polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Փարիզի համալսարանում ուսանել է մաթեմատիկա, փիլիսոփայություն և իրավագիտություն, սակայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատճառով ընդհատել է ուսումը, որը շարունակել է պատերազմի ավարտից հետո։
Նույն թվականին Անն Անսելին Ֆուլբրայթի կրթաթոշակ է ստացել և տեղափոխվել Ամերիկա՝ Կուրտ Լևինի մոտ ուսանելու փոխգործակցության գործընթացները և խմբի դինամիկան։
Սոցիոմետրիայի հիմնադիրն այնքան տպավորված է եղել Աննի անհատականությամբ և աշխատանքով, որ նրան համարել է իր որդեգիր աղջիկը, նրանք մտերիմ են եղել մինչև Մորենոյի կյանքի վերջին օրերը։
1998 թվականին լույս է տեսել Անն Անսելին Շուտցենբերգերի «, » («Նախնիների սինդրոմը. տրանսգեներացիոն կապեր, ընտանեկան գաղտնիքներ, տարեդարձի սինդրոմ, տրավմաների փոխանցում և գենոսոցիոգրամի պրակտիկ օգտագործում») աշխատությունը, որը նվիրված է հոգեկան ապրումների ազդեցությանը և սերնդեսերունդ փոխանցվելու երևույթին։
Անն Անսելին Շուտցենբերգեր , ֆրանսիացի հոգեբան, կլինիկական և սոցիալական հոգեբանության փորձագետ, հոգեբանության դոկտոր, Նիսի համալսարանի պատվավոր պրոֆեսոր, որտեղ շուրջ քսան տարի գլխավորել է կլինիկական և սոցիալական հոգեբանության լաբորատորիան։
1970 թվականին Անն Անսելին քաղցկեղով հիվանդների բուժման և նրանց ընտանիքիների հետ աշխատանքների լրացուցիչ միջոցների պրակտիկա է ներկայացրել, 1985 թվականից սկսել է աշխատել քաղցկեղի վերջին փուլում գտնվող հիվանդների հետ։
Նախքան համալսարանն ավարտելը մասնակցել է համաժողովի, որտեղ հանդես է եկել Պուերտո Ռիկոյի Ազգայնական կուսակցության նախագահ Պեդրո Ալբիսու Կամպոսը և տպավորվել է նրա քարոզած անկախության իդեալներով։
1931 թվականին միանում է Ազգայնական կուսակցությանը, ակտիվ գործունեություն ծավալում Պուերտո Ռիկոյի Ազգայնական կուսակցության կանանց ճյուղի «Ազատության դուստրերի» ձևավորման գործում։
Որպես Խայույայի Ազգայնական կուսակցության առաջնորդ՝ նա իր տանը զենք էր պահում, որն օգտագործվել է ընդդեմ Միացյալ Նահանգների՝ կղզում իշխելու 1950 թվականի ապստամբության ժամանակ։
1950-ական թվականների Պուերտո Ռիկոյի Ազգայնական կուսակցության ապստամբությունների ժամանակ Կանալեսը ղեկավարել է շարժման անդամներին և երեք օրվա ընթացքում վերահսկողության տակ վերցրել քաղաքը։
1931 թվականին համալրել է Պուերտո Ռիկոյի Ազգայնական կուսակցության շարքերը և օգնել կազմավորելու Պուերտո Ռիկոյի Ազգայնական կուսակցության կանանց թևը՝ «Ազատության դուստրերը»։
1929 թվականին տեղափոխվել է Երևան, որտեղ ամուսնու' Ա. Ա. Բաբայանի հետ շարունակել է հետազոտական աշխատանքները, աշխատել է ՀԽՍՀ բույսերի պաշտպանության կայանում, 1930-1949 թվականներին եղել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտի, 1972-1976 թվականներին' Երևանի պետական համալսարանի ամբիոնների վարիչ դոցենտ, պրոֆեսոր, խորհրդատու, 1934-1938 թվականներին' ՀԽՍՀ բույսերի պաշտպանության կայանի բաժնի վարիչ։
Աշխատանքները վերաբերում են սնկաբանության և ֆիտոպաթոլոգիայի, գյուղատնտեսական մշակաբույսերի հիմնական վնասաբեր հիվանդությունների հարուցիչների կենսաբանության ուսումնասիրությունների հարցերին։
Միլսը պատմում է Ջեյմս Չաումանի, Նարագանսեթի հնդկացու մասին, ով ճամփորդում էր Կոնեկտիկուտի ջրերով և հասել էր Վետերսֆիլդ մոտ 1740 թվականին, փնտրելով աշխատանք և բնակավայր։
