polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Նրա ժամկետի ընթացքում, ՄԱԿ-ի գլխավոր համաժողովը "Սիոնիզմը ռասիզմ է" բանաձևը ընդունեց , որը Հերցոգը խորհրդանշորեն պատռեց (ինչպես իր հայրը վարվել էր Պաղեստինում Բրիտանական ենթամանդատային տարածքի վերաբերյալ Բրիտանական սպիտակ թղթի հետ), ասելով՝ "Մեր, հրեա ժողովրդի համար, այս բանաձևը հիմնած է ատելության, ստի և մեծամտության վրա, և զուրկ է որևէ բարոյական կամ իրավական արժեքից։
Ծնվել է Բելֆասթում և մեծացել Դուբլինում, Իռլանդիայի գլխավոր ռաբբիիի որդին, նա 1935 թվականին գաղթեց Բրիտանական ենթամանդատային Պաղեստին և 1936–39 թվականների արաբական ապստամբության ժամանակ ծառայեց հրեական ռազմանակացված Հագանա խմբում։
Պատերազմի և Բրիտանական մանդատի ավարտից և 1948 թվականին Իսրայելի անկախության հռչակումից հետո, նա վերադարձավ Պաղեստին, և Արաբա-Իսրայելական պատերազմի ընթացքում մասնակցեց Լատրունի ճակատամարտին։
1943 թվականին նա ընդգրկվել էր Միացյալ Թագավորության հետախուզական կորպուսում և մասնակցել մի քանի համակենտրոնացման ճամբարների ազատագրմանը և գերեվարված գերմանացի զինվորի բացահայտմանը՝ որպես Հայնրիխ Հիմլեր։
1983 թվականի մարտի 22-ին, Հերցոգը Քնեսեթի կողմից ընտրվեց Իսրայելի վեցերորդ նախագահ, ձայների 61 - 57 հարաբերակցությամբ, ընդդեմ աջակողմյան կառավարական կոալիցիայի թեկնածու Մենախեմ Էլոնի։
Հերցոգը Իսրայելի նախագահներից առաջինն էր, որ պաշտոնական այցեր կատարեց արտասահմանյան երկրներ՝ Գերմանիա, և մի քանի հեռավոր արևելյան երկրներ, Ավստրիալիա և Նոր Զելանդիա։
Հուշատախտակը անցանկալի ուշադրության առարկա էր դարձել, և անվտանգության համար այն պահվում է հուսալի վայրում, մինչև շենքի սեփանակատերերի և վարձակալների թույլտվությունը ստանան, նորից հուշատախտակը տեղադրելու։
1935 թվականին ընտանիքը գաղթում է Բրիտանական մանդատի Պաղեստին; Հետագայում 1936-1939 թվականների արաբական ապստամբության ընթացքում Հերցոգը ծառայեց Հագանա ռազմանակացված խմբում։
1981 թվականի Իսրայելի օրենսդրական մարմնի ընտրություններում Հերցոգը քաղաքականություն մտավ առաջին անգամ, և դարձավ Քնեսեթի անդամ Հավասարեցում կուսակցությունից, որն Իսրայելի աշխատավորական կուսակցության նախորդն էր։
1972 թվականին, նա՝ համագործակցելով Մայքլ Ֆոքսի և Յակով Նիմանի հետ, հիմնեց Հերցոգ, Ֆոքս&Նիման իրավաբանական ֆիրման, որը հետագայում դարձավ Իսրայելի ամենամեծ իրավաբանական ֆիրմաներից մեկը։
Նկարը ընդգրկվեց 2016 թվականի լավագույն տասը ֆիլմերի ցուցակում,Ամերիկյան կինոարվեստի համալսարանի կարծիքով և նոմինացվեց բազմաթիվ մրցանակներով, հաշված նոմինացիան «Ոսկե Գլոբուս» մրցանակի համար լավագույն տղամարդու դեր անվանակարգում Վաշինգտոնի համար դրամատիկական ֆիլմում և 2-րդ պլանի լավագույն դերասանուհի Դեյվիսի համար, ինչպես նաև 4 «Օսկար» նոմինացիա, որից հաղթեց 1-ը լավագույն 2-րդ պլանի դերասանուհի անվանակարգում։
Ցանկապատը անվանման մեջ իրենից ներկայացնում է ցանկապատ, որ «կառուցվում է» ֆիլմում մի քանի տարվա ընթացքում, և ավարտուն տեսքի է գալիս միայն ֆիլմի ավարտին՝ երրորդ ակտում։
Այն մտածված է եղել Թրոյի կողմից որպես մահը պահելու սիմվոլիկ միջոց, բայց նաև արտացոլում է էմոցիոնալ արգելքները, որոնք նա կառուցել է իր և որդիների միջև, և հանդիսանում է Ռոուզի ջանքերի արդյունքը հանուն նրա, ինչ նա փայփայում է։
Ֆիլմը հիմնված է Ուիլսոնի համանուն պիեսի վրա, որը ստացել է Պուլիցերյան մրցանակ 1987 թվականին (Ուիլսոնը մահացել է 2005 թվականին, բայց հասցրել է մինչ այդ ավարտել սցենարի աշխատանքները)։
