polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Աշխատանքները կտրուկ արագացվեցին՝ նոյեմբեր, դեկտեմբերին Բարդինը, Ջիբնին և Բրատեյնը փորձարկեցին «տրիոդի» հինգից ոչ ավել տարբեր կոնստրուկցիաներ՝
1945 թվականի հունիսին Կելլին նորից Շոկլիի և Սթենլի Մորգանի գլխավորությամբ բաժին վերակազմավորեց պինդ մարմնի ուսումնասիրման համար (1945 թվականին Շոկլին առաջվա նման զբաղված էր ռազմական պրոեկտներում և բավարար ժամանակ չուներ բաժնի միանձյա ղեկավարման համար)։
Խմբի մեջ մտան Բրատեյնը, տեսաբան Ջոն բարդինը, գյուտարար ջերալդ պիրսոնը, ֆիզքիմիկոս ռոբերտ Ջիմբին և ինժեներ- էլեկտրիկ Հիլբերտ Մուրը։
Խումբը հենվում էր այն ժամանակների խոշոր գիտական կազմակերպության ռեսուրսների վրա, 1940-ականների վերջերին -ում աշխատում էին 5700 մարդ, որոնցից 2000-ը դիպլոմավոր պրոֆեսիոնալներ էին։
Նրանց մի մասը հոսանքը հաղորդում էր միայն մեկ ուղղությամբ , մնացածը՝ այլ ուղղությամբ , ընդ որում նմուշի կոնտակտի բևեռայնությունը կարելի կլինի որոշել միայն փորձված ճանապարհով։
1947 թվականի դեկտեմբերի 16-ին ֆիզիկոս-փորձարար Ուոլտեր Հաուզեր Բրատեյնը, որն աշխատում էր տեսաբան Ջոն Բարդինի հետ, հավաքեց առաջին աշխատունակ կետային տրանզիստորը։
Բայց, չանցած կես տարի, մինչ Բարդինի և Բրատեյնի աշխատանքների հրատարակումը, գերմանացի ֆիզիկոսներ Հերբերտ Մատարեն և Հենրիխ Վելկերն ներկայացրին Ֆրանսիայում մշակված կետային տրանզիստորը ։
Այսպես, անհաջող փորձերից հետո՝ սկզբից պինդ մարմնից, իսկ հետագայում դաշտային տրանզիստորից վակուումային տրիոդին համարժեքը ստեղծելու ընթացքում, ստեղծվեց առաջին ոչ կատարյալ կետային երկբևեռ տրանզիստորը։
Անկախ ամերիկացի ֆիզիկներից, 1941 թվականին Վադիմ Եվգենիեվիչ Լաշկարյովը ներկայացրեց «շրջափակիչ շերտի» տեսությունը և պղնձի ու պղնձի մակարդուկի բաժանման սահմանին լիցքակիրների ներարկումը։
Լոշկարյովը ենթադրեց, որ պղինձ-մակարդուկ էլեմենտում թերմոզոնդով հայտնաբերված հաղորդականության երկու տիպերն էլ, բաժանված են էլեկտրական հոսանքին հակազդող հիպոթեզային անցումային շրջանով։
Լոշկարյովի և Կոսոգոնովի աշխատանքները («Շրջափակիչ շերտերի ուսումնասիրումը թերմոզոնդով» և «Խառնուկերի ազդեցությունը պղնձի մակարդուկի կափույրային ֆոտոէֆեկտի վրա») հրատարակվեցին 1941 թվականին։
Պերդյու համալսարանի ուսումնասիրություններին ծանոթանալով, Շոկլին կրճատեց կիսահաղորդիչների ընտրությունը, հասցնելով երկուսի՝ գերմանիումը և սիլիցիումը, իսկ 1946 թվականի հունվարին որոշեց կենտրոնանալ դաշտի էֆեկտի
Բարդինը բացատրեց փորձարարական տվյալները, առաջարկելով մակերևույթային վիճակների հիպոթեզը, համաձայն որի կիսահաղորդիչներիի և մետաղական էլեկտրոդի սահմանին առաջանում է տարածական լիցք, որը չեզոքացնում է արտաքին դաշտը։
1950 թվականին -ի մասնագետների մի խումբ, Կելվին Ֆուլլերի ղեկավարությամբ, սկսեց գերմանիումի խառնուկի դիֆուզիայի ուսումնասիրությունները, նպատակ ունենալով բյուեղների անցանկալի կեղտոտման դեմ մեթոդներ մշակել։
Ֆուլլերի աշխատանքները ծավալվում էին պինդ մարմնի և գազային միջավայրի համածավալ դիֆուզիայի վրա, և բերեցին կողմնակի արդյունքի՝ սիլիցիումե էֆեկտիվ արևային մարտկոցի ստեղծմանը։
Շոկլին իմացավ Օլի հայտնագործման մասին միայն 1945 թվականի մարտի 24-ին, իսկ լայն հասարակությունը՝ 1946 թվականի հունիսի 25-ին, երբ Օլը և Սկաֆը 1940 թվականի իրենց հայտնագործության համար ստացան պատենտներ։
