polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ամեն տարի Հուավեյն ներդրում է կատարում ստորագրված պայմանագրերի գումարի 10%-ից ոչ քիչ հետազոտությունների և զարգացման մեջ՝ մնալով արտոնագրային հայտեր ներկայացրած ամբողջ աշխարհի ընկերությունների թվում։
Բացի վիշտն ու հուսահատությունը, վանք հեռանալը կարող էր և պարտատերերի ճնշումներից խուսափելու միջոց լինել․ նրա հանգուցյալ ամուսնու տարածքային ձեռքբերումները հիմնականում կատարվում էին պարտավորագրերի միջոցով։
Արքայադստեր կյանքի ոճը, որը նա որոշել էր շարունակել վանքում, անհամատեղելի էր կարմելիտների սովորությունների հետ, ինչը չէր կարող կոնֆլիկտ չառաջացնել մայրապետի հետ։
Իր հետ տանելով իր աղախիններին՝ արքայադուստրը միանգամից հայտարարեց, որ այս աշխարհում ինքը հնազանդվել է միայն մեկ մարդու՝ իր հանգուցյալ ամուսնուն, և մայրապետը խելագարվել է, եթե մտածում է, որ ինքը կլսի նրան։
Վանական կենսաձևը, որի հիմնական սկզբունքը համարվում էր լռության մեջ աղոթելը, շատ էր խանգարում արքայադստեր այցելուներին, նրա աղախիններն սովորություն ունեին ճաշել միանձնուհիների հետ և խոսել բոլոր նրանց հետ, ում հետ ցանկանում էին։
Ի պատասխան՝ նա հայտարարեց, որ մտադրություն ունի վանքում մնալ մինչև իր կյանքի վերջը, պատասխանը ստորագրել էր համաձայն կարմելիտների սովորության՝ «Անա Մայր Աստվածածին» ։
Արդյունքում Անան վանքում մնաց մինչև 1574 թվականի ապրիլը, երբ Թերեզա Ավիլացին իր համայնքին տեղափոխեց Սեգովիա՝ հրաժարվելով պայքարել իր հովանավորուհու դեմ։
Մարտի սկզբին Պերեսը Խուանին թունավորելու երկու անհաջող փորձ կատարեց, որից հետո փորձում էր Ֆիլիպից ստանալ ապագա հանցագործությանը մասնակցելու ավելի ծանրակշիռ վավերացում։
1578 թվականի մարտի 31-ին Էսկոբեդոյին սպանեց վարձու մարդասպանը, և հասարակական կարծիքը այդ դեպքը կապեց այն բանի հետ, որ սպանվածը Պերեսի և Էբոլիի արքայադստեր կապի անհաշտ հակառակորդն էր։
Թագավորը նաև խանգարեց Պերեսի՝ պալատում Էբոլիի արքայադստեր անունը պաշտպանելու փորձերը, դրա փոխարեն նրան ուղարկեց Կաստիլիայի խորհրդի ղեկավար Անտոնիո Պասոսի մոտ։
Վերջինս, հրավիրելով սպանվածի որդուն՝ Պեդրո Էսկոբեդոյին, համոզիչ ճառ արտասանեց նրա հոր սպանության գործում Պերեսի և Էբոլիի արքայադստեր անմեղության մասին։
Էսկոբեդոն այդ բացատրությունն ընդունեց որպես մեղադրանք, սակայն Մատեո Վասկեսը, օգտվելով հանգուցյալի հետ ունեցած հեռավոր ազգակցականությունից, վերսկսեց գրոհը։
Պայմանագրում նշվում էր, որ եթե ամուսինները երեխա չունենան, և Ռույը մահանա առաջինը, Անան կշարունակի ստանալ նշված գումարն ու կկարողանա այն կտակել հաջորդ ամուսնությունից ծնված երեխաներին, և միայն այն դեպքում վճարումը կդադարեցվի, երբ նա մահանա առանց երեխաներ ունենալու։
Չնայած այն հանգամանքին, որ Ռույ Գոմեսի երկարաժամկետ հեռանկարային դիրքը հաստատուն չէր և պալատում նա պաշտոնական ոչ մի դիրք չէր զբաղեցնում, իսկ Մենդոսա ընտանիքի կարծիքով ամուսնությունը մեզալյանս էր, այդ պայմանագրի կնքումը կոմս Մելիտոյի համար ձեռնտու էր։
1550-ական թվականների սկզբին դատական գործընթացները, որոնք 1536 թվականին Մելիտոյի 2-րդ կոմսը 1-ին կոմսի մահից հետո վարում էր իր մոր և եղբոր հետ, նրա համար անհաջող եղան։
Սակայն 1553 թվականի հոկտեմբերի 8-ին դատարանը որոշում ընդունեց նրա օգտին, վերջնականապես հեռացրեց Դիեգո Ուրտադոյի սեփականությանը սպառնացող վտանգը, իսկ 1554 թվականի ապրիլին նա Ֆիլիպի կողմից նշանակվեց Արագոնի փոխարքա։
