polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Վասիլի Վասիլևիչ Սոկոլով , խորհրդային, ռուս փիլիսոփա, արտասահմանյան փիլիսոփայության պատմության մասնագետ, փիլիսոփայական գիտությունների դոկտոր , պրոֆեսոր, ՄՊՀ վաստակավոր պրոֆեսոր , Ռուսաստանի բնական գիտությունների ակադեմիայի իսկական անդամ։
Նորալդ Նիկոլայի Ներսեսյանց , խորհրդային ճարտարապետ, Դոնի Ռոստովի գլխավոր ճարտարապետը 1972-1975 և 1983-1985 թվականներին, քաղաքի մինչև 2001 թվականի զարգացման գլխավոր պլանի հեղինակ, Արևմտյան և Հյուսիսային բնակելի զանգվածների կառուցապատման ծրագրերի համահեղինակ։
Նորալդ Ներսեսյանցի ղեկավարությամբ ստեղծվել են Ազովի, Նովոչերկասկի, Պրոլետարսկի, Ուստ-Դոնեցկի, Ստարոչերկասկայա գյուղի գլխավոր հատակագծերը, ինչպես նաև Ռոստովի մարզի այլ քաղաքների շրջանների ու միկրոշրջանների վերակառուցման, հատակագծման և կառուցապատման նախագծերը։
1986 թվականից նա համատեղել է արտադրական գործունեությունը դասախոսական աշխատանքի հետ՝ լինելով Ռոստովի պետական ճարտարապետական ինստիտուտի քաղաքաշինության ամբիոնի պրոֆեսոր։
2017 թվականին մեկամյա դադարից հետո Պորտուգալիան վերադառնում է Եվրատեսիլ երգի մրցույթ և Սոբրալը « » երգով հաղթելով ազգային ընտրության ժամանակ հնարավորություն ստացավ ներկայացնել իր երկիրը Կիևում տեղի ունեցող համաեվրոպական մրցույթում։
Սալվադոր Սոբրալ , պորտուգալացի երաժիշտ և երգերի հեղինակ, 2017 թվականին Ուկրաինայի մայրաքաղաք Կիևում տեղի ունեցած Եվրատեսիլ երգի մրցույթի հաղթողը։
Հաջորդ մրցաշրջանում Էրենցը փորձել է խաղալ տարբեր դիրքերում, այդ թվում՝ աջ Հարվբեք և աջ հարձակվող , բայց ավելի հաճախ խաղում էր ձախ եզրային պաշտպանի դիրքում։
Հաջորդ ութ մրցաշրջանների ընթացքում Էրենցը ակումբի անփոխարինելի ձախ պաշտպանն էր, նույնիսկ հրաժարվել է «Տոտենհեմ» տեղափոխվելու հնարավորությունից։
Ֆրեդերիկ Չաչլզ Էրենց , առավել հայտնի է որպես Ֆրեդ Էրենց, շոտլանդացի ֆուտբոլիստ, հանդես է եկել կիսապաշտպանի և եզրային պաշտպանի դիրքերում։
1911 թվականին դաշտային բանակն իր շտաբով հարկադրված էր նախ փոխադրվել Երզնկա , որը գտնվում է Արևմտյան Հայաստանում, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելով՝ դեպի մերձակա Կարին կամ Էրզրում ։
Միաժամանակ, ռազմաճակատի գծի հետևում, իր թիկունքում՝ Արևմտյան Հայաստանի բազում նահանգներում ու գավառներում բանակն ակտիվորեն մասնակցել է Հայոց ցեղասպանությունն իրագործելուն, դա պատճառաբանելով, իբր, Հայկական դիմադրությունը ճնշելու անհրաժեշտությամբ։
բանակի սպաներից շատերն, ովքեր մասնակցել են Երիտթուրքական հեղափոխությանը, ներառյալ Էնվեր փաշան և Մուստաֆա Քեմալ Աթաթյուրքը, հասել են փառքի և իշխանության։
դաշտային բանակի շտաբի ենթակայության ներքո էին գտնվում հետևյալ գործող դիվիզիաները. Բացի այդ դաշտային բանակը տեսչական գործառույթներ ուներ 12 Ռեդիֆ դիվիզիաների համար.
