polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ըստ օրենքի պահանջի՝ փոփոխությունների առաջարկը պետք է անցներ երկու հաջորդական խորհրդարաններով, այնուհետև՝ հանրաքվեով, որը տեղի ունեցավ 1953 թվականի մարտի 27-ին։
Հոր մահից հետո 1972 թվականի հունվարի 14-ին ժառանգել է գահը, ժառանգորդ էր դարձել 1953 թվականին, երբ սահմանադրական բարեփոխումից հետո կանայք գահը ժառանգելու իրավունք ստացան։
Մարգարետ -ը դարձավ Դանիայի առաջին կին միապետը Մարգարետ -ի կառավարումից ի վեր, ով Կալմարյան միության օրոք 1375–1412 թվականներին ղեկավարել էր Սկանդինավյան երկրները։
Արքայադուստր Մարգարետը ծնվել է 1940 թվականի ապրիլի 16-ին Կոպենհագենի Ամալիենբորգ պալատում՝ թագաժառանգ Ֆրեդերիկի, հետագայում՝ Ֆրեդերիկ թագավոր, և թագուհի Ինգրիդի ընտանիքում։
Նրա հայրը եղել է Դանիայի թագավոր Քրիստիան -ի ավագ որդին, մայրը՝ թագաժառանգ Գուստավ Ադոլֆի և Վիկտորիա թագուհի արքայադուստր Մարգարետի միակ դուստրը։
1944 թվականին, երբ Մարգարետը 4 տարեկան էր, ծնվեց նրա առաջին քույրը՝ Դանիայի արքայադուստր Բենեդիկտան, ով հետագայում ամուսնացավ Սեյն Վիթգենսթեյն-Բերլբուրգի Ռիչարդ 6-րդ արքայազնի հետ և տարվա մի մասն ապրում են Գերմանիայում։
Երկրորդ քույրը՝ Աննա-Մարիա Դանիացին, ծնվել է 1946 թվականին, հետագայում ամուսնացել է Հունաստանի վերջին թագավոր Կոնստանտին -ի հետ և ապրում է Հունաստանում։
Նրա կնքահայրերն են եղել՝ Քրիստիան թագավորը , Դանիայի արքայազն Կնուդը , Դանիայի արքայազն Աքսելը , Գուստավ -ը , Գուստավ Ադոլֆը , արքայազն Գուստավ Ադոլֆը , արքայազն Արթուրը ։
Երբ Մարգարետը ծնվեց, Դանիայում միայն արական սեռի ներկայացուցիչները կարող էին ժառանգել գահը ըստ 1850-ական թվականներին ուժի մեջ մտած իրավահաջորդության փոփոխության մասին օրենքի, երբ Գլյուքսբուրգների ճյուղն ընտրվեց որպես ժառանգորդ։
Մարգարետ է անվանվել ի պատիվ իր մայրական հանգուցյալ տատիկի՝ Կոննաուտի Մարգարետ թագուհու, Ալեքսանդրինա՝ ի պատիվ հայրական տատիկի՝ Ալեքսանդրինա Մեկլենբուրգ-Շվերինսկայի և Ինգրիդ ի պատիվ իր մոր՝ թագաժառանգ արքայադուստր Ինգրիդի։
1960 թվականին Շվեդիայի և Նորվեգիայի արքայադստրերի հետ Մարգարետը մեկնեց ԱՄՆ ճամփորդության, որը ներառում էր այդ Լոս Անջելես և , որտեղ նրանք հանդիպեցին բազմաթիվ նշանավոր աստղերի, այդ թվում Դին Մարտինին, Ջերրի Լյուիսին և Էլվիս Փրեսլիին։
Մանե Վանյայի Թանդիլյան , հայ կուսակցական-քաղաքական գործիչ, հաշվապահ, «Ապրելու երկիր» կուսակցության համահիմնադիր, նախագահ, Արցախի Հանրապետության Աշխատանքի, սոցիալական և միգրացիոն հարցերի նախկին նախարար, ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախկին նախարար, Հայաստանի 6-րդ և 7-րդ գումարման Ազգային ժողովի պատգամավոր, «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության նախկին անդամ, ՀՀ ԱԺ «Լուսավոր Հայաստան» խմբակցության նախկին քարտուղար, ՀՀ ԱԺ ֆինանսավարկային և բյուջետային հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախկին նախագահ։
Հատկանշական է, որ երբ 2018 թվականի մայիսին Նիկոլ Փաշինյանի կառավարությունում նշանակվեց Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար, աշխատանքային առաջին օրը հայտարարեց, որ պետք է ներդնել կուտակային համակարգը։
2018 թվականին «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցության համապետական ցուցակում զբաղեցրել է երկրորդ տեղը, ինչպես նաև ռեյտինգային ընտրակարգով առաջադրվել է Երևանի Կենտրոն, Նորք-Մարաշ, Էրեբունի և Նուբարաշեն վարչական շրջաններն ընդգրկող թիվ 4 ընտրատարածքում։
