polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Հետո գոլային հնարավորություն է կազմակերպվել Սալվիոյի համար, սակայն արգենտինացին չի հարվածել դարպասին այլ փոխանցում է կատարել Գայտանին, որը գնդակն ուղղել է ուղիղ մրցակցին։
Տուգանայինի իրացումից հետո գնդագը հայտնվել է լոնդոնցիների տուգանային հրապարակի տարածքում, ինչը որոշակի խուճապ է առաջացրել «կապույտների» պաշտպանությունում, սակայն պորտուգալացիները չեն կարողացել օգտվել դրանից։
Մի քիչ անց լիսաբոնյան ակումբն արագ ու կարճ փոխանցումներով կարողանում է հերթական անգամ ճեղքել մրցակցի պաշտպանությունը, հարվածային դիրքի դուրս բերելով Գայտանային, որը ոտնաթաթի ներքին կողմով անհաջող հարված է կատարում տուգանային հրապարակի գծից։
Առաջին կեսի վերջում «Բենֆիկան» աջ եզրով ճեղքեց հակառակորդի պաշտպանությունը, որից հետո գնդակը ուղարկել է դեպի դարպասը, որտեղ Կարդոսոն Կեհիլի հետ պայքարում չի կարողացել կատարել վերջնական հարվածը։
Նախկինում «Չելսին» խաղացել է Եվրոպայի երկրորդ կարևորագույն ակումբային մրցաշարում՝ ՈՒԵՖԱ գավաթակիրների գավաթի լիգայում, որտեղ հաղթել է երկու անգամ՝ 1971 թվականին հաղթելով «Ռեալ Մադրիդին» 2։
Բացի այդ, «Չելսին» երկու անգամ խաղացել է ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի եզրափակիչներում 2008 թվականին պարտության մատնելով «Մանչեսթեր Յունայթեդին» Հետխաղյա 11 մետրանոցների շնորհիվ 5:
«Չելսին» ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի առաջին գործող չեմպիոնն է, որը կարող էր հաղթել ՈՒԵՖԱ Եվրոպայի լիգան և դրանով կատարել «հետադարձ դուբլ», ընդ որում, հաղթանակի դեպքում նա կլիներ միանգամից երկու եվրագավաթների գործող չեմպիոն 10 օրվա ընթացքում։
Եթե ​​«Չելսին» հաղթեր, ապա կդառնա չորրորդ ակումբը «Յուվենտուսից», «Այաքսից» և «Բավարիայից» հետո, որը կարողացել է հաղթել ՈՒԵՖԱ-ի բոլոր երեք ակումբային մրցաշարերում։
«Բենֆիկան» իրավունք է ստացել իններորդ անգամա մասնակցելու եվրագավաթի եզրափակչին 23 տարվա մեջ առաջին անգամ այն բանից հետո, երբ 1990 թվականին Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի խաղարկության երզափակչում պարտվեց «Միլանին» 1:
Այս հաղթանակից հետո «Չելսին» չորրորդ ակումբն է Յուվենտուսից, Այաքսից և Բավարիայից հետո, որը հաղթել է ՈՒԵՖԱ-ի բոլոր երեք գլխավոր ակումբային մրցաշարերում՝ հաղթելով նաև ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների Լիգա 2012-ը, 1971, 1998 թվականների ՈՒԵՖԱ Գավաթակիրների գավաթը և 1998 թվականի ՈՒԵՖԱ Սուպերգավաթը։
2011 թվականի հունիսի 16-ին ՈՒԵՖԱ-ն վերջնականապես հայտարարել է որ ՈՒԵՖԱ-ի Եվրոպայի Լիգայի 2012/13 մրցաշրջանի եզրափակիչ հանդիպման անցկացման վայրը կլինի Ամստերդամի Ամստերդամ Արենա մարզադաշտը։
Այնտեղ տեղի է ունեցել 1998 թվականի Չեմպիոնների լիգայի եզրափակիչը, երբ «Ռեալ Մադրիդը» հաղթեց «Յուվենտուսին» Պրեդրագա Միյատովիչայի միակ գոլի շնորհիվ։
Նախկինում «Բենֆիկայի» և «Չելսիի» միակ հանդիպումը եվրագավաթների շրջանակներում եղել ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի 2011/12 մրցաշրջանի քառորդ եզրափակչում. երկու խաղերի արդյունքում «Չելսին» հաղթել է 3:
Երեք ֆուտբոլիստներ կարող էին եզրափակչում հանդես գալ իրենց նախկին ակումբների դեմ. նրանք էին «Բենֆիկայի» խաղացող Նեմանյա Մատիչը և «Չելսիի» խաղացող Դավիդ Լուիզը և Ռամիրեսը։
