polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
կայքը տեղեկատվություն է տրամադրում կազմակերպության բոլոր հետազոտական ծրագրերի և հրատարակությունների մասին, ներառյալ՝ հրապարակումները, հետազոտական ծրագրերը տնտեսագիտության տարբեր բնագավառներում, վիճակագրական տվյալների բազաները, աշխատակիցների մասին տեղեկատվություն, օգտակար հղումներ տնտեսագիտական թեմաներով։
Նրանք կենտրոնանում են փորձարարական հետազոտության չորս տիպերի վրա. նոր վիճակագրական մեթոդների զարգացում, տնտեսական վարքագծի քանակական գնահատում, ամերիկյան տնտեսության վրա պետական քաղաքականության ազդեցության գնահատում, պետական քաղաքականություն իրականացնելու վերաբերյալ այլընտրանքային առաջարկությունների վերամշակում։
Տնտեսագիտության բնագավառում Նոբելյան մրցանակ նվաճախ 53 ամերիկացիներից 25-ը և Տնտեսական խորհրդատուների խորհրդի 13 նախագահները եղել են Բյուրոյի հետազոտողներ։
Տնտեսական հետազոտությունների ազգային բյուրո , մասնավոր ոչ առևտրային կազմակերպություն ԱՄՆ-ում՝ հիմնված 1920 թվականին ԱՄՆ-ում տնտեսության օբյեկտիվ քանակական վերլուծության աջակցության համար։
Այն տեղը, որտեղ « » կորպորացիայի սեփականատերը՝ պարոն Շեկը պատրաստվում էր կառուցել առևտրի կենտրոն, ապրում էր Առնոլդը՝ 33 և 37 թաղամասների միջև։
Այդ թաղամասների բնակիչները դեմ էին այդ ամենին, դրա համար նրանք այդ ծրագիրը խափանելու համար բաժանում էին թռուցիկներ, կազմակերպում էին փառատոն՝ թաղամասը պահպանելու համար, իսկ Առնոլդի տատիկը ինքն իրեն շղթայեց դռանը ի նշան նրա, որ նա հրաժարվում է լքել իր տունը։
Այնուամենայնիվ թաղամասի մասին որոշումը արդեն ընդունված է, բայց այն փրկելու համար թաղամասի բնակիչները պետք է գտնեն մի փաստաթուղթ, որտեղ գրված է, որ հնում այդ թաղամասի տեղը եղել է «տոմատի միջադեպ», որն էլ մեծ դեր է խաղացել քաղաքացիական պատերազմում։
Քաղաքական արխիվում փաստաթուղթը չգտնվեց, չկար նաև դիահերձարան պահակի մոտ, ով հետաքրքրվում էր հին փաստաթղթերով, սակայն հաջողվեց պարզել, որ միակ պատճենը պահվում է պարոն Շեկի գրասենյակում։
Փաստաթղթի որոնմանը միանում է նաև Հելգան, ում հորը այդ ամենը ձեռք էր տալիս, բայց Հելգան վախենում էր, որ կկորցնի Առնոլդին ու նա նրան այլևս չի տեսնի։
Փաստաթղթի հետախուզման գիշերը Ջեռալդին և Առնոլդին հաջողվում է մտնել պարոն Շեկի գրասենյակը, բայց Շեկը արդեն սպասում էր նրանց, որպեսզի նրանց աչքերի առաջ ոչնչացնի փաստաթուղթը։
Նրանք տեսագրությունը ցուցադրում են մեծ էկրանի վրա և բոլոր թաղամասի բնակիչները ու ոստիկանությունը տեսնում են և պարոն Շեկին ձերբակալում են՝ ապօրինի փաստաթղթերի ոչնչացման համար։
Այնուամենայնիվ, 2014 թ․ Մեծ Բրիտանիայում կայացած համաժողովրդական քվեարկության արդյունքում «Սպիտակաձյունիկ» հեքիաթի Չար Թագուհին համարվեց բոլոր ժամանակների ամենասարսափելի հեքիաթային հերոսը , հարցվածների մոտավորապես երկու երրորդը նշել է, որ ժամանակակից պատմությունները չափազանց «թորված» են երեխաների համար։
Վերջում Սպիտակաձյունիկն ու այլ թագավորությունից արքայազնը բացահայտում են Թագուհու իսկական դեմքն ու հրավիրում են նրան իրենց հարսանիքին, որտեղ նրան ստիպողաբար հագցնում են շիկացրած կոշիկներ, ու ստիպում «պարել» այնքան, մինչ մահացած ընկնելը։
Սուսաննա Մերի Փաուլի կողմից կատարված այլ անգլերեն թարգմանության մեջ Թագուհու մահը փոխարինվում է դաժան ֆիզիկական պատժի․ սեփական կոշիկները բարկությունից շիկնում են և բերում ինքնավնասման ու ինքնակործանման միջոցով մահվան։
