polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Առաջնաելութային «» փոփ սինգլը, որը ! -ը բնութագրել է որպես «զարմանալի և գրգռիչ», գրեթե ընդգրկվել է ամերիկյան 100 հիթ շքերթի թոփ 40-ում՝ զբաղեցնելով 41-րդ հորիզոնականը և դառնալով ոսկե։
ալբոմը բարձրացել է 14-րդ հորիզոնականը 200 հիթ շքերթում , բայց միակ սինգլը՝ « » հաջողության չի հասել հիթ շքերթներում, չնայած նրան, որ առաջնաելույթ է կատարել թոփ 40-ում։
ԶԼՄ-ներում հաճախ էին քննարկում Մուրի անձնական կյանքը, նրա հարաբերությունները թենիսիստ Էնդի Ռոդիկի և դերասաններ Ուլմեր Վալդերամմի և Զակ Բրաֆֆի հետ։
Այդպես նա ստեղծել է սրբապատկերներ Կրոնշտադտի Լյութերական եկեղեցում, Օստրոգոժսկ քաղաքում, Օսկոլ քաղաքում, Եկատերինոդար քաղաքում, Դոնի զորքերի երկրամասում, Ինժեներական ակադեմիայում, Կուրսկի նահանգում, Կովկասում և այլուր, ինչպես նաև ստեղծել է դիմանկարներ՝ մեծ մասամբ պատճեններ, որոնցից են կայսր Նիկոլայ -ի, կայսրուհի Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնայի, արքայադուստր Մարիա Ֆեոդորովնայի, ինժեներ-գնդապետ Շենյավսկու, ազգային լուսավորության նախարար կոմս Դմիտրի Տոլստոյի դիմանկարները և Վիկտոր Պանինի համար ստեղծված աշխատանքը։
1858 թվականին բնօրինակից կատարված նկարի համար ստացել է փոքր արծաթե մեդալ, իսկ հաջորդ տարի նույնպիսի մեդալի է արժանացել «Նկարչի արվեստանոց» նկարի համար, որը հաջողություն է ունեցել նաև ցուցահանդեսում։
Արտելի աշխատանքներից բացի նա ստեղծել է նաև այլ նկարներ. դեռևս Ակադեմիայից հեռանալուց առաջ նա «1861 թվականի ռուսական գեղարվեստական ալբոմի» համար նկարել էր օրիգինալ վիմագրություններ՝ «Երեք տղամարդիկ Կռիլովի առակից» և «Ոչ թե նա հարբած է, այլ անսահման ուրախ» , իսկ հետագայում փորագրել է երկու օֆորտ՝ «Նևսկի պողոտայում գտնվող արտելի շենքի դռնապանի դիմանկարը մինչև գոտկատեղ» և «Տան պատին նկարող տղան» :
Մեծ ոսկե մեդալի համար անցկացվող մրցույթից Նիկոլայ Պետրովը հրաժարվել է իր մրցակիցների հետ միասին և հեռացել Գեղարվեստի ակադեմիայից՝ ստանալով դասային նկարչի կոչում։
Նիկոլայ Պետրովիչ Պետրով սեպտեմբերի, 1834, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն – հուլիսի, 1876, Արիչչա, Հռոմ, Իտալիա), ռուս ժանրային գեղանկարիչ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիկոս, «տասնչորսի խռովության» մասնակից, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելի հիմնադիրներից մեկը։
Փոքր ոսկե մեդալի համար Նիկոլայ Պետրովը նկարել է « » և «Հարսնատեսություն» նկարները, սակայն այդ մեդալին արժանացել է միայն 1862 թվականին «Չինովնիկի հարսնախոսությունը դերձակի դստեր համար» նկարի համար, որը նրա աշխատանքներից լավագույնն է։
Չնայած ծայրահեղ աղքատությանը՝ նա ձգտել է սովորել Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայում և այնտեղ ընդունվելու համար մի քանի նկարներ է ներկայացրել իր տիրոջը՝ իշխան Միխայիլ Վորոնցովին, և իրավունք խնդրել փրկագնով ազատություն ստանալ։
1850 թվականին գեղանկարչական ունակությունների կատարելագործման համար կրկին ուղարկվել է արտասահման, սակայն ոչ թե Արևելք, ինչպես միջնորդել էր ղեկավարությունը, այլ Արևմուտք՝ Հոլանդիա և Իսպանիա։
1842 թվականին «Ալքիբիադեսի մահը» նկարի համար Յակով Կապկովն արժանացել է փոքր ոսկե մեդալի, իսկ 1845 թվականին «Սիլոամի կնքավազան» ծրագրի կատարման համար ստացել է մեծ ոսկե մեդալ ու աստիճանի դասային նկարչի կոչում։
