polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1744 թվականին Շվեդիայի թագաժառանգ Ադոլֆ Ֆրեդրիկի հետ ամուսնության կապակցությամբ Դրոթթնինգհոլմը նվիրում են Պրուսիայի արքայադուստր Լուիզայ Ուլրիկեին։
Շինարարությունը վստահվում է ճարտարապետ Նիկոդեմուս Տեսսինին, որի մահից հետո այս պատասխանատվությունն իր վրա է վերցնում վերջինիս որդին՝ Նիկոդեմուս Տեսսին Կրտսերը։
Այս պալատը Հյուսիսային Եվրոպայի՝ քաղաքից դուրս գտնվող առաջին պաշտոնական նստավայրն էր, որը կառուցվել էր ֆրանսիական Վերսալի պալատի ոճով՝ առանց ամուր պատերով, աշտարակներով և միջնադարյան ամրոցներին բնորոշ այլ ատրիբուտներով։
1662 թվականին ամրոցն այրվում է, սակայն ընդամենը մեկ տարի անց թագուհի Էլեոնորա Հեդվիգը հրամայում է նույն տեղում նոր շինություն կառուցել՝ այս անգամ պալատ, որը պետք է հասարակ լիներ, առանց ավելորդ ճոխությունների, բայց աչքի ընկներ էլեգանտությամբ ու համաչափությամբ։
Ի տարբերություն դարի այլ եվրոպական թատրոնների' նրանում պահպանվել են ժամանակին բնորոշ իտալական այն սարքավորումներն ու մեխանիզմները, որոնց շնորհիվ բեմի վրա կահույք էին տեղաշարժում, ձայնային ու ջրային էֆֆեկտներ ապահովում ներկայացումների ժամանակ և այլն։
դարում Դրոթթնինգհոլմը գրեթե չէր բարեփոխվում և քիչ էր գործածվում, սակայն 1907 թվականին համալիրի վերանորոգման մեծ ծրագիր է մշակվում, ինչի արդյունքում Դրոթթնինգհոլմը թարմ ու նախկինի պես գեղեցիկ տեսք է ստանում։
Դրոթթնինգհոլմ , Շվեդիայի մայրաքաղաք Ստոկհոլմի նշանավոր պալատական համալիրներից մեկը, 1981 թվականից ի վեր Շվեդիայի թագավորների պաշտոնական նստավայրն է։
Ֆանրեմի ճամբարը ստեղծվել է որպես Գրինի համակենտրոնացման ճամբարի մասնաճյուղ, որը ստեղծվել է 1944 թվականի հոկտեմբերին և գոյություն է ունեցել մինչև պատերազմի ավարտը։
1942 թվականի նոյեմբերի 5-ից մինչև 1944 թվականի սեպտեմբերի 23-ը Գրին քաղաքում գործել է մահապարտների և տաժանակիր աշխատանքների համար նախատեսված առանձին բաժիններ, որոնք կրում էին «օդապարիկ» անվանումը ։
Տաժանակիր աշխատանքի դատապարտված քաղբանտարկյալները, որպես կանոն, ուղարկվում էին անմիջապես այդ բաժիններ՝ Երրորդ Ռայխի տարածքից բերվելուց հետո՝ երկու ամիս ժամկետով։
Պատերազմից հետո համակենտրոնացման ճամբարի տարածքը հանձնվեց Նորվեգիայի արդարադատության նախարարությանը և մինչև 1951 թվականը ծառայեց որպես բանտ, որտեղ պահվում էին հայրենիքի դավաճանները։
11-12-րդ դարերում, ռոմանական ոճի դարաշրջանում, նորվեգական մշակույթը հարստանում է նոր գծերով, բազմապատկվում են այն ոլորտները, որտեղ աշխատում են վարպետները' հայտնվում են մոնումենտալ քանդակներ և գեղանկարչություն։
14-րդ դարի սկզբում Նորվեգիայում կառուցված 900 փայտե եկեղեցիներից պահպանվել են մի քանի տասնյակը, այդ թվում' Ուրնեսի , Բորգուննեի , հիմնակմախքային եկեղեցիները և այլն։
Չունենալով մասնագիտական դպրոցներ' նորվեգացի նկարիչները ստիպված են եղել ուսում ստանալ արտասահմանում, մասնավորապես Դանիայում, Գերմանիայում, Ֆրանսիայում և Իտալիայում։
Նորվեգական արվեստի աշխուժացումն սկսվում է 16-րդ դարի վերջում և 17-րդ դարի առաջին կեսին, երբ ուժեղանում են մշակութային և առևտրական կապերը Գերմանիայի, Նիդերլանդների, Անգլիայի հետ։
Վերածննդի ճարտարապետության գծերը 17-րդ դարում որոշ չափով ի հայտ են գալիս քաղաքների կառույցներում' Էստրորտում , Ռոզենդալում և Տրոնխեյմի, Ֆրեդրիկստադի ամրոցներում և այլն։
