polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Անզեն խորհրդային նավաստիների հետ մարտի արդյունքում, ծովահենները զավթում են խորհրդային նավը, ողջ մնացածներին փակում նավասենյակներում, ափիոնի բեռը փոխադրում են իրենց նավ և պայթուցիկ տեղադրում «Նեժին»-ի վրա' այն խորտակելու նպատակով։
Նավաստիները գերի են վերցնում Նոյ անունով ծովահենին, սակայն վերջինիս սպանում է Մաա անունով կղզիաբնակ աղջիկը, ով իր հաշիվներն ուներ ծովահենների հետ (մինչ այդ, ծովահենները գրավելով կղզին, սպանել էին կղզու տղամարդ բնիկներին և բռնաբարել կանանց)։
Մինչ բոցմանը զբաղված է շարժիչի վերանորոգումով, Սերգեյը վերադառնում է ծովահենների նավ, ստիպում Սալեխին' ահազանգի ազդանշան տալ, զավթում է մեխանիկական բաժանմունքը' մեքենային տալով արագություն և նավն ուղղում դեպի ժայռերը։
Ծովահենների առաջնորդը հայտնում է, որ աղջիկներն իրենց մոտ են, իրենց մոտ է նաև ռադիոկայանի ռադիոհաղորդիչի ելքային լամպը, բացի այդ, ծովախորշից դուրս գալու նավարկման ուղին հայտնի է միայն իրեն։
141 թաղամասի' Առևտրային նրբանցքի անկյունից սկսած հատվածը 1879 թվականին պատկանել է Տագանրոգի պատվավոր ժառանգական քաղաքացի Զախարի Եգորովիչ Կրասնուշկինին ։
Ձեռք բերելով այն կալվածքը Տագանրոգի կենտրոնում' նա այստեղ կառուցել է երկու երկհարկանի տուն' Պետրովսկայա, 7' անկյունում, և հարևանությամբ' Պետրովսկայա, 9-ում ։
Այդ նույն տարիներին հայտնի էր այստեղ վարձավճարով տեղավորված Գենիգերի մելքիորե իրերի խանութը, որտեղ հատուկ պահանջարկ էին վայելում նրբաբլիթների համար մելքիորե սկահակները։
Կրասնուշկինի տուն , հինավուրց առանձնատուն ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում (Պետրովսկայա փողոց, 37, հին համարակալմամբ' Պետրովսկայա փողոց, 9)։
2015 թվականի մայիսի 31-ին տանը «Վերջին հասցե» համառուսաստանյան նախագծի շրջանակներում տեղադրվել է նշան' ի հիշատակ բռնադատված պետական, կուսակցական գործիչ Միխայիլ Բոնդարենկոյի։
Բարձրագույն նորմալ դպրոցում երևում էր Ֆրանսիական կոմունիստական կուսակցության ստալինիստական ճնշումը, ինչին Բուրդյոն, Մարենը, Դերիդան և այլք հակադրեցին 1951 թվականին իրենց կողմից ստեղծված Ազատության պաշտպանության կոմիտեն։
Համալսարանական փիլիսոփայությունը, չնայած դասավանդողների մրցունակությանը, ոչ այնքան շատ գրավիչ էր Բուրդյոյի համար, որը փիլիսոփայության նոր իմաստ փնտրելով սկսեց կարդալ Ֆրանսիայում այդ ժամանակ քիչ հայտնի Գուսերլին։
Ըստ Բուրդյոյի՝ իշխանության սոցիալակյան հարաբերությունների վերարտադրության մեջ առանցքային դեր է կատարում իշխանավոր դիրք զբաղեցնող գործակալների՝ իրենց մշակութային և խորհրդանշական գործառնությունները պարտադրելու ունակությունը։
Լյուկ Բոլտանսկու, Ռոբեր Քասթելի և Ժան Կլոդ Շամբերդոնի համահեղինակությամբ ստեղծված «Լուսանկարի սոցիալական կիրառման նշումներ» և «Սեր արվեստի նկատմամբ։
Վերջինս վեցերորդ տեղն է զբաղեցնում դարի համաշխարհային սոցիոլոգիայի ամենակարևոր գրքերի տասնյակում՝ Միջազգային սոցիոլոգիական ասոցիացիայի գնահատմամբ։
Կաբիլիայի էթնոլոգիական միջավայրը որոշիչ դեր կատարեց Բուրդյոյի հետագա հետազոտությունների վրա, չնայած այն բանին, որ ավելի ուշ նա այնտեղ արդեն չէր մեկնում։
Հենց էթնոլոգիական հետազոտությունների, հարցազրույցների և ընտանիքների ծագումնաբանության մասին տվյալներ հավաքագրելու ընթացքում Բուրդյոն առաջին անգամ ձևակերպեց իր գործողության տեսությունը։
Գործողության տեսության իր գլխավոր աշխատությունները' «Գործելակերպի տեսության էսքիզներ» և «Գործնական իմաստ» , հեռանում են Կաբիլիայի ավանդական հասարակության անթրոպոլոգիական վերլուծությունից։
