polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ասպետ, մահ և սատանա , Ալբրեխտ Դյուրերի երեք նշանավոր փորագրանկարներից մեկը, որ «Մելանխոլիա» և «Սուրբ Հիերոնիմը խցում» փորագրությունների հետ մտնում է այսպես կոչված «վարպետաց փորագրությունների» մեջ։
Սանկտ Պետերբուրգում' Ալեքսանդրյան այգում, տեղադրվել է բրոնզե կոմպոզիցիա, որ ներկայացնում է Դյուրերի փորագրության կերպարներին' ներառյալ ասպետի կողքից վազող շունը։
Հարմոնիկ օսցիլյատորի էներգիական մակարդակների որոնման խնդիրը բերվում է այնպիսի թվերի որոշմանը, որոնց դեպքում հետևյալ դիֆերենցիալ հավասարումը ունի լուծում՝
Այս դեպքում դիտարկվում են ոչ թե մասնիկի վրա ազդող ուժերը, այլ համիլտոնյանը, այսինքն հարմոնիկ օսցիլյատորի լրիվ էներգիան, ընդ որում՝ պոտենցիալ էներգիան կոորդինատից ունի քառակուսային կախվածություն։
Նրա հայրը՝ Էրիկ Հիթչենզը, Բրիտանական թագավորական նավատորմի հրամանատար էր, ում աշխատանքի բնույթը հաճախակի էր ստիպում Հիթչենզների ընտանիքին փոխել իրենց բնակության վայրը։
Հիթչենզի մայրը՝ Իվոնը, ամուսնու առարկություններին հակառակ, որոշում է ուղարկել Հիթչենզին մասնավոր դպրոց, որպեսզի նա ստանա իր ժամանակի հասանելի ամենալավ կրթությունը։
2001 թվականին Ռիզոն ամսագրին տված հարցազրույցում Հիթչենզը հայտարարում է, որ այլևս չի կարող իրեն կոչել սոցիալիստ, և որ սոցիալիստական գաղափարախոսությունը դադարել է կապիտալիստական համակարգին այլըտրանք հանդիսանալ։
2006 թվականին Փենսիլվանիայի քաղաքային դահլիճում տեղի ունեցող բանավեճի ժամանակ Հիթչենզը հայտատարում է, որ չնայած այն հանգամանքի, որ նա այլևս սոցիալիստ չէ, բայց նա շարունակում է իրեն համարել մարքսիստ ։
2010 թվականին Նյու Յորք Թայմս ամսգարին տված հարցազրույցում Հիթչենզը վերահաստատում է իր նախկին հայտարարությունը՝ ասելով, որ պահպանողական մարքսիստ է, քանի որ պատմության դիտարկման մատերիալիստական մոտեցումը բազմակի անգամներ ապացուցել է իր վավերականությունը։
Բրիտանիայի սիրված կուռքի քննադատությունը» գիրքը, որտեղ նա դատապարտում է թագավորական ընտանիքի ապրելակերպը և ԶԼՄ-ների կողմից իրականացվող նրանց կյանքի լուսաբանումը։
Նույն թվականին լույս է տեսնում Հիթչենզի հաջորդ գիրքը, որը կոչվում էր «Արյուն, Դասակարգ և Կարոտախտ. Անգլո֊ամերիկյան ծաղրանքը» » , որտեղ նա նկարագրում է ԱՄՆ֊ի գերակա և միակողմանի ազդեցությունը Մեծ Բրիտանիայի հետ իրականացվող մշակութային փոխհարաբերություններում։
Ի տարբերություն աթեիստի, հակաթեիստը ոչ միայն չի ընդունում Աստծո գոյությունը, այլ նաև գոհունակություն է հայտնում, որ Աստծո գոյությունը հաստատող վկայություններ չեն կարող տրամադրվել։
Հիթչենզի ուշադրության կենտրոնում էին գտնվում երեք մեծ մոնոթեսիտական կրոնները՝ քրիստոնեությունը, իսլամը և հուդայականությունը, որոնց նա անվանում էր «չարիքի առանցք»։
Վիլիամ Ջեֆերսոն Քլինոթնի տիրանգուլյացիանները» գիրքը, որտեղ Հիթչենզը խիստ քննադատության է ենթարկում ձախերի համար նշանավոր կերպար հանդիսացող ԱՄՆ նախագահ Բիլ Քլինթոնին։
1989 թվականին Հիթչենզը խզում է կապերը ձախական շարժումների հետ այն բանից հետո, երբ նրա ընկեր Սալման Ռուշդին մահվան սպառնալիքներ է ստանում իր «Սատանայական բանաստեղծություն» գրքի համար։
2002, 2005 և 2006 թվականներին հրապարակվում են «Ինչու է Օրվելը արդիական» » , «Թոմաս Ջեֆերսոն. Ամերիկայի հեղինակը» » և «Թոմաս Փեյնի Մարդու իրավունքները. Կենսագրություն» » գրքերը։
