polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Առաջին համաշխարհային պատերազմի մարտական գործողություններում աչքի ընկնելու համար պարգևատրվել է Գեորգիևյան զենքով և Սուրբ Գեորգիի 4-րդ աստիճանի շքանշանով 1914 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Օպատովի տակ մղվող մարտերում գնդի գործողությունները գերազանց ղեկավարելու, իր գնդով թշնամու մարտական դիրքերը գրոհելու և հարևան զորամասերին թշնամու զորքերի շրջափակման օղակը ճեղքելու աջակցման համար։
Կոնստանտին Հոլթհոերը ծնվել է 1865 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում, գեներալ-լեյտենանտ Ալեքսանդր Ֆյոդրովիչի և Վերա Գավրիլովնա Հոլթհոերի ընտանիքում։
Եգեյան համալսարանի պատմությունը սկիզբ է առել 1918 թվականի հոկտեմբերից, երբ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Հունաստանն իր աշխարհագրական սահմաններն ընդարձակել էր մինչև Սմիրնա։
Այդ ժամանակ Աթենքը տարածաշրջանի միակ խոշոր կրթական կենտրոնն էր և սահմանափակ ներուժ ուներ, որը չէր կարող բավարարել Եգեյան ծովի և Բալկանների արևելյան մասի բնակչության աճող կրթական պահանջները։
Սակայն Կոստանդնուպոլիսում հունական համալսարանի կառուցման բարդությունները նրան ստիպեցին այդ նպատակի իրականացման համար երեք այլ քաղաքներ դիտարկել' Սալոնիկ, Խիոս և Սմիրնա ։
Չնայած Սմիրնա քաղաքի շուրջ տիրող բուռն քաղաքական իրավիճակին, հայտնի մաթեմատիկոսը 1919 թվականի հոկտեմբերի 20-ի առաջարկել է «Հունաստանում նոր համալսարան կառուցելու պլանը», որն անվանել է «Հոնիական համալսարան»։
Սմիրնա քաղաքը Սամոս և Խիոս կղզիների հետ միասին հոնիական քաղաքակրթության հնագույն կենտրոններից է եղել և հրաշալի մշակութային ժառանգություն է ստացել մեծ հունական փիլիսոփաների և մաթեմատիկոսների ինչպիսիք են Հերոդոտոսը և Պյութագորասը։
Նրա փայլուն մտավոր կարողությունները, ինչպես նաև ժամանակի բազմաթիվ մեծ գիտնականներին միավորելու ընդունակության շնորհիվ ստեղծվեց Եվրոպայի որոշ ամենահին համալսարաններին հավասարազոր համալսարան։
Միջերկրյածովյան Հարավ-արևելյան շրջանում հունական նոր համալսարանը, ինչպես նախապես պլանավորել էր Կարատեոդորին, ի վերջո բացվեց 1925 թվականին որպես «Սալոնիկի Արիստոտելի համալսարան»։
Հունաստանի Կրթության նախարարությունը 2013 թվականի բարեփոխումների պլան է առաջարկել, ըստ որի 2013-2014 ուսումնական տարուց սկսած Եգեյան համալսարանի բոլոր բաժինները խմբավորել է հինգ ֆակուլտետների մեջ' հումանիտար, բնագիտկան, տնտեսագիտական, հասարակագիտական և բնապահպանական։
Համալսարանը պաշտոնապես հիմնադրվել է 1984 թվականին, չնայած նրա պատմական արմատները հասնում են 1920-ական թվականներ' Սմիրնայի Հոնիական համալսարան, որը ստեղծվելուց ի վեր գրեթե չի գործել։
Համալսարանը կազմված է 5 ֆակուլտետներից և 17 բաժիններից, որոնք տեղակայված են Եգեյան ծովի վեց կղզիներում' Լեսբոս, Խիոս, Սամոս, Հռոդոս, Սիրոս և Լեմնոս։
Եգեյան համալսարանի կամպուսների մեծամասնությունը գտնվում են հնագույն և ժամանակակից հույն փիլիսոփաների և մաթեմատիկոսների, ինչպիսիք են Պյութագորասը և Թեոփրաստեսը, պատմական ծննդավայրերում։
Քոլեջը համագործակցում է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի, Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի, Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի հետ։
