polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Կավային ֆորմացիաներում ՌԹ-ները թաղելու հիմնական առավելությունն այն է, որ շատ ռադիոակտիվ էլեմենտներ ուղղակի խրվում, մնում են կավային ապարների մեջ , բացի այդ այս տիպի ֆորմացիաներում շատ չնչին է ջրաթափանցելիությունը։
Դրանք բաժանվում են 2 դասի՝ ջերմագոյացնող ռադիոակտիվ թափոններ և չնչին ջերմագոյացմամբ ռադիոակտիվ թափոններ, որոնք համաձայն 2008 թ.-ին ստորագրված Միջուկային էներգիայի գործակալության ռադիոակտիվ թափոնների կառավարման հանձնաժողովի 6433 կոլեկտիվ հայտարարության՝ պետք է թաղվեն խորը երկրաբանական ֆորմացիաներում կառուցված գերեզմանոցներում։
Ներկայումս Գերմանիայում առկա և պլանավորված գերեզմանոցներից երեքը կառուցված կամ պլանավորված են կառուցել աղային ֆորմացիաներում , իսկ Կոնրադը՝ կավային ֆորմացիաներում։
Համաձայն Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության ատոմային էներգիայի օգտագործման մասին օրենքի՝ բոլոր տեսակի ռադիոակտիվ թափոնները պետք է թաղվեն խորը երկրաբանական ֆորմացիաներում կառուցված գերեզմանոցներում։
Այժմ իրավիճակն Ասսեում այնպիսին է, որ այնտեղ առկա է ջրի հոսք, ուստի դիտարկվում են տարբերակներ թաղված թափոնների փաթեթները դուրս բերելու ու հետագայում դրանք Կոնրադ գերեզմանոց փոխադրելու։
Գրքում Էրագոնը կռվում է ուրգալների հետ, որովհետև նրանք ցավ ու տառապանք էին պատճառում մարդկանց, իսկ ֆիլմում նրանց հետ կռվելով Էրագոնը ուզում է ցույց տալ իր ուժը։
Վեպում պատմությունն ավարտվում է նրանով, որ Էրագոնը պատրաստվում է մեկնել Էլլեսմեր, որպեսզի սկսի պարապմունքները, իսկ ֆիլմում այդ մասին նույնիսկ խոսք չկա։
Նրանք միասին մասնակցում են մեծ պատերազմի, որպեսզի ազատեն իրենց երկիրը Գալբատորիքսից, ով նույնպես հեծյալ է և սպանելով իր ընկեր- հեծյալներին իր ձեռքն է վերցրել իշխանությունը։
Ինչպես նաև Բրոմը և Էրագոնը պետք է հետապնդեին և փորձեին սպանել Ռազզանկներին, ինչը և որոշիչ նշանակություն կունենա «Վերադարձ» և «Բրիսիգր» գրքերում։
«Էրագոն» , Սթեֆան Ֆանգմեյերի կողմից նկարահանած ամերիկյան գեղարվեստական ֆիլմ, Քրիստոֆեր Պաոլինիի համանուն վեպ-ֆանտազիայի էկրանավորում։
1895 թվականին նավագնացության կապիտան Ռիկարդ Վիտը առաջարկում է կազմակերպել ամենօրյա զբոսաշրջային երթուղի Համերֆեստից դեպի Շպիցբերգենի Ադվեն-բայ ծովախորշ։
Ընդհանուր առմամբ հայտնի է վեց այդպիսի ուղղություն՝ «Շպիցբերգեն - Հյուսիսային ափ», «Շպիցբերգեն - Սմերենբուրգ», «Շպիցբերգեն - Մագդելեն - Բայ», «Շպիցբերգեն - Այսֆյորդ», «Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսի Արջի կղզի», «Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոս - 80 հյուսիսային լայնություն»։
Նամականիշները մարվել են միայն « » ընկերության «Շտետին» և «Դանցիգ», Նորվեգական շոգենավային ընկերության «Էրլինգ Յարլ» և «Քյոյինգ Հարալդ» շոգենավերում, որոնք իրականացնում էին նավարկություններ դեպի Շպիցբերգեն և հակառակ ուղղությամբ։
35-ամյա փարիզցի լրագրող Ժիլ Լանտենը դեպրեսիա էր ապրում. նրան չէին հետաքրքրում աշխատանքը թերթում, կիսատ մնացած գիրքը, հարազատների հետ երեկույթները, իսկ նրա ընկերուհի Էլիզան ձանձրացնում էր։
Լանտենն աշնանը վերադառնում է Փարիզ, այստեղ նա խմբագրի պաշտոն է ստանում իր թերթի միջազգային հարաբերությունների բաժնում և նոր կյանք է սկսում իր կնոջ' Նատալիի հետ, որը հանուն իր սիրելիի բաժանվել էր ամուսնուց։
