polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1915 թվականի մայիսին Ասկվիտի կաբինետը հրետանային արկերի արտադրման ճգնաժամի և Դարդանելում Գալիպոլիի մարտի ձախողված սկզբի պատճառով ստիպված էր հրաժարական տալ։
Կողմ չլինելով ժամանակից շուտ ընտրություններին, Ասկվիտը մայիսի 25-ին դժկամորեն համաձայնվեց ձևավորել նոր՝ լիբերալ և պահպանողական կուսակցություններից կազմված կոալիցիոն կառավարություն։
Պատերազմի ժամանակ բրիտանական թագավորական ընտանիքը Ջորջ գլխավորությամբ խզեց կապերը իր գերմանական բարեկամների հետ և իր արքայատոհմի՝ Սաքս-Կոբուրգ-Գոթյան գերմանական անունը վերանվանեց Վինզորյան։
Պատերազմի առաջին իսկ օրերին՝ 1914 թվականի օգոստոսի 8-ին, ընդունվեց Թագավորության պաշտպանության մասին օրենքը, բայց հետագա ամիսների ընթացքում նրա դրությունը ավելի ընգրկուն դարձավ։
Պատերազմի ժամանակ Բրիտանիայի քաղաքացիներին արգելվում էր առանց պատճառի գտնվել երկաթուղային կամուրջների տակ, ռազմական նշանակության շենքերի լուսանկարումն ու նկարելը, վայրի կենդանիների կերակրումը, ռազմական և ռազմածովային թեմաների քննարկումները։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Բրիտանական թագավորական ընտանիքի առաջ լուրջ խնդիր էր առաջացել՝ կապված պատերազմում Մեծ Բրիտանիայի գլխավոր թշնամի Գերմանական կայսրության ղեկավար արքայատոհմի հետ արյունակցական կապերի հետ։
Թագավորական նավատորմի հիմնական ուժերը, որոնք հայտնի էին Գրանդ Ֆլիտ անունով, կոնտրոնացված էին մետրոպոլիայում և նրանց գլխավոր խնդիրը գերմանական բաց ծովի նավատորմին դիմակայելն էր։
Պատերազմի սկզբում թագավորական ռազմա-ծովային նավատորմն ամենախոշորն էր աշխարհում, հիմնականում 1889 թվականին ընդունված ծովային պաշտպանության մասին օրենքի և «երկտերության ստանդարտի» սկզբունքների շնորհիվ։
Այդ սկզբունքը նշանակում էր, որ Մեծ Բրիտանիայի ծովային ուժը պետք է հավասար լիներ իրենից հետո աշխարհի ամենախոշոր երկու նավատորմերի ընդհանուր ուժին (19-րդ դարի վերջին այդ երկու նավատորմերը Ֆրանսիայինն ու Ցարական Ռուսաստանինն էին)։
1958 թվականին դպրոցն ավարտելուց հետո Անդրես Էհինը սովորել է Տարտուի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետում, որտեղ մինչև 1964 թվականն ուսումնասիրել է ուգրո-ֆիննական լեզուներ։
Անդրես Էհինի ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն, լատվիերեն, լիտվերեն, ղազախերեն, ֆիններեն, շվեդերեն, անգլերեն, գերմաներեն, դանիերեն, ֆրանսերեն, հունգարերեն և իսպաներեն։
Որպես հիմք վերցվեց Դյուսելդորֆի ակադեմիայի մոդելը, որը թույլ էր տալիս դասարաններում ուսանողների փոքր խմբեր ստեղծել և նրանց համար լավագույն պայմաններ ապահովել վարպետի հետ խորհրդակցելու և հմտությունները կատարելագործելու համար։
Պայա Յովանովիչը ուսուցման առաջին տարում հավակնում էր բարերար Քրիստափոր Ֆիֆմանի 300 ֆլորին կրթաթոշակ ստանալ, սակայն այն ստացավ մեկ կուրս բարձր ուսանողներից Ուրոշ Պրեդիչը, որը նույնպես հայտնի նկարիչ դարձավ հետագայում։
Հաջորդ տարի Յովանովիչն ավելի համեստ կրթաթոշակ ստացավ՝ 200 ֆլորին՝ բարերար Գավրիլ Ռոմանովիչի կողմից, որը նա ստացել է մինչև 1883 թվականը։
Գրպենկերլի մոտ ուսման ավարտից հետո Պայան 3 տարի սովորեց պատմական գեղանկարչության պրոֆեսոր Լեոպոլդ Կարլ Մյուլլերի դասարանում, ով փառք էր վաստակել օրիենտալ կոմպոզիցիաներով, որոնք հաջողությամբ վաճառվում էին Եվրոպայի նկարների պատկերասրահներում։