Լյուիս Միլսը պատմում է Մոլի Բարբերը, ուժեղ կամքով կին էր՝ ապրող Վետերսֆիլդում, Կոնեկտիկուտ, ընդդիմացել էր հորը, ով արգելել էր նրան ամուսնանալ երիտասարդի հետ։
Այդտեղ գտնվել են դեն նետված և կոտրված սպասք, մետաղական գործիքներ, քարի կտորներ, ծխամորճեր, ժանգոտված մեխեր, կորցված մետաղադրամներ, վերարկուներից պոկված կոճակներ, սննդի մնացորդներ, գերեզմանաքարեր։
Նրա ներկայացուցիչները տրամադրել էին անհրաժեշտ տեղեկություններ և փաստաթղթեր մշակույթի նախարարությանը՝ խնդրելով տրամադրել պահպանական կարգավիճակ և «Տուվարջիևների տունը՝ բիլիարդատնով» ճանաչել հասարակական արժեք ունեցող օբյեկտ։
Այն իրենից ներկայացնում է մեկ ընդհանուր եղբայրական գերեզման, որտեղ հուղարկավորել են շուրջ 130 Ռուսական բանակի զինծառայողներ , ովքեր նահատակվել են 1914 թվականի նոյեմբերի 21-ին։
Գերեզմանատնից հարյուր մետր հեռավորության վրա գտնվուևմ է մեկ այլ՝ Զինվորական գերեզմանատուն 2 գերեզմանատունը, որտեղ կրկին Առաջին համաշխարհային պատերազմի զոհ դարձաձ Ռուսական բանակի զինվորների աճյուններն են ամփոփված։
Ժան Ռենուարը Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին, ինչպես իր ֆիլմի հերոսները, եղել է ռազմական օդաչու և կիսել է իր սերնդակիցների պատրանքն այն մասին, որ այդպիսի մեկ ուրիշ պատերազմ այլևս չի լինի։
Բազմաթիվ ճամբարներ փոխելուց ու փախուստի անհաջող փորձերից հետո Մարեշալին ու Բոելդյոյին ուղարկում են ամրոց, որտեղից, ինչպես վկայում են, դեռ ոչ մեկին չէր հաջողվել փախչել։
Երբ 1936 թվականին Ռենուարը վերջապես ձեռնամուխ է լինում «Մեծ պատրանքին», նա արդեն ուներ մոտ երկու տասնյակ համր և հնչուն ֆիլմեր և 1930-ական թվականների բանաստեղծական ռեալիզմի ներկայացուցիչներից էր։
Ֆրանսուա Տրյուֆոն գրել է, որ եթե «Մեծ պատրանքը» դուր եկավ միանգամից և ամենքին, ապա առաջին հերթին այն բանի շնորհիվ, որ դա Ռենուարի առաջին ֆիլմն էր, ուր ռեժիսորը հոգեբանությանն ավելի մեծ տեղ էր տվել, քան բանաստեղծականությանը։
Ավելի ուշ նա գրել է. «Եթե ֆրանսիացի գյուղացին ֆրանսիացի ֆինանսիստի հետ հայտնվի նույն սեղանի շուրջ, նրանք ոչինչ չեն ունենա իրար ասելու։
Հյուրընկալ ձևով ընդունում է նրանց, սակայն սեղանի շուրջ պարզ, անմիջական Մարեշալին անուշադրության է մատնում, իսկ ազնվական պահվածքով Բոելդյոյի հետ հեշտությամբ ընդհանուր լեզու է գտնում։
Բոելդյոն, ծանր վիրավորում ստանալով Ռաուֆենշտայնի կողմից, մահանում է հենց նրա ձեռքերում, իսկ Մարեշալն ու Ռոզենթալը փորձում են հասնել շվեյցարական սահմանին։
Ռաուֆենշտայնի դերը սկզբնապես նախատեսված էր թատրոնի դերասան, ռեժիսոր Լուի Ժուվեի համար, սակայն որոշ հանգամաքներով պայմանավորված' նա հրաժարվում է դերից։
Կոչվել է բրիտանացի տնտեսագետ Ռալֆ Նորման Էնջելի գրքի անունով, ով կարծում էր, որ եվրոպական ազգությունների տնտեսական ընդհանուր շահերը պատերազմն անօգուտ են դարձնում։
Երեկոյան գերմանացիները ռուսները ետ շպրտեցին երկաթուղուց հարավ իսկ ռուսների քսանյոթերորոդ հետևակային դիվիզիան ծանր կորուստներ կրելով հետ նահանջեց կորցնելով շուրջ 6600 մարդ։
Հյուսիսային թևում Բիլդերվայնչենի երկու կողմից ռուսները համառ դիադրություն ցույց տվին սակայն առաջին հետևակային դիվիզիան մինչ մութն ընկնելը դիմադրեց ռուսների բոլոր հարձակումներին։
Հարավային թևում հաղթանակից հետո գեներալ Ֆրանսուա մտադիր էր մյուս օրը հյուսիսիային թևում մարտի մեջ մտցնել երրորդ հետևակային բրիգադին և հասնել վճռական հաղթանակի։
