polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Դեռ մանուկ հասակից նրա հայրը՝ Ռոյ Ջոնս-Ավագը՝ նախկինում պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ, փորձել է որդուն տանել իր ճանապարհով, սակայն միայն 10 տարեկանից Ռոյը սկսեց զբաղվել բռնցքամարտով։
1984 թվականին նա հաղթում է ԱՄՆ-ում տեղի ունեցող Պատանեկան Օլիմպիական խաղերում, իսկ ևս 2 տարի անց 64 կգ քաշային կատեգորիայում հաղթում է «Ոսկե ձեռնոցներ» ամերիկյան ազգային հեղինակավոր մրցաշարում՝ եզրափակչում միավորների միջոցով հաղթելով Վիկտոր Լևինին։
Առաջնության եզրափակչում դատավորների որոշմամբ, որը Օլիմպիական խաղերի պատմության մեջ համարվում է ամենաանարդարներից մեկը, Ռոյի հարավկորեացի մրցակիցը՝ Փակ Սին Հունը, ստացավ ոսկի՝ հաղթելով 3։
Ուրուգվայի և Մարոկկոյի դատավորները հաղթանակը տվեցին կորեացուն 59-58 հաշվով՝ ընդունելով, որ նա հաղթել է 2-րդ և 3-րդ ռաունդներում (չնայած նրան, որ Ջոնսը յուրաքանչյուր ռաունդում հասցրել է ավելի շատ դիպուկ հարված, քան Փակը՝ ամբողջ մարտի ընթացքում)։
Այն բանից հետո, ինչ ես հաղթեցի Ջոն Ռուիսին և դարձա չեմպիոն, ես իրավունք ունեի անցկացնել մենամարտ այլ մարտիկների հետ'Կլիչկոյի, Բերդայի, Լուիսի, սակայն ոչ ոք չէր ցանակնում ինձ հետ մենամարտել։
1998 թվականի հուլիսի 18-ին տեղի ունեցավ աշխարհի չեմպիոնի կոչման համար Ռոյ Ջոնսի և Լու Դել Վալլեյի մենամարտը՝ և կիսածանրաքաշային կատեգորիայում։
1999 թվականից 2003 թվականը ընկած ժամանակահատվածում շատ էր խոսվում կիսածանրաքաշային կատեգորիայի աշխարհի բացարձակ չեմպիոն Ռոյ Ջոնսի և նույն քաշային գոտում տիտղոսի դափնեկիր, Գերմանիայում հաստատված Դարիուշ Միխալչևսկիի հնարավոր մենամարտի մասին։
Ռոյ Ջոնսը վախենում էր հանդես գալ Միացյալ Նահանգներից դուրս, քանի որ չէր վստահում Օլիմպիական խաղերի մասնակից դատավորներին, ոնոնք դատելու էին տվյալ խաղը։
Յոթերորդ ռաունդի ավարտին Ջոնսը ցույց տվեց մրցակցին, որ նա չի գրոհում, ավստալացին փորձեց գրոհել, սակայն Ջոնսը նրան ուժեղ հակահարված հասցրեց, ինչից հետո նա ընկավ։
1994 թվականի նոյեմբերի 18-ին տեղի ունեցավ երկու անպարտելի բռնցքամարտիկների՝ վարկածով 2-րդ Միջին քաշային կատեգորիայի չեմպիոն Ջեյմս Թոնիի և Ռոյ Ջոնսի մենամարտը։
Այս խորհրդանիշն ունի խորը պատմական արմատներ․ վարդագույն եռանկյունին նացիստական համակենտրոնացման ճամբարներում ծառայում էր որպես նշագրում համասեռամոլ կալանավորներին առանձնացնելու նպատակով։
Ընդ որում, բացի այլ նշագրումներից, վարդագույն եռանկյունին չափերով առավել մեծ էր, որպեսզի հեռվից տեսանելի լիներ այդ խումբը, որն առավել ատելի էր մյուսների համեմատությամբ։
Այս եռանկյան մոտ գտնվում է « » տաղավարը, որտեղից կարելի է ձեռք բերել տեղեկատվական գրականություն, հուշանվերներ, որոնք վերաբերում են Նիդերլանդների հոմոսեքսուալ կյանքին։
Հոմոմոնումենտի կառուցումը, 1987 թվականԵրկրորդ աշխարհամարտի տարիներին զոհված նույնասեռական զոհերի հիշատակն հավերժացնող հուշարձանի կառուցման գաղափարը ծագել է այն ժամանակ, երբ ծագեց ԼԳԲՏ շարժումը Նիդերլանդներում։
Դեռևս 1961 թվականին ակտիվիստ Ջեֆ Լաստը առաջարկեց կառուցել «անկախ գեյի հուշարձան»՝ նշելով, որ «ոչ ոք չգիտե, թե նրանք քանիսն են , չկան վիճակագրական տվյալներ, հայտնի չէ, թե նրանք ճամբարներում սովից են մահացել, թե այլ պայմաններում»։
Հոմոմոնումենտ , հուշարձան Ամստերդամի պատմական կենտրոնում, որը կառուցվել է ի հիշատակ գեյերի և լեսբուհիների, որոնք ենթարկվել են ճնշումների և հետապնդումների իրենց սեռական կողմնորոշման պատճառով։
