polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ակումբի կազմում ֆուտբոլիստը հեղինակում է իր առաջին գոլը նույն թվականի հոկտեմբերի 18-ին Չեմպիոնների Լիգայի շրջանակներում կայացած թուրքական «Տրաբզոնսպորի» դեմ խաղում։
2012 թվականի հունվարին իսպանական Կամպոամորե քաղաքում կայացած մարզական հավաքի ժամանակ Ցաունյան վնասվածք է ստանում. ոտնաթաթի ներբանի հինգերորդ ոսկորի կոտրվածք։
Վնասվածքի պատճառով ընդհանուր հաշվարկով երկու տարի բաց թողնելուց հետո, Ցաունյան այնուամենայնիվ 2015-16 մրցաշրջանում վերադառնում է և մասնակցում է առաջնության երկրորդ տուրի շրջանակներում կայացած «Կռիլյա Սովետովի» դեմ խաղին։
Սեպտեմբերի 23-ին, Ռուսաստանի գավաթի խաղարկության 1/16 եզրափակչում տեղի ունեցած Իրկուտսկի «Բայկալի» դեմ խաղում՝ Ալեքսանդրը գոլի հեղինակ է դառնում է հավասարեցնում է խաղի հաշիվը, իսկ ավելացված ժամանակում «ԲԿՄԱ»-ն արդեն Կիրիլ Պանչենկոյի հեղինակած գոլի շնորհիվ հաղթանակ է տանում այդ խաղում։
Իր սեփական խոսքերով՝ իր շնորհիվ քույրերը մարել են իրենց վարկը, հայրը մեքենա է գնել, ծնողները վերանորոգել են բնակարանը, իսկ հետո մայրը տատիկի հետ տեղափոխվել է ավելի քաղաքակիրթ թաղամաս։
14 տարեկան հասակից Ալեքսանդրը մարզումներ է անցկացրել «Սկոնտոյի» ֆուտբոլային ակադեմիայում, իսկ արդեն 18 տարեկան հասակում դառնալով ռիգայական «Օլիմպ» ակումբի ֆուտբոլիստ՝ սկսել է իր պրոֆեսիոնալ կարիերան։
«Բանակայինների» գլխավոր մարզիչ Լեոնիդ Սլուցկին հավաքից հետո է բնութագրում Ալեքսանդրին այսպես. «Առաջին հավաքի ժամանակ Ցաունյան թողեց շատ հաճելի տպավորություն. Ալեքսանդրը կրթված, արագ և լավ տեխնիկական կարողություններով օժտված ունիվերսալ գրոհային ֆուտբոլիստ է, ով ընդունակ է խաղալ կիսապաշտպանության աջ, ձախ և կենտորնական դիրքերում»։
Ալեքսանդրը Լատվիայի ֆուտբոլի պատանեկան հավաքականի կազմում նշել է իր նորամուտը 2004 թվականի ապրիլի 19-ին կայացած Բելգիա - Լատվիա խաղում, որը ավարտվում է 1-1 հաշվով։
Ֆուտբոլիստը նաև հանդես է եկել Լատվիայի մյուս տարիքային խմբերի հավաքականներում. օրինակ մինչև 19 տարեկանների հավաքականում նա անցկացրել է երեք հանդիպում, իսկ մինչև 21 տարեկանների հավաքականի կազմում՝ երկու։
4 տարեկան հասակում որոշում է բարձրացնել հոր մարզագունդը, որը ընկնում է նրա աջ ոտքին, ինչից հետո էլ Ալեքսանդրը երկար ժամանակ ցավ է զգում աջ ոտքի վրայի վնասված հատվածում։
Ոտքը ապաքինվում է, սակայն սովորությունը մնում է, և արդեն իր պրոֆեսիոնալ կարիերայում Ցաունյան չնայած նրան, որ աջլիկ է, համարվում է «ձախլիկ» ֆուտբոլիստ ։
Ալեքսանդրը համարում է, որ իր հաջողությունները կապված են ոչ միայն իր բնածին տաղանդի, այլ նաև այն բանի հետ, որ նա մանուկ հասակից սկսած գնդակի հետ շատ «ժամանակ է անցկացրել»։
Ցաունյայի խաղը բնութագրվում է շնորհիվ այն բանի, որ նա ունի գնդակի հետ աշխատելու լավ տեխնիկա, վազքի մեծ արագություն, ճիշտ որոշումներ և հեռու տարածություններից ուժեղ հարվածներ կատարելու կարողություններ։
Հռոմեացիները օգտագործել են հատուկ բեռնատար նավեր, որպեսզի տեղափոխեին հուշարձանները Նեղոսի վրայով դեպի Ալեքսանդրիա, իսկ այնտեղից դրանք Միջերկրական ծովով բերվում էին Հռոմ։
Եգիպտոսի հռոմեական ժամանակաշրջանում ունևոր հռոմեացիների կողմից պատրաստվել են հինգ կոթողներ, որոնք հնարավոր է նաև պատրաստված լինեն Հռոմում՝ որպես եգիպտական բնօրինակների կրկնօրինակներ։