1950- թվականներին Ամերիկայում ապրող Թրոյ Մաքսսոնը, արդեն ոչ երիտասարդ հայր-աֆրոամերիկացի բանվոր դասակարգից, ամբողջ ուժերով աշխատում է հոգալ իր ընտանիքի կարիքները, միաժամանակ փորձելով հաշտվել իր կյանքում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ։
Դամբարանի հեղինակները եղել են ճարտարապետ Գուստավ Լյուդվիգը և Էմիլ Լադևիդը, ովքեր այն կառուցել են որպես Գորլից քաղաքի ճակատամարտի հիշատակին նվիրված հուշահամալիր։
Գերեզմանատանը թաղված են Ավստրո-Հունգարական, Գերմանական և Ռուսական բանակների զինծառայողներ, ովքեր զոհվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1915 թվականի մայիսին։
Գերեզմանատունը փաստացի նկատելի է Գորլիցի ցանկացած կետից, այստեղից տեսանելի է քաղաքի համայնապատկերը, Սենկովկա գետի հովիստը և Ռոպա գետից հարավ գտնվող բլուրների շրջակայքը։
դարի 60-ական թվականներին գերեզմանատան տարածքում վերահուղարկավորվել են 89 զինվորական գերեզմանատանը թաղված զինծառայողների մնացորդները. դրանք այստեղից հանվել են Կոպերնիկ փողոցի վրա բազմահարկ բնակելի տների շինարարության ժամանակ։
Միրոնի ողջ ստեղծագործությունը կապված է իր ժամանակի հետ, իսկ «Դիսկոբոլն» իր արվեստի և արվեստով լեցուն ժամանակաշրջանի համագումարն է, որը ավանդվել է սերունդներին և ներկայացվել որպես դասական քանդակի օրինակ։
Բուռեն իրենց ստեղծագործությունների մեջ են ներառել ֆրանսիացի և գերմանացի Բարոկկո ոճի կոմպոզիտորները , Յոհան Ֆիշեր, Անդրե Կամպրա, Ժան Ֆիլիպ Ռամո և այլք։
1789 թվականին տեղի ունեցած Ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո, ինչպես նաև Նապոլեոն Բոնապարտի վարած պատերազմներից հետո բուռեն դադարեց նորաձև լինելուց և որոշ ժամանակով մոռացվեց։
Հազվադեպ դեպքերում որպես հատուկ նշան, գեղագիտական կամ գեղարվեստական հղումների համար օգտագործվել է ռոկոկո ոճում կամ նույնիսկ պարզապես անուն օգտագործվել է 20-րդ դարի որոշ կոմպոզիտորների կողմից։
Պաուլիի էֆեկտ, արտահայտություն, որը կապված է ավստրիացի տեսական ֆիզիկոս Վոլֆգանգ Պաուլիի ներկայությամբ տեխնիկական սարքավորման խորհրդավոր ու զվարճալի ձախողման հետ։
Այնուամենայնիվ, Պաուլիի էֆեկտը կատակով համարվել է Պաուլիի երկրորդ արգելման սկզբունք, ըստ որի գործող սարքը և Պաուլին չեն կարող միաժամանակ գտնվել նույն սենյակում։
Ավելին, կոտորած իրականացնող զինվորները գերմանական վարձու լանդսկնեխտներն են, ովքեր Իսպանական Նիդերլանդներում իրականացրել են պատժիչ գործողություններ Ֆեռնանդո Ալբայի հրամանով։
Համաձայն Ավետարանական պատմության՝ նորածնին երկրպագության եկած մոգերը չկատարեցին Հուդայի թագավոր Հերովդես Մեծի խնդրանքը. չհայտնեցին նրան մանկան գտնվելու վայրի մասին։
Այդ մասին Հովսեփ Ֆլավիոսոսը հաստատում է, որ Հերովդեսը մահանում է «թագավորելով Անտիգոնեսի մահից երեսունչորս տարի հետո և հռոմեացիների կողմից 37 տարի թագավոր ճանաչվելուց հետո»։
16-րդ դարի հայտնի քննադատ, գրող, նկարիչ Կարել վան Մանդերը նկարի մասին արտահայտվել է որպես «շատ կենդանի սյուժե, որտեղ գյուղացի ընտանիքը զինվորից խղճահարություն է հայցում, որը սպանում է իր երեխաներին»։
Դրանք հիմնականում երաշխավորում են, որ տվյալ շունը կարող է ճիշտ մոտեցում ցուցաբերել անսպասելի և տարօրինակ ձայներին, աղմուկին, քայլել տարատեսակ անծանոթ մակերևույթների վրայով, չեն վախենում ձեռնափայտերով կամ հաշմանդամության սայլակներով տեղաշարժվող, առհասարակ անսովոր քայլվածք ունեցող մարդկանցից, լավ հարաբերությունների մեջ են թե՛ երեխաների, թե՛ մեծահասակների հետ և այլն։
