polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Այս դորաման նորից համախմբել է կազմակերպության երկու դերասաններին՝ Լի Սոն Կյոնին ու Նամ Ջու Հյոկին, ովքեր միասին նկարահանվել էին նաև «Պանիրը թակարդի մեջ»։
2005 թվականին գրականության ոլորտում արժանացել է Նոբելյան մրցանակի պիեսների համար, որոնցում «բացահայտել է ամենօրյա թոթովանքի խորքում ընկած անդունդը և ուղի է գտել բացելու ճնշվածության փակված դռները»։
Ունի Բրիտանական կայսրության ասպետի կոչում, ստացել է բազմաթիվ գրական մրցանականեր, այդ թվում Կաֆկայի, Պիրանդելոյի, Շեքսպիրի պարգևներ, Լոուրենս Օլիվյեի անվան թատերական մրցանակ, «Մոլիեր» ֆրանսիական մրցանակ, եղել է բազմաթիվ եվրոպական համալսարանների պատվավոր դոկտոր։
Սկսած իր առաջին՝ «Սենյակը» պիեսից Փինթերի գրական գործունեությունը տևել է ավելի քան 50 տարի և ամփոփում է իր մեջ 29 պիես, 27 սցենար, մեծաթիվ սկետչներ , ռադիո և հեռուստաներկայացումներ, բանաստեղծություններ, մեկ վեպ, պատմվածքներ, էսսեներ, նամակներ, ֆարսե։
Ձերբակալվել է և 2011 թվականի հունվարի 24-ին տեղափոխվել Ռուսաստան, ինչը քննարկումների մեծ ալիք է բարձրացրել Նորվեգիայի, Ռուսաստանի ու այլ երկրների մամուլում։
Արտաքսումից առաջ նա ձերբակալվել է, ինչից հետո մեծ աղմուկ է բարձրացել մամուլում․ նրա ձերբակալությանը հաջորդող առաջին հինգ օրվա տպագիր մամուլուն հրապարակվել է ավելի քան 550 հոդված, ինչպես նաև նրա անունը հաճախակի հիշատակվել է նորվեգական հեռուստատեսությամբ։
Հետագա տարիներին Մարիան, չունենալով փաստաթղթեր և անհատական գրանցման համար, կարողացել է ավարտել դպրոցն ու Տրոնհեյմի տեխնոլոգիական համալսարանում ստանալ բակալավրի աստիճան։
Նրա տարածմանը նպաստել է « » թերթի մարզական մեկնաբան Ջոն Ֆիցջերալդը, ով առաջին անգամ օգտագործել է այդ անվանումը թերթի՝ 1921 թվականի մայիսի 3-ի համարում։
Մեկ այլ վարկածի համաձայն՝ արտահայտությունն առաջացել է ջազային երաժիշտների շրջանում, որտեղ տարածված է եղել հետևյալ ասացվածքը. «Հաջողության ծառին շատ խնձորներ կան, բայց եթե քեզ հաջողվել է նվաճել Նյու Յորքը, ապա քեզ բաժին է հասել մեծ խնձոր»։
Բրայթոն Բիչի նյույորքյան էքսկուրսավարները ասում են, որ Նյու Յորքի կապը խնձորի հետ առաջացել է այն ժամանակ, երբ ներգաղթյալների տնկած առաջին ծառը, որ պտուղ է տվել, եղել է խնձորենին։
«Մեծ խնձոր» արտահայտությունն օգտագործել է Ֆրենկ Սինատրան՝ ելույթ ունենալով օպերային երգչուհի Դորոթի Կիրստենի հետ ամերիկյան հեռուստաընկերության հաղորդումներից մեկում։
1997 թվականին Բրոդվեյի և 54-րդ փողոցի անկյունը, որտեղ ապրել է մարզական լրագրող Ջոն Ֆիցջերալդը 1934-1963 թվականներին, Նյու Յորքի քաղաքապետ Ռուդոլֆ Ջուլիանիի հատուկ հրամանով կոչվել է «Մեծ խնձորի անկյուն»։
Ծովից դուրս Բարաթեոնի կողմից նախկինում գահընկեց արած Թարգարիեն դինաստիայի վերջին ժառանգները փնտրում են դաշնակիցներ, որպեսզի վերադարձնեն 7 թագավորության գահը։
Եթե Մոխրոտն ու Սպիտակաձյունիկը պասիվ կերպարներ են՝ կախված ուժեղ արական սեռից, ով պետք է գա և փրկի իրենց, ապա Պիպին փրկվելու կարիք չունի, ավելին՝ ինքն է հաճախ մյուսների փրկիչը։
1941 թ. Կարինը հիվանդանում է թոքերի բորբոքումով և խնդրում մորը իրեն հեքիաթներ պատմել, իսկ մի օր էլ պատվիրում է պատմել Պիպիի մասին, որ շվեդերեն նշանակում է գիժ ու քմահաճ երեխա։
Մինչև 1944 թ. Լինդգրենը հեքիաթները գրի չէր առնում, այլ պարզապես պատմում էր իր դստերը, սակայն դրանք որոշում է թղթին հանձնել, երբ ոտքի կոտրվածքի պատճառով երկար ժամանակ գամված է լինում անկողնուն։
