polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
2013 թվականի մայիսի 31-ին Սեմյոն Ֆոմինն ընդգրկվել է Ռուսաստանի ուսանողական հավաքականի ընդարձակ ցուցակում՝ մասնակցելու Կազանում անցկացվելի Համաշխարհային ունիվերսիադային, իսկ հունիսի 23-ին ընդգրկվել է վերջնական ցուցակում։
2011 թվականի նոյեմբերի սկզբին հրավիրվել է երկրի երկրորդ հավաքական, որի կազմում իր նորամուտը կատարել է նոյեմբերի 12-ին՝ մասնակցելով Լիտվայի հավաքականի դեմ խաղին, որն ավարտվել է ռուսների հաղթանակով (2:
2012 թվականի նոյեմբերի 28-ին հրավիրվել է Ֆուտբոլի ազգային լիգայի հավաքական ՝ մասնակցելու Իտալիայի ֆուտբոլի առաջնության Սերիա -ի թիմի դեմ խաղին։
1943 թ.-ի սեպտեմբերի 22-ին գումարտակի հրամանատար, կապիտան Բալայանը, առաջին գումարտակի երկու ջոկատների հետ առաջիններից էր, ով անցավ Դնեպերը Չերկասի շրջանի Կանև քաղաքի մոտակայքում։
Գետի աջ ափին կոտրելով հակառակորդի համառ դիմադրությունը՝ նրա հրամանատարությամբ գրավեցին Զարուբինցի գյուղը և մարտերով մոտեցան Գրիգորենկո գյուղին՝ դրանով ապահովելով բրիգադի ստորաբաժանումների անցումը։
Գարեգին Բալայանի խիզախ ու հնարամիտ գործողությունների շնորհիվ, Դնեպր գետը հատելիս, հատկապես աչքի ընկավ 69-րդ մեքենայացված բրիգադը, որի 41 զինվորներին շնորհվեց Խորհրդային Միության հերոսի կոչում, որից 32-ը' 1-ին մոտոհրաձգային գումարտակից և որի հրամանատարն էր կապիտան Գարեգին Բալայանը։
Ռուսական էքսպեդիցիոն կորպուսի կազմում մարտնչել է Ֆրանսիայի և Գերմանիայի տարածքում' 1916 թվականին որպես փոխգնդապետ ղեկավարել է 1-ին բրիգադի 2-րդ հատուկ գնդի գումարտակը, հետագայում Ֆրանսիայում եղել է Հատուկ բրիգադի գնդապետ։
Գեորգի Գոտուան «Ռուսական Պատվո Լեգիոնի» կազմակերպիչն ու հրամանատարն էր, որը դաշնակից բանակներից առաջինն էր, որ ճեղքեց նշանավոր «Գինդենբուրգի գիծը» 1918 թվականի սեպտեմբերի 1-ից 14-ը տեղի ունեցած Տերնի-Սորնի մարտերում և մտավ Մայնց։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո գտնվել է Կամավորական բանակում, 1919 թվականի սկզբում 2-րդ բանակային պահուստային գումարտակում, 1919 թվականի նոյեմբերի 3-ից' 7-րդ պահուստային գումարտակի հրամանատար։
Նրանք, նոր տեխնիկական նորարարություններ ներմուծելով ավիացիայի ոլորտ, ձգտում էին ապահովել գերակայությունը օդում և 1915 թվականի ամռանից մինչև 1916 թ. օդուժը ուներ բացարձակ առավելություն։
Նրանք մարտեր են մղել Առաջին համաշխարհային պատերազմի Արևելյան ճակատում՝ ընդդեմ ռուսական ավիացիայի և Իտալականում՝ ընդդեմ իտալական, անգլիական և ամերիկյան ուժերի դեմ։
Հենց Ցեպելինի նախագծած դիրիժաբլներն առաջին անգամ կյանքի կոչեցին ռազմավարական նշանակություն ունեցող օբյեկտների ռմբակոծման մարտավարությունը, թռիչքներ իրականացնելով Լոնդոն, Փարիզ, Վարշավա և Անտանտ դաշինքի թիկունքային այլ քաղաքներ։
Լոնդոնի վրա իրականացրած ռմբակոծությունից հետո, որն ավարտվեց գերմանական կողմի հսկայական կորուստներով՝ 1917 թվականից, դիրիժաբլները սկսեցին օգտագործվել միայն ծովային հետախուզության համար։
Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանը վերահսկողություն է իրականացնում մինչդատական վարույթի նկատմամբ (այդ թվում՝ լուծում է կալանքը՝ որպես խափանման միջոց ընտրելու, բնակարանում խուզարկությունը թույլատրելու հետ կապված հարցերը), ինչպես նաև ըստ էության քննում է քրեական դատավարության օրենսդրությամբ նախատեսված այլ գործեր։