Միացյալ թագավորությունում «Ընտանի կենդանիները որպես բուժում» ) կազմակերպությունն ապահովում է շների և կատուների այցելությունները այնպիսի հաստատություններ, որոնցում ընտանի կենդանիների առկայությունը և մուտքը հասանելի չէ։
Բուժիչ շներ, վարժված շներ' նախատեսված ապահովելու մտերմության և հարմարավետության զգացում հիվանդանոցներում, բուժիչ տներում, ծերանոցներում, դպրոցներում, աղետի գոտիներում գտնվող, ինչպես նաև աուտիզմով տառապող մարդկանց համար։
Մասնավորապես, որպես ներս մտնող տղամարդու կին նկարված են Վերա Ալեքսեևնան՝ Ռեպինի կինը և Վարվարա Դմիտրիևնա Ստասովան, մայրը՝ նկարչի զոքանչը, տղան՝ Սերգեյ Կոստիչևը՝ ամառանոցի հարևանի տղան , աղջիկը՝ Վերա Ռեպինան՝ նկարչի դուստրը, իսկ աղախինները՝ Ռեպինի սպասուհիները։
Նկարչի հիմնական խնդիրն է եղել ցույց տալ աքսորված նարոդովոլեցի վերադարձի անսպասելիությունը, ինչպես նաև նրա և նրա ընտանիքի անդամների ապրումների հետ կապված ողջ գամման։
Վերադարձած տղամարդու դեմքի արտահայտությունը, ինչպես նաև նրա գլխի թեք վիճակը Ռեպինը վերանկարել է առնվազն երեք անգամ՝ ընտրություն կատարելով վեհ-հերոսական և տանջված, հոգնած տարբերակների միջև ու վերջապես կանգ առելնելով հարցական-անվստահ արտահայտության վրա, ինչն իր մեջ միաժամանակ համատեղում է հերոսություն ու տառապանք։
Ռեպինը, սակայն, հրաժարվել է վաճառել այն՝ ասելով, որ, առաջին հերթին, Ֆյոդոր Տերեշենկոն արդեն ցանկություն է հայտնել գնել այդ կտավը, և երկրորդ, ինքը պատրաստվում է վերանկարել նկարի գլխավոր հերոսին։
Նա Ռեպինին ասել է․ «Ձեր նկարն ունի բազմաթիվ արժանիքներ, բայց կան և թերություններ․ նրա բովանդակությունն ինձ չի հետաքրքրում, բայց, թվում է, այն հասարակության վրա շատ է ազդում»։
Այն ժամանակ, երբ բազմաթիվ հեղափոխական-նարոդովոլեցներ երկարատև աքսորի մեջ էին, նրանցից մեկի վերադարձը հարազատ տուն կարող էր դիտվել որպես «անսպասելի հրաշք երևույթ» կամ նույնիսկ որպես «հարություն»։
Արվեստաբանները նշել են, որ նկարի կոմպոզիցիան, մասնավորապես, որդուն դիմավորելու համար բազկաթոռից վեր կացած մոր պատկերը, նմանություն ունի Ղազարոսի հարության ավետարանական սյուժեի և Էմմաուսի ընթրիքի, ինչպես նաև Ալեքսանդր Իվանովի «Քրիստոնյա ժողովրդի երևան գալը» նկարի հետ։
15 տարի անց՝ 1898 թվականին, Ռեպինն սկսել է մշակել նկարի այդ տարբերակը՝ փոքր-ինչ փոխելով ներս մտնող աղջկա կերպարը, որն իր դեմքով հիշեցնում էր նրա դուստր Նադյային։
Ըստ Տրետյակովյան պատկերասրահի հսկիչ Նիկոլայ Մուդրոգելի՝ աքսորից վերադարձածի դեմքի փոփոխություններից մեկն Իլյա Ռեպինը կատարել է Պավել Տրետյակովի բացակայության ժամանակ՝ պատկերասրահի աշխատակիցներին ասելով․ «Դուք մի՛ անհանգստացեք։
Վերջնական տարբերակում Ռեպինը թողել է միայն այն կերպարները, որոնք, ըստ իրեն, անհրաժեշտ են եղել իրենց կողմից ընտրված թեմայի հոգեբանական բացահայտման, ինչպես նաև «տեսարանի ազդեցության պահպանման» համար։
Նույն թվականին նկարը ցուցադրվել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության 12-րդ ցուցադրության ժամանակ, որը տեղի է ունեցել Պետերբուրգում, որից հետո այդ կտավն ներառվել է ցուցադրության կազմում և շրջել Ռուսաստանի այլ քաղաքներում։
Նկարն այդ ձևով, որպիսին եղել է մինչև 1885 թվականի փոփոխությունը, լուսանկարել է Անդրեյ Դենյերը և 1884 թվականի հոկտեմբերին լուսանկարը նվիրել արվեստաբան, քննադատ Վլադիմիր Ստասովին։
