polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1980-ական թվականների վերջերին կոնսերվատորիայում գործել են երեք ֆակուլտետներ՝ դաշնամուրային և նվագախմբային գործիքների, դիրիժորական և վոկալ արվեստի, մշակույթի և արվեստագիտության, 11 բաժիններ՝ դաշնամուրային, լարային գործիքների, փողային գործիքների, հարվածային գործիքների, խմբավարության, երաժշտության ուսուցչի, վոկալի, սիմֆոնիկ և օպերային նվագախմբի դիրիժորության, կոմպոզիցիայի, երաժշտագիտության, թատերական արվեստի, կուլտաշխատողների։
Կառուցվածքային առումով կոնսերվատորիան բաժանվում էր երկու կուրսերի՝ կրտսեր, որտեղ ընդունվում էին 13 տարեկանից սկսած և ավագ, որի շրջանավարտները կախված առաջընթացից ստանում էին վկայական կամ դիպլոմ։
Զբոսաշրջիկների հիմնական զանգվածը եկել է Գերմանիայից, Բուլղարիայից, Իրանի Իսլամական Հանրապետությունից, Ռուսաստանից, Հունաստանից, Վրաստանից և Ադրբեջանից։
Ինչպես տեղեկացնում է Թուրքիայի Հանրապետության ազգային վիճակագրական ծառայության գրասենյակը՝ օտարերկրյա զբոսաշրջիկները համալրել են երկրի բյուջեն ավելի քան 34 միլիարդ ամերիկյան դոլարով։
Փետրվարին պարզ դարձավ, որ ռուս և եվրոպացի զբոսաշրջիկների պասիվությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այս շրջանում Թուրքիայի գլխավոր տուրիստական կենտրոնը՝ Ստամբուլը, գտնվում էր հարձակումների և ահաբեկչությունների թիրախում։
Նրանցից 45 միլիոնը վայրէջք է կատարել Ստամբուլի Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի անվան օդանավակայանում, իսկ 25 միլիոնը՝ Անթալիայի օդանավակայանում։
1752 թվականին նա Լոնդոնում բացում է սեփական արհեստանոցը, մոտավորապես 20 աշխատող է վարձում և սկսում է կատարելագործել կահույքի արդեն առկա ձևերը՝ ընդգծելով նրանց կառուցվածքները և գործառույթները տարատեսակ ժապավենային զարդաքանդակներով։
1760-ական թվականներին Ռոբերտ Ադամի ազդեցությամբ՝ Թոմասն անցնում է առավել ֆունկցիոնալ ձևերի, որոնք առանձնանում էին կլասիցիզմի էսթետիկայի ազդեցությամբ, մասնավորապես՝ մշակում է ներսույթներ և կահավորում է Լիդսի մոտ գտնվող Հարվուդի պալատը։
1754 թվականին թողարկվում է Չիպենդեյլի դասական աշխատությունը, որը կրում է «Ազնվականի և կարմրափայտագործի ուղեցույց» անվանումը , որտեղ ներկայացված են 200 պղնձե խոյակներ, ավելի քան 375 կտոր կահույքի պատկերներ։
Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Իզմայլովը մահացել է 1877 թվականին, իսկ 1885 թվականին մահացել է Նադեժդա Կոնստանտինովնան, և Մաքսիմովների ընտանիքը նրանից ժառանգություն է ստացել Լյուբշայի դաստակերտը։
Լքված մեծ այգին թեքությամբ իջնում է ափի սարերից, շրջապատված է սալաքարերի և ցանկապատների մնացորդներով, այգու ներքևի՝ դարավոր եղևնիների ստվերի տակի խոր ջրհորով, լորու ծառուղիներով, յասամանի, վարդի և ակացիայի, ելակի, կոկռոշի, հաղարջի թփերով»։
Այդ դաստակերտի այգին էլ դեկորացիա է ծառայել նկարի համար, որը մտածվել էր շատ տարիներ առաջ, իսկ ազնվական տան նախատիպը եղել է հարևան տունը, որը պատկանում էր կալվածատեր Բոգդանովին։
Այդ տունը պատկերված է էտյուդում, որը, ըստ երևույթին, նկարիչն ստեղծել է 1880-ական թվականներին, իսկ ավելի ուշ եղել է Ա․ Վ․ Մաքսիմով-Սկալոզուբովի հավաքածուի կազմում։
Երևում է, որ այդ նկարի ավարտից հետո նկարիչը ձեռնամուխ է եղել նոր՝ «Ամեն ինչ անցյալում է» կտավի ստեղծմանը, որի վրա աշխատել է 1888 և 1889 թվականներին։
