polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Սակայն Պետերոա ամրոցի ջախջախումից հետո հնդկացիները անսպասելիորեն դադարեցրեցին հարձակողական գործողությունները՝ ենթադրելով, որ իսպանացիները զանգվածային հակահարձակման կանցնեն։
Իմպերիալ ամրոցի պարետ Պեդրո դե Վիլյագրային հաջողվեց 1557 թվականի օգոստոսի 1-ին հնդկացիների համար անսպասելի գիշերային հարձակմամբ սպանել առաջնորդ մապուչե Լաուտարոյին։
Մինչ իսպանացիների հայտնվելը այժմյան Չիլիի տարածքում բնակվում էին նաև բազմաթիվ այլ էթնոսներ՝ չանգոսները, ատակամենոսները և այմարները բնակվել են Չիլիի հյուսիսում, Լաուկա և Կոպյապո գետերի միջև։
Նշված չորս էթնոսների ներկայացուցիչները զբաղվում էին ձկնորսությամբ, գյուղատնտեսությամբ, որսով և արհեստագործությամբ, միմյանց հետ առևտուր են արել և ապրել են ցեղերով ու ընտանեկան համայնքներով։
Երկրի ծայր հարավում, ընդհուպ մինչև Մագելանի նեղուցը հաստատվել էին չոնոսները և ալակալուֆները, Հրո Երկրում ապրում էին ալակալուֆներ, յագանիներ, սելկնամներ և հաուշներ։
Առաջին եվրոպացիները, ովքեր ցամաքային ուղիով հասել են Նուևա Տոլեդո, եղել են Դիեգո դե Ալմագրոն և նրան ուղեկցող խումբը, ովքեր 1535 թվականին ուղևորվել են Կուսկոյից Պերու՝ ոսկի փնտրելու, բայց չեն կարողացել գտնել։
Քանի որ Չիլիում ոսկու և արծաթի պաշարները բավականին վաղ սպառվեցին, երկիրը կորցրեց իր հանդեպ հետաքրքրությունը, և տնտեսական զարգացումը տեղի ունեցավ շատ դանդաղ։
Չիլիում արմատավորվել էին այնպիսի կայացած հովանավորչական և հետադիմական համակարգեր, ինչպիսիք էին սկզբում ասյենդան, իսկ հետագայում՝ էնկոմյենդան. այս համակարգերում բնիկ տեղացիների հետ փաստացի վարվում էին ստրուկների պես։
1540 թվականին Պիսարոյին ենթակա սպաներից մեկը՝ Պեդրո դե Վալդիվիան, ուղևորվեց ուղեկցելու Չիլիից Պերու գնացող, արկածներ փնտրող հարյուրավոր զինվորներին։
Այստեղ, չնայած մապուչե հնդկացիների դիմադրությանը, նա հիմնում է եվրոպական առաջին բնակավայրերը՝ Սանտյագոն, Լա-Սերենան և Վալպարաիսոն, որոնք միաժամանակ ծառայում էին որպես ամրություններ։
Խոշոր արդյունաբերական ձեռնարկությունների նկատմամբ սաբոտաժը, ֆինանսական ռեսուրսների արտահոսքը երկրից հարկադրեցին կառավարությանը ազգայնացնելու բանկերն և խոշոր հանքարդյունաբերական ընկերությունները։
Բուլնեսի կառավարության կրթության նախարար Մանուել Մոնտը 1842 թվականին հիմնադրեց մանկավարժական առաջին ուսումնարանը՝ այն ղեկավարելու հանձնելով Դոմինգո Ֆաուստինո Սարմյենտոյին՝ արգենտինացի հիանալի լուսավորիչ, հետագայում՝ Արգենտինայի նախագահ։
Ինկերի տիրապետությունը փաստացի տարածվում էր հյուսիսի բոլոր տեղաբնիկների վրա. այսպես՝ օրինակ ինկերը հարկադրել էին պենուչե ցեղին կոռ ու բեգար կատարել։
Իր ղեկավար Գարսիա Հուրտադո դե Մենդոսի՝ 1557-1559 թվականների ռազմական արշավանքների նկարագրությամբ պետք է զբաղվեր իսպանացի գրող Ալոնսո դե Էրսիլիա-ի-Սունիգան։
Սակայն իր «Արաուկանա» պոեմում հեղինակը տեղի ունեցած իրադարձությունները ներկայացրել է բոլորովին այլ կերպ, քան իրենից ակնկալում էր գեներալը. նա դատապարտում է կոնկիստադորների դաժանությունը, կշտամբում է նրանց իշխանատենչությունը և ոսկու տենդը և առաջնային պլանում ներկայացնում է տեղացի բնակիչների՝ արաուկանների հերոսականությունը և արիությունը։