Երրորդ դաշտային բանակը կարող էր համալրումներ ակնկալել Առաջին և Երկրորդ դաշտային բանակներից, որոնք հաղթանակներ ունեցան Գալիպոլիում, սակայն օսմանյան կայսրության երկաթուղիների խղճուկ վիճակի պատճառով շատ երկար ժամանակ էր պահանջվում, որ այդ համալրումները հասնեին Երրորդ բանակին։
Այդ ամենի պատճառով դաշտային բանակին չէին հերիքում նաև գնդացիրները, և բացի այդ, նա կարիք ուներ ավելի շատ հրանոթների՝ Կարին-Էրզրում քաղաքը ռուսական և հայկական ուժերի գրավումից պաշտպանելու համար։
Արդյունքում ճեղքվեց քաղաքը պաշտպանող թուրքական զորքերի արտաքին պաշտպանական գիծը, ինչը հարկադրեց Երրորդ բանակի հրամանատար գեներալ Մահմութ Քյամիլին պարզապես թողնել Արևմտյան Հայաստանի այդ կարևորագույն ամրացված կետը՝ Էրզրում-Կարին բերդաքաղաքը և նահանջել դեպի Արևմուտք՝ Կարին նահանգի արևմտյան ծայրամասը և Փոքր Հայք։
Նույն տարվա ընթացքում օսմանյան կայսրության ռազմական կորուստները Գալիպոլիի ճակատամարտում հանգեցրին նրան, որ դաշտային բանակը զրկվեց իր ռազմական անձնակազմի համալրումներից, և այլևս երբեք չհասավ իր սովորական թվակազմին, ուստի 1915 թվականի վերջերին արդեն անձնակազմի թիվը 118 հազարից կրճատվել, իջել էր 60 հազարի։
1917 և 1918 թվականների միջև բանակը հարձակման անցավ ընդդեմ Հայկական ազգային ազատագրական շարժման ստեղծած զորքերի դեմ, որոնք ենթարկվում էին Արևելահայ ազգային խորհրդին և դարձան Հայկական բանակի հիմքը, այն բանից հետո, երբ հռչակվեց Հայաստանի առաջին հանրապետությունը։
Սարիղամիշի աղետալի ճակատամարտից առաջ դաշտային բանակը կազմված էր 118 հազար 660 զինվորից ու սպայից, որոնք խմբավորված էին հետևյալ զորամիավորումների մեջ՝ հետևյալ հրամատարների գլխավորությամբ.
Օսմանյան բանակի հետագա վերակազմավորման ընթացքում, երբ կատարվեց բանակային կորպուսների մակարդակով շտաբների ստեղծումը, դաշտային բանակը 1911 թվականին իր շտաբը տեղակայեց Երզնկայում։
1915 թվականի ապրիլին, երբ Օսմանյան կայսրությունում սկսեց իրականացվել Հայոց ցեղասպանությունը, որին մասնակցում էին և տարիներ շարունակ մասնակցելու էին օսմանյան զինված ուժերը՝ իրենց գրեթե բոլոր զորամասերով ու զորամիավորումներով, Օսմանյան կայսրության Երրորդ դաշտային բանակն ուներ հետևյալ կառուցվածքը.
Երրորդ դաշտային բանակի զորամասերը շարունակում էին նահանջել՝ կորցնելով նորանոր տարածքներ, այդ թվում՝ կարևոր ռազմածովային նավահանգիստ Տրապիզոն քաղաքը՝ Սև ծովի ափին։
Երբ ռուսական բանակը սկսեց իր հանկարծակի հարձակումը 1916 թվականի հունվարին, որի գագաթնակետը Քյոփրյուքյոյի ճակատամարտն էր, Օսմանյան կայսրության Երրորդ դաշտային բանակն իր կազմում ուներ 65 հազար զինվոր ու սպա և 100 հրանոթ։
Սարիղամիշի ճակատամարտից հետո դաշտային բանակի թվակազմը կրճատվեց մինչև 20 հազար զինվոր և սպայի, և բանակը կորցրեց իր բոլոր հրանոթներն ու ծանր սպառազինությունը։
Սովորելու ընթացքում բազմիցս արժանացել է ակադեմիայի խրախուսական մեդալների. 1857 թվականին ստացել է փոքր արծաթե մեդալ բնօրինակից ծեփակերտման համար, 1858 թվականին՝ փոքր արծաթե մեդալ «Համաշխարհային ջրհեղեղ» հարթաքանդակի համար, 1859 թվականին՝ մեծ արծաթե մեդալ բնօրինակից ծեփակերտման համար, իսկ 1862 թվականին՝ փոքր ոսկե մեդալ «Սերմնացան» քանդակի համար (ցուցադրվում է Ռուսական պետական թանգարանում՝ Միխայլովյան պալատի շքասանդուղքի վրա։
