polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ալմադաովարը և Մաուրան շարունակեցին իրենց համագործակցությունը 1980 թվականից, իսկ 1988 թվականին էկրաններ բարձրացած «Կին, ում նյարդերը տեղի են տալիս» ֆիլմը, որի համար Մաուրան ստացվ "Ֆելիքս" մրցանակը լավագույն կին դերասանուհի անվանակարգում ։
Այդ ֆիլմից հետո Մաուրան և Ալդոմովարը միասին չեն աշխատել շուրջ 10 տարի և վերսկսեցին իրենց համատեղ գործունեությունը 2006 թվականին՝ «Վերադարձ» ֆիլմով։
Գլխավոր հերոս Արթուր Հոլդմանը ՝ հաջողակ եվրոպացի բիզնեսմենը, ապրած Հոլոքոստի ժամանակաշրջանում՝ նացիստական ճամբարներում, այժմ ապրում է 1970-ականների Նյու Յորքում՝ Մանհեթենում։
Մի գեղեցիկ օր Մոսսադի հրեական մասնագիտական զինված ուժերը առևանգում են Հոլդմանին և հասցնում են Իսրայել՝ դատական քննության համար, որովհետև նա մեղադրել էր նացիստական զինվորականներին ոճրագործության մեջ։
Հրեական դատախազությունն առաջ է քաշում այն բանի ապացույցը, որ Արթուր Հոլդմանի դիմակի տակ թաքնվում է համակենտրոնացման ճամբարի նախկին պարետ Կառլ Ադոլֆ Դորֆը։
Տվյալ ֆիլմը կարող է օգտագործվել միջին և ավագ համակարգի կրթության մեջ՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Հոլոքոստի, ցեղասպանության, քաղաքական գաղափարների և ազգային-սոցիալիստական պրակտիկների մասին իմացության շրջանակներում։
Այսպես, Ռուսաստանի Ա. Ի. Գերցենի անվան պետական մանկավարժական համալսարանում այս ֆիլմն ընդգրկված է «Ցեղասպանության պատմությունը դարի միջազգային հարաբերություններում» կրթական ծրագրում։
Բարդ ու վիճահարույց խնդիրների, նացիստական ոճրագործության համար խմբակային ու անհատական պատասխանատվության մեջ՝ ֆիլմն առաջադրում է հարցեր Հոլոքոստի զոհերի անուղղակի մեղքի և իրենց պասսիվության մասին, ինչպես նաև բարձրացնում է բարոյա-հոգեբանական խնդիրներ Իսրայելի պետության «Հոլոքոստի սեփականաշնորհման» հնարավորության մասին։
Լեոնտեսը շփոթմունքի մեջ է ընկնում այն բանից, թե ինչպես Հերմիոնեն կարողացավ այդքան հեշտությամբ համոզել Պոլիքսենեսին և անսպասելիորեն սկսում է կասկածել, որ իր հղի կինը հարաբերություններ է ունեցել Պոլիքսենեսի հետ, և երեխան ապօրինի է։
Նա Հեմիոնեին բանտ է նետում՝ հակադրվելով ազնվականների բողոքներին և իր լորդերից երկուսին՝ Կլեոմենեսին ու Դիոնին, ուղարկում է Դելֆոսի գուշակի մոտ՝ համոզված լինելով, որ վերջինս կարդարացնի իր կասկածները։
Այդ ընթացքում թագուհին աղջիկ է լույս աշխարհ բերում, և նրա հավատարիմ ընկերը՝ Պաուլինան երեխային տանում է արքայի մոտ՝ հույս ունենալով որ երեխան կմեղմի նրա սիրտը։
Գուշակը հաստատում է, որ Հերմիոնեն և Պոլիքսենեսը անմեղ են, Կամիլլոն ազնիվ մարդ է, և որ Լեոնտեսը չի ունենա ժառանգորդ մինչև իր կորուսյալ դուստրը չգտնվի։
Երբ լուրը տարածվում է, հայտնի է դառնում, որ Լեոնտեսի որդին՝ Մամիլիուսը մահացել է՝ իր մոր հանդեպ անարդար մեղանդրանքների հետևանքով առաջացած հյուծող հիվանդությունից։
Հետո պատռելով դիմակը, Պոլիքսենեսն ընդհատում է ծիսակատարությունը՝ սպառնալով Ծեր հովվին և Պերդիտային տանջել և մահվան դատապարտել, ապա արգելում է որդուն երբևէ հանդիպել հովվի դստեր հետ։
Կամիլլոյի օգնությամբ, ով կարոտով սպասում է այն օրվան, երբ նորից կտեսնի իր մայրենի երկիրը, Ֆլորիսելը և Պերդիտան նստում են Սիցիլիա գնացող նավը, ծպտվելով Ավտոլիկոսի զգեստներով։
Ֆլորիսելը ձևացնում է, որ հայրն է իրեն ուղարկել դիվանագիտական առաքելությամբ, սակայն ամեն բան պարզվում է, երբ Պոլիքսենեսը և Կամիլլոն նույնպես ժամանում են Սիցիլիա։