Ապագա նկարիչը ծնվել է Հարավ-Բանատյան շրջանի Վրշաց քաղաքում, որն այն ժամանակ պատկանում էր Հաբսբուրգների միապետությանը, որը 1867 թվականին սկսել է կոչվել Ավստրո-Հունգարիա։
Հաջորդ տարի Ստեֆան Յովանովիչն ամուսնացել է երկրորդ անգամ Մարիա դե Պոնտիի հետ, որն ունեցել է ևս հինգ զավակ՝ չորս որդի և դուստր՝ Սոֆյային, որը նորածին հասակում մահացել է։
Այդ ժամանակ Վրշացում նա նկարիչների աշխատանքներ տեսնելու հնարավորություն ուներ, ինչպիսիններից էին սրբանկարիչ Արսենի Թեոդորովիչը , Պավել Զուրկովիչը, որը նկարազարդել է Վրշեցի Մայր տաճարի եկեղեցու իկոնոստասը , Յովան Պոլովիչը ։
Պայան ընկերացավ վերջինիս որդու հետ, նրանք միասին սկսեցին կրկնօրինակել հին վարպետների աշխատանքերը, գեղանկարչություն ուսումնասիրել, սկզբում գաղտնի՝ ժամերով Տաճարի եկեղեցում մնալով։
Պայան փայլուն կատարեց հանձնարարությունը և այդ պատվերը դեպի գեղանկարչության աշխարհ յուրօրինակ անցաթուղթ եղավ և առանց առարկության Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիա ընդունվելու թույլտվություն։
Ակադեմիայի ավարտից հետո նա կանգնեց ընտրության առաջ, ինչպես հետագայում տնօրինել իր ճակատագիրը, նա կարող էր վերադառնալ հարազատ երկրամաս, օրինակ՝ Ուրոշա Պրեդիչա։
Սակայն այդ դեպքում նա կմնար բալկանյան ժողովուրդների և Գաբսբուրգների միապետության տարածաշրջանային նկարիչ, 19-րդ դարի վերջում սերբական գեղանկարչությունը հիմնականում հանգում էր կրոնական գեղանկարչության։
Որպես ակադեմիական ռեալիզմի ներկայացուցիչ Պայա Յովանովիչը աջակցել է գեղանկարչության ակադեմիական դպրոցի ավանդույթները, չնայած, որ նրա շուրջը տեղի էին ունենում գլոբալ փոփոխություններ, համաշխարհային պատերազմներ, սոցիալական աղետներ՝ վերանում էր կայսրությունների աշխարհը և առաջ էին գալիս հեղափոխական, իսկ այնուհետև սոցիալիստական պետությունների նոր կարգեր։
Նրա հետաքրքրությունն ազգի կյանքի, պատմական թեմաների նկատմամբ ազդեցություն է ունեցել մշակույթի և արվեստի ոլորտում նրա ձևավորման վրա, սերբերի ազգային ինքնագիտակցության, նրանց հայրենասիրության վրա։
Մյուլլերի դասարանում ուսանելու առաջին տարին ավարտելուց հետո «Վիրավոր չեռնոգորցին» նկարը ցուցադրվեց հաշվետու ցուցահանդեսում և Պայա Յովանովիչը երկրորդ մրցանակ ստացավ։
Ավարտելով գիմնազիայի դասընթացը և այցելելով պրոֆեսոր Մալխոլդսի նկարչական դպրոցը, 1877 թվականին Պայան ընդունվեց Վիեննայի գեղարվեստի ակադեմիա, որն իր զարթոնքն էր ապրում։
Կայսեր Ֆրանց Յոզեֆ -ի աջակցությամբ Ակադեմիան բարձրագույն գեղարվեստական ուսումնական հաստատության կարգավիճակ ստացավ. 1877 թվականին ավարտվել է Ակադեմիայի նոր շենքի կառուցումը Ռինգշտրասեում, որտեղ նա գտնվում է մինչ օրս։
Համարվում է, որ Առաջին հանրապետությունը, որը հայտնի է նաև «Վենեսուելայի կոնֆեդերացիա» անվամբ, հիմնադրվել է 1811 թվականին և գոյություն է ունեցել մինչև 1812 թվականը։
Երկրորդ հանրապետության պատմությունն սկսվում է 1813 թվականին Սիմոն Բոլիվարի կողմից իր Հրաշալի արշավից հետո հանրապետական վարչակարգի վերականգնումից․ այն նույնպես երկար ժամանակ չգոյատևեց՝ մինչև 1814 թվականը։
Երրորդ հանրապետության ժամանակաշրջանն սկսվում է 1816 թվականից, երբ Իսպանիայից անկախություն ձեռք բերելու կողմնակից պարտիզանական տարբեր խմբեր Լյանոսում միավորվեցին Բոլիվարի ղեկավարությամբ և կազմավորեցին անկախ կառավարություն, որը գոյատևեց մինչև 1819 թվականը, երբ Անգոստուրայի կոնգրեսը հայտարարեց Մեծ Կոլումբիայի ստեղծումը, որի մի մասը դարձավ Վենեսուելան։
