polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ինչպես Դանիայի և Ավստրիայի հետ նախորդ հակամարտությունների ընթացքում, այնպես էլ այս պատերազմի ընթացքում Ֆրիդրիխն ակտիվորեն հանդես էր գալիս ֆրանսիացիների դեմ։
Նա ղեկավարում էր 3-րդ գերմանական բանակը և վճռորոշ դերակատարում է ունեցել Վիսեմբուրգի և Վյորթի մարտերում, ինչպես նաև Փարիզի պաշարման ժամանակ Սեդանի տխրահռչակ ճակատամարտում ։
Կանցլերն օգտագործեց 3-րդ գերմանական բանակի Փարիզ ժամանման ուշացումը, որպեսզի մեղադրի թագաժառանգին, որ մոր և կնոջ ճնշման տակ նա փորձել է պաշտպանել Ֆրանսիան։
Այսօր, որոշ պատմաբաններ այն տեսակետն են պաշտպանում, թե Շառլոտը տառապում էր պորֆիրիայով, ինչպես իր մորական նախնին' Մեծ Բրիտանիայի թագավոր Գեորգ -ը։
Նույն պատմաբանները կարծում են, որ գլխացավերը և մաշկային ցանը, որ Վիկտորյան բուժում էր մորֆինի դոզայով, նույնպես պորֆիրիայի հետևանք էին, թեև ավելի թույլ տեսակի էին, քան Շառլոտայինը։
Բիսմարկը մտավախություն ուներ, որ Ռուսաստանի կայսր Ալեքսանդր -ի հակառակորդի հետ գերմանական արքայադստեր ամուսնական կապը հարված կլիներ Երեք միապետերի լիգային, այսինքն' Ավստրո-գերմանա-ռուսական միությանը։
1881 թվականին թագաժառանգն ու թագադիր արքայադուստրը ներկա են եղել Վիսբադենի սինագոգի ժամասացությանը, «ցույց տալու, թե ինչպիսին են մեր համոզմունքները», հենց այն ժամանակ, երբ ռեյխսթագը սկսել էր քննարկել հրեական հարցը։
Թագադիր արքայադստեր մայրը' Թագուհի Վիկտորյան հպարտանալով իր դստեր և փեսայի բոլոր ջանքերով, որոնք ուղղված էին Ֆյոկլիշի քարոզարշավը կանգնեցնելուն, նամակով դիմել է Ֆրիդրիխին ասելով, որ նա ուրախ է, որ իր դուստրը ամուսնացել է նրա նման մարդու հետ, ով պատրաստ է հրեաների իրավունքները պաշտպանել։
Ինչպես Կրոնպրինցենփալասում, այնպես էլ Պոտսդամի Նոր պալատում թագադիր ամուսինները ընդունելություններ էին կատարում բազմաթիվ հասարակ մարդկանց համար, այդ թվում' հրեա անհատների, ինչն անխուսափելիորեն առաջացրնում էր կայսեր և պալատականների դժգոհությունը։
Սակայն, Արքայազն Ալբերտին հաջողվեց արքունիքին պարտադրել, որ ընդգրկեն Էռնեստ Ալֆրեդ Քրիստիան ֆոն Ստոկմարին, իր ընկերոջ' Բարոն ֆոն Ստոկմարի որդուն, որպես իր դստեր անձնական քարտուղար 1995, . 9.։
Նրանց միջև շփմանը աջակցելու նպատակով, Բրիտանական սուվերենը և նրա ամուսինը Վիկտորյա թագուհուն խնդրել են, որ արքայադուստր Վիկտորյան Ֆրիդրիխին ուղեկցի ցուցահանդեսում։
Հանդիպումն այնքան հաջողված էր, որ տարիներ անց, Արքայազն Ֆրիդրիխը հիշել է այն դրական տպավորությունը, որ Վիկտորյան թողել էր այդ այցի ընթացքում' իր անմեղությամբ, հետաքրքրասիրությամբ և պարզությամբ։
Ռեակցիոն և անտիսեմիտ ֆելդմարշալ Ալֆրեդ ֆոն Վալդերզրեեն այնպես էր սարսափում Ֆրիդրիխի կայսր դառնալու և Վիկտորյայի կայսրուհի դառնալու հեռանկարից, որ ծրագրել էր ռազմական պետական հեղաշրջում իրականացնել։
Ֆրիդրիխի գահ բարձրանալու դեպքում ֆելդմարշալը պլանավորում էր նրան տապալել հօգուտ իր որդու ՝ արքայազն Վիլհելմի, Վիկտորյային Մեծ Բրիտանիա արտաքսել և մահապատժի ենթարկել, եթե նա երբևէ վերադառնա Գերմանիա։
Ի վերջո նա նպատակ ուներ հասնել ռեյխսթագի համընդհանուր ընտրական իրավունքին և Գերմանիային ստիպել «կանխարգելիչ» պատերազմ սկսել Ֆրանսիայի, Ավստրիայի, Ռուսաստանի դեմ (այն փաստը, որ Գերմանիան վերջին երկու պետությունների դաշնակիցն էր կարևոր չէր Վալդերզեեի համար)։
Միայն այն փաստն է կանգնեցրել Վալդերզրեեին հեղաշրջման իր ծրագրերը շարունակելուց, որ Ֆրիդրիխը, երբ 1888 թվականին կայսր դարձավ, արդեն մահանում էր քաղցկեղից։
Օրինակ, եթե Լոնդոնում բրիտանական և պրուսական թագավորական ընտանիքների հեռավոր ազգականի մահվան կապակցությամբ սուգը տևում էր մեկ ամիս, ապա Բեռլինու'մ ընդամենը մեկ շաբաթ, Վիկտորյան պարտավոր էր պահպանել Հոհենցոլերների մոտ ընդունված սգի տևողությունը, բայց դա արժանանում էր մոր քննադատությանը, ով համարում էր, որ որպես Թագավորական արքայադուստր և Միացյալ Թագավորության և Իռլանդիայի թագուհու դուստր, Վիկտորյան պարտավոր է հետևել Անգլիայում ընդունված ավանդույթներին։
Այնուամենայնիվ, արքայզնի հետ առաջին իսկ ճաշի ժամանակ Վիկտորյա Թագուհու և նրա ամուսնու համար հասկանալի էր, որ երկու երիտասարդների միջև փոխադարձ համակրանքը, որը սկսվել էր 1851 թվականին, դեռ առկա է։
Քյոնիգգրեյցում Պրուսիայի հաղթանակից կարճ ժամանակ անց Բիսմարկը խորհրդարանին առաջարկեց լրացուցիչ գումար հատկացնել բանակի համար, որը նոր վեճերի պատճառ դարձավ ազատական խորհրդարանականների շրջանում։
Ֆրիդրիխը ողջունեց Հյուսիս-գերմանական համադաշնության ստեղծումը, որին միացել էր Պրուսիան և որոշ գերմանական իշխանություններ, քանի որ Ֆրիդրիխը տեսնում էր, որ դա Գերմանիայի միավորման առաջին քայլն է։
Բացի այդ, տեղական իշխանություններն ավելի շատ շահագրգռված էին պահպանել իրենց արտոնությունները, և նոր գերմանական Սահմանադրությունն այժմ շատ լիազորություններ էր տալիս կանցլեր Օտտո ֆոն Բիսմարկին։
Ձգտելով իր աղջկան Գերմանիայի ազատականացման գործի գործիք դարձնել, Արքայազն Ալբերտը Վիկտորյայի և Ֆրիդրիխի նշանվելուց հետո երկու տարվա ընթացքում դստերը առավելագույնս համապարփակ կրթում էր այդ ուղղությամբ։
Ընդսմին, հայրն անձամբ ուսուցանում էր պատմություն և ժամանակակից Եվրոպական քաղաքականություն և, ըստ էության, Արքայադուստրը բազմաթիվ ակնարկներ է գրել Պրուսիայում կատարված իրադարձությունների մասին։
Սակայն, Կոնսորտ արքայազնը գերագնահատում էր Գերմանիայում ազատական բարեփոխումների շարժման հնարավորությունները, քանի որ այն ժամանակ միայն փոքր թիվ կազմող միջին դասը և որոշ ինտելեկտուալ շրջանակնրն էին կիսում Գերմանական Համադաշնության մասին նրա կարծիքը։
Այդ ուղևորությունների ժամանակ Վիկին հազվադեպ էր ուղեկցում ամուսնուն, քանի որ ֆինանսական դժվարություններից ելնելով նրանք փորձում էին սահմանափակել ծախսերը' դրանք նվազագույնի հասցնելով։
Եթե Վիկտորյան ավագ երեխաներին թողնում էր դայակի խնաքի տակ, ապա կրտսեր երեխաներին նա անձամբ է մեծացրել, որը մոր և սկեսրոջ հետ բազմաթիվ հակադրությունների տեղիք է տվել։
Այդ նպատակով էլ նրանք ձեռք են բերել Օսբորն հաուսը Ուայթ կղզում, որը վերակառուցվել էր նեապոլիտանական ամառանոցի ոճով' ըստ Կոնսորտ արքայազնի գծագրերի։
Դանցինգ պաշտոնական այցի ընթացքում թագաժառանգը հրապարակավ մերժեց 1863 թվականի հունիսի 1-ի վարչապետի կարգադրությունը, ինչը պրուսական իշխանություններին թույլ տվեց արգելել այն թերթի թողարկումը, որի բովանդակությունն աննպատակահարմար է համարվել։
Որդու ելույթից զայրացած Վիլհելմ -ը նրան մեղադրեց անհնազանդության մեջ' սպառնալով հեռացնել նրան զինվորական ծառայության պարտականություններից և նույնիսկ բացառել գահի իրավահաջորդությունից։
Պահպանողական շրջանակներում, ովքեր օրինակելի պատիժ էին պահանջում, քչերն էինն համաձայն թագավորի կրտսեր եղբոր արքայազն Չարլզի և գեներալ Էդվին ֆոն Մանտեյֆելի հետ, ովքեր կարծում էին, որ Ֆրիդրիխին պետք է դատել ռազմական դատարանով 1999, . 188–191.։
Ցանկանալով իրենց երեխաներին լավագույն կրթություն տալ, Վիկտորյան և նրա ամուսինը այս խնդիրը վստահել էին լուսավոր, բայց խիստ կալվինիստ բանասեր Գեորգ Էռնեստ Հինզփեթերին։
Ըստ ընդհանուր կարծիքի, լիբերալ Հինզփեթերը, ըստ էության, համոզված պահպանողական էր, ով Վիլհելմին և Հենրիին խիստ և պուրիտանական դաստիարակություն է տվել' առանց գովասանքի կամ խրախուսման։
Վերջապես, Վիլհելմն ընդունվեց Բոննի համալսարան, իսկ նրա կրտսեր եղբայրը, որը չի ցուցաբերել նույն ինտելեկտուալ ընդունակությունները, 16 տարեկանում ուղարկվեց նավատորմ։
Ստոեկերը և Տրեիչկեն, երկուսն էլ շատ հեղինակավոր և խիստ հարգված մարդիկ էին Գերմանիայում և նրանց հակասեմիտական արշավը մեծ աջակցության արժանացավ պրուսական բանակի սպայական կազմի, ուսանողների և պալատականների կողմից, բայց թագադիր արքայադուստր Վիկտորյան անվախ հարձակվում էր հակասեմական առաջնորդների վրա, գրելով, որ «Տրեիչկեն և նրա կողմնակիցներն ամենավտանգավոր խելագարներ են»։
Մեկ ուրիշ նամակում թագադիր արքայադուստրը գրել է, որ ինքն ամաչում է իր որդեգրած երկրից, որտեղ Ստոեկերը և Տրեիչկեն «այդպես դաժանորեն են վարվում այլ հավատքի և այլ ազգի այն մարդկանց նկատմամբ, ովքեր դարձել են մեր ժողովրդի անբաժանելի մասը »։
1871 թվականի հունվարի 18-ին (1701 թվականից Հոհենցոլերների արքայատոհմի գահակալության տարելիցն է) Հյուսիս-գերմանական Համադաշնության և Հարավային Գերմանիայի արքայազները Վերսալի հայելապատ դահլիճում Վիլհելմ -ին հռչակեցին Գերմանիայի ժառանգական կայսր , մեծարելով որպես' Կայսերական և Արքայական Մեծություն ։
Ֆրիդրիխը և Վիկտորյան դարձան Գերմանիայի թագաժառանգ ու Գերմանիայի թագադիր արքայադուստր Կայսերական և Նորին Արքայական Մեծություն դիմելաձևով, իսկ Օտտո ֆոն Բիսմարկը նշանակվեց Կայսերական կանցլեր։
Համաշխարհային ցուցահանդեսում հանդիպումը Ֆրիդրիխի և փոքրիկ Վիկտորյայի միակ հանդիպումը չէր, սակայն Ֆրիդրիխի դրական տպավորությունը ձևավորվել էր Անգլիայում իր կանգ առնելու այդ չորս շաբաթների ընթացքում։
Նրան թվացել էր, թե Լոնդոնի պալատական կյանքն այնքան կոշտ և պահպանողական չէ, ինչպես Բեռլինում է, և բացի այդ նա նկատել էր, որ Վիկտորյա Թագուհու և Արքայազն Ալբերտի հարաբերություններն իրենց երեխաների խիստ տարբերվում էին Վիլհելմի և Ավգուստայի' իրենց երեխաների հետ ունեցած հարաբերություններից 2006, . 32-33.։
Մենինգիտից մահացավ նրանց չորրորդ երեխան'Սիգիզմունդը, 1866 թվականի հունիսի 18-ին, 21 ամսականում, Քյոնիգգրեյցի ճակատամարտից ընդամենը մի քանի օր առաջ։
Վիկտորյա թագուհին, ով դեռևս սգում էր ամուսնու' Արքայազն Ալբերտի կորուստը, չէր հասկանում իր դստեր զգացմունքները և կարծում էր, որ երեխայի կորուստն այնքան էլ մեծ կորուստ չէ ամուսնու կորստի համեմատ։
1865 թվականի օգոստոսի 14-ին Գասթայնի կոնվենցիայով երկու հաղթողների միջև ստորագրված պայմանագիրը նախկին դանիական նահանգներին դրել էր պրուս-ավստրիական վերահսկողության տակ և երկու երկրները զբաղեցրել էին դքսության մասը։
Միևնույն ժամանակ, Վիեննան դիմեց Ֆրանկֆուրտի Սեյմին, որպեսզի գերմանական պետությունների համընդհանուր զորահավաք կազմակերպվի ընդդեմ Պրուսիայի, որն էլ տեղի ունեցավ հունիսի 14-ին։
«Թայմսը» Հոհենցոլերններին բնութագրում էր որպես «թշվառ դինաստիա», որը վարում է անհետևողական և անհուսալի արտաքին քաղաքականություն, գահը պահպանելով բացառապես Ռուսաստանից կախվածությամբ։
Թերթը նաև քննադատել էր 1848 թվականի հեղափոխության ժամանակ բնակչությանը մատուցվող քաղաքական երաշխիքները հարգելու թագավոր Ֆրիդրիխ Վիլհելմ -ի անընդունակությունը։
Միջերկրական ծովով ուղևորությունը, որը զույգը կատարել էր 1862 թվականի հոկտեմբերին թագուհի Վիկտորյայի լաստանավով, առիթ հանդիսացավ, որ պահպանողականները Ֆրիդրիխին մեղադրեն Մեծ քաղաքական լարվածության ընթացքում հորը լքելու մեջ։
Կոնսորտ արքայազնը, որը կապ ուներ Մինչ մարտյան ժամանակաշրջանի հետ, արդեն վաղուց աջակցում էր «Կոբուրգ պլանին», այսինքն՝ այն գաղափարին, որ լիբերալ Պրուսիան կարող է օրինակ ծառայել մյուս գերմանական պետությունների համար և կարող է հասնել Գերմանիայի վերամիավորման։
1848 թվականին, երբ Վիլհելմը դեպքերի բերումով Լոնդոնում էր, Կոնսորտ Արքայազնն իր Հոհենցոլերն զամիկին փորձում էր համոզել, որ անհրաժեշտ է Պրուսիան սահմանադրական միապետություն դարձնել' հետևելով Բրիտանական մոդելին։
1855 թվականին Արքայազն Ֆրիդրիխը ևս մեկ անգամ մեկնել է Մեծ Բրիտանիա և այցելել Շոտլանդիայի Բալմորալ ամրոցում գտնվող Վիկտորյային և նրա ընտանիքին։
Թագավոր Ֆրիդրիխ Վիլհելմ -ը, որը համաձայն էր Բրիտանիայի արքայադստեր հետ նրա ամուսնությանը, նույնիսկ ստիպված էր գաղտնի պահել իր համակրանքը, քանի որ իր սեփական կինը անգլոֆոբ մտքեր էր արտահայտում։
Վերջապես, Ուիլիամ -ը հետ կանգնեց գահից հրաժարվելու իր որոշումից և սեպտեմբերի 22-ին Պրուսիայի վարչապետ նշանակեց կոմս Օտտո ֆոն Բիսմարկին։
Սակայն Բիսմարկը մնաց պրուսական կառավարության և հետագայում գերմանական կառավարության ղեկավար մինչև 1890 թվականը, և կարևոր դերակատարում ունեցավ թագաժառանգ արքայազնի և նրա կնոջ մեկուսացման գործում։
Պատերազմի ժամանակ Ֆրիդրիխը միացավ պրուսական բանակին և գեներալ-ֆելդմարշալ Ֆրիդրիխ ֆոն Վրանգելի հրամանատարության ներքո մասնակցեց մարտերին։
Գերմանիայի հաղթանակով ուրախացած Վիկտորյան սպասում էր, որ ամուսնու ռազմական հաջողությունը մարդկանց կօգներ բարյացակմ դառնալ իր նկատմամբ, հասկանալ, որ նա թագաժառանգի կինն է։
Վիկտորյան լիբերալ դաստիարակություն է ստացել իր հորից և տասնվեց տարեկանում նրա ձեռքը խնդրել է արքայազն Ֆրիդրիխ Պրուսիացին, ով կիսում էր Վիկտորյայի ընտանիքի լիբերալ հայացքները և հավատում էր, որ Պրուսիան, իսկ ապագայում' Գերմանական կայսրությունը ևս, կդառնա սահմանադրական միապետություն հետևելով բրիտանական օրինակին։
Այդ ողբերգությունից անմիջապես հետո Ֆրիդրիխը և Վիկին, դեռ սգի մեջ, ստիպված էին դիմակայել Վիլհելմ -ի կառավարության առաջին լուրջ ճգնաժամին, սակայն նրանք դրանով զբաղվելու պատրաստ չէին։
Վիլհելմ -ը համարում էր, որ բարեփոխումն ունի առաջնային նշանակություն և 1862 թվականի մարտի 11-ին որոշում կայացրեց խորհրդարանը լուծար, վերածնելով պրուսական սահմանադրական հակասությունը։
Պատճառաբանելով, որ զորահավաքը անօրինական է, Պրուսիան հայտարարեց, որ Գերմանական Համադաշնությունը փլուզված է և ներխուժեց Սաքսոնիա, Հանովեր և Հեսսեն Կասել, արդյունավետ կերպով սկսելով այսպես կոչված Ավստրո-պրուսական պատերազմը։
Քյոնիգգրեյցի ճակատամարտում , որտեղ թագաժառանգ արքայազն Ֆրիդրիխը կարևոր դերակատարում է ունեցել, Ավստրիան ծանր պարտություն կրեց և, ի վերջո, հանձնվեց։
Այն ժամանակ, երբ երկու ավագ որդիները մոտ էին չափահասության տարիքին, Վիկտորյան և՛ս մեկ հարված ստացավ. 1879 թվականի մարտի 27-ին դիֆտերիայից մահացավ նրա 11-ամյա որդին' Վալդեմարը։
Սիգիզմունդի մահից հետո դեռևս ուշքի չեկած թագադիր արքայադուստրն ուժասպառ էր եղել ևս մեկ երեխայի կորստով, առավել ևս, որ նա մահացել էր նույն հիվանդությունից, ինչից իր քույրը' Հեսսենի Մեծ դքսունի Ալիսան և իր զարմուհին' արքայադուստր Մարիան, ընդամենը մի քանի ամիս առաջ։
Նա նաև աջակցում էր կրթությանը և եղել է 1866 թվականին Վիլհելմ Ադոլֆ Լեթթեի հիմնած ասոցիացիայի անդամ. ասոցիացիայի նպատակն էր բարելավել կանանց կրթությունը։
Ենթադրություն կա նաև, որ դժվար ծննդաբերությունը պտղի հյուծում էր առաջացրել, քանի որ ապագա կայսրը ութից տասը րոպե շարունակ զրկած է եղել թթվածնից, և, միգուցե, դա հանգեցրել է նաև այլ նյարդաբանական խնդիրների։
Որպես սուվերենի դուստր, Վիկտորյան ավտոմատ կերպով Բրիտանական արքայադուստր էր Նորին Թագավորական Մեծություն տիտղոսով և Նորին Գերազանցություն Արքայադուստր Վիկտորյա դիմելաձևով։
Բացի այդ, նա Միացյալ Թագավորության գահի հավանական ժառանգորդն է համարվել՝ նախքան 1841 թվականի նոյեմբերի 9-ին նրա կրտսեր եղբոր՝ արքայազն Ալբերտի ծնվելը։
Գերմանական իշխանությունները հետաքննություն սկսեցին, և այդ ճնշման հետևանքով Վիկտորյայի անձնական քարտուղար բարոն Էռնեստ ֆոն Ստոկմարը հեռացեց խորհրդականի իր պաշտոնից։
Սիրողական այգեգործությամբ հետաքրքրված Վիկտորյայի անգլիական ոճով այգիներ ներմուծելու ձգտումը Պրուսիայում առաջացրել է մի շարժում, որը հայտնի է դարձել որպես «Անգլո-պրուսական այգիների պատերազմ». 1858 թվականից սկսած արքունիքը պայքարել է Վիկտորյայի' Սան Սուսի պալատի այգիներն անգլիականին ավելի նման դարձնելու փորձերի դեմ։
Պարզ, չզարդարված անգլիական ոճի երկրաչափական կառուցվածքով այգիները, որին հավանություն էր տալիս Վիկտորյան, չէին համապատասխանում պրուսական արքունիքի նախասիրած ոճին, որը նախընտրում էր իտալական ոճը։
Ֆրիդրիխի համար, խորհրդարանի հետ հակամարտությունից հետո տիրակալի գահից հրաժարումը վտանգավոր նախադեպ կարող էր հանդիսանալ' թուլացնելով նրան փոխարինողի դիրքերը։
Այրիացած կայսրուհին բնակություն է հաստատել Թաունուսի ստորոտում գտնվող Կրոնբերգ քաղաքում, որտեղ նա կառուցել է Ֆրիդրիխշոֆ ամրոցը, որն անվանվել է ի պատիվ իր հանգուցյալ ամուսնու։
Կյանքի վերջին տարիներին նա գրեթե լիովին մեկուսացած է եղել հասարակական կյանքից, իսկ կրտսեր դստեր հարսանիքից հետո ավելի մեկուսանալով 1901 թվականին մահացել է կրծքագեղձի քաղցկեղից ։
Օրինակ, երբ նա որոշել էր օգտագործել երկու ձիերով ավանդական կառք' լանդաու, սայլակառքի փոխարեն, երկու կանանց միջև հակադրությունը հասել էր այն աստիճանի, որ թագուհի Վիկտորյան իր դստերը պաշտպանելու համար ստիպված է եղել միջամտել' դիմելով Վիլհելմ -ին։
Արքայազն Վիլհելմ Պրուսիացին և նրա տիկինը' արքայադուստր Ավգուստա Վայմարը Գերմանիայի համադաշնության այն գործիչներից էին, որոնց հետ Վիկտորյա Թագուհին և Արքայազն Ալբերտը դաշնակիցներ էին։
1848 թվականին Բեռլինում բռնկված հեղափոխությունն ամրապնդեց կապը երկու թագավորական զույգի միջև, քանի որ պրուսական գահի ժառանգորդը ստիպված էր երեք ամսով ապաստանել Բրիտանական արքունիքում։
Ըստ Զիգմունդ Ֆրոյդի, չկարողանալով համակերպվել երեխայի հիվանդության հետ, արդյունքում Վիկտորյան հեռանում էր իր առաջնեկից, որը մեծապես ազդել է ապագա Վիլհելմ -ի վարքագծի վրա։
Նրա խոսքով, Վիկին ցանկանում էր, որ երեխաները նմանվեին իր սեփական հոր իդեալականացված կերպարին և փորձեին, որքան հնարավոր է, հետևել արքայազն Ալբերտի կրթական պատվիրաններին։
Պարբերաբար կիրառվում էին տարօրինակ մեթոդներ, ինչպես օրինակ, այսպես կոչված «կենդանական բաղնիքները», երբ ձեռքն ընկղմում էին վերջերս սպանված ճագարի փորոտիքի մեջ 2006, . 65.։
Բացի այդ, Վիլհելմը նաև ենթարկվել է էլեկտրաջղաձգային թերապիայի' փորձելով կենդանացնել ձախ ձեռքով դեպի պարանոց գնացող նյարդերը, ինչպես նաև նրան թույլ չէին տալիս գլուխը մի կողմի վրա թեքել։
1863 թվականին Վիկտորյան և Ֆրիդրիխը մի տնակ գնեցին Բորնշտեդում, որպեսզի իրենց երեխաները կարողանան մեծանալ այնպիսի միջավայրում, որը նման է Անգլիայի Օսբորն հաուսի միջավայրին։
Սակայն, ժառանգների նկատմամբ Վիկտորյայի ազդեցությունը կարևոր սահմանափակում ուներ. ինչպես բոլոր Հոհենցոլերները, նրա որդիները նույնպես դեռ վաղ տարիքից զինվորական պատրաստություն էին ստացել։
Օրինակ, հետևելով Ֆլորենս Նայթինգեյլի օրինակին, ով նպաստում էր Ղրիմի պատերազմում բրիտանացի զինվորների բժշկական օգնության բարելավմանը, թագադիր արքայադուստրը նույնպես մասնակցում է վիրավոր զինվորների օգնությանը։
Վիլհելմ -ի տարեդարձի տոնակատարության ժամանակ Վիկտորյան, իր ամուսնու հետ միասին, ստեղծեց հասարակական հիմնադրամ' զոհված կամ ծանր վիրավոր զինվորների ընտանիքների համար։
Ի դեպ, թագուհի Վիկտորյան հետագայում գրել է, որ երբ 18 տարեկանում փոխարինել է իր հորեղբորը' թագավոր Վիլհելմ -ին, բավարար պատրաստվածություն չուներ պետական գործերը վարելու համար։
Այն դեպքում, երբ Արքայազն Ալբերտը, ով ծնվել էր Սաքսեն Կոբուրգ Գոթա փոքրիկ դքսությունում, առավել մանրակրկիտ կրթություն է ստացել շնորհիվ իր հորեղբոր' Բելգիայի թագավոր Լեոպոլդ -ի։
Այդ մասին է վկայում Բելգիայի թագավորին' իր հորեղբորը գրած նամակը, որտեղ բրիտանական տիրակալը հայտնել է, որ փափագում է, որ իր դստեր և պրուսական գահի ժառանգորդի միջև հանդիպումները հանգեցնեն երկու երիտասարդների մերձեցմանը։
Բարոն ֆոն Ստոկմարը, ով մտահոգված էր Վիկտորյայի հոգեկան առողջության վրա մշտական մայրական քննադատության ազդեցությամբ, խնդրել էր, որ Արքայազն Ալբերտը միջամտի և Թագուհուն խնդրի, որպեսզի չափավորի իր պահանջները։
Նա իր անունը ստացել է ի պատիվ իր մոր՝ Վիկտորյա թագուհու, որը Ջորջ -ի չորրորդ որդու' արքայազն Էդուարդ Ավգուստ Քենթի դքսի և արքայադուստր Վիկտորյա Սաքսեն Կոբուրգ Զաալֆելդցու միակ ժառանգն էր։
Նրա հայրը Արքայազն Ալբերտն էր, ով երկրորդ և կրտսեր որդին էր Էռնեստ , Սաքսեն Կոբուրգ Գոթայի դքսի և արքայադուստր Լուիզա Սաքսեն Գոթա Ալտենբուրգցու։
Այն բանից հետո, երբ հայտարարվեց, որ Ուելսի արքայազնը նշանվել է Դանիայի արքայադուստր Ալեքսանդրայի հետ, որը Դանիայի ապագա թագավոր Քրիստիան -ի դուստրն էր և ներկայացնում էր մրցակից պրուսական պետությունը, Վիկտորյայի դիրքերն է՛լ ավելի թուլացան Բեռլինի արքունիքում։
Վիկտորյայի կնքահայրերն են եղել թագուհի Ադելաիդան , թագավոր Լեոպոլդ Բելգիացին , Էռնստ -ը (հայրական պապը, որի վստահված անձն էր Վելինգթոնի դուքսը, Լորդերի պալատի Տորի կուսակցության առաջնորդը), Սասեքսի դուքս Ավգուստուսը , Գլոստերի դքսուհի Մարիան ու Քենթի դքսուհի Վիկտորյան ։
Սակայն, մի քանի շաբաթվա ընթացքում պարզվեց, որ երեխայի ձեռքը չի առողջանա, իսկ չորս ամիս տարակուսելուց հետո Վիկտորյան ծնողներին վերջապես հայտնեց այդ տխուր նորությունը։
Համոզված լինելով, որ բրիտանական արքայադստեր ամուսնությունը պրուսական գահի ժառանգորդի հետ մեծ պատիվ կլինի Հոհոնցոլերներին համար, արքայազն Ալբերտը պնդեց, որ դուստրը հարսանիքից հետո շարունակի կրել Թագավորական Արքայադուստր տիտղոսը։
Ֆրիդրիխ -ն իշխանության գալուց ընդամենը 99 օր հետո մահացել է կոկորդի քաղցկեղից, և գահը ժառանգել է նրանց որդին' Վիլհելմ -ը, որն ի տարբերություն իր ծնողների շատ ավելի պահպանողական հայացքների ուներ։
Այդուհանդերձ, Վիկտորյան դեռ հույս ուներ, որ այդ իրավիճակը ժամանակավոր բնույթ է կրում, և որ հնարավոր կլինի ստեղծվել միասնական և լիբերալ Գերմանիա 2006, . 154.։
Դանիայի նկատմամբ վերջնական հաղթանակով և Վիեննայի պայմանագրով որոշվեց, որ Շլեզվիգ, Հոլշթայն և Լաուենբուրգ դքսությունները կառավարվելու են Պրուս-Ավստրիական կառավարության համատեղությամբ։
Ֆրիդրիխը բազմակողմանի կրթություն ստացած անձնավորություն էր և ձևավորվել էր այնպիսի անհատների ազդեցությամբ, ինչպիսիք էին գրող Էռնեստ Մորից Արնդտը և պատմաբան Ֆրիդրիխ Քրիստոֆ Դալմանը։
1880 թվականին Վիկտորյան և նրա ամուսինը ներկա են գտնվել Բեռլինի սինագոգում ժամասացությանը, որպես աջակցություն Գերմանիայի հրեաներին, ովքեր հայտնվել էին սպառնալիքի տակ, որը Վիկտորյան անվանել է Տրեիչկեի «խայտառակ» հարձակումներ։
Այս նոր հակամարտությունը հոր և որդու միջև հանգեցրեց նրան, որը պաշտոնական արարողությունների և կարևոր իրադարձությունների ժամանակ կայսրը թագաժառանգին փոխարինեց արքայազն Վիլհելմով։
Հետագայում Հարավային Գերմանիայի կաթոլիկ պետությունները, որոնք նախկինում Պրուսիայի հետ կապված էին զոլվերեյնով , պաշտոնապես ընդգրկվեցին միասնական Գերմանիայի մեջ Վերսալի և Ֆրանկֆուրտի պայմանագրերով։
Նա եղել է Մեծ Բրիտանիայի և Իռլանդիայի թագուհի Վիկտորյայի և Արքայազն Ալբերտի դուստրը, և 1841 թվականին որպես ավագ դուստր ստացել է Թագավորական Արքայադուստր տիտղոսը։
Արքայադուստր Վիկտորյան մկրտվել է Բուկինգհեմյան պալատի Գահասենյակում 1841 թվականի փետրվարի 10-ին Քենթրբերիի արքեպիսկոպոս Ուիլիամ Հոուլիի ձեռամբ։
Վիկտորյա Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացի կամ Վիկտորյա Ադելաիդա Մարիա Լուիզա, Թագավորական արքայադուստր , Գերմանիայի կայսրուհի և Պրուսիայի թագուհի ։
1977 թվականին Ճապոնական կարատեի ասոցիացիայի մարզիչ Շիրո Ասանոն հիմնադրել է իր կազմակերպությունը և հրավիրել Հիրոկազու Կանազավային՝ որպես գլխավոր մարզիչ։
1987 թվականին Նակայամայի մահվանից հետո բուռն իրադարձություններ տեղի ունեցան ինչպես Տոկիոյում գտնվող ՃԿԱ կենտրոնական գրասենյակում, այնպես էլ ամբողջ աշխարհում գտնվող գրասենյակներում։
Տաիջի Կասեն ու Հիրոշի Շիրաին, ովքեր ՃԿԱ գլխավոր մարզիչներ էին Եվրոպայում, թողնում են իրենց գործը՝ ստեղծելով Կարատո դո Շոտոկանի համաշխարհային ակադեմիան։
1990 թվականին ՃԿԱ վերահսկելու վերաբերյալ իրավաբանական վեճ է սկսվում երկու խմբերի միջև, որոնցից մեկը գլխավորում էր Տեցուհիկո Ասաին, իսկ մյուսը՝ Նոբույուկի Նակահարան։
Դատական մի քանի վճիռներից հետո գործը վերջնական լոծում է ստացել Ճապոնիայի գերագույն դատարանի կողմից, որը 1999 թվականի հունիսի 10-ին որոշում է կայացրել հօգուտ Նակահարայի խմբի, որում ընդգրկված էին Մասաակի Ուեկին ու Մասահիկո Տանական։
Մյուս խումբը, որը գլխավորում էր Նակայամայից հետո ՃԿԱ գլխավոր մարզիչ Տեցուհիկո Ասաին, և որում ընդգրկված էին Կեիգո Աբեն ու Միկիո Յահարան, լքում է ՃԿԱ-ն, և նրա անդամները հիմնադրում են նոր կազմակերպություններ՝ Ճապոնիայի կարատեի Շոտորենմեին, Ճապոնական Շոտոկան կարատեի ասոցիացիան և Կարատենոմիչի համաշխարհային ֆեդերացիան համապատասխանաբար։
2007 թվականին անկախ է հայտարարվում Շոտոկան կարատեի միջազգային ֆեդերացիան, որի կենտրոնական գրասենյակը գտնվում էր ԱՄՆ-ում և ղեկավարվում էր Տերույուկի Օկազակիի կողմից, ով ուներ 10-րդ դան և ՃԿԱ ամենաբարձրաստիճան մարզիչներից մեկն էր։
Համընդհանուր մտահոգությունն այն մասին, թե ինչպես սովորեցնել կարատե, ինչպես նաև Ֆունակոշիի թաղման վերաբերյալ առաջացած տարաձայնությունների պատճառով 1957 թվականին Ֆունակոշիի հետ մտերիմ, սակայն ՃԿԱ-ի հետ կապ չունեցող մի շարք մարզիչներ, ինչպիսիք են Շիգերու Էգամին, Գենշին Հիրոնիշին ու Ձուտոմու Օհշիման, ստեղծում են իրենց կազմակերպությունները, որոնցից են Շոտոկայն ու Ամերիկայի Շոտոկան կարատեն :
ՃԿԱ Շոտոկանը նույնպես հիմնվում է Ֆունակոշիի կարատեի վրա, սակայն կատարվել են զգալի փոփոխություններ, որոնք կատարել է հիմնականում Նակայաման, ով եղել է ՃԿԱ գլխավոր մարզիչը մինչև իր մահը 1987 թվականին։
Նակայամայի գլխավորությամբ մարզիչների մի սերունդ տարածել է կարատեն աշխարհում՝ ղեկավարվելով Ճապոնական կարատեի ասոցիացիայի՝ Տոկիոյում գտնվող շտաբի կողմից։
Գիչին Ֆունակոշին մեծ դեր է խաղացել կարատեն Օկինավայից Ճապոնիա ներմուծելու, վնասվածքներ ստանալու վտանգները նվազագույնի հասցնելու և ատլետիկ կրթության սկզբունքներին համապատասխանեցնելու գործում։
1949 թվականի մայիսի 27-ին նրա ավագ ուսանողներից մի քանիսը, որոնց թվում էին Իսաո Օբատան, Մասատոշի Նակայաման ու Հիդետակա Նիշիյաման, հիմնադրում են կարատեի կազմակերպություն, որն զբաղվում էր այդ մարտարվեստի ուսումնասիրությամբ, տարածմամբ, միջոցառումների կազմակերպմամբ ու կրթությամբ. այդ կազմակերպությունը կոչվում է Ճապոնական կարատեի ասոցիացիա։
Նակայամայի գրքերը, այդ թվում նաև «Դինամիկ կարատե» և «Լավագույն կարատեն» աշխատությունները հիմնարար աշխատություններ են Շոտոկան կարատեի համար, որ դասավանդվում է ՃԿԱ-ի կողմից։
Քլայվ Նիկոլն իր «Շարժվող Զեն» գրքում ներկայացնում է, թե ինչպես էին կարատե պարապում Տոկիոյում տեղակայված ՃԿԱ հոնբու դոջոյում 1960-ական թվականների սկզբներին. Քլայվ Նիկոլը դա ներկայացնում է իր տեսակետից՝ որպես արևմտյան կարատեի ուսանող, որ մի քանի տարվա ընթացքում սպիտակ գոտուց հասել է սևի։
ՃԿԱ-ն հիմնադրվել է Տոկիոյի շրջանում գտնվող ճապոնական համալսարաններում գործող կարատեի ակումբների հիման վրա, սակայն այդ համալսարանների մեծ մասը հեռացել են ՃԿԱ-ից 1950-ական թվականներին։
Տակուշոկու համալսարանը միշտ սերտ կապեր է պահպանել ՃԿԱ-ի հետ՝ լինելով ՃԿԱ բազմաթիվ մարզիչների ալմա մատերը, ինչպիսիք են Նակայաման, Նիշիյաման, Օկազակին, Ասաին, Կանազավան ու Էնոեդան, ովքեր նպաստել են կազմակերպության զարգացմանը 1960-ական և 1970-ական թվականներին։
Ճապոնական կարատեի ասոցիացիա ( , Նիհոն Կարատե Կյոկաի, , , , երբեմն կոչվում է պարզապես Կյոկաի Ճապոնիայում), Շոտոկան կարատեի ամենաազդեցիկ կազմակերպություններից մեկն աշխարհում։
Չնայած Գիչին Ֆունակոշին գրել է, թե կարատեում մրցակցություն չկա, Նակայամա Մասատոշիի ուսմունքը թույլ էր տալիս պարապմունքների նկատմամբ ցուցաբերել ավելի գիտական ու մրցակցային մոտեցում, և 1957 թվականին անցկացվել է Կարատեի առաջին համաճապոնական առաջնությունը, որը հետագայում դարձել է ամենամյա։
Այս բաժանումների շնորհիվ ներկայում գոյություն ունի ՃԿԱ կարատե ոճ, որը զգալի չափով հավատարիմ է մնում ՃԿԱ ավանդույթներին, բայց դասավանդվում է պաշտոնապես ՃԿԱ հետ կապ չունեցող մարզիչների կողմից ։