polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
192 հրեաներ ձերբակալվեցին Իտալիային միակցված Կոտորից, որոնք 1941 թվականի մարտի 27-ի կամ 28-ին տեղափոխվեցին Ալբանիայի նացիստական համակենտրոնացման ճամբարներ, որից հետո նրանց տեղափոխեցին Իտալիայի ճամբարներ։
1944 թվականի ապրիլին Պրիշտինայում 281 հրեաներ ձերբակալվեցին ալբանական «Սկանդերբեգ» ՍՍ դիվիզիայի զինվորների կողմից և այնուհետև գերմանացիների կողմից արտաքսվեցին Բերգեն-Բելզեն համակենտրոնացման ճամբար։
1944 թ. մարտի վերջերին հաստատվել էր ԱՄՆ-ի Հայկական ազգային խորհրդի քաղաքական ծրագիրը, ըստ որի' Ամերիկահայ ազգային խորհրդի նպատակն էր համերաշխություն և համագործակցություն ստեղծել գաղութի ներսում, ինչպես նաև աշխատել հայ ժողովրդի գերագույն շահերի պաշտպանության համար։
Ծրագրային առաջնահերթությունն էր «օգնել (հականացիստական-հակաֆաշիստական բլոկի անդամ դաշնակից պետություններին՝ ԱՄՆ, Մեծ Բրիտանիա, ԽՍՀՄ և այլն) պատերազմական ջանքերում», «կազմակերպել ձեռնարկներ և օգնել ձեռնարկներու' ի նպաստ Սովետ Միութեան և Սովետ Հայաստանի», «պաշտպանել տարագիր հայերու իրաւունքները յարկ եղած բոլոր միջոցներով և աշխատել' ի խնդիր անոնց հայկական հողին վրայ վերաբնակեցման»։
Հայկական ազգային խորհուրդները քաղաքական սխալ գործեցին՝ հաշվարկ անելով ԽՍՀՄ-ի այսինքն՝ համայնավարական Ռուսաստանի վրա, ինչը շուտով ի հայտ եկավ և, ինչպես միշտ՝ հայերի համար ամենացավալի կերպով։
Իրենց այդ սխալ քաղաքական քայլով Սփյուռքի հայերն Արևմուտքի պետությունների աչքերում անցանկալի դարձրեցին Հայկական հարցի հայանպաստ լուծումը, որը այդպիսով, Արևմուտքի համար փաստացի դառնալու էր ռուսանպաստ, ուստի և՝ անընդունելինելի լուծում։
Իսկ Ռուսաստանն իր հերթին, ինչպես 300 տարի շարունակ, այս անգամ ևս թողնելու էր Հայաստանն ու հայ ժողովրդին և իր շահերից ելնելով՝ հաշտվելու թուրքերի հետ։
1943 թ. հոկտեմբերի 8-ից սկսած' ԱՄՆ-ում գործող Հայկական ռամկավար-ազատական կուսակցության և Ամերիկայի հայկական առաջադիմական լիգայի անդամներն աշխատանքներ սկսեցին արտերկրում գործող հայկական կազմակերպությունների միավորման ուղղությամբ։
Առաջինը ձևավորվեց Ամերիկահայ ազգային խորհուրդը 1944 թ. մարտի 19-ին' Հայկական ռազմկավար-ազատական կուսակցության, Ամերիկայի հայկական առաջադիմական լիգայի և Սոցիալ-դեմոկրատական հնչակյան կուսակցության անդամներից։
Խորհրդի առաջին նախագահը ռամկավարների առաջնորդ Պետրոս Ս. Թերզյանն էր, որին փոխարինել են Նշան Շահինյանը, իսկ ապա՝ Ջիմ կամ Ջեյմս Չանկալյանը։
Նման լուրջ ծրագրի իրականացման համար հարկավոր էր ունենալ այնպիսի լուրջ ռազմական ուժ, որը կազմում էին Չանկալյանի պես մարտերով անցած սպաները, ինչպես նաև զորավար Անդրանիկ Օզանյանը, Վանի հերոսամարտի հերոս Արմենակ Եկարյանը, Կիլիկիայի հերոս Եսայի Յաղուբյանը և այլ հայ քաջորդիներ։
Իր հետ վերցնելով փորձառու հայ կամավորականների մի խումբ, որոնք ծագում էին Արևմտյան Հայաստանից, Չանկալյանն ի վերջո նշանակված ժամանակին հասավ Վան, որտեղ նրան դիմավորեցին Վանի հերոսական և հաջողակ ինքնապաշտպանության ղեկավարները, մասնավորապես՝ Արմենակ Եկարյանը։
Խորհրդակցելով Եկարյանի հետ, Չանկալյանն իր լուրջ ռազմական փորձը ծառայության դրեց Վանի հայերի հերոսական պայքարին և դարձավ Եկարյանի ռազմական խորհրդատուն ու անմիջական գործընկերը՝ Վան-Վասպուրականի Երկրապահ կամավորականների զորագունդն ստեղծելիս։