Թեև այս այս ժամանակաշրջաններն սկսվում են նոր սահմանադրությունների ներդրմամբ՝ համապատասխանաբար չորրորդ և քսանչորսերորդ, Վենեսուելայի պատմագրության մեջ դրանք նշվում են որպես Չորրորդ հանրապետության շարունակություն։
Հինգերորդ հանրապետության շարժում , Վենեսուելայի ձախ սոցիալիստական կուսակցություն, որն ստեղծվել է 1997 թվականի հուլիսին Հեղափոխական բոլիվարական շարժում-200-ի հիման վրա, որպեսզի 1998 թվականի նախագահական ընտրություններում սատարի Ուգո Չավեսին։
Իր անունն ստացել է Չավեսի՝ նոր, Հինգերորդ հանրապետություն ստեղծելու անհրաժեշտություն ստեղծելու գաղափարից, որպեսզի փոխարինվի այսպես կոչված Չորրորդ հանրապետության հոտած վարչակարգը։
Իր առաջնորդի նախագահ դառնալուց հետո Հինգերորդ հանրապետության շարժումը դառնում է կառավարող կուսակցություն մինչև 2007 թվականի հոկտեմբերի 20-ը, երբ կազմավորվեց Վենեսուելայի միասնական սոցիալիստական կուսակցությունը՝ Հինգերորդ հանրապետության շարժմանը Չավեսին սատարող մի շարք ձախ կուսակցությունների միավորման արդյունքում։
Ամերկյան կազմակերպությունը զարգացնում էր ռիմեյքը, որի սցենարիստներն էին Չարլի և Վլաս Պարլապանիդիսներսը, իսկ պրոդյուսերներն էին Ռոյ Լինը, Դագ Դավիսոնը, Դան Լին և Բրայան Ուիթենը։
2011 թվականի հունվարի 13-ին Շեյն Բլեքը հայտարարեց, որ ֆիլմի ռեժիսորն է Շեյն Բլեքը, իսկ սցենարիստներն են Էնտոնի Բագարոզին և Չարլզ Մոնդրին։
2015 թվականի ապրիլի 27-ին -ը հայտարարեց, որ ֆիլմի ռեժիսորն է Ադամ Ուինգարդը, սցենարիստներն են՝ Լինը Լին Ջեյսոն Հոֆսը և Մասի Օկան պրոդյուսերներն են, իսկ Նիյա Կեյկենդոլն ու Նիկ Մարվինկուվը հսկելու են ստուդիան։
Մի երիտասարդ տղա սկսում է տիրապետել մի գերբնական տետրի՝ մահվան տետրի, որը տալիս է նրան այնպիսի կարողություններ, որոնցով նա կարողանում է սպանել ցանկացած մարդու՝ ուղղակի նրա անունը տետրի մեջ գրելով։
Հետո նա ցանկանում է տետրի օգնությամբ սպանել հանցագործներին և փոխել աշխարհը, սակայն մի առեղծվածային դետեկտիվ փորձում է կանգնեցնել նրան և նրա ահաբեկչական թագավորությունը։
Ֆիլմում նկարահանվում են Նեթ Ուոլֆը, Մարգարեթ Քուելին, Քիթ Ստենֆիլդը, Փոլ Նակուչին, Շի Ուիլգեմը և Ուիլեմ Դեֆոն։
Ձեռագիրն ավարտվում է արքեպիսկոպոս Լանֆրանկի գործերի ժամանակագրությամբ, և համարվում է նորմանդական նվաճումներից հետո անգլիական եկեղեցու վերակազմավորման խնդիրների վերաբերյալ գլխավոր աղբյուրներից մեկը։
Ձեռագրեր Բ-ում Գ-ում մինչև 977 թվականի դեպքերն իրենցից ներկայացնում են կորսված մի ձեռագրի ազատ ընդօրինակումը, կատարված, ամենայն հավանականությամբ, Աբինգդոնում։
Այս ձեռագրում առանձնակի ուշադրություն է դարձված Շոտլանդիայի իրավիճակին և այնտեղ տեղի ունեցած դեպքերին, ինչը հիմք է տալիս ենթադրելու, որ այն ստեղծվել է Շոտլանդիայի թագավորի արքունիքում, որքան էլ որ նրա համար որպես հիմք և աղբյուր ծառայել են Վուսթերի և Իվշեմի վանքերում ստեղծված տարեգրությունները։
Ձեռագիր Դ-ն կարևորվում է ամենից առաջ նրանով, որ պարունակում է տեղեկություններ անգլո-սաքսոնական նախավերջին թագավոր Էդվարդ Խոստովանողի կառավարման տարիներում եղած անգլո-շոտլանդական հարաբերությունների, ինչպես նաև նորմանդական նվաճումների մասին։
Անգլո-սաքսոնական ժամանակագրություններ, Անգլիայի հնագույն տարեգրությունները, որոնք ընդգրկում են 495 թվականին Բրիտանիայում սաքսոնների հաստատվելուց մինչև 1154 թվականն ընկած ժամանակահատվածի պատմությունը։
