polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ըստ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի 2009 թվականին հրապարակած տվյալների՝ Հնդկաստանում 20-24 տարեկան կանանց 47 %-ն ամուսնացել է մինչև 18 տարեկանը, իսկ գյուղական բնակավայրերում դրանց թիվը կազմել է 56%։
Ներկայումս Հնդկաստանում անչափահասների հետ ամուսնություններն արգելված են և նույնիսկ քրեորեն պատժելի են, սակայն դրանք շարունակում են կնքվել տեղական համայնքներում և դրանց մասին հազվադեպ են հայտնում ոստիկանությանը։
Ծայրահեղ աղքատության մեջ ապրող ընտանիքի համար դուստրը կարող է բեռ դառնալ, իսկ եթե նրան ամուսնացնել որքան հնարավոր է շուտ, ապա դա թեթևություն կբերի ոչ միայն ընտանիքին, այլև հենց նրան․ չքավոր ծնողների ընտրությունը մեծ չէ։
ԱՄՆ առողջապահության նախարարությունը և որոշ հետազոտողներ մանկական ամուսնության շարքն են դասում նաև այն մանկահասակների նշանադրությունը և ամուսնությունը, որոնք սահմանված են դատարանի կողմից՝ պատանեկան հղիության դեպքում։
Պատմությանը հայտնի են մանկահասակ աղջիկների ամուսնությունների ավելի շատ դեպքեր, քան տղաների, և այժմ, ըստ ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի տվյալների, մանկահասակ հարսնացուներն անհամաչափորեն շատ են մանկահասակ փեսացուներից։
Նորվեգիայի տարածքում ստեղծվեցին համակենտրոնացման ճամբարներ, իսկ 1942 թվականի հոկտեմբերից 1943 թվականի փետրվար իրականացվեցին ռեժիմի հակառակորդների ու հրեաների առաջին ձերբակալությունները։
1940 թվականի ապրիլի 9-ին Նորվեգիայի վրա Գերմանիայի հարձակման ժամանակ Նորվեգիայի Հակոն թագավորը Նորվեգիայի խորհրդարանի անդամների հետ հեռանում է երկրից։
Քվիսլինգը կոչ է անում քաղաքացիներին դադարեցնել դիմադրությունը և ենթարկվել ֆաշիստական օկուպացիային, որը կարող էր փրկել երկիրը դաշնակից երկրների զորքերի ներխուժումից։
Սակայն նրա հայտարարությունը նորվեգացիների շրջանում առաջացրեց բացասական արձագանքի, ինչի պատճառով գերմանական օկուպացիան վերացրեց այն և ապրիլի 15-ին սկսեց ձևավորել իր սեփական պետական մարմինները։
Քվիսլինգի իշխանությունը հանդիսանում էր խամաճիկային կառավարություն, բայց նա մշտապես հանդես էր գալիս Նորվեգիայի անկախության մասին հայտարարություններով և իր այդ գաղափարի մասին անօգուտ հայտնում էր Հիտլերին։
Քուիսլինգի վարչակարգ , պաշտոնական անվանումն է «Ազգային կառավարություն» , Նացիստական Գերմանիայի խամաճիկային կառավարություն Նորվեգիայում, որը գոյություն է ունեցել 1942 թվականի փետրվարից 1945 թվականի մայիսը։
Կառավարության առանցքային անձը հանդիսանում էր Նորվեգիայի նացիստական «Ազգային միասնություն» կուսակցության առաջնորդ Վիդքուն Քվիսլինգը, ով ռեժիմի գոյության ամբողջ ընթացքում զբաղեցրել է վարչապետի պաշտոնը։
Վերջինս չէր պատրաստվում մինչև պատերազմի ավարտը որևէ պայմանագիր կնքել ու որպես Նորվեգիայի ամբողջական անեկսիայի պլաններ էր մշակում՝ այն դարձնելու համար «մեծ ռեյխի» ամենահյուսիսային շրջան։
Առաջին հերթին պատճառն այն էր, որ իր իշխանությունը չստացավ բնակչության աջակցությունը, ովքեր համակրում էին Անգլիային, որտեղ գտնվում է Հակոն թագավորն ու վտարանդի կառավարությունը։
1939 թվականի դեկտեմբերին նա առաջին անգամ անձնապես հանդիպում է Ադոլֆ Հիտլերի հետ և աջակցություն խնդրում՝ հավաստիացնելով, որ կարող է Նորվեգիայում հաստատել նոր կարգեր։