Մյուս տարբերակներում նա սպանվում է իր իսկ անհաջող փորձերի ժամանակ , բնության կողմից (օրինակ՝ Սպիտակաձյունիկին թունավորելուց հետո տուն վերադառնալիս ընկնում է հորձանուտը), նրան սպանում են թզուկները, կործանվում է իր հայելու կողմից, վազում է դեպի անտառն ու նրան այլևս ոչ ոք չի տեսնում, կամ էլ պարզապես ընդմիշտ աքսորվում է թագավորությունից։
Նա ունի կախարդական հայելի, որը մի օր իրեն տեղեկացնում է, որ իր երիտասարդ խորթ դուստրը՝ արքայադուստր Սպիտակաձյունիկը, գեղեցկության տեսանկյունից իրեն գերազանցել է։
Այստեղ Թագուհին հաճախ վերակերպարավորված է և երբեմն ավելի համակրելի է ներկայացվում, օրինակ՝ ուղղակի չար լինելու փոխարեն բարոյական կոնֆլիկտի մեջ է կամ էլ խելագարությունից է տառապում։
Ըստ Կեննի Կլայնի՝ ուելսական միֆոլոգիայից կախարդ Քերիդվենը «ամենահավանական չար խորթ մայրն է (Սպիտակաձյունիկ և Մոխրոտիկ հեքիաթներում կարելի է նկատել նման կերպար)։
Օլիվեր Մադոքս Հուֆերը նկատում է, որ երիտասարդ արքայադստերը կախարդական ուժերով տանջող չար խորթ մայրը հեքիաթներում հաճախ հանդիպող թեմա է․ օրինակ՝ նման կերպար է Հանս Քրիստիան Անդերսենի «Վայրի կարապներ» հեքիաթի վհուկ-թագուհին։
Նշանակվել է մեխանիզմների կորպուսի շտաբի մասնաշենքի հրամանատար, իսկ 1933 թվականի հոկտեմբերին՝ 20-րդ մոտոմեխանիկական բրիգադի շտաբի հրամանատար, ապա՝ շրջանի վարչական շտաբի պետ։
Նա ծառայել է Կոստրոմայի նահանգի Կարմիր բանակի 6-րդ պահուստային հետևակ գնդում, մարտական գործողությունների ժամանակ բազմիցս մասնակցել է հեղափոխական շարժման և գյուղացիական ապստամբության ճնշման ռազմական գործողություններին։
1931 թվականին, ավարտելով Մ. Վ. Ֆրունզեի անվան պետական ռազմական ակադեմիան, ուղարկվեց Ուրալի ռազմական օկրուգ, որտեղ նա նշանակվեց շտաբի պետ, իսկ 1932 թվականին մայիսին՝ 45-րդ հետևակային դիվիզիայի պետ։
1922-1928 թվականներին ծառայել է Մոսկվայի ռազմական շրջանի 42-րդ հետևակային գնդում որպես ռազմական դասակի հրամանատար, վաշտի հրամանատարի օգնական, գնդային դպրոցների ղեկավար և գումարտակի հրամանատար։
Միխայիլ Սերգեևիչ Մալինինը ծնվել է Կաստրոմայի մարզի Գալիչյան շրջանի Պոլուտինո գյուղում, այժմյան Անտրոպվյան շրջանի Կոստրոմայի մարզ գյուղացու ընտանիքում։
Մառախուղի կաթիլներն առարկաներին հպվելիս այնքան արագ են սառում, որ չեն հասցնում կորցնել իրենց ձևը և առաջացնում են աչքով չտարբեվող սառցային հատիկներից բաղկացած ձյունանման սառցակալում։
Ջինջառը, սպիտակ ձյունանման նստվածք է, որն առաջանում է ծառերի և թփերի ճյուղերին, փշատերևների, հաղորդալարերի, մետաղալարե ցանկապատերի և այլ բարակ առարկաների, ինչպես նաև առարկաների ելուստների, անկյունների և եզրերի վրա։
1976 թվականին լույս տեսած «Գլուի պատմությունը» բանաստեղծությունների ժողովածուի համար նա արժանացել է Տարեյ Վեսոսի մրցանակի լավագույն դեբյուտի համար, սակայն նրա առաջին գիրքը եղել է « » բանաստեղծությունների ժողովածուն, որ նա ինքնուրույն հրատարակել էր 19 տարեկան հասակում։
Լինելով «Կապելեն» հրատարակչության կողմից լույս ընծայվող «» դեբյուտային ստեղծագործությունների ժողովածուի ներքին գրախոս ու խմբագիր՝ Սոբի Քրիստենսենը շատ է օգնել սկսնակ գրական գործիչներին։
1942 թվականի մայիսին վարչության ղեկավարությունը ԽՍՀՄ ԳԱ-ին հայտնեց արտասահմանում կատարվող ատոմային էներգիան ռազմական նպատակներով կիրառելու աշխատանքների մասին և խնդրեց հայտնել, թե ներկայումս որքանով է իրատեսական այդ խնդիրը։
