polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Սկզբում այն նախատեսված էր որպես ֆիլմ՝ -ի կողմից և Սելենա Գոմեսը որպես գլխավոր դերակատար, սակայն ադապտացիայի փուլում վերջնականորեն ընտրվեց որպես հեռուստասերիալ՝ -ի կողմից, 2015 թվականին։
Հեռուստասերիալի նկարահանումները անցկացվել են 2016 թվականի ամռանը Հյուսիսային Կալիֆոռնիայի Վալյեհո, Բենիշա, Սան Ռաֆել, Կռոկեթ և Սեբաստապոլ քաղաքներում։
Վաթսյայանայի Կամասուտրան երեք նպատակների հարաբերական արժեքն ընդունում է հետևյալ կերպ. արտհան գերակայում է կամայի նկատմամբ, մինչդեռ դհարման գերակայում է երկուսի հանդեպ։
Վաթսյայանան Կամասուտրայի երկրորդ գլխում կամայի վերաբերյալ բանավեճերի փիլիսոփայական առարկությունների ցանկ է ներկայացնում, իսկ այնուհետև տալիս են այդ առարկություններին իր սեփական պատասխանները։
Օրինակ՝ կամայի մեկ առարկության հարցում ըստ Վաթսյայանայի մտահոգությունն այն է, որ կաման բարոյական և էթիկական կյանքի, կրոնական հետապնդումների, ծանր աշխատանքի, բարեկեցության և հարստության խոչընդոտ է։
Ըստ առարկողների՝ հաճույքի հետապնդումը խրախուսում է անհատներին կատարել անարդար գործեր, առաջացնել տագնապ, անուշադրություն, թեթևամտություն և հանգեցնել հետագա տառապալից կյանքի։
Ինչպես Մահաբհարաթայում, Կամասուտրայում ևս կաման բացատրվում է որպես աշխարհի անհատական փորձառություններից հաճույք՝ զգայարաններից մեկով կամ մի քանիսով՝ լսողություն, տեսողություն, հոտառություն, համի զգացողություն և շոշափելիք՝ հոգու և մտքի ներդաշնակության պայմաններում։
Կաման ներդաշնակ երաժշտությունը զգալն է, բնության գեղեցկությամբ ոգեշնչվելը, արվետսի գործի գեղագիտական գնահատումը, այլ անձի կողմից ստեղծված որևէ բանով հմայվելը։
Կամասուտրան կամայի վերաբերյալ իր դատողություններում ներկայացնում է արվեստի, պարի, երաժշտության բազմաթիվ ձևեր, նաև սեռական հարաբերությունը՝ բոլորը որպես հաճույքի և վայելքի միջոցներ։
Ինչպես որ ոչ ոք չպետք է դադարի մշակաբույսեր աճեցնել՝ իմանալով, որ եղնիկներ գոյություն ունեն, որոնք կարող են ուտել աճած մշակաբույսերը, նույն կերպ ըստ Վաթսյայանայի մարդը չպետք է դադարեցնի կամայի հետապնդումը՝ մտածելով վտանգների գոյության մասին։
Որոշ տեքստեր, ինչպիսին Ռամայանան է, կաման ներկայացնում են Սիթայի նկատմամբ Ռամի ցանկությամբ՝ ցանկություն, որը վերացնում է ֆիզիկականը և ամուսնականը՝ տանելով սիրո, որը հոգևոր է, Ռամին տալիս է կյանքի, ապրելու իմաստ։
Ռամայանայում կամայի այս ռոմանտիկ և հոգևոր ներկայացումը տարբերվում է նորմատիվային և չոր նկարագրությունից, որը կարելի է հանդիպել օրենսգրքերում, ինչպիսին Մանուի սմիտրիտին է։
Հնագույն հնդակական գրականությունը, ինչպիսին դյուցազներգություններն են, որոնք հաջորդել են Ուպանիշադներին, կամայի հասկացությունը զարգացրել և բացատրել են արտհայի և դհարմայի հետ միասին։
Ըստ դյուցազներգության՝ կաման ցանկացած հաճելի և ցանկալի փորձառությունն է , որն ստացվում է հինգ զգայարաններից մեկի կամ մի քանիսի՝ այդ զգայարանին համարժեք որևէ բանից հետ փոխգործակցությունից, երբ միտքը կյանքի մյուս նպատակների հետ զուգահեռաբար ներդաշնակության մեջ է։
Ժամանակակից գրականության մեջ կաման հաճախ զուգորդվում է սեռական ցանկության և կրքի հետ, սակայն հասկացությունն ավելի լայն իմաստով վերաբերում է յուրաքանչյուր ցանկության, իղձի, կրքի, բուռն ցանկության, զգացումների հաճույքի, կյանքի գեղագիտական վայելքի, մտերմության կամ սիրո՝ սեռական հարաբերությամբ կամ առանց դրա։
Այն համարվում է մարդկային կյանքի էական և առողջ նպատակը՝ առանց մյուս երեք նպատակների զոհաբերության՝ դհարմա , արտհա (նյութական բարեկեցություն, եկամտային ապահովություն, կյանքի միջոցներ) և մոկշա ։
Այնուամենայնիվ, եզրույթը վերաբերում է նաև ցանկացած զգացմունքային վայելքի, էմոցիոնալ ձգողականության և արվեստից, պարից, երաժշտությունից, նկարչությունից, քանդակագործությունից ու բնությունից գեղագիտական հաճույքի։
Կաման փորձառություն է, որը ներառում է առարկայի բացահայտումը, դրա մասին սովորելը, էմոցիոնալ կապը, վայելքի ընթացքը, փորձառությունից առաջ, ընթացքում և հետո որպես արդյունք լավ լինելու զգացողությունը։
Ըստ Վաթսյայանայի՝ կաման երբևէ կոնֆլիկտ չի ունենում դհարմայի կամ արտհայի հետ, հակառակը՝ երեքն էլ համագոյակցում են, իսկ կաման հետևում է մյուս երկուսի։
Բրհադարանյակա Ուպանիշադը, որը համարվում է հինդուիզմի հնագույն Ուպանիշադներից մեկը, ևս օգտագործում է «կամա» եզրույթը լայն իմաստով, որպես ցանկացած ցանկություն.
