polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ալբանական հեռախոսային ընկերությունը տեղադրել է թվային կապի կազմակերպության երկու -20 հեռախոսային կայաններ, որոնցից մեկը Տիրանայում միջազգային, միջքաղաքային և տեղական կապի համար, իսկ մյուսը՝ Դուրրեսում տեղական կապի համար։
Երկրում ընդամենը 42 հազար հեռախոսային գիծ կար, որոնցից 13 հազարն անցնում էր Տիրանայի միջով, 2 հազարը Դուրրասի միջով, մնացածը Շկոդերի, Էլբասանի, Վլորայի, Գիրոկաստրայի և այլ քաղաքների միջով։
Սակայն 1990-ական թվականների սկզբին տնտեսական և սոցիալական բարեփոխումների հետևանքները հանգեցրեցին նրան, որ հազարից ավելի գյուղերում ընդհանրապես վերացավ հեռախոսային կապը. բոլոր լարերը վերամշակվում և վերաձուլվում էին փշալարերի արտադրության համար։
Իր կարիերան սկսել է «Իտալիայի Եղբայրներ»֊ը կատակերգական տրիոյից, որտեղ ելույթ ունեցավ իր ընկերներ Կառլո Պոնտի և Ջորջիո Պանարիելլոյի հետ միասին։
Արդեն 90֊ականներին թատրոնում ստեղծում է Լեոնարդո Պիերաչչոնիի շոուն և, հայտնի ռեժիսոր Ալեսսանդրո Բենվենտուի հետ միասին, նկարահանվում է իր առաջին « » ֆիլմում։
2005 թվականին դուրս է գալիս «Սիրում եմ քեզ աշխարհի բոլոր լեզուներով» ֆիլմը, խաղալով Ջորջիո Պանարիելլոյի և Կառլո Պոնտի հետ միասին, որտեղից էլ Լեոնարդոն սկսեց իր հիասքանչ կարիերան։
Այդ նույն ֆիմում նկարահանվել է նաև դերասան Լաուրա Տորիզին, ումից էլ Լեոնարդո Պիերաչչիոնին ունեցել է Մարտինա անունով աղջկան, ով ծնվել է 2010 թվականի դեկտեմբերի 13֊ին։
«Իտալիայի Եղբայրներ»֊ը կատակերգական տրիոյում ունեցած հաջողությունը Լեոնարդոյին ոգեշնչում է ստեղծել «Դափնեկիրները» ֆիլմը, որը դարձավ 1995 թվականի վարձույթային չեմպիոնը։
1914 թ. նոյեմբերի 16-ին ավստրո-հունգարական բալկանյան զորախումբը ՝ ֆելդցայխմայստեր Օսկար Պոտիորեկի հրամանատարությամբ սկսեց զանգվածային գրոհ իրականացնել սերբերի դիրքերի վրա։
Հարձակման նպատակն էր՝ գրավել Օբրենովաչ-Վալյեվո երկաթուղային ճյուղը, դրանով իսկ բարելավելով սերբական ռազմաճակատում գտնվող ավստրո-հունգարական զորքերի մատակարարումը։
Իր հերթին Ավստրո-հունգարական զինված ուժերի բանակը նոյեմբերի 24-ին զավթեց ռազմավարական նշանակություն ունեցող Մալյեն լեռը՝ Դիվչիբարի մերձակայքում, դրանով իսկ դերբերի դրությունն առավել սրելով ձախ թևում։
Շնորհիվ նրա, որ ավստրո-հունգարական զորքերը ձգվել էին մեծ տարածության վրա, սերբերը սկսեցին մեկը մյուսի հետևից ջախջախել բանակի կորպուսները, դեկտեմբերի 5-ին գրավելով Սուվոբոր լեռ ռազմավարական բարձունքը։
Թեպետ հարձակումը ռազմաճակատի այլ տեղամասերում նույնքան տպավորիչ չէր, Օսկար Պոտիորեկը հրամայեց իր զորքերին նահանջել Կոլուբարա գետի ձախ ափը, որպեսզի զանգվածային գրոհ կազմակերպի սերբական բանակի վրա։
Սերբական զորքերի վոյեվոդան՝ ֆելդմարշալ Ռադոմիր Պուտնիկը սկզբնապես հավանություն չէր տալիս զորավար Միշիչ այդ պլանին, քանզի վերջինիս իրագործումը սպառնալիք էր ստեղծում Սերբիայի մայրաքաղաք Բելգրադի համար, որը սերբերը կարող էին պարզապես կորցնել։
Այդ իսկ պատճառով ավստրո-հունգարական զորահրամանատարը իր զորքերին հանգստանալու ժամանակ չտվեց և դրանով իսկ վերջնականապես հյուծեց նրանց ուժերը, մինչդեռ սերբերը հանգստանում էին և պատրաստվում հակահարձակման։
