polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Բարուրման բացակայությունը և տարածված ոտքերով գրկելը նպաստում են դիսպլազիայի հետզարգացմանը (Կորեայում պատերազմի վերջում, երբ երեխաներին ծնողները չէին գրկում, բնածին հոդախախտերն ավելացան, իսկ երբ անցան երեխաներին գրկելու, հիվանդացության մակարդակը կրկին իջավ)։
Ազդրի բնածին հոդախախտ օրթոպեդիկ առավել հաճախ հանդիպող հիվանդություն կոնքազդրային հոդի բնածին թերզարգացում, որը կարող է ազդրի գլխիկի հոդախախտի կամ ենթահոդախախտի պատճառ դառնալ։
Նկատվում է կոնքազդրային հոդի նախ քացախափոսի դիսպլազիա, հոդախոռոչը լցվում է աճող ճարպային հյուսվածքով, ազդրոսկրի ոսկրացման միջուկը նորմայից փոքր է, գլխիկի ձևը կլորից փոխվում է ձվաձևի։
Նորմայում կյանքի առաջին ամիսներին ոտքը ծնկան հոդում ծալված վիճակում երեխայի ոտքը զատվում է կոնքազդրային հոդում 70-90, իսկ հոդախախտի և ենթահոդախախտի դեպքում այս ցուցանիշը նվազում է։
Նորածինների մոտ աճի հետ սկսում են կոնքազդրային հոդի փոփոխություններ, ինչի հետևանքով ախտանիշը երբեմն չի նկատվում (3 շաբաթականից մեծ երեխաների մոտ «չրխկոցի ախտանիշը» նկատվում է 25% դեպքերում)։
Արենդտը հետևություն է անում, որ Այխմանը սխալ դաս է քաղել Կանտից․ նա չէր հասկացել «Ոսկե կանոնը» և փոխադարձության սկզբունքը, ինչը ենթադրում է կատեգորիկ իմպերատիվը, այլ ընդունել էր միայն մի մարդու գործողությունների կոնցեպցիան՝ որպես հանընդհանուր օրենք։
Սակայն եթե Կանտի կատեգորիկ հրամայականի ձևակերպման մեջ օրենսդիրը բարոյական եսն է, և բոլոր մարդիկ օրենսդիրներ են, ապա Այխմանի ձևակերպմամբ օրենսդիրը Հիտլերն էր։
Այխմանը պնդում է, որ երբ իրեն մեղադրեցին խնդրի վերջնական լուծման իրագործման մեջ, ամեն ինչ գլխիվայր փոխվեց, և Արենդը պնդում էր, որ այդ պահից «նա դադարել էր ապրել կանտյան սկզբունքներին համապատասխան։
Չնայած Այխմանը կարող էր հակասեմական հակումներ ունենալ, բայց Արենդտը պնդում է, որ նա ցույց չի տվել «հրեաների նկատմամբ խելագար ատելության, մոլեռանդ հակասեմիտիզմի կամ որևէ տեսակի ինդոկտրինացիայի նշան։
Երիտասարդ տարիքում նա անդամակցել է «Երիտասարդ մարդկանց քրիստոնեական ասոցիացիա», «Վանդերֆոգել» բնասեր-բնապահպանական և «Երիտասարդ ճակատ մարտիկների ասոցիացիա» կազմակերպություններին։
1933 թվականին նրան չի հաջողվել դառնալ «Շլարաֆիա» ( - մասոնականության նման ընկերություն, որը կազմված էր միայն տղամարդկանցից), որից հետո ընտանիքի բարեկամ Էռնստ Կալտենբրունները նրան կոչ արեց անդամագրվել ՍՍ -ին։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին Այխմանը ճնված զգացողություն ուներ, քանի որ «հասկացավ, որ այդ պահից նա պետք է ապրեր առանց ինչ-որ բանի ադամ լինելու » ։
Արենդը պարզաբանում է, որ նրա գործողությունները չարամտությունից չէին բխում, այլ ռեժիմի նկատամաբ կուրորեն նվիրվածությունից և ինչ-որ բանի մաս կազմելու՝ պատկանելու պահանջմունքից։
Այխմանն ասում է․ «Ես զգում էի, որ առանց առաջնորդի ստիպված եմ լինելու դժվարին անհատական ​​կյանք վարել, ոչ մեկից պատվերներ չեմ ստանալու, ինձ այլևս կարգադրություններ ու հրամաններ չեն տալու, խորհրդատվության համապատասխան կանոնակարգեր չեն լինելու, մի խոսքով՝ առջևում մի կյանք էր, որը երբեք չեմ իմացել։
ՍՍ-ում աշխատելիս և Երուսաղեմում կայացած դատական գործընթացի ժամանակ Այխմանը ձգտել է թաքցնել այդ հանգամանքը և նույնիսկ կարմրել է, երբ այդ մասին հայտնի է դարձել։
Արենդտը պնդում է, որ Այխմանը Վանզեի համաժողովում, թեև երկրորդական դերում, ականատես է եղել, թե ինչպես Գերմանիայի պետական շարքային ծառայողները ջերմորեն ողջունում էին Ռայնհարդ Հեյդրիխի՝ Եվրոպայում հրեական հարցի վերջնական լուծման ծրագիրը։
