polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Այդ տեսքով այն գոյություն է ունեցել մինչև 1959 թվականը, երբ Սերբիայի Ժողովրդական Հանրապետության Ազգային ժողովի գործադիր խորհրդի որոշմամբ նրանից առանձնացրել են գիտնականների եւ հետազոտողների մի խումբ էլեկտրոնիկայի և հեռահաղորդակցության առանձին ինստիտուտի ստեղծման համար։
1947 թվականին Հարավսլավիայի Սոցիալիստական Դաշնային Հանրապետության կառավարության հանձնարարությամբ ստեղծվել է ՀՍՖՀ Ռադիոյի կենտրոնական ինստիտուտ, իսկ 1948 թվականին էլեկտրաէներգիայի արտադրության սկզբունքների ուսումնասիրության համար համապատասխան նախարարությունը հիմնադրել է Էներգետիկայի ինստիտուտը։
Հետազոտություններ է իրականացնում է Էլեկտրոնիկայի, ավտոմատացման, տեխնոլոգիական գործընթացների կառավարման, հաշվողական գործընթացների ոլորտներում, հեռահաղորդակցության, թվային ազդանշանի մշակման, տեղեկատվական համակարգերի, ծրագրային ճարտարագիտության, Ռոբոտատեխնիկայի և բազմաթիվ այլ ոլորտներում։
Զբաղվում է մեծ քանակությամբ արտադրվող ապրանքների էլեկտրոնիկայով, բազմատեսակ ծառայություններ է մատուցում, տրամադրում է կոնկրետ ապարատային եւ ծրագրային լուծումներ տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների ոլորտում, խորհրդատվություն, նախագծում, փորձնական նմուշների պատրաստում, նախագծում և բարդ համակարգերի ինտեգրում։
Միխայիլ Պուպինի ինստիտուտը հատկապես հայտնի , եւ համակարգիչների շարքի մշակմամբ է զբաղվել, որոնք ժամանակին բավականին տարածված են եղել նախկին Հարավսլավիայի տարածքում։
«Տարբեր ժողովուրդների երգերը» ժողովածուում հրատարակել է 26 ազգերի ժողովրդական երգերի բնօրինակը և թարգմանվել է ռուսերեն, այդ թվում '12 երգ Լիտվայի երգերից Լյուդվիկաս Ռեզայի «» ժողովածուից։
Այս ալյուրից ստացված հացը կարծր էր, ծանր, ավելի քիչ սնուցող քան ցորենի ալյուրից պատրաստված հացը, բայց համարվում էր ավելի առողջ սնունդ և սովորական ժողովրդի սննդակարգի մի մասն էր։
Արդյունքում մեծաթիվ բնակավայրեր և ամբողջ տարածաշրջաններ ձգտեցին ազատվել հրեական «խարանից», նրանց ներկայությունից, ինչպես տեղացի բնակիչ, այնպես էլ որպես զբոսաշրջիկ։
Տները, գյուղերը, քաղաքներն ու տարածաշրջանները հայտարարվեցին որպես «յուդենֆրայ» այն բանից հետո, երբ լիովին մաքրվեցին հրեական տարրից, այսինքն էթնիկ զտումների ենթարկվեցին։
Օրինակ, Գերմանիայի հուդայական հավատացյալ քաղաքացիների կենտրոնական խորհրդի թերթը հրապարակել է 1933 թվականի դեկտեմբերի 14-ին մի նյութ, ըստ որի Հյուսիսային ծովի Նորդերնայ կղզու առողջարանային վարչությունը թողարկել է փոստային նամականիշ, որի վրա գրված է՝ « !» ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սանձազերծումով և դրա հետևանքով հրեաների զանգվածային արտաքսումներով ու բնաջնջումով, յուդենֆրայ տերմինը սկսեց օգտագործվել նաև Երրորդ ռայխի կողմից բռնազավթված տարածքներում։
1941 թվականի հոկտեմբերի 17-ին նացիստական մամուլը Լյուքսեմբուրգը հռչակեց որպես «յուդենֆրայ», իսկ նույն թվականի դեկտեմբերին արդեն Էստոնիան արժանացավ նույն ճակատագրին։
1888 թվականին գերմանացի հայտնի հակասեմականներից մեկը՝ Թեոդոր Ֆրիչն իր « » ամսագրում առաջարկել է ստեղծել թատրոն, որում չեն մասնակցի ոչ մի հրեաներ։
Բացի դրանից, այդ ժամանակահատվածում լայնորեն տարածում էր գտել անպատկառ մի գրություն հասարակական բաղնիքներում և այլ հասարակական վայրերում, որտեղ նշված էր «հրեաներից ազատ» մակագրությունը։