Չնայած համաձայնագրով սահմանափակվում էին Ռույ դե Սիլվայի իրավունքները, և նույնիսկ նրա երեխաների ազգանունը պետք է «Մենդոսա-ի-Սիլվա» լիներ, բայց ամուսնության շնորհիվ նա դարձավ «Մենդոսա ընտանիքի քաղաքական ղեկավար»։
Ձերբակալությունից անմիջապես հետո Էբոլիի արքայադուստրը գտնվում էր Պինտո բերդում, իսկ 1580 թվականի փետրվարից պատիժը կրում էր Սանտորկասայի բերդում, որից հետո՝ 1581 թվականի փետրվարին, տեղափոխվել է Պաստրանայի իր պալատ։
Այնտեղ նա վերսկսեց իր հարաբերությունները Պերեսի հետ, որը ապաստան էր գտել Արագոնում և իր գործն այնքան անպատասխանատվությամբ էր վարում, որ թագավորն ստիպված եղավ հատուկ խորհուրդ նշանակել նրա սեփականության մասին հոգ տանելու համար։
Նրան պահում էին այնքան խստականոն, որ նույնիսկ ալկալդ պարոն Ալոնզո դել Կաստիլոն, որին հանձնարարված էր հսկել Անային, նրան վերաբերվում էր այնպես, ինչպես հատուկ աստիճանավորի հետ, որը հանգամանորեն վարում էր այդ զրույցի արձանագրությունները։
Կարդինալի երկրորդ որդին՝ Դիեգո Ուրտադոն, երիտասարդ ժամանակ մասնակցել է Գրանադայի պատերազմին , իսկ այնուհետև աչքի է ընկել Իտալական երկրորդ պատերազմի ժամանակ, ինչի համար էլ ստացել է Մելիտո կոմսությունը։
Կոմս Մելիտոն ամուսնացել է իր ազգականուհի Անե դե լա Սերդա-ի-Կաստրոյի հետ, որը մարքիզուհի Սանտիլյանայի ծոռնուհին էր և Միեդես դե Ատիենսայի ու Մանդայոնայի ժառանգորդուհին։
1538 թվականին նա ամուսնացել է դուքս դե Սիֆուենտեսի դստեր՝ Կատալինա դե Սիլվա-ի-Անդրադայի հետ, վերջինս հոր ունեցվածքի մեծ մասի ժառանգորդն էր։
Չնայած կառավարելու տաղանդի բացակայությանը՝ Դիեգո Ուրտադոն փայլուն կարիերա ունեցավ՝ զբաղեցնելով Արագոնայի փոխարքայի, Իտալական խորհրդի , իսկ այնուհետև Կատալոնիայի փոխարքայի պաշտոնները։
Նրա կինը՝ Կատալինա դե Սիլվան, հայտնի էր իր կրթվածությամբ, նրա գրադարանում հաշվում էին 3000-ից ավելի գիրք, բանաստեղծ և մարդասեր Ալվար Գոմես դե Կաստրոն նրան անմահացրել է «Պայծառ մտածմունք» անունով։
13 տարեկան հասակում նրա ծնողները համաձայնագիր են կնքել, ըստ որի նա պետք է ամուսնանար Իսպանիայի ապագա թագավոր Ֆիլիպ -ի հովանավորյալ Գոմեշ դե Սիլվայի հետ։
1573 թվականին՝ ամուսնու մահից հետո, նա շարունակեց ակտիվ աշխարհիկ կյանքը պալատում, որտեղ նրա հետաքրքրությունները կապված էին թագավորի մտերիմ օգնականներից մեկի՝ Անտոնիո Պերեսի հետ։
Այս հաղորդագրությունը բավականին կասկածելի է, քանի որ Անայի ծննդյան պահին Սուֆենտեսի 4-րդ կոմսի կինն արդեն մահացած էր, և կոմսը կատարում էր Կառլ -ի դուստրերի դաստիարակության պարտականությունները, նա մահացել է, երբ թոռնուհին 5 տարեկան էր։
Համաձայն բոլոր աղբյուրների՝ Անան քմահաճ երեխա էր, սակայն կոնկրետ օրինակներով այդ պնդումները չեն հաստատվում, բացառությամբ խելահաս տարիքում նրա կամակոր վարքի մասին հղումների։
Բացի այն, որ իշխանը հանդես է եկել որպես այդ պայմանագրի մի կողմ և խոստացել կատարել ամենամյա վճարումներ, նա կատարել է աննախադեպ քայլ՝ Էլ-Պարդոյի իր որսորդական ոստանից գալով Ալկալա-դե-Էնարեսե, որպեսզի որպես փեսայի վկա մասնակցի նշանադրության արարողությանը։
Այդ գրության մեջ հաղորդվում է արքայազնի գործողությունների և ցուցաբերած ողորմության մասին, որոնք այնպիսին են, «որ Նորին մեծությունը այդպիսի բան չի արել ոչ մի հովանավորյալի համար»։