1942 թվականի հունիսին այդ հարցմանը պատասխանելով Խլոպինը հայտնեց, որ անցյալ տարվա ընթացքում գիտական գրականության մեջ գրեթե չեն հրապարակվել ատոմային էներգիայի կիրառման խնդրին վերաբերվող նյութեր։
Սակայն ՆԳԺԿ Ժողկոմ Բերիան Ստալինին պաշտոնական նամակով դիմել է միայն հոկտեմբերին, երբ Պետական պաշտպանության կոմիտեն՝ ՊՊԿ, արդեն որոշում էր ընդունել ԽՍՀՄ-ում ուրանի աշխատանքները վերսկսելու մասին։
Այդ նամակում ասվում էր արտասահմանում ռազմական նպատակներով ատոմային էներգիայի կիրառման աշխատանքների մասին, առաջարկվում էր խորհրդային նշանավոր մասնագետներին գաղտնի ծանոթացնել ՆԳԺԿ աշխատակիցների' դեռևս 1941 թվականի ավարտից մինչև 1942 թվականի սկիզբը ունեցած նյութերին և կազմակերպել այդ աշխատանքը ԽՍՀՄ-ում։
ԽՍՀՄ զորքերի Գերմանիա առաջխաղացումը ԱՄՆ ստիպեց «հատուկ նշանակության խումբ» ստեղծել , որի նպատակը դարձավ ամեն կերպ արգելափակելը Գերմանիայի ատոմային նախագծի մասին ԽՍՀՄ ինֆորմացիայի կորզումը։
1945 թվականի ապրիլի 15-ին ամերիկյան տեխնիկական հանձնաժողովը գերմանական Շտասֆուրտ քաղաքից 5-6 օրում ամբողջությամբ Անգլիա տեղափոխեց ուրանի հումքը նրան վերաբերվող բոլոր փաստաթղթերի հետ միասին։
Ամերիկացիները ամբողջությամբ դուրս բերեցին սարքավորումները Սաքսոնիայի հանքերից, որտեղ իրականացվում էր ուրանի արդյունահանումը, ծանր ջրով երկու ռեակտորները քանդեցին և ուղարկեցին Անգլիա, որոնք դեռևս ավարտված չէին։
Ավելի ուշ Սաքսոնիայի հանքահորերը վերականգնվեցին և հիմնվեց «Վիսմուտ» ձեռնարկությունը Թյուրինգիայի և Սաքսոնիայի ուրանի հանքերի շահագործման համար, որտեղ աշխատում էին խորհրդային մասնագետներ և գերմանացի հանքափորներ։
Լենինգրադի Կիրովի գործարանի հիման վրա երկու հատուկ փորձարարական կոնստրուկտորական բյուրոյի ստեղծելու մասին, որը նախատեսված էր գազային դիֆուզիայի եղանակով իզոտոպով հարստացված ուրան-235 արտադրող սարքավորումների մշակման համար
Ռադիումային ինստիտուտը Կիրառական քիմիայի պետական ինստիտուտի նախագծողների հետ համատեղ հանձնեց օբյեկտ «Բ» նախագծային առաջադրանքի տեխնոլոգիական մասը, որը պարունակում էր ռադիոքիմիական գործարանի նախագծման համար անհրաժեշտ բոլոր առաջնային տվյալները։
Այդ նպատակով նա ձևականորեն գնում էր փոքրիկ քաղաք Ալբուկերկեում գտնվող պալարախտի հիվանդանոց, որտեղ հանդիպում էր «Մլադ» և «Էռնստ» ծածկանուններով գործակալների հետ։
1945 թվականին Ալամոգորդո ռազմաբազայում փորձնական պայթյունին և ատոմային ռումբի ակտիվացման միջոցներին վերաբերվող, ինչպես նաև ուրանի իզոտոպների բաժանման էլեկտրոմագնիսական մեթոդի հաշվետվության մանրակրկիտ բնութագրերով փաստաթղթերն արդեն Մոսկվայում էին։
Տարիներ շարունակ Ստալինը չէր վստահում ո՛չ գիտնականներին, ոչ էլ հետախույզներին, որոնք զեկուցում էին, որ ԱՄՆ-ում և Մեծ Բրիտանիայում ատոմային զենքի ստեղծման աշխատանքներ են տարվում և որ նման զենքի ստեղծումը իրատեսական է։
Հիտլերը նույնպես չէր հավատում, որ իսկապես հնարավոր է ատոմային զենք ստեղծել և այդ ոլորտի հետազոտական աշխատանքների համար հնարավորինս նվազագույն ֆինանսավորում էր թույլատրում։
1942 թվականի աշնանը Գիտությունների ակադեմիային հանձնարարվեց ընդամենը «Մինչև 1943 թվականի ապրիլի 1-ը Պետական պաշտպանության կոմիտեին հաշվետվություն ներկայացնել ուրանային ռումբի ստեղծման հնարավոր լինելու մասին»։