Նրանք պատմում են թե ինչպես է Ծեր հովիվը մեծացրել Պերդիտային, ինչպես է Անտիգոնուսը մահացել, որքան երջանիկ է Լեոնտեսը դստեր հետ վերամիավորման կապակցությամբ և թե ինչպես է նա աղաչում Պոլիքսենեսին, որ վերջինս ների իրեն։
Կնոջ արձանը Լեոնտեսի սիրտը խորը դառնությամբ և ցավով է լցնում, բայց հետո ի զարմանս բոլորի, արձանը կենդանության նշաններ է ցույց տալիս՝ Հերմիոնեն երջանիկ է։
Չնայած ուրախ վերջաբանին, որը հատուկ է Շեքսպիրյան կատակերգություններին և ռոմանսներին, երիտասարդ արքայազն Մամիլիուսի անարդար մահվան ազդեցությունը ձգվում է ողջ պիեսի ընթացքում՝ հանդիսանալով անդարձելի ողբերգություն ի հավելումն բաժանման վատնված տարիների։
Մի քանի քննադատներ Ձմեռային հեքիաթը համարում են Շեքսպիրի խնդրահարույց պիեսներից, քանի որ առաջին երեք գործողությունները լի են հոգեբանական դրամայով, մինչդեռ վերջին երկուսը՝ կատակերգական են և ունեն երջանիկ ավարտ։
Պիեսն ընդմիջումներով բավականին հայտնի դարձավ՝ վերակենդանանալով զանազան վերապատումներում արված թատրոնի Շեքսպիրյան ներկայացումների պատմության առաջատարների կողմից, սկսած Դեյվիդ Գարրիքի Ֆլորիսել և Պերդիտա վերապատումից (առաջին անգամ ներկայացվել է 1753 թվականին և հրատարակվել է 1756 թվականին )։
դարի երկրորդ կեսին Ձմեռային հեքիաթն ամբողջությամբ՝ մեծ մասամբ կազմված Առաջին ֆոլիոյի տեքստերի հիման վրա, հաճախ ներկայացվում էր՝ գրանցելով հաջողության տարբեր աստիճաններ։
Հերմիոնեին համապատասխան հերոսուհին «Պանդոստո» ռոմանսում մահանում է՝ դավաճանության մեջ մեղադրվելուց հետո մինչ Լեոնտեսին համապատասխան հերոսը նայում է հետ իր արարքներին ինքնասպան է լինում։
Շեքսպիրի կատարած փոփոխությունները սյուժեում խիստ նուրբ են, հատկապես որ այն դրամատիկ չէ, և Շեքսպիրի հավատարիմ մնալը այդ բնորոշ գծին «Ձմեռային հեքիաթին» տալիս է ամենատարբեվող գիծը՝ տասնվեց տարվա տարբերություն երրորդ և չորրորդ գործողությունների միջև։
Հայտնի է «Միլիոնատիրոջ առաջին սերը», «Ես շատ երջանիկ եմ» ֆիլմերից և կորեական սերիալներից ՝ «Իռլանդիա», «Իմ անունը Կիմ Սամ-Սուն է», «Ձյունե թագուհի», «Աշխարհը, որտեղ նրանք ապրում են», «Ընկեր, սա է մեր լեգենդն է», «Խորհրդավոր այգին»։
2010 թվականից մինչև 2011 թվականի հունվարը Հարավային Կորեայի հեռուստատեսությամբ ցուցադրվում էր «Խորհրդավոր այգին» դորաման, որի համար Հյուն Բին արժանացավ մրցանակի։
Նշանված է եղել կորեացի դերասանուհի և «Աշխարհ, որտեղ նրանք ապրում են» դորամայում իր գործընկերուհի Սոն Հեգի հետ, բայց շուտով նրանք բաժանվեցին չար լեզուների պատճառով։
Պաշտոնապես կոչվում էր Բեռլին, մայրաքաղաք ԳԴՀ, խորհրդային քարտեզների վրա նշվում էր, ուղղակի «Բեռլին»- ի տարբերություն "Արևելյան Բեռլինի"։
Արևմուտքի կողմից այդ փողոցը հասնում էր Բրենդերբուրգյան դարպասին, որոնց ետևում արդեն արևմտյան Բեռլինն էր, որն ներառել էր հետպատերազմյան երեք սեկտորներ՝ ամերիկյան, բրիտանական և ֆրանսիական։
Քանի որ Բեռլինը մինչ այդ չուներ Սահմանադրություն և քաղաքային ժողովի հանձնակատարների գործունեության ժամկետները որևէ կերպ սահմանված չէին, դատավորը նշանակեց ընտրությունները 1948 թվականի դեկտեմբերի 5-ին։
Պրուսիայի վերացումից հետո, Բեռլինը չմտավ ոչ մի օկուպացիոն գոտիների մեջ, այլ բաժանվեց չորս սեկտորների՝ ամերիկյան, բրիտանական, խորհրդային և ֆրանսիական։
Չնայած մի շարք հետաքրքիր ու տեսանելի ֆիլմերի, նրան իրական ճանաչում բերեց «Գոլ» սպորտային դրամայում սկանդալային ֆուտբոլիստ Գեվին Հարիսոնի կերպարը։