Հոմոմոնումենտի հեղինակն է հոլանդացի նկարչուհի Քարին Դաանը․ հուշարձանը հանդիսավոր բացվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Վեսթերմարքթ հրապարակում։
Հոմոմոնումենտը կառուցված է ոչ միայն հավերժացնելու Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ զոհված հոմոսեքսուալիստների հիշատակը, այլև բոլոր լեսբուհիների ու գեյերի, ովքեր երբևէ ենթարկվել են հետապնդումների, զոհվել են և ցայսօր էլ շարունակվում են զոհվել։
Հուշարձանը ստեղծվել է նաև նրա համար, որպեսզի հարգվեն այն տղամարդկանց ու կանանց հիշատակը, ովքեր պայքարել են ու շարունակում են պայքարել մարդու իրավունքների ազատության համար։
1970 թվականին գեյ շարժման ակտիվիստները ազատազրկվեցին, երբ ցանկանում էին ծաղկեփունջ դնել Դամ հրապարակում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի զոհերին նվիրված Ազգային հուշարձանին։
Քլարան հմայվում է Հայդիի անմիջականությամբ և ընկերասիրությամբ, իսկ Հայդիի ձախորդությունները, ի տարբերություն Զեզեմանների ընտանիքի խիստ տնտեսուհու՝ օրիորդ Ռոթենմայերի, Քլարային չեն բարկացնում, հակառակը՝ զվարճալի են թվում։
Զեզեմանների տուն այցելության է գալիս Քլարայի տատիկը՝ տիկին Զեզեմանը, որն ընկերանում է Հայդիի հետ, դառնում է միակ մեծահասակը, որ հասկանում է աղջնակին, օգնում է նրան տառաճանաչ դառնալ և սովորեցնում է աղոթել՝ իր վշտերը սփոփելու համար։
Մի գիշեր, երբ Քլարայի հայրը և նրա ընկեր բժիշկը արթուն են մնում՝ տեսնելու այդ իրարանցման պատճառը, բացահայտում են, որ այդ «ուրվականը» Հայդին է, ով իր անհանգստության ու հոգսերի պատճառով լուսնոտ էր դարձել։
Հայդիի տուն այցելելուց հետո Քլարայի բժիշկը հորդորում է պարոն Զեզեմանին՝ Քլարային ուղարկել Ալպյան լեռներ ընկերուհու՝ Հայդիի մոտ՝ համոզված լինելով, որ լեռների թարմ օդը և Հայդիի հետ շփումը օգտակար կլինեն Քլարայի առողջության համար։
Վեպը առաջին անգամ լույս է տեսել 1880 թ.՝ «Հայդիի ուղևորության և ուսման տարիները» վերնագրով, իսկ մեկ տարի անց՝ 1881 թ., հրատարակվել է վեպի երկրորդ մասը՝ «Հայդին կարողանում է իր սովորածն օգտագործել» վերնագրով։
Հայդին մի որբ աղջիկ է, որին հոր՝ Թոբիասի և մոր՝ Ադելհայդի վաղաժամ մահից հետո մեծացրել է նրա մորաքույր Դեթեն Շվեյցարիայի Մայնֆելդ քաղաքում։
Սակայն շուտով նա հնգամյա Հայդիին տանում է նրա հայրական պապիկի տուն, ով գյուղի բնակիչների հետ իր տարաձայնությունների և Աստծո հանդեպ դառնացած լինելու պատճառով լքել էր Դորֆլի գյուղը և մեկուսացած ապրում էր Ալպյան լեռներում։
Սկզբում Հայդիի ժամանումը վրդովեցնում է պապիկին, սակայն շուտով աղջկա բացահայտ խելացիության ու կենսուրախության շնորհիվ նա փոխում է իր վերաբերմունքը թոռնուհու նկատմամբ։
Գրքի հինգ հատորները՝ «Հայդին և իր ընկերները», «Հայդին մեծանում է», «Հայդիի երեխաները», «Հայդին տատիկ է դառնում» և «Հայդիի երկրում», ո՛չ գրվել են, ո՛չ էլ հաստատվել Սփիրիի կողմից, այլ ադապտացվել են վեպի ֆրանսերեն տարբերակի թարգմանիչ Չարլզ Թրիթենի կողմից 1930-ականներին՝ Յոհաննա Սփիրիի մահից շատ տարիներ անց։
Բնօրինակում Հայդին հինգից տասը տարեկանում ունի սև գանգուր կարճ մազեր, մինչդեռ «Հայդին մեծանում է» վեպում 14 տարեկան Հայդիի մազերը ուղիղ են, երկար ու շեկ։
Նկարչական նախնական կրթությունն ստացել է Սարատովում՝ նկարիչներ Դ. Ռոսովի ու Միխայիլ Դոլիվո-Դոբրովոլսկու մոտ, որոնց երաշխավորությամբ 1880 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի նկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարան։
Սովորելու ընթացքում Նիկոլայ Գրանդկովսկին ստացել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի երկու փոքր և երկու մեծ արծաթե մեդալներ «Նկարչության բնագավառում ունեցած հաջողության համար»։