1963 թվականին Ալժիրի անկախության հռչակումից հետո Ալեն Դարբելի, Ժան Պոլ Ռիվեի և Քլոդ Սեբելի համահեղինակությամբ նա հրապարակեց «Աշխատանքն ու աշխատավորները Ալժիրում» Ալժիրում քաղաքային պրոլետարիատի և վարձու աշխատողների մասին հետազոտությունը։
Արոնի հետ ունեցած կոնֆլիկտի ընթացքում Բուրդյոն հիմնադրում է իր սեփական Կրթության և մշակույթի սոցիոլոգիայի կենտրոնը, որտեղ, ըստ իր մտահղացման, պետք է սոցիալական աստիճանակարգությունների և սոցիալական վերարտադրության հետազոտություններ անցկացվեին։
Արոնի մահից հետո՝ 1983 թվականին, նա ժառանգեց Եվրոպական սոցիոլոգիայի կենտրոնը որպես Կոլեժ դե Ֆրանսից նրա հետնորդ (երկու հետազոտական կենտրոններն էլ կրկին միավորվեցին 1998 թվականին և ներկայումս ղեկավարվում են Բուրդյոյի աշակերտների կողմից)։
Ինքը Բուրդյոն բացատրում էր այդ ժամանակվա հետաքրքրությունը էթնոլոգիայի նկատմամբ որպես Կլոդ Լևի Սթրոսի ազդեցությունը, քանի որ կարծում էր, որ հենց Լևի Սթրոսն է սոցիալական գիտություններին նշանակալիություն հաղորդել, որը համեմատելի է լեզվաբանության նշանակալիության հետ։
Եվ չնայած դաշտային եհտազոտություններ անցկացնելու հնարավորությունը Բուրդյոյի մոտ պատահմամբ է հայտնվել, զինվորական ծառայության շնորհիվ, նա ավելի ուշ հիշում էր, որ արդեն հոգեպես պատրաստ էր թողնել «սքոլաստիկ» փիլիսոփայությունը էթնոլոգիայի և այդ ժամանակ ոչ հեղինակավոր սոցիոլոգիայի համար։
Ժորժ Քանգիլեմը իր ասպիրանտին տեղավորում է աշխատանքի Փարիզից ոչ հեռու Մուլենի միջնակարգ դպրոցում, որտեղ Բուրդյոն աշխատել է 1954-1955 թվականներին։
Բուրդյոն կորցնում է իր նշանակումն ըստ կարգապահական հիմունքների, սակայն 1955 թվականին որպես ֆրանսիական բանակի շարքային բավականին արագ տեղափոխեցին Ալժիր՝ պատերազմի հետ կապված․ այնտեղ նա երկու տարի անցկացրեց։
1961 թվականին Բուրդյոն ուսուցչի աշխատանք ստացավ Լիլի համալսարանում, որտեղ նա աշխատեց մինչև 1964 թվականը՝ շարունակելով դասախոսություններ կարդալ և սեմինարներ վարել Փարիզում։
Լիլում նա կրկին սկսեց շփվել Էրիկ Վեյլի հետ, ինչպես նաև ծանոթացավ պատմաբան Պիեռ Վիդալ Նիկեի և հերմենևտիկայի կողմնակից, փիլիսոփա և գերմանիստ Ժան Բոլաքի հետ, որը դարձավ իր ընկերը։
Միևնույն ժամանակաշրջանում Բուրդյոն այցելում էր Կլոդ Լևի Սթրոսի սեմինարներին Կոլեժ դե Ֆրանսում և էթնոլոգիայի դասախոսությունների Մարդու թանգարանում, ինչպես նաև խորացված ուսումնասիրում էր Մարքսի աշխատությունները։
Հետպատերազմյան շրջանում ֆրանսիական փիլիսոփայության մեջ ամենամեծ վարկանիշն ուներ Ժան Պոլ Սարտրի ֆենոմենոլոգիական էքզիստենցիալիզմը, որը որոշակի ազդեցություն էր ունենում Բուրդյոյի և իր սերնդի բազմաթիվ ներկայացուցիչների վրա:
Բուրդյոն, ըստ իր հիշողությունների, բավականին վաղ է կարդացել Սարտրի «Գոյը և չգոյը», ավելի ուշ՝ Էդմունդ Գուսերլի և Մորիս Մերլո-Պոնտիի աշխատությունները։
Իր էթնոլոգիական հետազոտությունների սկզբում Բուրդյոն իրեն փիլիսոփա էր համարում, սակայն ալժիրյան ժամանակաընթացքը որոշիչ դարձավ սոցիոլոգի կարիերայի համար։
նույն տարվանից սկսած՝ նա որպես ուսուցիչ աշխատում էր Բարձրագույն հետազոտությունների գործնական դպրոցում , որը հետագայում վերանվանվեց՝ դառնալով Սոցիալական գիտությունների բարձրագույն դպրոց։
Համագործակցության արդյունքում ստեղծվեց «Ժառանգներ. ուսանողներ և մշակույթ» գիրք, որը կայծակնային հաջողություն ունեցավ և նպաստեց Բուդրյոյի՝ սոցիոլոգիայում ունեցած ճանաչվածության տարածմանը։
Բուրդյոն աշխատում էր դիտարկել 1968 թվականի ճգնաժամը, առաջին հերթին, գիտական տեսանկյունից՝ որպես ավանդական հասարակությունների սոցիալական վերարտադրության որոշակի շրջանի ավարտ։