Իտալիայի մայրաքաղաք Հռոմում գտնվում են շատ կոթողներ, որոնցից ութը հին եգիպտական են, հինգը՝ հին հռոմեական, ինչպես նաև կան բազմաթիվ ժամանակից կոթողներ։
Կղզաբնակների մասսայական անցումը մուսուլմանությանը սկսվեց 1601 թվականաին, երբ մահացավ տեղացի ռաջա Բեբիլեոնը և իշխանությունն անցավ Ճավայից ժամանած Շեյխ Մաուլանա Ումար Մասուդին :
Սակայն դե-յուրե այն գտնվում էր հոլանդական իշխանության տակ և 1948 թվականին Մադուրայի ու այլ փոքր կղզիների հետ միասին հայտնվեց կիսանկախ Մադուրա պետության կազմի մեջ, որը ստեղծվել էր Նիդեռլանդների իշխանության նախաձեռնությամբ։
1949 թվականի նոյեմբերի 2-ից ապրիլի 23-ը տևած Հաագայի կլոր սեղանի կոնֆերանսի ընթացքում ընդունված որոշմամբ Մադուրա պետությունը ընդգրկվեց Ինդոնեզիայի միացյալ նահանգների կազմի մեջ։
Ռելիեֆը հասնում է մաքսիմալ բարձրության կղզու կենտրոնական և արևելյան մասերում, ամենաբարձր կետը 655 մետր բարձրություն ունեցող Գունունգ-Տինգի , բառացիորեն «բարձր լեռ») բլուրն է։
Այնտեղ տեղակայված են որոշ ջրամբարներ, որից ամենախոշորը ծովի մակարդակից 300 մետր բարձրության վրա գտնվող Կաստոբա լիճն է՝ 0,3 կմ² մակերեսով, մինչև 140 մետր խորությամբ։
Ի սկզբանե դրա տարածքը մեծամասնությամբ ծածկված էր խոնավ արևադարձային անտառներով, բայց մարդկանց տնտեսական կյանքի զարգացման հետ անտառային տարածքը գնալով կրճատվեց և դարի վերջում չէր անցնում ընդհանուր տարածքի 10%-ը։
19-րդ դարի առաջին կեսից սկսած աշխատանքի նպատակով բավեանցիների զանգվածային արտագաղթը հիմնականում դեպի հարևան Սինգապուր և Մալայզիա համարվում է կղզու սոցիալ-տնտեսական կյանքի հիմնական առանձնահատկությունը:
Այս հանգամանքը պայմանավորված է 19-րդ դարի վերջերից սկսած տղամարդկանց զանգվածային արտագաղթով, ինչի հետևանքով կանայք կղզում կազմում էին բնակչության բացարձակ մեծամասնությունը ։
2010 թվականին Ինդոնեզիայում անցկացված համապետական մարդահամարի արդյունքներով Բավեանում ապրող բնակիչների թիվը կազմում էր 70242, ընդ որում, կղզիաբնակների շուրջ 26 հազարը բնակվում են նրա սահմաններից դուրս՝ Մալայզիայում, Սինգապուրում, նաև Ճավայում ու Ինդոնեզիայի այլ շրջաններում ։
Փետրվարի 28-ին կղզու մոտակայքում՝ Ճավայան ծովում տեղի ունեցավ առաջին մարտը, որի ընթացքում ճապոնացիների կողմից ջրասույզ արվեցին դաշնակիցների մի քանի նավեր, այդ թվում՝ հոլանդական թեթև հածանավեր «Դե Ռոյթերը» և «Ճավան», ինչպես նաև էսկադրոնային ականակիր «Կորտենարը» և բրիտանական «Էլեկտրան»։
1979 թվականին տեղական ֆաունայի պահպանման համար կղզում ստեղծվեց 3832 հեկտար մակերեսով արգելոց և 725 հեկտար մակերեսով արգելավայր, որտեղ պաշտպանության տակ են գտնվում կենդանի բնության բոլոր տեսակները։
Էթնիկական նույնականացմանը նպաստեց նաև այն, որ աշխատանքի համար տեղափոխվելով Մալայզիա և Սինգապուր, կղզաբնակները այնտեղ հիմնում էին համայնքներ, իրենց ներկայացնելով որպես բավեանցիներ, այլ ոչ թե մադուրացիներ։
1945 թվականին Բավեանում ակտիվ էր հոլանդական «-19»-ը սուզանավը, այն ռմբակոծեց ճապոնական նավը (պատերազմի ժամանակ Խաղաղ օվկիանոսում հոլանդական նավատորմի հազվադեպ հաջողություններից մեկն էր)։
1950 թվականի մարտին Բավեանը, ինչպես նաև Մադուրայի պետության ամբողջ տարածքը մտավ Ինդոնեզիայի Հանրապետության տարածքի մեջ, որը դուրս էր եկել ԻՄՆ-ի կազմից։
Ինդոնեզիայի նիդերլանդական գաղութացման ժամանակաշրջանում կղզին ստացավ հոլանդերեն Լյուբոկ անվանումը, չնայած Բավեան անվանումը շարունակում էր կիրառության մեջ մնալ նույնիսկ հենց հոլանդացիների շրջանում։
