polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Իր կյանքի վերջին տարիներին մի որոշ ժամանակ աշխատել է որպես սեղանի թենիսի մարզիչ, գլխավորել է Սեղանի թենիսի միջազգային ֆեդերացիային կից Մարզական գիտական կոմիտեն։
Ալլեգրա Էգլսթոնը ծնվել է 1860 թվականին Մինեսոտա նահանգի Սթիլուոթեր քաղաքում' իռլանդական և շոտլանդական արմատներ ունեցող Էդվարդ Էգլսթոնի ընտանիքում։
1879 թվականին հոր և ընտանիքի ուղեկցությամբ մեկնել է Եվրոպա, երկշաբաթյա դասընթաց անցել շվեյցարացի փորագրող վարպետի մոտ, որին զարմացրել է իր տաղանդով, արագ ընկալմամբ ու գործիքների տիրապետման հմտությամբ։
Տուն վերադառնալով' Էգլսթոնը սկսում է փորագրել, միաժամանակ ստեղծում է դիմանկարներ, որոնք ցուցադրվել են Ամերիկյան նկարիչների ընկերակցության տարեկան ցուցահանդեսում։
Որպես պատկերազարդող համագործակցել է քրոջ' Էլիզաբեթ Էգլսթոն Սիլիի և հոր' Էդվարդ Էգլսթոնի հետ' ստեղծելով մի շարք գրքերի, այդ թվում «Կոլումբոսի պատմությունը» , «Վաշինգտոնի պատմությունը» և « » նկարազարդումները։
Պատկերազարդել է հոր գրքերից, այդ թվում' « » գիրքը, քրոջ' Էլիզաբեթ Էգլսթոն Սիլիի հեղինակած «Կոլումբոսի պատմությունը» գիրքը, ինչպես նաև «Վաշինգտոնի պատմությունը» գիրքը։
Որպես կանոն, «Ոզնին» մոտ 2 սմ տրամագծով բերիլիումային գնդակ էր, որը ծածկված էր պոլոնիումի և իտրիումի համաձուլվածքի կամ մետաղական պոլոնիում-210-ի բարակ շերտով։
Միջուկային լիցքի սեղմման ժամանակ սովորական պայթուցիկի պայթյունի հարվածային ալիքից պոլոնիումի և բերիլիումի միջուկները մոտենում են «ոզնու» մեջ, եւ ռադիոակտիվ պոլոնիում-210-ից արձակված ալֆա-մասնիկները բերիլիումից դուրս են մղում նեյտրոնները։
Այս շերտը ծառայել է միջուկի շղթայական ռեակցիայի արդյունքում փքվող իներցիայի զսպման համար, որպեսզի պլուտոնիումի հնարավորինս մեծ մաս հասցներ ռեակցիայի մեջ մտնել։
Բարձր գնահատելով պլուտոնիումային իմպլոզիվ ռումբի ներուժը, ԱՄՆ բանակի ռազմաօդային ուժերի հրամանատարությունը 1945 թվականի նոյեմբերին արտադրության 200 ռումբի պատվեր ուղարկեց Լոս Ալամոս։
Բացի այդ, Հաստլիկի նախատիպի կառուցվածքը մի շարք էական թերություններ ուներ, որոնք կարևոր չէին ցուցադրման համար, բայց էապես բարդացնում էին այս զենքի զանգվածային կիրառումը։
Այն ապահովում էր միջուկային լիցքի հարվածային ալիքի սեղմման համաչափությունը, միաժամանակ լիցքի ներքին մասերը պայթուցիկի հետ անմիջական շփումից և նրա տարրալուծման շիկացած պրոդուկտներից ապահով դարձնելով։
«Չաղլիկ» , ատոմային ռումբի կոդային անուն, որը մշակվել է Մանհեթենյան նախագծի շրջանակներում, 1945 թվականի օգոստոսի 9-ին նետվել է ԱՄՆ-ի կողմից ճապոնական Նագասակի քաղաքի վրա Հիրոսիմայի ռմբակոծումից 3 օր անց։
Բացի ամենամյա 180 000 գերմանական մարկ հոնորարից, նա հասել էր նրան, որ այդ ֆիլմերում պետք է բացառվեին զոոֆիլիայի և անալային սեքսի սյուժեները, պահանջելով նաև, որպեսզի իր զուգընկերները լինեին միայն սպիտակամորթներ։
1994 թվականի սեպտեմբերի 1-ին, միայնությունից և աղքատությունից ընկճված լինելու արդյունքում, Կարին Շուբերտը փորձել է ինքնասպան լինել' ընդունելով բարբիտուրատներ և օղի, սակայն ժամանակին նրան նկատել և փրկել են հարևանները։
Հեռուստատեսությամբ իր հարցազրույցի ժամանակ նա հայտարարել է, որ 11 տարեկանում իր հոր կողմից ենթարկվել է սեռական ոտնձգությունների և նշել. «Ես չունեմ ընտանիք, ընկերներ, փող և ապագա։