Հայկական լեգեոնը Ֆրանսիայի կառավարության և Ռազմական նախարարության կողմից առաջադրանք ուներ մեկնելու Պաղեստինյան ճակատ, մասնակցելու Օսմանյան բանակի և նրա դաշնակից գերմանական զորքերի դեմ ռազմական գործողություններին, իսկ հետագայում՝ Կիլիկիայի ազատագրման դեպքում՝ մտնելու Կիլիկիա՝ դառնալու հայկական ազգային բանակի և անկախ պետականության կորիզը։
Բեյրութից բրիտանական նավերը հայ կամավորականներին, խումբ առ խումբ՝ Կիլիկիայի Իսքենդերուն կամ Ալեքսանդրետա քաղաքի նավահանգստով փոխադրեցին հայկական Կիլիկիայի լեռներն ու հովիտները։
1917 թվականի հուլիսի 9-ին Ջիմ Չանկալյանը, իր հրամանատարության ներքո գտնվող ամերիկահայ կամավորականներով, ֆրանսիական նավ բարձրացավ՝ ուղևորվելով դեպի Մարսել։
Այնուհետև, վերադառնալով ԱՄՆ, Չանկալյանը որպես ԱՄՆ-ում գործող հայկական Ռազմկավար ազատական կուսակցության ղեկավար դեմքերից մեկը, շրջագայել է հայահոծ քաղաքներում, հատկապես Կալիֆոռնիա նահանգի հայահոծ բնակավայրերում, նպատակ ունենալով ջանքեր գործադրելու Հայաստանի Առաջին Հանրապետության համար ֆինանսական հիմնադրամների ստեղծման գործում։
1915 թվականին Վերափոխյալ Հնչակյան կուսակցությունը, համագործակցելով ԱՄՆ-ում գործող Ռամկավար ազատական կուսակցության տեղական կազմակերպության հետ, որոշեց Ջիմ Չանկալյանին հատուկ գործուղման ուղարկել, նախ՝ դեպի Կովկաս և Արևելյան Հայաստան, ապա՝ Արևմտյան Հայաստան, մասնավորապես՝ Վան։
Մերձավոր Արևելքում Բրիտանական և ֆրանսիական զորքերի ընդհանուր զորահրամանատար գեներալ Էդմունդ Ալենբիի հրամանով, հայ կամավորականներին փոխադրեցին 1918 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Պաղեստին, որտեղ ընդամենը հինգ օր անց նրանք գրոհի գնացին ընդդեմ գերմանական և թուրքական զորքերի՝ վճռորոշ Արարայի ճակատամարտի ժամանակ։
Ռազմաճակատի առաջին գծում, որը ձգվում էր Միջերկրական ծովից մինչև Հորդանան գետը, տեղակայված էին Ֆրանսիական բանակի Արևելյան Լեգեոնի ստորաբաժանումները, մասնավորապես՝ Չանկալյանի հրամանատարությամբ գործող ամերիկահայերի ստորաբաժանումները։
Իր պատմական Հայրենիքին առավել մեծ օգնություն ցուցաբերելու նկատառումով՝ Չանկալյանը շարժիչ ուժ դարձավ ԱՄՆ-ի Հայկական ազգային խորհրդի ստեղծման գործում, որի նախագահը հենց ինքն էլ դարձավ։
Կատարելով իր առաքելությունը Վանում, Չանկալյանը մեկնում է Կովկասյան կամ Արևելյան Հայաստան, որտեղ նա նպատակ ուներ միանալու զորավար Անդրանիկ Օզանյանի զորքին։
Չանկալյանը, որը վայելում էր ամերիկահայ համայնքի անսահման գնահատանքն ու հարգանքը, նշանակվում է ամերիկահայ կամավորներից բաղկացած ստորաբաժանման հրամանատար, մեկնելով Կիպրոս և Պաղեստին՝ միանալու Հայկական լեգեոնին։
Ջիմ Չանկալյան , ամերիկահայ սպա, վաշտապետ , ամերիկահայ կամավորականների ղեկավարներից մեկը Առաջին համաշխարհային պատերազմի և դրան հաջորդած ֆրանս-թուրքական պատերազմի ժամանակ։
Հայ զինվորականների մեծ երազանքն էր՝ ինքնավար Հայաստանի կազմավորումը՝ Ֆրանսիայի հովանավորության ներքո, շնորհիվ այն արյան, որ հեղել էին հայ զինվորներն Առաջին աշխարհամարտի ռազմադաշտերում։
Անդրանիկ Օզանեանի Աղէքսանդրիա, Եգիպտոս կայացած այցի ժամանակ 1920թ. աշնանը, կապիտանի կոչումով Հայկ Բոնապարտյանի հետ միասին Ջիմ Չանկալյանը եղել է Զօրավարի շքախմբում։
Մուսա լեռան հերոս պաշտպանները, որոնք այդ ժամանակ բնակվում էին Եգիպտոսի ծովափնյա Պորտ Սայիդ քաղաքում, կազմեցին Հայկական կամ Արևելյան լեգեոնի միջուկը։