Տեսնելով, որ «պատկառելի հասարակության» անդամները ընդունում են զանգվածային սպանությունները, և ոգևորությամբ մասնակցում են լուծման պլանավորմանը, Այխմանը բարոյական պատասխանատվության թեթևանալու զգացողություն է ունեցել, ինչպես, եթե ինքը «Պոնտացի Պիղատոս» լիներ։
Բժիշկներից մեկը նկատել էր, որ այլ մարդկանց նկատմամբ իր ընդհանուր վերաբերմունքը, հատկապես ընտանիքի և ընկերների հանդեպ, «ծայրահեղ բարեհամբույր» էր, իսկ մյուսը նկատել էր, որ Այխմանի միակ անբնական հատկությունը իր սովորությունների և խոսքի մեջ սովորականից ավելի «նորմալ» երևալու ձգտում էր ։
Արենդտը եզրակացնում է, որ սա առավել ցայտուն կերպով չեզոքացնում է այն միտքը, թե նացիստական հանցագործներն ակնհայտորեն փսիխոպատներ էին և տարբերվում էին «նորմալ» մարդկանցից։
Սա շատերին ստիպեց եզրակացնել, որ Հոլոքոստի նման իրավիճակները կարող են նույնիսկ ամենասովորական մարդկանց մղել սարսափելի հանցագործություններ կատարելուն՝ պատշաճ խրախուսանքների առկայության պարագայում, բայց Արենդտը կտրականապես համաձայն չէ այս մեկնաբանության հետ, քանի որ Այխմանը կամովին էր հետևում «Ֆյուրերպրինցիպին» - Առաջնորդի սկզբունքնին :
Արենդտը պնդում է, որ բարոյական ընտրություն գոյություն ունի նույնիսկ տոտալիտարիզմի ներքո, և որ այդ ընտրությունն ունի քաղաքական հետևանքներ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ընտրողը քաղաքականապես անզոր է։
Որպես վառ օրինակ նա մատնանշում է Դանիան, որտեղ Ռայխի «Վերջնական որոշում» կայացնելուն ընդդիմացան ոչ բռնի դիմադրությամբ, ուրեմն «դա կարող էր պատահել շատ տեղերում, բայց ոչ ամենուր»։
Իսկ եթե մարդը սպանել է ոչ թե մեկ խաղաղ բնակիչ, այլ 100, 1000 կամ ավելի, որոնց ընտրել է զուտ ազգային պատկանելության համար համակենտրոնացման ճամբարներում հայտնվածներից։
Եթե սպանվում են 10 000, որոնք Հիրոսիմայի խաղաղ բնակիչներ էին, որոնց սպանում է նացիստական Գերմանիայի դաշնակցի դեմ և հանուն կոալիցիայի հաղթանակի պայքարող ամերիկյան օդաչուն իր նետած ատոմային ռումբով։
Արենդտը համարում է, որ անշուշտ, Այխմանին պետք էր դատել, սակայն նրա նկատմամբ առաջադրում է մեղադրանք, որ Այխմանը բավարար մտածողություն չուներ և չէր ցանկանում մտածել։
Հետևաբար, եթե Հանա Արենդի գրածը դիտարկել ոչ միայն սոսկ նացիստական վայրագությունների դիրքերից, այլ ավելի լայնորեն, ապա մտքի կամ գաղափարի և դրա կատարման հարաբերակցությունը դառնում է ամենացավոտ և կարևոր խնդիրը։
Միաժամանակ նա աներևակայելի չափերի հասնող վայրագություններով հայտնի չարագործ է, որոնք «կատարել էր ըստ հրամանի, քանի որ պարտքի զգացողությունը, կարգապահությունը և այլն դա էր պահանջում»։
Գլխավոր դատախազ Հաուզներն իր ճառում ասում է․ մի բան է «դատել հրեաների գլխավոր դահճին, հրեաների հարցի վերջնական լուծման կազմակերպչին և պատասխանատուին, հրեա ժողովրդի բնաջնջման պարագլխին» և մեկ այլ բան բաժիններից մեկը ղեկավարող փոխգնդապետին դատելը։
Սակայն մտածողությունը այլ կերպ է կառուցված. այն միանշանակ բարին և բարոյականը ընտրելու հնարավորություն չի տալիս, քանի որ մարդուն աշխարհից ընդհանրապես մեկուսացնելու ընդունակություն ունի։
Արենդտը քայլ առ քայլ ցույց է տալիս, որ Հրեական խնդրի վերջնական լուծման վերաբերյալ գաղափարները առաջադրել և դրա ի կատար ածման գործում առավել մեծ ներդրում են ունեցել Ռայխի բարձրաստիճան պաշտոններ ստացած Հիմլերը (1945 թվականի մայիսին, պատերազմի ավարտից 3 շաբաթ անց ինքնասպան եղած), Հեյդրիխը , Մյուլլերը , Շտալեկերը և այլք։
Այխմանը «ըստ էության անգրագետ, դատելու նվազագույն ընդունակություններով մարդ է, որը ղեկավարում էր ամենաազդեցիկ ծառայողական դեպարտամենտներից մեկի բաժինը» դեպարտամենտի -4 բաժին):
