polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Մ. թ. ա. 3-2-րդ հազարամյակների սահմանագծին Թեսալիայից Միջին և Հարավային Հունաստան ու Կրետե ներխուժեցին աքայացիները, որոնք մ.թ.ա. 17-րդ դարում ստեղծեցին մի շարք թագավորություններ ։
Աքայական Հունաստանում բուռն զարգացում են ապրել գյուղատնտեսությունը, արհեստները, առևտուրը (Սիկիլիայի, Հարավային Իտալիայի, Փոքր Ասիայի, Եգեյան ծովի կղզիների հետ)։
Մ. թ. ա. մոտ 12-րդ դարի կեսին Բալկանյան թերակղզու հյուսիսից Հունաստան և կղզիներ ներխուժեցին հունալեզու նոր ցեղեր՝ դորիացիները և նվաճեցին Միջին ու Հարավային Հունաստանի զգալի մասը (բացի Ատտիկայից, որտեղ հաստատվեցին Պելոպոնեսից դուրս մղված աքայացիներ)։
Դորիացիները, որ գտնվում էին հասարակական զարգացման ավելի ցածր՝ տոհմատիրական աստիճանի վրա, քայքայեցին Հունաստանի վաղ դասակարգային հասարակությունը, նորից տիրապետող դարձան տոհմատիրական հարաբերությունները։
Քաղաքներում առաջացան արհեստավորների և առևտրականների ստրկատիրական խավերը, որոնք գյուղացիության և հողազուրկ քաղաքային չքավորության հետ պայքարի մեջ մտան տոհմական ավագանու դեմ՝ քաղաքային իշխանությանը մասնակցելու, կորսված արտոնությունները վերականգնելու համար։
Դեմոսի և արիստոկրատիայի միջև պայքարը սերտորեն կապված էր ստրկատիրական քաղաք-պետության՝ պոլիսների ձևավորմաև ընթացքի և հույների կողմից Միջերկրական, Եգեյան և Սև ծովերի ափերին գաղութներ հիմնելու հետ։
Ունեցվածքային և հասարակական անհավասարությունը, չքավորների հողազրկումը, ստրկական աշխատանքի լայն կիրառումը արհեստների մեջ առաջ են բերել բնակչության գործազուրկ զանգվածներ, որոնք փրկությունը գտել են գաղթի մեջ։
Հունական գաղութացումը սկզբնավորել են Եվբեա կղզու զարգացած քաղաքներ Քաղկիսը և Երետրիաև , որոնք մ.թ.ա. 8-րդ դարում Թրակիական ծովափին հիմնեցին Քաղկիդիկեն։
Կայսրությունը հսկում էր Հուստինիանոս կայսեր օրոք ՝ մի քանի տասնամյակ վերադարձնելով Հռոմի նախկին արևմտյան նահանգների ափամերձ տարածքների զգալի մասը և միջերկրածովյան ամենահզոր տերության դիրքը։
դարերում որոշակի ուժեղացումը փոխարինվեց դարի վերջի լուրջ կորուստներով, սելջուկների ներխուժման և Մանազկերտի պարտության ժամանակ, առաջին Կոմնիկների ուժեղացմամբ, երկրի փլուզումից հետո, 1204 թվականին Կոստանդնուպոլիսը վերցրած խաչակիրների հարվածների ներքո, Հովհաննես Վատացու հերթական ուժեղացմամբ, Միխայել Պալեոլոգի կայսրության վերականգնմամբ, և, վերջապես, դարի կեսերին օսմանների ճնշման տակ վերջնական կործանմամբ։
Բյուզանդական Հունաստան, ընդգրկում է 324 թվականին Բյուզանդիայի մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլսի հիմնադրումից մինչև թուրքերի կողմից Կոստանդնուպոլսի նվաճումը 1453 թվականին։
Հելլենիստական ժամանակաշրջանում , Ալեքսանդր Մակեդոնացու նվաճումներից հետո, հելլենիստական քաղաքակրթության որոշ գծեր տարածվել են ընդհուպ մինչև Եգիպտոս և բակտերիա։
Հունաստանի պատմության հելլենիստական շրջանը սկսվել է Մ. թ. ա. 323 թվականին Ալեքսանդր Մակեդոնացու մահվանից մինչև Պելոպոննեի թերակղզու և Հունաստանի կղզիների միացումը Հռոմին Մ. թ. ա. 146 թվականին։
Թեև հաստատումը հռոմեական տիրապետության չի խանգարել պահպանման հելլենիստական հասարակության և մշակույթի, որը գրեթե չի փոխվել մինչև քրիստոնեության ժամանմանը, այն հանգեցրել է ավարտին հունական քաղաքական անկախության։