Հարկը բաղկացած էր միտայից և ենթադրում էր կասիկի պարտավորվածությունը հնդկացիների նկատմամբ՝ հանքերում աշխատելու ուղարկել վեց հնդկացիներից մեկին և գյուղատնտեսական աշխատանքներում օգտագործել հինգ հնդկացիներից մեկին։
Սահմանվեց նաև, որ հնդկացիները պետք է խնամակալեին էնկոմենդերոին, ովքեր պետք է բուժեին իրենց հիվանդություններից, հոգ տանեին նրանց քրիստոնյաների հետ հարաբերություններում, նրանց հետ չվարվեին գազանաբար և չհարկադրեին նրանց աշխատելու կիրակի և տոնական օրերին։
Հարկային բարեփոխման արդյունքում ունևոր խավի ուղղակի հարկերը բարձրացվեցին 40 %-ով, 167 հազար հարկատուներից 12 հազար խոշոր հողատերերը սկսեցին վճարել ընդհանուր գույքահարկի 63 %-ը, որը գանձվում էր պրոգրեսիվ սանդղակով։
Ժողովրդական կրթության համակարգի առաջընթացը, քաղաքական էմիգրանտների, հիմնականում՝ Արգենտինայից, ազդեցությունը, մի քանի ամսագրերի և թերթերի հրապարակումը, ժողովրդական գրողների և բանաստեղծների ի հայտ գալը ՝ բոլոր այս գործոնները իրենց դերը խաղացել են սոցիալական և քաղաքական բարեփոխումների հանդեպ հանրային հետաքրքրության արթնացման գործում։
1879 թվականին Մեծ Բրիտանիան պատերազմ հրահրեց Չիլիի և Պերուի ու Բոլիվիայի միջև ՝ նրանց տարածքներում գտնվող բորակի հանքավայրերը նվաճելու նպատակով։
Ֆրեյը վերականգնեց ԽՍՀՄ-ի հետ դիվանագիտական հարաբերությունները , հայտարարեց «Բարեփոխումներ ազատության պայմաններում» ռեֆորմների ծրագիրը, որոնցից արմատականը ագրարային ռեֆորմն էր և պղնձի «Չիլիացումը» (պետությունը գնեց պղինձ արդյունահանող ընկերությունների 51 % բաժնետոմսերը )։
1575 թվականի դեկտեմբերի 16-ին Վալդիբիայում տեղի ունեցավ շատ ուժեղ երկրաշարժ, որի ուժգնությունը հավասարազոր էր ամենախոշոր երկրաշարժերից մեկի ուժգնությանը՝ տեղի ունեցած 1960 թվականի մայիսի 22-ին։
Քաղաքի ադմինիստրատոր և Չիլիի ժամանակագիր Պեդրո Մարինյո դե Լոբերան զգալի աջակցություն ցուցաբերեց քաղաքի վերականգնման և աղետից տուժածներին օգնելու գործում։
Իսպանացիները շարունակեցին ընդլայնել իրենց տիրույթները հարավում. 1550 թվականին նրանց կողմից հիմնադրվեց Կոնսեպսիոն քաղաքը և 1552 թվականին՝ Վալդիվիա քաղաքը։
1553 թվականի աշնանը նրանք Տուկապել ամրոցի մոտ ջախջախեցին իսպանացիներին և սպանեցին Պեդրո դե Վալդիբիային. ենթադրվում է, որ նա գերեվարվել է, և նրանք ստիպել են նրան հեղուկ ոսկի խմել։
1942 թվականին ստեղծվեց Դեմոկրատական ալյանսը՝ Ռադիկալ, Կոմունիստական, Սոցիալիստական և Ժողովրդավարական կուսակցությունների դաշինքը, որի թեկնածու ռադիկալ Խուան Անտոնիո Ռիոս Մորալեսը հաղթանակեց Չիլիի՝ 1942 թվականի նախագահական ընտրություններում։
1945 թվականի փետրվարին Չիլին պատերազմ հայտարարեց նացիստական Գերմանիային, իսկ 1945 թվականի ապրիլին՝ Ճապոնական կայսրությանը. փաստացիորեն Չիլին չի մասնակցել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտին բորակի արտահանումը Չիլիից կրճատվեց ավելի քան երեք անգամ (1917 թվականի դրությամբ՝ 2,8 միլիոնից մինչև 0,8 միլիոն՝ 1919 թվականին)։
Դա վատացրեց երկրի տնտեսական դրությունը և հանգեցրեց բանվորների պայքարի ակտիվացմանը, հատկապես 1917 թվականին Ռուսաստանում տեղի ունեցած Հոկտեմբերյան հեղափոխության ազդեցության պարագայում։
