polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ներկայումս բարձրագույն սոցիալական նշանակության բազմաթիվ ձևեր կամ հասարակության հետ կապված որոշ ձևեր հաջողությամբ տեղավորվում են սոցիալական ձեռնարկատիրության ժամանակակից հասկացության մեջ։
Մասնագետների թվում նախկինի պես գոյություն չունի այդ երևույթի համընդհանուր կերպով ընդունված սահմանում և, համապատասխանաբար, չկա մեկ միասնական կարծիք՝ ում կարելի է համարել սոցիալական ձեռնարկատեր։
Վերը նշված գործիչներից սոցիալական ձեռնարկատերերի թվին դասելու բարդությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ նրանցից յուրաքանչյուրի կարիերայի ուղին լիովին տարբերվում է մյուսից։
Այդ ազդեցությունը սոցիալական ձեռնարկատիրոջ կողմից դիտարկվում է որպես շահի ձեռքբերում, քանի որ սոցիալական ձեռնարկատիրոջ հաջողությունը կախված է մի շարք գործոններից, որոնք կապված են սոցիական փոխազդեցության հետ։
2004 թվականին -ի տնօրենների խորհրդի նախագահ և հիմնադիր Պիեր Օմիդյարը հետևեց իր նախկին աշխատակցի օրինակին և հիմնադրեց «Օմիդյարի ցանցը» ՝ մասնավոր ոչ առևտրային վենչուրային ներդրումային հիմնադրամ, որը մասնագիտանում է գրեթե բոլոր բնագավառներում սոցիալական ձեռնարկատիրության ստարտափների մեջ ներդրումներում։
Հիմնադրամը նախընտրում է ներդրումներ կատարել 1-ից մինչև 10 միլիոն դոլար առևտրային կազմակերպություններում և 0,5-ից մինչև 5 միլիոն՝ ոչ առևտրային կազմակերպություններ և նախագծեր։
Ներդրումների ընդհանուր ծավալը հաշվարկվում է հարյուրավոր միլիոնների դոլարների չափով, «Օմիդյարի ցանցը» հատուկ ուշադրություն է դարձնում միկրոֆինանսավորման համար պայմանների ստեղծմանը։
1980 թվականին Դրեյթոնը հիմնադրել է «Աշոկա» հիմնադրամը, որը դարձել է առաջին կազմակերպությունը, որ նպատակաուղղված զբաղվում է ողջ աշխարհով սոցիալական ձեռնարկատերեր գտնելով և նրանց աջակցելով։
«Աշոկա» հիմնադրամը չի օգտվում պետական ֆինանսավորումից, բոլոր միջոցները, ըստ հիմնադրամի տվյալների, կազմակերպությունը ստանում է արևմտյան բարեգործական հիմնադրամներից և խոշոր մասնավոր հանգանակողներից։
Սոցիալական ձեռնարկատիրության ճանաչվածության պատմության առանցքային կետերից մեկը դարձավ բրիտանացի լրագրող Չարլզ Լիդբիթերի՝ 1997 թվականի հրապարակումը « » , և նույն թվականին բրիտանացի սոցիոլոգ, հասարակական և քաղաքական գործիչ Մայքլ Յանգը Լոնդոնում բացեց «Սոցիալական ձեռնարկատերերի դպրոցը»։
Նոբելյան մրցանակը ստանալուց հետո Յունուսը դարձավ սոցիալական ձեռնարկատիրության առանցքային և կենտրոնական կերպարներից մեկը․ նրա անվան հետ են կապված բազում նախաձեռնություններ, ներառյալ 2010 թվականից անցկացվող Սոցիալական բիզնեսի միջազգային օրը, որը, որպես կանոն, մի շարք երկրներում նշվում է հունիսի 28-ին՝ նրա ծննդյան օրը։
Նաև կարևոր է, որ նման մարդասերները, ինչպես և վենչուրային կապիտալիստները մասնավոր սեկտորից, ապահովում են ոչ առևտրային կազմակերպությանը ոչ միայն գումարներով, այլև կրթական ռեսուրսներով, ցուցաբերում են խորհրդատվական, տեղեկատվական և լոգիստիկ աջակցություն։
1984 թվականին բրիտանացի հասարակական և կրոնական գործիչ Էնդրյու Մոսոնը տեղական տարածքների և համայնքների վերափոխման նպատակով հիմնադրեց և գլխավորեց Լոնդոնի Իսթ Էնդում գտնվող «Բրոմլի բայ Բոու կենտրոնը» , որը գործում էր սոցիալական ձեռնարկատիրության սկզբունքներին համապատասխան։
Սոցիալական ոլորտում նվաճումների համար Էնդրյու Մոսոնը 2000 թվականին դարձել է Բրիտանական կայսրության շքանշանակիր, ստացել է բարոնի տիտղոս և 2007 թվականին դարձել է Լորդերի պալատի անդամ։