2009 թվականի հուլիսի 9-ին կայացած քննարկման ժամանակ Իսրայելի վարչապետ Բենյամին Նեթանյահուն Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարար Ֆրանկ-Վալտեր Շթայնմայերին հայտարարեց, որ Հուդան և Սամարիան չեն կարող լինել «յուդենֆրայ»։
«Յուդենֆրայ» կամ «յուդենռայն» , հասկացություն, որն օգտագործվել է նացիստների կողմից Երրորդ Ռայխի ժամանակ և նշանակում է այն տարածքներն ու քաղաքները, որոնք ազատված էին հրեաներից (հրեական բնակչություն կամ բնաջնջնվել էր, կամ էլ ուղարկվել մահվան ճամբարներ)։
1942 թվականի հոկտեմբերի 2-ին ՍՍ-ի ռայխսֆյուրեր Հայնրիխ Հիմլերը հրաման ստորագրեց, ըստ որի Գերմանիայի տարածքում գտնվող բոլոր համակենտրոնացման ճամբարներում պետք է իրականացվեն հրեաներից մաքրման աշխատանքներ։
16 տարեկան հասակում Անդի Լիլյան կատարել է իր նորամուտը Բարձրագույն լիգայում՝ 2002 թվականի դեկտեմբերի 14-ին փոխարինման դուրս գալով «Տեուտա» ակումբի դեմ արտագնա խաղում։
2007 թվականի հունվարին Անդի Լիլյան տեղափոխվել է հունական «Իրակլիս» ակումբ, բայց չի կարողացել պատշաճ կերպով ցույց տալ իրեն և կարճ ժամանակ անց վերադարձել է «Բեսա»։
Ալբանական սուպերլիգայում իր առաջին գոլը Անդի Լիլյան խփել է 2008 թվականի սեպտեմբերի 14-ին՝ «Պարտիզանի» ակումբի դեմ դերբիի վերջին րոպեին գրավելով հակառակորդի դարպասը և հաղթանակ բերելով իր թիմին.
2014 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Անդի Լիլյան հաստատել է, որ տեղափոխվում է իտակալան ճգնաժամ ապրող «Պարմա» ակումբ՝ դառնալով նրա առաջին ձեռքբերումը 2015 թվականի ձմեռային տրանսֆերային պատուհանի ընթացքում։
Խաղադաշտ է վերադարձել երկու ամիս անց և առաջին իսկ խաղում խփել իր առաջին գոլը իտալական Սերիա -ում՝ բացելով «Սասուոլո» ակումբի դեմ արտագնա խաղի հաշիվը։
2007 թվականի նոյեմբերի 21-ին նա կատարել է իր դեբյուտը գլխավոր հավաքականում՝ մասնակցելով Ռումինիայի հավաքականի դեմ խաղին, որ անցկացվել է 2008 թվականի Եվրոպայի առաջնության որակավորման փուլի վերջին տուրի շրջանակներում։
2011 թվականի հունիսի 24-ին Անդի Լիլյան պայմանագիր է կնքել հունական «ՊԱՍ Յանինա» ակումբի հետ. տրանսֆերի արժեքը կազմել է 700 հազար եվրո՝ գումարած պարգևատրման գումարները։
2014 թվականի հուլիսի 12-ին Անդի Լիլյան հայտարարել է, որ «ՊԱՍ Յանինա» ակումբի հետ իր պայմանագրի ժամկետն ավարտվում է, և ինքը պատրաստ է տեղափոխվելու Խորվաթիայի «Ռիեկա»։
«Պարմայի» սնանկացումից հետո Անդի Լիլյան 2015 թվականի օգոստոսի առաջին օրերին մարզվել է ալբանական «Սկանդերբեու» ակումբի հետ, սակայն հետո վերադարձել է «ՊԱՍ Յանինա»։
Ռոդերիկն ու Էկխարդտը շարունակում էին կեղծ բրածոներ ստեղծել, սակայն տեսնելով, որ Բերինգերը լրջորեն տարվել է պեղումներով, նրան ճշմարտությունն են ասում'չնշելով, որ այդ ամենի հեղինակները հենց իրենք էին։
Սակայն Բերինգերը նրանց չի հավատում, չնայած որ ինքն էլ որոշ տարօրինակություններ էր նկատել և իր գրքի առաջին հրատարակությունում նշում է, որ պատկերներն այնքան հստակ են, որ կարելի է մտածել, թե դրանք շատ բծախնդիր քանդակագործի ձեռքի աշխատանք են։
Բերինգերյան բրածոները իրենցից ներկայացնում են կրաքարի վրա տարբեր կենդանիների տեսքով փորագրված քարե կտորներ, որոնք 1725 թվականին հայտնաբերել է գերմանացի պրոֆեսոր, Վյուրցբուրգի համալսարանի Բժշկության ֆալուկտետի դեկան Յոհան Բարտոլոմեուս Ադամ Բերինգերը։
Սակայն իրականում Բերինգերը խաբեության զոհ էր դարձել, որը նախապատրաստել էին նրա գործընկերները' մաթեմատիկոս Իգնաց Ռոդերիկը և պատմաբան Յոհան Գեորգ ֆոն Էկխարդտը։
