polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Նույն թվականին Ռոզանովան սուպրեմատիստ այլ նկարիչների (Կազիմիր Մալևիչ, Ալեքսանդրա Էկստեր, Նինա Գենկե-Մելլեր, Լյուբով Պոպովա, Քսենյա Բոգուսլավսկայա, Նադեժդա Ուդալցովա, Իվան Կլյուն, Իվան Պունի և այլք) հետ միասին աշխատել է Վերբովկա և Սկոպցի գյուղերի արտելներում։
1907 թվականի օգոստոսին Օլգա Ռոզանովան փորձել է ընդունվել Ստրոգանովի կայսերական կենտրոնական գեղարվեստական-արդյունաբերական ուսումնարան, սակայն մերժում է ստացել և շարունակել է հաճախել մասնավոր ստուդիաներ։
1919 թվականի հունվարի 5-ին «» թերթում տպագրված մահախոսականում նշված է, որ նկարչուհին հաճախել է Ստրոգանովի ուսումնարան, սակայն մի կարճ ժամանակ, քանի որ դժգոհ է եղել այնտեղ տիրող դասավանդման համակարգից։
Արվեստագետ և Օլգա Ռոզանովայի ստեղծագործության ուսումնասիրող Նինա Գուրյանովան կարծիք է հայտնել, թե նա կարող էր որոշ ժամանակ հաճախել Ստրոգանովի ուսումնարան որպես ազատ ունկնդիր։
Օլգա Վլադիմիրովնա Ռոզանովա , 1886, Մելենկի – 7 նոյեմբերի, 1918, Մոսկվա), ռուս գեղանկարչուհի, գրաֆիկ, գրքերի նկարիչ ու դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ներկայացուցիչ, արվեստին նվիրված հոդվածների հեղինակ, բանաստեղծուհի։
1900-ական թվականների վերջին Յուոնի արվեստանոցում նկարչություն ու գեղանկարչություն էին սովորում ապագա ավանգարդիստներ Լյուբով Պոպովան, որի հետ Օլգա Ռոզանովան մտերիմ էր 1907 թվականից, Նադեժդա Ուդալցովան, Ալեքսեյ Կրուչյոնիխը և Սերգեյ Շարշունը, իսկ 1914-1915 թվականներին այնտեղ սովորել է Վարվառա Ստեպանովան։
2016 թվականի փետրվարին Վլադիմիրում «» մշակութային կենտրոնի ջանքերով և մարզային վարչության մշակույթի բաժնի ու Վլադիմիր քաղաքի վարչության աջակցությամբ անցկացվել է «Օլգա Ռոզանովա. տեղական, ազգային, գլոբալ» գիտակն կոնֆերանսը, որի աշխատանքներին մասնակցել են հայտնի գիտնականներ Անդրեյ Սարաբյանովը, Վերա Տերյոխինան և այլք։
2016 թվականի նոյեմբերին Վլադիմիրում բացվել է «Օլգա Ռոզանովայի կենտրոնը», որը նպատակ ունի ծավալել հետազոտական, լուսավորական, գեղարվեստական ու հրատարակչական գործունեություն։
1915 թվականին նկարչուհին կոլաժն օգտագործել է Կրուչյոնիխի ու Ալյագրովի «Զաումային գրքի» նկարազարդման ժամանակ և «Պատերազմ» ալբոմում, որ հրատարակվել է 1916 թվականին Կրուչյոնիխի բանաստեղծություններով։
1917 թվականի հեղափոխությունից հետո Օլգա Ռոզանովան զբաղվել է արվեստի վերակազմակերպմամբ և ղեկավարել Կերպարվեստի լուսժողկոմի գեղարվեստական-արդյունաբերական ենթաբաժինը։
1927 թ․ նա ստորագրում է մի հանրագիր ՝ ընդդեմ պատերազմական ժամանակներում ազգի համընդհանուր կազմակերպման մասին օրենքի, որը չեղարկում է ամենայն ինտելեկտուալ անկախությունը և ամենայն համոզմունքների ազատությունը։
Նրա անունը հիշատակվում է Լյուսիեն Դեկավի, Լուի Գիյուի, Անրի Պուլյեյի, Ժյուլ Ռոմենի, Սևերնիի ․․․ երիտասարդ մանկավարժականներ Ռայմոն Առոնի և Ժան-Պոլ Սարտրի անունների հետ։
Բարձրագույն մանկավարժական դպրոցում որակավորում և փիլիսոփայությունից դասավանդման իրավունք ստանալուց հետո նա դասավանդում է տարբեր հաստատություններում․ Պոնտիվի , Լորյան , Պիեռ Կոռնեյի լիցեյ ՝ Ռուանում, և Կոնդորսեի լիցեյ, Միշլեի լիցեյ՝ Փարիզում։
Այսօր երեք ասոցիացիաներ օգնում են, որպեսզի տարածվեն Էմիլ Շատյեի ստեղծագործությունները՝ իրենց վրա վերցնելով տպագրված և անտիպ ստեղծագործությունների վերահրատարակությունների ծախսը։