Հին հունական քաղաքակրթությունը հսկայական ներդրում է ունեցել ժամանակակից աշխարհի լեզուների, քաղաքականության, կրթության, փիլիսոփայության, արվեստի և ճարտարապետության մեջ, հատկապես Արևմտյան Եվրոպայում Վերածննդի ժամանակ, ինչպես նաև ավելի ուշ և դդ.:
Հունաստանի պատմություն, ընդգրկում է ժամանակակից ազգային պետության՝ Հունաստանի տարածքի պատմությունը այնքանով, որքանով հույն ժողովուրդը բնակեցրել է և իշխել է այդ տարածքներում։
Հռոմեկան Հունաստանը-մի ժամանակաշրջան է հունական պատմության մեջ, Մ. թ. ա. 146 Ախեյական պատերազմում Հռոմեացիների հաղթանակից մինչև 330 թ. Բյուզանդիա քաղաքի վերանվանումը Նոր Հռոմ, ավելի ուշ հռոմեական կայսր Կոնստանտինոս -ի կողմից Կոստանդնուպոլսի։
Ավանդաբար, ըստ էության, հին հունական շրջանը սկսվել է առաջին Օլիմպիական խաղերից մ. թ. ա. 776 թվականին և շարունակվել մինչև Ալեքսանդր Մակեդոնացու մահը Մ. թ. ա. 323 թվականին։
Այն բանից հետո, երբ Դոնալդ Նեֆը Թայմ ամսագրում Բեյթ Ջալայի միջադեպի մասին հոդված գրեց, որում նկարագրվում էր դպրոցի շրջափակման և կրակ բացելու մասին, Վայցմանը հանձնաժողով ստեղծեց՝ հետաքննելու պաղեստինցիների պնդումները այն մասին, որ Իսրայելական բանակի կողմից արշավ էր ձեռնարկվել ընդդեմ Արևմտյան ափի երիտասարդների, ինչը հանգեցրել է բազմաթիվ պաղեստինցիների վերջույթների կոտրվածքների և սափրած գլուխների։
Երբ հանձնաժողովը հաստատեց Բեյթ Ջավա միջադեպի իսկությունը, նա Արևմտյան ափի նահանգապետին՝ պաղեստինցիների նկատմամբ իր իրավունքների չարաշահման պատճառով, հեռացրեց պաշտոնից։
1977 թվականին Եգիպտոսի նախագահ Անվար Սադաթի Երուսաղեմ այցից հետո, Վայցմանը մտերմացավ նրա և եգիպտական բանախոսների՝ Բուտրոս Բուտրոս-Ղալիի և Հոսնի Մուբարաքի հետ Սադաթին խոսքերը մեջբերում էին․ "Վայցմանը միակ իսրայելցին է, որի հետ ես կարող եմ գործ ունենալ. Նա իմ փոքր եղբայրն է։
" Այդ հարաբերությունները վճռական գործոն էին բանակցություններում, որոնք իրենց գագաթնակետին հասան 1978 թվականի Քեմպդեվիդյան համաձայնագրերում, որին հաջորդեց Եգիպտոսի հետ խաղաղության պայմանագիրը։
Նա վաղ առավոտյան անակնկալ օդային հարձակում ուղղեց Եգիպտական օդային բազաների դեմ՝ երեք ժամում լիովին ոչնչացնելով Եգիպտոսի ռազմաօդային ուժերը, ինչը հանգեցրել էր Սինայի ճակատամարտում Իսրայելի օդային կատարյալ գերակայության։
Չնայած, 1966 թվականին նա դարձավ Իսրայելի ռազմական ուժերի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ, այնուամենայնիվ, 1969 թվականին նա ռազմական ծառայությունից զորացրվեց։
Օգոստոսի 9-ին Քրիսն առաջին անգամ խաղադաշտ է դուրս եկել «Դերբիի» կազմում՝ մասնակցելով Անգլիական լիգայի գավաթի «Շրուսբերի Թաուն» ակումբի դեմ խաղին։
Մարտի 20-ին Քրիսը խփել է իր առաջին գոլը «Պորտսմուտի» օգտին և դրանով մասնակցելով «Բիրմինգհեմ Սիթիի» դեմ խաղին, նպաստել է ակումբի տարած մեծ հաղթանակի (4:
Մարտի 27-ին «Հալլ Սիթիի» դեմ Մագուայրի անցկացրած հաջող խաղից հետո մարզիչ Մայքլ Էպլտոնը գովել է շոտլանդացի հարձակվողին և հույս հայտնել, որ վարձակալության պայմանագրի ժամկետը կերկարացվի։
Երրորդ փորձից հետո ակումբն ստացել է դրական պատասխան, և հունիսի 21-ին Քրիսը պաշտոնապես դարձել է «բուերի» խաղացող՝ ակումբի հետ կնքելով եռամյա պայմանագիր։
Օգոստոսի 13-ին Մագուայրը դաշտ է դուրս եկել «Շեֆիլդի» մարզաշապիկով՝ մասնակցելով Լիգայի գավաթի՝ «Օլդեմ Ատլետիկի» դեմ խաղին։
«Կարմիրների» առաջին կազմում երիտասարդ խաղացողի դեբյուտը կայացել է 2006 թվականի մայիսի 7-ին, երբ նա փոխարինման դուրս գալուց հետո գոլային փոխանցում է կատարել իր թիմակից Ջոն Ստյուարտին, ում խփած գոլի շնորհիվ Գլազգոյի «Սելթիկի» դեմ խաղն ավարտվել է 2:
2011 թվականի փետրվարին Քրիսն առաջին անգամ հրավիրվել է Շոտլանդիայի առաջին հավաքական՝ մասնակցելու Ազգերի գավաթի խաղարկության՝ Հյուսիսային Իռլանդիայի հավաքականի դեմ խաղին։
2008 թվականի մարտի 29-ին «Ինվերնես Կալեդոնիան Տիսլ» ակումբի դեմ խաղի ավելացված չորրորդ րոպեին Մագուայրի խփած գոլը հաղթանակ է բերել «Աբերդինին» 4:
2009 թվականի փետրվարին «Աբերդենի» մարզիչ Ջիմի Կոլդերվուդը հարցազրույցներից մեկում հայտարարել է, որ Մագուայրը դիմել է իրեն՝ խնդրելով իրեն վարձավճարով ուղարկել այլ ակումբ՝ անհրաժեշտ խաղային պրակտիկա ձեռք բերելու։
Սակայն գլխավոր մարզիչը մերժել է Քրիսին, որից մի քանի օր հետո Շոտլանդիայի գավաթի խաղարկության «Իսթ Ֆայֆ» ակումբի դեմ խաղում Մագուայրը «դուբլ» ձևակերպեց։
Փետրվարի 2-ին «Սելտիկի» դեմ խաղում Մագուայրն իր նորամուտը նշեց նոր ակումբում. նրան հաջողվեց խփել հանդիպման միակ գոլը, որի շնորհիվ «Կիլմարնոկը» հաղթեց, և դրանով ընդհատվեց նրանց պարտությունների շարքը, որ կազմված էր ութ խաղերից։
Գեներալ Պավել Սուդոպլատովը գրել է, որ Ռոզենբերգ ամուսինները խորհրդային հատուկ ծառայությունների հետ համագործակցության մեջ ներգրավվել են 1938 թվականին Հովակիմյանի և Սեմյոնովի կողմից։
Նրանք գործել են ատոմային նախագծի վերաբերյալ որևէ հիմնական աղբյուրներից անկախ. դրանք կոորդինացվում էին հատուկ աշխատակազմի կողմից, և այդ պատճառով նրանց ձերբակալման լուրը Սուդոպլատովը հանգիստ է ընդունել։
Սուդոպլատովը նրանց ձախողման պատճառը բացատրում է խորհրդային հետախուզության մի շարք սխալներով. 1945 թվականի ամռանը, առաջին ատոմային ռումբի նախօրեին, Գրինգլասը Մոսկվայի համար պատրաստել էր մի փոքր հաղորդագրություն ստուգիչ-անցակետերի գործունեության ռեժիմի մասին։
Սուրհանդակը չէր կարողացել նրան ընդառաջ գնալ, ուստի խորհրդային ռեզիդենտ Կվասնիկովը Կենտրոնի հրամանով Գոլդին հանձնարարել էր Գրինգլասից վերցնել հաղորդագրությունը։
Դրանով խախտվել է հետախուզության հիմնական կանոնը. ոչ մի դեպքում չի կարելի թույլ տալ, որ մի հետախուզական խմբի գործակալը կամ սուրհանդակը կապի մեջ մտնի այլ հետախուզական ցանցի սուրհանդակի հետ։
Նաև, ըստ Սուդոպլատովի խոսքերի, Ռոզենբերգների համար ճակատագրական դեր է ունեցել 1948 թվականին Վաշինգտոնում ԽՍՀՄ ՊԱԿ նախարարության հետախուզության ռեզիդենտ Պանյուշկինի և գիտատեխնիկական հետախուզության պետ Ռաինի հետախուզության օպերաշխատակից Կամենևին տված Գոլդի հետ կապը վերականգնելու հրահանգը, այն դեպքում, երբ վերջինս արդեն ՀԴԲ հսկողության տեսադաշտում էր։
1950 թվականի փետրվարին խորհրդային գործակալական ցանցի ձախողումից հետո ԱՄՆ ԱԱԳ-ի (անհրաժեշտ է հստակեցնել, քանի որ հոդվածում ԱԱԳ-ն ստեղծվել է 1952 թվականին), երբ «Վենոնա» նախագծի շրջանակներում խորհրդային ծածկագրի վերծանման արդյունքում Անգլիայում ձերբակալվել է ֆիզիկոս-տեսաբան Կլաուս Ֆուքսը, որը ԽՍՀՄ գլխավոր ատոմային հետախույզն էր։
Էթել Ռոզենբերգին կալանքի տակ են վերցրել 1950 թվականի օգոստոսի 11-ին դատարանի դահլիճում, երբ ԱՄՆ Սահմանադրության Հինգերորդ հոդվածի հիման վրա հրաժարվեց պատասխանել մեծ հանձնաժողովի հարցերին։
Ռոզենբերգները, ի տարբերություն Ֆուքսի, Գոլդի և Գրինգլասի, հրաժարվել են ընդունել իրենց մեղքը և հայտարարել են, որ իրենց կալանավորումը հակակոմունիստական և հակասեմական սադրանք է։