Ըստ Տրիանոնյան պայմանագրի, որը ստորագրվել էր 1920 թվականի հունիսի 4-ին, Հունգարիան կորցրել է իր տարածքի երկու երրորդը, իր բնակչության ավելի քան կեսը, ավելի շատ տարածքներ, քան այդ ժամանակի ցանկացած այլ երկիր ։
Ավստրո-Հունգարիայի զորքերի մի մասը կռվել է ռազմական գործողությունների հեռավոր թատերաբեմում Ավստրո-Հունգարիայի սահմաններից դուրս, այդ թվում' Գալիպոլի արշավում, Սինայի թերակղզում և Պաղեստինում։
Հունգարիան Առաջին համաշխարհային պատերազմում, Ավստրո-Հունգարիայի մի մաս, 38 երկրներից մեկը, ավելի քան 1,5 մլն բնակչությամբ, որը մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին։
Ավելի քան 8 մլն տղամարդկանցից, որոնք մոբիլիզացվել էին Ավստրո-Հունգարիայում, ավելի քան մեկ միլիոնը զոհվել են Առաջին համաշխարհային պատերազմի ռազմական գործողությունների ճակատներում։
Ամենայն հավանականությամբ, Նորվեգիայի առաջին բնակիչները եղել են ժամանակակից Գերմանիայի ու Ֆրանսիայի տարածքում հաստատված ցեղերը, որոնք, դառնալով մարդաշատ, փնտրել են բնակության նոր վայրեր։
Վերջինս Հարավային Եվրոպայում ու Մերձավոր Արևելքում տևել է մ.թ.ա. 3-2-րդ հազարամյակների ընթացքում, իսկ այստեղ՝ մ.թ.ա. 19-6-րդ դարերում։
Հյուսիսային Նորվեգիայում շարունակում էր որսորդների ու ձկնորսների դարաշրջանը. ամռան ամիսներին բնակչությունը կենտրոնանում էր գետերի ներքին շրջանում, իսկ ձմռանը տեղափոխվում ցամաքամերձ ծովափնյա գոտի։
1314 թվականից Հաաքոն -ը մայրաքաղաքը տեղափոխում է նորվեգական մշակութային, քաղաքական ու տնտեսական կենտրոն Օսլո, որը Նորվեգիայի մայրաքաղաքն է մինչ այժմ։
Հզորության շրջանում, երբ երկրում զարգացել էր ծովագնացությունը, ներառել է բազմաթիվ հարևան և հեռավոր կղզիներ՝ Ատլանտյան օվկիանոսի տարածքում՝ հասնելով մինչև Գրենլանդիա և Հյուսիսային Ամերիկա։
Այդ ժամանակ կայսրությունն ներառում էր Իսլանդիան, Շետլանդյան, Օրկնեյան, Հեբրիդյան և շատ այլ կղզեխմբեր՝ տարածվելով Հյուսիսային սառուցյալ և Ատլանտյան օվկիանոսների սահմանամերձ հատվածում։
1319 թվականին կնքվել էր Նորվեգիայի անձնական ունիան Շվեդիայի հետ, 1380 թվականին՝ Դանիայի, որի հետևանքով Նորվեգիան տնտեսապես և քաղաքականապես ենթարկվել է Դանիային, իսկ 1397 թվականին կնքվել է Կալմարյան ունիան Դանիայի, Շվեդիայի և Նորվեգիայի միջև։
Նախնադարն ավարտվել է ժողովուրդների գաղթով, որի արդյունքում գերմանախոս ցեղերը սկսել են հաստատվել Կենտրոնական Եվրոպայի տարածքներում, իսկ ավելի ուշ Սկանդինավյան թերակղզում գերիշխող դիրք են գրավել վիկինգները։
Սեմ Սմիթը պատերազմից հետո վերադարձել է Նյու Մեքսիկո և 1948թ․ մարտին ամուսնացել է Հորս Բրենդ Հենինգի դուստր՝ Հերիեթ Հոլի Հենինգի հետ, ով « » և « » ամսագրերի խմբագիրն էր։
Նրանք անցկացնում են իրենց ձմեռները Թելուրայդում, իսկ ամառները՝ Նյու Մեքսիկո նահանգի Բլումֆիլդ քաղաքի մոտ գտնվող Նավաջո լճում՝ մի նավակ-տնակում։
Ծնվել է 1918 թվականի փետրվարի 11-ին ԱՄՆ-ի Տեխաս նահանգի Թորնդեյլ քաղաքում, Օտտո Ֆրանկլին Սմիթի և Ջանեթ Ջոյսի ընտանիքում։
Աշխատանքի պատճառով ընտանիքը ստիպված է լինում մի քանի անգամ տեղափոխվել և վերջապես 1925թ․ բնակություն են հաստատում Նյու Մեքսիկո նահանգի Ալբուկերկե քաղաքում։