Բուդրյոն որոշակի նմանություն էր տեսնում ֆրանսիական համալսարանական միջավայրում ու Կաբալիայի և Բեարնի , որտեղ նա անթրոպոլոգիական հետազոտություններ էր անցկացնում, ավանդական հասարակությունների անկման միջև։
Կրթությունը շարունակելու համար նա Բարձրագույն հետազոտությունների գործնական դպրոցում Էրիկ Վեյլի սեմինարների շարքին այցելեց, որը վերաբերում էր Հեգելի փիլիսոփայության իրավունքին։
Ցանկանալով շարունակել իր կողմից սկսած դաշտային էթնոլոգիական հետազոտությունները Ալժիրում՝ Բուրդյոն 1958-1960-ական թվականներին աշխատել է որպես ասիստենտ Ալժիրի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում և անցկացրել է այնտեղ Դյուրքհեյմի և Սոսյուրի աշխատությունների վերաբերյալ սեմինարներ։
Բուրդյոյի հետազոտությունները կենտրոնացած են առանցքային հայեցակարգերի շուրջ. հաբիտուսը՝ որպես գործակալների գործունեության սկզբունք, դաշտը՝ որպես սոցիալական պայքարի տարածք, կապիտալը՝ որպես ռեսուրս սոցիալական դաշտում, խորհրդանշական բռնությունը՝ որպես գերակայությունը հաստատելու գլխավոր մեխանիզմ։
Պիեռ Բուրդյոն՝ ընտանիքի միակ զավակը, ծնվել է 1930 թվականին Ֆրանսիայի հարավ-արևմուտքում՝ Դանգենում՝ Բեարն պատմական մարզի փոքրիկ գյուղում՝ Ատլանտիկ Պիրենեյ դեպարտամենտի արևմտյան հատվածում։
Բուրդյոն հետաքրքրվում էր հեծանվային Տուր դե Ֆրանսով, նա նաև լավ արդյունքներ էր ցուցադրում անհատական և թիմային այնպիսի սպորտաձևերում, ինչպիսիք են թենիսը և ռեգբին։
2002 թվականին հրատարակվեց 1958 թվականից մինչև 1961 թվականը Բուրդյոյի կողմից արված լուսանկարների ժողովածուն, իսկ 2012 թվականին լուսանկարները դարձան Տուր քաղաքում կազմակերպված առաջին անձնական ցուցահանդեսի առարկան։
Դա նկատեց նրա ուսուցիչներից մեկը՝ Փարիզի Բարձրագույն նորմալ դպրոցի շրջանավարտը, որը նրան խորհուրդ տվեց 1947 թվականին Փարիզի Լյուդովիկոս Մեծի լիցեյում հումանիտար գիտությունների գծով նախապատրաստական կուրսեր անցնել։
Բուրդյոն զբաղեցրեց Արոնի կողմից հիմնադրած Եվրոպական սոցիոլոգիայի կենտրոնի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնը, ինչպես նաև դարձավ Արոնի օգնականը Փարիզի համալսարանում։
Պասկալից հետո Բուրդյոն էր, որ կարծում էր, որ մարդը առաջ է գնում, առաջին հերթին, իր մարդկային արժանիքի ճանաչման համար. ճանաչումն ունի բացառապես սոցիալական բնույթ։
Գեղեցկության մեջ նրան հավասարն աշխարհում չի եղել և չկա ոչ աստվածների մեջ, ոչ՝ մարդկանց, իսկ նրա սիրտն այնքան փխրուն և նուրբ է, որ զգում է բոլորի տառապանքը:
Նրա նշանակումը պրոֆեսորի պաշտոնում "առանց քննությունների կամ ատենախոսության պաշտպանության" առաջացրել է իր գործընկերների վրդովմունքը, այդ պատճառով մինչև 1765 թ. նա Սամուել Աուրիվիլիուսի ղեկավարությամբ գրել է դոկտորական ատենախոսություն և միայն նրա պաշտպանությունից հետո կարողացավ կարդալ սեփական դասախոսությունները։
Երկար ընտանեկան տարաձայնություններից և հակառակ Կառլ Լիննեյի գրավոր լքված ցուցումներին ամբողջ հավաքածուն բաժին է հասել իր որդուն, որը Խամերբյու թանգարանից տեղափոխել է իր տուն և վերին աստիճանի ջանասիրությամբ աշխատել է դրանց պահպանմամբ։
Կառլ Լիննեյի Առաջադրանքով նրա որդու մասին հոգ էին տանում լավագույն ուսանողները՝ ապագայում հայտնի բուսաբան Պեր Լյոֆլինգը , Դանիել Սուլանդերը և Յոհան Պետեր Ֆալկը։
Վերջինիս առավել հայտնի աշխատանքներից համալրել է Կառլ կրտսերի բուսաբանական նկարագրությունները, որոնք գրված էին Կառլ Լիննեյ ավագի, նրա աշակերտների և հետևորդների կողմից։
Օգտվել իր ճամփորդության արդյունքներից նա չի հասցրել. դեռ Լոնդոնում գտնվելու ժամանակ նա հիվանդացել է հեպատիտով և շուտով՝ հայրենիք վերադառնալուց հետո, նոյեմբերի 1-ին 1783 թ., հանկարծամահ է եղել .