2006-2008 թվականներին նույն պաշտոնը ստանձնել է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի «Մենթոր Գրաֆիկս Դիվելոփմենթ Սերվիսիս» ՓԲԸ-ում։
Տարբեր երկրներից վերադառնալուց հետո նա տեղական համայնքի և եկեղեցական խմբերի համար դասախոսություններ էր կարդում՝ ցուցադրելով նաև լուսանկարներ և ֆիլմեր իր ուղևորությունների մասին։
Հաճախ դրամատիկական հանդիսությունների ժամանակ հնչում է երաժշտություն, որի նպատակերն են պարզապես հատուկ տրամադրություն ստեղծելը, հանդիսականներին հուզելը՝ հարուցելով մերթ նրանց ծիծաղը, մերթ էլ ստիպելով արտասվել։
Այդպիսին էր, օրինակ, Գյոթեի «Էգմոնտ» պիեսը, որի բեմադրությունը 1787 թվականի հաջողություն չէր ունեցել, բայց հանկարծ վերածնվեց և երկրորդ կյանք ապրեց 1810-ականներին՝ շնորհիվ Բեթհովենի գրած երաժշտության։
Եվ միայն կոմպոզիտորի ստեղծած անմահ երաժշտության շնորհիվ էր, որ նորվեգական մի գյուղում ծնված Պերի կյանքի և արկածների մասին պիեսը սկսեց հետաքրքրել աշխարհին։
Առհասարակ նրա ստեղծագործությունների մեջ՝ թվով 66 «Քնարական պիեսների», դաշնամուրի և նվագախմբի համար գրված կոնցերտների, ռոմանսների ու երգերի մեջ նա օգտագործել է նորվեգական ժողովրդական երգերն ու մեղեդիները՝ երաժշտության միջոցով մի նոր որակով պատկերելով իր հայրենիքի բնությունը, բարձրաբերձ լեռներն ու դրանց շուրջ ծնված բանահյուսական պատումները։
Երկու կարևոր մարդ կա նրա կյանքում՝ մայրը՝ Օզեն, և գեղեցկուհի Սոլվեյգը՝ «այնքան լուսավոր», որ նայելով ցանկացած մեկի աչքերին, կարող է ցնծություն առաջացնել նրա հոգում։
Այս սյուժեի համար Գրիգի գրած երաժշտությունն այնքան դուր եկավ հանրությանը, որ հետագայում, որպեսզի այն չհնչի միայն դրամատիկական թատրոններում, այլ նաև համերգասրահներում, կոմպոզիտորը գրեց երկու սյուիտ՝ նվագախմբի համար։
Պիեսում մենանվագով հանդես եկող փողային նվագարանների՝ ֆլեյտայի և հոբոյի տեմբրները հիշեցնում են հովվական նվագներ, իսկ գալարափողը հնչում է ինչպես որսորդական եղջերափող։
Մեղեդին, որ հիշեցնում է ժողովրդական հովվական նվագ, հանդարտ է ու լուսավոր, հաղորդում է ոչ միայն լուսաբացի երանգները, այլև այն հոգեվիճակը, որ արթնացնում է ծագող արևի պատկերը։
Երաժշտությունը մեր առջև պատկերում է աստիճանաբար արթնացող բնությունը՝ արևը, որը շողում է ծվատվող ամպերի միջից, նոր արթնացող ու դեռևս քնաթաթախ թռչունների ծլվլոցը, քամուց օրորվող տերևների սոսափյունը և վճիտ աղբյուրների կարկաչյունը։
ՍԱՐԳՍՅԱՆ Ա. Բ. Մովսես Խորենացու «հայոց Պատմությունը Հայ պատմագրության մեջ պրոբլեմը – Մովսես Խորենացին եւ միջնադարյան հայ պատմագրությունը. Միջազգային գիտաժողով, Նյու Յորք, 1992, մայիս, 22-23, Նյու Յորք, 1992, էջ 13։
ԼԵՒՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ, Վերադարձ , կազմող՝ Ա.Ռ. Բանուչյան, խմբագիր Ա. Է. Ավագյան, Առաջաբան ՝ Ա.Բ. Սարգսյանի, Երեւան 2009 ։
ԼԵՒՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ, Հայ-թուրքական հարաբերություններ, կազմող՝ Ա.Ռ. Բանուչյան, խմբագիր Ա. Է. Ավագյան, Առաջաբան ՝ Ա.Բ. Սարգսյանի, Երեւան 2009 ։
ԼԵՒՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ, Հայոց ցեղասպանությունը (հայացք պետականության դիտակետից, կազմող՝ Ավետիս Ավագյան, խմբագիր՝ Ա. Բ. Սարգսյան , Երեւան, Անտարես, 2015։
Հայաստանի Հանրապետության անկախության 25-ամյակ, փաստաթղթերի ժողովածու, կազմողներ՝ Բաբկեն Արարքցյան, Աշոտ Սարգսյան, աջակցությամբ՝ Գոհար Խաչատրյանի, Նախաբան ՝ Բ. Արարքցյան եւ Ա. Սարգսյան, Երեւան, Անտարես, 2016։
ԼԵՒՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ, Խաղաղություն, Հաշտություն, Բարիդրացիություն, խմբագիր՝ Աշոտ Սարգսյան, կազմող՝ Ավետիս Ավագյան, «Երկու խոսք» եւ «Վերջաբան»՝ Աշոտ Սարգսյանի, Երեւան, Անտարես, 1996։
Արցախյան հիմնահարց (արձագանքներ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի 2016թ. դեկտեմբերի 17-ի ելույթի վերաբարյալ), խմբագիր՝ Աշոտ Սարգսյան, կազմողներ՝ Արման Մուսինյան, Ավետիս Ավագյան, «Խմբագրի կողմից» եւ «Վերջաբան» ՝ Աշոտ Սարգսանի, Երեւան, Անտարես, 2017։
2007 թվականի աշնանը, ՀՀ Առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի՝ ակտիվ քաղաքականություն վերադառնալուց եւ ՀՀ Նախագահի թեկնածու առաջադրվելու հայտ ներկայացնելուց հետո, նրա կողմից նշանակվել է իր նախընտրական շտաբի անդամ։
2013 թվականի ապրիլի 13-ից Հայոց Համազգային Շարժում կուսակցության վերանվանման ու Հայ Ազգային Կոնգրես դաշինքի անհատ անդամների միավորման հիման վրա ստեղծված Հայ Ազգային Կոնգրես կուսակցության վարչության անդամ է։
Այդ թեմային են վերաբերում մի քանի գիտական հոդվածներ, որոնք ընդգրկվել են նաեւ «Հովհաննես Դրասխանակերտցու «Հայոց պատմությունը» եւ Մովսես Խորենացին» գրքում։
Երկրորդ աշխատանքը եղել է Խորենացու «Հայոց պատմության»՝ դեռ 1913 թվականին կազմված քննական բնագրի վերահրատարակումը՝ լրացված նորահայտ 10 ձեռագրերի եւ 10 պատառիկների տարընթերցումներով (Մովսէս Խորենացի, Պատմութիւն Հայոց, Քննական բնագիրը Մանուկ Աբեղյանի եւ Սեթ Հարությունյանի, լրացումները՝ Ա.Բ. Սարգսյանի, Երեւան, 1991 թ.)։
Մի խումբ այլ ակտիվիստների հետ մասնակցել է նույն թվականի մարտին Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կազմակերպած՝ պատգամավորների ստորագրահավաքին՝ ՀԽՍՀ ԳԽ արտահերթ նստաշրջան հրավիրելու պահանջով։
Կազմակերպել է Մատենադարանի աշխատակիցների մասնակցությունը համաժողովրդական շարժմանը, կազմել է հայտարարությունների Մոսկվա եւ այլուր ուղղված նամակներ, հեռագրեր, թռուցիկներ տեքստեր և այլն։
Շարժման քաղաքական կառույցի՝ Հայոց Համազգային Շարժման հիմնադիր անդամներից է, որպես պատվիրակ մասնակցել է 1989 թ. նոյեմբերի 4-6 կայացած առաջին եւ հաջորդ բոլոր համագումարներին։
Աշխատել է ՀՀ Առաջին նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի արխիվում, Հայաստանի Կառավարման ակադեմիայում դասավանդել է «Հայ քաղաքական մտքի պատմություն» առարկան։
Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահն ունի հանրագիտարանային արվեստի հավաքածու երկու վայրերում՝ Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահ միջազգային, որը գտնվում է Սուրբ Կիլդա ճանապարհին՝ Մելբուրնի արվեստի տարածքում և Յան Պոտեր կենտրոնը՝ Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահ, Ավստրալիա, որը գտնվում է Դաշնային հրապարակի տարածքում։
Սուրբ Կիլդա ճանապարհի շենքը, որը նախագծել է Սըր Ռոյ Գրաունդսը, բացվել է 1968 թվականին և նախագիծը զարգացրել է Մարիո Բելլինին նախքան 2003 թվականի վերաբացումը։
1859 թվականին Վիկտորիայի կառավարությունը երաշխավորել է £2000 սվաղե քանդակների կաղապարների գնման համար, որոնք առաջին անգամ ցուցադրվեցին 1861 թվականի մայիսի 24-ին Վիկտորիայի պետական գրադարանի հարավային թևի ներքևի հարկում։
1860 թվականին պատկերասրահի շենքի տեսլականը գծեց Նիկոլա Շևալեն, 1865 թվականին Ֆրեդերիկ Գրոսը մշակեց հսկայական գրադարան և պատկերասրահ, սակայն այս տեսլականները չիրականացան։