1370 թվականին նա ընդարձակեց Բոսնիայի տարածքը մինչև ներկայիս Բոսնիա և Հերցեգովինայի տարածքը, դաշինք կնքեց Դուբրովնիկի հանրապետության և Հունգարիայի հետ, որ մինչ այդ անկախ Բոսնիայի համար մեծ վտանգ էր ներկայացնում։
1377 թվականից Տվրտկո -ը եղել է նաև Սերբիայի թագավորը, իսկ 1390 թվականից, երբ նա գրավում է Իլիրիան և Ադրիատիկ ծովի կղզիները, նաև Խորվաթիայի ու Դալմացիայի թագավորը։
Երկրորդ աշխարհամարտի ժամանակ Բոսնիան եղել է ֆաշիստական Խորվաթիայի անկախ պետության կազմում, ընդ որում նրա զգալի մասը վերահսկում էին պարտիզանական ստորաբաժանումները։
Հաճախ Բոսնիա անվանումն օգտագործվում է Բոսնիան և Հերցեգովինան մատնանշելու համար, իսկ Բոսնիա և Հերցեգովինա անվանումը սկսել է գործածվել միայն օսմանյան իշխանության վերջին շրջանում։
Նրա հաջորդ երկրպագու Կլոդ Իգնասիուսը Հիքսը պարզվում է կրոնական քարոզիչ է, պատրաստվում էր նրան հանձնել իշխանություններին և հրապարակավ ապաշխարել մեղքերից։
Զրույցի ընթացքում Հոնդը պատմում է իրենց անկանոն սեռական կապերի մասին կինոստուդիայում, ինչպես նաեւ նրան մեղադրում է, որ ցանկանում էր օգտվել իր փողերց եւ կապերից։
Նաեւ քույր բացահայտում է ամբողջ ծրագիրը. Հոնդը միտումնավոր լռում էր Սեյերսի մահվան պատճառների մասին, քանի որ այն ընկերությունը, որը սնանկացման եզրին է, ավարտել է բանակցությունները կոնցեռնի միավորման հետ։
Նա ապրել է Լոս Անջելեսում՝ աշխատելով Հոլիվուդում՝ կրտսեր սցենարիստ Սեսիլ Դեմիլյայի մոտ, իսկ ավելի ուշ տեղավորվել է ստուդիայում :
Սուրբ Սավայի տոնակատարության մասին հիշատակվում է հունվարի 12-ին, որը գտնվել դարի սկզբին' 1401 թվականին գրած ձեռագիր Ավետարանում, որն այժմ գտնվում է Մոսկվայի Ռումյանցևի թանգարանում։
Պրոֆեսոր Անաստասիևիչի կարծիքով դա պայմանավորված է նրանով, որ Սերբական Եկեղեցին ցանկացել է ունենալ սուրբ Սավվայի ամբողջական, առանձին ծառայություն, իսկ դա չէր կարող լինել հունվարի 13-ին, քանի որ ըստ Եվերգետիդյան Տիպիկոնի, որը այն ժամանակ օգտագործվել է Սերբիայում, Աստվածհայտնության տոնակատարությունները ունեցել են վեց, ոչ թե յոթ օր, և նրան հարգանքի տուրքի մատուցումը ընկել է հունվարի 13-ին, այլ ոչ թե հունվարի 14-ին։
Սրբի տոնակատարությունը, որի հիշատակի հարգանքը ընկնում է այդ օրը, չի կարող ունենալ առանձին ծառայություն, և որպեսզի սուրբ Սավվային այդ ծառայությունը մատուցվեր, ամսաթիվը տեղափոխվել էր հունվարի 14-ին։
Սուրբ ծննդյան ծառայությունից սերբերը տուն են բերում պրոսֆորաներ ն ամբողջ օրը միմյանց ողջունում են «Քրիստոսը ծնվել է» - «Հիրավի ծնվել է!» խոսքերով։
Հյուրերը սուրբ ծննդյան ճաշի համար հավաքվում են հյուրասենյակում կամ ծածկապատշգամբում, որտեղ տանտիրուհին հյուրերին հյուրասիրում է տաք ռակիյա , պանիր և մրգեր։
կամ արմատը հանդիպում է նաև այլ սլավոնական էթնոսների մոտ. ռուսների , որ նշանակում է մարգագետին, որը «մաքրված է հացահատիկի ցանքսի համար», լեհերենում' - « արոտավայր, ցածր ճահճային տեղ, գերաճած թփերի արանքում այրված վարելահող»։
Իսկ սուրբ Սավվայի բելգրադյան կենտրոնում անցկացվում են տոնական միջոցառումներ, որտեղ Լուսավորության նախարարությունը սուրբ Սավվայի անվան մրցանակներ է հանձնում աշակերտներին, ուսանողներին, մանկավարժներին, դասախոսներին և հասարակական գործիչներին, ովքեր Սերբիայում մեծ ներդրում ունեն կրթության և դաստիարակության գործում։