18-րդ դարի որպես բարոկկոյի և ռոկոկոյի օրինակներ կարող են հանդես գալ եկեղեցին Կոնգսբերգում ), ինչպես նաև ճարտարապետներ Ի. Կ. Էրնստի և Ս. Ասպոսի կողմից կառուցված կառույցները և այլն։
1840-ական թվականներից նորվեգացի նկարիչների մեծ մասը սովորում են Դյուսելդորֆում, գեղանկարչությունը հարստանում է ժողովրդական կյանքի թեմաներով, և նորվեգական արվեստում բնանկարի կողքին իրենց ուրույն տեղն են գրավում ժանրային նկարները։
Դյուսելդորֆում հայտնի դեմքերից էր նաև Գուդեն , որը Գերմանիայի գեղարվեստի ուսումնական կենտրոններում պրոֆեսոր էր, որտեղ էլ իր մոտ աշակերտել են հայտնի նորվեգացի վարպետներ Ֆրից Տաուլովը, Կրիստիան Կրոգը, Օտտո Սինդինգը։
Կրիստիանիից ավելի հայտնի նկարիչներից են եղել Պեդեր Օդնեսը , դիմանկարիչ, բնանկարիչ և դեկորատոր, որն աշխատել է Ռանդսֆորդ լճի շրջակայքում գտնվող առանձնատներում, Ֆ. Հոսիֆելդերը , որը Նորվեգիա էր եկել Բեռլինից, ստեղծել է դիմանկարներ, բնանկարներ և դեկորատիվ արվեստի նմուշներ։
Փայտի վրա փորագրությամբ հայտնի է դարձել Կլուկստադը , որը Գուդբրանդալի, Ռոմսդալի և այլ եկեղեցիներում ստեղծել է հիանալի փորագրված սեղաններ և ամբիոններ։
14-րդ դարից մինչև 16-րդ դարի առաջին կեսը երկրում տիրող էր գեղջկական արվեստը' փորագրումը փայտի վրա, ասեղնագործությունը, ձուլումը և մետաղից այլ աշխատանքները, ժանյակների հյուսումը և այլն։
Նորվեգացի վարպետներից ոչ մեկը լայն ճանաչում չունեցավ, բացառությամբ փղոսկրի վրա փորագրող Մոգնուս Բերգի , որն աշխատում էր 17-18-րդ դարերում միայն Նորվեգիայի սահմաններում։
1884 թվականին առաջին անգամ անց է կացվում ամենամյա ազգային գեղարվեստական ցուցահանդեսը, 1876 թվականին հիմնադրվում է Կիրառական արվեստի թանգարանը, իսկ 1894 թվականին' Նորվեգիայի ազգային թանգարանը, էթնոգրաֆիկ թանգարան բաց երկնքի տակ։
Բերգենի գեղարվեստական կյանքում մեծ նշանակություն է ունեցել Մատիաս Բլումենտալի գործունեությունը , որն աշխատել է բարոկկոյի ոճով դեկորատիվ նկարազարդումների վրա, ինչպես նաև եղել է հայտնի դիմանկարիչ և բնանկարիչ։
Նորվեգիայի կերպարվեստում գոթական ոճը լայն տարածում է գտել 13-14-րդ դարերում' Մագնուս Լագաբյոտերի ձեռագրերը , Դալեում եկեղեցու զոհասեղանի պատկերը , Ստուդեբերգի եկեղեցուց խաչի քանդակը , Էնեբակեի եկեղեցուց «Տիրամայրը մանկան հետ» քանդակը ։
18-19-րդ դարերում Նորվեգիայում հայտնվում են վաղ կլասիցիզմի ոճով կառույցներ' Տրոնխեյմի թագավորական նստավայրը , Բոգստադի , Ուլեֆոսի առանձնատները' կառուցված վարպետ Ի. Խ. Ռավերտի կողմից :
Ամունդսենը անցավ Ատլանտյան օվկիանոսի հյուսիսային հատվածը, Բաֆֆինի ծովը, Լանկաստեր, Բարրոու, Փիլ, Ֆրանկլին, Ջեյմս Ռոսս նեղուցները և սեպտեմբերի սկզբին կանգ առավ ձմեռելու նատակով Քինգ Վիլյամի՝ ներկայիս Յոա Հեյվեն գյուղում։
Անձնակազմի երկու անդամներ՝ Ամունդսենն ու Գ. Հանսենը մնացին նավի վրա, իսկ մնացածը ափամերձ տնակում, որը կառուցել էին արդյունաբերական արկղներից և պատված էր ավազի շերտով։
«Յոա» , մարդկության պատմության առաջին նավն է, որն անցավ Հյուսիսարևմտյան ծովային ուղով՝ Ատլանտյան օվկիանոսից նավարկելով դեպի Խաղաղ օվկիանոս՝ Ամերիկա աշխարհամասի հյուսիսային վերջավորությունը։
1905 թվականի օգոստոսի 13-ին նավն սկսում է շարժվել և պրակտիկորեն ավարտում է Հյուսիսարևմտյան ծովային ուղով նավարկությունը, բայց այնուամենայնիվ նավը կրկին սառչում է սառույցների մեջ։
Մարկոն դարձավ «Ինտերի» առաջատարներից մեկը, ակումբի կազմում մեծ թվով տիտղոսներ նվաճեց՝ այդ թվում երկրի 5 անընդմեջ չեմպիոնություն, 3 երկրի գավաթ և 3 Սուպերգավաթ։