Կարին Շուբերտի մասնակցությամբ առավել հաջողված ֆիլմերից էին Ժերար Ուրիի «Վեհանձնության մոլուցք» կինոնկարը' Լուի դը Ֆյունեսի, Իվ Մոնտանի և Ալիս Սափրիչի մասնակցությամբ, Էդվարդ Դմիտրիկի «Կապույտ մորուքը» կինոնկարը' Ռիչարդ Բարթոնի, Ռաքել Ուելչի և Վիրնա Լիզիի մասնակցությամբ, Իվ Բուասսեի «Առևանգում Փարիզում» կինոնկարը' Ժան-Լուի Տրենտինյանի, Միշել Պիկոլիի և Ջան Մարիա Վոլոնտեի մասնակցությամբ, ինչպես նաև Բրունո Կորբուչչիի «Երեք հրացանակիրները Վայրի Արևմուտքում» կինոնկարը։
Հետագայում նա սկսեց նկարահանվել էրոտիկ կինոկատակերգություններում, որոնցից առավելապես հայտնի էր «Ուբալդա. Մերկ և կրակոտ» կինոնկարը' Էդվիժ Ֆենեկի մասնակցությամբ։
Կարին Շուբերտի միամիտ և դեպի իրեն ձգող արտաքինը անտարբեր չի թողել ռեժիսոր Ջո Դ'Ամատոյին, ով նրան տարավ էրոտիկ կինոյի նկարահանման հրապարակ։
Այդ ժանրի առավել հայտնի ֆիլմերից էին «Սև Էմմանուելը» , «Բժշկուհին սավանների տակ» և «Սև Էմմանուել. Աշխարհի շուրջը» կինոնկարները, որտեղ նրա խաղընկերուհին Լաուրա Գեմսերն էր։
Կարին Շուբերտ (գերմաներեն՝ , ամբողջ անունը՝ Կարին Յոհաննա Շուբերտ , գերմանացի կինոդերասանուհի և մոդել, ով հիմնականում նկարահանվել է իտալական ֆիլմերում։
Հենրի 2-րդ Պլանտագենետի մահից հետո, նրա որդին Ռիչարդ Առյուծասիրտը, ուղևորվեց դեպի Սուրբ երկիր՝ Խաչակրաց երրորդ արշավանքլ, բայց վերադառնալուց հետո գերվեց Սրփազան Հռոմեական կայսրության կայսր Հենրի 6-րդի կողմից, ինչը թույլ տվեց Ֆիլիպ Օգոստոսին Ռիչարդի եղբորից ստանալ Հովհաննես Անհողինին, Պլանտագենետների բազմաթիվ կալվածքներ, որոնց մեջ ներառված էր նաև Լոշը։
Չորս տարի անց Ռիչարդը մահացավ Շինոնում, իսկ նրա օրինական ժառանգորդին՝ Արթուրին ստորաբար սպանեց Հովհաննես Անհողինը, շարունակելով կռվել Ֆիլիպ Օգոստոսի դեմ։
Կոմսի գործը շարունակեց նրա ազգականը՝ Ժոֆֆրուա Մարտել դ·Անժուն, ում հաջողվեց ջախջախել կոմս դե Բլուային Սեն- Մարտեն-լե-Բոում, ինչը թույլ տվեց Անժուական ընտանիքին հանգիստ տեղավորվել Լոշ դղյակում։
Աստիճանաբար դոնժոնի շուրջը նոր ամրություններ կառուցեցին, ոչ ոք այլևս չհարձակվեց այդ հողերի վրա, բայց այդպիսի անվրդով կյանքը վաղ թե ուշ պետք է վերջանար։
Փոփոխությունները կատավեցին այն բանից հետո, երբ Ֆուլկովների վերջին ժառանգը ամուսնացավ Անգլիայի թագավորի աղջկա հետ, նրանց որդին՝ Հենրի Պլանտագենետը 1154 թվականին բարձրացավ անգլիական գահին, ով ստիպված էր դեմ դուրս գալ ֆրանսիական միապետ Ֆիլիպ Օգոստոսին, ով նվաճել էր Պլանտագենտների հողերի մեծ մասը։
1450 թվականին զգալով մոտալուտ մահը Ագնես Սորելը խնդրեց թաղել իրեն Նոտր Դամ դե Լոշ եկեղեցում, որն այժմ հայտնի է Սեն Ուր անվամբ, որին նա կտակեց երկու հազար ոսկե էքյու։
Նրա թաղումից որոշ ժամանակ անց եկեղեցականները դիմեցին Լյուդովիկոս 11-րդին նրա մարմինը դղյակ տեղափոխելու խնդրանքով, բայց Լյուդովիկոսի ակնարկից հետո, որ այդ դեպքում կտակված ոսկին նույնպես կանցնի դղյակին, կուսակրոնները վերջնականապես համոզվեցին «Նազելի տիկնոջ» անմեղության մեջ։
Այդ հողերը պատկանում էին Անժուացի կոմս Ֆուլկ 1-ին, բայց Լոշ դղյակի պատմությունը սկսում է այն ժամանակ, երբ կոմս դարձավ նրա հաջորդը՝ Ֆուլկ Ներան, դաժան նվաճող, ով ամբողջ կյանքում կռվել է Բուլա ընտանիքի հետ, հարևանությամբ գտնվող հողերի համար։
Բացելով դուռը նա հանկարծակի ետ ցատկեց, տեսնելով բարձրահասակ մարդու, նստած դիրքում, ձեռքերով բռնած գլուխը, բայց քանի որ նա չէր շարժվում, դղյակի տերը մոտեցավ և տեսավ, որ դա դիակ էր, որը վերածվել էր մումիայի, ի շնորհիվ բանտի չոր օդի։