Եզրափակչի մասնակից երկու ակումբները երրորդ տեղն են զբաղեցրել ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի 2012/13 մրցաշրջանի խմբային փուլում և շարունակել են ելույթները 1/16 եզրափակչից։
Մրցաշարի պատմության մեջ չորրորդ անգամ, երկու ակումբներն էլ իրենց ուղին սկսել են ՈՒԵՖԱ Չեմպիոնների լիգայի խմբային փուլից 2000, 2002 և 2009 թվականներից հետո։
ՈՒԵՖԱ Եվրոպա լիգա 2013 եզրափակիչ ՈՒԵՖԱ-ի Եվրոպայի Լիգայի 2012-13 մրցաշրջանի եզրափակիչ խաղը 42-րդը՝ ՈՒԵՖԱ-ի Գավաթի պատմության մեջ, և 4-րդ ՈՒԵՖԱ-ի Եվրոպայի Լիգայի պատմության մեջ։
«Չելսիի» ֆուտբոլիստներից վնասվածքների պատճառով եզրափակչին չեն մասնակցել Էդեն Ազարը, թիմի ավագ Ջոն Թերին և Ռայան Բերտրանդը, ինչպես նաև Դեմբա Բան։
2006 թվականի աշխարհի առաջնություն ընտրական փուլի Թուրքիայի հավաքականի դեմ խաղում 19-րդ րոպեին Դևաձեն հարված ստացավ ծնոտին միանգամից երկու խաղացողի կողմից Ալտինթոփը հարվածեց նրան գլխով, իսկ պաշտպան Ալեքսանդր Ամիսուլաշվիլին ոտքով։
Իսկ այն բանից հետո երբ «Հապոյելը» թուլացավ Դևաձեն պայմանագիր կնքեց «Մաքքաբի Իրոնիի» հետ, որը նրան համեմատած երկրի մնացած ակումբների հետ առաջարկեց լավագույն պայմանները։
Նոր ակումբում նա խաղաց բարձր մակարդակով, այդ թվում վերջին տուրի «Հոպոյել Քֆար-Սավայի» դեմ խաղում նա ճանաչվել է խաղի լավագույն ֆուտբոլիստ, խաղն ավարտվել է 2:
Դևաձեի հաջորդ ակումբը եղավ «Թբիլիսիի Սպարտակը», թիմում մնալով մեկ մրցաշրջան տեղափոխվեց «Թբիլիսի» ակումբ, հետո վերադարձավ «Սպարտակ»։
Կաթոլիկ եկեղեցու դիրքերն ամրապնդելու համար քաղաքի քաղաքապետը հրավիրում է երկու ճիզվիտների՝ Շտեֆան Պոնգրացին և Մելխիոր Գրոդեցկուն, որպեսզի քաղաքում կաթոլիկություն դասավանդեն, ինչը կալվինիստների շրջանում անհանգստություն առաջացրեց։
Մարկո Կրիժևչանինին սրբերի շարքը դասել է Հռոմի պապ Պիոս -ը 1905 թվականի հունվարի 15-ին և կանոնականացրել Հովհաննես Պողոս -ը 1995 թվականի հուլիսի 2-ին։
Բացի Ինստիտուտներից, որոնք իրենցից ներկայացնում են Հռոմեական իրավունքի տարրերի ամբողջական մեկնաբանություն, Գայուսը եղել է Դատավորների հրամանագրեր տրակտատի, Տասներկու աղյուսակների մեկնաբանությունների, -ի և այլ աշխատանքների հեղինակ։
Նրա հետաքրքրությունը հռոմեական իրավունքի հնությունների հանդեպ ակնհայտ է, այդ իսկ պատճառով էլ նրա աշխատությունները ամենաարժեքավորն են վաղ ինստիտուտների պատմաբանների համար։
Գայուսի բազմաթիվ մեջբերումների հանդիպում ենք --ում, որը ստեղծվել է Տրիբոնիանի կողմից՝ Հուստինիանոսի ցուցումով, և այդպիսով ձեռք է բերել մշտական տեղ հռոմեական իրավունքի համակարգում, մինչդեռ Հուստինիանոսի Ինստիտուտների համեմատությամբ Գայուսի Ինստիտուտները ցույց են տալիս, որ ավելի ուշ աշխատանքների ողջ մեթոդն ու դասակարգվածությունը պատճենահանվել են ավելի վաղ աշխատանքներից, և բավականին շատ հատվածներ բառ առ բառ նույնն են։
Պապինիանի, Ուլպիանի, Մոդեստինի և Պաուլյուսի հետ միասին Գայուսը մեկն է եղել հինգ իրավաբաններից, որոնց կարծիքները հաշվի են առնվել դատական մարմինների կողմից՝ գործերի քննության ժամանակ։
Ինչպես դժվար է որոշել նրա անվան հավաստի լինելը, այնպես էլ դժվար է որոշել նրա կյանքի տևողությունը, բայց ենթադրաբար կարելի է ասել, որ նա ապրել է մ.թ. 110 թ. մինչև մ.թ. 179 թ., քանի որ նա դրա մասին գրել է այդ ժամանակվա օրենսդրության մեջ։
Մեկ այլ հանգամանք, որը դարձնում է Գայուսի աշխատանքն էլ ավելի հետաքրքիր պատմական ուսանողի համար, քան Հուստինիանոսի համար այն է, որ Գայուսն ապրել է այն ժամանակ, երբ գործողությունները դատապարտվել են ըստ բանաձևերի համակարգի։