Դրանցից մեկը ՝ «Ինտերնացիոնալ սոցիալիստները», պայքարում էր Վիետնամի պատերազմի, միջուկային սպառազինության, ռասիզմի և միջազգաային կորպորացիաներից բաղկացած օլիգարխիայի դեմ։
Սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումներից հետո Հիթչենզը սատարում է ԱՄՆ֊ի կողմից Իրաք ներխուժման և Սադդամ Հուսեյնին իշխանությունից հեռացնելու ծրագրերը։
Որոշ ռոմանագետներ օքսիտաներենը տեղադրում են գալլիա-ռոմանական ենթախմբի մեջ, իսկ որոշներներն էլ ռոմանական լեզուների մեջ զատում են առանձին պիրենեյան խումբ, որի մեջ մտնում են օքսիտաներենը, կատալաներենը, գասկոներենը և արագոներենը։
Լեհական Տատրա և Լեհաստանի տեսարժան վայրեր կազմակերպությունները միավորվեցին Լեհական տուրիզմ տեսարժան վայրեր անվան տակ և զբոսաշրջային ենթակառուցվածքից շատերը փոխանցվեցին նոր ձևավորված հիմնադրամին։
Դրանցից շատերը ամրացրեցին իրենց դիրքերը շուկայում, քամի որ կարող էին մրցակցել -ի, կամ -ի նման տուրօ պերատնորի հետ, որոնք իրենց մասնաճյուղն ունեին Լեհաստանում։
1873 թվականին Լեհաստանի Տատրա կազմակերպությունը, իսկ 1909 թվականին Լեհական տեսարժան վայրերի դիտման կազմակերպությունը հիմնադրվեցին զբոսաշրջությունը կազմակերպելու և զարգացնելու համար։
Սպա-առողջարններ կան Սուդետներում, Բասկիդում և Բալթիկ ծովի ափերի երկայնքով, որոնցից մի քանիսը սկսած 1910 թվականից ասոցացվում են Լեհական բալնեոթերապիայի ասոցիացիայի հետ։
Այն բանից հետո, երբ Լեհաստանը 1918 թվականին նորից ձեռք բերեց անկախություն, դեպի Լեհաստան զբոսաշրջությունը կտրուկ աճեց, և վերջինս խրախուսվում էր կառավարության կողմից։
Առաջին լեհ պրոֆեսիոնալ տուր օպերատոր Օրբիսը, հիմնադրվել է 1923 թվականին Լվովում, որը 1937 թվականին ղեկավարվում էր Գրոմադայի տուրիստական կազմակերպության և տուր օպերատորի կողմից։
Առավել հայտնի քաղաքներից են Կրակովը, Վրոցլավը, Գդանսկը, Վարշավան, Պոզնանը, Լյուբլինը, Տորունը, ինչպես նաև Օսվենցիմի պատմական Օսվենցիմ գերմանա–ֆաշիստական համակենտրոնացման ճամբարը։
Լեհաստանի գլխավոր ուղղություններն առաջարկում են տեսարժան վայրեր ինչպես քաղաքներում, այնպես էլ դրանցից դուրս, առաջարկելով պատմական հուշարձաններ, բիզնես գործուղումներ, որակյալ զբոսաշրջություն, ագրոտուրիզմ, լեռնային էքսկուրսիա և այլն։
Ըստ Զբոսաշրջության ինստիտուտի տվյալների, 2006 թվականին Լեհաստան են այցելել 15.7 միլիոն զբոսաշրջիկ, իսկ 2007 թվականին 15 միլիոն զբոսաշրջիկ, ընդհանուր հաշվով 66,2 միլիոն զբոսաշրջիկներից բացի։
2012 թվականին Լեհաստան են այցելել 13.5 միլիոն օտարերկյա զբոսաշրջիկ (նրանք, ովքեր եկել են Եվրո-2012-ի ժամանակ, բայց չեն մնացել գիշերելու, չեն ներառվել պաշտոնական վիճակագրության մեջ)։
Ամենատարածված զբոսաշրջային ուղղություններն են Տատրերը, որը Լեհաստանի ամենաբարձր կետն է և հայտնի է իր Օրլյա Պերցով, Կրկոնոշե լեռնազանգվածը, Ստոլվա լեռնաշղթան, Բելովեժյան թավուտը, Բեշադները, Մազուրիա ջրային շրջանը, Կոմպինոսսյան ազգային պարկը և այլն։
Անցումը ժողովրդավարության մի շարք երկրներում դիտարկվում է որպես գլոբալ պրոցես, այսինքն ժողովրդավարացման անցումային տարբեր փուլերի մեջ ոչ միայն կարելի է գտնել ընդհանրություններ, այլև դրանք դիտարկել որպես համաշխարհային քաղաքական գործընթացի մասնավոր դեպքեր։
Չնայած այն հանգամանքին, որ դեմոկրատական ինստիտուտների վրա շատ հաճախ դրվում է տնտեսական և սոցիալական խնդիրների լուծման հարցը, այնուամենայնիվ միտում կա ժողովրդավարությունը դիտարկել ոչ թե տվյալ իրավիճակում նախընտրելի ձև, այլ որպես պահանջմունք։