2007 թվականին դերասանը «Գրասենյակ» մինի-սերիալում ստանում է գլխավոր դերերից մեկը, որը ստացել է Ոսկե գլոբուս մրցանակ որպես Հեռուստատեսային լավագույն մինի-սերիալ։
2008 թվականին Ալեսանդրոն բժիշկ Փոլ Ֆոլկների դերում նկարահանվել է «Աչքը» սարսափ ֆիլմում , որտեղ իր գործընկերուհին դարձավ Ջեսիկա Ալբան։
Քոլեջից հետո Նիվոլան իր կարիերան սկսել է Բրոդվեյում' «Մի ամիս գյուղում» բեմադրության մեջ Հելեն Միրեն հերոսուհու երիտասարդ սիրեցյալի դերը տանելով։
Նույն տարում Նիվոլան դեր է ստանում «Առանց դեմքի» մարտաֆիլմում, որտեղ նա տարել է Նիկոլաս Քեյջի կերպարի փոքր եղբոր' շիզոֆրենիկ խելացնորի դերը։
1915 թվականի սեպտեմբերի 23-29-ը, ժամանակավորապես փոխարինելով դիվիզիայի հրամանատարին, իրականացրել է փայլուն հակագրոհ, գերի վերցրել 450 հոգու, 5 գնդացիր և այլն, որի համար պարգևատրվել է Գեորգիևյան զենքով :
1916 թվականի փետրվարի 26-ին դիվիզիայի հրամանատարի պաշտոնում փոխարինել է մեծ իշխան Միխայիլ Ալեքսանդրովիչին, 1916 թվականի հուլիսի 12-ին ստացել է գեներալ-լեյտենանտի կոչում։
Փետրվարյան հեղափոխությունից հետո «հին ռեժիմին նվիրվածության» մեղադրանքով Բագրատիոնը Գուչկովի կարգադրությամբ ազատվել է զբաղեցրած պաշտոնից և 1917 թվականի ապրիլի 19-ից հաշվառվել Կիևյան ռազմական օկրուգի շտաբի պաշտոնյաների ռեզերվում։
Այն բանից հետո, երբ դիվիզիայի բազայի վրա սկսվում է Կովկասյան տեղաբնակների հեծելազորային կորպուսի ծավալումը, Բագրատիոնը 1917 թվականի օգոստոսի 28-ին նշանակվում է դրա հրամանատար։
1917 թվականի սեպտեմբերի 2-ին նա փոխարինվում է գեներալ Պ. Ա. Պոլովիցկու կողմից' հաշվառվելով Պետրոգրադի ռազմական օկրուգի շտաբի պաշտոնյաների ռեզերվում։
1918 թվականի դեկտեմբերին ընդունվել է Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի և 1919 թվականից դառնում Բարձրագույն հեծելազորային դպրոցի տնօրեն և Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի ձիագլխաքանակի մատակարարման Հատուկ կենտրոնական հանձնաժողովի նախագահի պաշտոնակատար։
1897 թվականից եղել է Սպայական հեծելազորային դպրոցի մշտական կազմում որպես ձիավարության ուսուցիչ , սպաների պատրաստման դասընթացների վարիչի օգնական , սպայական բաժնի պետ , դպրոցի տնօրենի օգնական։
Իշխան Դմիտրի Պետրովիչի Սպայական հեծելազորային դպրոցի տնօրենի օգնական եղած ժամանակ նրա ենթակայության ներքո ծառայել է Նորին գերազանցություն արքայազն Մյուրատ Նապոլեոն Ախիլովիչը։
Հաշվի առնելով նրա նախապապի և անուղղակի նախապապ Դմիտրի Պետրովիչի հակամարտությունը Նապոլեոնյան ժամանակ՝ այդպիսի համագործակցությունը ստեղծում է անեկդոտային իրավիճակ։
Երբ նրա հորեղբայրը՝ Էնեյ- Սիլվի Պիկոլոմինին ընտրվեց Հռոմի պապ Պիոս անունով, ընդունակ պատանին կարողացավ ընդունվել Պերուջայի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետ։
1484 կամ 1485 թվականին ավագ սարկավագ Ֆրանչեսկո Նանի Թոդեսկին Պիկոլոմինին, հովվերգության գործուղումների ժամանակ, հանդիսավոր կերպով օծեց մի փոքր գոթական եկեղեցի, որը կառուցվել էր սլովենական ազգային հերոս Էրազմ Յամսկու գերեզմանի մոտ։
1503 թվականին Ալեքսանդր մահից հետո Պապի գահի համար հավաքված գաղտնի ժողովում առաջադրվեցին ֆրանսիացի կարդինալ դ’Ամբուազը և նրա ընկեր՝ Ջուլիաննո դելա Ռովերեն, ով վերադարձել էր աքսորից։
Պիոս , աշխարհիկ՝ Ֆրանչեսկո Նանի Թոդեսկինի-Պիկոլոմինի (, Հռոմի Պապ 1503 թվականի սեպտեմբերի 12-ից մինչ հոկտեմբերի 18-ը։
