polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Կոմսական գահը, առանց հստակ սկանդինավյան ժառանգական գծի կամ այդ գծի շարունակման համար անհրաժեշտ քաղաքական աջակցության կամ մեխանիզմի, հանձնվեց շոտլանդական լորդերին։
1471-ին Հակոբը Քեյթնեսի հողերը հանձնեց Օրքնիի կոմս Վիլյամին իր հողերի փոխարեն և այսպես Օրքնին և Շետլանդը մտան Շոտլանդիայի Թագավորության կազմի մեջ։
Հարալդ Առաջին Հարֆագրը կամ Հարալդ Առաջին Նորվեգացին Օրքնին և Շետլանդը իր թագավորության մաս հայտարարեց շուրջ 875-ին և քաղաքական տարաձայնությունների ու խնդիրների պատճառով ստիպված եղավ ձեռնարկել ռազմական գործողություններ՝ ապահովելու համար այս կղզիների հավատարմությունն իրեն։
Այդժամ Հարալդը վերցրեց իշխանությունները Օրքնիի տեղական առաջնորդներից և նշանակեց Օրքնիի կոմսերին, ովքեր պետք է լինեին կղզիների ամենաբարձրաստիճան ազնվականները և պետք է արքայի փոխարեն ձևավորեին տեղական իշխանություն։
12-րդ դարում Օրքնին գտնվել է նորվեգական վերահսկողության ներքո, իսկ 13-րդ դարում Իսլանդիայում գրվել է -ն, ինչն իրենից ներկայացնում է այս կղզիներում սկանդինավյան կյանքի պատմության ամենավաղ և ամենակրկնվող տարբերակներից մեկը։
Աննե-Քաթրինա Վեսթլիի ամենահայտնի ստեղծագործությունը՝ «Ութ երեխաները և բեռնատարը» պատմում է Օսլոյում մի փոքրիկ բնակարանում ապրող ութ երեխա ունեցող ընտանիքի մասին։
«Ավրորա» շարքում Աննե-Քաթրինա Վեսթլին վիճարկում է ավանդական գենդերային դերերը՝ պատկերելով մի ընտանիք, որտեղ մայրն աշխատում է որպես իրավաբան, իսկ հայրը, ով անտիկ պատմության թեկնածուի կոչում ունի, մնում է տանը և խնամում իրենց երկու երեխաներին։
Այն ժամանակ, երբ պատկերները ստեղծվել են, Նորվեգիայի հյուսիսային մասը բնակեցված էր որսորդ-հավաքորդներով, որոնք համարվում էին Կոմսայի մշակույթի սերունդ, հնագիտական մշակույթի որսորդ, ուշ պալեոլիթի և վաղ մեզոլիթի շրջանի հավաքորդներ, որոնք տարածվել էին նորվեգական ափի երկայնքով' զբաղեցնելով այն տարածքները, որոնք ազատագրվել էին սառցե դարաշրջանի վերջում, մոտ մ.թ.ա. 8000 թվականին։
Ըստ Ալթայի ժայռապատկերների, որոնք ստեղծվել են 5000 տարվա ընթացքում, կարելի է հետևել բազմաթիվ մշակութային փոփոխությունների, այդ թվում մետաղական գործիքների հայտնագործումը, նաև առաջընթացն այնպիսի ոլորտներում, ինչպիսիք են նավաշինարարությունը և ձկնորսական մեթոդների կատարելագործումը։
Քանի որ ժայռապատկերների ստեղծման շրջանի մասին ոչ մի գրավոր աղբյուրներ չկան, չենք կարող իմանալ, թե ինչ նպատակներ են ունեցել ժայռապատկերների ստեղծողները և ինչն է նրանց դրդել ժայռապատկերներ ստեղծելու։
Ենթադրվում է, որ դրանք օգտագործվում էին շամանների ծիսակատարություներում, դրանցով նշվել են ցեղերի տարածքների սահմաններ, իրենցից ներկայացնում են ցեղերի կյանքում տեղի ունեցող կարևոր իրադարձություններ կամ էլ եղել են արվեստի հասարակ ձևեր, այսինքն ունեցել են գեղագիտական նպատակ։
Քանի որ առանձին պատկերներ ներկայացնում են տարբեր կերպարներ և ստեղծվել են շատ երկար ժամանակահատվածում, հավանական է համարվում, որ ժայռապատկերները կարող էին օգտագործվել վերը նշված ցանկացած նպատակներով։
Արջը, ըստ երևույթին, մեծ դեր է խաղացել նախապատմական շրջանի մարդկանց մոտ. դրանք կարևոր տեղ են զբաղեցնում շատ ժայռապատկերներում և հաճախ պատկերվում են ոչ որպես կենդանի, որոնց հանդեպ որս է կատարվում, այլև որպես պաշտամունքի առարկա (դա ավելի հավանական է, քանի որ արջի պաշտամունքը հայտնի է հյուսիսարևմտյան Ռուսաստանի հին մշակույթում, նաև սաամական մշակույթում)։