Յակով Ֆեոդորովիչ Կապկով (, 1816 – 29 մարտի, 1854, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս պատմական գեղանկարիչ, ժանրիստ և դիմանկարիչ։
Կոնստանտինը նախկինի պես սիրում է Նինային. «Ես կանչում եմ ձեզ, համբուրում եմ այն հողը, որի վրայով դուք քայլում եք, որտեղ էլ որ ես նայում եմ ամենուրեք պատկերացնում եմ ձեր դեմքը…»։
Հայտնի դերասանուհին վհատվում է և լաց է լինում մանրուքների պատճառով, իսկ հայտնի գրողը, որի մասին գրում էին բոլոր թերթերում, ամբողջ օրը ձուկ է որսում և ուրախանում, երբ բռնում է երկու թեփուղ։
Այժմ նրա կուռքը Տրիգորինն է, ով գրում է հասարակ արձակ ստեղծագործություններ և նրան արդեն դուր չի գալիս Կոնստանտինի պահվածքը, ով իր զգացմունքները և մտքերը արտահայտում էր նշաններով՝ ճայը նրա հերթական անհասկանալի խորհրդանիշներից էր։
Տեսնելով Տրեպլևի սպանված ճային, Տրիգորինը իր նոթատետրում գրի է առնում պատմության սյուժե՝ մի աղջկա մասին, ով ապրել է լճի ափին, երջանիկ և ազատ՝ ինչպես ճայը։
Նրա քույրը՝ հայտնի դերասանուհի Իրինա Նիկոլաևնա Արկադինան, հյուրընկալվում է նրանց տանը իր սիրեցյալի հետ միասին, որը ավելի շատ հայտնի էր որպես արձակագիր Տրիգորին։
Հանդիասատեսի շարքում էր Սորինի կալվածքի կառավարիչը՝ պորուչիկ Շամրաևը, նրա կինը՝ Պոլինա Անդրեևնան և նրա դուստրը՝ Մաշան, այդ թվում նաև բժիշկ Դորնը։
Նա նախանձում էր Տրեպլևին և Նինային, որոնք սիրում էին միմյանց, փորձում է բացատրել Մաշային, սակայն աղջիկը, որը միշտ սև էր հագնում՝ որպես իր կյանքի ողբերգության նշան, չի կարողանում փոխադարձ պատասխանել, քանի որ վաղուց սիրում էր Կոնստանտինին։
Նա ամբողջովին սպիտակ հագած ներկայացնում է մի տեքստ՝ դեկադենտական ոճով. «Մարդիկ, առյուծները, արծիվները, կաքավները, եղջերավոր եղնիկները, սագերը, սարդերը.»։
Ճայը , Անտոն Պավլովիչ Չեխովի պիեսներից, չորս գործողությամբ, գրված 1895-1896 թվականներին և առաջին անգամ հրատարակվել է «Ռուսական միտք» ամսագրի 12-րդ համարում 1896 թվականին։
Գյութը կայուն ձևով հավատացել է գերմանական գերակշռությանը և ռասայական մաքրությանը, կարևոր դեր է խաղացել ստերիլիզացիայի մասին օրենքի ընդունման գործում , հանդիսացել է նաև ռասայական հիգիենայի մասին երկու ամսագրերի համախմբագիր, գերմանական ռասայական մաքրության վերաբերյալ բազմաթիվ հոդվածների և գրքերի հեղինակ է։
1939 թվականի սեպտեմբերի 6-ին թողել է Ներքին գործերի նախարարությունում իր պաշտոնը, ստացել պահեստազորի ստաս-քարտուղարի կոչում և դարձել Հասարակական առողջության Ակադեմիայի նախագահ։
Մինչև մնացած նյութից նեյտրինոները տարանջատվում են մնացած նյութից, տիեզերքը սկզբնապես բաղկացած էր նեյտրինոներից, էլեկտրոններից, պոզիտրոններից և ֆոտոններից, որոնք բոլորը ջերմային հավասարակշռության մեջ էին միմյանց հետ։
Սակայն երբ ջերմաստիճանն ընկնում է էլեկտրոնի զանգվածից ներքև, էլեկտրոնների և պոզիտրոնների մեծ մասը անիհիլացվում են՝ իրենց ջերմությունն ու էնտրոպիան փոխանցելով ֆոտոններին և այսպիսով մեծացնելով ֆոտոնների ջերմաստիճանը։
Ուստի ֆոտոնների ջերմաստիճանների հարաբերությունը էլեկտրոն-պոզիտրոնային անիհիլացիայից առաջ և հետո նույնն է, ինչ նեյտրինոների և ֆոտոնների ջերմաստիճանների հարաբերությունն այսօր։
Որոշ ցածրէներգիական նեյտրինոներ շատ թույլ են փոխազդում նյութի հետ, դրանց նկատելը շատ դժվար է, և հնարավոր է, որ մնացորդային նեյտրինային ճառագայթումը երբեք ուղղակիորեն չդիտվի։
2003 թվականին Շերոնը ստեղծել է սեփական «Շերոն Օսբորնի շոուն» հաղորդումը, որը ցուցադրվել է ԱՄՆ-ի մի քանի հեռուստաալիքներով, ինչպես նաև բրիտանական « » հեռուստաալիքով։
