polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Դեպերսոնալիզացիան կամ ապաանձնավորումը ինքնաընկալման խանգարում է, որին ենթարկված մարդիկ այն բնութագրելիս ասում են, որ կյանքը երազի պես է, ոչ իրական թվացող, կարծես նրանք կողքից ականատես են իրենց և իրենց կյանքին։
Չնայած, որ դեպերսոնալիզացիան և դեռեալիզացիան կարող են պատահել յուրաքանչյուր մարդու հետ, ով ենթարկվել է ժամանակավոր վախի կամ լարվածության, քրոնիկ ապաանձնավորումը ավելի շատ հանդիպում է այն մարդկանց մոտ, ովքեր ենթարկվել են լուրջ տրավմայի կամ երկարատև լարվածության, վախի։
Այն նաև ախտանշան է որոշ այլ ոչ դիսոցիատիվ խանգարումների համար, որոնցից են տագնապային խանգարումը, կլինիկական դեպրեսիան, երկբևեռ աֆեկտիվ խանգարումը, շիզոֆրենիան, շիզոիդ անձնային խանգարումը, շիզոտիպիկ անձնային խանգարումը, սահմանային անձնային խանգարումը, բսեսիվ-կոմպուլսիվ խանգարումը, միգրենը և քնի զրկումը․ այն նաև կարող է լինել նյարդաբանական նոպաների որոշ տեսակների և գլխուղեղի սերոտոնինիտ պակասի ախտանշան։
Անձինք, ովքեր դեպերսոնալիզացիայի են ենթարկվում անջատված են զգում իրենց իսկ անձից․ նրանց թվում է, որ իրենց մարմնի զգացմունքները, զգացողությունները, վարքագծերը, և այլն, չեն պատկանում նույն մարդուն և ինքնությանը։
Դեպերսոնալիզացիան դիսոցիատիվ նյութերի և հոգեմետ դեղերի ազդեցությունն է, ինչպես նաև կոֆեինի, ալկոհոլի, ամֆետամինների և կանեփի կողմնակի կանեփազդեցություն։
Նրա մի շարք միջոցառումները (հողագրանցում, ֆեոդալական հիերարխիայի միջանկյալ օղակների վերացում, կառավարման կենտրոնացում) զգալիորեն թեթևացրել են ֆեոդալների շահագործման լուծը մարատհների համար։
Մարատհական կայսրություն, Մարատհական համադաշնություն , կամ պարզապես Մարատհ, միջնադարյան հինդուիստական թագավորություն, որը ստեղծվել է 1674 թվականին՝ մարատհական ազգային հերոս և ավատատեր Շիվազիի կողմից՝ ժամանակակից Հնդկաստանի Մահարաշտրա նահանգի տարածքում։
Տանջվելով անգործությունից, Գրատը, ով նկարներով կարողանում էր պատմել մարդու բնավորության մասին, որոշեց ուսումնասրել ընկերուհու՝ Մարտա Խալլարդի կողմից բերված վերարտադրանկարները, որոնց հետ ինչ որ գաղտնիք էր կապված։
Դրանց մեջ նրան հետաքրքրում է Ռիչարդ 3-րդի պատկերը, ում մասին պատմության մեջ ձևավորվել էր չարագործի, բռնակալի և իր զարմիկների՝ արքայազներ Էդուարդի և Ռիչարդի սպանողի հեղինակություն։
Չափազանց հետաքրքրված լինելով նրանից, որ դիմանկարի միջոցով ստեղծած հոգեբանական կերպարը չի համապատասխանում այն կերպարին, որը ստեղծել էր պատմությունը, նա որոշում է բացահայտել, արդյո՞ք Ռիչարդը մեղավոր է նրան վերագրված չարգործությունների մեջ։
Արդյունքում Գրանտը և Կարադին գալիս են այն եզրակացության, որ Ռիչարդ 3-րդը մեղավոր չէր իրեն վերագրված հանցագործությունների մեջ, իսկ արքայազների սպանությունը կատարվել էր Ռիչարդի մահից հետո, նրան տապալած Հենրի 7-րդի հրամանով, ով ամեն ինչ անում էր, որպեսզի զրպարտի իր նախորդին։
Ըստ նրանց վարկածի հիմնական աշխատանքը, որի վրա հիմնված է Ռիչարդի մեղադրանքը՝ Թոմաս Մորի «Ռիչարդ 3-րդի պատմությունը» իրականում ստեղծվել է Ռիչարդի թշնամի Ջոն Մորթոնի կողմից, նրանց կարծիքով անավարտ ձեռագիրը, որը գտնվել էր Մորի մահապատժից հետո, հանդիասանում է Մորթոնի կորուսյալ բնօրինակի անավարտ կրկնօրինակը։