Ռոզենբերգների գործի հակասեմական դրդապատճառների մասին պնդումները շրջանառվում էին խորհրդային քարոզչության մեջ, սակայն, ազդեցություն չգործեցին միջազգային հասարակական կարծիքի վրա, քանի որ գլխավոր դատավոր Կաուֆմանը և պետական մեղադրող Սայպոլը հրեաներ էին։
Գրինգլասն ամերիկյան բանակի սերժանտ մեխանիկ է եղել Լոս Ալամոսի միջուկային հետազոտական կենտրոնում և կապավոր Հարրի Գոլդի միջոցով արժեքավոր տեղեկություններ է փոխանցել խորհրդային հետախուզությանը (սկզբում Ջուլիասը նրան վստահեցրել է, որ դա միութենական երկրի հետ գիտական տեղեկությունների փոխանակում է, որը վճարովի լրտեսության հետ կապ չունի)։
Մասնավորապես, Գրինգլասը Ռոզենբերգին է փոխանցել Նագասակիի վրա նետված ռումբի աշխատանքային գծագրերը և Լոս Ալամոսում իր աշխատանքի 12 էջանի հաշվետվությունը։
Դատավճիռը պետք է հաստատեր ԱՄՆ-ի նախագահը, սակայն նախագահ Հարի Թրումանը խուսափել է այդ որոշումը հաստատելուց, պատրվակ բերելով, որ իր պաշտոնավարման ժամկետն ավարտվում է։
Չնայած Ռոզենբերգներին ներում շնորհելու հզոր միջազգային արշավին, որին մասնակցել են ֆիզիկոս Ալբերտ Այնշտայնը, գրող Թոմաս Մաննը և Հռոմի Պապ Պիոս -ը, ներման խնդրանքով յոթ դիմումները մերժվեցին։
Այն բանից հետո, երբ նա ստացավ նախատեսված էլեկտրական երեք հարվածները, սպասարկող անձնակազմը ստիպված էր բացել նրա կապերը և փոխել աթոռը, քանի որ Էթելի սիրտը դեռ բաբախում էր։
Ջուլիաս Ռոզենբերգ և նրա կինը' Էթել Ռոզենբերգ (օրիորդական ազգանունը Գրինգլաս , 1915 սեպտեմբերի 28 -1953 հունիսի 19), ամերիկյան կոմունիստներ, որոնք մեղադրվել են լրտեսության մեջ հօգուտ Խորհրդային Միության (հիմնականում ամերիկյան միջուկային գաղտնիքները ԽՍՀՄ հաղորդելու համար) և 1953 թվականին մահապատժի են ենթարկվել։
Դատաքննության ժամանակ, որը սկսվել է Նյու Յորքում 1951 թվականի մարտի 6-ին, Ռոզենբերգներին մեղադրանք էր առաջադրվել «Նախապես ծրագրված դավադրության մեղադրանք Խորհրդային Միությանը տեղեկատվություն և զենք տալու համար, որը նա կարող էր կիրառել մեզ ոչնչացնելու համար»։
Սուդոպլատովը նաև մեղադրում է ՀԴԲ-ին ՆԳԺԿ աշխատաոճի նմանությամբ քաղաքականացված աշխատանքի մեթոդների համար. եթե ՀԴԲ-ն քաղաքական նկատառումներից ելնելով չշտապեր կալանավորել նրանց, այլ Ռոզենբերգներին ներգրավեր մշակման մեջ և բացահայտեր նրանց կապերը, ապա հնարավոր կլիներ դուրս գալ Աբելի վրա, որին հաջողվեց բացահայտել միայն 1957 թվականին։
Տասնամյակներ անց «Վենոնա» նախագծի գաղտնազերծված նյութերն ապացուցել են լրտեսության մեջ Ջուլիասի մասնակցությունը, բայց նրա մեղքի մասին հարցերն այն կոնկրետ հանցագործությունների մեջ, որոնց համար նա դատապարտվել է, ինչպես նաև Էթելի մեղքի մասին հարցը շարունակում են անհասկանալի մնալ։
Եվ քանի որ Միացյալ Նահանգների Դաշնային բյուրոյի բանտերում Էլեկտրական աթոռ չկար, ապա Ռոզենբերգներին տեղափոխեցին Նյու Յորքի խիստ հատուկ ռեժիմի ՔՀՄ Սինգ Սինգ։
Օրինակ' մարզասրահում տեղադրված գովազդը ապահովում է «25-45 տարեկան կանանց» լսարանի ուշադրության գրավումը, այն դեպքում, երբ փողոցում տեղադրված գովազդային վահանակը լսարանի այդպիսի հատվածավորում չի կարող ապահովել։
Սովորաբար այն տեղադրվում է առևտրի կենտրոններում, օդանավակայաններում, կայարաններում, կինոթատրոններում, բիզնես կենտրոններում, մուտքերում, վերելակներում, սպորտի և ժամանցի վայրերում, կրթական և բժշկական հաստատություններում։
Կամուրջը մշտապես վերանորոգվել է (Ք․ ա․ 60, 32, 23, մ․ թ․ 5 և 69 թվականներին Անտոնինոս Պիոսի, և գուցեև կայսրեր Տրայանոսի, Մարկոս Ավրելիոսի ու Սեպտիմիոս Սևերոսի օրոք)։