Փայտե շինության տեղում կենտրոնում հայտնվում է քարե եռահարկ աշտարակ ' հանդիսությունների երեք սրահներով, մոնումենտալ քարե սանդուղքով, վառարաններով, արտաքնոցներով, որ ճոխության նշան էին համարվում։
Չնայած 20-րդ դարում Խրավենստենը դարձել է Գենտի' ամենամեծ թվով այցելություններ ունեցող տեսարժան վայրերից մեկը, ամրոցի պահպանմանը քիչ ուշադրություն է դարձվել։
Հոլման Հանտը միակն էր, ով մինչև վերջ հավատարիմ մնաց Պրեռաֆայելիտների եղբայրության վարդապետությանը և մինչ մահ պահպանել է նրանց գեղանկարչական իդեալները, բայց ի վերջո նա ստիպված էր թողնել գեղանկարչությունը՝ վատթարացող տեսողության պատճառով, և վերջին նկարը՝ «Տիկին Շալլոտա» ՝ ավարտվել է օգնականի՝ Էդվարդ Հյուզի կողմից։
Հանտը հանդիսանում է ինքնակենսագրական՝ «Պրեռաֆայելիտիզմ» և «Պրեռաֆայելիտների եղբայրությունը» հեղինակը, որոնց նպատակը եղբայրության անդամների և ծագման մասին հստակ տեղեկատվություն թողնելն էր։
Ֆանին մահացավ Իտալիայում՝ ծննդաբերության ժամանակ և հուղարկավորվեց Ֆլորենցիայի Անգլիական գերեզմանատանը Էլիզաբեթ Բրաունինգի գերեզմանի մոտ։
Այդ ամուսնությունը լուրջ տարաձայնությունների հանգեցրեց ընտանիքի մյուս անդամների հետ, հատկապես նախկին գործընկեր-պրեռաֆայելիտ Թոմաս Վուլների հետ, ով ամուսնացած էր Ֆանիի և Էդիտ Ալիսի քրոջ հետ։
Հանտը Գեղարվեստի թագավորական ակադեմիայի ուսանողներից էր, որտեղ ծանոթացել է Միլլեի և Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի հետ, նրանց հետ հիմնադրել «Պրեռաֆայելիտների եղբայրությունը» :
1918 թվականին Նոր Նախջևանի թեմական վարչությունը տեղեկացրեց, որ Նովոչերկասկում բացված դպրոցը տեղափոխվում է Հոգևոր վարչության կառավարման ներքո և դառնում է Սուրբ Գևորգ եկեղեցու եկեղեցական ծխական դպրոց։
դարում կառուցված զանգակատնով քարե միագմբեթ տաճարը երկու անգամ վերանորոգվել է. 1852-1853 թվականներին՝ նախիջևանցի երկրորդ գիլդիայի վաճառական Մ. Երեցփոխանյանի միջոցներով, իսկ երկրորդ անգամ՝ 1892 թվականին։
1892 թվականի վերանորոգման ընթացքում թարմացվել է տաճարի ներքին հարդարանքը, հարավային կողմում կառուցվել է վատ եղանակից պաշտպանվելու համար կցակառույց, քանի որ հարավային մուտքը դարձել էր գլխավոր։
1976-1980 թվականներին սովորել է Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտի ֆինանսա-հաշվային ֆակուլտետում, որն ավարտելուց հետո՝ 1980-1982 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում՝ Հեռավորարևելյան ռազմական օկրուգում։
Ռոստովի մարզի վարչակազմի ղեկավարի 1998 թվականի հոկտեմբերի 9-ի թիվ 411 որոշմամբ առևտրային դպրոցի շենքը վերցվել է պետական պահպանության ներքո որպես մշակութային ժառանգության տարածաշրջանային նշանակության օբյեկտ։
Պատվիրակների մեծ մասը նախապատվություն տվել է այն տարբերակին, որ գնդակը պետք է ուղղորդել ոտքերով, արգելել գնդակը ձեռքերով բռնելը, ոտքով հարվածելը ուրիշի ոտքին, գնդակը ձեռքի մեջ պահած վազելը։
Սպորտային այս դիսցիպլինի ձևավորման ընթացքում ռեգբիի կողմնակիցները մշտապես ստիպված են լինում ապացուցել խաղի կանոնների իրենց տարբերակի առավելությունը ինչպես խաղը ոտքով խաղալու, այնպես էլ ձեռքերով խաղացվող այլ կանոններով խաղերի նկատմամբ։
Այս իրավիճակում Մեթյու Բլոկսհեմի պատմությունը դեռևս 1823 թվականին գնդակը ձեռքով որսացող և դեպի մրցակցի դարպասը վազող պատանու մասին Ռագբիի դպրոցի կանոններով խաղի կողմնակիցների համար բավականին տեղին էր և շահավետ։