Թեթևակի խոսում եմ թատրոնի մասին, համոզմունքների տարբերության, վրացական ռազմական մայրուղու, ընտանեկան կյանքի, ժամանակակից մտավորականների կյանքին պատրաստ չլինելու մասին, Պեչորինի, Օնեգինի, Կովկասի մասին»։
Չեխովյան հայտնի զոիլոս Սկաբիչևսկին գրում . «Չեխովի գեղարվեստական տաղանդի ուժը՝ կերպարների վարպետորեն նկարագրումն է, բայց մտքերը, որոնք ներկայացված են վերջին ստեղծագործություններում, ապշեցնում են իրենց թշվառությամբ»։
Գրական քննադատ Ա. Բ. Դերմանը պնդում է, որ ստեղծագործության մեջ «Զգացվում է հեղինակի ներքին համոզմունքը այն դոգմայի հանդեպ, որին նա ենթարկել է իր հերոսների գործողությունները և այստեղից վերջաբանի անկենդանությունը, սխեմատիկությունը, ճմռթվածությունը»։
Լեվսկոյի և Նադեժդա Ֆեդորովայի ներաշխարհի բացահայտման հետ ի հայտ է գալիս ավելի սուր հակամարտություն՝ յուրաքանչյուրը իր խղճի հետ, այդ հակամարտությունը գրականագետի կարծիքով նախապատրաստում է, հոգևոր մաքրման ճգնաժամը, որը վերապրում են նրանք՝ մենամարտի նախօրեին։
Նորվեգիայի կառավարության խնդրանքով Ռուսաստանի արտաքին գործոց նախարարությունը Նանսենին էր տրամադրում հատուկ երաշխավորագիր, այնպիսին, որը տվել էին Նորդշելդին ռուսաստանյան հյուսիսային ափերին ծովագնացությունն իրականացնելու ժամանակ։
Իսկ Ռուսաստանի ներքին գործոց նախարարությունը հանձնարարություններ ուղարկեց Արխանգելսկի և մնացած սիբիրական տարածաշրջանների իշխանություններին, որպեսզի բոլոր տեսակի հարցերով աջակցություն ցուցաբերեն Նանսենին ու իր գիտարշավի մասնակիցներին։
Ռուսական աշխարհագրական ընկերության խնդրանքով Գլխավոր ջրաբանական կառավարչությունը Նանսենին ուղարկեց Ռուսաստանի բոլոր բևեռային ծովերի քարտեզների կրկնօրինակները։
Աշխարհագրական ընկերության գլխավոր քարտուղար Ալեքսանդ Վասիլևիչ Գրիգորևը Ֆրիտյոֆին ուղարկեց հատուկ տեղեկաքիրք, որում մասնավորապես նշված էին Սիբիրի հյուսիսային ափերի բոլոր բնակավայրերի մասին տեղեկությունները։
Ծովակալ Ստեպան Մակարովն հայտնեց Ֆրիտյոֆ Նանսենին Բերինգի նեղուցի և Չուկոտյան ծովի ջերմաստիճանային բոլոր հայտնի ռեժիմների տվյալները։
Էդուարդ Վասիլևիչ Տոլը 1892 թվականին անձամբ կատարեց բարդագույն ուղևորություն դեպի Նորսիբիրական կղզիներ, որտեղ երեք հատ տարհանման բազաներ կառուցեց Ֆրիտյոֆ Նանսենի գիտարշավի համար։
Առաջին ժամանակավոր բնակատեղը Դուրնովոն էր՝ Դուրնոյ ծովալճակում՝ Կոտելնի կղզուց արևմուտք , այստեղ տասներկու մարդու համար ութօրյա սննդի մթերապաշար էր կուտակվել։
Այս քանակությունը հերիք էր, որպեսզի հաղթահարվեր 100 կիլոմետր ճանապարհ մինչև հաջորդ բազան՝ Ուրասսալախե, որտեղ հատուկ խրճիթ էր կառուցվել դեռևս 1886 թվականին Տոլի կողմից։
Էդուարդ Վասիլևիչ Տոլը Նանսենի համար գնեց շուրջ քառասուն խանտյան և 26 յակուտյան շներ, որոնք պետք է նանսենյան անձնակազմին հասցնեին Յուգորսկի շարից մինչև Օլենյոկ գետի գետաբերան:
Օդերևութաբանական տվյալները գիտարշավի ժամանակ հավաքագրվում էին յուրաքանչյուր չորս ժամը մեկ պարբերականությամբ, իսկ եթե եղանակը բարենպաստ էր, ապա առավել հաճախ։
Ֆրիտյոֆ Նանսենը գրել է, որ ի սարսափ բոլոր արշավորդների, այդ հեռախոսով հետազոտություններ կատարելու համար պիտի լիակատար լռություն լիներ, քանի որ ընկալուչի ազդանշանը չափազանց թույլ էր:
Նանսենը հասկանում էր, որ նավը միտումնավոր կերպով սառույցների մեջ զմռսելու գաղափարը միայն հեղինակավոր բևեռային հետազոտողի մոտ կարող է ծնվել և դրա համար իր առաջ մի գերնպատակ և հույժ բարդագույն հիմնախնդիր է դնում՝ անցնել Գրենլանդիայի ամբողջ սառցային շերտի վրայից դրա արևելյան ափերից դեպի արևմտյան ափեր։
Դոկտորական ատենախոսությունը պաշտպանելուց ընդամենը չորս օր անց Նանսենը հինգ ուղեկիցների հետ միասին ուղևորվում է դեպի աշխարհի ամենամեծ կղզին՝ Գրենլանդիան։
Մնացած ծախսերը փակելու նպատակով 1891 թվականի հունվարին մեկնարկեց համազգային հանգանակությունը, որի արդյունքում Նորվեգիայի և Շվեդիայի արքա Օսկար -ը նվիրատվեց ավելի քան 20 հազար կրոն գումար։
Կապված ծախսերի գերակատարման հետ, որը նավի շինարարության ժամանակ էր եղել , 1893 թվականի հունիսի 9-ին սթորթինգը տրամադրեց լրացուցիչ 80 հազար կրոն գումար՝ փակելու առաջացած գերածախսը։
Այն ծնեց վիճաբանություններ անձնակազմի ներկայացուցիչների միջև, որի հիմնական պատճառը սենյակների նեղվածքն էր և մեկ հոգու մշտական քնելավայր չունենալու հանգամանքը. դրան գումարած Նանսենի դեպրեսիան։
Ժամանակը սպանելու համար անձնակազմը սկսեց զբաղվել ազարտային խաղերով (խաղում էին նոր թխված հացի դիմաց, մի քանիսը նույնիսկ պարտվեցին իրենց' գալիք ամիսների չափաբաժին հացը):
Աշխարհում առաջին անգամ մի փոքր արշավախումբ հատուկ այդ նպատակի համար կառուցած նավով գիտակցաբար գնաց դեպի բազմամյա ծովային սառույցները, որպեսզի համակարգված ու համալիր կերպով հետազոտական աշխատանքներ իրականացնի Հյուսիսային սառուցյալ օվկիանոսի ավազանում։
Արդյունքում, 1895 թվականի ապրիլի 6-ին նրանք հասան հյուսիսային լայնության 86 13.6’ զուգահեռականին, որն այդ պահի դրությամբ աշխարհի մակարդակով արդեն իսկ ռեկորդ էր։
Նանսենը հույժ արգահատանքով էր մոտենում սպիրտային խմիչքներին, սակայն նավի ամբարում կային մի քանի հազար շիշ գարեջուր և ածիկի էքստրակտ, որը գիտարշավի անձնակազմին էր նվիրել հովանավոր գարեջրագործ Էլեֆ Ռինգնեսը։
Նավասենյակին բոլորքի շրջապատում էին անձնակազմի ղեկավարության թվով չորս հատուկ ննջասենյակներ, որոնք պատկանում էին Նասենին, Սվեդրուփին, Սքոթ-Հանսենին և Բլեսինգհին։
Քանի որ գիտարշավի անձնակազմի թվաքանակը 12 չէր, այլ 13, նրանցից մեկի համար մշտական քնելու վայր չկար (ծովագնացության սկզբում Յուելը որպես ննջասենյակ օգտագործում էր նավակներից մեկը):
Նա հերքում էր Ֆրիտյոֆ Նանսենի այն զեկույցը, որով հայտնի էր դարձել, որ Գրենլանդիայի ափերին գտել է «Ժանետտա» նավի և Դելոնգի գիտարշավի առարկաները ու այն պարզապես սուտ էր համարում։
Ըստ Գրիլի Հյուսիսային բևեռը անմատչելի էր, քանի որ ամբողջ ցամաքային մասը ծածկված է սառույցների վահանով, դրա պատճառով էլ առաջանում են այդ հայտնի շերտավոր սառույցները (այդ ժամանակների տերմինաբանությամբ շերտավոր սառույցներին անվանում էին պալեոքրիսթինյան սառույցներ):
Հատկանշական է, որ ամերիկյան հասարակությունը Նանսենի ծրագրին թերահավատորեն էր մոտենում և դեմ էր դրան, նույնիսկ «Նյու Յորք Թայմս» թերթի լրագրողները այդ մասին իրենց թերթում բազմաթիվբ անգամներ անդրադարձան։
Խիստ ազդեցություն թողեց նավի կառուցման տեմպերի վրա Հորթենի թագավորական նավաշինարանը, որն աջակցեց իտալական կաղնու արագ մատակարարմանը, որն ավելի քան երեսուն տարի իր ենթակայության ներքո էր գտնվում։
Օգոստոսի 7-ին Նանսենն ու Յոհանսոնն իրենց էսկիմոսական կայակում տեղ չլինելու և կերակուրի բացակայության պայմաններում ստիպված սպանեցին վերջին երկու շներին՝ Կայֆասին և Սուգենին.
