polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Դանիել Ռոմանովիչի իշխանության ժամանակաշրջանը եղել է տնտեսական և մշակութային խոշորագույն վերելքի և Գալիցո-Վոլինյան Ռուսիայի քաղաքական ամրապնդման տարիներ։
Ըստ էության հենց Մստիսլավ Ռոմանովիչի, որպես կիևյան իշխան, հովանու ներքո է կազմակերպվել մոնղոլների դեմ Կալկայի ճակատամարտում պարտությամբ ավարտված համառուսաստանյան արշավանքը։
Այս նախագծի համաձայն Կիևյան Մեծ իշխանը պետք է ընտրվեր վեց իշխանների՝ վլադիմիրյան , չեռնիգովյան, գալիցյան, սմոլենսկյան, պոլոցկյան և ռյազանյան, կողմից։
Մստիսլավ Իզյասլավիչի ՝ կառավարումն իր ձեռքում կենտրոնացնելու փորձը զայրացրեց ուդելային իշխաններին, ինչն էլ թույլ տվեց Անդրեյ Բոգոլյուբսկուն ստեղծել մի միություն, որի կողմից Կիևը, առաջին անգամ պատմության մեջ, ջախջախվեց քաղաքացիական կռիվների ժամանակ. այդ ընթացքում Անդրեյ Բոգոլյուբսկին, իր ազդեցությունը ամրապնդելով հարավում, շարունակեց զբաղեցնել վլադիմիրյան իշխանի գահը։
իշխանություններ՝ իրենց սեփական իշխանական տոհմերով՝ Բելոզերյան, Գալիցո-Դմիտրովյան, Գորոդեցկյան, Կոստրոմյան, Մոսկովյան, Պերեյասլավյան, Ռոստովյան, Ստարոդուբյան, Սուզդալյան, Տվերյան, Ուգլիցկյան, Յուրևյան, Յարոսլավյան , ընդ որում՝ դարում Տվերյան, Մոսկովյան և Նիժեգորոդյան-սուզդալյան իշխանները տիտղոսավորվեցին որպես «մեծ»։
Գալիցյան դինաստիայի առաջին ընդհատումից հետո գալիցյան գահին տիրեց Ռոման Մստիսլավիչ Վոլինսկին՝ դրանով միավորելով և իր ձեռքում կենտրոնացնելով երկու իշխանությունները։
1201 թվականին կիևյան բոյարները նրան հրավիրեցին Մեծ իշխանություն, Կիևում իշխելու թողեց իր կրտսեր ազգական Ինգվար Յարոսլավիչին՝ Կիևը դարձնելով իր տիրույթների ֆորպոստը արևելքում։
Համընթաց շարունակվում էր նոր ուդելների ձևավորման գործընթացը , բայց — դարերում թափ հավաքեց նաև հակառակ գործընթացը, որի արդյունքը եղավ երկու վիթխարի ՝ Մոսկվայի և Լիտվական Մեծ իշխանությունների միավորումը ռուսական հողերի շուրջ։
Մոտ 1320 թվականին Կիևյան իշխանությունը հայտնվեց Լիտվական Մեծ իշխանության ազդեցության ներքո, և թեպետ պահպանեց իր ամբողջականությունը, այդ ժամանակից ի վեր այստեղ իշխում էին լիտվական դինաստիայի ներկայացուցիչները։
Բացի Կիևից և Վիշգորոդից, դարի վերջին և դարի սկզբին Օլեգովիչներին կարճ ժամանակով հաջողվել է իրենց իշխանությունը տարածել Գալիչի և Վոլինի, Պերեյասլավլի և Նովգորոդի վրա։
1997 թվականին լույս է ընծայել Յալմար Յուհանսենի կենսագրությունը «Երրորդ մարդ» վերնագրով, որում անձնական նամակների և օրագրերի հիման վրա ցույց է տվել, որ բևեռային հետախուզության մեջ ներդրումներով նա չի զիջում Նանսենին և Ամունդսենին, որոնց սկզբում ենթակա էր նա։
Հաջորդ՝ «Պատիժ» գրքում Կվամը ներկայացրել է կոմպոզիտոր Ուլե Բուլի եղբոր՝ նկարիչ Քնուդ Բուլի կենսագրությունը, որին Մեծ Բրիտանիայում մեղադրում են կեղծ դրամներ պատրաստելու մեջ և տաժանակրության ուղարկում Ավստրալիա։
Փաթերսոնը ցանկանում էր, որ կապարը հեռացվեր բենզինից, նա նաև պայքարում էր Էթիլ Քորփորեյշընի լոբբի և, ընդհանրապես, այդ բնագավառի դեմ, որն օգտագործում էր Թոմաս Միջլիի ժառանգությունը, որը ներառում էր՝ տետրաէթիլկապար և քլորֆտորածխածին։
«Աշխարհում գրեթե ամեն ինչի մասին» գրքում՝ հեղինակ Բիլլ Բրայսոնը նշում է, որ կապարի արդյունաբերության հասցեին՝ նրա քննադատությունից հետո, շատ գիտահետազոտական կենտրոնների կողմից նրա բոլոր պայմանագրերը մերժվում էին, որոնց թվում էր, իբրև թե՝ չեզոք ԱՄՆ-ի առողջապահության ծառայությունը։