Ըստ ռոստովյան գավառագետների ենթադրությունների' տաճարի նախագիծը մշակել է Նոր Նախիջևանի գլխավոր պլանի հեղինակներից մեկը' ճարտարապետ Իվան Ստարովը, որն այն ժամանակ կառուցում էր Տավրիչեսկու պալատը Սանկտ Պետերբուրգում։
Երկու քույրեր երջանիկ ապրում են Անգլիական մի գյուղում՝ իրենց երկու ծառաներ Քլեմենսի Նյուքամի և Բեն Բրիթընի, իրենց բարեհոգի, ամուրի հոր՝ դոկտոր Ջեդլերի հետ միասին։
Ճակատամարտը Սուրբ Ծննդյան գրքերից միակն է, որը գերբնական կամ բացահայտ կրոնական տարրեր չունի (տեսարաններից մեկը տեղի է ունենում Ծննդյան տոների ժամանակ, բայց դա վերջին տեսարանը չէ)։
Իրավաբաններ Սնիչին և Քրեգսը կարծում են, որ Մայքլ Ուորդենը, մի ազատամիտ մարդ, ով պատրաստվում է լքել երկիրը, փորձում է համոզել փոքր քրոջը փախչել երկրից։
2001 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական դիսերտացիա «Տիգրան Չուխաճյանի օպերաները» թեմայով և ստացել արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճան, 2008 թվականին՝ դոկտորական դիսերտացիա «Հայ երաժշտական թատրոնը ԺԹ դարի երկրորդ կեսին. սկզբնավորումը և զարգացումը» թեմայով և ստացել արվեստագիտության դոկտորի գիտական աստիճան։
2005-2007 թվականներին եղել է ՀՀ պետական բյուջեից գիտական և գիտատեխնիկական գործունեության պայմանագրային ֆինանսավորմամբ «Տիգրան Չուխաճյանի երաժշտական թատրոնը» թեմայի ղեկավար, 2008-2010 թվականներին՝ ՀՀ պետական բյուջեից գիտական և գիտատեխնիկական գործունեության պայմանագրային ֆինանսավորմամբ «Տիգրան Չուխաճյանի ստեղծագործական ժառանգությունը» թեմայի ղեկավար։
1987 թվականին ավարտել է Երևանի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանի տեսական բաժինը' եղել Լենինյան կրթաթոշակառու, 1992 թվականին՝ Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի վոկալ-տեսական ֆակուլտետի երաժշտագիտության բաժինը ' եղել Կոմիտասի անվան կրթաթոշակառու, ընտրվել Կոնսերվատորիայի գիտական խորհրդի անդամ։
Մասնակցել է ՀՀ ԿԳՆ Գիտության պետական կոմիտեի կողմից հայտարարված «Արդյունավետ աշխատող 2014» և «Արդյունավետ աշխատող 2016» մրցույթներին և հաղթող ճանաչվել «Հայագիտության և հումանիտար գիտություններ» անվանակարգում
Հեղինակ է 10 մենագրության և ավելի քան 90 գիտական հոդվածների' տպագրված Հայաստանի, Ռուսաստանի Դաշնության, Իտալիայի, Լիբանանի, Իսրայելի գիտական ժողովածուներում և հանդեսներում։
Կա երկու բան, որոնցով նրանք հպարտանում են․ Դելլայի երկար, գեղեցիկ, մինչև ծնկները հասնող մազերը և Ջիմի ոսկե ժամացույցը, որը պատկանել էր նրա պապին, ապա՝ հորը։
Սուրբ Ծննդյան նախօրեին, ունենալով ընդամենը 1 դոլար և 87 ցենտ և հուսահատված, որ չի կարողանա նվեր գնել Ջիմի համար, Դելլան վաճառում է մազերը մոտակա վարսավիրանոցում, մադամ Սոֆրինի մոտ, դրա դիմաց ստանալով 20 դոլար։
Պատմվածքը վեր է ածվել ֆիլմերի․ «Զոհաբերություն» , «Սիրելիների անակնկալները զուր են» , «Մոգերի նվերը» , «Սիրո նվերը» ,« » , «Սուրբ ծննդյան երեկոն Սեզամ փողոցում» , «Ես չեմ լինի գանգստեր» , «Մի անգամ Սուրբ Ծննդին» , «Մոգերի նվերը» , «Առաջին անգամ» ։
Կալանավորների հանդեպ խոշտանգումներ իրականացնելիս նա օգտագործում էր էմոցիոնալ և ֆիզիկական բռնություններ. կանանց այնքան էր ծեծում, որ մահանում էին և ուրախանում էր կալանավորների անկանոն գնդակահարություններից և վայելում։