1945 թ. ի վեր Պիպիի ըմբոստ կերպարը ոգեշնչող է դարձել շվեդ երեխաների համար, դարձել է ուսումնական համակարգի բազում նորամուծությունների խթան, խրախուսել է երեխաներին դառնալ թույլերի պաշտպանը։
Պիպիի փայլուն հաղթանակը աշխարհի ամենաուժեղ տղամարդու՝ Ուժեղ Ադոլֆի նկատմամբ, կարող է հղում լինել Ադոլֆ Հիտլերին՝ հաշվի առնելով նաև այն հանգամանքը, որ գիրքը գրվել է 1944 թվականին։
Թոմին և Անիկան, ինչպես մնացած բոլորը, նման չեն Պիպիին, սակայն նրանք միակն են, որ ընդունում են Պիպիի անսովոր պահվածքը, հիանում նրա ինքնուրույնությամբ, ազատ կամքով և ուժով։
Պիպիի հայրը, նավապետ, ով նավաբեկության է ենթարկվել մի կղզում և անհետ կորել, սակայն Պիպիի պնդմամբ՝ նա հայտնվել է սևամորթների կղզում ու դարձել նրանց թագավորը
Պոմպեյից հայտնաբերված գտածոները, ցնցելով ողջ Եվրոպան, դարձան Լուսավորության դարաշրջանի ամենախոշոր հնագիտական գտածոները և վերականգնեցին գեղարվեստական շրջանակների մոտ արվեստի բնագավառում կլասիցիստական ուղղության նկատմամբ հետաքրքրությունը։
Ցուցադրության համար «անհարիր» ցուցանմուշներ էին Պրիապոսի ֆրեսկոները և գրվածքները, Սոդոմիայի և զոոֆիլիայի պատկերներով քանդակները, առնանդամներով ֆալլոսյան արձանները և այլն։
Պոմպեյի ֆրեսկոները, որոնք չէին ենթարկվել ապամոնտաժման, սակայն վիրավորում էին հանրային բարոյականությանը, ծածկվեցին հաստ վարագույրներով, որոնք թույլատրվում էին բարձրացնել միայն վճարի պարագայում, այն էլ միայն արական սեռի ներկայացուցիչների համար։
Գիտնականները չգիտեին, թե ինչ անել պոմպեյան «պոռնոգրաֆիայի» հետ, քանի դեռ հարցը չէր լուծվել 1819 թվականին Սիցիլիայի թագավոր Ֆրանցիկոս -ի կողմից։
2011 թվականի օգոստոսին Իսրայելի իշխանությունները վերականգնել է աշտարակը' 20-րդ դարասկզբին պահպանված լուսանկարների հիման վրա, երբ Երուսաղեմը ղեկավարում էր Բրիտանական կայսրությունը։
Խաչակիրները դարպասներն անվանել են սուրբ Ստեփանոսի անունով ' ընդգծելով դրանց մոտ լինելը սուրբ Ստեփանոսի տանջանքի վայրին, որ նշանավորվել է նաև եկեղեցու և մենաստանի կառուցմամբ։
1523 թվականին հրեա ճանապարհորդը Երուսաղեմ կատարած այցի ժամանակ օգտագործում է «Բաբ էլ Ամուդ» անվանումը' նշելով դարպասի մոտ գտնվելը Ցիդկիյագու մենաստանից։
Տասնիննամյա Փրեթին նկատում է դերասան Ռեյ Դոն Չոնգը և 2001 թվականին նա ստանում է իր առաջին դերը «Այրու սերը» սերիալում, որից հետո հրավեր է ստանում նկարահանվելու «Միայնակ սրտերը» սերիալում։
Սկզբնական շրջանում Ֆրեդը հանդես էր գալիս որպես հեռուստատեսային դերասան, իսկ կինոյում իր դեբյուտը կատարում է 2005 թվականին նկարահանվելով «Կոնֆետով անծանոթները» ֆիլմում։
2011 թվականին դերասանը խնդիրներ ունեցավ իր քաշի հետ, սակայն շատ արագ կորցրեց 14 կիլոգրամ և կարողացավ դեր ստանալ «Մարդ, ով փոխեց ամեն ինչ» ֆիլմում,որի արդյունքում մեծ հռչակ ձեռք բերեց։
Շուտով Փրեթը ստիպված եղավ քաշ հավաքել, որպեսզի կարողանա նկարահանվել «10 տարի» ֆիլմում, իսկ արդեն 2013 թվականին դերասանը դեր ստացավ -ի «Գալակտիկայի պահապանները» ֆիլմում, որի համար կրկին ստիպված էր նիհարել։
2014 թվականին «Լեգո ֆիլմ» անիմացիոն ֆիլմում ստացավ գլխավոր դեր, որի համար առաջադրվեց «Պատանիների ընտրության մրցանակաբաշխություն» մրցանակին կերպարի լավագույն հնչյունավորում անվանակարգում։