Երբ Բերինգերը իմացավ ողջ ճշմարտությունը, մեծ աղմուկ բարձրացավ, որի արդյունքում Իգնացն ու Յոհանը պատասխանատվության ենթարկվեցին և արժանացան հանրության ամոթանքին ու արհամարհանքին։
Մասամբ Բերինգերի սխալմունքի պատճառ է հանդիսանում այն փաստը, որ այդ ժամանակաշրջանում բրածոների պեղումներն ու գիտական հետազոտությունները նոր-նոր էին ձեռնարկվում և գիտությանը շատ քիչ բաներ էին հայտնի պեղումների մասին։
Երբ նա ավարտեց ատամնաբուժության դպրոցը, լայնորեն հռչակ ստացավ միայն նրա համար, որ եղել է առաջին աֆրոամերիկացի ատամնաբույժը ամբողջ Միացյալ Նահանգներում։
Չնայած նրան, որ Նելսոն Գրեյի կենսագրության մասին չկա ոչ մի ծավալուն աշխատություն, նա հաճախ է հիշվում աշխատանքներում որպես «ձեռքբերումների և ուրիշների համար օրինակ»։
Նա ծառայել է որպես Չիկագոյի պրոֆեսիոնալ կանանց ակումբի փոխնախագահ, Օժանդակ կանանց ութերորդ գնդի փոխնախագահ և եղել է Ֆիլիս Ուիտլիի հիմնադրած ակումբի անդամ։
Դա տարածված երևույթ էր քրիստոնեության շրջանում, քանզի ժողովուրդները չէին հրաժարվում իրենց դարավոր ավանդույթներից ու սովորույթներից, և եկեղեցին հեթանոսական տոները համապատասխանեցնում էր քրիստոնեական վարդապետությանը՝ դրանք մեկնաբանելով նոր լույսի ներքո։
Այդպես է վարվել նաև Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին՝ քրիստոնեականի հետ միահյուսելով հեթանոսական շատ տոներ ու սովորույթներ, որոնցից հայ ժողովուրդը չէր հրաժարվում, ինչպես օրինակ Վարդավառը, կամ Տյառնընդառաջի տոնին կրակի վրայից թռչելը և այլն։
Թե ինչպես է կոչվել Կուպալայի տոնը հեթանոսական շրջանում, հայտնի չէ, իսկ ներկայիս Իվան Կուպալա անվանումն ունի ժողովրդա-քրիստոնեական ծագում և համարվում է Հովհաննես Մկրտչի անվան սլավոնական տարբերակը, քանզի Կուպալա մակդիրը բխեցվում է հունական բառից, որ նշանակում է «լողացնող», «ընկղմող» :
Կուպալա աստծո անունն առաջին անգամ հիշատակվում է Հուստինյան տարեգրության մեջ , սակայն դա համարվում է թյուրիմացության արդյունք. տարեգիրը, իմանալով Իվան Կուպալայի տոնի ընթացքում տեղի ունեցող դիվական պարի մասին լեգենդը, անունը կապել է հեթանոսական աստծու հետ։
Հետագայում այդ սխալը տարածվել է ձեռագիրն ընդօրինակողների պատճառով, և ավելի ուշ շրջանում այդպես էլ ընդունել են սլավոնական դիցաբանությունն ուսումնասիրողները, որի արդյունքում էլ սլավոնական դիցարանում հայտնվեց «նոր աստվածություն»։
Իվանովյան գիշերը կատարվում էին նաև հարսանեկան ծեսեր. զույգերը ձեռք ձեռքի տված ցատկում էին խարույկի վրայից և փոխանակում ծաղկեպսակներ, որոնք կուսության խորհրդանիշ էին։
Արևմտյան սլավոնների հավատալիքների համաձայն կանանց չէր կարելի տարվա սկզբից մինչև Իվանովյան գիշերը հատապտուղներ ուտել, այլապես կարող էին մեռնել նրանց փոքրիկ երեխաները։
Իվան Կուպալա , արևելյան սլավոնների շրջանում տարածված տոն, որն իր անվանումը ստացել է հեթանոսական աստվածություն համարվող Կուպալայի և քրիստոնեական սուրբ Հովհաննես Մկրտչի անուններից։
Ըստ մեկ այլ լեգենդի հարուսպիկների գուշակությունների ժամանակ, երբ քամին ուժգնանում էր, տանում էր նրանց գլխարկները, ինչից նրանք ենթադրում էին, որ աստված բարկանում է, և քրմերի հրաշագործ աղոթքը պաշտպանում է իրենց։
Հանցագործությունից կամովին հրաժարում. անձի կողմից հանցագործության նախապատրաստությունը կամ հանցափորձը կամ անմիջականորեն հանցանք կատարելուն ուղղված գործողությունը դադարեցնելը, եթե անձը գիտակցել է հանցագործությունն ավարտին հասցնելու հնարավորությունը։