Մի քանի ամիս անց պարզ է դառնում, որ նպատակաուղղված Նատալին, ով սիրում էր ֆրանսիական և ռուսական գրականություն, թատրոն, երաժշտություն, չէր կարող կիսել Ժիլլի նախասիրությունները։
«Մի քիչ արև պաղ ջրի մեջ» վեպի վրա աշխատել Սագանն սկսել է 1968 թվականին, երբ Իռլանդիայի հարավ տեղափոխվելով, իր մտերիմների հետ տեղավորվել է մի լքված առանձնատան մեջ։
Տունն, ըստ գրողի հիշողությունների, բաց էր բոլոր քամիների համար, և երևացող տեսարանը հեռու էր թվում ֆրանսիական գյուղաքաղաքներից, որտեղ ծավալվում է վեպի գործողությունների մեծ մասը։
Մինչդեռ, ինչպես պնդում էր Սագանի կենսագիր լրագրող Լամի Ժան-Կլոդը, պահուհանից բացվող տեսարանի ու վեպում նկարագրվող տեսարանի տարբերությունները չէին շփոթեցնում Ֆրանսուազին։
Ֆրանսուազին իր աշխատանքում օգնում էր իր քարտուղարուհի Իզաբել Խալադը, ով գրամեքենայի վրա տպագրում էր պատրաստի ձեռագրերը և ձայնագրում էր հեղինակային «իմպրովիզները»։
2009 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Վիլլայի կազմում անցկացրեց իր լավագույն խաղերից մեկը. «Լիվերպուլի» դեմ խաղում փոխարինման դուրս գալով երկրորդ խաղակեսում։
Այդ խաղից հետո ակումբի գլխավոր մարզիչ Մարտին Օ'Նիլը խոստովանեց, որ շատ ակումբներ են ցանկանում վարձավճարով իրենց ակումբում հանդես գան նրա երիտասարդ ֆուտբոլիստներից մի քանիսը ։
Մինչմրցաշրջանային պատրաստության ժամանակ ցույց տալուց լավ որակներ, Մարկը «Աստոն Վիլլայի» կազմում առաջին անգամ Պրեմիեր Լիգայում հիմնական կազմում դուրս եկավ խաղադաշտ։
Այդ իրադարձությունը տեղի ունեցավ 2008 թվականի հուլիսի 10-ին շվեյցարական «Վիլի» դեմ խաղում, երբ Օլբրայթոնը փոխարինման դուրս եկավ խաղի ավարտից 17 րոպե առաջ։
Իսկ արդեն պաշտոնական խաղում նորամուտը նշել է 2009 թվականի փետրվարի 26-ին՝ ՈՒԵՖԱ գավաթի շրջանակներում կայացած Մոսկվայի «ԲԿՄԱ»-ի դեմ խաղում։
Մարկը կարիերան սկսել է Տամուոտայի « » ակումբում, որից հետո նրան հրավիրել էին խաղալու «Վեստ Բրոմվիչ Ալբիոնում», սակայն նա չգնաց, և որոշ ժամանակ անց տեղափոխվեց «Աստոն Վիլլայի» մանկապատանեկական։
Չունենալով մշտական զբաղմունք՝ նա զբաղվում էր թղթադրամների կեղծմամբ և 1845 թվականին ձերբակալվեց Լոնդոնում (նրան մատնեց փորագրողը, որի մոտ պատվիրել էր տպագրման կաղապարներ)։
Նավակողի վրա նրան թույլ էիրն տալիս նկարել, հենց այդ ժամանակ նա ստեղծեց իր առաջին նկարները, որոնցում Ավստրալիան էր՝ «Մադեյրայի մոտակայքում նավակողին» և «Վաթեռլո» նավի խորտակումը Քեյփթաունում 1842 թվականին»։
Սկզբում նրան տեղավորեցին Նորֆոլք կղզու բանտում, բայց արդեն 1847 թվականին տեղափոխեցին գաղութ Վան Դիմենա հողի վրա , որտեղ նա հնարավորություն ուներ նկարելու։
1852 թվականին նա Հոբարթում ամուսնացավ Մերի Էնն Բրայենի հետ և դարձավ տեղի դպրոցի նկարչության ուսուցիչը, ինչպես նաև բազմաթիվ բնանկարներ ստեղծեց, որոնք ներկայացված էին Ավստրալիայի բոլոր խոշոր թանգարաններում։
Դեռևս մանկուց ցուցաբերել է գեղանկարչական կարողություններ, իսկ տասնհինգ տարեկանում սովորելու են տվել ամենահայտնի նորվեգացի նկարչի՝ Յ. Կ. Դալի մոտ, որն այդ ժամանակ դասավանդում էր Դրեզդենում, սակայն Քնուդի աշխույժ, անհանգիստ բնավորությունը խանգարեց նրան ստանալու համակարգված կրթություն։
Շուտով օսմանյան սուլթան Մուրադ -ը, ով հետևում էր գիտնականի թռիչքին Սարայբուրնուի Թոփքափը ամրոցից, հրավիրեց Հեզարֆենին պալատ և պարգևատրեց նրան ոսկու քսակով։