1971 թ. նա դուրս մնաց մթնոլորտի՝ կապարով աղտոտման՝ ԱՄՆ-ի ազգային հետազոտական խորհրդի կազմից, այդ հեռացումը տարօրինակ էր, եթե հաշվի առնենք այն, որ նա այդ խնդրի մասնագետն էր այդ ժամանակ։
Բրաուն Հարիսոնը՝ Չիկագոյի համալսարանից, նոր մեթոդ էր մաշկել՝ մագմայական ապարում պարունակվող կապարի իզոտոպները հաշվելու համար, և 1948 թ. տվեց Փաթերսոնին՝ որպես դիսերտացիայի նախագիծ։
Նա իր աշխատանքի համար որպես հիմք է վերցնում երկնաքարը, ենթադրելով, որ երկնաքարերը՝ Արեգակնային Համակարգի ձևավորման ժամանակաշրջանի մնացորդներ են, և չափելով այդ երկնաքարերից մեկի տարիքը, կարելի է չափել նաև Երկրի տարիքը։
Նյութեր հավաքելը որոշակի ժամանակ խլեց, և 1953 թ. Քլեր Փաթերսոնը Արգոնյան Ազգային Համալսարանից Կանյոն Դիաբլո երկնաքարի նմուշներ վերցրեց, որտեղ նրան տրամադրվեց նաև մաս-սպեկտրոմետրը։
Քլեր Փարթեսոնը ծնվել է Այովա նահանգի Միտչելվիլ քաղաքում, և ավարտել է Գրինելի քոլեջի քիմիայի ֆակուլտետը, որտեղ նա ծանոթացել է իր կնոջ Լոռնա Մաքքլիրիի հետ։
Դիպլոմային աշխատանք գրելու համար միասին տեղափոխվել են Այովա նահանգի համալսարան, որտեղ Փաթերսոնը մագիստրոսի կոչում է ստանում՝ մոլելուկային սպեկտրոսկոպիայի բնագավառում։
Հետո նրանք գործուղվել են աշխատելու Մանհեթենյան նախագծում, սկզբում Չիկագոյի համալսարան, այնուհետև՝ Թենեսի նահանգի Օք-Ռիջ քաղաք, որտեղ Փաթերսոնը զբաղվեց մաս-սպեկտրոսկոպիայով։
Պատերազմից հետո նրանք վերադարձան Չիկագո, որտեղ Լորին հետազոտական աշխատանք ստացավ ինֆրակարմիր սպեկտրոսկոպիայի բնագավառում, որպեսզի աջակցեր Փաթերսոնին, երբ նա աշխատում է իր դոկտորական աշխատանքի վրա՝ Բրաուն Հարիսոնի ղեկավարությամբ։
Չիկագոյում դոկտորական աշխատանքը վերջացնելուց հետո նա, Բրաունի հետ, 1952 թ. տեղափոխվեց Կալիֆորնիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտի երկրաբանության բաժին , որպես գեոքիմիայի ծրագրի հիմնադիր-անդամներ։
1965 թ. սկսած՝ իր առաջին՝ «Մարդու կողմից բնական միջավայրի աղտոտում» հոդվածից սկսած, Փաթերսոնը փորձում էր հասարակության ուշադրությունը հրավիրել դեպի՝ արդյունաբերության պատճառով՝ շրջակա միջավայրում և սննդում կապարի պարունակության մակարդակի բարձրացման խնդիրը։
Նա այդ մեթոդի օգնությամբ Քանյոն Դիաբլո երկնաքարի մնացորդներում պարունակվող կապարի իզոտոպների տարիքը չափեց, որի հիման վրա որոշվեց Երկրի տարիքը՝ 4,55 միլիարդ տարի՝ 70 միլիոն տարին չգերազանցող անճշտությամբ։
Ավարտել է Այովայի Գրինելի քոլեջը, Չիկագոյի համալսարանում ստացել է փիլիսոփայության դոկտորի կոչում և իր մասնագիտական ողջ գործունեությունն իրականացրել է Կալիֆորնիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտում։
Հատկապես բարդ տեղանքներում ու զառիվայր հատվածներում զբոսաշրջիկների համար կառուցված են մետաղական ճաղաշար-բազրիքներ, որոնցով ինչպես վերելքը, այնպես էլ վայրէջքը առավել դյուրին է դառնում։
«Արծվի բույն» տեղանքից մինչև Քյերագբոլթոն կազմում է մոտավորապես չորս կիլոմետր ուղիղ գծով, բայց հաշվի առնելով վայրէջքներն ու վերելքները, ճանապարհը զգալիորեն երկարում է։
Արդյունքում պարզ դարձավ, որ Քյերագը լիովին համապատասխանում է թռիչքների համար, սակայն 1994 թվականին միայն երեք թռիչքներ են իրականացվել, ու քանի որ աշուն էր ու եղանակային պայմանները չէին թույլատրում, թռիչքները դարձան անհնարին։