Մյուս կողմից ավելի ու ավելի շատ ռուս ազատական հասարակությունից թաքցվում էր «Նովոյե վրեմյան», որպես ստրկամտական, հետադիմական, անբարեխիղճ թերթ, իսկ «նոր ժամանակներ» բառը դարձել էր կենցաղային անուն (շատ առումներով դա վերաբերում էր Վիկտոր Բուրենինի լրագրողական գործունեությանը, հակասեմական ելույթներով կապված էր Դրեյֆուսի դատի հետ) և թերթին բացասական էին վերաբերվում ռուս մոդեռնիստները 1900-1910 թվականներին , որը մի քանիսին չէր խանգարում 1914-1915 թվականներին համագործակցել «Նովոյե վրեմյա» թերթի հետ կցված «Լուկոմորե» ամսագրին։
1840-ական թվականներին Տաբախմելայում կառուցված հայկական Սուրբ Գևորգ եկեղեցու խորանի վեմ քարին փորագրված արձանագրությունից պարզվում է, որ ինչպես հիմնադրողները, այնպես էլ 1877 թվականին եկեղեցին նորոգողները միևնույն՝ Ցանշաղյանց տոհմից էին. «1877 ԱՄԻ ԱՅՍ ՍԲ ԳԷՈՐԳԱՑ ԵԿԵՂԵՑԻՆ, ՈՐ ՀԻՄՆԱՐԿԱԾ է ԵԱՆՇԱՂԵԱՆՑԻ, ԿՐԿԻՆ ՆՈՐՈԳ ՑԻՆ ՆՈՐԱ ՈՐԴԻՔ ԴԱՒԻԹ, ԿՕՆԻ, ՊԵՏՐՈՍ, ՍԱՐԳԻՍ, ԳՈԳԻ, ՑԱՐՈՒԹԻՒՆ, ԳԷՈՐԳԻ, ԳՈԴԼԱՑ ԵԱՆՇԱՂԵԱՆՑՆԵՐԸ։
Ներկայիս Վրաստանի Գարդաբանի շրջանում՝ մայրաքաղաք Թբիլիսից մի քանի կիլոմետր արևմուտք գտնվող Տաբախմելա գյուղում այժմ մեծ թիվ են կազմում արդեն գրեթե ամբողջությամբ վրացախոս ծագումով Յանշաղից և Յանշաղյանց ազգանունը կրող հայերը (նրանց մեծ մասն այժմ կրում է Յանշաղով կամ Յանշաղիշվիլի ազգանունները)։
19-րդ դարի վերջերին Յանշաղում հաստատվել են քոլանեցի խաշնարած քրդերի սակավաթիվ ընտանիքներ, որոնք անցնող տասնամյակների ընթացքում ու հատկապես խորհրդային տարիներին իսպառ թրքացել են։
1966 թվականին նկարահանել է «Էլ Չունչո, ո՞վ գիտի նրան» կինոնկարը, որը «սպագետտի-վեսթերն» ժանրի' ամենահայտնի քաղաքական մոտիվներով նկարահանված կինոնկարն էր։
1973 թվականին Դամիանո Դամիանին նկարահանվել է Ֆլորեստանո Վանչինիի «Մատտեոտիի սպանությունը» ֆիլմում' կատարելով քաղաքական գործիչ Ջովաննի Ամենդոլայի դերը։
1984 թվականին Դամիանին սկիզբ դրեց իտալական հայտնի «Ծովահրեշ» հեռուստասերիալին, որը պատմում էր ժամանակակից իտալական մաֆիայի և քաղաքականության մեջ նրա դերի մասին։
Մասնավորապես և բանակային կորպուսներից ու մի շարք այլ օժանդակ զորամասերից ստեղծվեց, այսպես կոչված, «Կարս» խմբավորումը՝ Յաղուբ Շևքի փաշայի հրամանատարությամբ։
«Խմբավորման հիմնական նպատակն էր՝ գրավել ամբողջ Արևելյան Հայաստանը, Թիֆլիսը, հսկողության տակ առնել Թիֆլիս-Բաքու երկաթգիծը և ապահովել արշավը դեպի Բաքու-Դաղստան, Անդրկասպյան երկրներ։
«Թուրքական հրամանատարությունը, Ալեքսանդրապոլը նվաճելուն պես ձեռնամուխ եղավ իր վանդալիզմին, ձերբակալեց և և առանց դատ ու դատաստանի գնդակահարեց մտավորականության քիչ թե շատ հայտնի ներկայացուցիչներին։
Թուրքերը բռնաբարում էին կանանց, աղջիկներին, սրախողխող անում հազարավոր անմեղ մարդկանց, թալանում, ավերում բնակարանները, հասարակական շենքերը, ավելորդ անգամ ապացուցելով, թե ինչ է նշանակում «հանուն ալլահի» մղվող «սրբազան կռիվը» Առանձին դաժանությամբ էին վարվում Էրզրումի, Կարսի շրջաններից գաղթած հայերին, որոնց անխտիր գնդակահարում կամ սրախողխող էին անում։
«Շարունակելով Էնվեր փաշայի առաջադրած մարտական-քաղաքական խնդիրը, Յաղուբ-Շևքեթ փաշան, զորքերը բաժանելով 4 զորախմբի, նրանց մարտական առաջադրանք տվեց։
1-ին զորախումբը և կովկասյան հետևակային դիվիզիան, որի հրամանատարն էր Մյուրսել բեյը, հարձակվելով Վորոնցովկայի ուղղությամբ, Ղարախաչի լեռնանցքով դուրս էր գալու Բոլնիս-Խաչեն, Բորչալու և, համագործակցելով դեպի Թիֆլիս շարժվող թուրքական զորքերին, գրավելու էր Թիֆլիսը։
