polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
« » երգը դարձել է պաշտոնական սինգլ ծիծաղի լիցքաթափում կազմակերպությունում և թողարկվել է որպես դուբլ- «» երգի հետ և երկու երգերն էլ մտել են եվրոպական հիթ-շքերթների քսանյակի մեջ, ներառյալ Ավստրալիայում և Նոր Զելանդիայում։
Մեծ Բրիտանիայում ալբոմից չորս սինգլներ հասել են եվրոպական հիթ-շքերթների առաջին հորիզոնականին, իսկ ԱՄՆ-ի 200-ում հասել է առաջին հորիզոնականի բարձրանալով հինգ սինգլից։
Ալբոմը տասն անգամ դարձել է պլատինե Մեծ Բրիտանիայում և Կանադայում, 7 անգամ պլատինե ԱՄՆ-ում, նաև ստացել է պլատինե կարգավիճակներ Եվրոպայի և աշխարհի շատ երկրների հիթ-շքերթներում։
Ամբողջությամբ ալբոմը վաճառվել է ավելի քան 28 միլիոն օրինակով ամբողջ աշխարհում, դառնալով ամենավաճառվող ալբոմը աղջիկներ խմբի համար երաժշտության ողջ պատմության մեջ և ամենահաջողակ ալբոմներից մեկը։
Ֆուտբոլային այդ դպրոցը Վիուլենի համար դարձավ ակադեմիա, որտեղ նա նվաճեց շատ մեդալներ, այդ թվում նաև Հայաստանի գավաթը՝ եզրափակչում հաղթելով Շիրակին։
74֊րդ րոպեին փոխարինման դուրս գալով Ղուկաս Պողոսյանի փոխարեն, և 8 րոպե անց դարձավ գոլի հեղինակ՝ թիմին պարգևելով շատ կարեվոր հաղթանակ՝ 2:
Հատկանշական է, որ երիտասարդ տարիքում արդեն իսպանական պարբերականը իր կայքում հիշատակել էր մեր ֆուտբոլիստին, նրա խաղաոճը նմանեցնելով բրազիլացի լեգենդար հարձակվող Ռոնալդոյի խաղաոճին։
Այվազյանը Եվրոպա լիգայի 2013-14 թ. խաղարկությունում դառնալով 3 գոլի հեղինակ ՆՀՀ Մակեդոնիան ներկայացնող «Տետեքս»-ի և Լիտվայի բազմակի չեմպիոն «Ժալգիրիս»-ի դարպասը դարձավ ԵԼ-ում գոլ հեղինակած Հայաստանի պատմության ամենաերիտասարդ ֆուտբոլիստներից մեկը և ընդգրկվեց լավագույն ռմբարկուների ցանկում։
Դեբյուտային խաղը տեղի է ունեցել 2011 թվականի օգոստոսի 26-ին «Ռուսաստան»-ի Մ-17 տարեկանների հավաքականի դեմ պաղում, որտեղ հայերը ոչ-ոքի ավարտեցին խաղը՝1:
2012 թ. օգոստոսի 16-ին նա դեբյուտեց արդեն Հայաստանի երիտասարդական հավաքականում՝ Քարդիֆում տեղի ունեցաց խաղում, «Ուելս»-ի հավաքականի դեմ, որտեղ մեր ընտրանին 0:
Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին և նրան հաջորդած Կիլիկյան ռազմական գործողությունների ընթացքում գոյություն է ունեցել հայկական մի առանձին զորամաս, որը գործել է Մերձավոր Արևելքում՝ Պաղեստին—Լիբանան—Կիլիկիա ճակատում՝ ֆրանսիական բանակի կազմում ընդդեմ թուրքերի։
Նրա պատմությունր որոշակի կերպով ուսումնասիրվել է սփյուռքահայ հեղինակների կողմից, որոնք հիմնականում հուշագրություններ են, ականատեսների պատմություններ և կարևոր սկզբնաղբյուրներ են հանդիսանում Հայկական լեգեոնի պատմությունն ուսումնասիրողների համար։
Արևելյան լեգիոնը կամ Հայկական լեգեոնը, զորամաս էր, որ կազմվել է 1916 թվականին, Մարկ Սայքսի , Ժորժ Պիկոյի և Հայ Ազգային պատվիրակության նախագահ Պողոս Նուբարի միջև Լոնդոնում կնքված համաձայնագրի հիման վրա ։
1916 թվականի նոյեմբերին ֆրանսիական կառավարությունը սահմանեց կամավորագրության սկզբունքները. լեգեոնական կարող էին լինել միայն հայերն ու արաբները, հրամանատարները լինելու էին ֆրանսիացի սպաներ, լեգեոնի ծախսերը հոգալու էր ֆրանսիական կառավարությունը և այլն։
Արևելյան լեգիոնը մարտական առաջին մկրտությունն ստացավ 1918 թվականի սեպտեմբերի 19-ին, Պաղեստինում , իսկ այնուհետև, անգլո–ֆրանսիական զորքերի կազմում, մասնակցեց Սիրիայի ու Լիբանանի համար մղված մարտերին։