Իր ծնողների միակ աղջիկն այդ ամուսնությունից՝ ապագա Էբոլիի արքայադուստրը, ծնվել է 1540 թվականի հունիսին Սիֆուենտեսի քաղաքային ամրոցում և կնքվել է հունիսի 29-ին, որի մասին գրություն է պահպանվել սուրբ Սալվատորի եկեղեցու ծխական գրքում։
1577 թվականին Ֆիլիպ -ը պահանաջեց Անայի ներկայությունը պալատում, ինչն արքայադստերը հնարավորություն տվեց ավելի շատ ուշադրություն դարձնել իր երեխաների կրթությանն ու գործերի կառավարմանը։
Էբոլիի արքայազնի մահից հետո Պերեսն զբաղեցրեց արքայական հովանավորյալի տեղը և մարքիզ դե լոս Վելեսի հետ դարձավ պալատի կռիվներին չմասնակցող կուսակցությունների լիդերներից։
Անան հրավիրեց Թերեզա Ավիլացուն, պատգամաբեր ուղարկեց Տոլեդոյի պալատ՝ իր ազգականուհի Լուիզա դե լա Սերդային, որպեսզի նա նշանավոր միաձնուհուն համոզի մեկնել Պաստրանա։
Անա դե Մենդոսա-ի-դե լա Սերդան սերում է Իսպանիայի հռչակավոր ընտանիքներից մեկից՝ դե Մենդոսա տան մի փոքր գծի հետնորդ կոմս դե Մելիտոյի ընտանիքից, որը խոշոր հողատեր էր Կալաբրիայում։
Հայրական գծով նրա նախապապը Կաստիլիայի ժառանգության պատերազմի զորապետ և հետագայում Իսպանիայի կաթոլիկ թագավորների մոտ որպես գահերեց եպիսկոպոս ծառայած նշանավոր կարդինալ Մենդոսան էր։
Անային վերաբերող առաջին հայտնի փաստաթուղթը 1553 թվականի ապրիլի 18-ի ամուսնական պայմանագիրն է, ըստ որի՝ Անան այն ստորագրելուց երկու տարի անց պետք է ամուսնանար 36-ամյա Ռույ Գոմես դե Սիլվայի հետ ։
Ռույ Գոմեսը սերում էր պորտուգալական աննշան տոհմից, 1526 թվականին նա՝ որպես Իզաբելլա Պորտուգալացի կայսրուհու դրանիկ, տեղափոխվել է Իսպանիա և շուտով դարձել Ֆիլիպ -ի մտերիմ ընկերը, միակ մարդը, որն ապագա թագավորի հետ ամեն օր խոսելու հնարավորություն ուներ։
Էբոլի ամուսինները, ոգեշնչվելով Ելիզավետա Վալուգայի և Խուանա Ավստրիացու օրինակով, հատկապես նրանց՝ կանացի վանքեր կառուցելու և աջակցելու խանդավառությամբ, աշխուժացրին քաղաքի կրոնական կյանքը։
Դրանից սաստիկ զայրացած արքայադուստրը որոշեց վրեժխնդիր լինել Թերեզայից՝ ինկվիզիցիայի ուղարկելով Թերեզայի ձեռագիր ինքնակենսագրությունը , պնդելով, որ գիրքը պարունակում է տեսիլքների, վտանգավոր գիտնականների, բացահայտումների նկարագրություններ։
Ամուսնությունը կայացավ 1555 թվականին Սարագոսայում, փեսան բացակայում էր, քանի որ Ֆիլիպ -ին ուղեկցում էր Անգլիա կատարած ուղևորության ժամանակ, որտեղ թագավորն ամուսնացավ Մարիա -ի հետ։
Նրա ճակատագիրը Յոհան Ֆրիդրիխ Շիլլերին ոգեշնչել է «Դոն Կառլոս» դրամայում ստեղծելու նենգ գեղեցկուհու կերպարը, որը պատմական նախատիպի հետ շատ քիչ ընդհանրություններ ունի։
Ինչը մեր պարոն արքայազն ու կոմս և Մելիտոյի կոմսուհին հաստատում և վճռում են նորին պալատական մեծություն Ռույ Գոմես դե Սիլվայի և կոմսի դուստր օրիորդ Անա դե Մենդոսայի ամուսնության վերաբերյալ։
Հունաստանի որոշ շրջաններ, ինչպիսիք էին Ատտիկան, Եվբեան և կենտրոնական Կրետեն, այդ իրադարձություններից հետո տնտեսությունը կարողացան բարեփոխել մի քիչ ավելի, քան մյուսները։
խեցեգործական իրերը պատրաստվում էին Պրոտոգեոմետրիկ ոճով, որը հանդիսանում էր հին հունական կերամիկական իրերի պատրաստման ոճը, որը կիրառվում էր Աթենքում Ք․ա․ 1050-900 թվականներին; Այս ոճով իրեր էին պատրաստվում Հունական Մութ դարերում և արխայիկ դարաշրջանի սկզբում։
Հավանական է, որ Հունաստանը այս ընթացքում բաժանված էր առանձին շրջաններում կազմակերպված տնային տնտեսությունների, ավելի ուշ՝ պոլիսների; Պեղումները ցույց են տվել, որ Մութ շրջանում համայնքը, ինչպիսին Նիկորիան էր Պելոպոնեսում, լքվել էր Ք․ա․ 1150 թվականին, բայց հետո վերականգնվել էր որպես փոքրիկ գյուղ 1175 թվականին։
