polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
2015 թվականի փետրվարին ընկերությունը 590 միլիոն դոլարի չափով ներդրում է կատարում ընկերությանը և արտադրվում են բյուջետային սմարֆոններ, այդ թվում կոմպակտ 1 -ն և ֆաբլետ 1 -ը, ավելի ուշ դրանց ավելանում են երաժշտական սմարթֆոններ շարքից։
Նախկին Անտեմաե բնակավայրի տեղում ներկայումս ավերակներն են, որը կառուցված է եղել 1877-1891 թվականների միջև ընկած ժամանակահատվածում, Իտալիայի թագավորության ժամանակաշրջանում։
1919 թվականին ստացել է 1-ին կարգի կապիտանի կոչում, 1920 թվականի նոյեմբերից եղել է «Դերզսկի» էսկադրոնային ականակրի հրամանատար, որով էլ մեկնել է Բիզերտու ։
Նիկոլայ Գուտանը ծնվել է 1886 թվականի փետրվարի 9-ին ծովային սպայի, հետագայում կոնտր-ադմիրալ Ռուդոլֆ Եգորովիչ Գուտանի և նրա կնոջ' Վերա Ավգուստովնա Էբերգարդի, ադմիրալ Անդրեյ Ավգուստովիչ Էբերգարդի քրոջ ընտանիքում։
Եղբայրը' «Գուտան 1-ը» - Գուտան, Ալեքսանդր Ռուդոլֆովիչ , 2-րդ կարգի կապիտան, Օբ-Իրտիշյան նավատորմի 1-ին դիվիզիոնի հրամանատար։
Հունիսի 10-ին -ը ներկայացրել է Սոմիին որպես . խմբի 7 անդամներից մեկը, խմբի երկրորդ սինգլը՝ « » 2016 թվականի ամռան ընթացքում առաջ տանելուն նպաստելու համար։
Սակայն մրցաշրջանի երրորդ պաշտոնական խաղում (ընդդեմ «Տորպեդո ԲելԱզ» ակումբի, Բելառուսի գավաթի խաղարկություն, 2015/16) նա վնասվածք է ստացել և հետագայում «Դինամոյի» կազմում այլևս չի խաղացել։
Ռուսաստանի առաջնության 2011/12 մրցաշրջանի սկզբում Յան Տիգորևը դարձել է լիգայի լավագույն ֆուտբոլիստ հաղթանակած մենամարտերի և գնդակը խլելու հաջողված գործողությունների քանակով, սակայն 12-րդ տուրի՝ Մոսկվայի «Լոկոմոտիվի» դեմ խաղում ստացել է լուրջ վնասվածք. բժշկական քննության արդյունքում պարզվել է, որ աջ ծնկային հոդի ճակատային ու առջևի խաչաձև ջլերի, ներքին մենիսկի պատռվածք, ինչի պատճառով ֆուտբոլիստը շարքից դուրս է մնացել առնվազն կես տարով։
2011 թվականի մարտի 2-ին «Տոմ» ակումբը սկզբունքային համաձայնության է հասել ֆուտբոլիստի տեղափոխության մասին, և հաջորդ տարի Յան Տիգորևը 2,5 տարվա պայմանագիր է կնքել Տոմսկի ակումբի հետ։
«Դինամոյի» հիմնական կազմում խաղացել է 2002 թվականից մինչև 2007 թվականը. այդ ընթացքում Մինսկի ակումբի կազմում նվաճել է Բելառուսի առաջնության բոլոր հարգերի մեդալներն ու դարձել երկրի գավաթակիր։
Հայաստանը ԼԳՊՏ սեռական փոքրամասնություններին պաշտպանող օրենք է ընդհունել 2023 թվականի փետրվարի 5֊ին որը թույլ կտա ԼԳՊՏ անձանց ծառայել Զինվորական Պաշտպանությունում և լինել պաշտպանված հարձակումներից ըստ օրենքի Հայաստանը ճանաչում է արտերկրում ԼԳՊՏ Հայ քաղաքացիների ամուսնությունը եթե ամուսնությունը գերազանցել է 1 տարին ԼԳՊՏ անձիք կարող են որդեգրել երեխան էր ինչպես արտերկրում այդպեսել Հայաստանի Հանրապետությունում։
ԼԳԲՏ համայնքի շատ հայեր վախենում են, որ նրանք իրենց ընկերների, ընտանիքների, հասարակության կողմից կքարկոծվեն և կվտարվեն, որը հիմնավորված է սեռական կողմնորոշմամբ կամ գենդերային ինքնությամբ։
Վերջերս Հայաստանում ԼԳԲՏ համայնքը դարձել է ավելի լավ կապակցված սոցիալական ցանցերի շնորհիվ, թեև վախի զգացումը և անանունության ցանկությունը մնում են ազգային պահպանողական մշակույթի պատճառով։