1918 թվականի նոյեմբեր–դեկտեմբերին լեգեոնը, որն արդեն Հայկական էր անվանվել, մտավ Կիլիկիա, գրավեց կարևոր ռազմավարական կետեր և մասնակցեց նրա պաշտպանությանը։
Գեներալ Ալենբին մտադրվել էր գլխավոր հարվածը հասցնել Հայֆա նավահանգստից հյուսիս՝ ծովեզրյա Սարոնի դաշտում և հակառակորդին դուրս շպրտել Հուդայի լեռներից։
Խելացի մարտավարության շնորհիվ նա կարողացավ խորամանկել թշնամուն և պատրանք ստեղծել, թե իբր իր զորքերի ձախ թևը սպառնալիքի տակ է, որի համար էլ այդ ուղղությամբ՝ Հորդանանի հովտում է կենտրոնացնում գլխավոր ուժերը։
Նախ գերմանա֊թուրքական զորքերի խրամատներն ու ամրությունները ենթարկվեցին ուժեղ հրետանու, ինչպես և մասամբ՝ ավիացիոն ռմբակոծության, որից հետո գրոհի անցավ հետևակը։
Կենտրոնում հայերի կողմից ջախջախված թևերից անգլո֊ֆրանսիական զորքերի կողմից շրջապատված գերմանա-թուրքական զորախումբը ստիպված թողնում է ռազմավարական կարևոր դիրքերը և անկանոն նահանջում հյուսիս՝ սկիզբ գնելով պաղեստինա֊սիրիական ռազմաճակատի քայքայմանը։
Լեգեոնի հիմնական ուժերի՝ Եգիպտոս փոխադրվելուց հետո՝ Կիպրոսում մնաց միայն հայկական մեկ ուսումնական վաշտ, որը զբաղվում էր այլ երկրներից ժամանող հայ կամավորների ընդունման և վարժեցման գործով, ինչպես նաև կատարում էր հրամանատարության հատուկ առաջադրանքներ։
Այսպես, օրինակ, պաղեստինյան ճակատում մարտական գլխավոր գործողություններ սկսվելուց առաջ և նրա առաջին օրերին, հայկական վաշտի զինվորները ֆրանսիական հրամանատարության առաջադրանքով, քողարկվելով գիշերվա մթության մեջ, աննկատ դեսանտ իջեցրեցին թուրքական բանակի թիկունքում՝ Կիլիկիայի Տայ֊Ուճա ծովածոցի մոտ գտնվող Դանա Ադասըն լքված կղզյակում։
Այնուհետև, գիշերները Հայ կամավորների նավակներով աննկատ իջնում էին թուրքերի ձեռքում գտնվող ափամերձ շրջանները և կատարում հանդուգն մարտական առաջադրանքներ, կտրատում էին հեռագրի և հեռախոսի լարերը, ականապատում ճանապարհները, պայթեցնում թշնամու զինամթերքի պահեստներն ու զորանոցները և այլն։
Սատանաների կերպարանքով քողարկված գիշերային այդ «անկոչ հյուրերը՝ կոտոշավոր, պոչավոր սև շեյթանները, ավելի քան 1, 5 ամիս ահ ու սարսափի մեջ էին պահում շրջակա թուրքական կայազորների զինվորներին, նրանց պատճառում մարդկային և նյութական զգալի կորուստներ։
Այդ ընթացքում հայերը ոչ մի կորուստ չունեցան, իսկ թուրքերը տվեցին տասնյակ զոհեր, մեծ վնաս հասցվեց նրանց հաղորդակցության ու կապի ուղիներին, զենքի ու զինամթերքի պահեստներին։
Առաջադրանքը հաջողությամբ կատարելուց հետո՝ հայ լեգեոնական դեսանտայինները, ֆրանսիական մի ռազմանավի օգնությամբ հեռացան կղզուց և վերադարձան Կիպրոսի բանակատեղին։
Հենց այդ ժամանակ էլ զորամասը համալրվեց անգլիական «Սթոք» տիպի տվյալ ժամանակի համար կատարելագործված հրանոթներով, որոնք փոխարինեցին նախկին ֆրանսիական 37-մմ հին համակարգի հրանոթները։
Չնայած նոր զենքին վարժվելու համար համեմատաբար քիչ ժամանակ էր մնացել, այնուամենայնիվ հայ հրետանավորները կարողացան աիրապետել նրան և մեծ արդյունավետությամբ օգտագործել շուտով տեղի ունեցած մարտական գործողությունների րնթացքում։
1918 թվականի սեպտեմբերի 14֊ի գիշերը լեգեոնը առաջ շարժվեց և հարձակման համար ելման դիրքեր գրավեց Ռաֆաթ գյուղի մոտ գտնվող Արարա բլրաշղթայի ձախ մասում՝ գեներալ Ալենբիի բանակի կենտրոնի առաջապահում։
Արարայի ճակատամարտում տարած հաղթանակը նպաստեց գերմանա֊թուրքական բանակի վերջնական ջախջախմանն ու նահանջին, և այդ գործում իր զգալի ավանդն էր ներդրել Արևելյան լեգեոնը։