Նրա աճյունը հանգչեց մինչև հեղափոխությունը, երբ Էնդրի գումարտակի զինվորները Ագնեսի գերեզմանը ընդունելով որպես սրբի գերեզման, կոտրեցին նրա գիպսե արձանը, պղծեցին գերեզմանը և ցրեցին նրա մնացորդները։
Ավելի ուշ «Նազելի տիկնոջ» մնացորդները տեղափոխվեցին հին շենքամասի դահլիճներից մեկը, նոր գերեզմանի վրա տեղադրեցին հին գիպսե արձանի կրկնօրինակը։
Լոշի գերիներից էր հայտնի պատմաբան Ֆիլիպ դե Կոմին, ով դավաճանել էր Լյուդովիկոս 11-րդին, կանգնելով մի խումբ դավադիրների կողքին, բայց արդյունքում ներվել է Կառլ 8-րդի կողմից։
Լոշի գրավումից հետո Ֆիլիպ Օգոստոսը սկսեց վերականգնել և ամրացնել այն ինչ մնացել էր ամրոցից, արդյունքում դղյակի հյուսիսային մասում վերակառուցվեց հին բնակելի շենքամասը, աշտարակներով և պարեկային գոտով, որը 1429 թվականին Օռլեանի գրավումից հետո նշանավորվեց՝ հենց այստեղ Ժաննա դ'Արկը համոզեց Շառլ Հաղթանակողին Ռեյմսում թագադրվել ֆրանսիական գահին։
Համեմատաբար համեստ մասշտաբներով և 38 մետր բարձրությամբ, դոնժոնը գրեթե անմատչելի էր, քանի որ նրա պատերի հաստությունը հասել էր 3 մետրի, որը այն ժամանակներում բավականին ազդեցիկ թիվ էր։
Արքայական Լոշ դղյակը գտնվում է ֆրանսիական Էնդր և Լուար դեպարտամենտում, Լուարայի հովտում, վեր է խոյանում Էնդր գետի վրայով, շինարարությունը սկսվել է 9-րդ դարում։
Լոշի մյուս «հյուրը» Պյուի և Օտենա, Անտուան դե Շաբան և Ժակ Գյուրո եպիսկոպոսներն էին, ովքեր մասնակցել են Ֆրանցիսկոց 1-ինի դեմ դավադրությանը։
Դրա մեջ մտնում են բոլոր այն տեքստերը, որոնք ուղղակի կամ անուղղակի կերպով գովազդում կամ մասսայականացնում են որոշակի ապրանքներ, ընկերություններ, ծառայություններ, մարդկանց կամ գաղափարներ։
Այն գնորդի գիտակցության մեջ ամրապնդում է ապրանքանիշի կերպարը կամ պարզապես ապրանքի, ծառայության, ընկերության, անձի կամ գաղափարի համար ստեղծում անհրաժեշտ իմիջ։
Դրանից հետո նա տեղափոխվել է Մյունխեն, որտեղ 1904 թվականին իր հայրենակից Յոսիպ Ռաչիչի նման սովորել է սլովեն նկարիչ և մանկավարժ Անտոն Աժբեի մոտ։
1905 թվականին Օսկար Հերմանն ընդունվել է Մյունխենի Կերպարվեստի ակադեմիա, որտեղ սովորել է մինչև 1910 թվականը. նրա ուսուցիչների թվում է եղել գերմանացի նկարիչ Հյուգո ֆոն Հաբերմանը։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Օսկար Հերմանն ընդգրկվել է պարտիզանական ջոկատի կազմում, գերի ընկել և տեղավորվել Իտալիայի Կալաբրիա մարզի քաղաքում գտնվող ճամբարում, որտեղ գտնվել է 1942 թվականից մինչև 1944 թվականը։
Աղջիկները սիրահարված են պոետ-դեկադենտ Ալեքսեյ Բեսոնովային, որը փոխում է նրանց աշխարհայացքը և մտածելու ուղղությունները, գուշակելով Ռուսաստանի պատմության վերջը։
ՔԲԿ-ի դեմ պայքարում Թուրքիայի ամենախոշոր հաջողությունը դարձավ ամերիկական և իսրայելական հատուկ ծառայությունների կողմից այդ կազմակերպության առաջնորդի՝ Աբդուլլահ Օջալանի հափշտակումը Քենիայում ։
Իր հափշտակումից քիչ առաջ Աբդուլլա Օջալանը կոչ արեց ՔԲԿ-ին հաշտություն կնքել, իսկ հափշտակումից հետո՝ զինված ուժերը կենտրոնացնել Իրաքի հյուսիսում։
Քրդական ազգայնականության աճը 1978 թվականին հանգեցրեց Քուրդիստանի բանվորական կուսակցության -ի՝ ռազմա-քաղաքական կազմակերպության ստեղծմանը, իր պայքարի սկզբնական շրջանում նպատակ դրեց ստեղծել քրդերի ինքնիշխան պետություն Թուրքիայում, սակայն 1993 թվականից փոխելով ուղղությունը ստեղծել քրդական ինքնակառավարություն Թուրքիայի կազմում։