Մոտ տասը տարի սերիական արտադրվող կետային տրանզիստորը, հանդիսացավ էլեկտրոնիկայի զարգացման համար առանցքային ճյուղերից մեկը, նրան փոխարինեցին գերմանիումից մակերեսային տրանզիստորները։
անցման և մակերեսային տրանզիստորի տեսությունը 1948-1950 թվականներին ստեղծել է Ուիլյամ Բրեդֆորդ Շոկլին Առաջին մակերեսային տրանզիստորը պատրաստվել է 1950 թվականի ապրիլի 12-ին հալույթից աճեցման մեթոդով։
Ֆիզիկների մի խումբ, որոնք զբաղվում էին պինդ մարմնի ֆիզիկայով և մնացել էին -ում Շոկլիի հեռանալուց հետո, զբաղվում էին ռադիոլոկացիայում գերբարձր հաճախությունների դետեկտման համար սարքի նյութերի որոնմամբ։
Ենթադրելով, որ վաղ դետեկտորների վարքը արտահայտվել էր խառնուկներից ոչ բավարար մաքրման շնորհիվ, Օլը կենտրոնացավ սիլիցիումի հալման և մաքրման տեխնոլոգիաների վրա։
Սիլիցիումի թաց թթվեցման պրոցեսի հայտնագործումը 1958 թվականին հնարավոր դարձրեց առաջին սիլիցիումային մեզա-տրանզիստորների թողարկումը, իսկ 1959 թվականի մարտին Ժան Էրպնին ստեղծեց առաջին սիլիցիումային պլանարային տրանզիստորը։
Սիլիցիումը հետ մղեց գերմանիումը, իսկ պլանարային պրոցեսը դարձավ տրանզիստորների շահագործման հիմնական պրոցեսը և հնարավոր դարձրեց միաձույլ ինտեգրալային սխեմաների ստեղծումը։
1950-ականների կեսերին Ջեյմս Էրպին առաջարկեց անհամաչափ ձուլվածքային կառուցվածքների մի քանի տարբեր ձևեր , որոնք թույլատրում էին հաճախային դիապազոնը ընդլայնել մինչև 200 ՄՀց։
1950 թվականին Հոլը և Դանլոպը առաջարկեցին ձևավորել --անցումներ հալման մեթոդով, իսկ առաջին պրակտիկ ձոիլվածքային տրանզիստորները թողարկվել են -ում 1952 թվականին։
Բանդերիլիերոները փոքրիկ հարպուններ են ցցում նրա պարանոցին, իսկ չուլոները մատադորին սպառնացող վտանգի պարագայում վառ գույնի թիկնոցներով շեղում են ցուլի ուշադրությունը։
Իսպանիայից բացի կորիդո ցլամարտեր կազմակերպվում են նաև Պորտուգալիայում, Ֆրանսիայի հարավում, իսկ 16-րդ դարից սկսած' նաև Հարավային Ամերիկայի մի շարք երկրներում՝ Մեքսիկայում, Կոլումբիայում, Էկվադորում, Պերուում, Վենեսուելայում, Կոստա Ռիկայում և այլն։
Որպես ժամանակակից կրկեսային ներկայացում, որը տեղի է ունենում հատուկ ասպարեզում պրոֆեսիոնալ կատարողների՝ տորերոների մասնակցությամբ, ձևավորվել է 18-րդ դարի սկզբին։
Հայտնի է, որ միջնադարյան ժամանակահատվածում ցլամարտով զբաղվել են այնպիսի անձինք, ինչպիսիք են ֆրանկների կայսր Կառլոս Մեծն ու Կաստիլիայի թագավոր Ալֆոնսո Կաստիլիացին։
Միջնադարում այս պետությունը մասնակցեց գլիբելլների և գվելֆամների դեմ ուղված պայքարում, հանդես եկավ Գոգենշտաուֆենի հետ, ինչի մասին վկայում է քաղաքի զինանշանի վրա պատկերված առծիվը:
Ֆորլիի բնակիչները մեծ օգնություն ցուցաբերեցին Ֆրիդրիխ Հոհենշտաուֆենին Ֆաենցի գրավման ժամանակ և դժվար պահին ապաստան տվեցին իշխանական առաջնորդ Գվիդո դա Մոնթեֆելտրոին։
Նրանց տարաձայնությունները հռոմեական պապերի հետ ավարտվեցին նրանով, որ Սիքսթ -ը Ֆորլին փոխանցեց իր եղբորորդի Դժիրոլամո Ռիարիօին, ով քաղաքացիների ապստամբությոան ժամանակ դատապարտվում է մահվան։
Ֆոռլի , կոմունա Իտալիայում, Էմիլիա Ռոմանիա մարզի Ֆորլի Չեզանա գավառում, Ադրիատիկ ծովի, Չերվիա կոմունաից 19 կմ. հեռավորության վրա։
Փոխարենը, ռեալիզմի ներկայացուցիչները ձգտում էին նկարել իրական, ժամանակակից մարդկանց և իրավիճակներ՝ ներկայացնելով դրանք ճշգրտորեն և չխուսափելով անդրադառնալ կյանքի տհաճ կամ ստոր կողմերին։