Եվս մեկ հուշարձան կանգնեցված է Մարտին Լինգեի պատվին. այն նվիրված է այն բոլոր նորվեգացիներին, ովքեր զոհվել են «Նետահարում աղեղից» ռազմական գործողության ընթացքում։
Մոտակա բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները նահանգային համալսարանական քոլեջներն են, որոնք գտնվում են Սոգնդալում և Ֆյորդեում, Օլեսունի համալսարանական քոլեջն է Օլեսունում և Բերգենի համալսարանը։
2004 թվականին այստեղ կազմակերպվել է « ' » անվանումով ռեգատա, որի համար ծախսվել է 18 միլիոն կրոն, իսկ հովանավորը եղել է նահանգի կառավարությունը, որը ներդրել է 2.5 միլիոն նորվեգական կրոն։
Գլխավոր դերակատարը կարմրահեր Տոնյան է, ով ունի անվախ, ճարպիկ և համառ բնավորություն, սակայն երբեմն ահավոր միայնակ և արվարձանում մոլորված, արվարձան, որտեղ գրեթե չեն լինում այլ երեխաներ։
1997 թվականին արժանացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակին, մի քանի անգամ եղել է «ԱՄՆ-ի կինոդերասանների Գիլդիայի մրցանակ»-ի նոմինանտ և երեք անգամ «Էմմի» մրցանակի նոմինանտ։
Նա նկարահանվել է նաև «Երազ ամառվա գիշերում» և «Կանացի գաղտնիքներ», «Վերջին տեսարան» ֆիլմերում 1999 թվականին, իսկ 2004 թվականին նկարահանվել է իսպանական սարսափ «Փխրություն» ֆիլմում։
Չնայած նրա հերոսուհին գլխավոր հերոս չէր, բայց առաջին չորս եթերաշրջաններում նա ուներ սյուժետի արագընթաց զարգացում, իսկ հինգերորդ' վերջին եթերաշրջանում նրա դերը ցածրացրել են և նա էկրաններին էր հայտնվում շատ հազվադեպ։
1997-2002 թվականներին «Էլի ՄաքԲիլ» հեռուստասերիալում կատերել է գլխավոր դերը, որի համար 1997 թվականին ստացել է «Ոսկե գլոբուս» մրցանակը, ինչպես նաև դարձել է «Էմմի» մրցանակի նոմինանտ։
2009 թվականի մարտին հայտարարվել էր, որ Քալիստա Ֆլոքհարթը նշանվել է Հարիսոն Ֆորդի հետ Սուրբ Վալենտինի օրը ավելի քան յոթ տարվա հարաբերություններից հետո։
Նա ունեցել է փոքր դերեր «Մերկ՝ Նյու Յորքում» և «Ընդունում» ֆիլմերում, ինչպես նաև առաջին մեծ դերը իր կարիերայում ստացել է «Հեռուստավիկտորինա» ֆիլմում։
«Լայլայի» նշանակությունը սաամ ժողովրդի համար կարելի է համեմատել «Քեռի Թոմասի խրճիթի» հետ, որը նույն նշանակությունն ունեցավ աֆրոամերիկացիների համար ԱՄՆ-ում։
Ֆրիսը հեղինակել է մեծ թվով փաստագրական և գեղարվեստական ստեղծագործություններ, որոնցից ամենահայտնին «Լայլա» վիպակն է՝ սաամ թեմատիկայով գրված. այս ստեղծագործությունը թարգմանվել է աշխարհի շատ լեզուներով և նույնիսկ էկրաններ է բարձրացվել։
Չնայած գերմանական ազդեցությանը' գլխավոր լեզուն չեխերենն էր, սակայն ավելի ու ավելի շատ մարդիկ էին սկսում խոսել գերմաներենով. 19-րդ դարի վիճակագրական տվյալներով Օլոմոուցում գերմանախոս բնակչությունը երեք անգամ գերազանցում էր չեխախոս մասին։
Օլոմոուցը զբոսաշրջիկների շրջանում պակաս հետաքրքրություն է վայելում, քան Պրահան, Չեսկի Կրումլովը կամ Կառլովի Վարին' չնայած պատմական կենտրոնի պահպանման չափով երկրորդն է Պրահայից հետո։
Հրաշք կնոջից Ուիդոնի լքելու նախորդ օրը .-ը և -ը ձեռք բերեցին Մեթյու Ջենիսոնի և Բրենթ Սթրիքլենդի կողմից գրված մտահայեցողական սցենարը։
2008 թվականի ապրիլից -ը վարձեց Ջենիսոնին և Սթրիքլենդին գրելու նոր սցենար, որի գործողությունները տեղի ունենալով տարբեր ժամանակաշրջաններում չպետք է մոռացվեն Հրաշք կնոջ արմատները, այլ նաև բացահայտեն Դրախտ կղզու պատմությունը։