Շերոն Օսբորնը ծնվել է Բրիկսթոնում, Դևոն երաժշտական պրոդյուսեր Դոն Արդենի ՝ հրեական ծագումով, և նրա կնոջ՝ իռլանդացի կաթոլիկ Հոուպ Շոուի՝ նախկին բալետի պարուհու ընտանիքում։
Նրա հայրական կողմի տատիկը և պապիկը՝ Լազարուս Լեվին և Սառա Բլեքը արտագաղթել են Մեծ Բրիտանիա Ռուսաստանից՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
Հայտնիություն ձեռք է բերել հեռուստաալիքով «Օսբորնների ընտանիքը» ռեալիթի շոուի ցուցադրումից հետո, որը պատմում էր Օզզի Օսբորնի տնային կյանքի և նրա ընտանիքի մասին։
Լոսանջելեսյան արվեստի թանգարանի տնօրենը ծրագիր էր մշակել, ըստ որի պետք է կառուցվեր իր տան շենքի մուտքի մոտ 45 մետրանոց վերամբարձ, որը պետք է կառուցվեր 1940-ական թվականների լոկոմոտիվի կրկնօրինակի վրա։
Նախագծի արժեքը և իրացման ժամանակահատվածը դեռևս հայտնի չէ, բայց թանգարանի տնօրինությունն արդեն ստացել է ամերիկյան ժամանակակից արվեստի կոլեկցիոներ Էլի Բրոդից օգնություն, ում հավաքածուն մասնավորապես ներառում էր Կունսի 20 աշխատանքները։
Լոսանջելեսյան արվեստի թանգարանը հայտարարեց, որ վճարել է «Շոգեքարշ» կոմպոզիցիայի համար, որը պատրաստ եղավ 2014 թվականին և արժեցավ 25 միլիոն դոլար։
Լեդի Գագան Կունսի աշխատանքը այսպես է նկարագրել. «Ես անչափ ուրախ եմ ձեզ հետ կիսվել այն բանով, որը համարում եմ իմ սրտի մի մասնիկը, որը ես խորապես փայփայում եմ։
Կունսի վաղ աշխատանքներից' կոնցեպտուալ քանդակից ավելի հայտնի է " 50/50 "-ը , որը բաղկացած էր 3 բասկետբոլային գնդակներից, որոնք լողում էին ջրում, որը կիսով չափ լցնում էր թափանցիկ տարածությունը։
Քրիստոնյա կրետացիների անհնազանդ վարքը օսմանյան իշխանություններին ստիպում է գնալ փոխզիջումների․ քրիստոնյաները ևս ստացան զենք կրելու իրավունք, վերաբացվեցին մի քանի եկեղեցիներ և քրիստոնեական համայնքներ։
Այս զիջումները առաջացրեց Կրետեի մուսուլմանների դժգոհությանը, իսկ քրիստոնյաները շարունակում էին ներկայացնել իրենց պահանջները՝ նպատակ ունենալով Կրետեն միավորել Հունաստանին։
Կրետեի քրիստոնյա հեղափոխականները մայրցամաքային Հունաստանի ապստամբների հետ 1821 թվականին մեծ ընդվզում են բարձրացրել, սակայն թուրքերին հաջողվել է հաջողության հասնել՝ պաշարելով Խանիա, Ռեթիմնո, Հերակլիոն և Այոս Նիկոլաոս քաղաքները։
Հերթական անգամ քրիստոնյաները բարեփոխումների մտադրությամբ նամակ-խնդրագրով ներկայացան Օսմանյան սուլթանին, սակայն պատասխան չստացան, ինչն էլ ստիպեց տեղի հույներին անցնել զինված գործողությունների։
1942 թվականին, անցնելով պատերազմի փորձությունը, Լյուդմիլան հայտնվեց ԱՄՆ-ի սովետական պատվիրակության կազմի մեջ, որտեղ էլ ընկերացավ այդ երկրի առաջին տիկնոջ Էլեոնորա Ռուզվելտի հետ։
Ֆիլմի կարգախոսը' «Կինը' ով փոխեց պատմության ընթացքը» հիշեցնում է ԽՍՀՄ-ի լեգենդար կին-դիպուկահարի դերը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Եվրոպայի երկրորդ ճակատում ընթացող կռիվների ժամանակ։
Ամերիկայի քաղաքներով շրջագայության ժամանակ, կազմակերպված Էլեոնորա Ռուզվելտի կողմից, Չիկագոյում Լյուդմիլա Պավլիչենկոն ասաց իր հայտնի խոսքերը. «Ես քսանհինգ տարեկան եմ։
Կարճատև դիպուկահարային կուրսերից հետո պատերազմի առաջին օրերին նա, որպես կամավոր մեկնում է ռազմի դաշտ, դառնալով Կարմիր բանակի 25-րդ Չապաևյան հրաձգային դիվիզիայի դիպուկահար, և սկսում է իր հերոսական ռազմական ճանապարհը. մասնակցելով Մոլդովական ԽՍՀ-ի միջսահմանային պատերազմներին, Օդեսայի պաշտպանությանը և Սևաստոպոլի պաշտպանական մարտերին։