Կամուրջը միացնում է Պիացցա դելլ Էմպորիոն Պիացցա դի Պորտա Պորտեզեին, Հռոմի Ռիպա, Տրաստևերե և Տեստաչիո շրջանները և Պորտուենզե արվարձանը։
Կամրջի ուշագրավ մնացորդներ են հայտնաբերվել Տիբեր գետի հատակին 1890 թվականից առաջ, երբ, որպես ջրհեղեղների դեմ խափանման միջոց, նրանք լիովին քանդվեցին գետի քաղաքային հատվածում կատարվող աշխատանքների ընթացքում։
Մենդինին, ով նախկինում եղել է այս ճարտարապետական խմբի անդամ և աչքի է ընկնում կահույքի և արդյունաբերական նմուշների նախագծերով, 1990 թվականին թանգարանի տնօրեն Ֆրանս Հակսի կողմից հրավիրվեց նախագծելու նոր թանգարանը։
Քաղաքացիների առարկությունները կենտրոնացած էին վիճահարույց դիզայնի վրա. նրանք վախենում էին, որ իրենց տները չեն վաճառվի նման յուրօրինակ ու էքսցենտրիկ կառույցի տարածքում։
Երբեմն առաջ են գալիս հակասական կարծիքներ կապված ցուցահանդեսների հետ, տարբեր արձագանքների են արժանանում Անդրես Սեռանոյի լուսանկարների ցուցահանդեսը, «ռուսական Ռեմբրանտի»' Իլյա Ռեպինի աշխատանքների ցուցահանդեսը։
Թանգարանի ներկայիս պոստմոդեռնիստական շենքը բաղկացած է երեք հիմնական տաղավարներից, որոնք նախագծել են ճարտարապետներ Ֆիլիպ Սթարքը, Ալեսանդրո Մենդինին և ճարտարապետական ընկերությունը։
Գիտական գործունեության ոլորտներն են՝ փորձարարական հոգեբանություն, (ընկալման հոգեբանություն, ուշադրության հոգեբանություն, շարժման հոգեֆիզիոլոգիա), համակարգային ընտանեկան հոգեթերապիա, նեյրո-լեզվաբանական ծրագրավորում։
«Մարդկային աչքի շարժման մասին» աշխատությունում ուսումնասիրվել և նկարագրվել են մարդկային գործունեության համատեքստում աչքի շարժման տարբեր տեսակները, իրականացվող գործողություններից դրանց ունեցած կախվածությունը։
Այն նաև զբաղեցրել է առաջին հորիզոնական 7 երկրների -ի հիթ-շարքերում՝ այդ թվում նաև Հարավային Կորեայում, Պերուում, Սինգապուրում, Թաիլանդում, Ֆիլիպիններում, Հոնկոնգում և Բրունեյում, ինչպես նաև երկրորդ տեղում Թայվանում և Ինդոնեզիայում։
2016 թվականի հոկտեմբերի 24-ին . -ը հայտարարել է, որ Չենը, Բեքհյոնը և Սիումինը առաջնաելույթ են կատարել որպես բոյ բենդի առաջին ենթախումբը՝ --ը, իրենց առաջին « !» ալբոմով։
Հայտնվելով լրիվ միայնության մեջ՝ Սվետլանա Ալիլուևան 1984 թվականի նոյեմբերի վերջին շրջապատի համար անսպասելի կերպով (ինչպես Իոսիֆի խնդրանքով գրված «Գիրք թոռան համար» գրքում գրում է հենց Ս․ Ալիլուևան) հայտնվում է Մոսկվայում՝ աղջկա մոտ։
Նա մեկնեց Վրացական ԽՍՀ, որտեղ ապրում էր բարելավված տիպի երեքսենյականոց բնակարանում, նրա համար սահմանվեց դրամական օգնություն, հատուկ ապահովություն և մեքենա կանչելու իրավունք (Վրացական ԽՍՀ-ի Նախարարների խորհրդի ավտոտնակում անընդհատ սև «Վոլգա» էր հերթապահում նրան սպասարկելու համար)։
Աշխատել է որպես անգլերենի թարգմանիչ և գրական խմբագիր, թարգմանել է մի շարք գրքեր, այդ թվում՝ անգլիացի փիլիսոփա-մարքսիստ Ջոն Լյուիսի աշխատությունները։
Ինչպես հիշել է Սվետլանա Ալիլուևայի ազգականը՝ Վլադիմիր Ֆյոդորովիչ Ալիլուևան, Սվետլանան իր առաջին՝ «Քսան նամակ ընկերոջը» գիրքը գրել է, երբ դեռ ԽՍՀՄ-ում էր։
Ձեռագրի պատճեններից մեկը հափշտակվել և տրվել է խորհրդային լրագրող Վիկտոր Լուիին, որը գիրքը գաղտնի ուղարկել է Արևմուտք, և «Շտեռն» գերմանական ամսագրում տպագրվել են նրա քաղվածքները՝ միտումնավոր խեղաթյուրելով մի շարք փաստեր, «Միայն մեկ տարի» գիրքը գրվեց «փորձառու «փորձագետների» թելադրանքով»։