Այս առումով առաջանում է երկակի խնդիր. մի կողմից եվրոպական լիբերալիզմի պաշտպանությունը ու նորացումը, մյուս կողմից՝ դեմոկրատական կարգի մյուս ձևերի հանդեպ տոլերանտության ձևավորումը։
Մասնագիտական գրականության մեջ առանձնացվում են ժողովրդավարացման երեք ալիքներ, որոնցից յուրաքանչյուրը բնորոշվում է իրեն բնորոշ պատմական պայմաններով, առանձնահատկություններով, որոշ երկրներում ժողովրդավարության ամրապնդման, իսկ մյուսներում էլ՝ անհաջողության պատճառներով։
Դա բացատրվում է մի շարք հանգամանքներով՝ տարբեր երկրներում ժողովրդավարության սահմանման կոնցեպտուալ տարբերություններով, դեմոկրատական զարգացման տարբեր ինդիկատորներով, դեմոկրատական գործընթացների ինտենսիվության մասին առկա տարբեր պատկերացումներով և այլն։
Առաջին ալիքի սկսվելուն նպաստել են ամերիկյան և ֆրանսիական հեղափոխությունները, «նահանգ- պետությունների» առաջացումը, ինչպես նաև բրիտանական դոմինիոնների ժողովրդավարացումը։
Ժողովրդավարացման երրորդ ալիքը սկսվել է 1974 թվականի ապրիլի 25-ին Պորտուգալիայի մայրաքաղաք Լիսաբոնում սկսված հեղափոխությամբ, որի արդյունքում Պորտուգալիայում տապալվեց Անտոնիո դի Օլիվեյրա Սալազարի գլխավորած ավտորիտար վարչակարգը։
Ալիքն այնուհետ տարածվեց դեպի Իսպանիա, Հունաստան,Լատինական Ամերիկայի երկրներ , Ասիայի որոշ երկրներ, հատկապես Թուրքիա, Ֆիլիպիններ, Հարավային Կորեա և վերջապես Արևելյան Եվրոպա ։
Ռեվերսի ալիքի առաջացումը պայմանավորված էր ֆաշիզմի առաջացմամբ, ինչպես նաև որոշ երկրներում ամբողջատիրական համակարգի ներդրմամբ, հատկապես ԽՍՀՄ առաջացումը։
Այս բացահայտման պայմանների և ժամանակի մասին որոշակի տվյալներ հայտնի չեն, բայց ավանդաբար այն վերագրվում է Գիպասին Մետապոնտից, ում այդ բացահայտման համար, ըստ տարբեր լեգենդների, կա՛մ սպանել են, կա՛մ էլ արտաքսել են, մեղադրելով պյութագորասականության գլխավոր ուսմունքը խախտելու համար, այսինքն, որ «բոլոր թվերը բնական են»։
Այդ պատճառով քառակուսի արմատ 2-ին երբեմն անվանում են նաև Պյութագորասի հաստատուն, որովհետև հենց պյութագորասականներն են ապացուցել թվի իռացիոնալությունը, այդպիսով նաև հայտնագործելով իռացիոնալ թվերի գոյության փաստը։
2007 թվականին ռեկորդը գերազանցվեց․ Սիգերու Կոնդոն 13 օր և 14 ժամում հաշվեց ստորակետից հետո 200 միլիարդ թվանշան՝ 3,6 ԳՀց հաճախականություն և 16 ԳԲ օպերացիոն հիշողություն ունեցող համակարգչի միջոցով։
Ամենատարածված մեթոդը, որ օգտագործվում է բազմաթիվ համակարգիչներում ու հաշվիչ սարքերում, քառակուսի արմատ հաշվելու բաբելոնական մեթոդն է, որի ալգորիթմը հետևյալն է՝
Աբստրակտ հանրահաշվի տեսանկյունից՝ -ը հանդիսանում է բազմանդամի արմատը, դրա համար համարվում է հանրահաշվական ամբողջ թիվ տեսքի բազմաթիվ թվեր, որտեղ -ն և -ն ռացիոնալ թվեր են, որոնք ստեղծում են հանրահաշվական դաշտը։
Այդ հաշիվները պարունակում են բոլոր մնացորդները, որոնք անհրաժեշտ են ֆինանսական հաշվետվությունները պատրաստելու համար, այսինքն ակտիվների, պարտավորությունները, եկամուտների և ծախսերի հաշիվները։
2012 թվականի մարտի 28-ից մինչև հունիսի 10-ը Սաննին մասնակցել է բրադվեյան «Բռնի՛ր ինձ, եթե կարող ես» մյուզիքլի կորեական տարբերակի բեմադրությանը, որտեղ մարմնավորել է Բրենդ Ստրոնգի դերը։
Նրա ելույթը ստացել է դրական արձագանքներ, և նա առաջադրվել է «Լավագույն նորեկ դերասանուհի» մրցանակին 6 մրցանակաբաշխության ժամանակ, բրադվեյական մրցանակաբաշխության կորեական համանման ժամանակ։