ԽՍՀՄ տեղափոխվեցին սարքավորումներ Գերմանիայի Քիմիայի և մետալուրգիայի ինստիտուտից, Կայզեր Վիլհելմի ֆիզիկայի ինստիտուտից, էլեկտրատեխնիկական լաբորատորիայից, Գերմանիայի փոստային նախարարության ֆիզիկայի ինստիտուտից։
ԽՍՀՄ բերվեցին գերմանական չորս ցիկլատրոններից երեքը, հզոր մագնիսներ, էլեկտրոնային մանրադիտակներ, օսցիլոգրաֆներ, բարձր լարման տրանսֆորմատորներ, գերճշգրիտ սարքավորումներ։
Այդ ընթացքում «ԽՍՀՄ ԳԱ միջուկային ֆիզիկայի վերաբերյալ համամիութենական համաժողովներում» ներկայացվում էին ոչ միայն ատոմային ֆիզիկայի, այլև երկրաքիմիայի, ֆիզիկական քիմիայի, անօրգանական քիմիայի և այլ բնագավառներում կատարված խորհրդային և այլ երկրների հետազոտությունները, որոնց մասնակցում էին աշխարհի տարբեր երկրների հետազոտողներ։
1920-ական թվականներից ԽՍՀՄ-ում միջուկային ֆիզիկայի բնագավառում առաջատար էին համարվում Լենինգրադի ՌԳԱ Վ. Գ. Խլոպինի անվան ռադիումային ինստիտուտը և Ա. Ֆ. Իոֆեի անվան Ֆիզտեխը, Խարկովի Ֆիզիկա-տեխնիկական ինստիտուտը , Մոսկվայի Ն. Ն. Սեմյոնովի անվան Քիմիական ֆիզիկայի ինստիտուտը։
Ատոմային նախագծում ներգրավված գիտահետազոտական, նախագծային, կոնստրուկտորական կազմակերպությունների և արդյունաբերական ձեռնարկությունների անմիջական ղեկավարների համար ստեղծվեց ԽՍՀՄ ԺԿԽ առընթեր Առաջին գլխավոր վարչությունը , որը ենթակա էր ՊՊԿ-ին առընթեր Հատուկ կոմիտեին ։
ԱԳՎ ենթակայության տակ մտան բազմաթիվ տարբեր ոլորտների ձեռնարկություններ և հիմնարկներ, ներառյալ հետախուզության գիտատեխնիկական բաժինը, ՆԳԺԿ Արդյունաբերական շինարարության ճամբարների գլխավոր վարչությունը և ՆԳԺԿ Լեռնամետալուրգիական ձեռնարկությունների ճամբարների գլխավոր վարչությունը ։
Նյու Մեխիկո նահանգի անապատում նախատեսված ամերիկյան ատոմային ռումբի փորձարկումը հաջողությամբ իրականացվեց հենց Պոտսդամի կոնֆերանսի բացման օրը՝ 1945 թվականի հուլիսի 16-ին։
Երբ հուլիսի 24-ին Պոտսդամում կայացած կոնֆերանսի ժամանակ ԱՄՆ նախագահ Տրումենը Ստալինին հայտնեց, որ «ԱՄՆ-ը կործանարար ուժի զենք ունի արդեն», Չերչիլը հիշում է, թե ինչպես Ստալինը ժպտաց, շնորհակալություն հայտնեց տեղեկության համար, բայց մանրամասներով չհետաքրքրվեց։
1943 թվականի ապրիլի 12-ին ԽՍՀՄ ԳԱ փոխնախագահ Ա. Ա. Բայկովը ստորագրեց ԽՍՀՄ ԳԱ 2 լաբորատորիա ստեղծելու մասին հանձնարարական, որի հիմնական խնդիրը լինելու էր միջուկային զենքի ստեղծումը։
1944 թվականին անհրաժեշտ նյութերը ստացվեցին և ուղարկվեցին 2 լաբորատորիա միջուկա-ֆիզիկական հետազոտությունների և փորձարարական մշակումների համար, որոնք անհրաժեշտ էին երկրում և Եվրոպայում առաջին փորձարարական Ֆ-1 ռեակտորի նախագծման և կառուցման համար։
Ամերիկայի ուրանային նախագծի տվյալների որսը սկսվել էր ՆԳԺԿ հետախուզության գիտատեխնիկական բաժնի պետ Լեոնիդ Կվասնիկովի նախաձեռնությամբ դեռևս 1942 թվականին, սակայն լիովին թափ առավ խորհրդային հայտնի հետախույզներ Վասիլի Զառուբինի և նրա կնոջ՝ Ելիզավետա Զառուբինայի Վաշինգտոն ժամանելուց հետո միայն։
Նրա տեղեկացմամբ հայտնի դարձավ, որ ճանաչված ֆիզիկոս Ռոբերտ Օպենհեյմերը և նրա գործընկերներից շատերը Կալիֆոռնիայից տեղափոխվել են անհայտ մի վայր, որտեղ պետք է զբաղվեն գերհզոր զենքի ստեղծմամբ։
ԽՍՀՄ ատոմային նախագիծ, ԽՍՀՄ ատոմային ռումբի ստեղծման նախագիծ, Ատոմային նախագիծ կամ Ուրանային նախագիծ, ԽՍՀՄ ատոմային ծրագրի ռազմական մաս, հիմնարար հետազոտություն, ատոմային ծրագրերի մշակում և դրանց գործնական իրականացում ԽՍՀՄ-ում, որի նպատակն էր միջուկային էներգիան օգտագործել զանգվածային ոչնչացման զենք ստեղծելու համար։