Կան շենքի մնացորդներ՝ պահպանված բարձունքի վրա, որոնք եզրակացնել են տալիս, որ դա առաջնորդի տուն է, քանի որ իր չափերով ավելի մեծ է, քան շրջակայքի տները; Սակայն դրանք բոլորն էլ պատրաստված էին միևնույն տեսակի շինանյութից՝ ցեխե աղյուսից ու ունեին ծղոտե տանիք։
Հունական մութ դարեր, կոչվել է նաև Հոմերոսյան դարաշրջան, Հունաստանի մութ դարերի ժամանակաշրջանն է՝ Միկենյան քաղաքակրթության ավարտից մինչև հունական քաղաք-պոլիսների ի հայտ գալը։
Սկզբում կարծում էին, որ այդ ժամանակաշրջանում Մայրցամաքային Հունաստանի և այլ իշխանությունների հետ բոլոր կապերը խզվել են, որի պատճառով էլ կանխվել է մշակութային զարգացումը, սակայն պեղումները ցույց են տվել մշակութային և առևտրային էական կապերի առկայությունը Արևելքի, հատկապես Լիբանանի, Սիրիայի և Կիպրոսի հետ։
Հնագիտությունը ցույց է տալիս, որ մոտ Ք. ա. 1100-ական թվականներից պալատական կենտրոնները և բարձր կազմակերպվածություն ունեցող միկենյան բնակավայրերը լքվել են կամ կործանվել և Ք. ա. մոտ 1050-ական թվականներին։
Միկենյան մշակույթի անկման առաջին հիպոթեզը կապված է դորիացիների արշավանքի հետ, որոնք տարիների ընթացքում աստիճանաբար շարժվել են դեպի հարավ' ամայացնելով տարածքներ, մինչև որ կարողացել են հաստատվել Միկենյան կենտրոններում։
Այլ մեկնաբանությունները Միկենյան Հունաստանի անկումը բացատրում են Արևելյան Միջերկրականում «Ծովի ժողովուրդների» ակտիվացմամբ, քանի որ նրանք մեծ տարածքներ էին ամայացնում Անատոլիայում և Լևանտում։
Խեցեգործության առաջավոր տեխնիկան հնարավորություն էր տալիս, որ բրուտի անիվի արագ պտույտի շնորհիվ ձևավորվեր գեղեցիկ ծաղկաման և գլոբուսի արագ պտույտի միջոցով կատարյալ նախշազարդվեր։
Պատմական ժամանակաշրջանում հունական զարգացման դիալեկտիկան արտահայտված է եղել Մայրցամաքային Հունաստանից դեպի Անատոլիա և այնպիսի վայրեր տեղաշարժով, ինչպիսիք են Միլեթը, Եփեսոսը և Կոլոփոնը։
Տագանրոգի ռազմապատմական թանգարան , Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքի առաջին ոչ պետական թանգարանը, որը գտնվում է քաղաքի կենտրոնական գեղատեսիլ շրջանում, ծովափի անմիջական հարևանությամբ' «Հարավ - Գեղարվեստական դարբնագործություն» ձեռնարկության վարչական մասնաշենքի առաջին հարկում։
Հաջակցություն այրված թանգարանի 2014 թվականի նոյեմբերին քաղաքի մշակույթի տանն անցկացվեց բարեգործական համերգ, իսկ դեկտեմբերի 2-ին Տագանրոգի երիտասարդական կենտրոնում տեղի ունեցավ Նոնա Մալիգինայի երիտասարդական թատրոնի ներկայացման առաջնախաղը։
Թանգարանին կից ստեղծվել է ռազմապատմական ակումբ, որը մասնակցում է Դոնի Ռոստով, Վորոնեժ, Վոլգոգրադ, Նովոչերկասկ, Կիև, Օդեսա, Բրեստ, Բեռլին և այլ քաղաքների ճակատամարտերի պատկական վերակառուցմանը։
2014 թվականի հոկտեմբերի 25-ի գիշերը գրեթե ամբողջությամբ այրվեց «Հարավ - Գեղարվեստական դարբնագործություն» ձեռնարկության վարչական եռահարկ մասնաշենքը, որտեղ գտնվում էր թանգարանը։
1926 թվականին հաճախել է է Սանտյագո դե Կոմպոստելայի համալսարանը որպես ազադ ունկնդիր ու այնտեղ ծանոթացել է Ֆրիդրիխ Նիցշեի և Օսվալդ Շպենգլերի գրական աշխատություններին։
1928 թվականին տեղափոխվել է Վիգո, որտեղ սկսել է ծանոթանալ Ջեյմս Ջոյսի, Մարսել Պրուստի, Միգել դե Ունամունոյի և Խոսե Օրտեգա ի Գասետի գրական ստեղծագործություններին։