Չնայած ռուսական ուժերը մոտ հինգ անգամ գերազանցում էին գերմանական ուժերին (ռուսական 84000-անոց զորքը կռվում էր 16000-անոց գերմանական զորքի դեմ) ռուսական բանակը պարտություն կրեց, սակայն շարունակեց հետագա առաջընթացը իսկ գերմանական զորքերը նահանջեցին Գումբիննեն։
Համաձայն գերմանական գլխավոր շտաբի Անտանտի դեմ պատերազմի ընդհանուր ռազմավարական ծրագրի գերմանական բանակի գլխավոր ուժերը՝ 102 դիվիզիա պատերազմի սկզբում ուղղված էին Արևմտյան ճակատ՝ Ֆրանսիայի դեմ, իսկ Ռուսաստանի դեմ թողնելով ընդամենը մեկը՝ ութերորդ զորքը։
Այդ զորքի հրամանատարը գեներալ-գնդապետ Մաքսիմիլան ֆոն Պրիտվեցը որոշում է պաշտպանություն ծավալել Անգրապա գետի լայնությամբ (ծրագրավորվում էր գետի տարածքում պարտության մատնել Ռեննենկամպֆին իսկ հետո շարժվել դեպի հարավ Սամսոնովի դեմ։
Առաջին զորքին հանձնարարված էր դուրս գալ օգոստոսի 14-ին, անցնել սահմանը օգոստոսի 17-ին, շրջանցել Մազուրյան լիճը հյուսիսային հատվածից և կտրել գերմանացիներին Քյոնիսբերգից։
Երկրորոդ զորքը պետք է դուրս գար օգոստոսի 16-ին, անցներ սահմանը օգոստոսի 19-ին, շրջանցեր լիճն արևմուտքից և թույլ չտար գերմանական զորքի նահանջը Վիսլայից։
Օգոստոսի 17-ին Պրիտվեցը հրամայեց Ֆրանսուային շտապ զորքերը դուրս բերել Գումբիննենից, քանի որ առաջին կորպուսի գործողությունները չէին համապատասխանումը ընդհանուր ռազմական գործողությունների պլանին։
Թոմաս Ստարլզը ծնվել է 1926 թվականի մարտի 11-ին Այովայի Լե Մարս քաղաքում՝ թերթի խմբագիր, ֆանտաստ գրող Ռոման Ֆրեդերիկ Ստարլզլի ընտանիքում։
Այնուհետև ավարտում է Չիկագոյի Նորթվեսթերն համալսարանի բժշկական դպրոցը, որտեղ 1950 թվականին ստանում է անատոմիայի մագիստրոսի, իսկ 1952 թվականին՝ նյարդաֆիզիոլոգիայի մագիստրոսի և գիտությունների թեկնածուի աստիճան։
Հեղինակ կամ համահեղինակ է ավելի քան 2130 գիտական աշխատությունների, 4 գրքերի, ժողովածուներում 292 գլուխների, որի շնորհիվ նա համարվում է աշխարհի արդյունավետ գիտնականներից մեկը։
Ճակատամարտը տեղի ունեցավ 1914 թվականի օգոստոսի 12-ին գերմանական զորքի, Գեորգ ֆոն դեր Մարվիցի գլխավորությամբ մի կողմից և բելգիացի զինվորների Լեոն դը Վիթի գլխավորությամբ մյուս կողմից։
Բելգիացի ինժեներները վնասել էին Գետեի կամուրջը սակայն այն կիսով չափ էր շարքից դուրս եկել, և այնուամենայնիվ գերամանացի մոտ 1.000 զինվոր կարողացան անցնել գետը և մոտենալ Հալենի կենտրոնին։
Գերմանական 17-րդ և 3-րդ հեծելազորային բրիգադները տեղակայված էին Հալենի հարավում, որոնց փոխօգնության էին հասել հրետանավորները, սակայն գրոհները հետ մղվեցին մեծ կորուստներ պատճառելով։
Դը Վիթը հետ մղեց գերմանական հեծյալների գրոհենրը' հրամայելով իր հեծելազորին և հեծանվորդներին գրոհները դիմավորել տեղատարափ հրաձգային գնդակոծություններով, ինչը բերեց գերմանացիների մեծաթիվ կորուստների։
Այնուամենայնիվ բելգիացիների այս հաղթանակը չունեցավ մարտավարակն նշանակություն, քանի որ գերմանացիները արդեն նվաճել էին Նամուրի, Լիեժի և Անդվերպենի ամրացված գոտիները, ինչի վրա հիմնված էր Բելգիայի մարտավարությունը։
Օգոստոսի 8-ին Հինգերորդ բանակին հրամայվեց դիրքավորվել Չորրորդ բանակի ձախ թևում և պատրաստ լինել գրոհելու գերմանացիների հարավային թևի ուղղությամբ դեպի Շառլվիլլ-Մեզյերի և Մուզոն, չնայած տեղանքը դժվարանցանելի էր։
Բոլոր չորս կորպուսները մնացին դիրքերում մինչև օգոստոսի 12-ը, երբ Ժոֆրին թույլատրեց գեներալ Շառլ Լանրեզակին շարժել կորպուսը հյուսիս Գիվեի ուղղությամբ' խափանելու գերմանացիների հնարավոր փորձը անցնել Մաաս գետը Գիվեի և Նամուրի մոտ, 35 կմ դեպի հյուսիս, ինչը երկարացրեց ճակատը 80 կմ-ով։