Տերմինը նույնպես օգտագործվել է սելջուկների Նուսռատ ալ—ֆատռա ժամանակագրությունում 1183 թվականին, ինչպես նաև պատմաբաններ Աբու Շամի և Իբն Մույասառի աշխատություններում ։
Ըստ թիմերի մրջև կնքված պայմանագրի՝ «Ռեալն» իրավունք ուներ հարձակվողի տրանսֆերը հետ գնել 12 միլիոն եվրոյով երկու տարվա ընթացքում, եթե դա ցանկանար «արքայական ակումբը»։
Այդ ժամանակ երբ լիսաբոնյան ակումբը խաղացողի տրանսֆերի լիարժեք սեփականատերն էր. Ռեալի կողմից հարձակվողի պայմանագիրը գնելու հնարավորության մասին նշվել է Ֆաբիու Կուենտրաուի՝ «Ռեալ» տեղափոխվելու վերաբերյալ կնքված պայմանագրում։
Որոշակի կարծիքի չհանգելով' Պանտագրյուելը, Պանուրգը, եղբայր Ժանը, Էպիստեմոնն ու նրանց ընկերները որոշում են ճամփորդել Աստվածային շշի պատգամախոսի երկիր։
Օրինակ' Գարգանտյուան հանգստանալու համար նստում է Փարիզի Աստվածամոր տաճարին' թնդանոթի արկերն ընդունելով ճանճերի տեղ, իակ Պանտագրյուելին օրորոցում կապում են ծովախորշին խարսխելու շղթաներով։
Պատկերավորման այս միջոցի գագաթնակետը այն դրվագն է, երբ Պանտագրյուելը, դուրս հանելով լեզուն, իր բանակը պահպանում է անձրևից թրջվելուց, իսկ պատահաբար մոտ հայտնված մարդկանցից մեկը, ընկնելով իր տիրոջ բերանը, այնտեղ հայտնաբերում քաղաքներ ու գյուղեր։
Նրանից է Ռաբլեն վերցրել իր գլխավոր հերոսներին, գրական որոշ ձևեր, օրինակ' անիմաստ բառախաղերը , ինչպես նաև ամենակարևորը' վեպի լեզուն, որ ներկայացված է բազմաթիվ բառախաղերով, սրբազան տեքստերի ծաղրանմանությամբ, ինչը վեպին հաղորդում է ժողովրդական ուրախ տոնի տրամադրություն, որտեղ բացակայում է ամեն տեսակ լրջություն։
Գարգանտյուան' հսկա թագավոր Գրանգուզիեի և նրա կնոջ' Գարգամելայի որդին, աստվածաբանների մոտ կրթություն ստանալու է գնում, ինչի արդյունքում դառնում է շատ ավելի հիմար, քան մինչ այդ։
Պոնոկրատի կիրառած դաստիարակությունը բոլորովին այլ ազդեցություն է ունենում Գարգանտյուայի վրա. նա դառնում է բազմակողմանի զարգացած մարդ' չմոռանալով նաև ֆիզիկական դաստիարակության մասին։
1533 թվականին լիոնցի 39-ամյա մի բժիշկ' բժշկության բակալավր, հրատարակել է բարեհոգի հսկա Պանտագրյուելի մասին գիրքը, որ պարունակում էր նրա «սարսափելի ու զարհուրելի գործունեությունն ու սխրանքները»։
Սակայն արդեն 1542 թվականին, երբ Ռաբլեն հրատարակում է երկու գրքերը միասին, դրանք դասավորում է այլ հերթականությամբ' նախ «Գարգանտյուան», ապա' «Պանտագրյուելը»։
Գարգանտյուայի ծնունդը մոր ձախ ականջից Ռաբլեն բացատրոմ է Աստծո ամենակարող լինելու հանգամանքով, իսկ նրանք, ովքեր հրաժարվում են դրան հավատալուց, հռչակում է հերետիկոսներ' հետևելով Տերտուղիանոսին ։
Շատ է խոսվում զգեստների, գինու, ուտելիքի, վեներական հիվանդությունների մասին (առաջին գրքի նախաբանը սկսվում է հետևյալ կերպ. «Հարգարժա՛ն հարբեցողներ և վեներական հիվանդներ, քանզի ձեզ է նվիրվում իմ գիրքը»)։
Ծովագնացները հասնում են Հնչեղ կղզուն , Տանջարան կղզուն (Ռաբլեի քննադատությունն ուղղված է դատարանին և այնտեղ տիրող ամենաթողությանը), հայտնվում փոթորկի մեջ, որտեղ էլ բացահայտվում են կերպարների բնավորությունները։
Վեպի բնութագրական կողմերից է ուտեստների, ինչպես նաև գրքերի, գիտությունների, օրենքների, դրամական միավորների, զինվորների ծիծաղելի անունների, կենդանիների խիստ մանրամասն, միևնույն ժամանակ երգիծական թվարկումը։
Հեղինակը ինքն էլ երիտասարդ հասակում եղել է հոգևորական, սակայն եկեղեցական կյանքը նրան դուր չի եկել, և Ռաբլեն իր հովանավորի' Ժոֆրուա դ'Էտիսակայի օգնությամբ լքել է եկեղեցին' առանց որևէ հետևանքի։