աշնանային մեռելոցներ, լինում են շաբաթ Դմիտրիի օրից առաջ, հոկտեմբերի 26-ին, հազվադեպ դրանից հետո կամ շաբաթ Միխաիլի օրից առաջ, նոյեմբերի 7-ին ։
Տոնակատարությանը պատրաստվում են մի քանի օր, նույնիսկ շաբաթներ շարունակ (սպիտակեցնում են պատերը և առաստաղը, բնակարանը մաքրում են, անհրաժեշտ պարագաների գնումներ կատարում)։
Կթված առաջին կաթը, ինչպես և ցանկացած այլ առաջին սննդամթերք, նախատեսված էր նախնիների համար (կաթը բաժանում էին հարևաններին' հոգու հանգստության համար, լցնում էին ջրի մեջ և այլն)։
Դա արվում է, որ կաթի մեջ հաստ շերտով սերուցք լինի, ապա նրան նստեցնում են եռոտանի աթոռի վրա, բայց պոլազնիկը դեռ չնստած, տանտիրուհին նրա տակից աթոռը քաշում է, և պոլազնիկն ընկնում է։
Առաջին զատիկի ձուն, որը կոչվում է «ստրաշնիկ», պահպանում են տարվա ընթացքում, և ամպրոպի դեպքում տնից հանում են, որպեսզի ցանքատարածությունները կարկուտից պաշտպանի։
Պոլազնիկը բադնյակի ճյուղը շարժում է օջախում, որպեսզի գործերն առաջ գնան և տանը բարեկեցություն և գյուղատնտեսությանը բարիք բերի , իր հետ բերած ճյուղով ածուխներին է հարվածում, փորձելով հնարավորինս շատ կայծ առաջացնել թակոցներով, և միաժամանակ բարեմաղթանքներ ասելով.
Ուստի Պոլազնիկի նկատմամբ առանձնահատուկ վերաբերմունք է եղել. նրան անվանում են «աստվածային հյուր», ընկալում են որպես նախնիների սուրհանդակ, նա կապող օղակ է «այս և այն» աշխարհների միջև։
Տոնակատարությունից առաջ, գիշերը, ընտանիքներն աղոթում են, երգում են «Ծնունդը քո» տրոպար ծիսական երգը, միմյանց ճրագալույցն են շնորհավորում և հավաքվում են սեղանի շուրջ ընթրելու։
«Իր» օրը, ըստ ժողովրդական հավատալիքների, նա բարձրանում է տանձենու վրա, հրավիրում է գայլերին, հյուրասիրում է նրանց և բաշխում է, թե տարվա ընթացքում ում անասուններն են դառնալու նրանց զոհը։
Օրացուցային հիշատակի օրերի թվում կարող են ընդգրկվել նաև Ավագ ուրբաթ և կիրակի, երկուշաբթի Ֆոմինի շաբաթ , որոշ տեղերում նաև Մեծ պահքի երկրորդ, երրորդ եւ չորրորդ կիրակի, Ավագ հինգշաբթի ։
Մութն ընկնելուն պես երիտասարդները գնում են տնից տուն կոլյադա անելու , կալյադներ երգելով և տարբեր կախարդական գործողություններ անելով, որոնք գալիք տարում կբերեն բարեկեցություն, բերք ու առողջություն։
Այս ավանդույթը սերբերը խնամքով պահպանել են իրենց պատմության ողջ ընթացքում և նույնիսկ թուրքական լծի տակ եղած ժամանակներում, Առաջին համաշխարհային պատերազմի և կոմունիստական աթեիստական ժամանակների միջով հասցրել են մեր օրերը։
Որոշ վայրերում, մասնավորապես Մոսկվայի Լեսկովացում , ի նշան խաչված Քրիստոսի սգո, զատիկի ձուն ներկել են ոչ թե կարմիր, այլ, սև, առանց որևէ նկարի, և այդ ձվերը կոչվում էին կուսակրոն ։
Վոսկրես հնագույն քրիստոնեական տոներից է, բայց պահպանում նաև նախաքրիստոնեական տարրեր, թեև ժողովրդական ծեսերը ոչ այնքան արտահայտված են, ինչպես գարուն-ամառ տարեկան ցիկլի այլ տոնական սովորույթներում է։
Սերբիայի որոշ շրջաններում ընդունված է եղել Զատիկին գնալ գերեզմանոց և ներկված ձվեր և այլ սնունդ թողնել անցավոր նախնիների գերեզմաններին նրանց հոգիների հանգստության համար։
Յոնաթը ծնվել է Երուսաղեմի Գեուլա շրջանում, Հիլլել և Էսթեր Լիֆշիցների ընտանիքում, ովքեր սիոնիստ հրեաներ էին և Պաղեստին էին գաղթել Լեհաստանի Զդունսկա Վոլյա քաղաքից 1933 թվականին նախքան Իսրայելի հիմանդրումը։
Ադան վերադարձել է Երուսաղեմ, 1962 թվականին ավարտել Երուսաղեմի հրեական համալսարանի քիմիական ֆակուլտետը , 1964 թվականին՝ նույն համալսարանի կենսաքիմիայի ֆակուլտետը ։