Սեմը հաճախել է Ալբուկերկեի ավագ դպրոցը, բայց դուրս է մնացել տասներորդ դասարանում՝ 13 տարեկանում, սկսում է զբաղվել ինքնակրթությամբ, աչքի առջև ունենալով Նյու Մեքսիկոյի շատ նկարիչների օրինակներ, ինչպիսիք են Ռենդալ Դեյվին, Ֆլետչեր Մարտինը, Նիկոլայ Ֆեչինը և Քարլ Վոն Հասլերը։
Սմիթի կտավները ցուցադրվել են Նյու Յորքի Մետրոպոլիտեն թանգարանում, Լոս Անջելեսի Բիլթմոր պատկերասրահում, Վաշինգտոնի Քորքորան պատկերասրահում, Սանտա Ֆեի Նյու Մեքսիկո արվեստի թանգարանում, Նյու Մեքսիկոյի համալսարանի Գեղարվեստի պատկերասրահում ու Ռոզուել թանգարանում և արվեստի կենտրոնում։
Նրա աշխատանքները կարելի է մշտապես տեսնել Կանյոն քաղաքի Փենհենդլ Փլեինս պատմական թանգարանում, Տեխասի Արլինգտոն պետական քոլեջում և Նյու Մեքսիկոյի գեղարվեստի պետական հավաքածուներում։
1995թ․ հունիսին Պաշտպանության նախարարությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի 50 ամյա հաղթանակի կապակցությամբ պարգևատրեց Սմիթին և նրա վետերան ընկերներին Վաշինգտոնի մի թանգարանում՝ ցուցահանդեսի ժամանակ։
1923 թվականի հուլիսի 12-ին դարձել է մանկավարժական տեխնիկում, 1932 թվականի օգոստոսի 23-ին մանկավարժական տեխնիկումի դպրոցական բաժնի հիման վրա կրկին կազմավորվել է որպես մանկավարժական ինստիտուտ։
Տարբեր տարիների համալսարանում աշխատել են ականավոր գիտնականներ, այդ թվում՝ Նիկոլայ Լուզինը, Ալեքսանդր Խինչինը, Դմիտրի Մենշովը, Անատոլի Մալցևը, Ալեքսանդր Նեկրասովը, Դմիտրի Պետրուշևսկին, Ալբերտ Մանֆրեդը, Ավենիր Ույոմովը։
Համալսարանի շրջանավարտներից են՝ Միխայիլ Դուդինը, Պավել Կուպրիյանովսկին, Լեոնիդ Տագանովը, Դմիտրի Բուշուևը, Դմիտրի Լակերբայը, Իգոր Ժուկովը, Ալեքսանդր ԱՆիկինը, Բորիս Մինցը։
1990 թվականից Հայ նկարիչների կենտրոնի նախագահն է, 1992 թվականից՝ Հայաստանի նկարիչների միության անդամ, 1994 թվականից՝ ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի նկարիչների միջազգային ասոցիացիայի անդամ, 1995 թվականից՝ Ռուսաստանի նկարիչների միջազգային դաշնության անդամ, 2011 թվականից՝ Մոսկվայի նկարիչների միության անդամ։
2013 թվականի փետրվարին տեղի է ունեցել երգի դեմո տարբերակի արտահոսք, ի պատասխան որի, պրոդյուսեր Ռայան Ջհումը 2013 թվականի մայիսի 29-ին նախազգուշացրել է ապօրինի ներբեռնողներին. «. Ես կհաղորդեմ ՀԴԲ-ին և սպասարկման բաժնին բոլոր հղումների համար . »։
2013 թվականի մայիսի 30-ին թողարկվել են "" երգի չինական և կորեական տարբերակների երաժշտական տեսահոլովակները, իսկ երգն առաջին անգամ կատարել են . հեռուստաալիքի «! » երաժշտական ծրագրում։
Երկու տարբերակները թվային ձևաչափով թողարկվել են 2013 թվականի հունիսի 3-ին, և նույն օրը, Հարավային Կորեայում թողարկվել է ամբողջ «» ալբոմի ֆիզիկական տարբերակը՝ "" հրատարակությունը՝ կորեերենով, իսկ "" հրատարակությունը՝ չինարենով։
2013 թվականի հունիսի 3-ին հեռուստաալիքի հեռուստաշոուում ելույթ ունենալուց հետո -ն այցելել և շնորհակալություն է հայտնել 2000 երկրպագուներին, ովքեր սպասել են նրանց -ի հարևանությամբ գտնվող այգում, որպեսզի հանդիպեն նրանց հետ։
Երգի հեղինակներն են Հյուկ Շինը , -ն, Ջորդան Քիլեն, Ջոհն Մաժորը և Ջարահ Գիբսոնը, "-ը" պարային փոփ երգ է ժամանակակից &-ի և ֆրանկի ազդեցությամբ։
Հուլիսի 27-ին սինգլը շտապ թողարկվել է, երբ խմբի տեսանյութը, որտեղ նրանք աշխատում են երգի կորեական տարբերակի վրա, ներբեռնվել է տեսանյութերի փոխանակման համար նախատեսված տարբեր կայքերում։