Ալթայի շրջանի ամենավաղ ժայռապատկերները թվագրվում են մ.թ.ա. 4200 թվականի, իսկ ամենաուշը' մոտ մ.թ.ա. 500 թվականի, չնայած մի շարք հետազոտողներ կարծում են, որ ժայռապատկերները այստեղ հայտնվել են մ.թ. 500 թվականին։
Պատկերների լայն բազմազանությունը խոսում է որսորդ-հավաքորդների մշակույթի մասին, որոնք կարողանում էին առաջնորդել եղնիկների հոտերը, կառուցել նավակներ և զբաղվել ձկնորսությամբ։
Սաամական մշակույթի հետ կապը ներկայացվու է այնքան հավանական, որ սաամական աշխատանքային և երաժշտական գործիքների ավանդական դեկորատիվ շատ տարրեր Ալթայի ժայռապատկերների հետ իրական նմանություն ունեն։
Հետազոտողների կործիքով տարբեր որսի և ձկնորսության տեսարանները ներկայացնում են տարբեր ցեղերի խորհրդանիշներ, իսկ նրանց միջև փոխհարաբերությունները գոյություն ունեցող ցեղային հարաբերություններն են։
Առաջին ժայռապատկերների հայտնաբերման պահից, որոնք բացվել էին 1972 թվականին, մինչև օրս ավելի քան 5000 ժայռապատկերներ են գտնվել Ալթայի շուրջ գտնվող մի քանի տարածքներում։
Տարօրինակ է թվում, որ հնագիտական գտածոներին համապատասխան, նախապատմական շրջանի մարդկանց սննդի 30-95 %-ը եղել է ծովային բարիքներից, սակայն ձկնորսության տեսարաններ հանդիպում են հայտնի ժայռապատկերների միայն 1 %-ում։
Ալթայի թանգարանում ցուցադրվում են ժայռապատկերների մշակույթի հետ կապված գտածոներ, նաև սաամական մշակույթի և Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ալթայի շրջանի պատմության հետ կապված մի քանի ցուցանմուշներ։
Շվեդական կառավարությունը արդեն մի քանի տարի պնդում էր, որ արտասահմանյան հարցերը պետք է լուծվեն միության համաձայնագրի շրջանակներում, և այդպիսով դիվանագիտական օրենքները չեն կարող ընդունվել Ստորտինգի կողմից առանց շվեդական ռիկսդագի թույլտվության։
Շվեդները համաձայն էին ընդունել Նորվեգիային անկախությունը, եթե շվեդա-նորվեգական միությունը գործեր ևս 90 տարի, միևնույն ժամանակ արտաքին գործերի նախարարը պետք է լիներ շվեդ։
Հունիսի 7-ին նորվեգական խորհրդարանը հայտարարեց, որ քանի որ թագավորը չկարողացավ կազմավորել նոր կառավարություն Միքելսենի հրաժարականից հետո, ապա նա կորցրել է երկիրը ղեկավարելու կարողությունից։
Չնայած Միքելսենը հավատում էր ժողովրդավարությանը՝ բայց կարծում էր, որ ժողովրդավարական միապետությունը միջազգային հարթակներում և նորվեգացիների շրջանում երկրի ճանաչմանն ավելի կնպաստի։
2010 թվականին խումբն առաջին անգամ հյուրախաղերով այցելեց Ճապոնիա, իսկ դրանից մեկ տարիկ առաջ նաև Ռուսաստան և ելույթ ունեցավ մոսկովյան« » ջազ փառատոնին։
Փառատոնը նվիրված է ալպլան վարդերին, որոնք ծաղկում են տեղական լեռներում, փառատոնի ընթացքում ավանդական ժողովրդական խմբերի կատարումներ են, ջազ համերգ, գրական և երաժշտական մրցույթներ, ցուցահանդեսներ։
Ռուբենսի, Տիցիանի, Վելասկեսի, Ռեմբրանդտի, Ջորջոնեի, Պարմիջանինոյի և այլոց գրավյուրաների ալբոմները, որոնք շատ հայտնի էին այդ դարաշրջանում, գրավեցին Թեոդորին։
Ժերիկոն կատարեց նաև Միքելանջելոյի, Կարաչիի, Կարավաջոյի ֆրանսիացի հետևորդների և 18-րդ դարի նկարիչների դեկորատիվ աշխատանքների, նկարների թեմաների վերամշակված մի շարք գրաֆիկական պատկերումներ։
1801 թվականին Թեոդորին տեղավորեցին Դյուբլա Լուազո մասնավոր գիշերօթիկ դպրոց, իսկ հետագայում հայրը նրան տեղափոխում է Ռենե Ռիշար Կաստիլյայի գիշերօթիկ դպրոց։