Վասիլի Կրեյտանը ծնվել է 1832 թվականին Վիբորգի նահանգի Ֆրեդրիկսհամն քաղաքում, գերմանական ծագմամբ քանդակագործ և փորագրող Պետր Կրեյտանի ընտանիքում. վերջինս հեղինակել է Փրկչի անձեռակերտ դիմանկարի եկեղեցու սրբապատկերները, Սուրբ Պետրոսի ու Պողոսի լյութերական եկեղեցու բարձրաքանդակները, մասնակցել է Ձմեռային պալատի վերակառուցմանը 1837 թվականի հրդեհից հետո։
«տասնչորսի խռովությանը» նախորդած իրադարձություններին Վասիլի Կրեյտանը չի մասնակցել և Ակադեմիայի խորհրդին ուղղված կոլեկտիվ դիմումը չի ստորագրել, սակայն իմանալով 1863 թվականի նոյեմբերի 9-ին Ակադեմիայի խորհրդի նիստում տեղի ունեցած դեպքերի մասին, ի նշան տասներեք նկարիչների հետ համախոհ լինելու, դիմում է ներկայացրել Ակադեմիայից դուրս գալու մասին։
1863 թվականին Վասիլի Կրեյտանը Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի կողմից իրավունք է ստանում մասնակցելու մեծ ոսկե մեդալի համար անցկացվելիք մրցույթին, որ նվիրված էր Եկատերինա կայսրուհու կողմից Ակադեմիական կանոնադրության սահմանման հարյուրամյակին ու հաղթողին հնարավորություն էր տալիս վեց տարով որպես կրթաթոշակառու մեկնելու արտասահման։
Վասիլի Պետրովիչ Կրեյտան (, ծննդյան անուն՝ Վիլհելմ Ֆերդինանդ Կրետան, , 1832, Ֆրեդրիկսհամն, Վիբորգի նահանգ, Ֆինլանդիայի մեծ իշխանություն, Ռուսական կայսրություն – , 1896, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս քանդակագործ, «տասնչորսի խռովության» մասնակից, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելի հիմնադիրներից մեկը։
Վասիլի Կրեյտանն իր դիմումի համաձայն ազատվում է ակադեմիայից՝ ստանալով երկրորդ աստիճանի նկարչի կոչում և դառնալով տասնչորսերորդ խռովարարը, որ հետագայում մասնակցում է Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների արտելի հիմնադրմանն ու նրա գործունեությանը։
Ռուսաստանի վաստակավոր նկարիչ և քանդակագործ Սերգեյ Իսակովի հեղինակած վեցմետրանոց քանդակի պատրաստման և տեղադրման աշխատանքները ֆինանսավորել է Նիկողայոս Հրաշագործի բարեգործական հիմնադրամը, որը և հանդես է եկել նախագծի նախաձեռնողի դերում։
Բացման արարողությանը ներկա են եղել ատաման Նիկոլայ Կոզիցինը, Բատայսկի բնակիչներ, Դոնի և Զապորոժիեի կազակներ, Ռոստովի ծովագնացության քոլեջի ուսանողներ։
Բատայսկի բնակիչները հատուկ այս հուշարձանի համար բարեկարգել են քաղաքի գեղատեսիլ վայրերից մեկը' այն ժամանակ կառուցվող Սուրբ Երրորդության տաճարի հարևանությամբ, որի շինարարությունն ավարտվել է 2004 թվականին։
Սուրբ Անդրեաս Առաքյալի հուշարձան , հուշարձան Ռուսաստանի Դաշնության Բատայսկ քաղաքի պատմական կենտրոնում, Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու մոտ, որը կանգնեցված է տասներկու առաքյալներից մեկի' Անդրեասի պատվին։
Հռոմի Կաթոլիկ եկեղեցու սուրբ, եպիսկոպոս Օտտո Բանբերգցու կենսագիր Գերբորդը 1159 թվականին գրած մի նամակում հիշատակում է Սոֆյային և այդ ժամանակ նա արդեն Ադմոնտ վանքում էր ապրում և բաժանված էր Հենրի Բերենգարից։
Կոնրադ -ը նրան վանք էր ուղարկել անմիջապես Հունգարիայից հեռանալուց հետո, քանի որ ցանկանում էր, որ Սոֆյան աբբայությունում դաստիարակություն ստանա մինչև իր որդին և նա կհասունանան ամուսնանալու համար։
1140-ական թվականների կեսերին Գերմանիայի թագավոր Կոնրադը որոշ ժամանակ նույնիսկ աջակցում էր Բորիս Կոլոմանովիչին, որը հունգարական գահի իշխանության համար պայքարում էր Գեզա -ի դեմ և գահի թեկնածու էր ներկայանում։
Նշանադրությունից շատ չանցած Սոֆյան Հունգարիայից մեկնում է Սրբազան Հռոմեական կայսրություն, որտեղ նա հավանաբար ուսումնասիրել է գերմաներեն և պալատական սովորույթներ՝ պատրաստվելով ամուսնության։