Գնդակը ձեռքերով վերահսկելը և այդ կերպ դեպի մրցակցի դաշտ վազելը դարձավ Ռագբիի դպրոցի կանոնների հիմնական առանձնահատկությունը, դրա համար հիսուն տարի առաջ այդ դպրոցի՝ խաղի կանոնները խախտող աշակերտի արարքը վերածվեց խաղի այս տեսակի կողմնակիցների կողմից խաղի վառ ու պատկերավոր պրոպագանդայի։
Նրա ծննդավայրի վերաբերյալ առկա են տարաձայնություններ. աղբյուրների մեծ մասը նշում է, որ Էլլիսը ծնվել է Սոլֆորդ քաղաքում, որն այդ ժամանակ ներառված էր Լանկաշիր կոմսության մեջ, մինչդեռ 1851 թվականի մարդահամարի ժամանակ Ուիլյամ Էլլիսը որպես իր ծննդավայր նշել է Սոլֆորդից ոչ հեռու գտնվող Մանչեստրը։
1811 թվականին Ջեյմս Էլլիսը զոհվում է Ալբուերի ճակատամարտում, և Էնն Էլլիսը տեղափոխվում է Ռագբի քաղաք , որպեսզի Ուիլյամը և նրա ավագ եղբայր Թոմասը կարողանան անվճար կրթություն ստանալ տեղի քաղաքային դպրոցում (այսպիսի իրավունք ունեին այն աշակերտները, ովքեր ապրում էին քաղաքի կենտրոնում գտնվող ժամացույցներով աշտարակից տասը մղոն շառավղով տարածքում)։
Համաձայն պահպանված գրառումների՝ Ուիլյամ Վեբ Էլլիսը Ռագբի քաղաքի դպրոց հաճախել է 1816 թվականից մինչև 1825 թվականը, եղել է օրինակելի աշակերտ և կրիկետի ճկուն խաղացող։
Իրեն հանրաճանաչ դարձրած արարքը, երբ ֆուտբոլային խաղի ժամանակ խախտել է կանոնները և գնդակը ձեռքին վազել դեպի հակառակորդի դարպասը, տեղի է ունեցել 1823 թվականին։
Չնայած խաղը, որին Ռագբիի դպրոցի թիմի կազմում մասնակցում էր Ուիլյամ Վեբ Էլլիսը, կոչվում էր «ֆուտբոլ» , դա այն խաղը չէր, ինչը մենք հասկանում ենք ժամանակակից ֆուտբոլ ասելով։
Ավելին, այդ շրջանում Ռագբիի դպրոցում չկային խաղի հաստատուն կանոններ. դրանք մշտապես շտկվում էին, հաճախ որոշ նյուանսներ ճշգրտվում էին խաղից անմիջապես առաջ։
Ռագբիի դպրոցի շրջանավարտների, որոնց թվում՝ Էլլիսի՝ որպես ռեգբիի ստեղծող, լեգենդի հեղինակ Մեթյու Բլոկսհեմի, վկայությամբ ըստ Ռագբիի դպրոցի կանոնների՝ գնդակին ձեռքերով հպվելը, նույնիսկ գնդակը բռնելը չի համարվել խաղի ժամանակ արգելված էլեմենտ (խախտում է համարվել գնդակը ձեռքերի մեջ դեպի մրցակցի դաշտը առաջ գնալու շարժումը)։
Ավելին, Ռագբիի դպրոցի շրջանավարտների վկայությունների համաձայն՝ Էլլիսի կողմից խաղի կանոնների խախտումը քննադատվել է, և որոշակի ժամանակամիջոց այդ էլեմենտը մնացել է արգելված։
1823 թվականին, լինելով քոլեջի ուսանող, Ուիլյամ Վեբ-Էլլիսը ֆուտբոլ խաղալու ժամանակ խախտել է կանոնները՝ ձեռքերով խլելով գնդակը և վազելով դեպի հակառակորդի դարպասը։
Միևնույն ժամանակ մասնագետների մեծ մասը համակարծիք են, որ Ուիլյամ Վեբ Էլլիսի կողմից խաղի կանոնները խախտելով նոր մարզաձև սկզբնավորելու պատմությունը պարզապես լեգենդ է։
Ուիլյամ Վեբ Էլլիսի անունով է կոչվում ռեգբիի ամենահեղինակավոր հաղթանշանը՝ Վեբ Էլլիսի գավաթը, որը տրվում է ռեգբիի աշխարհի առաջնության հաղթողին։
Ռագբիի դպրոցի՝ հանձնաժողովի կողմից հարցված նախկին շրջանավարտների թվում են եղել Թոմաս Հարրիսը և նրա եղբայրը՝ Ջոնը, ովքեր դպրոցն ավարտել են համապատասխանաբար 1828 և 1832 թվականներին (այսինքն՝ արդեն Ուիլիամ Վեբ Էլլիսի անվան հետ կապված միջադեպից հետո)։
Այդուհանդերձ, Թոմաս Հարրիսը հիշել է, որ լսել է, թե Վեբ Էլլիսը «անարդար առավելություն է ստացել ֆուտբոլում», այսինքն խաղի կանոնների լուրջ խախտում է կատարել։
Եղել է Լոնդոնի Ալբեմարլ-սթրիթ փողոցի վրա գտնվող Սուրբ Գևորգ եկեղեցու կապելլանը , այնուհետև լոնդոնյան Սուրբ Կլեմենտ եկեղեցու ռեկտորը ։
