polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ֆրանսիան ռուսների նման ցանկանում էր ստեղծել նոր Բալկանյան լիգա, այս անգամ Օսմանյան կայսրության դեմ, որի ժամանակ Բուլղարիան կարող էր հավակնել Արևելյան Թրակիային։
Մարսել Դունանը, ով երիտասարդ ֆրանսիացի պատմաբան էր և ֆրանսիական մամուլում լրագրող էր, Բուլղարիայի կողմից պատերազմին միանալու դիրքորոշման վերաբերյալ 1915 թվականի ամառը կոչեց «Բուլղարական ամառ»։
Անտանտի համար, Բուլղարիան կարող էր օգնել օգնություն տենչող Սերբիային և չեզոքացնել Օսմանյան կայսրությանը և ճանապարհ բացեր Կոստանդնուպոլիս և հաղթանակի հասներ Օսմանյան կայսրության նկատմամբ։
Բուլղարացիները նաև պարտավորվում էին գերմանացիներին տրամադրել նոր Լագոս նավահանգստի շինարարության պայմանագիրը, ինչպես նաև Պերնիկ և Բոբով Դոլ հանքավայրերի շահագործման իրավունքը։
Ամենամեծ կորուստը Հարավայի Դանուբիայի կորուստն էր, որտեղ մշակվում էր Բուլղարիայի ցորենի արտադրույան 20%-ը, և որտեղ ֆերմերային տնտեսությունները ամենազարգացվածն էին։
Անտանտից Բալկաններում ամենաակտիվը Ռուսաստանն էր, որը ցանկանում էր Ավտրո-Հունգարիայի դեմ ստեղծել նոր Բալկանյան լիգա, որում կներառվեին Սերբիան, Չեռնոգորիան և հնարավոր է Ռումինիան և Բուլղարիան։
Ռադոսլավովի կառավարության գերխնդիրն էր ստանալ վարկեր, որպեսզի ծածկեն Բալկանյան պատերազմների ծախսերը, նոր տարածքները զարգացնեն և կարողանան սպասարկել պետական պարտքը, որը կազմում էր ավելի քան 700 միլիոն բուլղարական լև։
Բուլղարիան վարկի պահանջով դիմեց Ֆրանսիային, սակայն Ֆրանսիան Ռուսաստանի ճնշմամբ մերժեց վարկ տրամադրել Բուլղարիային' գերադասելով վարկավորել Բալկանյան մյուս երկրներին։
Բուլղարիան կարողացավ կարճաժամկետ վարկ վերցնել Ավստրիական բանկերից մոտ 30 միլիոն լև, սակայն դա շատ քիչ էր, այնուհետև Բուլղարիան նորից դիմաց Ֆրանսիային, սակայն նորից մերժում ստացավ։
Երբս սկսվեց Առաջին աշխարհամարտը 1914 թվականի հուլիսին, Բուլղարիան դեռևս վերականգնում էր իր տնտեսությունը, որը տուժել էր վերջին պատերազմների արդյունքում և նոր պատերազմում ներքաշվելու պատրաստ չէր։
Բուլղարիայի կարևոր ռազմավարական դիրքը և հզոր ռամզական ներուժը շատ կօգնեին հակամարտող կողմերից յուրաքանչյուրին, սակայն Բուլղարիան տարածքային վեճեր ուներ բոլոր չորս Բալկանյան երկրների հետ։
Քանի որ պատերազմը գնալով խորանում էր, Կենտրոնական ուժերը սկսեցին համուզել Բուլղարիային ներքաշվել պատերազմին իրենց կողմից' խոստանալով ավելի լավ պայմաններ հաղթանակի դեպքում։
Բուլղարացի դիվանագետները գտնում էին, որ Ադրիանապոլսի և Արևելյան Թրակիայի հարցը կարգավորված էր միջազգային պայմանագրերով համաձայն Լոնդոնի պայմանագրի, սակայն այս տեսակետը աջակցություն չստացավ Մեծ տերությունների կողմից, որոնք չէին ցանկանում ճնշում գործադրել Օսմանյան կայսրության վրա։
Արդյունքում կնքվեց Կոստանդինուպոլսի պայմանագիրը 1913 թվականին, որով Օսմանյան կայսսրությանը վերադարձվեց Առաջին Բալկանյան պատերազմի ընթացքում Բուլղարիայի կողմից նվաճված տարածքների մեծ մասը։
Ռազմական գործողությունների սկսումից անմիջապես հետո Բուլղարիայի ցարը և վարչապետը որոշեցին ընդունել «խիստ և հավատարիմ» չեզոքության քաղաքականություն, որոշում, որը ստացավ իշխանամետ և ընդդիմադիր ուժերի աջակցությունը։
Ռադոսլավովը նաև հասկացել էր, որ Մեծ տերությունների կողմից դիվանագիտական աջակցությունն էր 1913 թվականի պարտության գլխավոր պատճառը և նա որոշեց այլև չկրկնել այդ սխալը։
