polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Առաջին հայտնի պատվերը դարձավ 9-ը նկարներից բաղկացած ցիկլը, որոնցում պատկերված էին ինը մուսաները ստուդիոլոի Բելֆորե կալվածքի համար, որը սկսվել էր Սիենաից Անջելո Մականինոի կողմից 1447 թվականին և ավարտվել է Կոզիմո Տուրան՝ վերջինիս նկարներում ներկայացվում է ֆերարյան դպրոցի կարևորագույն իրադարձությունները։
Կոզիմո Տուրաի, Ֆրանչեսկո դել Կոսան և Էրկոլ դեի Ռոբերտին իրենցից ներկայացնում էին ավելի բարդ «աստղաբանական» համույթ 12 ամսյա սցենարով, այլաբանական մեկնաբանությունները որոնք շարունակվում են մինչ օրս։
Միայն այն մարդիկ ունեին նշանակություն, որոնք առնչություն ունեին պալատի հետ և մասնակցում էին նրա կյանքին՝ զրահակիրները, մատուցողները, մատուցողների պատասխանատուները, պաժերը, լիլիպուտները, ծաղրածուները, երաժիշտները և այդ ծառայողական խմբից վերև գտնվողները՝ ազնվականությունը, մարկիզները և կոմսերը, ամրոցների և հողեր տերերը։
դարի այդ կալվածքների ինքնատիպ բարքերը քնադատվեցին ֆերարյան արդարության խիստ քաղաքականության պատճառով, որը ակտիվորեն օգտագործում էր տանջանքները, մահապատիճը, կուրացումը, քառատումը։
դարում Էստերը Հռոմի հետ վիճելուց հետո եկան գիբելինների ճամբար՝ այնուամենայնիվ պապը ստիպված էր հաստատել նրան իշխանությունը, որը տարածվում էր Ռովիգոյում, Մոդենայում և Ռադժում։
Չնայած նրան որ Էստերի փառասեր ձգտումները քաղաքը և դարերում ներգրավել են շատ պատերազմերում, նրանք կարողացան պահպանել իշխանությունը, հենց դը Էստերի ընտանիքն է այտ 2 հայրուրամյակում որոշել որոշել քաղաքի ապագան և մթնոլորտը։
և դարերի միջև ընկած ժամանակահատվածում բարբարոսների անդադար հարձակումների ժամանակ եպիսկոպոսի նստավայրը տեղափոխվեց ամրոցի մոտ, Պո գետի ափին «Վոլանո» անվանումով , որտեղ ներկայումս գտնվում է Սբ․ Գևորգի բազիլիկ եկեղեցին։
Ֆեռարայի մշակութային ծաղկունքը կարելի է համարել 1391 թվականից, Ալբերտո -ի կողմից Ֆերարայի համալսարանի հիմնումով, որը կապված է Պարացելսայի, Կոպեռնիկոսի և Սավոնարոլիի անվան հետ։
Այդպիսին են եղել Էրկոլ -ի կին Էլեոնորա Արագոնյանը, ինչպես նաև նրա աղջիկները Բեատրիչեն և Իզաբելլա դը Էստեն «մեծ գրողների և արվեստ ուսումնասիրողների հիանալի ընկերները», հետագայում հայտնի Լուկրեցիա Բորդժիան , Ռենատա Ֆրանսյացին , Ալֆոնսո -ի քույրերը Էլեոնորան և Լուկրեցիան։
Տեղի արստոկրատների մի մասը, հատկապես Սալինգերա Տորելի ընտանիքը կանգնեցի կայսրական կուսակցության կողքին, իսկ մնացածը, Ադելարդներ ցեղի գլխավորությամբ պաշտպանում էին ազգային կուսակցությունը և կանգնած էին Հռոմի Պապի կողքին։
Ֆերարան իրենից ներկայացնում էր կարևոր էկոնոմիկական և մշակութային կենտրոն, ունենալով նաև ոչ պակաս ռազմական նշանակություն ի շնորհիվ բաստինյան ամրությունների համակարգի, կառուցված քաղաքի շուրջ -րդ դարում։
Մոտավոր 1000 տարի ստեղծվեց Վիա դելե Վոլտեի նոր բնակչությունը ՝ «ծածկագրերի կոդը», որը ձգվում էր Վոլանո ափերը, որի հունը ձգվում էր ժամանակակից Վիա Ռիպագրանդեի ափով և Վիա Կարլո Մաիրը :
դարում տաճարից հյուսիս տեղաբաշխված էր փոքրիկ ամրոց՝ Լվովի աշտարակը , որը դարի կեսին կոմս Նիկոլո դը Էստեի պատվերով Նավարայից ճարտարապետ Բարտոլինոի կողմից վերակառուցվել է ներկայիս դը Էստե ամրոցի։
Շինարարության սկիզբը տրվել է 1385 թվականին, բայց շենքի կառուցումը, որի իրենից ներկայացնում էր փոսով շրջապատված ամրոց չորս ամուր աշտարակնեով անկյուններում, ձգձգվեց 200 տարի։