Հիմնված լինելով 2008 թվականին' ներկայումս 4Ֆայնենսն ունի գրասենյակներ Ռիգայում, Լոնդոնում, Մայամիում և Խմբի անդամ ընկերությունների միջոցով գործունեություն է ծավալում աշխարհի 17 երկրներում՝ ԱՄՆ, Արգենտինա, Բուլղարիա, Դանիա, Դոմինիկյան Հանրապետություն, Իսպանիա, Լատվիա, Լեհաստան, Լիտվա, Հայաստան, Մեքսիկա, Շվեդիա, Չեխիա, Ռումինիա, Սլովակիա, Վրաստան և Ֆինլանդիա։
2016 թվականի դեկտեմբերից այս ֆինանսական խմբի առանցքային հանդիսացող 4Ֆայնենս Հոլդինգ բաժնետիրական ընկերության գործադիր տնօրենն է Գեորգիոս Գերոգակոպուլոսը։
Ըստ որոշ վերլուծաբանների հիմնական շարժառիթն էր կլանելու ցանկությունը, որը պետք է ներառեր տեխնոլոգիական պորտֆելում, նաև մոբայլ լուծումներ և ներդրված տվյալների բազաներ:
ամերիկյան ընկերություն, որը ապահովում է ձեռնարկությունների ծրագրերը և ծառայությունները, կառավարում է համակարգը տվյալների բազայում, վերլուծում է տվյալները, կառավարում և վերլուծում է տեղեկատվությունը հարաբերական տվյալների բազաների նկատմամբ։
Հուշամեդալի պատկերի հեղինակը և նկարիչը ֆրանսիացի Ժյուլ Շապլեն է, ով ստեղծել է Օլիմպիական խաղերի հաղթողների օլիմպիական պարգևները, որը կայացել էր Աթենքում։
Հիշարժան է այն, որ պարգևները տարբերվում էին իրենց ձևով, առաջին և միակ դեպքն էր, որ ամառային Օլիմպիական խաղերի պատմության մեջ պարգևներն ունեին ուղղանկյան ձև ։
Դրվագամեդալի պարգևի վրա «Օլիմիպիական խաղեր» բառակապակցությունն է, իսկ հուշամեդալում բացակայում է, պայմանավորված այն փաստով, որ Օլիմպիական խաղերն ու Համաշխարհային ցուցահանեսն անց էին կացվում միևնույն ժամանակ Փարիզում։
Հակառակ երեսին Ֆրանսիայի խորհրդանշանով ֆոնին՝ Մարիաննայի ուրվապատկերն է կամրջին, որն անցնում է Սենա գետը և կաղնին, և հետևյալ մակագրությունը․ « » — Ֆրանսիայի Հանրապետություն ։
Դրվամեդալի պատկերի պարգևը և հուշամեդալները տարբերվել են, բայց պատրաստված էին նույն մետաղից, հիմնականում բրոնզից էր, բայց դրվամեդալը երեսապատված էր արծաթի բարակ շերտով, և այն ընդունում էին որպես արծաթ։
1900 թվականի ամառային Օլիմպիական խաղերի մեդալներ, բնորոշ պարգև թիմային և անհատական մարզական մասնակիցներին Օլիմպիական խաղերում հաջողության հասնելու համար, որը տեղի է ունեցել Փարիզում, Ֆրանսիա։
1958 թվականին Վալենտինա Մոնախովան ավարտել է ինստիտուտը Յուրի Խուխրովի, Ալեքսանդր Ստոլբովի, Վյաչեսլավ Օվչիննիկովի, Յարոսլավ Սերովի, Կիրիլ Գուշչինի ու այլ երիտասարդ նկարիչների հետ միասին։
Վալենտինա Մոնախովայի դիպլոմային աշխատանքն է եղել «Ուզբեկական ընտանիք» ժանրային նկարը, որ ստեղծվել է դեպի Միջին Ասիա կատարած ուղևորությունների նյութերի հիման վրա։
Վալենտինա Վասիլևնա Մոնախովա , ռուս նկարչուհի, գեղանկարիչ, գրաֆիկ, մանկավարժ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության (մինչև 1992 թվականը՝ ՌՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն) անդամ։
1961 թվականին Վալենտինա Մոնախովան դարձել է Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության (մինչև 1992 թվականը՝ ՌՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն) անդամ։
Ներքին Էշերայի տարածքում կան բազմաթիվ հուշարձաններ, որոնցից առավել հայտնի են կրոմլեխները և անտիկ քաղաքատեղին' Աբխազիայի ափերին հունական քաղաքակրթության ժամանակաշրջանին վերաբերող առավել վառ արտահայտված վկայությունը։