Երևան քաղաքի Աջափնյակ և Դավթաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարան, Հայաստանի Հանրապետության դատական համակարգի մաս կազմող ընդհանուր իրավասության դատարան, որին ընդդատյա են քրեական և քաղաքացիական բոլոր գործերը, ինչպես նաև ընտրացուցակների ճշգրտման վերաբերյալ գործերը։
1988—1990 թվականներին Վամոշը Ֆուլբրայթի ծրագրով ապրել է ԱՄՆ-ում, որտեղ տարբեր համալսարաններում դասավանդել է կինոյի և թատերական արվեստի ֆակուլտետներում։
Միկլոշ Վամոշն օգտագործել է Տիբոր անունը մինչև 19 տարեկանը, երբ «Ույ իրաշ»-ի գլխավոր խմբագիր Միկլոշ Յովանովիչի խորհրդով փոխել է անունը Միկլոշի։
Մասնագետների պատրաստումը կատարվում է արվեստների հետևյալ ոլորտներում. գործիքային կատարողականություն (դաշնամուր, նվագախմբային լարային գործիքներ, նվագախմբային փողային գործիքներ, ժողովրդական գործիքներ), վոկալ արվեստ, կոմպոզիցիա, երաժշտագիտություն, խմբավարություն, ռեժիսորություն և դերասանական արվեստ (դրամատիկական թատրոնի և կինոյի դերասան, տիկնիկային թատրոնի դերասան), գեղանկարչություն, թատերա-դեկորատիվ գեղանկարչություն, էթնոերաժշտագիտություն, քանդակագործություն, դիզայն, թատրոնագիտություն։
Ուֆայի Զագիր Իսմագիլովի անվան արվեստի պետական ակադեմիան հիմնադրվել է 1968 թվականին Ուֆայում գործող Մոսկվայի Գնեսինի անվան պետական երաժշտական մանկավարժական ինստիտուտի ուսումնա-խորհրդատվական հաստատության բազայի հիման վրա ։
Ակադեմիայի շենքը գտնվում է քաղաքի հին հատվածում, և տեղակայված է Ազնվականների խորհրդարանի նախկին շենքում' Կիրովի թաղամասի Լենինի փողոց 14 հասցեում, որը կառուցվել է 1856 թվականին, դասական ոճով ըստ ճարտարապետ Ա. Ա. Գոպուսի նախագծի։
Ուֆայի Զագիր Իսմագիլովի անվան արվեստի պետական ինստիտուտ կամ Զ. Իսմագիլովի անվան ԱՊԻ, , Բաշկորտոստանի մայրաքաղաք Ուֆայում գտնվող միակ բազմաֆունկցիոնալ բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը, որը մասնագետներ է պատրաստում Բաշկորտոստանի, ինչպես նաև Ռուսաստանի Դաշնության հարևան շրջանների մշակույթի և արվեստի կրթական հաստատությունների և կազմակերպությունների համար։
Ուֆայի Զ. Իսմագիլովի անվան արվեստի պետական ինստիտուտի 4 ֆակուլտետների 23 ամբիոնների մանկավարժները պատրաստում են 32 մասնագիտությունների և ուղղությունների բարձրագույն կրթության մասնագետներ։
Համարվում է, որ նկարի առեղծվածային խորհրդապաշտությունը միստիկ զգաղցողություն է հաղորդում դիտողին, ինչը բնորոշ էր այն ժամանակվա քաղաքացիների հասարակական գիտակցությանը։
Անգլիացի արվեստագետ Դևիդ Դեյվիսը փաստում է, որ Էլ Գրեկոյի ոճի բացահայտման գաղտնիքը թաքնված է պլատոնականության և նեոպլատոնականության ուսմունքներում, Պլոտինոսի աշխատություններում, եկեղեցու հայրերի գործերում և պատարագային երգեցողության մեջ։
Վան Գոգի «Աստղալից գիշեր» և Ուիլյամ Թըրների մի քանի բնապատկերների հետ նկարը համարվում է երկնքի տեսարան պատկերող ամենահայտնի նկարներից մեկը եվրոպական գեղանկարչության մեջ։
Օրինակ' Տոլեդոյի տաճարի բարձր զանգակատունը հյուսիսից տեսանելի չէ, սակայն Էլ Գրեկոն պատկերել է այն նույն տեսքով, ինչն ունի տաճարը քաղաքի արևելյան կողմից։
Ամպրոպային երկինքը հանդիպում է նրա բազմաթիվ սրբապատկերներում («Լաոկոոն», «Հայտնության հինգերորդ դրոշմը», «Սուրբ Մարտին», «Սուրբ Դոմինիկ»)։
Նատյուրմորտ» , «Կոլայի ծոց», «Գարնանային հեղեղում» , «Գազատարի ուղեգծին» , «Մայիսյան օր» , «Բակ Ղրիմում» , «Ծովածոցում» , «Ռոժդեստվենո։