1979 թվականին Երևանում ստեղծվել է «Հայ համերգ» կազմակերպության «Էստրադային ստուդիա», որը 1992 թվականին վերանվանվել է «Էստրադային և ջազային արվեստի քոլեջ», 1996 թվականին' «Էստրադային և ջազային արվեստի պետական քոլեջ», 2004 թվականին ՀՀ կառավարության որոշմամբ' «Երևանի էստրադային և ջազային արվեստի պետական քոլեջ» ՊՈԱԿ։
Քոլեջի հիմնադիր, ջազմեն, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Ակսել Բակունցի ծննդյան 70-ամյա տարելիցին քոլեջում տեղադրվել է նրա կիսանդրին (քանդակագործ Դավիթ Բեջանյան, կիսանդրին ստեղծվել է Բակունցի 60-ամյակի առիթով)։
1880-ական թվականների վերջին Ալեքսեյ Ստեպանովն Իսահակ Լևիտանի, Բորիս Պաստեռնակի ու մի խումբ այլ նկարիչների ու ճարտարապետների հետ դասավանդել է նկարիչ-ճարտարապետ Անատոլի Գունստի Գեղեցիկ արվեստների ուսումնարանում։
1889 թվականին Ալեքսեյ Ստեպանովը Վալենտին Սերովի պնդմամբ հրավիրվում է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարան՝ դասավանդելու անիմալիստական գեղանկարչության դասարանում։
Հետագայում ստանալով պրոֆեսորի կոչում՝ Ալեքսեյ Ստեպանովը ղեկավարել է դասարանը մինչև 1918 թվականը. նրա մոտ են սովորել Սերգեյ Գերասիմովը, Պավել Ֆիլիպովը, Մատվեյ Դոբրովը, Բորիս Իոգանսոնը, Պավել Կորինը, Ալեքսանդր Պանֆիլովը, Լեոնարդ Տուրժանսկին, Բորիս Յակովլևը և այլ նկարիչներ։
1880 թվականից մինչև 1883 թվականը սովորել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում որպես ազատ ունկնդիր, իսկ 1883 թվականից մինչև 1884 թվականը եղել է նույն ինստիտուտի ուսանող՝ սովորելով Իլարիոն Պրյանիշնիկովի դասարանում, իսկ ուրվանկար սովորել է Եվգրաֆ Սորոկինի դասարանում։
1884 թվականին իր ներկայացրած ավարտական աշխատանքի՝ «Հայր և որդի, կամ Զինվորական զրույց» նկարի համար Ալեքսեյ Ստեպանովն արժանացել է մեծ արծաթե մեդալի և ստացել դասային նկարչի կոչում։
1894 թվականին Ալեքսեյ Ստեպանովը մոսկվացի առևտրական ու հավաքորդ Նիկոլայ Մեդինցևի ընտանիքի հետ ճանապարհորդել է Գերմանիայում, Շվեյցարիայում, Ֆրանսիայում ու Հյուսիսային Իտալիայում։
1888 թվականից Ալեքսեյ Ստեպանովի մասնակցել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության կազմակերպած ցուցահանդեսներին. «! !» նկարն ընդգրկվել է պերեդվիժնիկների ցուցահանդեսում։
1889 թվականին «Որմզդեղները խոտ են ուտում ձմռանը» նկարն Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության խորհրդի կողմից միաձայն ընդունվել է ցուցադրվելու պերեդվիժնիկների ցուցահանդեսում, իսկ Պավել Տրետյակովն այն գնել է իր հավաքածուի համար։
Վաղ հասակում որբ մնացած Ալեքսեյ Ստեպանովի խնամակալը նրան տանում է Մոսկվա և տեղավորում Ավագ սպաների որբերի ինստիտուտի մանկական բաժնում, որ տեղակայված էր կոմս Ռազումովսկու նախկին դաստակերտում։
Ալեքսեյ Ստեպանովիչ Ստեպանով , 1858, Սիմֆերոպոլ, Տավրիդայի նահանգ, Ռուսական կայսրություն – 5 հոկտեմբերի, 1923, Մոսկվա, ԽՍՀՄ), ռուս գեղանկարիչ, գրաֆիկ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս, Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության անդամ, Ռուս նկարիչների միության հիմնադիրներից մեկը։
Նկարը ցուցադրվել է պերեդվիժնիկների ցուցահանդեսում, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ցուցահանդեսում և 1900 թվականի Համաշխարհային ցուցահանդեսում, որ անցկացվել է Փարիզում։
1906 թվականից մինչև 1914 թվականը Ալեքսեյ Ստեպանովն ամեն ամառ ապրել է Տվերի նահանգի Վիշնեվելեցկի գավառի Լուբենկինո, Գարուսովո և Բերեժոկ կալվածքներում։