Արևմտյան հետպատերազմյան մամուլում հաճախակի է խոսվել Իրմա Իդա Գրեզեի հնարավոր սեքսուալ կապերի մասիին ՍՍ-ի աշխատակիցների և պահակախմբի անդամների հետ, ինչպես նաև Բերգեն-Բելզենի պարետ Յոզեֆ Կրամերի և նույնիսկ Ժոզեֆ Մենգելեի հետ։
Իր կարիերայի սկզբին Փիթը կարող էր հրաժեշտ տալ ֆուտբոլին. 1964 թվականի մարտի 25-ին «ԴՎՍ» ակումբի դեմ խաղում Փիթը կարցրել է գիտակցությունը։
Փիթեր Յոհաննես Կեյզեր , առավել հայտնի է որպես Փիթ Կեյզեր , նիդերլանդցի ֆուտբոլիստ, խաղացել է գրոհող կիսապաշտպանի և հարձակվողի դիրքերում։
Նիդերլանդների վեցակի չեմպիոն, Նիդերլանդների գավաթի հնգակի չեմպիոն, Չեմպիոնների Լիգայի եռակի չեմպիոն, Եվրոպայի սուպերգավաթի կրկնակի չեմպիոն և Միջմայրցամաքային Գավաթի հաղթող։
Սկզբում Ալբերտը հայտնի չի եղել Բրիտանական հանրությանը. նա ընկալվել է, որպես աղքատացած ու ոչնչով ուշագրավ աննշան պետությունից եկած, որը մի փոքր մեծ էր ոչ մեծ անգլիական կոմսությունից։
Խորհրդարանը նույնիսկ հրաժարվել է Ալբերտին Պեր տիտղոսը շնորհել, որը մասամբ պայմանավորված էր հակագերմանական տրամադրություններով և Ալբերտի որևէ քաղաքական դերը բացառելու ցանկությամբ։
Ալբերտի կրոնական հայացքները որոշ հակասությունների տեղիք են տվել, երբ նրանց ամուսնությունը քննարկվել է խորհրդարանում, թեև որպես Լյութերական Եկեղեցու անդամ Ալբերտը բողոքական էր և նրա եկեղեցու ոչ Եպիսկոպոսական բնույթն անհանգստացնում էր։
Ալբերտը պնդելով, որ կարիք չունի բրիտանական պեր կոչվելու, գրել է. «դա կլինի գրեթե մեկ աստիճան ներքև, քանի որ որպես Սաքսոնիայի դուքս, ես ինձ շատ ավելի բարձր եմ զգում, քան Յորքի կամ Քենթի դուքսը»։
Հաջորդ տասնյոթ տարիների ընթացքում Ալբերտը պաշտոնապես չի կոչվել «Նորին Թագավորական Մեծություն Արքայազն Ալբերտ», մինչև 1857 թվականի հունիսի 25-ին Վիկտորիան պաշտոնապես նրան շնորհել է Կոնսորտ արքայազն տիտղոսը։
Ալբերտը խորապես զգացել է իր ավագ դստեր պակասը, երբ նա 1858 թվականի սկզբին իր փեսացուի ամուսնանալուց հետո մեկնել է Պրուսիա և հիասթափություն էապրել, որ իր ավագ որդին' Ուելսի Արքայազնը, այդպես էլ չի արձագանքում այն ինտենսիվ կրթական ծրագրին, որը Ալբերտը նախատեսել էր նրա համար։
Յոթ տարեկանում Ուելսի արքայազնը, ինչպես ակնկալվում էր, ուսուցմամբ կզբաղվի վեց ժամ, ներառյալ օրական մեկ ժամ գերմաներեն և մեկ ժամ ֆրանսերեն։
Ալբերտի կենսագիր Ռոջեր Ֆուլֆորդը գրում է, որ ընտանիքի անդամների միջև հարաբերությունները եղել են բարեկամական, քնքուշ ու նորմալ. ոչ մի ապացույց չկա, ոչ թագավորական արխիվներում ոչ էլ տպագիր մարմիններում, որպեսզի արդարացվի այն համոզվածությունը, որ արքայազնի և նրա ավագ որդու միջև հարաբերություններն այլ էին, քան խորապես քնքուշ»։
Ֆիլիպ Մագնուսը գրել է Ալբերտի ավագ որդու կենսագրականում, որ Ալբերտը «փորձել է իր երեխաներին որպես իրեն հավասար վերաբերվել, և նրանք ընդունակ էին թափանցել նրա կոշտության և կարողությունների մեջ, քանի որ նրանք բնազդով հասկացել էին ոչ միայն այն, որ նա սիրում է նրանց, այլ, որ նա ինքը իրենց ընկերության կարիքն ունի»։
Ալբերտը սկսել էր զբաղվել հասարակական գործունեությամբ, նա դարձել էր ստրկատիրական հասարակարգի վերացման կազմակերպության նախագահ (ստրկությունն արդեն չեղյալ էր հայտարարվել Բրիտանական կայսրությունում, բայց դեռ օրինական էր այնպիսի երկրներում, ինչպիսիք են ԱՄՆ-ը և Ֆրանսիայի գաղութները) և մասնավոր կարգով օգնում էր Վիկտորիային կառավարական փաստաթղթերում։
