polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Շպորտայի հիմնական գրքերն են ՝ «Պայծառ օր» , «Քո տարիները» , «Իրանական տետր» , «Լիրիկա» , «Կազակները» , «Դու իմ սրտում ես» , «Կաղնու տերևները» , «Ընտրյալները» ։
1894 թվականին նշանակվել է Դոնի տարածաշրջանի Տագանրոգի քաղաքային տարրական դպրոցների կրոնի ուսուցիչ, 1896 թվականին Եկատերինոսլավի նահանգում շարունակել է ծառայությունը Բախմուտի հոգևոր ուսումնարանում , 1898-1902 թվականներին եկեղեցական երաժշտություն է դասավանդել Սինոդալի ուսումնարանում, 1902 թվականից եղել է Սանկտ Պետերբուրգի պալատական կապելլայի գրադարանավար։
Անտոնին Պրեոբրաժենսկի , ռուս երաժշտագետ-միջնադարի պատմաբան, պալեոգրաֆ, գրող, մանկավարժ, պրոֆեսոր, ռուսական եկեղեցական երաժշտության ամենամեծ գիտակներից ու հետազոտողներից մեկը։
1920 թվականից Արվեստի պատմության ռուսական ինստիտուտի պրոֆեսոր, գիտաշխատող, միաժամանակ՝ հնագույն ռուսական երաժշտություն է դասավանդել Սանկտ Պետերբուրգի կոնսերվատորիայում։
1918 թ. հունվարի 28-ին խորհրդային պատվիրակությունը Լ. Դ. Տրոցկու գլխավորությամբ, «դադարեցնում ենք պատերազմը, զորացնում ենք բանակը, սակայն խաղաղություն չենք ստորագորում» կարգախոսով ընդհատեց բանակցությունները Բրեստ-Լիտովսկում։
Կոմիտեն սուղ ժամանակահատվածում կազմակերպեց Կարմիր գվարդիայի ջոկատների ստեղծումը, Կարմիր բանակի զորամասերի և հեղափոխական զինվորների ինքնապաշտպանական դրուժինաները ։
Պետրոգրադի հեղափոխական պաշտպանության կոմիտե, արտակարգ մարմին, գործել է Պետրոխորհրդի և բոլշևիկյան կառավարության ժամանակ՝ 1918 թ. փետրվարի 21-ից մինչև մարտ։
Կոմիտեն կազմավորվեց այն ժամանակ, երբ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Գերմանական կայսրության ղեկավարությունը խախտեց զինադադարը և հարձակում սկսեց ռուսական բանակի Հյուսիսային ճակատի ուղղությամբ։
Մշտական հավաքածուները ներկայացված են ժամանակի չափում, տրանսպորտ, լուսանկարչություն և կինո, օպտիկա, ձայնային սարքավորումներ, ռադիո և հեռուստատեսություն, հաշվողական տեխնիկա, կապի սարքավորումներ և այլ ցուցադրություններում։
Նանամին շատ էր անհանգստանում պահապանի համար, բայց իրավունք չուներ խառնվելու նրա անցյալի մեջ, միշտ այցելում էր նրան գիշերները և ներկայանում էր Յուկիձիի անունով, նրա նախնին, որը պատմության սկզբում ներկայացել է ինչպես Տոմոյեի առաջին սերը։
Ճանապարհին նրան հետապնդում էին, բայց Տոմոյեն փրկում է աղջկան լուրջ մտադրությամբ, որպեսզի նրան ընդմիշտ տանի իր հետ, քանի որ նա արդեն սիրահարված էր նրան։
Տաճարի օգնականները Օնիկիրին և Կոտեցուն դիմավորում են Մոմոձոնոուին, որպես երկրի տաճարի նոր աստվածուհի, որից հետո աղջիկը հանդիպում է ևս մեկ հրեշի' Տոմոյե-պահապանին։
Այդ բանից հետո, նա ընկնում է գերի, նրան ուղարկում են Յոմի-նո-կունի, որտեղ անցկացրել է 100 տարի մինչև այն պահը, երբ նրա մոտ գալիս է մահացած երիտասարդ տղայի հոգին և խնդրում է իր մորը փոխանցել, որ նա , որովհետև նա կռվել էր իր մահից առաջ մոր հետ։
Նանամին փրկել է նրան դաժան դասընկերներից, որից հետո նա սիրահարվում է նրան, թողնելով նրա դաստակի վրա հետք և հմայելով տարել է իր տաճար, ցանականալով, որ նա ընդմիշտ մնա իր տաճարում։
Նանամիին չէր ընդունում, որպես Երկրի Աստվածուհի և հրաժարավում էր նրան օգնելուց, բայց դրանից հետո, Նանամին կնքում է համաձայնագիրը համբույրով, և նա ստիպված նրան հնազանդվում է։