Հայաստանի Հանրապետությունը, ստորագրելով և վավերացնելով մի շարք միջազգային իրավական փաստաթղթեր, պարտավորվել է ստանձնել՝ ձեռնարկելու կոնկրետ քայլեր՝ բարելավելու ԼԳԲՏ անձանց իրավունքների իրադրությունը Հայաստանում, ինչպես նաև պայքարելու ԼԳԲՏ անձանց հանդեպ սեռական կողմնորոշման և/կամ գենդերային ինքնության հիմքով ցանկացած տեսակի խտրականության, ատելության խոսքի, ատելության հիմքով հանցագործությունների դեմ։
Հատկանշական է իրավապահ, դատական մարմինների դերը ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ ատելության հիմքով հանցագործությունների բացահայտման և արդարացի պատասխանատվության ու պատժի ենթարկման գործում, սակայն, հիմք ընդունելով ինչպես մի շարք միջազգային կառույցների և կազմակերպությունների, ինչպիսիք են՝ ԵԱՀԿ/ԺՀՄԻԳ, ՌԱԵՀ , Իլգա-Եվրոպա, Ամնեսթի Ինթերնեշնլ և այլն, այնպես էլ՝ ներպետական կառույցների զեկույցները, հետազոտությունները, հաշվետվությունները՝ պետական քաղաքականությունը խտրականության բացառման և իրավահավասարության ապահովման ոլորտում արդյունավետ չէ ո՛չ օրենսդրական, ո՛չ գործնական առումով։
Հայաստանում ԼԳԲՏ էմիգրացիայի առանձնահատուկ նպաստող գործոններն են՝ ֆիզիկական անվտանգության սպառնալիքները և անպաշտպանությունը պետությունից, ընտանիքից մերժվածությունը կամ մերժված լինելու վախը, ազատ ինքնադրսևորման և ինքնության ճանաչման սահամանափակումները, մեկուսացումը, հոգեբանական ճնշումները, սոցիալական կարգավիճակի կորուստը և կորստի վախը, շանտաժը, ճնշումները և այլն։
Փաստորեն, մնացած մասն ապավինում է որոշ իրավապաշտպան կազմակերպությունների օգնությանը կամ մեկուսանում է, կամ էլ շարունակում է ապրել օրեցօր աճող ատելության մթնոլորտում, խտրականության և բռնության ենթարկվելու վախի և հավանական վտանգի պայմաններում։
2012 թվականի ուսումնասիրության ժամանակ հայաստանցի լրագրողների 55%-ը հայտարարել է, որ նրանք կդադարեցնեն իրենց հարաբերությունները ընկերոջ կամ բարեկամների հետ, եթե պարզվի, որ նրանք գեյ են։
2013 թ-ին Հայաստանի ոստիկանությունը առաջարկեց «ոչ ավանդական սեռական հարաբերություններ» և «ԼԳԲՏ քարոզչություն» իրականացնելը երիտասարդների շրջանում արգելող օրենք, որը նման էր ռուսական հակա-գեյ օրենքին։
2017 թվականին հուլիսի 3-ին «.» լրատվական գործակալությունը հոդված է հրապարակել' ըստ որի՝ ՀՀ արդարադատության նախարարությունից հայտնել են, որ արտերկրում նույնասեռ ամուսնությունների Հայաստանում ճանաչվում են։
Հայաստանի ընտանեկան օրենսգրքի համաձայն՝ այլ երկրներում կնքված ամուսնությունները ճանաչվում պետության կողմից, սակայն եթե օտարերկրյա պետության նորմերը հակասում են Հայաստանի Հանրապետության օրենքներին, ապա կիրառվում է Հայաստանի օրենսդրությունը։
Այդ է փաստում նաև 2018թ.-ի օգոստոսին Շուռնուխ գյուղում իրական կամ ենթադրյալ սեռական կողմնորոշման և/կամ գենդերային ինքնության հիմքով պայմանավորված բռնության գործադրումը 9-ը երիտասարդների, այդ թվում՝ ԼԳԲՏ անձանց և ակտիվիստների նկատմամբ։
Ըստ Հելսինկյան Իրավունքների կոմիտեի, 2004 թվականին ստորագրված պաշտպանության նախարարության ներքին հրամանագիրը արդյունավետ կերպով արգելում է գեյ տղամարդկանց ծառայել զինված ուժերում։
Բացի այդ 2011 թվականին Հայաստանը ստորագրել է «համատեղ հայտարարություն բռնարարքներ և հարակից մարդու իրավունքների խախտումների հիման վրա սեռական կողմնորոշման և գենդերային ինքնության» Միավորված ազգերի օրենսդրությունը, դատապարտելով բռնությունը և խտրականությունը ԼԳԲՏ անձանց նկատմամբ։
ԼԳԲՏ համայնքի շատ մարդիկ պնդում են, որ իրենց նկատմամբ աշխատավայրում կամ ընտանիքում ատելության և բռնության կոչեր են հնչում, սակայն նրանք չեն բարձրաձայնում կամ բողոքում իրենց իրավունքների ոտնահարման կամ քրեական հանցագործությունների մասին։