Թշնամու դեմ տարած հաղթանակում իր ներդրման համար Գարգանտյուան թողնում է, որ Եղբայր Ժանը եկեղեցի հիմնի' Տելեմի աբբայությունը' իր ուզած պահանջներին համապատասխան։
2010 թվականին Ժոզեֆինա Տոպալին պաշտպանել է ատենախոսություն «Ազգային խորհրդարանի դերը երկրի եվրաինտեգրացման գործընթացում» թեմայով և ստացել փիլիսոփայական գիտությունների դոկտորի աստիճան Տիրանայի համալսարանում։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Ժոզեֆինա Տոպալին աշխատանքի է ընդունվել Շկոդերի Եգիպտացորենի ուսումնասիրության ինստիտուտում, ապա աշխատել է տեղի առևտրաարդյունաբերական պալատում։
Ժոզեֆինա Չոբա Տոպալի , ալբանացի քաղաքական գործիչ, եղել է Ալբանիայի Ազգային ժողովի խոսնակ 2005 թվականի սեպտեմբերի 3-ից մինչև 2013 թվականի սեպտեմբերի 10-ը։
Պատերազմից հետո լինելով Կոնրադ Ադենաուերի քաղաքական ընդդիմախոսը, աջակցում էր Հայներմանի Համագերմանական ժողովրդական կուսակցությանը, այնուհետև Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցությանը։
Հանդիսանում է Եվրոպական մշակույթի զարգացման կարևոր վայր, դասվում է այն քիչ մշակութային կենտրոնների շարքին, որոնք ուղղորդել են զարգացմանն ու լուսավորության ժամանակ գիտելիք սփռել, ինչը պայմանավորված է եղել հատկապես բացառիկ աղբյուրների յուրահատուկ հավաքածուի և գիտնականների միաժամանակյա ներկայությամբ։
Լեյդենի համալսարանի գրադարանը Նիդեռլանդներում միակ ժառանգության կազմակերպությունն է, որի երկու փաստաթղթեր ներառված են ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի համաշխարհային հիշողության ռեգիստրում։
Առաջին ավտոմատացված նախագիծը Լեյդենում գործարկվեց 1976 թվականին՝ - միջոցով թողարկելով 400000 վերնագիր, մի քանի տարիների ընթացքում ստեղծվեցին կատալոգների միկրոմանրապատճեններ, որոնք մասամբ փոխարինեցին հայտնի «լեյդենյան բուկլետներ» կատալոգին։
1595 թվականին լույս տեսավ «-ը»՝ Լեյդենի համալսարանի գրադարանի առաջին կատալոգը, ինչպես նաև ամբողջ աշխարհում ինստիտուցիոնալ գրադարանի առաջին տպագիր կատալոգը։
1935 թվականի հոկտեմբերին հերթական պետական հեղաշրջում եղավ, նոյեմբերի 3-ին պլեբիցիստի արդյունքում բնակչության 95 % -ը քվեարկեց միապետության վերականգնման օգտին և նոյեմբերի 25 -ին իշխանության գլուխ բարձրացավ բրիտանամետ Գերոգիոս -ը, սակայն իրավիճակը կայունացնել չհաջողվեց։
1936 թվականի մայիսի 9 -ին Սալոնիկում ցուցարարների գնդակահարությունից հետո Հունաստանի կոմունիստական կուսակցության կենտկոմը և Ժողովրդական ճակատի խորհրդարանական խմբակցությունը ուղերձ հղեցին ժողովրդին կոչ անելով ոտքի կանգնել ընդդեմ իշխանության։
Գերմանական զորքերի Հունաստան ներխուժումից հետո թագավորը ապաստանեց Կրետե կղզում, հետո Կահիրե տեղափոխվեց, և վերջապես թողնելով իշխանությունը տեղափոխվեց Լոնդոն։
1862 թվականի հոկտեմբերին ժողովրդական ընդվզման արդյունքում Օտտոն -ը գահընկեց արվեց, բայց Օտտոյից հրաժարվելով հանդերձ հույն ժողովուրդը ըստ էության դեմ չէր միապետությանը։
Շատ հույներ, ձգտելով առավել սերտ կապեր հաստատել առաջատար համաշխարհային գերտերության' Մեծ Բրիտանիայի հետ, համախմբվեցին այն գաղափարի շուրջ, որ արքայազն Ալֆրեդը, Վիկտորիա թագուհու և արքայազն Ալբերտի երկրորդ որդին կարող է դառնալ հաջորդ թագավոր։
Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարար Հենրի Ջոն Թեմփլ Պալմերսթոնը կարծում էր, որ հույները «տենչում են ավելացնել տարածքները», հուսալով, որ Ալֆրեդի' որպես թագավորի ընտրությունը կհանգեցնի հունական պետության սահմանների ընդարձակմանը ի հաշիվ Հոնիական կղզիների, որոնք այդ ժամանակ բրիտանական պրոտեկտորատին էին պատկանում։
1832 թվականին Լոնդոնում կայացած համաժողովը ցանկացած մեծ տերությունների, իշխանական ընտանիքների արգելում էր Հունական թագը ընդունել, և Վիկտորիա թագուհին ցանկացած դեպքում կտրականապես դեմ էր այդ գաղափարին։
Գլյուքսբուրգների տոգմից Քրիստիան -ի որդի Գեորգիոս արքայազնը 1863 թվականի մարտի 30-ին Հունաստանի ազգային ժողովի կողմից ընտրվեց հունական արքա Գեորգիոս անվամբ։
Այսպես կոչված «Առաջին Հունական Հանրապետություն» -ը սովորական պատմագրական տերմին է, որն օգտագործվում է որոշ գիտնականների կողմից Հունաստանի ժամանակավոր հեղափոխական վարչակազմը բնորոշելու համար, երբ Հունաստանը անկախության համար պատերազմում էր ընդդեմ օսմանյան իշխանության։
Օգոստիանոս Կապոդիստրիասի հրաժարականից հետո ստեղծվեցին կառավարիչների մի քանի կոլեկտիվ խորհուրդներ, բայց նրանց իշխանությունը հաճախ միայն անվանական բնույթ էր կրում։
Կամուրջը կառուցվել է Գայոս Կլավդիոս Ներոն կոնսուլի կողմից Ք․ա․ 206 թվականին, այն բանից հետո, երբ նա պարտության է մատնում կարթագենյան բանակին Մետավրոսի ճակատամարտում։
Ք․ա․ 63 թվականին Լուկիոս Սերգիոս Կատիլինայի դավադիրներին նամակներն այստեղ բացահայտվում են, և դրանք հաջորդ օրը Կիկերոնը կարդում է Հռոմի Սենատի առաջ։
312 թվականին Կոստանդիանոս Մեծ կայսրը պարտության է մատնում իր հակառակորդ Մաքսենտիոսին այս կամրջի և Սակսա Ռուբրա տեղանքի միջև, և այն պատմության մեջ հայտնի է որպես «Միլվյան կամրջի ճակատամարտ»։
Միջնադարում կամուրջը վերանորոգվել է Ակուզիո վանականի կողմից, իսկ 1429 թվականին Մարտինոս Պապը խնդրում է հայտնի ճարտարապետ Ֆրանչեսկո Ջենացանոյին վերականգնել կործանման եզրին գտնվող կամուրջը։
1939 թվականին Կ. Դ. Գոլուբևը նշանակվում է Մ. Վ. Ֆրունզեի անվան Ռազմական ակադեմիայի ավագ դասախոս, 1941 թվականի մարտին' Արևմտյան հատուկ ռազմական օկրուգի 10-րդ բանակի հրամանատար։
1944 թվականի գարնանը Վիտեբսկի տակ մղվող մարտերում գեներալ-լեյտենանտ Գոլուբևը ծանր վիրավորվում է և կազդուրվելուց հետո գտնվում Գլխավոր շտաբի ռազմակայանի տրամադրության տակ։
1944 թվականի հոկտեմբերից մինչև պատերազմի վերջը Կ. Դ. Գոլուբևը ԽՍՀՄ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդին կից Գերմանիայից և դաշնակից երկրներից խորհրդային քաղաքացիների հայրենադարձության գործերով ԽՍՀՄ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի լիազորի առաջին տեղակալն է եղել։
Ոչ խոշոր ջոկատով Գոլուբևին հաջողվում է ճեղքել շրջափակումը, և հուլիսի վերջերին նա նշանակվում է 13-րդ բանակի հրամանատար, որն այդ ժամանակահատվածում մարտեր էր մղում Սմոլենսկի տակ։
ի գլխավոր տնօրենը նշել է. «Նախևառաջ մենք մեզ շատ ավելի հանգիստ ենք զգում, քանի որ ոչ մի կառավարություն առիթ չունի մեզ ճնշելու, տվյալներ պահանջելու։
Կան հատուկ ախտանիշեր, որոնցով պիրոմանիակները տարբերվում են նրանցից, ովքեր հրդեհ են առաջացնում հանցավոր նպատակներով կամ հուզական այլ դրդապատճառներով, որոնք կապված չեն կրակի հետ։
1944 թվականի դեկտեմբերից հանդես է եկել հրամանատարական պահեստազորում, 1945 թվականի մարտի 8-ից' Դրեզդենի պաշտպանության հրամանատար, 1945 թվականի մայիսի 5-ից' «Գիլզա» կորպուսի հրամանատար։