Հենց այդ ժամանակ թուրքական քրդերը ենթարկվեցին հալածանքների՝ քրդական լեզվի օգտագործումը արգելվեց, իսկ քրդական ազգայնությունը չճանաչվեց (պաշտոնական իշխանությունները սկսեցին անվանել քրդերին «լեռնային թուրքեր»)։
2011 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Հաքյարի գավառի Չուկուրջա շրջանում քուրդ պարտիզանները հարված հասցրին այդ շրջանում տեղաբաշխված 19 ռազմական օբյեկտների, ինչի հետևանքով, համաձայն Թուրքիայի գլխավոր շտաբի պաշտոնական հայտարարություն, թուրքական բանակի կորուստները կազմեցին 26 զինվոր։
2011 թվականի 21—հոկտեմբերի 23-ին Չուքրուջա տարաշաշրջանի պարտիզանական քրդական խմբերի ենթադրյալ վայրերի շարունակական ավիահարվածների արդյունքում զոհվեցին 36 քուրդ զինյալներ։
Թուրք-քրդական հակամարտություն՝ զինված հակամարտություն Թուրքիայի կառավարության և Քրդական բանվորական կուսակցության զինյալների միջև, պայքարը մղվում է Թուրքիայի կազմում քրդական ինքնավարության ստեղծման համար, որը շարունակվում է 1984 թվականից մինչև հիմա։
2011 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Իրաքյան Քուրդիստանում ՔԲԿ-ի բազաներից մեկի վրա ավիահարվածի արդյունքում զոհվեցին 14 քուրդ պարտիզան, նրանց շարքում ՔԲԿ-ի ղեկավարության ներկայացուցիչներ։
2011 թվականի սեպտեմբերի 13 Թուրքիայի ներքին գործերի նախարար՝ Նահիմ Շահին հայտարարեց թուրքական զորքերը Իրաքյան Քուրդիստանի տարածք մտցնելու մտադրության մասին։
Առավոտյան ժամը 11-ին զուռնայի ու նվագախմբի ձայների ներքո մեկնարկել է ելթ՝ բաղկացած աշխատավորներից, շրջակա բնակավայրերից ժամանած մարդկանցից, ինչպես նաև ավտոմեքենաների ու տրակտորներից։
Երևանի առաջին հիդրոէլեկտրակայանի շենք, հանրապետական նշանակության պատմամշակութային շինություն Երևանի կենտրոն վարչական շրջանում՝ Հրազդան գետի ձախ ափին՝ Մանկական երկաթուղու հարևանությամբ։
Խորապես տիրապետելով անգլերենին, ֆրանսերենին, ինչպես նաև որոշ չափով ճապոներենին, նա կարողացավ բնագրով ծանոթանալ համաշխարհային գրականության լավագույն նմուշներին. Ս Սեփեհրիի թարգմանությամբ պարսկերեն լույս է տեսել նորվեգացի բանաստեղծ Ռիշարդ Բիլինգերի, ամերիկացի Վիլյամ Կարլոս Վիլյամզի, ինչպես նաև ճապոնացի և չին բանաստեղծների ստեղծագործությունները։
Լինելով նաև գեղանկարիչ՝ Ս. Սեփեհրին փնտրում էր բնապաշտական ու սուֆիստական շքեղ երևույթների համադրությունը, որն իր լավագույն դրսևորումն է գտել «Կանաչ ծավալ», «Մենք ոչինչ, մենք հայացք» ժողովածուներում և «Ջրի ոտնաձայնը», «Ճամփորդը» պոեմներում։
Ս. Սեփեհրիի բանաստեղծություններն ու պոեմները կենդանության օրոք և հետո բազմիցս թարգմանվել են գերմաներեն, իսպաներեն, անգլերեն, իտալերեն, արաբերեն, ֆրանսերեն, լեհերեն, թուրքերեն և այլ լեզուներով
Մուտիզմով հիվանդների խնամքի առանձնահատկությունն այն է, որ բուժքույրը պետք է մշտական շփում պահպանի այդպիսի այցելուների հետ' օգտագործելով դիմախաղ, նամակներ, ժեստեր։
Կոֆեինի 1 մլ 10 % լուծույթի ներարկումից 3-5 րոպե հետո հիվանդին շատ դանդաղ ներերակային ներարկում են ամիտալնատրիա, մինչև թեթև հարբած վիճակի առաջանալը։
Մուտիզմը նկարագրվում է ռուսական «Ջրահարս» գեղարվեստական ֆիլմում. վիրավորվելով չար և խստասիրտ մորից, Ալիսան որոշում է ընդմիշտ լռել և 10 տարի շարունակ ոչ մի բառ չի արտասանում։