2-րդ զորախումբը ( կովկասյան հետևակային դիվիզիան, հրամանատար՝ Ջամիլ-Ջավադ բեյ և մի շարք հրետանային ու այլ առանձին զորամասեր) հարձակվելու էր Ջաջուռ - Սպիտակ - Ղարաքիլիսա - Դիլիջան - Ղազախ - Ելիզավետպոլ ուղղությամբ։
Անշուշտ, նկատի էր առնվում, որ մինչև Ղազախ հասնելը զորախումբը ուժեղացվելու էր տեղի մուսուլմանների հաշվին և եթե մինչ այդ ձախ թևից հարձակվող թուրքական խումբը հասած կլիներ Մառնեուլի շրջանը, նրան որոշակի օգնություն ցույց կտրվեր՝ Թիֆլիսի վրա հարձակվելու համար։
3-րդ զորախումբը հարձակվելու էր Ալեքսանդրապոլ - Բաշ-Ապարան ուղղությամբ, որի նպատակը կարող էր լինել հարձակումը Երևանի վրա, իսկ անհրաժեշտության դեպքում՝ ուղղություն վերցնել նաև դեպի Համամլու-Ղարաքիլիսա։
3-րդ և 4-րդ զորախմբերը, այսինքն՝ կովկասյան հետևակային դիվիզիան և կովկասյան հետևակային դիվիզիան խնդիր ունեին Սարդարապատի և Սշտարակի կողմերից ներխուժել Երևան և վերջ տալ արևելահայության վարչական կենտրոնին։
Ինչպես նշում է Ե.Ֆ.Լունդշուվեյտը, թե՛ Վեհիբ փաշան, թե՛ Նուրի փաշան Կոստանդնուպոլիս հղած հեռագրերում դեմագոգիայով հայտնում էին, որ իրենք դեպի Գանձակ և Բաքու են շարժվում տեղի մուսուլմաններին բոլշևիկներից ու հայերից փրկելու համար։
Միևնույն ժամանակ Վեհիբ փաշան, առանց պատասխան սպասելու, Կարսի շրջանի թուրքական զորքերի հրամանատար Յաղուբ Շևքի փաշային հրամայեց օգտագործել Կարս-Ալեքսանդրապոլ-Դիլիջան-Ղազախ գիծը և զորքեր փոխադրել Ելիզավետպոլ։
Արևելյան խորամանկության և թուրքական բռնակալության օրենքներին ու սովորույթներին հավատարիմ դիվիզիայի հրամանատար Ջևիդ փաշան սկզբում խոստանում էր պաշտպանել կարգ ու կանոնը, արգելել կամայականություններն ու բռնությունները։
Նախ քիչ թե շատ աչքի ընկնող բնակիչներին, ապա առհասարակ տղամարդկանց, խումբ-խումբ քշում էին ձորերն ու սարերը, նվաստացումների ենթարկելուց հետո, գնդակահարում։
Թալանում էին Ղարաքիլիսայի և հարևան գյուղերի բոլոր բնակիչներին, խլում ոչ միայն ոսկեղենը, զարդերը, հագուստեղենը, անկողինը, հացը, սննդամթերը, այլ նաև գյուղատնտեսական ողջ գույքը, սկսած գերանդիից մինչև փոցխը։
«Պատմության անարգանքի սյունին գամելը» շատ մեղմ արտահայտություն է, եթե այդ ասվի թուրք ասկյարների և սպաների կողմից աղջիկներին, կանանց բռնաբարելու, քստմնել տեսարանների վերաբերյալ, որոնք իրականացվում էին ամուսինների, ծնողների ներկայությամբ։
Օսմանյան զինված ուժերի զորքերը իրենց եղեռնագործությունները և, մասնավորապես, ոճրագործությունները հայության հանդեպ շարունակում էին գործել բոլոր այն վայրերում, որոնք նրանց հաջողվում էր զավթել։
Ահա ինչպես են նկարագրվում Յաղուբ Շևքի փաշայի հրամանատարությանմբ գործող օսմանյան «Կարս» զորախմբի, մասնավորապես, վերջինիս կազմում գտնվող կովկասյան հետևակային դիվիզիայի կողմից իրականացված ցեղասպանական գործողությունները Արևելյան Հայաստանի կարևոր բնակավայրերից մեկում՝ Ղարաքիլիսայում ։
Մասնավորապես, 1918 թվականի՝ Հայաստանի համար բախտորոշ ռազմաքաղաքական իրադարձությունները ուսումնասիրած Գնդապետ Աշոտ Հ. Հարությունյանի հեղինակած «Թուրքական ինտերվենցիան Անդրկովկաս 1918 թ. և ինքնապաշտպանական կռիվները» ռազմապատմական աշխատությունում Յաղուբ Շևքի փաշան հիշատակված է մի շարք պարբերություններում։
Նրա նկարներից են՝ «Քարտաշներ» , «Մայրություն» , «Բալթիական գործարանի Լիտեյնիի ցեխ» , «Ձկնորսներն Օնեգայի լճում» , «Ջրվեժ Կիվաչ» , «Նևայի ափին» , «Հյուսիսում» , «Գարուն» , «Գարուն։
Ձկնորսուհի Դ. Բուսարովայի դիմանկարը» , «Ծովի աշխատավորներ» , «Գարուն» , «Լենինն ու Գորկին Գորկիում» , «Մթնշաղ», «Ձկնորսական կոլտնտեսությունում Հյուսիսում» և այլն։