Տղան վաղ տարիքից հետաքրքրություն ցուցաբերեց գեղանկարչության նկատմամբ, ինչին նպաստեց շփումը մորեղբոր' Ժան Բատիստ Կարուելի հետ, ով ուներ ֆլամանդական և նիդերլանդական նկարիչների հավաքածուներ։
Մորեղբոր ծանոթները' երիտասարդ նկարչուհիներ և աշակերտուհիներ Պիեր Գերենը, Ադելաիդա դե Մոնգոլֆերը և Լուիզա Սվատորը Թեոդորին իրենց հետ տանում էին թանգարան, որտեղ կրկնօրինակում էին հին վարպետների ստեղծագործությունները։
Նրա կտավները, այդ թվում «Մեդուզայի լաստը» և «Ձիավազքը Էպսոմեում» կտավները դարձան նոր խոսք գեղանկարչության մեջ, սակայն նրա գլխավոր նշանակությունը կիրառական արվեստում գիտակցվեց ավելի ուշ։
Ուսումնասիրողների մեջ միասնական կարծիք չկա, թե որ ուղղության ներկայացուցիչ է եղել նկարիչը, ռոմանտիզմի նախակարապետ, ռեալիստ, մարդ, ով առաջ անցավ իր ժամանակից և Ժակ Լուի Դավիթի հետևորդն էր։
Վեպի գործողությունները տեղի են ունենում մեկ շաբաթ' 1815 թվական մարտի 19 – 26ը. երիտասարդ Ժերիկոն, ով ծառայում էր Լյուդովիկոս 18-րդի բանակում, ծիծաղելի զգացողություններով սպասում էր Նապոլեոնի կողմից ֆրանսիական մայրաքաղաքի նվաճմանը։
Կանեգիսերի հայրը՝ Իոակիմ Սամուիլովիչ Կանեգիսերը Նիկոլաևի նավաշինության, մետաղամշակման ձուլարանների գործադիր տնօրենը, այնուհետև որպես ինժեներ Պետերբուրգում։
Կանեգիսերը, ըստ իր խոստովանության, որոշել էր վրեժխնդիր լինել Ուրիցկուց իր ընկերոջ՝ սպա Վլադիմիր Պերելցվեյգի մահվան համար, որը գնդակահարվել էր։
Լեոնիդ Իոակիմովիչ Կանեգիսեր , ռուս բանաստեղծ, համաժողովրդական սոցիալիստների անդամ, Պետրոգրադի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ուսանող, որպես Մոյիսեյ Ուրիցկու սպանող գնդակահարվել է։
Քանի որ չորրորդական ժամանակաշրջանում Նորվեգիայի տարածքում տեղի են ունեցել Երկիր մոլորակի բոլոր սառցակալումները, և սառցադաշտերից վերջինը հալվել է ընդամենը տասներկու հազար տարի առաջ՝ միջին քարի դարի նախօրեին, Նորվեգիայի տունդրայի հողային բարակ շերտի տակ կա բազմամյա սառցույթ։
Սկանդինավյան լեռների առկայության պատճառով Նորվեգիայում տունդրան տարածվում է ոչ միայն կենտրոնական և հյուսիսային մարզերում, այլև լեռնային գոտու գագաթային հատվածում՝ 1700 մետրից վեր ։
Ցածր ջերմաստիճանի, Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսից փչող մշտական սառը հոսանքների պատճառով վեգետացիայի շրջանը խիստ կարճ է, շատ են ձյան ու սառույցի անգվածները։
Բուսակեր կաթնասուններից առավել հայտնին ու խոշորամարմինը հյուսիսային եղջերուն է, որը հարմարվել է տունդրայի պայմաններին և հանդիսանում է տեղի բնակիչների հիմնական փոխադրամիջոցն ու սնունդ ապահովող կենդանին։
Անտառային գոտում շատ են վարելահողերը, պտղատու այգիները և այլն, քանի որ երկրագործության զարգացման համար կա նպաստավոր ջերմաստիճան ու խոնավություն, հումուսով հարուստ սևահողեր ու դարչնագույն հողեր։
Այս գոտում գտնվում են մի քանի ազգային պարկեր, որոնցից միայն Շպիցբերգեն կղզում՝ չորսը (Սյոր Շպիցբերգեն, Ինդրե Վիյդեֆյորդեն, Նորդրե Իսֆյորդեն, Նորդվեստ Շպիցբերգեն)։
1901 թվականին Ավստրո-Հունգարիայի հյուպատոս Էմիլ Ելինեկի պատվերով Մայբախի կոնստրուկցիայով ստեղծվում է մեքենա, որն անվանվում է ""' Ելինեկի դստեր պատվին և շուտով դառնում է ""-ի ապրանքանիշը։
Վերջապես 1919 թվականին Կարլը հասնում է նրան, որ "" անունը դրվում է իր ստեղծած շարժիչի վրա, իսկ արդեն 1921 թվականին ստեղծում է սեփական " 2" բարձր դասի ավտոմեքենան։