Սոֆյա Հունգարացի , Հունգարիայի Արպադներ դինաստիայից Բելա Հունգարացի թագավորի երկու դուստրերից ավագ դուստր, որը նշանված է եղել Գերմանիայի Կոնրադ -ի որդի Հենրի Բերենգարի հետ։
1147 թվականին Կոնրադը սկսում է Խաչակրաց երկրորդ արշավանքը և Հունգարիայի թագավոր Գեզա -ը թույլատրեց նրանց անցնել իր տարածքով և գերմանական զորքերի խաղաղ անցնելը միայն հաշտեցրեց գերմանական թագավորին Գեզայի հետ։
1973 թվականից մինչև 1981 թվականը խաղացել է Մոսկվայի «Լոկոմոտիվ» ակումբում, որի կազմում անցկացրել է 162 խաղ և խփել մեկ գոլ ԽՍՀՄ չեմպիոնատներում ու առաջնություններում, ինչպես նաև մասնակցել ԽՍՀՄ գավաթի խաղարկության 30 հանդիպման ու խփել մեկ գոլ։
«Լոկոմոտիվի» կազմում 1974 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ Առաջին լիգայի հաղթող, 1978 թվականին մասնակցել է ԽՍՀՄ գավաթի խաղարկության կիսաեզրափակչին և երկու անգամ դարձել աշխարհի չեմպիոն երկաթուղայինների շրջանում։
1986 թվականից մինչև 1993 թվականը հանդես է եկել Կուրգանի «Սիբիր» ակումբում, որի կազմում մասնակցել է ԽՍՀՄ ու Ռուսաստանի առաջնությունների 236 հանդիպման ու խփել 19 գոլ, ինչպես նաև դարձել է ՌՍՖՍՀ գավաթի խաղարկության հաղթող 1991 թվականին՝ մասնակցելով այդ խաղարկության 6 հանդիպումների։
Խաղացողի կարիերան ավարտելուց հետո Սերգեյ Կամզուլինն աշխատում է Կուրգանի 3 մանկապատանեկան մարզադպրոցում որպես մարզիչ-ուսուցիչ և տեղի «Տոբոլ-98» ակումբի մանկական թիմում որպես մարզիչ։
Ճիզվիտ գիտնական Մենետրիեն 1682 թվականի հունիսի 22-ին -ում հրապարակել է, որ «հայտնաբերել է» Աննայի գերեզմանը Վիլյեի աբբայության եկեղեցում, որը գտնվում է Լա Ֆերտե Ալեի մոտ գտնվող Գատինե կոմսությունում։
Այս հաղորդագրությունը պարզվեց, որ սովորական կեղծիք էր, քանի որ գերեզմանը հետազոտել էին դեռևս 1642 թվականին, ապա հատուկ և մանրակրկիտ ուսումնասիրվել էր 1749 թվականին և ոչ մի «» բառ չի հայտնաբերվել։
Կարծիքն այն մասին, որ Կիևի Սոֆիայի տաճարի որմնանկարներից մեկի վրա պատկերված է Յարոսլավ Իմաստունի դուստրը, դեռևս 1980-ական թվականներին էր վիճարկվել մասնագետների կողմից, քանի որ նրա գտնվելու վայրը չի համապատասխանում բյուզանդական ավանդույթներին։
Բացառություն է թագավորի շրջագայության ժամանակ նրա դոմենում տված հայտնի դիպլոմը, որի վրա Աննայի ինքնագիրն է' «Անա Ռեիանա», որը տրվել է 1063 թվականին Սուասսոնի Սեն Կրեմեն աբբայությունում « »:
Միայն ինը տարի անց, 1070 թվականին է Ռաուլը վերադարձել թագավորի մերձավորների շարքեր, և այս հանկարծակի փոփոխությունը բացատրվում է հանուն Ֆլանդրիական ժառանգության պատերազմի սկսվելով, որտեղ Ֆիլիպը դաշնակիցների կարիք ուներ։
Ընդ որում, ամուսնու հետ նրա հարաբերությունների մասին դժվար է որոշակի բան ասել, բայց անուղղակի տվյալների հիման վրա (1054 թվականից հետո Աննայի անունը հազվադեպ է հանդիպում թագավորական խարտիաներում, որտեղ նշված են նրա երեխաները, իսկ 1059 թվականին Ֆիլիպի թագադրման մանրամասն հաշվետվությունում թագուհու մասին ոչ մի խոսք չկա), կարելի է ենթադրել, որ թագավորը հիասթափվել էր իր ռուսական ամուսնությունից։
Միայն Հենրիխի կյանքի վերջին ամիսներին, երբ նա արդեն կառավարման մեջ մեծ մասնակցություն չուներ, թագավորական գրասենյակը փաստաթղթերում կրկին սկսել է հիշատակել Աննային։
«Գալիա Քրիստիանայի» ( , քրիստոնեական հանրագիտարան, առաջին հրատարակությունը 1626 թվականին) հեղինակները կտրականապես պնդել են, որ նա երբեք Ագնեսա չի կոչվել, սակայն, կան մի քանի փաստաթղթեր, որտեղ նրա անունը գրվում է որպես , իսկ սեռական հոլովով' և ։