Իր առաջին թռիչքից հետո Սթեն Էդվարդսենը եղավ , որտեղ նրա ծանոթ Ջոն Վինսենտը պատմեց ֆրանսիական Շամոնի Մոն Բլան բնակավայրից թռիչքների մասին, որտեղ ազատ անկամ ժամանակը կազմում է ինը վայրկյան։
Երկու ժայռերն՝ Պրեքեսթուլենն ու Քյերագը, հարմար են բեյսջամփինգով զբաղվելու համար, սակայն Պրեքեսթուլենում զբոսաշրջիկների մեծ հոսքի պատճառով պարաշյուտային թռիչքների համար հիմնականում օգտագործվում է Քյերագի ժայռը։
2009 թվականի փետրվարի 25-ից մինչև մարտի 10-ը պետերբուրգյան լեռնագնացների հավաքականը առաջին անգամ պատմության մեջ հաղթահարեց կենտրոնական հատվածի ժայռամագլցումը։
Այդ խմբի մեջ էին մտնում ներքոհիշյալ ալպինիստներ՝ Գալինա Չիբիտոկ , Վյաչեսլավ Իվանով , Ալեքսեյ Լոնչինսկի , Իվան Դոժդև և Վալերի Շամալո ։
Շնորհիվ իր հասանելիության, գեղեցկագույն տեսարանների և ճանաչողական արժեքների՝ Լյուսե ֆյորդը համարվում է Նորվեգիայի ամենաշատ այցելուներն ունեցող զբոսաշրջային վայրերից մեկն։
20-րդ դարի վերջին տասնամյակում հենց այսշրջանում իր տարածումը գտավ անկարգելային սպորտի նոր ուղղությունը՝ բեյսջամփինգը, որը գնային առումով առավել հասանելի է, քան սովորական դասական անկարգելային սպորտը, որի համար հատուկ թռչող օբյեկտներ են անհրաժեշտ։
Այդ ժամանակ դեռևս Սթեյնը փորձառու չէր. նա ընդամենը մի քանի թռիչքներ էր գործել կռունկներից և հեռուստաաշտարակներից, դրա համար էլ վստահ չէր, թե տեղը հարմար է թռիչքներ իրականացնելու համար։
Ֆյորդի տարածքով ճանապարհորդության ժամանակ բարձրախոսով ներկայացվում է տեսարժան վայրերի ընդհանուր բնութագիրը մի քանի լեզուներով, մասնավորապես՝ բուկմոլ, անգլերեն, գերմաներեն։
Այդ ժամանակ Ֆլյորլիի հողերը պատկանում էր Քալալիին և օգտագործվում էին բացառապես անասնապահության և բուսաբուծության նպատակներով, ինչպես նաև կատարում էին անտառահատման աշխատանքներ։
Նորվեգիայի բեյսջամփինգի ասոցիացիայի գլխավոր հիմնախնդիրը դարձավ համագործակցել այլ երկրների բեյսջամփերների հետ, որոնք ցանկանում են անկարգելային թռիչքներ իրականացնել Քյերագում. ասոցիացիան առաջարկում էր տեղափոխում և թռիչքների իրականացում։
Զբոսաշրջիկների մեծամասնությունը Քյերագ է բարձրանում ոչ այնքան հիանալի տեսարաններով զմայլվելու համար, որքան հասնելու Քյերագբոլթոն ժայռին, որին անվանում են նաև «սիսեռահատիկ»՝ իր կլոր տեսքի համար։
Վերջիններս առաջացել են երկրակեղևի սալերի տատանողական շարժումների արդյունքում, որը եղել է Կալեդոնյան լեռնակազմական պրոցեսի ժամանակ՝ ավելի քան 400 միլիոն տարի առաջ։
Երկու տարի անց՝ 1994 թվականի հոկտեմբերին, Սթեյնն ու իր երկու ընկերները, Քյերագում գտնելով ամենահարմար «հարթակը», կատարեցին առաջին պարաշյուտային թռիչքը Քյերագից։
«Սպիտակ սուպրեմատիկ խաչ» (, ինչպես նաև «Սպիտակ խաչ մոխրագույն ֆոնի վրա», «Սուպրեմատիզմ»), ռուս նկարիչ, ռուսական ավանգարդի դրոշակակիր, կոնստրուկտիվիտ, սուպրեմատիզմի հիմնադիր Կազիմիր Մալևիչի վրձնին պատկանող նկար։
1958 թվականին «Սպիտակ խաչ» կտավն ու Մալևիչի այլ ստեղծագործություններ գնում է Նիդերլանդների մայրաքաղաք Ամստերդամի քաղաքային թանգարանը Հուգո Հերինգի այրուց։
1997 թվականի հունվարի 4-ին մոսկվացի նկարիչ, հրեա Ալեքսանդր Դավիդովիչ Բրեները, որպես սովորական այցելու, մոտենում է Ամստերդամի քաղաքային թանգարանում պահպանվող Մալևիչի «Սպիտակ խաչ» ստեղծագործության մոտ և դրա վրա, կանաչ բալոնային ներկով նկարում է դոլարի խորհրդանիշը։