Նանսենը որոշում կայացրեց չգնալ դեպի Օլենյոկ գետի գետաբերան, որտեղ Տոլը պատրաստել էր ածխի պաշարների ամբար և թողել սիբիրյան հասկիներ՝ շնասահնակներով։
Ֆրիտյոֆ Նանսենը նպատակադրվել էր հասնել մինչև հյուսիսային լայնության 80 զուգահեռականը, սակայն համատարած սառցադաշտերը կանգնեցրին «Ֆրամին» սեպտեմբերի 20-ին՝ 78 զուգահեռականի վրա։
Որպես դռնակ ծառայեց սահնակներից մեկը, մանրախիճը փխրեցրին դահուկի փայտիկով, որպես բահ օգտագործեցին ծովացուլի թիակոսկրը, իսկ որպես քլունգ՝ ժանիքը։
Դրանք նախատեսնված էին դրեյֆման համար, եթե հանկարծ նավի հետ որևէ դժբախտություն պատահեր, քանի որ բարկասին կարող էին տեղավորվել սննդի և վառելիքի զգալի պաշարներն և անձնակազմի բոլոր անդամները։
Նավն ուներ չորս կետորսանավեր՝ 6.3 մետր երկարությամբ, որոնցից երկուսը կաղնե գերաններից էր, երկուսը ծփի ծառի գերանից, ինչպես նաև մեկ պրամ և մեկ մոտորանավակ:
Դրա համար անհրաժեշտություն առաջացավ ստեղծել հատուկ նավ, որի կողմնային հատվածներն ունենային կլորավուն կառուցվածք, որպեսզի սառույցների ճնշումը ազդեր արտաքին մակերևույթի վրա:
Գումարը նաև նախատեսնված էր նավը հանդերձավորելու և անձնակազմի անդամների ընտանիքներին վարձավճար տրամադրելու համար՝ որը նշանակել էր սթորթինգը 1890 թվականի հունիսիս 30-ին։
Սթորթինգի քննարկումների ժամանակ բուռն վիճաբանություններ տեղի ունեցան Նանսենի և արշավախմբի դեմ, ինչպես նաև բյուջեի ֆինանսավորումը պետության կողմից ենթարկվեց քննադատության։
1900 թվականի ապրիլի 25-ին դուքս Լուիջի Ամադեոյի արշավախմբի անդամները' նավապետ Ումբերտո Կանիի ղեկավարությամբ, խարիսխ գցեցին Ֆրանց Իոսիֆի երկիր կղզում և հասան ընդհուպ հյուսիսային լայնության 86 34’ զուգահեռականին՝ գերազանցելով նանսենյան ցուցանիշը մոտավորապես 21’-ով ։
1908 թվականի ապրիլի 21-ին Ֆրեդերիկ Կուկը, իսկ 1909 թվականի ապրիլի 6-ին Ռոբերտ Պիրին՝ Կանադական Արկտիկական կղզեխմբի կողմից նվաճեցին հյուսիսային բևեռը։
«Ֆրամի» շարժումը չափազանց դանդաղացավ, երբ ընկավ սառցային դաշտ և այսպես կոչված «մեռյալ ջրերի» զոնա (բարակ շերտով քաղցրահամ ջուրը հորիզոնական կերպով տարածվում է ծովի ջրի վրա և ստեղծում խիստ բարձր դիմադրություն խտության սահմաններում)։
Սեպտեմբերի 7-ին գիտարշավախումբը հասնում է Թայմիր թերակղզու ափերին՝ մինչ այդ հայտնաբերելով մանր կղզիներ, որոնք անվանակոչվեցին հրամանատարի օգնական Սքոթ-Հանսենի և գիտարշավի հովանավորներ Ֆիրնլի և Հեյբերգի անուններով։
Ամենամեծ վտանգը ներկայացնում էին սառցակոշտերը, որոնք կարող էին ամբողջությամբ փուլ գալ նավի վրա, որի հետևանքով նավը չէր դիմակայի այդ հսկայական ծանրությանն ու ավելի կխրվեր սառցի մեջ :
Նորվեգացի աստղագետ պրոֆեսոր Հենրիկ Մոնը 1884 թվականին մի հոդված հրապարակեց, որտեղ վերլուծել է այդ գտածոները և փաստացիորեն ապացուցել Նանսենի տեսակետը, ըստ որի գոյություն ունի տրանսբևեռային մի հոսանք։
Քսաներեքամյան Նանսենն այդ ժամանակ աշխատում էր Բերգենի թանգարանի կենդանաբանության բաժանմունքում որպես լաբորանտ՝ պատրաստվելով իր դոկտորական ատենախոսության պաշտպանությանը:
Հենց այդ ժամանակ էլ Նանսենի մոտ ծնվում է այդ որոշիչ գաղափարը՝ կատարել հետագա ճանապարհորդություններ. այս գաղափարի շնորհիվ որոշվեց Նանսենի հետագա կյանքի գործունեության գլխավոր նպատակը:
Նույն թվականի հուլիսի 29-ին «Ֆրամը» վերջապես հասավ Յուգորսկի յար՝ նենեցական Խաբարովո գյուղ, որտեղ Է.Վ. Տոլլի պատվիրակը՝ կիսառուս-կիսանորվեգացի Տոբոլսկի քաղաքացի Ալեքսանդր Իվանովիչ Թրոնթհեյմը, 34 սիբիրյան հասկիներ բերեց։