հոդվածում ներկայացնում են 13 նմանատիպ սահմանումներ, որոնք առաջարկվել են ինչպես հայտնի տեսաբանների՝ Ալեքս Նիքոլսի, Դևիդ Բորնշտեյնի, Փոլ Լայթի, Ջոանա Մեյրի, Շերիլ Ջոնսոնի և այլոց կողմից, այլև սոցիալական ձեռնարկատիրության գործնական կազմակերպիչների կողմից ։
Այսպիսով, սոցիալական ձեռնարկատերերի գործունեության ձեռնարկատիրական բաղկացուցիչը, որ ընտրում են ոչ առևտրային կազմակերպությունները, սկզբնապես ճանաչվում են էականորեն սահմանափակ։
Հաջող օրինակների թվին են պատկանում Քիքոլի և Լայոնսի անվանած առևտրային մթերային կազմակերպություններից մեկը' ' -ը, որի սեփականատերերը ուղղում են իրենց շահույթի 100 %-ը կրթական և բարեգործական կարիքները հոգալու համար։
Եթե սովորական ձեռնարկատերերը, որպես կանոն, գնահատում են իրենց գործունեության հաջողությունը' կողմնորոշվելով դեպի շահույթը, եկամուտը կամ բաժնետոմսերի արժեքը, ապա սոցիալական ձեռնարկատիրոջ համար հաջողության գլխավոր չափանիշը դառնում է «սոցիալական նվիրումը»։
Շահույթը կարող է ուշադրության տակ առնվել, սակայն ոչ թե որպես ինքնանպատակ, այլ ավելի շուտ որպես հետագա առաջխաղացման միջոց կազմակերպության մշակութային կամ սոցիալական նպատակներին հասնելու համար։
Սոցիալական ձեռնարկատիրություն, վենչուրային բիզնեսի մեթոդների օգտագործում սոցիալական, մշակութային կամ էկոլոգիական խնդիրների նորարարական որոշումների ներդրման, ֆինանսավորման, վերամշակման համար։
Այն ստացվել է Յոզեֆ Շումպետերի, Ժան Բատիստ Սեյի, Փիթեր Դրաքերի և Հովարդ Սթիվենսոնի ձեռնարկատիրության սահմանման մեջ սոցիալական ասպեկտի ավելացման միջոցով։
Որպես հետևանք սոցիալական ձեռնարկատիրության՝ որպես երևույթի և սոցիալական ձեռնարկատիրոջ՝ որպես այն անցկացնողի, սահմանումը փոփոխվում և առավել որոշակիանում է վերջին տասնամյակների ընթացքում՝ սոցիալական ձեռնարկատիրության ոլորտի զարգացմանը զուգընթաց։
Հանդիպում են նաև հիբրիդային առևտրային մոդելը, երբ սովորական բիզնեսը ծախսում է սեփական շահույթի մի մասը սոցիալական, մշակութային կամ էկոլոգիական գործունեության վրա; Կորպորացիաների աշխատակիցները կարող են նաև մասնակցել սոցիալական ձեռնարկատիրության մեջ՝ ընկերության ղեկավարության համաձայնությամբ կամ առանց դրա։
Այդպիսով, ըստ Դիզի, սոցիալական ձեռնարկատիրությունը ավանդական ձեռնարկատիրության լավագույն ձևերի կիրառումն է սոցիալական նպատակներին հասնելու կամ սոցիալական առաքելության իրագործման համար։
Առևտրային կազմակերպություններն եկամուտների հիմնական աղբյուրների առավել նեղ շրջանակ. սեփականատերերի, ընտանիքի անդամների և ընկերների միջոցներ, կոմերցիոն բանկերի վարկեր շրջանառու կապիտալի դեֆիցիտի փակման համար, միջանկյալ ֆինանսավորման համար կապիտալ , մասնավոր վենչուրային ներդրողների միջոցներ , վենչուրային կապիտալ։
«Սոցիալական ձեռնարկատիրություն» և «սոցիալական ձեռնարկատեր» եզրույթներն առաջին անգամ հիշատակվում են 1960-1970-ական թվականներին անգլալեզու գրականության մեջ՝ նվիրված սոցիալական փոփոխությունների հարցերին։
Այսկերպ, սոցիալական ձեռնարկությունների սեփականատերերը հնարավորություն են ստանում թողնել շահույթը կամ նրա մի մասը իրենց, ինչպես նաև կատարել առավելագույն վերահսկողություն իրենց ձեռնարկությունների նկատմամբ, սակայն կիրառելով ներքին ֆինանսավորման և աջակցության ձևերի նվազագույն կազմ։