Էվլիյա Չելեբին պատմում է նաև Հեզարֆենի եղբոր Լագարի Հասան Չելեբիի մասին, ով, ինչպես նշվում է, առաջինն է հաջողությամբ փորձարկել հեռակառավարվող հրթիռը։
Լրագրող Չոյ Սոնգ-հյեն, գրել է -ի համար, որ սինգլները, ինչպիսիք են « »-ը և « »-ը, ցույց են տվել Կիմի վոկալ կայունությունը, իսկ կողմնակի երգ « »-ը դա արել է իր հուզական տիրույթի համար։
ի Հոնգ Հյե-մինը Կիմի ձայնը բնութագրել է որպես «քնքուշ, ցավալի, ազատ ոգով» և համարել է, որ այն հանդիսանում է «աստղադիտական ​​տարր» մենահալադարանում «»-ում։
Կիմը համագործակցել է -ի իր մյուս անդամ Վի-ի հետ'«' » երգի հիման վրա, որը թողարկվել է Հվարանգ. Երիտասարդ մարտիկ պոետը բնօրինակ սաունդթրեքի շրջանակներում։
Հոկտեմբերին նա խմբի մյուս անդամների հետ միասին Հարավային Կորեայի նախագահ Մուն Ջեին-ի կողմից պարգևատրել է հինգերորդ կարգի Հվագվան մշակութային արժանիքների շքանշան-ով։
2019-ի հունիսի 4-ին Կիմը թողարկեց իր առաջին մենակատար երգը՝ «»-ը, որպես 2019 -ի մաս՝ ամենամյա միջոցառում, որը նշում է խմբի դեբյուտի տարեդարձը։
Նա ի սկզբանե մտադրվել էր դերասան լինել, հաճախել Կոնկուկի համալսարան և ավարտելով արվեստի գիտական ​​աստիճան և պատրաստվեց դերասանություն ունենալ 2017-ի փետրվարի 22-ին։
2018 թվականի դեկտեմբերին Կիմը Կորեայի կենդանիների բարեկեցության ասոցիացիային նվիրաբերեց տարբեր նյութեր՝ ծննդյան տարեդարձը նշելու, կազմակերպության համար սնունդ, ծածկոցներ և ուտեստներ գնելու համար։
Մի քանի տարի աշխատելով իր դոկտորական թեզի վրա, Ուեսվիլդ քոլեջում ներկայացնելուց հետո, 1981 թվականի ապրիլին նա ստացավ իր դոկտորական կոչումը միջնադարյան իսպանական գրականության բաժնում։
2004 թվականի հարցազրույցի ժամանակ նա նշել է, որ նրանք հաճախ են կռիվներ ունեցել, քանի որ նա քրիստոնյա էր, իսկ Սթիվենը աթեիստ և նա իր ամուսնուն փորձում էր ապացուցել աստծո գոյությունը։
Քինն իր պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է «Վուլվերհեմպտոն Ուոնդերերս» ակումբում՝ 17 տարեկան հասակում իր նորամուտի խաղում դառնալով դուբլի հեղինակ։
Նա իր ֆուտբոլային կարիերան սկսել է Դուբլինի տեղական թիմում 1997 թվականին նա տեղափոխվում է Անգլիա՝ պայմանագիր ստորագրելով «Վուլվերհեմպտոն Ուոնդերերսի» հետ։
Սովորաբար շինարարության սկիզբը խորհրդանշող անկյունաքարի տեղադրման ժամանակ հրավիրվում են հասարակական և մշակութային ազդեցիկ գործիչներ, խոշոր գործարարներ, հոգևորականության ներկայացուցիչներ։
Վերջին ժամանակներս անկյունաքար են սկսել անվանել նաև այն քարը, որ հանդիսավոր կանգնեցվում է աչքի ընկնող տեղում' նշելով կառույցի շինարարության սկիզբը, ճարտարապետի անունը։
1897 թվականի հոկտեմբերի 6-ին տեղի ունեցած Թիֆլիսի քաղաքագլխի ընտրությունների ժամանակ Գ.Եվանգուլյանը 38 կողմ 34 դեմ ձայների հարաբերակցությամբ ընտրվել է քաղաքագլուխ՝ առաջ անցնելով Գ. Թումանյանցին։
1898 թվականի վերջին Կովկասի քաղաքական մասի կառավարիչ և ռազմական օկրուգի հրամանատար, մոլի միապետական և ռեակցիոներ Գ.Գոլիցինը ձերբակալում և դատական գործ է հարուցում ինչպես Գ. Եվանգուլյանի, այնպես էլ խորհրդարանի առավել հայտնի դեմքերի նկատմամբ։
Հայտնաբերվել է, որ ընդհանուր առմամբ գտնվել է 46 եղբայրական և անհատական գերեզմաններ, որտեղ թաղված են եղել, ընդհանուր առմամբ, 202 բանտարկյալներ, որոնցից 97-ը եղել են ռուսներ, 67-ը՝ հարավսլավացիներ և 38-ը՝ նորվեգացիներ։