Ժոֆրին մերժեց բանակի տրոհումը և հրամայեց Լանրեզակին բանակը պահել Շառլվիլլ-Մեզյերում և պատրաստ լինել դիմակայել գերմանացիների գրոհին Մուզոնից և Նամուրից։
Օգոստոսի 14-ին Ժոֆրին և Լանրեզակը հանդիպեցին, սակայն Ժոֆրին հավաստիացրեց, որ ընդամենը մի քանի գերմանական հեծելազորային և հետևակային խմբեր են անցել Մաասը։
Երբ Բրիտանական էքսպեդիցիոն զորքերը տեղաժարվեցին դեպի Մոբյոժ և Հիրսոն, Հինգերորդ բանակի վերադասավորումը խախտեց մյուս բանակների դասավորվածությունը։
Օգոստոսի 14 հետախուզությունը հայտնեց, որ ութ գերմանական կորպուսներ գտնվում են Լյուքսեմբուրգի և Լիեժի միջև և մյուս օրը Ժոֆրին թույլատրեց Հինգերորդ բանակի տեղաշարժը հյուսիս, որպեսզի գործեին Մաասի հետևում։
Գերմանական զորքերի Մաաս գետի կամուրջների վրա հարձակման նորությունները Ժոֆֆեին ստիպեցին ենթադրել, որ գերմանացիներիը կհարձակվեն Շառլվիլլ-Մեզյերից Ժիվե' ֆրանսիական զորքրերի հյուսիսային թևից 40 կմ հյուսիս։
Օգոստոսի 12-ին Ժոֆրին թույլատրեց Լանրեզակին առաջին կորպուսը շարժել դեպի արևմուտք դեպի դինան Դինան, որը գտնվում էր Մաաս գետի վրա և օգոստոսի 15-ին Ժոֆրին հրամայեց Հինգերորդ բանակի հիմնական մասը տեղափոխել հյուսիս արևմուտք դեպի Սամբրե։
Սպասվում էր, որ Մաասե գետը հյուիսից կանցին ոչ մեծ գերմանական զորք, ինչը թույլ տվեց ենթադրել ֆրանսիացիներին, որ գերմանական զորքերի կենտրոնը սպասվածից թույլ է լինելու։
Օգոստոսի 18-ին Ժոֆրին հրամայեց Երրորդ, Չորրորդ և Հինգերորդ բանակներին բելգիացիների և բրիտանացիների հետ միասին գրոհել գերմանական բանակների վրա Տիոնվիլում և Լյուքսեմբուրգում, որտեղ համարվում էր, որ գտնվեւոմ էին գերմանական 13-15 կորպուս։
Հինգերորդ բանակը պետք է հաղթանակեր Ժիվեի ուղղությամբ, միևնույն ժամանակ հաղթանակած չորրորդ բանակը կանցներ հյուսիս և կգրոհեր գերմանական բանակների հարավային թևից։
Երրորդ և Չորրորդ բանակները պետք է պարտության մատնեին գերմանական հիմնական բանակներին, այդ պատճառով Չորրորդ բանակի չորս կորպուսներին ավելացվեցին ևս երկու կորպուս մյուս բանակներից։
Ֆրանսիացիների հիմնական գրոհը հարավում սկսվեց օգոստոսի 14-ին, երբ Առաջին բանակը իր երկու կորպուսներով շարժվեց Վոգեզների ուղղությամբ, երկու կորպուս դեպի հյուսիս արևելք Սառբուրգի ուղղությամբ և Երկրորդ բանակի երկու աջաթևյան կորպուս գեներալ դը Կաստելյուի գլխավորությամբ շարժվում էր Առաջին բանակի ձախ կողմով։
Չնայած տարաձայնություններին, Ժոֆրին այնուամենայնիվ հրամայեց անցնել Վոգեզները դեպի հարավ արևելք Դոնոնի ուղղությամբ և հյուսիս արևելք Սառբուրգի ուղղությամբ։
կորպուսի 24-րդ դիվիզիան մառախուղի ժամանակ հարձակվեց Ցիրեյի վրա, սակայն հրետանու և թնդանոթային կրակի ճնշման տակ հետ մղվեց' տալով բազմաթիվ կորուստներ։
Օգոստոսի 15-ին Երկրորդ բանակի հրամանատարությունը հայտնեց, որ գերմանական հեռահար հրետանին հանգիստ կարողանում է հրետակոծել ֆրանսիական հրետանին և հետևակը, իսկ գերմանական հետևակը մեծ կորուստներ է պատճառում ֆրանսիացիների գրոհայիններին։
Ժոզեֆ Ժոֆրին, ով Ֆրանսիական բանակի գլխավոր հրամանատարն էր 1911 թվականից և Պաշտպանության նախարար, Ադոլֆ Մեսիմին հանդիպեցին օգոստոսի 1-ին և համաձայնվեցին որ պատերազմի ժամանակ ռազմական գործողությունները պետք է գլխավորի գերագույն հրամանատարը։