Բրիտանիայի դեսպան Ջորջ Բուչանանը մերժեց Ֆիմիտրիևին' ասելով որ Բրիտանիան երբեք վտանգի չ ենթարկի ռուս-բրիտանական հարաբերությունները Բուլղարիայի համար։
Այս նպատակին հասնելու համար Բուլղարիայի կառավարությունը վարչապետ Իվան Գեշովի գլխավորությամբ սկսեց բանակցություններ վարել Բալկանյան այլ երկրների հետ Օսմանյան կայսրության դեմ դաշինք կազմելու ուղղությամբ։
Ի չիքս դարձան Բուլղարիայի հույսերը միավորել բոլոր բուլղարակբնակ տարածքները, բացի այդ 120.000 բուլղարացի դարձան փախստական Արևելյան Թրակիայից և Մակեդոնիայից, վերջինս մնաց սերբերի և հույների տիրապետության ներքո։
Սոֆիայիում Ռուսաստանի դեսպանը հանդիպեց Ցար Ֆերդինանդին և առաջարկեց ֆրանսիական վարկը, եթե Ցարը համաձայնվի պաշտոնանկ անել Ռադոսլավովին։
Ավստրիացիները և գերմանացիները խոստացան Մակեդոնիայի վիճելի տարածքները չեզոքության դեպքում, իսկ եթե Բուլղարիան միանար պատերազմին իրենց կողմից, այդ դեպքում բոլոր այն տարածքները, որոնք Բուլղարիան կորցրել էր 1913 թվականին։
Բուլղարիան մնացել էր լքված իրավիճակում մասնակի Ռուսաստանի և Ավստրո-Հունգարիայի աջակցությամբ, որոնք ստիպեցին ստորագրել Բուխարեստի պայմանագիրը 1913 թվականին։
Պայմանագրով Բուլղարիան կորցրեց Հարավային Դոբրուդիան և Մակեդոնիայի մեծ մասը, որը նախապես Լոնդոնի պայմանագրով անցել էր Բուլղարիային, ինչպես նաև Կավալա քաղաքը։
Հակաբուլղարական տրամադրությունները աճեցին հատկապես Ֆրանսիայում և Ռուսաստանում, որոնք դեմ էին Բալկանյան լիգայի կազմալուծմանը, որը դաշինք էր, ուղղված Օսմանյան կայսրության դեմ։
Առաջին հերթին պարտություն կրեց Սերբիան, խոչընդոտելով Ռումինիայի արտաքին քաղաքականությանը և կարողացավ անվտանգ ուղի ապահովել գերմանական օգնությանը դեպի Ստամբուլ։
Երբ Բուլղարիան անկախացավ Օսմանյան կայսրությունից 1908 թվականի սեպտեմբերի 22-ին, այն ստացավ թագավորության կարգավիճակ և արքայազն Ֆերդինանդը հռչակվեց ցար։
Բուլղարիայի թագավորությունը մասնակցեց Առաջին համաշխարհային պատերազմին Կենտրոնական ուժերի կողմից 1915 թվականի հոկտեմբերի 14-ից, երբ երկիրը պատերազմ հայտարարեց Սերբիային և մնաց պատերազմի մեջ մինչև 1918 թվականի սեպտեմբերի 30-ը, երբ ստորագրվեց Սալոնիկի զինադադարը։
Վարկը մեծ հարված էր ռուսական և ֆրանսիական դիվանագիտությանը, որոնց ուշադրություն կենտրոնացած էր Հուլիսյան ճգնաժամի վրա, որը ծագել էր Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանությունից հետո։
1937-1944 թվականներին եղել է 1-ին գումարման ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի պատգամավոր, 1938- 1941 թվականներին' Պովոլժեի գերմանացիների ինքնավար սովետական սոցիալիստական հանրապետության Գերագույն Խորհրդի նախագահության նախագահ։
Պովոլժեի գերմանացիների ինքնավար սովետական սոցիալիստական հանրապետության Գերագույն Խորհրդի նախագահության լուծարման հետ կապված 1941 թվականի սեպտեմբերի 5-ից Հոֆմանը ազատվում է իր պարտականությունների կատարումից և աքսորվում է Կրասնոդարի մարզի Տյուխտետսկի շրջան, կնոջ Անտոնինա Իլյինիչնայի և երեխաների' Սաշայի ու Վիկտորի հետ։
ՆԳԺԿ աշխատակիցների հաղորդագրություններում Հոֆմանը Պովոլժեի գերմանացիների ինքնավար սովետական սոցիալիստական հանրապետության նախկին ղեկավարությանը մեղադրում էր մշտական բնակության վայր տեղափոխվելուց հրաժարվելու «սաբոտաժին» աջակցելու համար։
1935 թվականին մեքենավար Պյոտր Կրիվոնոսն առաջինը Խորհրդային Միությունում բեռնատար գնացք վարելիս շոգեքարշի կաթսայի գերլարումը բարձրացնելու շնորհիվ լոկոմոտիվի արագությունը բարձրացրել է 2 անգամ։