Երբ Ունարին նրան սխալմամբ առևանգում է, նա գործնականորեն դառնում է դյուգոնե, իմանում է Նանամիի իրական էության և մնացածի մասին, բայց շարունակում է նրանց հավատալ և սիրել Կուրամային։
Երբ Ամիին առևանգել էին, նա նույնպես իմանում է Նանամիի իրական էության մասին, նա նույնպես շատ հանգիստ է ընդունում այդ փաստը և անգամ Կուրամային ստիպում է, որ նա էլ մասնակցի Նեկոտայի փրկությանը։
Երաժշտության ընթացքը ծավալվում է երեք մասերի երաժշտական թեմաների զարգացմամբ, ինչի արդյունքում դրանք միահյուսվում են միմյանց, երբ երկրորդ մեղեդին հագեցվում է աշխույժ ռիթմերով, իսկ հիմնական մեղեդին դառնում է առավել քնարական։
Ինչպես վայելում է, ստեղծագործությունն ավարտվում է ջութակի փայլուն կադենցիայով (կոնցերտներում առհասարակ կա կադենցիա հասկացությունը, որը մի այնպիսի դրվագ է, երբ մենակատարը հանդես է գալիս առանց նվագախմբի)։
Այս ստեղծագործությունը պատկանում է խորհրդային երաժշտության ամենահայտնի ստեղծագործությունների շարքին, ինչը պայմանավորված է նրա բազմաթիվ առավելություններով. այստեղ առանձնահատուկ կերպով դրսևորվում է կոմպոզիտորի՝ երաժշտություն հորինելու շնորհը՝ հենվելով ազգային երգարվեստի ու մշակույթի վրա։
Հետևելով ազգային երաժշտական ավանդույթներին, Խաչատրյանը կերտում է մեղեդիներ՝ ասես զարդարելով միահյուսվող ժանյակներով, «խաղալով» ռիթմերի հետ, հագեցնելով նվագախմբային երանգավորումներով։
Այս ստեղծագործությունը շատ բարդ է կատարման առումով և ջութակահարից պահանջում է մեծ վարպետություն, որն անհրաժեշտ է ոչ թե պարզապես վիրտուոզ երաժշտի հմտությունը ցույց տալու համար, այլ՝ երաժշտության ամբողջ բովանդակությունը, նրա կենսուրախությունն ու տոնականությունն արտահայտելու։
Ստեղծվել է 1940 թվականին և մակագրվել ջութակահար Դավիդ Օյստրախին, ով էլ առաջին անգամ կատարել է ստեղծագործությունը Մոսկվայում 1940 թվականի նոյեմբերի 16-ին։
Բնօրինակ տեքստը գրված է եղել հին նորվեգերենով, սակայն հաշվի առնելով այն, որ այդ լեզուն տարածված է եղել ամբողջ Սկանդինավյան թերակզով մեկ , բալլադի կոնկրետ ազգային պատկանելությունը հաստատելը դժվար է։
Յուրահատուկ կատակերգական երանգը բալլադի նրանում է, որ բնօրինակ տեքստում «խաբեբա» տրոլուհին խոսում է բացառապես պոետիկ և պատկերավոր կերպով, բարձր և մաքուր ոճով, իսկ «ճշտախոս» ասպետը պատասխանում է նրան ընդգծված ցածր, կոպիտ և նույնիսկ վիրավորական ձևով։
Հետագայում Հանրապետությանը սատարող միություն կուսակցությունում զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ , Հանրապետությանը սատարող միություն կուսակցության խորհրդի անդամ, կուսակցության գլխավոր վարչության քարտուղար , կուսակցության ընտրությունների քարտուղար և այլն)։
Եվ նա այստեղ նույնպես շատ մեծ տեղ է հատկացնում կոմպոզիցիաներին, հաստատելով, որ դա է որոշում նկարված պատկերի իմաստը և, որ կարևոր է նաև էմոցիոնալ տրամադրվածությունը։
Նրա կարծիքով նկարազարդումը պետք է առաջացնի ոչ միայն այն տեսնելու ուղղակի ցանկություն, այլ նաև արտահայտի «մտահղացում, խորը իմաստ, բացահայտի մարդկային հարաբերությունների բարդությունն ու իմաստը, և կատարվածի բնութագիրը պետք է իսկույն հասնի հանդիսատեսին մինչ նա կտեսնի այդ պատկերում մարդկան դեմքի արտահայտությունը»։
«Այդ դպրոցում հիմնական անկյունաքարը «կատարվածի սկզբունքն» էր, նա միշտ ձգտում էր ապացուցել, որ այն ինչ նկարի վրա է դա լինի ռեալիստական կամ աբստրակցիոն կտավ պետք է առաջին հերթին հաղորդի նկարչի հոգեկան կերպարանափոխությունը.Հիշատակվում է, որ Պավել Նիկոլաևիչը միշտ մեզ կոչ էր անում, որպեսզի մաքսիմալ օգտագործենք մեր ուժերը։