2002 – «Բրոնզե պայտ» մրցանակ «սիրո մասին» ռուսական ֆիլմերի « -» դիտում-փառատոնում – ռեժիսոր Վլադիմիր Զայկինի «Կոշկակար» ֆիլմի գլխավոր դերը կատարելու համար,
2009 – Տղամարդու լավագույն դերակատարման համար մրցանակ կինոյի և թատրոնի « » փառատոնում – ռեժիսոր Անդրեյ Պրոշկինի «Մինեսոտա» լիամետրաժ խաղարկային ֆիլմում Միխայիլ Բուդնիկի դերը կատարելու համար,
2009 – ներկայացվել է «Ոսկե արծիվ» մրցանակի «Տղամարդու լավագույն դրակատարում հեռուստատեսությունում» անվանակարգում – ռեժիսոր Յուրի Մորոզի «Կարամազով եղբայրներ» ֆիլմում Դմիտրի Կարամազովի դերի համար,
Լենինգրադի Ն. Չերկասովի անվան թատրոնի, երաժշտության ու կինեմատոգրաֆիայի պետական ինստիտուտի երկրորդ կուրսում Սերգեյ Գորոբչենկոն ու նրա համակուրսեցին՝ ապագա դերասանուհի Ալեքսանդրա Ֆլորինսկայան, որդի են ունեցել, ում կոչել են Գլեբ։
2008 թվականին Սերգեյ Գորոբչենկոն ամուսնացել է դերասանուհի Պոլինա Ալեքսանդրովնա Նևզորովայի հետ , ով հեռուստահաղորդավար Ալեքսանդր Նևզորովի դուստրն է,
Հայրը՝ Բորիս Պետրովիչ Գորոբչենկոն, ութերորդ դասարանն ավարտելուց հետո ընդունվել էր ուսումնարան, դարձել վարորդ, իսկ մայրը՝ Նինա Ալեքսանդրովնա Գորոբչենկոն, եղել է ինժեներ-տնտեսագետ։
Ինստիտուտն ավարտելուց հետո՝ մինչև 2000 թվականը, Սերգեյ Գորոբչենկոն եղել է Սանկտ Պետերբուրգի Ն. Ակիմովի անվան կոմեդիայի ակադեմիական թատրոնի դերասան։
1989-1991 թվականներին սովորել է Սանկտ Պետերբուրգի լեռնագործության պետական ինստիտուտում, սակայն կիսատ է թողել ուսումն ու ընդունվել Լենինգրադի Ն. Չերկասովի անվան թատրոնի, երաժշտության ու կինեմատոգրաֆիայի պետական ինստիտուտ։
Գիչինը դաստիարակվել է պապի՝ Տոմինոկոսի Գիֆուի մոտ, ով չինական և ճապոնական դասական գրականության գիտակ էր, գեղագրության ու տաղաչափության վարպետ, Կոնֆուցիուսի ուսմունքի ադեպտ ։
Աշակերտելով Անկո Իտոսուին ու Անկո Ասատոյին՝ նա առաջինն է սկսել ճապոնացիներին ծանոթացնել օկինավյան այդ մարտարվեստին՝ սկսելով կարատեի տարածումը Ճապոնիայում 1922 թվականին։
Կազմակերպության մեջ ընդգրկվել են նաև վարպետներ Տյոսին Տիբանան, Տոկուդա Ամբուն, Օսիրո Տյոդոն, Մոկումուրա Սեյտյոն և Իսիկավա Հորոկուն։
Բժիշկը, ով տղային բուժում էր տարբեր խոտաբույսերի օգնությամբ, նրան խորհուրդ է տվել առողջությունն ամրապնդելու համար զբաղվել տոտեով, ինչպես առաջ անվանում էին կարատեն Օկինավայում։
Ձյուդոի հիմնադիր վարպետի՝ Ձիգորո Կանոյի ազդեցությամբ Ֆունակոշին շրջանառության մեջ է դրել նոր անվանում՝ կարատե դո՝ «Կարատեի ուղի» և պահանջել, որ հետագայում իր ոճն այդպես անվանեն։
Այդ ամենով Գիչին Ֆունակոշին ընդգծում էր այն փաստը, որ կարատե դոն ոչ միայն մարտարվեստ է, այլ նաև ձյուդոյի նման ֆիզիկական և հոգևոր դաստիարակության մի ձև է։
Դա օկինավյան տերմինները ճապոներեն թարգմանելու և չինական կարատեի արմատների ճնշման հետ նպատակ ուներ կարատեն դարձնել բուդոյի մի մասը, որը տոգորված էր Ճապոնիայի ազգային ոգով և հիմնված էր սամուրայների մշակույթի և ավանդույթների վրա։
Ֆունակոշին է փոխել կարատեի անվանումը, որը առաջ նշանակում էր «չինական ձեռք» կամ ավելի ստույգ՝ «Տան դինաստիայի ձեռք». նա փոխարինեց «դատարկ ձեռք» անվանումով՝ օգտվելով այն հանգամանքից, որ այդ երկու բառերը նույն հնչողությունն ունեն, սակայն տարբեր կերպ են գրվում։
1918 թվականի փետրվարի 13-ին ստեղծվել է Օկինավա Տոդե Կեն Կյու Կայ միությունը , որը համախմբել էր վարպետներ Կիյան Տյոտոկուին, Սիմպան Սիրոմային, Մաբունի Կենվային, Մոտոբու Տյոկիին միասին աշխատեու և փորձի փոխանակման համար։