Կոնստանտին Սավիցկու հրավերով, ով այդ ժամանակ ղեկավարում էր Պենզայի պատկերասրահն ու Պենզայի Ն. Սելիվյորստովի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, Նիկոլայ Գրանդկովսկին 1897 թվականին Մոսկվայից տեղափոխվում է Պենզա, որտեղ մոսկվացի նկարիչներ Կոնստանտին Կլոդտի, Պյոտր Կորովինի ու Նիկոլայ Ժուկովի հետ դասավանդել է Պենզայի գեղարվեստի ուսումնարանում ու Պենզայի հոգևոր սեմինարիայում։
1891 թվականից մասնակցել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության կազմակերպած ցուցահանդեսներին, 1892 թվականից եղել է Մոսկվայի գեղարվեստը սիրողների միության անդամ։
Նիկոլայ Կարլովիչ Գրանդկովսկի փետրվարի, 1864, Սարատով, Սարատովի նահանգ, Ռուսական կայսրություն – մայիսի, 1907, Պենզա, Պենզայի նահանգ, Ռուսական կայսրություն), ռուս ժանրային գեղանկարիչ, մանկավարժ, Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության ցուցահանդեսների մասնակից։
1894 թվականին Նիկոլայ Գրանդկովսկին արժանացել է Մոսկվայի գեղարվեստը սիրողների միության առաջին մրցանակի «Գրող Նիկոլայ Զլատովրատսկու դիմանկարի» համար, իսկ 1895 թվականին ստացել է միության երկրորդ մրցանակը «Լողանալ» նկարի համար։
Փորձելով ամրապնդել իր կենտրոնաձիգ իշխանությունը, Ամենհոտեպ հանդես եկավ քրմապետության դեմ և առաջին հերթին գլխավոր Աստված Ամոն֊Ռաի տաճարի քրմապետերի դեմ։
Քրմապետերի ուժը սերտորեն կապված էր կրոնի վրա հիմնված նրանց գիտելիքների հետ և որպեսզի թուլացներ հակառակորդին, անհրաժեշտ էր զրկել նրանց այդ մտավոր ազդեցությունից։
Հետագայում ի հակակշիռ Թեբեյի աստված Ամոնի նա առաջ քաշեց նախկինում քիչ ճանաչում ունեցող Աթոնի պաշտամունքը, ով մարմնավորում էր արեգակի սկավառակը ։
Հռչակելով իրեն նոր աստծո քահանայապետ, Ամենհոտեպը կառավարման երրորդ տարում Թեբեյում սկսեց նոր տաճարի կառուցումը, որտեղ Աթոնը պատկերված էր մարդու մարմնով ու բազեյի գլխով՝ թագադրված արեգակի սկավառակով։
Արեգակի սկավառակի մեջ պարփակված բազեի գլխով ու մարդու մարմնով պատկերի փոխարեն Էխնաթոնը արդեն ներկայանում էր արքայական կամ արեգակնային օձերի շրջանում, դիմացից դեպի ներքև ձգվող բազում ճառագայթներով։
Նոյը բարեպաշտ էր և կրում էր մեծ լույս լամ արև տիտղոսը , ըստ Հին Կտակարանի մարդու կյանքը բաժանվում է երկու մասի, մինչև ջրհեղեղ և ջրհեղեղից հետո; Ջրհեղեղից հետո նոր մարդու համար աշխարհը բաժանվեց երկու մասի՝ այնտեղ որտեղ Արևն է և այնտեղ որտեղ արդյուքն է Արևի։
Արիական աշխարհի իմաստասերները վստահ էին Արևը կենտրոնում է, իսկ մնացած մոլորակները պտտվում են Արևի շուրջ և բնության բոլոր փոխակերպումները հիմնականում կապված են Արևի ցիկլերի հետ։
Ընդհանուր առմամբ հայտնի է հինգ Հելիոս Զևսի որդին և Էֆիրի թոռը, Հիպերոնի որդին, Հեփեստոսի որդին և թոռը Նիլի Հելիոպոլի, Ականֆոնի սերունդ և Ռոդոսացիների նախահայր, հայրը կոլխիդացի էտաի և Կիրկի ։
Արևապաշտության մեջ առանձնանում են մեկ տասնյակից ավելի շատ հայտնի աստվածներ կամ աստվածություններ, որոնք դիցարանում կամ կրոնածիսական համակարգում ունեն առաջնային դեր և մինչև այժմ համարվում են պաշտամունքի կամ երկրպագման առարկա։
Ըստ ավանդաբանության Կիլիկիայում տեղի ունեցավ Արևապաշտական աստվածների չորրորդ սերնդափոխությունը, որի մասին որոշակի տեղեկություններ են պահպանված Հոմերոսի «Իլիական» պոեմի մեջ ։
Արևապաշտությունը նաև էթնիկական կրոնական համակարգ է և արևի պաշտամունքը ներկայացնող շատ աստվածներ երկրպագվել են նույն անունով տարբեր ժողովուրդների մոտ հարյուրամյակներ շարունակ։
