polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Մարտին Լյութեր Քինգը հաճախ է խոսել այս առակի մասին՝ հակադրելով ավազակների ագահ փիլիսոփայությունը և հոգևորականաի ու ղևտացու չներգրավվածության ինքնապաշտպանությունը վիրավորին օգնության հասնող սամարացու վարքի հետ։
Առակի նման ընթերցումն այն կարևոր է դարձնում Ազատագրման աստվածաբանության տեսանկյունից, որտեղ այն ապահովում է սիրո հստակ ամրացում և ընդգծում է «համերաշխության համակողմանի ընդգրկումը»։
Արքայադուստր Վիկտորիան հայրական կողմից թագուհի Վիկտորիայի և արքայազն կոնսորտ Ալբերտ Սաքսեն Կոբուրգ Գոթացիու թոռնուհին էր, իսկ մայրական կողմից Դանիայի թագավոր Քրիստիան -ի և Լուիզա Հեսսեն Կասելացու թոռնուհին։
Նրա մայրը ազգակցական կապեր է ունեցել Եվրոպայի բազմաթիվ թագավորական ընտանիքների հետ. Ալեքսանդրայի քույրը' Մարիան դարձել է Ռուսաստանի կայսրուհի, եղբայրը'Գեորգը, Հունաստանի թագավոր, մյուս եղբայրը' Ֆրեդերիկը, ժառանգել է դանիական գահը։
Վիկտորիայի կնունքն ընդունել են նրա տատիկը' Վիկտորիա թագուհին , Ռուսաստանի կայսր Ալեքսանդր -ը , Ռուսաստանի ցեսարևիչ Ալեքսանդրը , արքայազն Արթուր , արքայազն Լյուդվիգ Հեսսենացին, արքայազն Գեորգ Հեսսեն Կասսելացին, Հունաստանի թագուհի Օլգա Կոնստանտինովնան (մայրական գծով ազգական, որին ներկայացրել է Ավգուստա Քեմբրիջցին), Դանիայի այրիացած թագուհի Կարոլինա Ամալիա Շլեզվիգ Հոլշթայնացին, Մեկլեմբուրգ Ստրելիցի այրիացած Մեծ դքսուհի Մարիա Հեսսեն Կասսելացին, Վիկտորիա թագուհու զարմուհին' Մարիա Ադելաիդա Քեմբրիջցին և արքայադուստր Մարիա Լուիզա Շառլոտ Հեսսեն Կասսելացին։
Թագավոր Էդուարդ -ի վերջին հիվանդության ժամանակ Վիկտորիան առաջիններից մեկն էր, որ բացահայտ հայտարարել է նրա մոտալուտ վախճանի մասին, և պահանջել է, որ պաշտոնական հայտարարություններում արտացոլվի միապետի իրական վիճակը։
Մի անգամ, երբ թագուհին չէր կարողացել ներկա գտնվել Ալեքսանդրա Ռոուզի օրվան նվիրված բարեգործական միջոցառմանը և իր փոխարեն ուղարկել էր Լուիզային և Վիկտորիային, վերջինս ավելի ուշ իր ալբոմում գրել է, որ «սարսափելի էր այնտեղ գտնվել առանց սիրելի Մայրիկի»։
1905 թվականի մարտի 22-24-ը արքայադուստր Վիկտորիան մոր, Մոդ քրոջ, և նրա ամուսնու' Կառլի հետ միասին "Վիկտորիա և Ալբերտ" թագավորական զբոսանավով մեկնել են Պորտուգալիա' պաշտոնական այցելության, ի պատասխան նախորդ տարի պորտուգալական միապետերի Մեծ Բրիտանիա այցելության։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Գերմանիայի նկատմամբ շարունակվող թշնամանքը Ջորջ -ին ստիպել էր հրաժարվել բոլոր գերմանական տիտղոսներից, կոչումներից ու պարգևներից։