1928 թվականին Ալեքսանդր Զայցևն ավարտել է ինստիտուտը. նրա դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Մայիսի 1-ի տոնը Լենինգրադում» նկարը, իսկ ղեկավարը՝ Արկադի Ռիլովը։
Ալեքսանդր Դմիտրիևիչ Զայցև հունիսի, 1903, Բլագովեշչենսկ-նա-Ամուրե, Ամուրի մարզ, Ռուսական կայսրություն – 12 մայիսի, 1982, Լենինգրադ, ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ), ռուս գեղանկարիչ, մանկավարժ, ՌՍՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ, Լենինգրադի Ի. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտի պրոֆեսոր, Լենինգրադի նկարիչների միության անդամ։
1930-1982 թվականներին Ալեքսանդր Զայցևը դասավանդել է Լենինգրադի Ի. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտում. եղել է պրոֆեսոր , արվեստագիտության թեկնածու , ԽՍՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ , գեղանկարչության անհատական արվեստանոցի ղեկավար ։
Նկարչի աշխատանքները պահվում են Ռուսական պետական թանգարանում, այլ թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, Ուկրաինայում, Ճապոնիայում, Ֆրանսիայում, Մեծ Բրիտանիայում ու այլ երկրներում։
Նրա գիտական աշխատանքներում քննարկվում է ինժեներական զորքերի և ինժեներական ստորաբաժանումների' դիվիզիաների և կորպուսների ղեկավարների մարտական գործողությունների մեթոդիկան թշնամու պաշտպանության ինժեներական հետախուզության իրականացման ընթացքում։
Պատերազմի ավարտից հետո կատարում է դասախոսական աշխատանք Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի Ռազմա-ինժեներական ակադեմիայում (ներկայումս Ռուսաստանի Դաշնության Զինված Ուժերի համաբանակային ակադեմիայի Ռազմական ինստիտուտ)։
Սոկոլնիկով Գրիգորի Յակովլևիչ օգոստոսի 1888, Ռոմնի, Պոլտավայի մարզ, Ռուսական կայսրություն — 1939 մայիսի 21 , Վերխնեուրալսկ, Չելյաբինսկի մարզ կամ Տոբոլսկ, Տյումենի մարզ, ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային պետական գործիչ։
Հանդիսացել է կուսակցական պրոպագանդիստ Քաղաքային խորհրդում, այնուհետև մտել է ՌՍԴԱԿ Սոկոլնիկովյան ռայկոմի և Ռազմա-տեխնիկական բյուրոյի կազմի մեջ։
25 տարեկան հասակում մեկնել է Մոսկվա, մասնակցել Անատոլի Գունստի կազմակերպած Գեղարվեստի դասընթացներին , որտեղ նրա ունակությունները նկատել է քանդակագործ, մանկավարժ Սերգեյ Վոլնուխինը։
1997 թվականին կարճ ժամանակով վերադառնում է Ռուսաստան, զբաղեցնում Կամիլ Կլոդելի տեղը, դառնում Օգյուստ Ռոդենի օգնականը, ստեղծում է նրա քանդակների ձեռքերն ու ոտքերը։
Ստեղծագործությունները տարբեր ոճերի են, ֆովիզմից ու կուբիզմից մինչև պոպ-արտ և մինիմալիզմ, միևնույն ժամանակ, մեծ ուշադրություն է դարձվում աբստրակտ էքսպրեսիոնիզմին, կոնցեպտուալիզմին, գերմանական էքսպրեսիոնիզմին ու Կալիֆորնիայի արվեստին։
Թանգարանում լավ ներկայացված են Անրի Մատիսսի, Մարսել Դյուշանի, Անսել Ադամսի, Ֆրանց Մարկի Թեո վան Դույսբուրգի, Պաուլ Քլեեի, Ջեքսոն Պոլլոքի, Մարտին Քիփփենբերգերի Քլաուս ֆոն Բրուխի, Քերրի Ջեյմս Մարշալի, Էէրո Սաարինենի և այլ արվեստագետների ստեղծագործությունները։
Թանգարանը մասնագիտանում է Կալիֆորնիայի ու ԱՄՆ-ի Արևմուտքի, ինչպես նաև' եվրոպական ավանգարդի ու ամերիկյան մոդեռնիզմի լուսանկարների ուսումնասիրության մեջ։
Այնտեղ են գտնվում Վիտո Ակկոնչիի, Դեն Գրեմի, Հերի Հիլլի, Նամ Ջուն Փայքի, Մեթյու Բարնիի, Պիեռ Յուիգի աշխատանքները, Պիպիլոտտա Րիստի, Քրիստիան Մարքլեյի տեսաիլյուստրացիաները։