Կանոնները խախտող և գնդակը ձեռքերի մեջ դեպի հակառակորդի դարպասը վազող Ուիլյամ Վեբ Էլլիսի մասին լեգենդի տարածողը Ռագբիի քաղաքային դպրոցի նախկին աշակերտ, հնահավաք Մեթյու Բլոկսհեմն է։
1876 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Ռեգբիի դպրոցի ամսագրին ուղղված իր նամակում Բլոկսհեմը, հղում անելով անանուն աղբյուրին, հայտարարում է, որ Ուիլյամ Վեբ Էլլիսի շնորհիվ ֆուտբոլից, որի դեպքում խաղի գլխավոր էլեմենտը ոտքի հարվածներն են գնդակին, ծնունդ առավ սպորտի նոր ձև, որում խաղն ընթանում է հիմնականում ձեռքերով։
Հայտնի է, որ միջնադարում եվրոպական տարբեր երկրներում գոյություն են ունեցել գնդակով խաղի տարբեր տեսակներ, այդ թվում այնպիսիններ, որոնց ժամանակ թույլատրվել է խաղալ ձեռքերով։
Մասնագետների մի խումբ գտնում է, որ Ուիլյամ Վեբ Էլլիսը, ում հայրը երիտասարդ տարիներին ապրել է Իռլանդիայում, ընդամենը քեյդ խաղի էլեմենտ է ցուցադրել։
Ռագբիի քաղաքային դպրոցն ավարտելուց հետո Ուիլյամ Էլլիսը 20 տարեկանում ընդունվել է Օքսֆորդի համալսարանի Բրեյզնոսի քոլեջը, որտեղ ուսումնասիրել է աստվածաբանություն։
Խաղացել է քոլեջի կրիկետի թիմում, ինչպես նաև Օքսֆորդի համալսարանի կրիկետի թիմի կազմում մեկ անգամ խաղացել է ընդդեմ Քեմբրիջի համալսարանի կրիկետի թիմի։
Մանտոնի հին գերեզմանատանը նրա շիրիմը գտնվել է 1958 թվականին Գինեսի ռեկորդների գրքի հիմնադիրներից մեկի՝ Ռոսս ՄաքՈւիրթերի կողմից և վերականգնվել է Ռեգբիի Ֆրանսիայի ֆեդերացիայի ջանքերով։
Չորս տարի անց գրված երկրորդ հաղորդագրության մեջ Բլոկսհեմը փոքրիկ ճշգրտում է արել. եթե 1876 թվականին գրված առաջին նամակի մեջ նա պնդում է, որ նկարագրվող իրադարձությունը տեղի է ունեցել 1824 թվականին, ապա 1880 թվականին Բլոկսհեմը նշում է 1823 թվականը։
Երիտասարդ հերոսը, իր ընկերոջ ազդեցության տակ, ով հավատացնում էր հեղափոխության կարիքը, բաժանվում է իր հարսից և իր կյանքը կապում է բունտարական տրամադրվածությամբ մոր քրոջ հետ։
Նրա խոսքերի մեջ կա մի քիչ տխուր հպատակություն իր չկայացած կարիերայի հետ, նա ասում է, որ ամենաշատը սիրում է վավերագրական ֆիլմեր նկարահանել․․․ Բարիլլին միշտ փորձում է ավարտել ֆիլմը լավատեսական նոտայով» ։
Այսպիսի հանցանքներ գործող անձինք թիրախավորում են իրենց զոհերին՝ ելնելով նրանց՝ որոշակի սոցիալական խմբի պատկանելությունից, սովորաբար ռասայից, սեռից, գենդերային ինքնությունից, հաշմանդամությունից, կրոնից, հոգեկան հիվանությունից, սեռական կողմնորոշումից, լեզվական ունակություններից, գաղափարախոսությունից, սոցիալական դասակարգից, զբաղմունքից, արտաքինից, մտավոր ունակություններից կամ այլ տարբերակումներից։
Հակադարձ արգումենտներից է այն, որ դժվար է հստակեցնել, թե որն է եղել հանցանքի մոտիվը կամ նպատակը, ինչպես նաև բաց է փիլիսոփայական բանավեճը, թե որքանով է ճիշտ թիրախավորված ատելությունը ավելի մեծ չարիք համարել, քան առհասարակ միզանտրոպիան։
Ջեյմս Վ․ Անդերհիլլը իր Էթնոլեզվաբանություն և մշակութային մտապատկերներ․ ճշմարտություն, սեր, ատելություն և պատերազմ աշխատության մեջ քննարկում է ատելության ծագումն ու փոխաբերական արտահայտումները տարբեր լեզուներում։
Մինչդեռ ինչպես անգլերենի, այնպես էլ հայերենի կրողների համար ատելը առարկա կամ անձ է ենթադրում, և, հետևաբար, հարաբերություն ինչ-որ բանի կամ ինչ-որ մեկի հետ, ֆրանսերեն ' ձևը խափանում է անձին ուղղված զգացմունքի գաղափարը։