Արենդտը «Այխմանին մահապատժի ենթարկելու փաստերը ավելին քան բավարար» էր համարում, «Այխմանի հարցաքննությունների ձայնագրությունները դատարանին ներկայացնելուց հետո մահապատիժը լիովին արդարացված էր նույնիսկ իրավական տեսանկյունից»։
Սակայն Արենդտը հակադրվում է վարչապետ Գուրիոնի պնդմանը, որ Ադենաուերի Գերմանիան ուրիշ է և պատասխանատվություն չի կրում հիտլերյան դարաշրջանի չարագործությունների համար։
Սակայն ԳԴՀ-ի և ԳՖՀ-ի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների նպատակով Ադենաուերի վարչակազմին սիրաշահելու Գուրիոնի գաղափարը ոչ մի կերպ չէր ընդունում Արենդտը։
Արդեն դատավարության ընթացքում Արենդտը շրջանառության մեջ է դրել – չարության տափակություն արտահայտությունը՝ ոչ միայն նկատի ունենալով Այխմանի նման «անհամ և ճղճիմ» մարդկանց, որոնք կազմում էին բնաջնջման նացիստական մեքենան, այլ Հոլոքոստի՝ որևէ ինքնատիպությունից զուրկ և սարսափով համակված հանցավոր պատմության ամենակենցաղային առօրեականությունը։
Օրինակ, գլխավոր դատախազ Գիդեոն Հաուզներն իր «Վեց միլիոնը մեղադրում են» պատմական ելույթից առաջ ետնաբեմում սկանադալ էր բարձրացրել և դատական կառավարչին սպառնում էր, որ եթե իր կնոջն ու դստերը դատին մասնակցելու թույլտվություն չտան, ապա մեկ ուրիշը թող ելույթ ունենա իր փոխարեն։
Սա պատմական աշխատություն չէ, այլ բազմաթիվ դեպքերով և օրինակներով մանրամասն դատողություններ է այն պատճառների մասին, թե ինչու են մարդիկ հրաժարվում խղճի ձայնը լսելուց և իրականության աչքերին նայելուց։
2008 թվականին ռուսերեն թարգմանության նախաբանում, հավանաբար ցանկանալով խուսափել որևէ մեղադրանքից, գրքի խմբագիրները որպես վերջաբան ներկայացրել են 5 էջանի գնահատական, որի հեղինակը գրում է, որ «բավական դժվար է համակրանքով վերաբերվել գրքին», որ գիրքը «սաստիկ սխալ ստեղծագործություն է», որ այն «ներծծված է Հոլոքոստի զոհերի նկատմամբ արհամարհանքով», որ հրեաների նկատմամբ «բացարձակ զրպարտչական արտահայտություններ» է թույլ տվել հեղինակը, որ նրա «տեսությունները և պնդումները ոչ միայն ճշգրիտ չեն, այլև չափազանց վիրավորական և խոցող են»։
Արենդտը մեջբերում է դատախազ Հաուզների «6 000 000-ը մեղադրում են» մեղադրականը, որը համահունչ էր Իսրայելի վարչապետ Դավիդ բեն Գուրիոնի տեսակետին, որի համար Այխմանին բռնելը և դատելը առաջնահերթ նշանակություն ուներ։
Նրա տեսանկյունով Այխմանի նկատմամբ դատը ապացուցում էր, որ Իսրայելի պետության ստեղծումը անհրաժեշտ և արդարացված քայլ է, քանի որ հրեաները պատմության մեջ առաջին անգամ կարողացել էին բռնել և դատել իրենց գլխավոր դահիճին։
Այխմանի դատավարությունը ըստ էության ձեռնտու էր Իսրայելի կառավարությանը, որպեսզի կոծկեր դրանից մի քանի տարի առաջ եղած սիոնիստական շարժման առաջնորդ Կաստների հրեաներին փրկագնի դիմաց ազատելու (1685 հրեաներ փրկվել են, յուրաքանչյուրը 1000 դոլար փրկագնի դիմաց), այսպես կոչված «Կաստների գործի» վերքը։
Սա ոչ թե մարդկային կերպարով գազան էր, այլ երկրորդ էշելոնի ճշտապահ կատարող պաշտոնյա, որը ճակատագրի բերումով էր հայտնվել այդտեղ. Դարակազմիկ իրադարձությունը սաստիկ լղոզված է ներկայացված, իսկ իրականում խոսքն Իսրայելի պետության 60-ամյա պատմության մեջ միակ մարդու մասին է, որին դատարանը մահապատժի էր դատապարտել և որի նկատմամբ այդ որոշումն ի կատար է ածվել։
Եթե զինվորն ամեն անգամ մտածի իր ղեկավարի ճիշտ կամ սխալ լինելու մասին, բանակը կփլուզվի և որպես հետևանք կփլուզվեն շատ բաներ, որոնց վրա հենվում է ժամանակակից աշխարհը։
Այխմանի խոսքերը մեջբերելով՝ Արենդտը ցույց է տալիս, որ նա իր կատարած հանցավոր գործողությունները կատարել է առանց ատելության և իր կատարած արարքների նկատմամբ որևէ չափով մեղքի զգացողություն չունի. չէ որ նա «իր աշխատանքն էր կատարում».
