
Արքայադուստր Ֆավզիայի ամուսնությունն Իրանի գահաժառանգ արքայազն Մոհամմադ Ռեզա Փահլավիի հետ պլանավորված էր վերջինիս հոր՝ Ռեզա շահի կողմից։
Ի լրումն երեք քույրերի՝ Ֆայզայի, Ֆաիկայի ու Ֆաթխայի և եղբոր՝ Ֆարուկի՝ Ֆավզիան ուներ նաև երկու խորթ ազգական, որոնք ծնվել էին իր հոր և արքայադուստր Շվիկար Խանում Էֆֆենդիի ամուսնությունից։
Ֆուզիե կամ Ֆավզիա Ֆուադ , եգիպտացի արքայադուստր, դառնալով Իրանի շահ Մոհամմադ Ռեզա Փահլավիի առաջին կինը՝ ստացել է Իրանի թագուհու տիտղոս։
ՎենդետտաՍտալինինգրադ, ԽՍՀՄ, 1942 թվական սեպտեմբերի 17Շարքային Դմիտրի Պետրենկո, 62-րդ բանակՇարքային Դմիտրի Պետրենկոն ուշքի է գալիս Զոհված զինվորների հրապարակի ճակատամարտից հետո, որ գերմանացի զինվորները գնդակահարում են վիրավորներին։
Սև կատուներՕկինավայից հարավ, 1945 թվականի ապրիլի 3Ավագ Լոկկ, էսկադրիլիա «Սև կատուներ -54»Այս միսսիայում մենք խաղում են ոչ թե շարքային Միլլերից, այլ ավագ Լոկկից, որը նստում է «Կատալինա» ինքնաթիռի գնդացրին։
Պայթեցրու և այրիրՈւաննա շղթա, Օկինավա, 1945 թվականի մայիսի 14Շարքային Միլլեր, 1-ին ծովային հետևակի դիվիզիաՍկսվում է վերջին էջը ԱՄՆ-ի ու Ճապոնիայի պատերազմի։
Նրանք և սպանում են բոլոր ճապոնացիներին շարժվելով ջունգլի, իսկ հետո, միաժամանակ քանդելով ճապոնացիների պահակային կետը, օգնելով 2-րդ բաժանին, որը նույնպես մասնակցում էր հարձակմանը։
Ինչից հետո նրանք գլխավոր հրամանատարական կետի շենքում ճնշում են դիմադրությունը օդանավակայում և շարժվում են դեպի խրամատ ու վերջին ամրարությանը, որտեղ դեռ կռվում էին հուսահատ ճապոնացիները։
Պողպատյա օղակՊանկով, Գերմանիա, 1945 թվականի ապրիլի 23Շարքային Դմիտրի Պետրենկո, 3-րդ հարվածային բանակՊետրենկոն Ռեզնովի և կոմիսսար Մարկովի հրամանատարությամբ, գրավում է Պանկով քաղաքը
ՎտարումԲեռլին, Գերմանիա, 1945 թվականի ապրիլի 24Շարքային Դմիտրի Պետրենկո, 3-րդ հարվածային բանակՊետրենկոն ուրիշ զինվորների հետ անցկացնում են ռեյդ Բեռլինով, ոչնչացնում են գերմանացիների վերջին ամրությունները՝ մետրոն ու տները։
ԱնողոքՈւտյոս, Պելիլյու, 1944 թվականի սեպտեմբերի 16Շարքային Միլլեր՝ 1-ին ծովային հետևակի դիվիզիաՀիմա, երբ ամեն ինչ կատարված է պետք է ամբողջովին թշնամուն դուրս մղել կղզուց։
Հիմնական կերպարը գրեթե ԱՄՆ-ի ամբողջ առաջադրանքներում (չհաշված միայն մեկ առաջադրանքում, ավագ-գնդացրորդ Լոկկի համար, ով մտնում է էսկադրիլիա «Սև կատուներ», որտեղ համարվում է երրորդ կերպար)։
Միայնակ ընկերությունը պարունակում է երկու կողմ՝ դրանցից մեկը ամերիկական, որը առաջարկում է խաղացողին պատերազմել ճապոնացի զինվորների դեմ, իսկ երկրորդը խորհրդային, որը առաջարկում է խաղացողին պատերազմել գերմանացիների դեմ։
Այրիր նրանցՍպիտակ ափ, Պելիլյու, 1944 թվականի սեպտեմբերի 15Շարքային Միլլեր՝ 1-ին ծովային հետևակի դիվիզիաՕդանավակայանի ավերումից հետո, պետք է մաքրել ջունգլիները ականանետային հաշվարկից, որպեսզի կարողանաին անցնել ամերիկական տանկերը։
Իրենց երկիրը, իրենց արյունըԶելովական բարձունք, Գերմանիա, 1945 թվականի ապրիլի 18Շարքային Դմիտրի Պետրենկո, 3-րդ հարվածային բանակԲեռլինի հարձակվողական գործողություն ժամանակ Կարմիր բանակը հսկողության տակ է առնում Զելովական բարձունքը՝ վերջին պաշտպանման գիծը նացիստական Գերմանիայի մայրաքաղաքից հետո։