Եվս մեկ դեպք կինոմատոգրաֆիայում՝ շվեդացի ռեժիսոր Ինգմար Բերգման ֆիլմը՝ «Մարդ». ըստ սցենարի հայտնի դերասանուհի Էլիզաբեթ Ֆոգլերը լռում է հենց ներկայացման ժամանակ, նրա լռությունը բժիշկների կողմից բնութագրվում է ոչ թե որպես հոգեկան խանգարում, այլ որպես անհանգիստ վիճակ։
«Մեծ պայթյունի տեսությունը» սերյալի հերոսներից մեկը՝ Ռաջեշ Կուտրապալին տառապում է ընտրական մուտիզմով՝ կանանց հետ խոսելու անկարողություն, չնայած կարող է նրանց պատասխանել ժեստերով։
Օրինակ, որոշ հոգեկան տրավմաներից հետո, որոնք հասարակության կողմից համարվում են ամոթալի հասարակությունը բոյկոտ է հայտարարում մեղադրվող անձին, արդյունքում ստանալով անձի համանման պատասխան ռեակցիա, կամ անձը ինքն է ընդունում նման որոշում, նման իրավիճակ կարող է լինել այն ժամանակ, երբ մարդը կրոնական պատճառներով իր ամբողջ կյանքը համարում է մեղսալի։
Մուտիզմ ՝ հոգեբուժության և նյարդաբանության մեջ վիճակ, երբ հիվանդը չի պատասխանում հարցերին, նույնիսկ ծանոթ մարդկանց թույլ չի տալիս հասկանալ, որ համաձայն է շփվելու շրջապատի մարդկանց հետ։
Ծնված լինելով Բրինգթոնում, Մասսաչուսեթս նահանգում, Քեննեդին իր երկվորյակ եղբայր Մեթյու Ռոչ «Մեթ» Քեննեդիի հետ մեծացել է Բոստոնի տարածաշրջանում։
Սթենֆորդ համալսարան հաճախելուց հետո, նա երկու տարի անց է կացրել Դոմինիկյան Հանրապետությունում որպես Խաղաղության Կորպուսի անդամ և 2009 թվականին իր իրավաբանական դիպլոմը ձեռք է բերել Հարվարդի իրավաբանական դպրոցից։
Ջոզեֆ Պատրիկ "Ջո" Քենեդի -ը , ամերիկացի իրավաբան և քաղաքական գործիչ է, որը 2013 թվականից հանդես է գալիս որպես ԱՄՆ-ի Մասաչուսեթս նահանգի չորրորդ ընտրատարածքի ներկայացուցիչ։
ԱՄՆ նախկին ներկայացուցիչ Ջոզեֆ Պ. Քենեդի երկրորդի որդին լինելով, մինչ կոնգրեսում ընտրվելը, նա աշխատել է խաղաղության կորպուսի կամավոր և որպես շրջանային դատախազի օգնական -ում և -ում։
Քեմբրիջում & դպրոցն ավարտելուց հետո, Քեննեդին և իր եղբայրն ընդունվեցին Սթենֆորդի Համալսարան, որտեղ նա մասնագիտացել է կառավարման գիտության և ինժեներական արվեստի մեջ։
Քեննեդիի ալկոհոլ չօգտագործելու փաստը հանգեցրեց այն բանին, որ նրան սկսեցին անվանել «կաթնավաճառ», քանզի Լաքրոս թիմի անդամները բարերում նրա համար կատակով կաթ էին պատվիրում։
Նա ԱՄՆ արդարադատության նախկին նախարար Ռոբերտ Ֆրենսիս «Բոբբի» Քեննեդիի թոռն է և ԱՄՆ նախկին նախագահ Ջոն Ֆրենսիս Քեննեդիի եղբոր թոռը։
Այն, որ խումբը բարձրացել է ոչ թե Լոմնիցկի-Շտիտ, այլ ամենայն հավանականությամբ Կեժմարսկի-Շտիտ, պարզ է դառնում Շպեերի «Դեդկայի» տեսքի նկարագրությունից։
Լեռը բարձրանալու առաջին կոնկրետ նկարագիրը, արդեն հայտնի Սլավկովսկի-Շտիտ անունով, պատկանում է բողոքական քահանա Յուրայա Բուխգոլցա-ավագի գրչին Վելկա-Լոմնիցա ավանից։
Ավելի բարդ վերելքից առաջ այն տեղից, որտեղ զբոսաշրջային ուղին սկսվում է Տրի Ստրուդնիչկայի տատրական ավտոմայրուղուց, կարելի է դադար անել Յամսկոյե պլեսո լճի ափին ։
Համարվում է, որ Կրիվան առաջինը բարձրացել են 1722 թվականին Ի. Ա. Չիրբեշը և նրա ընկերները, սակայն մինչ նրանց բարձունքը անկասկած նվաճել են գանձեր և արկածներ որոնողները կամ պարզապես հետաքրքրասերները։
Վերջապես դեկտեմբերի 19-ին Յուլիա Դոմնիայի միջոցով Կարակալլան կազպակերպում է խաղաղ հանդիպում եղբոր հետ մոր պալատում, որտեղ ապա Գետան սպանվում է հարյուրապետների կողմից։
3-րդ դարում բրիտոնների դեմ ուղղված քարոզարշավի ընթացքում, կայսերական քարոզչությանը նպաստում է երջանիկ ընտանիքի պատկերը, որտեղ պարտականությունները կիսված էին նրանց միջև։