Ունենալով անձնական բազմաթիվ հաղթանակներ նացիստական դիպուկահարների հետ մենամարտերում, դառնալով իրական լեգենդ, Լյուդմիլան վիրավորվելով թողնում է Սևաստոպոլը, իր անկումից հաշված օրեր առաջ։
Մաքսիմ Բուդարին, Սերգեյ Մոկրիցկի, Լեոնիդ Կորին, միտքը' Եգոր Օլեսովի, Լյուդմիլա Պավլիչենկոյի «Հերոսական եղելություն» (Պավլիչենկո Լ. Մ. «Հերոսական եղելություն». Սևաստոպոլի պաշտպանությունը 1941—1942 թթ.») գրքի մոտիվներով ։
«Մարտ Սևաստոպոլի համար» , ռուս-ուկրաինական լիամետրաժ ռազմական դրամատիկ պատմա-կենսագրական գեղարվեստական ֆիլմ, նկարահանված 2015 թվականին ռեժիսոր Սերգեյ Մոկրիցկի կողմից։
Ֆիլմը պատմում է Կարմիր բանակի 25-րդ Չապաևյան հրաձգային դիվիզիայի լեգենդար դիպուկահար, Խորհրդային Միության հերոս, լեյտենանտ Լյուդմիլա Պավլիչենկոյի մասին, ով Հայրենական Մեծ պատերազմի տարիներին ոչնչացրել է Նացիստական Գերմանիայի 309 ֆաշիստական զինվոր և սպա։
Կինովարձույթում ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2015 թվականի ապրիլի 2-ին, իսկ հեռուստատեսային պրեմիերան կայացել է 2015 թվականի մայիսի 9-ին' եթեր հեռարձակվելով ուկրաինական «Ուկրաինա» ալիքով և ռուսական «Առաջին ալիք»-ով։
Ֆիլմի սցենարը գրել են Մաքսիմ Բուդարինը, Սերգեյ Մոկրիցկին և Լեոնիդ Կորինը, իսկ մտահղացումը պատկանում է Եգոր Օլեսովին, Լյուդմիլա Պավլիչենկո Միխայիլովնայի «Հերոսական եղելություն» (Պավլիչենկո Լ. Մ. «Հերոսական եղելություն». Սևաստոպոլի պաշտպանությունը 1941—1942 թթ.») գրքի մոտիվներով։
Ֆիլմի սցենարը գրել է Մաքսիմ Բուդարինը, Սերգեյ Մոկրիցին, Լեոնիդ Կորինը, Մաքսիմ Դանկևիչը, Եգոր Օլեսովայի մտահղացմամբ, Լյուդմիլա Պավլիչենկոյի «Հերոսական եղելություն» գրքի մոտիվներով (Պավլիչենկո Լ. Մ. «Հերոսական եղելություն». Սևաստոպոլի պաշտպանությունը 1941—1942 թթ.»):
Շրջանցելով գունեղ մարտերի տեսարանները, սյուժեի հիմնական ուշադրությունը ուղղված է հերոսների հոգեկան ապրումների վրա, առավել տպավորիչ տեղ է զբաղեցնում «սիրային գիծը»։
Ֆիլմի աշխատանքների մեջ ընդգրկվել են միջազգային թիմեր ռեժիսոր Սերգեյ Մոկրիցիի գլխավորությամբ, «Նոր մարդիք» և «Կինոռոբ» ընկերությունները։
«Մարտ Սևաստոպոլի համար» ֆիլմի աշխատանքները սկսվել են 2012 թվականից, երբ բացահայտվեց սովետական լեգենդար կին-դիպուկահար Լյուդմիլա Պավլիչենկոյի մասին արխիվային տեղեկությունները։
Տեսարանների նկարահանումները անցկացվել են Սևաստոպոլում, Բալակլավայում, Կիևում, Օդեսայում և Կամենեց-Պոդոլսկում, տևել է գրեթե մեկ տարի' 2013 թվականի աշնանից մինչև 2014 թվականի հուլիսը։
Տեսարանների նկարահանումները անցկացվել են Սևաստոպոլում, Բալակլավայում, Կիևում, Օդեսայում և Կամենեց-Պոդոլսկում 2013 թվականի աշնանից մինչև 2014 թվականի հուլիսը։
1945 թվականի հուլիսի 30-ին, « » առաջին ատոմային ռումբի համար խիստ անհրաժեշտ սարքավորումները Տինիան կղզում գտնվող ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի բազա հասցնելու առաքելությունն ավարտելուց հետո, հածանավը տորպեդահարվել է Ճապոնիայի կայսրական նավատորմին պատկանող -58 սուզանավի կողմից և խորտակվել է 12 րոպե անց։
Առաջին կայանի հրամանատարը հարբած է եղել, երկրորդի հրամանատարը ենթականերին կարգադրել էր իրեն չանհանգստացնել, իսկ երրորդի հրամանատարը ենթադրել էր, որ դա ճապոնացիներն են ցանկանում իրենց խաբել։
Կատարվածից հետո, ծովային հետախուզությունը «Ինդիանապոլիս» հածանավի ուղերթի շրջանից որսացել է -58 սուզանավից շտաբ հաղորդվող հաղորդագրությունը' խորտակված նավի վերաբերյալ, սակայն դրան նույնպես ոչ մի արձագանք չի տրվել։