«Խառոնի» հաղորդած տվյալների ստուգումը հանձնարարված էր փոխգնդապետ Սեմյոն Սեմյոնովին , որը ԱՄՆ-ում աշխատում էր 1938 թվականից և ակտիվ գործակալների խումբ էր հավաքել։
«Տվենը» հաստատեց ատոմային ռումբի ստեղծման վերաբերյալ «Խառոնի» տվյալները, հայտնեց Մանհեթենյան նախագծի կոդը և գլխավոր գիտական կենտրոնի գտնվելու վայրը։
Սեմյոնովը հաղորդեց նաև այնտեղ աշխատող մի քանի գիտնականների անուններ, որոնք նախկինում ԽՍՀՄ էին հրավիրվել ստալինյան խոշոր շինարարություններին մասնակցելու համար և որոնք ԱՄՆ վերադառնալով ծայրահեղ ձախ կազմակերպությունների հետ կապերը չէին խզել։
1945 թվականի հոկտեմբերին կառավարական հանձնաժողովը նպատակահարմար համարեց արտադրական առաջին ռեակտորը կառուցել Հարավային Ուրալի Չելյաբինսկի մարզի հնագույն ուրալյան Կիշտիմ և Կասլի քաղաքների միջև գտնվող Կիզիլ-Տաշ լճի հարավային ափին, իսկ աշխատակիցներ համար բնակելի շրջանը կառուցել Իրտյաշ լճի հարավային ափի թերակղզում։
Արդեն 1941 թվականին ԽՍՀՄ սկսեց տվյալներ ստանալ Մեծ Բրիտանիայում և ԱՄՆ կատարվող գաղտնի գիտա-հետազոտական աշխատանքների մասին, որոնք ուղղված էին ատոմային էներգիան ռազմական նպատակներին ծառայեցնելուն և հզոր կործանարար ուժով ատոմային ռումբի ստեղծմանը։
Այդ ժամանակ ստացված տվյալներից առավել կարևոր փաստաթուղթը բրիտանական « կոմիտեի» հաշվետվությունն էր, որը ստացվել էր Դոնալդ Մակլեինից ՆԳԺԿ արտաքին հետախուզական վարչության խողովակով, որից հետևում էր, որ ատոմային ռումբի ստեղծումը իրատեսական է, որ ամենայն հավանականությամբ այն կստեղծվի մինչև պատերազմի ավարտը և, հետևաբար, կարող է ազդել պատերազմի ընթացքի վրա։
Այս երկու օբյեկտներում աշխատում էին հանրաճանաչ գիտնականներ Նիկոլաուս Ռիլը, Մաքս Ֆոլմերը, որը կառուցեց ԽՍՀՄ առաջին ծանր ջրի արտադրության սարքավորումը, Պետեր Տիսենը՝ գազադիֆուզիոն մեթոդով ուրանի իզոտոպների ճեղքման նիկելային ֆիլտրերի կոնստրուկտոր, Մաքս Շտեենբեկ և Գերնոտ Ցիպպե, որոնք աշխատում էին ցենտրիֆուգային մեթոդով ճեղքման վրա և հետագայում արևմուտքում գազային ցենտրիֆուգերի պատենտ ստացան։
Սակայն շատերի կարծիքով որոշիչ նշանակություն է ունեցել 1943 թվականի սկզբին Ստալինին ուղղված խորհրդային ֆիզիկոս Գ. Ֆլյորովի նամակը, որը կարողացավ հանրամատչելի ձևով ներկայացնել խնդրի էությունը։
1944 թվականի ապրիլի 8-ի ՊՊԿ հրամանագրով Քիմիական արդյունաբերության ժողովրդական կոմիսարրիատին հանձնարարվեց նախագծել ծանր ջրի արտադրության արտադրամաս և վեց-ֆտորանի ուրանի արտադրության գործարան, իսկ Գունավոր մետալուրգիայի Ժողովրդական կոմիսարիատին (ԽՍՀՄ Գունավոր մետալուրգիայի ժողկոմ, նախարար Լոմակոյի անձնական պատասխանատվությամբ)՝ ապահովել 500 կգ մետաղական ուրանի ստացումը փորձնական սարքավորման միջոցով, մինչև 1945 թվականի հունվարի 1-ը կառուցել մետաղական ուրանի արտադրության արտադրամասը և 2 լաբորատորիային ապահովել տասնյակ տոննաներով բարձրորակ գրաֆիտային բլոկներով։
Այս խնդիրների լուծումը հնարավոր եղավ մեծ քանակությամբ մաքուր մետաղական ուրանի, ուրանի օքսիդի, ուրանի հեքսաֆտորիդի, ուրանի այլ միացությունների, բարձր մաքրության գրաֆիտի և մի շարք այլ հատուկ նյութերի արտադրական տեխնոլոգիաների ստեղծման, արդյունաբերության կազմակերպման, նոր արտադրական ագրեգատների և սարքավորումների համալիրի ստեղծման արդյունքում։