Այսպիսով, ստեղծվում է խճանկարի տպավորություն, երբ անհասկանալի է մնում, թե ինչը որ ֆոնի վրա է պատկերված՝ սպիտակ խաչը վառ մոխրագույն ֆոնի՞ն, թե՞ վառ մոխրագույն քառակուսիները սպիտակ ֆոնի վրա։
Դա առաջին հերթին պայմանավորված էր այն բանով, որ նրանց հաջողվել էր հասնել նորվեգական իշխանությունների կողմից Նորվեգիայի ոչ նորվեգական բնակչության հանդեպ տևական ժամանակահատվածի ընթացքում կիրառվող բռնությունների քաղաքականության դադարեցմանը։
1991 թվականին օրենք ընդունվեց 1992 թվականի հունվարի 1-ից հյուսիսնորվեգական Կոֆորդ համայնքում երկրորդ պաշտոնական լեզվի' հյուսիսսաամերենի ներդրման մասին։
Այդ պայմաններում երիտասարդ սաամների մի խումբ նորվեգական սաամական հասարակական կազմակերպությունների օժանդակությամբ 1991 թվականի վերջին Կոֆորդ համայնքում անցկացրեց Նորվեգիայի մերձակա սաամների մշակութային փառատոն։
Կա մի քանի հատուկ ծրագիր' մանկական ծրագիր, հյուսիսային ժողովուրդների ծրագիր, կինոծրագիր, ներկայացվում են տարբեր ազգերի ավանդական կացարանները, բացվում են մասնագիտացված խանութներ և շուկա։
Օրինակ' 2010 թվականի փառատոնին մասնակցել են երաժիշտներ Զանզիբարից, պարողներ Սուրինամից, երգիչ Բուրյաթիայից, ինչպես նաև վեպսերի մշակույթը ներկայացնող երաժշտական խումբ։
Փառատոնի կազմակերպմանը աջակցում են Նորվեգիայի մշակույթի նախարարությունը, Նորվեգիայի սաամական խորհրդարանը, ինչպես նաև Թրոմսի նահանգի և Կոֆորդի համայնքի տեղական իշխանությունները։
30 տարեկանում Մենեգետտին սովորում է հայտնի հռոմեական համալսարանների մի քանի ֆակուլտետներում, և 1967֊1971 թվականներին դոկտորատ է պաշտպանում փիլիսոփայությանուից և սոցիալական գիտություններից, նաև ստանում է բարձրագույն կրթության դիպլոմ Միլանական կաթոլիկ Սակրա Կուորե համալսարանում, ստանում է գրադարանավարի դիպլոմ Վատիկանում, ինչի շնորհիվ նա թույլատվություն է ստանում մուտք ունենալու Վատիկանի առաքելական գրադարան, որտեղ հավաքված է միջնադարի և Վերածննդի դարաշարջանի գրականության հարուստ պաշար։
Երիտասարդ ժամանակ եղել է քահանա, տարվելով հոգեբանությամբ՝ հրաժարվել է կոչումից, ավելի քան 10 տարի զբաղվել է հոգեթերապիայով և հիմնվելով այդ փորձի վրա ստեղծել է օնտոհոգեբանության թեորիան։
Հեղինակել է ավելի քան 50 գիրք և մենագրություն իտալերենով, ռուսերենով, պորտուգալերենով, անգլերենով, ֆրանսերենով, չինարենով, իսպաներենով, գերմաներենով, լատիշերենով ։
Հաճախում է մասնագիտացված դասընթացների Լոնդոնում , Փարիզում ներկա է գտնվում Ժակ Լականի սեմինարներին, ծանոթանում է Ֆրեյդի, Ադլերի, Յունգի աշակերտների հետ։
Մենեգետտին չէր օգտագործում դեղամիջոցներ, հարկադրական մեթոդներ, այլ ազդում էր մարդկանց վրա խոսքի միջոցով, սակայն այդ դիալոգը նման չէր հոգեվերլուծության տեխնիկային կամ հոգեբանական մյուս դպրոցներին։
Սովորում է նաև նկարչություն, ռեստավրացիայի է ենթարկում Ջոտտո դի Բոնդոնե, Չիմաբուեի, Միքելանջելոյի, Ռաֆայել Սանտիի, Մազաչչոյի, Տիցիանի որմնանկարները։
Անտոնիա Մենեգետտին ծնվել է 1936 թվականի մարտի 9֊ին Ավեցանոյում, Պյերտո Մենեգետտիի և Աննա Կաստելլանիի ընտանիքում, եղել է ինը երեխաներից առաջինը։
1970 թվականին սուրբ Ֆոմա Ակվինացու անվան Պապական համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետի դեկան Լոբատո Կազադոն հրավիրում է Անտոնիա Մենեգետտիին հոգեբանության լեկցիա կարդալու իրենց ուսանողների համար, ովքեր ստացել են երկրորդ բարձրագույն կրթություն։