Ի սկզբանե նախագծվել էր որպես թեթև' -35 բնույթի նավ, սակայն 1931 թվականի հուլիսի 1-ին, Լոնդոնի ծովային համաձայնագրի շրջանակներում, վերադասակարգվել է որպես ծանր, համարանիշի' -35 փոփոխմամբ։
Բոլոր ութ նախագծված նավերը համարվում էին «Նորթհեմփթոն» դասի հածանավերի զարգացումներ, սակայն կառուցվել էին ընդամենը երկուսը, մնացած վեցի շինարարությունը ավարտվել էր որպես' «Նյու-Օռլեան» հածանավերի նոր դասի նավեր։
ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի պատմության մեջ' «Ինդիանապոլիս» հածանավի հետ կատարված աղետը հայտնի է, որպես մեկ խորտակման արդյունքում' զոհերի առավելագույն քանակն ունեցածներից մեկը ։
Հետագայում, հարձակումը կատարած -58 ճապոնական սուզանավի նավապետ Մոտիցուրա Հաշիմոտոն վկայություն է տվել, որ եթե նավը հակատորպեդային զորաշարժ կատարեր, ապա որևէ արդյունքի չէր հասնի և բոլոր դեպքերում կխոցվեր։
1945 թվականի փետրվարի 3-ին Վարշավյան-Պոզնանյան հարձակողական օպերացիայի ընթացքում դրսևորած մարտական ծառայության համար տանկային զորքերի գեներալ-մայոր Գոնչարովը 2-րդ գվարդիական տանկային բանակի հրամանատար գեներալ Բոգդանովի կողմից ներկայացվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչման, սակայն պարգևատրվել է Կուտուզովի 1-ին աստիճանի շքանշանով։
1945 թվականի մարտի 1-ին Արևմտյան Պոմերենիայի Ռեետց քաղաքի մոտ, 12-րդ գվարդիական տանկային շարասյան Ինա գետի գետանցի ժամանակ ծանր վիրավորվել է և տեղափոխվել հոսպիտալ։
Միխայիլ Դմիտրիևիչ Գոնչարովի անձնական իրերը (իր զորամասի զինվորների կողմից բերված հուղարկավորության արարողության իրերի հետ մեկտեղ, գնդակոծված շինելը և մյուս իրերը) պահվում են Սորոկի քաղաքի գավառագիտական թանգարանում ։
Մինչև 2002 թվականի ապրիլ եղել է -ի նախագահ, 1995-2000 թվականներին ընտրվել է Երիտասարդ սոցիալիստների միջազգային միության փոխնախագահ, 1991-2004 թվականներին՝ Ալբանիայի սոցիալիստական կուսակցության անդամ, միաժամանակ՝ 2001-2005 թվականներին՝ Ալբանիայի խորհրդարանի պատգամավոր, ինչպես նաև երկու անգամ ընտրվել է Տիրանայի քաղաքային խորհրդի անդամ, որտեղից ընտրվել է Եվրոպայի խորհրդի տեղական կառավարական պատվիրակության քարտուղար։
1992 թվականին իրավունք է ստացել սովորելու Տիրանայի համալսարանի բնագիտական ֆակուլտետի բիոքիմիայի բաժնում, 1999 թվականին Գարմիշ-Պարտենկիրխենի Ջորջ Մարշալի կենտրոնում տարածաշրջանային անվտանգության քաղաքականության համար կատարել է ուսումնասիրություններ։
Նեոտանտրայի որոշ կողմնակիցներ հղում են կատարում հին և ավանդական տեքստերի և սկզբունքերի, ոմանք էլ օգտագործում են «տանտրա» եզրը "թաքնված սեքսուալության" համապարփակ նշման համար, ընդգրկելով տանտրայի մեջ ոչ «դասական» պրակտիկաներ։
Դա կարելի է դիտարկել որպես "էքստազի պաշտամունք", սեքսի նկատմամբ արևմտյան ճնշիչ վերաբերմունքը ուղղելու նպատակով իր մեջ ունենալով սեքսուալություն և հոգևորություն։
Հետևաբար, ժամանակակից բազմաթիվ ընթերցողների համար տանտրան դարձել է «հոգևոր սեքսի» կամ «սրբազան սեքսուալության», ասյինքն՝ մի համոզմունքի, համաձայն որի սեքսը իր մասնակիցներին ավելի բարձր հոգևոր աստիճանի բարձրացնող սրբազան մի ակտ պետք է ճանաչվի, հոմանիշ։
12-րդ դարում Շանսիի ույգուր կանայք մինչև իրենց էթնիկ խմբի տղամարդու հետ ամուսնությունը, սեռական հարաբերություններ էին ունենում և ծննդաբերում էին խան ազգության բազմաթիվ տղամարդկանցից, քանի որ որպես ույգուր կին իրենց գրավչությունը կախված էր նրանից, թե որքան տղամարդկանց հետ է եղել այդ ույգուր կինը։