դարի երկրորդ կեսին երգեհոնահարները եւ դիրիժորները դը Էստե ընտանիքի օրոք եղել է ամենահայտնի մադրիգալերից մեկը Լուցասկո Լուսասկին, որը զբաղվում էր փակա համերգների կազմակերպումով՝ բարձրաստիճան մարդկանց համար վիրտուզ երգչուհիների մասնակցությամբ և բազմաթիվ աշակերտների ուսուցիչներ, որոնցից առավել հայտնի էր Ֆրեսկոբալդին։
Ֆերարաի վերածննդի ժամանակվա գրականությունը, որը աճել էր տոնախմբություններում և տոներին, դիտվում էր որպես ռոմանտիկ պոեզիա՝ «աշխարհիկ և ռոմանտիկ, նա հայտնի է որպես շքեղության ծաղիկ, ուրաղություն ծնող, խաղի զենք և աղբյուր»։
1245 թվականին տաճարի դիմաց կառուցվել է Էստե դուքսերի առաջին նստավայրերը՝ Պալացո Մունիչիպալե, իսկ նրա և տաճարի ու եպիսկոպոսի պալատը միջև փողոցը, որը կոչվումը է , տվեց սկիզբ ներկայիս քաղաքի ժամանակակից կենտրոնական փողոցներից մեկը՝ :
Միջին դարերում քաղաքը, իր չափերով և կարևորությամբ հավասար Միլանին, Ֆլորենցիային և Վենեցիային, հետաքրքրեց բազմաթիվ փաղստականների մշտափես հակամարտող Հյուսիսային Իտալիայի քաղաքներից։
Հայտնի պատմաբան Յակոբ Բուրկխարդաի կարծիքով, Ֆերարան իրենից ներկայացնում է առաջին եվրոպական ժամանակակից քաղաքը փողոցների կանոնավոր ցանցով և պողոտաներով ։
Նիկոլո դը Էստեի օրոք տեղի ունեցավ քաղաքի առաջին մեծացումը Վոլանո գետի հոսքի ուղղությամբ, որի ապացույց մնացել է Կազա Ռոմեի և Ռենատի Ֆրանսյացու պալացոն, որտեղ տեղակայված է Ֆերարայի համալսարանը՝ հիմնադրված Ռենատի Ալբերտո դը Էստեի կողմից։
Լուիտպրանդե արքայի օրոք քաղաքը գրավել է լանգոբարդները, Պիպին Կարճահասակը նրանցից ետ գրավեց Ռավեննան և Պենտապոլը, Ֆերարան մյուս 22 քաղաքների հետ միասին որպես ընծա տրվեց Հռոմի պապ Ստեֆան -ին ։
Հենց այդ առիթով հրատարակված փաստաթղթում՝ 753 թվականին լանգոբարդների թագավոր Դեզիդերիեմի կողմից, գտնվում է հիշատակություն Ֆերարայի մասին որպես Ռավեննյան եպիսկոպոսության թեմ։
Ի սկզբանե Ֆերարաի տարածքի բնակչությունը ծագել է և դարի միջև վիզանյան ամրոցի մոտ և եպիսկոպոսի ժամանման վայրը գրեթ այն նույն վայրում է, որտեղ հիմա կանգնած է Սան Ջորջո բազիլիկ եկեղեցին՝ այն ժամանակ Պո գետի Վոլանո վտակը ավելի ջրառատ են, և այդ վայրը իրենից ներկայացնում էր կղզի հունը և նշված վտակում։
Նրա վտարումից հետո 1859 թվականին քաղաքում տեղի ունեցավ Հռոմի դեմ ապստաբություն, և նա մնացածի հետ Էմիլիանայան կրկին միացավ նոր ձևավորված իտալական թագավորությանը՝ 1860 թվականին։
Հիմնադրվել է 1948 թվականին Հարավլավիայի Սոցիալիստական Դաշնային Հանրապետության միջուկային ծրագրի և ֆիզիկայի, քիմիայի և կենսաբանության հետազոտական աշխատանքներ իրականացնելու համար։
1968 թվականին հարավսլավական միջուկային ծրագիրը փակվել է, և այդ ժամանակից ի վեր «Վինչա» ինստիտուտը գործում է որպես մի քանի մասնագիտացված լաբորատորիաների միավորում. մասնավորապես երկու լաբորատորիաներ մտել են Միխայիլ Պուպինի ինստիտուտի կազմի մեջ։
Սակայն մարդահամարի տվյալներն ամբողջությամբ չեն արտացոլում իրականությանը, քանի որ հարցվողների գրեթե 20 % - ը հրաժարվել են պատասխանել կրոնական պատկանելության հարցին, իսկ որոշ կրոնական առաջնորդներ կոչ են արել բոյկոտել մարդահամարը կամ վիճարկել են դրա արդյունքները։
դարի վերջից մինչև դարի սկիզբը ալբանացի ուղղափառների շրջանում սկսվել է տեղական, ազգային եկեղեցի ստեղծելու շարժում, որի արդյունքում առաջացել է Ալբանական ուղղափառ եկեղեցին։