Ֆիլոնովի դպրոցում ոչ միայն ձգտում էին ձևավորել մշակույթի զարգացման նոր ուղիներ կապված փորձառության, ձևի, նկարի գույնի հետ, այլև միաժամանակ այնտեղ սովորում էին նաև դասական ժառանգություն, ռուսական արխայիկ, ժողովրդական արվեստ։
Մանկությունը և երիտասարդությունը անցնում է Ղրիմում, Սիմֆորոպոլում, այստեղ Օսիպը սովորում է ակադեմիկ Նիկոլայ Սամոկիշայի նկարչական ստուդիայում, որտեղից դուրս են եկել այնպիսի նկարիչներ, ինչպիսիք են Լ. Մ. Բրունի, Պ. Վ. Միտուրին, Պ. Լվով, Գ. Ֆրենց, Յա. Ա. Բասով և այլք։
Դեռ 20-րդ դարի 70-ական թվականներին ուսուցիչները իրենց աշխատանքներում օգտագործում էին կոմպոզիցիայի մասին նրա մշակած ծրագիրը, իսկ նրա գիրքը «Բնությունն ու պատկերային նկարչությունը» ներառված էր ուսումնական պրոցեսի մեջ բոլոր նկարչական հաստատություններում և հայտնի էր մի քանի ուսանողական սերունդների։
Նրա մյուս գիրքը «Կոմպոզիցիան արվեստի ճանապարհին» ներառեց իր մեջ մտահղացումներ, որոնք կուտակվել և փորձարկվել էին գեղարվեստական ու կրթական գործունեության մեջ տասնամյակների ընթացքում։
Ինստիտուտն ավարտելուց հետո Օսիպ Ավսիյանը դասավանդում էր նկար, գեղանկարչություն և կոմպոզիցիա Ղրիմի Ն. Ս. Սամոկիշի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում, Պոդոլսկու գեղարվեստի դպրոցում, Մոսկվայի Ստրոգանովսկու ինստիտուտում , Մոսկայի պետական ակադեմիական գեղարվեստի ուսումնարանում, որը կառուցվել էր ի հիշատակ 1905 թվականի ։
Օսիպ Ավսիյանի աշխատանքները գտնվում են Մոսկվայի Ն. Օստրովսկու թանգարանում, Սիմֆերոպոլի գեղարվեստի թանգարանում, Սիմֆերոպոլի ազգագրական թանգարանում, Սևոստոպոլսի նկարչական պատկերասրահում, Սիմֆերոպոլկու երաժշտական ուսումնարանում, Լվովի պատկերասրահում, Ռիբինսկու պատմա-ճարտարապետական և թանգարան արգելանոցում, Տագանռոգսկու թանգարանում, Կլինում գտնվող Պ. Ի. Չայկովսկու թանգարանում և նաև մասնավոր հավաքածուներում։
«Կոմպոզիցիաները, ինչպես սպիտակ թղթի կամքի վերափոխումներ, իհարկե ես պարտական եմ հրաշալի ուսուցիչ Ավսիյանին, ում հետ մենք աշխատել ենք 1952 թվականին» ։
Վ. Ն. Բակշեևի հետ, ով լավ ճանաչում էր Սուրիկովին, Ռեպինին, Սերովին, Սավրասովին, Նեստերովին, ովքեր սովորում էին Լևիտանի, Ա. Վ. Լենտուլովի, Կ. Կ. Զեֆիրովի և Ն. Է. Ռադլովի հետ։
Սիբիրում, որտեղ շատ-շատ հնադավաններ կային, լայն տարածում էին գտել մարտիրոս հնադավանների շարժման մասին վարքագրությունները, որոնց թվում էր «Պատմվածք Բոյարուհի Մորոզովայի մասին» աշխատությունը։
Այդ պատմության մասին նկարիչն իմանում է իր սանամորից՝ Օլգա Մատվեևնա Դուրանդինայից, ով ապրում էր Կրասնոյարսկում և ում մոտ ապրում էր Սուրիկովը ուսումնառության տարիներին։
«Բոյարուհի Մորոզովա» ստեղծագործությունում ծիծաղող առևտրականի համար կեցվածք է ընդունել Սուխոբուզիմսկի Երրորդության եկեղեցու ատենադպիր Վարսանոֆի Սիմյոնովիչ Զակոուրցևը։
Ըստ վերոնշյալ պատմության' հայտնի հնադավան քույրեր Ֆեոդոսիա Մորոզովան և Եվդոկիա Պրոկոֆևնա Ուրուսովան ձերբակալվել և ուղարկվել են Կրեմլի Չուդով եկեղեցի։
Երբ քույրերին տեղափոխող սահնակները հավասարվում են եկեղեցուն Բոյարուհի Մորոզովան աջ ձեռքը վեր է բարրձրացնում և մատներով ցուցադրում է հնադավանների խորհրդանիշը։
Վասիլի Սուրիկովը «Բոյարուհի Մորոզովա» ստեղծագործությունում ձյունը նկարել է տասնյակ երանգներով, այդ իսկ պատճառով ժամանակակիցները այն համարել են «գունային սիմֆոնիա»։