Դեռ Պապական համալսարանում ուսուցանելու ժամանակ Մենեգետտին սկսում է հոգեթերապիայի պրակտիկա, իսկ 1972 թվականի նոյեմբերի 15-ին բացում է օնտոհոգեբանական թերապիայի կենտրոն Հռոմում։
1943 թվականին Իդլանդը Վեմորկի դեմ ռազմագործողությանը շրջանակներում մասնակցեց երկու գործողության, որի նպատակն էր ոչնչացնել Վեմորկ հիդրոէլեկտրակայանը, որը արտադրում էր ծանր ջուր։
1940 թվականին, երբ Նորվեգիան գրավվեց Ֆաշիստական Գերմանիայի կողմից, Իդլանդը զորակոչվեց նորվեգական զինված ուժեր՝ մասնակցելով Դիրդալի մոտ տեղի ունեցած մարտերին ։
«Երանելի կույսը» ստեղծագործությունը նկարիչ և բանաստեղծ Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի միակ նկարն է, որին ձոնված սոնետն ավելի շուտ հրապարակ եկավ, քան բուն նկարը։
Սոնետը Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտին գրել է Էդգար Ալլան Պոյի «Ագռավը» բանաստեղծությունից ներշնչված, որտեղ քնարական հերոսը սգում է իր մահացած սիրեցյալի համար։
1879 թվականին «Երանելի կույսը» ստեղծագործության վերարտադրանկարը պատվիրում և ձեռք է բերում բրիտանացի նավատեր, կոլեկցիոներ Ֆրեդերիկ Լեյլանդը, որը Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիից էլի էր նկարներ ձեռք բերել։
Ըստ 2001 թվականին ԱՄՆ–ում կատարված հարցումների՝ աղջիկների 10.2%-ը և տղաների 5.1%-ը հաղորդել են, որ «երբևէ ունեցել են ֆիզիկապես ստիպված սեռական հարաբերություններ՝ առանց իրենց ցանկության»։
2010 թվականի մի հետազոտություն ցույց է տվել, որ սեռական հարկադրանք գոյություն ունեցող հետերոսեքսուալ զույգերի մոտ զոհերի 45%–ը կին են եղել, 30%–ը՝ տղամարդ, իսկ 20%–ի դեպքում երկուսն էլ։
Իսպանիայի կրթության և գիտության նախարարության տրամադրած գրանտով արված 2011 թվականի ուսումնասիրության ընթացքում 32 երկրի 13,877 ուսանողների տղամարդկանց 2.4% և կանանց 1.8% տոկոսը ընդունել է, որ վերջին մեկ տարվա ընթացքում ֆիզիկական ուժով ստիպել է սեռական հարաբերություն ունենալ իր հետ հիմնվելով 32 երկրի 13,877 ուսանողների։
Ավագ դպրոցի 18,030 աշակերտների շրջանում արված 2014 թվականի հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ բռնի սեռական հարաբերությունների քանակական տարբերություն չկա արական և իգական սեռերի միջև։
Եթովպիայում արված պատանիների շրջանում հետազոտությունը ցույց է տվել, բռնաբարվածների 17%-ը հղիացել է բռնաբարությունից հետո, այս տվյալները նման են Մեքսիկայի բռնաբարության ճգնաժամային կենտրոնի տվյալներին ։
Միացյալ Նահանգներում 4000 կնոջ շրջանում երեք տարի տևած հետազոտությունները ցույց են տվել, որ 12–45 տարեկան զոհերի դեպքում բռնաբարությունների 5.0%-ը ավարտվում է հղիության ելքով, սա նշանակում է' ԱՄՆ-ում տարեկան 32,000 հղիություն բռնաբարության պատճառով։
ԱՄՆ հիվանդությունների կանխարգելման և կառավարման կենտրոնի հետազոտությունները ցույց են տվել, որ ԱՄՆ-ում 71 տղամարդկանցից 1-ը կյանքի ընթացքում բռնաբարվել կամ բռնաբարության փորձի զոհ է դարձել։
ԱՄՆ արդարադատության նախարարության հրապարակած հարցման համաձայն հետազոտված տղամարդկանց 0.1 տոկոսը վերջին 12 ամսվա ընթացքում բռնաբարվել է, մինչդեռ կանանց՝ 0.3 տոկոսը։
Բոստանի համալսարանի հասարակական առողջության դպրոցի մեկ այլ հետազոտության համաձայն՝ բիսեքսուալ կամ համասեռամոլ տղամարդկանց 30 տոկոսը հայտնել են սեռական բռնության որևէ տեսակի զոհ լինելու մասին։