1900 թվականին հոգևորական Գեորգ Գերմանոսն՝ ուղղափառությունից անցնելով կաթոլիկության կազմակերպել է հունակաթոլիկական համայնք, որը հետագայում դարձել է Ալբանական հունակաթոլիկական եկեղեցի։
2002 թվականին Ալբանիայի կառավարությունը Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու հետ երկկողմ համաձայնագրեր է կնքել, որոնք կարգավորում են պետության և տվյալ եկեղեցու հարաբերությունները։
1054 թվականին քրիստոնեական եկեղեցու պառակտումից հետո հարավային Ալբանիան պահպանել է Կոստանդնուպոլիսի հետ կապերը և երկրի հյուսիսային մասը Հռոմի իրավասությանն է վերադարձվել։
Ֆիլմում նկարահանվել են Ֆիքրեթ Քուշքան, Չեթին Թեքինդորը, Էգե Թանմանը, Հյումեյրա Աքբայը, Տուբա Բույուկյուսթունը, Հալիտ Էրգենչը և ուրիշներ։
Աշխատանքներ են տարվում պահպանելու և զարգացնելու ակադեմիական դպրոցի հայրենական ավանդույթները, գեղարվեստական ​​կրթության կազմակերպումն ու կատարելագործումն է, համաշխարհային ճանաչման արժանացած ռուսական մշակույթի գեղարվեստական ​​մեծագույն արժեքների պահպանումն ու զարգացումը։
Ակադեմիայի գեղարվեստական դպրոցի համակարգի զարգացման խթանման նպատակով ակադեմիայի նախագահությունը հիմնադրել է արվեստի կրթության խորհուրդ, որը, սերտ համագործակցելով Ակադեմիայի գիտական և մեթոդական կառավարման և ակադեմիական հաստատությունների ղեկավարության հետ, համակարգում է ակադեմիական գեղարվեստական կրթության հարցերը։
Հասարակական-մշակութային հաստատություն, կերպարվեստի, ճարտարապետության, դեկորացիայի, դիզայնի և գեղարվեստական կրթության բնագավառներում Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի գործընկերը։
ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի բոլոր իրավունքները ԽՍՀՄ փլուզումից հետո անցել են Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիային, իսկ ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի անդամները դարձել են Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամներ և թղթակից անդամներ։
Ակումբ տեղափոխվելուն պես, 2003 թվականի ամռանը, Բան տեղափոխվեց անագլիական «Բոլթոն Ուոնդերես» ակումբ, որի կազմում խաղացած միակ մրցաշրջանում փոխարինող և փոխարինվող մարզիկների ազգանունների միջև տառերի քանակի առավելագույն տարբերությամբ Պրեմիեր-Լիգայի ռեկորդ սահմանեց. դա տեղի է ունեցել 2004 թվականի փետրվարին, երբ Բան փոխարինեց Ստելիոս Յաննակոպուլոսին։
2004 թվականին Բան տեղափոխվեց թուրքական «Կայկուր Ռիզեսպոր» ակումբ, բայց այստեղ շատ կարճ ժամանակ անց մարզիկի հետ խզում են պայմանագիրը, և նա մեկ ամիս անգործության է մատնվում։
2005 թվականի ամռանը Բան տաղափոխվեց «Յուրգորդեն» ֆուտբոլային ակումբ, որտեղ կարողացավ հայտնվել հիմնական կազմում, բայց 2006 թվականին խզում է ակումբի հետ կնքած պայմանագիրը։
Կես տարի Բան մնաց առանց ակումբի, բայց հետո սկսեց հանդես գալ երկրորդ սերիայում՝ «Վարեզ» ակումբի կազմում, հետո անսպասելի կնքում է Բանի «Միլան» տեղափոխվելու պայմանագիր։
Բան հնարավորություն ունեցավ հանդես գալու 1998 թվականի աշխարհի առաջնությանը և նույնիսկ ընդգրկվեց այն 28 ֆուտբոլիստների ցանկում, ովքեր պետք է մասնակցեին առաջնությանը, սակայն վերջում նրան դուրս հանեցին այդ ցուցակից։
Մրցակից ֆուտբոլիստ Ֆաբիո Մաչելարիին գլխով հարվածելու համար որակազրկվեց 4 խաղով, իսկ մրցաշրջանի վերջում «Ումբրիա» ակումբի դեմ խաղում ոտքի կոտրվածք ստացավ, բայց կարողացավ դառնալ գոլի հեղինակ։