1958 թվականի նախագահական ընտրություններում ՖՌԱՊ-ի թեկնածու սոցիալիստ Սալվադոր Ալյենդեն ստացավ ձայների 28,9 %-ը և հավաքեց ընդամենը 30 000-ով քիչ ձայն՝ աջ ուժերի թեկնածու Խորխե Ալեսսանդրի հետ համեմատած, ով ստացել էր ձայների 31,6 %-ը։
1818 թվականի փետրվարի 12-ին Չիլին հռչակեց իր անկախությունը և որոշ ժամանակ անց, 1818 թվականի ապրիլի 5-ին հայրենասերները Մայպուի մարտում հասան իրենց հերթական նշանակալի հաղթանակին։
1820 թվականին Չիլիական նավատորմերը Թոմաս Կոխրանի գլխավորությամբ կարողացան վերանվաճել Վալդիվիան, բայց իսպանացիների նկատմամբ վերջնական հաղթանակը տոնեցին միայն 1826 թվականին, երբ պարտության մատնվեցին Չիլոե կղզի փախած վերջին իսպանացիները։
Նրա օրոք երկրում անցկացվեցին մի շարք ժողովրդավարական բարեփոխումներ, որոնց թվում՝ 8-ժամյա աշխատանքային օրը և սոցիալական պարտադիր ապահովագրությունը, ընդունվեց նոր՝ հիմնական ժողովրդավարական ազատություն հռչակող սահմանադրություն, եկեղեցին անջատվեց պետությունից։
Չիլիի կառավարությունն այս պայմանագիրը դիտարկեց որպես ռազմական սպառնալիք և վերջնագիր ներկայացրեց՝ պահանջելով չեղյալ ճանաչել պայմանագիրը, իսկ մերժում ստանալուց հետո պատերազմ հայտարարեց։
Ներքաղաքական սուր ճգնաժամի պայմաններում Սալվադոր Ալյենդեն վարանում էր պլեբիսցիտների՝ վստահության վերաբերյալ հայտարարությունների և բարեփոխումներն արագացնելու պահանջ ներկայացնող ծայրահեղականների ճնշումների միջև, ովքեր կապիտալիստական սեփականության ամբողջական օտարման նախագծեր էին քննարկում և սահմանում էին այսպես կոչված ժողովրդական արդարադատության և ժողովրդավարական բանակի ձևավորման անհրաժեշտությունը։
Վերջինիս կառավարությունը մի շարք առաջադիմական միջոցառումներ անցկացրեց ( օրենք աշխատանքի մասին, օրենք գյուղացիների համար բանկային վարկերի մասին և այլն), բայց չհամարձակվեց ագրարային բարեփոխում իրականացնել։
Առաջին եվրոպացին, ով ոտք է դրել Չիլիական հողի վրա, Ֆեռնան Մագելանն էր՝ 1520 թվականին, ափ իջած ներկայիս Պունտա-Արենասի շրջանում. նրա անվամբ է կոչվել Մագելանի նեղուցը։
1533 թվականին Ֆրանչեսկո Պիսառոյի ղեկավարած զորքերը առանց ջանքերի գրավում են ինկերի հարստությունը, բայց, այդուհանդերձ, չեն համարձակվում առաջ գնալ ներկայիս Չիլիի տարածքում գտնվող պարսպապատ Ատակամա անապատով և Անդյան լեռնաշղթայով։
1969 թվականի դեկտեմբերին Կոմունիստական, Սոցիալիստական, Ռադիկալ, Սոցիալ-ժողովրդավարական կուսակցությունները, Ազգային միացյալ գործողությունների Շարժումը և Անկախ ժողովրդական գործողությունները ձևավորեցին «Ազգային միաբանություն» դաշինքը, որը 1970 թվականի նախագահական ընտրությունների նախօրեին արմատական սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների ծրագիր առաջ բերեց։
Նրա օրոք ռազմական նախարար Կարլոս Իբանյեսի իշխանությունը մեծացավ. նա դարձավ ներքին գործերի նախարար, իսկ 1927 թվականի փետրվարին Ֆիգերոային պաշտոնաթող արեց, ռազմական դիկտատուրա հաստատեց և զբաղեցրեց փոխնախագահի աթոռը։
1704 թվականին նավաբեկությունից փրկված շոտլանդացի նավաստի Ալեքսանդր Սելկիրկը չորս տարի շարունակ բոլորովին միայնակ բնակվել է Խուան Ֆեռնանդես կղզեխմբի կղզիներից մեկում։
1957 թվականի հուլիսին Ժողովրդական թևի և Սոցիալ-քրիստոնեական պահպանողական կուսակցության հենքի վրա հիմնադրվեց Քրիստոնեա-ժողովրդավարական կուսակցությունը , որը քաղաքական ասպարեզում դարձավ ազդեցիկ ուժ։