Երկաթով ու արյունովԶելովական բարձունք, Գերմանիա, 1945 թվականի ապրիլի 16Շարքային Դմիտրի Պետրենկո, 3-րդ հարվածային բանակՇարքային Պետրենկոն տանկային դիվիզիայի կազմում հարձակվում են Զելովական բարձունքի վրա և զրկում են թշնամուն տեխնիկայից, տանկերից և հողային ամրոցներից։
Ազատ քաղաք Դանցիգ եղել է կիսանկախ քաղաք-պետություն 1920-1939 թվականներին, որը Բալթիկ ծովի նավահանգիստ Դանցիգ քաղաքը և մոտ 200 քաղաքատիպ ավան շրջակա տարածքում։
Պատերազմից հետո տեղի էթնիկ գերմանացի բնակչության մեծ մասը աքսորվեց կամ տեղահանվեց դեպի արևմուտք, լեհական փոքրամասնությունը վերադարձավ և բնակեցվեց գերմանացիների բնակարաններում։
Կոնդոման սկսվում է Բիյսկայա Գրիվա բարձունքից, Կեմերովոյի մարզի և Ալթայի Հանրապետության սահմանից, հոսում է ընդհանուր ուղղությամբ դեպի հյուսիս, թափվում է Կուզնեցկայա ավազանի մեջ։
Ըստ Ռուսաստանի Դաշնության պետական ջրային մատյանի պատկանում է Վերխնեոբսկիյ ավազանի շրջանին, ջրի կառավարման բաժինը՝ Կոնդոմա, գետի ենթաավազանը՝ Տոմ։
Գետի վրա են գտնվում Նովոկուզնեցկ, Տաշտագոլ, Օսիննիկի, Կալտան քաղաքները, Շուշտալեպ, Մալիշեվ Լոգ, Սարբալա, Մալինովկա, Կուզեդեևո, Մունդիբաշ և Չուլեշ գյուղերը։
Արդյունքում Ջոնսին և ոստիկանության կապիտան Ջեյմս Դեվիսին հեռացնում են իրենց պաշտոններից, իսկ Նորտքոտոնին երկու տարի Սան-Կվենտին քաղաքի բանտում անցկացնելուց հետո դատապարտում են կախման։
Ֆիլմը ավարտվում է մակագրությամբ, հայտնելով, որ ստեղծված հեղինակության պատճառով Վայնվիլը վերանվանվեց Միրա-Լոմի, իսկ Քրիստին Քոլինսը ամբողջ կյանքի ընթացքում փնտրում է որդուն։
Այնուամենայնիվ Քրիստինին հաջողվում է որոշ հաջողության հասնել՝ Ուոլթերի դպրոցի ուսուցչուհին և ատամնաբույժը ում մոտ ստուգվում էր տղան, վստահ էին, որ այդ տղան ինքնակոչ է և համապատասխան վկայություն են տալիս, իսկ Քրիստինը ողջ պատմությունը պատմում է մամուլում։
Այդժամ Ջոնսը Քրիստինին հարկադիր բուժման է ուղարկում Լոս-Անջելեսի հիվանդանոցի կանանց հոգեբուժական բաժանմունք «Կոդ 12» ախտորոշմամբ, որի համաձայն այդ ժամանակ բանտ և հիվանդանոցներ էին ուղարկում մարդկանց, ովքեր վտանգավոր էին համարվում հասարակության համար։
Շուտով Քրիստինը հոգեբուժարանում բացահայտում է, որ «Կոդ 12» ախտորոշումը կրում են այն կանայք, ովքեր համարձակվել են դեմ գնալ Լոս-Անջելեսի ոստիկանությանը։
Մինչդեռ հետախույզ Լեսթեր Յաբարը ժամանում է Գորդոն Նորտքոտի ագարակը, որպեսզի այնտեղից վերցնի Սենֆորդ Կլարկին՝ կանադացի դեռահասին, ով անօրինաբար հատել էր ԱՄՆ-ի սահմանը։
Նորտքոտը օգտագործում էր Սենֆորդին որպես խայծ, երեխաները տեսնելով Ստենֆորդին առանց վախենալու նստում էին Նորտքոտի մեքենան և նա նրանց տեղափոխում էր ագարակ, որտեղ փակում էր հավաբնում, իսկ հետո, երբ նրանց թիվը աճում էր, ողջ ողջ կացնով կտոր կտոր էր անում, երբեմն սպառնալիքներով ստիպելով Սենֆորդին անել դա։
Այնուհետև Յաբարան տղային երեխաների նկարներ է ցույց տալիս, ովքեր վերջին ժամանակներիը անհետացել են Կալիֆոռնիայում և խնդրում է ցույց տալ նրանցից որևէ մեկը եղել էր ագարակում, թե ոչ։
Ֆիլմի իրադարձությունները տեղի են ունենում 1920- ական թվականների վերջին Լոս-Անջելեսում, և հիմնված են մի կնոջ իրական պատմության վրա, ով հասկանում է, որ տղան՝ ում ոստիկանությունը վերադարձրել է նրան առևանգումից հետո, իր որդին չէ։