Ստեղծման համար հիմք է հանդիսացել Ալբերտ Բենդերի կողմից նվիրաբերված արվեստի 36 ստեղծագործություններից կազմված հավաքածուն, որն ներառում էր Դիեգո Ռիվերայի «Ծաղիկներ տանողը» կտավը։
Այստեղ են անցկացվել ժամանակակից արվեստի այնպիսի նշանավոր ստեղծագործողների աշխատանքների ցուցադրություններ, ինչպիսիք են Ջեքսոն Պոլլոքը, Արշիլ Գորկին և Քլիֆֆորդ Սթիլլը։
Սան Ֆրանցիսկոյի ժամանակակից արվեստի թանգարան , գեղարվեստական թանգարան Սան Ֆրանցիսկոյում, որտեղ պահպանվում են - դարերի արվեստի գործերի լիակատար հավաքածուներ։
Հավաքածուում ներկայացված են ավելի քան 29.000 գեղանկարներ, գրաֆիկաներ, քանդակներ, լուսանկարներ և ճարտարապետական ստեղծագործություններ, ինչպես նաև' ժամանակակից արվեստի տեսակները պատկերող արթ-
1954 թ.-ին Դիզլին այցելել է Բրիտանական կայսրության Խաղերին ու Ազգերի Համագործակցության խաղերին՝ Վանկուվերում, որտեղ, սակայն, մրցանակակի արժանանալ չի կարողացել, մեկ մղոն վազքում դուրս մնաց պայքարից մեդալների համար նախնական որակավորման փուլից։
Գտնվելով Մեծ Բրիտանիայի աթլետնորի թիմի առաջատարների թվում՝, բարեհաջող անցել է 1956 թ. Մելբուռնի Օլիմպիական խաղերի որակավորման փուլը, կրկին դուրս եկավ եզրափակիչ 3000 մետր վազքում, բայց այս անգամ ավարտել էր միայն վեցերորդ արդյունքով։
1981 թվականին օլիմպիական չեմպիոն Քրիս Բրաշերի հետ միասին հիմնել է հայտնի Լոնդոնյան մարաթոնը. այս գաղափարը նրա մոտ եկել է 1979 թվականին, այն բանից հետո, երբ նա վազել է Նյու-Յորքյան մարաթոնում և գտնվում էր դրա տպավորության տակ։
Մելբուռնի օլիմպիական խաղերից հետո դեռ որոշ ժամանակ մնացել է Մեծ Բրիտանիայի և Ուելսի ազգային հավաքականների հիմնական թիմերում, շարունակել է մասնակցել միջազգային խոշոր մրցումների։
Այսպես, 1958-ին նա ելույթ է ունեցել Բրիտանական կայսրության ու Համագործակցության ազգերի Քարդիֆում տեղի ունեցած տնային խաղերին՝ մեկնարկելով երեք մղոն հեռավորության վազքուղում, սակայն չի կարողացել ավարտել։
Ամենամեծ հաջողությունը միջազգային ասպարեզում հասավ 1952 թ. մրցաշրջանում, երբ մտավ բրիտանական ազգային հավաքականի հիմնական կազմ և շնորհիվ հաջող ելույթների, արժանացել է Հելսինկիի ամառային Օլիմպիական խաղերում ներկայացնել իր հայրենիքի անունը։
3000 մետր վազքում հաղթահարել է խոչընդոտները, կարողացել է հասնել եզրափակիչ և զբաղեցրել է կարևոր մրցավազքի երրորդ տեղը, նվաճելով դրանով իսկ բրոնզե մեդալը. վերջնագծում նրան շրջանցել են միայն ամերիկացի Խորեյս Էշենֆելտերը և խորհրդային վազորդ Վլադիմիր Կազանցովը։
Խաղարկային կինոյում նրա ամենահայտնի ֆիլմերից են «Ուղղահայաց» , «Հանդիպման վայրը փոխել չի կարելի» , «Թոմ Սոյերի և Հեքլբերի Ֆինի արկածները» , «Տաս նեգրիկները» , «Վորոշիլովյան հրաձիգը» , «Օրհնեցեք կնոջը» , «Ուղևորուհին» , «Հիասքանչ ժամանակաշրջանի ավարտը» և այլ կինոնկարներ։
Գովորուխինի գեղանկարչական աշխատանքների անհատական ցուցահանդեսներ են անցկացվել 1998 թվականին Կինոյի տանը, 2006 թվականին՝ Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի թանգարանային-ցուցահանդեսային համալիրում՝ «Զուրաբ Ծերեթելու արվեստների պատկերասրահում», 2011 թվականի փետրվարին՝ Կիևում։
2001 թվականին Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի սրահում անցկացվել է նկարչի «Խորհրդարանական արձակուրդներ» ցուցահանդեսը, 2006 թվականին անցկացվել է ցուցահանդես՝ նվիրված նկարչի յոթանասունամյակին, 2011 թվականին՝ նրա ութսունամյակին։