Մի փոքր ուշ՝ 2010 թվականին .-ը հայտարարեց, որ ֆիլմը զարգացման փուլում է այն կինոնկարների հետ միասին, որոնք հիմնված են -ի իր մյուս թիմակիցների՝ Ֆլեշի և Ակվամենի մասին պատմող կոմիքսների վրա։
2011 թվականին ռեժիսոր Նիկոլաս Ուինդինգ Ռեֆին և դերասանուհի Քրիստինա Հենդրիքսը իրենց «Դրայվ» ֆիլմի համար հարցազրույցներից մեկում խոսեցին, որ ցանկանում են միասին ստեղծել Հրաշք նոջ մասին ֆիլմը։
ի աղբյուրներից մեկն ասաց -ին, որ նրանք քննարկում են Պողպատե մարդու, Բեթմենն ընդդեմ Սուպերմենի, Հրաշք կին և Ակվամեն ֆիլմի հիշատակումներ կատարելու հնարավորությունները։
2013 թվականի հոկտեմբերի 10-ին -ը հարցազրույց վերցրեց Փոլ Ֆեյգից ստուդիայի համար Հրաշք կնոջ փիթչինգի մասին, որպես կատակերգական մարտաֆիլմ։
Երեք տարի անց ծրագիրը կցվեց Ջոն Կոհենին, ով «Հրաշք կինը» պետք է ադապտացներ պրոդյուսեր Ջոել Սիլվերի համար և հույս ուներ, որ Սանդրա Բուլոքը կլիներ գլխավոր դերում։
Նախնական բամբասանքների համաձայն, Հրաշք կնոջ դերի հավանական թեկնածուներն էին Անջելինա Ջոլին, Բիյոնսե Նոուլզը, Բուլոքը, Ռեյչել Բիլսոնը, Նադյա Բյորլինը, Մեգան Ֆոքսը, Էլիզա Դուշկուն և Քեթրին Զետա-Ջոնսը։
Ետ գնալով անցյալ, կիմանանք, որ «Քսենա» հեռուստասերիալի աստղ Լյուսի Լոուլեսն ասել է, որ ինքն ավելի հետաքրքրված կլիներ Հրաշք կնոջով, եթե վերջինս մարմնավորվեր որպես «անփույթ հերոս»։
Երկար ժամանակ սցենարը ձեռքից ձեռք գնաց, հայտնվելով մի շարք սցենարիստների՝ Ալքոթի, Ջոն Կոհենի, Բեքի Ջոնսթոնի և Ֆիլիպ Լևենսի սևագրերում։
2014 թվականից ստուդիան ֆիլմի համար փնտրում էր կին ռեժիսոր, և հաջորդ օրը -ը հայտնեց, որ ստուդիայի հիմնական թեկնածուներն են Քեթրին Բիգելոու, Քեթրին Հարդվիքը, Միմի Լեդերը, Կարին Կուսաման, Ջուլի Թեյմորը, Միշել Մաքլարենը և Տրիսիա Բրոկը։
Վերջապես ֆիլմի ռեժիսոր ընտրվեց Փեթի Ջենքինսը, Ալան Հեյնբերգի և Ջեֆ Ջոնսի սցենարով և Հեյնբերգի ու Զաք Սնայդերի համատեղ գրված պատմությամբ։
Այն սուպերհերոսի մասին պատմող առաջին մեծամասշտաբ ֆիլմն է, որը նկարահանվել է իգական սեռի ներկայացուցչի կողմից, ինչպես նաև Ջենքինսը առաջին կին ռեժիսորն է, ով նկարահանել է ֆիլմ, ինչի գլխավոր հերոսը նույնպես կին է։
Գադոտին նախկինում առաջարկել էին «Պողպատե մարդը» ֆիլմում մարմնավորել Ֆաորա Հու-Ուլի դերը, սակայն վերջինս մերժել էր, քանի որ այդ ժամանակ հղի էր։
2005 թվականի մարտին .-ը և -ը հայտարարեցին, որ Ջոսս Ուիդոնը կգրի Հրաշք կնոջ ֆիլմի ադապտացիայի սցենարը և կլինի ռեժիսորը, և նրա նախնական գումարը կկազմի 2-3 միլիոն դոլար։
Երբ Ուիդոնը սկսեց «Սերենիթի» ֆիլմի նկարահանումները, նա ժամանակ չգտավ Հրաշք կնոջ համար, այդ պատճառով աշխատանքները հետաձգվեցին մինչև 2005 թվականի վերջ։
Քարիզմա Կարպենտերը, Մորենա Բակարին և Պրիանկա Չոպրան արդեն բանակցություններ էին տանում Ջոս Ուիդոնի ադապտացիայում Հրաշք կնոջ դերում նկարահանվելու համար։
Ֆիլմի ռեժիսորն է Փեթի Ջենքինսը, սցենարի հեղինակներն են Ալլան Հեյնբերգը և Ջեֆ Ջոնսը, ովքեր վերագրել են Հեյնբերգի և Զաք Սնայդերի պատմությունը։
Գլխավոր դերերում են Գալ Գադոտը, Քրիս Փայնը, Քոնի Նելսենը, Ռոբին Րայթը, Լյուսի Դևիսը, Դենի Հյուսթոնը, Ելենա Անայան, Սաիդ Տագմուին, Իուեն Բրեմները, Լիզա Լովեն Քոնգսլին և Դևիդ Թյուլիսը։
Դառնալով Հրաշք կինը հերոսուհին, նա կռվում է կյանքեր փրկելու համար, սակայն նոր և վտանգավոր չարագործ Բժիշկ Թույնը հարց է տալիս Դիանային, թե արդյոք մարդկությունը պետք է փրկվի։