Օգոստոսի 2-ին գերմանական փոքր զորախմբեր անցան Ֆրանսիայի սահմանը և Մեսիմին խնդրեց Ժոֆրիին, որ նա ազատ կարողանա հրաման տալ ֆրանսիացի զինվորներին դիմադրել գերմանացիներին, սակայն ոչ Բելգիայի սահմանին։
Ժոֆրին զգուշացնող հրաման ուղարկեց, որով ֆրանսիացիները պետք է փակեին սահմանամերձ գոտին, իսկ կորպուսը պետք է պատրաստվեր գրոհել Մյուլհաուզենի ուղղությամբ իսկ Բելֆորտի հյուսիս արևելքում կորպուսը պետք է սկսեր գրոհը Նանսիի ուղղությամբ։
Մինչև հրամանը տեղ կհասներ գերմանացի զինվորները մտան Լյուքսեմբուրգ և Չորրորդ բանակին հրամայվեց շարժվել Երրորդ և Հինգերորդ բանակների միջև և պատրաստ լինել գրոհել Վերդենի ուղղույթամբ։
Համաձայն ֆրանկո-ռուսական դաշինքի, Ժոֆրին հրամայեց պատրաստվել գրոհել Էլզասի և Լոթարինգիայի ուղղությամբ օգոստոսի 14-ին' չիմանալով Գերմանիայի գրոհի մասին Բելգիայի տարածքով։
նախագծով Ֆրանսիայի խաղաղ ժամանակների բանակը կազմված էր մոտ 2.000.000 զինվորից, որը բաժանված էր հինգ դաշտային բանակի, որոնք պահեստազորայինների հետ միասին պետք է պաշտպանեին իրենց հատվածները հարավից մինչև հյուսիս։
1871 թվականից հետո Ֆրանսիան կառուցեց տասնվեց երկաթգիծ Գերմանիայի սահման, մինչդեռ Գերմանիան ուներ միայն տասներեքը և կարող էր սպասել մինչև իմանար Գերմանիայի մտադրությունների մասին։
Նրանք չէին սպասում, որ Գերմանիան կօգտագործի պահեստային ուժերը, ինչպես նաև հույս ունեին, որ Գերմանիան մեծ ուժեր կկենտրոնացնի Ռուսաստանի դեմ արևելյան ռազմաճակատում' թողնելով արևմտյան բանակից որոշ չափով զորք, որպեսզի Բելգիայով անցնի Մաաս և Սամբրե գետերը։
Ֆրանսիայի հետախուզությունը գերմանական հրամանատարության 1905 թվականի ծրագրերից էր հավաքագրել, որով գերմանական զորքերը չպետք Նամուրից հյուսիս գնային, իսկ Բելգիայի ամրոցները ի վիճակի պետք է լինեին դիմակայել հիմնական գրոհներին։
Գերմանական 2-րդ բանակի վրա հարձակումը ըստ ժոֆրիի պետք է խախտեր նրանց դասավորվածությունը, քանի որ թևերը թողել էին բանակի կենտրոնը թույլ պաշտպանված և խոցելի կդարձնեին նրանց դիրքերը Նյոշատոյում և Արլոնում։
Օգոստոսի 8-ին Ժոֆրին հրապարակեց գլխավոր համար 1 ուղեցույցը, համաձայն որի զորքի հիմնական մարտավարությունը պետք է լիներ գերմանական բանակի ոչնչացումը, այլ ոչ թե հողերի գրավումը։
Էլզասի ուղղությամբ գրոհը, ինչպես նաև Լոթարինգիայի ուղղությամբ Առաջին և Երկրորդ բանակների գրոհները կստիպին գերմանացիներին վերադասավորվել և ստիպել օգնության հասնել Բելգիայի հարավի գերամանական զորքերին։
Օգոստոսի 9-ին հետախուզությունը հայտնեց, որ մեկ գերմանական կորպուս է տեղակայվեց Ֆրայբուրգի մոտ, Շվեյցարիայի սահամանի մոտակայքում, երեքը' Ստրասբուրգի մոտ, չորսը' Լյուքեմբուրգում և վեցը շարժվում են Լիեժից դեպի Լյուքսեմբուրգի հյուսիս, սրտեղ մինչ այդ տեղակայված էին հինգ կորպուս։
Հետախուզությունը հայտնեց որ գերմանական հիմնական ուժերը' 6-րդ և 7-րդ բանակները Ռուպրեխտ Բավարացու ընդհանուր հրամանատարության ներքո, շատ մոտ էին ֆրանսիական զորքին և ցանկացած պահի կարող են հակագրոհել։
Երբ հանդիպեցին գերմանացիների պաշտպանությանը քաղաքի ձախ կողմում, Ժոֆրին հրամայեց երկրորդ բանակին գրոհել հյուսիսից, ինչը պետք է խուճափի մատներ գերմանացիներին։
Ժոֆրին օգոստոսի 14-ը նշանակեց օր, երբ Առաջին և Երկրորդ բանակները պետք է անցնեին Լոթարինգիա Թուլի և Էպինալի միջև, դեպի գերմանական ամրացված Մեց-Թիոնվիլ հատված։