Այդ շրջանում ԽՍՀՄ-ում ուրանի հանքանյութի հայթայթման և ուրանի խտանյութի ստացման անբավարար ծավալները փոխհատուցվում էին ավարարռված հումքով և Արևմտյան Եվրոպայի երկրների ուրանային ձեռնարկությունների արտադրանքով, որոնց հետ ԽՍՀՄ-ը համապատասխան պայմանագրեր էր կնքել։
1948 թվականին Ռադիումային ինստիտուտի ղեկավարությամբ և նրա մշակած ացետատային նստվածքային տեխնոլոգիաների հիման վրա Չելյաբինսկում գործարկվեց ԽՍՀՄ առաջին ռադիոքիմիական գործարանը։
1946 թվականին Կիրովո-Չեպեցկ քաղաքի աշխատանքային ավանի ԽՍՀՄ ԺԿ Քիմիական արդյունաբերության 752 գործարանում սկսվեց ուրանի հեքսաֆտորիդի արդյունաբերական արտադրությունը, որը անհրաժեշտ էր ուրանի հետագա հարստացման համար։
1939 թվականին հրատարակվել են նեյտորնների ազդեցությամբ ուրանի միջուկի ճեղքման վերաբերյալ Վ. Գ. Խլոպինի, Լ. Վ. Միսովսկու, Ա. Պ. Ժդանովի, Ն. Ա. Պերֆիլովի և այլոց հետազոտական աշխատանքները։
Հատուկ կոմիտեն արտակարգ իրավասությամբ օժտված մարմին էր, որը ԽՍՀՄ իշխանության հնարավոր բոլոր ռեսուրսները ատոմային նախագծի աշխատանքներում ներգրավելու իրավունք ուներ։
Հայրենական մեծ պատերազմի պատճառով 1942 թվականին ինստիտուտի տարհանման ընթացքում Ա. Պ. Ժդանովը և Լ. Վ. Միսովսկին հայտնաբերեցին միջուկի տրոհման նոր տեսակ (տիեզերական ճառագայթման բազմալիցք մասնիկների ազդեցությամբ ատոմի միջուկի ամբողջական քայքայում)։
1943 թվականին Վ. Գ. Խլոպինը ՊՊԿ և ԳԱ նամակ ուղարկեց, որում հիմնավորում էր «ուրանային նախագծին» Ռադիումային ինստիտուտի մասնակցության անհրաժեշտությունը։
Չնայած ամերիկյան ռադիոորսիչ սարքերը այդ տեքստերը պարբերաբար ձայնագրում էին, սակայն նրանց ընդունիչները չէին կարողանում գտնել լրտեսական ռադիոկայանների գտնվելու վայրը, իսկ ծածկագիր վերծանողները՝ պարզել ռադիոգրամմայի բովանդակությունը։
Ծրագիրը ղեկավարելու պատասխանատվությունը դրվեց ՊՊԿ նախագահի տեղակալ Վյաչեսլավ Մոլոտովի վրա, որն իր հերթին նախագծի ղեկավար նշանակեց Իգոր Կուրչատովին ։
Նշանակալից ներդրում են ունեցել նաև Ռադիումային ինստիտուտից Գ. Ա. Գամովը, Ի. Վ. Կուրչատովը և Լ. Վ. Միսովսկին , Ֆ. Ֆ. Լանգեն (1940 թվականին ստեղծել է խորհրդային առաջին ԽՖՏԻ ռումբի նախագիծը), ինչպես նաև Քիմիական ֆիզիկայի ինստիտուտի հիմնադիր Ն. Ն. Սեմյոնովը։
1944 թվականի դեկտեմբերի 3-ին ԽՍՀՄ ՊՊԿ հրամանով որոշում ընդունեց «թիվ 2 լաբորատորիայի աշխատանքների իրականացման համար անհապաղ միջոցներ ձեռնարկելու մասին»։
Հանձնարարականը այդ նպատակով նախատեսում էր ԽՍՀՄ ԳԱ առընթեր ատոմային միջուկի լաբորատորիա կազմակերպել, ուրանի իզոտոպների բաժանման լաբորատոր սարքավորումներ ստեղծել և անցկացնել համալիր փորձարարական աշխատանքներ։
Հանձնարարականը պարտավորեցնում էր Թաթարական ԻԽԱՀ ԺԿԽ-ին ԽՍՀՄ ԳԱ համար ատոմային միջուկի լաբորատորիայի տեղակայման նպատակով 500 մ² մակերեսով տարածք և 10 գիտաշխատողների համար բնակտարածք տրամադրել Կազանում։
«Ուրանի աշխատանքները սկսելու որոշման» պահից Մոլոտովի մակագրությամբ ստեղծվեց առաջին խորհրդային ատոմային հատուկ լաբորատորիա՝ ԽՍՀՄ ԳԱ լաբորատորիա 2:
Առաջինի լուծման համար անհրաժեշտ էր ստեղծել փորձնական, իսկ հետագայում արդյունաբերական միջուկային ռեակտոր, կառուցել ռադիոքիմիական և հատուկ մետալուրգիական արտադրամասեր։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմն սկսվելուց հետո ԽՍՀՄ-ում ատոմային հետազոտությունների ծավալները նկատելիորեն կրճատվեցին, այդ թվում միջուկի ճեղքման շղթայական ռեակցիայի ուսումնասիրությունները, այն դեպքում, երբ Մեծ Բրիտանիան և ԱՄՆ ակտիվորեն շարունակում էին այդ խնդրի վրա աշխատել։