Սա ֆրուստրացիայի, անզգայության և կատաղության մի ձև է, որը խմորվում է անձի ներսում, սակայն արտաքին աշխարհի հետ հարաբերություն չի հաստատում՝ բացի ոչնչացման մի աննպատակ ցանկությունից։
Ավելի վերջերս, -ն սահմանում է ատելությունը որպես «խորը, շարունակական, սաստիկ զգացմունք, որը արտահայտում է կատաղություն, զայրույթ և թշանամանք որևէ անձի, խմբի կամ առարկայի հանդեպ»։
Արդյունքները ցույց տվեցին, որ նկատվում է ակտիվացում մարդու գլխուղեղի միջին առաջնային գալարում, բրտմարմնի աջ մասում, երկկողմանիորեն նախաշարժողական կեղևում, ճակատային բլթում և երկկողմանիորեն կղզյակային կեղևում։
Նա փորձեց ստեղծել այնպիսի առևտրի կենտրոն, որտեղ գնումները կլինեին զվարճալի արկածներով, փոխակերպելով խանութների ցանցը սոցիալական և մշակութային ուղենիշ, որը նախատեսված է կանանց համար, որտեղ նրանք կարող են լինել հարմարավետ և ամբողջովին զբաղվեն իրենցով։
Կարևորելով ողջույնի միջավայր ստեղծելու հանգամանքը, նա ապրանքները դրեց ցուցադրման, որպեսզի հաճախորդները կարողանան ուսումնասիրել, նա տեղափոխեց թանկարժեք օծանելիքները առջևի կենտրոնական հարկում, որտեղ էլ ապրանքները կլինեին ապահով, նաև հեշտ գնումներ կատարելու համար։
1940-ականներին, Սելֆրիդջի փոքր խանութներից շատերը վաճառվեցին Ջոն Լյուիս ընկերությանը, և 1951 թվականին Օքսֆորդ փողոցի իրական խանութը ձեռք է բերել Լիվերպուլ, գործող Լյուիս շղթայի հանրախանութներից։
խմբի օգնությամբ -ը ընդլայնվում է, մասնաճյուղեր են հիմնվում Մանչեստրում և Բիրմինգհեմում , 2003 թվականին խանութների ցանցը վաճառվում է Կանադացի Գալեն Վեսթոնին 598 միլիոն ֆունտ ստերլինգի դիմաց։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ խանութը ռմբակոծվել է, բայց մնացել է համեմատաբար անվնաս, բացի տանիքի այգիներից, որոնք քանդվել էին և այդպես էլ չէին վերաբացվել, մինչև 2009 թվականը։
1925 թվականի ապրիլի 1-ից 27-ը, Ջոն Լոգի Բայըրդը առաջին անգամ հրապարակային ցուցադրեց շարժվող ուրվապատկերը, Սելֆրիդջի հեռուստատեսության առաջին հարկում։
Սելֆրիդջը հաճախորդներին գրավել է կրթական և գիտական ցուցանմուշներով և ինքն էլ հետաքրքրված է եղել կրթությամբ և գիտությամբ, հավատալով որ, ուցադրելով պոտենցիալ կներդրվի Սելֆրիդջեսի հաճախորդների մոտ, ինչն էլ կառաջացնի կարճատև և երկարատև զեղչերի։
1890 թվականին Գրիերը նամակ է գրում Փենսիլվանիայի իգական բժշկական քոլեջին և բացատրում, որ ինքն ունի քիչ գումար և արդյոք կարող է ազատական ստրուկը որևէ օգնություն ստանալ մասնագիտական ունակությունները ծառայեցնելու համար։
1897 թվականին ավարտելուց հետո Գրիերը տեղափոխվում է Ատլանտա, դիմում ներկայացնում Ֆուլտոն շրջանում բժիշկ աշխատելու թույլտվություն ստանալու համար՝ այսպիսով դառնալով առաջին աֆրոամերիկացին, ով Ջորջիա նահանգում իրավունք է ստանում զբաղվելու բժշկությամբ։
Բևեռային աստղը, որ ունի Արեգակի զանգվածի 1.39 մասը, Բևեռային աստղից ունի բավական հեռավորություն, այդ իսկ պատճառով էլ դժվար չէ Երկրի մակերևույթից նրան հեռադիտակով նայելը։
1929 թվականին Բևեռային աստղի լուսապատկերն ուսումնասիրելիս պարզվել է, որ Փոքր արջի Ալֆա աստղն ամենամոտ կրկնակի աստղն է, ինչի մասին նախանշվել էր 1924 թվականին կատարված դիտարկումների արդյունքում։
Բևեռային աստղը ունի Արեգակի զանգվածի 1.26 չափը և գերհսկային գտնվում է այնքան մոտիկ, որ այն լուսանկարել հաջողվել է միայն Հաբլ հեռադիտակին, այն էլ վերազինելուց հետո։