Ստանիսլավ Սերգեևիչ Գովորուխին , խորհրդային և ռուսական ռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան, պրոդյուսեր, հրապարակախոս, գեղանկարիչ, քաղաքական և հասարակական գործիչ։
Ուկրաինական ԽՍՀ-ի արվեստների վաստակավոր գործիչ , Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ , Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամ։
2005 թվականից եղել է «Միասնական Ռուսաստան» քաղաքական կուսակցության անդամ, 2011 թվականին նշված կուսակցության կողմից ընտրվել է պետդումայի պատգամավոր և եղել պետդումայի մշակութային հարցերի գծով նախագահ։
Ստանիսլավ Գովորուխինը գրել է շուրջ քսան ֆիլմի սցենար, որոնցից են «Մաքսանենգություն» , «20-րդ դարի ծովահենները» , «Ներխուժում» , «Կապիտան Գրանտի որոնումները» և այլ ֆիլմեր։
Այն ամփոփիչ ընդհանրացնող կատեգորիա է՝ ներառած ծառայությունների տարատեսակ ձևերի վերարտադրությունը՝ ձեռնարկությունների, կազմակերպությունների, ինչպես նաև ֆիզիկական անձանց կողմից մատուցված։
Մարդկային հասարակության զարգացմամբ, գիտատեխնիկական զարգացմամբ, ֆիզիկական աշխատանքի մեխանիզացմամբ և ավտոմատացմամբ՝ ծառայությունների մատուցման ոլորտը հավաքում է աճի տեմպեր և դառնում է տնտեսության նոր ոլորտի բանալի։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, երբ վերադարձան անկախ Լատվիա, նրանք ջերմ ընդունելություն ունեցան և ի պատիվ նրանց անվանակոչվեցին Ռիգայի ամենագեղեցիկ փողոցները։
Ասպազիան նաև դարձավ Լատվիայի 1904 թվականին ստեղծված սոցիալ-դեմոկրատական բանվորական կուսակցության անդամ և 1920 թվականի ապրիլի 17-18-ին տեղի ունեցած Լատվիայի առաջին Սահամանադրական ժողովի ընտրություններում պատգամավոր ընտրված հինգ կանանցից մեկը (որը գործել է 1920 թվականի մայիսի 1-ից 1922 թվականի նոյեմբերի 7-ը)։
Ասպազիյան ծնվել և մեծացել է 1865 թվականին հարուստ գյուղացու ընտանիքում Լատվիայի Ելգավա քաղաքից ոչ հեռու գտնվող բնակավայրում, որտեղ էլ միջնակարգ կրթություն է ստացել և երիտասարդական կազմակերպությունների ակտիվ մասնակիցներից է եղել։
Նա բանաստեղծ էր, իրավաբան, 1891-1896 թվականների ընթացքում «Ամենօրյա թերթիկ» թերթի խմբագիրն էր և «Նոր հոսանք» ձախ սոցիալ-դեմոկրատական զանգվածային շարժման առաջնորդ։
Այդ պատճառով Ռայնիսը և Ասպազիան արտագաղթեցին Շվեյցարիա և 1905-1920 թվականներին բնակություն հաստատեցին Լուգանո լճի ափին գտնվող Կաստանյոլա բնակավայրում։
Կախարդներին վերագրվում էր կյանքի բոլոր ոլորտների վրա ազդեցությունը, հավասարակշռությունը խախտելու և վերականգնելու ունակությունը, բարի և չար գործեր կատարելու մոգական հնարավորությունը, մթնոլորտային երևույթների, բերքի, հաջողության և առողջության վրա ազդելու կարողությունը։
Աշխարհի կախարդական ընկալումը, մասնավորապես իրերի համընդհանուր նմանության և փոխներգործման վերաբերյալ պատկերացումները ընկած էին հնագույն բնափիլիսոփայական ուսմունքների և անտիկ շրջանի վերջում ու միջին դարերում տարածված «գաղտնի գիտությունների» հիմքում։
Համաձայն 15-18-րդ դարերի եվրոպական դատական փաստաթղթերի, Ինկվիզիցիայի ժամանակ կազմակերպված' այսպես կոչված «վհուկների որս»-ի արդյունքում, կախարդներին և վհուկներին հետապնդել և մահապատժի են ենթարկել, ինչպես նաև այրել են խարույկների վրա։
Որպես գերբնական իմաստությանը տիրապետող անձնավորության, առաջին հերթին դրանք հինավուրց հեթանոսության քրմերն էին և մոգերը, սակայն հետագայում կախարդ էին անվանում նաև գաղտնիությամբ քողարկված և առավելապես չարին հակված անձանց։