Այդ շրջանին վերաբերող բնանկարներից է «Մայրամուտային բնանկարը» , որը գտնվում էր Տրետյակովյան պատկերասրահում, իսկ այնուհետև Թանգարանների պետական հիմնադրամի միջոցով հանձնվել է Զլատոուստի քաղաքային գավառագիտական թանգարանին։
Արվեստագետ Ալեքսեյ Լեոնովի՝ Վասիլի Մաքսիմովի ստեղծագործությանը նվիրված մենագրության մեջ հիշատակվում է 1885 թվականի էսքիզը, որը 1895 թվականին Մաքսիմովն ուղարկել էր նկարիչ Իլյա Օստրոուխովին։
1895 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Օստրոուխովին ուղարկված նամակում Մաքսիմովը գրել է․ «Գինը քեզ համար նշանակված է 25 ռուբլի, բայց եթե այն քեզ պետք չլինի, դուր չգա, այն վաճառիր ավելի թանկ, ինչի համար ես քեզ շնորհակալություն կհայտնեմ, բայց, ի՛մ ընկեր, ինձ համար հաճելի կլինի, եթե դու այն քեզ մոտ պահես, քանի որ սա միակ էսքիզն է, որով պատկերել եմ իմ նկարը»։
Սակայն, համաձայն Տրետյակովյան պատկերասրահի քարտագրացուցակի, նրա հավաքածուում չկա այդ նկարի գեղանկարչական ոչ մի էսքիզ, նշված չէ Իվանովոյի թանգարանի էսքիզի հետ հնարավոր որևէ կապ։
Նրա գլխին ձյունասպիտակ շորագլխարկ է, ձեռքերին՝ թանկագին քարով ոսկե մատանիներ, նա հագած է ժապավենակապերով զարդարված զգեստ և թավշե թիկնոց՝ մորթով զարդարված։
1863 թվականից Վասիլի Մաքսիմովը սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի գեղարվեստի ակադեմիայում, իսկ 1866 թվականին տեղափոխվել է Տվերի նահանգի Կորչևայի գավառի Շուբինո գյուղ, որտեղ անվանի կոմս Գոլենիշև-Կուտուզովների մոտ աշխատել է որպես նկարչության ուսուցիչ։
Ըստ նրա դստեր՝ Արիադնա Մաքսիմովա-Սկալոզուբովայի՝ հենց այդտեղ՝ Շուբինայում է 1866 թվականին Վասիլի Մաքսիմովի մեջ «… ծագել «Ամեն ինչ անցյալում է» նկարի գաղափարը, որը նա մտահղացել է մոտ 30 տարի»։
Այդտեղ էլ Մաքսիմովը ծանոթացել է իր ապագա կնոջ՝ պետական խորհրդական Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Իզմայլովի և նրա կին Նադեժդա Կոնստանտինովնա Իզմայլովայի դուստր Լիդիա Ալեքսանդրովնայի հետ։
Նադեժդա Իզմայլովային էր պատկանում Լյուբշայի ոչ մեծ մի դաստակերտ, որը գտնվում էր Վոլխով գետի ափին (ներկայումս այն վայրը, որտեղ գտնվում էր դաստակերտը, մտնում է Սելցո-Գորկա գյուղի կազմի մեջ)։
1889 թվականի հունվարի 14-ին Պավել Տրետյակովին ուղղված նամակում Մաքսիմովն իր նոր նկարն անվանել է «Մոռացված դաստակերտ», նա գրել է․ «Ուրախությամբ սպասում եմ իմ վրձնի ընկերների այցելությանն իմ խղճուկ արվեստանոց, ինչ-որ բան կասե՞ն իմ «Մոռացված դաստակերտ» նկարի մասին»։
Բայց երեք ամիս հետո՝ 1889 թվականի ապրիլի 8-ին, Տրետյակովին գրած նամակում Մաքսիմովն արդեն օգտագործել է «Ամեն ինչ անցյալում է» անվանումը, և նկարը մինչև օրս էլ այդպես է կոչվում։
1895 թվականի դեկտեմբերի 5-ին նկարիչ Իլյա Օստրոուխովին հասցեագրված նամակում Մաքսիմովն այսպես է պատմել այդ նկարի ստեղծման մասին․ «Տունը և ամբողջ բնապատկերն ավելի վաղ եմ ստեղծել, քան մշակել եմ կերպարները, որոնց վրա ես երկար եմ մտածել և գլխի եմ ընկել միայն նկարի վրա աշխատելիս՝ մշակելով նրա անկյունները։
Նկարի վրա Մաքսիմովն աշխատել է 1888-1889 թվականներին Վոլխով գետի ափին տեղակայված Լյուբշա դաստակերտում, որը 1885 թվականին ժառանգաբար անցել էր կնոջը՝ Լիդիա Ալեքսանդրովնային։
Մասնավորապես, այդ հակադրությունն ընդգծված է բաժակներով, որոնցով նրանք թեյ են խմում․ կալվածատիրուհու համար ճենապակե, ոսկեզօծ նուրբ բաժակ և աղախնի համար մեծ բաժակ, որը դրված է նրա կողքին՝ սանդուղքի վրա։