Այսպիսի «իրատեսական» աշխատանքների ժողովրդականությունն է՛լ ավելի աճեց, երբ ներկայացվեց լուսանկարչությունը. նոր վիզուալ ուղղություն, որը ձգտում էր պատկերել իրերը և մարդկանց ճիշտ այնպիսին, ինչպիսին նրանք կան։
Ռեալիստները պատկերում էին ժամանակակից կյանքի հասարակ ասպեկտները՝ համադրելով դրանք ժամանակակից նատուրալիստական գրականության հետ, որի կարկառուն ներկայացուցիչներն են Էմիլ Զոլան, Օնորե դը Բալզակը և Գյուստավ Ֆլոբերը։
«Հայապահպանություն» ռազմավարական առաքելության առանցքային նպատակն է հայկական ինքնության ամրապնդումն ու պահպանումը, հայոց ավանդույթների, նյութական և հոգևոր արժեքների պահպանումն ու զարգացումը, հայոց լեզվի, հայոց պատմության, հայկական մշակույթի պահպանությունն ու զարգացումը, ինչպես նաև Հայաստան-Սփյուռք կապի ամրապնդումը, Հայոց ցեղասպանության ու Արցախի անկախության միջազգային ճանաչումը, հայոց պետականության հզորացումը և համահայկական շահերի իրագործումը Հայաստանում և այլ երկրներում։
«Հայապահպանություն» ռազմավարական նպատակը միտված է ապահովել հայկական ազգային ինքնության և արժեքների (հայոց լեզվի, հայոց պատմության, հայկական մշակույթի, արվեստի, գրականության), պահպանությունը, տարածումն ու զարգացում, ինչպես նաև «Հայաստան — Սփյուռք» կապի ամրապնդումը, իսկ որպես գերնպատակ է Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը ու Հայ դատի պահանջատիրությունը։
Հարյուրավոր բաժնետերերի վստահության ձևավորման նպատակով այդ բաժնետիրական ընկերությունները ղեկավարվում է հասարակական կառույցի կողմից, այստեղ է, որ անհրաժեշտություն է առաջ գալիս ներդնելու սոցիալական բիզնեսի համակարգը։
Ընդունենք, եթե բարեգործական ճանապարհով հնարավոր է եղել հավաքագրել 100 մլն դրամ, ապա այդ ձեռնարկության եկամտի 50 տոկոսը ծառայելու է սոցիալական բիզնեսի գործին, ստեղծվելու են նոր գործարաններ, իրականացվելու են բարեգործական ծրագրեր։
Մենք փորձում ենք սոցիալական պատասխանատվության մշակույթը ներմուծել հայկական բիզնես միջավայր՝ խթանելով Հայաստանում տարաբնույթ բարեգործական ծրագրերի իրագործումը ու հասարակական հիմնախնդիրների հաղթահարումը։
Մեր գործընկերները ձեռք են բերում «սոցիալական» որակավորում (սոցիալական բանկ, սոցիալական օպերատոր, սոցիալական արտադրող, սոցիալական համայնք և այլն), ինչը նշանակում է, որ տվյալ առևտրային կազմակերպությունը կամ կառույցը որդեգրել է «սոցիալական պատասխանատվության» ռազմավարություն։
Սոցիալական բիզնես «Սոցիալական բիզնես» ռազմավարական առաքելության առանցքային նպատակն է Հայաստանում և Սփյուռքում սոցիալական արդարության հաստատումը, աղքատության վերացումը, աշխատատեղերի ստեղծում, նոր ձեռներեցության մշակույթի և բարեգործական բիզնեսի ձևավորումը և այլ նմանատիպ նպատակներ։
Պետք չէ կենտրոնանալ խոշոր ներդրողների ուղղությամբ. ձևավորվում է բաժնետիրական ընկերություն, որում ընդունենք 500 հազար դրամի ներդրմամբ կարելի է գնել բաժնետոմսեր, այսինքն 400 քաղաքացիների համատեղ ջանքերով հնարավոր է կառուցել տվյալ ձեռնարկությունը, իսկ բաժնետերերը կստանան իրենց եկամուտները ըստ համապատասխան բաժնեմասերի։
Համակարգել համահայկական կարևորագույն խնդիրների՝ Հայոց ցեղասպանության, Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության համաշխաւհային ճանաչման և այլ հիմնահարցերի իրագործմանն ուղղված միջոցառումներ և այլն։