Հեղինակը էտյուդներ անելիս մոդելներին նստեցնում էր ձյան վրա և հետևում, թե ինչպես են փոխվում նրանք սառնամանիքի ժամանակ, մասնավորապես հետևում էր մաշկի երանգներին։
Փլեյ-օֆֆ խաղերը կազմված են եղել մեկական հանդիպումից, որի արդյունքում հաղթած հավաքականը դուրս է եկել մյուս շրջան, իսկ եզրափակչի հաղթողը դարձել է առաջնության հաղթող։
Որպես ընդունող երկիր Ռուսաստանը որակավորվեց ավտոմատ, նրանց միացան Ֆուտբոլի մայրցամաքային առաջնությունների վեց հաղթողները և Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություն 2014-ի հաղթողը՝ Գերմանիան։
ՖԻՖԱ Կոնֆեդերացիաների գավաթ 2017, 10-րդ ՖԻՖԱ Կոնֆեդերացիաների գավաթի խաղարկությունը, որը չորս տարին մեկ անցկացվող տղամարդկանց ֆուտբոլային մրցություն է' կազմակերպված ՖԻՖԱ-ի կողմից։
Սովորել է Սիերի առևտրական դպրոցում, այնուհետև հաճախել է Ցյուրիխի Օրիորդաց բարձրագույն դպրոցը և Դաշնային պոլիտեխնիկ դպրոցում մասնակցել գրականության դասընթացին։
1953 թվականին նա լույս է ընծայել «Գեղջկուհու տառապանքներ» նովելների ժողովածուն, «Գաղտնի երկիրը» պոեմների գիրքը, «Սև ելակը» , «Հարյուր սարսափելի փոքրիկ պատմություններ» , «Վայրի օրիորդը» նովելի համար ստանում է Գոնկուր կրթաթոշակ, «Օվալաձև սալոնից» հետո և «Երկու կիրք» ։
1885 թվականի հոկտեմբերի 11-ին ստացել է լեյտենանտի կոչում, 1890 թվականից ծառայել է Էրիթրեաի գաղութում, 1893 թվականին մշակել է նախապատրաստական դասընթացներ և տակտիկական ցուցումներ տեղական աշխարհազորի համար, մասնակցել Եթովպիայի հետ պատերազմին։
Այդ ժամանակաշրջանում Ջարդինոյի ռազմական կենսագրության մեջ ամենանշանակալի իրադարձությունը եղել է 1894 թվականի հուլիսի 17-ի Կասալուի ճակատամարտը, որի համար պարգևատրվել է «Մարտական սխրանքի համար» արծաթե մեդալով, իսկ 1894 թվականի սեպտեմբերի 19-ին կոչումը բարձրացվել է մինչև կապիտան։
1911 թվականին փոխգնդապետի կոչումով Տրիպոլիտանիայում զբաղեցրել է իտալական օկուպացիոն կորպուսի շտաբի պետի տեղակալի պաշտոնը թուրք-լիբիական պատերազմի ժամանակ։
Կապորետոյի մոտ կայացած ճակատամարտում Իտալիայի համար ծայրահեղ անբարենպաստ պայմաններում, 1917 թվականի նոյեմբերին նշանակվել է Գլխավոր Շտաբի պետ Արմանդո Դիազի տեղակալ, 1918 թվականի փետրվարին ընդգրկվել է Վերսալում գտնվող Ռազմական խորհրդատվական միջդաշնակցային կոմիտեի կազմի մեջ, նույն տարվա ապրիլին վերադառնալով իտալական ռազմաճակատ' ընդունվել է 4-րդ բանակի հրամանատարություն Պյավի և Վիտտորիո Վենտոյի ճակատամարտերում։
1922 թվականին Հռոմի ռազմերթի ընթացքում եղել է «Ֆլորենցիա» բանակի հրամանատար, որի պատասխանատվության ներքո էր գտնվում Իտալիայի մայրաքաղաքը, սակայն չէր միջամտում իրադարձություններին։
1924-1925 թվականներին Իտալիայի Սենատում և Ռազմական խորհրդում իր ելույթներով դիմադրություն է ցուցաբերել ռազմական նախարար Անտոնիո Դի Ջորջիոյի նոր բանակային կանոնադրության հաստատմանն ուղղված ջանքերին, ինչպես նաև ֆաշիստական ազգային անվտանգության կամավորական ոստիկանության պաշտոնական հիմնադրմանը։
1926 թվականի մարտի 1-ին հաստատվել է կանոնադրությունը, առանց հաշվի առնելու Դի Ջորջիոյի առաջարկությունները, 1926 թվականի հունիսի 17-ին Ջարդինոն ստացել է Իտալիայի մարշալի կոչում, բայց արդեն այդ ժամանակ կորցրել էր իրական քաղաքական ազդեցությունը։