Փինք իրավապաշտպան հասարակական կազմակերպությունն այժմ զբաղվում է ԼԳԲՏՔ+ անձանց մարդու իրավունքների պաշտպանության ջատագովությամբ և նաև տրամադրում է ԼԳԲՏՔ+ անձանց իրավաբանի, սոցիալական աշխատողի և հոգեբանի անվճար ծառայություններ։
Եվ առհասարակ ԼԳԲՏՔ+ անձանց կյանքը շատ մեծ հաճախականությամբ է մանիպուլացվում քաղաքական գործիչների կողմից կարևոր և օրհասական խնդիրներից մարդկանց ուշադրությունը շեղելու համար։
1917 թ. դեկտեմբերին, երբ հայոց նորագույն պետականության հիմնադիր, նախկինում Վանի նահանգապետ Արամ Մանուկյանը Թիֆլիսից տեղափոխվում է Երևան, Ֆադեյ Քալանթարյանը նրան նվիրում է այն ժամանակ Ցարսկայա փողոցում գտնվող իր բնակարանը։
Այստեղ են ծնվում Ստեփան Լիսիցյանի և նրա կնոջ՝ մանկավարժ Կատարինեի երեկ զավակները՝ արվեստաբան Լևոն Լիսիցյանը, նշանավոր ազգագրագետ Սրբուհի Լիսիցյանը և հայտնի պարուհի, հետագայում տնտեսագիտության դոկտոր Նազելի Լիսիցյանը։
Հայաստանի կառավարության 2004 թ. հոկտեմբերի 7-ի 1616-Ն որոշմամբ շենքը ներառվել է Երևան քաղաքի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների պետական ցանկում՝ որպես հանրապետական նշանակության հուշարձան։
Բանակից վերադառնալուց հետո՝ 1969-1973 թվականներին, եղել է Միշկինի շրջանային մշակույթի տանը կից գործող «Էրվեա» պարի անսամբլի կազմակերպիչ և գեղարվեստական ղեկավար:
Ֆլորիդ Բուլյակովի պիեսները բեմադրվել են Ռուսաստանի, Ուկրաինայի, Ղազախստանի, Բելառուսի, Մոնղոլիայի, Թուրքմենստանի ավելի քան հարյուր հիսուն թատրոններում (այդ թվում՝ Եկատերինբուրգի, Վլադիմիրի, Իրկուտսկի, Խաբարովսկի, Կիրովի, Պենզայի, Կազանի, Նիժնի Նովգորոդի, Մախաչկալայի, Չերկեսկի, Յակուտսկի, Ուլան Ուդեի, Ուֆայի, Ալմա-Աթայի, Աստանայի, Բրեստի, Բոբրույսկի, Չեռնիգովի, Տամբովի և այլ քաղաքների թատրոններում):
Բաշկորտոստանի Հանրապետության ժողովրդական գրող, ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիր գրականության և արվեստի բնագավառում, Բաշկորտոստանի Հանրապետության Սալավատ Յուլաևի անվան պետական մրցանակի դափնեկիր, Բաշկորտոստանի Հանրապետության արվեստի վաստակավոր գործիչ:
1994 թվականին Ֆլորիդ Բուլյակովն արժանացել է Բաշկորտոստանի Հանրապետության Սալավատ Յուլաևի անվան պետական մրցանակի «Ստերլիտամակ քաղաքի Թատերական միությունում «Մոռացված աղոթք» ներկայացման բեմադրության ու գեղարվեստական փայլուն լուծման համար»:
Հանրահայտ են նրա «Սիրո գրանցամատյան», «Մոռացված աղոթք» դրամաները, «Չարաճճին», տրագիֆարսը, «Շայմուրատով-գեներալ» դրամա-ռեքվիեմը և «Ամուսնանում էին կանայք» կատակերգությունը:
Նրա աշխատանքներից են «Գերմանական հրետանային խմբավորման ջախջախումը Պետերգոֆի մոտ» , «Ձկնորսները Ռիգայի ծովափին» , «Բեռնանավեր Նևայի վրա», «Ռիգայի ծովեզերք» , «Միջին Ասիայի լեռներում» , «Կոլտնտեսական ձկնորսական գյուղում» , «Ուրալի դոմնային բանվորներ», «Ձկնորսներ» , «Դոմնային բանվորներ» , «Գործարանում» , «Ծովեզերքին» և այլ նկարներ։
1939 թվականին ավարտել է ինստիտուտը՝ որպես դիպլոմային աշխատանք ներկայացնելով «Սահմանապահներ» նկարը, որ ստեղծել էր պրոֆեսոր Ն. Պետրովի ղեկավարությամբ։
Նկարչի աշխատանքները պահվում են տարբեր թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, Ճապոնիայում, Ֆրանսիայում, Մեծ Բրիտանիայում, Ֆինլանդիայում ու այլ երկրներում։