1945 թվականին մեկնում է Կոպենհագեն, որտեղ սովորում է վիմագրություն Քրիստիան Սորենսենի մոտ, որտեղ ծանոթացել է շատ նկարիչների հետ, այդ թվում և Ասգեր Յորնան։
Պաուլ Լուիսի գրքում հրապարակված տվյալների համաձայն՝ հյուսիսսաամերենի լեզվակիրների թիվը 20,7 հազար է (ըստ նույն գրքի՝ հյուսիսսաամների թվաքանակը 40—50 հազար է։
Սակայն այստեղ պետք է հասկանալ նաև, որ գրքի տվյալները վերցված են պաշտոնական վիճակագրությունից, իսկ պետական մարմինները ցանկանում են հյուսիսսաամերենի լեզվակիրների թվաքանակը և հյուսիսսաամների ընդհանուր թվաքանակը հնարավորինս նվազեցրած ցույց տան։
Հյուսիսսաամերեն լեզուն հանդիսանում է պաշտոնական Նորվեգիայի 7 կոմունաներում (Կարասիոկ, Կյոտուկեյն, Կոֆյորդ, Լավանգեն, Նեսեբյու, Պորսանգեր և Տանա), Ֆինլանդիայի 4 համայնքներում և Շվեդիայի 4 կոմունաներում ։
Այսպես, հնարավոր է « / ’ » («քամահարված դեմքեր՝ ծածկված տանջանքների կնճիռներով, / փափկում են նկարչի սիրող ձեռքով») տողերում Մաքլինը ենթադրում է, որ Վան Գոգը կարող էր որոշ սփոփանք գտնել՝ ստեղծելով իր դիմանկարները։
Առաջին երկու կրկներգներում Մաքլինը հիացմունքի տուրք է հանձնում Վան Գոգին՝ մտածելով իր նկատմամբ ուշադրության պակասի մասին. « / / ’ » («Նրանք չէին ցանկանում լսել, նրան չէին կարող, / բայց, հնարավոր է, նրանք այժմ լսեն»)։
Այստեղ նա ոչ միայն գլխավոր դերը խաղաց, այլ նաև կատարեց էներգիայով լեցուն գլխավոր հերոսուհու երգը, որը նախկինում երգվում էր օպերային կատարողների կողմից թատրոնի կուլիսներից։
Դրան հաջորդեցին Հենրիկ Իբսենի գրվածքներով ևս երկու ներկայացումները՝ «Յուն Գաբրիել Բորոքմանը» և «Երբ մենք՝ մահացածներս, արթնանում ենք» և մի հատ էլ հեռուստաբեմադրություն՝ «Գրու Ինգերրը Էսթրոթից»։
Ըստ այդմ, Մեծ Բրիտանիան 20 տարվա ընթացքում պետք է այդ տարածքն օգտագործեր որպես անգլիական ապրանքների համար բազա, և առանց որևիցե պայմանների բաց լիներ առևտրի համար շվեդական կողմի հետ։
Դրա փոխարեն Դանիային անցավ Ռյուգեն կղզին, ինչպես նաև վերահսկողություն Շվեդական Պոմերանիայի նկատմամբ (բացառությամբ Շտրալզունդի, որի համար հատուկ պայմաններ սահմանվեցին)։
Դրանց արդյունքը դարձավ Նորվեգիայի սահմանադրության ընդունումը, շվեդանորվեգական պատերազմը և Շվեդ-նորվեգական միության ստեղծումը , որի շրջանակներում Նորվեգիան պահպանեց իր սահմանադրությունը և ձեռք բերեց ներքին ինքնուրույնություն։
Մեծ Բրիտանիա-Դանիա պատերազմի ավարտի ժամանակ Քիլի հաշտության պայմանագրերը վերջ տվեցին Դանիա-Նորվեգական ունիային, որը գոյություն ուներ դեռևս 1380 թվականից։
Դիրիժորի վահանակից ղեկավարել են Յան Սիբելիուսը, Կարլ Նիլսենը, Աարոն Կոպլենդը, Վիտոլդ Լուտոսլավսկին, Քշիշտոֆ Պենդերեցկի, Լուչիանո Բերիոն։
Սոցիալական կրթության հավասարակշռության և ֆինանսական հայեցակարգերի շնորհիվ Աֆլաթունի ծրագրերը «արտոնում են» երեխաներին հավատալ իրենց ուժերին, իմանալ իրենց իրավունքներն ու պարտականությունները, հասկանալ, խնայել, գործնականորեն ծախսել և սկսել իրենց սեփական ձեռնարկումները։
Սոցիալ-ֆինանսական կրթություն հասկացության միջոցով երեխաները կարող են դրական փոփոխություններ կատարել իրենց կյանքում և իրենց համայնքներում' նպատակ ունենալով ի վերջո հանգել նրան, որ խախտվի աղքատության ցիկլը, որի մեջ գտնվում են նրանցից շատերը։
Աֆլաթուն , միջազգային ոչ հասարակական կազմակերպություն, որի նպատակն է երեխաներին սովորեցնել իրենց իրավունքները և պարտականությունները, ֆինանսների կառավարում, ռեսուրսների միջոցով տալ սոցիալական և ֆինանսական կրթություն։