Թաղված է զինվորական պանթեոնի կենտրոնում, Գրապպա սարի վրա, որտեղ հանգչում են 1918 թվականի մարտերում զոհված 12 հազար իտալացի և ավելի քան 10 հազար ավստրո-հունգարացի զինծառայողների աճյունները։
Քաղաքի պատմական կենտրոնը գտնվում է ոչ մեծ կղզում, որ նեղ ջրանցքով առանձնանում է մայրցամաքից, իսկ առավել մեծ ջրային տարածքով' Չիովո մեծ կղզուց։
Ըստ մշակույթի պալատի տնօրեն Լյուդմիլա Լիսիցինայի՝ ուշադրության է արժանի «Դունկայի ակումբ» անվան հայտնվելու երեք տարբերակ. «Երբ 1945 թվականի սեպտեմբերին բացվեց մշակույթի պալատը, շուրջբոլորն ավերածություններ էին, իսկ այստեղ արդեն սկսվել էին քաղաքում առաջին պարային երեկույթները։
Ըստ երկրորդ լեգենդի՝ մի Դունյա, որը պատերազմի ժամանակ կորցրել էր ամուսնուն և վշտից փոքր-ինչ շեղվել, գալիս էր ակումբ և համառորեն փնտրում ամուսնուն՝ չհավատալով, որ նա մահացել է։
Քաղաքացիների շրջանում որոշակի ժողովրդականություն էր վայելում այն վարկածը, ըստ որի՝ հին ժամանակներում «Դունկայի ակումբը» եղել է հասարակաց տուն, որը հետո վերանվանվել է Մշակույթի տուն։
Ընդունվելով Կիևի համալսարանի պատմա-բանասիրական ֆակուլտետ, մեկ տարի հետո փոխադրվում է Պետրոգրադի համալսարան, որտեղ տեղափոխվել էր ընտանիքը, այն բանից հետո, երբ հայրը նոր նշանակում էր ստացել։
Բուլղարիայում Գրաբարն աշխատում է Սոֆիայի Հնագիտական թանգարանում, որի ղեկավարները' Անդրեյ Պրոտիչը և Բոգդան Ֆիլովը օժանդակում էին նրան երկրում շրջագայությունների ընթացքում։
1922 թվականի հոկտեմբերին Գրաբարը փոխադրվում է Ստրասբուրգ, որտեղ տեղի համալսարանում նրան առաջարկում են դասավանդել ռուսաց լեզու, այստեղ էլ նա պաշտպանում է դոկտորական դիսերտացիա։
Ծնվելով Ուկրաինայում և կրթություն ստանալով Ռուսական կայսրությունում' իր կյանքի մեծ մասն անց է կացրել Ֆրանսիայում և ԱՄՆ-ում և նրա բոլոր աշխատությունները գրված են ֆրանսերեն։
1938 թվականին Գրաբարը փոխադրվում է Փարիզ, որտեղ արդյունավետ ուսումնասիրություններ է իրականացրել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի հանկարծական փոփոխությունների վերաբերյալ։
Երկար տարիներ նա աշխատել է որպես Քոլեջ դե ֆրանսի բյուզանդական հնագիտության պրոֆեսոր, իսկ 1958 թվականին նա փոխադրվել է ԱՄՆ, որտեղ դարձել է Դումբարտոն-Օկսի կենտրոնական դեմքերից մեկը։
Հայերենի բացարձակ թվականներից բոլոր միավորները, տասը և քսան տասնավորները, հարյուր-ը, հազար-ը, միլիոն-ը, միլիարդ-ը կազմությամբ պարզ թվականներ են, որովհետև կազմված են մեկ արմատից։
Հարադիր բարդություններ են 100-ից բարձր բոլոր թվականները, 100,1000 և ավելի բարձր թիվ ցույց տվող թվականների բաղադրիչները գրվում են առանձին՝ չորս հազար, հարյուր քսանվեց։
Կոնցեսիոն կառավարում, միջազգային պրակտիկայում կոնցեսիա հասկացությունը մեկնաբանվում է որպես մասնավոր հատվածի ներդրումների ներգրավման ձև, որի ժամանակ օբյեկտների կառուցման և շահագործման ընթացքում մասնավոր ընկերություններին են փոխանցվում օբյեկտի տնօրինման և օգտագործման իրավունքները։
Ըստ էության կոնցեսիոն կառավարման էությունը կայանում է հետևյալում՝ պետությունը փոխհատուցման և ժամկետային սկզբունքի հիման վրա մասնավոր ընկերությանը պետական սեփականություն հանդիսացող օբյեկտներում տնտեսական գործունեություն ծավալելու բացառիկ իրավունք է տրամադրում։
Կոնցեսիոն կառավարումը ենթադրում է՝ ներդրումների վերադարձ, համապատասխան որակի ծառայության կամ արտադրանքի թողարկում, պետության կողմից արտադրանքի կամ ծառայության գների սահմանում և կարգավորում, պայմանագրի կառավարչին պետական կամ մունիցիպալ սեփականություն հանդիսացող օբյեկտում գործունեություն ծավալելու իրավասության տրամադրում, կոնցեսիայի ժամկետը լրանալուց հետո կառավարման օբյեկտի անհատույց փոխանցում պետությանը։