«Այխմանը Երուսաղեմում» էսսեն 20-րդ դարի բարոյագիտության վերաբերյալ ամենաքարկոծված գիրքն է, սակայն դասվում է 20-րդ դարի քաղաքական մտքի դասականների շարքում։
Այխմանը Երուսաղեմում. հաշվետվություն չարության տափակության մասին , Հանա Արենդտի վերլուծական երկը Ադոլֆ Այխմանի և 1961 թվականին Երուսաղեմում կայացած նրա դատավարության մասին, որտեղ Արենդտը ներկա էր որպես հանդեսի թղթակից։
Ադոլֆ Այխմանը նախկին ՍՍ օբերշտուրմբանֆյուրեր էր, որը ղեկավարել է գեստապոյի --4 բաժինը, որը պատասխանատու էր «Հրեաների խնդրի վերջնական լուծման» համար։
Արենդտը նկատում է, որ պատահական չէ, որ պետական մեղադրյալ Հաուզները իր գիրքը վերնագրել էր ոչ թե որպես Արդարադատությունը Երուսաղեմում, այլ Քաղաքական գործընթաց։
Սա Հոլոքոստի հիշատակի պատմական բացատրություն ձևավորելու և հրեա քաղաքացիների մոտ արմատավորելու դաստիարակչական և պրոպագանդիստական նպատակ է հետապնդում՝ անհարմար դրության մեջ չդնելով Գերմանիայի կառավարությանը։
1963 թվականին գրքի լույս տեսնելուց հետո Արենդտի «հրեա ընկերները նրա հետ իրենց հարաբերությունները խզեցին՝ չգնահատելով ծաղրն ու հեգնանքը և 30 տարուց ավելի Իսրայելում բոյկոտեցին նրան։
Հեղինակը նույն կերպ անողոք է նաև զոհերի նկատմամբ, հատկապես նրանց, ովքեր որպես հրեական վերնախավի մաս, «մարդասիրական» կամ այլ նկատառումներից ելնելով աջակցել են այդ մոլորեցնող ինքնախաբեությանը։
«Այխմանը Երուսաղեմում» գրքում Արենդտին հաջողվել է ամբողջ խորությամբ մեկնաբանել հրեաների հետ կատարված ողբերգությունը, որի գործում էական նշանակություն է ունեցել նրա հրեա-գերմանական ծագումը։
Նրա հայրը՝ Պետերիս Ակուրատերսը բանաստեղծ Յանիս Ակուրատերսի հարազատ եղբայրն էր, իր ընտանիքի հետ գաղթել էր Բրազիլիա, քանի որ նրան մահվան դատապարտելու որոշում էր ընդունվել՝ 1905 թվականի հեղափոխական իրադարձություններին ակտիվ մասնակցության համար։
Ֆիլմի 25-ամյա հերոսները, որոնց ընկերությունը ծնվել է դպրոցական տարիներից, ունեցել են տարբեր ճակատագրեր, բայց բոլորի պատմությունը մեկն է՝ Արցախյան պատերազմը։
Երիտասարդ տղաները դեռևս չեն գիտակցում, որ 25 տարի անց հենց իրենց սերունդն է նույնացվելու անկախ Հայաստանի առաջին քայլերի հետ՝ իրենց բոլոր սխալներով, հավատով և ռոմանտիզմով հանդերձ։
«Կյանք ու կռիվ», ռեժիսոր Մհեր Մկրտչյանի 2016 թվականին նկարահանած մարդկային արժեքների, ընկերության, սիրո և հայրենասիրության մասին ֆիլմը՝ նվիրված Արցախի հերոսներին և ՀՀ անկախության 25-ամյակին։
1992 թվականի ապրիլի 24-ին նորվեգական կառավարության կողմից ընդունվեց երկարատև երկարաժամկետ գործողությունների նախագիծ, որը վերաբերում էր Ռուսաստանին և Արևելյան Եվրոպայի երկրներին. այն իրենից ներկայացնում էր ֆինանսական ծրագիրր, որը ուղղվելու էր ներքոհիշյալ ոլորտների զարգացմանը՝
Ի դեպ առաջին անգամ «Բարենց-տարածաշրջան» անվանումն օգտագործվեց 1992 թվականի ապրիլի 24-ին Թ. Սթոլթենբերգի կողմից և շուտով դարձավ համաշխարհային բառապաշարի մի մասը։
Հարաբերություններն ընդհատվել են 1940 թվականին՝ Նորվեգիայի ֆաշիստ, օկուպացման կապակցությամբ (վերականգնվել են 1941 թվականի օգոստոսին՝ նորվեգիայի վտարանդի կառավարության հետ)։
ԽՍՀՄ ջանքերով դրանք բարելավվել են, և 1955 թվականի կոմյունիկեում նշվել է կողմերի՝ բարիդրացիական հարաբերությունների զարգացման, տնտեսական և մշակութային բազմակողմանի համագործակցության ձգտումը։