Դրանից հետո նա այցելել է Բելգիա, Նիդերլանդներ, եղավ Փարիզում (որտեղ թագավոր Լյուդովիկոս -ի կողմից արժանացել է նրա ընդունելությանը), Համբուրգում, որտեղ հյուրընկալվել էր Պաուլին Դիտրիխա Գիզեկին), Կոպենհագեն։
1781 թվականի մայիսից մինչև 1782 թ. օգոստոս նա ապրում էր Անգլիայում՝ բնագետ Ջոզեֆ Բանքսի տանը, Թագավորական հասարակությունում ՝ զբաղվելով ուսումնասիրությամբ։
Առաջինը, ով նկատում է ընկնելու արդյունքում առաջացած փոսը և մոտիկանում է նրան և ընկած մարմնին, եղել է աստղագետ Օգիվլին. Անկասկած, օբյեկտն ուներ արհեստական ծագում, քանի որ ուներ շատ ճշգրիտ գլանային ձև։
Հասարակական կարծիքը լուրջ չգնահատեց վտանգը (կարծում էին, որ մարսիանները չեն կարող շարժվել Երկրի ձգողության ուժի պատճառով), բայց զինվորականները սկսեցին պաշարել վայրէջի մասը։
Գրքի տեքստում Ուելսը ենթադրում է, որ մարդու կանխատեսելի զարգացումը էվոլյուցիայի ընթացքում կարող է հանգեցնել նրան, որ բոլոր «չպետքական» օրգանները կմահանան և կմնա միմիայն ուղեղը, ինչպես մարսիանների մոտ։
Անանուն պատմողը՝ գլխավոր հերոսը, փրկվում է փախչելով, բայց շատ շուտով գրեթե ամբողջ հարավային Անգլիան և Լոնդոնի արվարձանները հայտնվում են գրոհողների ենթակայության տակ։
Ինչպես ցույց տվեցին հետագա հետազոտությունները, այլմոլորակային գրոհողներին զարմացրել էին երկրային հիվանդահարույց միկրոօրգանիզմները, որոնց դեմ մարսիանները չունեին իմունիտետ։
Պատճառը, որի պատճառով մարսիանները սկսեցին Երկիր մոլորակի ագրեսիվ գրավումը, հեղինակը նկարագրում է որպես Մարսի վրա կյանքի դժվար պայմանները․ մոլորակի վրա միջին ջերմաստիճանի իջեցումը, սառույցների առաջացումը, մթնոլորտի նոսրացումը, որը պետք է շնչելու համար։
Լազար Լագինը գրել է այլընտրանքային տեսակետը «Աշխարհների պատերազմին». «Մայոր Վելլ Էնդրյու» պատմվածքը, որտեղ գլխավոր հերոսը դավաճանում է և անցնում է այլմոլորակայինների կողմը։
Մարսիանների թռչող սարքն ընկնում է այն տան մոտ, որտեղ նա գիշերել էր, և նա ստիպված է լինում մտակորույս քահանայի հետ թաքնվել նկուղում՝ տանջվելով սովից և ծարավից։
Պետք է նաև նշել, որ դարի վերջում մարդիկ առաջին անգամ սկսեցին նկատել ավերիչ ազդեցությունը կենսոլորտի վրա. 1898 թվականին ամերիկյան բիզոնի պոպուլյացիան գրեթե ամբողջությամբ ոչնչացված էր մարդու կողմից։
Դրանից հետո, Ուելսը շարունակում է հետաքրքրվել Կարմիր մոլորակի մասին թեմայով և նույնիսկ 1908 թվականին հրատարակում է հոդված «Էակները, որոնք ապրում են Մարսի վրա»
Բորիս Ստրուգացկին գրել է նրա մասրն, որ Ուելսի վեպը ուժեղ ազդեցություն է թողել դարի համաշխարհային ֆանտաստիկայի վրա և հատկապես հայրենական ֆանտաստիկայի վրա։
Ռոբերտ Հայնլայնի քննադատները խոստովանում էին, որ դասական ամերիկայի ֆանտաստիկան դաստիարակվել է Ուելսի ստեղծագործություններով և հատկապես «Աշխարհների պատերազմ»-ով։
Ստրուգացկի եղբայրների պատմվածքը՝ «Մարսիանների երկրորդ ներխուժումը», Ուելսի պատմության սյուժեի ժամանակակից վերաիմաստավորումն է, որում երկրաբնակների միօրինակացումը, ովքեր չէին ցանկանում նկատել երկրի գրավումը մարսիանների կողմից, հասցված էր անհեթեթության։