2012 թվականի դեկտեմբերի 14-ից մինչև 2013 թվականի փետրվարի 9-ը Սաննին կրկին խաղացել է Բրենդ Ստրոնգի դերը «Բռնի՛ր ինձ, եթե կարող ես» մյուզիքլում -ի բեմում։
Ինչպես նաև 2009-2010 թվականներին Սաննին Յու Րիի հետ միասին դարձել են հեռուստաալիքի հայտնի հաղորդման մշտական մասնակիցները, որտեղ 7 հայտնի աղջիկներ, անվանելով իրենց 7, ապրում էին հասարակ գյուղական կյանքով, կառուցելով տուն, գոմ, զբաղվելով անասնապահությամբ, տնկելով բանջարանոց, օգնելով գյուղում ապրող ծերերին։
Սաննին, Սոհյոնը, Յու Րին, Թիֆանին և այլ արտիստներ մասնակցել են - ի ընկերական ծրագրին և նկարահանվել են « » տեսահոլովակում, տեսահոլովակը ցուցադրել են մրցանակաբաշխության վերջում։
Սաննին ձայնագրել է մի քանի միանձնյա սաունդթրեկներ, օրինակ՝ « ’ » երգը հեռուստաալիքի « » հեռուստասերիալի համար, « » երգը « » ֆիլմի համար և « » երգը հեռուստաալիքի «! » հեռուստասերիալի համար։
2012 թվականի օգոստոսին Սաննին խմբի անդամ Լունայի հետ թողարկել է զույգերգ «’ » անվանումով, որը դարձել է հեռուստաալիքի «Քեզ համար՝ ամբողջ հմայքով» հեռուստասերիալի սաունդթրեկը։
Արվեստի իսկական ստեղծագործության առանձնահատուկ նշանակությունն այն է, որ նա դուրս է եկել անձնային սահմանափակումներից և դարձել անգամ իր սեփական ստեղծողի անձնային ազդեցության համար անհասանելի։
Գեղարվեստական ստեղծագործության վայելումը հասնում է իր կուլմինացիոն կետին, երբ մենք համարյա շնչահեղձ ենք լինում լարվածությունից, երբ ինքնաբերաբար հոսում են կարեկցանքի և ցավակցության արցունքներ։
Այդ գործընթացում մարդը գիտակցորեն և ենթագիտակցորեն փոխակերպում է իր «Ես»–ը, իր անձնային փորձը՝ ձգտելով հասնել իր «Ես» կոնցեպցիային և ամբողջականության։
Ֆրոյդը համոզված է, որ արվեստագետը ձգտում է իր ներաշխարհի առավել լրիվ իրագործման, նա ավելի ազատ է արտաքին սահմանափակում ներից, հենց այդ պատճառով էլ՝ նման երեխայի։
Մարդիկ ազատ ինքնաարտահայտվելու քաղց են զգում, որովհետև ստեղծագործությունը նման է ազատության, մեկ անգամ փորձելով, այլևս հնարավոր չէ առանց դրա ապրել, դա տրանսֆորմացնող, ապրաքի նեղ գործընթաց է։
Հունական հեղափոխության սկսման հետ մեկտեղ մերձդանուբյան իշխանությունների տարածքում, 1821 թվականի փետրվարին, Արիստիասը միացավ Ալեքսանդր Իպսիլատիի ապստամբներին և մտավ «Հունական ուսանողության սրբազան կորպուս»։
Կոնստանտինոս Կարիակոս Արիստիաս , հույն և ռումինացի առաջին պրոֆեսիոնալ դերասանը, ռումինական թատրոնի հիմնադիրը, ռումինացի թարգմանիչ և գրող, 19-րդ դարի հունական և ռումինական հեղափոխական։
Շինանյութը, որից կառուցվել է դղյակը, բնորոշ է հովտի բոլոր դղյակներին, ինչպես մյուս ամրոցները և պալատները, Մոնսորոյի դղյակը կառուցվել է սպիտակ ավազաքարից։
Տարօրինակն այն է, որ նրա մահվան մասին լուրը Ֆրանսուազ դե Մերիդորը անտարբերությամբ ընդունեց և սփոփանք գտավ ամուսնու նկատմամբ սիրո մեջ, ում երջանկացրեց բազմաթիվ ժառանգներով։
Կուտանսեր դղյակում դքսուհի Մոնսորոն ծանոթանում է Լուի դե Կլերմոն դ՛Ամբուազի, թագավորական իշխան դե Բյուսիի՝ դուքս Ալանսոնացու սիրելիի հետ։
Այժմ դղյակի տասնվեց դահլիճներում տեղակայված է մշտապես գործող ցուցահանդես՝ «Լուարի կերպարնրը», որը ձայնագրություններիուղեկցությամբ պատմում է Լուարի ափերի կյանքի մասին։