Կամովին հրաժարման սոցիալական բնույթը, ինչպես նշում է Ա. Պ. Կոզլովը, նրանում է, որ անձը սկսում է կատարել հանցագործությունը, բայց այս կամ այն ուժի պատճառով իր սեփական կամքով դադարեցնում է հանցավոր վարքագիծը, որով էլ պայմանավորված հանցավոր հետևանքը վրա չի հասնում։
Սոցիալական օգտակարությունը կամովին հրաժարման ավելի բարձր է համեմատ ոչ կամովին հրաժարված հանցավոր գործունեության, քանի որ նման դեպքում ոչ միայն կանխվում է հանցավոր գործունեությունը, այլև արդեն անձի հարաբերականորեն չսկսված հանցավոր հետևանքը դառնում է ոչ հանցավոր, որում չկա հանցակազմ, չնայած անձի գործողությունները ինչ- որ մասով մնում են հանցավոր։
Դրանք կարող են լինել վախը, խղճի խայթը, վախը հնարավոր քրեական պատասխանատվությունից, խղճահարությունը տուժողի նկատմամբ և նույնիսկ ծուլությունը, բայց հիմնական շարժառիթը հանդիսանում է բացահայտման վախը։
Խոսքը վերաբերում է անձի սուբյեկտիվ ընկալմանը, այսինքն՝ եթե նույնիսկ օբյեկտիվորեն հնարավորություն չի եղել հանցագործությունը ավարտին հասցնելու, սակայն անձը կարծել է, թե ինքն ունի այդպիսի հնարավորություն և դադրեցրել է հանցանքի կատարման ուղղված իր գործունեությունը, ապա կամովին հրաժարում առկա է։
Կամովին հրաժարման հնարավորությունը ավարտված հանցափորձի փուլում, երբ մեղավորն արդեն կատարել է բոլոր գործողությունները, որոնք անհրաժեշտ են հանցագործությունն ավարտին հասցնելու համար, բայց չեն կատարվում նրանից անկախ հանգամանքներում, հանդիսանում է վիճելի։
Ա.Մ. Յակովլևը նշում է, որ ավարտված հանցափորձի ժամանակ կամովին հրաժարումը հնարավոր է մի դեպքում, եթե հետևանքի առաջացման համար անհրաժեշտ է որոշակի ժամանակ, և անձն ակտիվ գործողություններով կանխում է հանրորեն վտանգավոր հետևանքների առաջացումը։
Հանցագործությունից կամովին հրաժարվելու օբյեկտիվ կողմը բնութագրվում է նրանով, որ անձը դադարեցնում է գործողությունը , որն ուղղված է հանցագործությունը նախապատրաստելուն կամ կատարելու, եթե նա ունեցել է այն կատարելու հնարավորություն։
Բյուզանդիայում երկգլխանի արծիվը նշանակում էր կայսեր կրկնակի ինքնիշխանություն , ինչպես նաև Բյուզանդիայի կայսրերի իշխանության ճանաչումը արևելքում և արևմուտքում։
Նենամիչների մոտ պահպանված երկգլխանի արծվի հնագույն պատկերը հանդիպում է կտիտորի պատրաստած Միրոսլավ Զավիդովիչի դիմանկարում, Բիյելո Պոլիեի սուրբ Պետրոս և Պօղոս եկեղեցում, որը թվագրվում է 1190 թվականին։
Նեմանիչի արծվի այս տեսակը թվագրվում է - դարերին, որը Սրբազան Հռոմեական կայսրության արծվի հիման վրա էր ստեղծվել, փոխել է իր տեսքը և շուտով նրանից տարբերվել է. երկու պարանոցներ, առանց մանյակների, պոչը ծառի տերևի նմանությամբ, գլուխները թևերից ներքև, 4 մատնանի թաթերով, չտարածած թևերով։
Ինչպես օրինակ, Ժիչա վանքում, Լևիշկայի Աստվածածնի եկեղեցում , Իովան Օլիվերի հագուստի վրա, Վելուչե վանքում գտնված ձեռագործի վրա , Ռեսավի վանքի նկարի վրա , Իվան Չերնոևիչի զինանշանի ցուցանակի վրա և բազմաթիվ վանքերում և եկեղեցիներում։
Նեմանիչների ավանդույթը վերածնունդ է առել Սերբական հեղափոխության ժամանակ, և Սերբիայի անկախության ճանաչումից հետո երկգլխանի արծիվը պատկերվել է Սերբիայի զինանշանի վրա, իսկ սերբական խաչը հայտնվել է վահանի վրա, որը պատկերված է եղել սերբական արծվի կրծքի վրա 1882 թվականից ի վեր, երբ առաջացել էր Սերբական Թագավորությունը։