Սերբական զորքերը կարողացան ջախջախել ավստրիական ֆելդցայխմայստեր Օսկար Պոտիորեկի և բանակների կորպուսները, ինչի շնորհիվ ազատագրվեց Սերբիայի մայրաքաղաք Բելգրադը։
1914 թվականին Բարսեղ Եղիազարյանի ժառանգները տան երկրորդ հարկը տրամադրել են բարեգործական ընկերության անվան տակ հիմնված Հայկական հիվանդանոցին , որը նախատեսված էր վիրավոր զինվորների համար։
Այս շենքում են աշխատել Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության Կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղարները, այդ թվում Աղասի Խանջյանը , Գևորգ Ալիխանյանը, Սարգիս Լուկաշինը , Աշոտ Հովհաննիսյանը, Հայկ Հովսեփյանը, Հայկազ Կոստանյանը։
Այս շենքում երկար տարիներ տեղակայված է եղել նաև Ստեփան Շահումյանի անվան պրոպագանդայի և քաղաքական լուսավորության տունը, 1981 թվականից՝ «Գիտություն» ընկերության վարչությունը։
Աբովյանի փողոցին նայող գլխավոր ճակատը սիմետրիկ է, չնայած հորինվածքային տարրերին՝ ելուստներ, խորշեր, կենտրոնական պատշգամբ, կանոնավոր տեղաբաշխումն անցնում է պորտալի կողային դիրքից։
Սենյակների հիմնական խումբը՝ սրահը, հյուրասենյակը, ճաշասենյակը, ննջարանները, կցակազմված է երկու շարքով գլխավոր մասնաշենքում և իր խորշերով կողմնորոշված երեք ուղղությամբ։
Մոնումենտալ, ծրագրային այս երաժշտական պիեսը գրված է սիմֆոնիկ նվագախմբի մեծ կազմի համար՝ համալրված հարվածային նվագարանների խմբով, մեծ զանգերով ու կախովի թմբուկներով, որոնք օգտագործվում են օպերային նվագախմբերում՝ հրազենային ձայներ ստանալու համար, և, ցանկության դեպքում, նաև ռազմական նվագախմբի նվագարաններով։
Սոնատային երկար -յից հետո հերթականությամբ հաջորդում է երեք երաժշտական թեմա. «Փրկիր, Տեր, քո արարածներին» հաղթանակ աղերսող աղոթքը և երկուսն էլ՝ կոմպոզիտորի ինքնուրույն աշխատանքն են՝ տագնապներ և հերոսական մարտական ազդանշաններ։
Բացի հիմնական և օժանդակ հատվածներից, որոնք միմյանց խիստ հակասական են, ալլեգրոյում առանձնանում են թեմաներ, որոնք ներկայացնում են երկու հակառակորդ կողմերին՝ ռուսական « , » ժողովրդական երգը և ֆրանսիական «Մարսելյեզ»-ը։
1812 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Մոսկվայից 125 կմ արևմուտք գտնվող Բորոդինո գյուղի մոտ ռուսական բանակը զորավար Միխայիլ Կուտուզովի գլխավորությամբ դիմավորեց մինչ այդ անպարտելիի համբավ ունեցող ֆրանսիական զորքերին, որին գլխավորում էր Նապոլեոն Բոնապարտը։
Ըստ տարբեր աղբյուրների՝ ֆրանսիացիներն ունեցել են 30-58.000 կորուստ՝ զոհվածներով, վիրավորներով և գերիներով, իսկ ռուսները՝ 40-45.000, այսինքն, ընդհանուր առմամբ այս ճակատամարտի ընթացքում զոհվել է շուրջ 100 հազար մարդ։
Այսպիսով, ֆրանսիացիները չկարողացան լիարժեք հաղթանակ տանել, որով էլ կասեցվեց նրանց հաղթարշավը դեպի Ռուսաստանի խորքերը և սասանվեց նրա անպարտելի բանակ լինելու համբավը։
Ռուսական կողմին բնութագրելու համար Չայկովսկին լավագույն կերպով օգտագործել է բանահյուսական նյութեր, իսկ ֆրանսիացիների ներխուժումն արտահայտելու համար նա օգտագործել է «Մարսելյեզ» երգի երաժշտական թեման։
Չնայած «Մարսելյեզ» եվրոպացիների համար ազնվության ու ազատության խորհրդանիշ է, սակայն նախերգանքում այն ունի չարագուշակ, լարված հնչողություն՝ հակադրվելով երկրորդ պլանին, ինչը տրամաբանական որոշում է, քանի որ ռուս ազնվականությունը երկրպագում էր ֆրանսիական մշակույթը, խոսում էին ֆրանսերեն, ընդօրինակում էին ֆրանսիացիների շարժուձևը և նորաձևությունը։