«Չէին սպասում» նկարը վերաբերում է Ռեպինի, այսպես կոչված, «նարոդովոլեցական շարքին», որում, բացի այս նկարից, ներառված են «Պրոպագանդիստի ձերբակալությունը» , «Խոստովանությունից առաջ» (կամ «Հրաժարում խոստովանությունից», 1879-1885, Տրետյակովյան պատկերասրահ), «Ժողով» և այլ նկարներ։
Շատ «մանրունքներ», ինչպիսիք են կտավի առաջին մասում աթոռին նստած երեխաների պատկերները և սենյակի ինտերիերի մանրամասները, նկարին հաղորդում են կենդանություն, ժանրային համոզչություն և քնարական ջերմություն։
Այդպիսի մանրամասնություններին են վերաբերում սեղանի տակ ոտքերը խաչաձևած աղջկա կերպարը, ինչպես նաև այդ ժամանակվա կրթված ընտանիքների բնակարաններին բնորոշ կահավորանքը։
Դրանք դեմոկրատ գրողներ Նիկոլայ Նեկրասովի և Տարաս Շևչենկոյի դիմանկարներն էին, նարոդովոլեցների կողմից սպանված, մահվան մահճում գտնվող Ալեքսանդր կայսեր, Հիսուսը Գողգոթայում նկարները։
Ռեպինը «Չէին սպասում» նկարի վրա սկսել է աշխատել 1880-ական թվականների սկզբին՝ տպավորվելով 1881 թվականի մարտի -ին տեղի ունեցած Ալեքսանդր կայսրի սպանությունից, ինչպես նաև մարտիմեկյան նարոդովոլեցների հրապարակային մահապատժից, որը տեղի է ունեցել 1881 թվականի -ին և որին ինքն անձամբ է մասնակցել։
Սակայն, ավելի ուշ Իլյա Ռեպինը շարունակել է աշխատել նկարի վրա․ 1885, 1887 և 1888 թվականներին նա նկարը ենթարկել է փոփոխությունների, որոնք հիմնականում վերաբերում էին ներս մտնող տղամարդու դեմքին։
Ռիչարդ Մարքսը գրել է այս երգը որպես սիրային հաղորդագրություն իր կնոջը՝ Սինթի Ռոդեսին, որը ֆիլմի նկարահանումների պատճառով գտնվում էր Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունում։
Քննադատություններից հետո Մարքսի երաժշտական պրոդյուսերները մերժել են նրան ցանկացած ստեղծագործական ծրագրում և հրամայել են նրան, որպեսզի Մարքսը նկարի երեք րոպե տևողությամբ հոլովակ, որտեղ նա նվագում է դաշնամուր, և այդ հոլովակնել դարձել է " " սինգլի երաժշտական հոլովակը։
Մյոբիուսի սինդրոմով տառապող մարդկանց մեծ մասը ծնվում են դեմքի ամբողջական կաթվածով և չեն կարողանում փակել իրենց աչքերը, ինչպես նաև փոխել դեմքի արտահայտությունը։
Այսպիսի մարդիկ չեն ունենում մտավոր խնդիրներ, չնայած հաճախ իրենց դեմքի քարացած արտահայտության պատճառով ձանձրալի կամ ոչ բարյացակամ մարդու տպավորություն են թողնում։
Մյոբիուսի սինդրոմ, խիստ հազվադեպ հանդիպող բնածին նյարդաբանական խանգարում, որը բնութագրվում է դեմքի կաթվածով և աչքերը մի կողմից մյուս կողմ շարժելու անկարողությամբ։
Նավաստիներն իրենց գործողություններով օգնեցին քաղաքի ազատագրմանը. նրանք փոքր տարողությամբ նավերով տեղաշարժվում էին Դոնի գետաբերանի մանր գետակներով՝ օկուպացված տարածքների շուրջ։
Այն բանից հետո, երբ Ազովը և Ազովի շրջանը օկուպացվեցին գերմանացիների կողմից, Ազովի ռազմական նավատորմը վերաբազավորեցին Սևծովյան ափ՝ Նովոռոսիյսկ քաղաքի մոտ, որտեղ մարտեր էին ընթանում Ստանիչկիի «Փոքր երկիր» ռազմահենադաշտի համար։
1941 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1942 թվականի հուլիս Ազովում էր գտնվում Ազովի ռազմական նավատորմի Դոնի առանձին ջոկատը, որը պաշտպանում էր Դոնի գետաբերանը և Տագանրոգի ծոցը։
Դոնի ջոկատի կազմում էին «Հայրենիքի համար» թիվ 10 զրահագնացքը, գետային հրետանավակներ, պահակային մոտորանավակների դիվիզիոնը, ջրափնյա թիվ 661 մարտկոցը, 40-րդ առանձին հրետանային դիվիզիոնը։