1962 թվականին, Բայեստերը կոչերով ու բողոքներով հանդես է եկել ի շահ Աստուրիայում գործադուլ հայտարարած հանքափորներին, որի պատճառով կորցրել է համալսարանում զբաղեցրած դասախոսի պաշտոնը։
Ռազմական տնտեսագիտությունը որպես գիտություն իրենից ներկայացնում է այն տնտեսական գործընթացների ու երևույթների մասին գիտելիքների համակարգ, որոնք սերտորեն կապված են ընդհանրապես տնտեսագիտության և ռազմագիտության հետ։
Այդ իսկ պատճառով մասնագետները չեն կարողանում հստակ ասել արդյո՞ք Թոմասը «Կորնարդյան անտառ»-ը 1748 թվականին է նկարել, թե շարունակել է նախկինում սկսած, սակայն անավարտ մնացած աշխատանքը։
Նկարիչը իր ստեղծագործությունները պատկերում էր բացառապես արվեստանոցում, որտեղ կար անհրաժեշտ գրեթե ամեն ինչ, այդ թվում՝ ծաղիկներ, ծառեր և նույնիսկ կենդանիներ։
Այս ուղղության էտալոնն են համարվում հոլանդացի նկարիչ Անտոնիս վան Դեյքը, ում ստեղծագործությունները ներշնչման աղբյուր են հանդիսացել Գեյնսբորոյի վաղ ստեղծագործական տարիներին։
Թագուհին վանքին մի շարք արտոնություններ տվեց, այդ թվում Բարսելոնա քաղաքի անմիջական պաշտպանություն՝ « Հարյուրի խորհուրդը » կառավարական հաստատության միջոցով, որն իր առաջ խնդիր էր դրել պաշտպանել այն վտանգ սպառնալու դեպքում։
Իսպանիայի Կատալոնիա համայնքի մայրաքաղաք Բարսելոնայում է գտնվում Փեդրալբս գոթական վանքը ; Այն հիմա թանգարան է, որտեղ հավաքածուներ են տեղ գտել Բարսելոնայի պատմության թանգարանից։
Այն զբոսաշրջության ոլորտում առաջատար միջազգային կազմակերպություն է, որը օժանդակում է զբոսաշրջությանը որպես տնտեսական աճ, զարգացում և շրջակա միջավայրի կայունությունն ապահովող գործոն, և ամբողջ աշխարհում աջակցում է առաջընթաց գիտության և զբոսաշրջային գործունեությանը։
Այն աջակցում է զբոսաշրջության բարոյագիտության համաշխարհային օրենսգրքի ստեղծմանը, որպեսզի մեծացնի զբոսաշրջության ներդրումը սոցիալ-տնտեսական զարգացման մեջ՝ միաժամանակ նվազեցնելով դրա բացասական ազդեցությունը։
ՀԶԿ-ն մտադիր է զբոսաշրջությունն առաջ տանել որպես Միավորված ազգերի հազարամյակի զարգացման նպատակին հասնելու գործոն, որը կնվազեցնի աղքատության մակարդակը և կնպաստի կայուն զարգացմանը։
ՀԶԿ-ն օժանդակում է մրցունակ և կայուն զբոսաշրջության գործունեությանը, նպաստում է զբոսաշրջային կրթության և գործնական ուսուցմանը, և աշխատում է դարձնել զբոսաշրջությունը զարգացման կարևոր գործոն՝ տեխնիկական աջակցություն ցուցաբերելով աշխարհի շուրջ 100 երկրներում։
ՀԶԿ-ին այժմ անդամակցում են 157 երկրներ, 6 տարածաշրջան և մասնաճյուղերի շուրջ 500 անդամներ, որոնք ներկայացնում են մասնավոր բաժինը, կրթական հաստատությունները, զբոսաշրջային միությունները և տեղական զբոսաշրջային իշխանությունները։
1967 թվականին Տոկիոյում տեղի ունեցած 20-րդ համաժողովում հայտարարվեց կազմակերպության միջազգային մակարդակի անցնելու և միջազգային այլ գործակալությունների, մասնավորապես ՄԱԿ-ի հետ համագործակցելու կարևորության մասին։
Պաշտոնական զբոսաշրջային կազմակերպությունների միջազգային միության ամբողջ գործունեության ընթացքում կապեր են հաստատվել ՄԱԿ-ի հետ, և նույնիսկ առաջարկություն կար Պաշտոնական զբոսաշրջային կազմակերպությունների միջազգային միության՝ ՄԱԿ ի մաս դառնալու մասին։
2013 թվականին ՀԶԿ-ի անդամների թվին էին պատկանում 156 պետություններ, 6 գործընկեր անդամներ , Պուերտո Ռիկո ,Արուբա , Հոնգ Կոնգ , Մակաո , Մադեիրա ), և 2 դիտորդներ ,Պաղեստին ). 17 պետություններ տարբեր ժամանակներում դուրս են եկել կազմակերպությունից։