Բայց ահա նապոլեոնյան բանակը մոտեցել է Մոսկվային, և բնականաբար, «հինալաի ֆրանսիական» ամեն բան վայրկյանաբար ստանում է այլ երանգ, և «Մարսելյեզ»-ն արդեն մարմնավորում է թշնամուն, արտահայտում ֆրանսիացիների ներխուժումը, որը լրացուցիչ դրամատիզմ է մտցնում ստեղծագործություն ընդհանուր կառուցվածքի մեջ։
1812 օվերտյուրա , ռուս կոմպոզիտոր Պյոտր Չայկովսկու ստեղծագործությունն է նվագախմբի համար՝ նվիրված 1812 թվականին ռուսական հայրենական պատերազմում նապոլեոնյան բանակի դեմ տարած հաղթանակին։
Դրանք հաճախ իրենց մեջ ներառում էին հավատը վհուկների հանդեպ, մի խումբ անձանց, որոնք փոփոխել են իրենց հասարակության նորմերը և ձգտել են վնաս հասցնել իրենց համայնքներին, օրինակ՝ մասնակցելով արյունապղծությանը, մարդասպանությանը և մարդակերությանը ։
Դրանք կարող են ծառայել պահպանելու հասարակական նորմերը, ուժեղացնելու առկա լարվածությունը անհատների միջև, կամ էլ քավության նոխազ դարձնել որոշակի անձանց տարբեր հասարակական խնդիրներ ունենալու պատճառով։
Մեկ այլ գործոն, որը նպաստում է սատանայապաշտության գաղափարին, հետևյալ հասկացությունն է՝ կա դժբախտության գործակալ և չարք, ովքեր աշխատում են տիեզերական մասշտաբով, երբեմն ինչ-որ բան կապելով ուժեղ բարոյական դուալիզմի հետ, որը աշխարհը բաժանում է բարի և չար ուժերի։
Մինչդեռ երբ վաղ քրիստոնեական պատկերացումները այդքան էլ լավ զարգացած չէին Սատանայի մասին, այն աստիճանաբար հարմարվեց և ընդլայնվեց ժողովրդական բանահյուսության մեջ, արվեստում, աստվածաբանական տրակտատներում, բարոյական հեքիաթներում, այսպիսով ապահովելով կերպարին Աստվածաշնչյան գաղափարներով։
16-րդ դարում սատանիզմ և սատանայապաշտ տերմինները առաջին անգամ հիշատակվել են անգլերեն և ֆրանսերեն լեզուներում, երբ դրանք օգտագործվել են պատերազմող քրիստոնեական խմբերի կողմից։
Օգտագործվելով այս կերպ, սատանիզմ տերմինը չի գործածվում պնդելու, որ մարդիկ բառացիորեն պաշտեն Սատանային, այլ հակառակը՝ ներկայացնում է տեսակետ, որը շեղվելով այն դիտարկումից ինչ խոսողը կամ գրողը համարում են ճշմարիտ քրիստոնեական տարբերակ։
Միջին դարերում ինկվիզիցիան կցվելով Հռոմեական Կաթոլիկ Եկեղեցուն՝ պնդեց, որ տարբեր հերետիկոսական քրիստոնեական աղանդներ և խմբավորումներ, ինչպիսիք են՝ տամպլիերները և քաթարները, զբաղվում են գաղտնի սատանայական ծիսակատարություններով։
Այնուհետև, վաղ նորագույն ժամանակաշրջանում, հավատը լայն տարածում ունեցող վհուկների սատանայական դավադրությունների հանդեպ, ողջ Եվրոպայում և Հյուսիսային Ամերիկայի գաղութներում հանգեցրեց ենթադրյալ վհուկների քննությանը։
Օրինակ, Սողոմոնի գրքում Դավիթը ներկայացված է որպես Սատանա՝ հակառակորդ, մինչդեռ Թվերի Գրքում այս տերմինը հանդես է գալիս որպես բայ, երբ Աստված հրեշտակին ուղարկում է Սատանայի մոտ, հակառակվելու։
Մինչ Նոր Կտակարանի գրվածքները, գաղափար ձևավորվեց հրեական համայնքներում, որ «Սատանան» մի հրեշտակի անուն է, ով ապստամբել է Աստծո դեմ և իր հետևորդների հետ միասին արտաքսվել դրախտից ։
Կրոնագետներ Ասբերն Դիրենդալը, Ջեյմս Ռ. Լուիսը և Ջեսփեր Աա․ Փեթերսոնը սատանիզմի մասին իրենց աշխատությունում ասել են, որ սատանիզմ տերմինը ունի իր պատմությունը։