«Հայաստան — Սփյուռք» կապի ամրապնդումը միտված է ապահովել Հայկական սփյուռքի ազգամշակութային ինքնության պահպանումը տարբեր միջոցներով՝ նախաձեռնելով Հայաստանում և Սփյուռքում տարաբնույթ ծրագրեր, հիմնելով հաստատություններ՝ մշակութային խմբակներ, գիտական կենտրոններ և այլն։
Աշխատանքների կազմակերպման գործում ներգրավված անձանց աշխատավարձերը ևս սահմանվում է որոշակի նվազագույն և առավելագույն թվի հարաբերակցությամբ, ուռճացված թվերից խուսափելու և սոցիալական հավասարությամբ պահպանման համար։
Սոցիալական բիզնեսն այլընտրանք է վերը նշված վայրի կապիտալիստական համակարգին, այն նաև անկախ է պետական իշխանության ուղղակի ազդեցությունից , այսինքն կապիտալիզմի և սոցիալիզմի միջև ընկած տնտեսվարման եղանակ է։
Սոցիալիստական համակարգը ևս ունի մի շարք թերություններ, դրա հստակ արտահայտությունները ԽՍՀՄ տնտեսական համակարգը, երբ ամեն ինչ ազգայնացված էր, պատկանում էր պետությանը, իսկ հասարակության մոտ չկար «պետությունը ես եմ» ընկալումը, ուստի հանգեցնում էր երկրի թալանի ու անտարբեր վերաբերմունքի։
Էգալիտար պայմանները հնարավորություն են տալիս խուսափելու նաև բազմաթիվ արատավոր երևույթներից՝ խուլիգանություն, գողություն, սպանություն և այլ հանցանքներ, որոնց հիմքում ընկած է նախանձն ու անարդարության ընկալումը։
«Սոցիալական բիզնես» հասկացությունը շրջանառության մեջ է դրել ձեռներեց, Գրամին բանկի հիմնադիր Մուհամմադ Յունուսը, ով 2006 թ. իր գաղափարների ու գործունեության համար ստացել է խաղաղության նոբելյան մրցանակ։
Հարվարդի համալսարանում նա ստացել է քիմիական ֆիզիկայի դոկտորի աստիճան և ֆիզիկայի մագիստրոսի կոչում, իսկ Լոս Անջելեսի Կալիֆոռնիական համալսարանում բարձր գնահատականներով ավարտել է քիմիայի բակալավրիատը։
Բացի դրանից Քեթրին Ազարոն նաև բալետի պարուհի է եղել, ելույթ է ունեցել մյուզիքլներում և բալետներում, հյուրախաղերով մեկնել է ԱՄՆ-ի առափնյա շրջաններ և Օհայո։
Հեղինակը թույլ է տալիս եզրակացություն անել, արդյո՞ք Էրիխ Ցաննի երաժշտությունը «հանգստացնող» կամ չեզոքացման միջոց էր համարվում, կամ ընդհակառակը դեպի նրանց աշխարհ տանող դուռ բացելու միջոց։
Բացառված չէ, որ Ցաննը ինչ-որ կերպ փոխազդել է Ազատոտի՝ տիեզերքի ստեղծողի հետ, քանի որ նա նկարագրում է Լավքրաֆտին որպես խելագար աստված, ով երաժշտության օգնությամբ ստեղծում է նոր աշխարհներ և պահպանում է հները։
1960 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը, Սերգեյ Օբրազցովի անվան տիկնիկային թատրոնի ռեժիսուրայի բարձրագույն դասընթացները։
1960-1970 թվականներին որպես ռեժիսոր աշխատել է Հայաստանի պետական հեռուստառադիոընկերության մանկական և երիտասարդական հաղորդումների խմբագրությունում, ստեղծել է տասնյակ մանկական հաղորդումներ, հեռուստաբեմադրություններ։
Աշխատել է նաև Հրաչյա Ղափլանյանի անվան դրամատիկական թատրոնում, «Երևան» կինոմիավորումում, Երևանի պետական տիկնիկային թատրոնում՝ որպես բեմադրող ռեժիսոր, գեղարվեստական ղեկավար և տնօրեն
Հեղինակել է «Ամենալավ տունը», «Իսկական ընկեր», «Խոսող ձուկը», «Ծաղրածու», «Չիկարելիի արկածները», «Մկնիկը» և այլ պիեսներ, մի շարք հեքիաթներ, ժողովածուներ, վիպակներ, որոնց մի մասը թարգմանվել է ֆրանսերեն, գերմաներեն, անգլերեն, իտալերեն և այլ լեզուներով։
1942 թվականին Դալին հրատարակում է «Սալվադոր Դալիի գաղտնի կյանքը» ինքնակենսագրական գիրքը, որտեղ արտահայտվում է իր ընտանիքի մասին ոչ այդքան էլ դրական տեսանկյունից։