1987 թվականին գլխավորել է «Կույբիշևի խողովակաշինական» տրեստը, որը 1991 թվականին շրջանում առաջինն անցավ բաժնետոմսավորման պրոցեսով և դարձավ անձնական շինարարական ձեռնարկություն, Սամարայի ազգային ձեռնարկություն՝ «Նովա» ԲԸ։
Դրանից հետո Տյումենի մարզի Խանտի-Մանսիական ինքնավար շրջանի Սուրգուտ քաղաքում Ուրենգոյ-Չելյապինսկ գազամուղի կառուցման ժամանակ աշխատել է որպես շինարարամոնտաժային աշխղեկ։
2009 թվականին ստեղծել է ֆոնդ, որը նպատակ ունի՝ արևմուտք հասցնել ռուսական ժամանակակից մշակույթը, ռուսական արվեստի համաշխարհային մշակույթին ինտեգրացումը և ժամանակակից արվեստի լուսավորչական և կրթական գործունեության բնագավառում ապահովել Ռուսաստանի դերը։
Լեոնիդ Վիկտորի Միխելսոն , ռուս գործարար, ռուսական գազային «Նովոտեկ» Բաց բաժնետիրական ընկերության խոշոր բաժնետեր և վարչության նախագահ, «Սիբուր» ռուսական նավթաքիմիական հոլդինգի խոշոր բաժնետեր և տնօրենների խորհրդի նախագահ։
Երեխաները անկաշկանդորեն ուրախանում են և ծնում են իրենց նմաններին, ֆլեգմատիկ մեծահասակ հսկա մարսիանները հոգ են տանում իրենց մոլորակի մասին և զարգացնում են իրենց հոգևորը, մինչև որ չեն վերածվում Ծերի․ կյանքի ոչ նյութական ձև, որն ունի գրեթե աստվածային հնարավորություններ ։
Մարսիական մաուգլիի մասին ստեղծագործության միտքը առաջին անգամ Հայնլայնին եկել է 1948 թվականի աշնանը, բայց այդ պահին նա չուներ բավական ժամանակ, որպեսզի իր ձեռքն առներ այդպիսի հսկայան ստեղծագործության շարադրելը։
Ավելի ուշ նա սկսեց այդ վեպի հատվածները գրել, 1955 թվականին «Սմիթ անունով մարսիանին» ստեղծագործությունն ուներ 43 000 բառ, որտեղ էլ ստեղծագործությունը կանգնում է։
ԱՆձնակազմի մահից հետո շուրջ 20 երկրային տարի դաստիարակվել է մարսիանների կողմից, վերադարձել է Երկիր «Չեմպիոն» տիեզերանավի երկրորդ էքսպեդիցիայի ժամանակ։
Միաժամանակ նրան վտանգ է սպառնում․ Մայքլին են պատկանում այն տեխնոլոգիաների իրավունքները, որոնցից կախված է Երկրի բարեկեցությունը, նրա վիճակը համադրելի է պետական բյուջեի հետ (իրավաբանորեն նա է «Դեսպանորդ»–ի ամբողջ անձնակազմի ժառանգը, իսկ նրա անդամները ստեղծել են կյանք ունեցող բազմաթիվ տեխնոլոգիաներ)։
Բուժքույր Ջիլիան Բորդմենը առաջին կինն էր, ում տեսել էր Մայքը, և նա առաջարկեց նրան «կիսել ջուրը» նրա հետ․ առաջին մարսիական սովորույթը, որը հաստատվել է Երկրի վրա։
Նրա հետ զրույցի ընթացքում Մայքը սկսում է հասկանալ Երկրի և Մարսի սովորույթների տարբերությունները, և ներմուծում է մարսիական բառ «գրոկ», որը չի թարգմանվում երկրային լեզուներով։
Գրական գործակալ Լյորտոն Բլասինգեյնը միանգամից առաջարկեց վեպը ’ հրատարակությանը, քանի որ ըստ պայմանագրի պայմանների այդ հրատարակությունը պետք է առաջինը ծանոթանար Հայնլայնի հաջորդ վեպի հետ։
Սյուժեն ներառում է բազմաթիվ պատմափիլիսոփայական ակնարկներ, որը հանդիսանում է Վալենտայն Մայքլ Սմիթի կենսագրությունը, ով դաստիարակվել է մարսիանների կողմից, վերադարձել է Երկիր և դարձել է նոր մեսիա։
«Օտարը օտար երկրում» (, անվանումը ռուսերենում թարգմանվում է նաև «Օտարը երկրում օտար», գործնական անվանումը' « »), Ռոբերտ Հայնլայնի ֆանտաստիկ փիլիսոփայական վեպը, որը 1962 թվականին արժանացել է Հյուգոյի մրցանակին։
2004 թվականից եղել է ՀՀ ԳԱԱ նախագահության անդամ, 2006 թվականից' ՀՀ ԳԱԱ Մոլեկուլյար կենսաբանության ինստիտուտի տնօրենի խորհրդական, 2007 թվականիցՙ ՀՀ ԳԱԱ Օրգանական և դեղագործական քիմիայի գիտատեխնոլոգիական կենտրոնի լաբորատորիայի վարիչ։
