polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Գահատոհմն իր դքսական տիտղոսը ժառանգել է Գլյուքսբուրգից՝ Շլեզվիգում գտնվող փոքր ծովափնյա քաղաքից, որը գտնվում էր Գերմանիան Դանիայից բաժանող Ֆլոնսբուրգ ֆյորդի հարավային՝ գերմանական մասում։
1448 թվականին Դանիայի Շվեդիայի և Նորվեգիայի անժառանգ արքա Քրիստոֆեր Բավարացու հանկարծամահ լինելուց հետո կոմս Քրիստիան Օլդենբուրգցուն դանիացիներն ընտրեցին իրենց թագավոր, վերանվանելով Քրիստիան Դանիացի, ով 1449 թվականի հոկտեմբերի 28-ին ամուսնացավ Քրիստոֆերի այրիացած կնոջ' 18-ամյա Դորոթեա Բրանդենբուրգցու հետ։
1564 թվականին Քրիստիան -ի ծոռը՝ Ֆրեդերիկ Դանիացին, վերաբաշխելով Շլեզվիգ-Հոլշթայնի ավատական տիրույթները, որոշ հողեր պահեց իր սեփական' ավագ արքայական տոհմաճյուղի համար, իսկ իր եղբորը՝ Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգի դուքս Յոհան կամ Յան Կրտսերին շնորհեց Գլյուքսբուրգը՝ Զոնդերբուրգի հետ միասին։
Յոհանի ժառանգները հետագայում վերաբաժանեցին յուրյանց բաժնեմասը և ստեղծեցին, ի շարս այլ ճյուղերի, Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Բեկ դուքսերի գահատոհմը՝ Բեկ դղյակ կենտրոնով, որը դաստակերտ էր Մինդենի եպիսկոպոսության մոտ և գնվել էր Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Բեկ դքսական ընտանիքի կողմից 1605 թվականին։
Թեպետ այլևս Գլյուքսբուրգների արքայատոհմի դանիաբնակ արական սեռի անդամներ չկան, բայց կան Քրիստիան -ի սերունդներ, ովքեր ամուսնացել են առանց միապետի թույլտվության, դրանով իսկ կորցնելով իրենց արքայական կարգավիճակը, միաժամանակ ստանալով դանիական ազնվականական հետևյալ տիտղոսը՝ "Ռոզենբորգի կոմս" (և նրանց դիմում են պատվելով Ձերդ Արքայական գերազանցություն կամ Նորին Արքայական գերազանցություն պատվանունով), ունենալով այդ տիտղոսն ու պատվանունը յուրյանց օրինական արական սեռի սերունդներին ժառանգություն թողնելու իրավունքը։
Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգի իշխան Քրիստիանը՝ Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգի դուքս Ֆրիդրիխ-Վիլհելմի չորրորդ որդին 1852 թվականի Լոնդոնի արձանագրությամբ ճանաչվեց որպես Դանիայի անժառանգ Ֆրեդերիկ արքայի գահաժառանգ, քանզի Քրիստիանն ամուսնացած էր Ֆրեդերիկի առաջին զարմուհու՝ Լուիզա Հեսսե-Կասելցու հետ։
Այսպիսով, իշխան Քրիստիան Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգցին 1863 թվականի նոյեմբերի 15-ին հռչակվեց Դանիայի Քրիստիան արքա։
Գլյուքսբուրգներ կամ Գլյուքսբուրգների գահատոհմ , Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգի գահատոհմի համառոտ անվանում , Դանիա-գերմանական դքսական գահատոհմ, որը հանդիսանում է Օլդենբուրգի գահատոհմի ճյուղը։
Քրիստիան -ի դուստրերը՝ Ալեքսանդրա Դանիացին և Դագմար Դանիացին դարձան, համապատասխանաբար, Մեծ Բրիտանիայի Միացյալ թագավորության Էդուարդ արքայի և Ալեքսանդր Ռոմանով ռուսաց կայսեր կողակիցները։
1853-ին, Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգի իշխան Քրիստիանը դարձավ Դանիական թագավորության գահաժառանգ, և 1863-ին գահ բարձրացավ որպես Դանիո արքա։
Նա Ֆրիդրիխ Վիլհելմի' Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգի դքսի երրորդ որդին էր, իսկ յուր ավագ եղբայրը պահեց Գլյուքսբուրգի դքսությունը' որպես ավատ և որպես տիտղոս։
Քրիստիան -ի ավագ եղբայրը ժառանգեց իրենց տոհմի ձևական-պաշտոնական ավագությունը՝ օծվելով որպես Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգի դուքս Կառլոս։
Հենց նրա սերունդներն են, որ այժմ ներկայացնում են թե՛ Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգ գահատոհմի, և թե՛ ամբողջ Օլդենբուրգների գահատոհմի ավագ ճյուղը։
Թագաժառագ իշխան Քրիստիանի և թագաժառանգ իշխանուհի Լուիզայի երկրորդ որդի Վիլհելմը 1863 թվականի մարտի 30-ին ընտրվեց Հելլենների արքա' փոխարինելով Հունաստանի գահընկեց արված արքա Օտտո Վիտելսբախին։
Նրանք իրենց հողերը որպես պարգևական ավատ ստանում էին Շլեզվիգ-Հոլշթայնի ինքնիշխան դքսերից, այսինքն՝ Դանիո արքաներից, իսկ մինչև 1773 թվականը՝ Հոլշթայն-Գոթթորփի դքսերից։
Դանիայի Ֆրեդերիկ արքայի երկրորդ որդին՝ իշխան Կարլը, Քրիստիան -ի ավագ որդին, 1905 թվականի նոյեմբերի 18-ին դարձավ Նորվեգիայի արքա՝ ընդունելով վաղեմի նորվեգիական Հաաքոն անունը։
Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգ գահատոհմի դուքսերը կազմում էին ազնվական այդ տոհմի ավագ ճյուղը և թե՛ Գլյուքսբուրգ տոհմի, թե՛ ամբողջ Օլդենբուրգների բազմաճյուղ հինավուրց տոհմի նահապետներն էին։
Մարգրեթե Դանիուհին, Հարալդ Նորվեգացին, Կոնստանտին Հույնը և Ուելսի արքայազն Չարլզը Գլյուքսբուրգների գահատոհմի կրտսեր տոհմաճյուղերի հայրական գծով ժառանգներն են։
ավագ ճյուղը (Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգի դքսերի ավագ ճյուղի համար տես Շլեզվիգ-Հոլշթայն-Զոնդերբուրգ-Գլյուքսբուրգ )
Բրոդովիչը հիմնականում հայտնի է իր աշխատանքների համար Ռիչարդ Ավեդոնի հետ, ով, որպես երիտասարդ լուսանկարիչ, այնքան հակված էր աշխատել ' –ում, որ հանդուրժեց հարցազրույցներում իր 14 անհաջող փորձերը և վերջապես ընդունվեց աշխատանքի։
Այս բոլոր չորսի աշխատանքը հանգեցրեց 20–րդ դարի նորաձևության զարգացմանը և դադարեց միայն 1957 թվականին, երբ Կարմել Սնոուն 70 տարեկան հասակում անցավ թոշակի։
1934 թվականին նոր ընտրված գլխավոր խմբագիր Կարմել Սնոուն այցելեց գեղարվեստական տնօրենների ակումբ Նյու Յորքում՝ 36 տարեկան գրաֆիկ դիզայներ Ալեքսեյ Բրոդովիչի ցուցադրությանը և միանգամից առաջարկեց նրան աշխատանք ' –ում։
Երբ 1936 թվականին Կարմել Սնոուն տեսավ Դիանա Վրիլենդին Նյու Յորքի Սուրբ Ռեգիսի հյուրանոցի տանիքում պարելիս՝ սպիտակ ժանյակե Շանելի զգեստով և ծաղիկներով իր մազերում, հասկացավ, որ գտել է –ի նոր աշխատակցին։
Դեռ տարիներ առաջ նա նորաձևության խմբագիր էր և աշխատում էր լուսանկարիչներ Լուիզ Դահլ–Վոլֆի և Ռիչարդ Ավեդոնի հետ և ավելի ուշ գեղարվեստական խմբագիր Հենրի Վոլֆի հետ։
Նրա էքսցենտրիկությունը, ընկալումը և միտքը, ինչպես նաև իր սուր տրամաբանությունը և յուրօրինակ արտասանությունը հիշատակվել են «Զվարճալի Դեմք» ֆիլմում, դարձնելով Վրիլենդին նորաձևության ամսագրի յուրահատուկ խմբագիր։
Հայտնաբերված գլխավոր խմբագիր Կարմեն Սնոուի և գեղարվեստական տնօրեն Ալեքսեյ Բրոդովիչի կողմից, Դերուժինսկին միացավ հայտնի լուսանկարիչների թիմին, ներառյալ Ռիչարդ Ավեդոնին, ով լուսանկարահանում էի ամսագրի համար։
Վիկտորիայի ժամանակահատվածում, երբ կանանց ընտրաիրավունքի շահը աճ է ապրում (ամերիկացի կանայք չէին կարող մասնակցել ընտրություններին մինչև 1920 թվականը), ամսագրում սկսվեց ֆեմինիստական ոճով զգեստների ներկայացումները։
Ամսագրի նպատակն է բարձր խավի լուսանկարիչների, արտիստների, դիզայներների և գրողների միջոցով մատուցել աշխարհի նորաձևությունը, գեղեցկությունը և փոփ–մշակույթը՝ ամսվա կտրվածքով։
1992-1996 թթ. դասավանդել է Երուսաղեմի Հայոց Ժառանգավորաց ճեմարանում, ուր նաև հեղինակել է սուրբ Թափորագրքի երգեցողությունների մասը Երուսաղեմի Սուրբ Հարության Տաճարի արարողությունների համար։
Հանդիսանալով մեր օրերի խոշոր կոմպոզիտորներից մեկն ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ միջազգային ասպարեզում՝ Վաչե Շարաֆյանը հեղինակ է ավելի քան հարյուր ստեղծագործությունների, այդ թվում՝ սիմֆոնիկ, կամերային, երգչախմբային, վոկալ անսամբլային, ինչպես նաև «Աբգար արքա» երկժամանոց օպերայի, «Երկրորդ լուսինը» բալետի, ֆիլմերի, թատերական ներկայացումների համար գրված երաժշտության։
Շարաֆյանի երաժշտությունը ստանալով իր բարձրագույն գնահատականը -ի, -ի, -ի, -ի, բազմաթիվ այլ պարբերականների քննադատների, կողմից կատարվում է միջազգային ամենահեղինակավոր դահլիճներում՝ Հայաստանում, ԱՄՆ-ում, Իտալիայում, Ռուսաստանում, Ֆրանսիայում, Կանադայում, Ուկրաինայում, Վրաստանում, Ավստրիայում, Բելգիայում, Հոլանդիայում, Թայլանդում, Լիբանանում, Հունգարիայում, Շվեյցարիայում, Իսրայելում, Իսպանիայում, Թայվանում, Ճապոնիայում, Չինաստանում, Մեքսիկայում, Լեհաստանում, Իռլանդիայում, Անգլիայում, Իսլանդիայում, Շոտլադիայում, Էստոնիայում, Լատվիայում, Հունաստանում, Կիպրոսում և Շվեդիայում։
Մշտապես համագործակցում է հայ անվանի երաժիշտների, նվագախմբերի, երգչախմբերի հետ Հայաստանում եւ Հայաստանից դուրս, ինչպիսիք են Սուրեն Բագրատունին, Մովսես Պողոսյանը, Հայաստանի Ազգային Ֆիլհարմոնիկ, Երիտասարդական, Համահայկական եւ Ազգային Կամերային նվագախմբերը, Հովեր պետական կամերային երգչախումբը, Միրզոյանի, Կոմիտասի անվան պետական քառյակները, Խաչատուրյան տրիոն և այլք։
Վաչե Շարաֆյան , հայազգի խոշորագույն կոմպոզիտոր, ով միջազգային ասպարեզում հայտնի է նաև իր ավելի քան ութսուն ստեղծագործություններով, այդ թվում՝ սիմֆոնիկ, կամերային, երգչախմբային, վոկալ անսամբլային, ինչպես նաև «Աբգար Արքա» օպերան, «Երկրորդ լուսինը» բալետը, ֆիլմերի, թատերական ներկայացումների համար գրված երաժշտություններ։
Անտիկ փիլիսոփայության մեջ սուբստանցիա են համարել օդը,ջուրը, հողը, կրակը, որոնք չեն ստեղծվում և չեն ոչնչանում, այլ փոխակերպվում են այլ նյութի և ընկած են նյութական աշխարհի բոլոր առարկաների հիմքում, որպես վերջնական՝ անոչնչանալի և անստեղծելի էություններ։
Սուբստանցիայի ատոմիստական տեսությունը հենվում է այն սկզբունքի վրա, որ տիեզերքում գոյություն ունի անսահման քանակությամբ անստեղծելի ու անոչնչանալի պարզագույն անբաժանելի մասնիկներ՝ ատոմներ, որոնց բազմաբնույթ ու բազմաձև զուգորդություններից, իրարից կշռով, ձևով, շարժման արագությամբ և կառուցվածքի չկրկնվող դասավորվածությամբ տարբերվող որոշակի քանակների միասնությունից էլ կազմված են ամբողջ տիեզերքը և նրա առանձին առարկաներն ու երևույթները։
Մարդկաըին կյանքի հոգևոր և պրակտիկ֊նյութական գործունեությունը բախվել է այդ հավերժական հակասության՝ հոգու և մարմնի «չլուծվող» առեղծվածին, որի շուրջն էլ ծավալվել են փիլիսոփայական տարբեր դպրոցների, հատկապես մատերիալիստական՝ մի կողմից և իդեալիստական֊կրոնական՝ մյուս կողմից, դարավոր պայքարը։
Հետագա դարերում բնագիտության զարգացումը անհերքելիորեն ապացուցում է, որ իրոք, գոյություն ունի մեկ՝ նյութական սուբստանցիա, առանց որի ընդունման հնարավոր չէ հասկանալ հոգևոր բոլոր երևույթները՝ հոգեկանը, միտքը, մտածողությունն ու գիտակցությունը, որպես նյութական մատերիայի յուրահատկություններ։
Արդեն իսկ 19֊րդ դարի վերջի և 20֊րդ դարի բնագիտությունը դարակազմիկ հայտնագործություններով անհերքելիորեն ապացուցեց նյութական և հոգևոր աշխարհի միասնությունը, որն էլ, իր հերթին, հնարավորություն տվեց փիլիսոփայությանը սուբստանցիան սահմանել ու վերլուծել որպես աշխարհի համընդանուր անոչնչանալի նյութական էությունն արտացոլող ամացական կատեգորիա։
Սուբստանցիան փիլիսոփայության բաժիններից մեկն է, որի տակ փիլիսոփայության նախահայրերը հասկացել են բոլոր առարկաների, երևույթների ու պրոցեսների համընդանուր, առաջնային հիմքը՝ որպես նրանց վերջին էություն։
Կեցության վերջավոր առարկաներն ու երևույթները կարող են ծնվել ու մահանալ, առաջանալ ու ոչնչանալ, իսկ սուբստանցիան միայն փոխում է գոյության իր ձևը, մի վիճակից անցնում է մի այլ ձևի կամ հանգում է ինքն իրեն։
Բեռլինում մաթեմատիկան այդ ընթացքում բավականին ցածր մակարդակի վրա էր և հիմնականում կենտրոնացած էր բացատրածը հասկանալու վրա, ինչը ընդունակ աշակերտին այդքան էլ չէր բավարարում։
Երբ ուսուցիչը նկատեց նրա ընդունակությունները, առաջարկեց ուսումնասիրել Լեոնարդ Էյլերի «Անվերջ փոքրերի վերլուծության ներածությունը», որից հետո նրա գիտելիքները անհամեմատ ավելի աճեցին։
1848-1849 թվականների գերմանական հեղափոխության ընթացքում Յակոբին անզգուշություն է ցուցաբերում և խորհրդարանում բռնում ազատականների կողմը․ հեղափոխության ճնշումից հետո վրդովված թագավորը դադարեցնում է նրա թոշակը՝ գիտնականին և նրա ընտանիքին թողնելով ծայրահեղ կարիքի մեջ։
Շուտով որպես մասնավոր դոցենտ սկսեց դասախոսություններ կարդալ Բեռլինի համալսարանում, որտեղ ցուցադրեց իր ողջ դասախոսական տաղանդն ու դեպի իրեն գրավեց կրթական միջավայրի ուշադրությունը։
Երբ նրա հավերժական մրցակից Աբելը նոր աշխատություն էր հրապարակում, որը գերազանցում էր Յակոբի արդյունքները, նա սահմանափակվում էր միայն այս դիտողությամբ․ «Դա վեր է իմ աշխատանքներից և իմ գովեստներից»։
Բեռլինի գիտությունների ակադեմիայի անդամ , Լոնդոնի թագավորական միության անդամ , Ֆրանսիայի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից , Պետերբուրգի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան թղթակից-անդամ , Վիեննայի և Մադրիդի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ։
Կառլ Գուստավ Յակոբին ծնվել է 1804 թվականի դեկտեմբերի 10-ին, հրեա Սիմոն Յակոբիի ընտանիքում, որը բանկի աշխատակից էր Պոտսդամ , Գերմանիայի հարևանությամբ։
Դիփ Փարփլ խումբը իր « » երգում ներկայացրել է 1971 թվականին տեղի ունեցած դեպքը, երբ Ֆրենկ Զապպայի համերգի ժամանակ երկրպագուներից մեկը ազդանշանային ատրճանակից կրակեց «Մոնտրյո» խաղատան առաստաղին, որի հետևանքով առաջացած հրդեհը խաղատան այրման պատճառ դարձավ։
1904 թվականին քաղաքում բացվեց բարձրակարգ հյուրանոց «Մոնտրյո-Փելեսը», որն այսօր էլ համարվում է շվեյցարական Ռիվերայի ամենահայտնի հյուրանոցներից մեկը։
1936 թվականի հունիսի 22-ից հուլիսի 21-ը անց է կացվել Սևծովյան նեղուցների ռեժիմի վերաբերյալ կոնֆերանս, որին մասնակցել են ԽՍՀՄ-ը, Թուրքիան, Մեծ Բրիտանիան, Ֆրանսիան, Ավստրալիան, Հարավսլավիան, Բուլղարիան, Ռումինիան, Հունաստանը և Ճապոնիան, և ընդունվել է 1936 թվականի Մոնտրյոյի կոնվենցիան։
Վլադիմիր Նաբոկովը 1960 թվականից սկսած մինչև մահը՝ 1977 թվականը, իր կնոջ Վերայի հետ ապրել է Մոնտրյոյում (1964 թվականից նրանք համար են վերցրել «Մոնտրյո Փելես» հյուրանոցում)։
Էստաֆետը սկսվում է մասսայական մեկնարկով, որոնց մեջ առավել բարենպաստ տեղերը որոշվում է մեկնարկից Ընտրությամբ Վիճակահանությամբ, կամ էլ թիմերը ստանում են, ամենաբարձր տեղը՝ նախորդ նմանատիպ մրցույթներում զբաղեցրած տեղերով։
Էստաֆետի փոխանցումը իրականացվում է մեկնարկի կանգնած թիմակից մարզիկի ափի հպումով՝ մարմնի ցանկացած մասում, միևնույն ժամանակ, երբ երկու մարզիկնեն էլ գտնվում են էստաֆետի փոխանցման գոտում։
«Ազատ ոճում» դահուկորդը ազատ ռեժիմով ընտրում է տարածության անցնելու ճանապարհը, բայց քանի որ «դասական» ոճը զիջում է «չմշկայինի» արագությանը, «ազատ ոճը», ըստ էության, հականիշն է «չմշկային քայլի»։
Չմշկայինի հնարավորությունը լայն կիրառում է գտել 1981 թ., երբ Ֆինլանդիայի դահուկորդ Պաուկի Սիիտոնեն, ով այդ ժամանակ 40 տարեկան էր, առաջին անգամ օգտագործեց մրցումների ժամանակ՝ 55 կմ մրցավազքում, և հաղթել է։
Առավել տարածված է միաժամանակյա երքայլանի չմշկային քայլը (այն օգտագործվում է թե հարթ տարածքներում, այնպես էլ վերելքների ժամանակ, ինչպես փոքր և միջին թեքության ժամանակ) և միաժամանակ միաքայլանի չմշկային քայլեր (այն օգտագործվում է մեկնարկային արագացումը, ցանկացած ոլորտներում տափաստաններով և նուրբ հեռավորության վրա, ինչպես նաև 10-13 վերելքներում)։
Սպրինտում անհատական ամփոփիչ արդյունքների աղյուսակը ձևավորվում է հետևյալ կարգով․ եզրափակչի արդյունքների Ա՝ մասնակիցները կիսաեզրափակիչում, մասնակիցները քառորդեզրափակչում, որակավորումը չանցած մասնակիցները։
Երկհերթանի շարժումները առավել տարածված են (այն օգտագործվում է բարձունքների և լանջերի, իսկ ավելի լավ սահելու համար՝ վերելքի և զառիթափի , և միաժամանակյա փոփոխական քայլերի (օգտագործվում է հարթ տարածքներում, թեթևակի զառիվայրի, նաև թեք զառիվայրերի ժամանակ)։
Մարզիկները տարածության առաջին կեսի հաղթահարումից հետո հեռավորությունը անցնում են մեկ ոճով, հատուկ կահավորված գոտում փոխում են դահուկները և անմիջապես հաղթահարում են հեռավորությանը երկրորդ կեսը այլ ոճով։
Վերելքները կարող են հաղթահարել կամ մեկ չմշկային ընթացքից, կամ էլ հետևյալ միջոցներով՝ սահող քայլ , սահընկնող քայլ , վազքային քայլով , «կիսաեղևնի », «եղևնի», «աստիճան» , առանձին դեպքերում, երբ վերելքները լինում են կտրուկ, օգտագործում են «եղևնի» հնարքը։
Կանխելու համար վնասվածքը անսպասելի խոչընդոտի դեպքում վազքուղում երբեմն անհրաժեշտ է կիրառել արգելակման անկումը, որի համար մշակվել է նաև իր սեփական, առավել անվտանգ, տեխնիկայի կատարում։
Չեխոսլովակիայի սոցիալիստական հանրապետության Ազգային ժողովի 28-րդ գումարման ընթացքում՝ 1968 թվականի հոկտեմբերի 27-ին, Չեխիայի ու Սլովակիայի Ազգային խորհուրդների ու Չեխոսլովական կաբինետի հետ համատեղ ներկայացվեց Չեխոսլովակիայի դաշնության Սահմանադրական ակտը։
1969 թվականի հունվարի 1-ից օրինական ուժի մեջ մտնելուց հետո այն ստեղծեց Չեխիայի ու Սլովակիայի սոցիալիստական հանրապետությունները, որոնք դաշնության կազմում հավասարազոր էին։
Դաշնային սահմանադրության նոր անհրաժեշտությունն առաջին անգամ ներկայացվեց 1986 թվականի գարնանը՝ Չեխոսլովակիայի Կոմունիստական կուսակցության 17-րդ համագումարի ընթացքում։
1992 թվականի հունիսի 5-ին և 6-ին կայացան Չեխիայի ու Սլովակիայի դաշնային հանրապետության , Չեխիայի Ազգային խորհրդի ու Սլովակիայի Ազգային խորհրդի ընտրությունները։
Չեխիայի սահմանադրություն , ընդունվել է Չեխիայի Ազգային խորհրդի կողմից՝ 1992 թվականի դեկտեմբերի 16-ին և օրինական ուժի մեջ մտել հաջորդ տարվա հունվարի 1-ից՝ փոխարինելով 1960 թվականի Չեխոսլովակիայի սահմանադրությանն ու թիվ 143/1968 սահմանադրական ակտին։
Ըստ այդմ՝ Չեխիայի տարածքում գործում է հետևյալ դատական համակարգը՝ Չեխիայի հանրապետության բարձրագույն դատարան, Բարձրագույն ադմինիստրատիվ դատարան, բարձր դատարաններ, տարածաշրջանային ու շրջանային դատարաններ։
Սահմանադրության առաջին գլխում ներկայացված են հիմնարար դրույթներ կառավարության, դատական ու քաղաքական համակարգերի, բնապահպանության, տարածքային ինքնակառավարման, սահմանադրական փոփոխությունների, միջազգային պայմանագրերի, տարածքային ամբողջականության, Չեխիայի քաղաքացիության ձեռբերման, մայրաքաղաքի ու պետության խորհրդանիշների մասին։
Նրա հետազոտության ընդհանուր օբյեկտ է համարվում ամբողջ մարդկությունը, իսկ հետազոտման առարկան՝ սոցիալական ոլորտի բաղադրիչների և մարդկանց տարածական ընդհանրությունները։
Ուսումնասիրվում են տարածական ընդհանրությունների ձևավորման և զարգացման պատմական առանձնահատկությունները, կառուցվածքը, շրջական միջավայրի և արտադրության հետ կապերը, տարածական ընդհանրությունների փոխադարձ կապերը, մարդկանց խավերի և խմբերի վարքը և այլն։
1960-ական թվականներին Անգլիայում և Ամերիկայում տերմինը արտահայտում էր որպես սոցիալական խմբերի տարածական բաշխման հետազոտություններ, որը բավական մոտ էր քաղաքների աշխարհագրությանը և քաղաքային սոցիոլոգիային ։
Սոցիալաշխարհագրական հետազոտությունները իրականացվում են հիմնականում երկու ձևով․ մի դեպքում հիմք ընդունելով աշխարհագրական օբյեկտները , մյուս դեպքում՝ մարդու և հանրության վարքի բնութագրիչները (սեռ, տարիք, կրոնական, ազգային դասակարգային պատկանելիություն, ընտանեկան վիճակ, կրթական մակարդակ և այլն)։
Սոցիալական աշխարհագրությունը սերտորեն կապված է բնակչության աշխարհագրության, մշակույթի աշխարհագրության, քաղաքական աշխարհագրության, տնտեսական աշխարհագրության, գեոէկոլոգիայի և լանդշաֆտագիտության հետ։
1924 թվականի դեկտեմբերի 1-ին ալավինները լքեցին մանդատային դաշնությունը, իսկ Հալեպի և Դամասկոսի միավորման հետևանքով ստեղծվեց Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունը։
Լի Հունը "տարօրինակ երեխա" էր, որը գրավում է իր հոր ուշադրությունը, ոստիկանության տեսուչի, որը արդյունքում սահմանափակում է երեխային փոքրիկ սենյակում, որպեսզի կանխի նրա մոտ հանցավոր մտքերի առաջացումը։
Բայց նրա կյանք է մտնում մի խելագար մարդասպան. Լի Ջուն Յանգը նույնպես ժամանակին եղել է հասարակ երեխա, բայց ծնողները նրան համարում էին հրեշ, և նա այդպիսին դարձավ։
Ողջույն, հրեշ , հարավկորեական հեռուստասերիալ, որտեղ նկարահանվել են Սո Ին Գուկը, Ջանգ Նա Րան, Չոի Ուն Յանգը և Փակ Բո-գեոմը Այն ցուցադրվել է 2 հեռուստաալիքով 2015 թվականի հունիսի 22-ից մինչև օգոստոսի 11-ը, յուրաքանչյուր երկուշաբթի և երեքշաբթի ժամը 21:
Նոռու – հարձակման դեմ դիմաց չգնալ, այլ ձուլվել նրա հետ և օգտագործելով սեփական քաշը, ուղեկցել և ուղղել հակառակորդի ուժը այնպես, որ նա կորցնի հավասարակշռությունը։
Սկզբնական շրջանում այն լույս էր տեսնում ամեն օր, սակայն հետագայում խմբագրությունը ունեցով ֆինանսական խնդիրներ, որի պատճառով 1957 թվականի հունիսից հրատարակումը դադարեցվեց:
Երբ Քոքսի հանդեպ սպառնալիքները շարունակվեցին, և քաղաքապետն ու շերիֆը հրաժարվեցին պաշտպանել նրան, 1903 թվականի հունվարի 1-ին նա հրաժարվեց պաշտոնից։
Նախագահ Ռուզվելտը մերժեց նրա հրաժարականը և փակեց Ինդիանոլայի փոստատունը՝ նշելով, որ այն կվերաբացվի միայն, երբ Քոքսը ապահով կատարի իր պարտականությունները։
Քոքսը ամուսնու հետ վերադարձավ Ինդիանոլա, որտեղ բացեցին երկրի սևամորթին պատկանող առաջին -ը, ինչպես նաև հիմնադրեցին սևամորթին պատկանող առաջին ապահովագրական ընկերությունը ԱՄՆ-ում՝ :
Քոքսը պաշտոնը կորցրել է 1892 թվականին նախագահ Գրովեր Կլիվլանդի կառավարման օրոք, սակայն 1897 թվականին վերանշանակվել է նույն պաշտոնում Ուիլյամ ՄաքՔինլիի կողմից և շարունակել է պաշտոնավարել Թեոդոր Ռուզվելտի կառավարման օրոք։
Ընտանիքը շուտով տեղափոխվում է Կոպենհագեն, որտեղ ապագա նկարիչը 9 տարեկան հասակում նկարչության մասնավոր դասեր է առնում, իսկ արդեն 10 տարեկանում ընդունվում է Կոպենհագենի տեխնիկական ինստիտուտ։
1877-1881 թվականներին Կրոյերը ճամփորդում է Եվրոպայում, ապրում Փարիզում, որտեղ ծանոթանում է իմպրեսիոնիստերի' Մոնեի, Սիսլեյի, Դեգայի, Ռենուարի, Մանեի հետ։
Երբ ընկերները փոխում են անիվները, նրանց կողքով անցում է մի մեքենա, որի մեջ նստած էին նրա քույր' Կարտեր Կենդելին և իր ընկերները, որոնք էլ սկաուտներին հրավիրում են ավագ դպրոցականների գաղտնի երեկույթին։
Երբ սկաուտները (շրջանցելով անթույլատրելի ալկոհոլային վաճառքը անչափահասներին օրենքը) փորձում են գնել խանութից գարեջուր, ծանոթանում են հմայիչ Դենիզի հետ, ով աշխատում էր տեղի գիշերային ակումբում։
Քանի դեռ առաջին հարկում Կարտերը և Օգգին զոմբի-հարևան տիկին Ֆիլդերի հետ լուծում էին իրենց հաշիվները, Բենի և Դենիսի միջև ռոմանտիկական տեսարան է ընթանում, որի ժամանակ աղջիկը ցույց է տալիս նրան, թե ինչպես է պետք համբուրվել։
Դենիզը մոտոցիկլետով մեկնում է ռազմական օգնություն փնտրելու, իսկ սկաուտները մեկնում են երեկույթին, ճանապարհին մտնելով շինարարական գիպերմարկետ և ով ինչով կարող էր զինվում է։
Օգգին հակված էր պայթեցնել իրեն և բոլոր զոմբիներին պատրասված ռումբի օգնությամբ, բայց թափոնների վերամշակման գործարանում հայտնվում է Դենիզը, ով ցույց է տալիս նրանց ելքը։
Այդ ժամանակ Կենդալլը չի հասկանում, որտեղ է իր եղբայրը և վեճ է բռնվում իր ընկեր Ջեֆֆի հետ այն բանի համար, որ նա Կարտներին տվել էր ոչ ճշգրիտ կոորդինատներ։
Ավագ սկաուտ Ռոջերսը դեպի ճամբարի ճանապարհին սկզբից հանդիպում է գործընկերոջ կրծքանշանին, իսկ այնուհետև հանդիպում է եղջերու-զոմբիին , ով փորձում էր կրծել նրա կոկորդը։
Հարյուրամյա պատերազմի ավարտին Կառլ -ը 1422-1437 թվականներին այստեղ էր հաստատել իր պալատը, այստեղ է ծնվել նրա որդին' Լյուդովիկոս ապագա արքան, ով Բուրժում հիմնադրել է համալսարան, որ գոյություն է ունեցել մինչև Ֆրանսիական մեծ հեղափոխությունը։
Քաղաքը միջնադարյան կրոնական կարևորագույն կենտրոն էր. ընդունված է համարել, որ Բուրժի առաջին եպիսկոպոսը' սուրբ Ուրսինը, այնտեղ ապրել է դեռևս 3-րդ դարում։
Իր հաղորդման՝ «Ֆիլ Դոնահյուի շոու» ծրագրի ժամանակ, 1967 թվականին հերոսներից մեկի հետ զրույցի ժամանակ վերջանում են Ֆիլի հարցերը և նա դիմում է հանդիսատեսին, այսպես փրկելով իրավիճակը՝ նա հիմք է դնում մի նոր ոճի, որն էլ կոչվում է' «Զրույց-հանդես»։
Գնոդները կգնեն շուկայում առկա բոլոր գրիչները, կմեծանա գրիչների պահանջարկը, արդյունքում դրանց շուկայական գինը կավելանա, կավելանա նաև գրիչների արտադրությունը, որպեսզի հնարավոր լինի բավարարել պահանջարկը։
Բարձր պահանջարկը կհանգեցնի նաև բարձր առաջարկի, շուկա մուտք կգործեն գրիչի նոր արտադրողներ, իսկ նրանք, ովքեր արդեն զբաղվում էին գրիչների արտադրությամբ, կընդլայնեն արտադրական հնարավորությւոնները։
Շուկայի անտեսանելի ձեռքը , հայտնի փոխաբերություն, որն առաջին անգամ օգտագործել է Ադամ Սմիթն իր «Ազգերի հարստություն» աշխատությունում հասարակության հարստության մակարդակի վրա անհատական հետաքրքրությունների ազդեցության մեխանիզմը բնութագրելու համար։
4-րդ գրքի 2-րդ գլխում, որ կոչվում է «Ներմուծման սահմանափակությունը այնպիսի ապրանքների սահմանների պատճառով, որոնք կարող են արտադրվել երկրի ներսում», Սմիթը գրում է.
Առաջինը, ինչին ուշադրություն է դարձնում գրականագետ Անդրեյ Եսինը բանաստեղծության վերլուծությունում, ազդեցիկ էքսպրեսիան է, որը թույլ է տալիս զգալ «ծայրահեղության, անտանելիության աստիճանի հասնող ողբերգական լարվածությունը»։
Գրեթե բոլոր տողնեն ունեն «իրերի վերածող փոխաբերություններ» («սիրտը երկաթի մեջ», «սերն իմ ծանր կշռաքար է», «փթթող հոգին սիրով հրկիզեց») կամ նեոլոգիզմներ ։
Բացի դրանից, Յուրիա Կարաբչիևսկին նկատում է, որ եթե որոշ բարդեցված կառուցվածքներ «կուլ են գնում առանց կանգի», ապա «Պղտոր ճակատով երկար չի գնա / կոտրված դողով ձեռքը ձեռքին» այնքան անթերի են, որ հեղինակը այն մասերի չի բաժանել։
Ինչպես հիշում էր ԽՍՀՄ Համաշխարհային գրականության ինստիտիուտի գիտաշխատող Օլեգ Սմոլան, 1980-ականների սկզբին «Սիրո կույտ» ժողովածուն լույս չտեսավ միայն այն պատճառով, որ բանաստեղծությունների մեծամասնությունը հասցեագրված էր Լիլիա Բրիկին։
Փորձելով փրկել գիրքը՝ Սմոլան նամակ է գրել Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի գլխավոր քարտուղարին, որտեղ խնդրում էր համապատասխան գործողություններ իրականացնել և բացատրում, որ «հանդիմանությունն ու կոպտությունը» պոետի մուսայի նկատմամբ խթանում է խորհրդային գրականության արժեհամակարգի փլուզմանը.։
Ստեղծագործությունը, որը գրվել է Լիլիա Բրիկի հետ ծանոթությունից մեկ տարի անց և ունի «Նամակի փոխարեն» ենթավերնագիրը, գաղտնի ապրումների հոսք է, որ հետազոտողների կողմից բնութագրվում է իրբև «սրտաճմլիկ խոստովանություն», «վերջին պոռթկում», «դժբախտության, հուսահատության, տառապանքի և քնքշության հրաբխային ժայթքում», «անենաիրականը, որ երբևէ գրել է Մայակովսկին»։
Տասն օր անց ստացվեց պատասխանը, որտեղ նշվում էր, որ Օլեգ Սմոլայի ներկայացուցչական հոդվածը ժողովածուի վերաբերյալ առաջացրել է «կասկածներ որոշ հանգամանքների ճշմարտացիության վերաբերյալ», այնուամենայնիվ Բրիկ ազգանվան չհիշատակումը մնում էր ուժի մեջ։
Դրան հաջորդող տասնամյակում ստեղծագործությունը կրեց ցենզուրային սահմնափակումներ. դրանք հիմնականում վերաբերում էին Լիլիա Բրիկին, որին պաշտոնական տպագրությունը համարում էր «անհարիր արարքերի, հանդուգն կապերի, բազմաթիվ ինքնասպանությունների պատճառ»։
Գրաքննադատ Թամարա Ժիրմունսկայան, բանաստեղծությունն անվանելով «հաղթանակած սիրո երգ», հստակեցնում է, որ այնտեղ չկա տուրգենևյան մտածկոտ խաղաղությունը. «Եթե նույնիսկ սրբեր իջեցնես երկնքից, նա չի հանգստանա։
Գրականագետ Բենեդիկտ Սարնովի հավաստիացմամբ «Լիլիչկա»-ն պատկանում է այն բանաստեղծությունների թվին, որոնք առաջին ընթերցումից հետո մշտապես «պահպանվում են հիշողության մեջ»։
Հուավեյն ունի 20 գիտահետազոտական կենտրոն տարբեր երկրներում՝ ներառյալ Չինաստան, ԱՄՆ, Գերմանիա, Թուրքիա, Հնդկաստան, Շվեդիա և Ռուսաստան։
Հուավեյ Թեքնոլոջիս (, հիերոգլիֆների պարզեցմամբ՝ , փինյին՝ , Պալլադիի տառադարձության համակարգով՝ Հուավեյ ցզիշու յուսյան գունսի), հեռուստահաղորդակցության ոլորտում ամենամեծ չինական ընկերություններից։