Երկրորդ բանակը պետք է հարձակվեր Մորանժի ուղղությամբ, որը Նանսիից 45 կմ հյուսիս արևելք էր, իսկ երկու կորպուսներ Առաջին բանակի հյուսիսից և ձախ թևից երեք կորպուսներ պետք է շարժվեին հարավ դիմագրավելու գերմանացիների հարձակմանը Մեցից։
Ֆրանսիացիների հարձակումը դժվարացավ, քանի որ երկու բանակներ ուշանում էին նախատեսված ժամանակացույցից հատկապես հարավում դժվարանցանելի ճանապարհների պատճառով, ինչի արդյունքում զորքերի միջև տարածությունը կազմեց 150 կմ։
Առաջին և Երկրորդ բանակների նպատակն էր խառնել գերմանական զորքերի դասավորվածությունը' մանևրելով Բելգիայում և Լյուքսեմբուրգում, ինչի արդյունքում պետք է գտնեին գերմանական զորքերի թույլ կողմը և հարձակվեին։
Ժոֆրին հրամայել էր Առաջին և Երկրորդ բանակներին իրենց վրա վերցնել որքան հնարավոր է շատ գերմանական դիվիզիաներ, որպեսզի հեշտացնեն ֆրանսիական զորքի գործը հյուսիսում։
Ֆրանսիական կորպուսը 14-րդ և 41-րդ դիվիզիաներով, գեներալ Բոնուի հրամանատարությամբ Բելֆորտից շարժվեցին դեպի Մյուլհաուս և Կոլմար, որը գտնվում էր 35 կմ դեպի հյուսիս արևելք։
Ալֆրեդ ֆոն Շլիֆենը, ով կայսրության գլխավոր շտաբի պետն էր 1891-ից 1906 թվականին, ստեղծել էր մի քանի նախագիծ, որով Գերմանիան պետք է հաղթեր Ֆրանսիական բանակին, եթե Գերմանիան գտնվեր պատերազմի մեջ Բելգիայի կամ Ֆրանսիայի դեմ։
նախագիծը ֆրանկո-գերմանական պատերազմի համար էր, որով Ֆրանսիան պետք է պաշտպանվեր, իսկ Գերմանիան հարձակվեր' անցնելով Բելգիան Անդվերպենով և Նամուրով և մուտք գործեր դեպի Վերդեն-Մառնե-Փարիզ պաշտպանական տարածք։
Գերմանական զորքերը պետք է պահեին տարածքը մինչև երկաթգծի միջոցով կստանային օգնություն և կկառուցեին հիմնական պաշտպանական գիծ, որից հետո կնախապատրաստվեին երկրորդ գրոհին։
Հելմուտ ֆոն Մոլտկե կրտսերը փոխարինեց Շլիֆենին 1906 թվականին և որոշեց, որ ֆրանկո-գերմանական պատերազմը միայնակ չի լինի, և իտալական և ավստրո-հունգարական զորքերը չեն կարողանա պաշտպանել ֆրանկո-գերմանական սահմանը ինչպես սկզբում նախագծվել էր։
Ժոֆրին սկսեց արձակել հրամանատարներին օգոստոսի սկզբին, սկսելով կորպուսի հրամանատար Բոնուից և սեպտեմբերի վեցի դրությամբ ազատել էր երկու բանակների, տաս կորպուսների և 38 դիվիզիայի հրամանատարների, փոխադրելով նրանց Լիմոժ :
Ժոֆրն օգոստոսի 16-ին հանդիպեց Ջոն Ֆրենչի հետ և իմացավ, որ բրիտանացիները պատրաստ կլինեն օգոստոսի 24-ին, Ժոֆրին նաև հրամայեց տարածքային դիվիզիաներին պահել Մոբյոժից Դանկրիկ տարածքը։
Գերմանացիների կողմից Լիեժի պաշարումը ավարտվեց օգոստոսի 16-ին և գերմանական 1-ին և 2-րդ բանակները տասներկու կորպուսներով, ինչպես նաև 3-րդ բանակը չորս կորպուսներով շարժվեցին առաջ։
Ֆրանսիացիները նախապատրաստվում էին հետագա գրոհներին, սակայն նրանց կանգնեցրեց Լոթարինգիայում և Բելգիայում ֆրանսիացիների պարտությունները և Էլզասի բանակը նահանջեց դեպի ելման դիրք' Բելֆորտ։
Օգոստոսի 26-ին ֆրանսիացիները լքեցին Մյուլհաուզը և պաշտպանողական գիծ կառուցեցին Ալտկրիշի մոտ, սակայն հետագայում ևս նահանջեցին դեպի Փարիզ։
Ճակատամարտի ռամզական մարտավարությունը Ֆրանսիայի կողմից նախագծել էր գեներալ Ժոզեֆ Ժոֆրեն համաձայն նախագիծ -ի, իսկ Գերմանիայի հարձակողական մարտավարության հեղինակն էր Հելմութ ֆոն Մոլտկե կրտսերը։
Գերմանացիները իրենց զորքերը կենտրոնացրեցին աջ թևում, նպատակն էր անցնել Բելգիայի տարածքով և հարձակվել Ֆրանսիայի վրա թիկունքից, սակայն նրանց դիմակայեցին գեներալ Շառլ Լանզերակի հինգերորդ բանակը հյուսիս արևմուտքից և Բրիտանական էքսպեդիցիոն զորքեր նրանց ձախ թևից։