Կախարդներ , անձինք, ովքեր զբաղվում են կախարդանքով և մոգությամբ' մարդկանց, կենդանիների և բնության վրա ազդելու նպատակով կամ գերբնական երևույթների միջոցով գիտելիքներ և իմաստություններ ստանալու համար։
2009 թվականին ընկերությունը ձեռք բերեց նավահանգստի արժեթղթերի մնացած 49% -ը, բայց 2009 թվականի Դուբայի պարտքային ճգնաժամի կապակցությամբ Սաուդ իբն Սակր ալ Քասիմի շեյխը ակտիվների հիմնական մասը 2010 թվականի հոկտեմբերին վաճառեց արտասահմանին և որոշեց կենտրոնանալ ներքին առաջնահերթությունների վրա, որը հոր' Սակր իբն Մուհամադ ալ Քաիմի մահվան պատճառը հանդիսացավ մասամբ։
Ընկերությունը ի դեմս իր վրացական դուստր ձեռնարկությանը' ՌԱԿԻԱ Վրաստանի ազատ արդյունաբերական գոտի ՍՊԸ-ի , սկսեց նոր տերմինալի կահավորման և ազատ արդյունաբերական գոտու զարգացման աշխատանքները։
Փոթի ծովային նավահանգիստ , վրացական Փոթի քաղաքի ծովային նավահանգիստ, Սև ծովի արևմտյան մասի խոշորագույն նավահանգիստ, որը գտնվում է Ռիոն գետի գետաբերանում, կոդը' / -։
Հանդիսանում է Տրանս-Կովկասյան միջանցքի և միջազգային ծրագրի առանցքային կետ, որն իրենում ներառում է ռումինական Կոնստանցա և բուլղարական Վառնա նավահանգիստները, որոնք համագործակցում են Կասպիական շրջանի և Կենտրոնական Ասիայի երկրների հետ։
«Եվրատեսիլ 2017»-ի եզրափակչի օրը Պորտուգալիայի ազգային հեռարձակող « »-ը հայտարարություն է տարածել առ այն, որ հաղթանակի դեպքում Պորտուգալիան պատրաստ է հյուրընկալել Եվրատեսիլ 2018 երգի մրցույթը։
Սալվադոր Սոբրալի հաղթանակից հետո Եվրոպական հեռարձակողների միության գործադիր տնօրեն Յոն Օլա Սանդը պաշտոնապես հրավեր է ուղարկել պորտուգալական պատվիրակության՝ միևնույն ժամանակ թույլատրելով հյուրընկալել ամենամյա երգի մրցույթը։
Միևնույն քաղաքում հարմարավետ պայմաններով հյուրանոցների առկայություն, որոնք կարող են տեղավորել 43 երկրների 2000 պատվիրակներին, լրագրողներին, հանդիսատեսին և կազմակերպչական թիմին։
«Եվրատեսիլ 2018 երգի մրցույթ», ամենամյա Եվրատեսիլ երգի մրցույթի 63-րդ թողարկումը, որն առաջին անգամ անցկացվել է Պորտուգալիայի մայրաքաղաք Լիսաբոնում, այն բանից հետո, երբ Կիևում տեղի ունեցող Եվրատեսիլ 2017 երգի մրցույթում Պորտուգալիայի ներկայացուցիչ Սալվադոր Սոբրալը « » երգով զբաղեցնում է պատվավոր առաջին հորիզոնականը։
Հաջորդ օրը Պորտուգալիայի ռադոյի և հեռուստատեսության տնօրեն Նունո Արթուր Սիլվան ի լուր հանրության հայտարարեց, թե որտեղ է անցկացվելու հեղինակավոր մրցույթը։
Լրացուցիչ տեղեկությունների համար ծանոթացիր հյուրընկալող երկրի հետՈւկրաինայի մայրաքաղաք Կիևում տեղի ունեցող «Եվրատեսիլ 2017»-ի Պորտուգալիայի պատվիրակ Սալվադոր Սոբրալը հաղթանակ տանելով մրցույթում, իր հայրենիքին՝ Պորտուգալիային, առաջին անգամ ընձեռում է համաեվրոպական հեղինակավոր երգի փառատոնը հյուրընկալելու բացառիկ իրավունք։
Այս տարի մրցույթի հաղորդավարական կազմում ներառված են թվով չորս արտիստներ՝ Ֆիլոմենա Կաուտելան, Սիլվիա Ալբերտուն, Դանիելա Ռուահը և Կատարինա Ֆուրտադուն։
Հայրը՝ լրագրող, գրող Վլադիմիր Իլարիոնովիչը Տոկմանը, մահացել է քաղցկեղից, երբ Եկատերինա Ստրիժենովան եղել է վեց տարեկան, իսկ նրա քույրը՝ Վիկտորյան, տասներկու։
Կինոյում Եկատերինա Ստրիժենովայի նորամուտը եղել է իններորդ դասարանցի Տանյա Կոռնիլովայի գլխավոր դերը ռեժիսոր Բորիս Դուրովի «Առաջնորդ» ընտանեկան մելոդրամայում, որ էկրան է բարձրացել 1984 թվականին։