Ճանապարհին» , «Աշնանային այգի», «Հերկում» , «Աշնանային օրեր» , «Խոտհնձից առաջ», «Հունիս» , «Աշնանային եղանակ» , «Առավոտը գետի ափին» , «Առուն ձյան մեջ» և այլ նկարներ։
Վլադիմիր Պրոշկինը սովորել է Լենինգրադի Գեղարվեստի միջնակարգ դպրոցում , Լենինգրադի Իլյա Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտում ։
Նրա ծնողները՝ Վիկտորյա Բելակովսկայան ու Վիկտոր Պրոշկինը , եղել են հայտնի նկարիչներ, Գեղարվեստատեխնիկական բարձրագույն ինստիտուտի (ներկայում՝ Սանկտ Պետերբուրգի Իլյա Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտ) շրջանավարտներ։
Վլադիմիր Վիկտորովիչ Պրոշկին , ռուս գեղանկարիչ, գծանկարիչ, Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր նկարիչ , Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության անդամ (մինչև 1992 թվականը՝ ԽՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն)։
1980-ական ու 1990-ական թվականների սահմանագծին Վլադիմիր Պրոշկինի աշխատանքները ներկայացվել են Եվրոպայի հանրությանը՝ մասնակցելով մի շարք արասահմանյան ցուցահանդեսների։
Դյուլա Վլասսիքսը օրենք է ընդունել, ըստ որի, թույլատրվում էր կանանց, այդ թվում նաև Ստեինբերգերին, հաճախել Բուդապետի Լորանդ Էտվյոշի անվան համալսարան՝ բժշկություն ուսանելու համար։
Վիլմա Հուգոննային, ով հունգարացի կոմսուհի էր, 1879 թվականին Ցյուրիխում ստացել է բժշկի որակավորում, սակայն նրան Հունգարիայում բժշկությամբ զբաղվել թույլատրվեց միայն 1897 թվականին։
Նկարչության բնագավառում ունեցած հաջողությունների համար նա երեք անգամ արժանացել է փոքր արծաթե մեդալի , երկու անգամ՝ մեծ արծաթե մեդալի , 1859 թվականին պարգևատրվել է փոքր ոսկե մեդալով «Տեսարան Օլիմպիական խաղերից» նկարի համար, իսկ 1862 թվականին ստացել է Ակադեմիայի մեծ ոսկե մեդալ «Հուդայի համբույրը» էսքիզի համար։
1851 թվականին Բոգդան Վենիգն ընդունվել է Գեղարվեստի կայսերական ակադեմիա, որտեղ սովորել է պատմական գեղանկարչության դասարանում՝ աշակերտելով Ակադեմիայի գեղանկարչության ու քանդակագործության գծով ռեկտոր, պրոֆեսոր Ֆեոդոր Բրունիին։
1863 թվականի նոյեմբերի 9-ին Բոգդան Վենիգը մասնակցել է «տասնչորսի խռովությանը»՝ հրաժարվելով մասնակցել մեծ ոսկե մեդալի համար անցկավող մրցույթին, որ նվիրված էր Գեղարվեստի ակադեմիայի հարյուրամյակին։
Բոգդան Վենիգը ծնվել է 1837 թվականի հուլիսի 18-ին Ռևելում , երաժշտության ուսուցիչ, Ռևելի Սուրբ Նիկոլայի լյութերական եկեղեցու երգեհոնահար ու ջութակահար Գոտլիբ Ֆրիդրիխ Վենիգի ընտանիքում։
1865 թվականից Բոգդան Վենիգը գեղանկարիչներ Իվան Կրամսկոյի ու Նիկոլայ Կոշելևի հետ միասին աշխատել է Մոսկվայի Փրկչի տաճարի գլխավոր գմբեթի նկարազարդմամբ, որ կատարվել է ըստ Իվան Կրամսկոյի ու Ալեքսեյ Մարկովի սկզբնական ուրվագծերի։
1918-1919 թվականներին եղել է Կազանի նահանգի զինկոմ, նահանգային հեղկոմի նախագահ, Կազանի կայազորի պետ և Կազանի պաշտպանական շրջանի պարետ, այնուհետև' Կուրսկի և Ատկարսկ-Ռտիշչևի պաշտպանական շրջանի պարետ։
1919 թվականի հոկտեմբերին գեներալ Յուդենիչի զորքերի հարձակման ժամանակ եղել է Պետրոգրադյան պաշտպանական շրջանի ղեկավար, այնուհետև' Հատուկ բրիգադի հրամանատար, 1920 թվականի հունվար-օգոստոսին' 55-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։