Սովետական Միության փլուզման հետ մեկտեղ 1990-ական թվականներին, սատանիզմը սկսեց հասնել Կենտրոնական և Արևելյան Եվրոպայի երկրներ՝ Լեհաստան և Լիտվա, և հատկապես կաթոլիկ երկրներ ։
Մինչև հասարակայնացումը, սատանիզմը գոյություն է ունեցել որպես մեղադրանք, որը տարբեր քրիստոնեական խմբերի կողմից ուղղված է եղել ենթադրյալ գաղափարական հակառակորդների, այլ ոչ թե ինքնաճանաչողության դեմ։
Նա նաև կազմակերպել է «Սերբ քույրերի շրջանակ» , որը օգնություն էր հավաքում սերբական Կարմիր Խաչի համար, ինչպես նաև իր ստեղծած և ղեկավարած սերբ հայրենասերների կազմակերպության միջոցով, որը կոչվում էր «Ազգային անվտանգության սերբական խորհուրդ», օգնել է Սերբիայում կամավորներ հավաքագրել Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։
Հետագայում, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում Պուպինը իր միջոցներով ապահովել է Սերբիա պարենամթերքով ապահովումը, ինչպես նաև ղեկավարել է կոմիտեն, որը պատերազմից տուժվածների օգնությունը։
Առավել հայտնի է բազմաթիվ հայտնագործություններով, այդ թվում ՝ կապի մալուխներով հեռագրային և հեռախոսային հաղորդագրությունների ինդուկտիվության արհեստականորեն մեծացնելու միջոցով միջազգային հեռախոսային կապի փոխանցման դիապազանը նշանակալիորեն ավելացնելով մեթոդը, որը ստացել է պուպինիզացիա անունը։
Նա ազատվել է կրթության վճարից, քանի որ օրինակելի ուսանող է եղել, իսկ տարվա վերջում նա երկու դրամական պարգևատրություն է ստացել հունարեն և մաթեմատիկա առարկաների հաջողությունների համար։
Պուպինի նվիրատվությունների շնորհիվ Իվդորի գրադարանը ընթերցասրահ է ունեցել, երիտասարդների համար գյուղատնտեսական գիտությունների դասընթացներ է կազմակերպվել, ինչպես նաև Իդվորն էլեկտրաֆիկացվել և ջրամատակարարման խնդիրներ է լուծվել։
Նա նաև սահմանել է առանձին «Միխայիլ Պուպինի հիմնադրամ», որը նա ֆինանսավորել է Հարավսլավիայի Թագավորության իր ունեցվածքով, որը հետագայում նա փոխանցել է «Պրիվրեդնիկ» սերբիական բիզնես ասոցիացիային' երիտասարդությանը կրթելու և «գյուղատնտեսության մեջ գերազանց ձեռքբերումներ ունենալու» համար, ինչպես նաև Իդվորի աշակերտներին մրցանակներ շնորհելու և եկեղեցուն օգնելու համար։
Պուպինը իր անձնական գրադարանում, որը պահվում է «Սվետոզար Մարկովիչի» համալսարանի գրադարանում, մատիտով գրված մեկնաբանություններով մի գիրք է պահվում, որը նա գրել է կրթության տարիներին։
1914 թվականին Պուպինը ստեղծել է Սերբիայի գիտությունների և արվեստի ակադեմիա «իջադե Ալեքսիչ Պուպինի հիմնադրամ», ի հիշատակ իր մոր' Օլիմպիադայի, այն ամբողջ աջակցության համար, որ ունեցել է նրա կյանքում։
1883-1885 թվականներին Պուպինը վերադառնում է Եվրոպա, Միացյալ թագավորություն, որտեղ ուսումը շարունակել է Քեմբրիջի համալսարանում, շնորհիվ մաթեմատիկայի և ֆիզիկայի համար ստացված կրթաթոշակի։
Նա մասնակցել է Սերբիայում ուսանողական շարժմանը, սակայն Պանչևոյում գերմանական ոստիակնության հետ ընդհարումների պատճառով 1872 թվականին մեկնել է արտասահման, Պրահա, որտեղ Պանչևոյից ստացած թոշակով շարունակել է վեցերորդ դասարանը և յոթերորդ դասարանի առաջին կիսամյակը։
Ամերիկյան հեռախոսայի և հեռագրական կազմակերպության փոպնախագահ և գլխավոր ինժեներ և Էլեկտրտեխնիկայի և ռադիոէլեկտրոնիկայի ինժեներների ամերիկյան ինստիտուտի նախագահներից մեկը' Բենկրոֆտ Ջերալդին 1932 թվականին խոսելով Պուպինի մասին ասել է.