Ալբերտ Էյնշտեյնի անվան գիտության համաշխարհային մրցանակ կրիստոգենիայի և բյուրեղների իննովացիոն տեխնիկայի բնագավառում ներածության և ռիբոսոմալ բյուրեղների բնագավառում սպիտակուցային կենսասինթեզի ներդրման համար, 2008
2009 թվականին ռիբոսոմների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ ուսումնասիրությունների համար Վենկատրաման Ռամակրիշնանի և Թոմաս Սթեյցի հետ արժանացել է Քիմիայի Նոբելյան մրցանակի՝ դառնալով իսրայելացի 10 նոբելյան մրցանակակիրներից առաջին իսրայելցի կինը, որ արժանանում է Նոբելյան մրցանակի, Միջին Արևելքից առաջին կին Նոբելյան մրցանակակիր գիտնականը։
1979-1984 թվականներին Բեռլինի Մաքս Պլանկի անվան մոլեկուլային գենետիկայի ինստիտուտում Հեյնց Գունտեն Ուիտմանի հետ եղել է խմբային առաջնորդ, 1977-1978 թվականներին՝ Չիկագոյի համալսարանի այցելու պրոֆեսոր։
Առանձնանում է, օրինակ, իմպրեսիոնիզմի հիմնադիրներից մեկի' Կլոդ Մոնեի տեսակետը 1859 թվականի Սալոնի ցուցահանդեսից հետո. «Կեցցե' Դոբինյին. աշխատում է լավ, լավ է հասկանում բնությունը»։
Պատահական չէ, որ հենց Դոբինյին է օգնել երիտասարդներին, այդ թվում' Կլոդ Մոնեին, Օգյուստ Ռենուարին, որ իրենց աշխատանքները ներկայացնեն 1868 թվականի Սալոնում։
Դոբինյին չէր փորձում դրանց բանաստեղծական շունչ հաղորդել, և որպեսզի ազատվի միտումնավոր բանաստեղծականացման կասկածներից, նա սկսեց ընտրել ամենաանհրապույր թեմաները' ձգտելով բացարձակ ճշմարտացիության։
Դոբինյին ձգտում էր բնանկարն ազատել բանաստեղծական, սուբյեկտիվ բնույթից, ինչով իր կարծիքով աչքի էին ընկնում ռոմանտիկ նկարիչներ Նարսիս Վիրժիլ Դիասի, Ժյուլ Դյուպրեի և Թեոդոր Ռուսոյի գործերը, և պատկերել բնությունն անմիջականորեն, առանց ավելորդ ներշնչվածության։
Եղել է արևմտապրուսական օպերացիայի մասնակից, 1914 թվականի օգոստոսի 14-ին խորհրդարանականի պարտականությունների կատարման ժամանակ Լետցենի շրջանի ամրապնդման ընթացքում ընկել է հրետակոծության տակ և ծանր վիրավորվել։
1917 թվականի դեկտեմբերի 3-ից եղել է Կամավորական բանակում, Նովոչերկասկ քաղաքի կայազորի պետ, Սառցային արշավի մասնակից, որը ղեկավարել է Կոռնիլովյան 1-ին գումարտակի կազմում։
Եվգենի Բուլյուբաշ , գեներալ-մայոր, Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Ռուսաստանի հարավում Սպիտակ շարժման մասնակից, առաջամարտիկ, ռազմական ուսուցիչ։
Հետագա աճին հարմարվելու նպատակով 1998 թվականին Վիեննայի օդավանակայանը հրապարակեց մաստեր պլան, որը նախանշում էր մինչ 2015 թվականն իրագործվելիք ընդլայնման ծրագրերը։
Այս ծրագրերն ընդգրկում էին նոր գրասենյակային տարածք, երկթագծի կայարան, բեռնափոխադրումների կենտրոն, գլխավոր ավիացիոն կենտրոն, օդային փոխադրումների ղեկավարման աշտարակ, տերմինալ ու թռիչքուղի։
Ավստրիայի աուդիտի դատարանն օդանավակայանին պարտադրեցլ ձեռնարկել մի քանի ծախսախնայող միջոցառումներ, որն ըստ նրա' վերջնական ծախսերը կհասնեն 849,15 մլն. եվրոյի։
2012 թվականի հունիսի 5-ին բացվեց նոր Աուսթրիան Սթար Ըլայընս Թերմինալը ' թիվ 3-րդ տերմինալը, որն անվանակոչվեց Սքայլինք իր կառուցման ընթացքում։
Սքայլինքի նախագծի թերի ղեկավարման հետ կապված անհանգստություններից հետո' գլխավոր գործադիր տնօրեն Հերբերթ Քաուֆմանը, համաձայնեց պաշտոնից ազատվել 2010 թվականի դեկտեմբերի վերջին։