Հետազոտությունների մեծ մասը ցույց են տալիս, որ կանաց և տղամարդկանց հանդեպ բռնաբարությունները անհամաչափ են, սակայն, ՀԴԲ-ի կողմից բռնաբարության ավելի ընդհանուր սահմանում տալուց հետո տղամարդկանց բռնաբարությունների հանդեպ ավելի մեծ ուշադրություն է դրաձվել, ներառյալ կանանց կողմից տղամարդկանց բռնաբարությունը։
Ըստ 2010 թվականին ԱՄՆ հիվանդությունների կանխարգելման և կառավարման կենտրոնի արած հեռախոսային հարցման արդյունքի՝ լեզբուհիների 43.8%-ը հայտնել է, որ երբևէ բռնաբարվել, ֆիզիկապես չարաշահվել կամ հետևվվել է իր զուգընկերոջ կողմից, որոնցից 67.4%-ը հայտնել է, որ հանցագործը բացառապես կին է եղել։
2011 թվականին ԱՄՆ հիվանդությունների կանխարգելման և կառավարման կենտրոնը գտել է, որ Միացյալ Նահանգների կանանց 20%-ը կյանքի ընթացքում բռնաբարության փորձի է ենթարկվել կամ բռնաբարվել է։
Ըստ 2000 թվականին Հոմ օֆֆիսի հետազոտական հոդվածի՝ Անգլիայի և Ուելսի 20 կանանցից 1-ը խոստովանել են, որ կյանքի ընթացքում մեկ անգամ բռնաբարվել են 16 տարեկանից հետո։
Ըստ ԱՄՆ հիվանդությունների կանխարգելման և կառավարման կենտրոնի 2013 թվականի զեկույցի՝ հետերոսեքսուալ կին զոհերի 28%, և բիսեքսուալ զոհերի 48%-ը առաջին անգամ բռնաբարվել են 11-17 տարեկանում։
Մուտացիաները առաջին անգամ նույնականացվել են 1988 թ, Ուելեսի և այլոց կողմից, ովքեր 9 ընտանիքներում հայտնաբերել էին գուանին նուկլեոտիդի փոխարինումը ադենինով 11778 դիրքում։
Տղամարդկանց ավելի քան 50 տոկոսը և կանանց ավելի քան 85 տոկոսը մուտացիա ունեցող երբեք չեն ունենում տեսողության կորուստ կամ դրա հետ կապված բժշկակական խնդիրներ։
Որպես կանոն,կինը հոմոպլազմատիկորեն կրում է -ի մուտացիա, նրա մոտ կա հիվանդ որդի ունենալու ~40 % ռիսկ և հիվանդ աղջիկ ունենալու ~10 % ռիսկ։
Լեբերի տեսողական նեյրոպատիա' կամ Լեբերի տեսողական նյարդի ատրոֆիա, ժառանգական միտոքոնդրիալ ցանցաթաղանթի գանգլիոնար բջիջների և նրանց աքսոնների դեգեներացիա, որը բերում է սուր կամ համարյա սուր կենտրոնական տեսողության կորուստ, որը ազդում է մեծ մասամբ երիտասարդ տղամարդկանց վրա։
ը փոխանցվում է միայն մայրական գծով, ամենից առաջ, միտոքոնդրիալ գենոմում տեղի ունեցած մուտացիայի արդյունքում, սաղմում միայն ձվաբջիջն է ներդրում ունենում միտոքոնդրիումների համար։
Փորձնական տվյալները ցույց են տալիս գլուտամատի տրանսպորտի խանգարումներ և թթվածնի ակտիվ ձևերի ավելացում, որոնք առաջացնում են ցանցաթաղանթի գանգլիոզային բջիջների ապոպտոզ։
Բացի այդ, փորձերը ցույց են տալիս, որ սովորաբար, առանց -ի, ցանցաթաղանթի գանգլիոզային բջիջները արտադրում են ավելի քիչ ուժեղ ազդող ազատ ռադիկալային սուպերօքսիդ, քան կենտրոնական նյարդային համակարգի մնացած սովորական բջիջները։
Սուր փուլում, որը տևում է մի քանի շաբաթ, վնասված աչքի նյարդաթելերի շերտում դիտվում է այտուց, հատկապես աղեղնաձև խրձերում և մեծացված կամ ոլորապտույտ թելանգիոպատիկական և ոլորապտույտ շրջկրծքային անոթներում ։
Կոնտրաստ զգայունությունը կարող է նվազել Նեյրոն-էնոլազը և նեյրաֆիլամենտների ծանր շղթայի աքսոնների մարկերները կարող են կանխատեսել հիվանդի մոտ փոխակերպման կարգավիճակը։
Այս գեները կոդավորում են ՆԱԴ-դեհիդրոգենազ սպիտակուցի թաղանթային մասը, որը մասնակցում է նոռման միտոքոնֆրիալ ֆունկցիային օքսիդային ֆոսֆորիլացման ժամանակ։
Օքսիդային ֆոսֆորիլացումը օգտագործում է չորս խոշոր մուլտիֆերմենտային համալիրներ, որոնք բոլորը ներկառուցված են միտոքոնդրիումի ներքին թաղանթում' թթվածինը և մոնոսախարիդները էներգիայի վերափոխելու համար։