Նրանց անբաժան միությունում Գոտլիբը կատարում էր ղեկավարի, մտահղացումների գեներատորի և մենեջերի դերը, իսկ Մայբախը փոխարինում էր մի ամբողջ կոնստրուկտորական բյուրոյի։
0,5 ձիաուժ հզորությամբ, 6 կամ 12 կմ/ժ արագություն զարգացնող մոտոցիկլետը փորձարկում է ինքը' Մայբախը, իր որդու' Կարլի և Դայմլերի որդու' Պաուլի մասնակցությամբ։
Դայմլերի և Մայբախի միության գագաթնակետը կարելի է համարել քառանիվ կառքի ստեղծումը, որի վրա Մայբախը տեղադրեց 1,5 ձիաուժ հզորությամբ, 16 կմ/ժ արագություն ունեցող շարժիչ։
1885 թվականին Փարիզում կազմակերպված ավտոմոբիլային ցուցահանդեսի համար հատուկ մշակվել էր "" անունով նոր ավտոմեքենա' 1,6 ձիաուժ հզորություն ունեցող 2-գլանային -աձև շարժիչով։
Ի սկզբանե մեքենան մշակվում է որպես կոնցեպտուալ տարբերակ, բայց արդյունքում դառնում է ""-ի առաջին սերիական ավտոմեքենան և նույնիսկ ֆինանսական եկամուտ է բերում։
Այդ թվում և Էրիկ Վերենշելդը, Է. Պետերսենը, Գ. Մունտեն, գիտնական եղբայրներ Է. և Օ. Սարսերը , օպերային երգիչ Տ. Լամմերսը, պրոֆեսոր Մ. Մոն, գրող Հ. Քինգը, հրատարակիչ Օ. Թոմմեսենը և այլ անձինք :
1893 թվականին նա նույնիսկ «Վերդենս Գանգ» թերթում հոդված հրատարակեց, որտեղ պաշտպանում էր կանաց իրավունքները հաճախելու դահուկային սպորտի, քանի որ այն համարում էր դաստիարակչական ու առողջական մեծ արժանիքներով սպորտ:
Սեպտեմբերի վերջերին կամ հոկտեմբերի սկզբին Նանսենին այցելեց Ռուալ Ամունդսենը, որպեսզի իր «Ֆրամ» նավը վերցնի, քանի որ միտք ուներ Բերինգի նեղուցով դրեյֆելով հասներ Հյուսիսային բևեռ։
Լիվ Նանսենը հետագայում հիշատակել է, որ Ռուալ Ամունդսենի այցելությունը էլ ավելի խորացրեց տան գերլարված մթնոլորտը, քանի որ Նանսենի պլանները լրիվ փոխվում էին. Նանսենը Հարավային բևեռի նվաճումը համարում էր իր կարիերայի վերջին ակորդը։
Հատկանշական է, որ 1905 թվականի հունիսի 9-ին, Նորվեգիայի ազգային դրոշի բարձրացման արարողության ժամանակ Նանսենը Սիգրունի հետ էր, ոչ թե կնոջ՝ Եվայի։
1881 և 1899 թվականների միջև ընկած ժամանակահավածում Եվա Սարսը եվրոպական հասարակությունում հայտնի էր արդեն որպես օպերային երգչուհի, ով բազմաթիվ հյուրախաղերի է մեկնում և նույնիսկ թագավորական արքունիքում է երգում։
Չնայած Եվան չուներ բարձր ձայն, բայցևայնպես նրա երգացանկի մասն էին կազմում Էլզայի պարտիաները Ռիխարդ Վագների «Լոենգրինա» ստեղծագործությունից, և Ռոբերտ Շումանի «Ֆաուստ» օպերայից Գյոթեի դերը։
Ֆրիտյոֆ Նանսենի դեպի Հյուսիսային բևեռ մեկնելուց մի քանի շաբաթ անց Եվա Նանսենի մոտ ժամանեց անտրեպրենյոր Ֆոգթ Ֆիշերը խնդրանքով, որ Եվան մի քանի համերգներ կազմակերպի. վերջում Ֆիշերը հպարտացավ, որ Եվային կարողացավ համոզել։
Ֆիտյոֆ և Եվա Նանսենների մեծ դստեր՝ Եվայի վկայությամբ, Նանսենը մեծ դժվարությամբ էր հարմարվում ընտանեկան կյանքին՝ «Ֆրամ» նավով գիտարշավ մեկնելուց հետո։
1997 – Աննե Վիկսթրյոմ, 19-րդ դարի նորվեգացի նկարիչներ Օդա Կրոգի, Հարիեթ Բաքերի, Օստա Հանսթեենի և այլոց նվիրված «, . 1900» գրքի համար
2010 – Թունե Հուսե , «» գրքի համար, որ նվիրված է Օսլոյի Տյոնենգատա փողոցում տեղի ունեցող ինտեգրացման գործընթացներին, որտեղ մի քանի տասնամյակ բնակվում են ներգաղթյալներ Ասիայից ու Աֆրիկայից
2007 – Վավերագրական արձակ երեխաների համար՝ գրող Յուն Էվո և նկարազարդող Բյորն Օուսլանդ , Նորվեգիայի Հոկոն 3-րդ թագավորի կենսագրության՝ « » աշխատության համար