Նանսենի համար տհաճ անակնկալ էր սպասվում, քանի որ պարզվեց, որ բոլոր շները ամորձատված որձ շներ էին, իսկ բուծման համար միակ էգ շունը Նանսենի անձնական շունն էր՝ Քվիքը, որը նյուֆաունդլենդի և գրենլանդական լայկայի խառնուրդ էր:
Դեռևս Գրենլանդիայում Նանսենը համոզվեց, որ փոքր անձնակազմը պրոֆեսիոնալ մարդկանցից բաղկացած, առավել նպատակահարմար է և բոլոր անդամները ունեն իրենց հստակ աշխատանքի բաժինը:
Դիմումագիրերից մեկը բրիտանացի ականավոր բևեռախույզ Ֆրեդերիկ Ջեքսոնն էր, ով դիմումը ներկայացրել էր դեռևս 1890 թվականին, սակայն մերժում է ստանում, քանի որ սթորթինգի կողմից կար պայմանավորվածություն, որ գիտարշավի մեկնելուն են միայն զտարյուն նորվեգացիները:
«Ֆրամ» նավը բաց ծով դուրս ելավ 1893 թվականի հունիսիս 24-ին՝ Պիպերվիկի ծովածոցից, որը Նանսենի Լյուսակերի «Գոթհոբ» առանձնատան մոտակայքում էր գտնվում։
Նույնիսկ ծովակալ սըր Լեոպոլդ Մաք-Քլինթոկը հայտարարեց, որ «սա ամենահանդուգն ծրագիրն է, որը երբևիցե ներկայացվել է Թագավորական աշխարհագրական ընկերությանը պատմության մեջ»:
Համենայնդեպս, եթե ինչ-որ մի դժբախտ պատահար լիներ ու անհրաժեշտություն առաջանար տարհանվել այդտեղից, կամ էլ, եթե արշավախմբի անձնակազմը իջներ անհայտ մի որևէ ցամաք, Նանսենը նպատակադրվել էր օգտագործել լծկան շներին:
Ապրիլի 21-ին Նանսենը սառույցների մեջ տեսավ սառցակալված խեժափիճու գերան, որը կրկին եկավ ապացուցելու, որ սիբիրական ափերից դրեյֆումը շարունակվում է մինչև Գրենլանդիայի ափերը։
Վերջանում էր նաև կերոսինի պաշարը, սակայն հունիսի 22-ին Նանսենը սպանում է գիտարշավի ժամանակ միակ պատահած փոկ-ծովային նապաստակին, որը նրանց և՛ սնունդով ապահովեց, և՛ ճարպով, որից վառելիք պատրաստեցին ու լամպը դրանով վառեցին:
Նավում կար նաև երգեհոն, որը կարելի էր նվագել ինչպես ստեղնների օգնությամբ, այնպես էլ, ցինկե ոտքերը հանելուց հետո, դնել նոտաներն ու պտտելով հատուկ բռնակը' լսել երաժշտությունը:
Անձնակազմի յուրաքանչյուր անդամ Նանսենի հետ պայմանագիր էր կնքել ծառայության ֆինանսավորման համար, որի մեջ ներառված էր հավատարմության հռչակագիրը հետևյալ բովանդակությամբ.
1895 թվականի հունիսիս 22-ից մինչև հուլիսի 23-ը Նանսենն ու Յոհանսենը շրջափակման մեջ մնացին հալչող սառցակոշտերի տարածքում, որին անվանեցին «Չարչարանաց ճամբար»։
Ռուալ Ամունդսենի կենսագիր Թուր Բուման-Լարսենը համեմատել է երկու ականավոր բևեռախույզների կյանքը և նշել, որ հայրենիքի փառքը Նանսենի համար անկյունաքարային նշանակություն ուներ, և նա ծառայեց հայրենիքին և՛ որպես ցամաքախույզ, և՛ որպես գիտական նվաճումներով հայրենիքի պատիվը բարձրացնող մարդ:
Զեկույցից հետո կայացավ մրցանակաբաշխության արարողությունը (բոլոր այդ զեկույցներն ու նյութերը հրատարակվեցին 1893, հատոր 1, էջ. 1-32 ամսագրում), որի ժամանակ պարզ դարձավ, որ Նանսենը լրիվ մենակ է մնացել իր մտադրությունների մեջ:
Նանսենը պատրաստվում էր մեկնել Հյուսիսային ծովային ուղով, քանի որ հակառակ դեպքում ստիպված կլիներ անցնել Միջերկրական ծովը, Սուեզի ջրանցքը, Կարմիր ծովը, Բաբ էլ-Մանդեբի նեղուցը, Հնդկական և Խաղաղ օվկիանոսներն ու հասներ Բերինգի նեղուց:
Յուգորսկի շարի նավարկուղին հետազոտելու ժամանակ օգոստոսի 4-ի գիշերը Նանսենը հազիվ փրկվեց մահվան ճիրաններից, քանի որ պայթել էր մոտորանավի գազոլինը։
Նանսենը հայտարարեց, որ ենթադրում է ծովային տրանսբևեռային հոսանքի գոյության մասին, որն անցնում է Բերինգի նեղուցի շրջակայքից մինչև Գրենլանդիայի մերձբևեռային շրջանները։