1920 թվականի հոկտեմբեր-նոյեմբերին զինկոմ էր, 1920 թվականի նոյեմբերից մինչև 1921 թվականի ապրիլը' Պետրոգրադի ռազմական օկրուգի զորքերի հրամանատար, միաժամանակ, 1920 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1921 թվականի մարտը' 7-րդ բանակի Հեղափոխական ռազմական խորհրդի անդամ։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո անցել է Խորհրդային իշխանության կողմը, եղել բանակային գործկոմի նախագահության անդամ և Հյուսիսային ռազմաճակատի 1-ին բանակի կոմիսար, 1918 թվականից' ԽՄԿԿ անդամ։
Ավագ Վասկովը, մարտիկներ Ժենյա Կոմելկովան, Ռիտա Օսյանինան, Լիզա Բրիչկինան, Գալյա Չետվերտակը և Սոնյա Գուրվիչը դուրս են գալիս դիվերսանտներին բռնելու, որոնց հնարավոր նպատակը երկաթուղին էր։
Իսկ արշալույսներն այստեղ խաղաղ են , խորհրդային երկմասանոց գեղարվեստական կինոնկար, որը նկարահանվել է 1972 թվականին, ռեժիսոր Ստանիսլավ Ռոստոցկու կողմից' Բորիս Վասիլևի համանուն վիպակի մոտիվներով։
1944 թվականին բացել է «Շահինյան» լուսանկարչատունը, որտեղ լուսանկարվել են Մեծի Տանն Կիլիկիո Գարեգին Ա վեհափառը, Հակոբ Օշականը, Արշակ Չոպանյանը, Աշոտ Զորյանը, Սարուխանը։
Համագործակցել է Հալեպի Սենտ Լուիս հիվանդանոցի առաջատար ֆրանսիացի վիրաբույժ Ֆրիշոյի հետ, պատրաստել լուսանկարներ բժշկական գրքի համար, ստեղծել վիրահատական գործողություններին նվիրված կինոժապավեն։
1962 թվականին Ավետիսը որդու՝ Հրայրի հետ այցելել է Հայաստան, Երևանում հյուրընկալվել եղբոր՝ Գեղամ Շահինյանի մոտ, որը Երևանի պետական համալսարանի ռոմանա-գերմանական բաժնի ֆրանսիական ամբիոնի վարիչն էր։
Այդ ընթացքում լուսանկարել է Հարություն Կալենցին, Հովհաննես Շիրազին, Երվանդ Քոչարին, Հովհաննես Բադալյանին, Նար Հովհաննիսյանին և այլ հայ արվեստագետների։
1950-1960 թվականներին լուսանկարել է Սիրիայի պաշտոնատար անձանց' Շոքրի Քութալիին, Հուսնի Զայիմին, Չիչեքլիին, Գամալ Աբդուլ Նասերին և այլոց, լուսանկարել է արաբ արվեստագետների' երգչուհի Ֆեյրուզին, արձանագործ Ֆաթհի Մուհամմեդին։
1955 թվականին Հալեպում բացվել է «Սարյան» ակադեմիան, որի հիմնադիրներն են եղել Ռոբերտ Ճեպեճյանը, Զարեհ Կարապետյանը, Անահիտ և Ավետիս Շահինյան ամուսինները։
Դա դժգոհություններ է առաջացնում նկարչի ընտանիքի անդամների մոտ, և ի վերջո բազմաթիվ կոնֆլիկտները բերում են նրան, որ նկարչի խանդոտ կինը Գրիտին վտարում է տնից։
Նա օգնում է դուրս հանել Միսլոնգխին քաղաքը 1823 թվականի առաջին պաշարումից և անում է ամեն հնարավորը, որպեսզի փրկի քաղաքը երկրորդ' 1826 թվականի պաշարման ժամանակ։
Նույն թվականին նա նշանակվում է ստեղծված հունական հայրենասիրական ուժերի գլխավոր հրամանատար, բայց չի կարողանում ակտիվորեն համագործակցել անկախության համար պայքարի կազմակերպիչների և օտարերկրյա համախոհների հետ։
Նրա ամենից հայտնի հաղթանակը եղել է Արախովի ճակատամարտը, որտեղ նրա բանակը մյուս հեղափոխական գործիչների հետ միասին ջախջախել է Մուսթաֆա և Կեգագիա բեյերի հրամանատարության տակ գործող թուրքական և ալբանական ուժերին։
Նա Ալի-պաշայի մոտ որպես թիկնապահ է աշխատում մի քանի տարի, մինչ կկորցներ օսմանյան ռազմական առաջնորդի դիրքը և կփախչեր լեռները, որպեսզի կյանքը շարունակեր կլեֆտի կարգավիճակով։
Պատերազմի վաղ շրջանում Կարայակիսը ծառայում է Մորեայի ոստիկանությունում , որտեղ նա մասնակցում է առաջնորդների մեջ ծագած ինտրրիգներին, որոնք բաժանել էին հունական ղեկավարությունը։
Նա գիտակցում է, որ Հունաստանին անհրաժեշտ է կայուն ղեկավարություն և կողմնակից էր Իոանիս Կապոդոդիստրիային,որն ավելի ուշ դառնալու էր Հունաստանի պետության առաջին ղեկավարը։
բանակը , որը կոչվում էր նաև «Թուրքական հինգերորդ բանակ» կամ օսմանյան դաշտային բանակ՝ Օսմանյան կայսրության զինված ուժերի ռազմական կազմավորում է՝ զորամիավորում, դաշտային բանակ Օսմանյան ցամաքային զորքերի կազմում։