1905 թվականին Ռուսական կայսրությունն առաջինն էր, որը ճանաչեց Նորվեգիայի անկախությունը Շվեդիայից, քանի որ Նորվեգիան գտնվում էր Շվեդիա-նորվեգական թագավորության կազմում։
1992 թվականի մարտի 8-ին Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարար Ա. Վ. Կոզիրևը և Նորվեգիայի Թագավորության արտագին գործերի նախարար Թ. Սթոլթենբերգը Նորվեգիայի մայրաքաղաք Օսլոյում ստորագրեցին արձանագրություն, որը վերաբերում էր երկու երկրների երկկողմանի հարաբերություններին և համագործակցությանը։
1993 թվականի հունվարի 9-ին Սևերամորսկում՝ Հյուսիսային ռազմածովային ուժերի ծովայինների մոտ Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարար Ա. Վ. Կոզիրևը հանդես եկավ հետևյալ հայտարարությամբ.
Ժամանակակից ամրոցը իրենից ներկայացնում է քառակուսու տիպի շինություն, որը հյուսիսային մասում հնգանկյուն է, հարավային թևում' վեցանկյուն, իսկ կենտրոնական մասում արևելյան կողմի պատերը չորսանկյունի աշտարակներ են։
Հավանաբար 13-րդ դարի վերջին շվեդական թագավորը հրամայում է կառուցել այն ապագա ամրոցի ամրացված ճամբարի տեղում այն բանից հետո, երբ Բարսինայս-Սուոմին Ռենեսանսի շրջանում ամրոցն անընդհատ ընդլայնվում է։
Ամրոցի պատմության հետ կապված ամենահայտնի պատմությունը' պաշարումը, վերաբերում է 1364-1366 թվականներին, երբ Ալբերտ Մեկլենբուրգը իր իր զինական ուժով տիրում է բերդին՝ ութամսյա պաշարումից հետո ճնշելով Մագնուս Էրիկսոնի զորքերի ապստամբությունը։
Ամրոցը գտնվում էր բարենպաստ վայրում, այն շրջափակելը դժվար էր, բացի այդ հնարավոր էր հետևել Աուրա-Յոկի նավերի տեղաշարժերին ու կապ պահել Շվեդիայի հետ։
Շվեդական թագավորի ամրոցը ամենայն հավանականությամբ կառուցվել է դարում, դրա տեղում եղել է ամրացված ճամբար այն բանից հետո, երբ Վարսինայս-Սուոմին դարձել է Շվեդիայի թագավորության մաս։
ի Թամար Հերմանը այն նկարագրեց որպես «հրաշալի, բայց աննկատ թրեք» և նշեց, թե ինչպես է երգի ձայնը փոխվում կեսին՝ ցույց տալու համար «այս երկխոսությունը փոխհարաբերությունների միջև, թե ինչպես են համբավը և իրեն հետևող հանդիսատեսը ազդում նրա ինքնության գաղափարի վրա»։
Նա որոշեց դեմ արտահայտվել նախագիծը որպես առևտրային ստուդիայի ալբոմ թողարկելուն՝ այն բնութագրելով որպես «ինչ-որ շրջանակի մեջ թակարդ լինելու զգացում»։
Նույն թվականին Շուգան Հարավային Կորեայի Նախագահ-ի կողմից պարգևատրվել է հինգերորդ կարգի Հվագվան մշակութային արժանիքների շքանշան-ով՝ որպես անդամ, խմբի մյուս անդամների հետ միասին։
Կորեայի երաժշտական ​​հեղինակային իրավունքի ասոցիացիան Շուգաին վերագրում է ավելի քան 70 երգ՝ որպես երգահան և պրոդյուսեր, ներառյալ Սուրան-ի «»-ը, որը -ում հասավ թիվ 2-ի և նվաճեց տարվա լավագույն /& թրեքերը 2017-ի -ում։
Շուգան թողարկեց իր երկրորդ միքսթեյփը, -2-ն , տեսահոլովակի հետ միասին նրա առաջատար «» սինգլով մայիսի 22-ին, որը հասել է 76-րդ հորիզոնականին 100 չարթում։
ի Ջեֆ Բենջամինն ասաց, որ Շուգայի միքսթեյփը «ցույց է տալիս աստղի ականջը տաք արտադրության, հարդքոր ռեփի ոճով և ինչպես նա կարող է ուժեղացնել իր խոցելիությունները»։
2019-ի դեկտեմբերին ամերիկացի երգիչ-երգահան Հոլզի-ն թողարկեց «' » երգը իր երրորդ ստուդիական ալբոմում՝ անունով, որը երկուսն էլ ներկայացել և արտադրվել է Շուգայի կողմից։