1989 թվականին, Էշերա գյուղում ապրում էր 2130 մարդ, հիմնականում կրկին հայեր, դրան գումարած նաև գյուղխորհրդին ենթակա Գուանդրա գյուղում ապրող 1750 հայերը, Կուտիշխա գյուղի 1628 հայերն ու ռուսները, ինչպես նաև Շիծկվարա գյուղի 1169 հայերն ու աբխազները, որն ընդհանուր առմամբ կազմում էր' 6677 մարդ։
1959 թվականի տվյալներով, գյուղում բնակվում էր 1257 մարդ' հիմնականում հայեր, իսկ Էշերայի գյուղխորհրդին ենթակա տարածքի հետ միասին' 3883 մարդ, հիմնականում հայեր, ինչպես նաև ռուսներ և աբխազներ։
Առաջընթացը նկատվում է 1976 թվականի տվյալների համեմատ, երբ պարզվել է, որ կրոնական հոգեբանության երկու հազար ութ հարյուր հոդվածներից միայն հարյուր հիսուն հոդվածը իրենցից ներկայացնում են էմպիրիկ հետազոտություններ, և նրանց 90%-ը հիմնված է շտկողական անալիզի վրա։
Այդ իսկ պատճառով կրոնի հոգեբանները համընդհանուր հետազոտական մեթոդների հետ համատեղ օգտագործում են տարբեր այլ մեթոդներ, որոնք չեն օգտագործվում ամերիկյան հոգեբանությունում։
Ֆրոմի վերաբերմունքը կրոնի հանդեպ երկակի էր, դրա հետ մեկտեղ նա հետաքրքրվում էր, ամեն օր կարդում էր միստիկ գրականություն, հատուկ ուշադրություն դարձնելով՝ ձեն-բուդդիզմին և միջնադարյան միստիկ Մեյտսեր Էկխարտի քրիստոնեական վերլուծություններին։
Ավտորիտար կրոնի փոխարեն կարելի է ընդունել մարդասիրական կրոն, կենտրոնանալով մարդու ուժի վրա, այնպես՝ որ Աստված ընկալվի որպես մարդկային զորության խորհրդանիշ, որը պետք է կողմնորոշի մարդուն։
Որպես մարդասիրական կրոնների ընդունելի օրինակ Ֆրոմը համարում էր Սպինոզայի փիլիսոփայությունը, բուդդիզմի որոշ ուղղություններ, Քրիստոսի ուսմունքը և միստիկ քրիստոնեությունը։
Այս տեսակետը մոտ է ռացիոնալ հոգեբան և աթեիստ Ալբերտ Էլլիսի հայացքներին, ով գտնում էր, որ կրոնը հոգեկան հիվանդություն է, որն առաջացել է ենթակա դիրքի խթանման և անտրամաբանական գաղափարների արդյունքում։
1901 թվականին, դեռև քչերին հայտնի Զիգմունդ Ֆրոյդը հրատարակեց իր աշխատանքը՝ «Հոգեախտաբանությունը առօրյա կյանքում» անվանմամբ, որը սկիզբ դրեց իր հայացքների տարածմանը ամբողջ աշխարհում։
Չնայած նրան, որ Ֆրոյդը ուներ կրիտիկական վերաբերմունք կրոնի հանդեպ, դարի հայտնի աստվածաբաններ Պաուլ Տրլլիխը և Ռեյնոլդ Նաբուրը բարյացակամ վերաբերմունք ցուցաբերեցին նրա աշխատանքին։
Նրանք, ինչպես և Ֆրոյդը, իրենց հաշվետվություն էին տալիս այն մասին, որ կրոնը ունակ է ստեղծել պատրանքներ և հույս ունեին, որ հոգեդինամիկ մոտեցումը կօգնի հասկանալու մարդու վարքը և կնպաստի հովվական գործունեությանը։
Նա կարծում էր, որ ժամանակակից հասարակությունը, ազատվելով եկեղեցու ամբողջատիրական իշխանությունից, ի հայտ է բերել ինքնահավան, օտարացած, մեքենայացված մարդկանց, ովքեր ամեն ինչ անում են իրենց ցանկությունների կատարման համար։
Վերջին տասնամյակների ընթացքում հոգեբանությունում, ընդհանուր առմամբ, և մասնավորապես՝ կլինիկական հոգեբանությունում, լայն տարածում է ստացել «հոգևոր» տերմինը, որն ունի այլ իմաստ քան՝ «կրոնը» և «կրոնականը»։
Սա հատկապես ճիշտ է ԱՄՆ-ի համար, որտեղ՝ «կրոն» բառը շատերի մոտ ասոցացվում է աղանդների և պարտադիր հավատալիքների ու ծիսակատարությունների հետ, այդպիսով՝ ստանալով բացասական երանգ։
Եվ հակառակը՝ «հոգևոր» տերմինը ունի դրական երանգ, քանի որ արտացոլում է ընկալման համընդհանուր սուբյեկտիվ կարողություն և համաձայնեցնում է անհատի կյանքը իրականության հետ։
Կրոնի հոգեբանություն, իրենից ներկայացնում է տարբեր հոգեբանական հետազոտության մեթոդների և բացատրական մոդելների կիրառում՝ տարբեր կրոնական ավանդույթներում, հոգևոր ձևերում։