Նար «Գաղթականից մինչև գիտնական» ինքնակենսագրականը, որը 1924 թվականին «Պուլիցերյան մրցանակ» է ստացել, պատմում է Ամերիկայի էլեկտրոտեխնիկայի բնագավառի մեծ նորարարներից մեկը դառնալու նրա կյանքի պատմությունը։
Հոդվածի մասին հիշատակումները էլ ավելի ակտիվացան, երբ 2016 թվականի հունիսին 23-ին Մեծ Բրիտանիայում տեղի ունեցավ Մեծ Բրիտանիայի՝ Եվրոպական միությունում անդամակցության հարցով հանրաքվեն, որի ժամանակ բրիտանացիների 51,89%-ը կողմ քվեարկեց Բրեքսիթին։
Լիսաբոնի պայմանագրի 49 հոդվածը, որը ուժի մեջ է մտել 2009 թվականի դեկտեմբերի 1-ին, առաջին անգամ սահմանեց ԵՄ կազմից ինքնակամ դուրս գալու գործընթացը։
ԵՄ պայմանագրի 50-րդ հոդվածը ոչ պաշտոնապես անվանում են նաև Լիսաբոնի պայմանագրի 50-րդ հոդված, որը, էական փոփոխություններ է կատարել ԵՄ ինստիտուցիոնալ կառուցակարգում և չի համարվում իրավական առանձին փաստաթուղթ։
Այն ընդգծում է, որ յուրաքանչյուր գործողություն, որը գովազդվում է որպես ինչ որ մեկին անվճար ինչ որ բարիքի տրամադրում, իրականում պարտադիր ունենում է կողմնակի բացասական ազդեցություններ՝ այն ստացողի համար կամ այլ սուբյեկտների համար և սովորաբար ինչ որ եղանակով շահույթ է բերում կազմակերպողին։
Անվճար նախաճաշեր չեն լինում ՝ թևավոր խոսք, նկատի ունի, որ ինչ-որ շահույթի ստացումը կապված է ծախսերի հետ, եթե նույնիսկ այդ ծախսերն առաջին հայացքից տեսանելի չեն։
Արտահայտության իմաստն այն է, որ «անվճար» բարիք գոյություն չունի, անվճար ամեն ինչ ամեն դեպքում ենթակա է վճարման, կամ թաքնված ձևով, ստացողի կողմից, կամ մեկ ուրիշի կողմից։
Արտահայտությունը հատկապես հայտնի դարձավ 1975 թվականին, ամերիկացի տնտեսագետ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Միլթոն Ֆրիդմենի համանուն գրքի հրատարակությամբ։
Նա նաև ռեկորդ է սահմանել մենակատարի համար՝ ֆիզիկական ալբոմների վաճառքով, առաջին հանգստյան օրերին գերազանցել է 97,000, իսկ 7 օրվա ընթացքում վաճառվել է 125,000, որը համարվում է ամենաբարձր վաճառվողը մենակատարների մեջ, առաջին շաբաթում։
Սինգլը և տեսահոլովակը հայտնվել են Չիաստանի, Հոնկոնգի, Ճապոնիայի, Մալազիայի, Թաիլանդի, Մեծ Բրիտանիայի, Թուրքիայի, Կանադայի և ԱՄՆ-ի երաժշտական հիթ-շարքերի բարձր հորիզոնականներում։
Հոկտեմբերի 21-ին հայտարարվել է, որ Լեյը կթողարկի իր առաջին « » մինի ալբոմը, որը բաղկացած է 6 չինարեն երգերից, հոկտեմբերի 28-ին Հարավային Կորեայում և Չինաստանում։
Մինի ալբոմը առևտրային հաջողությունների է հասել, զբաղեցնելով առաջին հորիզոնականը -ի ալբոմների հիթ-շարքում և 7-րդը 2016 թվականի ամենավաճառվող ալբոմների ցանկում և սահմանել է համաշխարհային գինեսի ութ ռեկորդներից յոթը չինական ամենշաբաթյա ալբոմների հիթ-շարքում։
Այդ գիրքը հակաքրիստոնեական և հակամարդկային աշխարհում քրիստոնեական և մարդասիրական արժեքների ճակատագրերի մասին է և այն մարդկանց մասին, ովքեր իրենց վրա են վերցրել այդ իդեալներին ու արժեքներին հավատարիմ մնալու առաքելությունը, իդեալներ եւ արժեքներ, որոնք «անպետք իրեր» են ստալինյան հասարակարգի համար։
1978 թվականի գարնանը, «Անպետք իրերի ֆակուլտետը» վեպի՝ Արևմուտքում լույս տեսնելուց քիչ ժամանակ անց, 68-ամյա Դոմբրովսկին դաժանորեն ծեծի է ենթարկվում Գրողների կենտրոնական տան ռեստորանի նախասրահում։
Երկրորդ անգամ ձերբակալվել է 1936 թվականին, ազատ է արձակվել մի քանի ամիս անց, հասցրել է մինչև հաջորդ բանտարկությունը հրապարակել «Դերժավին» վեպի առաջին մասը։
Խորհրդային Միությունից անկախություն ձեռք բերելուց հետո Վրաստանի ազգային հավաքականը Եվրոպայի խոշորագույն բասկետբոլային միավորման՝ Եվրոբասկետին անդամակցելու մի քանի անհաջող փորձեր է կատարել։