Բրագի մրցանակ , նորվեգական գրական մրցանակ, որ ամեն տարի շնորհվում է Նորվեգիայի գրքային մրցանակային հիմնադրամի կողմից Նորվեգիայի հրատարակիչների միության հետ համատեղ նորվեգական գրականության՝ ոչ վաղ անցյալում հրատարակված նմուշների համար։
Դրանցից բացի շնորհվում է նաև Բրագի պատվավոր մրցանակ, որը հեղինակին տրվում է ոչ թե առանձին ստեղծագործության համար, այլ նորվեգական գրականության մեջ ունեցած ընդհանուր ներդրման համար։
Մի անգամ, գիշերը, այդ 3 քուրմերը կանչում են գեներալ Խեզերստոնին և Կլումբեր-Հոլլից կապրալ Ռուֆուս Սմիթին (ով պատերազմել է Հնդկաստանում գեներալի հետ միասին և, ըստ երևույթին, գտնվել է նույն վտանգի մեջ ) ։
Երբ նրանց ջոկատը փակուղու մեջ է մտցնում պարտված աֆրիդոսներին, որպեսզի վերացնի նրանց, քարանձավից դուրս է գալիս մի ծերունի և փորձում է խանգարել Խեզերստոնին և Ռուֆուսին։
Նրանց կողմից սպանված ծերունին եղել է բուդդիստ քահանա' բուդդիզմի բարձրագույն հոգևոր պետերից մեկը և նրա աշակերտները երդվել էին իրենց ուսուցչի մահվան համար վրեժ լուծել:
Պատմությունը գրված է շոտլանդացի Ջոն Ֆոզերգիլ Ուեստի անունից, ով իր հոր և քրոջ հետ տեղափոխվել է Էդինբուրգից Շոտլանդիայի հարավում գտնվող Ուիգտաունշիր կոմսություն։
Որոշ ժամանակ անց, Շոտլանդիայի ծովափի ոչ հեռու գտնվող ծովախորշում մի նավ խորտակվում է, և ողջ մնացածների շարքում գտնվում են 3 բուդդիստ քուրմ, ովքեր բարձրացել եին նավեզր Կարաչայում։
1998 թվականի հունիսից լինելով կաթոլիկ՝ Փեր Քվերնեն 2006-2008 թվականներին եղել է Ակադեմիական հետազոտությունների խմբի անդամ Օսլոյի կկաթոլիկական եպիսկոպոսությունում։
Դրանից հետո Ինգեր Բրոթվեյթը որպես թարգմանչուհի մասնակցել է 2000 թվականին մեկնարկած նորվեգիայի Աստվածաշնչային միության ծրագրին. այն է, թարգմանել Աստվածաշունչը բուկմոլ և նյունորսկ լեզուներով։
2007 թվականից սկսած, Ինգեր Բրոթվեյթը, համատեղությամբ շվեդ բանաստեղծուհի Սեսիլիա Հանսենի հետ, աշխատեց «» բանաստեղծությունների երկլեզու ժողովածուի վրա։
1897 թվականից նա պարբերաբար տարին մի քանի ամիս անցկացնում էր ֆերմայում՝ Յուվլանդսետերում, որը գտնվում է Նորվեգիայի Քվիտեսեյդա քաղաքի Վրոդալ գյուղի իր ամառային։
Լուի Մոն ծնվել է Նորվեգիայի Արենդալե քաղաքում, ատամնաբույժ Հալվոր Գեորգ Թեոդորա Մոյի և քահանայի դուստր Հանսին Կոնստանտ Հալլինգի ընտանիքում։
Լուի Մոն հայտնի է իր բազմաթիվ դասական ստեղծագործությունների գրքերի, հեքիաթների, մանկական գրքերի, դիցաբանական գրքերի, մանկական և ամենօրյա ամսագրերի պատկերազարդմամբ։
Գիտական աշխատանքները նվիրված են ՀԽՍՀ-ում բուծվող խոշոր և մանր եղջերավորների տարբեր ցեղերի կաթի բաղադրության ու հատկությունների, կաթնաթթվային մանրէների բնորոշ առանձնահատկությունների, կաթնամթերքի ստացման տեխնոլոգիայի տարբեր հարցերին։
Հեղինակ է 400-ից ավելի գիտական աշխատությունների, որոնց մեծ մասը տպագրվել է արտասահմանում, ինչպես նաև 50-ից ավելի հեղինակային վկայականների, մի շարք դասագրքերի, ուսումնական ձեռնարկների և մենագրությունների։
Դիլանյանի «Կաթնագործություն», «Պանրագործություն», «Աղաջրային պանիրներ», և «Պանրագործության հիմունքները» դասագրքերը թարգմանվել են ռուսերեն, գերմաներեն, իսպաներեն լեզուներով։
1937-1987 թվականներին եղել է Երևանի անասնաբուծական-անասնաբուժական ինստիտուտի կաթնատնտեսության ամբիոնի վարիչ, 1951-1953 թվականներին՝ ՀԽՍՀ Գյուղատնտեսության նախարարի տեղակալ, 1966 թվականից՝ Տաք երկրների կաթի փորձաքննության հանձնաժողովի նախագահ։