Քոնրադ Հոֆման , խորհրդային պետական և քաղաքական գործիչ, 1938-1941 թվականներին եղել է Պովոլժեի գերմանացիների ինքնավար սովետական սոցիալիստական հանրապետության Գերագույն Խորհրդի նախագահության նախագահ։
1934 թվականին լարվում են Դիլսի և ՍՍ-ի անվտանգության ծառայությունը ղեկավարող Հեյդրիխի միջև տարաձայնությունները և 1934 թվականի ապրիլի 20-ին Դիլսը թողնում է իր պաշտոնը։
Գեորինգը մի քանի անգամ փրկել է Դիլսին ձերբակալություններից և մահապատժից, այդ թվում 1944 թվականի ապրիլի 20-ի դեպքերից հետո, քանի որ Դիլսն ամուսնացած էր նրա հորեղբոր աղջկա հետ։
Եղել է ունևոր գյուղացու որդի, մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, 1919 թվականին ընդունվել է Մագդեբուրգի համալսարան, որտեղ ուսումնասիրում է իրավագիտություն։
1930 թվականին Դիլսը ծառայության է անցնում Պրուսիայի Ներքին գործերի նախարարությունում, որտեղ նրան հանձնարարվում է վերահսկողություն իրականացնել ռադիկալ քաղաքական շրջանակների նկատմամբ, սկսած կոմունիստներից մինչև նացիստներ։
Հերման Գյորինգը, որ ղեկավարում էր Պրուսիայի Ներքին գործերի նախարարությունը, հանձնարարում է Դիլսին գլխավորել Պրուսիայի վերակազմավորվող ոստիկանության 1Ա բաժինը ։
Օսմանյան կայսրության՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի մեջ մտնելուց հետո Իսմայիլ Ջևադը նշանակվում է Դարդանելի, այսինքն՝ Չանաքքալեի ամրացված շրջանի պետ։
Ըստ թուրքական որոշ աղբյուրների՝ հենց գեներալ Իսմայիլ Ջևադի պատրաստած պաշտպանության համակարգն էր, որ թույլ տվեց կանգնեցնել Անտանտի զորքերի հարձակումը, Դարդանելի ռազմագործողության ժամանակ։
Օսմանյան կայսրության փաստացի պարտությունը արձանագրող Մուդրոսի զինադադարի ստորագրումից հետո գեներալ Իսմայիլ Ջևադ փաշան ձերբակալվել է անգլո-ֆրանսիական դաշնակիցների զորքերի կողմից և բանտարկության աքսորվել Մալթա կղզի ։
Իսմայիլ Ջևադ Չոբանլը փաշա (, թուրք ռազմական և պետական գործիչ, օսմանյան բանակի գեներալ-լեյտենանտ, Օսմանյան կայսրության բանակի զորահրամանատար, Առաջին համաշխարհային պատերազմի օսմանյան ռազմական հանցագործ։
Ծնվել է 1870 թվականի սեպտեմբերի 14-ին, Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլսում, վախճանվել է 1938 թվականի մարտի 13-ին, նույն քաղաքում՝ Կոստանդնուպոլսում՝ Թուրքիայի հանրապետության խոշորագույն քաղաք Ստամբուլում։
Իսմայիլ Ջևադն ավարտել է Գալաթասարայի լիցեյը, 1893 թվականին ավարտել է Օսմանյան կայսրության Ռազմական ակադեմիան՝ «կապիտան» սպայական կոչման շնորհմամբ։
Ծառայության համար նշանակում ստանալով օսմանյան սուլթանի ընտրազորում՝ գվարդիայում, Իսմայիլ Ջևադը սկսել է արագ առաջընթաց ունենալ, վեր բարձրանալով ծառայողական սանդուղքով մինչև գեներալի կոչումը ներառյալ։
Սակայն 1908 թվականի ռազմական բարեփոխման ժամանակ որոշ սպաներ, որոնք ծառայության մեջ կասկածելիորեն արագ էին առաջ շարժվել, կոչման մեջ ցածրացվեցին, և նրանց թվի մեջ ընկավ նաև Իսմայիլ Ջևադը։
Այդ պատերազմի ժամանակ Իսմայիլ Ջևադը նշանակվում է Օսմանյան կայսրության Արևելյան բանակի շտաբի պետ, Չաթալջայի բանակի հրետանային հրամանատարության շտաբի պետ։
Պատերազմից հետո 1913-1914 թթ. Իսմայիլ Ջևադը նշանակվում է Օսմանյան կայսրության բանակի դիվիզիայի հրամանատար, ապա Օսմանա-բուլղարական սահմանագիծը հստակեցնող հանձնաժողովի նախագահ։