Քիքալը և Լայոնսը դիտարկում են սոցիալական ձեռնարկությունների կառուցվածքային ձևերի ողջ շրջանակը՝ ամբողջապես ոչ առևտրային կազմակերպությունների մինչև մաքուր առևտրային կազմակերպություններ, ներառյալ՝ բազում հիբրիդային ձևեր։
Որպես մասնագիտություն և ուսուցման բնագավառ՝ սոցիալական ձեռնարկատիրությունը առաջին անգամ ներկայացրել է Գրեգորի Դիզը՝ Դյուքի համալսարանի Սոցիալական ձեռնարկատիրության զարգացման կենտրոնի տնօրենը, 1990-ական թվականներին։
76-րդ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀՐԱՁԳԱՅԻՆ ԴԻՎԻԶԻԱ (հայերի մասնակցությունը Մոսկվայի, Ստալինգրադի, Կիևի ճակատամարտերին, գեներալներ Ալեքսանդր Կարաօղլանով, Սարգիս Մարտիրոսյան, Ասքանազ Կարապետյան, Անդրանիկ Ղազարյան, գնդապետ Գեդեոն Միքայելյան, դիվիզիայի մարտական ուղու էլեկտրոնային քարտեզ)
89-րդ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԹԱՄԱՆՅԱՆ ՀՐԱՁԳԱՅԻՆ ԴԻՎԻԶԻԱ (գեներալներ Նվեր Սաֆարյան, Միխայիլ Հարությունով, Ալեքսանդր Մնացականով, Բորիս Վլադիմիրով, Աշոտ Ամատունի, Ստեփան Խանամիրյան, Միքայել Մուրադյան, դիվիզիայի մարտական ուղու էլեկտրոնային քարտեզ)
390-րդ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀՐԱՁԳԱՅԻՆ ԴԻՎԻԶԻԱ (հայ օդաչուների մասնակցությունը Հայրենական Մեծ պատերազմին, մարշալ Արմենակ Խանփերյանց, գեներալներ Արտեմ Միկոյան, Ղևոնդ Հակոբյան, Ալեքսեյ Միկոյան, Խորհրդային Միության կրկնակի հերոս Նելսոն Ստեփանյան, դիվիզիայի մարտական ուղու էլեկտրոնային քարտեզ)
409-րդ ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՀՐԱՁԳԱՅԻՆ ԴԻՎԻԶԻԱ (հայերի մասնակցությունը Լենինգրադի և Սևաստոպոլի պաշտպանությանը, Փառքի երեք աստիճանի ասպետներ, Հայաստանի Հանրապետության զինվորական կոմիսարներ, գեներալներ Միքայել Պարսեղով, Աշոտ Ղազարյան, Տարաս Թուսուզյան, Ժորա Իսահակյան, Ռաֆայել Մարտիրոոսյան)
ՆԱԽԱՍՐԱՀ (Մարշալներ Հովհաննես Բաղրամյանի, Համազասպ Բաբաջանյանի, Արմենակ Խանփերյանցի , ծովակալ Հովհաննես Իսակովի կիսանդրիներ, Ռայխստագի գրավում և Մարտեր Կովկասի համար դիոռամաներ)
ՇԱՀՈՒՄՅԱՆԻ ԵՎ ԳԵՏԱՇԵՆԻ ԱԶԱՏԱԳՐԱԿԱՆ ՄԱՐՏԵՐ ԵՎ ԻՆՔՆԱՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆ, ԱՐՎԵՍՏԱԳԵՏ ԱԶԱՏԱՄԱՐՏԻԿՆԵՐԻ ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ, ԱՐԾՎԱՇԵՆԻ ԻՆՔՆԱՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆ, ՍՓՅՈՒՌՔԱՀԱՅԵՐԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆԸ ԱՐՑԱԽՅԱՆ ԱԶԳԱՅԻՆ-ԱԶԱՏԱԳՐԱԿԱՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻՆ
ՀԵՐՈՍՆԵՐԻ ՍՐԱՀ (ՀՀ Ազգային Հերոսներ, Արցախի Հերոսներ, ՀՀ Գերբ և Դրոշ, Արցախյան ազգային-ազատագրական պատերազմի ռազմաբեմի մակետ, Գուրգեն Մարգարյան)
Եթե Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ցուցասրահների համալրման կամ նորացման առումով աշխատանքները գերազանցապես են կատարվում և, կարելի է ասել, գրեթե ավարտված են, նույնը դեռևս չի կարող ասվել Արցախյան պատերազմի հետ կապված ցուցասրահների համալրման աշխատանքների մասին, քանի որ պատերազմը տեղի է ունեցել ոչ վաղ անցյալում և համալրումն ու հավաքչական աշխատանքները դժվար են երկու տեսանկյունից։
Նախ՝ Ազատամարտում զոհված ազատամարտիկների հարազատները, բարեկամները, ընկերները, հասկանալի է, որ դժվարությամբ են ցանկանում իրենց մոտ պահվող այդ իրերը, փաստաթղթերը՝ որպես ցուցանմուշ պետական պահպանությանը հանձնել։