Կոնցեսիոն կառավարիչը կառուցում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտը և իրականացնում դրա հետագա շահագործումը, քանի որ սեփականության իրավունքով դրա տիրապետումը պատկանում է իրեն, որի ժամկետը չի սահմանափակվում։
Կոնցեսիոն կառավարիչը իրականացնում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտի կառուցումը և շահագործումը, իսկ կոնցեսիոն համաձայնագրի ժանկետի ավարտից հետո այն փոխանցում է պետությանը։
Կոնցեսիոն կառավարիչը կառուցում է կոնցեսիոն կառավարման օբյեկտը և այն փոխանցում պետությանը, որից հետո պետությունը այն նույն կոնցեսիոն կառավարչին հանձնում է շահագործման։
9336 հրթիռը սպառազինված է ինֆրակարմիր եռածավալ ինքնանշանառմամբ, այն պաշտպանված է նույնիսկ այն լազերային խոչընդոտներից, որոնք նոր-նոր հայտնվում են տարբեր երկրների սպառազինության մեջ։
«Վերբա» , ռուսական շարժական զենիթահրթիռային համակարգ, նախատեսված է փոքր բարձրության վրա թռչող օդային թիրախների խոցման համար, կարողանում է խուսափել կեղծ ջերմային թիրախների ազդեցությունից։
Համակարգը ունի կառավարման աշխատանքների ավտոմատացում, որը հայտնաբերում է օդային թիրախներ, այդ թվում խմբակային, որոշում նրանց թռիչքի պարամետրերը ինչպես նաև հրետանավորներին բաշխում է ըստ թիրախների գտնվելու վայրերի։
Խորհրդային գեներալների ու ծովակալների այս կոհորտայում ամենանշանակալից անձը բանակի գեներալ Հովհաննես Բաղրամյանն է , ով ռազմական ճանապարհն անցել է Հարավ–արևմտյան ռազմաճակատի պետի տեղակալից և շտաբի տեղակալից և Արևմտյան ռազմաճակատի համազորային բանակի հրամանատարից մինչև Առաջին մերձբալթյան և երրորդ բելառուսական ռազմաճակատների զորքերի հրամանատար , ակտիվորեն մասնակցել է Բելառուսի, Մերձբալթիկայի և Արևելյան Պրուսիայի տարածքում անցկացված ջախջախիչ մարտերին։
1925թ. ավարտել է հեծելազորի հրամկազմի կատարելագործման դասընթացները (համակուրսեցիներ' Գ. Կ. Ժուկով, Կ. Կ. Ռոկոսովսկի, Ա. Ի. Երյոմենկո), 1931թ.' բարձրագույն հրամկազմի կատարելագործման դասընթացները, 1934թ.ª Մ. Ֆրունզեի անվ. ռազմական ակադեմիան, 1938թ.ª ԳՇ ռազմական ակադեմիան։
1941թ. մասնակցել է Կիևի պաշտպանության կազմակերպմանը և Կիևյան պաշտպանողական գործողության իրականացմանը, Ռոստովի մոտ հակահարձակման պլանավորմանը և իրականացմանը, Ելեցկյան հարձակողական գործողությանը։
1941թ. դեկտեմբերի վերջից Հվ.-Արմ. ուղղության շտաբի պետ, ապա միաժամանակ գլխավորել է Հվ.-Արմ. ռազմաճակատի և Հվ.-Արմ. ուղղության զորքերի շտաբները։
1944թ. 1-ին Մերձբալթյան ռազմաճակատի զորքերը համագործակցելով 3-րդ Բելառուս. ռազմաճակատի զորքերի հետ իրականացրեցին Վիտեբսկ-Օրշանսկյան գործողությունը, ընթացքով գետանցեցին Արմ. Դվինան, շրջապատեցին և ոչնչացրեցին հակառակորդի վիտեբսկյան խմբավորումը։
Բելառուսական գործողության ժամանակ ռ-ճակատի զորքերի ձեռք բերած բացառիկ արդյունքների և ցուցաբերած անձնական արիության համար 1-ին Մերձբալթյան ռազմաճակատի հրամանատար, բանակի գեներալ Հ. Ք. Բաղրամյանին ԽՍՀՄ ԳԽՆ 1944թ. հուլիսի 29-ի հրամանագրով շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով և ՙՈսկե աստղ՚ մեդալով ( 3831, ԽՄՀ գրքույկ 004251, ԽՍՀՄ ԳԽՆ վկայական 6199, Շքանշանային գրքույկ 572380):