«Ամեն ինչ անցյալում է» նկարն ավարտել է 1889 թվականին, և այն ցուցադրվել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության 17-րդ ցուցահանդեսում, որն տեղի է ունեցել Պետերբուրգում և Մոսկվայում։
Առճակատ հարձակումները երկարաձգվում և թանկ էին նստում, հատկապես այն բանից հետո, երբ Ֆրանսիան և Ռուսաստանը արդիականացրել էին իրենց ամրությունները Գերմանիայի հետ սահմանին։
Գերմանիայի գլխավոր շտաբի ղեկավար Ադոլֆ ֆոն Շլիֆենը, 1891-1906 թվականներին ծրագիր էր մշակել, շրջանցելու Ֆրանսիական սահմանայի ամրությունները' գրոհելով հյուսիսային թևից, և տեղային թվային առավելություն ունենալով, արագ վճռորոշ հաղթանակի հասնել։
Հելմուտ Մոլտկե կրտսերը, որը փոխարինել էր Շլիֆենին 1906 թվականին, այնքան էլ վստահ չէր գլխավոր շտաբի ենթադրունթյուններում կապված ֆրանսիացիներ հետ։
Նախատեսվում էր ֆրանսիական բանակ պաշարել աջ թևից, հետ հրելով, և շրջապատված Մաաս, Էնա Սոմա, Ուազա, Մառն և Սենա գետերով, թույլ չտալ նահանջել կենտրոնական Ֆրանսիա։
Այսպիսով ֆրանսիացիներին կամ կջախջախեին հյուսիսից, կամ պայմաններ կստեղծեյին կենտրոնում հաղթանակ տանելու համար, ինչպես նաև Լոթարինգիայում' ընդհանուր սահմանին։
Հետախուզումից հետո, օգոստոսի 19-ին, Գալվիցն եզրակացրեց, որ բերդը արագ գրավել չի հաջողվի, և որոշեց գրոհել հյուսիս արևելքից 3-րդ պաշտպանական պահեստային դիվիզիայի, իսկ արևելքից' 11-րդ դիվիզիայի ուժերով։
Հետևակը պետք է գար Հերոնից, Կոթիսից, Օհեյից, Համոյսից ժամը 11-ին և զբաղեցնել Ֆրանկ-Վարետ-Վեզին-Սկլայն-Ստրուդ-Լես-Տոմս գիծը։
Նույն օրը եկավ պլանը, ամրոցների և կայազորի դիրքերի քարտեզներով' կազմված գլխավոր շտաբի կողմից, սակայն Գալվիցը նախընտրեց գործողությունն իրականացնել պատերազմի ժամանակակից մեթոդների համաձայն, այլ ոչ թե պաշարման նախապատերազմյան հայացքների։
Օդային հետախուզությունը պարզել էր բելգիական զորքերին Կոգնելի մոտ, նավակամուրջները Վոպենում և Արետում' Նամյուրի աջ և ձախ կողմերում, և հարավ-արևմուտքում երկաթուղային շարժը դեպի ամրոց։
Մինչ գերմանացիները պաշարում էին լիեժը, բելգիացիները ժամանակ շահելով, կառուցեցին դաշտային ամրություններ ամրոցների միջև, մասնավորապես հյուսիսից հարավ-արևելք երկայքով առավել խոցելի հատվածները։
Բյուլովը հրամայեց գեներալ ֆոն Գալվիցին գրոհել Նամյուրի վրա, քանի դեռ 3-րդ բանակը հետ էր մղում դաշնակիցների գրոհները Նամյուրի և Գիվետի միջև։
Բյուլովը օգոստոսի 20-ին ժամանելով Գալվիցի շտաբ, պնդեց, որ 1-ին պաշտպանական պահուստային դիվիզիան խորանա դեպի հյուսիսից և հյուսիս-արևմուտքից ծածկի 2-րդ բանակի աջ թևը, որը գտնվում էր ամրոցի մոտակայքում։
Հարավ-արևելքում տեղանքի անբարենպաստ լինելու պատճառով 38-րդ դիվիզիան ուղարկվեց Հալտին, իսկ 22-րդ դիվիզիան զբաղեցրեց Մաաս գետի հարավային ափը։
Օգոստոսի 21-ի ռմբակոծմանը խանգարում էր մառախուղը, և կեսօրին արդեն հյուսիս և հարավ-արևելք ռմբակոծվում էր միայն Մարշովլետ, մեզերետ և Անդուայ ամրոցները։
3-րդ պաշտպանական պահեստայի դիվիզիան շարժվեց մինչև Մարշովլետ, Հելբրես, Վարտետ գյուղերը, 22-րդ դիվիզիան զբաղեցրեց Տոն-Հոյեթ-Ֆաուլկս, իսկ 38-րդ դիվիզիան զբաղեցրեց տեղավորվեց Անդենում։
Տեղանքի հետախուզման արդյունքում պարզվեց, որ տարածքը լի է կտրուկ ձորակներով և հարմար չէ գրոհի համար, որն էլ ստիպեց Գալվիցին հրաման տալ, հարձակման ուղղությունը փոխելով դեպի հյուսիսային ափ։
Ռմբակոծումները շարունակվում էին, չնայած հրետանային հրամանատարները համոզված էին, որ հարվածները կործանարար էին, հետևակային հրամանատարները, սակրավորները և օդային զինուժը նշում էր, որ կրակը բելգիական ամրոցներից և պաշտպանական դիրքերից ամենևին չի թուլացել։