Դա, որպես կանոն, զարգանում է տեսողական նյարդի շատ ծանր ատրոֆիայի և տեսողության սրութունը աստիճանաբար նվազում է, արտացոլվելով երկու աչքերի վրա միաժամանակ կամ հաջորդաբար միջինը 8 ամիս ինտերվալով։
Դեռ պարզ չէ, թե ինչպես են այդ գենետիկական փոփոխությունները բերում տեսողական նյարդի բջիջնեի մահվանը և Լեբերի ժառանգական օպտիկական նեյրոպատիայի այլ մենահատուկ ախտանիշներին։
Ծրագրի նպատակն է նպաստել Գյումրի քաղաքի բարգավաճմանը՝ այն վերածելով տեղեկատվական տեխնոլոգիայի ենթակառուցվածքներով առաջադեմ տեխնոլոգիական գոտու։
Կենտրոնի գործունեության հիմնական ուղղությունները միտված են տեխնիկական և գործարար հմտությունների զարգացմանը, տեխնոլոգիական ձեռներեցության խթանմանը, տեղեկատվական և բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտում նորարար գիտահետազոտական աշխատանքների առևտրայնացմանը, նոր տեխնոլոգիական ընկերությունների ձևավորմանը, արտասահմանյան ներդրումների ներգրավմանը։
Կենտրոնի առաքելությունն է Գյումրի քաղաքը վերածել տեղեկատվական և բարձր տեխնոլոգիաների տարածաշրջանային և միջազգային կենտրոնի՝ որը հնարավորություն կտա ստեղծել այնպիսի զարգացող միջավայր, որը կնպաստի աշխատատեղերի ստեղծմանը, կաջակցի տաղանդավոր երիտասարդներին և ընկերություններին կյանքի կոչել նորարար բիզնես գաղափարներ՝ նպաստելով տարածաշրջանի կայուն զարգացմանը։
Համալիրը ներառում է տեղեկատվական տեխնոլոգիայի ոլորտի ձեռնարկությունների համար նախատեսված գրասենյակային տարածքներ, ուսուցման և գիտահետազոտական լաբորատորիաներ և գործում է որպես ինկուբացիոն կենտրոն՝ ինչպես արդեն գոյություն ունեցող, այնպես էլ ՏՏ ոլորտի սկսնակ ձեռնարկությունների համար։
1918 թվականին Երաժշտա-դրամատիկական ուսումնարանը վերանվանվել է Երաժշտա-դրամատիկական ինստիտուտ, 1919 թվականին՝ Երաժշտա-դրամատիկական պետական ինստիտուտ, 1922 թվականի սեպտեմբերի 17-ին պետական բարձրագույն թատերական դասընթացների հետ միավորումից հետո, Վսևոլոդ Մեյերխոլդի ղեկավարությամբ վերակազմակերպվել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարան ։
Վսևոլոդ Մեյերխոլդը ինստիտուտին կից ստեղծել է թատրոն, որը սկզբում անվանվել է ԳԻՏԻՍ-ի թատրոն, 1923 թվականից առանձնացել է ինստիտուտից՝ դառնալով Մեյերխոլդի անվան պետական թատրոն։
1878 թվականի նոյեմբերի 22-ին Երաժշտասերների և դրամատիկ արվեստի հասարակության հովանավորությամբ Մոսկվայում դաշնակահար Պյոտր Ադամովիչ Շոստակովսկին բացում է երաժշտական-դրամատիկական դպրոց։
1883 թվականին երաժշտասերների հասարակությունը վերանվանվում է Մոսկվայի ֆիլհարմոնիկ ընկերություն, որի տնօրեն Պյոտր Շոստակովսկին նրա ենթակայությանն է հանձնում նաև իր դպրոցը։
Ուսումնական պլանների ու ծրագրերի անաշխատունակության պատճառով 1925/1926 թվականներին ԳԻՏԻՍ-ը ստացավ տեխնիկումի կարգավիճակ և անվանափոխվեց Թատերական արվեստի կենտրոնական տեխնիկում , որի կազմի մեջ մտան երեք միավորումներ՝ դրամատիկական, երաժշտա-դրամատիկական և ակումբա-ռեժիսորական։
1943-1948 թվականներին ԳԻՏԻՍ-ը ղեկավարել է Ստեֆան Մոկուլսկին, ով ազատվել է 1949 թվականին «կոսմոպոլիտիզմի դեմ պայքարի» սկզբում, երբ «Պրավդա» թերթում հրատարակվեց «Մի խումբ հակա-հայրենասիրական թատերագետների մասին» հոդվածը. այդ ժամանակահատվածում ինստիտուտից ազատվեցին շատ դասախոսներ։
Ինստիտուտը միավորում էր ինն անկախ «արվեստանոցներ», որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ իր ղեկավարը. շուտով արհեստականորեն միասնական դարձած արվեստանոցներն սկսեցին դուրս գալ ինստիտուտի կազմից։