Ծնվել է 1959 թվականի հունիսի 1-ին Գորկի գյուղում, այնուհետև ընտանիքը տեղափոխվել է Ստարի Մակլաուշ գյուղը, որը գտնվում է Օրենբուրգի մարզի, Սամարայի մարզի և Թաթարստանի սահմանագծին։
Նացիստ եվգենիկների քաղաքականության ոչնչացման ենթակա թիրախը մասնավոր և պետական հիմնարկներում ապրող մարդիկ էին, որոնց կյանքը բնութագրվում էր որպես «ապրելու անարժան» ։
Այդ մարդկանց ցանկում էին դատապարտյալները, դեգեներատները, այլախոհները, բնածին կոգնիտիվ և ֆիզիկական արատներ ունեցող մարդիկ (ներառյալ՝ թուլամիտները, էպիլեպսիկ և շիզոֆրենիկ հիվանդները, ուղեղի կաթված և մկանային տարաճում ունեցողները, ինչպես նաև խուլերն ու համրերը) , միասեռականները, ծույլերը, խելագարները և ընդհանրապես թույլ մարդիկ, որոնք պետք է վերացվեին ժառանգականության շղթայից։
1936 թվականին ամերիկացի եվգենիկ հետազոտող Հարրի Լոֆլինին հրավիրում են Հայդելբերգի համալսարան՝ մասնակցելու համալսարանից հրեաների վտարման տարելիցին նվիրված պարգևատրման արարողությանը, որի ընթացքում նրան շնորհելու էին պատվավոր դոկտորի կոչում։
Հետագայում նա կոլեգաների հետ կիսվել է՝ ասելով, որ «դա խորհրդանշում էր ամերիկացի և գերմանացի գիտնականների միասնական գաղափարը՝ կապված եվգենիկական շարժման էության հետ»։
1927 թվականին Բեռլինոմ ստեղծվեց գենետիկական, ինչպես նաև ֆիզիկական և սոցիալական մարդաբանության ուսումնասիրություններով զբաղվող «Կայզեր Վիլհելմի մարդաբանության ինստիտուտը», որը հսկայական ֆինանսավորում էր ստանում ամերիկական «Ռոքֆելլեր հիմնադրամ» բարեգործական կազմակերպությունից։
Կազմակերպության ղեկավարը գերմանացի պրոֆեսոր, մարդաբան և եվգենիկ Յուջի Ֆիշերն էր, ում աշխատանքի շնորհիվ ապահովվում էին նացիստների եվգենիկական քաղաքականության գիտական հիմքերը։
Նացիստական ժամանակաշրջանում և դրանից առաջ Գերմանիայում եվգենիկների գործունեությունը նման էր ԱՄՆ֊ի եվգենիկների գործունեությանը, ինչից էլ որոշ չափով ոգեշնչվում էր։
Այնուամենայնիվ, այն ծաղկում ապրեց Ադոլֆ Հիտլերի օրոք, երբ նացիստական գաղափարախոսության հետևորդ մեծահարուստները սկսեցին խոշոր ներդրումներ անել այդ ոլորտում։
Իր երկրորդ գրքում Հիտլերը գովաբանում է սպարտացիների՝ նորածինների նկատմամբ ունեցած ընտրողական վերաբերմունքն ու մոտեցումը՝ հղում անելով Էռնստ Հեկկելին՝ ավելացնելով, որ ազգայնամոլական շարժման առաջին դրսևորումները գալիս էին դեռևս Սպարտայից։
Նացիստ եվգենիկներ, Նացիստական Գերմանիայի՝ ռասիզմի վրա հիմնված սոցիալական քաղաքականություններից, որը նացիստական գաղափարախոսության կենտրոնում էր դնում արիական ռասայի կատարելագործումն ու գերակայությունը։
Հենրի Ֆրիդլենդերը գրում է, որ չնայած նմանություններին, գերմանական շարժումը, ի տարբերություն ամերիկյանի, ավելի կենտրոնացած էր և միասնական, չէր պարունակում այդքան բազմազան գաղափարներ։
1980 թվականի խաղաղ համաձայնագրից հետո Հարեցի գնահատականը հետևյալն էր. Նավոնը մի այցելությամբ ավելիին հասավ, քան Իսրայելի վարչապետի կողմից հինգ անգամ վատնածը։
Չնայած Իսրայելի նախագահը ծիսական գրասենյակ է, սակայն Նավոնը, 1982 թվականի Սաբրայի և Շատիլայի ջարդերում, իսրայելի դերակատարության դատական հետաքննության անկեղծ ջատագով էր։
Երբ հանրային հարցումները ցույց տվեցին, որ Նավոնը ավելի սիրված է քան Աշխատանք կուսակսության ղեկավար Շիմոն Պերեսը, Պերեսին ճնշում էին կողմ քաշվել և թույլ տալ Նավոնին ստանձնել կուսակցության ղեկավարությունը։
Ամոթ և խայտառակություն է, որ Իսրայելում ավելի քան 200,000 հասուն մարդ որևէ լեզվով գրել կամ կարդալ չգիտի, և մենք հնարավոր ամեն ինչ պետք է անենք այդ բիծը մեր վրայից ջնջելու։