Դրանք են Ավստրալիան, Բահամյան կղզիները, Բահրեյնը, Բելգիան, Կանադան, Կոստա Ռիկան, Սալվադորը, Գրենադան, Հոնդուրասը, Քուվեյթը, Մալազիան, Մյանմարը, Պանաման, Ֆիլիպինները, Քաթարը, Թաիլանդը և Պուերտո Ռիկոն:
Զբոսաշրջության հետազոտությունների տարեգրքի հատորներց որոշ հոդվածներ պնդում են, որ ՀԶԿ-ն առաջացել է Պաշտոնական զբոսաշրջային հրապարակայնության կազմակերպությունների միջազգային միությունից , չնայած որ ՀԶԿ-ն հավաստում է, որ Պաշտոնական զբոսաշրջային փոխադրամիջոցների միության միջազգային համագումարը վերածվել է Պաշտոնական զբոսաշրջային հրապարակայնության կազմակերպությունների միջազգային միության միայն 1934 թվականին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝ միջազգային ճանապարհորդությունների աճի պայմաններում Պաշտոնական զբոսաշրջային հրապարակայնության կազմակերպությունների միջազգային միությունը վերածվեց Պաշտոնական զբոսաշրջային կազմակերպությունների միջազգային միության ):
Լինելով ոչ կառավարական կազմակերպություն՝ Պաշտոնական զբոսաշրջային կազմակերպությունների միջազգային միությունը կազմված էր ազգային զբոսաշրջային կազմակերպություններից, արդյունաբերական և սպառողական խմբերից։
ՀԶԿ-ի նպատակն է՝ օժանդակել և զարգացնել կայուն զբոսաշրջությունը՝ նպաստելու համար տնտեսական զարգացմանը, միջազգային ըմբռնողությանը, խաղաղությանը, բարգավաճությանը, մարդկային իրավունքների հանդեպ ընդհանուր հարգանքին՝ անկախ ծագումից, կրոնից և սեռից։
2003 թվականին տեղի ունեցած վեհաժողովում ՀԶԿ-ի ընդհանուր խորհուրդը և ՄԱԿ-ը համաձայնեցին ՀԶԿ-ն հաստատել որպես ՄԱԿ-ի մասնագիտացած գործակալություն։
Ըստ ՀԶԿ գերագույն քարտուղար Ֆրանցիսկո Ֆրանգիալիի՝ այս համագործակցությունը կարևոր է նրանով, որ զբոսաշրջությունը այսուհետ հասարակության գործունեության այլ ոլորտների հետ հավասար մակարդակի վրա կդիտվի։
Նոր տարվա նախօրեին, պատմվածքի գլխավոր հերոս տասնվեցամյա սուրհանդակ Թրուհտի Վեքը, ով մռայն մտքերով էր համակված թերթերում հայտնված հաղորդագրություններից, որը պատմում էր բանվոր դասակարգի շրջանում գերակայող հանցագործությունների և անբարոյականության մասին։
Այդպիսի մտորմունքներով լի օրերից մեկւ ժամանակ Թրուհտի աղջիկը՝ Մեգը, և նրա վաղեմի ամուսինը՝ Ռիչարդը հայտնում են վերջինիս իրենց ամուսնության մասին, որը պետք էր տեղի ունենար հաջորդ օրը՝ հունվարի 1-ին։
Թրուհտին, իմանալով այս նորությունը, շատ ուրախացավ, սակայն ամբարտավան ալդերման Քյութի և քաղաքական տնտեսագետ պարոն Ֆեյլերի հետ հանդիպումը ուրախությունը փոխեց տխրություն. պատճառն աղքատների շրջանում ամուսնություն իրականացնելն էր։
«Զանգակներ» պատմվածքը, ինչպես և «Սուրբծննդյան երգեր»-ը, ոչ թե գրվել է պատմվածք միայն երեխաների համար, այլ նաև որպես պատմվածք անդրադարձել է Անգլիայի հասարակությա մեջ 19-րդ դարի ընթացքում ծագած արդիական հարցերին։
Զանգակներ (, ամբողջական անվանումը Զանգակներ. պատմություն զանգակաների մասին, որոնք ղողանջել են հին նոր տարվան և ազդարարելնոր տարին ), անգլիական գրականության դասարական գրող Չարլզ Դիքենսի պատմվածքը։