1944թ. հոկտեմբերին 1-ին Մերձբալթյան ռազմաճակատի զորքերը դուրս եկան Բալթիկ ծովի ափ և հակառակորդի ՙՀյուսիս՚ բանակային խմբավորման ավելի քան 30 դիվիզիա կտրեցին Արլ. Պրուսիայից։
1945թ. Արլ.-Պրուսական գործողության ընթացքում 1-ին Մերձբալթյան ռ-ճակատի զորքերը, ապա Զեմլանդյան օպերատիվ խմբերը Բ. ղեկավարությամբ հաջողությամբ մասնակցեցին հակառակորդի Տիլզիտյան և Զեմլանդյան խմբավորումների ջախջախմանը, վերացրեցին մեմելյան պլացդարմը և տիրեցին ք. Մեմելին։
Բ. զորավարական տաղանդը դրսևորվում էր իրադրության խորը և համակողմանի վերլուծության, հակառակորդի թույլ կողմերի օգտագործման, սեփական զորքերի մարտական հնարավորությունների օբյեկտիվորեն հաշվի առնելու և խիզախ որոշումների ընդունման ունակությունով։
ԽՍՀՄ ԶՈւ-ում ունեցած վաստակի, ՀՄՊ-ի տարիներին ցուցաբերած արիության և հերոսության համար և ծննդյան 80-ամյակի առթիվ Խորհրդային Միության մարշալ Հ. Ք. Բաղրամյանին ԽՍՀՄ ԳԽՆ 1977թ. դեկտեմբերի 1-ի հրամանագրով շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով և ՙՈսկե աստղ՚ երկրորդ մեդալով :
1913թ. ընդունվել է Պետերբուրգի պոլիտեխ­նիկ­ական ինստիտուտ, 1914թ. սեպտեմբերի 14-ին' Առանձին Գարդեմարինյան դասընթաց­ներ, որն ավարտելուց հետո 1917թ. մարտին միչմանի կոչումով ծառայել ՙԻզյասլավ՚ ակա­ն­ա­կրում։
1918թ. մասնակցել է Բալթիական նավ­ա­տորմի Սառցե արշավին, ապա ծառայել ՙՌիգա՚ քարշանավում, 1919թ. հուլիսից' ՙԿոբչիկ՚ պահականավի հրամանատարի օգնական, մասնակցել է անգլիացիներից Կրոնշտադտի պաշտպանությանը, 1920թ. մարտից' Կասպիական նավատորմի ՙԴեյատելնի՚ ականակրի հրամանատար, մարտնչել է սպիտակ գվարդիականների և անգլիացիների դեմ։
1920թ. հունիսից Բալթիական նավատորմի ՙՅակոր՚ քարշանավի հրամանատար, 1922թ. նոյեմբերից' շտաբային աշխատանքի, ապա ականակիրի հրամանատար Սև ծովում, 1926-1928թթ.' Սև ծովի ՌԾՈւ շտաբի պետի օգնական, օպերբաժնի պետ, շտաբի պետի տեղակալ։
Մինչև 1958թ. ապրիլ ԽՍՀՄ ՊՆ կենտրոնական աշխատակազմում զբաղեցրել է պատասխանատու պաշտոններ, 1958թ. ապրիլի 26-ից մինչև 1967թ.' ԽՍՀՄ ՊՆ գլխավոր տեսուչների խմբի գլխավոր տեսուչ։
Զորքերի հմուտ ղեկավարման, գերմանա-ֆաշիստական զավթիչների դեմ պայքարում ցուցաբերած արիության և հերոսության համար, և ի նշանավորումն ՀՄՊ-ում հաղթանակի 20-ամյակի ԽՍՀՄ ՊՆ գլխավոր տեսուչների խմբի գլխավոր տեսուչ, Խորհրդային Միության Նավատորմի ծովակալ Ի. Ս. Իսակովին ԽՍՀՄ ԳԽՆ 1965թ. մայիսի 7-ի հրամանագրով շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով և ՙՈսկե աստղ՚ մեդալով :
Ռազմածովային գիտությունների թեկնածու , ռազմածովային գիտությունների դոկտոր , պրոֆեսոր , ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիր , ՙՆավատորմի պատմության ակնարկներ՚-ի պատասխանատու խմբագիր, ԽՍՀՄ Աշխարհագրական ընկերության անդամ , ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից-անդամ , ՀԽՍՀ ԳԱ պատվավոր անդամ :
1955թ. մարտի 9-ին շնորհվել է ՙԽորհրդային Միության Նավատորմի ծովակալ՚-ի կոչում' ստանալով ՙՄարշալի աստղ՚ տարբերանշան և ԽՍՀՄ ԳԽՆ հատուկ վկայական։
շքանշաններով, մեդալներով , հարավսլավական ՙՊարտիզանական աստղ 1-ին աստիճանի՚ և ՙԺողովրդական ազատագրության՚ ու լեհական ՙԳրյունվալդի խաչ 1-ին կարգի՚ շքանշաններով։
Իսակովի անունով է անվանակոչվել հականավակային մեծ նավը, փողոց Ստեփանակերտում, Մարտունիի և Մարտակերտի շրջանների տնտեսությունները, պողոտա և թիվ 71 դպրոցը Երևանում։