Չնայած նրան, որ կրոնի հոգեբանությունը՝ որպես անկախ դիսցիպլին առաջացել է դարի վերջին, բոլոր երեք գլխավոր խնդիրները լուծվել են դրանից շատ հարյուրամյակներ առաջ։
Չնայած նրան, որ կրոնը մեծ դեր է խաղում մեծ թվով մարդկանց կյանքում, մնում է չբացահայտված, թե ինչու են որոշ դեպքերում նրանք հավատում դրական արդյունքի, իսկ երբեմն էլ՝ բացասական։
13-րդ Ռաջպուտյան ջոկատը կարևոր նշանակություն չունեցավ մարտի ընթացքի վրա, քանի որ նրա մարտական ոգին կոտրվել էր 63-րդ Պալամկոտյան ջոկատի փախուստի հետ կապված։
Տանգան, որը Բրիտանական Արևելյան Աֆրիկայի սահմանից գտնվում է 80 կիլոմետր հեռավորության վրա, եղել է Գերմանական Արևելյան Աֆրիկայի գլխավոր նավահանգիստը և ծառայել է որպես Ուսամբարյան երկաթուղու ծովային տերմինալ։
Առաջին համաշխարհայինի սկզբին Տանգան, ըստ անգլիացիների նպատակադրման, պետք է գնդակոծվեր բրիտանական նավատորմի նավերի կողմից, բայց արդեն որոշ ժամանակ անց նախատեսված պլանը վերանայվեց։
Նոյեմբերի 2-ին Տանգային մոտեցավ հածանավը, որի հրամանատար Կոլֆիլդը ափ իջավ և հրամայեց քաղաքի կայազորին անձնատուր լինել մոտակա 1 ժամվա ընթացքում, ինչպես նաև տեղեկացնել իրեն նավահանգստի հնարավոր ականապատված վիճակի մասին։
Նոյեմբերի 5-ի առավոտյան բրիտանացի հետախույզ կապիտան Ռիչարդ Մայերցհագենը մտավ քաղաք սպիտակ դրոշով՝ տրամադրելով գերմանացիներին դեղորայք և նամակ Էյթկենից, որի մեջ նա ներողություն է խնդրել գերմանական հիվանդանոցը գնդակոծելու համար։
Ճակատամարտը սկսվեց գեներալ-մայոր Այտեկենի հրամանատարությամբ գործող բրիտանական հնդկական էքսպեդիցիոն «» կորպուսի անհաջող հարձակմամբ, որի նպատակը Գերմանական Արևելյան Աֆրիկայի նվաճումն էր ։
Տանգայի մարտ , հայտնի է նաև որպես Մեղուների ճակատամարտ, Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Աֆրիկական թատերաբեմում 1914 թվականի նոյեմբերի 3-5-ը տեղի ունեցած ճակատամարտ։
Հայրը՝ Անդրեյ Վասիլևիչ Ֆոմիչյովը (ծնունդով եղել է Լիպեցկի մարզի Դոբրինսկի շրջանի Սոմովկա գյուղից), եղել է Մոլդովական ԽՍՀ Բելցկի շրջանում գտնվող «» կոլտնտեսության նախագահը։
Մայրը՝ Իդես Սաուլովնա Սուխայան , 1930-ական թվականներին եղել է կոմունիստական ընդհատակի անդամ Բեսարաբիայում. քույրերի՝ Բերտայի, Սառայի, Ռեվեկայի, Ադայի ու Աննայի հետ նա իրենց նկուղում պահել է արգելված գրականություն։
Սվետլանա Տոմայի ծնողները ծանոթացել են այն ժամանակ, երբ հայրը սովորում էր Քիշնևի գյուղատնտեսական ինստիտուտում, իսկ մայրն այնտեղ աշխատում էր որպես քարտուղար։
Նկարահանվել է ռեժիսոր Էմիլ Լոտյանուի մի շարք ֆիլմերում, որոնցից են՝ «Կարմիր բացատներ» , «Լաուտարներ» , «Թափառախումբը գնում է երկինք» , «Աննա Պավլովա» ։
Սվետլանա Տոման նկարահանվել է Վլադիմիր Վենգերովի «Կենդանի դիակ» , Յան Ֆրիդի «Բարեպաշտ Մարթան» , Պավել Չուխրայի «Մարդիկ օվկիանոսում» , Վլադիմիր Բասովի «Յոթ ճիչ օվկիանոսում» , Վալերի Ախադովի «Գայուրովների ընտանեկան գործերը» , Ռուսատամ Մեմա Իբրագիմբեգովի «Սոլո բարիտոնի համար նվագախմբի հետ» և այլ ֆիլմերում։
1999 թվականին Սվետլանա Տոման այլ արտիստների հետ մասնակցել է Վիկտոր Մերեժկոյի ու կոմպոզիտոր Եվգենի Բեդնենկոյի «Երգում են կինոյի ու թատրոնի աստղերը» նախագծին, որի ընթացքում ելույթ է ունեցել որպես ռետրո երգերի կատարող։
Ճանաչման է արժանացել Էմիլ Լոտյանուի «Թափառախումբը գնում է երկինք» ֆիլմի գլխավոր դերում նկարահանվելուց հետո. ֆիլմի ցուցադրելու իրավունքը գնվել է 112 երկրի կողմից։