1916 թվականին վարպետ Ֆունակոշին այլ վարպետների հետ միասին Դայ Նիպպոն Բուտոկու Կայի կողմից հրավիրվեց մարտարվեստների Բու Ձյուցու Սենմոն Գակո փառատոնում ցուցադրելու տոտե։
Այդպես Գիչին Ֆունակոշին սկսեց ուսումնասիրել այդ ժամանակ Օկինավայում մեծ ժողովրդականություն վայելող կարատեի Սյորին ռյու ոճը, իսկ ավելի ուշ՝ Սյորեյ ռյուն։
Անտոն Վայնոն ծնվել է 1972 թվականի փետրվարի 17-ին Տալլինում՝ Էստոնական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունում՝ խորհրդային կուսակցական և ռուս տնտեսական աշխատողների ընտանիքում։
Անտոնի նախապապը՝ Հենրի Վայնոնը, Տոմսկի տարածաշրջանային կուսակցության կոմիտեի ղեկավար-աշխատակից էր, Սիբիրում խորհրդային իշխանության հաստատման համար պայքարի ակտիվ մասնակից։
Անտոնի հայրը՝ 1949 թվականին ծնված Էդուարդ Կարլովիչ Վայնոնը, Ռուսաստանի Առևտրաարդյունաբերական պալատի Կուբա-Ռուսաստան գործարար խորհրդի նախագահն էր։
1990-1997 թվականներին Էդուարդը ԱՄՆ-ում «ԱվտոՎԱԶ» բաց բաժնետիրական ընկերության գլխավոր ներկայացուցիչն էր, 2009 թվականից մինչ օրս՝ «ԱվտոՎԱԶ» բաց բաժնետիրական ընկերության բաժնետերերի հետ արտաքին կապերի և փոխգործակցության գծով փոխնախագահը։
Մայրը Տատյանա Գալինսկայան է, որն ամուսնացել է երկու անգամ՝ առաջին ամուսնության ժամանակ կրելով Վայնո, իսկ երկրորդ ամուսնության ժամանակ՝ Եժևսկայա ազգանունները։
1883 թվականին անցկացվել է եկեղեցու վերանորոգումը, որի ընթացքում կառուցվել է սրբերի դիմապատկերներով 12 նոր պատվանդան, տեղադրվել է երեք նոր դուռ գույնզգույն ապակենախշերով։
Չալթր գյուղի Սուրբ Համբարձում եկեղեցին հիմնադրել են 1790 թվականին Ղրիմից Եկատերինա կայսրուհու 1779 թվականի նոյեմբերի 14-ի հրամանով վերաբնակեցված հայերը։
Նրա աշխատանքներից են «Պիոներուհի» , Ուռենիներ , «Կոլտնտեսուհին մանգաղով , «Ինքնադիմանկար ծխախոտով» , «Եղրևանի և հովտաշուշաններ» , «Ինքնդիմանկար» , «Լենինգրադյան բնանկար» , «Վարդեր։
1923 թվականին՝ Պետրոգրադ տեղափոխվելուց հետո, սկսել է սովորել Լենինգրադի Ի. Ռեպինի անվան նկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչության ֆակուլտետում՝ Կուզմա Պետրով-Վոդկինի արվեստանոցում։
1927 թվականին ավարտել է ինստիտուտը՝ ստանալով նկարիչ-գեղանկարչի կոչում. նրա դիպլոմային աշխատանքը եղել է «Պողպատե ձին Ուկրաինայի դաշտերում» նկարը։
Նրա աշխատանքները պահվում են Ռուսական պետական թանգարանում, ինչպես նաև այլ թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, Մեծ Բրիտանիայում, ԱՄՆ-ում, Ֆրանսիայում ու այլ երկրներում։
Դրա մասին իմանում է Օ’Հերը՝ ընկերության սեփականատերը, որը շշերով մաքուր օդ էր թողարկում, որի համար շահավետ չէր ծառերի ի հայտ գալը, քանի որ բույսերն «անվճար» մաքրում էին օդը։
Նա սպառնում է Թեդին՝ փորձելով ստիպել նրան, որ չգնան քաղաքից, բայց Թեդը կրկին լսում է պատմությունը և Նախոդկինսից ստանում է վերջին կենդանի ծառի սերմը, որը կոչվում էր գետնասունկ ծառ։
Օ’Հերը փորձում է խանգարել տղային՝ ցանելու այն՝ ներգրավելով բնակչության աջակցությունը, որոնց պատմում է ծառերի վտանգների մասին, սակայն Թեդը կարողանում է նրանց իր կողմը գրավել։
Շուտով ամբողջ հովիտը կրկին ծաղկում է, իսկ Նախոդկինսն առաջին անգամ երկար տարիների ընթացքում դուրս է գալիս տնից և տեսնում վերադարձած Լորաքսին, որը գովում էր նրան, որ նա վերջիվերջո ճանաչել է իր մեղավորությունը բնության առաջ, և ընկերները ծիծաղում են և գնում 9-րդ տուն։