Ութուն, Շամաշը-Միջագետքի մշակույթում, Թեշուբը-Փոքր Ասիական ժողովուրդների մոտ, Հելիոս — հույների, Ապոլոն — հռոմեացիների, Միհր— Հայաստանում, Իրանում, Հնդկաստանում, Ռան —Եգիպտոսում, Յառ կամ Յառիլո— Սլավոնների մոտ, Մոլոխը— Կարթագենում, Տոնատիուն— Ացտեկների և Մայաների մոտ, Ամատերասուն—Ճապոնիայում, Շամս -Եզդիների մոտ, Աարրան- արաբների մոտ։
Արևապաշտությունն իր արմատներով գնում է քաղաքակրթական մշակույթի խորքերը և կարող է ունենալ 18-19000 տարվա պատմություն, ավանդաբանորեն կապված է նախաջրհեղեղյան ժամանակների հետ։
Առաջին դրույթ՝ Առաքելականություն, ամեն գոյ ունի առաքելություն այս կյանքում, աշխարհը ստեղծվել է առաքելությամբ, բայց ոչ ինքնին, այն հրաշալի է ու կատարյալ։
Այն բանից հետո, երբ ունկնդրման փուլում ձախողել է լսումները որպես մենակատար, նրան վերադարձրել և միավորել են այլ չորս աղջիկների հետ՝ կազմելով խումբ, որը հետագայում հայտնի է դարձել անվամբ։
Դրումլիններ տարածված են Նյու Յորք նահանգի Օնտարիո և Կայուգա լճերի միջև ընկած տարածքում, Քոնեքթիքութ գետի ներքին հովիտներում, արևելյան Մասաչուսեթսում, Նյու Հեմփշիրի Մոնադնոք շրջանում, Միչիգանի կենտրոնական և հարավային շրջաններում, Մինեսոտայում։
Մեծ կամ փոքր խմբերով դրումլիններ կան Կանադայի գրեթե բոլոր պրովինսիաներում՝ ներառյալ հարավային Օնտարիոն, ինչպես նաև արևմտյան շրջանները՝ Դունդասի և Գելֆի շրջանները), Կենտրոնական և արևելյան Օնտարիո,Դուրո Դամերի շրջանը, ծայր հյուսիսային և ծայր հարավային շրջանները՝ Ալբերտան, Ամունդսենի ծոցի շրջակայքը Նունավուտում և Ուեսթ Լորենսթաունը Նովա Սկոտիայում :
Դրումլինների ծագման վերաբերյալ գոյություն ունի այն կարծիքը, որ սառցադաշտի հատակում տեղի է ունեցել մորենների սառեցում, որի շնորհիվ նրանք պահպանվել են տեղում, աստիճանաբար մեծացել, իսկ նրանց վրայով անցնող սառցադաշտը սեղմելով մորենային կուտակումներին, նրանց մակերևույթը հարթեցրել է։
Հնարավոր են համարում նաև այն, որ դրումլինները կարող են գոյանալ սառցադաշտի եզրային մասերի ճեղքերում էկզարացիոն բերուկների լցման եղանակով, որոնք սառցե քողի հալվելուց հետո բացվել են։
Լեհաստանում, էստոնիայում, Լատվիայում, Շվեդիայում, Ալպերի հյուսիսային լանջերին՝ Կոնստանս լճի շուրջը, Գերմանիայում, Դանիայում, Ֆինլանդիայում և Գրենլանդիայում։
Սովորաբար լինում են ձգված սառցադաշտերի շարժման ուղղությամբ, և երկար լանջը, որը հակադիր է սառցադաշտի շարժման ուղղությանը, մեղմաթեք, իսկ ներդաշնակող լանջը կտրուկ է և կարճ։
1984 թվականի հոկտեմբերի 11-ին ԽՍՀՄ-ի գերագույն խորհրդի հրամանով «Ֆաշիստական զավթիչների դեմ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ արիության և ցուցաբերած դիմադրության համար» Կինգիսեպ քաղաքը պարգևատրվեց Հայրենական պատերազմի աստիճանի շքանշանով։
Մրցանակաբաշխությունը անցկացվում է 1988 թվականից հեռուստաալիքի հեռուստադիտողների քվեարկության արդյունքների հիման վրա, որը անցկացվում է մարտ կամ ապրիլ ամիսների վերջին շաբաթ երեկոյան։
Ի սկզբանե քվեարկությունը կատարում էին հեռախոսով, նամակների կամ քարտերի միջոցով, որը տարածվել էր « » կայքում, իսկ 2007 թվականից քվեարկությունը սկսեցին անցկացնել միայն համացանցի օգնությամբ։
Ի տարբերություն ազգային մրցանակաների, ' -ի դափնեկրի անունը հայտնելուց օգտագործվում են ոչ միայն ծրարներ, այն նաև օդապարիկներ, մայկաններ, մեծ տառեր և նույնիսկ ոտքեր
1916 թվականի հունիսի սկզբին թուրքական բանակը Հիջազի նահանգապետ Հալիբ փաշայի ուղեկցությամբ Մեքքայի կողմից շարժվեց դեպի Տաիֆ՝ Արաբիայի լեռնային քաղաքը։