Նիկոլայ Իլյիչ Անդրեցով (, 4 փետրվարի, 1909, Ալեքսանդրովսկ-Գրուշևսկի – 11 հուլիսի, 1992, Սանկտ Պետերբուրգ), ռուս խորհրդային գեղանկարիչ, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։
1980-ական ու 1990-ական թվականների սահմանագծին Նիկոլայ Անդրեցովի աշխատանքները ներկայացվել են Եվրոպայի հանրությանը՝ մասնակցելով մի շարք արասահմանյան ցուցահանդեսների։
Կազմակերպության գործունեության առաջին իսկ օրվանից՝ Փինք Արմենիան նախաձեռնել և իրականացրել է տարբեր միջոցառումներ և ծրագրեր՝ բարձրացնելով հասարակության իրազեկվածությունը սեռական և վերարտադրողական առողջության և իրավունքների, սեռական ճանապարհով փոխանցվող վարակների և ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ի, դրանց կանխարգելման վերաբերյալ, ինչպես նաև այնպիսի գործողություններ, որոնք խթանում են անվտանգ սեռական հարաբերություններ և վարքագիծ։
Հետագայում կազակերպության գործունեությունը և ծառայությունների տրամադրման ոլորտն ընդլայնվեց՝ կազմակերպության օրակարգում ներառելով մարդու իրավունքների և դրանց պաշտպանության հիմնահարցերը։
Փինքը ԼԳԲՏ համայնքահեն կազմակերպություն է, ինչը նշանակում է, որ կազմակերպությունը ստեղծվել է ԼԳԲՏ համայնքի ներկայացուցիչների կողմից, ծառայում և աջակցում է համայնքի կարիքներին, ինչպես նաև խթանում է ԼԳԲՏ անձնաց մարդու իրավունքների պաշտպանության գործընթացը ու ջատագովում ԼԳԲՏ հարցերի շուրջ հանրային քաղաքականության փոփոխությանը։
Մարդու իրավունքների պաշտպանության բնագավառում կազմակերպությունը տրամադրում է ծառայությունների ամբողջական փաթեթ ԼԳԲՏ համայնքի այն ներկայացուցիչներին, ում իրավունքները ոտնահարվել են սեռական կողմնորոշման, գենդերային ինքնության և/կամ գենդերային արտահայտման հիմքով։
Ավելին, կազմակերպությունը ներկայացնում է ԼԳԲՏ անձանց կարիքներն ու շահերը, ինչպես նաև ջատագովում այդ խնդիրների լուծումն ու իրավական պաշտպանվածությունը տեղական, պետական, ինչպես նաև միջազգային մակարդակներում։
Կազմակերպությունը հաստատել է կայուն համագործակցություն սեռական առողջության, մարդու իրավունքների պաշտպանության, խտրականության դեմ պայքարի, գենդերային հիմնահարցերի բնագավառներում գործող տեղական և միջազգային կազմակերպությունների հետ։
Մարդու իրավունքների պաշտպանության բնագավառում կազմակերպությունը խրախուսում և խթանում է հավասարության, խոցելի խմբերի ընդունման գաղափարները, նվազեցնում է ցանկացած հիմքով խտրականության արտահայտումը՝ հաստատելով մշակութային զգայունության և բազմազանության նկատմամբ հարգանքի միջավայր։
Փինքի գրասենյակները՝ համայնքային կենտրոնը և վարչական գրասենյակը, տեղակայված են Երևանում, սակայն կազմակերպությունը տրամադրում է տարածքի և ժամանակի մեջ հասանելի ծառայություններ աջակցության և օժանդակության կարիք ունեցող ցանկացած անհատի։
1664 թվականից աշխատել է Փարիզի Սեն-Ժերմեն-դե-Պրե աբբայության գրադարանում՝ մեկնություններով ու ծանոթագրություններով հագեցած բազմահատոր հրապարակումներ է արել Բենեդիկտյան ուխտի պատմության վերաբերյալ։
1883 թվականին տեղափոխվել է Նովոռոսիյսկի համալսարան , որտեղ երկու տարի սովորել է իրավաբանական ֆակուլտետում մինչև 1885 թվականը (1883-1884 ակադեմիական տարվա ուսանողների և 1885 թվականի շրջանավարտների ցանկում գրանցված է որպես Իցխոկ Պոստեռնակ, )։
Նրա հայրը՝ Իոսիֆ Կիվովիչ Պոստեռնակը, վարձակալել է Սլոբոդկայի Ռոժդեստվենսկի փողոցի 9 տանը տեղակայված հյուրանոցի ութ համար, ուր տեղափոխվել է ապագա նկարչի ողջ ընտանիքը, երբ նա դեռ երեխա էր։