Կե դե Սենտ Էմուրը, որը զբաղվում էր այդ հարցով, հակված էր այն եզրակացության հետ, որ միջնադարին բնորոշ սովորական շփոթմունք է, երբ անունների գրառման կոնկրետ ձևը դեռևս կայացած չէր և նույն անունը տարբեր վայրերում տարբեր հնչողությամբ էին արտաբերվում և համապատասխանաբար, նամակում գրանցվել է տարբեր ձևերով ։
Հայտնի այն տարբերակը, որ կյանքի վերջում Աննան վերադարձել է հայրենիք, հիմնված է միակ հաղորդագրության վրա, որն անանուն է և քիչ հավաստի, որը ամփոփում է նրա կայնքը մեկ արտահայտությամբ. «թագավորը մեռավ, Աննան ամուսնացավ կոմս Ռաուլի հետ, նա մահացավ, նա վերադարձավ իր հայրենի հողը» ։
Այդ տեղեկությունները, նախ, ակնհայտորեն բավարար չեն ինչ-որ դատողություններ անել համար, երկրորդը, դժվար է պատկերացնել, թե ինչպիսի պատճառներ կարող էին Աննային դրդել հայրենիք վերադառնալ, որտեղ նրան հազիվ թե ինչ-որ մեկը սպասում էր։
Նախ, Ռաուլը Հենրիխ թագավորի ազգականներից էր, բացի այդ, նրա նախորդ ամուսնությունը լուծարված չէր, և այդպիսով նա երկկին էր դարձել, երրորդ' հանուն այդ տղամարդու Աննան լքել էր իր երեխաներին, որոնցից փոքրը մոտ յոթ տարեկան էր։
Ռեյմսի արքեպիսկոպոս Ժերվեն 1061 թվականի աշնանը հայտնել է Հռոմի պապ Ալեքսանդր -ին, որ «մեր թագուհին նորից ամուսնացել է, ամուսինը Ռաուլ կոմսն է», ինչի համար թագավորը և ամբողջ արքունիքը խիստ վշտացած են։
Հենրիխ -ը դրանով չի գայթակղվել, նա նախընտրել է ամուսնանալ Ագնեսա Աքվիտանացու հետ, որը հզոր տիրակալ Գիլյոմ -ի դուստրն էր և որը կարող էր օգնել դիմակայել և՛ Ֆրանսիայի թագավորին, և՛ բուրգունդացի անհանգիստ ֆեոդալներին։
1040-ական թվականների վերջում Յարոսլավի երեխաների հետ ամուսնական միություններով երկրների շղթան Սկանդինավիայից մինչև Բյուզանդիա ձգվեց, ընդգրկելով կայսրության ողջ արևելյան սահմանը։
Կա ենթադրություն, որ Աննայի հետ ամուսնությանը նպաստել է Հունգարիայի թագավոր Անդրաշ -ը, ով թշնամական հարաբերությունների մեջ էր Գերմանիայի հետ և հետաքրքրված էր Ֆրանսիայի հետ միությամբ։
1049 թվականի Հոգեգալուստին նախկին թվագրումը, որը պնդել է Կե դե Սենտ Էմուրը, ներկայումս սխալ է համարվում, թեև որոշ պատմաբաններ մինչ օրս այն ընդունում են, վկայակոչելով լանյան եպիսկոպոս Էլինանի 1059 թվականի դեկտեմբերի 3-ի խարտիան, որտեղ նշված է Հենրիխ -ի կառավարման 29-րդ տարին և նրա որդի Ֆիլիպի տասը տարեկան լիելը։
Սակայն այդ երկու թվագրումներն էլ ակնհայտ սխալ են և առաջացել են, ինչպես ենթադրվում է, փաստաթղթերը կազմողների սխալ հաշվարկների վրա, այն էլ միայն և դարերի պատճեններում։
Ֆիլիպ -ի պապը' Ռոբերտ Բարեպաշտ թագավորը մի քանի տարի եկեղեցուց վտարված է եղել, հենց Ֆիլիպին' հետագայում թագավորության վերաբերյալ նրա վրա դրած ինտերդիկտը նույնիսկ չի ստիպել, որ բաժանվի Բերտրադա դե Ֆոնֆորից։
Քաղաքական նպատակների մասին ենթադրությունները, որոնք կարող էր հետապնդել այդ ամուսնությունը, հանգում է հետևյալին. 1040-ական թվականների երկրորդ կեսին Գերմանիայի և Ֆրանսիայի միջև հարաբերությունները վատացել էին, Հենրիխ -ը վերսկսել էր Լոթարինգիայի նկատմամբ ֆրանսիական հայցը և ամենայն հավանականության կայսեր դեմ դաշնակիցներ էր փնտրում, իսկ Յարոսլավ Իմաստունը Բյուզանդիայի հետ պատերազմի նախաշեմին փորձել է Գերմանիայի հետ միություն ստանալ։
Ըստ ժամանակագիր Լամբերտ Աշաֆենբուրգցու, 1043 թվականի սկզբին Յարոսլավի դեսպանությունը հարուստ նվերներով ժամանել է Գերմանիայի Գոսլար քաղաք և գերմանական կայսրին առաջարկել է իր դստեր ձեռքը ։