Հունիսի 10-ի առավոտյան, այն ժամանակ, երբ կայազորի մեծ մասը քնած էր, Մեքքայի շերիֆ Հուսեյն բեն Ալին Հաշեմիտների պալատից կրակ արձակեց օդ՝ դրանով ազդարարելով թուրքերի դեմ ռազմական գործողությունների սկիզբը ։
Նրա 5000 կողմնակիցները լսելով ազդանշանը՝ անմիջապես գրոհեցին թուրքական կայազորի 3 ամրոցների վրա, որոնք գտնվում էին սուրբ քաղաքի վերին հատվածում, ինչպես նաև այն թուրքերի վրա, ովքեր գտնվում էին Ջիրվալյան զորանոցում և Ջիդդայի ճանապարհին։
Մեքքայի շերիֆի պաշտոնը վերացվեց, քաղաքը սկսեցին կառավարել սաուդները, շերիֆի՝ Եմենից մինչև Սիրիա ձգվող արաբական պետություն ստեղծելու երազանքը երազանք էլ մնաց։
Հունիսի 10-ին Մեքքայի շերիֆ Հուսեյն բեն Ալին՝ Բինու Հաշիմ կլանի առաջնորդը, այս քաղաքից հեղափոխություն սկսեց ընդդեմ Օսմանյան Խալիֆաթի։
Որպես լիգերացնող կոմպոնենտ պղնձի հետ միասին կարելի է օգտագործել ուրիշ մետաղներ որակի բարելավման, ճաքելու հատկությունը նվազեցնելու, տոկունությունը բարձրացնելու, հաճելի գույնը պահպանելու և մետաղը սևացումից պաշտպանեու համար։
Ստերլինգ արծաթ արծաթի համաձուլվածք է կազմված 92.5% արծաթից և 7.5% ուրիշ մետաղներից մասնավորապես պղնձից, ստերլինգ արծաթը նույն 925 հարգի արծաթն է։
999 հարգի արծաթը չափազանց փափուկ է մեծ զարդեր պատրաստելու համար դրա համար էլ մաքուր արծաթին ավելացվում է պղինձ , որպեսզի մետաղին հաղորդեն ամրություն, պահպանեն ճկունությունը և թանկարժեք մետաղի գեղեցկությունը։
Ըստ Բրիտանիկա հանրագիտարանի անվանումը ի հայտ է եկել դարում և սկզբնապես եղել է անգլիական արծաթյա դրամների անվանումը, 1 ֆունտ արծաթից հատվել է 240 հատ մետաղադրամ ։
Եֆիմ Ուչիտելը ծնվել է 1913 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Խերսոնի մարզի Տիրասպոլ քաղաքում (ներկայում՝ չճանաչված Մերձդնեստրի Մոլդովական Հանրապետության կազմում), հրեական ընտանիքում, որտեղ նրանից բացի եղել են ևս չորս երեխաներ։
1942 թվականին որպես բեմադրող ռեժիսոր նկարահանել է «Լենինգրադը պայքարում» , ապա այդ թեմատիկան շարունակել «Լենինգրադ բլոկադայի ճեղքումը» , «Լենինգրադ» , «Լենինգրադի սխրանքը» , «Հանդիպում Լենինգրադի հետ» , «Լենինգրադ։
1935 թվականից Եֆիմ Ուչիտելն աշխատել է որպես «Լենկինոխրոնիկա» կինոստուդիայի օպերատորի օգնական, իսկ 1937-1988 թվականներին՝ որպես օպերատոր և ռեժիսոր։
Եֆիմ Յուլևիչ Ուչիտել հոկտեմբերի, 1913, Տիրասպոլ, Խերսոնի նահանգ, Ռուսաստանի կայսրություն – 18 օգոստոսի, 1988, Լենինգրադ, ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ), վավերագրական ֆիլմերի խորհրդային օպերատոր և ռեժիսոր, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ ։
Հայտնի էլեկտրոնային սխեմաների մեջ առանձնանում են մեկ միջուկանի 10 պրոցեսորը, հիմքում ընկած է -8, ինչպես նաև 20 և 31 պրոցեսորները, նախագծված են 7 բազայի հիման վրա։
Ընկերությունը դիտողություն է ստացել իր միջուկի ընտանիքի 8 պրոցեսորներում դեֆեկտ ալգորիթմ (դա միտումնավոր կառուցված է, և ծրագրավորողին կամ օգտագործողին հնարավորություն է տալիս գաղտնի մուտք ստանալ դեպի տվյալներ) կիրառելու համար։
Հուլիսի 4-ին Կովկասի լեռնային ժողովուրդների կոնֆեդերացիայի ոստիկանությունը, աբխազական գումարտակները և Բաղրամյանի անվան հայկական գումարտակը ՌԴ ՌԾՈւ նավերով ուղղվեցին դեպի Տկվարչելի քաղաք, որից հետո հարձակում սկսեցին Սուխումիի հյուսիսում։
Հոգևորականներին ձերբակալեցին և ուղարկեցին հարցաքննության, բայց նրանք հայտարարեցին, որ եկեղեցու հողերը ո՛չ Աբխազիային են պատկանում, ո՛չ էի Վրաստանին, այլ «Աստծո հողեր են»։