1890 թվականի փետրվարի 18-ին Նանսենը ելույթ է ունենում Նորվեգիայի աշխարհագրական ընկերության հերթական նիստի ժամանակ (զեկույցը հրապարակվել է ամսագրի մարտ ամսվա գրքույքում, 1891 թվականին)։
«Ֆրամ» նավի շահագործումն իրավականորեն իրականացնում էր համանուն բեռնափոխադրող ընկերությունը, որը պատկանում էր անձամբ Ֆրիտյոֆ Նանսենին, իսկ տնօրենների խորհրդի կազմում ընդգրկվեցին նորվեգացի դիվանագետ, ֆինանսիստ և մեկենաս Աքսել Հեյբերգը, արդյունաբերող Թոմաս Ֆիրնլին և գարեջրագործարանի տնօրեն Էլեֆ Ռինգնեսը:
1928 թվականից 1931 թվականի հունվարիը եղել է հրետանու 66-րդ դասակի հետևակային գնդի հրամանատար, հրետանու 22-րդ դասակի հետևակային դիվիզիայի հրամանատար՝ Հյուսիս-Կովկասյան ռազմական շրջանում։
1931 թվականին եղել է հրետանու կուրսերի ունկնդիր, որպեսզի կատարելագործի Լենինգրադի կազմը, 1931 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1934 թվականի մարտը եղել է Հյուսիս-Կովկասյան ռազմական շրջանի հրետանային գնդի տեղագրական մարտկոցի 9-րդ կորպուսի հրամանատար։
1934 թվականի մարտից մինչև 1935 թվականի հունվարը եղել է շտաբի հրամանատարի օգնական, ապա՝ Ուկրանիայի ռազմական շրջանի 24-րդ հետևակային դիվիզիայի հրետանային շտաբի հրամանատար։
Նույն թվականին նա եղել է գավառային գործադիր կոմիտեի անդամ և Կադնիկովյան շրջանի ընթերցասրահի ղեկավար, իսկ հետո՝ Կադնիկային գավառի Զամովշսկյան գյուղական բնակավայրի նախագահ։
1956 թվականի նոյեմբերի 6-ին Բուդապեշտում տեղի ունեցած փողացային մարտերի ժամանակ Վոլոկիտինը մասնակցել է Լենկե , Բելա Բարտոկի ու Ժիգմոնդ Մորիցի հրապարակներում մարտնչող ապստամբների դեմ մարտերին։
1956 թվականի աշնանն արդեն գվարդիայի ավագ լեյտենանտ Պյոտր Վոլոկիտինը օդադեսանտային զորքերի 381-րդ գվարդիական պարաշյուտային-դեսանտային գնդի 31-րդ գվարդիական օդադեսանտային դիվիզիայի հրաձգային դասակի հրամանատար էր։
ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության՝ 1956 թվականի դեկտեմբերի 18-ի հրամանով «ռազմական պարտքի կատարման ժամանակ ցուցաբերած արիության ու խիզախության» համար գվարդիայի ավագ լեյտենանտ Պյոտր Վոլոկիտինը հետմահու պարգևատրվել է Սովետական Միության հերոսի բարձրագույն կոչումով։
Պյոտր Գրիգորևիչ Վոլոկիտին (, 25 ապրիլի, 1926, Ստուդյոնիե Խուտորա – 6 նոյեմբերի, 1956, Բուդապեշտ, Հունգարիա), Խորհրդային բանակի ավագ լեյտենանտ, 1956 թվականի Հունգարական հեղափոխության ճնշման մասնակից, Սովետական Միության հերոս ։
Հայրական պապը՝ Տեր-Գաբրիելյանը, եղել է Տաթևի վանքի վանական և ստալինյան աքսորի տարիներին ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Բաքու, այնուհետև՝ Դաղստան։
Հոլդինգի մեջ մտան Սամարայում, Նիժնի Նովգորոդում, Սարատովում, Վոլգոգրադում, Կրասնոյարսկում, Սանկտ Պետերբուրգում լույս տեսնող տասնյակ թերթեր։
2011 թվականին Գաբրելյանովը զբաղեցրեց «» թերթի տնօրենների խորհրդի նախագահի պաշտոնը, իսկ 2015 թվականից զբաղեցնում է «Բալթիական մեդիախումբ» հոլդինգի նախագահի պաշտոնը։
Արամ Աշոտի Գաբրիելյանով , հայազգի լրագրող, հրատարակիչ, «» լրատվական հեռուստաալիքի սեփականատեր, « » հրատարակչական տան գլխավոր տնօրեն և նախագահ, «Բալթիական մեդիախումբ» հոլդինգի
1880 թվականին վերջին երկուսը Երևանի նահանգից, ինչպես նաև որոշակի շրջաններ Թիֆլիսի գավառից անջատվում և կազմում են Բորչալուի գավառը՝ Թիֆլիսի նահանգի կազմում։