Ի սկզբանե ռեժիսորը պետք է լիներ Ռոն Հովարդը, սակայն ժամանակի սղության և ծրագրի իրականացման գործընթացը արագացնելու համընդհանուր ձգտման պատճառով նրան փոխարինեց Քլինթ Իսթվուդը։
Սակայն Քրիստինը տեսնելով տղային, նկատում է, որ իր դիմաց Ուոլթերը չէ, բայց անչափահասների գործով բաժնի ղեկավար կապիտան Ջեյ-Ջեյ Ջոնսը պնդում է, որ նա հենց Ուոլթեր Քոլինսն է և Քրիստինը նրա ճնշման ներքո համաձայնվում է տղային տանել տուն՝ «փորձնական»։
Նա այդ մասին հայտնում է Ջոնսին, նա բժիշկ է ուղարկում, ով ամեն ինչ շատ հեշտ բացատրում է. Երեխային կարող էր թլպատել այն տղամարդը, ով նրան թողել էր սրճարանում, իսկ հասակի տարբերությունը բացատրվում է նրանով, որ նա ակնհայտորեն հոգեբանական վնասվածք է ստացել և նրա ողնաշարը կրճատվել է։
1928 թվականին Լոս–Անջելեսի արվարձանում ապրող հեռախոսավարուհի Քրիստին Քոլինսը աշխատանքից տուն վերադառնալով հայտնաբերում է իր իննամյա տղայի՝ Ուոթսոնի կորուստը։
Համարելով, որ կատարվածին լայն հրապարակում տալը կօգնի հասարակությանը որոշ ժամանակով մոռանալ նրանց արատավոր հեղինակության մասին, Լոս-Անջելեսի ոստիկանությունը կազմակերպում է Քրիստինի և որդու հրապարակային վերամիավորումը։
Քրիստինին ազատում են հոգեբուժարանից, երբ սուրբ Բրիգլեդը բժիշկ Ստիլին ցույց է տալիս թերթի հոդվածը, որտեղ ասվում էր, որ ագարակում սպանված երեխաների մեջ էր նաև Ուոլթերը։
Նորտքոտոնի և Քրիստինի պատմությունը այնպիսի արձագանք առաջացրեց, որ շտապ կարգով անցկացնում են միանգամից երկու դատական վարույթ՝ մեկը Նորտքոտոնի նկատմամբ, մյուսը՝ Լոս-Անջելեսի ոստիկանության։
Ֆիլմում նկարահանվել են նաև այնպիսի դերասաններ, ինչպիսիք են՝ Ջեֆրի Դոնովանը, Ջոն Մալկովիչը, Էմի Ռայանը, Մայքլ Քելլին, Ջեֆրի Պիրսոնը, Ջեյսոն Բաթլեր Խարները և Կոլմ Ֆիորը։
Ֆիլմում բացահայտվում են այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են՝ կնոջ իրավազրկությունը, կաշառակերությունը քաղաքական համակարգում և բռնությամբ կատարված հանցագործությունների ազդեցությունը հասարակության փոխհարաբերությունների վրա։
Հյուսիսային Ամերիկայում պրեմիերան տեղի ունեցավ 2008 թվականի հոկտեմբերի 4-ին, որպես Նյու Յորքի 46-րդ կինոփառատոնի կենտրոնական ֆիլմ և վարձույթի թողարկվեց սահմանապակումների վերացումից հետո՝ 2008 թվականի հոկտեմբերի 31-ին։
Հետագայում երբ Նորվեգիան գտնվում էր Դանիայի տիրապետության ներքո, դանիական թագավորը շրջանը բաժանեց բազմաթիվ լեների , որոնք 1662 թվականին միավորվեցին մեկ ընդհանրական կոմսության մեջ։
Վիկինգների ժամանակաշրջանում այն կոչվել է Վինգուլմարկք, որն էլ իր հերթին եղել է Վիկեն պատմական շրջանի մաս՝ ընդգրկելով նաև ներկայիս շվեդական Բուհուսլենը։
Օսթֆոլում են տեղակայված Նորվեգիայի ամենախոշոր արտադրական ձեռնարկությունները, ինչպիսիք են 1889 թվականին հիմնադրված «» միջազգային երկաթուղային ծառայություններ մատուցող ընկերությունը, « » նավաշինական հարթակը, բազմաթիվ հանքավայրեր, այդ թվում՝ գրանիտի։
Գրականագետ Էմիլիա Օբուխովան բանաստեղծության լիրիկական հերոսի ճանապարհորդությունը համեմատում է մարդու թռիչքի հետ, որը պատմում է իր երկնքում գտնվելու մասին և նայում է այնտեղից իր մայր մոլորակին ։