«Անմեղ կույսի սոդոմական ինքնաբավարարումը» նկարը մի քանի իմաստ է իր մեջ պարունակում՝ քրոջ զայրույթն ու դավաճանությունը, ինչպես նաև կնոջ մարմնի ազատության գաղափարը, որը շատ համարձակ հայտարարություն էր այն ժամանակներում։
Ռիչարդ Քարրը ծնված լինելով Անգլիայում, հավատում էր, որ ապրելով Վանկուվերում, որը Մեծ Բրիտանիայի գաղութն էր, կարող էր շարունակել և պահպանել անգլիական ավանդույթները։
Քարրը դաստիարակվել է պրեսբիտերեկան ավանդույթով․ կիրակնօրյա աղոթքներ և երեկոյան Աստվածաշնչյան ընթերցանություններ, յուրաքանչյուր շաբաթ մեկական քարոզ անգիր անելով։
Վանկուվերում նա «Կանանց արվեստի ակումբում» ուսուցչի պաշտոն զբաղեցրեց, որը մեկ ամսից երկար չտևեց, քանի որ ուսանողները նրան չէին ընդունում՝ իր կոպիտ վարքի, ծխելու և դասարանում իրենց անիծելու համար։
1912 թվականին, տուն վերադառնալուց հետո, Էմիլին իր ստուդիայում մի ցուցահանդես կազմակերպեց, որտեղ ցուցադրեց յոթանասուն ջրաներկ և յուղաներկ աշխատանքներ և դարձավ Վանկուվերում Ֆովիզմի առաջին ներկայացուցիչը։
2010 թվականի հուլիսի 15-ին, 20 կինոընկերությունը թույլտվություն ստացավ դեռահասների համար ֆիլմ ստեղծելու վերաբերյալ, որը հիմնված է Լորեն Օլիվերի Մինչև ես կընկնեմ վեպի սյուժեի հիման վրա։
Հենց այստեղ է գրողը գաղափարներ վերցրել իր պատմվածքներից մի քանիսը գրելու համար. «Եվ սա և նա», «Կրկնուսույցը», «Լեզվի ուսուցիչը», «Դեպք դասականի հետ», «Արիադնե», «Պատյանով մարդը» և այլն։
Դա թույլ է տալիս կրտսեր դպրոցականներին չընկնել ավագների ազդեցության տակ, ինչպես նաև օգնում է ուսուցիչներին կենտրոնանալ համապատասխան տարիքային կարգի առանձնահատկություններին։
Դպրոցական կրթությունն ԱՄՆ-ում կենտրոնացված է անհատական մարդուն, այլ ոչ թե կոլեկտիվին, ինչն առաջացնում է ազատության խորը զգացում' աշակերտներին հնարավորություն տալով ընտրել ուսումնական կարգապահության շրջանակներում որոշակի կարգեր։
Թեև Միացյալ Նահանգները դաշնային մակարդակով չունեն պաշտոնական լեզու, փաստացի ազգային լեզուն անգլերենն է, որին 30 նահանգներում օրենսդրորեն ամրագրվել է' որպես պետական կարգավիճակ։
Մարդահամարի տվյալներով' ԱՄՆ-ում 2000 թվականին ամերիկացիների ավելի քան 97%-ը լավ խոսում է անգլերեն, իսկ 81%-ի համար տնային պայմաններում հաղորդակցման միակ լեզուն է։
Ամերիկյան անգլերենն ԱՄՆ-ում ունի չորս հիմնական տարածաշրջանային բարբառ' հյուսիսարևելյան, հարավային, հյուսիսային և Միջին Արևմուտքի բարբառ, որը վերագրվում է «ստանդարտ»։
2002 թվականին « »-ի ետազոտության տվյալներով' ԱՄՆ-ն միակ զարգացած երկիրն է, որտեղ հարցված քաղաքացիների մեծամասնությունը հայտնել են, որ կրոնը շատ կարևոր դեր է խաղում նրանց կյանքում։
Այնուամենայնիվ, Միացյալ Նահանգներում կրոնի մասին թեման առաջացնում է կատաղի քննարկումներ, էթիկական և իրավական խնդիրներ, որոնցից են աբորտները և միասեռականների ամուսնությունները։
Անհատական դպրոցները ցույց են տալիս անհատական մոտեցում ուսուցման գործընթացին' առաջարկելով ավելի հետաքրքիր և հագեցած կրթական ծրագրեր, որոնք տալիս են բարձրորակ կրթություն։
Անհատական դպրոց ընդունվել կարելի է ցանկացած դասարանում և սովորել այնքան, որքան թույլ են տալիս հնարավորությունները, այսինքն' ուսման արժեքը համեմատում են համալսարանի ուսման արժեքի հետ։
Զգալի փոփոխություններ են կատարել Իռլանդիայից, Գերմանիայից, Լեհաստանից, Իտալիայից գաղթածները, Աֆրիկայից տեղափոխված ստրուկների ժառանգները, հնդկացիները և Հավայան կղզիների տեղաբնիկները։