1944 թվականի ուշ աշնանը բանտարկյալների թվաքանակը կտրուկ աճել է, քանի որ այդ ժամանակ դադարել էր ռազմագերիների տեղափոխությունը Նացիստական Գերմանիայի տարածքում, ինչպես նաև Հյուսիսային Նորվեգիայում տեղակայված ճամբարները տեղափոխվում էին դեպի հարավ։
1941 թվականի օգոստոսին նացիստները այցելեցին Ֆալսթադ՝ նպատակ ունենալով այն վերածել լեբենսբորնի կենտրոնը Նորվեգիայում, սակայն նրանք հրաժարվեցին՝ պատճառաբանելով, որ տեղանքը հարմար չէ։
Այդ նպատակով Թոդի կազմակերպությունը Դանիայից բերեց 170 ռազմագերիների, որոնց օգնությամբ ինտերնատի պարիսպներին փշալարեր քաշվեցին, իսկ պատերի անկյուններին կառուցվեցին դիտաշտարակներ։
Ի շնորհիվ Բելգրադի վետերանների միության օգնության հնարավոր է եղել ճանաչել 74 հարավսլավցի ռազմագերիներին, որոնք սպանվել էին ճամբարում, իսկ 2006 թվականին կանգնեցվել է հուշարձան, որտեղ գրվել է բոլոր հարավսլավցի զոհվածների անունները։
Ֆալսթադի բանտարկյալների թվում եղել են ոչ միայն նացիստական վարչակարգի թշնամիներ, այլ նաև ռազմագերիներ, որոնք բերվում էին Գերմանիայի և Լեհաստանի համակենտրոնացման ճամբարներից, կամ էլ Գրինի համակենտրոնացման ճամբարից։
1888 թվականի հոլիսից հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Բորեսենի տեղական փոստը թողարկեց նաև տպագրական եղանակով տպված նամականիշներ, բայց նաև պահպանվեցին ձեռքով տպվածները։
Դրամենում 19-րդ դարում մի քանի տեղական փոստեր գոյություն ունեին, որոնք հիմնադրել են Բորեսենը , Էքհոլդտը , Գ. Կ. Ուլեբերգը, Ի.Բ Հագենը և Յ. Էրիքսենը :
Նորվեգիայի տեղական փոստեր, տեղական քաղաքային փոստային ծառայություններ, որոնք գոյություն են ունեցել Նորվեգիայի մի շարք քաղաքներում՝ սկսած 1865 թվականից 1913 թվականները։
1878 թվականի սեպտեմբերի 1-ից Բերգենում սկսեց աշխատել նոր տեղական փոստային տուն, որը կոչվում էր Սթաաթ . այն իր սեփական փոստային նամականիշները չթողարկեց՝ օգտագործեց միայն Բերգենում մարված նամականիշները։
Վերջինիս դեմ համախմբվեցին Եվրոպայի մի շարք տերություններ, կազմելով տարբեր դաշնախմբեր, որոնց գլխավորում էր Մեծ Բրիտանիայի և Հյուսիսային Իռլանդիայի Միացյալ Թագավորությունը։
Իր ռազմական կարիերայի ընթացքում Նապոլեոնը մղել է 60 ճակատամարտ, որոնցից 53-ը շահել է, իսկ պարտվել է միայն 7-ում, այն էլ՝ հիմնականում իր գահակալության վերջում։
Ֆրանսիական հսկայական տերությունը արագորեն կործանվեց, այն բանից հետո, երբ տեղի ունեցավ Ֆրանսիայի աղետալի հարձակումը Ռուսաստանի վրա՝ ներխուժումը Ռուսաստան 1812 թվականին։
Այս անգամ Վաթեռլոոյի ճակատամարտը դարձավ նրա վերջին պարտությունը, և դարձյալ աքսորվեց, ընդ որում՝ ավելի հեռու՝ Ատլանտյան օվկիանոսի՝ Մեծ Բրիտանիային պատկանող Սուրբ Հեղինե կղզին։
Մեկը մյուսի հաջորդող պատերազմներում, որոնք հայտնի են նաև Դաշնախմբային պատերազմներ անունով, Ֆրանսիան պարտության մատնեց իր դեմ կազմված հինգ հզոր դաշնախմբերին, մինչև որ պարտություն կրեց վեցերորդից ու յոթերորդից։
Առաջին երկու դաշնախմբերը պարտություն էին կրել Ֆրանսիական Հեղափոխական Պատերազմներ ժամանակ, իսկ երրորդը , չորրորդը՝ (նշանավոր՝ Յենայի ճակատամարտով, Էյլաուի ճակատամարտով, և Ֆրիդլանդի ճակատամարտով) և հինգերորդը՝ մղվել էին Նապոլեոնի ընդհանուր և անմիջական հրամանատարությամբ։
Այս հաղթանակները Նապոլեոնի Մեծ Բանակին տվեցին անխոցելիության, զգացում, հատկապես այն բանից հետո, երբ այդ բանակը մոտեցավ Մոսկվային և գրավեց այն, երբ ռուսները թողեցին իրենց հին մայրաքաղաքը՝ Մոսկվան։