Ներկայումս Բևեռային աստղը գտնվում է երկրի հյուսիսային կիսագնդից 1-ից պակաս հեռավորության վրա, դրա համար էլ այն գրեթե անշարժ է մնում աստղային երկնքի օրական պտույտի ընթացքում։
Այն շատ հարմար է աստղալից երկնքով կողմնորոշվելու համար. նրա ուղղությունը համընկնում է հյուսիսային ուղղությանը, իսկ հորիզոնից բարձրությունը հավասար է դիտման տեղանքի աշխարհագրական լայնությանը։
Երկրի առանցքի պրեցեսիայի պատճառով հյուսիսային բևեռի դիրքը փոխվում է. Բևեռային աստղն ամենից շատ կմոտենա նրան 2102 թվականի մարտի 7-ից հունիսի 13-ն ընկած ժամանակահատվածում, ինչից հետո այն կսկսի հեռանալ բևեռից։
2012 թվականի ուսումնասիրությունները, որոնք կատարվել են կանադական Սենտ Մերի համալսարանի աստղագետների կողմից Դևիդ Թյորների ղեկավարությամբ, Բևեռային աստղի հեռավորությունը գնահատում են 99 պարսեկ ։
և 2 արբանյակների տվյալների համաձայն' Բևեռային աստղի մոտակա հարևանների ճառագայթային արագությունները համընկնում են, իսկ նրանց միջին հեռավորությունը Երկրից մոտավորապես 100 պարսեկ է։
Սակայն այն ոչ ստանդարտ ցեֆեիդ է. նրա թրթռումները տասնյակ տարիների ընթացքում թուլանում են. 1900 թվականին պայծառության փոփոխությունը 8 %, իսկ 2005 թվականին' մոտ 2 %։
Կտավում վինահարի ֆիգուրն ու նատյուրմորտը բավականին մոտեցված են միմյանց, տեղադրված առաջին պլանում, բայց չեզոք ֆոն հանդիսացող մթնեցված պատի շնորհիվ պատանին դիտվում է առանձնապես պարզորոշ։
Տեղադրելով սեղանի վրա տարբեր իրեր' Կարավաջոն խիստ սահմանազատում է մեկ առարկան մյուսից' ցուցադրելով վինի շագանակագույն փայլը, նոտաների գրքի թերթերի դեղնավուն նրբությունը, լուսավոր-կանաչ պտուղների կլորությունը, ապակե ծաղկամանի թափանցիկությունը։
Վինահարն ունի լիքը դեմք, լայն հոնքերի տակ մեծ սև աչքեր, փարթամ շրթունքներ… Սև, անհնազանդ գանգուր մազերը հարդարված են լայն ժապավենով, ոչ մեծ, գեղեցիկ ձեռքերը շոշափում են վինի լարերը։
Պատանին լարել է վինը և ամբողջովին կլանված է հնչյուններով, ինչի մասին են խոսում և' գլխի թեքվածությունը, և' կիսաբաց բերանը, և' անուշադիր հայացքով դիտողին նայող աչքերի արտահայտությունը։
Կտավում պատկերված վինահարը, բացահայտորեն արիստոկրատ չէ, նրա կլորադեմ, առողջ դեմքում կա որոշ կոպտություն, բայց այն մեղմվում է նուրբ մաշկով, աղջկական խոնարհած գլխով, նրբագեղ երկարավուն մատներով, որոնք պատանու կերպարին հաղորդում են հմայիչ կանացիություն։
Առկա է նկարի երեք տարբերակ, որոնք պահվում են Մետրոպոլիտեն թանգարանում, Նյու Յորք, Էրմիտաժում, Սանկտ Պետերբուրգ և Բատմինտոն հաուսում, ՄԲ։
Մ․ թ․ ա․ 123 թվականին Կվինտ Ցեցիլի Մետելը, որը հետագայում ստացավ Բալեարյացի անվանումը, կղզու բնակիչներին մեղադրեց ծովահեններին աջակցելու մեջ և գրավեց կղզեխումբը։
Նրա " " երգը, որը կատարում է Լիմ Սուլ Օնգի հետ, ստեղծվել է -ի կողմից և զբաղեցրել է երկրորդ տեղը -ում Նրա "" երգը, որը կատարել է Իրոնի հետ միասին կիսաեզրափակչի ժամանակ, զբաղեցրել է 1 հորիզոնականը -ում։
2012 թվականի հուլիսի 30-ին, Ջիմինն առաջին անգամ ելույթ է ունեցել, որպես խմբի անդամ, հեռուստաալիքի ! երաժշտական հաղորդման ընթացքում, իրենց առաջնաելույթային "" ալբոմի ' սինգլով։
Ջիմինը իր միանձնյա առաջնաելույթը կատարել է 2016 թվականի մարտի 3-ին, " " սինգլով, բոյ բենդի անդամ Սիումինի հետ միասին Սինգլն առաջին անգամ թողարկվել է Ջիմինի միանձնյա # ծրագրի ընթացքում։