Ի սկզբանե ԶԼՄ-ները հաղորդում էին, որ շարժման կազմակերպիչն է դարձել 23-ամյա մելբուռնցի ուսանող Ալեքս Հեյգը, ով իբր հոգնել է սմարթֆոնների մեջ մտած սեփական ընկերներից։
Պարզվել է, որ -ի շուրջ աղմուկը օգտագործված է եղել ավստրալիական ազգային Մաքավորի բառարանի նոր հրատարակության գովազդի համար, որի մեջ ֆաբինգ բառը պաշտոնապես ընդգրկվել է 2013 թվականին։
ի կայքում դեռևս կարելի է աջակցել շարժմանը, ինչպես նաև գտնել կամպանիայի սեփական վիճակագրությունը՝ «պատանիների 87 %-ը կնախընտրեին շփվել տեքստի միջոցով, այլ ոչ թե դեմ առ դեմ», «ռեստորանում ընթրիքի ժամանակ տեղի է ֆաբինգի ունենում միջինը 25 դեպք»։
«Ֆաբինգ» եզրը լույս է տեսել մոտավորապես 2012 թվականին Սիդնեյի համալսարանում, երբ գովազդային գործակալությունը գրականագետների, գրողների և բանաստեղծների ժողով է կազմակերպել նոր երևույթին՝ երբ կենդանի շփման ժամանակ մարդը անդընդհատ շեղվում է իր սմարթֆոնի վրա, անվանում տալու նպատակով։
«Ռեյնջերսի» կազմում ցույց տալով լավ խաղ, «Էվերթոնի» սկաուտների ուշադրությունը իր կողմը սևեռեց, և 1994 թվականի հոկտեմբերին վարձավճարով տեղափոխվեց Անգլիա։
Հենց այդ հեռացումից հետո Լյուտիկը սկսեց օգնել ջահել և բարեհոգի Ջունիորին, որը լավագույն տեղ հասցնողներից էր, ով միշտ ցնորում էր տնօրենի բազկաթոռի վրա։
Բայց մի օր արագիլներից մեկը՝ Ջասպերը, իր հերթական միսիայի ժամանակ կոտրում է այն տուփը, որտեղ երեխա էր և ստիպված վերցնում է այդ երեխային իր խնամակալության տակ։
Այդ ճակատագրական պատահարից հետո արագիլների ֆաբրիկայում տեղի ունեցավ երեխաներին տեղափոխելու ճգնաժամ և այդ իսկ պատճառով ֆաբրիկա եկավ հաղթանդամ, դաժան Հանտերը։
Ծեր Ջասպերի սանուհին, որին Ջունիորը բերել էր դեն նետված նամակների սենյակը, ակտիվացնում է երեխանների ֆաբրիկան և լույս աշխարհ է գալիս ոչ պլանավորված երեխա՝ հիասքանչ վարդագույն մազերով մի փոքրիկ։
Դարեր առաջ արագիլներն էին երեխաներ բերում մարդկանց համար, որոնց, նրանք ստեղծում էին Արագիլների սարի վրա գտնվող ֆաբրիկայում և այդտեղից էին երեխաններին ուղարկում՝ արագիլների միջոցով իրենց ծնողներին ըստ հասցեի։
Շուրջ 18 տարի նոր կարգն էր գործում, իսկ փոքրիկին Ջասպերը զրկել էր ընտանիքից և ընդունել էր նրան, որպես իր խորթ աղջիկ և միակ մարդը հարյուր ազգականներից։
1976 թվական — ընդունվել է Գնեսինի անվան Պետական Երաժշտական ուսումնարանի էստրադային բաժինը, Իգոր Բրիլի ջազ-անսամբլի մեներգչուհին է, սովորում է Մոսկվայի ջազի ստուդիայի ջազային վոկալ բաժնում։
1985 թվական — Իրինան թողնում է Օլեգ Լունդստրեմի ղեկավարած ջազային նվագախումբը և սկսում է աշխատել Մոսկվայի համերգային կազմակերպությունում, ստեղծում է «Ստիմուլ-Բենդ» խումբը, որի հետ աշխատում է մինչ օրս։
1989 թվական — Ավարտում է Գնեսինի անվան Պետական մանկավարժական ինստիտուտի էստրադային ֆակուլտետի վոկալի բաժինը , Միջազգային հեռուստատեսային «Աստիճան դեպի Պառնաս» մրցույթի դափնեկիր է։
1995 թվական — Ելույթ է ունենում . . .Միջազգային ջազի փառատոնում Նյու-Յորքում, «Լինկոլն Ցենտր»-ում Ռեյ Չարլզի և Սթիվի Ուանդերի հետ նույն բեմի վրա։
Իրինա Ադոլֆի Օտիևա , հայկական արմատներով ռուս և խորհրդային ջազային երգչուհի, Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ , միջազգային փառատոների դափնեկիր, ռուսական ջազի կատարող։