Ռազմական թղթակից Թոմաս Հոլցը վկայել է, որ 1993 թվականի սեպտեմբերին Սուխումիի մարտերի ժամանակ քաղաքի վրա նետվել են 500 կգ-ոց վակուումային ռումբեր -29 ռնբակոծիչներից, որոնք ավերել են Սուխումի քաղաքը և Գումիստա գետի վրա գտնվող գյուղերը ։
Աբխազներին արգելվեց առաջ շարժվել կամ քաղաքը ռմբակոծել, իսկ Ռուսաստանը Վրաստանին երաշխավորում էր, որ քաղաքին ոչինչ չի սպառնա, եթե վրացիները հանեն իրենց զորքը։
Քաղաքագետ Գեորգի Միրսկիի խոսքերով, աբխազներին օգնություն է հասցրել Գուդաութայի ռուսական ռազմական բազաներից մեկը, որը տրամադրել է ծանր հետևակային զենք, զրահապատ տրանսպորտային միջոցներ, հրետանի, հակատանկային հրթիռներ եւ արկեր, չնայած այդ մասին ուղղակի ապացույցներ չկային։
Վրացական զորքի դեմ պայքարում մասնակցել են Կովկասի լեռնական ժողովուրդների կոնֆեդերացիայի ջոկատները, Իչկերիայի Չեչենական հանրապետության «Մոխրագույն գայլեր» ջոկատը, Աբխազիայի հայերից կազմված Բաղրամյանի անվան գումարտակը, Կուբանի կազակները, Պրեդնեստրովիայի և Ռուսաստանի Դաշնության կամավորականները (այդ թվում նախկին զինծառայության հատուկ նշանակության ստորաբաժանումները)։
Քաղաքագետ Բրունո Կոպպիտերսը գրել է, որ Արևմտյան Եվրոպայի երկրները ձգտում էին որքան հնարավոր է արագորեն հանգցնել հակամարտությունը, համոզելով, որ Մոսկվան դադարի աբխազներին աջակցել։
ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհուրդը մի շարք օրինագծեր ընդունեց, որոնցով կրակը դադարեցնելու և էթնիկ զտումների հետաքննություն անցկացնելու կոչ էր անում, որին կարող էին մասնակից լինել աբխազները։
Պատերազմից հետո Վրաստանի իշխանությունը, ՄԱԿ-ը և ԵԱՀԿ-ն փախստականների հետ հետաքննություն սկսեցին պատերազմի ժամանակ Աբխազիայում վրացիների ցեղասպանության, էթնիկ զտումների և տեղահանումների փաստեր հավաքելով։
1994 և 1996 թվականներին Բուդապեշտի ԵԱՀԿ գագաթաժողովում ճանաչվեց Աբխազիայիում վրացիների նկատմամաբ էթնիկ զտումների փաստը, իսկ անձինք, ովքեր կատարել էին այդ հանցագործությունները, դատապարտվեցին։
2006 թվականի մարտին Հաագայի Միջազգային ռազմական տրիբունալը հայտարարեց, որ ուսումնասիրել է Վրաստանի ներկայացրած բոլոր փաստաթղթերը և լայնածավալ ուսումնասիրության արդյունքում եկել է այն եզրակացության, որ կարելի է սկսել Աբխազիայում վրացիների դեմ էթնիկ զտումների, ռազմական հանցագործությունների և տեռորի գործով մեղադրյալների քրեական հետապնդումը։
Սակայն զինադադարը չպահպանեց կողմերից և ոչ մեկը. սեպտեմբերի 16-ին առավոտյան ժամը 8-ին աբխազական ուժերը եւ նրանց դաշնակիցները հարձակվեցին Սուխումիի վրա ։
1992 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Վրաստանի և Աբխազիայի միջև ստորագրվեց համաձայնագիր, ըստ որի, վրացիները պարտավորվում էին իրենց զորքը հանել Գագրայից և նրա շրջակայքից։
Սակայն վրացական աշխարհազորայիններից ըստ էության գրեթե ոչ ոք ողջ չմնաց, խոշտանգումներից և մահվան դատապարտվելուց չկարողացան խուսափել նաև ո՛չ խաղաղ բնակչությունը, ո՛չ էլ բժշկական անձնակազմը ։
Զոհվածների մեջ էին Գումիստայի Հանգստյան տան գեղարվեստական ղեկավար Նատո Միլորավան, Դրամատիկական թատրոնի դերասաններ Վասիլի Չխեիձեն, Թեյմուրազ Ժվանիան, Գուրամ Գելովանին, ինչպես նաև Սուխումիի Մշակութային և հանգստյան պարկի տնօրեն Յուրի Դավիթայան։
Խիպստայում գնդակահարվեցին 17 մարդ, որոնցից 70-ամյա մի մարդու սիրտը հանել էին, մեկ ուրիշին' կացնահարել, 65-ամյա մի մարդու կապել էին տրակտորից և տանջել մինչև մահ։
ԱՄՆ Պետական դեպարտամենտը հիմնվելով կազմակերպության զեկույցների վրա, աբխազական իշխանությանը մեղադրել է վրացական քաղաքացիական բնակչության նկատմամբ կատարած հանցագործություններում.