Ալբերտը հասարակական աջակցության է արժանացել, ինչպես նաև աճել է նրա քաղաքական վարկանիշը, որն ակնառու է դարձել, երբ օգոստոսին խորհրդարանը ընդունել է 1840 թվականի Գահի խնամակալության ակտը, որով նա ռեգենտ է նշանակել մինչև երեխայի չափահաս դառնալը Վիկտորիայի մահվան դեպքում։
Բոլոր ինը երեխաներն էլ ապրել են մինչև հասուն տարիքը, որը կենսագիր Հերմիոնե Հոբհաուսը վերագրում է մանկապարտեզներում Ալբերտի նշանակալից «լուսավորյալ ազդեցությանը»։
1841 թվականի սկզբին նրան հաջողվել է մանկապարտեզներից վերացնել Լեհզենի համատարած վերահսկողությունը, իսկ 1842 թվականի սեպտեմբերին Լեհզենը լքել է Բրիտանիան ընդմիշտ, Ալբերտի ի մեծագույնս բավարարության։
1836 թվականին Ալբերտի և նրա զարմուհի Վիկտորիայի միջև ամուսնության գաղափարն առաջացել է նրա հավակնոտ հորեղբայր և Վիկտորիայի քեռի Լեոպոլդի գիտակցության մեջ, որը 1831 թվականից Բելգիայի թագավորն էր։
Նրա հայրը' Քենթի դուքս Էդուարդ Ավգուստուսը, որը Ջորջ թագավորի չորրորդ որդին է եղել, մահացել էր, երբ Վիկտորիան ութ ամսական երեխա էր, և իր տարեց ազգական' թագավոր Վիլհելմ -ը, օրինական զավակ չէր։
Վիկտորիայի մայրը' Քենթի դքսուհի Վիկտորիան երկու եղբայրների' Ալբերտի հոր' Սաքսեն Կոբուրգ Գոթայի դքսի, և թագավոր Լեոպոլդի քույն էր։
Լեոպոլդը պայմանավորվել էր իր քրոջ' Վիկտորիայի մոր հետ, որ նա 1836 թվականի մայիսին Սաքսեն Կոբուրգ Գոթայի դքսին և նրա երկու որդիներին հրավիրի իրեն այցելության Վիկտորիայի հետ ծանոթանալու նպատակով։
Ուիլյամ -ը, սակայն, բացասաբար է վերաբերվել Կոբուրգների հետ որևէ ամուսնական կապին, իսկ դրա փոխարեն հանդես է եկել արքայազն Ալեքսանդրի թեկնածության օգտին, որն Օրանժի արքայազն Ուիլիամի երկրորդ որդին էր։
Նա գրել է, « անսահման գեղեցիկ է, նրա մազերը մոտավորապես նույն գույնի են, ինչպես իմը, նրա աչքերը մեծ ու կապույտ են, և նա ունի գեղեցիկ քիթ և շատ նուրբ բերան մանր ատամներով, բայց նրա հմայքը նրա դեմքի արտահայտությունն է, որն առավել հրաշալի է»։
Ալբերտի մահից հետո Վիկտորյան թողեց հասարակական կյանքը, և նրա առանձնացումը որոշ չափով թուլացրեց միապետությունը կրկին որպես բարոյական, եթե ոչ' քաղաքական, օրինակելի ազգային ինստիտուտ դարձնելու Ալբերտի ջանքերը։
Եվ իր կառավարման սկզբում քսանամյա Վիկտորյան վարչապետ Լորդ Մելբուրնի խորհրդին հետևելով խափանել է սըր Ռոբերտ Պիլի Տորի պահպանողական կառավարության ձևավորմանը, հրաժարվելով ընդունել փոփոխությունները, որ ցանկանում էր կատարել Պիլը թագուհու պալատական տիկնանց շրջանում, որոնք բոլորը վիգերի կանայք էին։
Պիլը Վիկտորյային առաջարկել էր պալատական տիկնանց վերընտրություն կատարել' մի քանի վիգերի կանանց փոխարինելով թորիականների կանանցով, որպեսզի նրանց հավատարմության մեջ չեզոքություն ապահովի։
Ամբողջ տարվա ընթացքում Վիկտորիան և Ալբերտը բողոքում էին արտաքին գործերի նախարար Պալմերթոնի վարած անկախ արտաքին քաղաքականությունից, որը, նրանց կարծիքով շարունակում էր անկայունացնել օտարերկրյա եվրոպական տերությունների վիճակը։
Նա և Վիկտորիան, որն այդ տարվա ընթացքում ծննդաբերել էր իրենց դուստր Լուիզային, որոշ ժամանակ անցկացրել են Լոնդոնից հեռո' համեմատաբար անվտանգ Օսբորնում։
Անգլիայում հատուկենտ ցույցեր թեև եղել էին, բայց ոչ մի արդյունավետ հեղափոխական գործողություններ չէին եղել, և Ալբերտը նույնիսկ հանրային ճանաչման էր արժանացել, երբ հայտնել էր իր հայրական, բայց լավ իմաստով, և մարդասիրական, կարծիքները։