Ուելսի վեպը մի քանի անգամ չէ, որ վերահրատարակվել է , թարգմանված է Երկրի բազմաթիվ լեզուներով, դարձել է շատ ֆիլմերի, թատրոնների, կոմիքսների և համակարգչային խաղերի հիմքը։
Մարսիանների նկարագրությունը որպես անկողմնակալ, ռացիոնալ և անհոգի էակ, երկրայիններին միայն որպես ուտելիք համարելով, առաջին անգամ նախապատրաստվել է Ուելսի ավելի վաղ «Միլիոն տարվա մարդը» ստեղծագործության մեջ։
Ստամբուլի Գալաթսարայի ավագ դպրոցում սովորելուց հետո՝ 1912-ից 1914 թվականներին, Բեն Ցվին Իսրայելի ապագա վարչապետ Դավիդ Բեն Գուրիոնի հետ միասին Ստամբուլի համալսարանում իրավագիտություն էր ուսանում։
Յիցխակ Բեն Ցվին ակտիվ մասնակցում էր Ուկրաինայում 1905 թվականի ջարդերի ընթացքում հրեաներին պաշտպանելու նպատակով կազմավորված հրեական ինքնապաշտպանական ստորաբաժանումներում և միացավ Սիոնիստական քաղաքական կուսակցությանը։
Իսրայել պետությունը հետաքրքրվեց հարևան՝ Նիսիմ Վալերոյին պատկանող կառույցով, տանտիրոջ մահից հետո այն ձեռք բերեց, որպեսզի լրացուցիչ տարածք ապահովի նախագահի նստավայրի համար։
Հաանցին Պաղեստին եկավ որպես մոլի սիոնիստ, բայց աստիճանաբար դարձավ Սիոնիստական կազմակերպությանը քննադատող, հրեաների և արաբների միջև բանակցային լուծումը գերադասելով զինված պայքարին։
Նա առաջատար սիոնիստական ակտիվիստ էր և 1897 թվականի առաջին Սիոնիստական կոնգրեսի կազմակերպիչներից մեկը, ով 1952 թվականին Իսրայելի առաջին Քնեսեթի կողմից արժանացել է «Իսրայել պետության հայր» տիտղոսին։
Հետագայում Բեն Ցվին ընտրվեց Երուսաղեմի քաղաքային խորհրդի անդամ և Ազգային խորհրդի (Պաղեստինի մանդատի տակ գործող հրեական ստվերային կառավարություն) նախագահ։
1948 թվականին, Բեն Ցվին գլխավորում է Միջին Արևելքում արևելյան հրեական համայնքների գիտահետազոտական ինստիտուտը, որը հետագայում նրա պատվին անվանակոչվեց Բեն Ցվի ինստիտուտ։
Հաշվարկը՝ 4 մարդ, ականանետը տարանջատ վիճակում կարող է տեղափոխվել մեծ հեռավորությունների վրա, ինչպես նաև կարող է տեղափոխել այն մարտական վիճակում՝ կրակային դիքի փոփոխության ընթացքում։
Շամոնիի հովիտը, որ ձգվում է 16 կմ, ներառում է մի քանի սահադաշտեր' Գրան Մոնտե, Լե Տուր, Լեզ Ուշ, Բրեվեն, Ֆլեժեր, ինչպես նաև նշանավոր Սպիտակ հովիտը' Էգյուիյ դյու Միդի բարձունքից ձգվող 20 կիլոմետրանոց զառիթափը։
20-րդ դարի կեսերին գյուղատնտեսությունը, որ տեղի բնակչության եկամտի հիմնական աղբյուրն էր, դադարում է այդ կարևորությունն ունենալուց. քաղաքի տնտեսական ակտիվությունը վերջնականապես անցնում է տուրիզմի բնագավառին։
Թոմին այդ ընթացքում ձերբակալում են սպանության մեղադրանքով , քանի որ Իզաբելը չէր հաստատել նրա վկայությունը այն մասին, որ Ֆրենկը գտնվել է արդեն իսկ մահացած վիճակում։
Թոմը, Իզաբելը և Լյուսին շարունակում են իրենց մեկուսի կյանքը այնքան ժամանակ, երբ տեղի է ունենում ուղղակի հանդիպումը Հաննայի հետ, ումից Իզաբելը ևս իմանում է ճշմարտությունը։
Թոմը կրկին առաջարկում է Լյուսիին տալ իսկական մորը, բայց Իզաբելն անդրդվելի է . նա համոզված է, որ Լյուսիի համար հենց ինքը ընդմիշտ կարող է մայր լինել և նրան հանձնելը համարում էր դավաճանություն։