Նրա մայրը՝ Քեթի Փրեթը աշխատում էր «» սուպերմարկետների ցանցում, իսկ հայրը՝ Դեն Փրեթը ոսկու հանքում իսկ որոշ ժամանակ անց սկսում է զբաղվել տների վերանորոգմամբ։
Ընդհանուր ակադեմիական ընկալման մեջ հազվադեպ հրապարակվող կամ չհրապարակվող հետազոտողները, կամ էլ այնպիսի հետազոտողները, որոնք կենտրոնացած այնպիսի գործունեության վրա, որի արդյունքները չեն ֆիքսվում հրապարակումներում, ինչպես մագիստրոսները, կարող են չգտնել կամ կորցնել իրենց ակադեմիական դիրքը և չպահպանել կամ չստանալ ակադեմիական որևէ կոչում, պաշտոն և այլն։
Արտահայտությունը հայտնվել է ոչ ակադեմիական համատեքստում 1932 թվականին Հարոլդ Ջեֆերսոն Քուլիջի կողմից հրատարակված «Արչիբալդ Քերի Քուլիջ. կյանքն ու նամակները» գրքում 1938, - .:
Համաձայն Յուջին Գարֆիլդի, ակադեմիական իմաստով արտահայտությունը առաջին անգամ հայտնվել է 1942 թվականին հրատարակված Լոգան Վիլսոնի «Ակադեմիական մարդ. մասնագիտության ուսումնասիրությունը սոցիոլոգիայում» :
Հետազոտական համալսարանները կարող են փորձել օգտագործել «Հրապարակվիր կամ մահացիր» պրակտիկայի ոչ առողջ կողմերը, սակայն նման հաստատությունների ղեկավարությունը հաճախ վիճարկում այդ մեղադրանքը, ապացուցելով, որ հասարակությանը առաջատար հետազոտություններ հասցնելու համար հաճախ հարկավոր է որոշ ճնշում գործադրել հետազոտողներ վրա՝ իրենց կարիերայում նաև հետազոտական առաջխաղացման վրա կենտրոնանալու համար, և սովորեցնել հավասարեցնել իրենց նվաճումները իրենց մասնագիտական դերի պատասխանատվությունը։
Զարգանալով և աճելով նախկին ընկերությունից, -ը 1990-ականներին հավաքագրում է այնպիսի հանրահայտ ռեժիսորների, ինչպիսին էին՝ Մորիո Ասական, Մասայուկի Կոջիման և Սատոշի Կոնը։
ը ճապոնական անիմացիոն ստուդիա է, որը հիմնադրվել է 1972 թվականին նախկին ընկերության անիմատորներ՝ Մասաո Մարույամայի, Օսամու Դեզակիի, Րինտարոյի և Յոշիակու Կավաջիրիի կողմից։
Մոլլիի ամուրին՝ Ջորջը, Վերնոնին տալիս է նկարներ, որը վարկաբերկում էր Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարին՝ Ջուլիանա Գարմոնին, ով իրենց ընդհանուր թշնամին էր և Մոլլիի սիրեկանը․ նկարներում Մոլլին էր և Գարմոնին՝ տրանսվեստիստի տեսքով։
Մուսայի փնտրտուքների մեջ Քլայվը գնում է լճափ, որտեղ ականատես է լինում հնարավոր բռնաբարության, սակայն խորացված աշխատանքի մեջ, նա կնոջը ցույց չի տալիս օգնություն։
Հասնելով Ամստերդամ, որտեղ Կոնսերտգեբաուում տեղի էր ունենում նվագախմբի փորձը, Քլայվը նկատում է, որ իր աշխատանքը թերի է կատարել և դրա համար մեղադրում է Վերնոնին։
Որոշ հրատարակչություններ, որոնցից են Նյու Յորք Թայմս-ը, -ը, -ը, -ը և -ը, աշխատանքի հանդեպ արտահայտվել են դրական կերպ և կողմ են եղել դրա Բուքերյան մրցանակով պարգևատրվելուն։
Վեպը պատմում է միջին տարիքի երկու ընկերների՝ հաջողակ կոմպոզիտոր Քլայվ Լինլիի և լոնդոնյան ամսագրի գլխավոր խմբագիր Վերնոն Հոլիդեի մասին։
Նրանց սրտի տիրուհու՝ Մոլլի Լեյնի մահից հետո, ընկերները պայման են կնքում՝ եթե նրանք հիվանդանան Մոլլիի մահվան պատճառ դարձած հիվանդությամբ, պարտավորվում էին փոխադարձ էվտանազիա կատարել։
Սույն վեպի համար հեղինակը վերջապես արժանացավ Բուքերյան մրցանակի. նրա «Մխիթարություն անծանոթներին» և «Սև շներ» վեպերը նույնպես առաջադրվել էին սույն մրցանակի, սակայն անհաջողությամբ։
Այդ ժամանակ՝ «կրքոտ» նկարների հրապարակումից մեկ օր առաջ, Գարմոնի կինը մամլո ասուլիս է հրավիրում, որտեղ մեղադրում է Վերնոնին, պաշտպանում՝ իր ամուսնուն։
Բառերը, որոնք սկսվում են "սոլ"֊ով, վերաբերում են արվեստներին և գիտություններին, կամ, եթե նրանք սկսվում են "սոլսոլ"֊ով, վերաբերում են հիվանդությանն ու բժշկությանը ։
Դեռևս կա Սոլռեսոլի սիրահարների մի փոքրիկ համայնք՝ ցրված աշխարհով մեկ, որոնք, համացանցի շնորհիվ, այժմ ավելի լավ են կարողանում միմյանց հետ շփվել, քան նախկինում։
Սոլռեսոլի յուրաքանչյուր "գրություն" ներկայացված է որպես խորհրդանիշ, օրինակ, "Դո" - շրջանակ, "Ռե" ուղղահայաց գիծ, "Մի" և "Լա" երկուսն էլ կիսաշրջաններ, նախորդը ուղղված դեպի ներքև, վերջինս՝ դեպի աջ, "Ֆա"֊ն անկյունագծային է' ձախ անկյունի վերևից դեպի աջ անկյունի ներքին հատված, "Սոլ"֊ը հորիզոնական գիծ է և "Սի"֊ն անկյունագծայյին է' ձախ անկյունի ներքին հատվածից դեպի աջ անկյունի վերին հատված։
Սոլռեսոլը մի կարճ ժամանակ վայելել է հայտնիության բերկրանքը՝ 1902թ․հասնելով իր գագաթնակետին՝ Բոլեսլաս Գաջեյուսկի հետմահու՝ Սոլռեսոլի քերականությունը հրատարակությամբ։
Հնչյունները կարող են ներկայացվել մի շարք տարբեր եղանակներով. որպես օկտավայի յոթ երաժշտական նոտաները, որպես արտասանվող վանկերը , որպես ծիածանի յոթ գույները, նշանները, ձեռքի ժեստերը ևն։
Կալլենների և նրանց վկա Վոլտուրի Արոի հանդիպման ժամանակ, իտալական կլանի ֆլխավորը, ընդունում է, որ Ռենեսմին, անմահ երեխա չէ, իսկ նրա եղբայրը' Կայը սպանում է Իրինային, սուտ ցուցմունքի համար, զայրացնելով նրա քույրերին Տանյաին և Կեյտին, որպեսզի նրանք հարձակվեն, որը Կալլեններին վերջին ժամանակներում հաջողվում է կանխել։
Էլիսը Վոլտուրիի գլխավորին ցույց է տալիս հետագա ճակատամարտի ընթացքը, որի ընթացքում չնայած որոշ Կալեններ նույնպես կմահանան, այդ թվում նաև Բելլայի և Էդվարդի մահը, հենց Արոն կմահանա վերջինների ձեռքից, իսկ նրա բանակը կվոչնչանա, և դա կփոխի նրա առաջնային որոշումը Կալլեններին ոչնչացնելու մասին։
Դրանից հետո Էլիսը Բրազիլիայից Վոլտուրիին կիսամարդ-կիսագայլ Նաուելի մասին մի թուղթ է բերում, դրանով ապացուցելով որ, Ռենեսմին վտանգավոր չէ, և Վոլտուրիները նահանջում են, թողնելով իրենց ծրագրերը։
Մի անգամ, անտառում զբոսանքի ժամանակ, Բելլային, Ջեյկոբին, ով գայլի տեսքով էր, և Ռենեսմիին, ով շատ հմտորեն է ձյունափաթիլներ բռնում գետնից մի քանի մետրի վրա, տեսնում է Իրինան, Լորանայի ընկերուհին, ով սպանվել էր շնագայլերի կողմից։
Հիմա Կալլեններին շատ մեծ վտանգ ք սպառնում․ նրանք կարծում են որ Ռենեսմին, ընդամենը պատրվակ է, իսկ իտալացիների իրական նպատակը՝ Էլիսը, Էդվարդը և այլ վամպիրներ են։
Վկաների հավաքման պրոցեսում, մարդագայլերի մի ոհմակ, վամպիրների քանակի շատացմանըարձագանքելով, ավելի են շատանում, իսկ Բելլան իմանում, որ բացի ինքնակառավարումից, ինչ-որ «վահանի» է տիրապետում, ինչը վամպիրներից է պաշտպանում, և սովորում է այդ վահանով պաշտպանել մյուսներին։
2013 թվականին ֆիլմը «Ոսկե ազնվամորի» 11 հակամրցանակների է արժանացել, որոնցից 7-ը «Ամենավատ ֆիլմ», «Ամենավատ կանացի դեր», «Երկրորդ աստիճանի ամենավատ տղամարդու դեր», «Ամենավատ ռեժիսոր», «Ամենավատ ռեմեյք, սիքվել և պարոդիա», «Ամենավատ էկրանային զույգ», «Ամենավատ դերասանական անսամբլ» անվանակարգերում։
Ֆիլմի վերջում Էլիսը չնայած որ չի կարող կանխատեսել կիսաարյունների ապագան, տեսիլք է ստանում, որի մեջ Բելլան և Էդվարդը հյուր են գնում Ջեյկոբին և մեծ Ռենեսմիին, իսկ հետագայում Բելլան, Էդվարդի հետ իրենց այգում գտնվելով, կամքի ուժով իջեցնում է վահանը, թողնելով որ Էդվարդը կարդա իր մտքերը։
Խոխոկամ հնդկացիական քաղաքակրթույթունը, որը ապրում էր Սոլտի և Գիլայի մոտակա շրջաններում 600-ից 1450-ական թվականներին, օգտագործելով գետից ստացվող ոռոգումը՝ զբաղվում էր մեծ մասամբ հողագործությամբ։
Սկիզբ է առնում Սերա շրջանում, որը գտնվում է Նյու Մեքսիկո նահանգի հարավում և սկզբում հոսում է հարավարևմտյան ուղղությամբ, իսկ հետո Արիզոնա նահանգի տարածքով՝ արևմտյան։
Այն բանից հետո, երբ գետը հոսում է մի քանի խնձահովիտների միջով՝ երկայնությամբ անցնում է Գիլա լեռնաշղթայի հարավային ծայրամասով, որի վրա գտնվում է Քուլիջ ամբարտակը, որն էլ կազմավորում է Պերիդոտ քաղաքի հարավային մասում գտնվող Սան Կառլոս ջրամբարը։
Գետը լեռներից իջնում է Ֆինիքսի հարավարևելյան մասում գտնվող հովիտով, որից արևմուտք գտնվող տարածքում գետը կտրուկ Գիլա-Բենդ լեռնաշղթայի միջով պտույտ է կատարում հարավային ուղղությամբ, իսկ հետո նորից այդպես կտրուկ պտույտ է կատարում՝ արևմուտք, այս անգամ էլ անցնել Յումա շրջանի տարածքին պատկանող Գիլա լեռնաշղթայի միջով։
1957 թվականին արվեստի պատմաբան Սվեն Ալֆոնսը առաջին անգամ հայտարարեց, որ դիմանկարում Վոլֆգանգ Լազիուսն է ՝ հումանիստ և պատմաբան, ով այդ ժամանակ ծառայում էր Հաբսբուրգների արքունիքում։
Դիմանկարը թվագրվում է 1562 թվականին, սակայն որոշ մասնագետներ հակված են այն փաստին, որ Արչիմբոլդոն «Գրադարանավար» կտավը ստեղծել է մի քանի տարի հետո՝ 1566 թվականին։
Ջուզեպպե Արչիմբոլդոն այդ շրջանում ստեղծում է մարդակերպ դիմանկարների մի շարք՝ օգտագործելով զանազան առարկաների նկարներ՝ մրգեր, բանջարեղեն, ծաղիկներ, սննդամթերք և այլն։
Գիտական հետազոտությունների արդյունքում՝ 2011 թվականին, պարզ դարձավ, որ «Գրադարանավար» նկարը հանդիսանում է Արչիմբոլդոյի բնօրինակ նկարի կրկնօրինակը, որի տեղն անհայտ է ցայսօր։
«Գրադարանավար» ստեղծագործությունը Շվեդիա է բերվել որպես ռազմական ավար գեներալ Հանս Քրիսթոֆ ֆոն Քյոնիգսմարկի կողմից՝ 1648 թվականին Պրահայի ճակատամարտի ժամանակ, երբ թալանվեց Պրահայի ամրոցը։
Ալեքսանդր Պանչինի հայրը՝ Յուրի Պանչինը, կենսաբանական գիտությունների դոկտոր է, բջջում ինֆորմատիվ գործընթացների հետազոտման լաբորատորիայի ղեկավար, Ինֆորմացիայի փոխանցման խնդիրների հետազոտման ՌԳԱ ինստիտուտում։
Ալեքսանդր Պանչին , ռուսաստանցի գիտնական, կենսաբանական գիտությունների դոկտոր, գիտական լրագրող, գիտա-լուսավորական գրքերի հեղինակ և "Լուսավորիչ" մրցանակի դափնեկիր։
Հոկտեմբերի 15-ին ընտրական օրենսգրքի փոփոխությունների դեմ հանդես եկան Չերվոնոգրադում, Չեռնովցիում, Ռիվնեում, Ժիտոմիրում, Դնեպրոպետրովսկում և Լվովում հավաքված ցուցարարները։
Հոկտեմբերի 26-ին Լվովում գործող 20 գործարաններ և ֆաբրիկաներ գործադուլ հայտարարեցին՝ հոկտեմբերի 1-ի ցույցի ժամանակ ոստիկանական դաժանությունը դատապարտելու և մեղավորներին քրեական պատասխանատվության հրավիրելու պահանջով։
Հոկտեմբերի 28-ին Ուկրաինայի խորհրդարանի որոշմամբ 1990 թվականի հունվարի 1-ից ուկրաիներենը պիտի դառնա երկրի պետական լեզուն, իսկ ռուսերենը կարող էր օգտագործվել հանրապետության էթնոլեզվական խմբերի հաղորդակցման համար։
Նույն օրը Լվովի Պայծառակերպության եկեղեցու միաբանությունը դուրս եկավ Ռուս Ուղղափառ եկեղեցու կազմից և ինքնահռչակվեց որպես Ուկրաինայի հունա-կաթոլիկ եկեղեցու մաս։
Նոյեմբերի 19-ին բազմաթիվ կիևցիներ մասնակցեցին ԳՈՒԼԱԳ-ի Թիվ 36 ուղղիչ-աշխատանքային ճամբարի երեք այլախոհ աքսորյալների՝ իրավապաշտպաններ Վասիլ Ստուսի, Օլեքսեյ Տիխիի և Յուրի Լիտվինի վերահուղարկավորության արարողությանը։
նոյեմբերի 26-ը կարդինալ Միրոսլավ Լուբաչիվսկին հռչակեց աղոթքի և ծոմապահության օր, որին մասնակցեցին Արևմտյան Ուկրաինայի հազարավոր հավատացյալներ։
Նոյեմբերի 28-ին Ուկրաինական ԽՍՀ կրոնական գործերի խորհուրդը որոշում ընդունեց, որով թույլ տրվեց երկրի կաթոլիկ եկեղեցական համայնքներին գրանցվել որպես իրավաբանական կազմակերպություններ։
Որոշումը պատոնապես հայտարարվեց դեկտեմբերի 1-ին, երբ կայացավ Հռոմի պապ Հովհաննես Պողոս -ի և Գորբաչովի հանդիպումը, որով սկզիբ դրվեց խորհրդա-վատիկանական դիվանագիտական հարաբերություններին։
Դեկտեմբերի 17-ին մոտ 30 հազար մարդ մասնակցեց Կիևում Ուկրաինայի ժողովրդական շարժման կողմից կազմակերպված հավաքին, որը նվիրված էր երեք օր առաջ մահկանացուն կնքած Անդրեյ Սախարովի հիշատակին։
ՈւԽՍՀ Գերագույն խորհրդի՝ դեկտեմբերի 26-ին ընդունած օրենքով, Սուրբ ծնունդը, Զատիկը և Սուրբ Երրորդության օրը սահմանվեցին ոչ աշխատանքային օրեր։
1990 թվականի հունիսի 22-ին, հաշվի առնելով խորհրդարանում իր դեմ ձևավորված ընդդիմությունը, Վլադիմիր Իվաշկոն հետ վերցրեց իր թեկնածությունը Ուկրաինայի Կոմկուսի ղեկավարի ընտրություններում։
Հուլիսի 11-ին, ԽՄԿԿ ԿԿ գլխավոր քարտուղարի տեղակալ ընտրվելուց հետո, Իվաշկոն հրաժարվեց Ուկրաինայի խորհրդարանի նախագահի պաշտոնից։
Հուլիսի 16-ին, խորհրդարանը ճնշող մեծամասնությամբ հաստատեց Ուկրաինայի պետական ինքնիշխանության մասին հռչակագիրը, որով պիտի հիմք դրվեր Ուկրաինայի անկախության հռչակմանը։
Հուլիսի 30-ին Խորհրդարանը «զինվորական ծառայության մասին» բանաձև ընդունեց, որով ուկրաինացի զինվորներին կարդադրվեց ազգային հակամարտությունների գոտիներից վերադառնալ Ուկրաինա։
Սեպտեմբերի 30-ին, շուրջ հարյուր հազար մարդ Կիևում ցույց իրականացրին, որով դեմ արտահայտվեցին Գորբաչովի՝ ԽՍՀՄ-ը նոր համադաշնության մեջ վերակազմակերպելու առաջարկային փաթեթին։
Հոկտեմբերի 20-ին, 46-ամյա վտարանդիությունից հետ հայրենիք վերադարձավ Կիևի և Համայն Ուկրաինայի պատրիարք Մստիսլավ -ը, ով հաստատվեց Սուրբ Սոֆիայի տաճարում։
Մարտի 12-ին, Ուկրաինայի Հելսինկյան խմբի և «Միլոսերդիա» շարժման՝ Լվովում կազմակերպված նախընտրական հանդիպումը բռնի կերպով ցրվեց, և մոտ 300 քաղաքացիներ բերման ենթարկվեցին։
Մարտի 26-ին տեղի ունեցան Ժողովրդական պատգամավորների միության համագումարի ընտրություններ; լրացուցիչ ընտրություններ տեղի ունեցան ապրիլի 9-ին, մայիսի 14-ին և 21-ին։
Մայիսի 7-ին «Մեմորիալ» իրավունքների պաշտպանության միությունը հավաք կազմակերպեց Բիկիվնյա զանգվածային գերեզմանում, որտեղ են ամփոփված ստալինյան բռնաճնշումների տարիներին Պետական անվտանգության կոմիտեի իրավանախորդ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կողմից գնդակահարված ուկրաինացիների և լեհերի աճյունները։
1989 թվականի մայիսի կեսերից մինչև սեպտեմբեր Ուկրաինայի հունա-կաթոլիկ եկեղեցու հետևորդ հացադուլավորները իրենց եկեղեցու ծանր վիճակի վրա ուշադրություն հրավիրելու համար բողոքի ցույցեր էին կազմակերպել Մոսկվայի Արբատ փողոցում։
Հունիսի 18-ին, արձագանքելով Եկեղեցու գլուխ կարդինալ Միրոսլավ Լուբաչիվսկու՝ աղոթքի միջազգային օրվան մասնակցելու կոչին, շուրջ 100 հազար մարդ հավաքվեց Արևմտյան Ուկրաինայի Իվանո-Ֆրանկովսկ քաղաքում կազմակերպված պատարագին։
1989 թվականի օգոստոսի 19-ին ռուսական Սբ. Պետրոսի և Պողոսի եկեղեցու ուղղափառ ծխական համայնքը հայտարարեց, որ միանալու է Ուկրաինայի ավտոկեֆալ ուղղափառ եկեղեցուն։
Միևնույն ժամանակ, շուրջ 60 ազգային-մտավորական գործիչներ հավաքվեցին Կիևի բնակարաններից մեկում՝ ոգեկոչելու Ուկրաինայի ժողովրդական հանրապետության 1918 թվականի հռչակագիրը։
Շարժման ծրագիրն ու կանոնադրությունը առաջարկվեց Ուկրաինայի գրողների միության կողմից և տպագրվեց «Լիտերատուրա Ուկրաինա» ամսագրի՝ 1989 թվականի փետրվարի 16-ի համարում։
1989 թվականի փետրվարի վերջին ԽՍՀՄ ժողպատգամավորների համագումարի՝ մարտի 26-ի ընտրությունների նախօրեին, Կիևում անցկացվեցին լայնամասշտաբ հանրահավաքներ՝ ընդդեմ գործող ընտրական օրենքների։
Հանրահավաքների օրակարգում էր նաև բրեժնևյան ժամանակաշրջանից Ուկրաինայի Կոմկուսի առաջին քարտուղարի պաշտոնում մնացած, «լճացման մաստոդոնտ» Վլադիմիր Շչերբիցկիի հրաժարականը։
1989 թվականի փետրվարի 26-ին, Լվովում 20-ից 30 հազար մարդ մասնակցեց 19-րդ դարի ուկրաինացի նկարիչ և ազգային գործիչ Տարաս Շևչենկոյի մահվան տարելիցին նվիրված էկումենյան հիշատակի արարողությանը, որն արտոնված չէր։
Թուրքմենական ԽՍՀ-ում «Ագզիբիրլիք» ազգային-պահպանողական ժողովրդա-դեմոկրատական շարժումը, միավորելով թուրքմեն մտավորականությանը և ազգայնականներին, հանդես եկավ երկրի անկախացման օգտին։
1989 թվականից ի վեր Աշխաբադում և Կրասնովոդսկում փոքրամասշտաբ հանրահավաքներ էին անցկացվում Թուրքմենստանի անկախացման և թուրքմեներենը երկրի պետական լեզու ճանաչելու համար։
Հանրահավաքներում նաև պահանջում էին, որ Թուրքմենական ԽՍՀ ղեկավարությունը թույլ տա նավթի արդյունահանումից ստացվող եկամուտների մեծ մասը պահել ներսում և «չկերակրել Մոսկվային»։
Խորհրդային Թուրքմենստանի կառավարությունը, որը գլխավորում էր Սափարմուրատ Նիյազովը, դեմ էր անկախությանը և ցանկացած առիթով փորձում էր ճնշել թուրքմեն այլախոհներին և ընդդիմադիրներին, սակայն 1990 թվականի հունվարին, Թուրքմենական ԽՍՀ Գերագույն խորհրդի ընտրություններից հետո, բազմաթիվ անկուսակցական այլախոհ գործիչներ խորհրդարանում պատգամավորական մանդատ ստացան։
Փետրվարի 20-ին ԼՂԻՄ ժողովրդական պատգամավորների մարզխորհրդի արտահերթ նստաշրջանը 110 կողմ և 17 դեմ ձայներով որոշում ընդունեց դիմել ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդին՝ «ԼՂԻՄ-ը Ադրբեջանական ԽՍՀ կազմից դուրս բերելու և Հայկական ԽՍՀ միացնելու» խնդրանքով։
Փետրվարի 22-ին, ադրբեջանցի ազգայնականներից կազմված 8-10 հազարանոց խառնամբոխը Աղդամ քաղաքից սկսում է շարժվել դեպի Ասկերան՝ դեպի Ստեփանակերտ ճանապարհ բացելու մտադրվածությամբ։
Ասկերանի միջադեպին անմիջապես հաջորդեցին Սումգայիթյան ջարդերը․ փետրվարի 26-ից մարտի 1-ն ընկած ժամանակահատվածում Սումգայիթ քաղաքում կազմակերպվեց քաղաքի հայ ազգաբնակչության կոտորած և բռնի տեղահանում։
Դեպքերից առաջ Գորբաչովը հայ մտավորականների հետ հանդիպման ժամանակ «մտավախություն» էր հայտնել Բաքվում ապրող ավելի քան 200 000 հայերի անվտանգության ապահովման շուրջ՝ այն ուղղակիորեն կապելով ԼՂԻՄ-ը Հայկական ԽՍՀ-ին վերամիավորվելու պահանջի հետ։
Սա Խորհրդային Միությունում գործող ցանկացած համազգային կազմակերպության համար երբևէ գրանցած խոշորագույն հաղթանակն էր և կործանարար հարված էր առանց այդ էլ ժողովրդականությունը կորցրած Լիտվայի կոմկուսին։
1989 թվականի դեկտեմբերի 7-ին, Ալգիրդաս Բրազաուսկասի ղեկավարած Լիտվայի կոմունիստական կուսակցությունը հայտարարեց Խորհրդային Միության Կոմունիստական կուսակցությունից առանձնանալու մասին և հրաժարվեց քաղաքականության մեջ «առաջատար սահմանադրական դեր» ունենալու իր նախկին պնդումից։
Միևնույն ժամանակ կազմավորվեց ԽՄԿԿ-ին հավատարիմ առավել փոքր կոմունիստական խմբակցություն, որը գլխավորում էր կոշտ դիրքորոշումներով աչքի ընկնող Միկոլաս Բուրոկևիչուսը։
Հաջորդ տարվա բազմակուսակցական խորհրդարանական ընտրություններում Կոմկուսն ընդհանրապես զրկվեց իշխանությունից, երբ Գերագույն խորհրդի նախագահ ընրտվեց Վիտաուտաս Լանդսբերգիսը, ով դարձավ երկրի առաջին ոչ կոմունիստ առաջնորդը Խորհրդային բռնակցումից ի վեր։
1988 թվականի հունիսի 16-ին՝ կոմունիստական կուսակցության 19-րդ համագումարին ընդառաջ, Լվովովում կազմակերպվեց 6-8 հազարանոց հանրահավաք, որի հիմնական նպատակն էր կայանալիք համագումարին մասնակցող տեղական իշխանությունների պատվիրակների հանդեպ անվստահություն հայտնելը։
Հուլիսի 17-ին Զարվանիցա գյուղական համայնքում Ուկրաինայի հունա-կաթոլիկ եկեղեցու եպիսկոպոս Պավլո Վասիլիկը մատուցեց այսպես կոչված հազարամյակի պատարագը, որին մասնակցեց 10 հազար հավատացյալ։
Ազատության հրապարակում հարյուրավոր ուսանողներ հացադուլ ու նստացույց են հայտարարում, ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդից պահանջելով դրականորեն պատասխանել ԼՂԻՄ մարզային խորհրդի՝ Հայաստանի հետ ԼՂԻՄ վերամիավորման որոշմանը։
Հունիսի 15-ին, ընդառաջելով ԼՂԻՄ մարզխորհրդի դիմումին, ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի արտահերթ նստաշրջանը միաձայն կողմ քվեարկեց Լեռնային Ղարաբաղի և Հայաստանի վերամիավորմանը։
1988 թվականի փետրվարից Մոլդովայում սկիզբ առավ Մոլդովայի ժողովրդավարական շարժումը, որի ձեռնարկմամբ կազմակերպվում էին հանդիպումներ, հանրահավաքներ և նույնիսկ երգի փառատոններ, որոնք հետզհետե առավել զանգվածային բնույթ էին ստանում։
Մինչ այդ, 1988 թվականի հունվարի 15-ին, Դասականների ծառուղում գրող Միհայ Էմինեսկուի կիսանդրու մոտ տեղի ունեցած մեծարման արարողության ժամանակ «Ալեքսեյ Մատեևիչ» գրական հասարակական-քաղաքական շրջանակի հիմնադիր Անատոլ Շալարուն առաջարկ ներկայացրեց շարունակել հանրային հանդիպումները։
Հանրային քննարկումներում շրջանակը բարձրացնում էր համազգային զարթոնքի, խոսքի ազատության, մոլդովական ավանդույթների վերականգնման, ինչպես նաև շեշտադրում ռումիներեն լեզվին պետական կարգավիճակ տալու և լատինական այբուբեն վերադառնալու կարևերորության մասին։
«Շարժումից» «ճակատ» անցումը դիտվում էր որպես բնական «արդիականացում» այն բանից հետո, երբ այն լայն թափ ստացավ ժողովրդի շրջանում, և խորհրդային իշխանություններն այլևս չէին փորձում այն զսպել։
1989 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, Գերագույն խորհուրդը քվեարկեց համամիութենական և հանրապետական ընտրություններում Կոմկուսի և այլ պետական կազմակերպությունների համար նախատեսված հատուկ տեղերը վերացնելու օգտին՝ ի պատասխան հնչեցվող սուր քննադատությանը, որ այդպիսի պահուստային տեղերի առկայությունը ոչ ժողովրդավարական է։
Մարտի 30-ին Էստոնիայի Գերագույն խորհուրդը հայտարարեց, որ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր երկիրը օկուպացված է Խորհրդային Միության կողմից, ուստի անցումային շրջանից հետո երկիրը պիտի պաշտոնապես վերականգնի իր անկախությունը։
Հռչակագրում նշվում էր, որ չնայած Լատվիան դե ֆակտո կորցրեց իր անկախությունը 1940 թվականին, երբ բռնակցվեց Խորհրդային Միությանը, երկիրը դե յուրե մնում էր ինքնիշխան, քանի որ բռնակցումը հակասահմանադրական էր և Լատվիայի ժողովրդի կամքին հակառակ։