Հայրենիք վերադառնալով՝ ամբողջ երկրում հանդես է եկել հանրահավաքներում և որպես ուսուցիչ աշխատել Բարսելոնայի, Սան Ֆելիու դե Գիշոլսյի, Էլդայի և Բենյախանի դպրոցներում։
Իսպանիայի երկրորդ հանրապետության հռչակումից հետո բնակվել է Բենյախայում, -ի համար կազմակերպել է հանրահավաքներ, իր սեփական տանը ձևավորել է դպրոց, մշակել ինտենսիվ սոցիալական ծրագիր կարիքավորների համար։
Նրա կյանքը կտրուկ փոխվում է, երբ նրանց գյուղ է տեղափոխվում Ուննը՝ լռակյաց մի աղջնակ, որի մայրը մահացել էր առանց ամուսնանալու, և Ուննը պիտի ապրեր իր մորաքրոջ հետ։
Բայց մի անգամ նա տասներկուամյա Էդմոնդի հետ քայլում էր այգում, տղան ցույց տվեց նրան վանիլի պատիճը և բացատրեց, որ հայտնաբերել է վանիլը ձեռքով փոշոտելու ճանապարհը։
Նրա վաստակը այն էր, որ նա ուշադրություն է դարձրել վանիլի ծաղիկի կառուցվածքին, հատկապես նրա մեջ միջնապատի, խողովակի առկայությանը, որը կանխում էր ինքնափոշոտումը։
Համոզված լինելով այս մեթոդի արդյունավետության մեջ Բոմոն-Բելեն Էդմոնդին ուղարկեց մյուս սեփականատերերի մոտ, որպեսզի նա այդ մեթոդը սովորեցնի նրանց ստրուկներին։
Երբ տղան փոքր-ինչ մեծացավ, նրա տիրուհին հանձնեց սևամորթ տղային իր ֆրանսիացի գաղութաբնակ եղբորը, որի տանը Էդմոնը սկսեց կատարել ծառայի պարտականություններ։
Այն ժամանակ վանիլը որպես համեմունք շատ բարձր էր գնահատվում, քանի որ աճում էր բացառապես Մեքսիկայում, որտեղ բույսերը փոշոտում էին մելիպոն մեղուները, որոնք ապրում էին միայն Կենտրոնական Ամերիկայում։
Էդմոնդ Ալբիուսի հայտնագործությունը վիճարկվել է ժամանակակիցների կողմից, քանի որ չէին ցանկանում ընդունել, որ կղզին իր բարգավաճման համար պարտական է քսանամյա սևամորթ ստրուկի։
Գլայվիցի պատահար նացիստական զորքերի կողմից լեհերի անվան տակ կատարված գործողություն, որը տեղի է նունեցել 1939 թվականի օգոստոսի 31-ին, ինդդեմ գերամանակ ռադիո կայան Սենդեր Գլեյվիցի, որը գտնվում էր Վերին Սիլեսիայի Գլայվից քաղաքում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նախօրեին։
1939 թվականի օգոստոսի 31-ի գիշերը, գերմանացի հետախույզների փոքր խումբ, լեհերի հագուստ հագած Նաույոքսի գլխավորությամբ մտել են Գլայվից կայարան և հեռարձակել կարճ հակագերմանական հաղորդագրություն լեհերենով։
Բուլղարիայի կառավարությունը, պաշտպանելով ֆիլմը, չի արձագանքել թուրքական կողմին ու նշել է, թե «քանի որ ֆիլմի իրադարձությունները վերաբերում են օսմայան դարաշրջանին, ապա ֆիլմը չի կարող ընկալվել որպես ներկայիս թուրքական կառավարության ու ժողովրդի նկատմամբ ատելություն առաջացնող»։
Վասիլ Գենդովի նախաձեռնությամբ 1919-1920 թվականներին Բուլղարիայում ստեղծվել է Դերասանների միություն, 1931 թվականին՝ Կինեմատոգրաֆիստների միություն, 1948 թվականին՝ Բուլղարական կինեմատոգրաֆիայի թանգարան։
Պատերազմում պարտություն կրելուց հետո Բուլղարիան դարձել է սոցիալիստական հանրապետություն, ինչից հետո կինոարտադրությունն ազգայնացվել է և 1948 թվականին կազմակերպվել ըստ սովետական մոդելի։
Վասիլ Գենդովը հավաքել է իր գործընկերների նկարահանած ֆիլմերը, ինչպես նաև ֆիլմերի ազդագրեր ու մամուլում տպագրված հրապարակումներ բուլղարական կինոարտադրության վերաբերյալ։
2015 թվականի հունվարի 15-ին, երբ լրանում էր «Նրբակիրթ բուլղարացի» ֆիլմի թողարկման հարյուրամյակը, Բուլղարիայի ազգային կինոարխիվը կազմակերպել է տոնական միջոցառում և ցուցահանդես Սոֆայի «Օդեոն» կինոթատրոնում։