Դարդանելի ծովային ճակատամարտում ակնառու ձեռքբերումների համար, որոնք տեղի ունեցան 1915 թվականի մարտի 18-ին, ապա՝ մարտի 19-ին, Գնդապետ Իսմայի Ջևադը դարձյալ զորավարների դասն անցավ՝ ստանալով փաշայի կոչում։
Իսմայիլ Ջևադ փաշան, որպես ռազմական հանցագործ և մարդկության հանդեպ հանցագործություններ իրականացրած անձնավորություն՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմում Օսմանյան կայսրության պարտությունից հետո Անտանտի հաղթական տերությունների, մասնավորապես Մեծ Բրիտանիո կողմից աքսորվել է բրիտանական տիրույթ հանդիսացող Մալթա կղզին, որտեղ ափ է իջել 1920թ. մարտի 22-ին։
Թուրք-ռուսական երկարատև բանակցություններից հետո 1829 թվականի սեպտեմբերի 2-ին կնքվում է Ադրիանապոլսի պայմանագիրը, որով ամրապնդեց Ռուսաստանի տնտեսական-քաղաքական դիրքը Բալկանյան թերակղզում, Սև ծովի ու նեղուցների վրա։
Լոնդոնյան արձանագրությունը ստորագրվել է 1830 թվականի փետրվարի 3-ին՝ մի կողմից Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի, մյուս կողմից՝ Հունաստանի միջև։
Ազգային-ազատագրական շարժման վերելքի շրջանում Հունաստանի անկախացման գործընթացը հնարավոր դարձավ այն բանից հետո, երբ Եվրոպայի «մեծ տերությունները»՝ Ֆրանսիան, Ռուսաստանը և Մեծ Բրիտանիան սկսեցին հանդես գալ Հունաստանի պաշտպանությամբ։
Լոնդոնյան արձանագրություն , արձանագրություն, որը ստորագրվել է 1830 թվականի փետրվարի 3-ին Եվրոպայի «մեծ տերությունների»՝ Բրիտանական կայսրության, Ֆրանսիայի և Ռուսական կայսրության կողմից։
Իլ-76 ինքնաթիռը կատարում էր ուսումնական թռիչք, որի մեջ ընդգրկված էր 37200 կգ ուղեբեռի տեղափոխումը Գյումրի' Սպիտակի երկրաշարժից տուժած շրջանների վերականգնողական աշխատանքների ծրագրի շրջանակներում։
15-ին մոտենալով Լենինականին, անձնակազմը անջատված ավտոպիլոտի և 520 կմ/ժ ցուցիչի արագության, ինչպես նաև 12 մ/վ ուղղահայաց արագության պայմաններում սկսել է ցածրություն հավաքել։
2017 թվականի մայիսի 3-ի նիստում ՀՀ Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը գրանցեց ապրիլի 2-ին կայացած խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքում ԱԺ պատգամավորների մանդատ ստացած թեկնածուների, սակայն նիստն առանձնացավ նրանով, որ «Ծառուկյան» դաշինքից ինքնաբացարկի դիմում ներկայացրած 23 թեկնածուներից 12-ը նոր դիմումներ էին ներկայացրել՝ պահանջելով չեղարկել հրաժարումի՝ իրենց չգրած դիմումն ու իրենց տալ մանդատները։
Այդ 12 պատգամավորների թվում էին՝ ՔԿՀ նախկին պետ Մուշեղ Սաղաթելյանը, ՀՀՇ նախագահ Արարատ Զուրաբյանը, Արթուր Մանուկյանը՝ ԲՀԿ-ական Աբրահամ Մանուկյանի որդին, ԲՀԿ-ական Սերգեյ Բագրատյանը, նախկին պատգամավորներ Նապոլեոն Ազիզյանը, Հրանտ Դավթյանը, Վահան Կարապետյանը, Հարություն Ղարագյոզյանը, Խաչիկ Մանուկյանը, Ալիկ Եղիկյանը, «Առաքելություն» կուսակցությունից՝ Մանուկ Սուքիասյանը, և ԲՀԿ-ական Արտյոմ Ծառուկյանը։
Այդ պատգամավորներից մեկը՝ Մուշեղ Սաղաթելյանը հայտարարել էր, որ նախքան ընտրությունները «Ծառուկյան» դաշինքի պատգամավորների թեկնածուները ինքնաբացարկի դիմումներ են ստորագրել, որոնք էլ հետագայում ուղարկվել են ԿԸՀ։
Արդյունքում ինքնաբացարկի դիմում ներկայացրած, այնուհետև դրանից հրաժարված 12 թեկնածուներից 4-ը մանդատ չստացան, քանի որ, ինչպես հետագայում հայտարարել էր ԿԸՀ նախագահ Տիգրան Մուկուչյանը, այդ 4 պատգամավորի ինքնաբացարկը չեղարկվել է, սակայն մանդատ չեն ստանում, քանի որ ուղղակի իրենց հերթը չի հասնում։