Այնուամենայնիվ, ամենազգալի փոփոխությունները կատարել է Մեծ Բրիտանիայից գաղթածների մշակույթը, որոնք տարածել են անգլերենը, իրավական համակարգը և այլ մշակութային ձեռքբերումներ։
Հատկապես մեծ արձագանք է ստացել նրանց հրահրմամբ "կապիկի գործընթացը", 1925 Թեննեսի նահանգում, երբ դարվինիզմը դասավանդման և քարոզչության պատճառով դատապարտվեց դպրոցական ուսուցիչ։
1980-ական և 1990-ական թվականների ժամանակահատվածում ամերիկյան սննդի կալորիականությունը աճել է 24% - ով; հաճախակի սնվելը ֆասթֆուդներում հանգեցրել է, այսպես կոչված, "ճարպակալման համաճարակին", որն ընդգրկել է ամբողջ բնակչության 68 %։
Այժմ ամերիկացիները հազվադեպ են տանը պատրաստում ճաշ, այդ պատճառով սնունդը բնութագրվում է կիսաֆաբրիկատների խիստ լայն տարածմամբ, արագ սննդի սպասարկման ռեստորաններով և ազգային խոհանոցի ռեստորաններով։
Սակայն 1787 թվականի Ֆիլադելֆիական կոնվենցիայի ժամանակ ԱՄՆ-ն դարձավ առաջին երկրներից մեկն աշխարհում, որոնք պնդում էին օրենքում դավանանքի ազատության սկզբունքը։
Կապիտալիզմի բարգավաճման ժամանակաշրջանում հայտնվել է այսպես կոչված սոցիալական քրիստոնեությունը' դատապարտելով բուրժուազիական հասարակության թերությունները և ձգտելով վերակառուցել հասարակությունն արդարադատության հիման վրա կապիտալիստական կարգերում։
Գերեզմանատունը հիմնվել է 1915 թվականին սլովակ ճարտարապետ Դուշան Յուրկովիչի նախագծով, ծխական գերեզմանատան տեղում, այսօր գոյություն ցունեցող հունական կաթոլիկ Սուրբ Վասիլի Մեծ եկեղեցու հարևանությամբ։
Ի վերջո նա տեղափոխվում է «Գանձասար». նոր ֆուտբոլիստը հայտավորվել է մասնակցելու Հայաստանի գավաթի խաղարկության 2011/12 մրցաշրջանին, սակայն խաղադաշտ դուրս չի եկել, քանի որ այդ ժամանակ թիմի հիմնական դարպասապահն էր Լևան Բուբուտեիշվիլին։
2011/12 մրցաշրջանում Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան որոշում է ընդունել, որ հայկական ակումբներում չեն կարող խաղալ լեգեոներ դարպասապահներ, ինչի պատճառով ակումբը ստիպված եղավ հրաժարվել հիմնական դարպասապահից։
1969 թվականին էկրան է բարձրանում Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Ոճիր և պատիժ» վեպի հիման վրա նկարահանած նույնանուն ֆիլմը, որտեղ Տարատորկինը մարմնավորում էր Ռոդիոն Ռասկոլնիկովի դերը։
Առաջին դերը կինոյում արդեն մարմնավորած Ռասկոլնիկովի դերն էր Յուրի Զավադսկու հայտնի «Պետերբուրգյան երազներ» ներկայացման մեջ, որը բեմադրվեց 1969 թվականին (թատրոնի բեմում այդ դերը հիանալի կատարում էր Գենադի Բորտնիկովը)։
1966 թվականին ավարտել է Լենինգրադի Ա․ Բրյանցևի անվան պատանի հանդիսատեսի թատրոնին կից ստուդիան և մինչև 1974 թվականը խաղացել Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում՝ Կորոգոդսկու բեմադրած ներկայացումներում խաղալով հիմնականում գլխավոր դերեր։
1970-1980-ական թվականներին, երբ էստրադայում, ռադիոյում և գրական երեկոներին ժողովրդականություն էր վայելում պոեզիան, Տարատորկինը շատ էր հանդես գալիս Ալեքսանդր Բլոկի և «Արծաթե դարի» այլ պոետների բանաստեղծությունների ասմունքով։
Որդին՝ Ֆիլիպ Տարատորկինը, ուղղափառ քահանա է, աստվածաբան, պատմական գիտությունների թեկնածու, « . » գիտաուսումնական կենտրոնի և Ռուսաստանի պետական հումանիտար համալսարանի Ռուսաստանի պատմության ամբիոնի դոցենտ։
Հետագայում դերասանը խաղաց բազմաթիվ դերեր՝ ներառյալ Ստրելցովի դերը «Նրանք մարտնչում էին Հայրենիքի համար», Իվանի դերը՝ «Կարամազով եղբայրներ», Կարենինի դերը՝ «Կենդանի դիակ» ներկայացումներում։