Աֆլաթուն անունն ընտրել են այն երեխաները, որոնք Հնդկաստանում առաջինն էին, որ մասնակցում էին ծրագրին, իսկ Աֆլաթունը նրանց դուր եկած մի բոլիվուդյան ֆիլմի անուն էր։
Աֆլաթունի գաղափարն առաջին անգամ փորձարկվել է 18 տարի առաջ Հնդկաստանում, որը ներառում էր երեխաների իրավունքների հիման վրա ֆինանսական հասկացությունների ներդրումը դպրոցի բազայում։
Նա տեսել է, որ այդ երեխաներից շատերը բավականին շատ ձեռնարկատիրական գաղափարներ ունեն, նա կարծում էր, որ դա կարևոր է, որպեսզի երեխաները հասկանան իրենց ինքնագնահատականը, իրավունքները և կարողանան կառավարել իրենց սեփական ռեսուրսները։
2011, Երևան, Միջազգային ցուցահանդես' «Կերպարանափոխում», «Ֆլորիսսիմա» միջազգային գեղարվեստական ասոցացիայի, Հայաստանի նկարիչների միության և Հայաստանում «Ռոսսոտրուդնիչիստվոյի» աջակցությամբ։
2012, Վիտեբսկ, Միջազգային ցուցահանդես՝ «Սլավոնական էդյուդներ», նվիրված «Սլավոնական շուկա Վիտեբսկում» միջազգային արվեստի փառատոնին, Գեղարվեստի պետական թանգարանում։
2013, Վիտեբսկ, Բարեգործական վարպետության դասեր՝ «Ֆիտոկոլաժների տեխնիկաները» թեմայով Վիտեբսկ քաղաքի մանկատան երեխաների համար՝ նվիրված երեխաների պաշտպանության միջազգային օրվան, պետական մշակույթի և պատմության «Դվին» կենտրոնում։
2013, Մոսկվա, 20-րդ հոբելյանական միջազգային ցուցահանդես՝ Ծաղիկներ/- 2013,վարպետության դաս-ցուցադրություն' «Գեղանկարչությունը ժամանակակից կոլաժներում»։
2015, Բրեստ, Միջազգային ֆիտոկոլաժիստների ցուցահանդես և վարպետության դասեր' «Մոնոտիպիե» տեխնիկա թեմայով Բրեստ քաղաքի երեխաների համար, Բրեստի գավառագիտական թանգարանում։
2015, «Հիշում եմ և պահանջում», միջազգային ցուցահանդես նվիրված Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին, Մոսկվայի Հայ Առաքելական Եկեղեցու առաջնորդարանի ցուցասրահում։
2016, Մոսկվա, Ցուցահանդես' «Կանգ առ, ակնթարթ, դու չքնաղ ես…» Ռուսաստանի հայ կանանց միության հովանավորությամբ՝ Կանանց միջազգային օրվա առթիվ, « » պատկերասրահում։
1999 թվականին ավարտել է Խ. Աբովյանի անվան Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի կերպարվեստի բաժինը' նկարչության և դեկորատիվ կիրառական արվեստի ուսուցչի որակավորմամբ։
2002 թվականից Հայաստանի նկարիչների միության անդամ է, իսկ 2004 թվականից՝ Ռուսաստանի Դաշնության նկարիչների միության և ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի նկարիչների միջազգային ֆեդերացիայի անդամ։
2008 թվականին ստեղծագործությունների օրիգինալ մոտեցման, գեղարվեստական տարրերի կիրառման ու ծաղկանկարչական կոլաժներում նորարական գաղափարների համար արժանացել է «Բյուրեղապակյա ծաղիկ» մրցանակի։
2009 թվականին Մոսկվայում կայացած «Ծաղկային էսքիզներ» միջազգային չորրորդ ցուցահանդեսում՝ մշակութային արժեքների ստեղծման, տարածման և պահպանման համար արժանացել է պատվավոր ոսկե մեդալի ու դափնեկրի կոչման։
2009 թվականին պարգևատրվել է «Գեղեցկության մագիստրոս» հասարակական ճանաչման պատվավոր մրցանակով' Մոսկվա քաղաքում պատանի սերնդին հայրենասիրական, գեղագիտական և մշակութային դաստիարակությանն աջակցելու համար։
Նելլի Դանիելյանի հոգևոր թեմայով ստեղծագործությունները ցուցադրվեցին Հայաստանի բնության պետական թանգարանում, Գորիսում, Սիսիանում, Վանաձորում, Գյումրիում, Ծաղկաձորում և Օշականում։