Սեպտիմիոս Սևերոսը Յուլիա Դոմնիային վստահել էր խորհրդականի դերը, Կարակալլան հանդես էրգալիս որպես կայսեր երկրորդ հրամանատար, իսկ վարչական և բյուրոկրատական գործառույթների պատասխանատվությունը դրված էր Գետայի վրա։
211 թվականին հայրը մահանում է, և չնայած նրան, որ նախապես որոշված էր, որ եղբայրները պետք է կառավարեին միասին, սակայն այդպես էլ նրանք չեն կարողանում կիսել իշխանությունը, և միևնույն տարվա դեկտեմբեր ամսին Գետան սպանվում է։
Մի քանի մարմարե դիմանաքանդակներ են պահպանվել առ այսօր, որոնցում ջնջված է Գետայի դեմքը, ինչը ենթադրաբար պայմանավորված է շատ մանրակրկիտ հիշողության անեծքով՝ ։
Սակայն նրա պատկերով մետաղադրամները շատ են, ինչն արտացոլում է այն, որ հայրը և ավելի ուշ որդին ցանկացել են նկատելի լինել հռոմեացիների և հատկապես հռոմեական ռազմական ուժի կողմից։
Ուսման առաջին կուրսում նրա սենյակի հարևանը հայտնի դերասան Հա Չոն Ուն էր, ով դրական փոփոխություն կատարեց Կյոն Հոի կյանքում, համոզելով նրան մասնակցել -ի 2003 թվականի լսումներին, որի շնորհիվ ավելի ուշ նա պայմանագիր կնքեց ընկերության հետ։
2006 թվականին դերասանը հայտնվեց մեծ էկրանին «Ավագ դպրոցի գանգստերները» ֆիլմում, մեկ տարի անց դեր ստացավ «Գայլի և Շան ժամանակը» հայտնի դրամայում դեր։
2008 թվականի ապրիլին Չոնն ու Յու Ա Ին, ում հետ նա մտերմացել էր «5 » դորաման նկարելու ժամանակ, բացեցին տղամարդկանց մոդայիկ հագուստի ինտերնետ խանութ՝ :
Պատմական սերալում ցածր վարկանիշից հետո նա սկսում է նկարահանվել «Հպա միժպտա» դրամայում, զուգընկերոջ՝ Լի Մի Ջունի հետ լավ էներգիա էին հաղորդում խաղալով տարբեր հասարակական դիրք ունեցող մարդկանց կերպարներ։
Երկրպագուները կարծում էին, որ դրամայի հաջողությունից հետո նա կվերադառնա մի աղմկահարույց նախագծով, բայց Ջոնը ընտրեց մի լիամետրաժ ֆիլմ «Զարմանալի Կե Ջուն Բին»։
Ավելի ուշ ռեժիսոր Լի Ջուն Իկը նրան առաջարկեց նկարահանվել «» ֆիլմում, որտեղ նա մարմնավորել է անունով բասիստի, ով օգնում էր գլխավոր հերոսուհի Սու Էնայտիին և ամուսնուն Վիետնամի պատերազմի ժամանակ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին գրադարանը բռնագրավվել և տեղափոխվել է Գերմանիա, սակայն որոշ առավել արժեքավոր իրեր հնարավոր է եղել թաքցնել Ամստերդամի կենդաբանական այգու Արտիս գրադարանում։
Գրադարանի ստեղծման ակունքները գալիս են 1578 թվականից, երբ իշխանափոխության ժամանակ Ամստերդամի կաթոլիկ հաստատությունների գրքերն ու ձեռագրերը հավաքվեցին մեկ գրադարանում բաց մեկի և բոլորի համար։
Այս քաղաքային գրադարանը սկզբում տեղակայվեց Ամստերդամի Նոր եկեղեցու շենքում , այնուհետև, երբ 1632 թվականին ստեղծվեց -ը, տեղափոխվեց ի -ի ձեղնահարկ։
ում գտնվող հատուկ հավաքածուները տեղավորված են երկու հարակից շենքերում, որոնցից մեկը 1642 թվականին նախագծել է Ֆիլիպս Վինգբունսը, մյուսը՝ 1842-1843 թվականներին եղել է Սուրբ Բերնանդուս հոգեբուժական տուն։
Հեռուստասերիալում ներկայացվում է Վասիլի Չապաևի կյանքը՝ սկսած 18 տարեկանից, երբ նա մեկնել է տնից առաջին համաշխարհային և քաղաքացիական պատերազմներին մասնակցելու նպատակով, մինչ մահը՝ 1919 թվականը։
Թուրքական խոհանոցի ազդեցությունը դրսևորվում է նրանով, որ օրինակ գրեթե բոլոր ռեստորաններում ձեզ անպայման կառաջարկվեն քյուֆթա, լյուլյա-քաբաբ, աշա-քաբաբ, խորովածի ամենատարբեր տեսականի, «մեսո զա սկարա» , ոչխարի մսով փլավ։