Նոր կուսակցություն, որը համարձակվեց մարտահրավեր նետել Մապայի հիմնադրմանը, ինչը պայմանավորված էր 'արդիականացմամբ և գիտական մոտեցմամբ'; այն 1968 թվականին միավորվեց Իսրայելի Աշխատավորական կուսակցության հետ։
Նա առաջին սեֆարդի նախագահն էր և ծնվել էր Երուսաղեմում, այնուհետ ապրել Բրիտանական մանդատի Պաղեստինում, մինչդեռ նախորդ բոլոր նախագահները ծնվել էին Ռուսական կայսրությունում և գաղթել էին այնտեղից։
Եղել է «Պոլտավա» և «Գանգուտ» գծանավերի, «Բորոդինո» և «Նավարին» գծային հածանավերի շինարարի օգնական, 1917 թվականի ապրիլի 15-ին ' «Ավրորա» հածանավի նորոգման աշխատանքների վարիչ։
1921 թվականի հունվարի 1-ից Ծովակալական գործարանի նավաշինական արտադրամասի վարիչ և ռազմածովային ուսումնարանի դասախոս , 1926 թվականի հուլիսի 20-ից Բալթիկ ծովի Գլխավոր ռազմական նավահանգստի գլխավոր նավաշինական ինժեներ։
Կոնստանտին Գոլիցին , խորհրդային ռազմա-ծովային գործիչ, ճարտարագետ, Կարմրադրոշ Բալթիական նավատորմի գլխավոր ռազմական նավահանգստի Ծովային գործարանի նավաշինական բաժնի պետ, 3-րդ կարգի ճարտարագետ- նավատորմապետ ։
Նելլիի ֆիլմերից կարելի է նշել «Լքյալը», «Այնքան ժամանակ, քանի դեռ մենք չենք հանդիպել», «Դրախտի թռչնակները», «Մեղավոր հրեշտակը», «Երկու կին», «Իմ ամուսնու կանայք», «Նորա», «Ամառային հանգիստ», Ահմադ Դյա Էդդինի «Կույսերի մենաստանը» , Մահմեդ Զուլֆիքարի «Փոքրիկ դեռահասը» , «Աղջիկները» , Մոնեմ Շուքրիի «Ոճրագործը հսկողության տակ» , Իսսի Կարամայի «Երիտասարդության սխալները» , Ռիդհա Մույասարի «Սիրատենչ աղջիկները» , Եհիա էլ Ալամիի «Զվարճասերների խումբը» , Հելմի Ռաֆլայի «Իմ չքնաղ լեդին , Հուսամ Էդդին Մուստաֆայի «Ազնիվ խոսք» , Ադել Սադեկի «Երիտասարդությունը փոթորկի մեջ» և այլն։
Նա կինոաշխարհ մուտք գործեց դեռևս հինգ տարեկան հասակում, ռեժիսոր Անուար Ուակդիի «Լքյալը» կինոնկարով, որի գլխավոր դերակատարը նրա ավագ քույր Ֆեյրուզն էր, իսկ պրոդյուսերը հայրը՝ Հարություն Գալֆայանը։
Նելլիի խաղընկերներն են եղել եգիպտական կինոյի լավագույն վարպետները՝ Ռուշդի Աբազան, Ահմադ Մազհարը, Գամալ Էլ Շենաուին, Հասան Յուսուֆը և այլք։
Քաղաքի օրը և Հանքագործի օրը՝ 2014 թվականի օգոստոսի 31-ին, Շախտի քաղաքի Ալեքսանդրի զբոսայգում հանդիսավորությամբ բացվեց հուշահամալիր՝ նվիրված Առաջին համաշխարհային պատերազմի հերոսներին։
Այդ պատերազմի մարտերում Դոնի երկրամասից մասնակցել է մոտ 125 հազար կազակ, վաթսուն հեծելագունդ, երեսուներեք հեծելազորային մարտկոց, վեց պլաստունյան գումարտակ, հինգ պահեստային զորագունդ, երեք պահեստային մարտկոց և ավելի քան ութսուն առանձին հատուկ հարյուրյակ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանում ամենապատվաբեր զինվորական պարգևով՝ Գեորգիևյան խաչով պարգևատրված առաջին ստորին աստիճանավորը եղել է ծնունդով Նիժնե-Կալմիկովսկի խուտորից Դոնի կազակ, Երմակ Տիմոֆեևիչի անվան Դոնի կազակական 3-րդ գնդի 6-րդ հարյուրավորի եֆրեյտոր Կուզմա Ֆիրսովիչ Կրյուչկովը։
Կովկասագիտության գծով կատարվող աշխատանքները նոր աստիճանի բարձրացվեցին 2011 թ․, երբ ֆակուլտետի կազմում բացվեց Կովկասագիտության առանձին բաժին, որի ուսումնական ծրագրի մշակման ու սպասարկման աշխատանքները իրականացնում են ամբիոնի դասախոսները։
Մասնավորապես' ուսանողները հնարավորություն ունեն ուսումնասիրել Կովկասի երկրների պատմությունը, հնագիտությունը և ազգագրությունը, ինչպես նաև յուրացնել վրացերեն ու ադրբեջաներեն լեզուները։