1943 թվականին պետական կառավարությունը Ուիրֆս զբոսայգում տեղ հատկացրեց պատկերասրահի մշտական շենքի կառուցման համար, կառույցի ճարտարապետ ընտրվեց Ռոյ Գրաունդսը, ով 1962 թվականին Սուրբ Կիլդա ճանապարհի 180 հասցեում նախագծեց պատկերասրահի շենքը։
Հավաքածուում ներկայացված են այնպիսի արվեստագետներ, ինչպիսիք են՝ Չարլզ Բլեքմենը, Ջոն Բրեքը, Արթուր Բոյդը, Ռուպերտ Բանին, Նիկոլա Շևալեն, Չարլզ Կոնդերը, Դևիդ Դավիեսը, Ուիլյամ Դոբելը, Ռասել Դրայսդելը, Ֆիլիպ Ֆոքսը, Ջոն Գլովերը, Յուջին վոն Գերարդը, Հանս Հեյսենը, Ջորջ Լամբերտը, Սիդնի Լոնգը, Ջոն Լոնգսթաֆը, Ֆրեդերիկ ՄաքԿուբինը, Սիդնի Նոլան, Ջոն Պերսևալը, Մարգարետ Պրեստոնը, Հյու Ռամսեյը, Թոմ Ռոբերտսը, Ջոն Փիթեր Ռասելը, Գրեյս Կոսինգտոն Սմիթը, Արթուր Սթրիթոնը, Ֆրեդ Ուիլյամսը։
Պատկերասրահի հետ կապված Վիկտորիայի արվեստի դպրոցի ազգային պատկերասրահը հիմնադրվեց 1867 թվականին և մինչև 1910 թվականը մնաց արվեստի ակադեմիական ուսուցման առաջատար կենտրոն։
Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահի Ավստրալիայի արվեստի հավաքածուն ներառում է բնիկների արվեստն ու արհեստը, Ավստրալիայի գաղութային արվեստը, Ավստրալիայի իմպրեսիոնիստական արվեստը, 20-րդ դար, ժամանակակից արվեստը։
Առավել նշանակալի Ֆելթոն ժառանգությունը հիմնադրվեց Ալֆրեդ Ֆելթոնի կողմից և 1904 թվականից օգտագործվեց՝ ձեռք բերելու ավելի քան 15000 արվեստի գործեր։
1914 թվականի նոյեմբերի 30-ին 6-րդ բանակի հրամանատար հրետանու գեներալ Ֆան-Դեր-Ֆլիտի 90 հրամանով նշանակվել է Պետրոգրադի և նրա շրջակայքի օդային պաշտպանության պետ։
1918 թվականին կամավոր մտել է Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակ, Սպայական էլեկտրոտեխնիկական դպրոցի Սերգիև Պասադ վերատեղաբաշխման հետ կապված տեղափոխվել է Մոսկվա։
1922 թվականին հերթական տեսչական ուղևորությունից Ուրալից վերադարձել է Մոսկվա, կալանավորվել է գնացքում և տեղափոխվել Բուտիրկայի բանտ, որտեղ 1922 թվականի փետրվարի 3-ին մահացել է կրկնվող տիֆից։
Սո Սոկ Ուն աղջկա՝ Սու Անի հետ միասին, նրա ծննդյան օրը գնացքով Սեուլից գնում է Բուսան իր նախկին կնոջ մոտ, որպեսզի աղջիկը հանդիպի իր մայրիկի հետ։
Սոկ Ույի հետ միասին գնացքով գնում են նաև Յու Սանգ Հվան ՝ իր հղի կնոջ՝ Սոնգ Կյոնգի հետ, անտուն անտոմս ուղևորը , գործակալության ղեկավար Յոնգ Սոկը , բեյսբոլի ակումբի խաղացող Մին Յոնգ Գուկը և իր ընկերուհին՝ չերլիդերների խմբից՝ Կիմ Ջի Հին ։
Ֆիլմի անգլերեն անվանումն է՝ « », սխալ տառադարձման պատճառով կորեերեն խուլ ձայնավորները անգլերենում գրվում են որպես հնչեղներ, այդ պատճառով Պուսանը արտասանվում է Բուսան, Տեգուն՝ Դեգու իսկ Պուչոնը՝ Բուչոն. գլխավոր դերակատարի՝ Կոնգ Յուի անունը նույնպես անգլերենով գրվում է՝ , այդ պատճառով համացանցում ռուսերենով նրան հաճախ անվանում են Գոն Յու։
Թարգմանությունը արել են ոչ թե կորեերենից, այլ անգլերենից, այդ պատճառով հերոսները միմյանց կոչում են «սէր» և «միստեր» , իսկ դիմելու ժամանակ օգտագործում են միայն ազգանունները , առանց անունները նշելու։
Ֆիլմի պրեմիերան կայացել է 2016 թվականի մայիսի 13-ին Կաննի կինոփառատոնի ժամանակ, ոչ մրցութային ծրագրում, «Կեսգիշերային ցուցադրումների» շրջանակում։
Աքսորից տանջված, թոքախտով հիվանդ՝ Տեսլենկոն 1910 թվականին վերադառնում է հայրենիք, ապրում ծայրահեղ աղքատության մեջ, բայց և այնպես, շարունակում է իր գրական գործունեությունը։