1998 թվականին Դոնի Ռոստովի քաղաքաշինական խորհուրդը հավանություն է տվել ռոստովցի Սերգեյ Կիվենկոյի գաղափարին, որը մշակել է քաղաքային նոր հեռուստաաշտարակի նախագիծ, որն անվանել է «Պենտաշպիլ» ։
Ռոստովի հեռուստաաշտարակ , 3803 նախագծի հեռուստատեսային և ռադիոհաղորդիչ տիպային աշտարակ, որը գտնվում է Դոնի Ռոստովի Երկաթուղային շրջանում, Բարիկադնայա փողոցում։
Նրա հաղորդակների գործողության գոտում է գտնվում 2,2 միլիոն բնակչությամբ Ռոստովի ագլոմերացիայի զգալի մասը , որը, բացի Դոնի Ռոստովից, ներառում է նաև այնպիսի խոշոր քաղաքներ, ինչպիսիք են Բատայսկը, Ազովը, Ակսայը։
Սկզբում աշխատանքը հեշտ չտրվեց Լազարին, նա պետք է հաղթահարեր երկրների միջև մշակութային տարբերությունները, բացի դրանից, նա նոր էր կորցրել ընտանիքին․ կինը և երեխան մահացել էին Ալժիրում։
Շուտով դրանից հետո նրան հայտնում են, որ նա այլևս չի կարող աշխատել դպրոցում, քանի որ հայտնի է դարձել, որ նա երբեք չի եղել ուսուցիչ, իսկ Ալժիրում նա ռեստորան էր պահում։
Մեծ ուշադրություն է դարձվում ընկերության փիլիսոփայությանը, ինչը թույլ տվեց տարբերվել մրցակցային շուկայում, ձերք բերել մի խումբ երկրպագուներ և ավելի քան տասը տարվա ընթացքում առևտուրն ավելացնել զրոյից միլիարդի։
Այս գլխում Շեյը կիսվում է բիզնեսը առաջ տանելու, ընկերությունում անկրկնելի և ընկերական միջավայր ստեղծելու մտքերով, նաև նրկայացնում է իր տեսակետը, թե ինչպես բարձրացնել ինքնազարգացման աստիճանը։
Նույն գլխում նա պատմում է գովազդային կայքի մասին, որտեղ նա եղել է հիմնադիրների թվում, նրա արագ աճի մասին և 1998 թվականին վաճառված -ի մասին, որը վաճառվել է 265 միլիոն դոլարով։
Պարգևելով երջանկություն. զրոյից՝ միլիոն , Թոնի Շեյի գիրքը, պատմում է իր ձեռնարկատիրության մասին, թե ինչպես է ստեղծվել . ընկերությունը, որի -ն է ինքը։
Աշինգտոն անունը հնարավոր է ծագել է բառից, որը կիրառվել է 1170 թվականից ի վեր, կամ այն կապում են մի սաքսոնյան զավթիչի հետ, որը նավարկելով Հյուսիսային Գերմանիայից դեպի Ուոնսբեք գետը, բնակություն է հաստատել Շիփվոշ գյուղին կից խոր անտառապատ հովտում։
Աշինգտոնը, որը 1840-ական թվականներին փոքրիկ գյուղ էր և որը կառուցել էր Փորթլանդիայի դուքսը, որպես բնակավայր այնտեղից հեռացող մարդկանց խրախուսելու համար, ժամանակի ընթացքում դարձել է քաղաք։
Ածխի հանքարդյունաբերության ընդլայման շնորհիվ շատ մարդիկ մոտակա գյուղերից թողեցին իրենց տներն ու հաստատվեցին Աշինգտոնում, որի արդյունքում կառուցվեցին շատ շենքեր։
1935 թվականի սեպտեմբերի 16-ին նշանակվել է 3-րդ մոտոհրաձգային բրիգադի հրամանատար Վերոնայում, որի համար հրամանատար է եղել նաև Իտալա-եթովպական երկրորդ պատերազմի ժամանակ։
Հունական ռազմագործողության ժամանակ' 1940 թվականին, ղեկավարել է հեծելազորային կորպուսը և հաջողության հասել հունական զորքերի դեմ, որը ղեկավարվում էր Ալեքսանդր Պապագոսի կողմից։
Հաշվի առնելով Ջովաննի Մեսսեի' տանկային պատերազմ տանելու փորձը, նա կարող էր ուղարկվել Հյուսիսային Աֆրիկայում իտալական կորպուսը ղեկավարելու, սակայն դրա փոխարեն նա նշանակվել է Ռուսաստանում իտալական հետազոտական կորպուսի ղեկավար :
Տեղանքի մեկշաբաթյա հետախուզությունից հետո ընտրվեց Կանչենջանգայի հյուսիսարևելյան լեռնաճյուղի նվաճման հնարավոր երթուղին, օգոստոսի 28-ին նրա լանջին բանակ դրվեց։