Հասարակության առջև կայացած իր ելույթում, որն ուղղված էր աշխատավոր դասի կյանքի պայմանների բարելավմանը, որոնց նախագահն էր նա, նա հայտնել է «կարեկցանք և հետաքրքրություն մեր հասարակության այդ դասի նկատմամբ, որը կատարում է ծանր աշխատանքի մեծ մասը և նվազագույնս բավականություն է ստանում այս աշխարհում»։
Դա «բոլոր նրանց պարտքն է, ովքեր Աստվածային Նախախնամության օրհնությամբ օգտնվում են հարթակներից, հարստությունից և կրթությունից», օգնել նրանց ում բախտն ավելի քիչ է բերել, քան իրենցը
Ալբերտը մշակել էր պատերազմում հաղթելու գլխավոր ծրագիր' Ռուսաստանի տնտեսապես սովահար ժամանակներում Սևաստոպոլի պաշարումը, որը դարձել է Դաշնակիցների ռազմավարությունն այն բանից հետո, երբ ցարը զուտ պաշտպանողական պատերազմ վարելու որոշում էր կայացրել։
Բրիտանիայի սկզբանական լավատեսական տրամադրությունը շուտով անհետացավ, երբ մամուլում տեղեկատվություն հայտնվեց, որ բրիտանական զորքերի սպառազինական վիճակը արդեն վատ է և ղեկավարում են անվարժ տարեց գեներալները' օգտագործելով հնացած մարտավարություն և ռազմավարություն։
Պատերազմի ժամանակ, Ալբերտը կազմակերպել է, որ իր տասնչորսամյա դուստր Վիկտորյան Պրուսական արքայազն Ֆրիդրիխ Վիլհելմի հետ ամուսնանա, թեև Ալբերտը ամուսնությունը հետաձգել է մինչև Վիկտորյայի տասնյոթը լրանալը։
Առաջադեմ և համեմատաբար ազատական գաղափարների տեր մարդ լինելով, Ալբերտը ոչ միայն բարեփոխումներ է կատարել համալսարանական կրթության, սոցիալական ապահովության, ֆինանսների և ստրկության հարցերում, նա առանձնահատուկ հետաքրքրված է եղել վերամշակող արդյունաբերության մեջ գիտության և արվեստի նորարարությունները կիրառելով։
1851 թվականի Մեծ ցուցահանդեսը նախադրյալ են հանդիսացել Արվեստների թագավորական ընկերության ամենամյա ցուցահանդեսները, որոնք նախագահել է Ալբերտը սկսած 1843 թվականից, և հաջողությունը մասամբ նրա ջանքերի շնորհիվ է եղել։
Ցուցահանդեսի հակառակորդները գուշակություններ էին անում, որ օտարերկրյա խաբեբաները և հեղափոխականները կհեղեղեն Անգլիան, կխարխլեն մարդկանց բարոյականությունը և կոչնչացնեն նրանց հավատը։
Ալբերտը մտածում էր, որ նման խոսակցություններն անհեթեթ են ու վստահ հաստատակամություն է ցուցաբերել, միշտ հավատալով, որ Բրիտանական արտադրությունը կշահի արտասահմանյան երկրների լավագույն արտադրանքի ազդեցությունից։
1941 թվականի ընտրություններից հետո, վարչապետի պաշտոնում Մելբուրնին փոխարինել է սըր Ռոբերտ Պիլը, որն Ալբերտին նշանակել է որպես Թագավորական հանձնաժողովի նախագահ, որը պետք է ղեկավարեր նոր Վեսթմինսթերյան Պալատի կապիտալ վերանորոգման աշխատանքները։
Այդ հանձնաժողովի աշխատանքները դանդաղ են ընթացել և ճարտարապետ Չարլզ Բարրին հանձնաժողովի առաջարկած բազմաթիվ լուծումներ ընդունելով զարդարել է սենյակները' ձևավորելով նրբաճաշակ կահույքով, որոնց վերաբերվել են որպես Պալատի ճարտարապետության մաս։
Նրա նշանավոր գնումներից էին վաղ շրջանի գերմանական և իտալական նկարները, ինչպիսիք են Լուկաս Կրանախ Ավագի Ապոլո և Դիանան և Անջելիկոյի սբ Պյոտր նահատակը և ժամանակակիցներից Ուինթերհալթերի և Էդվին Լանդսերի ստեղծագործությունները։
Մտածելով, որ զինվորականները պատրաստ չէին պատերազմելու, և որ քրիստոնյա ղեկավարություն ունենալն ավելի նախընտրելի է իսլամական ղեկավարությունից, Ալբերտը խորհուրդ է տվել Ռուսական և Օսմանյան կայսրությունների միջև հակամարտությանը դիվանագիտական լուծում տալ։
Ալբերտը ծնվել է Կոբուրգի մոտակայքում գտնվող Շլոս Ռոզենաուում , Սաքսեն Կոբուրգ Զաալֆելդի դուքս Էռնեստ -ի և նրա առաջին կնոջ' Լուիզա Ալտենբուրգցու երկրորդ որդին է։