1894 թվականին Լեոնիդ Պաստեռնակը հրավիրվում է դասավանդելու Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում և համաձայնում՝ նախապես պայմանավորվելով, որ չի կնքվելու։
1921 թվականին Լեոնիդ Պաստեռնակը կնոջ ու դուստրերի հետ մեկնել է Գերմանիա բուժվելու նպատակով, սակայն ապաքինվելուց հետո նրանք չեն վերադարձել ԽՍՀՄ։
Այն բանից հետո, երբ նրա «Նամակ տնից» նկարը Տրետյակովյան պատկերասրահի համար գնում է Պավել Տրետյակովը, նա որոշում է տեղափոխվել Մոսկվա, որտեղ 1889 թվականին ամուսնանում է դաշնակահարուհի Ռոզալիա Իսիդորովնա Կաուֆմանի հետ, ով մինչ այդ դասավանդում էր Ռուսական երաժշտական միության Օդեսայի երաժշտական դպրոցի դաշնամուրի դասարանում (առաջին որդու՝ Բորիսի ծննդյան մասին սինագոգային գրությունում հիշատակվում է որպես Իսահակ Իոսիև Պոստեռնակ)։
1880-ական թվականների կեսերին սովորել է Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայում, որտեղ աշակերտել է Գերտերիխին ու Լիցեն-Մեյերին, ինչպես նաև օֆորտի դասեր է առել Իվան Շիշկինից։
Լեոնիդ Օսիպովիչ Պաստեռնակ կամ Իսահակ Իոսիֆովիչ, Պաստեռնակ , նաև Պոստեռնակ , ), ռուս գեղանկարիչ և գծանկարիչ, ժանրային կոմպոզիցիաների ու գրքերի նկարազարդումների վարպետ։
Նկարչի ծննդյան 150-ամյակի առթիվ Օդեսայում տեղի է ունեցել նրա աշխատանքների ցուցահանդեսը, ինչպես նաև բացվել է հուշատախտակ, ինչին ներկա են եղել նրա ժառանգները։
Սովորել է Միխայիլ Բեռնշտեյնի, Բորիս Ֆոգելի, Սեմյոն Աբուգովի, Հենրիխ Պավլովսկու, Պավել Նաումովի, Ալեքսանդր Օսմյորկինի մոտ։
Նրա հետ միասին նույն տարում ինստիտուտն ավարտել են Օլգա Բոգաևսկայան, Գլեբ Սավինովը, Միխայիլ Նատարևիչը, Ալեքսանդր Դաշկևիչը, Մարիա Պերեպյոլկինան և այլք, ովքեր հետագայում դարձել են հայտնի նկարիչներ։
Եվգենյա Բայկովայի աշխատանքներից են «Դահուկորդներ» , «Ինքնադիմանկար» , «Կակաչներ» , «Մրգեր» , «Աշխատանքից», «Կալսում» , «Արոսի» , «Քրիզանթեմներ» , «Պատկառուկներ» , «Պատուհանին», «Ծաղիկներ։
Եվգենյա Վասիլևնա Բայկովա (, 22 նոյեմբերի, 1907, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն – 1997, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստանի Դաշնություն), ռուս նկարչուհի, գեղանկարիչ, ՌՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպության անդամ։
տեխնոլոգիան հայտնի է եղել 2001—2004 թթ., հատկապես -ի հետ ասոցացվող ծրագրերում, բայց որոշ -ժամանակ հետո «պարտվեց ճակատամարտը» տեխնոլոգիային,ստեղծված -ի կողմից.
Հիմնական ֆակտորը ըստ որի նոր -ը պետք է լիներ շատ հայտնի, հանդիսանում էր ծրագրային ապահովումը, որը հնարավոր կլինի գործադրել այս օպերացիան համակարգի շնորհիվ։
Նա դերակատարումներ է ունեցել տարբեր ֆիլմերում, սակայն 1962 թվականին նա կատարել է իր ամենաճանաչված՝ օրիորդ Մանիպենի դերը՝ Ջեյմս Բոնդի մասին առաջին՝ «Բժիշկ Նոու» ֆիլմում։
Նկարահանման ընթացքում Մաքսվելը խնդրել է սպանել իր կերպարին, սակայն պրոդյուսերները որոշել են այդպես չվարվել և օրիորդ Մանիպենին խաղացել է Բոնդի մասին այլ ֆիլմերում։
Բոնդի մասին ֆիլմերում նկարահանվելու ժամանակ Մաքսվելը կադրում հայտնվել է ավելի քիչ, քան 20 րոպեն և արտաբերել է 200 բառ, սակայն հենց այս դերով է դարձել առավել հայտնի։
Այնտեղ նա նկարահանվել է մի քանի իտալական ֆիլմերում, որոնցից առավել հայտնի է դարձել «Աիդա» ֆիլմը՝ նկարված համանուն օպերայի հիման վրա, որտեղ գլխավոր դերերից մեկը կատարել է Սոֆի Լորենը։