Կառուցվել էին պահեստասենյակներ' կայազորի ամենօրյա կարիքները հոգալու համար, սակայն թերությունն այն էր, որ զուգարանները, լոգարանները, խոհանոցն ու դիահերձարանն կառուցված էին հետին զառիվայր պատին մոտ, որն էլ կարող էր անհուսալի լինել, պայթած ռումբերի ծխի կուտակման պատճառով, քանի որ բնակելի տարածքները օդափոխվում էին բնական ճանապարհով։
1910 թվականին ձևավորված գլխավոր շտաբի հրամանատար Հարի Ջանգբլաթը 1912 թվականի հունիսի 30-ին հրաժարական տվեց, և միայն 1914 թվականի մայիսի 14-ին նրան փոխարինեց գեներալ-լեյտենանտ Սելիեր դե Մորանվիլը։
Համաձայն պլանի բելգիական բանակը պետք է կենտրոնացվեր երկրի կենտրոնում, ազգային հենակետ հանդիսացող Անտվերպենի ամրոցում' պատրաստ պաշտպանության ցանկացած ուղղությունից, մինչդեռ Նամյուրի և Լիեժի պաշտպանական ամրություններին վստահված էր սահմանի պաշտպանությունը։
Նոր պլանի խախտման պայմաններում, անկազմակերպ և վատ պատրաստված բելգիական զինվորները կենտրոնում դիրքային առավելություն կունենային, հետաձգելով հանդիպումը թշնամու հետ, ինչպես նաև հաշվի առնելով սահմանային ամրոցները։
Բելգիական ծրագրերը փոխզիջում հանդիսացան, և որոշվեց, որ դաշտային բանակը կկենտրոնացվի Գյոթե գետից այն կողմ, թողնելով երկու առաջնային ստորաբաժանումներ, Լիեժի և Նամյուրի ամրոցներում։
Այդ պատճառով էլ ֆրանս-պրուսական պատերազմից հետո, գեներալ Հենրի Ալեքսիս Բրիալմոն ամրացրեց Լիեժ և Նամյուր քաղաքների ցածրադիր դիրքերը, որպեսզի թույլ չտա Ֆրանսիայի կամ գերմանիայի կողմից ոտնձգություններ Բելգիայի ինքնավարության դեմ։
Մաս գետի ձախ ափին տեղակայվեցին արդիկանացված Ֆորտ դը Մալոն, Ֆորտ դը Սեն-Հերբերտ, Ֆորտ դը Մարշովելետ և Ֆորտ դը Սյուռլի, իսկ աջ ափին Ֆորտ դը Մեզերետ, Ֆորտ դը Անդուայ և Ֆորտ դը Դավ բերդերը։
Երկաթգծերը, որնք անհրաժեշտ էին գերմանական բանակին Բելգիայում առաջխաղացման համար արգելափակված էին ամրոցով, սակայն պաշարումից հետո, օգոստոսի 17-ի առավոտյան, գերմանական 1-ին, 2-րդ և 3-րդ բանակները շարունակեցին ազատ շարժվել առաջ դեպի ֆրանսիական սահման։
Բերդերը կառուցվել են ոչ թե երկաթ այլ սովորական բետոնե շաղախով, և քանի որ աշխատանքները կատարվել են տարբեր օրեր միայն ցերեկվա ժամերին, շերտերի միջև առկա է թույլ շղթայակցում։
Միջնաբերդը ծածկված էր 3-4 մետր բետոնե շերտով, զորանոցի պատերը ,որոնք պակաս խոցելի են ունեին 1,5 մետր հաստություն, և շրջապատված էին 8 մետր լայնության խրամատով։
Յուրաքանչյուր եռանկյունաձև բերդերում տեղադրված էր երեքական շարժական աշտարակներ' 57 մմ ոչ մեծ տրամաչափի զենքերով, նախատեսված կարճ տարածության մարտերի համար, և չորսական' քառանկյունաձև բերդերում։
Երբ օգոստոսի 20-ին սկսեց պաշարումը, գերմանական բանակը կիրառեց Լիեժի գրոհի ժամանակ ձեռք բերած փորձը, և մինչ գրոհը գերծանր հրետանիով սկսեց գնդակոծել պաշտպանական ամրոցները, օգտագործելով չորս ավստրո-հունգարական ծանր մարտկոցներ։
Բելգիական ռազմական ծրագրերը հիմնված էին այն ենթադրության վրա, որ այլ տերություններ կհեռացնեն զավթչին, սակայն գերմանական ներխուժման հավանականությունը չհանգեցրեց Ֆրանսիայի և մեծ Բրիտանիայի հետ, որպես պոտենցիալ դաշնակիցներ, միություն կազմելուն։