Ըստ հետազոտողների, բանաստեղծության մեջ պատմվում է քնարական փնտրումների արդյունքների, փնտրումների մոտիվների և պատճառների մասին, որոնց Լերմոնտովը անդրադառնում էր կյանքի վերջին տարիներին։
Տվյալ մոտիվը Լերմոնտովի ստեղծագործություններում ներկայացվում է բազմաթիվ անգամներ․ նրա հերոսը հաճախ իրեն զգում է անտուն թափառական, որը միայնակ շարժվում է հողի վրայով։
Լև Նիկոլայեցիչ Տոլստոյը հատկապես նշել էր բանաստեղծության երկրորդ տողը՝ «Սիլիկահողային մշուշի ուղին» բառակապակցությունը տպավորություն էր թողել գրողի վրա իր ճշտությամբ։
Ինչպես, օրինակ, սիլիկահողային մշուշը, որը հիշատակվում է բանաստեղծությունում՝ դա ճիշտ այն վայրի բնության նկարագրությունն է , որտեղ գտնվել է գրողը իր կյանքը խլած մենամարտի ժամանակ։
Օրինակ՝ Լերմոնտովի «Երեք արմավենի», «Դև», «Մծիրի», «Պաղեստինյան ճյուղը», ինչպես նաև Պուշկինի «Ժամանակն է, իմ ընկեր, ժամանակն է» և Գեյնևի « , »։
Նա իր կարողությունը ժառանգել է «հայկական գերեզմանատանը հանուն Հովհաննես Մկրտչի՝ քարե եկեղեցի, ինչպես նաև նրան կից հոգաբարձուների տուն, ջրհոր և անօթևան աղքատ հայ ընտանիքների բնակվելու համար տնակներ կառուցելու նպատակով»։
Սուրբ Կարապետ եկեղեցին երկար ժամանակ մնում էր քաղաքում միակը, որ կառուցված էր հայկական ոճով (մինչև 2011 թվականին խորհրդային տարիներին ավերված տաճարի տեղում կառուցված Սուրբ Հարություն եկեղեցու բացումը)։
Սուրբ Կարապետ եկեղեցի, հայկական եկեղեցի Դոնի Ռոստովում, Դոնի Նախիջևանում պահպանված միակ հայկական եկեղեցին է (եթե չհաշվենք Սուրբ Խաչ վանքի եկեղեցիները, որը գտնվում էր քաղաքի սահմաններից դուրս)։
Գտնվում է Հայկական գերեզմանատան տարածքում, նրա արևելյան պարսպի մոտակայքում, հարավային պորտալը կողմնորոշված է գերեզմանատան գլխավոր մուտքի դարպասին, որը, իր հերթին, 10-րդ գծի ավարտն է։
2006 թվականի հունիսին Տոմաշը վերադարձել է «Ժիլինա», որտեղ անմիջապես դարձել է թիմի հիմնական խաղացող՝ հետագայում ճանաչվելով որպես Սլովակիայի առաջնության լավագույն պաշտպաններից մեկը։
Հուբոչանի՝ քիչ խաղերին մասնակցելը մեծ մասամբ պայմանավորված էր նրանով, որ «Զենիթի» մարզիչ Դիկ Ադվոկատը չէր ցանկանում փոխել թիմի կազմը։
Բացի «Զենիթից» Տոմաշով հետաքրքրվում էին գերմանական «Բոխում» և «Նյուրնբերգ» ակումբները, սակայն պետերբուրգցիներն առաջարկել են ավելի շահավետ պայմաններ, ինչպես Հուբոչանին, այնպես էլ նրա նախկին ակումբին։
2008 թվականի սեպտեմբերի 30-ին գոլ է խփել սեփական դարպասին Չեմպիոնների լիգայի խմբային փուլի շրջանակներում անցկացվող «Զենիթ»-«Ռեալ Մադրիդ» խաղի 4-րդ րոպեին, և արդյունքում «Զենիթը» պարտվել է 1:
«ֆրամ» նավը բաց ծով դուրս ելավ 1893 թվականի հունիսիս 24-ին՝ Պիպերվիկի ծովածոցից, որը Նանսենի Լյուսակերի «Գոթհոբ» առանձնատան մոտակայքում էր գտնվում։
Նույն թվականի հուլիսի 29-ին «Ֆրամը» վերջապես հասավ Յուգորսկի յար՝ նենեցական Խաբարովո գյուղ, որտեղ Է.Վ. Տոլլի պատվիրակը՝ կիսառուս-կիսանորվեգացի Տոբոլսկի քաղաքացի Ալեքսանդր Իվանովիչ Թրոնթհեյմը 34 սիբիրյան հասկիներ բերեց։
Երբ Ֆրիտյոֆ Նանսենը «Ֆրամ» նավով կազմակերպեց բևեռային արշավախումբ դեպի Հյուսիսային բևեռ, Օտտոն նույնպես, սեփական դիմումի հիման վրա, մտավ անձնակազմի շարքերը որպես նավի հրամանատար։