Թանգարանի ղեկավարությունը բոլորին կոչ է ուղղել, որպեսզի թե՛ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի, թե՛ Արցախյան պատերազմի հետ կապված իրենց մոտ պահպանվող ցուցանմուշները, սկսած փաստաթղթերից, լուսանկարներից, վկայականներից, պարգևատրումներից, անձնական իրերից, հանձնեն ՀՀ Պաշտպանության նախարարության «Մայր Հայաստան» ռազմական պատմության թանգարան, որովհետև պետական պահպանությունը միակ և երաշխավորված, ապահովված մեթոդն է, և, վերջիվերջո, դրանք սերունդների համար պետք է ծառայեն։
Գործում է երեք բաժին' նվիրված 1918-1920 թվականներին ՀՀ Զինված Ուժերին, Հայրենական Մեծ պատերազմին և Արցախյան պատերազմին, որոնց ցուցանմուշները պարբերաբար թարմացվում են։
Արժեքավոր են ԽՍՀՄ հերոսների մեդալները, շքանշանները, Արա Սարգսյանի փայտե քանդակը, Անգլիայի թագուհու նվերը Բրիտանական ռազմաօդային ուժերի օդաչուներ Աղազարյան եղբայրներին, սահմանափակ քանակով պատրաստված ոսկե բռնակով սուրը' «նվիրյալների համար» մակագրությամբ։
Թանգարանում են պահվում ազատամարտիկների անձնական իրեր' լուսանկարներ, համազգեստներ, նամակներ (Մոնթե Մելքոնյանի զրահաշապիկը, ակնոցը, Թաթուլ Կրպեյանի քաղաքացիական հագուստը, Ջիվան Աբրահամյանի ատրճանակը և այլն)։
Թանգարանին են պատկանում նաև դրսում գտնվող տեխնիկան' կատյուշան, Միգ-15 ինքնաթիռը, Տ-34 տանկը, որոնք մասնակցել են Հայրենական պատերազմին, հետագայում դրանց են ավելացվել ԲՄԴ-ն, ԲՏՌ-155-ը, 75 հրթիռային համալիրը, որը պատերազմի ժամանակ ոչնչացրել է թշնամու 2 ինքնաթիռ։
Այս ֆոնդում պահպանվում են Խորհրդային Միության մարշալ, Խորհրդային Միության կրկնակի հերոս Հ. Բաղրամյանի, ԽՍՀՄ Զրահատանկային զորքերի գլխավոր մարշալ, Խորհրդային Միության հերոս Հ. Բաբաջանյանի, ԽՍՀՄ ԶՈՒ հայ գեներալների զինվորական համազգեստները, Անաստաս Միկոյանի քաղաքացիական հագուստը, ՀՀ Ազգային հերոսների ռազմաճակատային հագուստը, Հայրենական Մեծ պատերազմի և Արցախյան ազատագրական պատերազմի մարտի դաշտերում օգտագործված անձնական իրեր (ծխախոտատուփեր, ժամացույցներ, կողմնացույցեր, բժշկական գործիքներ, սպայական պայուսակներ, ՀՀ ԶՈւ դաշտային համազգեստներ, և այլն)։
Այս ֆոնդում է պահպանվում Աղազարյանների գերդաստանին Մեծ Բրիտանիայի թագուհու նվիրած պատվո զարդանախշ թուրը, Խորհրդային Միության մարշալ Հ. Բաղրամյանի աշխատասենյակի կահույքը։
Թանգարանում նաև կա գեղարվեստական նկարների պատկերասրահ, որտեղ ցուցադրվում են Խորհրդային Միության հայ հերոսները, ինչպես նաև հայազգի շուրջ 60 գեներալները, ովքեր ակտիվ ձևով ղեկավար-հրամանատարական պաշտոններ են զբաղեցրել պատերազմի ընթացքում։
Այստեղ գտնվող գրքերում ցուցադրված է Հայկական ԽՍՀ-ից այն ժամանակ մոբիլիզացված, այսինքն՝ զորակոչված և զոհված Հայաստանի քաղաքացիների անուն-ազգանունները, որոնք, ռազմական պատմության թանգարանը հրատարակել է 4 հատորով, իսկ պատերին անմահացված են Խորհրդային Միության հայ հերոսների անունները։
Այս ֆոնդում պահպանվում են ռազմական թեմաներով կատարված գեղանկարներ, հայ մարշալների ու գեներալների, Խորհրդային Միության հերոսների, ՀՀ Ազգային հերոսների յուղաներկ դիմանկարներ։
Հայրենական Մեծ պատերազմին նվիրված գեղանկարների մեծ մասի հեղինակը ճանաչված ռազմական նկարիչ Մակիչ Արզումանյանն է, քանդակներինը' նշանավոր քանդակագործ Արա Սարգսյանը և Վ. Պետրոսյանը, Արցախյան շարք գեղանկարներինը' Սերգեյ Պողոսյանը։
Պաշտպանության նախարարության «Մայր Հայաստան» ռազմական պատմության թանգարանում գերազանցապես ներկայացված են մեր ժողովրդի ռազմական պատմության երկու հիմնական թեմաները. առաջինը՝ մեր հայ զորավարների, հայ ռազմիկների մասնակցությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին, և երկրորդը՝ Արցախյան ազգային-ազատագրական պատերազմը։