Գյուղը գտնվում է Ղարաբաղի լեռնաշղթայի արևելյան Խաչախութի և Հավքախաղաց լեռնաճյուղերի միջլեռնային գոգավորության հարթավայրային մասում, երկու առվակների ջրախառնուրդում։
Հիլիսը Աստղաշեն գյուղից գտնվում է դեպի հյուսիս-արևմուտք, Ստեփանակերտ քաղաքից գտնվում է 2425 կմ հեռավորության վրա,Ասկերան քաղաքից՝ 20-22 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք։
1989 թվականին գյուղում կազմավորվել է ինքնապաշտպանական, կամավորական ջոկատ, որը սկզբում առանձին, այնուհետև 1992 թվականին միանալով Արցախի ՊԲ ստորաբաժանումների կազմին, մասնակցել է Ասկերանի, Մարտակերտի, Քելբաջարի և Արցախի այլ շրջանների ու բնակավայրերի ինքնապաշտպանական ու ազատագրական մարտերին։
Սովորել է Պիտերբորոյի այն նույն դպրոցում, որտեղ սովորել էր իր ապագա կոլեգա Բերկլի Հոուպը' «Պսի Գործոն» հեռուստասերիալից, և այդտեղ խաղացել է ֆուտբոլ' եղել է կիսապաշտպան։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Մեթը գնում է Մեծ Բրիտանիա, այնտեղ հեղինակավոր դրամատիկական դպրոցում' « »-ում հմտանում է դերասանական արվեստի մեջ, ելույթ է ունենում բրիտանական թատերական բեմում։
Չնայած նրան, որ Մեթը հիմնականում նկարահանվում էր Կալիֆորնիայում, նա ամեն անգամ հրաժարվում էր այդտեղ տեղափոխվելուց և ամեն անգամ վերադառնում էր տուն' Քվեբեկ։
Դերեր է ունեցել «Հետախուզություն», «Էվրիկա», «Առևանգում», «Դա Վինչիի հետաքննությունը», «Փսի-ֆակտոր», «Հերակլ», «Գարգուլի» և այլ հեռուստասերիալներում։
Քեշիշյանը սովորել է իրավագիտություն, փաստաբանություն և ուսումնասիրել վիճակագրություն և աշխատել սոցիալական հետազոտությունների կենտրոններից մեկում, այնուհետև աշխատել է զբոսաշրջության մասնագիտական ինստիտուտում և դարձել այդ ինստիտուտի համակարգողը՝ ուսումնական գծով։
2000 թվականին Քեշիշյանը նշանակվել է Մոնտեվիդեոյի քաղաքապետարանի զբոսաշրջության և ժամանցի վարչության պետ, իսկ 2005 թվականին ընտրվել է Ուրուգվայի Ազգային ժողովի պատգամավոր և Մոնտեվիդեոյի մունիցիպալ խորհրդի անդամ։
Նույն թվականին նախաձեռնել է ստորագրահավաք՝ ուղղված Եվրոպական Միությանը, որով կոչ էր արվում մերժել Թուրքիայի անդամակցության հարցը, քանի դեռ Թուրքիան չի ընդունել Հայոց ցեղասպանությունը։
Նրա կառավարման օրոք Բելոգրադչիկ ամրոցը Բուլղարիայի կարևորագույն աշտարակն է եղել' իր չափերով զիջելով միայն ժամանակի մայրաքաղաք Վիդինի Բաբա Վիդա ամրոցին։
Բելոգրադչիկ ամրոց կամ Կալետո , հին ամրոց, որ գտնվում է Բուլղարիայում' Բալկանյան լեռների հյուսիսային լանջին' Բելոգրադչիկ քաղաքից հյուսիս-արևմուտք։
Գրադարանի հավաքածուն ներկայացված է եղել տարբեր բաժիններով, այդ թվում փիլիսոփայության բաժին, որտեղ ներկայացվել են անտիկ փիլիսոփաների՝ Սոկրատեսի, Պլատոնի, Սենեկայի, Լուկրեցիոսի բազմաթիվ աշխատանքներ, ժամանակակից , մաթեմատիկոսներ , Ֆրանսիացի իմաստասեր-լուսավորիչներ ու գիտակներ՝ Ժան Լը Ռոն Դ'Ալամբեր, Վոլտեր, Ժան-Ժակ Ռուսո։
Գեղարվեստական բաժնում ներկայացվել են բազմաթիվ դասական ստեղծագործություններ՝ Հոմերոսի Իլիականն ու Ոդիսականը, Արիստոփանեսի կատակերգություններից, Օվիդիուսի մետամորֆոզներից, Լուդովիկո Արիոստոի «Մոլեգին Ռոլանդը», Պիեռ Կոռնեյլի Սիդը, Միգել դե Սերվանտեսի Դոն Կիխոտը, Դանիել Դեֆոյի Ռոբինզոն Կրուզո և շատ այլ ստեղծագործություններ, այդ թվում' Ուիլյամ Շեքսպիրի ամբողջական ստեղծագործությունները 10 հատորով, Նիկոլա Բուալոյի աշխատանքները 5 հատորով։
Պալատում գրադարան հիմնելով՝ Ստանիսլավ Ավգուստ Պոնյատովսկին ցանկանում էր բավարարել լեհ մտավորականների կարիքները, ինչպես նաև քաղաքական ու տնտեսական բարեփոխումներ մշակող գիտնականների համար ստեղծել աշխատելու վայր։