Թոմը ուզում է հայտնել այդ մասին իր ղեկավարությանը, որպեսզի իրենք հետո Իզաբելի հետ որդեգրեն աղջնակին, բայց Իզաբելը, հասկանալով, որ իրենց կյանքի պայմանները թույլ չեն տա, որ դա տեղի ունենա, ամուսնուն համոզում է լռելյայն թաղել գտնված տղամարդու դին, իսկ նորածնին մեծացնել որպես հարազատ դուստր, քանի որ ընտանիքի ընկերներն ու հարազատները դեռևս չգիտեին իր երկրորդ վիժման մասին։
Աղջնակը շատ արագ դառնում է ողջ ընտանիքի սիրելին, բայց որոշ ժամանակ անց նրա ծագումը բացահայտվում է. գերեզմանատանը Թոմը նկատում է Հաննա անունով մի կնոջ, որը ողբում էր դատարկ գերեզմանի վրա. այն պատկանում էր նրա ամուսնու՝ Ֆրենկին, և փոքրիկ դստերը՝ Գրեյսին, ովքեր կորել էին ծովում այն ժամանակ, երբ Թոմը և Իզաբելը գտել էին Լյուսիին։
Սովորել է Բերայի Եսայան վարժարանում, սակայն 11 տարեկանից կիսատ է թողել ուսումը և աշխատանքի անցել Բանկալթիի «Վենյուս» լուսանկարչական ստուդիայում որպես աշակերտ։
Մանուելի լուսանկարչատանը մտերմացել է նրա նախագահ Էդուարդ Հերիոտի և հիմնադիր-ղեկավար Էլիզեի հետ և ստացել Ֆրանսիայի Հանրապետության լուսանկարչի կարգավիճակ։
1949 թվականին անցել է թոշակի, ընտանիքով տեղափոխվել Կանն, վեց ամիս հետո Կաննի Յան Մասե փողոցում բացել լուսանկարչական ստուդիա, որտեղ լուսանկարել է Կաննի հայտնի մարդկանց, պրեֆեկտների, քաղաքապետների, Մորիս Շևալյեին , ֆրանսիացի հայտնի դերասանների։
Սովորել է մինչև ութերորդ դասարան, որից հետո մայրը մահացել է խոլերայից, և երիտասարդ Իգնասիոն աշխատել է որպես արծաթագործ, սալիկների նկարիչ, հովհարներ պատկերազարդող։
1874 թվականին հայրենի քաղաք վերադառնալով՝ նա թողնում է ավանդական պատմական թեմաներ նկարելը և սկսում նկարել ընտանեկան թեմաներ, մերկ կերպարներ, առօրյա կյանքի տեսարաններ։
1884 թվականին Վալենսիայում խոլերայի համաճարակի պատճառով Իգնասիոն ժամանակավոր տեղափոխվում է Բետերա, որտեղ բնակվում է բանկիր Խոսե Յաումանդրեուի «Մարիա» վիլայում։
Ըստ առաջին վարկածի խորհրդանշական սրտի նշանի ձևը, ոչ այլ է քան բաղեղի տերևը Հելենիստական մշակույթում բաղեղը գինեգործության և Դիոնիսոս կրքի խորհրդանիշն էր։
Առաջին միապետը, որը եռանդուն միջոցներ ձեռնարկեց «ազատ վաշտերը» ոչնչացնելու համար, Վալուաների գահատոհմին պատկանող ֆրանսիական արքա Կարլոս Հաղթականն էր (, ծնվ. 22 փետրվարի 1403թ., Փարիզ — վախճ.՝ 22 հուլիսի 1461թ., Մեէն-սյուր-Յեվր, արքա է հռչակվել 1422-ին, պաշտոնապես գահ բարձրացել՝ 1429-ին)։
Այս տաղանդավոր ռազմաքաղաքական բարեփոխիչը՝ լինելով Կարլոս Խելահեղ անվանյալ արքայի և Իզաբելլա Բավարուհի թագուհու որդին՝ լուրջ փոփոխություններ կատարեց Ֆրանսիայի, և փաստորեն, նաև միջնադարյան Եվրոպայի ռազմական համակարգում։
Կարլոս Հաղթականը սահմանեց հատուկ հարկ՝ զորքեր պահելու համար, որի արդյունքում հնարավորություն ստացավ կտրուկ միջոցներ ձեռնարկել և խստորեն փոխել իրեր նախկին դրությունը։
Նախ և առաջ մի ամբողջ շարք արքայական հրովարտակներով՝ օրդոնանսներով Շարլ -ը մասնավոր անձանց զրկեց զինված ջոկատներ կազմելու իրավունքից և այդ իրավունքը վերապահվեց բացառապես ֆրանսիական թագավորին։
Տվյալ վաշտի կապիտանը , այսինքն՝ «գլխապետը» կամ վաշտապետը, ստանալով կառավարական արտոնագիրը՝ պատասխանատու էր դառնում գերագույն իշխանության առջև՝ այն բոլոր անօրինությունների և օրինախախտումների համար, որոնք կատարում էր իր ենթակա վաշտը։