Նոր մասնաշենքի Հյուսիսային կամրջասյունը, որն ունի 17 փոխագուցավոր կամրջակ, թույլ է տալիս սպասարկել ավելի մեծ թվով օդանավերի, չնայած որ նոր տերմինալը չի կարող սպասարկել Էյրբաս Ա380 մոդելի օդանավերի։
Վիեննայի միջազգային օդանավակայան , գտնվում է Շվեխատում' Ավստրիայի մայրաքաղաք Վիեննայից 18 կմ. դեպի հարավ-արևելք ու Բրատիսլավայից 57 կմ. դեպի արևմուտք։
Սկզբում' 1938 թվականին, կառուցվեց որպես ռազմական օդավանակայան և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում օգտագործվեց որպես Հայնքլ ֆիրմայի հարավային ռազմական ինքնաթիռաշինության դիզայնի ու արտադրության համալիր, որը գրավվեց բրիտանացիների կողմից 1945 թվականին։
Մինչև Առաջին աշխարհամարտի անմիջական սկսվելը Գերմանական և Ավստրո-Հունգարական ուժերը սկսեցին գործի դնել բոլոր հնարավոր ուժերը, որպեսզի Ռումինիան միանար պատերազմին, հիմնելով ռումինական ֆորմալ պարտականությունների վրա։
Օգոստոսի երեքին, ռազմական գործողությունների սկսվելուց հետո, Սիանյում՝ Պելեշի դղյակում տեղի ունեցավ թագավորական համագումար, որի ընթացքում քննարկում էր Ռումինիայի դիրքորոշումը ներկա կոնֆլիկտի շուրջ։
Ավստո-հունգարական դաշինքին աջակցելուն միայն կողմ էր թագավորը և նախկին վարչապետ, խիստ գերմանաֆիլ Պետրե Կարլը, իսկ մյուրսները Բրետիանուի գլխավորությամբ առաջարկեցին զբաղեցնել սպասողական դեր։
Հաշվի առնելով այդ հանգամանքը, ինչպես նաև ներկաների հարաբերական կոնսենսուսը Բրետիանուի հետ, ընդհանուր առմամբ համագումարը վերջացավ կոմյուիկեի ընդունմամբ․ Ռումիանիան զբաղեցնում է զինված սպասողի դերը։
Այդ ամբողջ ընթացքում Բրետիանուն նախընտրում էր խուսափել Անտանտին կամ Կենտրոնական ուժերին միանալուց, ցուցաբերում էր խիստ զգուշավորություն փորձելով պահել նորմալ հարաբերություններ երկու կողմերի հետ։
Այդ երկու տարվա մեջ նա ոչ մի անգամ չխոսեց իր ծրագրերի մասին ոչ պառլամենտում, ոչ էլ գրավոր ձևով, ինչի համար լրագրողները Բրետիանուին անվանեցին «սֆինքս»։
Իր առաջին ուսուցիչը իր մայրիկն էր, մոր օգնությամբ տղան սովորեց կարդալ և գրել, առաջին անգամ ծանոթացավ աշխարահագրությանը, թվաբանությանը, սկսեց սովորել ֆրանսերեն։
1873 թվականին Իոնելի ծնողները վարձեցին մի շվեյցարացի տնային դաստիարակաչուհու, որի շնորհիվ էլ երեխաներսը սկսեցին ուսումնասիրել գերմաներեն, սովորեցին դաշնամուր նվագել, ինչպես նաև սկսեցին զբաղվել նկարչությամբ և Աստվածաշնչի ընթերցանությամբ։
Դեռահասի վրա մեծ ազդեցություն ունեցան ռումինացիների ռազմական գործողությունները ընդդեմ թուրքերի, որոնց ականատեսը նա եղավ հոր նախաձեռնությամբ, որը այդ ժամանակ ռազմական գործերի նախարարն էր։
Հետևելով իր մտահաղացմանը 1914 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Բրետիանուն ռուսական իշխանությունների հետ կնքում է պայմանագիր, ըստ որի Ռուսաստանը ընդունում էր Ռումինիայի «ավստրո-հունգարական միապետությանմեջ գտնվող ռումինացիներով բնակեղցված հողեր Ռումինիային միացնելու իրավունքը», և միաժամանակ իրեն հարմար ցանկացած պահի թագավորության չեզոքության փոփխությունը։
Աստիճանաբար Բրետիանուի նախընտրությունը գնում էր դեպի Անտանտի կողմը, ռումինացի մի շարք քաղաքական գործիչների աջակցությամբ նա սկսեց զբաղվել Ավստո-Հունգարայի հաշվին տարածքային նոր ձեռքբերումների ծրագիր մշակելով։
Ստեղծված պայմաններում, ինչպես նաև Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի կողմից չընդհատվող դիվանագիտական ճնշումների հետ կապված ռուսական իշխանությունները ստիպված էն ընդունել Բրետիանուի պայմանները և փոխզիջման գալ Ռումինիայի վարչապետի հետ։