Հավաքածուն ներառում է Լորդ Լևերհյուլմի անձնական ճաշակի և հետաքրքրությունների գեղագիտական և դեկորատիվ արվեստի նմուշներ, այդ թվում 19-րդ դարի բրիտանական կտավներ, քանդակներ, 18-րդ դարի վերջի, վաղ 20-րդ դարի աշխատանքներ, ինչպես նաև անգլիական կահույքի , չինական կերամիկայի, փոքրածավալ առարկաների, օրինակ հին հունական ծաղկամանների, հռոմեական քանդակների նմուշներ։
Արվեստի նմուշներ Լևերը սկսել է հավաքել 19-րդ դարի վերջում, որոնք նա օգտագործել է գովազդելու Սանլայթի օճառ ապրանքանիշը, որն ստեղծվում էր պատկերասրահից մի քանի քայլ հեռավորության վրա, որի միջոցով նա հարստացավ։
Նա հիմնականում հավաքում էր բրիտանական արվեստի նմուշներ, սակայն հետաքրքրված էր նաև չինական արվեստով ու չինական ճենապակով, հռոմեական քանդակներով ու հունական ծաղկամաններով, որոնք նա հավաքել է ցույց տալու այն ոճերը, որոնք 18-րդ և 19-րդ դարերում իրենց ազդեցությունն են ունեցել բրիտանացի արվեստագետների վրա։
Պատկերասրահում ներկայացված են վիկտորիական գեղանկարչության տարբեր տենդենցներ, ներառյալ պրեռաֆայելիտների գործեր և՛ Պրեռաֆայելիտների եղբայրության, և՛ իրենց հետագա կարիերայի աշխատանքներով։
Ներկայացված են Ջոն Էվերետ Միլեի, Ֆորդ Մեդոկս Բրաունի, Ուիլյամ Հոլման Հանտի, Դանթե Գաբրիել Ռոսսետտիի, Բյորնս Ջոնս բարոնետի, Ֆրեդերիկ Լեյտոնի և այլոց կարևոր աշխատանքներ։
Ուեջվուդ հավաքածուի հիմնական մասը Թվիդմաուֆի 1-ին բարոն Դուդլի Մերջորիբանկի 1905 թվականին գնված հավաքածուից են, որն էլ իր հերթին ձևավորվել էր Ջոսայա Ուեջվուդի ծոռ Չարլզ Դարվինի հավաքածուից։
Ֆուտբոլի Նորվեգիայի առաջնությունում ֆուտբոլիստը անցկացնում է մեկ մրցաշրջանի, որի ընթացքում մասնակցում է 27 հանդիպման և դառնում է 5 գոլի հեղինակ։
Օգոստոսին Չեմպիոնների Լիգայի ընտրական խաղում Յո-Ինգեն կրկին դուբլի հեղինակ է դառնում, ընդ որում այս անգամ նա երկու անգամ գրավում է իր նախկին ակումբի՝ «Սելտիկի» դարպասը։
2015 թվականի սեպտեմբերի 6-ին 2016 թվականի Եվրոպայի առաջնության ընտրական՝ Խորվաթիայի ազգային հավաքականի դեմ խաղում, Բերգետը հեղինակում է իր առաջին գոլը երկրի ազգային հավաքականի կազմում։
Ալեքսեյ Պաևսկին, Գազետա.ռու-ի «Խավարամտություն» խորագրի ներքո հրատարակված «Պիպլ Խլեբաետ» (, սլենգային արտահայտություն, մոտավոր թարգմանություն՝ «ժողովուրդը ուտում է») հոդվածում գրում է, որ ֆիլմի հեղինակներին «պարզապես չգիտեն դպրոցական ծրագիրը» և բերում է կոպիտ սխալների մի քանի օրինակ՝
ֆիլմում հարց է հնչում թե «Ինչու բոլոր հեղուկներից ջուրը ունի ամենամեծ մակերևույթային լարվածություն», սակայն, նորմալ պայմաններում հեղուկ վիճակում գտնվող նյութերից ամենամեծ մակերևութային լարվածություն ունի սնդիկը 465 Ն/մ, մինչդեռ այն ընդամենը 73 Ն/մ է ջրի դեպքում։
ֆիլմում լսում ենք հետևյալ պնդումը «…միայն ջուրն է, այն միակ նյութը մոլորակում, որը կարող է 3 տարբեր վիճակում լինել », սակայն 3 ագրեգատային վիճակում կարող է գտնվել գրեթե ցանկացած նյութ, անգամ միաժամանակ
մեկ այլ պնդում ֆիլմից «Ինչի է այն ամենաուժեղ լուծիչը Երկիր մոլորակում», սակայն անգամ քացախաթթուն կամ ծծմբական թթուն), ըստ Պաևսկու շատ ավելի ուշեղ լուծիչներ են։
Ինքը համարում է, որ այս սխալ պնդումները հեղինակների միտումնավոր խաբեբայություն է՝ «Հեղինակները այնքան համոզված են, որ մարդիկ իրենց ցանկացած հեքիաթները հալած յուղի տեղ կուտեն, որ անգամ խաբում են այնտեղ, որտեղ իրենց սուտը կարող է բացահայտել գիտությունից շատ հեռու մարդ»։