Մինչև 1991 թվականը Վրաստանը Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միության մաս է կազմել և դա է պատճառը, որ վրաստանաբնակ բոլոր բասկետբոլիստները ստիպված են եղել հանդես գալ ԽՍՀՄ-ի բասկետբոլի հավաքականում։
Խորհրդային շրջանի վրացի բասկետբոլիստներից առանձնանում են Զուրաբ Սականդելիձեն, Նոդար Ջորջիկիան, Միխեիլ Քորքիան, Լևան Մոսեշվիլին, Վլադիմեր Ուգրեխելիձեն, Օթար Քորքիան, Գուրամ Մինաշվիլին և այլք։
Հորովելը նրա աշխատանքի ընթացքում ծնված երգ է, որով խնդրանքներ է հղում իր եզներին ու բացականչություններով գովերգում հայրենի բնությունը, աշխատանքն ու նրա արգասիքը գութանով աշխատելու ընթացքում։
Ելնելով ծառայողական պահանջներից, Ռիդը հաճախում է Նյու Յորքի Ջուլիարդյան երաժշտական դպրոց՝ ուսանելով Վիտտորիո Ջիանինիին, որից հետո նա դառնում է նախ -ի , ապա -ի կոմպոզիտորն ու գործիքավորողը։
Ոգեշնչվելով Կոմիտասի գրառած հայ գեղջկական երգերից, Ալֆրեդ Ռիդը գրել է նաև երկու մասից բաղկացած «Հայկական պարեր» շարքը՝ նվագախմբի համար՝ հիմնված հայ գեղջկական երգերի վրա։
Կոմպոզիտորն այն նվիրել է Ցեղասպանությունից փախած հայ գաղթականների զավակ, ամերիկյան դիրիժոր Հարրի Բեգյանին, որն այդ ժամանակ ղեկավարում էր այդ նվագախումբը։
«Հայկական պարեր» ստեղծագործության առաջին մասն ունի հինգ առանձին բաժին՝ որոնցից ամեն մեկում ներկայացված են «Ծիրանի ծառ», «Կաքավիկ», «Հոյ Նազան», «Ալագյազ սարն ամպել է» և «Գնա, գնա» ժողովրդական երգերը։
Նաև եղել է Մայամիի համալսարանի երաժշտագիտության պրոֆեսոր, որտեղ աշխատել է կոմպոզիտոր Քլիֆթոն Վիլիամսի հետ 1966 թվականից մինչև վերջինիս մահը՝ 1976 թվականը։
1966 թվականին Ռիդը հիմնադրեց երաժշտական շոու-բիզնեսի ուսումնական ծրագրով առաջնորդվող առաջին քոլեջը Մայամիի համալսարանում, որի օրինակին հետևեցին ուրիշ քոլեջներ ու ինստիտուտներ։
Ալֆրեդ Ռիդ , ամերիկացի կոմպոզիտոր, նոր-դասական երաժշտական ուղղության ներկայացուցիչ, երաժշտական խմբերի, նվագախմբերի, երգչախմբերի և կամերային նվագախմբերի համար գրված ավելի քան երկու հարյուր հրատարակված ստեղծագործության հեղինակ։
Նաև հրավիրվել է որպես դիրիժոր մի քանի նվագախմբերի կողմից՝ տարբեր համերգային շրջագայությունների ընթացքում՝ հանդես գալով Հյուսիսային Ամերիկայում, Լատինական Ամերիկայում, Եվրոպայում և Ասիայում։
Սրա պրեմիերան կայացել է 1976 թվականի ապրիլի 4-ին՝ դարձյալ Իլինոյզի համալսարանի սիմֆոնիկ նվագախմբի կատարմամբ և Հարրի Բեգյանի ղեկավարմամբ։
Երկրորդ մասը բաղկացած է երեք առանձին բաժնից, որոնցից յուրաքանչյուրը հրիմնված է մեկ հայկական ազգային երգի վրա. «Հով արեք, սարեր ջան», «Խումար պառկե» և «Լոռվա հորովել»։
Համաշխարհային ահաբեկչության դեմ պայքարի հուշարձան , 100 ֆուտ բարձրությամբ Զուրաբ Ծերեթելիի ստեղծած հուշարձանը, որը Ռուսաստանի կառավարության պաշտոնական նվերն է ԱՄՆ-ին՝ ի հիշատակ Սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումների և 1993 թվականին առևտրի համաշխարհային կենտրոնի ահաբեկչության զոհերի։
Հուշարձանի հիմնարկեքի արարողությունը տեղի է ունեցել 2005 թվականի սեպտեմբերի 16-ին, որին մասնակցել է ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը, բացումը՝ 2006 թվականի սեպտեմբերի 11-ին, որին ներկա է գտնվել ԱՄՆ նախագահ Բիլ Քլինթոնը։
2010 թվականի օգոստոսին Նյու Յորքի և Նյու Ջերսիի նավահանգստի ղեկավարությունը հայտարարել է, որ այդ վայրում կոնտեյներային հաստատություն կառուցելու ծրագիր ունի, և ամենայն հավանականությամբ, հուշարձանը պետք է տեղափոխվի։