բանակը կազմավորվել է 1915 թվականի մարտի 24-ին՝ Օսմանյան կայսրությունում Հայոց ցեղասպանության սկսվելուց մեկ ամիս առաջ, և լուծարվել է 1918 թվականի հոկտեմբերին, երբ ակնհայտ էր Օսմանյան կայսրության պարտությունը Առաջին համաշխարհային պատերազմում։
Այնուհետև այդ բանակի հրամանատարությունն անցավ Վեհիբ փաշային , որի վրա դրվեց Հելեսպոնտոսի պաշտպանության պատասխանատվությունը, թեպետ օսմանյան դաշտային բանակի նախորդ հրամանատարը՝ Լիման ֆոն Սանդերսը դեռևս շատ մեծ ազդեցություն ուներ։
1915 թվականի գարնանը Անտանտայի պետությունները՝ մասնավորապես Անգլիան և Ֆրանսիան սկսեցին Դարդանելի ռազմագործողությունը, որի նպատակներն էին գրավելու Դարդանելը, բացելու դեպի Ռուսաստան Միջերկրական-ծով-Սև ծով ծովային ուղին, պատերազմից դուրս բերելու Օսմանյան կայսրությանը։
Դրանց հետ միասին Դարդանելի պաշտպանությանը մինչև Սարի Բաիրի ճակատամարտը' մասնակցում էր նաև դաշտային բանակի կազմում գտնվող մեկ առանձին հետևակային զորագունդ և հեծելազորային մեկ բրիգադ։
Եվս չորս դիվիզիա՝ Անզակում՝ կազմում էին ** բանակային կորպուսը (Ընդհանուր թվով՝ 6 հետևակային դիվիզիա՝ Հելլեսում, 4 հետևակային դիվիզիա՝ Անզակում)։
Ջոզեֆ Նիկոլոսի (, հունվարի 21, 1947, Տիրգու Ժիու, Ռումինիա - մարտի 8, 2017, Կալիֆորնիա, ԱՄՆ), ամերիկացի կլինիկական հոգեբան, սեքսոլոգ, -ի նախկին նախագահ, Էնսինոյի Սուրբ Թովմա Աքվինացու կլինիկայի հիմնադիր և տնօրեն , հոգեբանական գիտությունների դոկտոր։
Իր աշխատանքում Ջոզեֆ Նիկոլոսին առաջնորդվում էր վերականգնողական թերապիայի սկզբունքներով, որը փորձում է մարդկանց օգնել հաղթահարել կամ թուլացնել իրենց համար անցանկալի նույնասեռական ցանկությունները։
Շրջագայելիս իր հետ տանրել է աշակերտներից մեկին, ավելի հաճախ Ջիվանին, ով մի անգամ Խերթվիսում մրցույթի ժամանակ իր վարպետին դուրս է բերում ծանր կացությունից։
Սիայի (Սիայի Ղազար Կարապետյան, անվանել են՝ Ղարա-Ղազար, ծննդյան թիվը հայտնի չէ - վախճանվել է 1903 թվականի մայիսի 19-ին), աշուղ, 19-րդ դարի վերջերի 20-րդ դարի սկզրների Ջավախքի աշուղներից։
Սիային ապրել է Կարզախում, որը Ախալքալաքի գավառի մեծ գյուղերից էր, ուր հաճախում էին հայ, վրացի, թուրք և այլ ազգի շատ աշուղներ, ելույթներ էին ունենում շփվում տեղի աշուղների հետ։
Յանիս Պավլովիչ Ստրադինշ կամ Յան Ստրադինշ , խորհրդային լատիշ գիտնական, պրոֆեսոր, Լատվիայի գիտությունների ակադեմիայի անդամ, հասարակական գործիչ ֆիզիկական-օրգանական քիմիայի բնագավառի 330 հոդվածների և 7 գրքերի հեղինակ, ինչպես նաև պատմության և գիտության, տեխնիկայի և մշակույթի այլ ոլորտների վերաբերյալ 270 հոդվածների և 20 գրքերի հեղինակ։
«Բար Ֆոլի Բերժերում» ստեղծագործության հետին պլանում պատկերված է մեծադիր հայելի, որտեղ արտացոլված է մարդկային մեծ բազմություն, որոնք գտնվում են «Ֆոլի Բերժեր» բարում։
Հեղինակին հաջողվել է աղջկան նկարել անասելի մենության մեջ՝ ուտող, խմող, զրուցող և ծխող մարդկանց շրջապատում, որոնք հետևում են ճոճաձողի վրա գտնվող ակրոբատին. վերջինիս ոտքերը երևում են նկարի վերին ձախ հատվածում։
Նման խաբկանք ստեղծող հայելիներ շատ նկարիչներ են պատկերել իրենց կտավներում, որոնցից առավել նշանակալի են Դիոգո Վելասկեսի «Լաս Մենինաս» և Յան վան Էյքի «Առնոլֆինի ամուսինների դիմանկարը» կտավները։