Կնքահայրերն են եղել նրա տատը' այրիացած դքսուհի Սաքսեն Կոբուրգ Զաալֆելդցին, նրա մայրական պապը' Սաքսեն Գոթա Ալտենբերգի դուքս Ավգուստուսը, Ավստրիայի կայսր Ֆրանցիս -ը, Թեշենի դուքս Ալբերտը և Մենսդորֆ Պուլի Էմանուիլ կոմսը։
Ի տարբերություն շատ հողատերերի, որոնք հիմնվում էին մանկական աշխատանքի վրա և դեմ էին Պիլի հացի օրենքները չեղյալ հայտարարվելուն, Ալբերտն աջակցել է աշխատունակ տարիքի բարձրացման և առևտրի ազատականացման քայլերին ։
Պիլի վարչապետության ժամանակ Ալբերտը հեղինակությամբ հաջորդում էր նրան կամ նույնիսկ նրան հավասար հեղինակություն ուներ. նրան հասանելի էին թագուհու բոլոր փաստաթղթերը, մասնակցում էր նրա թղթակցության մշակմանը և ներկա էր լինում նախարարների հետ նրա հանդիպումներին, կամ նույնիսկ տեսնում էր նրանց թագուհու բացակայությամբ։
Նրա և Պալմերսթոնի ջանքերը ապարդյուն էին, երբ Չարլզ Դարվինին առաջադրեցին ասպետության. տեսակների ծագման մասին նրա հրապարակումից հետո դրան ընդդիմացել է Օքսֆորդի եպիսկոպոսը։
Սկզբում կոնսորտի դերը սահմանափակված է եղել, կինը նրան թույլ չէր տալիս ոչ մի լիազորություն կամ պարտականություններ, սակայն աստիճանաբար հեղինակություն է ձեռք բերել բազմաթիվ հանրային գործերի շնորհիվ, ինչպիսիք են կրթական բարեփոխումները և ստրկության վերացումն ամբողջ աշխարհում, և նրան վստահվել է շարունակել թագուհու պալատական, գրասենյակային և կալվածքների հետ կապված գործերը։
Ալբերտի մարմինը ժամանակավորապես թաղվել է Վինձորի ամրոցի Սուրբ Գեորգ մատուռում և նրա մահից մեկ տարի անց նրա մասունքները պահպանության են տրվել Ֆրոգմոր դամբարանին։
Չնայած Ալբերտի խնդրանքին, որ նույնիսկ իր խրտվիլակը չպետք է բարձրացվի, բազմաթիվ հասարակական հուշարձաններ են կանգնեցվել երկրում և ամբողջ Բրիտանական կայսրությունում։
Ալբերտի և Վիկտորիայի սկզբնական շրջանում ժողովրդականություն չվայելելու պատճառը ոմանք բացատրում էին հասարակության մեջ նրանց կոշտությամբ և պաշտոնական կանոնակարգը պահպանելով, չնայած մասնավոր հանդիպումների ժամանակ զույգը ավելի բարեհամբույր էր։
1844 թվականի սկզբին Վիկտորիան և Ալբերտը իրենց ամուսնությունից ի վեր առաջին անգամ միասին չեն եղել, երբ Ալբերտը իր հոր մահվան կապակցությամբ վերադարձել է Կոբուրգ։
Այն բանից հետո, երբ նրանց մայրը 1824 թվականին դատարանով լքել է ընտանիքը, ամուսնացել է Փոլզիգի և Բեյերսդորֆի կոմսի' իր սիրելի Ալեքսանդր ֆոն Հանսթեինի հետ։
Ամռանը Վիկտորիան և Ալբերտն անձրևոտ եղանակներին հանգիստն անցկացրել են Շոտլանդիայի Արևմուտքում, Լոխ Լագանում, բայց իրենց բժիշկ սըր Ջեյմս Կլարկից լսել են, որ իր որդին չոր, արևոտ օրեր է անցկացրել ավելի արևելքում գտնվող Բալմորալ ամրոցում։
Բալմորալի վարձակալ սըր Ռոբերտ Գորդոնը հոկտեմբերի սկզբին հանկարծամահ է եղել, և Ալբերտն ամրոցը վարձակալելու բանակցություններ է սկսել Բալմորալի տիրոջ' Ֆայֆի կոմս Ջեյմս Դուֆֆի հետ։
Հաջորդ տարվա մայիսին, Ալբերտը վարձակալել է այդ ամրոցը, որտեղ նա երբեք չէր եղել, և 1848 թվականի սեպտեմբերին նա, նրա կինը և ավագ երեխաներն այնտեղ եղան առաջին անգամ։
Վիկտորիայի ամուսնանալու մտադրության մասին պաշտոնապես հայտարարվել է Գաղտնի Խորհրդում, նոյեմբերի 23-ին, և զույգն ամուսնացել է 1840 թվականի փետրվարի 10-ին' թագավորական մատուռում, Սուրբ Ջեյմսի պալատում։