Ի. Ստալինի հրամանով Բաբաջանյանի բրիգադին շնորհվել է ՙԶալեշչիցկյան՚ անվանում, զորքերին հայտարարվել է շնորհակալություն, Մոսկվայում 1944թ. մարտի 24-ին 20-ական հրանոթային զարկերով 224 հրանոթներից հրավառություն է տրվել։
Զորամասերի մարտական գործողությունների հմուտ ղեկավարման, առաջինների թվում Դնեստրի հաջող գետանցման, անձնական արիության և հերոսության համար 20-րդ գվ. մեքենայացված բրիգադի հրամանատար գվ. գնդապետ Հ. Խ. Բաբաջանյանին ԽՍՀՄ ԳԽՆ 1944թ. ապրիլի 26-ի հրամանագրով շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով և ՙՈսկե աստղ՚ մեդալով ( 2077, ԽՄՀ գրքույկ 3196, ԽՍՀՄ ԳԽՆ վկայական 5391, Շքանշանային գրքույկ 122216):
1944թ. օգոստոսից 11-րդ գվ. Տանկային կորպուսի հրամանատար, մասնակցել է Լվով-Սանդոմիրյան, Վիսլա-Օդերյան, Արևելա-Պոմերանյան և Բեռ­լին­յան գործողություններին, ազատագրելով Լովիչ, Լենչիցա, Գնեզեն, Պոզնան, Շիֆելբայն, Պուտցիգ, Կոլբերգ, Գդինյա, Կեպենիկ, որոնց նշվել է Գերագույն գլխավոր հրամանատարի հրամաններով, իսկ Մոսկվան ողջունել է հրետանային համազարկերով։
Ֆինների դեմ մղած կռիվներում հրամանատարության մարտական առաջադրանքների օրինակելի կատարման, հրետանու հմուտ ղեկավարման, արիության և հերոսության համար 7-րդ Բանակի հրամանատար կոմդիվ Մ. Ա. Պարսեղովին ԽՍՀՄ ԳԽՆ 1940 թ. մարտի 21-ի հրամանագրով շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով և «Ոսկե աստղ» մեդալով ( 243, ԽՄՀ գրքույկ 253, ԽՍՀՄ ԳԽՆ վկայական 369, Շքանշանային գրքույկ 41127)։
Ֆինների դեմ մղած կռիվներում հրամանատարության մարտական առաջադրանքների օրինակելի կատարման, հրետանու հմուտ ղեկավարման, արիության և հերոսության համար 7-րդ Բանակի հրամանատար կոմդիվ Մ. Ա. Պարսեղովին ԽՍՀՄ ԳԽՆ 1940թ. մարտի 21-ի հրամանագրով շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով և ՙՈսկե աստղ՚ մեդալով ( 243, ԽՄՀ գրքույկ 253, ԽՍՀՄ ԳԽՆ վկայական 369, Շքանշանային գրքույկ 41127):
ՀՄՊ նախօրեին եղել է կարմիր բանակի հրետանու գեներալ-տեսուչ, ապա' Կիևի ռազմական օկրուգի հրետանու պետ, ապա մինչև 1942թ. մարտ Հվ. Արմ. ռ-ճակատի, Հվ.-Արմ. ուղղության հրետանու պետ, մինչև 1942թ. հուլիս' 40-րդ Բանակի հրամանատար։
Ղեկավարել է Մանջուրիայում ճապոնացիների խորը էշելոնացված դիրքերի ոչնչացումը, Խարբինի և չինական այլ քաղաքների, Սախալինի հվ. մասի և Կուրիլյան կղզիների ազատագրումը։
Սերգեյ Խուդյակով, իսկական անունը՝ Արմենակ Խանփերյանց Սովետական Միության ավիացիայի մարշալ, կարմիր բանակի ռազմաօդային ուժերի հրամանատարի տեղակալ և շտաբի պետ ։
Սերգեյ Ալեքսանդրի Խուդյակով, իսկական անունը՝ Արմենակ Արտեմի Խանփերյանց (հունվարի 7 1902 Մեծ Թաղլար, Հադրութ, Արցախ — ապրիլի 18 1950 Մոսկվա, Ռուսաստան) Սովետական Միության ավիացիայի մարշալ, կարմիր բանակի ռազմաօդային ուժերի հրամանատարի տեղակալ և շտաբի պետ ։
1917 թվականի նոյեմբերին կամավոր անդամագրվել է Կարմիր գվարդիային, 1918 թվականին մասնակցել է Բաքվի կոմունայի պաշտպանությանը, 1918–20 թվականներին՝ Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմին։
Մարտերից մեկում մահացու վիրավորված ռուս ընկերոջ և հրամանատարի՝ Սերգեյ Խուդյակովի խնդրանքով Խանփերյանցը համաձայնել է նրա փոխարեն և նրա անունով ղեկավարել մարտը։
Խանփերյանցը 1922 թվականին ավարտել է Թիֆլիսի հրամկազմի վերապատրաստման ու կատարելագործման հեծելազորային դասընթացները, 1931–1936 թվականներին՝ Մոսկվայի Նիկոլայ Ժուկովսկու անվան ռազմաօդային ակադեմիան։