Մեկ ամիս շարունակ արշավականները նրանով ելք փորեցին դեպի հարավային կատարը (ինչպես նաև փորձեցին նրանով դուրս գալ Զեմու-Հեպ լեռնանցքը, ինչը պարզվեց, որ անհնարին է վերջինիս ձնակույտերի վտանգավորության պատճառով) և հոկտեմբերի 2-ին Ալլվայնին և Կրաուսին հաջողվեց հասնել 7400 մետր բարձրությանը, ինքը՝ Բաուերը, կարողացավ հասնել 7100 մետր նշաձողին։
1936 թվականին Բաուերը ղեկավարել է Սիկկիմ գնացող արշավախումբը. արշավի ժամանակ Կարլ Վինի և Ադոլֆ Գոթթների կողմից նվաճվել է Սինիոլչու ՝ բարձունք, որը անգլիացի հայտնի լեռնագնաց և ճանապարհորդ Դուգլաս Ֆրեշֆիլդի կողմից նկարագրվել է որպես «ամենագեղեցիկը աշխարհում», ինքը՝ Բաուերը բարձրացել է Հիմալայների ևս մեկ, վեց հազար մետրանոց, Սիմվա-Նորդ պիկը։
1937 թվականին նա ղեկավարել է դեպի Նանգա-Պարբատ փրկարարական արշավախումբը, որի ընթացքում հաջողվել է գտնել Կարլ Վինի արշավախմբի կենդանի թաղված 16 մասնակիցներից մի քանիսին, ինչպես նաև՝ նրանց հաջողվել է հստակեցնել կատարված ողբերգության մոտավոր պատկերը։
Միայն սեպտեմբերի 10-ին հնարավոր եղավ հասնել ճամբար , սեպտեմբերի 15-ին՝ ճամբար, իսկ հաջորդ օրը Հարթմաննը ու Վինը հասան 7650 մետր բարձունքին, ուր ոչ մեծ ձնե քարանձավ փորեցին։
Սեպտեմբերի 17-ին լեռնագնացները փորձեցին շարունակել վերելքը, բայց ձյան ոչ բավարար վիճակը և բարձր հուսինային վտանգավորությունը հարկադրեցին վերադառնալ ստորին ճամբարներ։
Նրանց հաջողվեց դիտարկել դեպի բարձունք տանող ճանապարհի շարունակությունը, որն, ըստ Բաուերի, ավելի բարենպաստ պայմանների դեպքում որևէ լուրջ խոչընդոտներ չէր պարունակում։
Լեռնանցքի խոշոր տեղամասերում՝ հաջորդական զառիկողերով, ծածկված ձնե քիվերով, ժամը 8-ին մոտ նրանք կարողացան հասնել բարձունքի և նախաբարձունքի միջև հարմարավետ տեղանքի։
Մինչև օգոստոսի 8-ը Բաուերին և Հարթմաննին հաջողվեց լեռնաճյուղից լար բռնել մինչև ճամբարը. առավել արագ վեր բարձրանալուն խանգարում էր թաց ձյունը և հաճախակի քարաթափումները՝ սահմանափակելով աշխատաժամանակը լեռան վրա։
Մինչ սեպտեմբերի կեսերը լեռնագնացները զբաղված էին տեղանքը լուսանկարելով և Կանչենջանգա լեռնազանգվածի չուսումնասիրված շրջանների , Նեպալ սառցադաշտերի, Նեպալի լեռնագագաթների շրջակա տարածքների, Տենտի և Թվինսի ) քարտեզագրմամբ։
1937 թվականին կազմակերպվեց թվով երրորդ գերմանական արշավախումբը դեպի նանգա-Պարբատ, որը գլխավորեց Կարլ Վինը, խմբի կազմի մեջ մտան հիմալայան նախորդ արշավախմբերի վետերաններ Ա. Գոթթները, Գ. Հեպպը, Հանս Հարթմաննը, Պիտեր Մյուլրիտտերը , ինչպես նաև Պ. Ֆանկհաուզերը , Մ. Պֆեֆֆերը , Ուլրիխ Լյուֆթը ,Կարլ Թրոլլը և բրիտանացի սպա լեյտենանտ Սմարթը :
Էքսպեդիցիայի նպատակը Ռակիոտ հովտի կողմից Վիլլի Մերկլի ղեկավարությամբ նախորդ երկու վերելքների փորձերի ժամանակ հետախուզած բարձունքի հաղթահարումն էր։
1929 թվականին Բաուերը ղեկավարեց գերմանական առաջին հիմալայան արշավախումբը, որի նպատակը, մեծ մասշտաբով, տեղանքի հետախուզությունն էր և բարձունքում գտնվելու փորձ ունենալու անհրաժեշտությունը։
Արշավախմբին Բաուերի հետ միասին մասնակցում էին Օյգեն Ալլվայնը , Պետեր Աուֆշնայտերը և Էռնստ Բեյգելը , Յուլիուս Բրենները , Վիլհելմ Ֆենդտը , Կարլ ֆոն Կրաուսը , Իոահիմ Լեոպոլդը և Ալեքսանդր Թեոնեսը .