«Այն մարդկանց պատժաչափը, ովքեր հրապարակայնորեն կամ բանավոր փաստարկներով ժխտում են կամ նվազեցնում են հանցագործության մասշտաբները, որոնք կատարվել են հրեա ժողովրդի և ողջ մարդկության դեմ՝ նացիստական վարչակարգի կողմից՝ պաշտպանելու նրանց, ովքեր կատարել են այդ հանցագործությունները, կամ էլ հայտնում են համերաշխություն կամ համակրանք այդ գաղափարախոսությանը, դատապարտվում են 5 տարի ազատազրկման»։
Ինքնաբերաբար պատմական կասկածը կամ անաչառ գիտական հետազոտությունը, որը դարձել է իրադարձությունների պարզաբանման օբյեկտ, թեկուզ հակասում է հանրության կողմից ընդունված կարծիքին, չի համարվում հանցագործություն, եթե բացակայում են տարրեր, որոնք արդարացնում կամ պաշտպանում են նացիստ հանցագործներին։
Սույն օրենքի համաձայն, ԶԼՄ ներկայացուցիչները, ովքեր իրենց հոդվածներում հանգում են տեսակետների, որոնք տարբերվում են հանրային մոտեցումներից, չեն կարող դատապարտվել, եթե բացակայում են տարրեր, որոնք արդարացնում կամ պաշտպանում են նացիստական հանցագործներին։
Նեոնացիստների ակտիվության պատասխանը դարձավ 1982 թվականի սեպտեմբերին Քրեական օրենսգրքի 140 հոդվածի 2-րդ մասի քննարկումը, որը նախատեսում էր մինչև 3 տարի ազատազրկում կամ նացիոնալ-սոցիալիստական գաղափարախոսության պաշտպանության, արդարացման կամ հոլոքոստի ժխտման համար նախատեսված տուգանք։
Մանհայմի դաշնային դատարանը 1992 թվականի նոյեմբերի 11-ին դատապարտեց նրան մեկ տարվա ազատազրկման և 100 000 գերմանական մարկ տուգանք՝ ազգային անջատողականության խթանման, զրպարտության, ռասայական ատելության հոդվածով։
2007 թվականի մայիսին բոսնիացի պատգամավոր Եքրեմ Այանովիչը առաջարկեց «Հոլոքոստի, ցեղասպանությունների և մարդկության դեմ կատարված հանցագործությունների ժխտումը քրեականացնող բանաձև»։
Բոսնիացի պատգամավորները դեմ քվեարկեցին այս օրինագծին՝ բացատրելով որոշումը նրանով, որ այս ոլորտի հարցերը կարգավորվում են Բոսնիա և Հերցեգովինայի քրեական օրենսդրությամբ։
Արդյունքում, 2009 թվականի մայիսի 6-ին բոսնիացի երեք պատգամավորներ Ադեմ Հուսքիքը, Եքրեմ Այանովիչը և Ռեմզիյա Քադրիքը առաջարկեցին բոսնիական խորհրդարանին փոփոխություններ իրականացնել Բոսնիա և Հերցեգովինայի քրեական օրենսգրքում, այն մասին, որ Հոլոքոստի, այլ ցեղասպանությունների և մարդկության դեմ կատարված հանցագործությունների ժխտումը քրեորեն պատժվի։
2011 թվականին Իսպանիայի Սահմանադրական դատարանը ընդունեց որոշում, համաձայն որի չեղարկվում էր հետապնդումը բոլոր անձանց նկատմամբ, ովքեր, թեկուզ, բացահայտ պաշտպանում էին Երրորդ Ռայխի գործողությունները։
1998 թվականին Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանը «Լեիդյոն և Իզորնին ընդդեմ Ֆրանսիայի» գործի քննության ժամանակ ճանաչեց Հոլոքոստի ժխտումը քրեականացնող օրենքների իրավաչափությունը։
Իսկ «Գարոդին ընդդեմ Ֆրանսիայի» գործի քննության ժամանակ՝ 2003 թվականին դատարանը նշեց, որ ժխտելով Հոլոքոստը, Ռոժե Գարոդին ունեցել է նպատակներ՝ ուղղված մարդու իրավունքների և ազատությունների սահմանափակմանը, որոնք երաշխավորված են եղել Մարդու իրավունքների Եվրոպական կոնվենցիայի կողմից։
Այդպիսի եզրակացությունների համար հիմք է հանդիսացավ Կոնվենցիայի 17-րդ հոդվածը, որը նախատեսված է՝ «խանգարելու ամբողջատիրական խմբերին իրենց շահի օգտին կիրառելու Կոնվենցիայի դրույթները»։