Սանսի Սեն Պիեռ լե Վիֆ աբբայության Ժամանակագրությունում առանց ամսաթիվը նշելու ասված է, որ արքան իր դեսպաններին ուղարկեց «հունական սահմանների» մոտ ինչ-որ տեղ գտնվող «ռուսիո երկիր» Գոթյեի, Մո քաղաքի եպիսկոպոսի և իր վասալներից մեկի' Գասլեն դե Շոնիի գլխավորությամբ։
Մեկ այլ աղբյուր, այսպես կոչված, «Գլոսա Ռեմենսիս» կամ «Ռեյմսկիե գլոսսա» , դեսպանությունը 1048 կամ 1049 թվականներին է վերագրում և նշում է, որ առաքելության գլուխ կանգնած է եղել Շալոն քաղաքի եպիսկոպոս Ռոժեն։
1063 թվականին Ռաուլը իր ձեռքում է կենտրոնացրել Սենայի, Սոնի, Էնայի և Ուազայի հողային տարածքները, որի մեջ մտնում էին Ամյենը, Վեկսեն Վալուան և Վերմանդան։
Ըստ այդմ որոշ պատմաբաններ եզրակացնում են, որ եղել են երկու ֆրանսիական դեսպանություններ. առաջինը նախնական պայմանավորվածություն է ձեռք բերել, իսկ երկրորդը հարսնացուին Ֆրանսիա է բերել։
Այլ տեսակետով նման ենթադրության կարիք չկա. Օդալրիկի պատմության գրառումների բովանդակությունը հիմնականում սուրբ Կլեմենտ Հռոմի պապի մասունքների վրա է կենտրոնացած, ուստի դեսպանության բոլոր մասնակիցներից նա նշում է միայն Ռոժե Շալոնացուն։
Հետագայում Աննայի թոռը' Ֆիլիպ -ի որդի Լյուդովիկոս -ը, զոհաբերել է Սեն Դենի աբբայությունը' «թանկարժեք հակինթը տատիկի, Ռուսիայի թագավորի դստեր» ։
Աննա Յարոսլավնա, Կիևյան Աննա կամ Ռուսիո Ագնեսա ( կամ , կամ ըստ այլ աղբյուրների ծնվել է մոտ 1032-1082 կամ 1036 , - 1075/1089), Կիևյան իշխան Յարոսլավ Իմաստունի և նրա կնոջ' Ինգեգերդա Շվեդացու երեք դուստրերից կրտսերը, ֆրանսիական թագավոր Հենրի -ի երկրորդ կինը և Ֆրանսիայի թագուհի։
Աննայի հուղարկավորության վայրը հայտնի չէ, նրա մարմնի որևէ հետքեր չեն գտնվել ո՛չ Սեն-Դենի դամբարանում, որտեղ թաղված է Հենրիխ -ը, ոչ Սեն Բենուա սյուր Լուարում, որտեղ հնագչում է նրա որդի Ֆիլիպը։
Ոմանք, սակայն, պնդում են, որ այդտեղ առկա է կարդինալ Դամիանիի ձեռքը և նշում, որ էքսպրեսիվ արտահայտությունները, որոնցով գրված է նամակը, թույլ են տալիս ենթադրել, որ Աննայի ընդունակությունները, կարծես, չափազանց են կնոջ համար և նրան մեղմորեն խորհուրդ են տալիս իրեն համեստ պահել։
դարի պատմաբան Ֆրանսուա դե Մեզերը գրել է, որ Հենրիխ Ֆրանսիացուն են «հասել արքայադստեր արժանիքների մասին փառքը, և հենց Աննայի' Գեորգի դստեր, Ռուսիայի թագավորի, ներկայումս Մոսկովիայի, և նա հիացած է մնացել նրա կատարելության մասին պատմություններով»։
Մյուս կողմից, ֆրանսիացի պատմաբանները նշում են, որ Հենրիխի շատ փաստաթղթեր պարունակում են արձանագրություններ «իմ կին Աննայի համաձայնությամբ» և «Թագուհի Աննայի ներկայությամբ», ինչն աննախադեպ երևույթ է Ֆրանսիայի պատմության մեջ և ցույց է տալիս թագավորի վրա նրա ունեցած մեծ ազդեցությունը։
Հետազոտողները հավանական են համարում 1059 թվականին Հռոմի պապ Նիկոլայ - ի կողմից Ֆրանսիայի թագուհուն ուղղված հայտնի նամակի իսկությունը, և որը պարունակում է գովասանքի խոսքեր Աննայի արժանիքների վերաբերյալ։
Փաստաթղթերից մեկի վրա պահպանվել է նրա ինքնագիրը կիրիլիցայով. ԱՆԱ ՌԵԻՆԱ (այսինքն, , «Աննա թագուհի», հնարավոր է, որ երկրորդ բառի գրառումը արտացոլում է ֆրանսերեն հնչողությամբ' , )։
2010 թվականի հոկտեմբերի 6-ին « »-ը կատարեցին իրենց դեբյուտային սինգլը՝ «», որը Պուսանի միջազգային կինոփառատոնին Պեկ Չի Յոնի կատարած երգի օրիգինալ տարբերակի ռեմեյքն էր, իսկ տեսահոլովակը թողարկվեց հաջորդ օրը։
Երգը թողարկել էր հույսով, որ կապացուցի իր հակաերկրպագուներին, որ նրանց բացասական մեկնաբանություններով կարող են կուռքերին ստիպել գնալ ծայրահեղ քայլերի սթրեսի և հուզվածության պատճառով։