1895 թվականի մարտի 14-ից մինչև 1896 թվականի օգոստոսի 20-ը Նորվեգական բևեռային արշավախմբի գլխավոր պատասխանատուն է դառնում, քանի որ Նանսենը Յոհանսենի հետ մեկնել էր սահնակներով, որպեսզի նվաճի Հյուսիսային բևեռը։
Կապիտանի դիպլոմ ստացել է 25 տարեկան հասակում Հյուսիսատլանտյան երկայնքով մշտական ծովագնացություն է իրականացրել Նորվեգիայից դեպի Միացյալ Նահանգներ. նա ազատ տիրապետում էր անգլերենին։
Ֆրիտյոֆ Նանսենի հետ առաջին անգամ Օտտո Նեյման Քնոֆ Սվերդրուփը ծանոթացել է նրա եղբար՝ դատավոր Ալեքսանդրի միջոցով, ում տունը գտնվում էր Սվերդրուփի ֆերմայի հարևանությամբ։
Սվերդրուփի պատվին են անվանակոչվել կղզի Կարայի ծովում, կղզեխումբ Լինքոլնի ծովում, ինչպես նաև Աքսել-Հեյբերգ և Մին կղզիների միջև գտնվող նեղուցը։
2015 թվականի մայիսին հետազոտական-կրթական շահույթ չհետապնդող կազմակերպությունը հրապարակել է, որ Գարդները աջակցելու է իրենց երկարաժամկետ կազմակերպական ստրատեգիայի զարգացմանը։
Գարդներն սկսել է իր լրոգրողական կարիերան 1990 թվականից Կանադայի ռադիոյում ծրագրով և ռադիոյում ավելի քան մեկ տասնամյակ աշխատել է որպես պրոդյուսեր և թղթակից։
Սկզբում այն գտնվում էր կարմիր այծի կաշվի տուփի մեջ, 1984 թվականին բրգաձև պատվանդանի վրա է տեղավորվել, 1992 թվականից երեսարկված բյուրեղի պատվանդանի վրա։
Կրկնակի մրցանակակիրներ են՝ Ալիֆ Շյոբերգ , Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպպոլա , Բիլե Աուգուստ , Էմիր Կուստուրիցա , Սյոխեն Իմամուրա , Դարդեն եղբայրներ , Միխայել Հանեկե և Քեն Լոուչ :
Գերմանացիների արևելքում տեղաբնակեցման շրջանակներում , Ռիբնիկը ինչպես շատ մյուս լեհական բնակեցումներ, համաձայն Մագդեբուրգյան իրավունքին մինչև 1308 թվ. ստացավ քաղաքի կարգավիճակ և համապատասխան իրավունք։
Դա, սակայն, չազդեց ազգային պատկանելությանը - Ռիբնիկը շարունակում էր մնալ լեհական թագավորության մասը, այնքան ժամանակ մինչև ամբողջ Սիլեզիան չդարձավ ավատ Բոհեմային թագի 1327 թվականին։
Քաղաքը գտնվում է Վարշավաից հարավ 340 կմ. հեռավորության վրա, Կրակով քաղաքից արևմուտք 120 կմ. հեռավորության վրա և 25 կմ. հեռավորությամբ դեպի Չեխիաի սահման։
Հունվարի 9-ին բևեռային օդային զանգվածներների արդյուքնում, որոնք տարածվում էին Գերմանիայից մինչ Բալկաններ, Հունաստանում և Թուրքիայի արևմտյան մասում, հատկապես Ստամբուլի, Քոջայելիի, Թեքիրդաղի մարզերում, ձյան բարձրությունը հասավ 1,2 մետրի։
Ստամբուլում փակվել է Բոսֆորի նեղուցը, իսկ Աթաթուրքի անվան միջազգային օդանավակայանում և Սաբիհա Գյոքչենի անվան միջազգային օդանավակայանում հետաձգվել են ավելի քան 650 տեղական և միջազգային թռիչքներ։
Էկելսը, որը ոչ պրոֆեսիոնալ որսորդ է, մեծ քանակությամբ փողեր ստանալով համաձայնվում է գնալ սաֆարիի դեպի մեզոզոյան դարաշրջան այլ որսորդների հետ։
Սակայն, դինոզավրեր որսալու համար գոյություն ունեն շատ խիստ կանոններ․ սպանել կարելի է միայն այն դինոզավրին, որը գտնվում է մահվան շեմին , իսկ վերադառնալիս պետք է անպանման վերացնել այդ դարաշրջանում գտնվելու մասին վկայող բոլոր ապացույցները , որպեսզի ապագան չփոխվի և մնա նույնը։
Թեյի արարողությունը, որը ճապոներենից բառացի թարգմանած նշանակում է «թեյի ձև», իսկ չինարեն՝ «թեյի արվեստ», մշակութայի գործունեություն է, որը ներառում է արարողային պատրաստությունը և թեյի մատուցումը։