Հուշարձանը կազմված է 100 ֆուտ բարձրության բրոնզածածկ աշտարակից, որը մեջտեղից ճեղքված է, և այդ ճեղքում կախված է 12 մետր բարձրությամբ նիկելե արցունքի մի մեծ կաթիլ։
Հուշարձանի պատվանդանի 11 կողմերին փակցված են գրանիտե հուշատախտակներ, որոնց վրա գրված են Սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչության և 1993 թվականի առևտրի համաշխարհային կենտրոնի ահաբեկչության ժամանակ զոհվածների անունները։
Սերգեյ Աստախովի բանաստեղծությունները տպագրվել են « », «», «», «», «», « » ամսագրերում, ամերիկյան «Նոր ամսագրում», Իսրայելի «22» ամսագրում, «Պոեզիա», «Պոեզիայի օր» ալմանախներում, «», « », «» և այլ թերթերում։
Հեղինակել է մի շարք գրքեր, որոնցից են՝ «Աղավնիների աղմուկ» , «Երկար աշուն» (, բանաստեղծություններ ու բանստեղծական թարգմանություններ, «», 1987 թվական), « » , «Վազքի երանություն», ։
1980-ական թվականներին Սերգեյ Ալիխանովը՝ որպես բանաստեղծ-երգահան, շատ է ստեղծագործել մեկ այլ բանաստեղծի՝ Ալեքսանդր Ժիգարևի հետ համահեղինակությամբ։
Նա համագործակցել է այնպիսի կոմպոզիտորների հետ, ինչպիսիք են Յուրի Անտոնովը, Վլադիմիր Շաինսկին, Օլեգ Սորոկինը, Ռոման Մայորովը, Մարկլեն Բելենկոն, Վլադիմիր Եվզերովը, Օլեգ Իվանովը, Ռուսլան Գորոբեցը, Մաքսիմ Դունաևսկին, Իգոր Կրուտոյը, Իրինա Գրիբուլինան, Ելենա Սուրժիկովան, Վլադիմիր Գուստովը։
Նրա բանաստեղծությունների հիման վրա գրված երգերը կատարում են Յուրի Անտոնովը, Իգոր Իվանովը, Նիկոլայ Կարաչենցովը, Իրինա Ուվարովան, Միխայիլ Մուրոմովը, « » խումբը, Դիմա Բիլանը, Քրիստինա Ագլինցը և այլք։
Դեռ դպրոցական տարիներին նա «» թատրոնում մասնակցել է Ե. Մախոնինայի «Իսկ արշալույսներն այստեղ խաղաղ են.» ներկայացմանը՝ կատարելով Ժենյա Կոմելկովայի դերը, իսկ դպրոցն ավարտելուց հետո Կորոլյով քաղաքի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում կատարել է Ֆանտինի դերը Ն. Երմակովայի «Մադմուազել Տարժիի դիմանկարը» ներկայացման մեջ։
Զույգ բաժանվել է Քրիստինա Ասմուսի՝ նկարահանումներով ծանրաբեռնված լինելու և այն պատճառով, որ նա ցանկացել է առաջին հերթին կառուցել իր կարիերան, ոչ թե անձնական կյանքը։
Քրիստինա Ասմուսը ծնվել է 1988 թվականի ապրիլի 14-ին մերձմոսկովյան Կորոլյով քաղաքում, Իգոր Լվովիչ և Ռադա Վիկտորովնա Մյասնիկովների ընտանիքում։
Դերասանուհի դառնալ Քրիստինա Ասմուսը որոշել է դեռ մանկության տարիներին՝ դիտելով «Վայրի հրեշտակ» սերիալը. նա եղել է դերասանուհի Նատալյա Օրեյրոյի երկրպագուհին։
2005 թվականին Քրիստինա Ասմուսն ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիա՝ Կոնստանտին Ռայկինի կուրս, սակայն սովորել չի հաջողվել։
Սակայն, ի տարբերություն Վելասկեսի նկարի պալատական ինտերիերի ջերմ մթնոլորտին, «Դիմանկարի» կահավորվածությունը պայմանական է և միմիայն բեմ է ծառայում գործող անձանց անգթաբար ցուցադրության համար, կատարված ամենայն ճշտությամբ, այնպես որ դիտորդից չի թաքցվում ոչ արտաքին թերությունները, ոչ նրանց խառնվածքի առանձնահատկությունները։
Կառլ -ի ընտանիքի դիմանկարը՝ իսպանացի նկարիչ Ֆրանցիսկո Գոյայի նկարն է, որը սկսել էր վրձնել 1800 թվականին և ավարտել 1801 թվականի ամռանը։
Այն խմբային նկար է, որում պատկերված են Իսպանիայի թագավոր Կառլ 4-րդը իր ընտանիքի հետ՝ բնական մեծությամբ, ովքեր շինծուաբար թանկանոց զգեստներ էին հագել և կրում էին բազմաթիվ զարդեր։
Մինչ 14-րդ տուրը «Ինտերը» ղեկավարում էր Արժել Ֆուկսը, հետո հինգ տուր ակումբը ղեկավարեց Ֆալկաոն, որին փոխարինելու եկավ Սելսո Ռոտը։
Առաջացաց ընդմիջման ժամանակ թիմի ավագ Ալեքս Մեսկինին հայտարարությամբ հանդես եկավ. նշելով որ եթե վերջին տուրը չկայանա թիմի խաղացողները կհամաձայնվեն այդ որոշման հետ, քանի որ «Ինտերը» «արժանի էր Սերիա Բ-ում հայտնվելու», բայց խաղադաշտում կանեն հնարավոր ամեն բան ակումբին էլիտայում պահպանելու համար։