Դեռևս 1936 թվականին Բաուերը Ֆրից Բեխտոլդի հետ ստեղծել է Գերմանական Հիմալայան հիմնադրամը , որի գործառույթը ազգային լեռնագնացության զարգացմանն աջակցելն էր։
Մի շարք պատճառներով 1936 թվականին գերմանացիները չկարողացան լիարժեք արշավախումբ կազմակերպել ոչ դեպի Կանչենջանգա, ոչ՝ Նանգա-Պարբատ, այդ պատճառով գերմանական հիմալայան հիմնադրամը Սիկկիմ ուղարկեց հետախուզական ոչ մեծ արշավախումբ, որի աշխատանքի արդյունքները կարող էին օգտակար լինել հաջորդող սեզոնին։
Սեպտեմբերի 19-ին լեռնագնացները դուրս եկան բազային ճամբարից և ամսի 21-ին, անցնելով սառցադաշտը, ճամբար դրեցին դեպի բարձունք տանող ճանապարհի սկզբնամասում ։
Պաուլ Ֆրիդրիխ Պետեր Բաուեր , գերմանացի իրավաբան, գրող, ամառային Օլիմպիական 10-րդ խաղերի ոսկե մեդալակիր, լեռնագնաց, գերմանական հինգ հիմալայան արշավախմբերի ղեկավար, Ավստրիական և Հիմալայան լեռնագնացների ակումբների պատվավոր անդամ, Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների մասնակից։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբից Բաուերը նշանակվել է Ֆուլպմեսի լեռնահրաձգային ուսուցմամբ ռազմական դպրոցի տնօրեն, իսկ 1942-1943 թվականներին, մայորի կոչում ստանալով, դարձել է լեռնահրաձգային գումարտակի հրամանատար և մասնակցել է Կենտրոնական և Արևմտյան Կովկասում տեղի ունեցած մարտերին։
1932 թվականին Լոս-Անջելեսում կայացած Օլիմպիական 10-րդ ամառային խաղերի արվեստների մրցույթում «գրականություն» կատեգորիայում «Կանչենջանգայի վրա» ձեռագիր գրքի համար պարգևատրվել է ոսկե մեդալով . գիրքը հրապարակվել էր ավելի վաղ՝ 1931 թվականին «Ճակատամարտ Հիմալայների համար» վերնագրով :
1931 թվականին Բաուերը դարձավ Կանչենջանգա բարձրացող հերթական արշավախմբի ղեկավարը. խմբի մեջ 1929 թվականի արշավի մասնակիցներ Ալլվայնի, Աուֆշնայտերի, Բրենների, Ֆենդտի և Լեոպոլդի հետ միասին մտան նաև Հանս Հարթմաննը , Հանս Պիրչերը , Գերման Շալլերը և Կարլ Վինը։
1928 թվականին ղեկավարել է հետպատերազմյան առաջին գերմանական արշավախումբը դեպի Կովկաս, որի ժամանակ հաղթահարել է Դիխթաուի և Շխարայի բարձունքները, ինչպես նաև բարեկամական հարաբերություններ է հաստատել խորհրդային լեռնագնացների հետ։
1929 և 1931 թվականներին Պաուլ Բաուերը գլխավորել է գերմանական երկու հիմալայան արշավախմբերը դեպի Կանչենջանգա , որի արդյունքում որոշակիացվել է դեպի վեր՝ 7400 և 7700 մետր բարձունքներ տանող հնարավոր ճանապարհը։
Բիլբորդ ամսագրի հարցազրույցի ժամանակ գլխավոր երգիչը՝ Դեն Ռեյնոլդսը ասել, որ խումբը որոշ ժամանակ դադար կվերցնի, բացատրելով՝ «Մենք դադար չենք առել, մոտավորապես, վեց տարի, մենք ստիպված ենք մեկ տարի դադար վերցնել»։
+ -ի թողարկումից և համաշխարհային շրջագայությունից հետո, մինչև 2016 թվականը խմբի դադարից հետո, սոցիալական ցանցերի հաղորդագրությունների միջոցով պարզ դարձավ նրանց երրորդ ալբոմի մասին։
ամսագրին տված հարցազրույցում երգիչը հաստատել է, որ երգի կատարման ժամանալ իրեն տեղադրել է Ջոնաթան Ջոսթարի փոխարեն, որը կռվել էր Դիո Բրանդոյի հետ միասին։
Ալբոմում օգտագործված են սաունդթրեքներ առաջին եթերաշրջանի առաջին մասից, որոնք վերցվել են 2013 թվականի անիմե-սերիալում, որը նկարահանվել է մանգայի առաջին մասի մոտիվներով։
Երկրորդ մասի բացվող թեման առաջին եթերաշրջանում, — մանգայի էկրանավորում թողարկվել է հունվարի 30-ին, տեքստը գրել է Սաորի Սոդամը, իսկ երաժշտությունը ստեղծել է Տոսիյուկի Օմորին։
Թողարկումից հետո առաջին շաբաթում վաճառվել է ավելի քան 21.000 սինգլի օրինակ, ինչը բարձրացրել էր նրան 4-րդ հորիզոնականի ամենշաբաթյա թոփ-հիթ-շքերթում -ի տվյալներով, նաև Ճապոնիայի ն ն100 հիթ-շքերթի 7-րդ հորիզոնականին -ի տարբերակով։