Երկրի վրա չի մնացել ոչ մի կենդանի ծառ. նույնիսկ դրանք ստեղծված են պլաստիկից, սակայն ունեին արտասովոր հնարավորություններ՝ լույս են տալիս, երաժշտություն են հնչեցնում և այլն։
Նա պատմում է տղային, որ ինքն է մեղավոր ծառերի անհետացման մեջ, մի ժամանակ ամայի հարթավայրերի տեղում եղել էր հիանալի դաշտ, որտեղ աճում էին բազմաթիվ ծառեր, և ապրում էին բազմաթիվ կենդանիներ։
Կտրելով առաջինը՝ նա կանչում է անտառային ոգուն՝ Լորաքսին, որը մազոտ և մորուքավոր կենդանու տեսք ուներ, կամ նրան ինչպես անվանում է Նախոդկինսը՝ «փրչոտ մսագնդիկ»։
Նրա հարազատները դրանից հետո հեռանում են նրանից այն պատճառով, որ շահույթ չուներ, իսկ Լորաքսը հեռանում է կենդանիների հովտից և ինքնուրույն թռչելով՝ քարերի վրա թողնում «Եթե միայն» փորագրությունը։
1914-1915 թվականներին եղել է «Մոսկվիտյանին» էսկադրոնային ականակրի հրամանատար, 1917 թվականի մարտի 1-ին որպես 2-րդ կարգի կապիտան «Կապիտան Իզիլմետև» ականակրի հրամանատար, իսկ հունիսին' «Պոլտավա» գծանավի հրամանատար։
1917 թվականի դեկտեմբերին մասնակցել է Ցենտրոբալթի 4-րդ գումարման կողմից առանձնացված հանձնաժողովի աշխատանքներին, որի կողմից մշակվել են նավատորմի դեմոկրատացման և զինծառայողների իրավունքների համահարթեցման մասին դեկրետները։
1920 թվականի ապրիլի 24-ին նշանակվել է Սև և Ազովի ծովերի Ծովային ուժերի հրամանատար և կազմակերպել նրանց մարտական գործողությունները Սպիտակ նավատորմի դեմ' ապահովելով Հարավարևմտյան, Կովկասյան և Հարավային ռազմաճակատների մերձծովյան ուղղությունները։
Ալեքսեյ Վլադիմիրովիչ Դոմբրովսկի , ռուս խորհրդային զորապետ, Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ Սև և Ազովի ծովերի Ծովային ուժերի հրամանատար։
ինֆորմացիայի ստացումը, վերլուծությունը, մշակումը և փոխանցումը, որը կարող է կարևոր դեր ունենալ Լեհաստանի Հանրապետության անվտանգության և արտաքին քաղաքականության, ինչպես նաև տնտեսական ներուժի համար
անօրինական զենքի, զինամթերքի և պայթուցիկ նյութերի, թմրանյութերի, հոգեմեդ նյութերի, տեխնոլոգիաների և ծառայությունների անօրինական վաճառքի դեմ պայքարը, որը վտանգ են ներկայացնում պետության անվտագության համար
Հետախուզական ծառայություն , Լեհաստանի Հանրապետության հետախուզական ծառայություն, ստեղծվել է 2002 թվականին Պետական պահպանության վարչության լուծարումից հետո, որը բաժանվել էր Ներքին անվտանգության գործակալությունից ։
1966 թվականին ընդունվել է Ստամբուլի համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետը, որտեղ էլ 1968 թվականի հունվարի 30-ին, մի խումբ ընկերների հետ միասին, հիմնադրել է «Իրավաբանների հեղափոխական կազմակերպությունը» ։
Առաջին անգամ ազգային թիմի կողմից հրավեր է ստացել մասնակցելու Եվրո 2016-ի ընտրական խաղերում կայանելիք Սլովակայի հավաքականի և Մակեդոնիա հավաքականի դեմ խաղերին։
Երկրի գլխավոր ֆուտբոլային թիմի կազմում դեբյուտը նշել է Չեռնոգորիայի հավաքականի դեմ կայացած ընկերական խաղում, Ռոմանը դուրս է եկել փոխարինման 75-րդ րոպեին և խաղացել է մինչև վերջին սլուչի հնչելը (0։
Առաջին գնդակը «Դինամո»-յի կազմում խփեց մյուս մրցաշրջանի առաջին պաշտոնական խաղում (ընդդեմ «Տորպեդո ԲելԱԶ»-ի, Բելառուսի Գավաթի ժամանակ, 1։
Նույն թվականին « » լեյբլի վրա խմբի առաջին թողարկումն է լինում՝ կես ժամ տևողությամբ « » ալբոմը, որի ոճը մի կողմից ակուստիկ ռոքի և նեոֆոլկի խառնուրդ էր, մյուս կողմից՝ Ինդաստրիալ երաժշտության։