Սակայն Ռուսաստանից նահանջելիս ֆրանսիական զորքերը պարտության մատնվեցին նախ՝ ռուսական սառնաշունչ ձմեռվա կողմից, իսկ ապա՝ Վեցերորդ Դաշնախմբի զորքերի կողմից՝ Լայպցիգի ճակատամարտում։
Որպես այդ պարտությունների արդյունք, Ֆրանսիան զրկվեց բոլոր այն տարածքային ձեռքբերումներից, որոնք ունեցել էր այդ պատերազմների ընթացքում և վերադարձավ 1789 թվականի իր սահմաններին, ինչը ամրագրվեց Վիեննայի Կոնգրեսի որոշումներով։
Շվեյցարացիների դիմադրությունը կոտրվեց ֆրանսիացիների կողմից՝ նախքան որևէ բան կիրականացվեր ընդդեմ Ֆրանսիայի, իսկ մեկ ամսի անց պաշտոնական Լոնդոնը պայմանագրին հակառակ հրաման տվեց այլևս չվերականգնել Հոլանդիայի իշխանությունը Կապի գաղութի նկատմամբ։
Մտահոգված լինելով նրանով, որ Կապի գաղութի չվերադարձնելը ֆրանսիական զորքերի ռազմական գործողությունների վերսկսմանը կհանգեցնի, Բրիտանիան սկսեց առավել ձգձգել Մալթայից իր զորքերի տարհանումը:
1803 թ. հունվարին Ֆրանսիայի կառավարական լրագիրը հրապարակեց մի զեկույց ինչ որ առևտրային գործակալի կողմից, որը նշում էր, թե որքան դյուրությամբ կարելի էր գրավել Եգիպտոսը։
Ֆրանսիան հերքեց Եգիպտոսը գրավելու իր որևէ ցանկություն և հարցում արեց, թե ինչպիսի սատիսֆակցիա է պահանջվում, սակայն բրիտանական կողմը ի վիճակի չեղավ որևէ պատասխան տալու:
Այնուամենայնիվ պատերազմի ելնելու որևէ մտադրություն չկար, և այդ ժամանակվա բրիտանական վարչապետը՝ Ադդինգտոնը հրապարակայնորեն հաստատեց, թե Բրիտանիան խաղաղության վիճակում է:
Նապոլեոնյան պատերազմները արմատական փոփոխություններ բերեցին Եվրոպային, սակայն հետադիմական ուժերը վերադարձան իշխանության և փորձեցին վերացնել այդփոփոխությունների գոնե որոշ մասը։
Եվրոպական շատ երկրներում, Ֆրանսիական Կայսրության մեջ մտնելը հանգեցրեց բազմաթիվ հեղափոխական փոփոխություններ, այդ թվում՝ ժողովրդավարությունը, արդարացի ժամանակակից դատաքննությունը դատական ատյաններում, ճորտատիրության և ստրկատիրության վերացումը, կաթոլիկ եկեղեցու հսկայական իշխանության վերացումը, ինչպես նաև միապետների անսահմանափակ իշխանության սահմանադրական սահմանափակման պահանջը։
Միջին դասերի ուժեղացած ձայնը՝ առաջադիմող առևտրի ու արդյունաբերության զարգացման հետ միասին նշանակում էր, որ իրենց գահերին վերադարձած եվրոպական միապետները դժվարանալու էին վերականգնել նախահեղափոխական բացարձակ միապետությունը և հարկադրված էին լինելու ուժի մեջ թողնելու Նապոլեոնի օրոք կատարված բարեփոխումներից շատերը։
Ֆրանսիան՝ ըստ Ամիենի պայմանագրի, պետք է Շվեյցարիայից, այսինքն՝ Հելվետյան հանրապետությունից դուրս բերեր իր զորքերը, սակայն այդ ալպյան պետության կառավարության դեմ պոռթկաց ժողովրդական դժգոհության ալիքը՝ Շթեքլիքկրիգի տեսքով, քանզի բազմաթիվ շվեյցարացիներ իրենց կառավարությունը համարում էին չափից դուրս կենտրոնացված։
Ի պատասխան՝ Բոնապարտը 1802 թվականի հոկտեմբերին դարձյալ գրավեց Հելվետյան հանրապետությունը և ներշվեյցարական հակամարտությանը տվեց միջնորդական փոխզիջումնային լուծում։
Չնայած մայրցամաքային պետությունները Ֆրանսիայի դեմ գործողությունների դիմելու համար անպատրաստ էին, սակայն բրիտանացիները որոշեցին գործակալ ուղարկել, որը կօգներ շվեյցարացիներին՝ ձեռք բերելու անհրաժեշտ մատակարարումները, ինչպես նաև հրամայեցին բրիտանական բանակին՝ չվերադարձնել Հոլանդիային նրան պատկանած հարավաֆրիկյան Կապի գաղութը, ինչը բրիտանական կողմը պարտավոր էր անել ըստ Ամիենի պայմանագրի:
պաշտոնական Փարիզը բողոքում էր որոշ անհատներին՝ Բրիտանիայի կողմից ապաստան շնորհելու դեմ, ինչպես նաև՝ հակաֆրանսիական մամուլը չլռեցնելու դեմ Մարտնչելիս Նապոլեոնը կենտրոնանում էր ճեղքման վրա, գրավելով կենտրոնական դիրք, և շրջապատելով թշնամու զորքերի փոքր խմբերը։
1803 թվականի մարտի սկզբին վարչապետ Ադդինգտոնի կառավարությունը տեղեկություն ստացավ, որ Հարավային Աֆրիկայում գտնվող Կապի գաղութը վերագրավվել է բրիտանական զորքերի կողմից՝ համաձայն տրված հրամանների։
Բրիտանական կողմը արդարացնում էր իր գործողությունները՝ կեղծավոր հավակնությամբ, թե իբր ինքը գործում է ի պատասխան ֆրանսիական նախապատրաստությունների, միաժամանակ նշելով, թե իբր պաշտոնական Լոնդոնը լուրջ բանակցություններ է վարում Ֆրանսիայի հետ։
Նապոլեոնյան պատերազմների արդյունքով լուծարվեց Սրբազան Հռոմեական Կայսրությունը և ցանվեցին ազգայնականության սերմերը, որոնք տասնամյակներ անց հանգեցրեցին Գերմանիայի և Իտալիայի միավորմանը։
Համընդգրկուն Իսպանական կայսրությունը սկսեց ճաքճքել՝ նապոլեոնյան բռնազավթման և ֆրանս-իսպանական հակամարտության արդյունքում թուլանալով այնքան, որ այլևս ի վիճակի չէր պահպանել իր իշխանությունը հսկայածավալ գաղութների նկատմամբ. դրանով իսկ սկսվեցին ազգայնական հեղափոխությունները Իսպանական Ամերիկայում։
Նապոլեոնյան պատերազմներում իր տարած հաղթանակի և այլ մեծ տերությունների կորուստների հետևանքով Բրիտանական կայսրությունը դարձավ մեծագույն համաշխարհային տերությունը՝ հաջորդ հարյուրամյակի ընթացքում, այսպիսով սկիզբ դնելով Պաքս Բրիտանիկային :
Նապոլեոնը՝ թշնամու պաշտպանությունը ճեղքելու համար հետևակն օգտագործելու փոխարեն, այժմ կարող էր կիրառել հրետանու զանգվածային կրակը՝ որպես թշնամու պաշտպանական գիծը ճեղքելու հարվածային միջոց՝ յուրատեսակ ճեղքող շեղբ։
Երբ այդ ճեղքումն իրականացվում էր, Նապոլեոնը մարտի էր ուղարկում իր հետևակն ու հեծելազորը, որոնք զարգացնում էին ֆրանսիական հրետանու հաջողությունը Ի դեպ, ՄակՔոնաչին մերժում է այն այլընտրանքային տեսությունը, թե, իբր, ֆրանսիական բանակում հրետանուն հատկացվող գնալով աճող դերակատարությունը, որն սկսվեց 1807 թվականին՝ արդյունք էր ֆրանսիական հետևակի նվազող որակի, իսկ ավելի ուշ՝ ֆրանսիական հեծելազորի թվաքանակի նվազման։
Բոնապարտի կողմից հեղաշրջմամբ Ֆրանսիայում իշխանության զավթումը եղել է 1799 թվականի նոյեմբերի 9-ին, իսկ 1803 թվականի մայիսի 18-ին Բրիտանիայի և Ֆրանսիայի միջև նորացված պատերազմը պայթեց, դրանով իսկ վերջ դնելով Ամիենի պայմանագրին հաջորդած մեկամյա համընդհանուր խաղաղության ժամանակաշրջանին։
Պատերազմը հիմնականում դադարեց Վաթեռլոոյի ճակատամարտում 1815 թվականի հունիսի 18-ին Նապոլեոնի կրած վերջնական պարտությունից հետո, թեպետ բախումներն ու տեղական որոշ մարտեր շարունակվեցին մինչև 1815 թվականի հուլիսի 3-ը՝ Իսսիի ճակատամարտը։
Նապոլեոնի իդեալական ճակատամարտը թշնամուն՝ թե՛ յուր զորքերի զորաշարժի և թե՛ թշնամուն մոլորեցնելու միջոցով թշնամական զորքերն անբարենպաստ դիրքի բերելն էր, հարկադրել թշնամուն՝ իր գլխավոր ուժերն ու պահեստուժերը մտցնել գլխավոր ճակատամարտի մեջ, ապա ձեռնարկել շրջապատող գրոհ՝ ճակատամարտին չներգրավված կամ պահեստուժային զորքերով՝ թշնամու զորաթևի կամ թիկունքի վրա։
Երկու դեպքում էլ առաջ էր գալիս թշնամու սեփական իմպուլսիվությունը, որի շնորհիվ նույնիսկ փոքրաթիվ ֆրանսիական բանակը կարող էր հատ առ հատ ջարդել թշնամու զորքերը։