Դրանից հետո՝ 1891 թվականի մարտին, Ալեքսեյ Ստեպանովը Սերգեյ Սվետոսլավսկու և Իսահակ Լևիտանի հետ դառնում է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության լիիրավ անդամ։
Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում սովորելու տարիներին Ալեքսեյ Ստեպանովն սկսել է « » ամսագրի հետ իր համագործակցությունը, որ տևել է երկար տարիներ։
Պլատոնը «Տիմեյի» երկխոսության մեջ տիեզերքը դիտարկում է որպես կենդանի, համաչափ օրգանիզմ է, որն օժտված է ողջամիտ հոգով, իսկ մարդուն, որպես տիեզերքի մաս։
Այստեղ Պլատոնը ձեւավորում է տիեզերքի կառուցվածքի բացատրության բարդությունը. այն աստվածային է, նշանակում է, որ բոլոր երկնային մարմինները պետք է համաչափ շարժվեն' ըստ շրջանաձեւ ուղեծիրի, սակայն մոլորակների շարժումը հակասում է այդ պահանջին։
Ստոիկները եւ նեոպլատոնիկները հին անտիկ շրջանում, սխոլաստները և քրիստոնյա աստվածաբանները միջնադարում, իրենց փիլիսոփայական հայեցակարգի մեջ նույնպես ընդգրկել են կոսմոսի ուսմունքը։
Վերածննդի և Նոր ժամանակաշրջանի վաղ շրջանի փիլիսոփաները ու գիտնականները սովորաբար ապավինել են անտիկ տիեզերաբանության սկզբունքներին, սակայն Տիեզերքի կենտրոնում նրանք տեսնում էին Արեւը, ոչ թե Երկիրը ։
Հին հունական տիեզերաբանության մեջ համարվում է, որ Կոսմոսը սահմանափակ է, նրա կենտրոնում գտնվում են անշարժ Երկիրը, որի շուրջ պտտվում են տիեզերական մարմիններ, այդ թվում Արեւը։
Արիստոտելը հանդես է եկել տիեզերքի կառուցվածքի պյութագորասական և պլատոնական ուսմունքների քննադատությամբ, մասնավորապես, հրաժարվել է տիեզերական հոգու ուսմունքից, փոխարինելով այն տիեզերական Մտքով։
Սա խմբի առաջին վերադարձն է վեց անդամներով, Չեկյոնի և Ռեյչելի ավելացմամբ, 2015 թվականի նոյեմբերին Սոմինի և 2016 թվականի հոկտեմբերին Հյոնջունի պաշտոնապես հեռանալուց հետո։
Դեկտեմբերի 30-ին թողարկվել են տեսանյութեր Ջինսոլի,Չեկյոնի և Ռեյչելի վերաբերյալ, որին դեկտեմբերի 31-ին հաջորդում է Նաընը, Չավոնը և Յենան։
1917 թվականից եղել է Բոլշևիկների կուսակցության անդամ, նույն թվականին սովետների 2-րդ ռազմա-մարզային համագումարում ընտրվել է պատգամավոր Կազանի ռազմա-մարզային գործադիր կոմիտեից։
Քաղաքացիական պատերազմի տարիներին եղել է Չապաևյան դիվիզիայի Բալաշովի գնդի հրամանատար, մասնակցել է ուրալյան սպիտակ կազակների, սպիտակ չեխերի և կոլչակցիների դեմ մղվող մարտերին։
Ենթարկվել է ռեպրեսիայի, ազատ է արձակվել 1940 թվականի փետրվարից և մինչև 1944 թվականն աշխատել է Ֆրունզեի անվան Ռազմական ակադեմիայում որպես ավագ դասախոս։
1944 թվականից մինչև 1945 թվականը եղել է 17-րդ գվարդիական դիվիզիայի շտաբի պետ, 5-րդ գվարդիական հրաձգային կորպուսի շտաբի պետ և հրամանատարի տեղակալ, 19-րդ գվարդիական հրաձգային դիվիզիայի հրամանատարը։
1946 թվականից որպես ռեժիսորի օգնական, աշխատել է Էտտորե Ջաննինիի, Լուկինո Վիսկոնտիի, իսկ հետագայում նաև Միքելանջելո Անտոնիոնիի, Մարիո Մոնիչելլիի և Լուչանո Էմմերի հետ:
20-րդ դարի իտալական կինոարվեստի դասական, Իտալիայի ամենաշատ մրցանակներ ստացած կինոռեժիսորներից է, իր ստեղծագործական կյանքի ընթացքում արժանացել է Կաննի, Վենետիկի և Բեռլինի կինոփառատոների մրցանակներին, Բրիտանական և Իտալական կինոակադեմիաների պարգևներին:
Մահացել է բրոնխաբորբի բարդացումից' 2015 թվականի հունվարի 10-ին, համաշխարհային կինոարվեստում ունեցած ներդրումների համար Վենետիկի կինոփառատոնում «Ոսկե առյուծ» ստանալուց հետո' երեք տարի անց:
Ուշ գիշերով ուժերը կորցրած, Կաշտանկան քնում է շքամուտքի դռների մոտ, որտեղ նրան պատահմամբ գտնում է ոմն խորհրդավոր անծանոթը, հետագայում պարզվում է, որ նա ծաղրածու էր։
Շունը հայտնվում է անծանոթ միջավայրում, հանդիպում է այլ կենդանիների՝ սագ Իվան Իվանովիչին, կատու Ֆյոդր Տիմոֆեիչին և խոզուկ Խավռոնյա Իվանովիչին։
Սակայն սագը մահանում է , Կաշտանկայի դեբյուտը դեռ չէր ավարտվել, երբ նա ներկայացման ժամանակ ճանաչեց իր նախկին տերերին՝ Լուկա Ալեքսանդրիչին և նրա որդի Ֆեդյային, որից հետո ուրախ հաչոցով նետվում է նրանց մոտ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ռազմաճակատի գործողությունների առաջին օրերից մասնակցել է Լենինգրադի պաշտպանությանը, եղել է Կրոնշտադի ամրացման շրջանի կազմում Լուժսկի հատվածի հրամանատարը։
Նրա հրամանատարության ներքո են գտնվել երկու առափնյա հրետանային դիվիզիոնները, ծովային հետևակի 2-րդ բրիգադան, Սեսկար և Լավենսարի կղզիների կայազորները, հրաձգային և երկաթուղային գումարտակները, Տալլինից դուրս բերված երեք երկաթուղային մարտկոցները և հատուկ նշանակության մի քանի ստորաբաժանումներ։
Բացի այդ նրան են տրվում «Բալթիեց» զրահագնացքը, երկու ծովայն զրահակատեր, «Կարմիր դրոշ» և «Վոլգա» հրետանավակները, այդ ուժերով հատվածի պարետը պետք է պաշտպաներ ծովից հրետակոծությունից և դեսանտից, ինչպես նաև համագործակցեր ցամաքային զորքերի հետ լուժսկի ամրացված դիրքերի պաշտպանության հարցում։
1945-1947 թվականներին գլխավորել է Վիբորգի Ծովային հետևակի ուսումնարանը, 1947-1948 թվականներին եղել է տակտիկայի, առափնյա հրետանու և ծովային հետևակի տակտիկայի ամբիոնի վարիչի տեղակալը, 1948-1950 թվականներին եղել է Կլիմենտ Վորոշիլովի անվան Ռազմա-ծովային ակադեմիայի ծովային հետևակի կարգապահական ղեկավարը։
Գումարտակային կոմիսար Գրիշանովի հետ համատեղ մասնակցել է Խորհրդա-ֆիննական պատերազմին, եղել է առափնյա ուղեկցման ջոկատի հրամանատար, որը Ֆիննական ծոցում պաշտպանում էր Կարելական պարանոցի ուղղությամբ հարձակվող խորհրդային զորքերի թևերը և թիկունքը։
Նիկոլայ Դենիսևիչ , խորհրդային զորապետ, Ծովային հետևակի ուսումնարանի պետ, ռազմա-ծովային գիտությունների թեկնածու, դոցենտ, առափնյա ծառայության գեներալ-մայոր ։
Սա վերջին թողարկումն է, որտեղ խմբի կազմում ընդգրկված էին Քրիսը և Լու Հանը, մինչ նրանք լքեցին խումբը և հայց ներկայացրին . -ի դեմ, որում պահանջում էին դադարեցնել պայմանագիրը։
ի և --ի երկրորդ մինի ալբոմը պետք է թողարկվեր 2014 թվականի ապրիլի 21-ին, բայց նրա թողարկումը հետաձգվել է կապված լաստանավի խորտակման հետ՝ ապրիլի 16-ին։
Կորեական տարբերակը զբաղեցրել է 2-րդ հորիզոնականը 2 ' հիթ շքերթում և 129-րդ հորիզոնականը 200-ում, որը դարձնում է խմբին ամենահաջողակ կորեական բոյ բենդը 200-ում։
2014 թվականի մայիսի 15-ին - ենթախմբի լիդեր Քրիսը հայց է ներկայացրել . -ին, որպեսզի դադարեցնեն նրա պայմանագիրը՝ նշելով իր առողջությունը և այն, որ գործակալությունը խախտում է մարդու իրավունքները։
Ապրել է Ալբիում, որտեղ չկային օգնականներ և ստիպված 1984 թվականի հուլիսին կառավարումը փոխանցել է Ռուսաստանի համառազմական միության պարուչիկ Պ. Ա. Կալինիչենկոյին։
Վլադիմիր Դյակով , ռուս սպա, Սպիտակ շարժման մասնակից, էմիգրանտ, Դոնի զորքերի զինվորական ավագ, Ալեքսանդրովյան հետևակային գնդի գնդապետ, էմիգրացիայում զբաղվել է բարեգործությամբ։
1890-ականների վերջերին հրատարակում է «Կինը և աշխարհը» ժողովածուն, որը քննադատվում է անպարկեշտության համար, պահպանողական հասարակության կողմից էլ կոչեր են հնչում այն արգելելու և ամբողջ տպաքանակն այրելու վերաբերյալ։