Հիասքանչ նկարների, լուսային խաղի և երաժշտության օգնությամբ այցելուները կարող են ծանոթանալ Լուարի բնապատկերներին, բնակավայրերի և դղյակների պատմական և տնտեսական զարգացման հետ, ինչպես նաև Մոնսորոյի դղյակի և գետի հետ կապված լեգենդների հետ։
Էդվարդ -ի կառավարման ժամանակահատվածից մեզ հասած արձանագրությունները փաստում են, որ այդ ժամանակահատվածում Կովենետրիի բնակչությունից իսկապես հարկեր չէին գանձվում, բացառությամբ ձիերի համար վճարվող տուրքերից։
Նկարիչը կրքից ամբողջությամբ խելագարության էր հասնում, որի պատճառով էլ բացատրվում է նկարի խորությունն ու վառ գունավորումը. Էդվարդը նկարում իր անձնական վերապրումներն է վրձնել։
«Կախարդված Մեռլինը» , անգլիացի գեղանկարիչ, պատկերազարդող և պրեռաֆայելիտների սերնդի կարկառուն ներկայացուցիչ Էդվարդ Քոլի Բյորն-Ջոնսի նկարը։
Կա մի վարկած նույնպես, ըստ որի, Լճի տիրակալուհու կերպարի համար կեցվածք է ընդունել Ուիլյամ Մորիսի կինը՝ պրեռաֆայելիտների գեղեցկության մարմնացում ու իդեալ համարվող Ջեյն Մորիսը։
Միլիգանի պետական պաշտպանները հասան իրենց պաշտպանյալի ճանաչմանը որպես «անուղղելի», որի արդյունքում նրան հանձնեցին հոգեբուժական կլինիկա՝ «մինչև նրան կվերադառնար հոգեկան առողջ վիճակի»։
Սակայն նրա պաշտպանները հայտարարեցին նրա խելագար լինելու փաստը և պնդում էին, որ այդ հանցագործությունները կատարվել էին նրա 2 այլընտրանքային անձանց կողմից՝ առանց նրա իմացության։
Նրա մեջ ապրող անձանցից շատերը մեծ տաղանդով օժտված երաժիշտներ և նկարիչներ էին, ընդ որում յուրաքանչյուրը մասնագիտացած էր նկարչության և երաժշտության առանձին ճյուղերում։
Հաշվում են Միլիգանի մեջ ապրող 24 տարբեր անձիք, որոնցից 10-ը հիմնական էին՝ հենց ինքը՝ Միլիգանը , Արթուր Սմիթը, Ռեյջենը, Ալենը, Թոմին, Դեյվիդը, Քրիսթոֆերը, Ադալանան, Դենին։
Այդ ժամանակ նա հաճախել է վարպետության դասերի այնպիսի հայտնի գործիչների մոտ, ինչպիսիք են Հարմութ Հենխենը, Կուրթ Մազուրտ, Գեորգ Ֆրիչը և Ռոնալդ Զայֆարթը։
Տրուայի պայմանագիրը ստորագրվել է ֆրանս-անգլիական Հարյուրամյա պատերազմի ընթացքում' 1420 թվականի մայիսի 21-ին Ֆրանսիայի Տրուա քաղաքում ՝ Անգլիայի թագավոր Հենրի -ի Ազենկուրի ճակատամարտում ունեցած բարեհաջող ռազմական արշավից հետո։
Ըստ պայմանագրի Անգլիայի թագավոր Հենրի -ը և նրա ժառանգները պետք է ժառանգեին ֆրանսիական գահը Ֆրանսիայի թագավոր Կարլ Խելագարի մահից հետո, անտեսելով օրինական դոֆինին , որը փաստացիորեն նշանակում էր Ֆրանսիայի միավորումը Անգլիային։
Տրուայի պայմանագիրը որոշակիորեն դրդապատճառ է հանդիսացել Հարյուրամյա պատերազմի հետագա զարգացման համար, որում Անգլիայի տարբեր թագավորներ փորձում էին ֆրանսիական գահին ներկայացնել իրենց պահանջները, և որն ի վերջո ավարտվեց ֆրանսիացիների հաղթանակով 1453 թ. Կաստիյոնի ճակատամարտում։
1418 թ. Բուրգունդիայի դուքս Ժան Անվախը, որի և Անգլիայի քաղաքական և տնտեսական հետաքրքրությունները համընկնում էին, զավթեց Փարիզը, իսկ մեկ տարի հետո սպանվեց իր հակառակորդ կուսակցականների կողմից։
Կարլին գահից զրկելու որոշումը օրինական կերպով վերահաստատվեց, երբ նա իրեն հայտարարեց Կարլ -ին հաջորդող ռեգենտ՝ ի պատասխան Հենրի -ի հռչակած ռեգենտության։
Բավարիայի Եղիսաբեթ թագուհին՝ Կարլ -ի կինը, իր որդուն զրկելով գահից, համաձայնեց պայմանագրի կետերին, այն հույսով, որ դիանաստիաների միավորման արդյունքում պատերազմը կավարտվի։
Բուլղարիայի գլխավոր հրամանատարությունը մտահոգված էր Սերբիայի և Հունաստանի նոր դաշինքի կառուցման հարցում, ինչպես նաև բանակում տիրող դժգոհություններից, որը սկսվել էր դեռ 1912 թվականի սեպտեմբերից։