Գերեզմանատանը կան եղբայրական գերեզմաններ, որտեղ թաղված են Բորոդինոյի ճակատամարտում զոհվածները, 1896 թվականի մայիսի 18-ին տեղի ունեցած Խոդինկայի ողբերգության զոհերը, 1941 թվականին Մոսկվայի պաշտպանության ժամանակ զոհվածները։
Գերեզմանատան ելգի մոտ տեղակայված անկելանոցի ու հյուրանոցի ամպիրային շենքերը կառուցվել են 1820-1823 թվականներին ճարտարապետ Ալեքսանդր Էլկինսկու նախագծով։
Առողջապահական նպատակներով Եկատերինա -ն արգելել է մահացածներին թաղել քաղաքի տարածքում, ինչից հետո Մոսկվայի շարքային բնակիչների զանգվածային թաղումների վայր է դառնում քաղաքից դուրս գտնվող Վագանկովյան գերեզմանատունը։
Երկու նավերը միաժամանակ հուլիսի 18-ին դուրս եկան Շանհայից, երկու շաբաթից փոթորկի ժամանակ նավը կորցրեց ղեկը, և նավապետ Մաուդին նավը քամուց պաշտպանեց լողացող խարիսխի միջոցով, մինչև տախտակամածից հանեցին պահուստային ղեկը։
Այնուամենայնիվ, նավը միշտ կհիշվեր պատմության մեջ նրա համար, որ նավի նավապետը վթարից հետո ոչ միայն չէր հանձնվել, այլև որոշում էր կայացրել շարունակել մրցավազքը բաց ծովում ղեկ ունենալու պատրանք ստեղծելով, և դրա պատճառով ընդամենը մեկ շաբաթ էր կորցրել։
Կա մի աղբյուր, ըստ որի Ջոն Ուիլիսը նավի անվանումը տվել է մի նկարից, որտեղ պատկերված էր գիշերային կարճ վերնաշապիկով մի երիտասարդ ու հմայիչ թռչող կախարդ։
Նավը նախագծվել է Հերկուլես Լինտոնի կողմից, կառուցվել և Կլայդ գետ է բաց թողնվել 1869 թվականի նոյեմբերի 23-ին շոտլանդական Դամբարտոն քաղաքում Սքոթ և Լինթոն ընկերության կողմից Ջոն «Ջոկ» Ուիլս' «Սպիտակ ծղոտե գլխարկ» անունով հայտնի կապիտանի պատվերով:
Պետական հանձնաժողովի նախագահ, կոմպոզիտոր Ռուբեն Ալթունյանի խորհրդով Հովհաննիսյանը ուսումը շարունակել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում , միևնույն ժամանակ ուսանել է նաև դիրիժորական բաժնում՝ պրոֆեսոր Կարինե Աթանեսյանի մոտ։
Դեռ ուսանողական տարիներից Հովհաննիսյանը ապրել է ակտիվ ստեղծագործական կյանքով, համերգներով հանդես է եկել մայրաքաղաքի տարբեր բեմահարթակներում և Հայաստանի շրջաններում, այդ թվում նաև Գյումրիի թիվ 5 երաժշտական դպրոցում, տարբեր զորամասերում։
1976-1981 թվականներին սովորել է Գյումրիի Շերամի անվան թիվ 5 երաժշտական դպրոցում, , Անահիտ Հովհաննիսյան ), 1981-1985 թվականներին՝ Կարա-Մուրզայի անվան երաժշտական ուսումնարանում , Նինա Օսևսկայա , Ազատ Շիշյան ), 1985-1990 թվականներին սովորել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում , պրոֆեսոր Կարինե Աթանեսյան )։
Սկզբում Տեքստիլագործների պալատի ժողնվագարանների ինքնագործ անսամբլում, ապա, երբ ձևավորվել է Գյումրիի ժողնվագարանների պետական նվագախումբը , Հովհաննիսյանը դարձել է նվագախմբի առաջատար քանոնահարուհին։
Մենահամերգներ և համերգներ սեփական ստեղծագործություններով Գյումրիում , Երևանում , Վանաձորում , Արմավիրում , Գյումրիում , Մոսկվա , Երևան , Գյումրի «Գոհար» երաժշտանոցում , Երևան , Գյումրի , Արմավիր
2010 թ. – ապրիլին Ամերիկահայ մշակութային ֆոնդի «Փերիա» մշակութային կենտրոնի հրավերով մենահամերգ է ունեցել ԱՄՆ Լոս-Անջելեսի Թահանգա քաղաքում, մասնակցել մշակութային կենտրոնի մի շարք միջոցառումների։
Նույն մշակութային կենտրոնի կողմից նկարահանվել են «Գյումրվա» և «Ռապսոդիա 1» տեսահոլովակները. Ծ. Հովհաննիսյանի ստեղծագործությունները՝ հեղինակի և Լիանա Մարտիրոսյանի կատարումով։
Ծովինար Միսակի Հովհաննիսյան , երաժիշտ , քանոնահար, դիրիժոր, ստեղծագործող, կոմպոզիտոր, գրքերի հեղինակ, նորարար, պրոֆեսոր, ՀՀ վաստակավոր մանկավարժ, «Մանկավարժական փառք» և «Գրիգոր Նարեկացի» մեդալակիր։