Նրա բանաստեղծությունների հիման վրա երաժշտություն են գրել այնպիսի ճանաչված կոմպոզիտորներ, ինչպիսիք են' Ռիխարդ Շտրաուսը, Մաքս Ռեգերը, Ալեքսանդր ֆոն Ցեմլինսկին. Առնոլդ Շյոնբերգը, Անտոն Վեբերնը, Կուրտ Վայլը, Կարոլ Շիմանովսկին։
Մարտի 25-ին ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի նախագահին ուղարկվեց եզրակացություն, որտեղ նշվեց, որ այդ որոշումը համապատասխանում 1990 թվականի ապրիլի 3-ի ԽՍՀՄ-ի՝ «ԽՍՀՄ կազմից միութենական հանրապետության ելքի հետ կապված հարցերի լուծման կարգի մասին» օրենքի սուբյեկտի մաս հանդիսացող, որը իր նախաձեռնությամբ հանրաքվե անցկացնելու մասին , դրա անցկացման ժամկետների (ոչ շուտ, քան վեց, և ոչ ուշ, քան ինն ամիս հետո՝ ԽՍՀՄ-ի կազմից միութենական հանրապետության դուրս գալու որոշումն ընդունելուց հետո ։
1991 թվականի մարտի 1-ին Հայաստանի Գերագույն Խորհուրդը որոշեց անցկացնել հանրաքվե՝ ԽՍՀՄ կազմից դուրս գալու մասին և համաժողովրդական քվեարկության դնել հետևյալ հարցը․ «Համաձա՞յն եք, որ Հայաստանի Հանրապետությունը լինի անկախ ժողովրդավարական պետություն ԽՍՀՄ-ի կազմից դուրս»։
Հանրապետության Գերագույն Խորհրդի Նախագահությանն իրավունք վերապահվեց «իրադրության կտրուկ փոփոխության դեպքում որոշում կայացնել հանրաքվեն ավելի վաղ ժամկետում անցկացնելու մասին»։
Օգոստոսի 5-ին Գերագույն Խորհրդի նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը նամակ ուղարկեց ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի նախագահ Անատոլի Լուկյանովին, որով խնդրեց «ԽՍՀՄ կազմից միութենական հանրապետության ելքի հետ կապված հարցերի լուծման կարգի մասին» օրենքի 5-րդ հոդվածին համաձայն որոշում կայացնել Հայաստանի տարածքում ԽՍՀՄ, միութենական և ինքնավար հանրապետությունների, ինքնավար կազմավորումների հավատարմագրված ներկայացուցիչների, ինչպես նաև հրավիրել Միավորված Ազգերի Կազմակերպության ներկայացուցիչների։
1990 թվականի օգոստոսի 23-ին Հայկական ԽՍՀ Գերագույն Խորհուրդն ընդունեց «Հայաստանի անկախության մասին հռչակագիրը», որը նշանավորեց անկախ պետականության հաստատման գործընթացի սկիզբը։
«Գարաժ» ժամանակակից արվեստի թանգարան , Ռուսաստանի առաջատար ժամանակակից արվեստի թանգարանը և առաջին բարեգործական կազմակերպությունը, որ ուղղված է ժամանակակից արվեստի ու մշակույթի զարգացմանը։
Թանգարանի հիմնական նպատակներից են ծանոթացնել Ռուսաստանին ժամանակակից արվեստի ձեռքբերումներին, բարձրացնել ռուսական ժամանակակից արվեստի մակարդակը և աջակցել ռուս երիտասարդ նկարիչների սերնդին։
Թանգարանի կողմից անցկացվող լայնածավալ ցուցադրական, կրթական, գիտական ու հրատարակչական գործունեությունը ցույց է տալիս այն կարևոր գործընթացները, որոնք տեղի են ունենում ռուսական և միջազգային մշակույթում և հնարավորություն են բացում հանրային երկխոսության, նոր ստեղծագործությունների ստեղծման ու դրանց հանդեպ քննադատական վերաբերմունքի ձևավորման համար։
Այս գործունեության կենտրոն է հանդիսանում թանգարանի հավաքածուն, երկրի միակ արխիվը, որտեղ ընդգրկված են ռուս նկարիչների աշխատանքները սկսած 1950-ական թվականներից մինչև մեր օրերը։
Թանգարանը կազմակերպում է ցուցահանդեսներ և տարբեր կրթական միջոցառումներ' սեմինարներ, դասախոսություններ, քննարկումներ, կինոդիտումներ, մաստեր-կլասեր և դասընթացներ երեխաների ու մեծահասակների համար։