Այն առաջ բերեց ժամանակավոր տեղական աշխարհազորային զորքեր՝ ավատատերերի գլխավորությամբ, որոնք պարտավոր էին ռազմական ծառայության ներկայանալու՝ իրենց գերակայի՝ արքայի կամ այլ խոշոր կամ միջին ավատատիրոջ՝ դքսի, կոմսի, բարոնի առաջին իսկ պահանջով։
Ավատատիրական սանդուղքի ստորին աստիճանում կանգնած էին մանր ավատատերերը՝ ասպետները, որոնք, սովորաբար, գլխավորում էին ավատատիրական բանակի կազմակերպչական և մարտավարական փոքրագույն միավորը հանդիսացող շուրջ 3-12 զինված մարդուց բաղկացած ստորաբաժանումը՝ այսպես կոչված «նիզակը»։
Վերջինիս կազմում ասպետի հետ միասին, որը որպես հրամանատար և տեր գլխավորում էր այդ ստորաբաժանումը և միաժամանակ նրա հարվածային միջուկն էր, մտնում էին նրա մեկ կամ մի քանի հեծյալ զինակիրները, մեկ կամ երկու հետևակային նետաձիգ կամ նիզակակիր, մեկ կամ երկու մանկլավիկ կամ պաժ։
Այդ նույն կերպ կոմսը կարող էր իր հերթին ենթակա բարոնների վաշտերից հավաքել ավատատեր ասպետներից ու նրանց զինակիրներից կազմված գումարտակ, իսկ դուքսը՝ մի քանի նման գումարտակից բաղկացած զորագունդ։
դարի խոշորագույն հայագետներից մեկի՝ ակադեմիկոս Ստեփան Մալխասեանցի հեղինակած «Հայերէն բացատրական բառարանը»՝ շարունակելով Մխիթարյանների մշակած հայկական լեզվագիտության գրաբարյան-դասական ավանդույթները (այդ թվում՝ հայերենի մաշտոցյան, ավանդական կամ դասական ուղղագրությունը՝ ընդ որում Ստալինյան դիկտատուրայի պայմաններում) և միաժամանակ դնելով արդի հայերենի բառարանագիտական հիմքերը, տալիս է «բանակ» բառի հետևյալ բացատրությունները.
Այսինքն՝ եթե ակադեմիկոս Մալխասեանցի միտքը արտահայտենք ժամանակակից հայերեն ռազմական տերմիններով, կստացվի հետևյալը՝ «Բանակ - զորամիավորում՝ ռազմերթ կատարելիս կամ ռազմական գործողություններ վարելիս»։
Այսպիսով ժողովրդական աշխարհազորը կորցրեց իր նախկին ռազմական նշանակությունը, իսկ հետևակը՝ վերածվելով հեծելազորի հանդեպ երկրորդական ու նույնիսկ՝ սպասարկող, ենթակա զորատեսակի կարգավիճակում, ընդհանրապես պահպանվեց միայն միջնադարյան քաղաքներում, որտեղ արհեստավորական միությունները, համքարությունները , իսկ Միջնադարյան Հայաստանում՝ կտրիճվորաց միությունները աստիճանաբար սկսեցին իրենց ռազմական կազմակերպվածքը ստեղծել։
Ք.ա. դարի կեսից մինչև Ք.ա. դարի վերջը դեռևս իր վաղ միապետական՝ թագավորական ժամանակաշրջանն ապրող Հին Հռոմում, Ք.ա. դարում, փաստորեն, հսկայական պատմական և քաղաքագիտական նշանակություն ունեցող սոցիալ-տնտեսական և ռազմա-քաղաքական բարեփոխում կատարվեց, որը հանգեցրեց այդ փոքր թագավորության ռազմական կազմակերպվածքի արմատական փոփոխությանը։
Մասնավորապես՝ հռոմեական պատմական ավանդույթը վկայում է, թե, իբր, ժողովրդին «տրիբա»-ների բաժանելու փոխարեն Հռոմի ժամանակագրորեն 6-րդ, ընդ որում՝ նախավերջին արքայի՝ ռեքսի՝ Սերվիոս Տուլիոսի առաջարկով հռոմեական ամբողջ ժողովուրդը բաժանվեց «ցենզային» դասերի։
18-րդ դարում Վենետիկի Մխիթարյանների հրատարակած և ցայսօր իր արժեքը չկորցրած «Հայկազեան Բառարանը» «բանակ» բառի մասին համապատասխան բառահոդվածում տալիս է հետևյալ տեղեկությունները.