Սերբիայի հյուսիսում զգացվում է հունգարական, ռումինական և բուլղարական խոհանոցների ազդեցությունը, այստեղ լայնորեն տարածված են խոզամսով կերակրատեսակները, ցանկացողները կարող են փորձել մամալգու և եգիպտացորենի բլիթներ։
Սերբիայի բնակչության մեծամասնությունը, որպես կանոն, օրվա մեջ սնվում է երեք անգամ՝ նախաճաշ, ճաշ և ընթրիք, ընդ որում նախաճաշը համարվում է հիմնական և հետևաբար ամենաերկարատև սննդի ընդունումը։
Մսից ապուրները պատրաստվում են հիմնականում խոզի, ոչխարի և ուլի մսից, ընդ որում կարևոր է համարվում հատուկ ձևով թթվեցրած կաթը, «կամայկան», որը մատուցվում է որպես սառը ուտեստ։
Լայն տարածում ունի մսից դելիկատես Սրեմյան երշիկը՝ պատրաստված ապխտած խոզամսից, որը ԵՄ գրանցված ապրանքատեսակ է և հսկվում է ըստ աշխարհագրական ծագման։
Սերբական խոհանոցն իր մեջ համատեղում է տարբեր երկրների ավանդույթներ․ հրուշակեղենի վաճառասեղաններին ներդաշնակորեն գոյակցում են կոլիվոն, փախլավան, ընկույզով ռոլլ և տորթ Զախեր։
Կոչիչի ստեղծագործությունը նվիրված է բոսնական գյուղացիների ողբերգական ճակատագրին, ովքեր տանջվում են թուրքական լծի տակ, տեղի ֆեոդալների ու ավստրո-հունգարական իշխանությունների ճնշումից։
Այդ ձևով այն դրսևորվում է դեռևս մանկության տարիներին և աստիճանաբար զարգանում է՝ պարզ ընդօրինակումից հասնելով առավել բարդ, արդյունավետ և սուբյեկտիվորեն վերահսկելի ձևերի։
Նույնականացվելով երեխայի հետ՝ ծնողը մի կողմից իրեն վերագրում է երեխայի երիտասարդությունը և նվաճումները, իսկ մյուս կողմից դրան ավելանում է նաև երեխայի վրա սեփական ցանկությունների, նպատակների ու պահանջմունքների պրոյեկցիան։
Օրինակ՝ եթե դպրոցական տարիներին կռվարար դասընկերոջ հետ նույնականացումը կարող է բարձրացնել սոցիալական կարգավիճակը, ապա ավելի հասուն տարիքում հավանական է հակառակ ազդեցությունը։
«Ագրեսորի հետ նույնականացումը» թեև, ըստ էության, հանդիսանում է ինտրոյեկցիա, սակայն կարող է մասամբ գիտակցվել, և այդ դեպքում այն կարելի է դիտարկել որպես իդենտիֆիկացիայի պաշտպանական ձև։
Գիտակցված և չգիտակցված իդենտիֆիկացիան կարող է հնարավորություն տալ իրեն դնել այլ անձի տեղում, ընկալել նրա հոգեվիճակը, վարքագիծը, ինչը հանգեցնում է խորը հասկացման։
Ժյուլիեն Գրինը հեղինակել է նովելներ, դրամաներ ու վեպեր, որոնցից մի քանիսն արժանացել են քննադատների ու հասարակության դրական գնահատականին («Ադրիենա Մեզյուրա», 1927, «Երկրում ճանապարհորդողը», 1927, «Լևիաֆան», 1929, «Բեկորներ», 1932 և այլն)։
Ջուլիան Հարթրիջ Գրինը ծնվել է 1900 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Փարիզում, բողոքական ամերիկացիների ընտանիքում. եղել է ընտանիքի ութ երեխաներից ամենակրտսերը։
Վերադառնալով Ֆրանսիա՝ զբաղվել է գրականությամբ. նրա գրական դեբյուտը կայացել է 1924 թվականին «Պամֆլետ Ֆրանսիայի կաթոլիկների դեմ» ստեղծագործությամբ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին ծառայել է Ամերիկայի ռազմական տեղեկատվության բյուրոյում, ելույթ է ունեցել «Ամերիկայի ձայնով», որտեղ նրա հետ միասին աշխատել են ֆրանսիացի գրող Անդրե Բրետոնն ու ամերիկացի դերասան Յուլ Բրինները։
Իր կյանքի մեծ մասն անցկացնելով Ֆրանսիայում և ստեղծագործելով հիմնականում ֆրանսերեն՝ Ժյուլիեն Գրինը երբեք չի ունեցել Ֆրանսիայի քաղաքացիություն. 1972 թվականին Ժորժ Պոմպիդուն Գրինին առաջարկել է հպատակագրվել, սակայն վերջինս մերժել է։
Պատերազմից հետո վերադարձել է Էստոնիա, 1947 թվականին հրատարակել է «Էստոնացի բուրժուական ազգայնականների գաղափարաբանության հետադիմական էությունը» գիրքը, որը գրվել էր հետագա գաղափարաբանական դրույթների շրջանակում։