Նախագծի վրա աշխատանքը սկսվել էր ընկերությունում, սակայն Գեյրն ու Յոնը արտոնագրեցին, ստեղծեցին սեփական ընկերությունը և շարունակեցին աշխատանքը բրաուզերի վրա։
2005 թվականի ապրիլի 21-ին ֆոն Թեչները հայտարարեց, որ եթե 8 բրաուզերի ներբեռնումների քանակը 4 օրվա ընթացքում հասնի միլիոնի, ապա ինքը Նորվեգիայից Ատլանտյան օվկիանոսով կլողա դեպի ԱՄՆ։
2013 թվականի հուլիսի 7-ին Յոն ֆոն Թեչները գրանցել է առևտրական դրոշմանիշը, իսկ 2013 թվականի օգոստոսի 26-ին' մասնավոր ընկերությունը' 3 միլիոն նորվեգական կրոն կանոնադրական կապիտալով ։
2007 թվականի օգոստոսի 29-ին ֆոն Թեչների 40-ամյակի առթիվ -ը հայտարարեց, որ կթողարկի առաջին հանրային ալֆա-տարբերակը, դա 9.5-ի աշխատանքային անվանումն է։
հենց 1994 թվականից էլ Մորտենն սկսում է փորձեր կատարել նոր ժանրում' փորձելով միավորել մետալը գոթիկական տարրերին, որոնք նրան շատ էին դուր եկել բրիտանական երաժշտության մեջ։
Երկրորդ ալբոմի ձայնագրման ժամանակ Մորտենի դերը աստիճանաբար պակասում է, իսկ երրորդ ալբոմի ժամանակ տարաձայնություններ են առաջանում և 2001 թվականի մայիսի 7-ին Մորտենը լքում է խումբը։
Ճապոնացի դպրոցականներ Հիրոկի Ֆուջիսավան և Տակույա Շիրակավան դասերից հետո աշխատում են ռազմական գործարանում, որն արտադրում էր թևավոր հրթիռներ ԱՄՆ-ի բանակի համար։
Նրանք գումար են հավաքում, որ իրականացնեն իրենց վաղեմի երազանքը' վերականգնեն անտառում գտած ինքնաթիռը, դրանով թռչեն դեպի հեռավոր աշտարակը և բացահայտեն դրա գաղտնիքը։
Հիվանդանոցում նա հասցրել էր նամակ գրել Հիրոկիին և Տակույային, ուղարկել դա Օկաբեին, սակայն Օկաբեն կարողացել էր նամակը Հիրոկիին հասցնել միայն երեք տարի անց։
Հիրոկի Ֆուջիսավան, ով երազում անընդհատ տեսնում է միայնակ և լքված Սայուրիին, պատահաբար տեղեկանում է, որ աղջիկը, որին նա անհույս սիրահարված էր, մինչ այդ պահը հատուկ մասնագիացված կլինիկայում է գտնվել. երեք տարի է, ինչ նա անգիտակից վիճակում է։
Այս անիմեում Մակոտո Շինկայը զարգացնում է նկարահանման այն ուղղություններն ու ավանդույթները, որ ձևավորել էր իր նախկին կարճամետրաժ ֆիլմերում, ինչպես, օրինակ, «Հեռավոր աստղի ձայնը» և «Ժպիտ» անիմեներն են։
Սակայն, միևնույն ժամանակ, «Ամպերից այն կողմ»-ը հանդիսատեսի դատին է հանձնում անսովոր և հուզիչ սյուժե' դրանով իսկ հրավիրելով նրան ուշադիր դիտելու և իմաստավորելու այն։
Այսպես, հերոսների' իրենց բաղձալի երազանքն ի կատար ածել ցանկացող ճապոնացի դպրոցականների դիզայնը մտածել է հայտնի նկարիչ-նկարազարդող Ուշիո Տաձավեն, իսկ դպրոցականների կողմից պատրաստված ինքնաթիռի տեսքը մշակվել է 3-մոդելավորող Կաձունորի Տակադան։
Երկրում ծանր քաղաքական իրավիճակ է. ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի զինված բախումներից հետո Ճապոնիան, ինչպես մի ժամանակ Գերմանիա]ն, բաժանվում է երկու մասի։
Ծագող արևի երկրի կիսման սահմանին' Ցուգարու նեղուցի մյուս ծայրին, բարձրացվել է մի խորհրդավոր աշտարակ, որը և դարձել է հասարակ ճապոնացի դպրոցականների հետաքրքրության առարկան։
Տակույան աշխատում է կառավարական մասնագիտացված լաբորատորիայում և նվիրում է իրեն ԽՍՀՄ-ի առեղծվածային աշտարակի և նրա հետ կապված զուգահեռ աշխարհների ուսումնասիրությանը։
Մանրակրկտորեն նկարված են բոլոր դետալները, նուրբ երանգները, աննկարագրելի գեղեցկության համայնապատկերները, որոնց վրայով հաճախ սահում են ամպերը․ այս ամենը դառնում է չիրականացած երազանքների խորհրդանիշ։