Նույն թվականին Ռուսաստանի Դաշնության կրթության և գիտության նախարարության հրամանով անցել է որակավորում և արժանացել կերպարվեստի և արվեստի պատմության առաջին կարգի ուսուցչի կոչման, Դոլգոպրուդնի քաղաքում։
Նելլի Գևորգի Դանիելյան , հայազգի նկարչուհի, Հայաստանի նկարիչների միության անդամ, Ռուսաստանի Դաշնության նկարիչների միության անդամ, ՅՈւՆԵՍԿՕ-ի նկարիչների միջազգային ֆեդերացիայի անդամ, Մոսկվայի միջազգային ֆիտոկոլաժիստների ստեղծագործական ասոցիացիայի համանախագահ։
Դրանից անմիջապես հետո նա պրիվատ-դոցենտի պաշտոն ստացավ և 1830 թվականին նշանակվեց արտահաստիքային, իսկ 1840 թվականին՝ հին հնդկական լեզվի և գրականության հաստիքային պրոֆեսոր։
« » , որի հիմնադիրը և խմբագիրն էր ինքը, իր մի շարք այլ արժեքավոր հոդվածների կողքին պարունակում էր բելուջերենի և բրաուի լեզուների ուղղագրական ակնարկներ, ինչպես նաև աշխատանքներ լիկիերեն արձանագրությունների վերաբերյալ։
Նա երեք տարի անցկացրեց Փարիզում և Լոնդոնում՝ ապրելով կառավարության հաշվին և զբաղվելով ձեռագրերի ընդօրինակմամբ ու համեմատությամբ, նյութեր հավաքելով առաջին հերթին հնդկական դրամային և փիլիսոփայությանը վերաբերող հետագա հետազոտությունների համար։
1832 թվականին նա լույս ընծայեց Բհավաբհութիի դրամայի առաջին արարվածի տեքստը «Մալաթիմադհավա» անվանումով և «Սանկխյա կարիկայի» լատիներեն թարգմանության ամբողջական տեքստը։
Բյուրնուֆի «Մեկնաբանություններ Յասնայի վերաբերյալ» աշխատության հրատարակությունից հետո Լասենը ևս իր ուշադրությունը կենտրոնացրեց իրանագիտության, մասնավորապես՝ ավեստերենի վրա։
1906 թվականին Վեզուվի ժայթքման ժամանակ նրան հանձնանարավեց ղեկավարել Տորե դել Գրեկոյի հիվանդանոցի տարհանումը. նա փրկեց մեծ թվով մարդկային կյանքեր՝ բազմիցս վտանգի ենթարկելով սեփական կյանքը։
Երբ պապական եկեղեցու հանձնախումբը ուսումնասիրում էր Մոսկատիի կյանքը, արձանագրեց, որ նա հրաշքով բժշկել է նեապոլիտանացի Ջուզեպպե Ֆուսկոյին, ով տառապում էր քաղցկեղից։
Դրանից հետո սկսվեց կանոնականացման գործընթացի, քանի որ, ըստ Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու, սրբերի շարքին կարող են դասվել այն մարդիկ, ովքեր հրաշքով բուժումներ են կատարել։
Տարրական դպրոցն ավարտելուց հետո, 1889 թվականին նա ընդունվում է Վիկտոր Էմանուիլի լիցեյը, որից հետո Ջուզեպպեն ընդունվում է Նեապոլի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։
Ջուզեպպե Մոսկատին սրբացվեց 1987 թվականի հոկտեմբերի 25-ին՝ ձեռամբ Հովհաննես Պողոս Երկրորդ պապի, որպես բարեպաշտ եկեղեցական անդամ, ով օգտագործել է իր բժշկական մասնագիտությունը վասն քրիստոնեության տարածման, որպես գթասիրտ բժիշկ է ծառայել հիվանդների համար և բազմիցս օգնել է կարիքավորներին։
Ըստ մի պատմաբանի տեսակետի՝ բնական գիտությունների ուսանողները պիտանի էին նաև հետախուզական աշխատանքների համար, քանի որ նրանք պրակտիկ կողմնորոշում ունեին և սովոր են աշխատելու այդ բնագավառում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին ուժասպառության պատճառով հոպիտալացվել է, 1945 թվականի մայիսին Նորվեգիայի ազատագրումից անմիջապես հետո մեկնել Միացյալ Նահանգներ։
Նրանք ցնցված էին Բրանդի հոգևոր հզորությամբ, որն արտահայտվել էր բնակիչներից մեկի փրկության ժամանակ, ով, վշտից ու քաղցից խելագարվելով, սպանել էր սեփական երեխային։
Բրանդը ոչ պակաս դաժանաբար է վարվում նաև իր մոր հետ, ում կամքով էլ նա դարձել էր քահանա, որպեսզի քավեր հոր մեղքերը. վերջինս անարդար միջոցներով էր հարստացել։