«Կոլորադոսի» անմիջական մրցակիցներ «Վիտորյան» ու «Կորուտիբան» իրենց խաղերը պարտվեցին (չեմպիոնական տիտղոսը արդեն ապահոված «Պալմեյրասին» և նույն «Պոնտե Պրետեին» համապատասխանաբար), այդ իսկ պատճառով առաջնության 13-րդ ակումբի՝ «Ֆլումինենսեի» նկատմամբ կապահովեր «Ինտերի» համար տեղը Սերիա Ա-ում։
Համալիրը ներառում է նաև ռեստորաններ, խաղացողների համար բազա, ֆիզիկական մարզումների համար նախատեսված սենյակներ, խանութներ, թանգարան, Տնօրենների խորհուրդի անդամների համար բնակարաններ, ղեկավարություն, մարքեթինգի, կապի, կայանատղի բաժիններ և բանկ։
Այստեղ ելույթ են ունեցել , Բի ԲԻ Քինգը, , , , -, Էրիկ Կլեպտոնը, , , Դիսնեյի շքերթը, Մոսկվյան կրկեսը, Պետական ակադեմիկական Մեծ թատրոնի բալետը, այլ արվեստագետներ, անցկացվել են համաշխարհային սոցիալական և կրթական ֆորումներ։
Լիբերտատորեսի գավաթի կիսաեզրափակիչում «Ինտերը» հաղթեց համաերկրացիներին «Սան Պաուլից», որոնց հաղթել էր 2006 թվականի Լիբերտատորեսի գավաթի եզրափակիչում։
Իսկ 2010 թվականի եզրափակիչում հնարավորություն չթողեց մեքսիկական «Գվադալախարային», որը առաջնությունը սկսեց 1/8 եզրափակիչից (2009 թվականին մեքսիկացիները դուրս եկան մրցույթից խոզի գրիպի վարաքի պատճառով)։
Չնայած թե Մեքսիկայում, թե Պորտու Ալեգրիում «Գվադալախարան» բացում էր խաղի հաշիվը առաջաին խաղակեսի վերջում, կարծես պատվերով, «Ինտերը» երկրորդ խաղակեսում պատասխավում եր մի քանի գնդակներով։
Մեքսիկացի ֆուտբոլիստները երկրորդ խաղակեսում գործում էին շատ կոպիտ, փորձում էին վիճաբանություն ստեղծել, բայց նրանց շատ շուտ կարգի հրավիրեցին օրնապահ մարմինների աշխատակիցները և թիմի ավագ Բոլիվարը վերջապես գլխավերևում բարձրացրեց պատվավոր գավաթը։
Այդ իսկ պատճառով եզրափակիչ խաղերի ժամանակ Պորտու Ալեգրիի ակումբները երբեմն պարտվում էին ակումբներին որոնք ներկայումս հեռու են ոչ միայն Բրազիկան ակումբային ֆուտբոլի էլիտայից, այլ նաև նահանգի։
Ակումբի գլխավոր սկզբունքը, որը դրվել էր այն հիմնադրելուց, վերջապես ձեռք բերեց փաստացի իրականացում, որին մեծ օգնություն ցուցաբերեց այդ տարիների հարավամերիկացի սուպերաստղերի հաջողությունները՝ ուրուգվայցի Իսաբելինո Գրադինան և բրազիլիացի Արտուրո Ֆրիդենռաիխան։
1927 թվականին «Ինտերը» առաջին անգամ խաղաց նահանգի առաջնության եզրափակիչում, որում վերջապես հաղթեց իր առաջին լուրջ մրցաշարում (մինչ այդ Պորտու Ալեգրիի կողմից եզրափակիչում մասնակցել էր միայն «Գրեմյոն»)։
2008 թվականի նոյեմբերին «Ինտերը», մրցաշրջանի ընթացքում մի փոքր թարմացված կազմով (թիմից հեռացավ ավագ Ֆերնանդոն, նրա փոխարեն ձեռք բերվեցին արգենտինացի կիսապաշտպան Անդրես դե Ալեսանդրոն, դարպասապահ Ռենեն տեղափոխվեց «Վալենսիա» ռուսական «ԲԿՄԱ», վարձավճարով ձեռք բերվեց Դանիել Կարվալյուն, մյուս դիրքերի համար ձեռք բերվեցին նոր ֆուտբոլիստներ) բրազիլական ակումբներից առաջինը դուրս եկավ Հարավամերիկյան գավաթի եզրափակիչ, որտեղ նրան դիմակայեց «Էստուդիանտեսը» իր գլխավոր աստղով՝ Խուան Վերոնով։
Լա Պասում կայացած առաջին խաղում բրազիլական ակումբը հաղթեց 1-0 հաշվով (Նիլմարի նկատմամբ կանոնները խաղտելու համար նշանակված 11մ հարվածով գոլի հեղինակ դարձավ Բրազիլիայի հավաքականի խաղացող Ալեքսը) և մոտեցավ հերթական միջազգային գավաթի խաղարկությունում հաղթանակին։
Պատասխան խաղում արգենտինացիներին հաջողվեց կրկնել առաջին խաղի հաշիվը, բայց 113-րդ րոպեին Նիլմարի գոլը «Ինտերին» ոչ ոքի պարգևեց և Բրազիլիայի համար առաջին անգամ Հարավամերիկյան գավաթը։