«Հայկական լեգեոնն ապացուցեց, ոը նա ընդունակ է արիաբար կանգնելու ամենամահացու կրակի տակ անգամ», Փարիզ ուղարկած իր հեռագրում նշել է Մերձավոր Արևելքի ֆրանսիական զորքերի շտաբի աշխատակից, կապիտան Կուլոնդրը։
Գեներալ Էդմունդ Ալենբիի ընդհանուր հրամանատարության ներքո, Արևելյան կամ Հայկական լեգեոնը, Պաղեստինում, ապա՝ Սիրիայում և, վերջապես՝ Կիլիկիայում, Կլեմանսոյի ղեկավարած Ֆրանսիայի, ինչպես նաև Անտանտի նրա դաշնակիցների ծափողջույնները։
Հայկական լեգեոնը նպաստեց Բրիտանական և Ֆրանսիական բանակների հաղթանակին՝ վճռորոշ Արարայի ճակատամարտում և դրանով իսկ հնարավոր դարձրեց գեներալ Ալենբիի հաղթարշավը։
Բոլոր կողմերի միջև տեղի ունեցած երկար ու ձիգ բանակցություններից հետո Բրիտանական իշխանությունները հավանություն տվեցին Կիպրոսում Հայկական Ռազմական Ճամբարի ստեղծմանը։
Լեգեոնը սկզբնապես հաստատվելու էր Կիպրոսի Ֆամագուստա նավահանգստից 40 կմ հեռավորության վրա գտնվող Մոնարկա ծովեզրյա սարահարթային վայրում, երբեմնի Հայոց Լևոն կիլիկյան թագավորի գերեզմանի մոտ։
Հայ կամավորականները հիմնականում հավաքագրվում էին Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներից, Եգիպտոսից, Ֆրանսիայից, Արևմտյան Հայաստանից, իսկ 8 հոգի էլ Եթովպիայից էին։
Հայկական լեգեոնի՝ Պաղեստին ժամանած ստորաբաժանումների անձնակազմը կազմված էր հայկական երկու հետևակային գումարտակներից , որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ երեքական հետևակային վաշտ՝ յուրաքանչյուրում 750-ական զինծառայող, այսինքն՝ 750 հետևակային, ինչպես նաև յուրաքանչյուր գումարտակի կազմի մեջ մտնող հրետանային մեկական մարտկոցից։
Հայկական լեգեոնը, հայերից կազմված ֆրանսիական բանակի զորամաս, որը կազմավորվել է 1916 թվականին Անտանտի երկրների ներկայացուցիչներ Մարկ Սայքսի, Ժորժ Պիկոյի և Հայ ազգային պատվիրակության նախագահ Պողոս Նուբարի միջև Լոնդոնում կնքված համաձայնագրի հիման վրա։
Հայ լեգեոնականները ֆրանսիական զորքերի կազմում պետք է մասնակցեին Օսմանյան կայսրության դեմ պատերազմական գործողություններին սիրիա-պաղեստինյան, իսկ ապա՝ Կիլիկյան ռազմաճակատներում, որի դիմաց Ֆրանսիան խոստանում էր Կիլիկիայի հայերին պատերազմից հետո ինքնավարություն տալ։
Արևելյան լեգեոնի հրամանատար նշանակվեց ֆրանսիական բանակի գնդապետ Ռոմիեոն, որը 1916 թ. նոյեմբերի վերջերին ժամանեց Կահիրե և Եգիպտոսի հայկական ազգային միության, հետ համատեղ ձեռնամուխ եղավ լեգեոնի կազմավորման աշխատանքներին։
Ագգային միության կոչով առաջինը լեգեոնի մեջ կամավորագրվեցին Մուսա լեռան լեգենդար պաշտպանները, որոնք ժամանակավորապես հանգրվան էին գտել Եգիպտոսի Պորտ-Սաիդ նավահանգստային քաղաքում։
Նրանցից 600 հոգի, ովքեր ակտիվորեն մասնակցել էին թուրքական բանակի դեմ 40 օր տևած հերոսական մարտերին՝ առաջինների թվում կամավորագրվեցին Արևելյան լեգեոնում։
«Միջագետքի և Սիրիայի ճակատներէն անգլիացիներու կողմանէ թուրքական բանակէն առնուած հայ ռազմագերիները ևս կամաւոր արձանագրուեցան», — իր հուշերում վկայում է թուրքական բանակի հայ սպա Սարգիս Պողոսյանը։
Հայ հրամանատարների թվում Էին Վահան Փորթուգալյանը, Հակոբ Արևյանը, Ջիմ Չանկալյանը, Հայկ Ազատյանը, ճան Շիշմանյանը, Ռուբեն Հերյանը և ուրիշներ։
Նրանցից մեկը՝ Տիգրանակերտում ծնված Պետրոս Չանգալյանը , որի ընտանիքը հետագայում Արևմտահայաստանից արտագաղթել էր ԱՄՆ, դարձել էր ԱՄՆ բանակի կապիտան՝ Ջեյմս կամ Ջիմ Չանգլյան անուն ազգանունով։