Ճապոնական թեյի արարողությունը ավելի հայտնի է, և ձևավորվել է չինական թեյի արվեստի ազդեցությամբ հին և միջին դարերում սկսած 9-րդ դարից, երբ թեյը առաջին անգամ Չինաստանից ներկայացրին Ճապոնիա։
Բոլոր այս թեյի արարողությունները և ծիսակարգերը ներառում են «գեղեցիկի հիացումը առօրյա կյանքի անազնվության մեջ», ինչպես նաև նրբաճաշակություն, ներքին հոգևոր կապ, հնազանդություն, զսպվածություն և պարզություն «ինչպես բոլոր արվեստները, որ մասնակցում են հոգևոր կապին, արվեստագիտական արհեստականությանը, վերացականությանը, առարկայապաշտությանը և ծևամոլությոանը» որոշ չափով։
Դրա սկզբնական իմաստը հանգիստ կամ սթափ մաքրումն է, կամ ազդեցության համը «նկարագրվում է համեստությամբ, զսպվածությամբ, պարզությամբ, խորությամբ, բնականությամբ, անկատարությամբ և համաչափությամբ» և «շեշտում է պարզ, անպաճույճ առարկաներ, նշում է նուրբ գեղեցկությունը, որ ժամանակն ու հոգատարությունը տալիս են առարկաներին»։
Երբ թեյի արարողությունը ընդունվում է և գործածվում է, որպեսզի մարդու մեջ առաջացնի ներդաշնակություն, մարդու և բնության միջև ձևավորի ներդաշնակ կապ և կարգավորի միտքը, հանգստացնի սիրտը, և հասնի լուսավորության մաքրությանը, թեյի արվեստը դառնում է «թեյիզմ»։
Եվրոպայում, ներառյալ Վիկտորյանական ժամանակաշրջանում «մեծ թեյ» կամ երեկոյան թեյի արարողակարգը հասարակական իրադարձություն էր, երբ այն ունի համապատասխան պարագաներ, պահելաձև և սոցիալական մակարդակը այնքան կարևոր են, որքան ինքնին թեյը։
Աչքի է ընկել և ճանաչվել միջազգային կարգի լրագրող, հատկապես հայտնի է դարձել Մ. Ս. Գորբաչովի, Բ. Ն. Ելցինի և Ն. Ի. Ռիժկովի հետ հարցազրույցների շնորհիվ, որոնք վերցրել է 1991-1994 թվականների ընթացքում։
Հանս-Վիլհելմ Շթեյնֆելդի գործունեությունը որպես պատմաբան կապված է լայն առումով հրեատեցություն թեմայի հետ, զբաղվել է նաև ֆաշիզմի մարգինալացման քննարկման պատմությամբ։
1994-1999 թվականներին Շթեյնֆելդն աշխատել է հաղորդավար, համախմբագիր, նորությունների խմբագրի օգնական և ապա -ի նորությունների խմբագիր՝ այդ թվում գլխավորելով նորությունների « » հաղորդումը։
Երրորդ անգամ Մոսկվայում լինելուց հետո նա սկսել է աշխատել ռադիոյում, նաև վարել է ամենշաբաթյա « » նորությունների հաղորդումը՝ երբեմն հանդես գալով նաև որպես լրահողորդ։
Պատասխան հոդվածում, որը նա հետագայում ընդլայնեց և հավելեց աղբյուրներով, լրագրողը գրել է Լվովում «լեհական ֆաշիստների» գործունեության և Յուզեֆ Պիլսուդսկու մասին՝ որպես «ֆաշիստական բռնակալի և հրեատյացի»։
1976 թվականից Շթեյնֆելդն աշխատել է երեկոյան նորությունների « » հաղորդման մեջ, 1980 թվականին առաջին անգամ ուղարկվել է Մոսկվա որպես թղթակից, որտեղ մնացել է մինչև 1984 թվականը։
1988—1994 թվականներին Շթեյնֆելդը կրկին աշխատել է Մոսկվայում, հատկապես հայտնի դառնալով օգոստոսյան խռովարարության ժամանակ Ելցինի հետ հարցազրույցի և 1991 թվականի հունվարին Լիտվայում կատարված դեպքերի լուսաբանման շնորհիվ, որոնց անմիջական ականատեսն էր եղել ինքը։
1970 թվականին Բերգենի մայր տաճարի դպրոցն ավարտելուց հետո շարունակել է կրթությունը Բերգենի համալսարանում պատմության մասնագիտությամբ՝ զուգահեռ սովորելով նաև ռուսերեն և հասարակագիտություն։