Վերջապես նրան հաջողվում է իմանալ, որ Սայուրին հոգեբուժական կլինիկայում է. նա սլանում է այնտեղ, Տակույայի հետ առևանգում անգիտակից աղջկան և վերջիվերջո հասնում աշտարակին, որտեղ էլ հենց Սայուրին ուշքի է գալիս։
Մարտական գործողությունների ողջ պատասխանատվությունը իր վրա վերցնելով 4 հոգուց բաղկացած սահմանապահ ուժերը դիրքի ավագ Սաշա Գալստյանի գլխավորությամբ անցնում են հարձակման։
2003 թվականին սովորել է Մեծամոր քաղաքի թիվ 2 միջնակարգ դպրոցում, այնուհետև 2004 թվականին տեղափոխվել է նույն քաղաքի Նարեկացու անվան թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը, որն ավարտել է 2012 թվականին։
Միայն տասը տարի անց՝ 1925 թվականին, հնարավոր է եղել վերաբացել տպարանը և լույս ընծայել Տ. Եղիշե Դուրյան սրբազանի «Դրվագներ Մանուկ Յիսուսի Կեանքեն» պատկերազարդ հատորը։
«Սուրբ Հակոբեանց» տպարանը միշտ ունեցել է իր մեկենասները, ովքեր իրենց նվերներով, կտակով կամ գրքերի տպագրության ծախսերը հոգալով՝ սատարել են տպարանի գործունեությանը։
1832 թվականին Զաքարիան Եգիպտոսում ակնցի մահտեսի Ալիքսան Եղիազարյանի օգնությամբ գնել է մի վիմագրական մամուլ և դրանով առաջին անգամ Եգիպտոսում հրատարակել վիմատիպ մի հայտարարարություն։
Այս նախնական պատրաստություններից հետո 1833 թվականին Երուսաղեմի Սուրբ Աթոռի տպարանը լույս է ընծայել 16 էջից բաղկացած առաջին գրքույկը' «Տետրակ աղոթամատոյց», որով սկիզբ է դրվել Երուսաղեմի հայկական տպագրական գործունեությանը։
Զարգացման ու դրան զուգահեռ վանական վարժարան հիմնելու համար Զաքարիան 1835 թվականին Ադրիանուպոլսեցի Պողոս պատրիարքի նախագահությամբ խորհրդաժողով է գումարել, որտեղ որոշվել է դրամագլուխ հատկացնել նպատակի իրականացման համար ։
Տեղեկություն է պահպանվել այն մասին, որ կայսերը դուր չէր գալիս Պալատին բլրի վրա գտնվող պալատը, այդ պատճառով նա ձեռնամուխ է լինում մի նոր շինության կառուցմանը՝ իր ճաշակին համապատասխան։
Նույն ժամանակաշրջանում իրագործվում են Ադրիանոսի համալիրի առաջին հնագիտական պեղումները, որի շրջանակներում հայտնաբերվում են ավելի քան 300 արվեստի արժեքավոր գործ, որոնք այժմ պահվում են աշխարհի տարբեր թանգարաններում ։
Ադրիանոսի վիլլա , հին հռոմեական կայսերական ավերված վիլլա Հռոմից դեպի հյուսիս-արևմուտք մոտավորապես 30կմ հեռավորության վրա գտնվող Տիվոլի քաղաքում, որտեղից Ադրիանոս կայսերը կառավարել է Հռոմեական կայսրությունը իր կյանքի մայրամուտին։
Ադրիանոսի ամենահայտնի շինություններից էին՝ պեչիլեն , կանանց ու տղամարդկանց համար նախատեսված առանձին բաղնիքները, ստրուկների համար նախատեսված փոքրիկ տարածքները, Ոսկե հրապարակը, հունական թատրոնն ու գրադարանը, Ապոլլոնի տաճարը և այլն։
Որպեսզի շփոթություն չառաջանար ու նավերը այն չշփոթեին դանիական Սկագնե քաղաքի փարոսի հետ, որոշում կայացվեց միաժամանակ երկու փարոս միացնել, որոնց աշխատանքը ապահովվում էր քարածուխը։
Լինդեսնես հրվանդանը չափազանց կարևոր է նորվեգական ժայռոտ և դանիական անապատային ափերի համար, քանի որ այդ տարածքում հաճախակի է լինում մառախուղ և ծովային ուժեղ ալիքներ։
1655 թվականի հուլիսի 18-ին Դանիայի Ֆեդերիկ թագավորը հրամանագիր ստորագրեց, որը իրավունք էր տալիս Կրիստիանիայի բնակիչ Պոուելու Հանսյոնուին կառուցել փարոս Լինդեսնեսին։
Լինդեսնես փարոսը հանդիսանում է Վեստ Ագդեր ֆյուլքեի տեսարժան վայրերից մեկը, որտեղ յուրաքանչյուր տարի այցելում է շուրջ 100000 զբոսաշրջիկ։