Գալիպոլիում ԱՆՏԱՆՏ-ի պետությունների, մասնավորապես, անգլո-ֆրանսիական զորքերի աղետալի պարտությունից հետո 1915-1916թթ., ԱՆՏԱՆՏ-ի երկրները սկսեցին նոր ռազմաճակատ որոնել, որպեսզի շրջապատեն և շրջափակեն Օսմանյան կայսրությունը և պարտության մատնելով՝ դուրս մղեն նրան պատերազմից։
Ֆրանսիական ռազմական իշխանությունները ըմբռնեցին, որ նոր պատերազմող զորամասերի ստեղծումն անհրաժեշտ է, և նրանց առաջին ընտրությունը եղավ հայ գաղթականությունը, Արևմտյան Հայաստանից և մասնավորապես Կիլիկիայից տեղահանվածները՝ կոնկրետ Մուսա Լեռան հերոսները։
Ընդ որում՝ հայերի թվում մեծաքնակ էին Օսմանյան կայսրությունից՝ Արևմտյան Հայաստանի տարբեր նահանգներից ու գավառներից մազապուրծ փախածները, Օսմանյան բանակում ծառայած և Անտանտի բանակներին գերի ընկած հայ զինվորականները, ինչպես նաև Եգիպտոսի, ԱՄՆ-ի, Եվրոպայի տարբեր երկրների մշտական բնակիչ հայերը։
Լեգեոնի զինծառայողների մեծամասնությունը հավաքագրվել էր ամերիկահայերից, ինչպես նաև Մուսա Լեռան հերոսամարտի մասնակիցներից, որոնք այդ ժամանակներում գտնվում էին Եգիպտոսի Պորտ Սայիդ քաղաքի հայկական ճամբարում։
Կազմակերպչական փուլ. 1916 թվականի նոյեմբեր - 1918 թվականի հոկտեմբեր, այս փուլում է, որ Լեգեոնը հասավ հաղթանակի օսմանա-գերմանական զորքերի նկատմամբ՝ Արարայի ճակատամարտում.
Կարճ ժամանակամիջոցում լեգեոնականները բանակատեղում կանգնեցրին վրանատնակներ, ապա կառուցեցին զորանոցային շենքեր՝ անհրաժեշտ օժանդակ շինություններով, որից հետո ձեռնամուխ եղան կանոնավոր զինավարժությունների։
Փորձված հրամանատարների ղեկավարությամբ նրանք մասնակցում էին ֆիզիկական, մարտավարական, կրակային, շարային ամենօրյա պարապմունքներին, մարզվում հրացանաձգության, նշանառության, մենամարտի, վազքարշավի, մարմնամարզության և այլ բնագավառներում, անցկացնում զինավարժություններ, զորախաղ, զանազան մրցույթներ։
Հայկական լեգիոնի վերջնական կազմավորումը տեղի ունեցավ 1916 թ. նոյեմբերի 15-ին, սակայն ի հակառակ Հայկական Ազգային Պատվիրակության պահանջների, այն սկզբնապես կոչվում էթր Արևելյան լեգիոն :
Թեպետ Լեգիոնը կազմավորվել էր Ֆրանսիայի իշխանությունների կողմից, սակայն նրա հայ զինվորականների իրավական կացությունը պարզ և հստակ չէր, քանզի նրանք համարվում էին օժանդակ զորքի անդամներ, որոնք լիովին չէին ներգրավված Ֆրանսիական Բանակի մեջ։
Զոհվածների թվում էին՝ սերժանտներ Արշամ Ամերիկյանը, Գուրգեն Զիլճյանը, Միսաք Հավունճյանը, Մանուկ Տեր֊Հակոբյանը, տասնապետներ՝ Մարտիրոս Բաբայանը, Հովհաննես Ղոլյումջյանը և ուրիշներ։
Հերոսների հիշատակին նվիրված սգո արարողության ժամանակ սրտաբուխ խոսք ասաց լեգեոնի հրամանատար, գնդապետ Ռոմիեոն, որը բարձր գնահատեց ինչպես մարտում քաջաբար զոհվածների, այնպես էլ ողջ մնացածների կատարած սխրանքները։
Անգլիան, Ֆրանսիան և Ռուսաստանը 1916 թվականին գաղտնի համաձայնագիր էին կնքել, որի համաձայն պատերազմի հաղթական ավարտից հետո Կիլիկիան մտնելու էր Ֆրանսիայի ազդեցության գոտու մեջ և ոչ մի խոսք չկար հայերի ինքնավարության մասին։
Սակայն իր այդ քաղաքականությունը քողարկելու նպատակով Ֆրանսիան սիրաշահում էր կիլիկիահայերին՝ ինքնավարություն շնորհելու կեղծ խոստումներով, որպեսզի նրանց ներգրավի Մերձավոր Արևելքում գործող իր բանակի մեջ, քանի որ այն շատ թույլ էր և Ֆրանսիայից որևէ համալրում չէր սպասում։
Վերջապես նրանք հնարավորւթյուն կունենային մարտնելու իրենց բազմադարյան թշնամու՝ թուրքի դեմ, որը եղեռնի էր ենթարկել լեգիոնականների մեկ ու կես միլիոն հայ եղբայրներին ու քույրերին, ոչնչացրել հայոց եկեղեցիներն ու դպրոցները։