Դանևը պատրաստվում էր մեկնել Ռուսաստան, որտեղ պետք է քննարկեր Ցար Ֆերդինանդի և գեներալ ՄիԽայիլ Սավովի որոշումները հարձակվել Սերբիայի և Հունաստանի վրա և հետ բերել տարածքները Մակեդոնիայում։
Մեկ ամսվա ընթացքում բուլղարացիները ստիպեցին թուրքերին նահանջել Կոստանդնուպոլսից ընդամենը 40 կիլոմետր հեռավորության վրա, միաժամանակ պարտություն կրեցին սերբերից և հույներից։
Օսմանյան բանակի հիմնական հակագրոհը տեղի ունեցավ բուլղարացիների ուղղու2յամբ դեպի Ադրիանապոլիս, սակայն նորից բուլղարացիների կողմից պարտություն կրելով, օսմանցիները վերադարձան հաշտության սեղանին։
Սանկտ Պետերբուրգում կայացած կոնֆերանսի ընթացքում փորձվեց հարթել Բուլղարիայի և Ռումինիայի հարաբերությունները' Ռումինիային զիջելով բուլղարական քաղաք Սիլիստրան, սակայն այս որոշումը չգոհացրեց երկու կողմերին, արդյունքում հարաբերությունները գնալով վատացան։
Երկրորդ Բալկանյան պատերազմի բռնկումից հետո վատթարացան Բուլղարիայի և Ռուսաստանի հարաբերությունները, իսկ Դանևի կառավարությունը հրաժարական տվեց մի քանի ճակատամարտերում պարտությունից հետո։
Նոր լիբերալ կոալիցիոն կառավարությունը Վասիլ Ռադոսլավովի գլխավորությամբ անմիջապես սկսեց խնդրի լուծման դիվանագիտական ճանապարհը և օգնություն խնդրեց Ավստրո-Հունգարիայից։
Բուլղարական զորքերը գրեթե կազմալուծել էին հունական բանակը, սակայն քանի որ ռումինացիները մայրաքաղաք Սոֆիայից մի քանի կիլոմետր հեռավորության վրա էին, իսկ թուրքերը հարմար դիրք ունեին նվաճելու ամբողջ հարավ արևմտյան Բուլղարիան, բուլղարացիները ստիպված հաշտություն խնդրեցին 1913 թվականի հուլիսին։
Մի քանի տարում Բուլղարիայի բանակը հասել էր մեկ միլիոնի, 5 միլիոն բնակչության պայմաններում և մյուս տասնամյակում այն ներքաշվեց երեք պատերազմներում' Առաջին ու Երկրորդ Բալկանյան պատերազմներում և Առաջին համաշխարհային պատերազմում։
Չանցած երկու տասնամյակ Բուլղարիան նորից մտավ պատերազմի մեջ բուլղարական հողերի միավորմեան համար, որպես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի մասնակից և նորից դարձավ պարտվող կողմ, մինչև որ փոխվեց Դաշնակիցների կողմը 1944 թվականին։
Չնայած Բուլղարիայի նահանգի հիմնադրմանը 1878 թվականին և Բուլղարիայի վերահսկողությանը Արևելյան Ռումելիայի նկատմամբ, 1885 թվականին բալկաններում ապրող բուլղարացիներից շատերը մնում էին Օսմանյան կայսրության ենթակայության տակ, հատկապես Մակեդոնիայում։
Պատերազմը պաշտոնապես ավարտվեց 1913 թվականի Լոնդոնի պայմանագրով, որով Միդիա-Էնոս գծից արևմուտք բոլոր օսմանյան տարածները բացառությամբ Ալբանիայի անցան դաշնակիցներին։
Ստրուվեի գեոդեզիական աղեղը չափվել է Ստրուվեի, Դորպատի աստղադիտարանի և Պուլկովոյի աստղադիտարանի ներկայացուցիչների կողմից շուրջ քառասուն տարիների ընթացքում՝ 1816 թվականից մինչև 1855 թվականն ընկած ժամանակահատվածը։
Այն սկսվել է Ֆուգլենեսից՝ Նորդկապ հրվանդանից ոչ հեռու, որը Նորվեգիայում է՝ հյուսիսային լայնության 70 40′11″ զուգահեռականի վրա և ձգվել է մինչև Ստարայա Նեկրասովկա՝ Դանուբի հարևանությամբ՝ հյուսիսային լայնության 45 20′03″ զուգահեռականի վրա։
Այս երկրները 2004 թվականի հունվարի 28-ին դիմեցին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-յին (Միավորված ազգերի Կրթության, գիտության և մշակույթի կազմակերպություն), որպեսզի Համաշխարհային ժառանգության կարգավիճակ շնորհի 34 պահպանված աղեղային հուշարձան-կետերին։