1885 թվականին Վիկտորիան իր հորաքրոջ' արքայադուստր Բեատրիսի հարսնաքույրն է եղել արքայազն Հենրիխ Բատենբերգցու հետ նրանց հարսանիքի ժամանակ, ինչպես նաև հարսնաքույր է եղել իր եղբոր ՝ Գեորգ, Յորքի դքսի և Վիկտորիա Մարիա Թեքցու հարսանիքին, որոնք հետագայում դարձան Մեծ Բրիտանիայի թագավոր և թագուհի։
Վիկտորիա Ալեքսանդրա Օլգա Մարիա , Բրիտանական թագավորական ընտանիքի անդամ, Էդուարդ թագավորի և Ալեքսանդրա Դանիացու դուստրը, Ջորջ -ի կրտսեր քույրը։
Անգլիական արքայադուստրը դուր է եկել նաև մեծ իշխան Ալեքսանդր Միխայլովիչին, իսկ ավելի ուշ նրանով հետաքրքրված է եղել մեծ իշխան Միխայիլ Ալեքսանդրովիչը։
Ջենովական բանակի կապիտան, ապա Կորսիկա կղզու կամուրջների և ճանապարհների գլխավոր տեսուչ Ժան-Ժերոմ Ռամոլինոյի և Սարտենի ազնվական ընտանիքից սերող Անջելա Մարիա Պիետրա-Սանտայի դուստրը։
Վերջինս ավարտելով կրթությունը ծառայության անցավ Ֆրանսիական բանակի հրետանիում և բացահայտ դեմ դուրս եկավ Կորսիկայի ապստամբ ուժերի դեմ, որը գլխավորում էր Պասկալ Պաոլին։
Չնայած մեծ կարողությանը, Լետիցիան ապրում էր շատ համեստ, զբաղվում էր այգեգործությամբ, հազվադեպ էր լինում կայսրի նստավայրում և չէր հետաքրքրվում քաղաքական գործերով։
Նապոլեոնի իշխանության վերջնական տապալումից հետո Լետիցիա Բոնապարտը իր եղբոր' Ժոզեֆ Ֆեշի հետ հաստատվեց Իտալիայում և մինչև կյանքի վերջ բնակվեց Հռոմի Վենետիկի հրապարակում գտնվող « » կոչվող տանը։
Կղզու թուրքական Հեյբելիադա անունը նշանակում է «պայուսակով կղզի», իսկ հունական Խալկին՝ «պղնձե» (այսպիսի անվանումը պայմանավորված է կղզու տարածքում պղնձի հանքաքարի տարածմամբ)։
Գիտահանրամատչելի գրականության մեջ հաճախակի կարելի է հանդիպել բազմաթիվ չապացուցված ենթադրություններ՝ աղետին հաջորդող տասնամյակների մասին, որոնք հնարավոր է, որ Ինդոնեզիայի հրաբուխի ժայթքման պատճառահետևանքնային կապերից են առաջացել.
Քիմիկոս Յուստուս Լիբիխը, ով մանկությունն անցկացրել է գերմանական Դարմշտադտ քաղաքում, որոշել է իր կյանքը նվիրել բույսերի սնման հետազոտություններին և արդյունքում սինթեզել է առաջին հանքային պարարտանյութերը։
Տիմբորայի ժայթքումը տեղի ունեցավ 1815 թվականի ապրիլին, որի ուժգնությունը ըստ Հրաբխային ժայթքումների սանդղակի կազմել է 7 բալ, իսկ հրաբխային մոխրի արտաժայթքումը մթնոլորտ կազմել է 150 կմ³:
Մերի Շելլին այդ ժամանակ ստեղծեց իր հայտնի «Ֆրանկենշթեյն կամ ժամանակակից Պրոմեթևս» վեպը, իսկ Ջորջ Բայրոնը առաջին պատմվածքը վամպիրների մասին՝ «Վամպիր» անվանումով։
Այդ գեղեցիկ երևույթը շատ նկարիչներ կտավին հանձնեցին, այդ թվում Կասպար Դավիդ Ֆրիդրիխ, Ուիլյամ Թըրներ, որոնց ստեղծագործություններում գերակշռում էին դեղինի զանազան երանգները։