Այս քանակությամբ կամավոր հայ զինվորներ հավաքագրելու համար կազմակերպվեցին հայկական կոմիտեներ, որոնք հավաքագրում էին հայ կամավորականների Ֆրանսիայում և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում։
1918 թվականի հուլիսի վերջին նրանք հասան Հորդանանի Մեճտել քաղաքը, որտեղ մտան անգլո֊ֆրանսիական դաշնակից զորքերի Պաղեստինյան զորաբանակի մեջ, որի գլխավոր հրամանատարը գեներալ Էդմոնդ Հենրի Ալենբին էր։
Որոշման առաջին հոդվածում նշված էր, որ Կիպրոսում պետք է կազմավորվի արևմտահայերից ձևավորված Արևելյան լեգիոն, որի անձնակազմը իբրև օժանդակ ուժ ծառայելու էր ֆրանսիական դրոշի տակ և պատերազմի ժամանակ մարտնչելու էր «Ասիական Թուրքիոյ մէջ»։
Հայկական լեգեոնի ստեղծման նպատակն է թույլ տալ հայերին՝ ներդրում մասկակցելու Օսմանյան կայսրության մեջ մտնող Կիլիկիա երկրամասի ազատագրմանը և օգնել հայերին՝ իրականացնելու այդ երկրամասում իրենց ազգային պետություն ստեղծելու ազգային ձգտումները։
“Արևելյան լեգեոն” կամավորագրված ամերիկահայերի կազմում կային նաև ամերիկյան բանակի մի շարք բարձրաստիճան զինվորականներ, որոնք տարբեր աստիճաններով են ծառայել լեգեոնի կազմում։
Մասնավորապես՝ հրամանատարներ էին Ջիմ Չանգալյանը՝ հիսնապետ, լեյտենանտ Հայկ Ազատյանը, Տիգրան Պոյաճյանը, Ռուբեն Հերյանը՝ տասնապետ, Գարակյոզյանը՝ տասնապետ, Վահան Չուրկենցը, Վաղարշակ վարդապետ Արշակունին, Ջոն կամ Հովհաննես Շիշմանյանը՝ տեղապահ և այլք։
Այլ տեղեկություններով՝ ֆրանսիական բանակի Արևելյան կամ Հայկական լեգեոնը սկզբնական շրջանում բաղկացած էր 4 գումարտակից, որոնցից մեկը գնդացրային և 37 մմ հրետանային մարտկոցից։
Առաջին գումարտակն ամբողջովին կազմված էր մուսալեռցիներից, երկրորդը՝ թուրքական բանակի հայ գերիներից, երրորդը՝ ամերիկահայերից, մնացած ստորաբաժանումները՝ տարբեր վայրերից ժամանած հայ կամավորներից, ավելի ուշ ձևավորվեցին նաև լեգեոնի հինգերորդ, վեցերորդ և յոթերորդ գումարտակները։
Ռազմավարական մեծ նշանակություն ունեցող բարձունքների գրավումը կարևոր հաղթանակ էր, սակայն այն ձեռք բերվեց հայ քաջորդիների արյան գնով. 21 հայ լեգեոնական զոհվեց Արարայի լանջերին, 3 հոգի մի քանի օր անց մահացան ճակատամարտում ստացած վերքերից, 76 մարտիկ վիրավորվեց կամ խեղումներ ստացավ։
Դրանից հետո՝ 1916 թ. սեպտեմբերի 21-ին Ֆրանսիայի Ռազմական նախարար Զորավար Պիեռ Ռոգը հետազոտող խումբ ուղարկեց փոխգնդապետ Լուի Ռոմիոյի գլխավորությամբ, որպեսզի պարզեն, արդյոք հնարավոր է Հայկական Ռազմական Ճամբար հաստատել Կիպրոս կղզում։
Լեգեոնը պաշտոնապես սկզբնապես հաստատվում էր Եգիպտոսի մայրաքաղաք Կահիրեում՝ 1916 թվականի նոյեմբերին, ինչը սահմանված էր Ֆրանսիայի արտաքին գործող նախարարության և Հայոց ազգային պատվիրակության միջև կնքված համաձայնությամբ։
Մի քանի հայկական կազմակերպություններ խոստացան և պարտավորվեցին նյութական և այլ ներդրումներ ակտարելու, որպեսզի այդ հայկական լեգեոնի կազմում ստեղծվեն մի քանի գումարտակներ։
1915 թվականի սկզբներին Միքայել Վարանդեանը, որն առաջատար մտավորական էր 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի առաջին տասնամյակների հայ մտավորականությքն շարքերում, Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւն կուսակցութեան Արևմտյան Բյուրոյի անունից Ռուսական, Բրիտանական և Ֆրանսիական դեսպաններին առաջարկություն արեց կազմավորելու 20.000-անոց Հայկական կամավորական զորամաս։