Ֆրանկո-բրիտանական զորքերի դիմադրությունը թույլ տվեց Ֆրանսիային ժամանակ շահել և կազմակերպել Փարիզի պաշտպանություն, արդյունքում տեղի ունեցավ Մառնեի առաջին ճակատամարտը։
Վերդենի հարավում Երրորդ բանակը վերանվանվեց Լոթարինգիայի բանակ և սպասում էր գերմանացիների գրոհին Մեցից, ինչը չկայացավ, և Երրորդ բանակը որոշեց ներխուժել Բելգիա։
Ֆրանսիական բանակները ներխուժեցին Բելգիա ինը հետևակային կորպուսով, որոնց դիմակայում էին տասը գերմանական կորպուս և վեց պահեստային բրիգադ, որոնք գտնվում էին Մեցից մինչև Լյուքսեմբուրգ ընդհանուր տարածքում։
Գերմանական 4-րդ բանակը Ալբրեխտ Վյուրտեմբերգցու հրամանատարությամբ և 5-րդ բանակը Թագաժառանգ արքայազն Վիլհելմի գլխավորությամբ շարժվում էին ավելի դանդաղ 1--ին, 2-րդ և 3-րդ բանակներից և ֆրանսացիների գրոհը նրանց դեմ տեղի ունեցավ օգոստոսի 21-ին:
Օգոստոսի 22-ին ֆրանսիացիները գրոհեցին գերմանական Երրորդ բանակի կորպուսի վրա Լոնվիում հորդառատ անձրևի և խիտ մառախուղի պայմաններում առանց հրետանու օգնությամբ։
Ժոֆրին նախնական հրահանգներ տվեց օգոստոսի 18-ին, սակայն չեղարկեց, քանի որ հետախուզությունը նկատել էր, որ Երրորդ և Չորրորդ բանակների դեմ դուրս էին եկել փոքրաթիվ գերմանական զորքեր և զորքի մեծ մասը շարժվում էր հյուսիս արևմուտք։
Օգոստոսի 19-ին Չորրորդ բանակի գեներալ Ֆերդինանդ դը Լանգլ դը Կարիին հրամայնվեց նվաճել Սեմուա գետի կամուրջները, սակայն չմտնել Բելգիայի տարածք մինչև չսկսվի գերմանացիների գրոհը։
Ժամանակից շուտ գրոհը կարող էր ծուղակի մեջ գցել, սակայն մյուս կողմից չգրոհելը գերմանացիներին ժամանակ տվեց Լյուքսեմբուրգից լրացուցիչ ուժեր կենտրոնացնել և պատրաստվել ֆրանսիացիների գրոհին։
Օգոստոսի 20-ին գերմանական բանակները հարավից գրոհեցին ֆրանսիական Առաջին և Արկրորդ բանակների վրա և մյուս օրը Երրորդ և Չորրորդ բանակները սկսեցին իրենց գրոհը։
Գերմանացիների գրոհ հարավ արևելյան Բելգիայով Շառլվիլլ-Մեզյերի ուղղությամբ և հնարավոր հարձակումը Լոթարինգիայից Վերդենի, Նանսիի և Սենտ Դիի ուղղությամբ անսպասելի էր։
Առաջին, Երկրորդ և Երրորդ բանակները տեղակայվեցին Էպինալում և Վերդենում' պաշտպանելու հնարավոր գրոհենրը Էլզասից և Լոթարինգիայից, Չորրորդ բանակը տեղակայվեց Մոնմեդիից Սեդան և Շառլվիլլ-Մեզյերի տարածքներով և Հինգերորդ բանակը Վերդենից արևմուտք, պատրաստ շարժվելու արևելք և հարձակվելու գերմանացիների հարավային թևի վրա կամ դեպի հարավ հարձակվելու հյուսիսային թևի վրա Լոթարինգիայի ուղղությամբ։
կորպուսին միացվեց 44-րդ դիվիզիան, 55-րդ պահեստային դիվիզիան, 8-րդ հեծելազորային դիվիզիան և պահեստային դիվիզիայի 1-ին խումբը, որպեսզի վերանվաճեն Էլզասը մինչև օգոստոսի 14-ը, որը կլիներ Լոթարինգիայի վրա Առաջին և Երկրորդ բանակների ավելի մեծ գրոհի մասը։
Բելգիայի ռազմական մարտավարությունը կապվում էր մյուս ուժերի կողմից գերմանական հարձակումներից պաշտպանման վրա, չնայած անգլո-ֆրանսիական դաշինքը թողեց Բելգիացիներին միայնակ, իսկ բրիտանացիների վերաբերմունքը Բելգիայի նկատմամբ փոխվեց' համարելով Բելգիան բրիտանական պրոտեկտորիատ։
Գլխավոր շտաբը ձևավորվեց 1910 թվականին, սակայն , գեներալ լեյտենանտ Հարի Յանգբլութը պաշտոնանկ արվեց 1912 թվականի հունիսի 30-ին և գեներալ լեյտենանտ Շավոլիե դը Սելիերս դը Մորանվիլը չնշանակվեց մինչև 1914 թվականի մայիսը։