Պատճառն այն էր, որ բելգիական կառավարության նպատակը ոչ միայն երկրի անկախության պահպանումն էր, այլ ավելին. 1904 թվականի անգլո-ֆրանսիական համաձայնագիրը բելգիացիների մոտ մտավախություն էր առաջացրել, թե բրիտանացիների վերաբերմունքը Բելգիայի նկատմամբ փոխվել է, և այն դարձել է ավելի շատ նման բրիտանական պրոտեկտորատի։
2-րդ բանակի գեներալ Կարլ ֆոն Բյուլովը, գեներալ Մաքս ֆոն Գալվիցայի հրամանատարությամբ կազմավորեց «Նամյուր» գրոհային խումբը, որը պահեստային պաշտպանական կորպուսի, 3-րդ բանակի գեներալ Մաքս ֆոն Հաուզենի տրամադրած 11-րդ կորպուսի և պահուստային ստորաբաժանման 7-րդ կորպուսի հետ միասին 107000 մարդ, օգոստոսի 16-ին շարժվեցին դեպի Նամյուր և տեղ հասան օգոստոսի 20-ին։
3-րդ բանակը պաշտպանում էր Մաաս գետի հարավային երկայնքով, իսկ 2-րդ բանակը մարտի բռնվեց Շարլերուայի մոտ, ինչը խանագարեց ֆրանսիական զորքերին գալ Նամյուր և օգնության հասնել կայազորին։
Այն բանից հետո, երբ բելգիական 4-րդ դիվիզիայի մնացորդները նահանջեցին դեպի հարավ 5-րդ ֆրանսիական բանակ, Նամյուրի վերջին պաշտպանները օգոստոսի 25 ստիպված հանձնվեցին։
Օգոստոսի 19-ին բելգիական 8-րդ բրիգադը ոչնչացնելով Մաաս գետի կամուրջը նահանջեց Նամյուր, քանի որ արևելքից մոտենում էին գերմանական պահուստային պաշտպանական և 11-րդ կորպուսները։
Համալսարանում սովորելու տարիներին խաղացել է «Հարսանիք» , «Հովեկները» , «Պարոն Դոմի գաղափարը» , «Անսուրբ սրբերը» , «Դպրոց հիմարների համար» , «» ներկայացումներում։
Նրանց համաձայնությամբ Հենրի Օքսնարդը և նրա երեք եղբայրները կառուցում են շաքարի ճակնդեղի մշակման գործարան, որտեղ աշխատում էին միայն ամերիկացիներ, ինչպես նաև Չինաստանից, Ճապոնիայից և Մեքսիկայից արտագաղթածներ:
Ապրելով և ստեղծագործելով Խորհրդային Հայաստանում, կապեր է հաստատել Հայաստանի Գիտությունների Ակադեմիայի հետ, իսկ 1970 թվականին հանդես է ունեցել «Արմեն և Հայ անունների ծագումը» հոդվածով, պաշտպանելով Ուրարտու հայկական կոնցեպցիաներից մեկը, որը տպագրված էր «» ամսագրում։
1973 թվականին Բեյրութում հայերեն լեզվով հրապարակել է իր հիմնական ուսումնասիրություն «Արմեն և Հայ անունների ծագումը և Ուրարտու»-ն, որն ավելի լիարժեք է բացահայտում հայկական Ուրարտուի տեսությունը։
Հաջորդ տասնամյակի ընթացքում Կանադայում և ԱՄՆ-ում Գավուկչյանը հայերեն լեզվով հրատարակել է ևս երկու խոշոր աշխատանքներ, ինչպես նաև վերահրատարակել է անգլերեն լեզվով, որտեղ ուսումնասիրողը փաստեր է բերել հայ և շումեր ազգերի կապերի վերաբերյալ։
1947—1979 թվականներին աշխատել է Հայաստանում որպես ճարտարապետ, այնտեղ մասնակցություն է ունեցել մի շարք ճարտարապետական կառույցների և հուշարձանների կառուցման և վերականգման աշխատանքներին։
Տիրապետել է հայերեն, արաբերեն, ֆրանսերեն, գերմաներեն, իտալերեն, անգլերեն և ռուսերեն լեզուներին, իմացել և աշխատանքի մեջ օգտագործել է այլ եվրոպական և սլավոնական լեզուներ։
Սովորել է նաև վեց «մահացած» լեզուներ, որոնցից են աքքադերենը, շումերերենը և խուռիերենը, հետաքրքրվել է տարբեր գիտություններով՝ հնագիտություն, դիցաբանություն, բառագիտություն և այլն։
Շնորհիվ իր հետաքրքրությանը դեպի հին քաղաքների ավերակների պեղումը, հետաքրքրվել է պատմությամբ, հատկապես Հին Արևելքի պատմությամբ՝ Շումեր, Աքքադ, Ասորեստան և Ուրարտու։
1936-1938 թվականներին Վրաստանի Կենտկոմի նախագահ Լավրենտի Բերիայի հրամանով և Թբիլիսիի քաղաքային իշխանությունների որոշմամբ սկսվեց ինչպես Խոջիվանքի գերեզմանատան, այնպես էլ նրա կենտրոնում կանգնած Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու և մյուս բոլոր մատուռների ու դամբարանների ավերումը։