Այդ երկու թեմաներից զատ կան նաև ցուցադրություններ՝ նվիրված ռուսական կայսրության բանակի հայազգի գեներալներին, մեր ֆիդայական շարժմանը և Հայաստանի առաջին հանրապետությանը։
«Մայր Հայաստան» ռազմական պատմության թանգարանում, որը ստեղծման օրվանից կոչվում էր «Սովետական Հայաստանը Հայրենական Մեծ պատերազմում 1941-1945 թվականներին», սկզբնապես, բնականաբար, հավաքվում էին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին վերաբերող նյութեր։
Իսկ երբ թանգարանն անցավ ՀՀ ՊՆ համակարգ, ֆոնդերը սկսվեցին համալրվել նաև Արցախյան ազատագրական պատերազմին մասնակցած կամավորականների, զինծառայողների, ՀՀ Զինված Ուժերի գործունեությունն արտացոլող նյութերով։
Թանգարանի օրգանական շարունակությունն է հարակից տարածքում գտնվող Անհայտ զինվորի գերեզմանը, Հերոսների, Մարշալ Բաղրամյանի, ռուս սահմանապահների ծառուղիները, զինատեսակների բացօթյա ցուցադրությունը։
Այս ֆոնդում պահպանվում են Հայրենական Մեծ պատերազմի և Արցախյան ազատագրական պատերազմի մասնակից զորահրամանատարների ու ռազմիկների գործունեությունն արտացոլող հրամանագրեր (օրինակ' Հ. Բաբաջանյանին ԽՍՀՄ Զրահատանկային զորքերի գլխավոր մարշալի կոչում շնորհելու մասին), շնորհակալագրեր, ռազմաճակատային նամակներ, պարգևատրման վկայականներ, զինվորական և շքանշանային գրքույկներ, պատվոգրեր, թռուցիկներ, հրամաններ, բնութագրեր, մարտական ուղիներ։
Արցախյան առաջին պատերազմին նվիրված ցուցադրությունը սկսվում է խաղաղ ցույցերից, որոնց (երբ արդեն վերջնականապես պարզ դարձավ, որ խաղաղ միջոցներով հնարավոր չէ հաղթանակի հասնել) հաջորդեցին հայկական ջարդերըՍումգայիթում և Բաքվում։
Թանգարանի հարակից տարածքում ցուցադրվում են հետևյալ զինատեսակները' Հետևակի թրթուրավոր զրահամեքենա, Զրահամեքենա-152, Տանկ Տ-34, Ինքնաթիռ ՄԻԳ-15, Կատյուշա ԲՄ-13, Զենիթային հրանոթ 76 մմ, Ս-75 Զենիթա-հրթիռային համալիր. Արձակման կայանք։
Այս ֆոնդում պահպանվում են ԽՍՀՄ Զրահատանկային զորքերի գլխավոր մարշալ, Խորհրդային Միության հերոս Հ. Բաբաջանյանի և վաստակավոր փորձարկող օդաչու, Խորհրդային Միության հերոս Ռ. Կապրիէլյանի բոլոր պարգևները, ԽՍՀՄ պետական, գերատեսչական և հասարակական կազմակերպությունների շքանշանների, մեդալների, կրծքանշանների, հուշամեդալների հավաքածու, ՀՀ և ԼՂՀ պետական և գերատեսչական շքանշաններ ու մեդալներ։
Սև գրանիտե հուշ-դահլիճում անմահացված են Խորհրդային Միության հերոսների և Փառքի շքանշանի լրիվ աստիճանների ասպետների, Հայրենական մեծ պատերազմում զոհվածների և անհայտ կորածների անունները։
2-րդ հարկի ցուցադրությունը նվիրված է Արցախյան ազատագրական պատերազմին, ներկայացված են ՀՀ ազգային հերոսների և Արցախի հերոսների, ՀՀ ԶՈւ զորատեսակների, տարբեր ռազմական գործողություններին մասնակցած ազատամարտիկների գործունեությունը, Արցախի հին մայրաքաղաք Շուշիի ազատագրման դիորաման։
«Մայր Հայաստան» ռազմական պատմության թանգարանն ԱՊՀ անդամ-մասնակից պետությունների մեջ միակ ռազմական և պետական թանգարանն է, որի մուտքը և կազմակերպվող էքսկուրսիաները անվճար են, իհարկե, այդ ամենը կատարվում է Պաշտպանության նախարարության հոգածության շնորհիվ։
Այդ ամենի մեջ առանձնակի ուշադրություն է դարձված Շուշիի ազատագրման ռազմական գործողությանը՝ հաշվի առնելով նրա ունեցած դերակատարությունը թե՛ ռազմավարական և թե՛ քաղաքական ու աշխարհաքաղաքական հարցերում։
Այսպես, 1997 թվականի հուլիսին կորեական անգլալեզու թերթը հայտնեց, որ մի քանի շաբաթ տևած շոգ եղանակի ժամանակ ամենաքիչը 10 մարդ է մահացել՝ օդափոխիչի միացրած լինելու պատճառով։