1970 թվականին Սվետլանա Ալիլուևան ամուսնացել է ամերիկացի ճարտարապետ Ուիլյամ Փիթերսի հետ, ունեցել աղջիկ , 1972 թվականին ամուսնալուծվել է, բայց պահել է Լանա Փիթերս անունը։
Նրա հուշերի «Քսան նամակ ընկերոջը» ամսագրային տարբերակը 480 հազար մարկով վաճառվեց Համբուրգի «Շպիգել» շաբաթաթերթին (ԽՍՀՄ-ում, ըստ նրա զարմուհի Նադեժդայի, Ստալինը նրան թողել էր ընդամենը 30000 ռուբլի)։
Միևնույն ժամանակ քաղաքապետարանի ներկայացուցիչը լրագրողներին հաղորդեց, որ Ռիչլանդի սգո տանը որևէ ապացույց չկա նրա մահվան և հուղարկավորության տեղի վերաբերյալ։
Տեղական սգո տան սեփականատերը լրագրողներին հայտնեց, որ մի քանի ամիս առաջ Լանա Փիթերսի դուստրը եկել է Ռիչլանդ՝ ձևակերպելու մոր հնարավոր մահվան փաստաթղթերը, և նրա խնդրանքով Սվետլանա Ալիլուևայի դին այրել և ուղարկվել են Պորտլենդ։
1966 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Սվետլանա Ալիլուևան մեկնել է Հնդկաստան՝ ուղեկցելով Բրաջեշ Սինգհի աճյունը, որի հետ եղել է փաստացի ամուսնական հարաբերությունների մեջ։
Մարտի 6-ին խորհրդային դեսպան Իվան Բենեդիկտովին խնդրել է իրեն թույլատրել մնալ Հնդկաստանում, բայց դեսպանը պնդել է, որ Սվետլանան մարտի 8-ին վերադառնա Մոսկվա և հայտարարել է, որ նրան այլևս չի թողնի դուրս գալ ԽՍՀՄ-ից։
Միայն ԽՄԿԿ Կենտկոմի գլխավոր քարտողար Միխայիլ Գորբաչովի անձնական միջամտությունից հետո՝ 1986 թվականի նոյեմբերին նրան թույլատրեցին վերադառնալ ԱՄՆ։
2008 թվականին՝ լրագրողների հետ շփվելուց երկար հրաժարվելուց հետո, Ալիլուևան նկարահանվեց «Սվետլանան Սվետլանայի մասին» 45-րոպեանոց վավերագրական ֆիլմում։
Տեղափոխվելն Արևմուտք և «Քսան նամակ ընկերոջը» գրքի տպագրումը, որտեղ Ալիլուևան հիշում էր հորն ու Կրեմլի կյանքը, համաշխարհային սենսացիա առաջացրին ։
Սվետլանա Իոսիֆովնա Ալիլուևա (, , ծննդյան ազգանունը՝ Ստալինա, տարագրության մեջ՝ Լանա Փիթերս , ), խորհրդային լեզվաբան, թարգմանիչ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, հուշավիպագիր։
1982 թվականին Ալիլուևան ԱՄՆ-ից տեղափոխվել է Մեծ Բրիտանիայի Քեմբրիջ քաղաք, որտեղ իր դուստր Օլգային հանձնել է քվակերների դպրոց-ինտերնատ։
Մանկության տարիներին Սվետլանայի վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա դայակ Ալեքսանդրա Անդրեևնան, որն առաջներում աշխատել էր Նիկոլայ Եվրեինովի ընտանիքում։
Արվեստի բնագավառում բակալավրի աստիճան է ստացել 1969 թվականին Ուիթմեն քոլեջում և իրավաբանական դոկտորի աստիճան է ստացել 1973 թվականին Ջորջթաունի համալսարանի Իրավաբանական կենտրոնում։
2003 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Ջորջ Բուշն առաջադրել է Ռոբարթի թեկնածությունը Միացյալ Նահանգների Վաշինգտոնի Արևմտյան շրջանի դաշնային դատարնը ղեկավարելու նպատակով։
Ուշագրավ դեպքերի ցանկում, որտեղ Ռոբարթը դատավոր էր, առանձնանում է -ի և -ի միջև պայմանագրի խախտումը, ինչը բնորոշվել էր որպես ողջամիտ և ոչ խտրական ռոյալթիի տոկոս հիմնական արտոնագրերի պորտֆելի համար, դրանց թվում՝ 802.11 և .264 տեսակոդավորում։
Գրքերի գլխավոր հերոսը հիպնոսի ազդեցությամբ լեթարգիական քուն է մտնում Բոսթոնում 19-րդ դարի վերջին և արթնանում 2000 թվականին և պարզում է, որ ԱՄՆ-ի ամբողջ արտադրական հզորությունն արդեն պետական սեփականությունն է և յուրաքանչյուր 21-ից 45 տարեկան երիտասարդ աշխատում է «արդյունաբերական բանակում», բայց պետական ներդրումների հիման վրա ստանում ամեն անհրաժեշտը (վեպում առաջին անգամ հիշատակվում է դեբետային քարտերի և սուպերմարկետների մասին), այդ թվում՝ կացարան։