Ժամանակին ախտորոշվել էր որովայնային տիֆ, բայց ժամանակակից հեղինակները նշում են, որ Ալբերտը իր մահից առաջ առնվազն երկու տարի հիվանդ էր, որ կարող է վկայել այն մասին, որ մահվան պատճառ են դարձել այնպիսի քրոնիկ հիվանդությունները, ինչպիսիք են Քրոնի հիվանդությունը երիկամային անբավարարությունը, կամ ստամոքսի քաղցկեղը։
Ավելացած գումարը օգտագործվել է Հարավային Քենսինգթոնում հողատարծք գնելու համար, որի վրա հիմնադրել է կրթական և մշակութային հաստատություններ, այդ թվում Բնագիտական պատմության թանգարանը, Գիտության թանգարանը, Լոնդոնի Կայսերական քոլեջը և որոնք հետագայում կոչվեցին Թագավորական Ալբերտ հոլլ և Վիկտորիայի և Ալբերտի Թանգարան։
Առողջական խնդիրների նորություննեի գագաթնակետն էր, երբ Ալբերտը տեղեկացվեց այն մասին, որ ջենթլմենների ակումբներում և արտասահմանյան մամուլում բամաբասանք է տարածվել, որ Ուելսի արքայազնը ևս կապված է Նելլի Կլիֆլենդի հետ։
Չնայած Ալբերտը հիվանդ էր և ուժասպառ, նա նոյեմբերի 25-ին մեկնեց Քեմբրիջ, տեսնելու Ուելսի արքայազնին, որպեսզի քննարկի իր որդու անզգույշ քայլը։
Եղբայրները կրթվել են տանը անհատական ուսուցում ստանալով Քրիստոֆ Ֆլորշուցի կողմից և ավելի ուշ սովորել են Բրյուսելում, որտեղ նրանց ուսուցիչներից մեկն էր Ադոլֆ Քվեթելեթը։
Շատ այլ գերմանական արքայազների նման, Ալբերտը հաճախել է Բոննի համալսարան, որտեղ ուսումնասիրել է իրավունք, քաղաքական տնտեսություն, փիլիսոփայություն ու արվեստի պատմություն։
Ալբերտի խոսքերով, «ես շատ ուրախ եմ և գոհ, բայց հավուր պատշաճի իմ տեղը գրավելու դժվարությունն այն է, որ ես ընդամենը ամուսին եմ, այլ ոչ թե տանտեր»։
Վիկտորյան սգո սև զգեստ հագավ մինչև իր երկարատև կյանքի ավարտը, և հրամայեց, որ իրենց բոլոր տներում Ալբերտի սենյակները պահպանվեն այնպես, ինչպես եղել են նրա կենդանության օրոք. նույնիսկ առավոտյան տաք ջուր էին բերում, իսկ սպիտակեղենը և սրբիչներն ամեն օր փոխվում էին։
1852 թվականին էքսցենտրիկ ժլատ Ջոն Քամդեն Նոիլդը Վիկտորիային անսպասելի ժառանգություն է թողել, որն Ալբերտն օգտագործել է Բալմորալի սեփականության իրավունքը ստանալու համար։
Նույն թվականին նա ստացել է Վելինգթոնի դքսի մահից հետո թափուր մնացած մի քանի օֆիսների աշխատանքը, այդ թվում ՝ Թրինիթի հաուսի նավաշինական վարպետի և Նռնակաձիգ պահակազորի գնդապետի պաշտոնը։
Ալբերտն օգտագործել է կանցլերի իր դիրքը բարեփոխումները և ավելի ժամանակակից համալսարանական ծրագրերը բարեհաջող անցկացնելու համար, որպեսզի դասավանդվող առարկաները ընդլայնվեն և ավանդական մաթեմատիկայից և դասականներից բացի ծրագրերում ընդգրկվեն նորագույն պատմություն և բնական գիտություններ։
Վիկտորիան գրել է իր քեռի Լեոպոլդին, որպեսզի շնորհակալություն հայտնի նրան «մեծ երջանկությանը նպաստելու ձեր ներդրումը ունեցաք, հանձին հարգելի Ալբերտի. Նա ունի բոլոր ցանկալի որակները, որոնք կարող են ինձ լիովին երջանկացնել։
Խրախուսելով գիտությանը և նախագահելով գիտական կազմակերպությունները, նա միևնույն ժամանակ հոգացել է անչափահաս հանցագործների համար նոր դպրոցների և հաստատությունների և աղքատների համար օրինակելի տարածքների ստեղծման մասին, սեփական օրինակով քաջալերել է իր օրինակելի ֆերմայում հողագործությամբ և անասնապահությամբ զբաղվելը։
Ալբերտ Ֆրանց Ավգուստ Էմանուիլ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացի , Մեծ Բրիտանիայի թագուհի Վիկտորիայի ամուսինը, կոնսորտ արքայազն , դուքս Էռնեստ Սաքսեն Կոբուրգցու և արքայադուստր Լուիզա Սաքսեն Գոթացու երկրորդ որդին։