Կատարել է ազատ ռադիկալային պրոցեսների դերի ուսումնասիրություններ տարբեր ախտաբանական վիճակների ծագումնաբանության հիմքում ընկած մոլեկուլակենսաբանական ռեակցիաների դրսևորման և դրանց առանձնահատկությունների մեկնաբանման նպատակով։
Աշխատանքները վերաբերում են հայ մամուլի և հասարակական մտքի պատմությանը, հայ հասարակական հոսանքների և դրանց ներկայացուցիչների բնութագրին, ինչպես և Կոստանդնուպոլսի ու Զմյուռնիայի հայ գաղթօջախների պատմության հիմնահարցերին։
Սակայն Լիմայի տեղափոխվելու որոշումը ուկրաինական ակումբը չի կայացրել, բայց նա, այնուամենայնիվ, հայտնվել է եվրոպական ֆուտբոլում, դառնալով պորտուգալական «Բելենենսեշի» խաղացող։
Պորտուգալիայի առաջնության 27 խաղերում դառնալով 7 գոլի հեղինակ՝ Լիման հայտնվել է «Բրագա» ակումբի ուշադրության կենտրոնում, իսկ 2010 թվականի ամռանը Բարձրագույն լիգայից դուրս մնացած «Բելենենսեշից» տեղափոխվել է «Բրագա»։
Մատուռը գրեթե կրկնում է եկեղեցու հորինվածքը, սակայն ավանդական արևելք-արևմուտքի փոխարեն ունի հյուսիս-հարավ ձգվածություն, այսինքն' կիսաբոլորակ խորանը նայում է ոչ թե դեպի արևելք, այլ դեպի հյուսիս։
Մատուռի ներքին հարդարանքը նույնպես կրկնում է եկեղեցուն. ունի կարմիր ներկով պատված հավասարաթև խաչի քանդակ գմբեթատակ քառակուսուց տրոմպային անցումով իրականացված կիսաբոլորակ գմբեթարդի կենտրոնում։
Վանական համալիրի հաջորդ ժայռակերտ հուշարձանը եկեղեցու խորանի հարավային կողմին մոտ տեղադրված մատուռն է, որը նախորդների նման ևս միաժամանակ կարելի է համարել նաև որպես եկեղեցու' թվով արդեն երրորդ ավանդատունը։
Ունի հյուսիսից բացված դուռ, որը տանում է դեպի եկեղեցու խորան, իսկ ներկայում գրեթե իսպառ քայքայված հարավային մուտքի միջոցով ապահովվում է հաղորդակցությունը ստորգետնյա մի հոր ունեցող միջանկյալ փոքր սրահով եկեղեցու կամ հարավարևմտյան մատուռի հորինվածքն ավելի փոքր չափերով կրկնած հերթական, այն է' մեծ մասամբ դարավոր հողմահարության հետևանքով արդեն քայքայված վեցերորդ մատուռի հետ։
Ներկայում Ծառաքարի վանքից պահպանվել են այն կառույցները, որոնք ժայռափոր են, ըստ այդմ, դժվար կործանելի, իսկ մնացած այն շինությունները, որոնք կառուցված են եղել քարով ու կրով, ժամանակի ընթացքում անհետացվել են։
Ժայռազանգվածի ապարները, որոնց մեջ փորվել են վանական շինություններն ու կառույցները, բավականին փուխրն են, այդ իսկ պատճառով դրանց կայունացման ու որմնանկարելու կամ արձանագրություններ փորագրելու նպատակով ժայռափոր որմերը պատեվել են սվաղի շերտով։
Ճարտարապետական յուրահատուկ լուծում ունի մատուռի և եկեղեցու միջանկյալ հատվածում գտնվող և միաժամանակ երկուսի համար էլ նախասրահ ծառայող 3,98 2,82 մ չափերով կառույցը, որն առանձնապես աչքի է ընկնում որմերի վերին հատվածների հատվող կիսակամարների վրա հառնած ութանիստ ծածկով։
Վանքի վերը նշված հիմնական կառույցներից փոքր-ինչ հեռու' ժայռապարի արևմտահայաց ստորոտին' հատակի մակարդակով բնահողին հավասար դիրքում կիսաբնական անձավի մեջ փորված է համեմատաբար մեծ, սակայն անկանոն հատակագծով մի սրահ, որն ունի 2-2.5 մ բարձրություն։
Եկեղեցին, որպես ճարտարապետական կառույց, իրենից ներկայացնում է 10.67 8.31 մետր ներքին չափերով ոչ մեծ սրահ, որն արևելյան կողմում ունի անկանոն կիսաբոլորակ եզրագծով խորան։
Ծածկը պսակված է փոքր-ինչ տձև շրջանի տեսք ունեցող կիսաբոլորակ, գագաթում հավասարաթև խաչի քանդակով պսակված գմբեթարդով, որը գմբեթատակ քառակուսուն է միացած սոսկ դեկորատիվ նշանակություն ունեցող չորս անկյունային տրոմպերով։