Արդյունքում համապետական ցուցակով մանդատ ստացան Արարատ Զուրաբյանը, Սերգեյ Բագրատյանը և Արթուր Մանուկյանը, տարածքային ցուցակով՝ Նապոլեոն Ազիզյանը, Խաչիկ Մանուկյանը, Արտյոմ Ծառուկյանը, Վահան Կարապետյանը, Հարություն Ղարագյոզյանը։
Սակայն արդեն մայիսի 19-ին հայտնի դարձավ, որ մայիսի 3-ին ինքնաբացարկ դիմում ներկայացրած «Ծառուկյան» դաշինքի երեք պատգամավոր՝ Հարություն Ղարագյոզյանը, Արտյոմ Ծառուկյանը և Խաչիկ Մանուկյանը երկրորդ անգամ են ինքնաբացարկի դիմում ներկայացրել ԿԸՀ։
Մայիսի 31-ին ինքնաբացարկ ներկայացրած այդ երեք պատգամավորների փոխարեն մանդատներ ստացան ցուցակի հաջորդիվ պատգամավորները՝ Հակոբ Նազարյանը, Նորա Առուստամյանն ու Գևորգ Պետրոսյանը։
2018 թվականի Թավշյա հեղափոխության գլխավոր արդյունքներից մեկն էր ՀՀ ԱԺ 6-րդ գումարման արձակումը, որտեղ մեծամասնություն էին կազմում ՀՀԿ ներկայացուցիչները։
2018 թվականի դեկտեմբերի 9-ին տեղի ունեցած ՀՀ ԱԺ արտահերթ ընտրություններ, որոնց արդյունքում 7-րդ գումարման խորհրդարան անցան երեք ուժեր՝ «Իմ քայլը» դաշինք , «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը և «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունը ։
Համաձայն Հայաստանի ընտրական օրենսգրքի, վեցերորդ գումարման Ազգային Ժողովի պատգամավորների 50 %-ը անցել են համամասնական ցուցակով, իսկ մյուս 50%՝ վարկանիշային ընտրակարգով։
2005թ. սեպտեմբերի 15-ին՝ նրա 18-րդ դարեդարձից 3 օր անց նա հայտավորվեց Եվրոպա Լիգայում Ռապիդ Բուխարեստի դեմ խաղում , սակայն ողջ խաղն անցկացրեց պահեստայինների նստարանին։
3 օր անց՝ սեպտեմբերի 18-ին դե Գուզմանն իր առաջին պաշտոնական խաղն անցկացրեց Էրեդիվիզիայում Հերենվենի դեմ տնային խաղում փոխարինման դուրս գալով 87-րդ րոպեին։
Դե Գուզմանը նաև մասնակցեց հաջորդ մրցաշրջանի առաջին խաղին՝ Էսպանյոլի դեմ տնային խաղին, որում Մալյորկան 1-0 հաշվով հաղթանակ տարավ, իսկ միակ գոլի հեղինակը դարձավ դե Գուզմանը ։
2009-2010թթ. մրցաշրջանում դե Գուզմանը մոտ էր ակումբը լքելուն, բայց թիմի մարզիչ Մարիո Բենը համոզեց նրան մնալ թիմում՝ հետ վերադարձնելով դե Գուզմանին իր սիրած փլեյմեյքերի դիրքում։
Դե Գուզմանը վերադարձավ թիմ ձմռանը, բայց 4 խաղ անցկացնելուց հետո նրա վնասվածքը կրկնվեց և նա բաց թողեց մրցաշրջանի շարունակությունը՝ վերադառնալով միայն 2010թ. մայիսի 6-ին Այաքսի դեմ խաղում, ինչից հետո անվճար տրանսֆերով տեղափոխվեց իսպանական Մալյորկա։
Սեպտեմբերի 10-ին դե Գուզմանն իր առաջին խաղն անցկացրեց Վիլյառեալի կազմում՝ Սևիլյայի դեմ տնային խաղում փոխարինման դուրս գալով 2-րդ խաղակեսում։
Ի տարբերություն իր եղբայր Ջուլիանի, ով ընտրեց Կանադայի հավաքականը՝ Ջոնաթան դե Գուզմանը որոշեց հանդես գալ Նիդերլանդների հավաքականի կազմում՝ 2008թ. Նիդերլանդների քաղաքացիություն ստանալուց հետո։
Թիմի ղեկավարությունը բարձր ակնկալիքներ ուներ երիտասարդ դե Գուզմանից, բայց Ֆեյենորդն անցկացրեց հիասթափեցնող մրցաշրջան՝ զբաղեցնելով 7-րդ հորիզոնականը և 16 տարիների ընթացքում առաջին անգամ չհայտավորվելով եվրոպական մրցաշարերի։
Այստեղ նա անցկացրեց 71 խաղ և խփեց 9 գնդակ՝ Սուոնսիի հետ հաղթելով Ֆուտբոլային Լիգայի գավաթը, որի եզրափակչում Սուոնսին 5-0 հաշվով հաղթանակ տարավ Բրեդֆորդ Սիթիի դեմ, իսկ դե Գուզմանը դարձավ 2 գոլի հեղինակ։
Ալեքսեյ Այզենմանի ստեղծագործության հիմնական գիծը Մոսկվայի քաղաքային տեսարաններն են, որ նա նկարել է ինչպես բնօրինակից, այնպես էլ հիշողությամբ, ազատ իմպրովիզացիայի ժանրում։