Ֆրանսիացիները խորհուրդ տվեցին Բելգիայի հիմնական ուժերը կենտրոնացնել սահմանին, սակայն Բելգիայի հրամանատարությունը որոշեց գնալ փոխզիջման, երկու դիվիզիա ուղարկվեց Լիեժ և Նամուր, իսկ մնացած զորքը տեղակայվեց Գետե գետի հետևում։
Գերմանական հիմնական զորքերը փորձեցին հետևել նախագծին' անցնելով Բելգիան և հարավից ներխուժեցին Ֆրանսիա, այսպիսով ֆրանսիական բանակները պետք է կենտրոնացվեին Մաաս, Էնա, Սոմ, Ուեազ, Մառնե և Սեն գետերի վրա, չթողնելով ներխուժել Ֆրանսիայի հիմնական տարածք։
Ռիչարդ Աթենբորո (անգլերեն' , ամբողջական անունը' Ռիչարդ Սեմյուել Աթենբորո կամ բարոն Աթենբորո , ), թատրոնի և կինոյի բրիտանացի դերասան, կինոռեժիսոր, պրոդյուսեր։
Աթենբորո ընտանիքը այն ընտանիքներից էր, ովքեր 1939 թվականին արձագանքել էին «Կինդերտրանսպորտ» փրկարարական գործողության կամավորական կոչին և իրենց հարկի տակ ընդունել էին երկու գերմանա-հրեական' 9 և 11 տարեկան աղջիկների։
Նրանք ունեցել են երեք երեխա, որդին՝ թատրոնի ռեժիսոր Մայքլ Ջոն Աթենբորոն, և երկու դուստրերը' Ջեյն Աթենբորոն և Շառլոտա Իզաբել Աթենբորոն։
Ռիչարդ Աթենբորոն ստացել է նաև Ֆրանսիայի Արվեստների և գրականության շքանշան, Հնդկաստանի պետական Պադմա Բհուշան պարգևը, Հարավաֆրիկյան Հանրապետության Օլիվեր Տամբոյի անվան պետական պարգևը և այլ պարգևներ ու մրցանակներ։
1967 թվականին Ռիչարդ Աթենբորոն արժանացել է Բրիտանական կայսրության ուխտի կոմանդորի աստիճանին, 1976 թվականին նրան շնորհվել է ասպետի տիտղոս, իսկ 1993 թվականին' Միացյալ թագավորության պերության' բարոնի ցմահ տիտղոսը։
Երկրորդ տեղը զբաղացրլ է Հունգարական թիմը, հիմնական կազմը, խաղացել է հավասար, աչքի է ընկել միայն պահեստային Կ. Խավաշինը, նա ունեցել է 10 հաղթանակ և 4 ոչ ոքի։
Չնայած նրան, որ յուրաքանչյուր երկիր փորձում էր ցուցադրել իր լավագույն կազմը, Լեհաստանի թիմը ներկայացնում էր Ա.Ռուբինշտեյնին, Ս. Տարտակովերին և Դ. Պշեպյուրային, սկզբնական շրջանում համարվում էին ֆավորիտները։
15-րդ տուրում հունգարիայի թիմին հաղջղությունը Ժպտաց, 60-ամյա Մարոցին խաղաց թագուհին, նորվեգացի Օ.Օլսենոմի հետ խաղալիս և չկարողացավ շարունակել խաղը սրտի կաթվածի պատճառով։
Մրցանակներով են պարգևատրվել նաև նշված է հանդիպման ժամանակ Ռիխտերը — Աբրամավիչյուսը , Վուազենը — Դ.Նոտեբոմը և Ի. Կէժդեն — Ս. Ֆլոր ։
Օլիմպիադայում ի հայտ եկան նոր անուններ. 17-ամյա Է.Էլիսկազես Ավստրիա, 20-ամյա Նոտեբըմա Նիդերլանդներ և 21-ամյա Ս.Ֆլորա Չեխոսլովակիա ։
Եզրափակիչ փուլում գավաթի խաղարման ճակատագիրը որոշվեց, հունգարական թիմը կես միավորով առաջ անցավ Լեհաստանի թիմից, բայց նրանք պետք է հանդիպեին Նիդերլանդիայի ուժեղագույն թիմի հետ, լեհերը խաղում էին Ֆինլանդիայի դեմ։
Երկու նավերն էլ ղեկավարում էին Մեծ Բրիտանյիայի ռազմածովային թագավորական ուժերի հրամանատարները, իսկ անձնակազմերն ընտրվել էին ինչպես բրիտանացի, այնպես էլ ավստրալիացի ծովագնացներից։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսելուց հետո 1-ը, որը ղեկավարում էր բրիտանացի լեյտենանտ-կոմանդեր Թոմաս Բիզանտը, միացավ Ավստրալիական ռազմածովային արշավագնացության ուժերի կազմին, որոնք ուղարկված էին Գերմանական Նոր Գվինեան գրավելու։
Սակայն, ըստ ԱՄՆ-ում Եմենի դեսպանատան տեղեկությունների, վերջին տարիներին եղել են որոշակի բարելավումներ, կառավարությունը ստորագրել է մի շարք մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային պայմանագրեր, և նույնիսկ մարդու իրավունքների նախարարի պաշտոնում նշանակել է կնոջ՝ Վահիբա Ֆերային։