1990 թվականի հուլիսի 13-ին Ֆրանսիայի խորհրդարանն ընդունեց, այսպես կոչված, «Գեյսոյի օրենքը», որն արգելում է ռասիստական, հակասեմական և քսենոֆոբիական հրապարակային հայտարարությունները, ինչպես նաև էթնիկ, ռասայական կամ կրոնական խտրականությունը։
Օրենքը նաև արգելում է ժխտել Հոլոքոստը և Նյուրնբերգյան դատավարության որոշումները, ինչպես նաև կասկած հայտնել համակենտրոնացման ճամբարների և գազախցիկների գոյության վերաբերյալ, որտեղ նացիստները իրականացրել են մասսայական սպանություններ։
2007 թվականի հունվարին Գերմանիայի արդարադատության նախկին նախարար Բրիգիտա Ցիպրիսը առաջարկեց ԵՄ անդամ բոլոր երկրներին ճանաչել Հոլոքոստի ժխտումը որպես հանցագործություն և արգելել նացիստական խորհրդանիշների հրապարակային ցուցադրությունը։
Արդյունքում 2007 թվականի ապրիլին ընդունված օրենքը ճանաչեց ազգային և ռասայական անջատողականության հիմնախնդիրը ԵՄ անդամ բոլոր 27 երկրներում, սակայն այն իր մեջ չներառեց Հոլոքոստի ժխտումը։
Հոլոքոստի հանրային ժխտումը, նացիստների կատարած հանցագործություններին հավանություն տալը կամ դրանք արդարացնելն ուղղակիորեն արգելող օրենքներ ընդունված են Ավստրիայում, Բելգիայում, Գերմանիայում, Լիտվայում, Լյուքսեմբուրգում, Լեհաստանում, Ռուսաստանում, Սլովենիայում, Ֆրանսիայում, Շվեյցարիայում, ինչպես նաև Կանադայում և Իսրայելում։
2010 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Եվրոպական հանձնաժողովը չեղարկեց «Երկակի ցեղասպանությունների մասին» օրինագիծը, որը ենթադրում էր պատիժ կոմունիստական վարչակարգերի կողմից իրականացված ոճրագործությունների և Հոլոքոստի ժխտման համար։
Բազմաթիվ երկրներում Հոլոքոստի ժխտումը հետապնդվում է գործող քրեական օրենսգրքի շրջանակներում, սակայն որոշ երկրներ ընդունել են առանձին օրենքներ, որոնք արգելում են նացիստների իրականացրած հոլոքոստի ժխտումը։
Հոլոքոստի ժխտման քրեական հետապնդում, Հոլոքոստի ժխտումը քրեականացնող համակարգ՝ նացիոնալ-սոցիալիզմը և նեոնացիզմը արգելող առավել ընդհանրական օրենքների շրջանակներում, որոնք գոյություն ունեն աշխարհի ու հատկապես Եվրոպայի մի շարք երկրներում։
ԱՄՆ-ում հոլոքոստի ժխտումը քրեորեն պատժելի չէ, քանի որ սեփական հայացքների ազատ արտահայտումը պաշտպանված է ԱՄՆ Սահմանադրության առաջին փոփոխմամբ։
1996 թվականին ՄԱԿ-ի մարդու իրավունքերի հանձնաժողովը «Ֆորրիսոնը ընդդեմ Ֆրանսիայի» գործի վերանայման ժամանակ ընդունեց նախադեպային որոշում, համաձայն որի Գեյսոյի օրենքը չի հակասում Քաղաքացիական և քաղաքական իրավունքների միջազգային պայմանագրի 19-րդ հոդվածի 3-րդ կետին։
Հոլոքոստի ժխտման արգելքը կիրառելի է ռոմանագերմանական իրավական համակարգում, որտեղ, ի տարբերություն անգլոսաքսոնական իրավական համակարգի, ավելի խստորեն է սահմանափակվում խոսքի ազատությունը, օրինակ՝ որոշակի խմբերի նկատմամբ ատելության սերմանումը և տածումը։
Արևելյան Եվրոպայի որոշ երկրների օրենքներ, որոնք արգելում են հոլոքոստի ժխտումը, արգելում են նաև տոտալիտար, հատկապես կոմունիստական վարչակարգի կողմից կատարված հանցագործությունների ժխտումը։
Ավարտել է Ռիգայի ֆիզիկամաթեմատիկական թեքումով 1-ին միջնակարգ դպրոցը , ինչպես նաև Լատվիայի Լատվիայի Յազեպ Վիտոլի անվան պետական կոնսերվատորիայի թատերական ֆակուլտետը ։