Հրաբխի ժայթքման ժամանակ մթնոլորտում հրաբխային մոխիրը տարածվել է մի քանի ամիսների ընթացքում, այդ իսկ պատճառով 1815 թվականին Եվրոպայում կլիմայական փոփոխությունը այդքան էլ շուտ չի զգացվել։
Նորագույն հետազոտությունների արդյունքում պարզվել է, որ արկտիկական սառույցների կազմում, նախքան այս ժայթքումը, վեց տարի առաջ արդեն իսկ եղել են արևադարձային շրջաններում տեղի ունեցած ժայթքման ժամանակ արտանետված մոխրի մնացորդներ։
Չնայած այն հանգամանքին, որ այդ ժայթքման մասին չկան գրավոր հիշատակություններ, բայց դրա հետևանքով նույնպես տեղի են ունեցել եղանակային պայմանների փոփոխություններ, ինչպես որ տիմբորանյան ժայթքման ժամանակ։
Աթենքի աստղադիտարանում կայացած հետազոտությունները, որոնք գլխավորում էր Կ. Ցարեֆոսը, դիտարկվել են մայրամուտի պատկերով 554 նկարներ՝ 181 նկարչի կողմից ստեղծված 1500-ից մինչև 1900 թվականները։
Երբ սայրում պայթուցիկի տեղադրման նախնական պլանը չիրականացավ, Գրութը ստիպված էր եղել վերաճել սայրի մեջ, հասնելով հսկայական չափսերի և դրանով լցնել շենքի մեծ մասը։
Հերթական ճյուղը կարողացավ պահպանել ռեակտիվ ջրարջը և դրանից հետո միացավ «Գալակտիկայի պահապանների» խմբին, տվեց ճյուղը աղոթարարին, որը կարողացավ վերականգնել Գրութին։
2006 թվականին նա հայտնվել է «Նիք Ֆյուրիի մարտնչող թիմը» և «Չքացում. Նվաճում», ինչպես նաև «Չքացում. Նվաճում - Սթար Լորդ» վեց թողարկումներից բաղկացած սերիների մեջ։
«Գալակտիկայի պահապանների» անդամների հետ միասին հայտնվել է «Վրիժառուների ժողով» կոմիքսի մեջ, որը ստեղծվել է «Վրիժառուներ» ֆիլմի ֆանատների համար, նաև «Գալակտիկայի պահապաններ. 3-րդ գլուխ», որպես !-ի կրկնական գործարկումը։
Ավելի ուշ՝ անհայտ ձևով, նրան բռնեց ԱՊԼԶԱն (Ամերիկայի պաշտպանությունը լրատեսություններից, զավթախուժումներից, ահաբեկչություններից) և ներգրավեց Նիք Ֆյուրիի մարտչող թիմի մեջ։
Կան Բուդդայի բազմաթիվ քանդակներ՝ բուդդայական համոզմունքների կերպարներ, ինչպիսիք են՝ Ավալոկիտեշվարան և հինդուիզմի դիցաբանության հերոսները՝ Շիվա, Վիշնու և Արջունա։
1975 թվականի հեղափոխությունից հետո, Պատետ Լաոյի հետապնդումներից մտահոգված, Սուլիլատը Լաոսից փախչում է Թաիլանդ, որտեղ ստեղծում է քանդակների մեկ այլ՝ «Սալա Կեոկու» զբոսայգին։
1963 թվականին պուերտոռիկացի արդյունաբերող Լուիս Ֆեռեն շրջագայում էր Եվրոպայում և կտավներ ու քանդակներ գնում Պուերտո Ռիկոյում գտնվող իր հիմնադրած Պոնսեի արվեստի թանգարանի համար։
Անտոնիո Լուիս Ֆեռեն, արդյունաբերողի որդին, երկար տարիներ անց պատմում է, որ հայրը մտահոգ անքուն գիշեր է անցկացրել՝ կարծելով, թե պատկերասրահի տնօրեն Ջերեմի Մաասն այլ գնորդ կգտնի և նկարը չի վաճառի իրեն։