Ըստ եկեղեցու որմերին պահպանված և ժամանակին ընթերցված վիմագիր արձանագրությունների՝ այն 1655 թվականին կառուցել է Աշխարհբեկ Բեհբուդյանը իր կնոջ՝ Լալի և եղբոր՝ Խատի հետ միասին։
Վրաց արքունիքին մատուցված ծառայությունների համար Ա. Բեհբուդյանին կոչում էին Խոջա Բեհբուդ, իսկ նրա կառուցած եկեղեցին էլ սկսեց կոչվել «Խոջիվանք» ու վերածվեց տոհմական գերեզմանատան։
Եկեղեցին քանդվեց՝ առանց անհրաժեշտ լուսանկարներ և չափագրումներ կատարելու, իսկ հազարավոր տապանաքարեր, որպես հասարակ շինաքար, օգտագործվեցին Թբիլիսիի ամենատարբեր շինությունների, փողոցների մայթերի, պատերի ու աստիճանների կառուցման մեջ։
Խոջիվանքի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի, հայ առաքելական եկեղեցի էր ներկայիս Վրաստանի մայրաքաղաք Թբիլիսիի հայկական Հավլաբար թաղամասի արևելյան կողմում գտնվող Խոջիվանքի գերեզմանատան կենտրոնում։
Իր աշխատություններում մանրամասնորեն անդրադարձել է մարդկային գոյության հիմնական խնդիրներին՝ բարի և չար, ազատություն, պատասխանատվություն և ճակատագիր, ստեղծագործություն, մեղք, վախ, սեր, բռնություն։
Ռոլո Մեյի ամենահայտնի «Սեր և կամք» աշխատանքը դարձել է ամերիկյան բեսթսելլեր և 1970 թվականին ստացել Ռալֆ Ուոլդո Էմերսոնի մրցանակ մարդու մասին գիտության բնագավառում ունեցած վաստակի համար։
Դրանից հետո նրան ընդունեցին Օբեռլինյան քոլեջ, որն ավարտեց 1930 թվականին և ստացավ բակալավրի աստիճան անգլերենի հիմնական մասնագիտացմամբ և հունական գրականության ու պատմության լրացուցիչ մասնագիտացմամբ։
Ուսումնառության ընթացքում Մեյը ծանոթացավ նշանավոր աստվածաբան և փիլիսոփա Պաուլ Տիպլիխի հետ, ով փախել էր Նացիստական Գերմանիայից և ակադեմիական կարիերան շարունակում էր Ամերիկայում։
Մեյի ծնողները կրթված չէին, քիչ էին զբաղվում երեխաների դաստիարակությամբ, իսկ միմյանց հետ էլ չունեին բարենպաստ հարաբերություններ, ինչը հետագայում՝ 1933 թվականին, հանգեցրեց ամուսնալուծության։
1938 թվականին՝ սեմինարիան ավարտելուց հետո, Ռոլո Մեյը Տիպլիխի ղեկավարությամբ պաշտպանեց աստվածաբանության գիտական աստիճանը և ձեռնադրվեց հոգևորական Նյու Ջերսիում, որտեղ երկու տարի քահանա էր։
Քահանայի աշխատանքը թողնելուց հետո Ուիլյամ Ալանսոն Ուայթի հոգեբուժության, հոգեվերլուծության և հոգեբանության ինստիտուտում մասնակցեց դասընթացի՝ միաժամանակ աշխատելով Նյու Յորքի քաղաքային քոլեջում՝ որպես հոգեբան-խորհրդատու։
1948 թվականին դարձավ հոգեթերապևտ և ընդգրկվեց Ուիլյամ Ալանսոն Ուայթի հոգեբուժության, հոգեվերլուծության և հոգեբանության ինստիտուտի դասավանդողների կազմում, որտեղ շարունակեց աշխատել մինչև 1974 թվականը։
Բլրի բարձրությունը կազմում է 50 մետր, բայց հավանաբար ավելի բարձր է եղել կայսրության ժամանակաշրջանում, նոր ժամանակաշրջանում ամֆորաների բեկորները օգտագործվել են շինարարության մեջ, և հետևաբար նրա ծավալը փոքրացել է։
Այդ իսկ պատճառով Օլգա Սերյաբկինան, բացի արվեստի դպրոցի դիպլոմը, որտեղ սովորել էր էստրադային երգեցողության բաժնում, ինստիտուտում ստանում է նաև թարգմանչի դիպլոմ. նա կատարելապես տիրապետում է անգլերենի և գերմաներենի։
2015 թվականին սկզբին Օլգա Սերյաբկինան որոշում է, որ ժամանակն է զբաղվել անձնական գործունեությամբ փոփ-հիփ հոփ ոճում, միևնույն ժամանակ չի պատրաստվում հեռանալ «Սերեբրո» խմբից։
Երգերի խոսքեր է հեղինակել նաև Մաքսիմ Ֆադեևի, Նարգիզի, -ի, Կատյա Լելի, Լոլիտայի, Յուլիա Սավիչևայի, Գլյուկոզայի, Օլեգ Մայամիի, --ի, «Մայակովսկի» խմբի և այլոց համար։