2008 թվականի մայիսի 15-ին Միավորված ազգերի կազմակերպության գլխավոր ասամբլեան 14 ձայնով ընդդեմ 11-ի ընդունեց «Աբխազիայից ներքին տեղահանված անձանց և փախստականների իրավիճակը Վրաստանում» 62/249 բանաձևը, որում հայտարարվում էր, որ «ընդգծում է Աբխազիայից փախստականների և ներքին տեղահանված անձանց սեփականության իրավունքերի պահպամնան կարևորությունը, ներառյալ «էթնիկ զտումների» զոհերինը, և կոչ է անում բոլոր անդամ-պետություններին, որ թուլ չտան իրենց իրավասության շրջանակներում գտնվող անձանց Աբխազիայի տարածքում որևէ սեփականության ձեռք բերում ի վնաս վերադարձող անձանց»։
Սուխումիում վրացիների էթնիկ քաղաքականությունը հանգեցեց նրան, որ շատ մարդիկ տեղահանվեցին իրենց տներից, բայց փախստականներից շատերի մեջ եղան այնպիսիք, ովքեր տրամադրված էին հարազատ հողում հանուն իրենց իրավունքները պահպանելու զենքը ձեռքներին պայքարել։
Վրացիների էթնիկ զտումները Աբխազիայում կամ վրացական իշխանության կողմից պաշտոնապես ճանաչված Վրացիների զանգվածային սպանությունները Աբխազիայում և Վրացիների ցեղասպանությունը Աբխազիայում , 1992-1993 և 1998 թվականների Աբխազական պատերիազմի ժամանակ վրացիների էթնիկսպանություններ և զանգվածային տեղահանումներ Աբխազիայում, որոնցում մեղադրվում են աբխազ անջատողականները և որոշ երկրների նրանց դաշնակիցները ։
Եվ մինչև 1989 թվականը ռուսների, հայերի և վրացիների մեծ ներգաղթի հետևանքով այդ ժողովուրդների թվաքանակն ավելացել էր, իսկ այդ ընթացքում աբխազների թիվը նույնիսկ չէր էլ կրկնապատկվել։
Վայրագությունների վրացի վկաներից մեկն էլ պատմել է կինոռեժիսոր Անդրեյ Նեկրասովին, թե ինչպես աբխազները բռնեցին իր յոթնամյա որդուն և իր աչքի առաջ գնդակահարելով սպանեցին, որից հետո իրեն քարշ տվեցին ջրհորի մոտ, որտեղ մինչև ծնկները ջրով ծածկված մերկ տղամարդիկ և կանայք էին կանգնած և օգնություն էին կաչում։
Հաագայի Միջազգային ռազմական տրիբունալում և կազմակերպության հաշվետվություններում, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի ներկայացրած փաստաթղթերում շոշափվեցին 1992 թվականից մինչև 1993 թվականը և հետագա հետպատերազմյան տարիների ընթացքում վրացիների նկատմամբ Աբխազիայում իրականացված բազմաթիվ հանցագործությունների մասին հարցեր։
Աբխազական իշխանությունները պնդում էին, որ վրացիները նպատակամղված ավելացրել են աբխազների ձեռքից սպանված զինվորականների թիվը և որ նույնիսկ Վրաստանի կառավարության պաշտոնական զեկույցներում, սպանվածների թիվը շատ ավելի փոքր է։
Աբխազները գերի վերցրեցին Աբխազիայի կառավարության անձնակազմի վրացամետ անդամներին' Աբխազիայի նախարարների խորհրդի նախագահ Ժիուլի Շարտավային, պետխորհրդական Վախթանգ Գեգելաշվիլիին, Սումբատ Սահակյանին, արդյունաբերության նախարար Ռաուլ Էշբաին և այլոց, ինչպես նաև Սուխումիի քաղաքագլուխ Գուրամ Գաբիսկիրիային և Սուխումիի ոստիկանության աշխատակիցներին։
Վրացի տարեց մի կին, որը ողջ էր մնացել Գագրայի հարձակումից հետո, պատմել է, որ հարձակվողներից մի քանիսը բերել էին կույր մի մարդու և նրա եղբորը, որից հետո ավտոմատի կոթունով սկսեցին ծեծել կույրին, նրա եղբորը և կնոջը' «շուն» անվանելով։