Միայն թե, որոշ ժամանակ անց, 2013 թվականի հուլիսի 11- ին խումբը առաջնաելույթ է կատարել չորս անդամներից կազմված, խմբի նախկին երեք անդամներին միացել է Դա Հեն" , ով վերապատրաստվել է . - ում
Հեռյոնը ցանկացել է շարունակել իր դերասանի կարիերան, քանի որ դեռ փոքր տարիքում նա սկսել է մասնակցել հեռուստասերիալների նկարահանումների. նրա առաջին դերը նա խաղացել է «» և « » սերիալներում, 10 տարեկանում։
Հունիսի 27- ին խումբը Ջիմինի, ՉոԱյի, Չանմիի և Հեջոնի հետ միասին [ խմբից ’ խմբի հետ կատարել են «’ » խմբի«. .» երգը հեռուստահաղորդման ժամանակ։
Անհրաժեշտ է նշել, որ սքրափբուքինգը չի սահմանափակվում դասական ալբոմների ստեղծմամբ․ սքրափբուքինգի վարպետների հավաքածուներում հանդիպում են նաև ակորդեոն-ալբոմներ , տնակների, տուփերի/զամբյուղների տեսքով ալբոմներ և նույնիսկ առանձին բացիկներ (այսպես կոչված կարդմեյքինգ կամ կարդեյքինգ, , բառացի՝ «պատրաստի բացիկ»)։
Գոյություն ունի նաև այսպես կոչված «թվային սքրափբուքինգ», որի դեպքում լուսանկարների ձևավորման և զարդարման համար օգտագործվում են համակարգչային զանազան ծրագրեր (ունիվերսալ գրաֆիկական խմբագրիչներ կամ մասնագիտացված ծրագրային ապահովում՝ նախատեսված լուսանկարների մշակման և տարբեր տեսքի և ձևի շրջանակներով երիզապատելու համար, օրինակ՝ !, , , , « »)։
Ծրագրերի ստանդարտ գործիքների միջոցով տրվում է առանձին էջերի կամ ամբողջական ալբոմի տեսք, որոնք հետագայում պետք է տպագրվեն կամ էլ պահպանվեն ֆայլի ձևով։
Անհրաժեշտ է էջը դասավորել այնպես, որ նրա կենտրոնական տարրը չկորչի, և բոլոր օժանդակ տարրերով հնարավոր լինի հեշտությամբ վերակառուցել դրանց հետ կապված պատմությունը։
Հաճախ այդ խնդիրը կարելի է լուծել սկրափլիֆտինգի օգնությամբ, այսինքն՝ կոնկրետ դեպքի համար հաջող և տեղին դասավորությունը «փոխ առնել» ավելի փորձառու սքրափբուքերից, բայց կարելի է փորձել և այսպիսի ունիվերսալ եղանակ․ էջը բաժանել բաղադրիչների քանակով քառակուսիների։
Վերջինս սքրափ-էջերի ամենակարևոր տարրերից է, ներառում է կոնկրետ տարրերը նկարագրող տեքստային գրությունները, հեշտացնում է հիշողությունների որոնումը կամ նույնիսկ այդ տարրի մասին մի փոքր շարադրանքը։
Մոտավորապես նույն ժամանակ էլ ի հայտ եկան, այսպես կոչված, «ընկերության գրքերը» ․ Գերմանիայում աղջիկները հավաքում էին իրենց ընկերուհիների մազերը և դրանցով հյուսում բարդ նախշեր՝ զարդարելով ժապավեններով և ծաղիկներով։
Սակայն գրառումներով տետրերը տարբերվում են ժամանակակից սքրափբուքինգներից, քանի որ պարունակում էին միայն տեքստի որոշ մասնատված մասեր, իսկ սքրափբուքերում սովորաբար ուշադրություն է դարձվում և ընդգծվում է որոշակի մարդ կամ իրադարձություն։
Չնայած հատուկ նյութերին՝ աշխատանքը պետք է պահել այնպիսի տեղում, որտեղ անհասանելի են արևի ուղիղ ճառագայթները, ջերմաստիճանի կտրուկ փոփոխություններ չեն լինում, ինչպես նաև անհասանելի են երեխաների համար։
Բացի այս թղթից՝ կարելի է օգտագործել տարբեր գույնի և նախշերով կալկա, ինչպես նաև ստվարաթուղթ , գունամատիտներով նկարչության թուղթ, ակվարելային թուղթ, լուսանկարչական ժապավեն, կրաֆտ-թուղթ ։
Շուտով բազմաթիվ հեղինակներ դիմեցին նման հնարքի՝ դրանով իսկ ակնարկելով, որ գիրքը, չնայած և ունի որոշակի քանակությամբ օրինակ, բայց անհատականացնել կարող է յուրաքանչյուրը։
Բացի այդ, ավելի ուշ հայտնի գիրք տպողներն զբաղվում էին օրաթերթերի և դպրոցական օրագրերի տիրաժավորմամբ, որոնք շատ դուր եկան Եվրոպայի իգական բնակչությանը։