Պաևսկին նաև նշում է, որ Էմոտո Մասարուն, ով ֆիլմում ներկայացված է որպես «ջրի հետազոտող», միառժամանակ ֆիլմի գլխավոր հովանավորն է, և կրոնական աղանդի հիմնադիր, որը «վաճառում է «աղոթած ջրի» 1 ունցիան 35 ԱՄՆ դոլարով։
Ստացվում է, որ «Ռոսիյա» ալիքը պռայմ-թայմում անվճար գովազդել է «Ինդիգո Ջուր երկրաչափորեն կատարյալ ջուր, ձեր մարմնին հաղորդագրությամբ»»։
Վիկտոր Միխայլի Ինյուշին , կենսաֆիզիկոս, կենսաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ալ-Ֆարաբիի անվան Ղազախստանի Ազգային Համալսարանի կենսաֆիզիկայի ամբիոնի վարիչ, կենսաֆիզիկական բնապահպանության լաբորատորիայի վարիչ։
Պերլ Լապերլա , ոչ ավանդական բժշկության դոկտոր , Այուրվեդայի պրակտիկաների մասնագետ , Նևադա, ԱՄՆ, նաև նկարահանվել է նույն հեղինակների նմանատիպ Բորբոս ֆիլմում
Ալեքսանդր Սոլոդիլով, ֆիզիկա-մաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր, «Ռուսաստանի Բնական Գիտությունների Ակադեմիա» հասարակական կազմակերպության թղթակից անդամ, «Տելոս» դպրոցի հիմնադիր, «Տելոս-Սիբիր» ՍՊԸ-ի հիմնադիր։
Ավելորդ չէ հիշեցնել, որ այդպիսինների մեջ բացառությունն է Քիմիայում Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Կուրտ Վյութրիխը, որը հայտնել է ինձ, ինչպես ռուսաստանյան հեռուստատեսության թիմը նկարահանել էր ջրի մասին իր մեկ ժամ տևած հարցազրույցը։
«Ջրի մեծագույն գաղտնիքը» դա շատ գեղեցիկ պատմություն է, շատ գեղեցիկ հեռուստատեսային նկարի տեսակետից, բայց դրանով հանդերձ շատ կասկածելի գիտական ճշմարտացիությանը համապատասխանելոի տեսակետից, քանի որ այնտեղ ապացուցուցեմ են, թե ջուրը կենդանի օրգանիզմի պես մի բան է, որ այն հիշողություն ունի, որ այն արձագանքում է կոպիտ բառերին։
Ֆիլմը ցուցադրվել է նաև Հայկական հեռուստաալիքներով, իսկ ֆիլմից վերցված պնդումները հայտնվել են Հայաստանի հանրապետության ՀՀ ԿԳՆ-ի կողմից հաստատված դպրոցական դասագրքերում։
Ֆիլմում հայտնած կեղծգիտական տեսակետներն այնքան են տարածվել, որ երբեմն գյուղացիներն ավանդական և արդյունք տվող միջոցների փոխարեն, անարդյունք փորձում էին փրկել այգիները դրանցում բարձր դասական երաժշտություն միացնելով, հատուկ այդ նպատակով գնված և տեղադրված ձայնային տեխնիկայի միջոցով։
Ֆիլմը խիստ ու կտրուկ քննադատության է արժանացել գիտական հանրության կողմից, այդ թվում Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Կեղծ գիտությունների և գիտական հետազոտությունների կեղծարարության դեմ պայքարի հանձնաժողովի կողմից։
Դրանով հեռուստատեսային արհեստի վարպետները համոզիչ ապացուցեցին, որ նրանց համար ամենակարևորը հաղորդման «վարկանիշն» է, անգամ եթե վերջինին հասնում եմ բացահայտ խաբեությամբ։
Իսկ որ այդ ընթացքում անամոթաբար ոտնահարվում է գիտությունը, որ մարդկանց հրամցնում են միջնադարյան պատկերացումներ, այդ մրցանակաբաշխական զավեշտախաղի կազմակերպիչներին չի հուզում…
Գիտահանրամատչելի ոճով նկարահանված ֆիլմում հայտնում են պարա գիտական և հակա-գիտական տեսակետներ ջրի հատկությունների մասին, որոնք սակայն ֆիլմի հեղինակները մատուցում են իբրև գիտական։
«Կառուցվածքայնացված ջրի» մասին իրենց տեսակետներ են հայտնել ոչ ակադեմիական հետազոտությունների հեղինակներ Անգլիայից, ԱՄՆ-ից, Իսրայելից, Ռուսաստանից, Ճապոնիայից, Չինաստանից և այլ երկրներից։
Իր 7-րդ տեղեկագրում ՌԳԱ կոմիտեն Սերգեյ Կարա-Մուրզան հեռուստաեթերում խավարամտության մասին հոդվածում հայտնում է, որ «Ջուր» ֆիլմի նման «ստեղծագորոծությունների» ներկայացումը որպես գիտահանրամատչելի, խոչընդոտում է հասարակության աչքերում գիտության բարի համբավի վերականգնմանը։