1883 թվականին հիմնադրվել է Սպիտակ արծվի շքանշանը, որով մինչև 1945 թվականը պարգևատրվում էին սերբ և հարավսլավացի քաղաքացիները պետությանը և թագին մատուցած ծառայությունների համար։
Սերբ-հունական թագավորության դրոշն առաջին անգամ հիշատակվել է 1339 թվականին, երբ Անջելինո Դալորտոն որպես սերբական պետության դրոշ պատկերել է կարմիր երկգլխանի արծվով դեղին դրոշը։
Երկգլխանի արծիվը սկսել են պատկերել նաև Ստեֆան Լազարևիչի զինանշանի վրա, 1402 թվականի օգոստոսին, բռնակալ տիտղոսի ընդունումից հետո, որը նրան շնորհել է կայսր Իոհան Պալեոլոգոսը Կոստանդնուպոլսում։
Սերբական արծիվ , սպիտակ երկգլխանի արծիվ, սերբական հերալդիկայի և վեկսիլոլոգիայի գլխավոր խորհրդանիշ, պատկերված է երկրի դրոշի և զինանշանի վրա, որը հարյուրամյակներ շարունակ արտացոլել է սերբերի ազգային ինքնությունը։
Թանգարանում ներկայացված են Դանիայի պատմության 14000 տարիները՝ սկսած Սառցե դարաշրջանի հյուսիսային եղջերու-որսացողներից, վիկինգներից, կրոնական ստեղծագործություններ միջնադարից, երբ եկեղեցին շատ կարևոր էր դանիական կյանքում, դանիական մետաղադրամներ վիկինգների ժամանակներից մինչև մեր օրեր, մետաղադրամներ Հին Հռոմից և Հունաստանից, ինչպես նաև այլ մշակույթների մետաղադրամների և արժույթների օրինակներ։
Դանիայի ազգային թանգարանն ունի դանիական ամենամեծ և առավել բազմազան ցուցանմուշների հավաքածուն հնագույն մշակույթներից՝ Հունաստանից, Իտալիայից, Մերձավոր Արևելքից, Եգիպտոսից։
Դանիայի ազգային թանգարան , մշակույթի պատմության խոշորագույն թանգարան Դանիայի մայրաքաղաք Կոպենհագենում, որտեղ ներկայացված է Դանիայի և օտար երկրների մշակույթի պատմությունը։
Թանգարանն ունի մի շարք ազգային պարտավորություններ, մասնավորապես հետևյալ հիմնական ոլորտների շրջանակներում' հնագիտություն, ազգագրություն, դրամագիտություն, բնական գիտություն, ճարտարապետական կոնսերվացիա, կապի ու շինարարության գործունեություն կապված Դանիայի եկեղեցիների հետ, ինչպես նաև գործածում։
Ցուցանմուշները նաև ներկայացնում են, թե ով է Դանիայի ժողովուրդը, պատմություններ առօրյա կյանքից և հատուկ առիթներից, պատմություններ դանիական պետության և ազգի մասին, 1560-2000 թվականներին Դանիայում ապրած տարբեր մարդկանց կյանքից։
Սաքսոնական համալսարանի սահմանադրական օրենքը 1992 թվականի ապրիլի 10-ին հաստատեց Լայպցիգի երաժշտական քոլեջը և այն ընդլայնեց' նրան միավորելով Հանս Օտտո թատերական քոլեջը ' ձևավորելով Ֆելիքս Մենդելսոն Բարտոլդիի անվան երաժշտության և թատրոնի քոլեջ :
Այս տվյալներից ելնելով' կոնսերվատորիան համարվեց գերմանական ռայխի չորրորդ ամենամեծ երաժշտական դպրոցը' Բեռլինի , Քյոլնի երաժշտական դպրոցից և Մյունխենի երաժշտա-թատերական դպրոցից հետո։
1843 թվականի ապրիլի 2-ին կոմպոզիտոր և Լայպցիգի Գևանդհաուզ նվագախմբի ղեկավար Ֆելիքս Մենդելսոնը Լայպցիգ քաղաքում հիմնադրում է կոնսերվատորիա։
1972 թվականին երաժշտական դպրոցն անվանափոխվել է հիմնադրի' Ֆելիքս Մենդելսոն Բարտոլդիի անունով, 1992 թվականին' Լայպցիգի «Հանս Օտտո» թատերական դպրոց։
1946 թվականի հոկտեմբերի 1-ին դպրոցը կրկին վերանվանվեց Մենդելսոնի ակադեմիայի և 1972 թվականի նոյեմբերի 4-ին ի պատիվ իր հիմնադրի' անվանվեց Ֆելիքս Մենդելսոն Բարտոլդիի անվան երաժշտական քոլեջ :
Երաժշտության և թատրոնի համալսարանը «Գաղափարների երկիր» գերմանական արշավի շրջանակներում Գերմանիայի կառավարության և Գերմանիայի արդյունաբերության և առևտրի ներկայացուցչական գրասենյակի կողմից ընդգրկվել է 365 վայրերի ցանկում։