Շուտով Կիպրոս ժամանեցին Եգիպտոսից, Ֆրանսիայից, Ամերիկայից և այլ վայրերից հավաքագրված կամավորները և 6—7 ամսվա ընթացքում Արևելյան լեգեոնի անձնակազմը հասավ շուրջ 3000 հոգու։
Լեգեոնի մեջ կային նաև քեսապցիներ, սեբաստահայեր, արաբկիրցիներ, չնքուշ-ատիշցիներ և հայաշատ այլ վայրերից Մեծ եղեռնից հրաշքով փրկված վրիժառու այլ հայորդիներ։
Պողոս Նուբարը ֆրանսիական կառավարության այդ որոշման առթիվ հեռագրեց բոլոր հայ գաղթավայրերի ու Կովկասի հայությանը, հաղորդելով հետևյալը. «Դաշնակիցներու հաղթանակէն վերջ, մեր ազգային բաղձանքները պիտի գոհացուին, կը յանձնարարեմ ձեզ ձեռք առնել տալ բոլոր միջոցները քաջալերելու և դիւրացնելու համար կարելի ամենամեծ թուով կամաւորներու զինուորագրութիւնը»։
1916 թ. նոյեմբերի վերջերին և դեկտեմբերի սկզբներին Ֆրանսիական բանակի հայկական լեգեոնի առաջին գումարտակը փոխադրվեց Կիպրոս կղզի և հաստատվեց Ֆամագուստա նավահանգստից 15 կմ հյուսիս-արևելք ընկած Մանարկա կոչվող ծովափնյա մի ամայի դաշտում։
Հաշվի առնելով այդ զարգացումները, Զորավար Քլեյթոնը , որը Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների Հետախուզության գրասենյակի տնօրենն էր Կահիրեում, Եգիպտոս, առաջարկեց Լոնդոնում Ֆրանսիական դեսպանին՝ Ֆրանսիայի դրոշի ներքո կազմավորել Հայկական զորամասեր, որոնք սակայն տեղակայված կլինեն Կիպրոսում, որը պատկանում էր Մեծ Բրիտանիային։
Լեգիոնը պետք է ծավալվի, բացազատվի, մարտի նետվի Կիլիկիայում և կամավորականները պետք է հավաքագրվեն տեղական հայկական կոմիտեների կողմից և ուղարկվեն դեպի Ֆրանսիայի Բորդո և Մարսել ծովափնյա քաղաքները (ընդ որում՝ կոմիտեները դրամական փոխհատուցում կստանան Ֆրանսիական Կառավարության կողմից՝ իրականացված ճանապարհածախսերի համար)։
Թե՛ Արևելյան լեգեոն, թե՛ Հայկական լեգեոն անվամբ, սույն զորամասը ֆրանսիացիների կողմից համարվում էր ֆրանսիական բանակի օտարերկրյա լեգեոնական զորամաս։
Այդ առաջարկի համաձայն՝ Կամավորական զորամասը պետք է ռազմական պատրաստություն անցներ Կիպրոսում, ապա այմտեղի մեկներ դեպի Կիլիկիա՝ մասնակցելու Օսմանյան Թուրքիայի դեմ պատերազմին։
Երբ Ֆրանսիայի Ռազմական նախարար Զորավար Պիեռ Ռոգը և Ֆրանսիայի Ռազմածովային Նախարար Զորավար Մարի Ժան Լյուսիեն Լակազը ստորագրում էին Հայկական լեգիոնի ստեղծման հրամանը՝ նրանք դրա մեջ ընդգրկեցին հետևյալ պայմանները՝
1918 թ. սեպտեմբերի 19-ի ընդհանուր հարձակման ժամանակ հայկական Լեգեոնի ստորաբաժանումները մարտական գործողությունները վարում էին Արարայի բարձունքների տեղակայված գերմանական զորքերի՝ այսպես կոչված Ազիենկորպս-ի դեմ։
Հայկական կամ Արևելյան լեգեոնի ստեղծման մասին պաշտոնական որոշումը ստորագրվեց 1916 թվականի նոյեմբերի 15-ին՝ Փարիզում՝ Ռազմական նախարար, գեներալ Պյեռ Ռոքի (:
Ճիշտ նշանակված ժամանակին և լիովին վստահ, որ Հայ կամավորականները կմարտնեն չտեսնված ոգևորությամբ, 1918թ. սեպտեմբերի 19-ին, առավոտյան ժամը 4-ին Զորավար Ալենբին հարձակում սկսեց՝ նպատակ ունենալով գրավելու Արարայի բարձունքում տեղակայված հանգուցային դիրքը՝ ինչպես նախատեսված էր նախապես։
Սակայն հաշվի առնելով Ֆրանսիական Բանակի այն ժամանակվա մեծ թուլությունը և անձնակազմի ու նոր մարտական զորամասերի խիստ կարիքը՝ Հայ զինվորականներից կազմված այս զորամասը փոխադրեցին Պաղեստին։
Պատերազմից տարիներ անց, 1925 թ. նոյեմբերի սկզբներին Արարայի հերոսների աճյունները Ռաֆաթից տեղափոխվեցին Երուսաղեմ և նույն ամսի 25֊ին մեծ շուքով թաղվեցին քաղաքի հայկական ազգային գերեզմանատանը։