1900-ական թվականների սկզբում նկարը փոխառությամբ վերցրեց Էշմոլի թանգարանը, որից հետո կտավի մասին տեղեկություններ չկան մինչև 1960-ական թվականների սկիզբ, երբ այն հայտնաբերվեց Բաթերսիի տներից մեկում։
Դրանից հետո Էնդրյու Լյոյդ Վեբերն այն տեսավ Քինգս Ռոու փողոցի խանութներից մեկում, սակայն իր տատիկը չտվեց այն անհրաժեշտ 50 ֆունտ ստերլինգն ասելով՝ «ես վիկտորիական դարաշրջանի մնացորդ իմ տանը չեմ պահի»։
Ըստ արվեստի պատմաբան Էնդրյու Գրահամ Դիքսոնի՝ «կնոջ կեցվածքը մոդելված է Միքելանջելոյի հայտնի «Գիշեր» արձանում, որը գտնվում է Մեդիչիների գերեզմանատանը, Ֆլորենցիա, ինչը Լեյթոնը դիտում է իբրև արևմտյան արվեստի գերագույն ձեռքբերում»։
Կտավը հայտնվեց աճուրդում այն ժամանակաշրջանում, երբ դժվար էր վաճառել վիկտորիանական դարաշրջանի կտավներ. չհաջողվեց այն վաճառել իր ցածր պահուստային գնով 140 ԱՄՆ դոլար ։
2015 թվականին կտավի մոդելի գլխի բնօրինակ կավճամատիտ տարբերակը հայտնաբերված է Բամբերի Գասքոյնի մորաքրոջ մահից հետո նրանից ժառանգած տան ննջարանի դռան հետևից։
Տեսահոլովակում նաև երևում է, թե ինչպես է Բյորթոնը նվագում հատվածներ երկու երգից, որոնք ապագայում ներկայացվում են Մեթալիքայի երգացանկում, նրա հեղինակային բաս-սոլոն՝ « , » և « »-ի քրոմատիկ սկիզբը։
Տեղական անկախ լուսանկարիչ Լենարդ Վենբեղգը , հարցազրույցում բացառել է ճանապարհի սառցեպատ լինելու հավանականությունը, քանի որ ճանապարհը եղել է չոր, ջերմաստիճանը մոտ . Դա հաստատել են նաև ոստիկանները, որոնք չեն հայտնաբերել սառույց։
Լյունգբիի հետախույզ Աղն Փիթերսոնը տեղական թերթում տված հարցազրույցին նշել է, որ պատահարի հետքերը շատ նման են այն դեպքին, երբ վարորդը քնում է ղեկին, սակայն վարորդը դատարանում երդվում է, որ նախորդ օրը քնած է եղել և ամբողջովին սթափ վիճակում է եղել վթարի ժամանակ։
Նրանք խնդրում են Բյորթոնին միանալ իրենց խմբին, Բյորթոնը համարելով, որ -ն «սկսում է մի փոքր կոմերցիոն դառնալ», համաձայնում է, պայմանով, որ խումբը Լոս Էնջելեսից տեղափոխվի իր հայերենի Սան Ֆրանսիսքո։
Մեթալիքայի Բյորթոնին կազմում ընդգրկելու մեծ ցանկությունը ստիպում է անդամներին համաձայնել ընդունել Բյորթոնի առաջարկը և նրանք տեղափոխվում են Սան Ֆրանսիսքոյի ծովածոցում գտնվող Էլ Սիրիթո քաղաք։
Որոշելու համար, թե ով է քնելու համեմատաբար փոքր-ինչ ավելի հարմարավետ անկողնում Բյորթոնը Քիրք Հեմեթի հետ քարտերով գրազ է խաղում և հաղթում է՝ -ով, ստանալով Քիրքի համար նախատեսված անկողինը։
Սեպտեմբերի 27-ին առավոտյան ժամը յոթի սահմանում, երբ Բյորթոնը քնած էր, համաձայն վարորդի ավտոբուսը սահելով դուրս է եկել ճանապարհի երթևեկելի գոտուց Լյուգբիյից հյուսիս)և շրջվել խոտի վրա -ում, Բյորթոնը պատուհանից դուրս է ընկնում, իսկ ավտոբուսը շրջվում է նրա վրա, դառնալով մահվան պատճառ։