2013 թվականին դերասանը նկարահանվեց «» կինոստուդիայի կողմից նկարահանված ռեժիսոր Ռաուֆ Կուբաևի 8 սերիանոց «Ինչից է սկսվում Հայրենիքը» սերիալում՝ հետախույզ Դմիտրիևի դերում։
Վերջին տասնամյակում Մոսսովետի անվան թատրոնի բեմում մի շարք գլխավոր դերեր է խաղացել ռեժիսոր Յուրի Երյոմինի ներկայացումներում՝ «Մի՛ արթնացրեք մադամին», «Արծաթե դար»։
Գերեզմանատան մուտքի ձախ կողմում 1998 թվականին կանգնեցվել է «Լքված գերեզմանների» հուշարձանը, որի սպիտակ քարե հուշատախտակի վրա գրված է․ «Կառուցված է ի պատիվ նրանց, ովքեր այլևս կենդանի չեն և ում վերջին ապաստանի վայրերը հասանելի չեն հարազատների և ընկերների կողմից երկրպագության համար»։
Աշտարակի խորշի կենտրոնում կա հուշատախտակ՝ չորս աստիճաններով պոդիումի վրա և արծիվ, խաչեր և հնգաթև աստղեր պատկերող քարե սալերի ֆոնի վրա կա թիկնոցով մի աղջիկ, որը խնամքով պահում է իր դիմացի խաչքարը։
Հուշարձանի մոտ են գալիս հայ փախստականները, ովքեր ստիպված են եղել լքել հայրենի հողն ու հարազատների շիրիմները, այստեղ կարող են նաև ծաղիկներ դնել և հարգել օտար երկրում գտնվող իրենց ննջեցյալների հիշատակը։
Եկեղեցու մոտ տեղադրվել է խաչքար՝ նվիրված հայ ժողովրդի պատմության ողբերգական իրադարձություններին՝ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ զոհվածների, Ադրբեջանում ջարդերի զոհերի, ստալինյան բռնաճնշումների զոհերի և 1988 թվականի աղետալի երկրաշարժի զոհերի հիշատակին։
Տաճարի կրոնական պատկանելիության մասին է վկայում գլխավոր մուտքի վերնամասում գտնվող խաչքարը, իսկ ներսում' զոհասեղանը, որը, ինչպես ընդունված է հայկական տաճարներում, տեղադրված է բարձրության վրա։
Եկեղեցու գերեզմանատանը թաղված Լազարեւների ընտանիքի անդամների մարմինները տեղափոխվել են եկեղեցու շենքի տակտակ գտնվող ընտանեկան դամբարանում, որտեղ 23 ներկայացուցիչների գերեզմանները ներկայումս որմնաշարված են։
Ամենահայտնի տապանաքարերից էր նավթարդյունահանող մեծահարուստ Նիկոլայ Տարասովի գերեզմանաքարը, որը ռուս քանդակագործ Նիկոլայ Անդրեևի մոդեռն ոճի աշխատանքներից էր։
Հուղարկավորությանը մասնակցում են հանգուցյալի հարազատները, որոնք կարող են սգալ ոչ միայն նոր հանգուցյալի, այլև այն հանգուցյալ հարազատների համար, ովքեր թաղված են այլ վայրերում։
Հայկական Վագանկովյան գերեզմանոց , գերեզմանատուն Մոսկվա քաղաքի Պրեսնենսկի շրջանում, Սերգեյ Մակեևի փողոցի 12 հասցեում, Վագանկովյան գերեզմանոցի դիմաց։
Ընկերության առաջին անդամները տիկնայք էին. Ազովի բանկի վարչության նախագահ Թեոդոր Գեյմանի կինը, Դոնի կալվածատիրոջ կինը՝ Մարկովան, հրետանային սպայի կինը՝ Գորոդեցկայան , երդվյալ հավատարմատարի կինը՝ Աննա Բեսչինսկայան, ինչպես նաև Պավել Ֆիլևսկին։
1902 թվականին Էպոմինոնդ Ալաֆուզովը շենքը նվիրեց «Կարմիր խաչի» տագանրոգյան համայնքին՝ ամբուլատորիաներ և հիվանդանոցներ կահավորելու նպատակով, ինչի համար պարգևատրվեց սբ Աննայի 2-րդ աստիճանի շքանշանով։
դարի երկրորդ կեսին այստեղ աշխատել է քաղաքային թիվ 3 հիվանդանոցի ստորաբաժանումը, որը 2003 թվականին վերակազմավորվեց «Քաղաքային թիվ 2 պոլիկլինիկա» համայնքային առողջապահական հիմնարկի։
ի հիմնադիր անդամները 1905 թվականին Մոդեռն ճարտապետություն ուսումնասիրող ուսանողներ էին. Ֆրից Բլեյլ , Էրիխ Հեկել , Էռնստ Լյուդվիգ Կիրխներ և Կառլ Շմիդտ Ռոթլուֆ ։
Նրանք հանդիպել էին Դրեզդենի -ում , որտեղ Կիրխները և Բլեյլը սովորում էին 1901 թվականից և մտերիմ ընկերներ էին' սկսած համատեղ ուսումնառության առաջին կիսամյակից։