Գրադարանի համար գրքեր գնեցին Ջուլիան, Յան Բենիամին Ստանհայզեր, Մաթեուշ Չարնեկ, Պավել Չամպինսկի և Կայետա Գիջոտիվ մասնավոր հավաքածուներից։
Հավաքածուի հիմնական մատակարարներից էին Վարշավայի գրավաճառները՝ Պյոտր Դուֆորը, Յան Ավֆուստ Պոսերը, Յուզեֆ Լեքսը, Միխաու Գրոելը, Վրոցլավի Կորնով ընկերությունը, Փարիզի Սենտ Լեն և Յան Ֆրանցիշեկ Սելոն պահեստները, ընտրված բրիտանական գրավաճառներ։
Կառուցվել է 1779-1783 թվականներին՝ ըստ Դոմինիկ Մերլինի և Յան Քրիստիան Կամսետզերի նախագծի՝ տեղավորելու ինքնիշխան Լեհաստանի վերջին թագավոր Ստանիսլավ Ավգուստ Պոնյատովսկուն պատկանող գրքերի թագավորական հավաքածուն։
1830 թվականին Լեհական ապստամբության ճնշումից հետո Նիկոլայ -ի հրամանով գրադարանը զավթեցին և ուղարկեցին Կիև, որտեղ այն դարձավ բոլորովին նոր համալսարանական գրադարան։
Արթնանալով, Բարին սարսափով հասկանում է, որ ամեն ինչ շրջվել է' նրա մայրը ողջ է և անվնաս, իր հարսնացու' Այրիսը ունի ամուսին և երեխա, նա չունի Արագության Ուժ, «Արդարության Լիգան» այս աշխարհում գոյություն չունի, իսկ միակ թիմի անդամը, որը պաշտպանում է աշխարհը, դա Բեթմենն է։
Պարզվում է, որ Բարին շատ ուժեղ է փոխել իրականությունը' նոր իրականությունում Սուպերմենին բռնել և պահում են իր ուժերը զսպող մենախուցում, Խել Ջորդանը մատանին չի գտել, Հրաշք կինը պատերազմում է Ակվամենի հետ, իսկ Գոտեմ-Սիթիում սպանվել է փոքրիկ Բրյուսը, սակայն, նրա ծնողները ողջ են մնացել։
Ամեն ինչ վերադառնում է իր տեղը. «Արդարության Լիգան» կրկին պաշտպանում է աշխարհը, իսկ Բարին, Թոմասից հաղորդում է Բրյուսին նամակ, որը Ուեյն-ավագը գրել է իր որդու համար, եթե Բարին իրականությունը նախկին կդարձներ։
Մինչև հոգու խորքը հուզված՝ Բրյուսը շնորհակալություն է հայտնում Բարիին, իսկ նա վերադառնում է Ցենտրալ-սիթին և կրկին պաշտպանում է քաղաքը սուպեր-չարագործներից և հանցագործներից։
Նա դպրոցական ծրագիրը հարստացրել է նկարչական նոր դասընթացներով, հրավիրել է Դոմինիկ Էնգրի աշակերտ ֆրանսիացի նկարիչ Բոնիրոտին դասավանդելու յուղանկարի դասընթացներ։
1872 թվականին, Գերոգիոս Ավերոֆի նվիրատվությունից հետո, Պատիսոն պողոտայում կառուցվեց նոր շենք, որը հետագայում դարձավ Հունաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարան։
«Տաղ Ֆրկան ասացեալ ի վերայ եղբայրասպանի» տաղը շարադրված է չափածո և աչքի է ընկնում ժողովրդական բանահյուսությանը բնորոշ առանձնահատկություններով. առած- ասացվածքների, ժողովրդական դարձվածքների հարուստ կիրառություն ո ւնմանահնչունություններ ներքին ռիթմիկ հանգերով ։
Տաղերում անդրադարձ է կատարվում սոցիալական անհավասարության և անարդարության գաղափարներին, ի տարբերություն Ֆրիկի հոգևոր թեմայով գրված տաղերի, որոնք հիմնականում Աստծուն են գովերգում։
«Արղուն Խանի և Բուղայի մասին» տաղը ինքնակենսագրական բնույթի ստեղծագործություն է և այս երկի և մի քանի տաղի շնորհիվ ենք իմանում Ֆրիկի մասին կենսագրական փաստեր։
Նրանցից շատերը, ովքեր բարձր պաշտոններ էին զբաղեցնում հանրության առաջ 19-րդ դարում դուրս էին գալիս 18-րդ դարի պարիկներով և պարծենում էին իրենց երիտասարդությամբ։
Ավանդույթ. Մեծ Բրիտանիայի պատմությունից մեզ է հասել մի ավանդույթ՝ դատավարությունների ժամանակ շատ մասնակիցներ ինչպես նաև ազնվական տան ներկայացուցիչները հանդիսանում են կեղծամներով։