Ընդհանուր հատկանիշներով նախորդ հորինվածքները կրկնում է նաև համալիրի արևելյան կողմի վերջում փոքր-ինչ առանձնակի դիրք ունեցող յոթերորդ մատուռը, որն ունի 3.16 2.42 մ չափեր։
Վերջինս հատակագծում կիսաշրջան խորանի մեջ նույնպես ունի մայր ժայռին ձուլված սեղանի վեմ քար, իսկ աղոթասրահի վերևում' պարզ հորինվածքով առանց խաչի պատկերի կիսաբոլորակ գմբեթարդ։
Գրեթե բոլոր լուծումներով եկեղեցու և հարավարևմտյան մատուռի հորինվածքները կրկնող կառույցի կիսաբոլորակ գմբեթարդն այս դեպքում հարթ է, չունի ծավալով առանձնացած և այդ կերպ ընդգծված խաչաքանդակ։
Գտնվում է ներկայիս Թուրքիայի Հանրապետության Կարսի նահանգի Կաղզվան քաղաքի Չուքուրայվա գյուղից 1.2 կմ արևմուտք՝ ձորակի ձախ կողմում, ծովի մակերևույթից 1949 մ բարձրության վրա։
Հաջորդ երկու մատուռները, որոնց կարելի է դիտարկել նաև որպես կենտրոնական կառույցի, եկեղեցու համար հյուսիսից բացված ավանդատներն են, որոնք իրենց ճարտարապետական հորինվածքով նման են նախորդ կառույցներին։
Այդ անվանումը ստացել է շնորհիվ Իտալական նրբանցքի և Պետրոսի փողոցի անկյունում գտնվող շենքի, որտեղ կուսակցության քաղկոմի հետ մեկտեղ տեղավորված էր նաև քաղաքի աշխատավորական պատգամավորների խորհրդի գործադիր կոմիտեն։
Կայքը ներառում է նաև ակադեմիական և ոչ ակադեմիական առարկաների ուսուցում, ինչպիսիք են երաժշտությունը, պատմությունը, աշխարհագրությունը, մաթեմատիկան, հիշողության մարզումը և փիլիսոփայությունը։
1994 թվականի փետրվարի 15-ի «Հարավսլավիայի Միութենական Հանրապետության, Սերբական Հանրապետության և Սերբական Կրաինա Հանրապետության միասնական դրամաշրջանառության մասին արձանագրությունով» հաստատվեց, որ նոր դինարը հանդիսանում է նրանց միասնական դրամական միավորը։
1993 թվականին թողարկվել են 1992 թվականի նմուշի 50 դինար անվանական արժեքով թղթադրամներ, որոնք փոփոխված էին 50 մլն դինարի' «ՄԻԼԻՈՆ ԴԻՆԱՐ» վերադրում կատարելու ճանապարհով։
2009 թվականից մինչ 2010 թվականը, Յու Րին և Թիֆանին վարել են «! » երաժշտական հաղորդումը, բայց 2010 թվականի հուլիսին լքել են այն խմբի Ճապոնիայում սպասվող առաջնաելույթի պատրաստությունների պատճառով։
Յու Րին նկարահանվել է գովազդում «» ապրանքանիշի համար դերասան Դանիել Հեննեի հետ, ավելի ուշ, 2010 թվականի ապրիլին, ևս մեկ անգամ նկարահանվել է «» ապրանքանիշի գովազդում, բայց այս անգամ Թիֆանիի և Սու Յոնգի հետ։
1919 թվականի մարտի 16-ին նավատորմի կրճատման պատճառով ազատվել, սակայն 1920 թվականի օգոստոսի 28-ին վերադարձել է ծառայության և նշանակվել Մյուրվիկի ռազմածովային ակադեմիայի նավարկության հրահանգիչ, 1923 թվականի մարտի 28-ին՝ «» ռազմածովային կայանի շտաբի 1-ին ադմիրալ։
1937 թվականի հոկտեմբերի 4-ին եղել է «» ռազմածովային կայանի հրամանատար-ծովակալ, 1938 թվականի նոյեմբերի 1-ից՝ Գերմանիայի վերջրյա նավատորմի հրամանատար։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գերմանացիները Բագդալա լեռան վրա գնդակահարել են Կրուշևացի 1692 պարտիզանի' իրենց վրեժը լուծելով Կրուշևացի ճակատամարտում ունեցած կորուստների համար։
Այն հյուսիսում հարում է Լևչային ու Տեմնիչային, հյուսիսում' Ժուպեին, Կոպաոնիկին, հարավում' Յաստրեբացին, իսկ արևմուտքում' Կրալևի և Իբարսկի գոգահովիտներին։
Քյոռօղլու անձնավորությունը և նրա շուրջը հյուսված ժողովրդական վիպասանությունը խոր հետք են թողել հայ իրականության մեջ. պահպանվել են մի շարք պատմական տեղեկություններ ու վկայություններ, ավանդություններ, հայերեն բազմաթիվ պատումներ, գրական մշակումներ ու փոխադրություններ։