Ֆիլմը բուռն քննադատության արժանացավ, թե՛ գիտնականների կողմից, հակագիտական թեզերն որպես գիտական ներկայացնելու համար, թե լրագրողական համայնքի կողմից, վավերագրական ֆիլմերի և հարցզարույցների հետ վարվելու ստանդարտները խախտելու համար։
Լեոնիդ Իզվեկով, հետազոտող, կառուցվածքայնացված ջրի հետազոտման լաբորատորիայի վարիչ, «Ակվա-սիստեմա» ԲԲԸ գլխավոր տնօրեն, Ռուսաստան;
2006 թվականի ապրիլին «Ռոսիյա» հեռուստալիքը ցուցադրեց իր վարպետորեն նկարահանված «Ջրի մեծագույն գաղտնիքը» ֆիլմը, որը հնարավոր չէ անվանել այլ ձև քան համաշխարհային գիտության ծաղրանք ու զրպարտություն։
Փեքֆորտոն ամրոց , Անգլիայում միջնադարյան ամրոցների ոճով կառուցված բնակելի շինություն, որը գտնվում է անտառաշատ վայրում՝ Փեքֆորտոն բլուրների հյուսիսային ծայրում' Փեքֆորտոն գյուղից հյուսիս-արևմուտք' նրանից 1 մղոն հեռավորության վրա։
Տոլլեմաչի կողմից առաջինը ընտրված ճարտարապետն եղել է Նանտվիչի Գեորգի Լաթհեմը, բայց նա չի նշանակվել, փոխարենը ընտրվել է Էնտոն Սալվինինը, որն ունեցել է մեծ համբավ և փորձառություն և աշխատանքներ է իրականացրել Տոլլեմաչի տան վրա Հելմիգամ Հոլում'Սուֆֆոլկում։
1851 թվականին -ը գրում էր ցուցանմուշի հատկանշական գեղեցկությունների մասին, իսկ Գեորգի Սիլբերտ Սքոտը այն համարել է բարձրագույն ճարտարապետական դրսևորումներով գոթական ոճի կառույց։
Շինության մի թևը տանում է դեպի կամարակապ մեծ դահլիճում, որն ունի կղմինդր հատակ և մեծ քարե ծխնելույզ. Արևելյան թևում երկար պատկերասրահն է, պատկերասրահի հետևի մասում անկանոն ձև ունեցող բիլիարդի սրահն է և հյուրասենյակը։
Նարնջագույն այլընտրանքը մեծ ճանաչում ձեռք բերեց 80-ականների երկրորդ կեսին, երբ կազմակերպիչներին շատ երիտասարդներ միացան, ում համար «համերաշխության» պաշտոնական ձևը կամ շատ ձանձրալի էր, կամ' ոչ բավարար։
Շրջադարձային էր -ում տպագրված հայտարարությունն այն մասին, թե Վրոցլավի Բաց Թատրոնում կայանալիք թառատոնի ժամանակ անվճար բաժանվելու է զուգարանի թուղթ, ինչի մեծ պակաս կար երկրում այդ ժամանակ։
Այդ ժամանակ Նարնջագույն այլընտրանքն սկսեց հետաքրքրել ոչ միայն լեհական, այլ նաև' արտասահմանյան զլմ-ներին (դրա ակցիաների մասին հաղորդում էր անգամ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների մամուլը)։
Նարնջագույն այլընտրանքի առաջին ակցիաներն սկսել են կազմակերպվել 1986 թվականին, իսկ մեծ ճանաչում ձեռք է բերվել 1987-88 թվականների ընթացքում, երբ կազմակերպվում էին իրական կամ մտացածին տոները ծաղրելու ակցիաներ։
Իրադարձությունները վերաբերում էին լեհական իրականությանը, իսկ դրանց մեմերը դառնում էին պաշտոնական քաղաքական իրադարձությունները, քաղաքական նշանաբանները, հերթական տարդարձերի ու պետական տոների նշումը։
Չնայած խորհրդանիշներից շատերը, ինչպես, օրինակ, նարնջագույնն ու թզուկները, վերցված էին 1960-ականներին գործունեություն ծավալած «Պրովո» շարժումից, հետազոտողների մեծ մասը Նարնջագույն այլընտրանքը գնահատում են որպես ինքնաբավ ու կրեատիվ շարժում։
Նարնջագույն այլընտրանքի ակցիաների նպատակն էր ցույց տալ կոմունիստական ղեկավարության աբսուրդային մեծ ցանկությունը տոնելու ամեն մի օրացուցային տոն, ցույց տալ նրանց նշանաբանների դատարկությունն ու ադմինիստրատիվ կանոնների հիմարությունը։