2014 թ.-ին հրապարակվել է 2013 թ.-ին ձայնագրված «ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՁԱՅՆԸ» թվային ալբոմը, որից մեկ նվագ դարձել է ֆիլմ, որի առաջին ցուցադրությունը Երևանում եղել է 2016 թ.:
2011 թ. – մայիսին հրավեր է ստացել Մելոդի Միշելի կողմից Ֆրանսիա և Շվեյցարիա համերգների, «Գուսան» համույթի գործակցությամբ ունեցել է համերգ նաև Շվեյցարիայի Բեռն և Բալեզ քաղաքներում։
1987 թ. – ԽՍՀՄ Կոոպերատիվ շարժման տարիներին բազմաթիվ համերգներ է ունեցել Հայաստանի տարբեր մարզերում, երգիչներ Էդվարդ Դարբինյանի, Սուսաննա Սաֆարյանի և այլոց հետ։
2006 թ. – բարեգործական համերգ' Ամերիկահայ «Փերիա» մշակութային կենտրոնի նախաձեռնությամբ (Հակոբ Պարոնյանի Անվան Երաժշտական Կոմեդիայի Պետական Թատրոնի դահլիճ)։
2012 թ. – ապրիլի 25-ին՝ համերգ և գրքի շնորհանդես Կոմիտասի անվան Կամերային երաժշտության տան դահլիճում՝ Շուշանիկ Սաղաթելյան և Ծովինար Հովհաննիսյան դուետով։
1987 թ. – Ծ. Հովհաննիսյանը կատարել է Գրիգոր Հախինյանի «Կոնցերտի» պրեմիերան և դարձել «Սայաթ-Նովայի» անվան հանրապետական մրցույթի առաջին մրցանակի դափնեկիր։
2013 թ. – ՀՀ Ֆիլհարմոնիկ սիմֆոնիկ նվագախմբի հետ Ծ. Հովհաննիսյանը կատարել է Ա.Սաթունցի «Կոնցերտինոյի» պրեմիերան՝ կոմպոզիտորի 100-ամյակին նվիրված համերգին։
2014 թվականի հոկտեմբերին, Գաննը հաստատեց, որ գլխավոր հերոսների ճակատագրերը կվերադառնան երկրորդ մասում, ուրիշ հերոսների հետ միասին, ինչպես նաև տեղեկացրեց, որ ֆիլմի թողարկման ժամկետը տեղափոխվել է 2017 թվականի մայիսի 5։
Հաջորդող ամիսներին Մայքլ Ռուկերը հայտարարեց, որ վերադառնում է Իոնդի դերին, ասելով, որ նա անհամբերությամբ սպասում է հետևելով հերոսների նոր իրադարձություններին և շատ էր ուրախացել, որ «իր դերը ընդլայնել են»։
Քրիս Փրեթը, ով խաղացել է Փիթեր Քվիլլի դերը առաջին մասում, հայտարարեց, որ երկրորդ մասը կլինի իր ծրագրերից մեկը, և Բրեդլի Քուփերը հետաքրքրություն և անհանգստություն հաղորդեց, երբ նրան հարցրին, թե արդյոք կվերադառնա Հրթիռի դերի հնչյունավորմանը երկրորդ մասում։
Գլխավոր դերերը կատարում են Քրիս Փրեթը, Զոյի Սալդանան, Դեյվ Բատիստան, Վին Դիզելը, Բրեդլի Քուփերը, Քերեն Գիլանը, Գլեն Քլոուզը և Կուրտ Ռասել։
2014 թվականի մայիսին ընկերության գլխավոր տնօրեն Բոբ Այգերը հայտարարեց ապագայում «Գալակտիկայի պահապանները» ֆիլմի հայտնվելու մասին. «Մենք աշխարհին ցույց ենք տալու -ի ավելի ֆանտաստիկական պատմությունը, «Գալակտիկայի պահապանները» ֆիլմի նոր դերասանական կազմով, որը ցանկանում էինք ցուցադրել դեռ անցած շաբաթ, և մենք հավատում ենք, որ նա ունի շատ ուժեղ պոտենցիալ արտոնության զարգացման համար»։
Առաջին ֆիլմի ավարտից երկու ամիս անց, Գալակտիկայի պահապանները շարունակում են ճանապարհորդել տիեզերքով և պայքարել կրկին ընտանիք ձեռք բերելու համար, ընդ որում օգնել Փիթեր Քվիլլին բացահայտել իր իրական ծագումնաբանությունը։
Երգչուհու սպասված երկրորդ ալբոմի' -ի սպասված թողարկումը դարձրեց նրան առաջին կինը, ում սկավառակը միանգամից դեբյուտացվել է հիմնական ամերիկյան 200 հիթ-շքերթի առաջին հորիզոնականում ։
Չորս սինգլներ՝ « », «' », « » և « » երգերը, դարձել են 1 100 հիթ-շքերթում, այսինքն երգչուհին ունեցել է 7 անընդմեջ 1 հիթեր , այսինքն՝ Ուիթնին սահմանել է և խմբերի ռեկորդը ։
1998 թվականի փետրվարին կայացած Գրեմմիի 30-րդ մրցանկաբաշխության ժամանակ, -ը ստացել է 4 անվանակարգ, ներառյալ' «Տարվա լավագույն ալբոմ», «Տարվա լավագույն երգ» և ստացել է մեկ մրցանակ «Լավագույն կանացի փոփ-կատարում» անվանակարգում « » երգի համար։