2001 թվականին թողարկվում է երկրորդ ալբոմը՝ « », որը զանազանություն է բերում խմբի կոլեկտիվի կազմ, ներառելով ակորդեոնի ձայն, վալսի տարրեր, թրիփ-հոփ և Էմբիենտ։
Ալբոմը թողարկվեց երկու հրատարակությամբ և իր մեջ ընդգրկում էր -սկավառակ երաժշտական տեսահոլովակներով, հարցազրույց և ասմունք Պազոլինիի, Մայակովսկու և Պավեզեի տեքստերի հիման վրա։
Երկրորդ՝ կոնցեպտուալ նախագիծը, որը նվիրված էր գերմանացի կինոռեժիսոր և դերասան Ռայներ Ֆասբինդերին, և « » ու դրա նախկին երաժիշտ Ստեն Պուրիի համատեղ աշխատանքի արդյունքն էր։
« » խմբի երաժշտությունը ընդունված է համարել նեոֆոլկ (ոմանք նրանց ոճը համարում են «մաֆիա-ֆոլկ» իտալական ծագման պատճառով), որը հիմնականում հատուկ է խմբի վաղ գործերին։
Բացի այդ, դիապազոնը այնքանով է լայն, որ խմբի տեքստերում շոշափվում են նիհիլիզմի մինչև անկումային արվեստ, կրոնից մինչև սադոմազոխիզմ ընկած թեմաներ ու սեքսուալ բնույթի ֆետիշներ։
Խմբի անդամները ներկայացնում են իրենց երաժշտությունը որպես "նիհիլիստական ինքնասպան փոփ երաժշտություն", չնայած նրան, որ նեոդասական, ռոք, մելանխոլիկ ֆոլկ երաժշտության, ինչպես նաև տանգոյի տարրերը գերակշռում են պարբերաբար կրկնվող փորձարարական զգացողության հետ միասին։
Սկզբնական մռայլ և ողբալի փորձարարական ֆոլկից, խմբի երաժշտությունը աճեց և ձևափոխվեց՝ համեմատվելով Նիք Քեյվի, -ի և Սքոթ Ուոլքերի գործերի հետ։
1896 թվականին Սոֆիայի համալսարանում կանայք կարող էին միայն դասախոսություններ լսել, մինչև 1901 թվական նրանք չէին կարող կանոնավոր կերպով որպես ուսանող հաճախել համալսարան, թեև դրանից հետո էլ առկա էին դժվարություններ, քանի որ աղջիկների ավագ դպրոցը համալսարանի ընդունեության համար առաջարկում էր 6-րդ կամ 7-րդ դասարանի կրթություն։
Այս պատճառաբանությամբ Դիմիտրանա Իվանովային չընդունեցին Սոֆիայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ, սակայն նա առաջին կինն էր, որ մանկավարժություն և փիլիսոփայություն ուսանեց Ցյուրիխի համալսարանում։
Երբ 1900 թվականին Դիմիտրանան վերադարձավ Բուլղարիա, աշխատանքի անցավ որպես ուսուցիչ, որն այդ ժամանակ կանանց հասանելի միակ մասնագիտությունն էր (մինչև 1904 թվականն այս մասնագիտությունն արգելված է եղել ամուսնացած կանանց համար)։
Իր պաշտոնավարման ընթացքում, որպես Բուլղարիայի կանաց միության նախագահ, կարևորել է երկու հարց՝ կանանց իրավագիտություն ուսանելու թույլտվությունը և կանանց ընտրելու իրավունքը։
1933 թվականին նրան ընդունում են Լենինգրադի գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչության բաժին, որտեղ նա սովորել է Միխայիլ Բեռնշտեյնի, Պավել Նաումովի, Ալեքսանդր Լյուբիմովի, Վլադիմիր Սերովի, Իսահակ Բրոդսկու մոտ։
Նրա հետ նույն տարում ինստիտուտն ավարտել են Նիկոլայ Անդրեցովը, Գլեբ Վերները, Ալեքսեյ Գրիցայը, Միխայիլ Կոզելը, Լև Օրեխովը, Լիդիա Օստրովան, Ելենա Սկուինը, Նիկոլայ Տիմկովը, Բորիս Շչերբակովը և այլք, ովքեր հետագայում դարձել են ԽՍՀՄ հայտնի նկարիչներ։
Պյոտր Բելոուսովի աշխատանքներից են «Երիտասարդ կնոջ դիմանկարը» , «. . » , «Վ. Ի. Լենինը կոմերիտմիության համագումարի պատվիրակների շրջանում» , «Մենք կգնանք այլ ուղով» , «Հունաստանի պատրիոտը» , «Ընթերցելիս», «Մահափորձ Վ. Ի. Լենինի վրա 1918 թվականին» , «Գեներալ-լեյտենանտ Մ. Ֆ. Ռեմիզովի դիմանկարը» , «», «Ե. Ա. Բելոուսովայի դիմանկարը» , «Դստեր դիմանկարը» , «Վ. Ի. Լենինը Շվեյցարիայում», «Վիրաբույժի դիմանկարը» , «Բլոկադայի օրագրից» , «Ոչ ոք չի մոռացվել» և այլ նկարներ։