Ստրուվեի աղեղ , գեոդեզիական ցանց, որը բաղկացած է 265 տրիանգուլյացիոն կետերից, որոնք իրենցից ներկայացնում են հողի վրա տեղադրված երկու մետր բարձրությամբ շինվածք, որի երևակայական ցանցի երկարությունը ձգվում է 2820 կիլոմետր։
1828 թվականին գեոդեզիայի հայտնի մասնագետ և քարտեզագիր, ռուսական կայսերական բանակի ապագա գեներալ-լեյտենանտ Իոսիֆ Խոձկոն մասնակցել է Լիտվայի աստիճանային չափումներին Տարտուի աստղադիտարանի տնօրեն Վասիլի Ստրուվեի հետ։
Ճամբարի պարետի տեղակալ Քուրտ Ֆրանցը և ևս երեք ամբաստանյալներ դատապարտվեցին ցմահ ազատազրկման, հինգը՝ երեքից տասներկու տարվա ազատազրկման, իսկ մեկը արդարացվեց։
Մյուս դատական պրոցեսի ժամանակ ցմահ ազատազրկման դատապարտվեց ճամբարի նախկին պարետ Ֆրանց Շտանգլը, ում ձերբակալեցին Բրազիլիայում և տեղափոխեցին Գերմանիա։
1943 թվականի օգոստոսին Տրեբլինկա 2 ճամբարում, այն մարդկանց կողմից, ում կյանքը պահպանվել էր ճամբարի գործունեությունը չխաթարվելու նպատակով, ապստամբություն բարձրացրին։
Ապստամբության ժամանակ կենդանի մնացած անդամներից մեկը՝ Սամուել Վիլլենբերգը, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո գրեց ինքնակենսագրական վեպ՝ «Ապստամբություն Տրեբլինկայում» :
Մահը ճամբարում իրականացվում էր հետևյալ կերպ. որպես լոգարան քողարկված գազային խցիկներ էին բերում մարդկանց և թունավոր գազ լցնում սենյակ օդելույզների միջոցով, որոնք մղվում էին տանկի շարժիչներով։
Ճամբարները ձևավորվել են նացիստների կողմից օկուպացրած Լեհաստանի տարածքում, Տրեբլինկա գյուղից ոչ հեռու ՝ մայրաքաղաք Վարշավայից 80 կմ հյուսիս-արևելք։
Տրեբլինկայից մազապուրծ եղած Սամուել Վիլլենբերգը ճեպազրույցներից մեկի ժամանակ հայտնել է, որ հսկիչները ՍՍ-ի անդամներն էին և ուկրաինացիները, ընդ որում ՍՍ-ի անդամները միաժամանակ հսկում էին ուկրաինացիներին, քանի որ «նրանց առանց հսկողության չէր կարելի թողնել»։
Ճամբարի անձնակազմը կազմում էր ՍՍ-ի 30 աշխատակիցներ և գրեթե 100 վերակա անդամներ՝ գերմանացիներ, ռուսներ, ուկրաինացիներ, լիտվացիներ, բուլղարացիներ, լեհեր, ԽՍՀՄ Ասիական հանրապետությունների բնակիչներ։
Տրեբլինկա մահվան ճամբարները կառուցելու հրամանը տվել է ՍՍ-ի ռայխսֆյուրեր Հայնրիխ Հիմլերի կողմից Վարկավայի շրջանի ՍՍ-ի ղեկավար Արպադ Վիգանդի գլխավորությամբ 1942 թվականի ապրիլի 17-ին։
Վասիլի Գրոսմանն իր «Տրեբլինկյան դժոխք» գրքում հետևություններ է կատարել այն մասին, թե ինչ նպատակով է Տրեբլինկա այցելել Հայնրիխ Հիմլերն ու հրաման տվել դիակիզել հուղարկավորած անձանց մարմինները։
1942 թվականի օգոստոս-հոկտեմբեր ամիսներն ընկած ժամանակահատվածում այստեղ կառուցվեցին տասը լրացուցիչ գազային խցիկներ, որոնց ընդհանուր մակերեսը հասավ 320 մ²։
Փետրվարի 2-ին, երբ տոնակատարության ժամանակ թագուհին առանց վզնոցի է ներկայանում, կոմսուհի Ժաննան կարդինալին և ոսկերիչներին ասում է, որ թագուհին վզնոցի գինը չափազանց բարձր է համարել։
Բասանժը Ռոհանին հարցնում է, թե արդյոք վստահ է այն անձի ազնվության հարում, ում միջոցով փոխանցվել է վզնոցը (այդ «անձը» Ռետո դե Վիլյետն էր, որն այդ ժամանակ ձի հեծնած Ճենովա էր գնում, Ֆրանսիայից հնարավորինս հեռու լինելու համար։