Յուրացնելով հանրության հետ աշխատելու նոր մեթոդները' «Գարաժ»ը շեշտը դնում է այնպիսի ցուցահանդեսների վրա, որոնք ներգրավում են հանդիսատեսին մշակութային փոխհամագործակցության գործընթացում, ինչպես նաև այնպիսի նախագծերի վրա, որոնք հետազոտում են ռուսական մշակույթի քիչ հայտնի կողմերը։
Աշխատանքի ընթացքում թանգարանում անց են կացվել ավելի քան 100 ցուցահանդեսներ, որոնց մեջ են համաշխարհային ճանաչում ունեցող նկարիչներ Ջոն Բալդեսսարիի, Մարինա Աբրամովիչի, Ջեյմս Տարրելլայի, Մարկո Ռոտկոյի, Լուիզ Բուրժուի, Վիկտոր Պիվովարովի ցուցահանդեսները։
Ռեմ Կոլխասն ու «Գարաժ» թանգարանի թիմը փորձել են առավելագույնս պահպանել շինության առանձնահատկությունները' խուսափելով մասշտաբների հիպերբոլիզացիայից ու կառուցվածքի փոփոխությունից։
Թանգարանի կարգախոսն է. «Ժամանակակից արվեստի թանգարան «Գարաժ»-ը մի վայր է, որտեղ հանդիպում են մարդիկ, մտքերն ու արվեստը, որ կերտեն պատմություն» «Տարվա եղանակներ»
Այս լայնածավալ կառույցը թույլատրեց մեծ ցուցադրության պլանավորումը, ինչպես նաև, հնարավոր դարձրեց իրականացնել շարունակական լուսավորչական ծրագրեր ցուցադրություններին զուգահեռ' Ռուսաստանում մեկընդմիշտ փոխելով կրթության մասին պատկերացումները արվեստի ոլորտում։
Ճարտարապետներ. Վասիլի Բանցեկին, Սերգեյ Նեբոտով, Իլյա Տերնովենկո, Մաքսիմ Խազանով, Անաստասիա Բալակիրևայի և Օլգա Լեբեդեվայի մասնակցությամբ։
2013 թվականի մարտի 1-ին այցելուների համար իր դռները բացեց «Գարաժ» կրթական կենտրոնը, որտեղ անց են կացվում կրթական կուրսեր ու թրեյնինգներ, դասախոսություններ ու ներկայացումներ։
Սա փորձառական ստեղծագործական լաբորատորիա է բոլոր տարիքի այցելուների համար, որը թույլ է տալիս ստեղծել համատեղ աշխատանք նկարիչի հետ և կիսել ստեղծագործելու հաճույքը այլ մարդկանց հետ։
Ստանդարտ և առավել տարածված է 16 մմ տրամագծով խողովակաշար, որի համար առանց դժվարության կարելի է վերցնել լրացուցիչ կցամասեր և նրա օգնությամբ ստեղծել գործնական ոռոգման ցանց։
22 մմ Խողովակաշար կիրառվում է հազվադեպ, իսկ դրա օգտագործումը շատ խոշոր տնտեսությունների և տեխ հրապարակների այդպիսի արտադրության ոռոգելի շարքերի երկարությունը կարող է հասնել 400-450 մ կախված ոռոգման ընդունելի որակից։
Վնասվածքին ավելի կայուն և բազմակողմանի կլինի 7-8 միլիմետր հաստությամբ ժապավենը, որը պիտանի կլինի կրկնակի օգտագործման դեպքում եթե այն խնամքով օգտագործվի ջրի մաքրման համար, իսկ սեզոնի ավարտին լվանալ, չորացնել, և խնամքով պահել։
Հաստապատ արտադրատեսակներին պատկանում է 10-15 միլիմետրը, որոնք լավ էին ներկայացվել քարքարոտ հողի, կենդանիների, միջատների, թրչունների, կամ հողի մշակման բարձր ռիսկի պայմաններում։
Ոռոգման այդպիսի նորմերը բարենպաստ են մշակահողերի մեծամասնությանը, սակայն ոռոգման ջրի մաքրման պահանջները բարձր են, քանի որ ջրթող բարակ ջրանցքները հեշտ են խցանվում։
Շահավետ կաթոցիկները կարող է կազմել 2-3, 8 լ/ժամ, իսկ դրանց շատ հաճախ կիրառում են գրունտային ավազներում բարձր ներծծվող ունակության տակ պահանջվում է ոռոգման ուժեղացված մշակվածություն։
Հաշվի առնելով բույսերի սածիլների ուրվագիծը, հողի տիպը և ջրի անհրաժեշտությունը մշակաբույսերում, կաթոցիկներով ժապավենը՝ մշակաբույսերի համատարած ցանքի համար տեղակայված է իրարից 10-20 սմ հեռավորության վրա ։
Ընդ որում հողը ամբողջությամբ թրջվում է շերտերով, բացի այդ նման արտադրատեսակները համապատասխանում են թեթև ավազոտ հողերին, ինչպես նաև այն դեպքում երբ գծամետրի համար պահանջվում է ջրի մեծ ծախս, կաթոցիկների միջև եղած 30 սմ հեռավորությունը բավարարում է որոշ հեռաշար ցանվող բանջարեղենային և հատապտուղային մշակաբույսերի կարիքները։