Հայ պատմիչ Առաքել Դավրիժեցին իր Պատմության մեջ, խոսելով 16-րդ դարի վերջերին և 17-րդ դարի սկզբներին Իրանի Շահ Աբբաս թագավորի դեմ ապստամբած մի շարք փաշաների և բեկերի մասին, հիշատակում է նաև Քյոռօղլու անունը։
Հայ բանահյուսության մեջ հայտնի են «Քյոռօղլու» հայերեն բազմաթիվ տարբերակներ , դրանցից մի ամբողջական պատում, որ 1912 թվականին գրի է առել բանահավաք-աշուղագետ Վերդին, Արտաշատի Ազատավան գյուղում, խոյեցի Գևորգ Ավագյանից, տպագրվել է 1942 թվականին . մնացածներն անտիպ են և գտնվում են ՀՀ ԳԱԱ-ի արխիվում։
Սակայն այդ ձիերը (Գիր-աթ և Դյուր-աթ անուններով, ի դեպ հայկական տարբերակում մեկ ձի է' Ղըռաթ անունով) ունեին մոգական ուժ, քանի որ սերում էին հրեղեն ծովային ձիերից։
Արևմտյան բոլոր տարբերակներում հերոսը ժողովրդական վրիժառու է, հանպատրաստից բանաստեղծ , որի կյանքի նպատակն է վրեժ լուծել հորը կուրացրած բռնապետներից և օղլի , այսինքն կույրի որդի)։
Առանձնապես լայնորեն տարածված է «Այ Քյորօղլի, ջան, Քյորօղլի» բառերով սկսվող երգի հերոսաշունչ երաժշտությունը, որը հենց Աղայանի միջոցով է հասել նոր ժամանակները և նրա որդու' Մուշեղ Աղայանի երգածից գրի է առել Շարա Տալյանը։
Հայ գրականության մեջ հայտնի են «Քյոռօղլի» էպոսի մի շարք գրական-գեղարվեստական մշակումներ' Ռափայել Պատկանյանի համանուն պոեմը, Ղազարոս Աղայանի «Քյորօղլին ջրաղացպան», «Քյորօղլին կալանավոր» և «Քյորօղլու թուրը» երգախառն դրվագները, աշուղ Ջամալու փոխադրությունները' «Քյոռ-օղլու հեքիաթը» , աշուղ Խայաթի փոխադրությունը' «Պոլիբեգ-Քյոռօղլու հեքիաթներից մեկը» և այլն։
«Քյոռօղլու» հայկական պատումները հիմք են դարձել նաև Քրիստափոր Քուշնարյանի «Քյոռ-օղլին գերության մեջ» ծավալուն խմբերգի և Արմեն Տիգրանյանի համանուն անավարտ օպերայի համար։
Երկյուղ կրելով, որ ռուսական զորքերը հեշտությամբ կարող են թափանցել արաբական երկրները, Անգլիան ոլ Ֆրանսիան որոշեցին այդ երկրների բաժանման մասին ընդունած իրենց որոշումները համաձայնեցնել Ռուսաստանի հետ։
Արդյունքն այն եղավ, որ Ռուսաստանը, ստանալով Անգլիայի ու Ֆրանսիայի ներկայացուցիչների համաձայնությունը պատերազմի հաղթական ավարտից հետո կարող էր կայսրությանը միացնել էրզրումի, Տրապիզոնի, Վանի, Բիթլիսի վիլայեթները, ապրիլի 26-ին իր ստորագրությունը դրեց Սայքս-Պիկոյի պայմանագրի տակ։
Նախքան այդ պայմանագրին միանալը, բանակցու­թյունների ժամանակ Իտալիան պահանջում էր, որ պատերազմի հաղթական ավարտից հետո իրեն անցնի Փոքրասիական թերակղզու հարավային մասը՝ Կիլիկիայի Ադանա և Մերսին քաղաքներով։
Բայց քանի որ Կիլիկիան անցնելու էր Ֆրանսիային, ապա Անտանտայի պետությունները Իտալիային խոստացան Անատոլիայի հարավարևմտյան մասը՝ Զմյուռնիա, Այդին, Կոնիա և Ադալիա քաղաքներով։
Նշված պայմանագիրը կնքվեց արաբ և հայ ժողովուրդներից գաղտնի. այն լրիվ չեղյալ էր հայտարարում արաբական երկրների, Արևմտյան Հայաս­տանի և Կիլիկիայի անկախության մասին Անգլիայի, Ֆրանսիայի և Ռուսաս­տանի արած բոլոր հայտարարությունները։
Անտանտայի գաղութարարներին ձեռնտու էր, որ թուրք ջարդարարներն Արևմտյան Հայաստանը և Կիլիկիան մաքրագործել էին հայերից և դրանով իսկ դյուրացրել «Հայաստանն առանց հայերի» իրար մեջ բաժանելու և ուղղակի իրենց տիրապետություններին կցե­լու խնդիրը։