1970-ական թվականների աշխատանքներն ստեղծված են տեմպերայով , « », «Կիրովյան դարպասների մոտ» և այլն), իսկ ավելի ուշ շրջանի նկարներն արված են հիմնականում յուղաներկով , «Մոսկովյան բակում» , « », «Նովոռոսիյսկ» և այլն)։
Ալեքսեյ Այզենմանը ծնվել է 1918 թվականին Մոսկվայում, երդվյալ հավատարմատար Սեմյոն Բորիսովիչ Այզենմանի և նկարչուհի Օլգա Ալեքսանդրովնա Բարիի ընտանիքում։
1933-1938 թվականներին Ալեքսեյ Այզենմանը սովորել է Մոսկվայի 1905 թվականի հիշատակի արվեստի ակադեմիայի հաստոցային գեղանկարչության բաժնում՝ Նիկոլայ Կրիմովի դասարանում։
Ալեքսեյ Այզենմանի աշխատանքները պահպանվում են Թաթարստանի Հանրապետության կերպարվեստի պետական թանգարանում, Նովոսիբիրսկի արվեստի պետական թանգարանում և մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, Մեծ Բրիտանիայում, Շվեյցարիայում, Ֆրանսիայում, Հոլանդիայում։
Շենքի հարկերը ճարտարապետը բաժանել է երեք մասերի՝ նկուղը խորհրդանշում է դժոխքը, 1-14-րդ հարկերը համարվում են այլաբանական քավարան, 15-22-րդ հարկերը խորհրդանշում են դրախտը։
Ըստ մեկ այլ նախագծի՝ Պալասիո Բարոլոն պետք է լիներ մեծ բանաստեղծ Դանթեի դամբարանը, որի մասունքները ճարտարապետը նախատեսել էր տեղափոխել Բուենոս Այրես։
1880 թվականի օգոստոսի 8-ին ստանում է պոդպորուչիկի կոչում և զորակոչվում 1-ին սակրավոր գումարտակ, սակայն ծառայության չի անցնում, այլ անցնում է գիտական դասընթացներ Նիկոլաևի ինժեներական ակադեմիայում, որի մասին նշված է Սանկտ-Պետերբուրգի Ռազմական ինժեներա-տեխնիկական համալսարանի շրջանավարտների հուշատախտակում։
1882 թվականի ապրիլի 22-ին Արենսը փոխադրվում է լոյբ-գվարդիայի սակրավոր գումարտակ պրապորշչիկի կոչումով, այնուհետև հաջորդաբար ստանում է գվարդիայի պոդպորուչիկի , գվարդիայի պորուչիկի, անվանափոխվելով բանակի շտաբս-կապիտանի և կապիտանի կոչումներ։
1890 թվականի հունվարի 12-ից մինչև 1897 թվականի հունվարի 29-ը աշխատել է Վարշավայի ամրոցային վարչությունում որպես աշխղեկ, զբաղվել Վարշավայում նոր ամրոցների շինարարությամբ, այնուհետև նոյեմբերի 17-ին նույն պաշտոնով տեղափոխվել է Կրոնշտադտ։
1900 թվականի մարտի 27-ից մինչև 1903 թվականի ապրիլի 14-ը զբաղեցրել է Նիկոլաևի ինժեներական ակադեմիայի շտաբ-սպայի, սպաների ուսուցման բաժնի վարիչի պաշտոնը, 1902 թվականի դեկտեմբերի 6-ին ստացել է գնդապետի կոչում։
Հյուրախաղերով հանդես է եկել Յալթայում, Ֆրունզեում, Ալմա Աթայում, Կիսլովոդսկում, Եվպատորիայում, Խարկովում, Կրեմենչուգում, Պոլտավայում, Կիևում և այլ քաղաքներում։
Մասնավորապես մեղադրվում էր իր շրջապատում, իբր ԽՍՀՄ-ում գործող «հրեաների նկատմամբ հալածանքների» վերաբերյալ զրպարտչական հերյուրանքների տարածման մեջ և դատապարտվում է 10 տարի ուղղիչ աշխատանքային ճամբարում։
Նա նաև ստացել է մի փոքր դեր «8 պարզ կանոն իմ դեռահաս աղջկա ընկերոջ համար» սերիալում, «Ամերիկյան երազանքներ», «Միայնակ սրտեր», «Հուսահատված տնային տնտեսուհիներ», «’ », «Երիքո», «Հրաշագործներն Վեյհվերլի Փլեյսից» և «Հանա Մոնտանա» ֆիլմերում։
2009 թվականին նա սկսել է նկարահանվել «Տվեք Սաննին հնարավորություն» սերիալում' մարմնավորելով Թոնի Հարթի դերը, իսկ հետո խաղացել է Դիսնեյ ալիքի «Փիթը փետուրներում» ֆիլմում։
Երկրորդ պլանի դերակատարումների համար Լինը «երկյուղածությամբ» հրավիրեց նրանց, ում հետ մի քանի անգամ աշխատել էր. անգլիական կինոյի դասականներ Ռալֆ Ռիչարդսոնին և Ալեք Գինեսին։
Նորաձևության ամսագրի շապիկին Լինը տեսավ այն ժամանակ երիտասարդ պարուհու՝ Ջերալդին Չապլինին և հրավիրեց նրան Տոնյա Գրոմեկոյի դերը ստանձնելու համար՝ որպես վերջինիս դեբյուտ անգլիական ֆիլմում։