Խաղացել է Զաքարե Իշխանի դերը «Ռուզան» ներկայացման մեջ, եղել է Պետրոս Ադամյանի խաղընկերը «Դիմակահանդես»-ում , «Համլետ»-ում և վայելել նրա մտերմությունը։
Պետրոսյանի ջանքերով 1891 թվականին Թիֆլիսում կազմակերպվել է մշտական թատերախումբ, որի կազմում են եղել Հովհաննես Աբելյանը, Գևորգ Տեր-Դավթյանը, Արամ Վրույրը, Պողոս Արաքսյանը, Սաթենիկ Չմշկյանը, Մարի Զաբելը, Արշակ Հարությունյանը, Մկրտիչ Ավալյանը, Վարդուհին և ուրիշներ։
1897-1905 թվականներին ակտիվ թատերական գործունեություն է ծավալել Բաքվի ու Թիֆլիսի թատերախմբերում, 1901-1905 թվականներին Հովհաննես Աբելյանի հետ ղեկավարել է Թիֆլիսի մշտական գործող թատերախումբը։
Պետրոսյանի ռեժիսուրան, հրապարակ բերելով նոր ու անծանոթ պիեսներ, խախտում էր հայ թատրոնի դերասանական հիերարխիան, ամպլուաների կարգավորվածությունը, բարդացնում դերասանի աշխատանքը։
Հալեն այլևս արվեստի դպրոցում չէր սովորում, երբ Թուրքիայի ազգային կրթության նախարարության կողմից ստանալով Եվրոպայում սովորելու կրթաթոշակ՝ մեկնել է Գերմանիա, սովորել Մյունխենի գեղարվեստի ակադեմիայում, որտեղ նրան դասավանդել է Լովիս Կորինտը։
1927-1928 թվականներին Հալեն վերդարձել է Փարիզ, Գրանդ Շոմեր ակադեմիայում սովորել Անդրե Լոտի մոտ և մասնավոր դասեր ստացել Իսմայիլ Հակի Օյգարից։
Ապաքինվելու ընթացքում հանդիպել է իտալացի գրող Անտոնիո Անիանտեին, ով աշխատեցնում էր «- » պատկերասրահը և առաջարկել է Հալեին դառնալ պատկերասրահի տնօրեն։
Պատկերասրահը փակվել է 1934 թվականին, Անիանտեի գրքերն արգելվել են Եվրոպայի որոշ մասերում, քանի որ նա Բենիտո Մուսոլինիի ընդդիմադիրն էր, և զույգի ֆինանսական վիճակը վատթարացել է։
Սովորել է Կոստանդնուպոլսի աղջիկների համար նախատեսված մասնավոր Տիրամայր Սիոնի ֆրանսիական ավագ դպրոցում, որտեղ սովորել է անգլերեն և ֆրանսերեն խոսել։
Հաջորդ տարի մեկնել է Փարիզ, սովորել ընտանիքի ընկեր Նամըք Իսմայիլի հետ, այնուհետև ծնողները Հալեին ուղարկել են Բեռլին ֆորմալ կրթություն ստնալու համար։
Թեև կրկնվող հիվանդության պատճառով վիրահատել էին Հալեի թոքերը, նա կարողացավ ընդունելության քննություններ հանձնել և ընդունվել Պրուսիայի գեղարվեստի ակադեմիա և ուսանել Արթուր Կամպֆի մոտ։
1911 թվականին Էտրիխ Թաուբեի ինքնաթիռով թռիչք է կատարել, որով հիացել է կայսր Ֆրանց Յոզեֆ -ը, իսկ 1913 թվականին ֆոն Էկոնոմոն հանդիպել է առաջին Դիրիժաբլների ստեղծողներից մեկի' Ֆերդինանդ ֆոն Ցեպելինի հետ։
1912 թվականի խոշորամասշտաբ զորավարժությունների ժամանակ փորձարկել է իր ինքնաթիռը և ստացել է «» օդաչուի նշան (« » երկիշխանության հապավում, այսինքն «կայսերական և թագավորական»' Ավստրիայի և Հունգարիայի )։
Ընկերոջ' Ալեքսանդր Կասինոնեի հետ հանդես է եկել Ասպերնում նոր օդանավակայանի ստեղծման օգտին (հիմնադրվել է 1913 թվականին, քանի որ Նոյշտադտի օդանավակայանը բավական հեռու էր Վիեննայից, Զիմմերինգ Հեյդենի 1909 թվականին ընտրած տեղը պարզվեց չի բավարարում)։
1916 թվականին նա ուղարկվել է Վիեննա, որտեղ Յուլիուս Վագներ Յաուրեգի կլինիկայում ուղեղի վնասվածքների բուժմամբ է զբաղվել, նաև ուսումնասիրել է Վիլսոնի հիվանդության դեպքերը, հեմիբալիզմի, ցրված սկլերոզի, բողոքամոլության պարանոյայի եւ դիսպոմանիայի դեպքերը։
1917 թվականի ապրիլին նա Վիեննայի հոգեբուժական ասոցիացիայի անդամների առաջ հանդես է եկել զեկուցումով, որով նկարագրել է քնկոտ էնցեֆալիտը, եւ 1917 թվականի մայիսի 10-ին նրա աշխատանքը տպագրվել է « » ամսագրում։
1903 թվականին նա եղել է Փարիզում' հոգեբուժություն ուսումնասիրելով Վալանտին Մագնանի և Ալիքս Ջոֆրոյ մոտ և նյարդաբանություն' Մարի Պիեռի և Ֆուլգենս Ռայմոնդի ղեկավարությամբ։