Աբխազիայում վրացիների էթնիկ զտումները պաշտոնապես ճանաչվել են ԵԱՀԿ Բուդապեշտի, Լիսսաբոնի, Ստրասբուրգի 1994, 1996 և 1997 թվականների գագաթաժողովներին' կոչ անելով դատական պատասխանատվության ենթարկել Աբխազիայում պատերազմական հանցագործությունների համար պատասխանատվություն կրող անձանց ։
Գագրայի սպանդի ժամանակ գնդակահարվել էր նաև Աբխազիայի Գերագույն խորհրդի նախագահի տեղակալ, Գագրայի վարչակազմի ղեկավարի տեղակալ Միխային Ջինջարաձեն։
Հեղինակել է ավելի քան 60 պիես, որոնց մեծ մասը նախատեսված են երեխաների ու պատանիների համար («Մայիս», «Երկնագույն ու վարդագույն», «Միասնական մարտական» , «Ողջերի օր» , «Այդպես է եղել» ), հեղինակել է դասական ստեղծագործությունների մշակում-բեմադրություններ , «Քեռի Թոմի խրճիթը» , «Դաժան աշխարհ» ըստ Դիկենսի և այլն, մի քանիսը՝ . . կեղծանունով), ինչպես նաև «Անցյալի էջեր» հուշագրությունը։
Ծնվել է 1884 թվականի օգոստոսի 11-ին բժիշկ, հասարակական գործիչ և գրող Յակով Իեխիլևիչ Վիգոդսկու և Ելենա Սեմյոնովնա Վիգոդսկայայի ընտանիքում։
Ալեքսանդրա Յակովլևնա Բրուշտեյն , օգոստոսի, 1884, Վիլնա, Ռուսական կայսրություն – 20 սեպտեմբերի, 1968, Մոսկվա, ԽՍՀՄ), խորհրդային գրող, դրամատուրգ։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո մասնակցել է անգրագիտության վերացման շարժմանը, Պետրոգրադում կազմակերպել է գրագիտության դպրոցներ, զբաղվել է մանկական թատրոնների համար խաղացանկերի ստեղծմամբ։
Բազմաթիվ քաղաքներում կազմակերպվում են համերգներ, որտեղ հնչում է աշխարհի տարբեր ոճերի երաժշտություն , ամենուր կարելի է հանդիպել փողոցային երաժիշտների և մարդկանց, որոնք ցուցադրում են այս կամ այն անսովոր ունակությունները։
Յուլիանայի դուստրը՝ Բեատրիքս թագուհին, որոշեց չփոխել ապրիլի 30-ի ամսաթիվը՝ ի հիշատակ իր մոր, ինչպես նաև այն պատճառով, որ սեփական ծննդյան օրը պակաս հարմար է տոնն անցկացնելու համար։
Դերասանական բարձրագույն կրթություն նա ստացել է Իթակե քաղաքի Կորնելի համալսարանում, իսկ հետո տեղափոխվել է Նյու-Յորք, որտեղ նա սկսել է ուսումնասիրել լեգենդար արտիստներ Հանիան Հոլմի և Մարթոյ Գրեմի մասին։
Նա Մեծ էկրանին ավելի շատ հիշվեց մեծ տիկնոջ՝ Դիսկո Դոթթիի դերը խաղալով «Ստուդիա 54» ֆիլմում , այնուհետև' «Հարսանյաց երգիչ» ռեփ կատակերգությունում խաղալով։
Չնայած նրան, որ ընկերությունը հիմնադրվել է դեռ 1998 թվականին, առաջին լուրջ արտադրությունը եղել է միայն 2003 թվականին և մինչ 2003 թվականը ընկերության մասին հիշատակում չի եղել։
Հիմնական ակցենտը դրված է ամենօրյա օգտագործման հարմարությանը և ինտուիտիվ հասկանալի միջերեսին, աշխատելով ձերբազատվել ավելորդ ենթամենյուներից և երկրորդական ֆունկցիաներից։
Խուան Սուչժան-ը եղել է տեխնոլոգիաներով հետաքրքրված մարդ, նա միշտ հետաքրքրվել է տեխնոլոգիական նորություններով, հատկապես ուշադրություն է դարձրել երաժշտական նվագարկիչներին և որակյալ ձայնին։
ն չինական ընկերություն է , որն արտադրում է թվային էլեկտրոնային սարքեր (սմարթֆոններ, ականջակալներ, խելացի ժամացույցներ, արտաքին մարտկոցներ, շարժական նվագարկիչներ), նաև պայուսակներ։