1722 թվականին ընտրվեց խորհրդարանի պատգամավոր, հանդես եկավ անգլիական նավատորմի նավաստիների, ինչպես նաև պարտապանների բանտի բանտարկյալների կենսապայմանների բարելավման համար, միաժամանակ խթանելով Հյուսիսային Ամերիկա մայրցամաքում նոր գաղութներ հիմնելու գաղափարը, որոնք կարելի էր բնակեցնել Անգլիայի անվճարունակ բնակչությամբ և Եվրոպայի ճնշված բողոքականներով։
1728 թվականին նրան հաջողվեց խորհրդարանում օրենք մտցնել պարտապանների բանտի բարեփոխման մասին, իսկ 1730 թվականին՝ թույլտվություն ստանալ Ամերիկայում նոր գաղութ հիմնելու համար։
Ժամանակակից պատմաբանների կողմից հաճախ գնահատվում է որպես վատ հրամանատար, սակայն 1742 թվականին իսպանացիները Ֆլորիդայի տարածքից ներխուժեցին Ջորջիա, Իսկ Օգլտորպը կարողացավ ջարջախել նրանց զորքը՝ Բլադի-Մարշի մոտ ճակատամարտում, Անգլիայում նրան հերոս էին համարում և մեկ տարի անց վերադառնալով հայրենիք պարբերաբար բարձրացումներ ստացավ զինվորական ծառայության մեջ։
1732 թվականին գաղութականների առաջին խումբը Օգլտորպի գլխավորությամբ ուղևորվեցին ամերիկյան ժամանակակից Ջորջիա նահանգի տարածքը, տարեվերջին ժամանելով ներկայիս Հարավային Կարոլինայի տարածք և 1733 թվականի փետրվարի 12-ին հիմք դրեցին ապագա Ջորջիայի առաջին բնակեցմանը, համաձայնագիր կնքելով հնդկական ցեղի հետ։
1739-1742-ական թվականներին Օգլտորպը գլխավորել է բրիտանական և նրանց դաշնակից հնդկական զորքերը իսպանական Ֆլորիդայի դեմ արշավանքում(«Պատերազմներ Ջենքինս ականջի համար» և համապատասխանաբար Ավստրիական ժառանգության պատերազմներ)։
Նա անձամբ էր գլխավորում զորքը իսպանական տարածքում բազմաթիվ հաջող արշավների ժամանակ, պաշտպանեց Ֆրեդերիկի ամրոցը, սակայն 1740 թվականին չկարողացավ վերցնել Սան-Ավգուստին ամրոցը։
1745 թվականին նա մասնակցեց յակոբինյան երկրորդ ապստամբության ճնշմանը, մասնավորապես ապստամբներին հետապնդելուն, բայց վատ եղանակի պատճառով հետապնդումը ընդհատեց մեկ գիշերով, ինչի շնորհիվ յակոբիկները կարողացան փախչել Շոտլանդիա։
Այդ արարքի համար Օգլտորպին հանձնեցին դատարանին, արդյունքում նրան արդարացրեցին, նույնիսկ գեներալի կոչում տվեցին, բայց էլ երբեք չթույլատրեցին գլխավորել զորքը։
1714 թվականին նա ընդունվել է օքսֆորդյան քոլեջ, բայց նույն տարում միացավ Եվգենի Սավոյացու բանակին, շուտով դառնալով նրա օգնականը և աչքի ընկավ 1716-1718- ական թվականներին թուրքերի դեմ արշավանքում։
1987 թվականից 1989 թվականը նա խաղաց 12 ամերիկական և եվրոպական ֆիլմերում և սերիալներում, այդ թվում՝ Ֆիլիպ Կաուֆմենի պաշտամունքային «Գոյության անտանելի հեշտություն» ֆիլմում։
1988 թվականին էկրանին հայտնվեց բրիտանական «Գողացված դրախտ» ֆիլմը, որտեղ Դերեկը կատարեց ֆրանսիացի փիլիսոփա և աստվածաբան Պիեր Աբելիարի գլխավոր դերը։
Այս բեմադրության հաջողության շնորհիվ՝ Դերեկին ուշադրություն դարձրեց Փոլ Վերխուվենը, որը պատրաստում էր նկարահանել «Նարնջագույն զինվոր» ֆիլմը, և առաջարկեց նրան գլխավոր դեր այդ ֆիլմում։
Նա հանդիպեց այդ սերիալի գաղափարի հեղինակի և գործադիր ռեժիսոր Ռիչարդ Լյուիսի հետ, և, բավականին երկար զրույցից հետո, ստացավ բժիշկ Դերեկ Ռայանի գլխավոր դերը այդ սերիալում։
1986 թվականին Դերեկ դե Լինտը գլխավոր դեր կատարեց «Հարձակում» ֆիլմում, որը դարձավ Ամերիկական կինոակադեմիայի մրցանակ ստացած նիդերլանդական առաջին ֆիլմը, որպես լավագույն օտար ֆիլմ։