Մեթալլիքան պայմանագիր է կնքում -ի հետ և սկսում է իրենց երրորդ ալբոմի աշխատանքները՝ -ի, ալբոմ որը շատ քննադատներ համարում են ծանր-մեթալի հիմնաքար Ալբոմում ներկայացվում է Բյորթոնի երաժշտական տաղանդը տարբեր ուղղություններով։
1986 թվականի սեպտեմբերի 26-ին՝ ալբոմին նվիրված շրջագայության ժամանակ Բյորթոնը մահացավ ավտոբուսի վթարից, երբ այն անցնում էր հարավային Շվեյցարիայի ծայրամասային -ով։
Իրենց դեբյուտային ալբոմում՝ ' -ում, ընդգրկվում է Բյորթոնի հայտնի սոլոն՝ « - »-ը, որում ցուցադրվում է նրա բացառիկ - ոտնակի օգտագործմամբ ստեղծած էֆեկտները։
Բյորթոնը առանձնացրել է Գեդի Լիյին, Ջիզեր Բաթլերին, Սթենլի Քլարքին, Լեմի Քիլմիսթերին և Ֆիլ Լինոթին, որպես իր ոճը ձևավորող հիմանական անձիք։
Բարձր դասերի շրջանում բաճկոններ կրելու նորաձևությունը ներդրվել է 1860 թվականին իտալացի հեղափոխական Գարիբալդիի կողմից, իսկ Գարիբալդիի բաճկոնը հաճախ անվանել են վերնաշապիկ և պատրաստել են կարմիր քաշմիրից։
Բաճկոնները նւյն բնութագիրն ունեն են այգիների բաճկոնների հետ, բայց դրանցից տարբերվում են երկարությամբ, որոնք կարող են տարբեր լինել գոտկատեղից ներքև մինչ ազդրի կես, բայց ոչ ներքևում։
Սեպտեմբերյան հակակաթոլիկ ապստամբությունից հետո ընդունել է Հունաստանի առաջին սահմանադրությունը, որի համաձայն Օտտոյին հաջորդող Հունաստանի թագավորները պետք է լինեին ուղղափառ եկեղեցու հետևորդներ։
Մինչ թագավոր ընտրվելը, Օտտոնի հետ Բավարիայից եկել էին նաև երեք գահապահներ Գեորգ Լյուդվիգ ֆոն Մաուրերը, Յոզեֆ Լյուդվիգ Արմանսպերգն ու Աբելը։
սև — «հակահասարակական տարրեր». մտավոր հետամնացներ, հոգեկան հիվանդներ, կավատներ, հարբեցողներ, անտուններ, մուրացկաններ, պորտաբույծներ, ֆեմինիստներ, լեսբուհիներ և պացիֆիստներ
մանուշակագույն — այսպես կոչված «բիբելֆորշերներ», որոնց թվում հիմնականում Եհովայի վկաներ (Նացիստական Գերմանիայում նրանց անվանում էին Աստվածաշնչի ուսումնասիրողներ՝), ինչպես նաև Աստվածաշնչի ազատ ուսումնասիրողներ, Յոթերորդ օրվա ադվենտիստներ
վարդագույն — առաջին հերթին տղամարդիկ, որոնք դատապարտված էին § 175 օրինագծով. նրանք գեյեր էին, ինչպես նաև անչափահասներ, որոնք սեռական կապ են ունեցել և կենդանիների հետ սեռական կապ ունեցած տղամարդիկ
Այդպիսի եռանկյուններ ստացել են Ռավենսբրյուկ ճամբարի կալանավորներ Էլլի Սմուլան և Մարգարիտա Ռոզենբերգը, որոնց եռանկյունիներին գրված էր «լեսբուհի»։
Համապատասխան խորհրդապատկերները միտված էին հեշտացնելու «Մեռած գլուխ» ջոկատի աշխատանքները, ովքեր ՍՍ-ի անդամ էին և պատասխանատու էին համակենտրոնացման ճամբարների պահպանությամբ։
Սրանք շրջված հավասարասրուն գունավոր եռանկյունիներ են, որոնք կարվում էին բանտային համազգեստների վրա, որպեսզի ճամբարների պահակախումբը կարողանար հեշտությամբ ճանաչել ամբաստանյալների պատկանելիությունը։