Դրանց պատերի մեջ թաղումների համար արվում էին տարբեր մեծության ուղղանկյուն խորշեր (գլխավորապես մեկ մահացածի, երբեմն՝ երկու, հազվադեպ՝ բազմաթիվ դիակների համար)։
Նաև կա Ջովաննի Բատիստա դե Ռոսինիի և նրա հետևորդները վարկածը, որ կատակոմբները բացառապես քրիստոնեական կառույցներ են, քանի որ դրանք նեղ միջանցքներն անարդյունավետ են քարի արդյունահանման համար, իսկ կատակոմբների բնույթը պիտանի չէ որպես շինանյութ օգտագործելու համար
Հռոմի բոլոր կատակոմբներից էքսկուրսիաների համար պարտադիր գիդով բաց են 6-ը (վերոնշյալ քրիստոնեական կատակոմբները, ինչպես նաև սուրբ Պանկրատիոսի կատակոմբները)։
Նա հայտնի է նրանով, որ «ավետարանական» հայեցակարգը ներդրել է բարձր տեխնոլոգիաների բիզնեսում, որն ուղղված էր սպառողների հատուկ շերտ՝ ապրանքանիշի կողմնակիցների խումբ ստեղծելուն։
Այնուհետև նա հաճախել է իրավաբանական դպրոցը, սակայն մոտ մեկ շաբաթ դասերի հաճախելուց հետո, սակայն երբ հասկացավ, որ ատում է օրենքի դպրոցը, դուրս է գալիս։
Նա ասում է. «Ոսկերչական բիզնեսը հանդիսանում է շատ, շատ կոշտ բիզնես, ավելի կոշտ, քան համակարգչային բիզնեսը. Ես սովորեցի շատ կարևոր մի դաս. ինչպես վաճառել»։
Ներկայումս նա « » գիտական, բարձր տեխնոլոգիաներ ստարտափում մասնագիտացված կազմակերպության կառավարիչ տնօրենն է, ինչպես նաև -յի համահիմնադիրն է, և կայքերի ստեղծողը։
Մինչև 1930-ական թվականները տանը բնակվում էր Անդրեյ Դրոսսիի կրտսեր քույրը՝ Մարիա Դմիտրիևնա Ստեյգերը, որը հուշեր է թողել Անտոն Չեխովի մանկական տարիներից։
2006-07 մրցաշրջանում նրան երկու անգամ վարձավճարով հանձնել են «Բորնմութին», իսկ այդ ժամանակ «Չելսիում» կար ուրիշ երիտասարդ ֆուտբոլիստ՝ Ջեք Կորկը։
Նոյեմբերի 14-ին Ստյուարտ Պիրսը մինչև 21 տարեկանների թիմ հրավիրեց նրան և «Ուեմբլիում» կայացած Պորտուգալիայի դեմ խաղում խաղաց մեկնարկային րոպեներից։
Հռոմի Ամերիկյան համալսարանը, Պապական Ուրբանական համալսարանը, Պապական Հյուսիս Ամերիկյան քոլեջը, « ' « »» համալսարանը և Պալացցո Մոնտորիո իսպանական դեսպանատունը նույնպես գտնվում են Յանիկուլում բլրի վրա։
Նրա հայրը' քաղաքացիական պատերազմի մասնակից, ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեին կից կարմի պրոֆեսուրայի Տնտեսագիտական ինստիտուտի շրջանավարտ և դասախոս Գեորգի Գոբերմանը բռնաճնշվել է 1937 թվականին և դատապարտվել է մահվան ։
Ն. Կրուպսկայայի անվան ՌԽԴՍՀ պետական մրցանակի դափնեկիր , ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր , ԽՍՀՄ մանկավարժական գիտությունների ակադեմիայի թղթակից-անդամ ։
Սակայն Նյուպորտ Նյուսն այնքան արագ էր աճում, որ 1896 թվականին Վիրջինիայի գլխավոր ասամբլեայի որոշմամբ Նյուպորտ Նյուսը դարձավ անկախ քաղաք։
1607 թվականին Ամերիկայում՝ Ջեյմսթաունում անգլիական առաջին բնակեցման ավարտից հետո գաղութատերերը սկսել են ուսումնասիրել և սեփականացնել ծովախորշերի և նավահանգիստներին սահմանակից հողերը, որոնք հայտնի էին «Հեփտոն Ռոուդս» անունով։
1610 թվականի հուլիսի 9-ին անգլիացի գաղութատերերը գրավեցին հնդկական Լելուտան գյուղը, որը գտնվում էր Հեմպտոն առվի գետաբերանին և այնտեղ հիմնեցին սեփական բնակավայր անգլիական եկեղեցով, դառնալով Ամերիկայում շարունակաբար գոյություն ունեցող անգլիական բնակավայր ը։
Երկաթուղիները թույլ տվեցին Արևմտյան Վիրջինիայում ածուխի մշակում սկսել, սակայն պահանջվում էր խորջրյա նավահանգիստ ածուխի արտահանման համար, Ռիչմոնդի շրջանում գտնվող Յորկ գետը շատ փոքր էր ածխային փոխադրամիջոցների համար։