Այն հանգամանքը, որ բանակցություններն ընթանում են Շվեյցարիայում և դրանց կազմակերպիչը ՍՍ-ի ղեկավար Հայնրիխ Հիմլերն է, Շտիրլիցը պարզում է շատ արագ։
Այդ տեղեկությունը Մոսկվա հայտնելու համար, Շտիրլիցը հանձնարարում է երկու հականացիստական տրամադրություններ ունեցող գերմանացիների' շնորհազուրկ կրոնական պաստոր Շլագին և պրոֆեսոր Պլեյշներին։
Բացի այդ, Շլագը պետք է փորձեր իր եկեղեցական կապերի շնորհիվ լրացուցիչ տեղեկություններ հավաքել անգլո-ամերիկյան հրամանատարության հետ Հիմլերի կապերի մասին և հնարավորության դեպքում խանգարեր դրանց։
Խորհրդային հետախույզ շտանդարտենֆյուրեր Մաքս Օտտո ֆոն Շտիրլիցը , ով աշխատում է ՍՍ-ի անվտանգության ծառայությունում, առաջադրանք է ստանում պարզելու, թե ով է Երրորդ Ռեյխի բարձրագույն ղեկավարներից բանակցություններ վարում ԱՄՆ-ի և Մեծ Բրիտանիայի հետ' հաշտություն կնքելու շուրջ։
Գեստապոյի ղեկավարը Շտիրլիցին հասկացնել է տալիս, որ նրանով հետաքրքրված է նաև հիմա և հատկապես պատերազմից հետո, երբ պետք լինի հարաբերություններ ստեղծել հաղթողների հետ, չուշանալ «կուսակցության ոսկին» բաժանելուց։
Օբերգրուպպենֆյուրեր Կառլ Ֆրիդրիխ Օտտո Վոլֆը, ով ԱՄՆ հատուկ ծառայությունների պատվիրակության հետ բանակցությունների ժամանակ' Հիմլերի ներկայացուցիչն էր, հետ է կանչվում Բեռլին։
Գարնան տասնյոթ ակնթարթ , Յուլիան Սեմյոնովի համանուն վեպի մոտիվներով, ռեժիսոր Տատյանա Լիոզնովայի կողմից' 1971-1973 թվականներին նկարահանված, 12 սերիաներից բաղկացած խորհրդային հեռուստաֆիլմ։
Որպեսզի ընդդիմանա բանակցություններին, Շտիրլիցը որոշում է օգտագործել համագործակցությունը Ռեյխի իշխանությունների վերին օղակների հետ և կապի մեջ է մտնում ռեյխսլայտեր Մարտին Բորմանի հետ' հայտնելով նրան «ֆյուրերի դեմ դավաճանական դավադրության» մասին։
Իններորդ դասարանն ավարտելուց հետո Գալիչը գրեթե միաժամանակ ընդունվում է Գորկու անվան գրականության ինստիտուտ և Ստանիսլավսկու օպերային-դրամատիկական ստուդիա, բայց շուտով թողնում է և՛ ինստիտուտը, և՛ ստուդիան։
Գալիչը երկրաբանահետախուզական խմբի հետ ուղևորվում է հարավ, որտեղ, Գրոզնի քաղաքում, սկսում է աշխատել տեղական դրամատիկական թատրոնում մինչև 1941 թվականի դեկտեմբերը։
Բանակի առաջին ստորաբաժանումները ստեղծվել են 1917 թվականին Ֆրանսիայի նախագահ Ռայմոն Պուանկարեի և լեհ քաղաքական գործիչ Իգնացի Յան Պադերևսկու միջև ստորագրված դաշինքից անմիջապես հետո։
Նոր բանակի վարձկանների մեծ մասը կամ լեհեր էին, որոնք ծառայում էին ֆրանսիական բանակում, կամ Գերմանիայից նախկին լեհ ռազմագերիներ, կամ նախկինում ավստրա-հունգարական կայսերական բանակում ծառայողներ ։
Երկնագույն բանակ կամ Հալլերի բանակ , լեհական զորամիավորում, որը 1919 թվականի մայիս-հուլիս ամիսներին պատերազմել է Գալիցիայում գեներալ Յուզեֆ Հալլերի հրամանատարության տակ։
Սակայն 1919 թվականի մայիսի 15-ին լեհական իշխանությունը Հալլերի բանակը ուղարկեց ուկրաինա-լեհական ճակատ Գալիցիա և Վոլին, ինչը թույլ տվեց խլել նախաձեռնությունը Գալիցիական բանակի դեմ մարտերում։
1919 թվականի ապրիլ-հունիս ընկած ժամանակահատվածում Հալլերի բանակի թվաքանակն աճել է մինչև 70 000 զինվոր, և բանակն ամբողջ սպառազինությամբ վերատեղաբաշխվել է Լեհաստանում։
լեսե-ֆեր, ֆրանսերենից՝ թույլ տվեք անել, սակայն այս համատեքստում՝ թույլ տվեք գնալ), չմիջամտելու սկզբունք, տնտեսական ուսմունք, որի համաձայն պետության միջամտությունը երկրի տնտեսությանը պետք է լինի նվազագույնս։