Այդ ֆիլմի նկարահանումների ժամանակ Սոչիում Կատյան ծանոթացել է իր ապագա ամուսնու՝ Ալեքսանդր Ստրիժենովի հետ, ով նույնպես կատարում էր այդ ֆիլմի գլխավոր դերերից մեկը։
2008 թվականի սեպտեմբերից մինչև 2009 թվականի ապրիլ մասնակցել է Առաջին ալիքի «Սառցե դարաշրջան-2» նախագծին, որտեղ նրա զույգը եղել է գեղասահորդ Ալեքսեյ Տիխոնովը։
Սեպտեմբերին՝ մարզումներից մեկի ժամանակ, Եկատերինա Ստրիժանովան ստացել է երկու կողերի կոտրվածք, սակայն շարունակել է ելույքները՝ հասնելով մինչև շոուի եզրափակիչ։
Տասնհինգ տարեկան հասակից Եկատերինա Ստրիժենովան նկարահանվել է մանկական հեռուստահաղորդումներում, ինչպիսիք են՝ «», «» « », վարել է մանկական համերգներ ու ներկայացումներ։
2014 թվականի սեպտեմբերի 15-ից Եկատերիա Ստրիժենովան վարում է Առաջին ալիքի «Ժամանակը ցույց կտա» նախագիծը նախ Պյոտր Տոլստոյի, ապա Արտյոմ Շեյնինի, իսկ 2017 թվականից՝ Անատոլի Կուզիչևի հետ։
Եկատերինա Ստրիժենավոյի հագուստները հիմնականում կարում է նրա քույրը՝ մոդելագործ Վիկտորյա Անդրեյանովան, ով ավարտել է Մոսկվայի Ա. Կոսիգինի անվան պետական տեքստիլ համալսարանը։
Եկատերինա Վլադիմիրովնա Ստրիժենովա , կինոյի և թատրոնի ռուս դերասանուհի, Ռուսաստանի Առաջին ալիքի «Բարի առավոտ» ծրագրի հաղորդավար 1997 թվականից։
2013 թվականի սեպտեմբերի 6-ից մինչև հոկտեմբերի 11-ը Ստրիժենովան վարել է Առաջին ալիքի «Կողմ և դեմ» հաղորդումը Ալեքսանդր Գորդոնի հետ միասին։
2013 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական տնտեսագիտական համալսարանի մասնաճյուղը, որտեղ սովորել է «Տնտեսագիտություն և կառավարում զբոսաշրջային ու հյուրանոցային ձեռնարկություններում»։
Այնուհետև հայտնվել է -ի օրիգինալ Տարին առանց Ձմեռ Պապիկի ֆիլմում, անհայտ կերպար Ֆրեդ Կլաուս ֆիլմում, խաղացել է որպես Թոդ Լայոնս -ում և Նոահ Ֆրամ՝ Ձմեռային ընկերներ ֆիլմում։
Հեռուստատեսությունում Դիլանի հատկանշական դերերն են Փախուստ բանտից սերիալում Միշել Սկոֆիելդի երիտասարդ կերպարը և Փրկելով Գրեյսին սերիալում Քլեյ Նորմանը։
Նա հանրությանը հայտնի է «13 պատճառ՝ ինչու» հեռուստասերիալում Քլեյ Ջենսենի, «Կորուսյալներում»՝ Դեյվիդ Շեփհարդի, «Արթունում»՝ Ռեք Բրիթենի, «Ալեքսանդրը և սարսափելի, անտանելի, ոչ լավ, շատ վատ օրը» ֆիլմում Անտոնիի, «Սարսափներում»՝ Զաք Կուպերի, «Գայթակղությունում»՝ Ջերի Ֆիդզգերալդի և «Մի՛ շնչիրում» Ալեքսի դերակատարումների համար։
1370 թվականին նա Բոսնիայի տարածքներն ընդարձակեց' հասցնելով մինչև ներկայիս Բոսնիա և Հերցեգովինայի տարածքներին, դաշինք կնքեց Հունգարիայի և Դուբրովնիկի հանրապետության հետ։
1377 թվականից նա եղել է նաև Սերբիայի թագավորը, իսկ 1390 թվականից' Իլիրիան ու Ադրիատիկ ծովի կղզիները գրավելուց հետո, նաև Խորվաթիայի ու Դալմացիայի թագավորը։
Բոսնիական շատ սերբեր, խորվաթներ չընդունեցին այս որոշումը' իրենց ենթակայության տակ գտնվող տարածքում հռչակելով Սերբական Հանրապետություն և Գերցեգ-Բոսնա խորվաթական հանրապետություն։
Դրան հաջորդած քաղաքացիական պատերազմը, որն ընթանում էր կոնֆլիկտի մասնակից կողմերի էթնիկ զտումով, ավարտվեց 1995 թվականին Դեյթոնի համաձայնագրով, որի արդյունքում Բոսնիա և Հերցեգովինան դարձավ պետական երկու իրավահավասար կազմավորումներից մեկը' Սերբիայի Հանրապետություն ու Բոսնիա և Հերցեգովինայի Դաշնություն։
1448 թվականի հունվարի 20-ին Սանդալ Խրանիչը և և նրա զարմիկ Ստեֆան Վուկչիչը նամակ են ուղարկում Սրբազան Հռոմեական կայսրության կայսր Ֆրիդրիխ -ին, որի մեջ Վուկչիչն իրեն հերցոգ է հռչակում։