1898-1899 թվակականին արձակուրդների ընթացքում Կոնստանտինն իր եղբոր' Դիմիտրիուսի հետ վեց ամսով ճանապարհորդել է Միացյալ Նահանգներ, Կանադա, Ճապոնիա, Չինաստան եւ Հնդկաստան։
Քնի ֆիզիոլոգիայի և մեծ ուղեղի կեղևի ցիտոարխիտեկտոնիկայի առաջին հետազոտողներից է, իսկ մարդու բջջային արխիտեկտենիկական աղյուսակը կոչվում է Էկոնոմո-Կոսկինասի քարտեզ։
1925 թվականին Գեորգ Ն. Կոսկինասի հետ համատեղ մշակել է ուղեղի կիսագնդերի կեղևի բջջային արխիտեկտենիկական կամ ցիտոարխիտեկտոնիկական աղյուսակը ։
Ֆրանսիայի Մարնի Մորմելոն լե Պետիտ համայնքում 1908 թվականին նա գնել է «Վոիզին» ապրանքանիշի անձնական ինքնաթիռ ( - աշխարհում Քաղաքացիական օդային նավատորմի առաջին արտադրող ընկերություններից մեկը) և 1912 թվականին օդաչուի միջազգային արտոնագիր է ստացել, որպես Ավստրիայի առաջին քաղաքացի։
Դեռևս ուսանող ժամանակ նա աշխատել է Հյուսվածքաբանության ինստիտուտում Վիկտոր ֆոն Էբների մոտ և 1900-1903 թվականներին Ֆիզիոլոգիայի ինստիտուտում եղել է ֆիզիոլոգ Զիգմունդ Էքսների ասիստենտը։
1919 թվականի հունիսի 10-ին Վիեննայի Սուրբ Ստեփանոսի մայր տաճարում ամուսնացել է ավստրիացի գեներալ արքայազն Ալոիս ֆոն Շյոնբուրգ Հարթենշտայնի աղջկա' Ալիսա Շյոնբուրգ Հարթենշտայնի հետ ։
1931 թվականին «» օդագնացության ակումբի 30 ամյակի կապակցությամբ ելույթ է ունեցել, որտեղ իր խոսքում իր վստահությունն է հայտնել, որ քսաներորդ դարում մարդկությունը կհաղթահարի ծանրության ուժը և մեծ բարձրությունների կհասնի։
1928 թվականին նա Վագներ Յաուրեգին կլինիկայի տնօրենի պաշտոնում փոխարինելու առաջարկ է ստացել, սակայն մերժել է, պատճառաբանելով, որ չի ցանկանում, որ իր աշխատանքը բյուրոկրատական աշխատանքից ստորադասվի։
Կոնստանտին ֆոն Էկոնոմոն 1913 թվականից եղել է Վիեննայի համալսարանի Հոգեբուժության և նյարդաբանության ամբիոնի էքստրաօրդինար դոցենտ, իսկ 1921 թվականից' օրդինար պրոֆեսոր ։
1838 թվականին կազմում է «Զրույցներ երեխաների համար աստղագիտության և երկնքի մասին» գիրքը, որն ունենում է մեծ հաջողություն, իսկ հեղինակը արժանանում է բարձրակարգ պարգևի'ադամանդե մատանու։
Այս պաշտոնում Զելենոյն առանձնացել է բացառիկ մանկավարժական և կազմակերպչական աշխատանքներով, որի համար արժանացել է Սուրբ Աննայի 2-րդ աստիճանի շքանշանով , իսկ գիտական աշխատանքի համար' Սուրբ Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշանով։
1855-ին, Սևաստապոլյան արշավանքից անմիջապես հետո, վերադառնում է տորմիղ, դառնում է 1-ին կարգի կապիտան, նշանակվում է Ծովային նախարարության ջրագրության բաժնի փոխտնօրեն։
1859 թվականին նշանակվում է Ջրագրության բաժնի տնօրեն, և իր ղեկավարությամբ կատարվում է գրագրության հիմնարար աշխատանքներ, կազմվում է Բալթիկ և Կասպից ծովերի, Լադոգա լճի և Հյուսիսային օվկիանոսի քարտեզները։
Արգենտինական սեպարատիստների առաջնորդներից մեկը՝ Մանուել Բելգրանոն, անհանգստացած իսպանացիների ուժեղացմամբ, քաղաք ուղարկեց ջոկատ Իգնասիո Վարնեսայի գլխավորությամբ Սանտա Կրուսը ազատագրելու համար։
Իսպանացիների կողմից 1816 թվականին իրականացված երկրորդ փորձը Սանտա Կրուսը ետ բերելու համար ավելի պատրաստված էր և Էլ Պարի ճակատամարտում Վարնեսի զորքը պարտվեց, իսկ անձամբ ինքը զոհվեց։
Իսպանացիները Ֆրանցիսկո Ագիլարի գլխավորությամբ մտան Սանտա Կրուս, որը մնաց իրենց տիրապետության տակ ընդհուպ մինչև Բոլիվիական ապստամբությունը անկախության համար։