Փողոցային տեսարանների ու քաղաքային տարբեր իրադարձությունների -ի արվեստագետների էմոցիոնալ աշխատանքները, ինչևէ, միանգամից առանձնանում են իրենց ֆրանսիացի ընկերների՝ ֆովիստների գործերի հետ համեմատելիս։
Նրանք անդրադառնում էին ինչպես անցյալի նկարիչների՝ Ալբրեխտ Դյուրերի, Մաթիաս Գրունեվալդի ու Լուկաս Կրանախ Ավագի աշխատանքներին, այնպես էլ ժամանակակից միջազգային ավանգարդ շարժմանը։
Որպես իրենց ազգային ժառանգության հաստատում նրանք փորձեցին արթնացնել հին մեդիան, մասնավորապես՝ փայտի փորագրությունները; Խումբը պարզ ոճ ձևավորեց՝ օգտագործելով վառ գույներ, հուզական ճնշում, դաժան պատկերներ և պրիմիտիվիզմի ազդեցություն։
Ամեն դեպքում, Ադանսոնի վաստակն այն է, որ դասակարգման տրամաբանական որոնման ընթացքում նա շատ լավ ծանոթացել է բույսերին, բաժանել է նրանց 65 արհեստական խմբերի՝ յուրաքանչյուրում հիմնվելով որևէ հատկանիշի վրա, ճիշտ նկարագրել է նրանց ընտանիքները եւ նշել ընտանիքների նմանություններն ու տարբերությունները։
Վերջին աշխատության վրա Ադանսոնը իր ամբողջ ուժերը կենտրոնացրեց և սպառեց իր միջոցները այնպես, որ հեղափոխության ժամանակ նա իր գոյությունը պահպանեց միայն նրան նշանակված կենսաթոշակավ, որը շարունակվեց մինչև իր մահը։
Զբաղվել է բնական գիտություններով Ռ. Ռեոմյուրի և Բ. Ժյուսեյի ղեկավարությամբ, 1749 մեկնել է Սենեգալ, որտեղ անցկացրել է հինգ տարի, ուսումնասիրել է երկիրը եւ կազմել բնապատմական հավաքածու։
Ինչպես Ամազոնաս թատրոնը Բրազիլիայի Մանուս քաղաքում, Իկիտոսի Երկաթյա տունը 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի «կաուչուկի տենդի» ժամանակվա «հիասքանչ դարաշրջանի» խորհրդանիշ է դարձել լատինաամերիկյան այս շրջանի համար։
Այդ ժամանակ Իկիտոսի պլանտատորները կաուչերոները հումքի արտահանման համար այնքան տարադրամ էին վաստակում, որ տարբեր «նորօռլեանական» փորագրանախշերով պատշքամբներով, մարմարե առանձնատները հայտնվում էին քաղաքում իրար ետևից։
Նաիրի «երկրներ» արտահայտությունն առաջին անգամ հանդիպում է Ասորեստանի Թուկուլտի–Նինուրտա թագավորի արձանագրություններից մեկում, որտեղ նա պատմում է Նաիրիի 43 դաշնակից «թագավորների» ուժերի դեմ իր կռվի ու հաղթանակի մասին։
Ըստ Թգլատպալասար թագավորի արձանագրությունների, Նաիրիի 23 «թագավորների» դաշնակցությունը կազմող «երկրները» հարավ–արևելքից եզերել է Տումմեն , հյուսիս–արևմուտքից՝ Դայաենին ։
Ք․ ա․ – դդ․ ասորեստանյան սկզբնաղբյուրներում Նաիրի «երկրներ» անվանումը տարածվել է հիմնականում Վանա լճի ավազանում, Տիգրիսի և Եփրատի վերին հոսանքների ու նրանց ակունքների շրջաններում ընկած «երկրների» վրա, որոնցից յուրաքանչյուրն ունեցել է իր առանձին իշխանությունը և անվանումը ։
Ըստ ասորեստանյան արձանագրությունների, այնուհետև Նաիրի անվանումը կրել է Վանա լճից ու Հայկական Տավրոսից հարավ տարածվող «երկիրը», որն իր կենտրոնի անունով հաճախ կոչվել է նաե «Խուբուշկիա քաղաքի երկիր»։
Դատելով Ք.ա. - դարերի ընթացքում՝ գրեթե 400 տարի շարունակ իրենց անկախությունը պահպանելու և 43-23 երկրներից ցեղային կազմված մի ընդարձակ տարածքով ու բազմաքանակ բնակչությամբ, հարուստ ցեղային միություն լինելու հանգամանքից, Նաիրիի բանակը, չլինելով հանդերձ միասնական զինված ուժեր, այլ ունենալով ցեղային զորամասերից կազմված դաշնային բանակի բնույթ, այնուամենայնիվ ռազմական տեսակետից լուրջ ուժ է ներկայացրել։