Իմանալով Ռուսաստանի վրա առկա ճնշումների մասին, համարվելով դաշնակից պետություն, Ռումինաին իր հերթին սկսեց ավելի ուղղակիերոն պնդել իր բոլոր պահանջների բավարարումը, շեշտելով որ այդ դեպքում պատրաստ կլինի հանդես գալ ցանկացած դիրքում Գալիցիայու։
Ռումինիայի միացումը Անտանտին Մեծ Բրիտանիայի միակ շանսն էր Գալիպոլիում հաղթելու համար․ռումինական տարածություններով անցնում էր միակ ճանապարհը, որով դաշնակիցները զինամթերք էին անցկացնում Օսմանյան կայսրություն, և քանի դեռ Բրետիանուն միայն դժվարացնում էր այդ գործընթացը, ապա երկրի Անտանտին միանալը կզրկեր Գերմանիային և Ավստո-Հունգարաիային այդ հնարավորությունից։
Իսկ հետո տեղի ունեցավ անսպասելին․ Ռումինիայի վաչապետը հրաժարվեց ստորագրել իր իսկ պայամններով կազմված համաձայնագիրը պատճառ բռնելով նախարարի կաբինետում գործընկերների հակագործունեությունը։
«Զենքերը դուք տարածեք ազդեցիկ քաղաքացիների մեջ, որոնց անձամբ ճանաչում եք և որոնք ձեզ կտան անհրաժեշտ երաշխիք» հրահանգեց նա ոստիկանապետնեին։
Նոր կառավարությունում, չնայած նրա որ վերջինիս ղեկավարը հանդիսանում էր Դիմիտրե Ստուրձան, գլխավոր դերը ստանձնում էր Բրետիանուն, ով իր վրա էր վերցրել գյուղացիների ապստամբությունների ճնշման և Ռումինիայում կարգ ու կանոնի հաստատման ղեկավարումը։
Հաղթահարելով պահպանողական շարքի խմբավորումների դիմադրությունները, 1908-1910 թվականներին ազգային-լիբերալները պառլամենտում քննարկեցին մի քանի օրենքներ, որոնք ստեղծում էին ավելի բարենպաստ պայմաններ կապիտալիստական հարաբերությունների և գյուղատնտեսության զարգացման համար։
1905 թվականին Բրետիանուն մասնակցեց այսպես ասված ազգային բանկերի կազմավորմանը, որոնք հնարավորություն էին տալիս նյութապես ապահով գյուղացիներին ստանալ վարկեր և ագիտացիա գյուղական դրամարկղերի ստեղծման համար։
1905 թվականի նոյեմբերի 9-ին պառլամենտի անդամ դառնալով Բրետիանուն հավաստիացրեց կալվածատերերին, որ գյուղական դրամարկղի գործունեությունը ոչ թե կհակասի իրենց պահանջներին, այլ ընդհակառակը կնսպաստի դրանց, գյուղերում ստեղծելով սոցիական հենարան «Պետության մեջ չկա ավելի հաստատուն պահպանողական հենարան,- հաստատեց նա, - քան սեփականատիրական գյուղատնտեսությունը»։
Իր դիրքորոշումը այս հարցի շուրջ նա հետագայում հաստատեց 1997 թվականի ազգային-լիբերալների հավաքի ժամանակ Բրեյլում, ասելով որ իրենց կուսակցությունը սկզբունքորեն չի կարող վնասել կալվածատերերին, քանի որ նրանց մեջ են մտնում «մեծ հողատերերի դասը»։
1883 թվականին տասնիննամյա Բրետիանուն ողևորվում է Փարիզ և ընդունվում Սեն Բարբի ուսումնարան, որտեղ բարձր մակարդակի վրա դասավանդվում էր մաթեմատիկա և ֆիզիկա։
Փարիզում անցկացրած տարիները մեծ ազդեցություն են ունենում իր աշխարհայացքի վրա․ երիտասարդը Ռումինիա է վերադառնում է ավելի պրագմատիկ և շրջահայաց, ինչին մեծապես նպաստել էր Սորբոնի համալսարանում մաթեմատիկի բակալավրի աստիճան ստանալու անհաջող փորձը։
1914 թվականի հունիսին Կոնստանցա նավահանգստում տեղի ունեցավ Կարոլ -ի և Բրետիանուի հանդիպումը կայսր Նիկոլայ -ի և Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Սազոնովի հետ։
Ամփոփելով ռումինական կառավարության ղեկարավի, իր ռուս գործընկերոջ հետ ունեցած զրույցների արդյունքները, նա հանգեց մի եզրակացության, որը շարադերց թագավորին ուղղված հաշվետու գրության մեջ։