1977-1978 թվականներին Բոլոնիայի համալսարանի կենսաքիմիայի ինստիտուտում եղել է հրավիրված ստաժոր, 1978-1989 թվականներին՝ ՀԽՍՀ ԳԱ Կենսաֆիզիկայի գիտական խորհրդի քարտուղար, 1987-1988 թվականներին՝ Չինաստանի Խարբինի բժշկական համալսարանի էնդոկրինոլոգիայի ամբիոնում հրավիրված հետազոտող, 1993-1999 թվականներին՝ ՀՀ կրթության և գիտության նախարարության կենսաբանության ուսումնական մեթոդական խորհրդի նախագահ, 2000 թվականից՝ ԵՊՀ կենսաբանության ֆակուլտետի դեկան, 2008 թվականից՝ ՀՀ ԳԱԱ «Հայաստանի կենսաբանական հանդեսի» գլխավոր խմբագիր։
Կազմավորել է Վիրջինիայի ուսուցիչների ընթերցանության շրջանակը, որը հետագայում դարձել է Վիրջինիայի ուսուցիչների ընկերակցություն, որն առաջին կազմակերպությունն է, որ Վիրջինիայում ներկայացրել է սևամորթ ուսուցիչներին։
Ռոզա Դիքսոն Բաուզերը 1890-1892 թվականներին եղել է այս կազմակերպության նախագահը, ինչպես նաև Վիրջինիայի ժուժկալ կանանց քրիստոնեական միության և Ռիչմոնդի կանանց լիգայի առաջին նախագահը։
Աջակցել է Ռիչմոնդի սևամորթների տուբերկուլյոզի դեմ պայքարի լիգային, օգնել է հիմնադրելու Սևամորթ կանանց ակումբների ազգային ընկերակցությունը և Սևամորթ կանանց ակումբների Վիրջինիայի պետական ֆեդերացիան։
Ձևավորել է Վիրջինիայի ուսուցիչների ընթերցանության շրջանակը, որը հետագայում դարձել է Վիրջինիայի ուսուցիչների ընկերակցություն, որն առաջին կազմակերպությունն է, որ Վիրջինիայում ներկայացրել է սևամորթ ուսուցիչներին։
Ռոզա Դիքսոնը 1879 թվականին ամուսնացել է ուսուցիչ Ջեյմս Հերդոն Բաուզերի հետ, ով եղել է քաղաքացիական պատերազմի լրտես Մարի Բաուզերի ազգականը։
Ազգային հրապարակումներում գրել է էսսեներ, այդ թվում «Ինչ դեր է խաղում ուսյալ սևամորթ կինը իր ռասայի վերելիք գործում» և «Մոր պարտականությունները իր դեռահաս որդիների և դուստրերի առջև» ։
Ավանգարդիզմի շատ կոմպոզիտորներ, այդ թվում' Շառլ Մեսսիանը, Դյորդ Լիգետին, Կառլհայնց Շտոքհաուզենը, Լուչանո Բեիոն, Ջոն Քեյջը, Մաուրիսիո Կագելը այնտեղ դասախոսություն են կարդացել։
Քաղաքում հաստատվեցին գիտահետազոտական, բիոտեխնոլոգիական, տպագրական արդյունաբերության, հեռակապի բնագավառի շատ ընկերություններ' Դարմշտադտին «գիտությունների քաղաքի» հռչակ հաղորդելով։
Դրամշտադտը քաղաքի կարգավիճակ պաշտոնապես ստացել է 1330 թվականին կայսր Լյուդվիգ Բավարացու օրոք' դառնալով Կատցենելբոգեն կոմսության , իսկ հետագայում' Հեսսենի կոմսության մաս :
Խաղի ընթացքում դիտորդ/ խաղացողները՝ քվանտային ֆիզիկան, թերմոդինամիկան, կենսաբանությունը, սոցիոլոգիան, տնտեսագիտությունը, փիլիսոփայությունը, գցում են քարտեր, որոնք ունեն ոչ միանշանակ իմաստ և փորձում են հաղորդակցվել միմյանց հետ։
Ինֆորմացիոն տեսությունը հավաստում է, որ տարածված և հեշտ կանխատեսելի է բառերը, որպես կանոն , դառնում են ավելի կարճ կապի ուղու օպտիմալ արդյունավետությունը ապահովելու համար, իսկ ավելի քիչ տարածում ունեցող բառերը ավելի երկար լինելու տենդենցիա ունեն՝ ավելցուկությունը և սխալների ուղղումը ապահովելու համար։
Նա համարում է, որ տեղեկատվությունը միակն է, որ կարող է լինել հիմնական կառուցողական բլոկ՝ ինչպես մակրոմակարդակում ՝ տնտեսություն, մարդկային վարք և ալլն, այնպես էլ ավելի փոքր մակարդակներում։
Ցանկացած հաշվարկսային խնդիր կարող է ներկայացվել փնտրման ընդհանուր քվանտային ալգորիթմի տեսքով, սակայն դասական համակարգիչները կունենան առավելություն քվանտային համակարգիչների հանդեպ , եթե կիրառվեն ավելի արդյունավետ հարմարեցված ալգորիթմներ։
Տիեզերքը որպես քվանտային ինֆորմացիա»՝ հայտնի գիտնական Վլատկո Վեդրալի գիրքը՝ տպագրված Օքսֆորդի համալաարանի հրատարակչութան կողմից, 2010 թվականին։