Հոդվածի վերջում տպված էր փորձագետի կոչը, ով խորհուրդ էր տալիս կորեական ընտանիքներին քնելուց առաջ անջատել օդափոխիչները, ամառային ամիսներին բաց պահել պատուհանները և հնարավորինս հեռու քնել օդափոխիչներից։
Սակայն որոշ արձանագրություններից երևում է, որ նա թաղված է Ուեսթմինսթերի Սեյնթ Մարգարեթ եկեղեցում, և ենթադրվում է, որ մահվան հավանական տարեթիվը 1492 թվականի մարտ ամիսն է։
Նրա ծագումն ու ծննդյան ամսաթիվը հայտնի չեն, բայց ենթադրվում է, որ նա ծնվել է 1415 թվականից 1424 թվականների ընթացքում, Քենթի Ուիլդ տարածքի Հադլոում կամ Թենդերդենում։
1450 թվականից սկսած Բրյուգգեում նա ի վերջո բիզնեսի մեջ հաջողության հասավ, իսկ 1453 թվականին բնակություն հաստատեց այնտեղ և դարձավ Լոնդոնի առևտրային ընկերության կառավարիչ։
Բիզնես ճանապարհորդությունների ընթացքում, Քյոլնում նա նկատեց մի նոր տպագրական արդյունաբերություն, որով այնքան հետաքրքրվեց, որ սկսեց տպագրությամբ զբաղվել Բրյուգգեում, համագործակցելով Քոլարդ Մենիսոնի հետ։
Սակայն տպագրելու շտապողականությունը և նրա ոչ ադեկվատ հմտությունը, որպես թարգմանիչ, հաճախ հանգեցրել է մեծ քանակությամբ ֆրանսերեն բառերի կիրառման և բազմաթիվ թյուրիմացությունների։
Հեդլոուում գտնվող մի տուն համարվում է Ուիլյամ Քեքստոնի ծննդավայրը, որն ապամոնտաժվեց 1936 թվականին և վերածվեց մի մեծ տան՝ վերակառուցվելով Արևելյան Սասիքսի Ֆորիսթ Ռոույում։
Ծնվել է 1921 թվականի օգոստոսի 22-ին Հունաստանի Խալիյա (ներկայումս կոչվում է Դրոսա և գտնվում է Խալկիդա քաղաքի մոտակայքում) գյուղում՝ հարուստ առևտրականի բազմազավակ ընտանիքում։
Նոր Զելանդիայի ծաղկման շրջանը սկսվեց Երկրորդ աշխարհամարտից հետո, այդ ժամանակ մաորիները, աշխատանք գտնելու նպատակով, սկսեցին գյուղերից տեղափոխվել քաղաքներ։
Առաջացավ մաորիների դժգոհության ալիք, նրանք բողոքում էին եվրոպակենտրոնության դեմ և զբաղվում էին այնպիսի հարցերով ինչպիսին են մաորիների մշակույթի ճանաչողության բարձրացման, Վայթանգիի պայմանագրի հետ կապված վեճերի կարգավորման հարցերը։
Կառավարությունը հաստատում է բազմաթիվ իվերի հետ վեճերի կարգավորման մասին, սակայն 2000-ական թվականներին անհամաձայնություններ առաջացան ափագծերի մակընթացային մասերի և ծովի հատակի պատկանելիության հետ կապված։
Այս կարգավիճակի ընդունման արդյունքն այն եղավ, որ Նոր Զելանդիան արգելեց իր տարածքային ջրեր մուտք գործել միջուկային զենքով զինված և միջուկային ուժային սարքավորումներ ունեցող նավերին։
Սկսեցին այստեղ գալ նաև առևտրական նավեր, որոնք փոխանակում էին սնունդը, երկաթյա իրերը, զենքը և այլ ապրանքներ այլ սնունդի, անտառափայտի, արհեստական սարքած իրերի և ջրի հետ։
3 տարի հետո իմանալով ֆրանսիական բնակավայր ՝ Շարլ դը Թերիի մասին, մաորի ցեղերի կոնֆեդերացիան, Վիլհելմ -ին ուղարկեց անկախության հռչակագիր՝ խնդրելով պաշտպանություն։
Այնուհետև Գաղութների գործերի նախարարությունը Նոր Զելանդիա է ուղարկում կապիտան Ուիլյամ Գոբսոնին, որպեսզի նա հաստատի Նոր Զելանդիայում Բրիտանիայի գերիշխանությունը և հաշտություն հաստատի մաորիների հետ։
Նորզելանդական կամպանիայի՝ Վելինգտոնում, անկախ բնակավայր ստեղծելու և ֆրանսիացի նորաբնիկների Ակարոայում տարածքներ ձեռք բերելու փորձերին ի պատասխան Գոբսոնը 1840 թվականի մայիսի 21-ին ողջ Նոր Զելանդիայի վրա հաստատեց Բրիտանիայի գերիշխանությունը, չնայած, որ այդ պահին՝ մաորիների կողմից, պայմանագրի ոչ բոլոր կրկնօրինակներն էին ստորագրված։