Երկրորդ ալբոմ , թողարկվել է նույն լեյբլի կողմից 2013 թվականի փետրվարի 22-ին ստանդարտ --սկավառակով, տվյալ ալբոմը ներառում էիր մեջ 25 սաունդթրեքներ։
Երաժշտության հեղինակը հանդիսանում է հայտնի կոմպոզիտոր Տակու Իվասակին, որը ստեղծել է օրիգինալ երաժշտական ստեղծագործություններ, միացնելով նվագախմբային կատարում դաբսթեփի տարրերով։
Ստացած գումարը նրան հնարավորություն ընձեռեց 1843-1847-ական թվականներին ճանապարհորդել Իտալիա, որտեղ անտիկ ժամանակաշրջանի գլուխգործոցների և Վերածննդի ստեղծագործությունների ազդեցության շնորհիվ ձևավորվեց Ուոթսի ոճը։
1855 և 1894 թթ. նկարչին տրվում է բարոնի տիտղոս, սակայն Ուոթսը հրաժարվում է ինչպես տիտղոսից, այնպես էլ Թագավորական ակադեմիայի տնօրենի պաշտոնից։
Դրանից հետո նրան մեծ հաջողություն բերեց « » երգը, որը գրվել էր 1950 թվականին և 11 շաբաթվա ընթացում -ի րիթմ ընդ բլյուզ ոճում զբաղել էր առաջին տեղը։
Ամբողջ 1949 և 1955 թվականների 149 օրերի ընթացքում Բրաունը գլխավորել է րիթմ ընդ բլյուզ ոճի հիթ-շքերթը' դառնալով « »-ի ամենահայտնի կատարողը, հենց որի համար էլ այն ստացել է «Տուն, որը կառուցել է Ռութը» անունը։
Միայն 15 տարի անց ամերիկացի կատակերգու Ռեդ Ֆոքսքսը նրան համոզեց վերսկսել երաժշտական կարիերան, իսկ 4 տարի հետո ընդունել «Բարև Լարի» հումորային սերիալում նկարահանվելու առաջարկը։
1988 թվականին ռեժիսոր Ջոն Ուեթրեսը առաջարկեց Ռութին նկարահանվել «Լաք մազերի համար» շատ հայտնի ֆիլմում, որտեղ նա փայլուն կատարեց երաժշտական խանութի վաճառողուհի Մոտորմաուս Մեյբելի դերը, ով պայքարում էր սևամորթների իրավունքների համար։
Ռութ Բրաունը եղել է րիթմ ընդ բլյուզ ոճի երաժիշտների իրավունքների համար ակտիվ պայքարող, որի արդյունքում ստեղծվել է Րիթմ ընդ բլյուզի ֆոնդը, անկախ կազմակերպություն, որը ձգտում էր պատմականորեն և մշակութապես պահպանել րիթմ ընդ բլյուզը, ապահովել ֆինանսական աջակցություն, ինչպես նաև' պայքարել երաժիշտներին վճարելու համար։
Այնտեղ Բրաունը ծանոթացավ հայտնի Քեբ Քելոուեյի քրոջ' Բլանշ Քելոուեյի հետ, ով կազմակերպեց Ռութի համերգը քաղաքի գիշերային ակումբներից մեկում և շատ շուտով դարձավ նրա մենեջերը։
«Ամերիկայի ձայն» ռադիոկայանի հաղորդավար Ուիլիս Կոնովերը նկատեց սկսնակ երգչուհուն և առաջարկեց նրան ծանոթանալ նոր բացված « » ստուդիայի տնօրեններ Հերբ Աբրամսոնի և Ամետ Էրտեգյունի հետ։
1990-ական թվականներին նա հաճախ է հանդես եկել բլյուզի այլ կատարողների հետ, այդ թվում' Չարլզ Բրաունի, իսկ տասնամյակի վերջում համերգային շրջագայություններ է ունեցել ամերիկացի մեկ այլ բլյուզ ոճի երգչուհու' Բոնի Ռայնտի հետ։
Ռութ Բրաունը մահացել է 2006 թվականի նոյեմբերի 17-ին Լաս Վեգասի կենտրոնական հիվանդանոցում սրտի կաթվածի և ուղեղի կաթվածի հետևանքով առաջացած բարդացումների պատճառով, որոնք մեծապես վնասել էին նրա առողջությունը այդ տարվա հոկտեմբերին։
Տևական լռությունից հետո 1970 թվականին Ռութը նորից ուշադրությունը հրավիրեց իր վրա և հայտնիության գագաթնակետին հասավ 1980-ական թվականներին, երբ նկարահանվեց մի քանի ֆիլմերում, ինչպես նաև' «Թոնի» մրցանակակիր դարձավ բրոդվեյան «Սև և կապույտ» մյուզիքլի և Գրեմմի մրցանակակիր' նույնանուն սաունդրեքի համար։
Այդ ընթացքում Փիթերը ջունգլիներում ծանոթանում է մեկ այլ պատանդի՝ Ֆրանսիայի օտարերկրյա լեգեոնի անդամ Կեսլերի հետ, ում առևանգել էին տասնինը ամիս առաջ։
Չնայած Վարգասը փոխարինվեց եզրափակչի Արգենտինայի դեմ խաղի լրացուցիչ ժամանակում, Չիլիի հավաքականը հաղթեց հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարում՝ նվաճելով իր պատմության առաջին խոշոր միջազգային գավաթը։