Համաձայն այդ Դաշնագրի՝ Մաթան պիտի վերադարձվեր Սուրբ Հովհաննեսի ասպետներին, այդ կղզում պիտի տեղակայվեր Նեապոլի թագավորության բանակի մի կայազոր և կղզին պետք է դրվեր երրորդ տերությունների երաշխիքի ներքո։
Բացի այդ՝ երաշխիքների ձեռք բերումը ձգձգվեց, ուստի բրիտանական զորքերը դուրս չէին բերվում Մալթայից՝ չնայած Ամիենի պայմանագրով դա նախատեսված էր կատարել եռամսյա ժամկետում:
Կայսր Պավել Ռոմանովը նույնիսկ սկսեց մերձենալ Ֆրանսիայի հետ այն բանից հետո, երբ այնտեղ «անիշխանությունը փոխարինվեց կոնսուլությամբ», և Նապոլեոնն առանց դրամական փոխհատուցման հայրենիք ուղարկեց ռուս ռազմագերիներին, նորից հագցնելով ու զինելով նրանց։
Մինչև Նապոլեոնի ժամանակները եվրոպական պետությունները ունեին համեմատաբար փոքրաթիվ բանակներ, որոնք կազմված էին թե՛ տվյալ պետության ժողովրդից հավաքագրված զինծառայողներից, թե՛ վարձկաններից։
Պարտված և աքսորված ֆրանսիական կայսր Նապոլեոն Բոնապարտի իշխանության վերջին, կարճ շրջանը տևեց 1815 թվականի մարտի 20-ից մինչև նույն թվականի հունիսի 20-ը։
Հակաֆրանսիական Դաշնախմբի զորքերի սվինների շնորհիվ Փարիզում իշխանության գլուխ վերադարձած Բուրբոններից դժգոհ ժողովուրդն ու զորքն անցան Նապոլեոնի կողմը։
Հունիսին Հանովերի կուրֆյուրստությունը արդեն Ֆրանսիայի տիրապետության ներքո էր, քանզի տեղական կառավարչակազմը վախկոտ գտնվեց, շտապելով Առաջին կոնսուլի հետ կնքել պայմանագիր, ըստ որի ֆրանսիական բանակը կարող էր գրավել ամբողջ Հաննովերի կյուրֆյուստության տարածքը՝ մինչև Էլբա գետը, իսկ հաննովերյան զորքը պետք է զորացրման ենթարկվեր։
Թերակղզային պատերազմն ավարտվեց սկզբնական շրջանում Ֆրանսիայի հաղթանակով, սակայն պատերազմի վերջին շրջանը համընկավ Նապոլեոնի անհաջողություններին արևելքում, որի հետևանքով ֆրանսիական կողմը ի վերջո պարտություն կրեց։
1800 թվականի գարնանը ֆրանսիական բանակը ներխուժեց Իտալիա, ընդ որում, Մեծ Սեն-Բեռնար լեռնանցքով ներխուժած բանակի գլուխ կանգնած էր անձամբ Առաջին կոնսուլը։
1800 թ. հունիսի 14-ի հաղթանակը Մարենգոյի ճակատամարտում Ավստրիային հարկադրեց զինադադար կնքել , դրանով իսկ դարձյալ Նապոլեոնի տիրապետության տակ հանձնելով Լոմբարդիան։
Իսպանիայի Կառլոս Բուրբոն և Ֆերնանդո Բուրբոն արքաների գահազրկումը և Նապոլեոնի հարազատ եղբայրներից մեկի գահ բարձրանալը Մադրիդում, որպես Խոսե թագավոր՝ քաղաքացիական պատերազմներ ու հեղափոխություններ առաջացրեց, որոնք հանգեցրեցին Ամերիկայում իսպանական մայրցամաքային գաղութների մեծ մասի անկախացմանը։
Նապոլեոնյան պատերազմները ուղղակի պատճառ դարձան մի շարք այլ պատերազմների համար, որոնք մղվում էին Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկաներում և աշխարհի այլ մայրցամաքներում։
Նապոլեոնյան պատերազմներ , համընդգրկուն հակամարտության պատերազմների մի շարք էին, որոնք մղվել են ո՛չ միայն Եվրոպայում, այլև՝ Ամերիկայում, Աֆրիկայում, Ասիայում։
1960 թվականից 1965 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում շատ նորվեգական կոմունաներ միավորվեցին միմյանց, որոնց արդյունքում նախկին քաղաքային բնակավայրերը կորցրին քաղաքի կարգավիճակը։
Դրա վառ օրինակն է հանդիսանում Բրևիկը 1963 թվականին , որը միավորվեց քաղաքային համայնքի և Էյդանգեր գյուղական համայնքի հետ, որի արդյունքում ստացավ Փորսգրունի անունն ու պահպանեց թվային կոդը, իսկ Բրևիկը կորցրեց քաղաքի իր նախկին կարգավիճակը։
Մինչև 1826 թվականի մայիսի 14-ը Կիրկենեսը գտնվում էր Ֆելլեդսդիստրիկտի կազմի մեջ, որը Շվեդ-նորվեգական միության և Ռուսական կայսրության կոնդոմինիումի մաս էր կազմում։