1946 թվականին ԽՍՀՄ ԺԿ Ավիացիոն արդյունաբերության Նովոուրալսկի 261 արտադրական գործարանի հիման վրա սկսվեց գազադիֆուզիոն գործարանի կառուցումը, որը կոչվեց Կոմբինատ 813 և նախատեսված էր բարձր հարստացված ուրանի արտադրության համար։
1945 թվականի սեպտեմբերի 28-ին ԽՍՀՄ ԺԿԽ որոշում ընդունեց «աշխատանքներում լրացուցիչ գիտական հիմնարկների, գիտնականների և այլ մասնագետների ներգրավման մասին»։
1944 թվականի մարտի 15-ի ՊՊԿ հրամանով Լենինգրադում հիմնվեց թիվ 2 լաբորատորիայի ֆիլիալ, որի հիմնական բաժինը դարձավ Հատուկ նախագծային բյուրոն ։
ՄԱԿ-ի գրասենյակը Նյու Յորքի մոտ կառուցելու որոշումն ընդունվել է Լոնդոնում Գլխավոր ասամբլեայի առաջին նստաշրջանում' 1946 թվականի փետրվարի 14-ին, երբ շատ երկրներ առաջարկություններ ներկայացրին իրենց մոտ ունենալու ՄԱԿ-ի մշտական ներկայացուցչություն։
1946 թվականի դեկտեմբերի 14-ին Գլխավոր ասամբլեան ընդունել է Ջոն Ռոքֆելերի առաջարկը, այն է' 8.5 միլիոն տրամադրել նոր շենքի կառուցման համար տարածք գնելու նպատակով։
Նյու Յորքում ՄԱԿ-ի գրասենյակի կառուցմանը, ինչպես հայտնի է դարձել վերջին տվյալներով, դեմ են արտահայտվել Ֆրանսիան, Մեծ Բրիտանիան և Նիդերլանդները։
Խմբում ընդգրկվել են Օսկար Նիմեյերը , Մաքս Աբրամովիչը , Նիկոլայ Բասովը , Վլադիմիր Բոդյանսկին , գլխավոր ճարտարապետ Լե Կորբյուզիեն , Սվեն Մարկելիուսը , Լյան Սիչեյը , ինչպես նաև խորհրդատուներ Էնթոնի Անտոնիադեսը , Մետյու Նովիկին և Էռնեստ Վայսմանը ։
Ինն ամիս անց ԱՄՆ-ի կառավարության հետ համաձայնագիր է կնքվում ՄԱԿ-ի 65 միլիոն դոլար վարկ տրամադրելու մասին շինարարական աշխատանքներն սկսելու նպատակով։
2009 թվականի սեպտեմբերին Լիբիայի նախագահ Մուամմար ալ-Կադդաֆին որպես այլընտրանքային տարբերակ առաջարկել է Պեկինը կամ Դելին, քանի որ նրա կարծիքով արևելյան կիսագունդը մեծ դեր է խաղում մարդկության զարգացման գործում։
Սակայն առավել կարևոր որոշումներն ընդունվում են հենց Նյու Յորքի գրասենյակում, քանի որ այստեղ են մեծ մասամբ անցկացվում Միավորված ազգերի կազմակերպության գլխավոր ասամբլեաները և Անվտանգության խորհրդի համաժողովները։
Ընտրության արդյունքում հաղթում է Լե Կորբյուզիեի նախագիծը, որի համաձայն շենքը պետք է միաձուլեր ոճերի բազազանությունը. գրասենյակային ապակե բարձր մասեր և կլորավուն ցածր գմբեթ սրահում։
1457 թվականին նա արդեն չափահաս էր, քանի որ Վենետիկում դատապարտվել էր մեղադրվելով ամուսնական անհավատարմության մեջ, որ կատարել էր Տարսիեում նավաստի Ֆրանչեսկո Կորտեզեի կնոջ հետ, ենթարկվելով 6 ամիս ազատազրկման և վճարելով դրամական տուգանք։
Բայց ելնելով նրա առաջին ստորագրված նկարից, կարելի է տեսնել ժամանակակից պադովական դպրոցի, առաջին հերթին Սկվարչոնեի և ապա Վերածնունդի գաղափարների ազդեցությունը, որոնց հետ նրան ծանոթացրել էին Լիպպին և Դոնատելլոն։
Կրիվելին երկար ժամանակ եղել է մոռացված և նորից հիշվել է 19-րդ դարում, մեծապես շնորհիվ երկու իտալացի հետազոտողների՝ Աբբատ Լանցի և Ամիկո Ռաչիի ։
Կալմարը պատերազմի ժամանակ «Կիշտեկսում» աշխատելուն զուգահեռ եղել է նաև ազգային հավաքականում օգնական, իսկ պատերազմի հետագա ընթացքում գլխավորել է «Չեպել» ակումբը և ակումբի հետ 1947-1948 թվականներին դարձել է Հունգարիայի չեմպիոն։