Սվետլանա Անդրեևնա Տոմա , 24 մայիսի, 1947, Քիշնև, Մոլդովական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), կինոյի և թատրոնի մոլդովացի և ռուս դերասանուհի, երգչուհի։
Սվետլանա Տոման մասնակցել է «Սիրո գերիները» ներկայացմանը (, անտրեպրիզա, դրամատուրգ՝ Նատալյա Դեմչիկ, ռեժիսոր՝ Գենադի Շապոշնիկով, պրոդյուսերական կենտրոն «»)։
1986 թվականից մինչ օրս գեղասահքի այնպիսի պաշտոնական միջազգային առաջնություններ ինչպիսիք են Աշխարհի առաջնությունը, Եվրոպայի առաջնություն, Չորս մայրցամաքների առաջնությունը անցկացվում են չմշկասահորդների միջազգային միության հովանու ներքո։
Մրցույթների նկատմամբ վերաբերմունքը փոխվեց, երբ 1890 թվականին Սանկտ-Պետերբուրգի Յուսուպովյան այգու սահադաշտի 25- ամյակին նվիրված մրցույթին հրավիրվեցին աշխարհի լավագույն գողասահորդները։
Սանկտ-Պետերբուրգ էր ժամանել ԱՄՆ-ի չեմպիոն Լ. Ռուբեն-Ստեյնը, Գերմանիայի չեմպիոն Ֆ. Կայզերը, նաև Ավստրիայի, Ֆինլանդիայի, Անգլիայի, Հոլանդիայի, Նորվեգիայի լավագույն գեղասահորդները։
1903 թվականին ի պատիվ Սանկտ-Պետերբուրգի 200 ամյակի, «Պետերբուրգի սիրողական չմշկավազքի միությանը» իրավունք էր ընձեռվել վարել աշխարհի 8-րդ առաջնությունը ։
Վերջինիս մասին վկայում է Շոտլանդիայի Գլազգո քաղաքի չմշկավազքի ակումբի նախագահ Դ. Անդերսոնի «Դահուկների վրա սահելու արվեստը» գիրքը և Լոնդոնցի Վանդերվելի ու Մակսվել Ուիթմանի աշխատությունները։
Սակայն հարկ է նշել, որ 1901 թվականին հասարակության ճնշումների ներքո Միջազգային չմշկասահորդների միությունը բացառության կարգով տղամարդկանց մրցույթում թույլ տվեց մասնակցել անգլուհի Մեջ Սայերսին։
Մարզիկի կամ մարզական զույգի դժվարությունն այն է, որ նրանք սահում են չմուշկներով սառույցի վրա՝ երաժշտության ներքո ուղղությունների հերթագայումով և լրացուցիչ տարրերի կատարմամբ (պտույտներ, թռիչքներ, քայլերի զուգակցումեր, աջակցումներ և այլն)։
Տղամարդկանց և կանանց պարաձևերը ընդհանուր առմամբ նույնն էին, բայց կանանց սահքը միանգամից առանձնացավ իր գեղարվեստականությամբ, ճկունությամբ և երաժշտությանը համահունչ շարժումներով։
Երբ 19-րդ դարի 60-ական թվականներին ԱՄՆ-ից Ջեկսեն Հեյենսը եկավ Եվրոպա հյուրախաղերի, պարզվեց, որ նույնիսկ ամենափորձառու գեղասահորդները նրանից սովորելու բան ունեն։
Տասներեք տարի տևած պատերազմն ավարտվել է 1466 թվականին Տորունի հաշտության երկրորդ պայմանագրով, որում Տևտոնական օրդենը Արևմտյան Պրուսիայի ինքնավարությունը փոխանցեց Լեհական թագավորությանը, որն այդպիսով դեպի Բալթիկ ծով ելք ունեցավ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ֆորտերը գերմանացիների համար ծառայեցին որպես ռազմագերիների ճամբարներ, որոնք հայտնի են Շտալագ -Ա ընդհանուր անվամբ։
1919 թվականին Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, Վերսալյան պայմանագրի արդյունքում Տորունը, ինչպես նաև Պոմերանյան վոևոդության մայրաքաղաքը դարձավ Լեհաստանի մի մասը։
Քաղաքը եղել է Տորունի վոևոդության և Պոմերանյան վոևոության մայրաքաղաքը, իսկ 1999 թվականին դարձել է Կույավա-Պոմերանյան վոևոդության երկու մայրաքաղաքներից մեկը ։
2004 թվականի սեպտեմբերին Բիդգոշչի Բժշկական ակադեմիան միացվել է Տորունի Նիկոլոյ Կոպեռնիկոսի համալսարանի հետ' կազմելով Կոպեռնիկոսի համալսարանի բժշկական քոլեջ ։
Բողոքական ռեֆորմացիայի ժամանակ քաղաքը, որը հիմնականում բնակեցված էր գերմանացիներով, 1557 թվականին բողոքականություն ընդունեց այն դեպքում, երբ բնակչության մեծ մասը կաթոլիկներ էին։