Նրա մահից հետո քաղաքաբնիկների մեծ մասը որոշում կայացրին տեղափոխվել ավելի անվտանգ վայր ՝ 50 կիլոմետր արևմուտք, նոր քաղաքը անվանվեց Սան Լորենցո։
1590 թվականին Լիմաի գաղութային իշխանությունները պաշտոնապես հրամայեին Սանտա Կրուսի բոլոր բնակիչներին տեղափոխվել Սան Լորենցո, բայց քաղաքաբնակների մեծ մասը արհամարհեցին այդ հրահանգը։
1600-ական թվականներին իշխանություններին հաջողվեց համոզել բնակիչներին, որոնք մնացել էին Սանտա Կրուսի սկզբնական հիմնադրման վայրում տեղափոխվել Սան Լորենցո բայց դրա համար քաղաքը վերանվանվեց Սանտա Կրուս։
Անկախությունը չտվեց Բոլիվիային թե քաղաքական և թե տնտեսական կայունություն, հետագա 100 տարին երկիրը զբաղված էր ռազմական հեղաշրջումներով, տնտեսական ճգնաժամերով և հարևանների կողմից երեք պարտված պատերազմներով ։
Այնուամենայնիվ դարում Սանտա Կրուսը կտրուկ տարբերվում էր Բոլիվիայի մնացած քաղաքներից գրեթե բոլոր տարիքով մեծ քաղաքացիների գրագիտությամբ և խառնածնունդների գերակշռությամբ (նրանց մեծ մասը եղել են Էստրեմադուրից տեղափոխվածների ժառանգները)։
դարում նկատվում էր զգալի շարժում քաղաքի և դեպարտամենտի ինքնիշխանության համար, որը ցուցաբերվեց 1876 թվականից 1877 թվականներին տեղաբնիկ և հավասարության կողմնակից Անդերս Իբանյեսի կողմից զինված ապստամբության տեսքով, որը կառավարական ուժերի կողմից արագ և առանց ավելորդ ջանքերի կանխվեց։
Քաղաքի դերը Կայսրության սահմանների պահպանման գործում չմնաց անտեսված, նահանգին շնորհվեց ինքնիշխանության բարձր աստիճան, իսկ Սանտա Կրուսի բնակիչներն ազատվեցին կայսերական հարկերի վճարումից և պարտադիր աշխատանքներից։
Այնուամենայնիվ չնայած քաղաքի ռազմավարական կարևորության, այն զարգանում էր շատ դանդաղ, որովհետև իսպանական տարածքերի տնտեսական ակտիվության մեծ մասը կենտրոնացված էր ոսկով և արծաթով հարուստ Անդերի լեռնային շրջաններում։
Քաղաքի բնակչության կտրուկ աճը չկրթված և աղքատ գյուղական համայնքների միգրացիայի հաշվին ստեղծեց շատ խնդիրներ ինչպես սոցիալական այնպես էլ ինֆոկառուցվածքային առումով։
Առաջին սպիտակամորթները, որոնք հետազոտել են տարածաշրջանը, 1549 թվականին դարձան իսպանացիները՝ Նոր Անդալուսիայի կողմից կազմակերպած հետազոտական խումբը Դոմինգո Մարտինեսի գլխավորությամբ։
1560 թվականին Ասունսյոնից ուղարկվեց երկրորդ հետազոտական խումբը՝ Նյուֆլո դե Չավեսի գլխավորությամբ, որի նպատակն էր այդ շրջաններում ստեղծել իսպանական բնակավայր։
ից -րդ դարերի միջև ընկած ժամանակահատվածում սկսվեց մեծանալ մետրոպոլիտենի նկատմամբ դժգոհությունը, հատկապես այն բանից հետո, երբ նահանգի մայրաքաղաքը տեղափոխվեց Կոչաբամբու։
Սանտա Կրուսը չդարձավ բացառություն և 1810 թվականի սեպտեմբերի 24-ին քաղաքում սկսվեց ապստամբություն, որի արդյունքում Իսպանիայից նշանակված Նահանգապետը պաշտոնանկ արվեց։
Գավառական քաղաքի խաղաղ կյանքը ավարտվեց 1950 թվականին 7 մայրուղու կառուցումամբ, որը Կոչաբամբունի մոտով միավորում էր քաղաքը երկրի մնացած հատվածի հետ, հողային ռեֆորմը, որը շատ վերաբնակիչների շրջանում մեծ ուշադրություն գրավեց տարածքի բերքատու հողերի համար, ինչպես նաև նավթի և բնական գազի հայտնաբերումը հանգեցրին քաղաքի նպատակասլաց աճին, որը շարունակվում է մինչ օրս։
դարից սկսվեց ուժեղանալ քաղաքի միգրացիան արևմտյան Բոլիվիայի հնդկացիների շրջաններից, որը բերում է մի կողմից տեղացիների մյուս կողմից Կեչուա և աիմար հնդկացիների միջև կոնֆլիկտների։