Թշնամանալով օսմանյան թուրքերի հետ՝ ինքնըստինքյան վրացիները դաշնակցային հարաբերությունների մեջ էին մտնում մեկ այլ իսլամադավան ցեղերի՝ կովկասյան ղփչաղների հետ։
Ադրբեջանը մինչ այժմ տարածքային պահանջներ է ներկայացնում Վրաստանին՝ ինչպես ամբողջ Բորչալուի, այնպես էլ՝ Թիֆլիսի ու Կախեթի գավառների հարավային մասերի հետ կապված։
Վրացական աղբյուրների համաձայն՝ Շահ Աբբաս -ի վրացական արշավանքի ժամանակ Քարթլիի հարավում հաստատվում է թյուրքալեզու «բորչալու» ցեղը, որը 1604 թվականին հիմնում է Բորչալուի սուլթանությունը ։
1976 թվականին Լամասը հիմնադրել է «» ֆեմինիստական ամսագիրը, 1987 թվականին համահիմնադրել է « » ամսագրի « » թերթի հավելվածը, 1990 թվականին՝ « » ամսագիրը, որի նպատակն է միավորել ակադեմիական ֆեմինիստական տեսությունը կանանց շարժումներում գործունեության պրակտիկայի հետ։
Կառույցի առաքելություններից է նպաստել իրավունքների և ազատությունների դեմոկրատական հասարակության կառուցմանը գիտելիքի, նորարարության, վերապատրաստումների միջոցով սոցիալական, գենդերային, միջմշակութային տեսանկյունից։
1992 թվականին Լամասը համահիմնադրել է « » ՝ տարածելու տեղեկատվություն վիժեցման, վերարտադրողականության, սեռական առողջության և իրավունքների վերաբերյալ բիոէթիկական, սոցիալական և իրավական տեսանկյուններից։
38 տարիների ֆեմինիստական շարժման աշխատանքով պայմանավորված՝ 2007 թվականին Մեքսիկայի արդարադատության գերագույն դատարանն ապաքրեականացրել է 12 շաբաթյա հղիության վիժեցումը Մեխիկոյում։
2006-2008 թվականներին կատարվեցին կամրջի վերանորոգման աշխատանքներ, որոնց արդյունքում փոխարինվեցին ճաղաշարային և արգելապատնեշային պարիսպները, լուսավորությունը, երթևեկելի հատվածի և մայթի ծածկը, տեղադրվեց լուսավորման նոր համակարգ։
Կամուրջը բացվեց 1946 թվականի հունիսի 15-ին Նորվեգիայի արքա Հոկոն 7-րդի և Շվեդիայի թագաժառանգ Գուստավ Ադոլֆի ու թագուհի Լուիզիայի կողմից։
Այդ ծրագրի համաձայն' Շպրեեի հյուսիսային ափին' Բոդե թանգարանի դիմաց, պետք է կառուցվեին Գերմանական թանգարանը, 19-րդ դարի թանգարանը, Եգիպտոսի և Առաջավոր Ասիայի արվեստի թանգարանը։
Շպրեե վտակի և Կուպֆերգրաբեն ջրանցքի միջև գոյանում է Քյոլնի կղզյակը , որտեղ 17-րդ դարի երկրորդ կեսին հիմնվում է Լյուստգարդեն զբոսայգին։
Պերգամոնի թանգարանին հարավ-արևմուտքից հարում է Նոր թանգարանը, որը Երկրորդ աշխարհամարտից հետո ամբողջովին վերածվել էր ավերակների, իսկ հարավ-արևելքից' Ազգային հին թանգարանը, որն արտաքինից անտիկ տաճար է հիշեցնում։
1999 թվականին Պրուսական արվեստի ժառանգության ֆոնդը հաստատում է Թանգարանային կղզու վերականգնման ծրագիրը, որով նախատեսվում էր հավաքածուների վերականգնում, արդեն եղած շենքերի բարեկարգում, ճարտարապետական միասնական համալիրի ստեղծում։
Պետական կառավարությունը 2010 թվականին 20 միլիոն դոլար էր խոստացել Բեռլինի վարկանիշը բարձրացնող ծրագրերի համար, իսկ Յունեսկօ-ն կղզին հռչակել է Համաշխարհային ժառանգության օբյեկտ։
Սա կղզու համալիրի ամենաուշ կառուցված թանգարանն է, որը ամենաշատ այցելություններ ունեցող բեռլինյան թանգարանն է և համաշխարհային ճանաչում ունի իր անտիկ ցուցանմուշների, հատկապես Պերգամոնի խորանի շնորհիվ։
870-ական թվականներին «թանգարանային կղզի» արտահայտությունը բնորոշում էր կղզու այդ հատվածը' Պրուսիային հավակնություններ տալով Փարիզի և Լոնդոնի հետ եվրոպական մշակութային կենտրոն դառնալու։