Գրքում քննարկվում է ինֆորմացիայի ծագումը, էնթրոպիայի գաղափարը և դրա թերմոդինամիկական կողմը, ԴՆԹ-ի ռեպլիկացիան, սոցիալական ցանցերը, քվանտը միկրո- և մակրոաշխարհներում, ինդետերմինիզմի դերը տիեզերքում։
Վեց ձեռքսեղմումների տեսութունը խորհրդանշում է իրար հետ սերտորեն կապված հաջողակ մարդկանց, որոնց սոցիալական ցանցերը նրանց տալիս են հնարավորություն ընտրելու իրենց ուզածը։
Փոխադարձ տեղեկատվության շնորհիվ տեղի ունենում սոցիալական և քաղաքական դեմոգրաֆիական անցումներ և դա համեմատելի է ֆիզիկական համակարգերի հետ, երբ որոշակի կրիտիկական ջերմաստիճանում կամ մագնիաական դաշտի ազդեցութամբ տեղի է ունենում անցում սառույցի ֆազին։
Վեդրալը ուսումնասիրում է քվանտային ինֆորմացիայի հիմքը, կուբիտը, քվանտային խճճվածությունը և քվանտային - գաղտնագրությունը՝ կարևորելով դրա անհաշվարկելի լինելը։
Հայրը՝ Գավրիիլ Դանիլովիչ Աբդուլովը , 1908 – 24 փետրվարի, 1980), երկու տարի որպես ռեժիսոր աշխատել է տեղի թատրոնում, որն այդտեղ էր տեղափոխվել Ֆերգանայից։
Հայրը նույնպես առաջին ամուսնությունից ունեցել է որդի՝ Յուրի Աբդուլովը . պատերազմի ավարտից հետո Ալեքսանդր Աբդուլովի հորը հայտնել են, որ նրա կինն ու որդին անհայտ կորել են, և նա ամուսնացել է երկրորդ անգամ։
Սեպտեմբերի սկզբին Աբդուլովը տեղափոխվել է Իսրայել, որտեղ «Իխիլով» հիվանդանոցում նրա մոտ ախտորոշվել է թոքի չորրորդ փուլի քաղցկեղ ։
Թատրոնի բեմում Ալեքսանդր Աբդուլովն առաջին անգամ հանդես է եկել հինգ տարեկանում՝ Ֆերգանայի դրամատիկական թատրոնում մասնակցելով «Կրեմլի կուրանտները» ներկայացմանը։
Ալեքսանդր Աբդուլովի լավագույն կինոդերերի շարքում են Նիկիտայի դերը Տատյանա Լիոզնովայի «Դիմակահանդես» ֆիլմում, Ռոբերի դերը Ալլա Սուրիկովայի «Որոնեք կնոջը» և քնարական հերոս Իվանի դերը «Կախարդները» ֆիլմում։
Ալեքսանդր Աբդուլովը նկարահանվել է կատակերգություններում , «Սիրո բանաձևը», «Այն նույն Մյունխաուզենը»), դրամաներում («Պաշտպանիր ինձ, իմ թալիսման» և «Մցենսկի գավառի Լեդի Մակբեթը» , երկուսն էլ նկարահանել է Ռոման Բալայանը), «Սև ջրի վրա» , Դմիտրի Մեսխիև), քրեական արկածային , դետեկտիվ , պատմական ֆիլմերում։
Ալեքսանդր Աբդուլովի մասնակցությամբ նկարահանված ֆիլմերից առավել հաջող են եղել Մարկ Զախարովի ու Սերգեյ Սոլովյովի աշխատանքները, որոնք դարձել են 1980-1990-ական թվականների նշանակալի իրադարձություններ։
1991 թվականին Աբդուլովն սկսել է համագործակցել ռեժիսոր Վիկտոր Սերգեևի հետ. նրանց առաջին համատեղ աշխատանքը՝ «Հերոսը» ֆիլմը, եղել է հայրենական ֆիլմերի տեսավարձույթի առաջատարներից մեկը։
Հաջողություն է ունեցել նաև «Եկատերինա Սեմյոնովայի տարօրինակ տղամարդիկ» ֆիլմը, որում Ալեքսանդր Աբդուլովի հետ միասին նկարահանվել են նաև Նատալյա Ֆիսոնն ու Անդրեյ Սոկոլովը։
«Բարբարոսն ու հերետիկոսը» ներկայացման մեջ իր դերակատարման համար Աբդուլովն ստացել է «Բյուրեղապակե Տուրանդոտ», «Կ. Ս. Ստանիսլավսկու հիմնադրամի» մրցանակ, ինչպես նաև արժանացել է Ե. Լեոնովի անվան միջազգային թատերական հիմնադրամի պատվոգրի։
1975 թվականին Ալեքսանդր Աբդուլովին իր թատերախումբ է հրավիրում Մոսկվայի Լենինյան կոմերիտմիության անվան թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր Մարկ Զախարովը, որի ուշադրությանն էր արժանացել Աբդուլովի խաղը դիպլոմային ներկայացման մեջ։
Մեծ ճանաչում է ձեռք բերել «Սովորական հրաշք» (1978, Եվգենի Շվարցի համանուն պիեսի հիման վրա բեմադրել է Մարկ Զախարովը) կատարած Արջի դերի շնորհիվ։