Կառլո Պոնտին հասկանում էր, որ ԽՍՀՄ-ում դժվար թե թույլատրեին նկարահանել ֆիլմը, բայց այնուամենայնիվ նա ցանկանում էր նկարահանել ֆիլմմը հենց այնտեղ, որտեղ տեղի են ունենում վեպի գործողությունները։
հրապարակը դարձավ կինոռեժիսորների մոտ 1960-ական թվականներին հայտնի ստուդիան Իսպանիայում' -ն , իսկ ձմեռային բնական տեսարանները նկարահանվում էին Ֆինլանդիայի Իոենսուու քաղաքին մոտ գտնվող Պյուհյասելկայա լճի մոտ։
Դրանցից մեկը իրենից ներկայացնում էր ունևոր թաղաաս, այնտեղ վեր էր խոյացել եկեղեցի, տրամվայի գիծ էր անցկացված, իսկ փողոցի վերջում գտնվում էին Կարմիր հրապարակի, Կրեմլի և Վասիլի Երջանիկի տաճարի լիարժեք կրկնօրինակները։
Ֆիլմի ամբողջական հենքի համար պետք էր նոր վերջաբան մտածել. որպես պատմող ներգրավել Եվգրաֆ Ժիվագոյին, որը սցենարիստի թեթև ձեռքվ դարձավ արտակարգ հանձնաժողովի սպա։
Ռեժիսորը կարգադրեց դերասանուհուն անհապաղ հիվանդանոց հասցնել և գրիմավորել դուբլյորին, որպեսզի նկարահանումները տեխնիկապես դժվար տեսարանների պատճառով չկանգնեն։
Ոստիկանական պարեկիրն, ով մեծ զարմանքով հետևում էր Ինտերնացիոնալի նվագակցությամբ կարմիր դրոշներով քայլող հազարավոր ստատիստներին, ստիպված եղավ բացատրել, որ պատմական ֆիլմի նկարահանումներ են տեղի ունենում։
Լինը ֆիլմի պրեմերան պլանավորել էր 1966 թվականի մարտին, բայց ղեկավարությունը համառորեն պնդում էր ֆիլմի մոնտաժը ավարտել 1965 թվականի դեկտեմբերին՝ վաճառքի տեսանկյունից ամենահարմար ժամանակին։
Ընկերության նախագահը նկարահանող խմբին հայտնեց, որ արդեն վարձով վերձրել է Նյու-Յորքի և Լոս Անջելեսի կինոթատրոնները և դահլիճները (նա համոզված էր, որ ֆիլմը կպարգևատրվի ամերիկյան կինոակադեմիայի կողմից)։
Դևիդ Լինի և խմբագիր Նորման Սևիջի համար Քալվեր-Սիթիում գտնվող ընկերության կալիֆորնիական ստուդիայում ստեղծվեցին բոլոր պայմանները օրագիշեր աշխատանքի համար։
Այդ ֆիլմը դերասանուհու կարիերայի համար կարևոր փուլ դարձավ, չնայած Ջուլիա Քրիստին հետագայում այդպես էլ չհասավ այն հաջողության, որը նրան սպասվում էր 1966 թվականին՝ «Դոկտոր Ժիվագո» և «Սիրելի» ֆիլմերից հետո։
Ընդհանուր առմամբ նկարահանման հրապարակում երիտասարդ դերասանների և ռեժիսորի աշխատանքը փոխհամաձայնեցված էին, չնայած որ սկզբում ռեժիսորը ստիպում էր դերասաններին հետևել իր հրահանգներին։
Ջուլիա Քրիսին Դևիդ Լինի մասին արտահայտվել է որպես հոյակապ ուսուցչի, ով թույլ տվեց բացահայտել իր ներուժը, առավել ևս որ երիտասարդությունը մեծ լրջությամբ էև վերաբերվում վարպետի հետ աշխատելու հնարավորությանը։
Ռեժիսոր Լինի ոճը կայանում էր նրանում, որ նա ֆիլմը «գլխի վրա» էր պահում, նա նախընտրում էր շարժվել սցենարին համապատասխան և դեմ չէր իմպրովիզացիաներին։
Այն տեսարանու, որտեղ Կոմարովսկին պետք է համբուրեր Լարային սահնակի վրա, Ռոդ Սթայգերը նկատեց, որ այդ տեսարանում չկա հանկարծակիություն, չնայած, Լինի պատկերացմամբ, Լարան պետք է շփոթված հրաժարվեր։
Վերադառնալով Լարայի մոտ' Յուրին կնոջ թողած նամակից իմանում է, որ վերջինիս աղջկա հետ արտաքսել են գյուղից, որ Տոնյան գիտի Ժիվագոյի սիրային կապի մասին և նույնիսկ այդ կապը օրհնել է։
Գինեսը դրա վերաբերյալ սեփական կարծիքին անդավաճան էր մնում և բերում էր դերասանական սիրված աֆորիզմը․ «Ավելի լավ է խաղալ առանց էքսպրեսիայի, քան մի քանի անգամ խաղալ»։
Գինեսը այդպես էլ դժգոհ մնաց «Դոկտոր Ժիվագո» ֆիլմում իր աշխատանքից և ոչ բարձր կարծիք կազմեց Դևիդ Լինի մասին՝ որպես ռեժիսորի։