Սակայն Վեսպասիանոս կայսեր ժամանակներից իտալիկները փաստացի ազատվեցին ռազմական ծառայությունից, և լեգեոնները սկսեցին համալրումներ ստանալ պրովինցիաներից՝ Իտալիայից դուրս գտնվող նահանգներից, որի հետևանքով տարբերությունը լեգեոնների և օժանդակ կոհորտաների միջև ավելի ու ավելի էր ջնջվում։
դարերում Եվրոպայի միապետներն ամենուրեք ձգտում էին իրենց ստորակա ավատատերերից և այլ հպատակներից անձնական ռազմական ծառայության փոխարեն ստանալ կա՛մ դրամական միջոցներ կա՛մ գոնե պարենամթերք ու այլ բնամթերքներ, և այդ ամենն օգտագործել առավել հուսալի սեփական վարձկան զորք հավաքագրելու և զինելու ու հանդերձելու նպատակով։
Այդ ժամանակներում Արևմտյան Եվրոպայում հայտնվեցին ոչ թե պարզապես վարձու զինվորականներ, այլ նույնիսկ՝ ամբողջական թափառող զորաջոկատներ, որոնք իրենց ծառայություններն էին առաջարկում նրանց, ունից առավել մեծ շահ էին ակնկալում։
Հեծյալների դասից սերող Գայոս Մարիոսը , որը 7 անգամ Հռոմեական հանրապետության ամենաբարձր պաշտոնին էր հասել՝ կոնսուլ էր ընտրվել , Յուգուրթական պատերազմում իր տարած հաղթանակներով արտակարգ ժողովրդականություն էր ձեռք բերել իր պետությունում։
Մարիոսը բանակը համալրեց միայն զինծառայություն կատարելու ցանկություն ունեցողներով և, ընդ որում՝ գերազանցապես՝ ամենաաղքատ դասերի ներկայացուցիչներից՝ այսպես կոչված պրոլետարներից։
Բանն այն է, որ Կարթագենի այսպես կոչված, բնական քաղաքացիների թվաքանակը աննշան էր, իսկ նրանք էլ իրենց բոլոր հետաքրքրություններն ու շահերը կենտրոնացրել էին լայնարձակ առևտրի վրա։
Ստացված վիթխարի դրամագլուխների՝ կապիտալների կուտակումը հնարավորություն տվեց Կարթագենի հանրապետությանը՝ ռազմական ուժեր գնելու ո՛չ միայն իր գտնվելու աշխարհամասում՝ Աֆրիկայում, այլև Եվրոպայի մեծ մասում։
Հաճախ էր պատահում, որ ստորակա ավատատերերը չէին ներկայանում իրենց գերիշխանին կամ գերակային՝ այս կամ այն ծառայությունը, այդ թվում՝ ռազմական ծառայությունը կատարելու համար։
Այս երևույթը, որը տեղի էր ունենում միջնադարյան Եվրոպայում, ավելի շուտ ի հայտ է եկել վաղ միջնադարյան Հայաստանում, որտեղ ներից ոմանք երբեմն ապստամբում էին արքայի, իսկ սեպուհները՝ իրենց նախարարների դեմ։
Այդ պետություններում մշտական զորքերը առկա էին ամենաաննշան քանակությամբ և նախատեսվում էին խաղաղ ժամանակ գերազանցապես պահակային ծառայություն կատարելու համար, որը միևնույն ժամանակ նախապատրաստական ռազմական դպրոցի դեր էր կատարում պատանիների համար։
Նման մի երևույթ գրանցվել է նաև Հին և Միջնադարյան Հայաստանում, որն ունի բազմադարյան արմատներ և լուսաբանված է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետի կողմից հրապարակված համապատասխան աշխատությունում։
Հայաստանում դեռևս Վանի թագավորության ժամանակաշրջանում ստեղծվել է ուժեղ բանակ, որի միջուկը «արքայական» կոչված զորագունդն էր, հիմնական զորատեսակները՝ հետևակը, այրուձին և մարտակառքերը։
Հին Հռոմի այդպիսի բանակը, որն արդեն կորցրել էր իր մոնոէթնիկ՝ միազգ բնույթը և կազմված էր զանազան ազգերի ներկայացուցիչներից , պետական օրգանիզմին կապվում էր միայն ի դեմս կայսեր, որպես բանակի հրամանատարի։
Այս նոր հռոմեական բանակն արդեն ուժ էր ինքնըստինքյան, և այդ ուժը, օրենքում գահաժառանգության մասին կանոնների բացակայության պայմաններում՝ ինքն էր գահին բարձրացնում կայսրերին։
Նույնպիսի կաստային բնույթ էր կրում նաև Սպարտայի բանակը, Սպարտական պետության ռազմական կազմակերպվածքը, սակայն այստեղ ռազմական կաստան կազմում էր ամբողջ ժողովուրդը՝ իր լրիվ կազմով՝ , որպես Պելոպոնես թերակղզու հարավային այդ մարզը' Լակեդեմոնը նվաճածներ։