Հանթինգթոնը որոշեց, որ Ուորիկ շրջանի հարավարևելյան մասը լավագույն վայրն է ածուխի երկաթուղով մինչև ծովային տրանսպորտ տեղափոխման համար և 1881 թվականին սկսվեց երկաթուղային գծով շարժումը մինչև Նյուպորտ Նյուս, ափի մոտ գտնվող ֆերմերային շրջանը դարձավ արագ զարգացող նավահանգիստ։
Լոնդոնյան կոմպանիայի սնանկացումից հետո Վիրջինիան դարձավ թագավորական գաղութ և բաժանվեց ութ «կոմսությունների », 1634 թվականին այդ վայրերը մտան Ուորիկ ռիվերշիր կոմսության կազմի մեջ, 1643 թվականին վերանվանվեց Ուորիկ շրջան։
Երբ քաղաքացիական պատերազմից հետո ԱՄՆ-ում սկսվեց վերակառուցման դարաշրջան, 1870 -ական թվականներին Վիլյամս Վիկհեմը ներգրավեց Հանթինգթոնին Վիրջինիայում երկաթուղիների շինարարություն սկսելու մեջ։
Ֆիլմում Մանեկը մի քանի անգամ փորագրում է «» տառերը, որոնք նշանակում են « », «Մանեկը սիրում է Մաթիլդային». ֆրանսերենում «» բառն արտասանվում է այնպես, ինչպես «» տառը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ընթացքում՝ Սոմմայի ճակատամարտի ժամանակ, ֆրանսիացի հինգ զինվորներ կանգնում են ռազմական դատարանի առաջ առավոտյան տեղի ունենալիք հարձակումից առաջ դիտմամբ իրենց մարմնական վնասվածք հասցնելու մեղադրանքով։
Ռազմական դատարանը բոլորին դատապարտում է մահվան, և նրանց ազատ են արձակում երկու ռազմաճակատների միջև ընկած չեզոք գոտում՝ «Բինգոն մթնշաղում» առաջնադիրքի մոտ։
Պատերազմի ավարտից հետո Մաթիլդան անցկացնում է սեփական հետաքննությունը՝ աստիճանաբար պարզելով, թե ինչ է տեղի ունեցել այն օրը «Բինգոն մթնշաղում» առաջնադիրքի մոտ։
«Երկար նշանդրեք» , ֆրանսիական ռազմական մելոդրամա՝ նկարահանված ռեժիսոր Ժան-Պիեռ Ժոնեի կողմից Սեբաստյան Ժապրիզոյի համանուն վեպի հիման վրա։
Այս ֆիլմը Մոնիչելիի նախորդ' «Չարագործները ինչպես միշտ մնացին անհայտ» ֆիլմի հետ իտալական կոմեդիայի մակարդակը բարձրացրին նոր մակարդակի' սկզբնավորելով «իտալական կոմեդիա» ուղղությունը։
Մինչև ֆիլմի դուրս գալը նրա հարցը քննարկվել է իտալական խորհրդարանում. շատերը դեմ էին, որ ֆիլմը էկրան բարձրանա, քանի որ ֆիլմում արտացոլված էր երկու համաշխարհային պատերազմներում Իտալիայի ունեցած անմիանշանակ դերը։
Հիմնական բովանդակությունն են կազմում Հայաստանի պատմության համառոտ շարադրանքը, աշխարհագրությունը, հայկական «Նոր տետրակ որ կոչի հորդորակ»-ի տիտղոսաթերթը պետականության կործանման պատճառները, օտարներին հայերի վճարած հարկերի տեսակներն ու չափերը։
Հայաստանի պատմության և աշխարհագրության մասին գլուխների համար աղբյուր են ծառայել Հայոց քերթողահայր Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմություն»-ը, Ղազար Ա Ջահկեցու «Դիրք աստուածաբանական որ կոչի Դրախտ ցանկալի» գրքի 20-րդ գլուխը և «Բառգիրք հայկազեան լեզուի» 2-րդ հատորը, որոնցից անհրաժեշտ նյութը բանաքաղված է համարյա անփոփոխ՝ որոշակի համակարգմամբ։
Բելգրադն ազատելուց հետո մայոր Տուկովիչը համոզված էր, որ Գավրիչը կստանա օգնություն բրիտանական առաքելությունից, որոնք օգնում էին երեախաներին, ովքեր որբ էին մնացել Սերիբիայի պատերազմի պատճառով։
Նա մեկնել է Անգլիա և իր կրթությունը ավարտել է Ֆավերշեմում գտնվող Հենրի Ռեյթի դպրոցը, Կենտ (ներկա պահին միացվել է Ելիզաբեթ թագուհու գիմնազիային, Ֆավերշեմ), որը ավարտել է 1921 թվականին։
Նա այդ նույն տարում վերադարձել է Սերբիա, այն բանից հետո, երբ Սերբիայի փոխնախագահ' Նիկոլ Պաշիչը խոստացել էր Սերբիա վերադարձնել բոլոր որբ երեխաներին։