2013 թվականին ալբոմը ստացել է «Տարվա ալբոմ» մրցանակը 2013 մրցանակաբաշխության ժամանակ և ավելի քան 1 միլիոն տպաքանակով դարձել է ամենավաճառվող ալբոմը Կորեայում 2001 թվականից 2017 թվականները ընկած հատվածում։
2013 թվականի դեկտեմբերի դրությամբ, ալբոմի կորեական և չինական տարբերակները, ինչպես նաև դրանց վերաթողարկված տարբերակները, միասին վաճառվել են ավելի քան 1070 000 օրինակ, որը նրան դարձնում է տարվա ամենավաճառված ալբոմը քեյ փոփ ինդուստրիայում։
Մի քանի «զարգացնող» թրեկներ թողարկվել և ձայնագրվել են 2011 թվականին, մինչ խմբի պաշտոնական առաջնաելույթը, ժամանցի ինդուստրիայում, բայց այդպես էլ չեն հայտնվել նրանց առաջին «» մինի ալբոմում։
ի աշխատանքի սկզբունքը հետևյալն է. տեսանելի լույսով կապը գործում է լուսային դիոդներին լարման փոխանցման միջոցով, ընդ որում, շատ բարձր հաճախականությամբ, որը մարդկային աչքի համար տեսանելի չէ։
Մեր օրերը հասած գրավոր սակավաթիվ աղբյուրների հիման վրա կարելի է պնդել, որ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին դարի սկզբին գտնվում էր այն տարածքում, որտեղ այժմ տեղակայված է թիվ 10 վարժարանը։
Հոգևորականների մի մասը ընտրում է Հիպպոլիտոսին և մեղադրում Կաիլստոսին այն բանի համար, որ նա նախկին հերետիկոսներին ընդունում էր եկեղեցում (պապը թույլատրում էր հավատացյալների և իրենց ստրուկների կապը՝ ճանաչելով դա որպես ամուսնություն)։
Բանասիրական գիտությունների թեկնածու , Եվրոպական հումանիտար համալսարանի աստվածաբանության պատվավոր դոկտոր , 1991 թվականից Մոսկվայի պետական համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետի համաշխարհային մշակույթի պատմության ու տեսության ամբիոնում դասախոս, ՄՊՀ համաշխարհային մշակույթի պատմության ու տեսության ամբիոնի ավագ գիտաշխատող:
Դրանով հանդերձ' Դյունան և Գրենցգիպփել գագաթները նույնպես տեղակայված են Մոնտե Ռոզե լեռնազանգվածում, ավելի բարձր են Նորդենդից, բայց դրանք ընդգրկված են ընդլայնված ցուցակի մեջ, ոչ մեծ հարաբերական բարձրության պատճառով։
Տեղակայված է լեռնազանգվածի հիմնական գագաթ Դուֆուրից 600 մետր հյուսիս, որից անջատված է Սելլա դ՛Արջենտո լեռնանցքով , Դյունան գագաթով և Զիլբերզատել լեռնանցքով։
Առաջին վերելքը դեպի Նորդենդ լեռնագագաթը իրականացրել են 1861 թվականի օգոստոսի 26-ին, 5 հոգուց բաղկացած խումբը, լեռնագնացներ՝ Էդվարդ Ն., Փ. Բակստոն, Ջ. Ջ. Կոուելոմ և լեռնային էքսկուրսավարներ՝ Բինդերոմը և Մ. Կ. Պայոտոմ։
Վերելքը դեպի Նորդենդ այդ լեռնանցքով առաջին անգամ իրականացրել է Ֆրանց Լոհմաթերը իր եղբոր Յոհանի և անգլիացի լեռնագնաց Վալենտին Ռայանի հետ 1906 թվականին։
Նորդենդի գագաթը առաջին անգամ բարձրացել են 1861 թվականի օգոստոսի 26-ին, Է. Ն. Բակստոնը, Տ. Փ. Բակստոնը, Ջ. Ջ. Կոուելոմը, Բինդերոմը և Մ. Կ. Պայոտոմը։
Կրեստա դի Սանտա լեռնանցքը առաջին անգամ նվաճվել է Վալտեր Ֆլենդերի, Հենրի Բուրգեների և Ֆերդինանդ Ֆյուհրերոմի կողմից 1899 թվականի սեպտեմբերի 5-ին։
Նորդենդ , ծովի մակարդակից 4609 մետր բարձրությամբ լեռնագագաթ, Մոնտե Ռոզա լեռնազանգվածում, Պենինյան Ալպերում, Շվեցարիայի և Իտալիայի սահմանին։
Բայց հարկերը չպետք է լինեն բարձր, քանի որ կապիտալի մեծ մասը գոյանում է շրջանառությունից, ապա արդյունքը լինում է բնակչության մեծ մասի աղքատությունը, քանի որ ազգի հարստացման միակ միջոցը համարվում է դրամակուտակումը։