Երբ Օլգան որպես բեկ վոկալիստ աշխատում էր Իրակլի Պիրցխալավայի հետ, նա հաճախ էր երևում երգչի հետ հասարակական միջոցառումների և երաժշտական հավաքույթների ժամանակ։
1839 թվականին Մեխանիկայի ինստիտուտում կազմակերպված ցուցահանդեսում ներկայացվեցին Ջոզեֆ Ստրատի հավաքածուի նմուշներ, որոնք համալրեցին Դերբիի թանգարանի հավաքածուն։
1857 թվականին, երբ Լլևելին Ջուիտը դարձավ Դերբի քաղաքի և համայնքի թանգարանի և բնական պատմության ընկերության քարտուղար, թանգարանը հանրության համար շաբաթ առավոտները բաց դարձավ։
Վերջին տարիներին տնտեսական և կուսակցական գործունեություն է ծավալել՝ Ուկրաինական ԽՍՀ-ի Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի Վառելիքի բաժնի լիազոր , գործարանային կոմիտեի նախագահ, «Տրյոխգորնայա մանուֆակտուրա» ֆաբրիկայի կոմկուսի սկզբնական կազմակերպության քարտուղար՝ Մոսկվայում , Խամովնիկյան գարեջրագործարանի տնօրեն , ԽՍՀՄ Ժողկոմխորհին կից Միացյալ պետական կուսակցական տնտեսական կառավարման լիազոր , «Մոսգյուղպրոմ» տրեստի ենթաբաժնի ղեկավար , կուսակցության Արմավիրի շրջանային կոմիտեի Կազմակերպչական բաժնի ղեկավար :
1930 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1932 թվականի մայիսը սովորել է Յա. Մ. Սվերդլովի անվան Կոմունիստական համալսարանում, որից հետո ղեկավարել է կուսակցության Կոլոմնայի շրջանային կոմիտեի կազմակերպչական բաժինը , եղել է 8 գործարանի տնօրենի՝ աշխատանքային մատակարարումների գծով տեղակալը , Եպիֆանի մեքենա-տրակտորային կայարանի կուսակցական բաժնի ղեկավար :
1937 թվականի հոկտեմբերից դեկտեմբերը եղել է Կոմկուսի Կենտկոմի Տուլայի մարզի Կազմկոմիտեի երկրորդ քարտուղարը, այնուհետև՝ՌՍՖՍՀ Գերագույն Խորհրդի Վոլոգդայի մարզի՝ Համառուսաստանյան Կենտրոնական գործկոմի Կազմկոմիտեի նախագահը։
1940 թվականի հունվարի 10-ից գլխավորել է Վոլոգդայի մարզային խորհրդի գործադիր կոմիտեն, 1944 թվականի սեպտեմբերից՝ Սումի մարզային խորհրդի գործադիր կոմիտեն։
Բացի նրանից, որ -ն ներկայացնում է երգի պարային բեմադրությունը, նրանք նաև ներկայացնում են տարբեր տեսարաններ կապված մոլախաղերի հետ, դիտում են մենամարտ, այրում են փողերի մի կույտ և այլ գործողություններ կապված ռիսկի հետ, մինչ նրանք և մի աղջիկ նկարահանվում են . խմբի հետ։
Արտադրված է -ի կողմից, "" նկարագրվում է որպես "հիփ հոփ" երգ, մի մարդու մասին պատմող բառերով, որը իրեն այնքան հաջողակ է զգում, կարծես հաղթել է խաղատանը աղջկան հանդիպելուց հետո, ում սիրում է։
Թուրքիայի ազգային հեղաշրջումից հետո՝ 1908 թվականին երկրի գլուխ կանգնեց երիտթուրքական «Իթիհաթ վե թերաքի» կամ «միություն և առաջադիմություն» կուսակցությունը։
Նորընտիր Թուրքիայի կառավարությունը ևս որպես երկրորդ շրջանի թուրքական սահմանադրություն ընդունեց 1876 թվականի Օսմանյան կայսրության սահմանադրությունը՝ որոշ փոփոխություններ մտցնելով։
1968-1971 թվականներին եղել է Հայաստանի Նախարարների խորհրդին առընթեր հեռուստատեսության և ռադիոհաղորդումների պետական կոմիտեի հեռուստատեսության ստուդիայի խմբագիր, արվեստի հաղորդումների հեղինակ և վարող, 1974-1981 թվականներին՝ Հայաստանի լուսավորության նախարարության մանկավարժական գիտությունների գիտահետազոտական ինստիտուտի գեղագիտական դաստիարակության բաժնի վարիչ, 1976-1997 թվականներին դասավանդել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում, 1986 թվականից՝ դոցենտ, 1996 թվականից' պրոֆեսոր, 1991-1996 թվականներին՝ նույն բուհի արվեստի պատմության և տեսության ամբիոնի վարիչ։