Դեռևս Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին Ֆրանսիայում բնակվող շատ հայեր կամավորագրվեցին՝ ծառայելու Ֆրանսիական բանակում, մասնավորապես՝ Ֆրանսիայի Օտարերկրյա լեգեոնում՝ :
Այսպիսով, Արևելյան լեգեոնի անձնակազմի մեջ արդեն կար 1.136 հայ զինվորական, որոնցից կեսից մի փոքր ավելին Մուսա-լեռան հերոսամարտերի մասնակիցներ էին, իսկ մնացածը՝ եգիպտահայեր և օսմանյան բանակի նախկին հայ զինծառայողներ։
Պողոս Նուբար փաշայի բանակցություները Ֆրանսիայի քաղաքական և ռազմական իշխանությունների հետ ավարտվեցին Հայկական լեգեոնի ստեղծման մասին պայմանավորվածության ձեռք բերմամբ, իսկ ապա՝ Լեգեոնի ստեղծմամբ։
Արարայի ճակատամարտում թուրքերի պարտությունից 40 օր անց Օսմանյան կայսրությունը 1918թ. հոկտեմբերի 29-ին ստորագրեց Մուդրոսի զինադադարը, փաստացի ընդունելով իր պարտությունը և դուրս գալով պատերազմից։
Չնայած հակառակորդի հրետանային և հրաձգային մշտական կրակին, հայկական գումարտակները հասան թշնամու դիրքերին, փախուստի մատնեցին նրան և տիրացան բարձունքներին՝ կատարելով դրված մարտական առաջադրանքը։
Կիպրոսում լեգեոնը մնաց ավելի քան 16 ամիս և 1918 թ. մայիսին փոխադրվեց Եգիպտոս՝ Պորտ֊Սաիդ, ապա՝ Քանթարա և Իսմայիլյե։
Լեգիոնի կամավորականները պետք է ունենանն այն նույն կարգավիճակն, ինչն ունեն Ֆրանսիացի զինվորականները և կգտնվեն Ֆրանսիայի Ռազմական Նախարարության պատասխանատվության ներքո,
Թուրքական 7-րդ բանակը ամբողջությամբ նահանջի դիմեց ճակատամարտի հենց առաջին իսկ օրը և լքեց իր դիրքերը՝ լրիվ թողնելով իրենց 100-ավոր դիակներն ու վիրավորներին։
Կաննի կինոփառատոնի շրջանակներում կայացած պրեմիերայի ժամանակ, երբ ռեժիսորը բարձրացնում է ֆրանկիստական Իսպանիայում արգելված թեմաներ՝ ինցեստ, ինքնասպանություն, կնոջ նկատմամբ բռնություն, սրբապղծություն, շվեդական ընտանիք, հսկայական սկանդալ է առաջանում, Վատիկանը զայրանում է և ֆիլմն Իսպանիայում տասնվեց տարով արգելվում է։
Տեսնելով, որ Վիրիդիանան միևնույն է պատրաստվում է հեռանալ այդ տնից նա խոստովանում է, որ ստել է, և աղջիկն այդպես էլ չի իմանում, թե ինչ է իրականում կատարվել այդ գիշեր։
Երբ նա ավտոբուսի կանգառում էր արդեն, նրան ասում են, որ Խայմն ինքնասպան է եղել և իր ողջ ունեցվածքը թողել է Վիրիդիանային և իր ապօրինի որդուն՝ Խորխեին ։
Ֆերմայից հեռանալու նախօրեին Վիրիդիանան՝ ի երախտագիտություն քեռու երկարատև ֆինանսական աջակցության, համաձայնում է Խայմի առաջարկին հագնել նրա հանգուցյալ կնոջ հարսանեկան զգեստը։
Լինելով Խայմի միակ ազգականը, Վիրիդիանան ընդամենը մի անգամ էր տեսել նրան և պատրաստվում էր մերժել առաջարկը, բայց մենաստանի իր վերադաս մոր համոզելուց հետո դժկամությամբ համաձայնում է։
1998 – Կինոքննադատության ու կինոմամուլի ազգային մրցանակ «Ոսկե խոյ». Տարվա լավագույն ֆիլմ , Ֆիլմի լավագույն երաժշտություն , Տարվա լավագույն դերասանուհի , Երկրորդ պլանի լավագույն դեր
Վերջինս կյանքում մի երազանք ունի՝ փող հավաքել ու գնալ հեքիաթային մի աշխարհ՝ «խուլերի երկիրը», որտեղ ապրում են միայն խուլ մարդիկ, տիրում է բարություն ու արդարություն։
«Խուլերի երկիրը» , ռեժիսոր Վալերի Տոդորովսկու գեղարվեստական ֆիլմը՝ նկարահանված Ռենատա Լիտվինովայի «Տիրապետել և պատկանել» վիպակի մոտիվներով։
Անաստասիա Մելնիկովայի նախնիները ծագումով Ռուսաստանի Արխանգելսկի մարզի Մեզեն քաղաքից են. նրա նախապապը՝ Վասիլի Վասիլևիչ Մելնիկովը, եղել է քաղաքի ամենահարուստ վաճառականներից մեկը։