Ուսմունքը զարգացել է դասական դպրոցի տնտեսագետների աշխատություններում (մասնավորապես Ադամ Սմիթի «Հետազոտություն ժողովուրդների հարստության բնույթի և պատճառների շուրջ» աշխատությունում, եզրույթը Սմիթը չի ներմուծել և, դատելով Նավիգացիոն ակտերի և վաշխառության օրենքի նկատմամբ ունեցած նրա վերաբերմունքին, այս հարցում նա ճշմարիտ չէր)։
Այն դեպքերում, երբ տնտեսական անաչառ պատճառների արդյունքում կտրուկ նվազում է աշխատավարձը, տնտեսությունն աստիճանաբար կգա նոր հավասարակշռության, սակայն արդեն աշխատաշուկայում իր ծառայություններն առաջարկող ավելի քիչ մարդ կլինի։
«-»-ի գաղափարի կողմնակիցները, սակայն, կարծում են, որ պետական լրավճարների առկայության դեպքում այդ աշխատատեղերի պահպանումը հարկերի բարձրացման միջոցով կհանգեցնի բնակչության արտադրողական եկամտի անարդար իջեցմանը։
Այս սկզբունքի հիմնական փաստարկը պնդումն է առ այն, որ տնտեսությունն այնպիսի ինքնակարգավորվող համակարգ է, որն ինքն է գտնում արդյունավետ հավասարակշռություն, իսկ պետության միջամտությունն աղավաղում է տնտեսական գործակալների միջոցով ստացած ազդանշանները և արդյունավետ հավասարակշռությունն անհասանելի է դառնում։
Պետությանը հատկացվում է «գիշերային պահակի» դեր՝ շուկայում տնտեսական գործակալների փոխազդեցության կանոնների սահմանում և դրանց իրականացման հսկում, սակայն ոչ մի դեպքում շուկայի ինքնուրույն սուբյեկտի հսկում։
Միևնույն ժամանակ, սարդոստայնանման մոդելի համաձայն (որը ցույց է տալիս, թե ինչպես է շուկան, հաջորդական իտերացիայի միջոցով, փոխելով գինն ու քանակը, անհավասարակշիռ դիրքից հասնում հավասարակշիռ դիրքի), գոյություն ունեն շուկայի այնպիսի անհավասար վիճակներ, որոնք արդյունքում չեն հանգեցնում հավասարակշռության։
Սուրբ Գրիգոր տաճարը հայոց իշխան Սմբատ Բագրատունու]] և Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Աբրահամ Ռշտունու գահակալության ժամանակ վերակառուցվել է ՝ կրելով կառուցվածքային փոփոխություններ ՝ եռանավ բազիլիկ եկեղեցուց վերածվել է խաչաձև հատակագծով գմբեթավոր սրահի։
Արարատի մարզի մայրաքաղաք Դվինի պատմաճարտարապետական կառույցների շարքում իր յուրահատուկ տեղն է զբաղեցնում կաթողիկոսական պալատից հարավ գտնվող Սուրբ Գրիգոր եկեղեցին։
1907 թվականին Խաչիկ վարդապետ Դադյանի գլխավորությամբ հուշարձանը մասնակիորոն պեղվել է, իսկ ավելի ուշ՝ 1937-1950 թվականների ընթացքում անց են կացվել կանոնավոր պեղումներ, որի արդյունքում Դվինի կենտրոնական թաղամասում հայտնաբերվել է Կաթողիկե մեծ եկեղեցին։
Առաջին Բալկանյան պատերազմի ժամանակ' 1912 թվականին, այստեղ Պյոտր Կարագեորգիևիչի անմիջական ղեկավարությամբ անցկացվել է ռազմական գործողություն' ընդդեմ օսմանյան բանակի։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ գերմանացիները մտել են Վրանե 1941 թվականի ապրիլի 9-ին, ապրիլի 22-ին քաղաքը հանձնվել է բուլղար ֆաշիստների տիրապետմանը։
14-րդ դարի առաջին կեսին, Վրանեի եպիսկոպոսությունից դուրս գալով, Վրանեն մտնում է Մարամուրեշի վոևոդության մեջ, որի իշխան Նիկոլայի որդիներից մեկը' Բոգդան -ը, իր զարմիկ Ստեֆանի հոտ 1359 թվականին նվաճել է Հունգարական պետությանը պատկանող Մոլդովական պետությունը։
Երկրորդ հիշատակումը վերաբերում է 1193 թվականին, երբ մեծ ժուպան Ստեֆան Նեմանյան հռչակել է Սեբիայի անկախությունը Բյուզանդիայից' Վրանեն ներառելով իր տիրապետության տակ։