Ավելի ուշ հայտարարվեց, որ -ը Յոն Ջունին նշանակեց խմբի նոր առաջնորդ, քանի որ Հան Բյոլը, ով խմբի նախկին առաջնորդն էր պետք է կենտրոնանար ուսման վրա։
Փետրվարի 12-ին հայտարարվեց, որ -ը կնկարահանվի նրանց սեփական ռեալիթի շոույում անվանումով, որտեղ բոլոր վեց մասնակիցները պետք է ստեղծեին և կառավարեին նրանց հնարած գործակալությունը, այդպես նրանց ստաժյորներ կմիանային։
Նրանց հաջորդ սինգլ « »-ի տեսահոլովակը թողարկվել էր նոյեմբերի 11-ին նախկին մասնակիցներ Սի Այի, Նամ Գյուրիի հետ՝ կիբօրգի և սիրահարի դերերում։
անվանման մեջ «» մասնիկը նշանակում է « » և նրանց առաջնաելույթի ժամանակ հենվեցին այդ մեկնակերպին, բայց դադարեցին խոսել այդ մասին նրանց մինի-ալբոմի թողարկման պահից սկսած։
Նրանք դա փոխարինեցին ավելի գործնական բացատրությամբ «շողում են այնպես, ինչպես լուսադիոդը , երբ նրանք ելույթ են ունենում», որը աստիճանաբար սկսեց վերաբերվել՝ նրանց ընդօրինակման տիպարի՝ Լեդ Զեփելին հարգանքի տուրքին ։
Խմբի առաջին մինի ալբոմը՝ և նույն անվանմամբ գլխավոր տրեկը թողարկվել է 2011 թվականի հունիսի 15-ին, երկու տարբեր տեսահոլովակներով՝ սովորական տարբերակով և դրամատիկ տարբերակով։
Սակայն -ը ավելի ուշ հայտարարություն կատարեց գրագողության մասին, հայտարարելով, որ երկու երգերն էլ գրվել են կոմպոզիտոր Լի Սան Հոյի կողմից, այդ պատճառով էլ դրանք նման էին իրար։
Օղազարդերի պատմությունը սկիզբ է առնում հին ժամանակներից, հայտնի է, որ նրանք չափազանց նորաձև էին համարվում 18-րդ դարում, ընդհուպ մինչև 19-րդ դարի երկրորդ կեսը։
Բայց արդեն 19-րդ դարի կեսերին օղազարդերի քանակն օղակների վրա նվազել է 2-3 անգամ, և դրանք սկսեցին ընկալվել ինչպես հուշանվերներ, օրինակ՝ սիրելի կնոջից նվեր ստացած օղազարդ՝ որպես իր մասին լավ հուշ։
Համատեղելով օղազարդները տարբեր գործառույթներ կատարող առարկաների հետ՝ դիզայներները ստեղծել են օղազարդ-սուլիչներ, օղազարդ-լապտերներ, օղազարդ-պտուտախաղեր և բազմաթիվ օղազարդ-բացիչներ։
21-րդ դարի սկզբին հայտնվել է օղազարդերի նոր տեսակ՝ ֆլեշ-կրիչներ, ինչպես նաև տարածված է դարձել օղազարդների օգտագործումը բջջային հեռախոսների համար՝ որպես զարդարանք։
Օղազարդը կարող է նաև իրականացնել լրացուցիչ օգտակար գործառույթներ. օրինակ՝ փոքրիկ լապտեր ունենալ, լինել մեքենայի ազդանշանային համակարգի հեռակառավարման վահանակ, շիշը բացելու հարմարանք պարունակել և այլն։
Կրթություն է ստացել Սանկտ-Պետերբուրգի 2-րդ պրոգիմնազիայում և Ռազմական տեղագրագիտության ուսումնարանում, որն ավարտելուց հետո 1880 թվականին գործուղվել է տեղագիրների Կորպուս։
1916 թվականի հուլիսի 10-ին նա նույն կոչումով զբաղեցրել է նույն պաշտոնը և նույն թվականի սեպտեմբերի 8-ին պարգևատրվել սուրբ Ստանիսլավի առաջին աստիճանի սրերով շքանշանով։
Այս մոդելի վրա կառուցվել են մի շարք նոր սենսորներ դրանք մթնոլորտային ճնշման, ջերմաստիճանի, խոնավության չափման համար, ինչպես նաև իմֆրակարմիր լուսադիոտային ցուցիչ, որը թույլ է տալիս սմարթֆոնը օգտագործել որպես ունիվերսալ հեռակառավարման վահանակ։
Այսօր հավաքածուն ներառում է ավելի քան 2000 առարկա Հին Եգիպտոսից մինչև ժամանակակից Զիմբաբվե, ինչպես նաև աֆրիկյան տարբեր մշակույթների նմուշներ' ներառյալ արվեստի տարբեր տեսակներ, գլխի զարդեր, դիմակներ, քանդակներ, գործվածքներ, զարդեր, շքահանդեսային զենքեր և կերամիկա։
Հավաքածուն մի քանի անգամ փոխեց իր տեղակայության վայրը, մինչև որ 1927 թվականին Ջ.Պոուպի նախագծով և ճարտարագետ Հենրի Ադամսի մասնակցությամբ ստեղծված եռահարկ շինությունը 1929 թվականին բացվեց հանրության առջև։