«Հայանպաստ» պլատոնական ճառերով ու հայտարարու­թյուններով շարունակում էին հանդես գալ ֆրանսիական իմպերիալիստների պարագլուխներ Կլեմանսոն, Բրիանը, անգլիական գաղութակալական քաղա­քականության կենսագործողներ Լլոյդ Ջորջը, Բալֆուրը, Քերզոնը, ռուսա­կան կայսր Նիկոլայ -ն ու նրա արտաքին գործերի նախարար Սազոնովը և շատ ուրիշներ։
Նրանք բոլորն էլ խոսքով հանդես էին գալիս «ինքնավար Հա­յաստանի» ստեղծման օգտին, հայերի «պաշտպանների» դերում, մինչդեռ իրականում հետամուտ էին միայն իրենց իմպերիալիստական նպատակնե­րին։
Մի այլ առիթով նա գրում էր Կովկասի փոխարքա Նիկոլայ Նիկոլաևիչին. «Ինչ վերաբերում է հայերին լայն ինքնավարություն տալուն, ապա պետք չէ մոռանալ, որ Մեծ Հայաստանի մեջ, որն այժմ նվաճել Է Ռուսաստանը, հայերը երբեք մեծամասնություն չեն կազմել, իսկ այն պատժիչ միջոցներից հետո, որ թուրքերը գործադրեցին նրանց վերաբերմամբ պատերազմի ժամանակ թվական այս հարաբերությունն Է՛լ ավելի փոխվեց ի վնաս հայերի, որոնք ներկայումս դժվար թե կազմեն բնակչության նույնիսկ մասը»։
Այնուհետև արդարության այդ «պաշտպանը» գրում Էր, որ «այդպիսի պայմաններում հայերի ինքնավարությունն իրապես այն անարդար հետևանքը կունենա, որ փոքրամասնությունը կստրկացնի մեծամասնություն կազմող տարրը»:
Արևմտ յան Հայաստանը և Կիլիկիան բաժանելուց ետո Բրիանը երեսպաշտորեն հայտարարում Էր. էթե հնչի արդար հատուցման ժամը, Ֆրանսիան չպիտի մոռանա հայ ժողովրդի ցավագին փորձություննե­րը և, իր դաշնակիցների հետ համախորհուրդ, ձեռք կառնի հարկ եղաձ միջոց­ները՝ ապահովելու համար նրան խաղաղություն և բարգավաճ կյանք»։
Նույն Բրիանը 1916 թ. մարտի 12-ին Ամենայն Հայոց կաթողիկոսին ուղղած նամակում հավաստիացնում Էր. «Ձերդ սրբությունը կարող Է վստահ լինել և հավատացած, որ դաշնակից պետությունների համահաճությամբ այս միև­նույն զգացումներով կձեռնարկե նա հայ ժողովրդին ընձեռելու օրինական հատուցումներ, երբ հանգամանքներն այդ ներելու լինեն»։
Կլեմանսոն հայ­տարարում Էր, թե «Ֆրանսիան շարունակում Է հայ ազգը հաշվել այն ժողովուրդների շարքում, որոնց բախտը դաշնակիցները մտադիր են վճռել մարդ­կայնության և արդարության բարձրագույն կանոններին համեմատ»։
Անգլիայի վարչապետ Ասքվիթը 1916 թ. նոյեմբերին հայտարարում Էր թե իբր Անգլիայի նպատակն Է վերջ տալ թուրքական տիրապետությանը, ստեղծելով հայերի համար «ազատ երկիր»։
Իսկ Լլոյդ Ջորջը հուսադրում Էր հայերին, ասելով թե «Մեծ Բրիտանիայի կառավարությունը չի մոռանա իր պատասխանատվությունը Ձեր մարտիրոս ցեղի հանդեպ»։
Հայտնի են Սարիղամիշյան, Ալաշկերտյան, Տրապիզոնի, Համադանի, Դիլմանի, Վանի և այլ գործողությունների ու ճակատամարտերի ակտիվ մասնակից շատ հայ սպաների անուններ։
Կովկասյան 2-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար, գեներալ-մայոր Թովմաս Նազարբեկյանն իր հաղթանակով աչքի ընկավ Դիլմանի ճակատամարտում, այստեղ սխրանքներ գործեց և Անդրանիկը։
Հովհաննես Հախվերդյանը Տրապիզոնում տեղաբաշխված 127-րդ հետևակային դիվիզիայի շտաբի պետն էր, գեներալ-մայորի աստիճան ստանալուց հետո՝ Կովկասյան 2-րդ հեծելազորային կորպուսի շտաբի պետը։
Գնդապետ Պավել Պետրոսի Բեժանբեկը՝ Կովկասյան 22-րդ հրաձգային գնդի հրամանատարը, գնդապետ Յուզբաշյան 201-րդ Նոտիյան հետևակային գնդի հրամանատարի տեղակալն էր, գնդապետ Լ. Չարուխչյանը 17-րդ թուրքեստանյան հրաձգային գնդի հրամանատարի տեղակալը։
Գնդապետ Ռուբեն Պոզոևը իր սխրագործություններով աչքի ընկավ Սարիղամիշյան գործողության ժամանակ, պարգևատրվեց Սբ. Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի շքանշանով՝ սրով, առաջ քաշվեց և նշանակվեց 6-րդ հրետանային բրիգադի հրամանատար։