Թագուհու վզնոցի գործի մեկ այլ տարբերակում ասվում է, որ ոսկերիչներն անհանգստնալով այդ մասին տեղեկացնում են Լյուդովիկոս -ին և շուտով, 1785 թվականի օգոստոսի 15-ին Կարդինալ Լուի դը Ռոհանը, իսկ մի քանի օր անց մադամ Լամոտ Վալուան և մի քանի այլ անձինք (այդ թվում' հայտնի արկածախնդիր Կալիոստրոն, որը դը Ռոհանի ընկերների և խորհրդատուների շարքին էր դասվում) կալանավորվում են կողոպուտի մեղադրանքով և թագուհու համար վզնոց գնելու անվան տակ այն յուրացնելու մեղադրանքով և նետվում են Բաստիլ։
Լամոտին հայտնի էր կարդինալի' Մարիա Անտուանետին տեսնելու կրքոտ ցանկությունը, որպեսզի նրա բարեսրտությանն արժանանա և այդպիսով ուղղի իր խախտված քաղաքական կարիերան։
Որոշ ժամանակ անց պալատական տիկնանցից մեկը՝ խաբեբա և բախտախնդիր Ժաննա Լամոտ Վալուան, որն իրեն համարում էր թագուհու մտերիմներից (չնայած ՝ Մարի Անտուանետը 1793 թվականին իր մահապատժից առաջ հայտարարել է, որ կյանքում երբևէ նրա հետ ծանոթ չի եղել), ոսկերիչների խնդրանքով համաձայնվում է Մարի Անտուանետին համոզել, որ վզնոցը գնի։
Հեռակա կարգով մարմնական պատժի և դրոշմավորման է դատապարտվել նաև նրա ամուսինը' Կոմս դե լա Մոտը, որը հասցրել էր վաճառել վզնոցի քարերի մի մասը և թաքնվել Լոնդոնում. նա խուսափեց այդ բոլոր պատիժներից։
Լյուդովիկոս -ի մահից հետո ֆրանսիացի Բեմեր և Բասանժ ոսկերիչների ձեռքում մնացել էր 2 միլիոն լիվր հսկայական արժողությամբ հրաշալի ադամանդե վզնոցը, որը պատրաստված էր թագավորի ֆավորիտուհու՝ Դյուբարիի համար։
1781 թվականին ոսկերիչները փորձեցին համոզել նոր թագուհի Մարի Անտուանետին ձեռք բերել վզնոցը, բայց թագուհին, ֆինանսների սղությունը նկատի ունենալով, չհամարձակվեց նման խոշոր գումար պահանջել Լյուդովիկոս -ից։
Վզնոցը գնելու գործարքի պայմանների վերաբերյալ փաստաթղթերում թագուհու ստորագրությունը կեղծված էր, քանի որ ստորագրված էր. Մարի Անտուանետ, Ֆրանսիայի թագուհի։
Ամեն դեպքում, այն փաստը, որ կարդինալը համարում էր, որ թագուհին առանց թագավորի գիտության ընդունակ է վարկով զարդ գնել ու գաղտնի ժամադրություն նշանակել, չի կարող լավագույնս վկայել Մարի Անտուանետի հեղինակության մասին։
Գտածոն տեղափոխվել է Ֆրանսիայի ներքին գործերի նախարարություն, որտեղ հանդիսավոր կերպով բացվել է կառավարության ղեկավար Տիերի, նախարարների և Փարիզի ոստիկանապետի ներկայությամբ։
Թագուհու վզնոց , 1785-1786 թվականներին խարդախության մասին աղմկահարույց և սկանդալային քրեական գործ, Ֆրանսիայի թագուհի Մարի Անտուանետի համար իբրև թե նախատեսված վզնոցին տիրանալու նպատակով, որը տեղի է ունեցել նախքան Ֆրանսիական հեղափոխությունը։
Չնայած նրան, որ Պրուսիայի հետ պատերազմից հետո Ֆրանսիան փողի խիստ կարիք ուներ, սակայն հանրային սկանդալից խուսափելու համար գանձը հանձնվել է ոչ թե գանձարան, այլ Բուրբոնների դինաստիայի ներկայացուցիչներին, մասնավորապես Ամստերդամում բնակվող արքայադուստր Ամալիա Բուրբոնցուն։
Նա թագուհու մասին հրապարակեց աղմկահարույց և մերկացնող հիշողություններ, որոնցում գերակշռում էին անուղղակի փաստերը և հորինվածքները, սակայն հեղափոխության շատ գործիչներ դրանց վստահությամբ վերաբերվեցին։
2016 ապրիլին, Շարլիզ Թերոն և Քրիստոֆեր Հիվյուն ընդունվեցին որպես չար դերակատարներ, իսկ այդ ընթացքում Սքոթ Իսթվուդը նույնպես միացավ դերասանական խմբին, որպես օրինապաշտպան մամինների գործակալ:
2016 թվականի մայիսի 17-ին, Վին Դիզելը իր Ինստագրամի էջում տեղակայեց իր և Էլզա Պատակիի համատեղ նկարը, ավելացնելով, որ նա նույնպես ֆիլմ է վերադառնում, և դրան հաջորդեց նրանց նկարահանվելու հրապարակում արված տեսահոլովակը Նատալի Էմանուելի հետ միասին, ով անցած դիլմում կրկին գլխավոր դեր էր ունեցել: