polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Վերը նշվածներից բացի նրա նշանակալի աշխատանքներից են՝ «Փարիզցի քրջահավաքը պանդոկի դռան առաջ» , «Քաղաքականություն նախաճաշից հետո» , «Վոլինսկին նախարարների կաբինետի նիստում» , «Զգեստավորված առավոտ կայսրուհի Աննա Յոհանովնայի ապարանքում» , «Հարսանիք Սառցե տանը» և «Գեղարվեստի ակադեմիայի առաջին հանդիսավոր ժողովը» , ինչպես նաև Ն. Կիրեևի դիմանկարն ու տիկին Ռուձինսկու դիմանկարը դստեր հետ։
Աշակերտելով պրոֆեսոր Ալեքսեյ Մարկովին՝ նա շատ արագ ավարտել է դասընթացն ու արժանացել բոլոր պարգևներին, որ սահմանված էին այն ամբողջությամբ ավարտելու համար. մասնավորապես 1858 թվականին նա ստացել է փոքր արծաթե մեդալ «Մրգեր վաճառողը» նկարի համար, 1859 թվականին՝ մեծ արծաթե մեդալ «Թաթարը՝ խալաթների վաճառականը» նկարի համար, 1861 թվականին՝ փոքր ոսկե մեդալ «Աղքատի լուսավոր կիրակին» նկարի համար, իսկ 1862 թվականին՝ մեծ ոսկե մեդալ «Կալանավորների հանգիստ» նկարի համար, որ մեծ տպավորություն է թողել հասարակության վրա։
Ոսկե մեդալի արժանանալուց հետո Վալերի Յակոբին՝ որպես Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի կրթաթոշակառու, մեկնել է արտասահման, եղել Գերմանիայում, ապա՝ Շվեյցարիայում, որտեղ մի որոշ ժամանակ աշխատել է Ցյուրիխում պրոֆեսոր Ռուդոլֆ Կոլլերի ղեկավարությամբ։
Այդ ընթացքում ժանրային ոչ մեծ նկարներից բացի նա ստեղծել է երկու պատմանկարներ՝ « » և «Կարդինալ Գիզը, որ ստացել է Բարդուղիմեոսյան գիշերն սպանված ադմիրալ Կոլինիի գլուխը» . վերջին նկարը ներկայացվել է 1864 թվականի ակադեմիական ցուցահանդեսում, և դրա համար Վալերի Յակոբին արժանացել է ակադեմիկոսի կոչման։
1878 թվականին Վալերի Յակոբին վեց ամիս անցկացրել է Փարիզում որպես Համաշխարհային ցուցահանդեսի ռուսական գեղարվեստական բաժնի կոմիսար և միջազգային ժյուրիի անդամ Ռուսաստանի կողմից։
Երբ Կազանի նահանգում աշխարհազոր է հավաքվել Ղրիմի պատերազմին մասնակցելու համար, Վալերի Յակոբին գրվել է աշխարհազորային և մեկնել մասնակցելու պատերազմին, սակայն ճանապարհին իմացել է, որ պատերազմն ավարտվել է։
Վալերի Իվանովիչ Յակոբի մայիսի, 1834, Կուդրյակովո, Լաիշևի գավառ, Կազանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն – մայիսի, 1902, Նիցցա, Ֆրանսիա), ռուս գեղանկարիչ, Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիայի ակադեմիական խորհրդի անդամ, պրոֆեսոր, ակադեմիկոս, եղել է Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության հիմնադիրներից մեկը, սակայն ցուցահանդեսներին չի մասնակցել և հեռացվել է ընկերությունից 1872 թվականին։
1869 թվականին Վալերի Յակոբին վերադարձել է Սանկտ Պետերբուրգ և մեկ տարի անց «Հերցոգ Բիրոնի ձերբակալությունը» նկարի համար ստացել է պրոֆեսորի կոչում, իսկ 1870 թվականին դարձել ակադեմիական խորհրդի անդամ։
Վալերի Յակոբին ամուսնացած է եղել Ալեքսանդրա Նիկոլաևնա Յակոբիի հետ, ով հետագայում դարձել է հայտնի գրող՝ Ալեքսանդրա Նիկոլաևնա Պեշկովա-Տոլիվերովա։
Այնուհետև, ինչ-ինչ պատճառներով, շինությունը քանդվել է, և 1898 թվականին Տուրգենևի նրբանցք, 7 հասցեում Մելքոն և Գրիգոր Բաղդասարով եղբայրները կառուցել են տուն։
Տուրգենևի նրբանցքի տուն նա տեղափոխվել է 1940-ական թվականներին, որտեղ ապրել է քրոջ' Ելենա Աբրամովնայի հետ, որը Տագանրոգում հայտնի փաստաբան Յակով Բորիսովիչ Սվետի կինն էր։
Բաղդասարովների տուն , ՌԴ Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքի պատմական կառուցապատման օբյեկտ, որը կառուցվել է դարի վերջին և պատկանել է Բաղդասարով եղբայրներին։
Իսկ ԱՄՆ-ի ռազմաօդային ուժերի կամ այլ գերատեսչությունների, որոնցից են օրինակ կենտրոնական հետախուզական վարչության կողմից խրախուսված մոդելներն օգտագործվում են սովորական ռազմաբազաներում։
Սովետական արբանյակ-հետախույզները Սառը պատերազմի ժամանակ նկարահանել են Գոտի 51-ը և ահա պատերազմի ավարտից հետո քաղաքացիական արբանյակներն արդեն պատրաստում էին ռազմաբազայի Գոտիի մանրակրկիտ պատկերները։
Չնայած այս ամենի անհնար է ստանալ այդ մանրակրկիտ նկարներից, ներկայումս հրապարակվում են միատեսակ պատկերներ, որոնցում երևում են ռազմաբազայի տարածքում գտնվող լիճը, հրաձգարանը և պահեստները։
Անտեսանելի ինքնաթիռի առաջին նախատիպը բարձրացել է փորձարկման 1977 թվականին փորձարարական հրաձգարանում, իսկ ահա 1981 թվականին օդանավակայանում մեկնարկեց -117 -ի գործնական կրակայինների փորձարկումը և այն անցել է շատ արդյունավետ ու համարվել է հաջողված։
Հաջողված փորձարկումներից հետո էլ գերգաղտնի -117 ինքնաթիռները տեղափոխվել են ոչ հեռու գտնվող գործող օդանավակայան, իսկ հետագայում արդեն ուղարկվել են շահագործման ռազմաբազայում։
Լոքհիդ -117 «Գիշերային բազե» ամերիկական մոդելի միատեղանի գերձայնային տակտիկական և գրեթե անտեսանելի հարվածային ինքնաթիռ, նախատեսված է թշնամու օդային պաշտպանության վրա գաղտնի հարձակվելու, ինչպես նաև հարձկաման ենթարկելու հակառակորդի վերերկրյա ենթակառուցվածքները (հրթիռային բազաները, օդանավակայանները, կառավարական կենտրոնները և այլ ենթակառուցվածքներ)։
«Գոտի 51» անվանումը օգտագործվում է Կենտրոնական հետախուզական վարչության պաշտոնական փաստաթղթերում, օգտագործվում են նաև կոդավորված անվանումներ՝ , , , , և ահա վերջին ժամանակաշրջանում օգտագործվում է նաև անվանումը։
Հաճախ օգտագործվում է մասսայական մշակույթը որպես գաղտնիության խորհրդանիշ և շատ լավ պահպանվում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների կողմից, որը սովորաբար կապված է չբացահայտված թռչող օբյեկտների հետ։
Ենթադրվում է, որ Գոտի 51-ում ստեղծվել և փորձարկվել է, գերգաղտնի գերձայնային ստրատեգիական գաղտնի հետախուզական -91 ինքնաթիռը, որի թռիչքները կապում են 1980-ական թվականների Գոտու հետախուզության արդյունքում ստացված տվյալների հետ, ինչպես նաև այլ վայրերում -91 ինքնաթիռի իրական փաստը կապում են ՉԹՕ-ների հետ անվանելով դրանց՝ Սև եռանկյունի։
Ռազմաբազայի գոյության գաղտիության փաստը մեծ դժկամություններից հետո է հաստատվել կառավարության կողմից , որը նաև առաջ է քաշել դավադրության տեսությանը և հատկապես չբացահայտված թռչող օբյեկտներին վերաբերող տարբեր այլ հարցեր։
Գտնվում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների հարավում՝ Նևադա նահանգ, 133 կմ հյուսիս-արևմուտք Լաս Վեգաս քաղաքից, Գրում Լեյք ցամաքած աղի լճի հարավային ափին։
Հարությունյանը հեղինակն է ավելի քան 400 հետազոտությունների, մոտ 400 էսեների, հանրամատչելի հոդվածների, 50 մենագրության, ձեռագրերի, մեթոդական և թելադրության համար անհրաժեշտ ձեռնարկների։
Նրա աչքի ընկնող աշխատանքները «Ֆիտոթերապիա», «Զվարճալի բուսաբանություն», «Ճանապարհորդություն դեպի բնության թաքնված վայրեր», «Հայաստանի բնությունը և նրա պահպանությունն ու հարստացումը» և «Այգեպանների հանրագիտարանը»։
Նվիրված է Դոնի կազակական զորքի ատաման, հեծելազորի գեներալ, Ռուսական կայսրության դարի վերջի - դարի սկզբի բոլոր պատերազմների մասնակից Մատվեյ Իվանովիչ Պլատովին ։
Արքայազնի երկրորդ կինը հսկայական ֆինանսական աջակցություն ցույց տվեց իշխանական գանձարանին, և Ալբերտը կնոջ կապիալի շնորհիվ կարողացավ Մոնակոն դարձնել Եվրոպայի մշակութային կենտրոններից մեկը։
2016 թվականի հուլիսին հայտնի է դարձել, որ տնօրենների խորհուրդը համաձայն է £24․3 միլիարդ դոլարով իր ընկերությունը վաճառել ճապոնական հեռահաղորդակցության կորպորացիային և հավանության արժանանալուց հետո համապատասխան կարգով կդառնա սեփականությունը։
մշակել է մի քանի տասնյակ միկրոպրոցեսորային, վիդեո և միկրոկառավարիչ միջուկներ, լիցենզաորել է տարբեր ընկերությունների սեփական արտադրած չիպերը ավելի քան 800 հարյուր անգամ, այդ թվում նաև ավելի քան 110 լիցենզիաներ կատեգորիայում, օգտագործվում է սմարթֆոնների և պլանշետների հիմնական պրոցեսորում։
Լիցենզիաների բոլոր սեփականատերերին տրվում է միջուկի ապարատային մասի նկարագրությունը, ինչպես նաև տրամադրվում է ծրագրային ապահովման ամբողջական փաթեթ , ինչպես նաև իրավունք վաճառել արտադրված պրոցեսորները։
Ի լրումն միջուկների լիցենզավորման, ստեղծված կողմից, որոշ ընկերություններ ձեռք են բերել «ճարտարապետական լիցենզիա» ճարտարապետությունը , որը թույլ է տալիս զարգացնել սեփական միկրոպրոցեսորային միջուկները։
Ճարտարապետական լիցենզիան ավելի թանկ է քան պատրաստի լիցենզավորված միջուկը, բացի այդ պահանջվում է բազմամյա ինժեներական աշխատանք սեփական միջուկները ստեղծելիս և փորձարկելիս։
բրիտանական կորպորացիոն ընկերություն, 32 և 64-բիթանոց պրոցեսորների լիցենզավորված ճարտարապետության խոշորագույն մշակողներից մեկն է, լիցենզիաների տեղադրումը կենտրոնացված է հիմնականում բջջային շարժական սարքերի վրա ։
Բոյկոտի պատճառով բաց թողնելով 1982 թվականի Օլիմպիական խաղերը՝ Օլգա Բրիզգինան հաղթել է «»-84 մրցաշարում, ինչպես նաև ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում նվաճել է 1985 թվականի Եվրոպայի գավաթը։
Նա առաջինն է եղել 400 մետր վազքատարածությունում, ինչպես նաև ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում հաղթել է 4400 մետր փոխանցավազքում, որտեղ ԽՍՀՄ հավաքականը սահմանել է աշխարհի ռեկորդ՝ 3 րոպե, 15.17 վայրկյան։
400 մետր վազքատարածությունում իր առաջին անձնական ռեկորդը, որ միաժամանակ նաև ԽՍՀՄ ռեկորդ էր, Օլգա Բրիզգինան սահմանել է 1985 թվականի Աշխարհի գավաթի խաղարկության եզրափակչում Մարիտա Կոխի հետ վազքի ժամանակ։
Նա եղել է թեթև ատլետիկայի «Դինամո» մանկապատանեկան մարզադպրոցի տնօրենը, ապա դարձել է Ուկրաինայի թեթև ատլետիկայի հավաքականի Լուգանսկի մարզի թիմի ավագ մարզիչ։
Մարինան, որ գեներալի թոռնուհի է, տատի հետ միասին ապրում է Մոսկվայի կենտրոնում՝ մեծ բնակարանում, որտեղ էլ տեղի են ունենում նրա հանդիպումները Վադիմի հետ։
Էսպերանտո լեզվի հանդեպ Բերվելինգի հետաքրքրությունը նրա մեջ սերմանել է նրա կինը՝ -ը, ով սոցիոլոգ և տեղեկատվական-հեռահաղորդակցման տեխնոլոգիաների մասնագետ է։
Կրտսեր սերժանտ Լեոնիդ Ֆիլատովը և Ալեկսեյ Բոբրիկովը ուղևորվում են իրենց զինվորական վաշտը անցնելու ծառայության, ճանապարհին խնդրում են բեռնատար մեքենայի վարորդին հասցնել մինչև վաշտ։
Լյոնյան հույս ուներ, որ իրենց դրա համար մրցանակներ կտան, սակայն Ալեկսեյը կարգադրում է նրան լցնել ամբողջ «ռազմավարը», զգուշացնելով.«Եթե որևէ տեղ բերանից թռցնես, որ գերմանական ուղղությունից ենք եկել, երկուսս էլ կլացենք։
Գոնսալո Իգուաինը երկու հարված կատարեց դարպասին, որոնք հեշտությամբ որսաց Կեյլոր Նավասը, մինչդեռ Միրալեմ Պյանիչի հարվածը ավելի վտանգավոր էր և Նավասը մեծ դժվարությամբ այն հետ մղեց։
Դանի Կարվախալը պատ խաղարկելով աջ թևում փոխանցեց Ռոնալդուին, ով հարվածեց ձախ անկունը և գնդակը դիպելով Լեոնարդո Բոնուչիին, հայտնվեց դարպասում։
ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակիչ 2017. ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա 2016-2017 մրցաշրջանի եզրափակիչ խաղը, ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի 62-րդ խաղարկության եզրափակիչն էր, և 25-րդը՝ Չեմպիոնների լիգա վերանվանվելուց հետո ։
Այն կայացավ Ուելսի Կարդիֆ քաղաքի Միլենիում մարզադաշտում 2017 թվականի հունիսի 3-ին իտալական «Յուվենտուսի» և իսպանական «Ռեալ Մադրիդի» միջև, ինչը 1998 թվականի եզրափակչի կրկնությունն էր։
Գործող չեմպիոն Ռեալ Մադրիդի համար սա ռեկորդային 15-րդ եզրափակիչն էր, որին հասել էր կիսաեզրափակչում Ատլետիկո Մադրիդին 4-2 հաշվով հաղթելուց հետո։
Սա Յուվենտուսիս իններորդ եզրափակիչն էր, որին հասել էր Մոնակոյի նկատմամբ կիսաեզրափակչում տարած 4-1 հաղթանակից հետո և մնացել էր անպարտելի Չեմպիոնների լիգայի այս մրցաշրջանում։
Սա Յուվենտուսի ՈՒԵՖԱ մրցությունների 14-րդ եզրափակիչն էր' հաղթելով նաև մեկ Գավաթակիրների Գավաթ և չորս ՈՒԵՖԱ Գավաթի եզրափակիչներում և պարտվելով ՈՒՖԱ գավաթի մեկ եզրափակչում։
Առաջին անգամ ակումբները հանդիպել են Եվրոպական գավաթ 1961–62 մրցաշրջանի քառորդ եզրափակչում, որտեղ Ռեալը հաղթել է Յուվենտուսին 3-1 հաշվով վերախաղարկությունում, երբ յուրաքանչյուր ակումբ տարավ նույն 1-0 հաշվով հաղթանակ։
Ակումբների վերջին հանդիպումը կայացել էր ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա 2014-2015-ի կիսաեզրափակչում, որտեղ Յուվենտուսը երկու խաղերի արդյունքով առավելության հասավ 3-2 հաշվով ։
Միլենիում մարզադաշտը հայտարարվեց եզրափակիչը ընդունող մարզադաշտ 2015 թվականի հունիսի 30-ին Չեխիայի Պրահա քաղաքում կայացած ՈՒԵՖԱ հատուկ կոմիտեի քննարկման ժամանակ։
Մարզադաշտի անվանման իրավունքը 2016 թվականից պատկանում էր « » ընկերությանը և այն վերանվանվել էր Պրինցիպալիթի մարզադաշտ, սակայն քանի որ ըստ ՈՒԵՖԱ կանոնների մարզադաշտերի անվանումները չպետք է պարունակեն գովազդային տարրեր, այն շարունակեց կոչվել Միլենիում մարզադաշտ պաշտոնական աղբյուրներում։
Խաղի դեսպանն էր նախկին ուելսցի ֆուտբոլիստ Յան Ռաշը, ով հաղթել էր Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթը Լիվերպուլի կազմում 1981 և 1984 թվականներին և խաղացել էր Յուվենտուսի կազմում 1987—ից 1988 թվականներին։
Երկու օր առաջ տեղի ունեցավ ՈՒԵՖԱ Կանանց Չեմպիոնների Լիգայի եզրափակիչ 2017-ը Կարդիֆ Սիթի մարզադաշում և գործող չեմպիոն Լիոնը հաղթեց Պարի Սեն-Ժերմենին։
օնլայն համայնք գրողների և ընթերցողների համար, որում օգտատերերը կարող են տեղադրել հոդվածներ, պատմություններ, ֆանֆիկներ, բանաստեղծություննր և վեպեր օնլայն ռեժիմով կամ հավելավածի միջոցով։
"-ը" առաջին խոշոր բանաստեղծական մրցույթն էր, որը հնարավորություն էր տալիս -ի բանաստեղծներին մրցել միմյանց հետ երկու կատեգորիաներից մեկում, կա՛մ որպես «էնտուզիաստ», կա՛մ որպես «մրցակից»։
ը համարվում է ամենօգտագործվողը հետևյալ երկրներում. ԱՄՆ, Կանադա, Մեծ Բրիտանիա, Ֆիլիպիններ, Ռուսաստան, Ղազախստան, Ղրղզստան, Ուկրաինա, Թուրքիա և Ադրբեջան։
Նա կանանց և տղամարդկանց կատարյալ հավասարությունը կողմնակից էր և պաշտպանում էր կանանց համընդհանուր պատկանելիության սկզբունքը, որը փաստացի «ազատ սիրո» քարոզ էր հանդիսանում։
Զենոնը համարում էր, որ իմաստուն մարդը պետք է երեխաներ ունենա և որ աստվածների տաճարները, դատարանները և փողը հարկավոր չեն ռացիոնալ սկզբունքներով առաջնորդվող հասարակության համար։
3-րդ դարի պատմաբան Դիոգենես Լայերտացին իր «Նշանավոր փիլիսոփաների կյանքը, ուսմունքն ու հայացքները» աշխատությունում գրում է, որ Զենոնը գրեթե չուներ կին ընկերներ։
Երբ Մակեդոնիայի արքա Անիգոնոս Գոնատասը հրավիրում է Զենոնին իր մոտ որպես խորհրդականի, նա իր փոխարեն ուղարկում է Պերսևսին, ով հետագայում կարևոր տեղ է զբաղեցնում մակեդոնյան արքունիքում։
Ստոիզիզը հսկայական ազդեցությու է ունենալու քրիստոնեական աշխարհընկալման վրա, սակայն որոշ հետազոտողներ համարում են, որ այլ իր ուսմունքով ավելի մոտ է դաոսիզմին, վեդանտա փիլիսոփայական համակարգին և սուֆիզմին, քան քրիստոնեությանը կամ իսլամին։
Նոր ժամանակների մի շարք մեծ փիլիսոփաներ, որոնց շարքում էին Թոմաս Մորը, Դեկարտը և Սպինոզան, նույնպես ոգեշնչվել են Զենոնի պահպանված աշխատություններով։
Զենոնի փիլիսոփայությունը իր մեջ ընդգրկում էր լոգիկան, գիտելիքի տեսությունը, ֆիզիկան և էթիկան, վերջինը կենտրոնական տեղ էր զբաղեցնում նրա աշխարհայացքում։
Ղարաբաղ անվանումը տրվել է հին Արցախ նահանգի մի մասին (ԼՂՀ-ի ներկայիս տարածքին, Մուխանք-Մուղանի դաշտին և Թարթառի ձախ ու աջ ափերին փռված Շահումյանի, Ասկերանի շրջանի ու Բարդայի շրջաններին, ինչպես նաև ներկայիս Ադրբեջանում գտնվող Գորանբոյի' նախկին Թարթառի շրջանի հարավային կեսին)։
Առանի ու Ղարաբաղի այս նույնացումից ենթադրվում է, որ սկզբնապես Ղարաբաղ է կոչվել նախկինում Առան անվամբ հայտնի ամբողջ հայ Աղվանքը' Կուրի աջափնյակը։
Ղարաբաղ անվան առայժմ հայտնի առաջին բացատրությունը կամ հայերեն տարբերակը հիշում է տեղացի պատմիչ Հովհանիսիկ Ծարեցին , ով Ղարաբաղին համազոր գործածում է «Սև այգի» բառացի թարգմանությունը։
Առաջին եվրոպացին, ով եղել է Ղարաբաղում, ազգությամբ գերմանացի ճանապարհորդ Յոհան Շիլտբերգերն էր, ով 1420 թվականին գրելով իր գերության մասին, նշել է. «Լենկթեմուրի մահից հետո, ես ընկա նրա որդու' Շահրուխի մոտ, ով Հայաստանում երկու թագավորություն ուներ։
18-րդ դարի փաստաթղթերից մեկում ասվում էր, որ Խամսայի մելիքությունները Ղարաբաղում, հինավուրց Հայաստանի այն վերջին բեկորներն էին, որոնք իրենց անկախությունը պահպանել էին երկար դարեր։
Առավել լայն իմաստով, Ղարաբաղն ընդգրկում է Փոքր Կովկասի լեռնաշղթայից ձգվող տարածքը, որը հասնում է մինչև Կուր և Արաքս գետերի միախառնման վայրին մոտ գտնվող հարթավայրերը։
Այդ ժամանակներից, շուրջ 600 տարի, մինչև մեր թվարկության 390-ական թվականները, Ղարաբաղի տարածքը եղել է Մեծ Հայքի անբաժանելի մասը, որի հյուսիսային սահմանը ըստ հունա-հռոմեական, ինչպես նաև հին հայկական պատմիչների ու աշխարհագրագետների, ձգվում էր Կուր գետի երկայնքով։
Սեֆյանների ժամանակ առաջացավ Ղարաբաղի կուսակալությունը, որի լեռնային մասը դեռևս հայ կառավարիչների ձեռքում էր, իսկ նախալեռնային և հարթավայրային տարածքները' մուսուլմանական խաների։
1736 թվականին Պարսկաստանում իշխանության եկած Նադիր շահը, առանձնացրել է Ղարաբաղի հինգ մելիքությունների հողերը Ղարաբաղի կուսակալությունից և անմիջականորեն ենթարկել իրեն։
1747 թվականին Դաշտային Ղարաբաղում ձևավորվում է Ղարաբաղի խանությունը, որն ամբողջ պատմության մեջ առաջին անգամ կարողացավ իշխանություն բանեցնել հայաբնակ Լեռնային Ղարաբաղի վրա։
13-րդ դարից սկսած, այստեղ իշխել են հայ իշխանական Հասան-Ջալալյանների և Դոփյանների տոհմերը Ինչպես վկայում են որոշ հեղինակավոր աղբյուրներ, 12-13-րդ դարերում հայաբնակ Լեռնային Ղարաբաղը դարձել էր հայկական մշակույթի կենտրոններից մեկը։
10-րդ դարի արաբ հեղինակ Իսթախրին հայտնել է Ղարաբաղի էթնիկ կազմի մասին. «.Պարտավում և Շամխորում ժողովուրդը հայերի ցեղից էին.», «.Ճանապարհը Պարտավից դեպի Դվին, անցնում է հայերի հողերով և այդ բոլոր քաղաքները Աշոտի որդի Սմբատի թագավորության մեջ են.»։
Բեռլինում, ինչպես նաև Գերմանիայի այլ քաղաքներում, այդ թվում Քյոլնում Մայնի Ֆրանկֆուրտում, Շտուտգարտում, Դյուսելդորֆում, Մյունխենում, Համբուրգում, Կասելում և Հայդելբերգում/Մանհայմում/Լուդվիգսհաֆեն ամ Ռեինում
Փարիզի քաղաքապետ Բերտրան Դելանոեին այս միտքը գրավեց 2002 թվականին, և այն տարածվեց մշակույթում ավելի լայն մասշտաբով՝ ներառելով կատարողական արվեստ, և անվան ներքո տարածվեց ամբողջ աշխարհով։
Թանգարանային գիշեր , մշակութային միջոցառում, որի ընթացքում թանգարաններն ու մշակութային հաստատությունները համագործակցելով՝ բաց են մնում մինչև ուշ գիշեր իրենց նոր պոտենցիալ այցելուներին ներկայանալու համար։
Միջոցառումը լավ է ընդունվել, իսկ մասնակից հաստատությունների թիվը կտրուկ աճել է, միջոցառումը տարածվել է Եվրոպայի ավելի քան 120 այլ քաղաքներում, ինչպես նաև Արգենտինայում և Ֆիլիպիններում։
Երբ նրանք ժամանեցին Բուլղարիա, նրանց դիմավորեցին շատ ջեր և նրանց հետ հանդիպեցին Ցար Ֆերդինանդը, վարչապեդ Ռադոսլավովը և նախարար Տոնչևը և հավաստիացրեցին, որ Բուլղարիան խստագույնս կպահպանի իր չեզոքությունը։
Քիչ ժամանակ անց, երբ Նոել Բաքսթոնը ծանր վրավորվեց թուրք մարդասպանի կողմից Բուխարեստում, եղբայրենրը որոշեցին դադարեցնել իրենց դիվանագիտական առաքելությունը Բալկաններում։
Օգոստոսին բուլղարական ռազմական պատվիրակություն ուղարկվեց Բեռլին գնդապետ Պետեր Գանչևի գլխավորությամբ, ով պետք է քննարկել ռամզական համագործակցության վերաբերյալ հարցեր։
Գրեթե նույն ժամանակահատվածում պատերազմի նախարար Գեներալ լեյտենանտ Իվան Ֆիչևը պաշտոնանկ արվեց և նրան փոխարինեց գերմանամետ Գեներալ մայոր Նիկոլա Ժեկովը։
Հուլիսի 31-ին Սազանով հարցրեց սերբական կառավարությանը, թե որ տարածքից են նրանք պատրաստ հրաժարվել Բուլղարիայի չեզոքության կամ ռազմական դաշինքի փոխարեն, սակայն արձագանք չստացավ Սերբիայի վարչապետից։
Մի քանի օր անց, Սազանով առաջարկեց Սերբիային զիջել Բուլղարիային վիճելի տարածքների մի մասը, որի փոխաերն Բուլղարիան դուրս կգա Ավստրո-Հունգարիայի դեմ, իսկ պատերազմի վերջում, եթե այն ավարտվի Անտանտի հաղթանակով, ապա պետք է զիջի վիճելի ամբողջ տարածքը։
Սերբերի այս քաղաքականության դրդապատճառը ոչ թե ազգագրական էին, այլ հիմնված էին աշխարհաքաղաքական դրդապատճառների վրա, համաձայն որի Սերբիան պետք է պահմաներ առաջատար դիրք Բալկանյան թերակղզում և պետք է վերահսկեր այնպիսի ռազմաբվարական կարևոր տարածքներ ինչպիսիք էին Մորավա և Վարդար գետերի ավազանները։
Մայիսի 29-ին, Իտալիայի պատերազմին միանալուց ոչ ուշ, Անտանտի ներկայացուցիչները Սոֆիայում առաջարկ արեցին Բուլղարիային միանալ դաշնակիցներին և անմիջապես հարձակվել Օսմանյան կայսրության վրա։
Բուլղարիայի մերժմանը նպաստեց նաև ռազմական իրավիճակի փոփոխությունը, այդ թվում իտալացիների անհաջողությունները Ավստրո-Հունգարիայի դեմ, ռուսները անհաջողությունները Գալիսիայում և Անտանտի անհաջողությունները Դարդանելի նեղուցում։
Գերմանիան և Ավստրո-Հունգարիան հավանական էին համարում Բուլղարիային ներգրավել Սերբիայի դեմ արշավանքին, քանի որ Իտալիայի և Ռումինիայի չեզոքությունը համարում էին իրենց դիվանագիտական պարտությունը, քանի որ այս երկրները նախկինում նրանց դաշնակիցներն էին։
Բրիտանացի և ֆրանսիացի դիվանագետները հասկացան, որ Սերբիայի և Հունաստանի մերժողական քաղաքանության արդյունքում, նրանք Բուլղարիայից լավագույն դեպքում կստանան չեզոքություն։
1915 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Սերբիայի վարչապետը համաձայնվեց զիջել վիճելի տարածքի կեսը, սակայն Սերբիային պետք է մնար Վարդարից արևմուտք ընկած տարածքների մեծ մասը' ներառյալ Պրիլեպ, Օհրիդ և Վելես քաղաքները։
Նույն ժամանակ Գերմանիան սկսեց օգտագործել իր տրամադրված 150 միլիոն վարկը Բուլղարիայի կառավարության վրա ճնշում գործադրելու համար, իսկ Ռադոսլավովը սևեռեց իր ուշադրությունը անսպասելի ուղղությամբ և Գենադիևին ուղարկեց Հռոմ։
Ռադոսլավովի այս քայլը անհասկանալի էր շատ օտարերկրյա դիվանագետների համար, որոնցից շատերը կարծում էին, որ այս քայլով Ռադոսլավովը հեռացրեց իր պաշտոնի համար մի հզոր թեկնածուի։
Ռադոսլավովը գոհ չէր այս նորություններից, և հտածում էր, որ եթե Գենադիևի հաշվետվությունը ներկայացնի իշխող կոալիցիային, ապա կարող է երկպառակություն մտցնել նրա շարքերում։
Բացի ոյդ, վարչապետը համուզվեց, որ Գենադիևը չի կարողանա ցուցադրել իր առաքելության արդյունքները իր գործընկերներին և որոշեց նախարարների մեծ մասին տեղյակ չպահել արդյունքների մասին։
Արտաքին գործերի նախարարի կանխատեսումները իրականություն դարձան 1915 թվականի մայիսին, երբ Իտալիան միացավ պատերազմին Անտանտի կողմից, ինչը անտրամաբանական էր թվում, քանի որ Իտալիան և Սերբիան հավակնում էին Դալմաթիային, ինչը հետագայում ավելի անզիջող կդարձնի Սերբիային։
1914 թվականի հոկտեմբերին, երբ Օսմանյան կայսրությունը միացավ պատերազմին Կենտրոնական ուժերի կողմից, քաղաքական և ռազմական իրավիճակը Բալկաններում կտրուկ փոխվեց։
Նոր ստատուս քվոն մեծացրեց Գերմանիայի և Ավստրո-Հունգարիայի հետաքրքրությունը չեզոք Բալկանյան երկրների հանդեպ, իսկ Անտանտը նոր առաջարկներով հանդես չեկավ։
Դեկտեմբերի 9-ին, դաշնակիցները հասկանալով իրենց սխալը, Բուլղարիային առաջարկեցին Արևելյան Թրակիան և Բուլղարիայի հավակնությունները Մակեդոնիայի վիճելի տարածքների հանդեպ հավակնությունները կհամարեն արդարացի, եթե Բուլղարիան պահպանի չեզոքություն։
Մեկ ամսվա ընթացքում բուլղարացիները ստիպեցին թուրքերին նահանջել Կոստանդնուպոլսից ընդամենը 40 կիլոմետր հեռավորության վրա, օսմանցիները միաժամանակ պարտություն կրեցին սերբերից և հույներից։
Օսմանյան բանակի հիմնական հակագրոհը տեղի ունեցավ բուլղարացիների ուղղույամբ դեպի Ադրիանապոլիս, սակայն նորից բուլղարացիների կողմից պարտություն կրելով, օսմանցիները վերադարձան հաշտության սեղանին։
Սանկտ Պետերբուրգում կայացած կոնֆերանսի ընթացքում փորձվեց հարթել Բուլղարիայի և Ռումինիայի հարաբերությունները' Ռումինիային զիջելով բուլղարական քաղաք Սիլիստրան, սակայն այս որոշումը չգոհացրեց երկու կողմերին, արդյունքում հարաբերությունները գնալով թշնամացան։
Ազգային լիբերալ կուսակցության մեջ երկպառակտումը բերեց մեծամասնության կորստին, ինչի արդյունքում ցրվեց խորհրդարանը և 1913 թվականի նոյեմբերին տեղի ունեցան նոր ընտրություններ։
Ցար Ֆերդինանդը քննարկումներ անցկացրեց մի քանի քաղաքական առաջնորդների հետ և նորից գերադասեց Ռադոսլավովին նշանակել վարչապետ, իսկ նոր խորհրդարանը նորից ցրեց։
Չնայած Բալկանյան ռազմաճակատում գործողությունները հաջող էին ընթանում 1915 և 1916 թվականներին, հակամարտությունը աստիճանաբար վերածվեց դիրքային պատերազմի հյուսիսային և հարավային բուլղարական ռազմաճակատներում, սակայն Բուլղարիայի բոլոր տարածքային խնդիրները արդեն լուծված էին։
Գերմանիան և Ավստրո-Հունգարիան անմասն չմնացին, նրանք Բուլղարիա ուղարկեցին Դուքս Ջոն Ալբերտ Մակելենբուրգցուն, ով Օսմանյան կայսրության նախկին դեսպանն էր և արքայազն Հոհոնլոհին, ով բաց հայտարարեց, որ Սերբիայի պարտության դեպքում Բուլղարիան կլինի Բալկանների հզորագույն երկիրը։
Այս ընթացքում Եվրոպական ճակատի մեծ մասում ավելի հաջող էին Կենտրոնական ուժերը, Գալիպոլիի ճակատամարտում առավելությունը թուրքերինն էր, ռուսները լքում էին Գալիսիան և Լեհաստանը։
Երկրորդ Բալկանյան պատերազմից հետո Բուլղարական բանակը զորացրվեց վատ պայմաններում, որը ստեղծվել էր օսմանյան ռազմական ագրեսիայի և Ռումինիայի կողմից Հյուսիսային Բուլղարիայի օկուպացիայով։
Ինը հին ցամաքային դիվիզիոնները վերադարձան իրենց հին տեղակայման վայրերը, 10-րդ Էգեյան դիվիզիոնը, որը ստեղծվել էր Առաջին Բալկանյան պատերազմի ժամանակ տեղակայվեց Ռոդոպներում և Արևմտյան Թրակիայում, 11-րդ ցամաքային դիվիան բերվեց իր նվազագույն կազմին և վերակազմավորվեց որպես կադրային դիվիզիոն, նորակոչիկներին ուսուցանելու համար։
Մեծ Բրիտանիան նույնպես հույս ուներ, որ Ռումինիան կմտնի պատերազմ, իսկ Բուլղարիան և անգամ Օսմանյան կայսրությունը կմնան չեզոք, իսկ Հունաստանը բացահայտ կպաշտպանի սերբերին։
Այն ներառում էր դիվանագիտական հարաբերությունների վերահաստատումը հարևան երկների հետ, առաջինը Օսմանյան կայսրության հետ 1913 թվականի սեպտեմբերին, այնուհետև Սերբիայի հետ' նույն թվականի դեկտեմբերին և Հունաստանի հետ' 1914 թվականի մարտին։
Մյուս կողմից Կենտրոնական ուժերը դեռևս չէին ցանկանում քայլ ձեռնարկել Բուլղարիայի հետ դաշնություն կնքելու հարցում' Բալկաններում առաջնությունը տալով Ռումինիային և Հունաստանին։
Բրիտանացիները որոշեցին, որ Բուլղարիային համուզելու հիմնական գործոնը Վարդար Մակեդոնիան էր, որը նրանք կհամուզեին սերբերին զիջել Ավստրիական որոշ հողերի փոխարեն։
Սերբիան այուամենայնիվ մնաց իր տեսակետին, անգամ թագաժառանգ արքայազն Գեորգը հայտարարել է, որ ավելի շուտ նրանք կզիջեն Բոսնիան, քան բուլղարացիներին կտան Վարդար Մակեդոնիան։
Արևմտյան ճակատում 1915 թվականի փետրվարին Ֆրանսիան անհաջող փորձեց կոտրել գերմանացիների պաշտպանական գոտին Շամպայնի առաջին ճակատամարտում, մյուս փորձը Արտուայի երկրորդ ճակատամարտում նույնպես անհաջող էր։
Գերմանացիները որոշեցին իրենց ուշադրությունը կենտրոնացնել Արևելյան ճակատի վրա, որտեղ հաջողության հասան ռուսների նկատմամբ 1915 թվականի փետրվարի Մասուրյան լճի երկրորդ ճակատամարտում, սակայն նրանց ձեռքբերումները ի չիքս դարձան Պրզեմիսի պաշարումից հետո մարտին։
1914 թվականի սեպտեմբերին Բուլղարիա ժամանեց Կայզեր Վիլհելմ -ի ներկայացուցիչ Դուքս Յոհան Ալբերտ Մեկլենբուրգը, ով նույնպես չկարողացավ համուզել Բուլղարիայի կառավարությանը։
1914 թվականի հունսիսն Գավրիլո Պրինցիպը, ով սերբ ուսանող էր և Երիտասարդ Բոսնիա կազմակերպության անդամ, սպանեց Ավստրո-Հունգարիայի գահի ժառանգորդ Ֆրանց Ֆերդինանդին Սարաևոյում։
Ֆրանսիան թարմ դիվանագիտական առաջարկներով 1914 թվականի օգոստոսի 26-ից հանդես եկավ Թեոֆիլ Դելկասեն, ով զբաղվում էր Բալկանյան հարցերով, որպես Ֆրանսիայի արտաքին գործերի նախարար։