1819 թվականին վերջնականապես հեռանում է բիզնեսից և ընտրվում Անգլիայի համայնքների պալատի անդամ Իռլանդիայի ընտրական շրջաններից մեկից, որտեղ նա երբեք չէր եղել, բայց գնել էր պատգամավորական մանդատ տեղական լենդլորդից։
Վիգենը նրան ավելի մոտ էին, նա մեծ համբավ ուներ վերջիններիս շրջանում, սակայն զբաղեցնում էր ոչ նախանձելի պաշտոն և հազվադեպ էր քվեարկում իրենց օգտին։
Հաճախ էր ելույթ ունենում, հիմնակնաւոմ տնտեսագիտական թեմաներով, կողմնակիր էր հացի տուրքի վերացմնանը, տնտեսության լիբերալիզացմանը, ազատ առևտրին, պետական պարտքի քչացմանը և այլն։
21 տարեկան հասակում Ռիկարդոն հրաժարվում է ավանդական հուդայականությունից, ընդունում է ունիթորություն և ամուսնանում է Պրիսցիպլե Էն Ուիլկինսոնի հետ, որը հետևում էր քվակերների աղանդին։
Այդպիսով Ռիկարդոն կորցնում է ընտանիքի աջակցությունը, մինչդեռ մինչ այդ նա արդեն կուտակել էր 800 ֆունտ արժողությամբ հարստություն, որը այդ ժամանակ հավասար էր բանվորի 20 տարվա աշխատանքին կամ 2005 թվականին 50 հազար ֆունտի։
Մինչ 14 տարեկանը սովորել է Հոլանդիայում, 14 տարեկանում միանում է իր հորը Լոնդոնի արժեթղթերի բորսայում, որտեղ օգնելով հորսը առևտրային և բորսային գործարքներում սկսել է ըմբռնել առևտրի հիմունքները։
Դեյվիդ Ռիկարդո (անգլ.՝ , 1722, ապրիլի 18, Լոնդոն- 1823, 11 սեպտեմբեր, Գատկոմ-Փարիզ), անգլիացի տնտեսագետ, քաղաքատնտեսության կլասիկ, Ադամ Սմիթի հետևորդ և միաժամանակ հակառակորդ, հայտնաբերել է օրինաչափություն ազատ մրցակցության և շահույթի նվազեցման արագության միջև, մշակել է վերջնական տեսություն հողային ռենտայի մասին։
Թեև Ռիկարդոն առաջինը ցույց տվեց, թե ինչու կատարյալ մրցակցության դեպքում աշխատանքային ծախսերի տեսությունը չի կարող ամբողջովին բացատրել գնի և ապրանքի հարաբերակցությունը, նա հետևեց Արժեքի աշխատանքային տեսությանը, որովհետը այն համարվելով կոպիտ մոտեցում իրականության, շատ հարմար էր իր մոդելի շարադրմանը։
Ըստ Ռիկարդոյի կապիտալը «Երկրի հարստության մի մասն է, որը օգտագործվում է արտադրության մեջ և կազմված է ուտելիքից, հագուստից, գործիքների, կոշտ նյութերից, մեքենաներից և այլնից ինչը անհրաժեշտ է աշխատամքը շարժման մեջ քցելու համար»։
Ռիկարդոյի շուրջ ձևավորվեց խմբակ, որի մեջ մտնում էին իր հետևորդները․ Ջեյմս Միլը, Ջոն Ռամսեյ Մաք-Կուլոխը, Էդուարդ Ուեսթը և և Թոմաս դե Կվինսին։
Եղել է տնտեսական լիբերալիզմի կոնցեպտի համախոհ, որը թուլ չէր տալիս պետական որևէ միջամտություն տնտեսության մեջ և ենթադրում էր ազատ ձեռնարկատիրություն և ազատ առևտուր։
Հրաժարվելով գեղարվեստական գաղափարախոսության ավելի բարձր եղանակներից (գաղափարական բովանդակություն, փոխաբերական սյուժե, ինքնարտահայտում)' ավանգարդիստական ուղղությունը միաժամանակ ցածրացրեց դիտողի տեսողական ռեակցիայի մակարդակը։
Այս ուղղության կարկառուն ներկայացուցիչ և տեսաբան Վազարելին գրել է. «Մենք կենտրոնանում ենք ոչ թե սրտի, այլ ցանցաթաղանթի վրա. սուբյեկտի տվյալները ներառվում են հոգեբանական փորձարկման մեջ։
Սուր սև ու սպիտակ երանգները, լրացնող գույների տատանումը, ռիթմիկ ցանցի և փոփոխական կառուցվածքների երերումը, պլաստիկ բաղադրիչների տեսողական կինետիզմը, բոլոր այս ֆիզիկական երևույթներն առկա են մեր աշխատանքի մեջ։