Արևմտյան մշակույթում լայն տարածվելու հետ միասին, որը իր գագաթնակետին էր հասել 1960-ականներին, Արևմուտքում տանտրաիկ պրակտիկան սկսում է նույնականացվել իր սեքսուալ մեթոդների հետ։
Արիության համար պատերազմի ժամանակ պարգևատրվել է Սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի սրերով, Սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի սրերով և ժապավենով, Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի սրերով և ժապավենով շքանշաններով։
ծրագրի միջոցով 6-ի, 6 -ի, 6-ի 6 -ի, 7-ի, 7 -ի և -ի օգտատերերը կարող են վճարումները կատարել տեխնոլոգիայով ՝ և ծրագրերի համակցությամբ։
Արձակման ժամանակ՝ 2014 թվականի հոկտեմբերի վերջում, սպասվում էր վճարման համակարգի աջակցում ԱՄՆ-ի 220 հազար կետերում, այդ թվում՝ ', , և , և խանութներում, և ' կաֆեներում և այլն։
Իր 18-րդ տարեդարձին՝ 1982 թվականի հունիսի 15-ին նա անցկացրեց իր առաջին խաղը Դանիայի կազմում և դարձավ այն ժամանակվա երկրորդ ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստը, ով խաղացել էր Դանիայի հավաքականում՝ Հարալդ Նիլսենից հետո։
Այդ ժամանակաշրջանում Դանիան համարվում էր Եվրոպայի ամենաթույլ հավաքականներից մեկը, քանի որ չէր կարողանում անցնել ո՛չ Աշխարհի առաջնությունների, ո՛չ Եվրոպայի առաջնությունների որակավորման փուլերը։
Բայց գերմանացի մարզիչ Զեպ Պիոնտեկի շնորհիվ Դանիայի հավաքականը նոր շունչ ստացավ և անցավ Եվրո-1984 թվականի որակավորման փուլը՝ գերազանցելով բացարձակ ֆավորիտ Անգլիային։
Չնայած նրան, որ Լաուդրուպը խաղում էր Իտալիայի առաջնության ետնապահ Լացիոյի կազմում, նա փայլեց 1984 թվականի Եվրոպայի առաջնությանը՝ խաղալով բոլոր 4 խաղերում։
1990 թվականի նոյեմբերին Լաուդրուպն իր եղբոր՝ Բրայան Լաուդրուպի և Յան Մոլբիի հետ միասին որոշեց լքել Դանիայի հավաքականը՝ մարզիչ Ռիչարդ Մյոլեր-Նիլսենի հետ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով։
Դանիան չկարողացավ անցնել որակավորման փուլը, բայց մասնակցեց առաջնությանը Հարավսլավիայի փոխարեն, որին հեռացրին մրցաշարից երկրում տիրող քաղաքացիական պատերազմի պատճառով։
Լաուդրուպն այնքան ցածր եր գնահատում Դանիայի՝ առաջնությունում հաղթելու հնարավորությունները, որ նույնիսկ չգնաց առաջնության խաղերը դիտելու, ինչի համար հավանաբար փոշմանել է. Դանիան անցավ կիսաեզրափակիչ, որտեղ Հոլանդիայի դեմ խաղում 11-մետրանոցներով հաղթանակ տարավ՝ շնորհիվ լեգենդար դարպասապահ Պետեր Շմեյխելին, ով ետ մղեց Մարկո վան Բաստենի իրացրած 11-մետրանոցը։
Եզրափակչում՝ մրցաշարի ֆավորիտների և աշխարհի չեմպիոնների՝ Գերմանիայի դեմ խաղում, դանիացիները անակնկալ կերպով 2-0 հաղթանակ տարան, ինչի շնորհիվ Դանիան հաղթեց 1992 թվականի Եվրոպայի առաջնությունը' առանց Միքայել Լաուդրուպի։
Երբ 1993 թվականին Բարսելոնան գնեց իր 4-րդ արտերկրացի ֆուտբոլիստին՝ բրազիլացի Ռոմարիոյին, Բարսայի 4 արտերկրացի ֆուտբոլիստները պետք է իրար փոխարինելով խաղային, քանի որ մի խաղում կարելի էր հայտավորել միայն 3 արտերկրացի ֆուտբոլիստ։
Եվ երբ 1994 թվականի Եվրոպայի գավաթի եզրափակչում Կրոյֆը չհայտավորեց Լաուդրուպին, և Բարսելոնան 0-4 հաշվով պարտվեց Միլանին, առաջացավ վեճ Լաուդրուպի և Կրոյֆի միջև, ինչի հետևանքով Լաուդրուպը լքեց Բարսելոնան։
1999 թվականին քվեարկության արդյունքում Լաուդրուպը ճանաչվեց իսպանական ֆուտբոլի վերջին 25 տարիների լավագույն արտերկրացի ֆուտբոլիստ, իսկ և 2000 թվականի ապրիլին ասպետացվեց՝ ստանալով Դանեբրոգի շքանշանը։