Սկզբում համալսարանը աշխատանքային ֆակուլտետի հետ միասին տեղակայված է եղել Ֆրունզե փողոցի 47 տուն հասցեում գտնվող Ֆաբրիկա-գործարանային ուսուցման դպրոցի շենքի երկրորդ հարկում և կիսանկուղային հարկում։
Ինստիտուտի առաջին մանկավարժներից են եղել Վ. Մ. Ռոմանկևիչը, Ս. Զ. Լուկմանովը, Զ. Ա. Իսխանովը, Ա. Ս. Դավլետովը, Ի. Ս. Նեմկովը, Գ. Ն. Մասլեննիկովը, Ե. Ն. Գրիբանովը, Մ. Ա. Աբդուլմենովը։
1934 թվականին բացվել են Նորմալ ֆիզիոլոգիայի , Մանրեաբանության , Ախտաբանական ֆիզիոլոգիայի , օպերատիվ վիրաբուժության , Դեղագիտության ամբիոնները, Կլինիկական ամբիոններից' Ներքին հիվանդությունների պրոպեդևտիկայի , ընդհանուր վիրաբուժության ամբիոնները։
Համալսարանի առաջին տնօրենը եղել է Ս. Մ. Տրայնինը, որը մասնագիտությամբ մաշկաբան-վեներոլոգ էր և ղեկավարում էր Բաշկիրիայի մաշկա-վեներոլոգիական հիվանդությունների գիտահետազոտական ինստիտուտը։
Վերացվել են այնպիսի հիվանդություններ, ինչպիսիք են' մալարիան, տրախոման, պոլիոմիելիտը, դիֆթերիան, կտրուկ կրճատվել են մանկական վարակումները, տուբերկուլյոզը եւ այլն։
Բաշկիրիայի պետական բժշկական համալսարան , Ռուսաստանի Դաշնության բարձրագույն կրթության դաշնային պետական բյուջետային կրթական հաստատություն , գտնվում է Բաշկորտոստանի մայրաքաղաք Ուֆայում։
1933 թվականին ինստիտուտում բացվել են հիստալոգիայի, օտար լեզուների և ռազմագիտության ամբիոնները, որոնք ղեկավարել են բժիշկ Վ. Մ. Ռոմանովիչը, մանկավարժներ Վ. Ա. Սլովոխոտովը և Ռ. Ի. Սաֆարովը։
1938 թվականին ինստիտուտը թողարկել է գիտական աշխատությունների առաջին ժողովածուն, որում ամփոփվել են ինստիտուտի տեսական և կլինիկական ամբիոնի գիտական ուսումնասիրությունների արդյունքերը։
«Արտաշեսը, Համանն ու Եսթերը» , հոլանդացի գեղանկարիչ, օֆորտանկարիչ, հոլանդական գեղանկարչության ոսկեդարի խոշոր ներկայացուցիչ Ռեմբրանդ վան Ռեյնի նկարը։
«Արտաշեսը, Համանն ու Եսթերը» կտավի սյուժեն Ռեմբրանդ վան Ռեյնը վերցրել է Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի «Եսթեր» գրքի 7-րդ գլխից։
Նույն տարում անցկացված նախագահական ընտրություններում հաղթանակ տարավ Հանրապետական թեկնածու Էմանուել Մակրոնը, ով կարողացավ շրջանցել Ազգային ճակատ կուսակցության թեկնածու Մարին Լը Պենին։
Սա թվով առաջին խորհրդարանական ընտրությունն է Ֆրանսիայի քաղաքական պատմության մեջ, երբ երկրորդ փուլին չեն մասնակցում ո՛չ ընդդիմադիր ձախակողմյան և ո՛չ էլ իշխանամետ աջակողմյան թևերի ներկայացուցիչները։
Ամեն տարի դպրոցի կարիքների համար պահանջվում էր 2450 ռուբլի, որոնք հատկացվում էին պատվավոր հոգաբարձուի, Դոնի զորքի և Նովոչերկասկայա ստանիցայի միջոցներից։
Սկսած 1944 թվականից, երեկոյան ժամերին, այդ շենքում ընթացել են աշխատանքային երիտասարդության թիվ 1 դպրոցի պարապմունքները, իսկ 1949 թվականից այս շենքն օգտագործվել է միայն այդ դպրոցի կարիքների համար։
Այնտեղ կարող էին հայտնվել տարրական դպրոցում սովորած աղջիկները' թվաբանություն, բանահյուսություն, ռուսաց լեզու, ասեղնագործություն, գծագրություն, նկարչություն և այլ առարկաներ սովորելու համար։
Սթեֆանին Մոնակոյի իշխանական ընտանիքի անդամ է. Մոնակոյի իշխան Ռենյե երրորդի և իշխանուհի, հոլիվուդյան դերասանուհի Գրեյս Քելլիի կրտսեր դուստրն է։
1982 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Սթեֆանին և իր մայրը՝ Գրեյս Քելլին, ենթարկվել են ավտովթարի, որի հետևանքով վերջինս մահացել է, իսկ Սթեֆանին բազմաթիվ վնասվածքներով տեղափոխվել է հիվանդանոց։