Այդ պատճառով էլ, որպեսզի պարզեն մարդու ընկալման մեխանիզմը, պետք է մարդու աչքը անսովոր պայմաններում հայտնվի' ստիպելով նրան լուծել ոչ ստանդարտ խնդիրներ։
Վազարելիի մեկ այլ գործում' «Գերնորերը» համանման երկու հակադիր ձևերը ստեղծում են պատրաստվող պայթյունի զգացողություն. նկարի արտաքին մակերևույթի ցանցը որոշ ժամանակ անց առանձնանում ու կախվում է, իսկ քառակուսիների մեջ գտնվող շրջանակներն անհետանում են և կրկին հայտնվում տարբեր կետերում։
«Արտե Ֆիերա-77» ցուցահանդեսում, որ անց է կացվել 1977 թվականին Բոլոնյայում, ցուցադրվել են այս ուղղության ներկայացուցիչների' Վիկտոր Վազարելիի, Էնիո Ֆինցիի գործերը։
Հանդիսատեսի նյարդային համակարգը հատկապես ուժգին հարվածի է ենթարկվում այն ցուցահանդեսներում, որտեղ ներկայացվում են շարժվող, փայլող, լույսն արտացոլող և թրթռացող համակարգեր։
Օպտիկական արվեստի հետազոտությունների խումբը իր մանիֆեստում գրել է. «Այլևս չպետք է լինեն ստեղծագործություններ միայն մշակութային աչքի, զգացական աչքի, ինտելեկտուալ աչքի, էսթետիկ աչքի, սիրողական աչքի համար»։
Այսպես, Վիկտոր Վազարելիի «Տաու-Ձետա» նկարում քառակուսիներն ու ռոմբաները դասավորված են հունական այբուբենի սկզբունքով, սակայն այդպես էլ չեն ամբողջանում մեկ ընդհանուր տեսքում։
Այդ երեխաներից կրտսերը դարձել է հայտնի կինոռեժիսոր և դերասան. Իվան Նիկոլաևիչ Փերեսթիանին նկարահանվել է «Կարմիր դևուկներ», «Երեք կյանք» ֆիլմերում, աշխատել է նաև «Հայկինո» ստուդիայում' նկարահանվելով «Արսեն», «Գեորգի Սաակաձե», «Դավիթ Բեկ» և այլ ֆիլմերում։
Նիկոլայ Աֆանասևիչ Փերեսթիանին շատ ուժեր է ծախսել, գրել զանազան խնդրագրեր, որպեսզի իր երեխաները չհամարվեն ապօրինածին և արդյունքում հասել է պաշտոնական որդեգրման։
1860-ական թվականների սկզբին ժամանակակից Հունական փողոց, 64 հասցեում կառուցվել է երկհարկանի տուն, որը մինչև 1880 թվականը պատկանել է պետական պաշտոնյա Նիկոլայ Աֆանասևիչ Փերեսթիանիին։
Այս նոր նկարում հեղինակն իր առջև խնդիր է դնում, որ ոչ միայն Լենինի նմանությունը լինի առաջնային, այլև դիտողը զգա Առաջնորդի բնավորության գծերը ամենօրյա լարված աշխատանքի ժամանակ։
Նրա համեստ, գրեթե ասկետիկ կահավորումը ցույց է տալիս, որ Լենինը պատասխանատու է միայն իր մեծածավալ և պատասխանատու գործունեության համար, այլ ոչ շքեղ սենյակ ունենալու տենչով։
«Լենինը Սմոլնիում» ստեղծագործությունը վրձնելիս Իսաակ Բրոդսկին ընտրել է կոնկրետ ժամանակահատված և կահավորություն, որով առավել համոզիչ է դարձնում կտավը, ավելին, այն համարվում է գրեթե փաստագրական աշխատանք։
Մրցույթին մասնակցում էին դասական ռեժիսորների ֆիլմեր' Քինգ Վիդորի «Հաց մեր հանապազօրյա», Սեսիլ Բլաունտ դե Միլլի «Կլեոպատրա», Ջորջ Կյուկորի «Փոքրիկ կանայք», Ալեքսանդր Կորդայի «Հենրիխ -ի մասնավոր կյանքը» և այլն։
Փառատոնի պարգևին արժանացել են նաև ֆրանսիացի ռեժիսոր Ռենե Կլերը' «Վերջին միլիարդատերը» կինոնկարի համար, ինչպես նաև Ուոլթ Դիսնեյի մուլտֆիլմերը։
Մոսկվայի կինոփառատոնի վավերագրական ֆիլմերի մասնաբաժինը 1988 թվականին առանձնացել է և վերակազմավորվել Լենինգրադի վավերագրական ֆիլմերի միջազգային կինոփառատոնի' «Ուղերձ մարդուն» անվանումով։