Ժապավենի համար պատերի միջին հաստության և ջրի ծախսի ցուցանիշը կազմում է համապատասխանաբար միջինը 0, 2-0, 3 և 0, 8-1, 1 ճնշում, ավելի մեծ արտադրատեսակի շահագործման ժամանակ նվազագույնը 0, 4-0, 8 իսկ առավելագույնի դեպքում շուրջ 1, 8-2, 0 ճնշում։
Ի սկզբանե, կաթիլային ոռոգումը լայն տարածում ստացավ ջերմոցային արտադրության մեջ, սակայն այսօր լայնորեն օգտագործվում է բաց դաշտում բանջարեղենի մրգերի և խաղողի մշակության մեջ։
Կաթոցիկների դասավորությունը լինւմ է․ շահավետ (ճնշումը համակարգում ջուրը թափվում է համաչափ՝ անկախ տարածքի թեքութըունից և ոռոգման շարքի երկարությունից) և ոչ շահավետ (ջրի ծախսը կախված է ռելիեֆից, ոռոգման երկարությունից և ճնշման հեղուկից)։
1886 թվականի փետրվարին Լև Տրոֆիմովիչը ստացել է պոդպորուչիկի կոչում և փոխադրվել Ժիտոմիրի 56-րդ հետևակային գունդ' զբաղեցնելով 1-ին գումարտակի համհարզի և գնդի զինանոցի վարիչի պաշտոնը։
Քիշինևի 2-րդ գավառական ուսումնարանն ավարտելուց հետո 1882 թվականին ռազմական ծառայության է անցել որպես 3-րդ կարգի հոժարակամ շարքային զինվոր 54-րդ Մինսկի Բոլգարսկի Ցարի հետևակային գնդում։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում Դումբրովան եղել է Ռիմնիկի 192-րդ հետևակային գնդի ժամանակավոր հրամանատար, 1914 թվականին նշանակվել է 34-րդ հետևակային դիվիզիայի շտաբի պետ, 1915 թվականի մարտի 4-ին ստանձնել է 311-րդ Կրեմենեցկի հետևակային գնդի հրամանատարությունը։
1909 թվականին Լյուբլինյան 59-րդ հետևակային գնդում անցել է գումարտակի հրամանատարական ցենզ և 1910 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Գերագույնի հրամանով նշանակվել 48-րդ հետևակային դիվիզիայի շտաբի պետ։
1916 թվականի փետրվարի 29-ից գտնվել է Պետրոգրադի ռազմական օկրուգի պահեստազորում (այլ տվյալներով հաշվառված է եղել Կիևյան ռազմական օկրուգի շտաբի բանակային հետևակի ռեզերվում)։
Ջիլարդինոն Իտալիայի հավաքականում էր, երբ նրանք հաղթեցին 2004 թվականի մինչև 21 տարեկանների Եվրոպայի առաջնությունը, որում նա դառավ առաջնության լավագույն ռմբարկու։
Իտալիայի ազգային հավաքականի հետ հաղթել է 2006 թվականի աշխարհի առաջնությունը, մասնակցել է 2009 թվականի Կոնֆեդերացիաների գավաթին, 2010 թվականի աշխարհի առաջնությանը և 2013 թվականի Կոնֆեդերացիաների գավաթին, որտեղ բրոնզե մեդալ է նվաճել։
Օգոստոսի 31-ին Ջիլարդինոն առաջին խաղն անցկացրեց նոր թիմի կազմում Յուվենտուսի դեմ խաղում, խփելով գոլ 89-րդ րոպեին՝ ոչ-ոքի կորզելով 1-1։
Նա առաջին անգամ նկատվեց Պարմայում, շնորհիվ իր մշտական գոլ խփելուն, ինչը նրան բերեց Սերիա -ի տարվա լավագույն երիտասարդ ֆուտբոլիստի մրցանակը 2004 թվականին, որին հետևեցին Սերիա -ի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստի և Սերիա -ի տարվա լավագույն իտալացի ֆուտբոլիստի մրցանակները 2005 թվականին, ինչպես նաև տեղափոխությունը Միլան։
2007 թվականի հոկտեմբերի 17-ին Ջիլարդինոն վերցրեց ավագի փողկապը Դանիելե Դե Ռոսսիից, երբ նրան փոխարինեցին ՀԱՀ-ի դեմ հանդիպման ժամանակ, որն ավարտվեց Իտալիայի հաղթանակով՝ 2-0:
Նա վերադարձավ 2008 թվականի օգոստոսի 20-ին Ավստրիայի դեմ ընկերական հանդիպման ժամանակ, որն ավարտվեց 2-2, իսկ 2 գոլերն էլ խփեց Ջիլարդինոն։