Ֆրանսիացի գրող Վոլտերն իր «Լյուդովիկոս -ի դարը» գրքում մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց այդ հանելուկային անհատականության մասին. նա առաջին անգամ շարադրեց այն լեգենդը, ըստ որի «Երկաթե դիմակը» Լյուդովիկոս թագավորի երկվորյակ եղբայրն էր։
Մի շարք հոլանդացի գրողներ ենթադրում էին, որ «Երկաթե դիմակը» այլազգի է, երիտասարդ մի ազնվական, Աննա Ավստրուհի թագուհու կամերգերը և Լյուդովիկոս արքայի իսկական հայրը։
Ֆրանսիացի դրամատուրգ Ֆրանսուա Ժոզեֆ Լագրանժ-Շանսելը փորձել է ապացուցել իր «» ստեղծագործության մեջ, որ Երկաթե դիմակը ոչ այլ ոք էր, եթե ոչ Ֆրանսուա դը Բոֆոր դուքսը, որն ամբողջությամբ հերքել է Հ. Օլերն իր «» ստեղծագործությունում։
Առավել ճշմարիտ տեղեկություն Երկաթե դիմակի մասին առաջին անգամ տվել է ճիզվիտ Գրիֆֆեն, Բաստիլի նախկին հոգևորականը, ով այդտեղ ծառայել է ինը տարի։
Վերջինս իր «» ստեղծագործությունում ներկայացրել է Դուժոնկայի՝ Բաստիլի թագավորական լեյտենանտի օրագիրը, ինչպես նաև Սուրբ Պողոս եկեղեցում մահկանացուն կնքած անձանց ցուցակները։
Ըստ վերոհիշյալ օրագրի, 1698 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Սուրբ Մարգարիտ կղզուց գահավորակով մի կալանավոր են բերում, ում անունը անհայտ է մնացել, իսկ երեսին սևաթույր թավշյա դիմակ է եղել։
Վերջինս 1678 թվականին խոստացել էր Լյուդովիկոս արքային, որ կհամոզի իր դուքսին հանձնել Կազալե Մոնֆերատոյում գտնվող ամրոցը. այդ ամենից նա ստացավ 100000 սկուդո և այլ թանկարժեք նվերներ, սակայն, գաղտնիքը բաց արեց Սավոյային, Իսպանիային և Ավստրիային։
Լյուդովիկոս -ը հրամայել է գաղտնածածուկ դաստիարակել այդ արքայազնին, որպեսզի կանխի այն անհաջողությունները, որոնք, ըստ կանխատեսության, պետք է տեղի ունենային արքայական ընտանիքում։
Այստեղից կարելի է իմանալ, որ «Երկաթե դիմակը» Վերմանդուայի դուքսն է՝ Լյուդովիկոս և Լուիզա Ֆրանսուազա դը Լավալիերի ապօրինի զավակը, ով, իբր, ապտակել է իր արյունակից եղբորը՝ Լյուդովիկոս Մեծ Դոֆինին և մեղքը քավել է հավերժ բանտարկությամբ։
Վերոհիշյալ հոդվածում խոսվում է այն մասին, որ Երկաթյա դիմակը Լյուդովիկոս թագավորի ավագ եղբայրն էր և Աննա Ավստրուհու ապօրինի զավակը. ի դեպ, նրա անպտղությամբ տառապելը չեղարկվեց այդ տղայի ծնվելուց հետո, հետո ծնվեց նաև Լյուդովիկոս -ը իր ամուսնուց։
Նրա իսկական հորը Ռոբերը համարել է տարբեր մարդկանց՝ կարդինալական գվարդիայի կապիտան Ֆրանսուա Դոժե դը Կավուային, Կոնդե արքայազնին, ինչպես նաև Ջուլիո Մազարինիին։
1614 թվականին Պոլինեզիայից դեպի Ֆրանսիա է բերվել տասներկուամյա մի բնիկ ալբինոս, ով, ի զարմանս բյուրոց, ջրի կաթիլի պես նման է կարդինալ Մազարինիին։
«» գրքի յոթերորդ հրատարակությունում, որտեղ կա հոդված Աննա Ավստրուհու մասին, Վոլտերը կրկին է անդրադարձել «Երկաթե դիմակին»՝ նշելով, որ նա գիտի ավելին, քան Գրիֆֆեն, սակայն, որպես ֆրանսիացի, պետք է լռի այդ կապակցությամբ։
Յունգը համատեղությամբ Ռիզեի պնդում է, որ Երկաթե դիմակը լոթարինգացի ազնվական Արմուազն է, ով 1672 թվականին Իսպանական Նիդերլանդներում գլխավորել է Լյուդովիկոս -ի դեմ կնքված պայմանագիրը և 1673 թվականին բանտարկվում է։
Գոյություն ունի մի տարբերակ, ըստ որի դիմակի տակ թաքնվել է Պետրոս արքան, ով ուղևորվել էր Եվրոպա՝ իրականացնելու «Մեծ դեսպանություն» ծրագիրը, իսկ դեպի Ռուսաստան վերադարձել է նրա ինքնակոչ եղբայր։
1976 թվականին խորհրդային հետազոտող Յուրի Բորիսովիչ Տատարինովը, ըստ իր վերլուծության Երկաթե դիմակ է նշել մի քանի անձանց, ըստ մասնավորի՝ Ֆուկե, Մատտիոլի և Էստաշ Դոժե։