1929 թվականին Պյոտր Բելոուսովը ծանոթացել է Իսահակ Բրոդսկու հետ և նրա հրավերով մեկնել Լենինգրադ, որտեղ նրա ղեկավարությամբ զբաղվել է նկարչությամբ ու գեղանկարչությամբ։
Պյոտր Պետրովիչ Բելոուսով մայիսի, 1912, Բերդյանսկ, Տավրիկայի նահանգ, Ռուսական կայսրություն – 31 մարտի, 1989, Լենինգրադ, ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ), խորհրդային գեղանկարիչ, գծանկարիչ, մանկավարժ, պրոֆեսոր։
Ակնհայտորեն, «Երաշտության ձայնը» մյուզիքլը և դրա հիման վրա նկարահանված ֆիլմը անգլախոս համայնքում մեծ կարևորություն ունեցավ նրանց՝ Ավստրիայի մասին ունեցած կարծիքի ձևավորման գործըթացում։
Սկսած 1939 թվականից Վիեննայի ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հանրահայտ ամանորյա համերգը հեռարձակվում է 44 երկրներում շուրջ մեկ միլիարդ հանդիսատեսների համար։
Հայտնի էին երեք կոմպոզիտորներ՝ Լյուդվիգ վան Բեթհովենը՝ իր սիմֆոնիաներով, Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտը՝ երեժշտության և կառուցվածքի իր կատարյալ հավասարակշռությամբ և Յոզեֆ Հայդնը՝ լարային կվարտետների զարգացմամբ և սոնատներով։
Հայտնի լինելով վոկալային իր բարձր չափանիշնրով՝ երգչախումբը աշխատել է այնպիսի երաժիշտների հետ, ինչպիսիք են Վոլֆգանգ Ամադեուս Մոցարտը, Անտոնիո Քալդարան, Անտոնիո Սալիերին և Անտոն Բրուքները։
1943 թվականի օգոստոսին Սմոլենսկի շրջանի Ռոսլավլ քաղաքի ազատագրման մարտերից մեկի ժամանակ Դադալովը ծանր վիրավորում է ստացել և մոտ չորս ամիս բուժվել է Մոսկվայում։
Ալան Փիզը ողջ աշխարհում հայտնի է որպես «մարմնի լեզվի վարպետ» և դա մինչև այն ժամանակ, երբ իր սեփական՝ «Մարմնաշարժման լեզու» գիրքը դարձավ հսկայական բեստսելեր, որը համաշխարհային գրականության թոփում էր։
Չէ որ հենց նա է համարվում «Ինչո՞ւ տղամարդիկ չեն լսում, իսկ կանայք չեն կարողանում քարտեզներ կարդալ» և «Ինչո՞ւ տղամարդիկ չեն թողնում հանցանշաններ, իսկ կանանց միշտ հարկավոր են շատ կոշիկներ» գրքերի համահեղինակ։
Արդեն այդ ժամանակ նրա մոտ երևաց նոր հռետորական և գրողի տաղանդ, երբ նա ելույթ էր ունենում մասսայի առջև և շփումն այդ ոլորտի ներկայացուցիչների հետ նրան իհարկե տվեցին բավականին փորձառություն։
Ալան Փիզ ՝ ավստրալիացի գրող, հայտնի է որպես՝ «մարմնի լեզվի վարպետ» ի նշան իր համանուն գրքի, որն ամբողջ աշխարհում վաճառվել է միլիոն և ավելի տպաքանակներով։
Նիկոլայ Ֆյոդորի Ֆյոդորով . Ձևակերպել է բազիսային գաղափարը, որը կազմում է ռուսական կոսմիզմի պարադիգմը . Աշխարհը օրինաչափ էվոլյուցիոն-զարգացող համակարգ է։
Ըստ Սուխովո-Կաբիլինի, մարդկությունն անցնում է զարգացման երեք փուլ' տելլուրիական , սոլյարային (, երբ տեղի է ունենում երկրաբնակների բնակեցում արեգակնային համակարգի սահմաններում) և սիդերալային ։
Օլաֆ Ստեպլդոն . Իրենց վեպի-տրակտատներում, որոնք գրված են 20-րդ դարի 30-ական թվականներին գենային ինժեներիան, տիեզերքի յուրացումը և մոլորակային ինժեներիան հռչակել է աստվածային ծրագրի իրականացման բնական փուլ, ըստ էության գիտությունը կրոնի տեղը դնելով, իսկ աստծո փոխարինելով տրանսցենդենտալ տիեզերական յոգ-, որի համար մարդկության զարգացման ցանկալի ուղին գիտական առաջընթացն է, որը էվոլյուցիան է և անմահության միջով մարդկանց հանգեցնում է տիեզերական աշխարհակարգի գեղեցկության զննման էքստազի ։