Վախենալով, որ Հարավային կղզին կարող է անկախություն ցանկանալ՝ գաղութի ղեկավար Ալֆրեդ Դոմեթը որոշում կայացրեց մայրաքաղաքը Օքլենդից տեղափոխել Կուկի նողուց։
Ռադիոածխածնային հետազոտությունը, անտառահատման վկայությունը և մաորիների միտոքոնդրիումային ԴՆԹ-ի փոփոխականությունը թույլ են տալիս ենթադրել, որ առաջին արևելյան պոլինեզիացիները Խաղաղ օվկիանոսի հարավային կղզիներով երկարատև ճանապարհորդություններից հետո՝ այստեղ են հաստատվել 1250-1300 թվականներին։
1985 թվականին Նոր Զելանդիան պաշտոնապես դարձավ առանց միջուկային զենքի պետություն, և արգելեց իր տարածքային ջրեր մտնել նավերի, որոնց վարա կար միջուկային զենք, կամ միջուկային էներգետիկական սարքավորումներ։
Նավապետ Ջեյմս Կուկը, որը 1769 թվականի հոկտեմբերին հասավ հեռավոր երկրի սահմաններին, առաջին եվրոպացին էր, որ կարողացավ անցնել ամբողջ Նոր Զելանդիայով և անցկացնել այն քարտեզի վրա։
1852 թվական - Հաստատվում է երկրորդ «Նորզելանդական կոնստիտուցիոնալ հրամանագիրը» , որն ամրապնդում էր Գլխավոր Ասամբլեյայի և 6 պրովինցիաների ընտրվաց կառավարման ձևը։
1893 թվական - Երկրի բոլոր կանանց տրվեց հավասար ընտրական իրավունք, սրանով Նոր Զելանդիան դարձավ առաջին երկիրն աշխարհում, որը իր բոլոր քաղաքացիներին տվեց հավասար ընտրական իրավունք։
1882 թվական - Առաջին անգամ «Դաբեդին» նավով սառեցված միս արտահանվեց բրիտանական կղզիներ, սկսվեց մսի արտահանումը, որը այսօրվա Նոր Զելանդիայի տնտեսության հիմնական ճյուղերից է։
ԱՄՆ-ի վիճակագրության կենտրոնի համաձայն' քաղաքն ունի 393 կմ² մակերես, որից 388 կմ²-ը բաժին է ընկնում ցամաքին և 5.2 կմ²-ն' ջրային տարածքին։
Կլարիսայի նման նա էլ է կարծում, թե հսկայական դեր ունի Լոնդոնի հասարակության մեջ, սակայն չնայած սրան, Բրութոնը, Կլարիսան, Ռիչարդը և Փիթերը նրան տանել չեն կարողանում։
Ողջ վեպը գրված է գիտակցության հոսքի ձևով, այսինքն՝ յուրաքանչյուր նկարագրվող տեսարան կերպարների մտքերի արտացոլանքն է կամ հենց միտքը (բացառությամբ անցյալում կատարված դեպքերի մասին հիշողությունների), որ տեղի են ունենում հունիսյան մեկ օրվա ընթացքում։
Հետաքրքիր է, որ հանդիպում ենք ավելի քան 20 կերպարների, բայց վեպի գլխավոր գաղափարն ամփոփված է Կլարիսա Դելոուեյի և Սեպտիմուս Սմիթի կերպարներում։
Նույն օրը՝ ավելի ուշ, հոգեբույժները փորձում են նրան հարկադրաբար տեղափոխել հոգեբուժարան, ինչից խուսափելու և տանջանքներին վերջ դնելու համար Սմիթը ցատկում է պատուհանից և մահանում։
Հիմնական պատկերը պահպանելով՝ պատմությունը ժամանակի մեջ շարժվում է ետ ու առաջ, կերպարների մտքերից ներս և դուրս՝ ստեղծելով Կլարիսայի կյանքի և հասարակության՝ պատերազմի ավանդած կառուցվածքի պատկերը։
Առեղծվածային և պահանջկոտ Փիթեր Վոլշի փոխարեն նա ամուսնացավ ապահովված և հուսալի Ռիչարդ Դելոուեյի հետ, իսկ Սալի Սեթոնի հետ լինելու տարբերակն ընտրել չէր կարող։
Ընդհանուր առմամբ վեպում նկարագրվում է, թե ինչպես է պատերազմը փոխել բոլորի կյանքը․ թե՛ նրանց, ովքեր անմիջականորեն գտնվել են դրա հորձանուտում և կյանքի ու մահվան կռիվ տվել, և թե՛ նրանց, ում բախտ է վիճակվել նորություններին հետևել թերթերի միջոցով։
«Միսիս Դելոուեյ» , անգլիացի գրող Վիրջինիա Վուլֆի՝ 1925 թվականի մայիսի 14֊ին հրատարակված վեպ, որը մանրամասն նկարագրում է բարձր հասարակությանը պատկանող Կլարիսա Դելոուեյի կյանքի մեկ օրը։
Նախկին Պոնտե Սիստո կամուրջը' Պոնս Աուրելիոսն առաջին անգամ հանդիպել է 4-րդ և 5-րդ դարերում, և ավելի ուշ հայտնի է եղել միջնադարում որպես « », « », և « »:
Հոլոքոստի պատմություն դասավանդող, Յադ Վաշեմ թանգարանի հետ համագործակցող Իրիտ Աբրամսկին փաստում է, որ Լիբիայում հրեաների կոտորածին զոհ գնաց ավելի քան 700 հրեաներ։
1941 թվականի դեկտեմբերին հրաման ստորագրվեց վեզիրի կողմից, որն արգելում էր հրեաներին բնակվել մուսուլմանաբնակ շրջաններում, ինչպես նաև մի հռչակագիր ընդունվեց, որն արգելեց հրեաներին առևտրով զբաղվել։
Եվրոպայում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին իրագործված հոլոքոստի ժամանակ Աֆրիկան դարձավ Առանցքի ուժերի և Հակահիտլերյան խմբավորման մարտական գործողությունների թատերաբեմ։
Ժամանակակից Աֆրիկայի հյուսիսային և արևելյան հատվածները օկուպացվել էին գերմանական բանակի և ֆաշիստական Իտալիայի կողմից, մի մասն էլ գտնվում էր ֆրանսիական Վիշիի ենթակայության ներքո։
Հրեաներին սկսեցին նաև հետապնդել այս տարածաշրջաններում, սակայն զանգվածային գենոցիդի չենթարկվեցին, ինչպես որ դա կատարվեց Եվրոպայում ձևավորված համակենտրոնացման և մահվան ճամբարներում։
Վիշիի կառավարությունը չեղարկեց Կրամյոյի հռչակագիրը 1940 թվականի հոկտեմբերի 7-ին, իսկ հոկտեմբերի 8-ին ֆրանսիական գաղութներում տարածվեց Հրեաների մասին կանոնադրությունը։
Պատերազմի ժամանակ իտալական բանակը գերմանացիներից և Վիշիի ռեժիմից պաշտպանում էր ոչ միայն իտալական, այլև մնացած հրեաներին, որոնք 1940 թվականին հաշվվում էին 90 հազար։
Համաձայն 1936 թվականին Մարոկկոյում անցկացրած մարդահամարի, այդ երկրում բնակվել են 161 հազար տեղաբնակ հրեաներ և 12 հազար ֆրանսիական քաղաքացիությամբ հրեաներ, իսկ ըստ 1939 թվականի հաշվառումների, այդ թիվը հասավ 200-225 հազարի, քանի որ շատ փախստական հրեաներ եկան Աֆրիկա։
1943 թվականի հոկտեմբերին Միացյալ Նահանգների նախագահ Ֆրանկլին Ռուզվելտի անձնական միջնորդության շնորհիվ Ալժիրի հրեաների քաղաքացիության իրավունքը վերականգնվեց։
Հրեաների հետապնդումը Աֆրիկայում Հոլոքոստի տարիներին, հրեաների հանդեպ դրսևորված խտրականություն, հետապնդումներ և սպանություններ՝ կատարված նացիստների և կոլլաբորացիոնիստների կողմից 1938 թվականից մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։
Սովորել է հայրենի գյուղի տարրական դպրոցում, ավելի ուշ՝ Բադ Ռադսկերբուրգում, որտեղ հանդիպել է բանասեր Պետեր Դայնկոյին, ում հետ սերտ ընկերական կապեր է հաստատել։
Սովորել է Մարիբորի ճեմարանում, ավելի ուշ՝ Գրացում, որտեղ դարձել է Իլիրիզմի կողմնակից, ռոմանտիկ ազգայնական մշակութային շարժում, որը տարածվել էր հարևան Խորվաթիայից և պաշտպանում էր Հարավային սլավոնական ժողովուրդների մշակութային և լեզվական միավորումը։
Կապոտեն դժվար մանկություն է ունեցել, քանի որ ծնողները բաժանված են եղել, մորը երկար ժամանակ չի տեսնում, իսկ ընտանիքը մի քանի անգամ ստիպված է եղել տեղափոխվել։
Պրոֆեսիոնալ կարիերան սկսել է պատմվածքներ գրելով, որոնցից մեկը՝ «Միրիամ»-ը , դրական արձագանք է գտնում գրաքննադատների և ընթերցողի շրջանում, ինչի արդյունքում Կապոտեն պայմանագիր է կնքում հրատարակչության հետ և 1948 թվականին գրում «Ուրիշ ձայներ, ուրիշ սենյակներ» վեպը։
Հեղինակն այն գրել է չորս տարիների ընթացքում՝ հայտնի «Ծաղրասարյակ սպանելը» գրքի հեղինակ Հարփըր Լիի աջակցությամբ, ով ողջ կյանքի ընթացքում Կապոտեի մտերիմ ընկերն է եղել։
Թրումեն Գարսիա Կապոտե , ամերիկացի վիպասան, կինոսցենարիստ, դրամատուրգ և դերասան, ում պատմվածքներից, վեպերից, վիպակներից և պիեսներից շատերը, ներառյալ «Նախաճաշ Թիֆանիի մոտ» վիպակը և «Սառնարյուն սպանություն» վեպը համարվում են գրականության դասական գործեր։