Եվրոպական ավանդական արվեստից բացի հետաքրքրության են արժանի նախակոլումբոսյան քաղաքակրթությունների, խաղաղօվկիանոսյան կղզիների և Ասիայի արվեստի բաժինները, Անտիոքի անտիկ խճանկարների և Կոուն քույրերի հավաքածուները։
Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի կազմում է եղել 1918 թվականից որպես 65-րդ հրաձգային գնդի հրամանատարի պաշտոնակատար, այնուհետև' 8-րդ հրաձգային դիվիզիայի 2-րդ հրաձգային գնդի հրամանատար, 23-րդ հրաձգային բրիգադի 8-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատարի պաշտոնակատար, հրաձգային դիվիզիայի հրամանատարի օգնական, 5-րդ հրաձգային կորպուսի հրամանատար, Հյուսիս-Կովկասյան ռազմական օկրուգի հրամանատարի տեղակալ, 1937-1938 թվականներին' Հյուսիս-Կովկասյան ռազմական օկրուգի հրամանատար, ԽՍՀՄ պաշտպանության ժողկոմի Ռազմական Խորհրդի անդամ։
1938 թվականի հունվարի 28-ին ձերբակալվել է և 1938 թվականի հուլիսի 29-ին ՀԽՍՀ Գերագույն դատարանի ռազմական կոլեգիայի կողմից դատապարտվել մահապատժի, նույն օրը գնդակահարվել է։
Մոտ 45 միլիոն տարի առաջ սկսել է Բելոգրադչիկի անտիկլինալի բարձրացումը, և այդ ժամանակ կրաքարն ու կոնգլոմերատը ճաքել են երկրակեղևում' ստեղծելով ուղղահայաց ու հորիզոնական ծալքեր։
Այստեղ են գտնվում «Ադամ և Եվա», «Սնկեր», «Աշակերտուհին», «Արջ», «Դերվիշ», «Հովիվ», «Առյուծ», «Ուղտ», «Տիրամայր», «Հեծյալ», «Քահանաներ», «Բենդիդա աստվածուհի», «Բունտար Վելկո» ժայռագոյացությունները։
Թանգարանի հավաքածուն ներառում է ավելի քան 15000 ազգագրական և գեղարվեստական ցուցանմուշներ, այդ թվում 2700 նմուշ գործվածք (սրբիչներ, վերնաշապիկներ, շրջազգեստներ, կիսաշրջազգեստներ, գորգեր, ձեռագործ նմուշներ), մոտ 700 կերամիկական նմուշներ , նախշած ձվերի հավաքածու, փայտե փորագրություններ, մետաղական և ապակյա նմուշներ, ժողովրդական երաժշտական ​​գործիքների հավաքածու ։
Կենտրոնն իրականացնում է ազգագրական ուսումնասիրություններ, դաշտային գիտարշավներ, կազմակերպում է գիտաժողովներ, մշակութային-գեղարվեստական միջոցառումներ, մասնավորապես «Արծիվ» փառատոնը, կապ է հաստատում ժողովրդական նկարիչների, ավանդական մշակույթի կրողների և հետազոտողների հետ։
Թանգարանն իրականացնում է Ուկրաինայի ավանդական մշակույթի լուսաբանում՝ այն ամբողջական և ինքնուրույն դարձնելու, ազգային գիտակցության վերածննդի, ուկրաինական ժողովրդական արվեստի լավագույն ավանդույթների պահպանման և զարգացման, ինչպես նաև Իվան Մակարովիչ Հոնչարի հիշատակը վառ պահելու նպատակով։
Այն ժամանակ, երբ պետական թանգարանները ուշադրություն էին դարձնում խորհրդային ժամանակաշրջանի մշակութային ձեռքբերումներին, Իվան Հոնչարը չկենտրոնացավ ստեղծագործական գաղափարական նրբությունների վրա։
Նրան հետաքրքրում էր այն, որ իր հավաքածուն արտացոլի ուկրաինական ժողովրդական արվեստի ավանդույթները, որի արդյունքում հասարակական թանգարանը ձեռք բերեց ժողովրդականություն ոչ միայն Ուկրաինայում, այլև արտերկրում և Կիևում դարձավ 1960-ականների շարժման կենտրոններից մեկը։
Ճամփորդելով Ուկրաինայում՝ նկարիչն իր հետ բերել է տարբեր ժամանակներում ստեղծված ժողովրդական արվեստի նմուշներ, որոնք արտացոլում են երկրում մշակութային ավանդույթների բազմազանությունը։
Ժողովրդական մշակույթի ազգային կենտրոն «Իվան Հոնչարի անվան թանգարան» , ուկրաինական մասնագիտացված հետազոտական, մշակութային-կրթական հաստատություն Կիև քաղաքում՝ Լավրսկայա 19 հասցեում ։