Ա. Կ. Գորսկին, Վ. Վ. Դոկուչաևը, Ի. Ա. Իլյինը, Ի. Վ. Կիրեևսկին, Ն. Օ. Լոսսկին, Ե. Ն. Տրուբեցկոյը, Վ. Ա. Շմակովը, Վ. Ն. Մուրավյովը, Ն. Ա. Սետնիցկին, Վ. Ֆ. Կուպրևիչը, Ա. Կ. Մանեևը։
Ռուսական կոսմիզմը ռուսական կրոնա-փիլիսոփայական մտքի հոսանք է, որը հիմնված է հոլիստական աշխարհայացքի վրա, որը ենթադրում է Տիեզերքի թեոլոգիականորոշակի էվոլյուցիան։
Այդ ուղղությունը նկարագրված է զգալի քանակությամբ ռուսական հրապարակումներում, որոնք վերաբերվում են անտրոպոկոսմիզմին, սոցիոկոսմիզմին, կենսակոսմիզմին, աստղակոսմիզմին, լուսակոսմիզմին, կոսմոէսթետիկային, կոսմոէկոլոգիային և դրանց մոտ այլ թեմաներին, բայց ոչ մի նկատելի ազդեցություն չունի արևմտյան երկրներում։
Որոշ փիլիսոփաներ կոսմիզմի փիլիսոփայության հիմնական սկզբունքները համահունչ են համարում աշխարհի մասին ժամանակակից գիտական պատկերացման բազմաթիվ հիմնարար գաղափարների հետ և դրանց դրական ներուժը որպես գիտության զարգացման նոր փուլի փիլիսոփայական հիմք, նոր մետաֆիզիկայի զարգացման համար։
Կողմնակիցները տեսնում են կոսմիզմի գաղափարների արդիականությունը ժամանակակից մարտահրավերների լուծման մեջ, ինչպիսիք են բարոյական կողմնորոշիչների որոնման խնդիրները, էկոլոգիական ճգնաժամի առջև մարդկության միավորումը, մշակույթի ճգնաժամային երևույթների հաղթահարումը։
Հետևորդները կոսմիզմը համարում են ռուս մտքի օրիգինալ արդյունք, «ռուսական գաղափարի» էական մաս, որի առանձնահատուկ ազգային բնույթը ենթադրում է ռուսական արխետիպին հատուկ արմատացած «համապարփակությունը» ։
Սակայն հետագայում ավելի ու ավելի մեծ նշանակություն է սկսել ձեռք բերել ռուսական կոսմիզմի' որպես սոցիոմշակութային լայն մեկնաբանությունը, որը, որպես իր մասնավոր դեպք ներառում է նշված «նեղ» ըմբռնումը, ի թիվս այլ ռուսական կոսմիզմի այլ ուղղությունների, ինչպիսիք են կրոնա-փիլիսոփայական, բանաստեղծական-գեղարվեստական, գեղագիտական, երաժշտական-առեղծվածային, գոյաբանական-վախճանաբանական, արտապատկերային և այլն։
Ընդ որում, հետազոտողները նշում են այս երևույթի դասակարգումների բազմազանությունների և պայմանականությունների երկու պատճառներ. բոլոր «կոսմիստները» մշակույթի տարբեր ոլորտների տաղանդներով են օժտված եղել և եղել են յուրօրինակ մտածողներ, որոնք ստեղծել են անհատական վերլուծություն պահանջող բավական անկախ համակարգեր։
«Ռուսական կոսմիզմ» եզրույթը, որպես մտքի ազգային ավանդույթների բնութագիր առաջացել է 1970-ական թվականներին, թեև «կոսմոմտածողություն», «կոսմոգիտակցություն», «կոսմոպատմություն» և «կոսմոփիլիսոփայություն» արտահայտությունները հանդիպել են դեռևս դարի խորհրդավոր ու միստիկ գրականության մեջ (Կարլ Դյու Պրել, Մաքս Թեոն, Ելենա Բլավատսկայա, Աննի Բեզանտ, Պյոտր Ուսպենսկի), ինչպես նաև էվոլյուցիոն փիլիսոփայության մեջ։
Կոսմիզմ կամ ռուսական կոսմիզմ , փիլիսոփայական և մշակութային ուղղություն, բնափիլիսոփայության տրամաբանական հետևություն, որը կրոնի և բարոյագիտության տարրերը համատեղում է պատմության և փիլիսոփայության ծագման, էվոլյուցիայի և Տիեզերքի և մարդկության հետագա գոյության հետ։
Ինչպիսիք են' Իմանուիլ Կանտի փոշիանման զանգվածների խտացման ճանապարհով Արեգակնային համակարգի ձևավորման մասին Կանտ-Լապլասյան հայեցակարգերը , Տիեզերքի ընդլայնման Ֆրիդմանի տեսությունը, Հաբլի թռչող գալակտիկաները , Էյնշտեյնի հարաբերականության տեսությունը և այլն։