2003 թվականի նոյեմբերին ճանաչվեց Դանիայի Ոսկե խաղացողը՝ ստանալով ՈՒԵՖԱ-ի հոբելյանական պարգևը որպես Դանիայի վերջին 50 տարիների լավագույն ֆուտբոլիստ։
Առաջնության առաջին խաղը, որում Դանիան Սաուդյան Արաբիայի նկատմամբ 1-0 հաշվով հաղթանակ տարավ, 100-երորդն էր Լաուդրուպի համար Դանիայի հավաքականի կազմում։
1/8 եզրափակչում Դանիան գեղեցիկ հաղթանակ տարավ Նիգերիայի դեմ՝ 1-4 հաշվով, բայց արդեն քառորդ եզրափակչում 2-3 հաշվով պարտություն կրեց Բրազիլիայից, ինչից հետո Լաուդրուպը և նրա եղբայր Բրայանը հայտարարեցին միջազգային կարիերան ավարտելու մասին։
Լաուդրուպի՝ Ռեալում անցկացրած առաջին մրցաշրջանում Ռեալը հաղթեց Լա Լիգան, և Լաուդրուպը դարձավ առաջին ֆուտբոլիստը, ով հաղթել է Լա Լիգան 5 տարի անընդմեջ 2 տարբեր ակումբների կազմում։
Թեև Լաուդրուպը երկու մրցաշրջան է անցկացրել Մադրիդի Ռեալում, 2002 թվականին անցկացված հարցման արդյունքում նա ընտրվել է Ռեալի պատմության 12-րդ լավագույն ֆուտբոլիստ։
Լաուդրուպը մասնակցեց 1986 թվականի Աշխարհի առաջնությանը, որում նրա խաղը ավելի շատ հիշվեց Ուրուգվայի դեմ 6-1 հաղթական խաղում միայնակ անցման և գոլի շնորհիվ։
Դանիայի հավաքականի աստղային ֆուտբոլիստներից շատերն արդեն ծեր էին, և միայն Լաուդրուպը լավ խաղ ցուցադրեց՝ խփելով առաջնությունում Դանիայի հավաքականի խփած 2 գոլերից 1-ը։
Անդրադառնալով իր՝ Բարսելոնայում անցկացրած տարիներին, Լաուդրուպն ասաց. «Կարծում եմ՝ մենք շատ լավ ֆուտբոլ խաղացինք, և մենք արեցինք դա' նույնիսկ չլինելով աշխարհի լավագույն ֆուտբոլիստների լավագույն 10-յակում, բայց ունենալով հզոր թիմ։
Բոլորը խոսում էին Բեգիրիստայնից, Բակերոյից, Գվարդիոլայից, Ստոիչկովից և Կումանից, բայց երբ մենք սկսում էինք, մեզնից ոչ ոք լավագույն ֆուտբոլիստը չէր, սակայն չնայած դրան մենք դարձանք այդ ժամանակաշրջանի երևի աշխարհի լավագույն թիմը, Միլանի հետ միասին»։
Յուվենտուսում էին այդ ժամանակ խաղում լեհ Զբիգնև Բոնեկը և ֆրանսիացի Միշել Պլատինին, այդ իսկ պատճառով Յուվենտուսը Լաուդրուպին վարձավճարով ուղարկեց Սերիա Ա-ի նորեկ Լացիո՝ 1 մրցաշրջանով։
Նա փայլեց 1986 թվականի աշխարհի առաջնությանը և 1994 թվականի նոյեմբերից դարձավ Դանիայի հավաքականի ավագը՝ ավագի թևկապով անցկացնելով ընդհանուր հաշվով 28 խաղ՝ ներառյալ 1995 թվականի Միջմայրցամաքային գավաթը, որում Դանիան ոսկե մեդալ նվաճեց։
2005-2006 թվականների մրցաշրջանում Լաուդրուպի Բրոնդբյուն գրավեց 2-րդ տեղն առաջնությունում, ինչից հետո Լաուդրուպը հայտարարեց, որ ինքը չկարողացավ ընդհանուր հայտարարի գալ Բրոնդբյուի ղեկավարության հետ պայմանագրի երկարաձգման հարցում, ինչի հետևանքով լքեց ակումբը։
Յուվենտուսում իր առաջին տարում նա հաղթեց Սերիա Ա-ն և Միջմայրցամաքային գավաթը, ինչպես նաև ճանաչվեց 1985 թվականի Դանիայի լավագույն ֆուտբոլիստ։
1987 թվականին՝ երբ Պլատինին ավարտեց կարիերան, Լաուդրուպը պետք է իր վրա վերցներ առաջնորդի պարտականությունները, բայց 23-ամյա ֆուտբոլիստը ձախողվեց՝ մրցաշրջանի 30 խաղերում չխփելով ոչ մի գոլ։
1996 թվականի Եվրոպայի առաջնության որակավորման փուլում Լաուդրուպը 4 գոլ խփեց 10 խաղերում՝ օգնելով Դանիային մասնակցել առաջնությանը, որից Դանիան դուրս մնաց խմբային փուլում։
Նա թիմում թույլատրված 3 օտարերկրացի ֆուտբոլիստներից մեկն էր՝ հոլանդացի պաշտպան Ռոնալդ Կումանի և բուլղարացի հարձակվող Խրիստո Ստոիչկովի հետ միասին։