Այս նպատակով նա իր «Մայոր» մականունից բացի վերցրեց նաև «Վրոցլավ ամրոցի կոմենդանտ» երգիծական կոչումը' դրանով կապ հաստատելով քաղաքի բազմադարյա պատմության հետ, որին պատերազմի ընթացքում քաղաք-ամրոց էին կոչում։
Նարնջագույն այլընտրանք անվանումն առաջին անգամ դարձել է հայտարարության վերնագիր, որը հրապարակվել է Վլոցլավի Համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետում նստացույցի ժամանակ, 1981 թվականի սեպտեմբերից մինչև դեկտեմբեր։
«Սոցիալիստական սյուրռեալիստական մանիֆեստում», որը, ըստ ցուցարարաների կոմիտեի «արտահայտում էր ցույցի վերին գաղափարները», առաջին անգամ ներկայացվել են սոցիալիստական սյուրռեալիզմի թեզերը, որը հանդիսանում էր Նարնջագույն այլընտրանք խմբի ապագա հիմնական տեսական զենքը։
Ըստ Ֆիդրիխի, ինքն առաջին անգամ իր ընկեր Վեսլավ Ցուպալայի հետ համարձակվեց թզուկներ նկարել 1982 թվականի օգոստոսի 30-31-ի գիշերը Վրոցլավի Բիսկուպին թաղամասի տներից մեկի և Սեմպոլնո թաղամասի տրանսֆորմատորային խցիկի վրա։
Նարնջագույն այլընտրանք , ընդհատակյա խումբ, որը 1980-ականներին գործել է Լեհաստանի մի շարք քաղաքներում, հիմնականում՝ Վրոցլավում, շարունակելով հոլանդական հակամշակութային ու անարխիստ «Պրովո» և «կաբուտերների» շարժումների ավանդույթները։
Բնապատկերը ներկայացնում է գործողությունների կատարման առանձնահատկության ողջ աշխարհայացքը. պարող գյուղացիների անհոգությունը հակադրվում է հսկայական կախաղանին, որը նրանք կարծես չեն էլ նկատում։
Երբ նա դարձավ 7 տարեկան, նրա հայրը, ով նավաստի էր և գնում էր երկար ճանապարհորդությունների, նվիրեց նրան կասետային մագնիտոֆոն և մի քանի ֆիլմեր միջազգային արվեստագետների ալբոմներով։
Ալբոմի մեջ կան երգեր կատարված մի շարք աստղերի հետ՝ Յուլիա Սավիչևա, Ժաննա Ֆրիսկե, Աննա Սեդոկովա, Սոսո Պավլիաշվիլի, Տիմատի, Տեոնա Դալնիկովա, « », Վիկա Կռուտայա։
2005 թվականին լեյբլում հրապարակվում է « »-ը — « » խմբի երրորդ ալբոմը, որտեղ Ջիգանը ընդունում է մասնակցությունը « » երգում, այնուհետև ընդունում է հյուրախաղեր որպես :
Գերեզմանատանը, 784 քառակուսի մետր տարածքով, գտնվում է 31 եղբայրական և 53 անհատական գերազմաններ, որոնցում թաղված են 106 ավստրիացի և 34 ռուս զինվորներ Լարգո-Կագուլսկի 191-րդ հետևակային գնդից, ովքեր զոհվել են 1915 թվականի հունվարին։
Հոնիական կղզիները դարեր շարունակ եղել է Վենետիկյան հանրապետության կազմի մեջ, մինչև ըստ Կամպոֆորմիդոյի հաշտության համաձայնագրի 1797 թվականին անցել են հեղափոխական Ֆրանսիային։
Մեծ Բրիտանիան այնտեղ ռազմական վարչակազմ է հիմնել, իսկ Ավստրիական կայսրությունը երաշխավորել է, որ կղզիները կունենան Մեծ Բրիտանիայի հետ հավասար առևտրային կարգավիճակ։
1817 թվականի օգոստոսի 26-ին հաստատվել է «Մեյտլենդի Սահմանադրությունը», ըստ որի ձևավորվել է Յոթ կղզիների ֆեդերացիան, իսկ Գեներալ լեյտենանտ սըր Թոմաս Մեյտլենդը դարձել է Հոնիական կղզիների առաջին Գերագույն հանձնակատարը։
Պահպանված և գրքում թվարկված աշխատանքները հիմնականում գտնվում են Վիեննայի արվեստի պատմության թանգարանում, իսկ մոդելները կամ փորագրված ավելի փոքր մոդելները կորել են կամ գտնվում են այլ հավաքածուներում։
Լեոպոլդ Վիլհելմի հավաքածուն ներառում էր Հանս Հոլբայն Ավագի, Պիտեր Բրեյգել Ավագի, Յան վան Էյքի, Ռաֆայել Սանտիի, Ջորջոնեի, Պաոլո Վերոնեզեի աշխատանքները, ինչպես նաև Տիցիանի 15 կտավներ։
կամ Նկարի թատրոն, 1660-ական թվականներին Դավիդ Կրտսեր Տենիրսի կողմից էրցհերցոգ Լեոպոլդ Վիլհելմ Ավստրիացու համար հրատարակված գրքի սղագրություն։