1997 թվականին հայտարարվել էր, որ փառատոնը անցկացվելու է ոչ թե երկու տարին մեկ անգամ, այլ' տարին մեկ անգամ, սակայն 1998 թվականին ֆինանսական խնդիրների պատճառով այն չկայացավ։
Հաշվի առնելով նոր իրական ժամանակները քննադատները վերաիմաստավորեցին հուշարձանի ըմբռնումը․ «ինչպես մարդկության փառաբանում, անցնելով շահագործման և բռնության սարսափի և արյան ծովի միջով, բարձրացնելով նոր ապստամբություն, բրգաձև՝ հավասարություն, եղբայրություն և ազատություն ․․․ հենց այդպիսի վեհակերտ հուշարձաններ, համակված այնպիսի ոգով, կոմունիստական հասարակության արվեստը կգտնի իր արտահայտության ճշմարտությունը»։
1916 թվականի մարտի 30-ին գերմանական -33 սուզանավը ջրասույզ արեց Սև ծովում ֆրանսիական «Պորտուգյալ» նավ-հիվանդանոցը, որի արդյունքում զոհվեցին 115 մարդ։
2012 թվականին անցկացված վերակառուցման ժամանակ տան ճակատը մաքրվել է ներկից, ինչի շնորհիվ մերկացվել է հին շարվածքը և շենքին վերադարձվել գրեթե այն տեսքը, որն ունեցել է դարի սկզբին։
Ի. Ա. Սուպրունովի ալրաղացի գրասենյակ , վերականգնված շենք Ռուսաստանի Դաշնության Դոնի Ռոստով քաղաքի պատմական մասում՝ Բուդյոննու պողոտա, 33 հասցեում ։
Լավագույն դերերից են՝ Սաշա Ռումյանցև , Բորիս («Թռչում են կռունկները» 1957 թվական, 1958 թվականի Կաննի տասնմեկերորդ միջազգային կինոփառատոնում «Ոսկյա արմավենի» գլխավոր մրցանակ), Գուրով , Միխայիլ Ռոմի «Մեկ տարվա ինն օրը» Գուսև , Իոսիֆ Խեյֆիցի «Երջանկության օր» , Իվան Պիրևի «Հեռավոր աստղի լույսը» , Վլադիմիր Վենգերովի «Կենդանի դիակ» , Ալեքսանդր Ալով և Վլադիմիր Նաումով «Վազք» , Ռոլան Բիկովի «Ուշադրություն, կրիա է » , Ալեքսեյ Սալտիկովի «Վերադարձ չկա» , Վլադիմիր Մոտիլի «Երջանկության գերող աստղը» , Ալեքսանդր Զգուրիդիի «Ռիկի-Տիկի-Տավի» և այլ շարժանկարներում։
1973 թվականին Սվետլանա Կրյուչկովան ավարտել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիան և դարձել Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դերասանուհի։
Երկրորդ ամուսին ՝ Յուրի Վեկսլեր, կինոօպերատոր. նկարահանել է «Եֆրեյտոր Զբրուևի յոթ հարսնացուները» , «Ձմեռային բալ» , «Շերլոկ Հոլմսի ու բժիշկ Վաթսոնի արկածները» ֆիլմերը,
Հայրը ծնունդով եղել է Բելառուսական ԽՍՀ Ստրեշինի շրջանի Էրշտերմայ գյուղից (ներկայում՝ Բելառուսի Գոմելի մարզի Շլոբինի շրջանի Վոզռոժդենիե գյուղ)։
1969 թվականին Սվետլանա Կրյուչկովան ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիա, որտեղ սովորել է պրոֆեսոր Վասիլի Մարկովի կուրսում։
Հունիսի 5-ին Նովգորխորհուրդը նախկին Օրլովյան ագարակատան տարածքը հարմարեցրեց նոր թանգարանի համար և որոշեց «հնարավոր համարել Օրլովյան ագարակատան տարածքում արգելոցի կազմակերպումը' Յուրևո ճանապարհի և Մյաչինո լճի միջև, Յուրևա վանքի մոտակայքում»։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց հետո, 1914 թվականի օգոստոսի 2-ին Բելգիայում գերմանացի դեսպան Բելով-Զալեսկին վերջնագիր ներկայացրեց Բելգիայի արտաքին գործերի նախարար Ժուլիեն Դավինիոնին, որի մեջ ասվում էր, որ գերմանական կողմը պահանջում է թողնել իր զորքերին, որպեսզի վերջիններս անցնեն իր տարածքով։
Համաձայն պատերազմի գերմանական պլանի, որը ստեղծել էր Գլխավոր շտաբի սպա Ալֆրեդ ֆոն Շլիֆենը 1905 թվականին, գերմանական զորքերը պատերազմի դեպքում պետք է օգտագործեն Բելգիայի տարածքը՝ Ֆրանսիայի հիմնական պաշտպանական գծերը շրջանցելու համար։