1982 թվականից 1991 թվականներին իշխանությունները և ոստիկանությունը դաժան պայքար էին մղում Սանտա Կրուսի աղքատ շրջաններում իշխող թմրակարտելների հետ, որը նման է այն իրավիճակին, որը տիրում է մեր օրերում Մեքսիկայի հյուսիսում։
Բնակչությունը 1,6 միլիոն մարդ , Բոլիվիայի խոշորագույն քաղաքը, ավելի մեծ քան Սուկրե սահմանադրական մայրաքաղաքը և փաստացի մեծ, քան մայրաքաղաք Լա Պասը ։
Սանտա Կրուսը համարվում է Բոլիվիայի խոշորագույն տնտեսական կենտրոնը, նրա ագլոմերացիան ստեղծում է ներքին արտադրության մոտավոր 35 %-ը և արտաքին ներդրումների 40 %-ը, որը մուտք է գործում Բոլիվիա։
Մինչկոլումբյան ժամանակաշրջանում ներկայիս Սանտա Կրուսի տարածաշրջանում բնակվում էին չանիե հնդկացիների քոչվոր ցեղերը, որոնք զբաղվում էին որսորդությամբ և բերքահավաքով։
Սակայն այն ժամանակ, երբ երկաթգիծը սկսեց օգտագործվել անասունը շուկա տեղափոխելու համար, այս ցեղատեսակի կարիքը, ինչպես և ռոթվայլերների քանակը նվազեց այնքան, որ 1882 թ. Հայլբրոնում անցկացված շների ցուցահանդեսին ներկայացված էր ցեղատեսակի ընդամենը մեկ ցածրորակ ներկայացուցիչ։
Սակայն 19-րդ դարի կեսերից, երբ երկաթգիծը սկսեց օգտագործվել անասուններին և միսը տեղափոխելու համար' ռոթվայլերները կորցրին իրենց առաջվա դերը, բայց 1910 թվականից ցեղատեսակը մեծ ճանաչում ստացավ որպես զինվորական և ոստիկանական շնատեսակ։
Թեև ռոթվայլերների գունավորումը կարող է տատանվել, շնաբուծական ակումբներն ունեն հստակ սահմանված չափանիշներ' մեկական աշխետ բիծ ամեն ունքի ներքին մասում և թշերին, մեկական գիծ մռութի ամեն կողմից, քիթը' սև է։
Որոշ ուսումնասիրողներ շնատեսակի պատմությունը հասցնում են Հռոմեական կայսրության ժամանակաշրջան և այն ծագած են համարում հռոմեական մասթիֆից. հռոմեական հսկա բանակների համար մշտապես թարմ մսի ապահովման համար նրանք իրենց հետ տանում էին նաև նախիրներ։
2008 թ. կատարված մի ուսումնասիրություն ցույց է տալիս, որ իրենց տերերի և ուրիշ շների նկատմամբ հարձակումներով ցեղատեսակի շները միջին վտանգավորություն ունեն, այնինչ' օտար մարդկանց հանդեպ ագրեսիվության աստիճանը բարձր է։
Յոթերորդ օրը կոչվում է Հոշանա Ղաբա կամ Մեծ Հոշանա, որը վերաբերում է սինագոգում առավոտյան աղոթասացություն անողների՝ սրբարանի շուրջբոլորը քայլերթին։
Տոնի յուրաքանչյուր օրը երկրպագողները քայլում են սինագոգի շուրջը Չորս տեսակներն իրենց հետ ու այդ ընթացքում ընթերցում են Դավթի 118-րդ սաղմոսի 25-րդ հատվածը, ինչպես նաև հատուկ աղոթքներ, որոնք հայտնի են Հոշանոթ անվամբ։
Այս արարողությունը հիշատակում է ուռենու արարողությունը Երուսաղեմի տաճարում, ուր ուռենու ճյուղերը դարսվում էին երկրպագողներով լի խորանի մոտ, ովքեր հանդիսավոր կերպով պտտվում էին վերջինիս շուրջն ու աղոթասացություններ էին անում։
Սուքոթի ընթացքում աղոթքները ներառում են ամենօրյա ընթերցումներ Թորայից, Մուսաֆի կամ հավելյալ ծառայության ընթերցում առավոտյան աղոթքներից հետո, ինչպես նաև Հալելի ընթերցում։
Սուքոթի յոթօրյա տոներից երկրորդը կոչվում է Խոլ Համոեդ կամ աշխատանքային օրերի փառատոն, որի ընթացքում ծեսին վերաբերող աշխատանքը, օրինակ՝ սննդի գնում ու պատրաստում, տան մաքրում, այցելություն մտերիմներին ու ծանոթներին Սուքոթը շնորհավորելու համար, արգելված չէ ըստ Հրեական օրենքի։
Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ավարտից հետո, գլխավոր հերոսներն աշխատում են ԽՍՀՄ ժողովրդական կոմիսարների խորհրդին առընթեր' պետական քաղաքական միացյալ վարչությունում (որն հետագայում մտել է ԽՍՀՄ Ներքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կազմի մեջ)։