Էզոթերմիկ և օկուլտային համակարգերում, ինչպիսիք են գնոստիցիզմը, կաբալան, թեոսոֆիան և այլն, կոսմիզմը կապված է Տիեզերքի պատկերացման հետ, որը ղեկավարվում է անտեսանելի գերբնական ուժերի կողմից, և փոխկապակցված է աստղային երկնքի և մարդու հոգևոր և մարմնական տարբեր երևույթների միջև կապի աստղագիտական պատկերացումների հետ։
Կոսմիզմը ներկայացնող այս մի շարք կրոնա-փիլիսոփայական, գեղարվեստա-գեղագիտական և բնագիտական ուղղությունների հիմքում դրվել են տիեզերքի' որպես կառուցվածքային-կազմակերպված կարգավորված աշխարհի և մարդու' որպես «աշխարհաքաղաքացու» մասին պատկերացումները, ինչպես նաև միկրոկոսմոսի մասին մակրոկոսմոսի նմանությամբ պատկերացումները։
1980-1990-ական թվականներին ռուսական գրականության մեջ ի սկզբանե նկատվել է ռուսական կոսմիզմի որպես բնագիտական դպրոց նեղ ըմբռնումը (Նիկոլայ Ֆյոդորովը, Նիկոլայ Ումով, Խոլոդնի. Ցիալկովսկի, Վերնարդսկի, Չիժևսկի և այլն)։
Փիլիսոփայության տեսանկյունից կոսմիզմ հասկացությունը կապված է տիեզերքի մասին պատկերացումների հետ, որպես քաոսին հակակշիռ, այն պատկերացումների, որոնք արդեն ձևավորվել էին Հին Հունաստանում առաջին փիլիսոփայական դպրոցների կայացման ժամանակահատվածում։
Մյուս կողմից, ռուսական կոսմիզմը սերտորեն կապված է կեղծ գիտության, խորհրդավոր և էզոթերմային փիլիսոփայական մտքի ուղղությունների հետ, և որոշ հետազոտողներ ընդունում են մտահանգման հայեցակարգը, որը ձևակերպվել է շատ անորոշ եզրույթներում։
2005 թվականին տեղափոխվել է Մոսկվա, նկարահանվում է ֆիլմերում, աշխատում Մոսկվայի Ազգային արվեստի պետական երաժշտական թատրոնում Վլադիմիր Նազարովի ղեկավարությամբ։
Այս հավաքածուն ընդգկրում է ռուս այնպիսի ավանգարդիստների աշխատանքներ, ինչպիսիք են Կ. Մալևիչը, Վ. Տատլինը, Վ. Կանդինսկին, Էլ. Լիսսիտցկին, Լ. Պոպովան։
«Լույսն արվեստում» (արհեստական լույս, բնական լույս, էլեկտրական լույս, մետաֆիզիկական լույս), «Մութն արվեստում» պիլոտային ցուցահանդեսները' հիմնված Մալևիչի աշխատանքների վրա, ցուցադրվել են 2002 թվականի ընթացքում։
Թանգարանը միջազգային համագործակցություն է զարգացնում աշխարհի հանրահայտ այնպիսի թանգարանների հետ, ինչպիսիք են , թանգարանները Բեռլինում, թանգարանը Փարիզում, Տրետյակովյան պատկերասրահը, Շուսեևի անվան պետական գիտա-հետազոտական ճարտարապետության թանգարանը։
1936 թվականին ավարտել է Լենինգրադի երաժշտական դպրոցը և ընդունվել Լենինգրադի կոնսերվատորիան, որտեղ սովորել է պրոֆեսոր Իսայա Բրաուդոյի երգեհոնի դասարանում։
Պատերազմի պատճառով ընդհատել է կրթությունը և 1941-1944 թվականներին աշխատել է Իրբիտ քաղաքում գտնվող գործարանում, այնուհետև 1944 թվականին տեղափոխվել է Տաշքենդ, որտեղ տարհանման ընթացքում գտնվել է կոնսերվատորիան։
1947 թվականին գերազանցությամբ ավարտել է Լենինգրադի կոնսերվատորիան պրոֆեսոր Ի. Բրաուդոյի երգեհոնի դասարանում, ում ղեկավարությամբ էլ 1950 թվականին ավարտել է ասպիրանտուրան. նրա թեկնածուական ատենախոսության թեման եղել է «Խորհրդային երգեհոնային կատարման որոշ առանձնահատկություններ» ։
Մեր երկրում և արտերկրում երգեհոնային խաղի շատ գիտակներ նշում էին փափուկ և թավշյա նվագահպումը, ինտոնացիոն ոգեշնչվածությունը, իմպրովիզացիոն ազատությունը, չափի իդեալական զգացումը և երգեհոնի արևելաեվրոպական ընկալմանը բնորոշ վառ համերգայնությունը։
Ավագ սերունդը հիշում է նրա փայլուն ելույթները Միխայիլ Վայմանի, Բորիս Գուտնիկովի, Վիտալի Բույանովսկու, Զառա Դոլուխանովայի, Գալինա Կովալյովայի, Բորիս Շտոկոլովի, Մարիա Բիեշուի, Իրինա Բոգաչովայի, Ելենա Օբրազցովայի հետ։