Հեղինակ է Հայաստանի մշակույթի և արվեստի խնդիրներին նվիրված գիտական հոդվածների, հրապարակումների, 1971-1974 թվականներին հեղինակել է Երվանդ Քոչարի արվեստի առաջին ամբողջական գիտական ուսումնասիրությունը։
1974 թվականից գիտական հետազոտություններ է կատարել դպրոցականների գեղագիտական դաստիարակության նոր համակարգի ներդրման ոլորտում' գեղագիտական առարկաների ծրագրերի բարելավում, համամիութենական ծրագրերի տեղայնացում, նորերի ստեղծում։
1968-1982 թվականներին հեղինակել է հայկական հեռուստատեսության «Մի ստեղծագործության պատմություն», «Նկարիչն ու ժամանակը», «Աշխարհի նշանավոր թանգարանները» գիտահանրամատչելի հաղորդումների սցենարները, եղել է հաղորդավար։
Երբ Սվեն Երկարամորուսի գլխավորությամբ Դանիայի վիկինգները ներխուժեցին Անգլիա, և երկիրը գտնվում էր նվաճման վտանգի տակ, մայրը 1013 թվականին ստիպված եղավ Էդվարդի և նրա կրտսեր եղբայր Ալֆրեդի հետ փախչել Նորմանդիա։
Անգլիայում Կնուդ Մեծի թագավորության տարիներին Էդվարդը երազել իսկ չէր կարող հայրենիք վերադառնալու մասին. Նորմանդիայի դուքսը դաշինք էր կնքել Անգլիայի և Դանիայի թագավորի հետ, որն ամրապնդվել էր Էդվարդի մոր՝ Էմմա Նորմանդացու և Կնուդի ամուսնությամբ։
Նրա թագավորության տարիները նշանավորվեցին երկրում թագավորական իշխանության թուլացմամբ ու իշխանական տների բացարձակ իշխանության հաստատմամբ, անգլո-սաքսոնական հասարակության կազմալուծմամբ և պետության պաշտպանության թուլացմամբ։
Էդվարդ Խոստովանողը խիստ կարևորություն էր տալիս քրիստոնեական առաքինությունների ու ասկետիզմի քարոզչությանը, ինչի համար էլ հետագայում կաթողիկե եկեղեցու կողմից ենթարկվեց Կանոնականացման և դասվեց սրբերի շարքը։
Շախտիի բնակիչները գալիս են Հաղթանակի 40-անյակի հրապարակ, որտեղ գտնվում է հուշարձանը, հարգանքի տուրք մատուցելու Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակիցներին և Հայրենիքի համար զոհվածներին։
Բյուզանդական պատմիչ Պրոկոպիոս Կեսարացին վկայում է, որ կամուրջը փլուզվել է 547 թվականին Իտալիայի և Օստգոթերի պատերազմի ժամանակ, սակայն Նարսես հրամանատարը 552 թվականին վերականգնել է այն։
Նրանց օրոք ավարտվել է հիմնական նավի հարդարման աշխատանքները, որը գլխավորում էր Միկելե Օտտավիանին, և աբսիդի, որի աշխատանքները գլխավորում էր Կառլո Գավարդինին Պեզարո քաղաքից։
Սիմֆոնիայի առաջին ձայնագրությունը տեղի է ունեցել 1931 թվականի փետրվարին Ելիսեյան դաշտերի թատրոնում, Ստրարամա նվագախմբի կատարմամբ' հեղինակի ղեկավարությամբ։
Սիմֆոնիայում զուգակցվում են մի կողմից բիբլիական, արխաիկ հանդիսավորությունը, որ խորհրդանշում է հավերժությունը, մյուս կողմից՝ հավերժից պոկված, ժամանակի ալեբախումների մեջ ընկած դարի մարդու փոթորկահույզ հոգին, որն անդադար փնտրում է, տենչում հասնել փրկության ափը և Ստրավինսկին մեծ վարպետությամբ գտնում է համարժեք արտահայտչամիջոցներ մարմնավորելու, դրսևորելու և՛ «պայքարը», և՛ «անդորրը», և այս ամենի համար՝ Աստծո փառաբանությունը։
Ըստ մեկնիչների, այս սաղմոսը Դավիթը ստեղծել է իր որդի Աբիսողոմի՝ իր դեմ սկսած ապստամբության ժամանակ, երբ Դավիթը, գիտակցելով իր մեղքը, վախենում էր նաև իր թշնամիների հարվածից։
Բիբլիական այս թեման մարմնավորելու համար, Ստրավինսկին ընտրել էր սիմֆոնիկ նվագախմբի յուրօրինակ կազմ առանց ջութակների, ալտերի և կլառնետների և ընդգրկել է երկու ռոյալ, իսկ երգչախմբի համար ընտրել է Սաղմոսի լատիներեն տարբերակը։