Չնայած դրան, Գերմանիայի կառավարությունը մտադիր էր խախտել բելգիական չեզոքությունը, իսկ գերմանացի կանցլեր Թեոբալդ ֆոն Բեթման Հոլվեգը Լոնդոնի պայմանագիրն անվանեց «թղթի մի կտոր»։
Պատերազմից հետո Բելգիան, որպես հաղթանակած երկրների դաշնակից, մասնակցել է Փարիզի խաղաղության կոնֆերանսին, որի արդյունքում Բելգիային փոխհատուցումներ հատկացվեցին, ինչպես նաև երկրի վերահսկողության տակ գտնվող Ազգերի լիգայի մանդատի որոշմամբ Աֆրիկայի Ռուանդա-Ուրունդի գաղութը անցավ Բելգիայի հսկողության տակ։
Պատերազմի ընթացքում Գերմանիան ստեղծել էր օկուպացիոն վարչարարություն, իսկ գերմանական զորքերը խաղաղ բնակչության դեմ շարունակում էին կատարել մի շարք պատերազմական հանցագործություններ։
Աղջկա վրա կրկին հարձակվելուց հետո, ում շատ ծանր վնասել բայց չէին վերցրել, եղբայրները հասկանում են, որ արարածը թևեր ունի, ոսկի գողանում և նրան միայն կույս աղջիկներ են պետք, իսկ տուժածը անմեղ չէր։
Բոբբին Դինին մի ամսագիր է ցույց տալիս, որտեղ ասվում է, որ երկտեղանոց ինքնաթիռը վթարի է ենթարկվեկ, աղջիկը անհայտացել է, իսկ տղային գտել են վթարի վայրից 17 մետր հեռավորության վրա։
Նա դառնում է ակումբի հիմնական խաղացողներից մեկը, հաջողությամբ է անցկացնում 2013/14 մրցաշրջանը, որի ընթացքում խփել է վեց գոլ և թիմին օգնել զբաղեցնել յոթերորդ տեղը առաջնությունում, ինչպես նաև հաղթել Ռուսաստանի գավաթի խաղարկությունում։
Բելառուսի ազգային հավաքականի կազմում իր դեբյուտը Տիմոֆեյ Կալաչյովը նշել է 2006 թվականի փետրվարի 28-ին, երբ մասնակցել է Հունաստանի հավաքականի դեմ ընկերական խաղին։
Ուղեկցել է Տիտուս Խալուբինսկուն գավառագիտական ուսումնասիրությունների ժամանակ, նկարիչ Ստանիսլավ Վիտկևիչին օգնել է լեռներում կատարած ճանապարհորդության ժամանակ։
Յան Կշեպտովսկին հիշատակվել է Հենրիկ Սենկևիչի , Ստանիսլավ Վիտկևիչի , Կազիմեժ Պշերվա-Տետմայերի , Վլադիսլավ Օրկանի և Յալյու Կուրեկի ստեղծագործություններում։
Ալեքսանդր Մոյզեսը ծնվել է 1906 թվականի սեպտեմբերի 4-ին Կլոստեր Կյուխորնում, կոմպոզիտոր և մանկավարժ Միկուլաշ Մոյզեսի ընտանիքում։
1925 թվականին ընդունվել է Պրահայի համալսարան, որտեղ սովորել է երգեհոն, դիրիժորություն ու կոմպոզիցիա. համալսարանում նրա դասախոսների շարքում են եղել Ռուդոլֆ Կարելը, Օտակար Շինը , Օտակար Օստրչիլը ։
1929 թվականին Պրահայի համալսարանում ուսումն ավարտելուց հետո նա վարպետության դասեր է առել Վիտեզսլավ Նովակի մոտ. ավարտել է հաջորդ տարի՝ ստեղծելով իր Նվագախմբի համար ուվերտյուրան։
Հենց Վիտեզսլավ Նովակն է Ալեքսանդր Մոյզեսի ուշադրությունը հրավիրել սլովակյան ազգային երաժշտության վրա, որը հետագայում նրա համար դարձել է ներշնչանքի աղբյուր։
Ալեքսանդր Մոյզես (, 4 սեպտեմբերի, 1906, Կլոստեր Կյուխորն, Ավստրո-Հունգարիա – 20 նոյեմբերի, 1984, Բրատիսլավա, Չեխոսլովակիա, ներկայում՝ Սլովակիա), սլովակ երգեհոնահար, դիրիժոր, կոմպոզիտոր և մանկավարժ։
Մայրը՝ Նատալյա Կրասնոյարսկայան, եղել է Մեծ թատրոնի մնջախաղի անսամբլի ռեժիսոր և պրոֆեսիոնալ երգչուհի, Ռուսաստանի վաստակավոր արտիստ , ծնվել է Կիևում։
Ամուսին – Գոշա Կուցենկո, ծանոթացել են Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիայի ընդունելության քննությունների ժամանակ, միասին ապրել են հինգ տարի,