Վերջինիս որդին՝ Անաստասիա Մելնիկովայի պապը, եղել է վիրաբույժ-ուռուցքաբան, բժշկական ծառայության գեներալ-մայոր, ԽՍՀՄ բժշկական գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս Ալեքսանդր Վասիլևիչ Մելնիկովը ։
Անաստասիա Մելնիկովայի հայրը՝ Ռյուրիկ Ալեքսանդրովիչ Մելնիկովը և մայրը՝ Ելենա Օլեգովնան , նույնպես վիրաբույժ-ուռուցքաբաններ են։
1990 թվականին Անաստասիա Մելնիկովան ամուսնացել է Վյաչեսլավ Տելնովի (ծնվել է 1958 թվականի սեպտեմբերի 7-ին, ՌԴ մշակույթի վաստակավոր գործիչ, այն ժամանակ եղել է Սանկտ Պետերբուրգի վավերագրական ֆիլմերի ստուդիայի տնօրեն, հետագայում դարձել է «Լենֆիլմ» կինոստուդիայի տնօրեն) հետ, սակայն ութ տարի միասին ապրելուց հետո նրանք բաժանվել են։
2011 թվականին Անաստասիա Մելնիկովան ընտրվել է Սանկտ Պետերբուրգի օրենսդիր ժողովի հինգերորդ գումարման պատգամավոր «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության կողմից, սակայն նա այդ կուսակցության անդամ չէ, այլ ունի թեկնածուի կարգավիճակ։
2014 թվականի մարտի 11-ին նա ստորագրել է Ռուսաստանի Դաշնության մշակույթի գործիչների դիմումը, որով նրանք իրենց աջակցությունն էին հայտնում Վլադիմիր Պուտինի քաղաքականությանն Ուկրաինայում և Ղրիմում։
Անաստասիա Ռյուրիկովնա Մելնիկովա , կինոյի և թատրոնի ռուս դերասանուհի, Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ , Սանկտ Պետերբուրգի օրենսդիր ժողովի հինգերորդ գումարման պատգամավոր։
Մարիան Դմիտրիին 10 միլիոնի չափ գումար է առաջարկում, բայց նա հրաժարվում է և ուղևորվում Ռուսաստան, թեկուզ Անաստասիան նրան արդեն մոտ մարդ էր դարձել, նա ուրախ էր, որ վերջինս վերադարձել է իր տատիկի մոտ և չի ցանկանում նրանց բաժանել։
Նա արքայադստերը մի քանի հարց է ուղղում, որոնց վերջինս տալիս է ճիշտ պատասխաններ, որից հետո Վլադիմիրը, Դմիտրին, Անաստասիան և Սոֆին սկզբից զբոսանքի են գնում, այնուհետև Գարնյե օպերայի բեմ։
Այնտեղ Դմիտրին հանդիպում է Մարիա Ֆեոդորովնային և հաղորդում, որ գտել է Անաստասիային և բերել է նրան, բայց վերջինս չի հավատում Դմիտրիի խոսքերին և նրա թիկնապահները դուրս են շպրտում Դմիտրիին սենյակից։
Այդ պահին Դմիտրին վերադառնում է և Ռասպուտինի հետ կռվի մեջ մտնում, որպեսզի փրկի Անաստասիային մահից, բայց նա վիրավորվում է և կորցնում գիտակցությունը, իսկ Բարտոկը թողնում է Ռասպուտինին։
Անաստասիան մեծացել էր և նրա առաջ ընտրություն էր դրված՝ գնալ աշխատել գործարանում, թե գնալ Սանկտ-Պետերբուրգ, որպեսզի գտնի իր ընտանիքը և բացահայտի իր անցյալի գաղտնիքը, կառուցի ապագան։
Բայց տղաների բոլոր փորձերը անհաջողություններով են ավարտվում և նրանք արդեն համակերպվել էին, երբ լքված պալատ, որտեղ նրանք ապրում էին հանկարծակի գալիս է հենց ինքը՝ Անաստասիան։
Հենց այդ պահին էլ Ռասպուտինի հոգին, որը պահպանված էր քավարանում և գտնված չղջիկի կողմից, ում անունը Բարտոկ էր նորից արթնանում է, որպեսզի ավարտին հասցնի իր վրեժի ծրագիրը։
Ռոմանովների տան 300-ամյակին նվիրված Անաստասիա Ռոմանովայի՝ ռուսական վերջին կայսր Նիկոլայ 2-րդի աղջկա տատիկը նրան մի կուլոն և մի երաժշտական արկղիկ է նվիրում։
Բայց խնջույքը խախտվում է «չար կախարդ և մութ ուժերի տեր» Գրիգորի Ռասպուտինի պատճառով, ով «իր հոգին վաճառել է դևին», որպեսզի աքսորման համար վրեժ լուծի։
Անաստասիային և նրա տատիկին օգնում է փախչել արքայական ընտանիքի խոհանոցում աշխատող տղան, ավելի ուշ Ռասպուտինը տեսնում է նրանց փախուստի դիմելիս, նրանց հետապնդելիս սառույցը կոտրվում է և նա ընկնում է գետի մեջ։