Իր կարիերայի ընթացքում Լաուդրուպը տիտղոսներ է նվաճել Այաքսի, Բարսելոնայի, Ռեալի, Յուվենտուսի կազմում, հիմնականում խաղալով հարձակվողական կիսապաշտպանի դիրքում, թեև կարող էր խաղալ նաև այլ դիրքերում։
Նա Յոհան Կրոյֆի մարզած Բարսելոնայի՝ «Երազանքների թիմ»-ի անդամ էր, որի հետ 4 տարի անընդմեջ հաղթել է Լա Լիգան՝ 1991 թվականից 1994 թվականը, և Եվրոպայի Չեմպիոնների գավաթը՝ 1992 թվականին։
1994 թվականին Լաուդրուպը տեղափոխվեց Բարսելոնայի գլխավոր մրցակից ակումբ՝ Ռեալ Մադրիդ, որտեղ հաղթեց իր 5-րդ անընդմեջ Լա Լիգան։
2013 թվականի մարտի 2-ին Նյուքասլի նկատմամբ 1-0 հաշվով հաղթանակից հետո, երբ Սուոնսին 8-րդ հորիզոնականում էր, Լաուդրուպը հայտարարեց, որ ինքը կցանկանար, որ Սուոնսին ավարտեր մրցաշրջանը հենց 8-րդ հորիզանականում, և դա նրա համար առաջնությունը հաղթելուն հավասարազոր կլիներ, քանի որ նրան թվում էր, որ առաջին 7 տեղերը արդեն զբաղեցված էին Մանչեսթեր Սիթիի, Մանչեսթեր Յունայթեդի, Չելսիի, Արսենալի, Լիվերպուլի, Տոտտենհեմի և Էվերթոնի կողմից։
Բրոնդբյուում նա շատ լավ էր խաղում՝ 38 խաղում խփելով 24 գնդակ, 1982 թվականին ճանաչվեց տարվա դանիացի ֆուտբոլիստ, ինչի հետևանքով հաջորդ մրցաշրջանում Յուվենտուսը 1 միլիոնով գնեց նրան Բրոնդբյուից։
Նույն տարում նա մոտ էր Լիվերպուլի հետ 3 տարվա պայմանագիր կնքելուն, սակայն վերջին պահին Լիվերպուլն առաջարկեց նրան 4 տարվա պայմանագիր, և Լաուդրուպը որոշեց հրաժարվել։
Ըստ դանիական ԶԼՄ-ների՝ նա ցանկանում էր պայմանագրում ներառել մի կետ, համաձայն որի կկարողանար խզել պայմանագիրը թիմի հետ իսպանական ակումբից առաջարկ ստանալու դեպքում, ինչին Պանաթինաիկոսի ղեկավարությունը դեմ էր։
Դա 1994 թվականի աշխարհի առաջնությանը նախորդող տարին էր, և ըստ Լաուդրուպի այսպիսի մեծ մրցաշարերից հետո ֆուտբոլիստներն սկսում են վատ խաղալ, ուստի նա կանխագուշակել էր այն, որ Բարսելոնան հաջորդ մրցաշրջանում մեծ հաղթանակներ չի ունենա։
Հետագայում Լաուդրուպը գովվեց իր կատարած տրանսֆերների համար, որոնցից ամենահաջողվածը Միչուի տրանսֆերն էր, ում Լաուդրուպը գնել էր իսպանական Ռայո Վալեկանոյից 2.5 մլն եվրոյի դիմաց։
2013 թվականի հունվարի 23-ին Անգլիայի ֆուտբոլային լիգայի գավաթի կիսաեզրափակչում Սուոնսին 2 խաղի արդյունքում 2-0 ընդհանուր հաշվով հաղթեց Չեմպիոնների Լիգայի հաղթող Չելսիին՝ դուրս գալով գավաթի եզրափակիչ։
1996 թվականին Լաուդրուպը լքեց Ռեալը՝ տեղափոխվելով ճապոնական Վիսել Կոբե ակումբը, որին օգնեց բարձրանալ Ճապոնիայի երկրորդ դիվիզիոնից առաջին դիվիզիոն։
Երբ այդ խնդիրը կարգավորվեց, նա տեղափոխվեց Այաքս, որտեղ էլ ավարտեց իր կարիերան ՝ խաղալով մեկ մրցաշրջան և հաղթելով Հոլանդիայի առաջնությունն ու գավաթը։
Դառնալով Սուոնսիի գլխավոր մարզիչ՝ Լաուդրուպը գնեց մի քանի խաղացողների, որոնց թվում էին Միչուն, Չիկո Ֆլորեսը, Պաբլո Էռնանդեսը, Ջոնաթան դե Գուզմանը և Կի Սոն Յոնը։
Սա նրա համար սովորական հոբբի էր, սակայն բիզնեսն աճեց, և հիմա Լաուդրուպի հիմնադրած և կառավարած ընկերությունն ունի ավելի քան 20 աշխատող, կառավարում է Գինու Ակադեմիան և ներմուծում է գինի ամբողջ աշխարհից։
Լաուդրուպի կողմից Խետաֆեն գլխավորելու տարիներին ակումբը հասավ Արքայական գավաթի եզրափակիչ, որտեղ պարտվեց Վալենսիային, և Եվրոպայի լիգայի քառորդ եզրափակիչ, որտեղ ավելացված ժամանակում պարտվեց Բավարիային։
2000 թվականին իր ակումբային կարիերան Այաքսում ավարտելուց հետո Լաուդրուպն սկսեց մարզչական կարիերան' 36 տարեկանում դառնալով Դանիայի հավաքականի մարզչի՝ Մորտեն Օլսենի օգնականը։