Բացման հետաձգման պատճառը պահպանողական ուժերն էին, ովքեր պահամջում էին անտիկ արձաններից հեռացնել անհարմար մերկությունը. թզենու տերևները չէին բավարարում քննադատներին, ուստի արձանները ծալազարդերով պատեցին։
1857 թվականին սկսած' ամեն տարի կազմակերպվում էին Հենդելյան փառատոներ, պատմության մեջ առաջին անգամ բնական չափերով ցուցադրվել են դինոզավրերի քանդակներ, որոնց հեղինակը Բենջամին Հոկինսն էր։
Կառույցի հեղինակ Ջոզեֆ Պակստոնը արհեստավարժ ճարտարապետ չի եղել, այլ Չաստվորթ Հաուսի այգեպանը' ունենալով բույսերի աճեցման համար նախատեսված շինություն կառուցելու փորձ։
Պակստոնի գաղափարի շնորհիվ' այն է' պալատը կառուցել երկաթե և փայտե տարրեր ունեցող մոդուլային կոնստրուկցիաներից, պալատը կառուցվել է մեկ տարուց քիչ ժամանակահատվածում։
«Բյուրեղապակյա պալատ» անվանումը կառույցին տվել են ոչ թե հեղինակները, այլ «Պանչա» թերթի լրագրողները, ովքեր սկզբում քննադատել են նախագիծը, սակայն հետագայում նրա պաշտպաններն են դարձել։
Ջրի ճնշումն ապահովում էին Բրյունելի նախագծով կառուցված ջրմուղ երկու աշտարակները (Պակստոնի նախագծով առաջին երկու աշտարակները, ջրի ծանրությանը չդիմանալով, փլուզվել էին)։
Պալատի տեղափոխման համար ընկերությունը Սիդնեյ Հիլլում ձեռք է բերում 389 ակր հողատարածք, որից 17 ակրը վաճառում է երկաթուղային ընկերությանը, որը երկաթուղային նոր ճյուղ էր կառուցում։
Պակստոնը, պաշտպանելով իր նախագիծը, առաջարկեց այնտեղ ձևավորել ձմեռային այգի' հասնելով այն բանին, որ խորհրդարանը որոշում կայացրեց չապամոնտաժելու կառույցը մինչև 1852 թվականը։
Աճուրդից երեք շաբաթ առաջ' 1911 թվականի նոյեմբերին, Քարդիֆի քաղաքապետ լորդ Պլիմուտսկին ընկերությունից գնում է ողջ ունեցվածքը 230.000 ֆունտով։
Լոնդոնի քաղաքապետը, հասարակության ուշադրությունը հրավիրելով այգին և պալատը ազգայնացնելու հարցին, 1913 թվականին հասարակական ստորագրահավաք է կազմակերպում և այգին գնելով' այն հռչակում է պետության սեփականություն։
Չնայած հակահրդեհային առաջին հաշվարկները տեղ են հասնում զանգից 4 չոպե անց, սակայն արդեն ուշ է լինում. 88 հաշվարկները չեն կարողանում շիջել կրակը, և շենքը մինչև առավոտ ամբողջությամբ այրվում է։
Պատերազմից հետո խարխլված կառույցում հաստատվում է առաջին մեխանիկական հեռուստատեսության հիմնադիր Ջոն Բերդի' ռոդիոտեխնիկայի ընկերությունը, իսկ այգում տեղադրվում են ռադիոընդունիչ կայմեր։
1866 թվականի դեկտեմբերի 30-ին պալատում տեղի է ունենում առաջին լուրջ հրդեհը. բախտի քամահրանքով երկու օր հետո պալատում կազմակերպվելու էր դասախոսություն' հակահրդեհային համակարգի թեմայով։
Սերբական Հանրապետության բանակի զինվորները' գեներալ Ռատկո Մլադիչի գլխավորությամբ 1995 թվականի հուլիսի 11-ից մինչև հուլիսի 22-ը ընկած ժամանակահատվածում սպանել են մոտ 8000 մուսուլման բոսնիացիների Իրադրությունը նախկին հարավսլավական երկրներում։
Մոհաչիի ճակատամարտում օսմանյան հեծելազորը ջախջախեց հունգարական, խորվաթական և չեխական միացյալ ուժերին, որի արդյունքում աճեց թուրքական ազդեցությունը Բալկանյան թերակղզու տարածքներում։
Սրեբրենիցա , քաղաք Բոսնիա և Հերցեգովինայի սահմանադրական և իրավական տարածք հանդիսացող Սերբական Հանրապետությունում՝ Բոսնիա և Հերցեգովինայի ծայր արևելքում՝ Սերբիայի հետ պետական սահմանի մոտ։
1905 թվականի հունիսի 7-ին Նորվեգիայի պառլամենտը չեղյալ հայտարարեց շվեդ-նորվեգիական պայմանագիրը և դրանից հետո Նորվեգիան գլխավորեց անկախ օրենսդրական միապետությունը։