2001 թվականին Դերեկ դե Լինտը նկարահանվեց ամերիկացի ռեժիսոր Լուորենս Մալկինի նիդերլանդական «Մարդասպանի հոգին» ֆիլմում, որտեղ նա կատարեց բազմազգ ֆինանսական ընկերության ղեկավարի դեր։
Բեք գետը սկիզբ է առնում անանուն լճից 382 մետր բարձրության վրա, հոսում է դեպի արևմուտք՝ Սասեքս լիճ , հետո դեպի հյուսիս՝ Մուսկոքս լիճ , որտեղ ընդունում է Այսի վտակը :
Հետո հոսում է Մալի Ռափիդս հորձանուտներով, ընդունում Սիորակ վտակը և թափվում է Բիչի լիճ , հետո շրջվում դեպի արևելք, աջից ընդունում Բեյլի վտակը , իսկ ձախից՝ Վորեն վտակը, հետո աջից Ջերվոյսը, անցնում Հոուկ Ռափիդս հորձանուտներով, աջ մասից ընդունում Մակքինլի և Կոնսուլ վտակները։
Բեք գետը ավելի արագ հոսում է Ռոք Ռափիդս , Սինքլեր Ֆոլս , Էսքեյպ Ռափիդս , Սենդհիլ Ռափիդս և Վուլֆ Ռափիդս հորձանուտներով, և աջից ընդունում է Մեդոուբենք վտակը։
Այնուհետև գետը շրջանցում է Մեդոուբենք լեռը, աջից ընդունում Գերման և ձախից Մոնտրեսոր վտակները, անցնում Մակքեյ Պիկը, անցնում Վիրպուլ Ռափիդս հորձանուտները և թափվում Ֆրանկլին լիճ։
Շարունակվում է հյուսիս-արևելքում, աջից ընդունում Միսթեյք վտակը, Կիտիկմեոտի սահմանում աջից ընդունում է Հեյս վտակը և հասնում գետաբերան Կոկբուրն ծովածոցում։
2002 թվականի շենքի ճակատային հատվածում տեղադրվել է հուշատախտակ հետևյալ գրառումով. «Այս դպրոցում սովորել է 1946 թվականի շրջանավարտ, գիտնական, ազգային գործիչ և ակադեմիկ Սվյատոսլավ Նիկոլաևիչ Ֆյոդորովը»։
Որոշ ժամանակ անց Բոկ Ջուն սիրահարվում է բժիշկ-դիետոլոգ Չոն Ջե Յիին, և սկսում է հաճախել նրա բժշկական կլինիկան' իբրև նիհարելու համար, սակայն, ինչպես հայտնի է, ծանրամարտիկներին չի կարելի նիհարել։
Ջուն Հյոնին հաջողվում է գուշակել Բոկ Ջուի գաղտնիքը, բայց նա ոչ միայն չի բացահայտում, այլև աջակցում է նրան' ամեն տեսակ անախորժ դեպքերից խուսափելու համար։
Բոկ Ջուին ու Ջուն Հյոնին բազմաթիվ խնդիրներ ու անախորժություններ են սպասում, բայց նրանք պիտի փորձեն հաղթահարել ամեն ինչ' իրար աջակցելով ու ոգևորելով, և հասնեն իրենց երազանքներին' հաղթելով սպորտային մրցություններում։
Ծանրամարտի կին մարզիչ,գլխավոր մարզչի օգնականը, ով շատ սիրված է ծանրամարտիկների հավաքականի կողմից և իր բոլոր աշակերտներին շատ լավ է ճանաչում ու ոգեշնչում։
Այժմ քսանմեկամյա Բոկ Ջուն սովորում է սպորտային բուհում և շատ ծանրաբեռնված առօրյա ուներ, ողջ օրն անցկացնում էր մարզվելով ու հոր սրճարանից պատվերներ առաքելով, նույնիսկ ժամանակ չուներ նոր ծանոթություններ հաստատելու համար։
Նրանց այս հանդիպումը պատճառ է դառնում հետագա մի շարք ոչ այնքան հաճելի հանդիպումների, որոնց ընթացքում Բոկ Ջուն ու Ջուն Հյոնը վերջապես ճանաչում են իրար' հիշելով, որ իրենք ընկերներ են եղել տարրական դպրոցում։
Դեռևս 10 տարեկան հասակում Կիմ Բոկ Ջուի հայրը, ով զբաղվել էր ծանրամարտով, մի օր նրան տարել է ծանրամարտ դիտելու, և հենց այդ մետաղի հոտը, ծանրամարտիկների աշխատանքն ու համառությունը ստիպել են նրան սիրել ծանրամարտն ու սկսել զբաղվել դրանով։
Հաջորդ տասը տարիների ընթացքում նրա ոսկե մեդալներով ու հաղթանակներով ուրախանում են ոչ միայն մարզիչները, ընկերուհիներն ու ընտանիքի անդամները' հայրն ու հորեղբայրը, այլ նաև Բոկ Ջուի հոր ընտանեկան սրճարանի հաճախորդները։