Դրանք սովորաբար երկհարկանի կամ եռահարկ շինություններ էին, որոնց առաջին հարկում գործում էր խանութ կամ արտադրամաս, իսկ մյուս մասում տեղակայված էր սեփականատիրոջ առանձնատունը։
Օպտիկական ֆիզիկայի, կիրառական օպտիկայի և օպտիկական ճարտարագիտության միջև հստակ սահման չկա, քանի որ օպտիկական ճարտարագիտության սարքերը և կիրառական օպտիկայի կիրառություններն անհրաժեշտ են օպտիկական ֆիզիկայի հետազոտությունների համար, իսկ այդ հետազոտությունները իրենց հերթին նոր սարքերի և կիրառությունների ստեղծման պատճառ են դառնում։
Հետազոտությունները նաև այնպիսի բնագավառներում, ինչպիսիք են՝ ինտենսիվ, ուլտրա-կարճ էլեկտրամագնիսական դաշտերում մեկուսացված ատոմների ոչ գծային արձագանքները և էլեկտրամագնիսական դաշտի քվանտային հատկությունները։
Կորպուսը ճակատ չի ուղարկվել և գեներալ Դովբոր- Մուսնիցկին ընդունեց որոշում,կանխատեսելով բոլշևիկների հետ հետագա ընդհարումները,զբաղվել ներռուսաստանյան բախումներում չմիջամտելու դիրքորոշմամբ։
1918 թվականի փետրվարի սկզբին, այդ մարտում Կորպուսը մի քանի հաղթանակ տարավ, որոնցից ամենակարևորը 1918 թվականի հունվարի հունվարի 29-ի Բոբրույսկա բերդի գրավումն է,պաշարված՝ յոթ հազար բոլշևիկյան ջոկատներով։
Ռեգենտի խորհրդի սուվերենության ճանաչումից և Կորպուսի մասին կապիտուլացիայի գերմանացիների խնդրանքից հետո, 1918 թվականի մայիսի 21-ին գերմանացիները Բոբրույսկա բերդում զինաթափեցին Կորպուսը։
Զինաթափումից հետո Կորպուսի զինվորների մեծամասնությունը ժամանեցին Վարշավա, որտեղ անկախության ձեռք բերմանը կարևոր դեր խաղացին, հետագայում մտան Լեհական Բանակի կազմում։
1916 թվականի սեպտեմբերին Ռուսական բանակի լեհական ծագումով սպաները և զինվորները ձևավորվել են Լեհական հրաձգային բրիգադ, որը 1917 թվականի հունվար-փետրվարին վերածվեց Առաջին լեհական հրաձգային դիվիզիայի,ուլանի հեծելավաշտերը միավորվեց Լեհական ուլանական դիվիզիայի, 1917 թվականի մայիսին՝ Լեհական ուլանական գնդի ։
1904 թվականի հոկտեմբերի 1-ին ստացել է պորուչիկի կոչում, 1907 թվականին ավարտել է Նիկոլաևյան ինժեներական ակադեմիայի լրացուցիչ դասընթացները, նույն տարվա մայիսի 25-ին «գիտության բնագավառում գերազանց հաջողությունների համար» ստացել է շտաբս-կապիտանի կոչում և փոխադրվել ռազմական ինժեներ։
1918 թվականին ծառայել է Մարկովյան ինժեներական վաշտում, այնուհետև գտնվել է ինժեներական մատակարարման բաժնի պետի ենթակայության ներքո, որպես Մատակարարման վաչության պետի ինժեներական մասի վարիչ։
Ալեքսանդր Դուդիշկինը 1899 թվականին ավարտել է Մոսկովյան 1-ին կադետական կորպուսը, 1902 թվականին' Նիկոլաևյան ինժեներական ուսումնարանը, որտեղից ստանալով պոդպորուչիկի կոչում գործուղվել է 5-րդ սակրավորական գումարտակ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմը սկսվելուց հետո, 1914 թվականի նոյեմբերին դարձյալ Կիտչեների ընտրությամբ նշանակվում է ավստրալո-նորզելանդական խառը բանակային կորպուսի հրամանատար՝ հաջողությամբ տեղափոխվելով Եգիպտոս։
Միաժամանակ, 1915 թվականի մարտին Բիդվուդը նշանակվում է Ավստրալիական Կայսրական Ուժերի գերագույն հրամանատար, բայց շատ առումներով այս պաշտոնը ձևական բնույթ էր կրում, որովհետև նա չլքեց պատերազմի եվրոպական «թատերաբեմը», և նրան փաստացի ենթարկվում էին միայն Ավստրալիայի և Նոր Զելանդիայի զորքերի այն մասը միայն, որոնք գտնվում էին Եվրոպայում։
1925 թվականի մարտի 20-ին շնորհվել է մեծ Բրիտանիայի ֆելդմարշալի կոչում, իսկ 1927 թվականին նրան տրվել է Ավստրալիայի ֆելդմարշալի պատվավոր կոչում։