Ճապոնացի կեսաֆիզիկոսների փորձի ժամանակ «քնած» ջրային արջերին տեղադրել են հերմետիկ պլաստիկ տարաների մեջ և սուզել ջրով լցված բարձր ճնշմամբ խցիկի մեջ' աստիճանաբար հասցնելով այն 600 մպա ։
Սակայն ուլտրամանուշակագույն սպեկտորի լիարժեք ճառագայթումը ունեցել է կրիտիկական ազդեցություն, երրորդ խմբի միայն 12 % է ապրել, նրանք բոլորը պատկանում էին տեսակին։
Հայտնի է, երբ անապատից վերցված մամուռը, որ չորացել էր 120 տարի շարունակ, ջրի մեջ տեղադրելուց որոշ ժամանակ անց նրա վրա հայտնաբերվել են բազմաթիվ սողացող ջրային արջեր։
Ծովի բնակիչները կազմում են մոտ 10 %, մյուսները հանդիպում են քաղցրահամ ջրամբարներում, իսկ մեծամասնությունը բնակվում է մամուռների և քարաքոսերի բարձիկներն, գետնի, ծառերի, լեռների և քարե պատերի վրա։
Այդ պահին շնորհիվ լայնացած անցքերի, բջիջների մեջ կարող են ընկնել այլ ԴՆԹ-ի մասնիկներ, որնք «կարվում» են գենոմին և մնում են նրանց հետ, եթե նրանց հայտնվելը չի բերում ճակատագրական հետևանքների, ապա օգնում է ջրային արջերի գոյատևմանը։
Շնորհիվ դրա ջրային արջերի ԴՆԹ-ն վերածվել է մի շարք սեփական և օտար մասնիկներից բաղկացած խճանկարի, այս կենդանիների էվոլյուցիայի 550 միլիոն տարիների ընթացքում։
Հյուսիսային Կարոլինայի համալսարանի գիտնականների հետազոտությունների արդյունքում Չապել Հիլլեում հայտնաբերվել է, որ ԴՆԹ-ի 38 000 գեներից ավելի քան 6500 հատվածներ «փոխառնված » էին այլ օրգանիզմներից։
Սակայն Մարկ Բլակստերի գլխավորությամբ Էդնիբուրգի համալսարանի գիտնականները հայտնաբերեցին, որ այլ գեների մասսայական փոխառնությունը, որ վերջերս իբրև հայտնաբերվել էր ջրային արջերի գենոմի մեջ, իրականում կարող է ԴՆԹ-ի աղտտոտվածություն լինի ուրիշի ԴՆԹ-ով, այս դեպքում՝ բակտերիալ։
Ջրային արջի գենոմը համարվում է հարաբերականորեն մեծ, էվոլյուցիայի տոհմածառում իրենց զբաղեցրած դիրքի համեմատ, այն իր մեջ պարունակում է 215 մլն նուկլեոտիդ, որը մոտ 2 անգամ ավելի մեծ է քան կլոր որդերինը, որոնց գենոմը համարվում է տիպային փոքր անողնաշարավորների համար։
Իսկ երրորդը, որ լաբրադորներին այդպես կոչել են պորտուգալացիները իրենց հրաշալի աշխատունակության համար, կոչելով իրենց լաբրադորներ , որը պորտուգալերենի թարգմանության մեջ նշանակում է «ջանադիր»։
Սաութֆիլդի քաղաքապետը 2005 թվականին մի օր նշանակեց Անդրանիկ Չալաբյանի օր, որպես բարի կամքի դեսպան, ով իր քաղաքը ճանաչված դարձրեց ամբողջ աշխարհի ընթերցողների միջոցով։
Նա հրավիրվում է որպես թղթակից անդամ «Ռազմական Պատմության Ամսագիր»-ում, պարբերաբար հոդվածներ է տպագրում «Սփյուռք» տեղեկագրում, «Նաիրի», «Ջանասեր», « -» և « » թերթերում։
Ֆիզիոլոգիական վարչության ձեղնահարկում Ստենլի Կերրի անձնական գրառումները հայտնաբերելուց հետո Անդրանիկ Չալաբյանը համագործակցում է նրա հետ, մինչև իր հոդվածների գրելն ու հրատարակելը։
Ստենլի Կերրը անցնելով թոշակի, տեղափոխվում է Նյու Ջերսի, 1965 թվականին, թողնելով Բեյրութի Ամերիկյան համալսարանի կենսաքիմիայի բաժնի վաստակավոր նախագահի կարիերան։
Մինչ համագործակցում է Ստենլի Կերրի հետ, Բեյրութի Ամերիկյան Համալսարանի վերահսկիչ Հենրի Վիլֆրիդ Գլոկլերը, ով Պրինցետոնում հարևան էր Ստենլի Կերրի հետ, վստահում է նրան գրելու իր անձնական հուշերը։
1977 թվականին Չալաբյանի ընտանիքը ներգաղթել է Դեթրոյթ, ԱՄՆ, որտեղ Չալաբյանն աշխատել է Ալեք Մանուկյան վարժարանում, որպես հանրային կապերի տնօրեն։