Այս պետության կազմալուծումից հետո 1445 թվականի հունիսի 14-ին թուրքերը նվաճել են Վրանեն' այն իր իշխանության տակ պահելով ընդհուպ 1878 թվականի հունվարի 31-ը, երբ այն զավթել են սերբական զորքերը Յովան Բելիմարկովիչի գլխավորությամբ։
Վրանեի մասին գրավոր առաջին հիշատակությունը 11-րդ դարում թողել է Աննա Կոմնենեն' Բյուզանդիայի կայսրուհին' նկարագրելով հոր' կայսր Ալեքսիոս Ա Կոմնենոս-ի նվաճումները։
Ավարտել է Մոկշալեյի միջնակարգ դպրոցի 7-րդ դասարանը, որտեղ դասավանդել են էրզիաերեն, այնուհետև՝ Մեծ Մարեսևոյի միջնակարգ դպրոցը, որտեղ ուսուցումն իրականացվել է ռուսերեն։
Գիտական հետազոտությունները վերաբերում են հնչյունաբանությանը, լեքսիկային, ձևաբանությանը, շարահյուսությանը, բառակազմությանը, բարբառագիտությանը, տեղանունությանը, մորդովական լեզուների պատմությանը։
Թիմի կազմում խաղալով 31 խաղ, որոնցում կարողացել է դառնալ երկու գոլի հեղինակ, իսկ մրցաշրջանի ավարտին Բեսիկը լքեց թիմը և համալրեց «Մերցխալի» ակումբի շարքերը, որտեղ անցկացրեց երեք մրցաշրջան, կարճաժամկետ ընդմիջելով թբիլիսյան ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտի խաղերում հանդես գալու համար։
1996 թվականի մրցաշրջանի սկսվելուց առաջ Բեսիկը տեղափոխվեց տոլյատտինյան «Լադա» ակումբ, որը այդ պահին հանդես էր գալիս Ռուսաստանի բարձրագույն լիգայում։
Հաջորդ երեք մրցաշրջանները փոխ առ փոխ հանդես է եկել մեկ «Կոլխեթի»-ի համար, մեկ «Սամտրդիա»-յի համար, որից հետո հինգ խաղ անցկացրել է նալչիկյան «Սպարտակ»-ի կազմում։
Իր զարգացման սկզբնական շրջանում ֆրանսիական կինոն հիմնականում տրյուկային էր, և կարևոր դեր էր խաղում նրանում կինոտրյուկային նկարահանման հայտնագործող Ժորժ Մելիեսը և «Ֆիլմ դ’ար» ընկերությունը, որը հրավիրել էր կինոյում աշխատել ազդեցիկ դրամատուրգների, թատերային դերասանների և կոմպոզիտորների։
Հենց Ֆրանսիայում է ստեղծվել կինեմատոգրաֆը, երբ 1895 թ. դեկտեմբերի 28-ին Փարիզի Կապուցիների բուլվարի «Գրան Կաֆե»-ի նկուղում կայացավ Լյումիեր եղբայրների գյուտի հրապարակային ցուցադրությունը։
Պատերազմից հետո համաշխարհային ճանաչում ձեռք բերեցին ֆրանսիական կլասսիկայի էկրանավորումները՝ «Կարմիրը և սևը» , «Թերեզա Ռակեն» Էմիլ Զոլայի ստեղծագործությունների հիման վրա։
1960-ական թթ-ից 1970-ական տարիներին ֆրանսիական կինոյում ճանաչում ձեռք բերեցին բազմաթիվ նոր դերասաններ, որոնց թվում առավել հայտնի էին - Ժաննա Մորոն, Ժան-Լուի Տրենտինյանը, Ժան-Փոլ Բելմոնդոն, Ժերար Դեպարդիեն, Ալեն Դելոնը, Աննի Ժիրարդոն, Ժակ Փերրեն, Միշել Պիկոլին։
Ամենաթեժ պահին «նոր ալիքը» կարճ ժամանակահատվածում ֆրանսիական նոր կինո են մտնում ավելի քան 150 նոր կինոռեժիսորներ, որոնց թվում կարևոր տեղեր զբաղեցրեցին Ժան-Լյուկ Գոդարը, Ֆրանսուա Տրյուֆոն, Կլոդ Լիլուշը, Կլոդ Շաբրոլը, Լուի Մալը.
1940-ականների վերջում, և 1950-ականների սկզբում ճանաչում են ձեռք բերում դերասաններ՝ Ժերար Ֆիլիպը, Ժան Մարեն, Մարիա Կազարեսը, Լուի դը Ֆյունեսը, Սերժ Ռեջանին և ուրիշները։
Վարձակալության ժամկետի վերջում ֆուտբոլիստը վերադարձավ «Բենֆիկա», ակումբի ղեկավարությունը որոշեց Լորենսո Մելգարեխոին ընդգրկել թիմի հիմնական կազմում և խաղացողի պայմանագիրը երկարացնել մինչև 2018 թվականը։
2013 թվականի սեպտեմբեր 2-ին Մելգարեխոն տեղափոխվել է ռուսական «Կուբան» ակումբ, որը նրա համար վճարել է 5 միլիոն եվրո նույն թվականի սեպտեմբերի 15-ին Մոսկվայի «Լոկոմոտիվի» դեմ խաղում Մելգարեխոն նշեց իր դեբյուտը Ռուսական Պրեմիեր լիգայում։