Միջազգային ասպարեզում նրա կարիերան սկսվեց 2002 թվականին, երբ նա տեղափոխվեց Պարմա 12 միլիոնի դիմաց, Վերոնայի նախկին մարզիչ Չեզարե Պրանդելլիի խնդրանքով։
Նա մասնակցեց առաջին 2 խաղերին՝ խփելով 1 գնդակ ԱՄՆ-ի հավաքականին և փոխարինման դուրս եկավ կիսաեզրափակչի Գերմանիայի դեմ հանդիպմանը՝ ավելացրած ժամանակում խփելով 1 գոլ և տալով գոլային փոխանցում Ալեսանդրո Դել Պիեռոյին, ով խփեց վերջին գոլը՝ 2-0:
1976 թվականին ավարտել է Երևանի Առնո Բաբաջանյանի անվան պետական երաժշտամանկավարժական ուսումնարանը, 1981 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ստեղծագործական բաժինը , 1985 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ասպիրանտուրան։
ՀՀ Նախագահին կից հանրային խորհրդի «Մշակութային արժեքների պահպանման» հանձնաժողովի, Հայաստանի «Երկրապահ Կամավորականների» միության անդամ է, ՀԿՄ վարչության և նույն միության «Խմբերգային և մանկապատանեկան երաժշտության» հանձնաժողովի նախագահ։
Հեղինակ է սիմֆոնիկ, կամերային, երգչախմբային, վոկալ, երաժշտաթատերական ստեղծագործությունների, ինչպես նաև գիտական հոդվածների, որոնք լույս են տեսել «Երաժշտական Հայաստան» ամսագրում։
Ուրին մենակյաց մարդ է եղել. իր ուղին արվեստում հարթել է միայնակ այն դեպքում, երբ իր ժամանակակիցներ Լիբերմանը, Սլեֆոգտը և Կորինտը իրենց նպատակներին հասնելու համար միավորվել են' ստեղծելով ստեղծագործական միություն։
Ամենայն հավանականությամբ, ակադեմիայի նախագահ, արվեստի ազդեցիկ գործիչ Մաքս Լիբերմանի համար օրեցօր ավելի մեծ հեղինակություն վայելող Ուրին մրցակից է եղել։
1887 թվականից ապրել է Բեռլինում, 1920 թվականից մինչև իր մահը ստեղծագործել է բեռլինյան Շյոնեբերգ շրջանի Նոլենդորֆպլաց փողոցում գտնվող իր արվեստանոցում։
Մինչև Բեռլինում հաստատվելը Ուրին գեղանկարչություն է սովորել Դյուսելդորֆում և Բրյուսելում, մեծ փորձառություն է ստացել Փարիզում' աշակերտելով Ժյուլ Լեֆևրին, որոշ ժամանակ սովորել է Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայում։
Որոշ ժամանակ անց բանատեղծը Զեստափոն քաղաքում ապրող իր բարեկամուհուն՝ Բարբարա Ծերեթելիին խնդրում է երգի բառերին համապատասխան պատրաստել նաև երաժշտություն՝ կիթառի նվագակցությամբ։
Վարինկուի հեղինակած երաժշտական ստեղծագործությունն առաջին անգամ կատարվել է 1898 թվականին՝ Թիֆլիսում, հայտնի գրող, լրագրող և թարգմանիչ Իվանե Մաչաբելիի տանը։
«Սուլիկո» ստեղծագործությունը ոճավորվել է, որպես ժողովրդական երգ, որը գրվել է վրացի հայտնի բանաստեղծ, մանկավարժ և հասարակական գործիչ Ակակի Չխենկելիի կողմից՝ 1895 թվականին։
Երկրորդ փուլում Սեմյոն Ֆոմինը դուբլ է ձևակերպել Աստրախանի «Վոլգար» ակումբի դեմ խաղում՝ բացելով «Տորպեդոյի» կազմում խփած իր գոլերի հաշիվը։
«Սպարտակի» կազմում իր առաջին գոլը Ֆոմինը խփել է 2012 թվականի մայիսի 2-ին՝ 42-րդ փուլի շրջանակներում անցկացված «Ռոստով» ակումբի դեմ խաղի 5-րդ րոպեին։
Նալչիկի ակումբի կազմում անցկացնելով 15 հանդիպում՝ Սեմյոն Ֆոմինը մրցաշրջանի ավատին վերադարձել է «Լոկոմոտիվ», իսկ 2012 թվականի հունիսի 26-ին վարձավճարով տեղափոխվել է «Ռոտոր»։
Թիմի հիմնական կազմում իր դեբյուտը կատարել է 2007 թվականի դեկտեմբերի 5-ին՝ մասնակցելով ՈՒԵՖԱ գավաթի խաղարկության խմբային փուլի՝ «Պանատինաիկոս» ակումբի դեմ արտագնա խաղին։
2008 թվականին վարձավճարով տեղափոխվել է Իրկուտսկի «Զվեզդա» ակումբ, որի կազմում անցկացրել է 18 հանդիպում, ինչից հետո ակումբը դադարեցրել է իր գոյությունը, և Սեմյոն Ֆոմինը վերադարձել է «Լոկոմոտիվ»։