Հայրապետ Գևորգի Մարգարյան, Զաքարյանների ծագման ավանդությունը միջնադարյան հայ պատմագրության մեջ, «Պատմաբանասիրական հանդես», Երևան, ԳԱԱ, 1992, թիվ 2-3։
Անհրաժեշտություն էր զգացվում վերագնահատել և նորովի արժեքավորել Հայաստանի հարակից երկրների հետ մեր փոխհարաբերությունների պատմությունը, իրատեսական պատկերացում ունենալ հարևան պետությունների վերաբերյալ։
Նրա եղբայրը՝ Հենրի Սայթ Քամմինգսը, աշխատել է Քաղաքային խորհրդում որպես վերջինիս առաջին սևամորթ խորհրդի անդամ. 1904 թվականին իր թեկնածությունն է պաշտպանել Թեոդոր Ռուզվելտի Հանրապետական Ազգային Կոնվենցիայի ժամանակ։
Նրանց քույրը՝ Էսթելլան, ամուսնացել է Բալթիմորի խորհրդի մեկ այլ անդամի՝ Ժոզեֆ Ս. Ֆեննելլի հետ, իսկ մյուս եղբայրը՝ Շառլ Գլիմոր Քամմինգսը, եղել է քաղաքի նշանավոր հոգևորականներից մեկը։
Իդա Ռեբեկա Քամմինգսը մեծացել է ԱՄՆ-ի Մերիլենդ նահանգի Բալթիմոր քաղաքում, Հենրի և Էլիզա Ջեյն Դավաջ Քամմինգսների ընտանիքում։
Որպես կանոն, այն դրական ազդեցություն ունի. սպիտակ աղավնին խորհրդանշում է խաղաղություն, սպիտակ դրոշը՝ հաշտություն , հաճախ փրկարար է հանդիսանում սպիտակ ձիով ասպետը։
Սակայն պետք է հիշել, որ գույնի զգացումը կախված է ֆիզիոլոգիական, հոգեբանական և սոցիալ-մշակութային համակարգերից, այսինքն՝ գույնի հոգեբանական ընկալումը սուբյեկտիվ է, և կարելի է միայն ընդհանրական մեկնաբանություններ անել նրանց հատկանիշների և գործածման մասին։
Գերմանացի մեծ քնարերգու, մտածող և պետական գործիչ Յոհան Վոլֆգանգ ֆոն Գյոթեն կախված իր ստեղծագործական բնույթից կրում էր տարբեր գույներ ունեցող ակնոց։
Եթե աչքերը փակ մարդու դեմքին կարմիր լույս ուղղել, ապա նա հակված կլնի ձեռքեր դեպի կողք տարածել, իսկ կապույտ լույսի դեպքում, ավելի հաճախ, ձեռքերը միացնում է իրար։
Այն ռուս նկարիչ, ռուսական ավանգարդի դրոշակակիր, կոնստրուկտիվիստ, սուպրեմատիզմի հիմնադիր Կազիմիր Մալևիչի նշանավոր ստեղծագործություններից մեկն է, որում նկարիչը ուսումնասիրել է գույնի և կոմպոզիցիայի հիմնային հնարավորությունները։
Այն առաջին անգամ ստեղծել է անգլիացի ֆիզիկոս, մաթեմատիկոս, աստղագետ, ալքիմիկոս, փիլիսոփա և աստվածաբան Իսահակ Նյուտոնը և հետագայում բարելավվել այլ մասնագետների կողմից։
Մոխրագույնը թերևս ամենահաճախ օգտագործվող և այլ գույների հետ համադրվող գույնն է, սակայն, որքան էլ զարմանալի է, մարդիկ հաճախ մոխրագույնն ասոցացնում են կորստի, անհանգստության եւ ընկճվածության հետ։
Գույները համընդհանուր չեն. որոշ լեզուներ չեն տարբերակում կապույտն ու կանաչը կամ դեղինն ու նարնջագույնը, մինչդեռ օրինակ Էսկիմոսները սպիտակ գույնի համար 17 բառ ունեն' կախված ձյան պայմաններից։
Ավստրալիայում թաղման ծիսակատարության ժամանակ տախտակամածի վրա կանայք եւ տղամարդիկ ներկում էին իրենց սպիտակ կավով, «որովհետեւ սպիտակ գույնը հանդերձյալի հոգու գույնն է։
2015 թվականի հոկտեմբերի 29-ին հայտնի դարձավ, որ -ը ստեղծում է հեռուստասերիալ նովելի հիման վրա, որտեղ Գոմեսը ստանձնեց գործադիր պրոդյուսերի աշխատանքը։
Հեռուստասերիալը արտադրված է և ընկերությունների կողմից, որի գործադիր պրոդյուսերներ դարձան Գոմեսը, Մակքարթին, Ջոյ Գորմանը, Միշել Շուգարը, Սթիվ Գոլինը, Մենդի Թիֆեյը և Կրիստել Լեյբլին։
13 պատճառ՝ ինչու, ամերիկյան հեռուստասերիալ՝ նկարահանված Ջեյ Աշերի 2007 թվականի նույնանուն նովելի հիման վրա, որն ադապտացվել է Բրայան Յորկիի կողմից՝ Նեթֆլիքսի համար։