1907 թվականի օգոստոսին Ազարևը եղել է 10-րդ Արևելասիբիրական հրաձգային գնդի հրամանատար, նույն թվականի դեկտեմբերի 4-ին նշանակվել է 5-րդ Անդրկասպիական հրաձգային գնդի հրամանատար, 1910 թվականի հուլիսի 24-ին եղել է 14-րդ Թուրքեստանյան հրաձգային գնդի հրամանատար, նույն տարում ստացել սուրբ Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի շքանշան։
Սարիղամիշի տակ մղվող մարտերում հաջողությունների համար 1915 թվականի հունվարի 5-ին ստացել է գեներալ-մայորի կոչում և 1915 թվականի մայիսի 20-ից նշանակվել 4-րդ Թուրքեստանյան հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար։
Ալաշկերտի օպերացիայում հաջողության համար 1916 թվականի հունվարին պարգևատրվել է Գեորգիևյան զենքով, իսկ Էրզրումյան մարտերում, որտեղ Ազարևը գեներալ Չապլիգինի և Անդրիևսկու ջոկատների հետ համատեղ ջախջախում է թուրքական բանակի 10-րդ բանակային կորպուսը, Գերագույնի 1916 թվականի հունիսի 10-ի հրամանով պարգևատրվել է սուրբ Գեորգիի 4-րդ աստիճանի շքանշանով։
Այնուհետև Ազարևը ավարտել է 3-րդ Ալեքսանդրովյան ռազմական ուսումնարանը և 1884 թվականին ստանալով պոդպորուչիկի կոչում' գործուղվել 7-րդ հրաձգային գումարտակ։
Այս գումարտակում Ազարևը հաջորդաբար ստացել է պորուչիկի , շտաբս-կապիտանի , կապիտանի կոչումներ և շուրջ տասը տարի զբաղեցրել վաշտի հրամանատարի պաշտոնը։
1900-1901 թվականներին Ազարևը մարտնչել է Չինաստանում կռփամարտիկների դեմ և գերազանց ծառայության համար 1901 թվականին պարգևատրվել է սուրբ Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի սրերով ու ժապավենով և սուրբ Աննայի 3-րդ աստիճանի սրերով ու ժապավենով շքանշաններով, 1902 թվականի փետրվարի 26-ին ստանալով փոխգնդապետի կոչում։
Դրանից հետո Ազարևը մասնակցել է ռուս-ճապոնական պատերազմին և 1905 թվականին ճապոնացիների դեմ մարտական հաջողությունների համար պարգևատրվել է սուրբ Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի սրերով ու ժապավենով և սուրբ Աննայի 2-րդ աստիճանի սրերով ու ժապավենով և սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի սրերով ու ժապավենով շքանշաններով և 1906 թվականին ստացել գնդապետի կոչում։
1910 թվականի սկզբին Օլգա Ռոզանովան Պետերբուրգում ծանոթացել է Նիկոլայ Կուլբինի, իսկ վերջինիս միջոցով՝ Միխայիլ Մատյուշինի ու Ելենա Գուրոյի հետ, ում բնակարանում մասնակցել է նկարիչների «Երիտասարդական միության» ստեղծմանը։
1911 թվականին նա Մոսկվայից տեղափոխվել է Պետերբուրգ և ընդունվել Ե. Զվանցևայի գեղարվեստի դպրոց, որտեղ այդ ժամանակ դասավանդում էին Մստիսլավ Դոբուժինսկին ու Կուզմա Պետրով-Վոդկինը, սակայն շուտով թողել է ուսումը։
1896 թվականին Ռոզանովների ընտանիքը տեղափոխվել է Վլադիմիր, որտեղ նրանք բնակվել են քաղաքի հին կենտրոնում՝ Օլգայի մոր՝ Բորիսոգլեբսի փողոցում գտնվող տանը :
Այդ տարիներին ստեղծված աշակերտական էտյուդներն էլ համարվում են Օլգա Ռոզանովայի հայտնի աշխատանքներից ամենավաղ ստեղծվածները և ներկայացվել են 1919 թվականին տեղի ունեցած հետմահու ցուցահանդեսում։
Հայրը՝ Վլադիմիր Յակովլևիչ Ռոզանովը, եղել է գավառական իսպրավնիկ, կոլեգիական ասեսոր, մայրը՝ Ելիզավետա Վասիլևնա Ռոզանովան , եղել է քահանայի դուստր։
Այդ ժամանակ նրա ոճը կուբիզմից ու իտալական ֆուտուրիզմից զարգանալով հասել էր մաքուր աբստրակցիայի, որում կոմպոզիցիան ստեղծվում է տեսողական կշիռ և գույների փոխադարձ կապ։