Լինը հանգստացրեց դերասանին և ասեց, որ միտքը կայանում է հետևյալում․ Յուրի ժիվագոն դիտորդ է, վեպը և սցենարը գրված են այնպես, կարծես ողջ գործողությունը իր աչքերով են տեսնում։
Պրեմիերայից հետո ընկերության կազմակերպած հավաքույթին հրավիրված հյուրերից շատերը անգամ չմասնակցեցին դրան, ինչը մեծ հիասթափություն էր ֆիլմի ստեղծագործական անձնակազմի համար։
Պոնտին կարողացավ ծրագրի էկրանավորմամբ հետաքրքրություն առաջացնել կինոընկերության նախագահ Ռոբերտ Օ'Բրեյնին , ում հանդիպել էր Կալիֆորնիայում ընկերության գրասենյակում։
Այդ ժամանակ Լինը հենց նոր էր ավարտել «Երբևէ ասված պատմություններից ամենահզորը» ֆիլմի աշխատանքները, որտեղ նա երկրորդ ռեժիսորն էր և հանդուրժում էր Լեոնարդո դա Վինչիի կենսագրական մոտիվներով ֆիլմի պլանը։
Լինը համաձայնում է համաձայնագիր ստորագրել վերապահությամբ. նկարահանումների համար նախատեսված հոնորորի մի մասը նրան վճարվելու էր նախօրոք, սցենարիստը լինելու էր Ռոբերտ Բոլտը, և պրոդյուսերը չէր խառնվելու աշխատանքային գործընթացին։
Լինը հիշեց, որ «Լոուրենս Արաբացի» ֆիլմի երկրորդ պալնի դերասան Օմար Շարիֆի թեկնածությունը առաջադրել էր վերջինիս ընկերուհին' Բարբարա Կոուլը։
Դերասանը հետագայում հիշում էր' որքան մեծ ջանքեր էին պահանջվում նկարահանումների ժամանակ, որպեսզի գրիմի միջոցով նրան սլավոնական արտաքին տան, սակայն արևելյան դեմքը ինքնատիպ կոլորիտ էր տալիս Յուրի Ժիվագոյին։
Ձմեռային Ռուսաստանի մոռացված Վարիկինո գյուղում տեղի ունեցած գործողությունների նկարահանումները պլանավորվում էին անցկացվել Մադրիդից մոտավորապես 150 կմ հյուսիսում՝ Սորիա գավառում։
Նկարահանող խումբը ստիպված եղավ փնտրել այլընտրանքային լուծում, և ձյան փոխարեն օգտագործվեց մի քանի տոննա մարմարե կտորտանքներ, որոնցով ծածկեցին գետինը, ինչպես նաև օգտագործեցին սպիտակ ներկ։
Սառցե դղյակի ստեղծման համար բեմադրող-նկարիչ Ջոն Բոկսի ոգեշնչման աղբյուր հանդիսացավ հյուղակի նկարները, որտեղ ձմեռել էր Ռոբերտ Սքոթի էկսպեդիցիան։
1965 թվականի մարտին նկարահանող խումբը գնաց Ֆինլանդիա, Իյոէնսու փոքրիկ քաղաքը, Հելսինկիից մոտավորապես 370 կմ և ԽՍՀՄ սահմաններից մոտավորապես 65 կմ հյուսիս-արևելք։
Ֆիլմում զուգակցվում է գումարային հաջողություն. ֆիլմը միջազգային վարձույթում աշխատել է ավելի քան 200 մլն դոլլար (հաշվի առնելով 2014թ. գնաճի մակարդակը' այն կազմում է ավելի քան 2 մլրդ ԱՄՆ դոլլար, որի հետևանքով ֆիլմը դրամական միջոցների առումով պատմության մեջ համարվում է 10 ամենահաջողված ֆիլմերից մեկը)։
Դևիդ Լինի աշխատանքը քննադատների կողմից հիմնականում արժանացավ բացասական արձագանքի, ովքեր դժգոհ էին ռեժիսորական որոշումից, մելոդրամային սյուժեի բացակայությունից և ձգվածությունից։
Ռեժիսիորը պետք է ստանար այն տեսարանը, երբ ձիերի՝ սառույցի վրայով սահքը, և այդ խորամանկությունը Լինը տեսել էր Սերգեյ Էյզենշտենի սառցամարտի տեսարանում։
Դասալիքներ առաջացնողների և նորակոչիկների բախումների ընթացքում Յուրին պատահական նկատում է Լարա Անտիպովային, ով, ինչպես պարզվեց, կամավոր սկզբունքով որպես բուժքույր ուղևորվել էր ռազմաճակատ' անհետ կորած համարվող իր ամուսնուն' Պավելին գտնելու նպատակով։
Ֆիլմի նկարահանման խմբում ընդգրկված էին նաև նրանք, ում հետ Լինը արդեն աշխատել էր «Լոուրենս Արաբացի» և «Կամուրջ Քվայ գետի վրայով» ֆիլմի վրա. նկարիչ-բեմադրող Ջոն Բոկսը, առանց որի Լինը ֆիլմի նկարահանումները չսկսեց, հանդերձարար Ֆիլիս Դելտոնը և երգահան Մորիս Ժարը։