1951 թվականին Կալմարը գլխավորեց «Գոնվեդ» ակումբը, որը հունգարական ֆուտբոլի առաջատարն էր, այնտեղ խաղում էին աշխարհի ֆուտբոլային այնպիսի աստղեր, ինչպիսիք էին Ֆերենց Պուշկաշը, Շանդոր Կոչիշը, Յոժև Բոժիկը և Զոլտան Ցիբորը։
1956 թվականին «Գոնվեդը» գնաց Իսպանիա, որ խաղա «Աթլետիկ Բիլբաո» տեղական ակումբի հետ, այդ ժամանակ Հունգարիայում խռովություն սկսվեց, ակումբը որոշեց չվերադառանալ Հունգարիա և մնալ Իսպանիայում։
Կալմարը մնալով առանց աշխատանքի, հեռացավ Ավստրիա, նա հավակնում էր դառնալ Ավստրիայի հավաքականի մարզիչ, բայց նրա թեկնածությունը չընդունվեց, և նա 1957 թվականի մարտին գնաց Վիեննայի «Վակեր» ֆուտբոլային ակումբ որպես մարզիչ, որը գրավեց չորրորդ տեղը ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությունում։
Ենյոյի գործունեությունը սկսվել է 1920-ական թվականների վերջերին «Հունգարիա» ակումբում, այնտեղ նա խաղացել է կիսապաշտպանի կամ հարձակվողի դիրքում, ակումբում գնահատում էին նրա հեռահար հարվածները, որոնք անվրեպ և հուժկու էին։
1929 թվականին «Հունգարիան» առաջին անգամ դարձավ Հունգարիայի չեմպիոն, իսկ Կալմարը 19-ը գնդակով դարձավ հավաքականի ռմբարկու և Հունգարիայի լավագույն ֆուտբոլիստ։
1932 թվականին Կալմարը ամբողջովին վերականգնվել էր և ստացավ իր երկրորդ հունգարական տիտղոսը. «Հունգարիան» հաղթեց եզրափակիչը և ստացավ Հունգարիայի գավաթը՝ հաղթելով «Ֆերենցվարոշ» ակումբին, իսկ Կալմարը խփեց հավաքականի հաղթական երկրորդ գնդակը վերախաղարկման ժամանակ, որը վերջացավ 4:
1933 թվականին Կալմարը հեռացավ հայրենիքից և գնաց Ֆրանսիայի Ռուբե քաղաքի «Էկսելսոր» ֆուտբոլային ակումբ, հենց առաջին մրցաշրջանում երբ Կալմարն այդ ակումբում էր, «Էկսելսորը» գրավեց 5-րդ տեղը Ֆրանսիայի առաջնությունում, սակայն հաջորդ մրցաշրջաններում ակումբի խաղը չփայլեց և կայուն միջակ էր, չէր ձգտում ոչ բարձունքների ոչ էլ մեդալների։
Առաջին իսկ մրցաշրջանում Կալմարը երկրորդ ֆրանսիական լիգայից բարձրացավ առաջին, զբաղեցրեց երկրորդ տեղ նաև հաջորդ մրցաշրջանում, իսկ հետո իսկ հաջորդիվ Կալմարը նորից փոխեց ակումբը՝ տեղափոխվելով «Ռեյմս»։
1928 թվականի հոկտեմբերին տեղի ունեցավ Կալմարի առաջին ելույթը Հունգարիայի ազգային հավաքականի կազմում ընդդեմ Ավստրայի հավաքականի, որտեղ հաղթեց Հունգարիան 1:
1929 թվականին ոտքի վնասվածքի պատճառով երկու տարի չխաղաց ազգային հավաքականում, նորից սկսեց խաղալ 1931 թվականին, բայց Ֆրանսիա գնալուց հետո չկարողացավ խաղալ հավաքականում, քանի որ Հունգարական ֆուտբոլային միությանը կանոններով հավաքականի կազմում կարող էին խաղալ միայն ազգային առաջնությունում հանդես եկողները։
Նա սկսեց իր աշխատանքային գործունեությունը «Սևիլյայում», բայց աշխատեց այնտեղ մի քանի ամիս և հեռացավ Գրանադա, այնտեղ նա հասավ Իսպանիայի եզրափակիչ, որտեղ պարտվեց «Բարսելոնային» 1:
Լուսնի բոլորը հստակ ուրվագծված օղակը, որը սկսվում է նրա սկավառակից մի փոքր հեռավորության վրա , դա լուսնային ծիածան չէ, դա հալո է, որ ծնում է լույսի անդրադարձումը, որը անցնում է փետրավոր ամպերի վեցանկյուն սառցե բեկորներով։
Ինչպես նաև բավականի հաճախ լուսնի շուրջ կարելի է տեսնել աղոտ լուսապսակ , դրանք պսակներ են՝ դեֆրակցիոն ֆենոմեն, որոնք առաջանում են ճագագայթների ցրումից ջրի կաթիլների կամ սառցե բյուրեղների վրա ամպերի կամ մառախուղի մեջ։
Այս անհրաժեշտ պայմանների պարտադիր կոմբինացիան լուսնային ծիածանը դարձնում է ավելի հազվադեպ, քան մյուսներն են, որոնք ևս առաջանում են անձրևի ազդեցությամբ, բայց արևածին են։