2008 թվականին ռեժիսոր Մերլե Կարուսոոն Էստոնական դրամատիկ թատրոնի բեմում բեմադրեց «Սիգմա Տաու Ս705» ներկայացումը՝ Էնն Վետեմաայի և Էրկ Աուլեի «Ակադեմիկոս Նաանի փայլն ու չքավորությունը» պիեսի հիման վրա։
Առաջին հանդիպումից հետո Ելենան Ինսարովին չհավանեց, սակայն ամեն ինչ փոխվում է Ցարիցինոյի դեպքից հետո, երբ Իսարովը պաշտպանում է Ելենային մի հարբեցողի ոտնձգությունից, նետելով նրան լճակը։
Իր հերթին էլ Ինսարովը պատմում է Բերսենյովին որ մեկնելու է, քանի որ չի պատրաստվում հրաժարվել հայրենիքի հանդեպ իր պարտքից հանուն անձնական զգացմունքների, որի մասին Ելենան իմանում է Անդրեյից։
Այդ ամենից հետո Ելենան և Դմիտրին կապվում են միմյանց հետ Բերսենյովի միջոցով, սակայն միևնույն ժամանակ Ինսարովի հայրենիքից գալիս են մտահոգիչ նամակներ, և նա լրջորեն պատրաստվում է հեռանալ։
1858-1859 թթ. ձմռանը վերադառնալով տուն Սպասկոյե-Լուտովինովո, Տուրգենևը վերադարձավ այն գաղափարներին, որոնք մեկ տարի նրան կապել էին Կարատեևի հետ, և հիշեց ձեռագրի մասին։
Այս աշխատանքում նրան օգնում է իր ընկերը՝ գրող և ճանապարհորդ Եգոր Պավալևսկին, որը քաջածանոթ էր Բուլղարիայի ազատագրական շարժման մանրամասներին և անձամբ հրապարակեց էսսեներ 1853 թվականին Բալկաններ ուղևորության մասին։
«Նախօրեին» վեպի վրա աշխատանքը շարունակվեց Սպասկոյե-Լուտովինովոյում, արտերկրում, Լոնդոնում և Վիշիյում մինչ 1859 թվականը, երբ հեղինակը տարավ ձեռագիրը Մոսկվա, «Ռուսական պարբերական» հրատարակչություն։
1855 թվականին Տուրգենևի Մցենսկի թաղամասի հարևանը, կալվածատեր Վասիլի Կարատեևը, ուղևորվելով Ղրիմ որպես ազնվական սպա, գրողին թողել էր ինքնակենսագրական վեպի ձեռագիրը, թույլ տալով, որպեսզի նա իր հայեցողությամբ տնօրինի այն։
Այն ամենից հետո, երբ 1853 թվականին սկսվեց ռուս-թուրքական պատերազմը, իսկ բուլղարացի երիտասարդների շրջանում արթնանում է հեղափոխական ոգին, Կատրանովը իր ռուս կնոջ՝ Լարիսայի հետ վերադառնում է հարազատ քաղաք Սվիշտով։
Հասնելով Վենետիկ, Դմիտրին և Ելենան սպասում են ծեր նավաստի Րենդիչի ժամանմանը, որը պետք է նրանց տեղափոխի Սերբիա, որտեղից էլ պետք է ճամփա ընկնեն դեպի Բուլղարիա։
Վեպը սկսվում է երկու երիտասարդ մարդկանց՝ գիտնական Անդրեյ Բերսենյովի և քանդակագործ Պավել Շուբինի վիճաբանությամբ, որի թեման բնությունն էր և մարդկանց դերը բնության մեջ։
Նրա հորաքրոջ՝ Աննա Վասիլևնա Ստախովայի ամուսինն ամուսնացել է նրա հետ փողերի համար, նրան չի սիրում և կապվում է գերմանուհի այրի Ավգուստինա Խրիստիանովնայի հետ, որը նրան թալանում է։
1850-ական թվականների երկրորդ կեսին լիբերալ-դեմոկրատական հայացքների տեր Տուրգենևը, մերժելով հեղափոխական հայացքների տեր հասարակ մարդկանց, սկսեց մտածել մի նոր հերոսի ստեղծման մասին, որի դիրքորոշումը հակամարտության մեջ չի լինի իր հետ, ավելի շատ ձգտումներով, սակայն ավելի շատ լինի հեղափոխական, որպեսզի ծաղրի առարկա չդառնա «Սովրեմեննիկ» ամսագրի գործընկերների համար։
Ռուս հասարակությունում անխուսափելի սերնդափոխության հասկացությունը, հստակ երևացող «Ազնվականների բույնը» վեպի առաջաբանում, Տուրգենևի մոտ առաջացել էր դեռ «Ռուդինի» աշխատանքների ժամանակ։
Ի սկզբանե նախատեսվել էր այն օգտագործվել որպես 1901 թվականի Համաամերիկյան ցուցահանդեսի գեղարվեստի տաղավար, սակայն շինարարական աշխատանքների ձգձգման պատճառով մինչև 1905 թվականը շենքը մնաց անավարտ։