2012 թվականի սեպտեմբերի 20-ին ԱԻԿ-ի դեմ Եվրոպա Լիգայի խաղում Վարգասը խփեց իր առաջին գոլերը Նապոլիի կազմում՝ դառնալով առաջին չիլիացի ֆուտբոլիստը, ով հետ-տրիկի հեղինակ է դարձել եվրոպական միջազգային առաջնությունում։
Այնուամենայնիվ, հաջորդ մրցաշրջանում նա դարձավ հիմնական կազմի խաղացող և շատ լավ խաղ ցուցադրեց՝ 44 խաղում խփելով 25 գոլ և տալով 11 գոլային փոխանցում։
Հոկտեմբերի 19-ի Լիվերպուլի դեմ խաղում Վարգասը փոխարինման դուրս եկավ խաղի 78-րդ րոպեին և 2 գոլ հեղինակեց, սակայն ՔՊՌ-ն պարտվեց 2-3 հաշվով։
2013 թվականի սեպտեմբերին Վարգասը շրջանցեց Մարսելո Սալասի և Կառլոս Կասելիի Չիլիի հավաքականի կազմում հաջորդական խաղերում խփած գոլերի ռեկորդը՝ գոլի հեղինակ դառնալով Իսպանիայի հավաքականի դեմ ընկերական խաղում։
Դեկտեմբերի 26-ին Արսենալի դեմ խաղում Վարգասը օգնեց իր թիմի դարպասապահ Ռոբերտ Գրինին ետ մղել Ալեքսիս Սանչեսի իրացրած 11-մետրանոցը՝ ցուցամատով ցույց տալով, թե որ ուղղությամբ իր հայրենակիցը կխփի։
Իր կարիերայի ընթացքում Վարգասը հանդես է եկել չիլիական Կոբրելոայի և Ունիվերսիդադի, Նապոլիի, գերմանական Հոֆենհայմի կազմում, ինչպես նաև վարձավճարով խաղացել է բրազիլական Գրեմիոյում, Վալենսիայում և անգլիական ՔՊՌ-ում։
Էդուարդո Վարգաս , ), չիլիացի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, ով ներկայումս հանդես է գալիս մեքսիկական Տիգրես ՈՒԱՆԼ թիմի և Չիլիի ազգային հավաքականի կազմում։
2013 թվականին հրատարակվել է վեպի «Էլիտա» սիքվելը և հաջորդող « » նովելը, գրվել են այդ նույն իրադարձությունների մասին, բայց ուրիշ դեպքից, երրորդ վեպը «Միակը» հրատարակվել է 2014 թվականին։
Մասամբ դրական կարծիք է տվել . -ը, այստեղ գիրքն անվանել են «բեկումնային», «Սոված խաղեր» տրիլոգիայից, բայց այնուամենայնիվ «Ընտրությունը» բնութագրվել է որպես ավելի հաղական ժամանցային պլանում։
Գլխավոր հերոսուհին՝ Ամերիկա Սինգերը, դարձել է 35 աղջիկներից մեկը, ովքեր ընտրվել են արքայազն Մաքսոնի սրտի համար անցկացվող «մրցույթներին» և հաղթողին հնարավորություն է տրվում ապագայում դառնալ թագուհի և ապրել հարստության մեջ։
Գրքի մասին խոսելիս, Քիրի Քասը հայտարարել է, որ նրա համար ոգեշնչում են եղել Էսֆիրի և Մոխրոտիկի պատմությունները և տարբերությունները այս երկու հերոսների միջև, նրանց զարգացումը և ներկայացումը այն մասին, թե արդյոք նրանք դարձել են երջանիկ կյանքում։
«Տերմինատոր»-ի դերերից մեկը հասնում է Բինին, չնայած Ջեյմս Քեմերոնը մեծ ռիսկի էր դիմում՝ կիբեր-մարդասպանի դերի համար հրավիրելով Առնոլդ Շվարցենեգերին, ով մինչև հիմա մարմնավորել է լավ տղաների, իսկ դրական տղայի դերը տալով դերասանի, ով հայտնիություն է ձեռք բերել հանցագործի դերով։
Դրանից հետո Մայքլի համբավը վերջնականապես խարխլվել է, և մի քանի տարիների ընթացքում նա նկարահանվել է քիչ բյուջե ունեցող ֆիլմերում և հեռուստատեսությունում՝ հիմնականում խաղալով երկրորդական դերերում։
Այդ շրջանում կարելի է առանձնացնել մի քանի ֆիլմեր՝ «Ժայռը» Նիկոլաս Քեյջի մասնակցության, որտեղ Բինը խաղացել է հրամանատար Անդերսոնի երկրորդական դերը և «Պատերազմի արվեստը» ֆիլմը Ուեսլի Սնայփսոնի հետ գլխավոր դերում։
Քեմերոնի հետ համագործակցությունը Բինը շարունակել է նաև «Օտարները» ֆիլմում, որտեղ Քեմերոնը նրան առաջարկել է զինվորներից մեկի դերը, ով բախվում է այլմոլորակային հրեշների հետ։
Այդ ֆիլմում Բինը հայտնվում է վերջին պահին․ ի սկզբանե նրա դերում «Օտարները» ֆիլմում հաստատվել էր Ջեյմս Ռեմարը, բայց նկարահանումների մեկնարկից երեք օր անց, Ջեյմս Քեմերոնի հետ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով Ռեմարը լքել է նկարահանման հրապարակը։