1880 թվականին թանգարանների տնօրենների խորհրդակցության ժամանակ որոշվում է Թանգարանային կղզում պահել բացառապես «բարձր արժեք» ներկայացնող գործեր, այսինքն' ժամանակի պատկերացումով Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի արվեստը։
1797 թվականին Ֆրիդրիխ Վիլհելմ արքան ընդունում է հնագետ, արվեստագիտության պրոֆեսոր Ալոիս Հիրտի' նոր թանգարան հիմնելու առաջարկը, որտեղ պետք է պահվեին արվեստի' անտիկ և նոր շրջանի գործեր։
Բեռլինի մայր տաճարից հյուսիս' Ազգային հին պատկերասրահի դիմաց, ամառային երեկոներին օրնիթոլոգիայի սիրահարները կարող են ականատեսը լինել բնության զարմանալի երևույթներից մեկին. տասնյակ հազարավոր սարյակներ ուղևորվում են շագանակենու անտառ' գիշերելու։
Դպրոցը հիմնադրվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո որպես «ճգնաժամային դասընթաց» ճարտարապետական ուսանողների համար, ովքեր չէին կարողացել ավարտել իրենց կրթությունը պատերազմի պատճառով։
20-րդ դարի առաջին կեսին մի խումբ ճարտարապետներ ստիպված էին ջանասիրաբար աշխատել՝ ունենալու ճարտարապետական դպրոց, որը գեղագիտական և ակադեմիական առումներով կտարբերվեր պոլիտեխնիկական կրթությունից։
Օսլոյի ճարտարապետության և դիզայնի դպրոցն առաջարկում է երեք ամբողջական դասընթացներ՝ տրամադրելով ճարտարապետության, դիզայնի և լանդշաֆտային ճարտարապետության մագիստրոսի աստիճան։
Այդ տարիներին Նորվեգիայում գիտական աստիճանը պարտադիր չէր մանկավարժական և գիտական գործունեությամբ զբաղվելու համար, ուստի Սքուլեմը երկար ժամանակ ատենախոսություն չէր պաշտպանում։
Նրա անվան հետ են կապված մոդելների տեսության առանցքային հասկացություններից մեկը՝ Լևենհեյմ-Սքուլեմի թեորեմը, Սքուլեմի պարադոքսը, ինչպես նաև պրեդիկատների տրամաբանության սքուլեմյան նորմատիվ ձևը, կոմբինատորիկայի սքուլեմյան թեորեմը։
Ըստ հեղինակ Վահագն Դիլբարյանի' կյանքում հաջողության հասնելու ամենաարդյունավետ մեթոդներից մեկը հաջողակ մարդկանց կյանքի ուղին ուսումնասիրելն է, որոնք տարբեր ոլորտներից էին բիզնեսից սկսած մինչև քաղաքականություն։
Սովորել է Բուենոս Այրեսի համալսարանի փիլիսոփայության և լրագրության ֆակուլտետում՝ ուսումը համատեղելով հայտնի նկարիչ Խուան Բատլե Պլանասի մոտ գեղանկարչության դասերի հետ։
1960—1964 թվականներին ապրել է Փարիզում, ծանոթացել Խուլիո Կորտասարի, որը ընկերացել և նամակագրական կապ է հաստատել Ալեխանդրայի հետ, նվիրել նրան մի քանի բանաստեղծություն, Օ. Պասի, Իտալո Կալվինոյի, Անդրե Պիեռ դե Մանդյագրի, Ռոժե Կայուի հետ։
Թարգմանել է Արտոյի, Անրի Միշոյի, Էմի Սեզարի, Իվ Բոնուֆի, Սալվատորե Կվազիմոդոյի բանաստեղծությունները, Մարգարետ Դյուրասի, Անդրե Պիեռ դե Մանդյագրի արձակը։
Պիսարնիկի բանաստեղծությունները և արձակը թարգմանվել են անգլերեն, գերմաներեն, ֆրանսերեն, իտալերեն, պորտուգալերեն, շվեդերեն, չեխերեն, սլովեներեն և այլ լեզուներով։
Պիսարնիկի բանաստեղծությունները և լիրիկական արձակը, որոնք Լոթրեամոնի, Ռեմբոյի, Արտոյի փնտրտուքներից հասնում են համարյա ինքնաոչնչացման, որոնք տոգորված են մահվան մոտիվներով, սեփական «ես»-ում իր սոցիալական և սեռական դիմանկարը գտնելու անկատար հույով, մոռացության անդիմադրելի տենչով և չգոյությամբ։
1599 թվականին ֆրանսիական թագավոր Հենրի 4-րդ Ֆրանսիացին անզավակ Մարգարիտա դե Վալուայի հետ ամուսնության խզումից և իր սիրուհու՝ Գաբրիել դ’Էստրեյի մահից հետո, ում հետ նա ուզում էր ամուսնանալ, բանակցություններ է սկսում Ֆերդինանդ Մեդիչիի ներկայացուցչի հետ նրա զարմուհու՝ Մարիա Մեդիչիի հետ հնարավոր ամուսնության համար, ով այդ ժամանակ քսանչորս տարեկան էր։