Նրա համադասարանցի Թերելը, ով միշտ փորձում է կռվի մեջ մտնել իր հետ, բազմաթիվ այլ տղաների հետ, որոնց շարքում է նաև Քևինը, փորձում է ծեծել Շայրոնին։
Այդ միջադեպից քիչ հետո Շայրոնը հանդիպում է սոցիալական աշխատողի հետ, ով նրան կոչ է անում բացահայտել իրեն ծեծողների ինքնությունը, սակայն նա հրաժարվում է պատասխանել, մտածելով, որ այդ ձևով չի լուծի իր խնդիրը։
Մեկ գիշեր, Հաունը նկատում է տղայի մորը՝ Փոլային, փողոցում թմրանյութ ծխելիս և նրան նախատում է դրա համար, սակայն Փոլան էլ իր հերթին Հուանին մեղադրում է թմրանյութեր վաճառելու միջոցով գումար վաստակելու համար։
Համախտանիշի առանձնահատկություններից է այն, որ դրանով տառապող զբոսաշրջիկները կամ ուխտագնացները երկար ճանապարհ են հաղթահարում ամբողջ աշխարհով մինչև Երուսաղեմ հասնելը և երբ հասնում են այնտեղ, քաղաքային փողոցներում իրենց պահում են այնպես, ասես օժտված են գերբնական, աստվածային ուժով։
Երբեմն նրանց պահվածքը հասնում է ծայրահեղության' մարդկանց համար վտանգ ներկայացնելով, ինչով պայմանավորված' նրանց բռնի հոսպիտալացնելու անհրաժեշտություն է առաջանում մինչև նրանց պահվածքի վտանգավորության անցումը։
Այս համախտանիշով տառապողների շրջանակում եղել են ինչպես հուդայականներ, այնպես էլ քրիստոնյաներ, որոնց վիճակը նկատելիորեն վատանում է դեպի սրբավայրեր (օրինակ' Հիսուս Քրիստոսի եղած վայրերը, Լացի պատ, Սուրբ Հարության տաճար) երկար սպասված այցելություններն իրականացնելուց հետո։
Ուխտագնացն իրեն հռչակել էր «Աստծո պատվիրակ», որ մզկիթը վերացնելու աստվածային ցուցում է ստացել, որպեսզի ըստ Զաքարիայի մարգարեության' օգնի հրեաներին Երրորդ տաճարը կառուցելու և դրանով Քրիստոսի երկրորդ գալուստն արագացնելու։
Հոգեբանների տեսանկյունից համախտանիշը նման է Ֆլորենցիայում և Հռոմում հանդիպող Ստենդալի համախտանիշին կամ փարիզյան համախտանիշին, որով առավելապես տառապում են Ճապոնիայից եկեծ զբոսաշրջիկները։
Երուսաղեմի համախտանիշ, համեմատաբար քիչ հանդիպող հոգեկան հիվանդություն, որի ժամանակ զբոսաշրջիկը կամ ուխտագնացը, լինելով Երուսաղեմում, պատկերացնում է, որ տիրապետում է աստվածային, մարգարեական ուժերի և կամ աստվածաշնչյան որոշակի հերոսի մարմնավորումն է, որի ուսերին աշխարհը փրկելու առաքելություն է դրված։
Որոշ ժամանակ վերապատրաստվել է ԱՄՆ-ում, որտեղ հանդիպել է այնպիսի ճարտարապետների, ինչպիսիք են Էրիխ Մենդելսոնը, Լյուդվիգ Միս վան դեր Ռոեն, Ռիխարդ Նոյտրան և Ֆրենկ Լլոյդ Ռայթը:
Շեինի հուշարձան , ռուս պետական և ռազմական գործիչ, մերձավոր բոյար , ռուսական առաջին գեներալիսիմուս Ալեքսեյ Շեինի քանդակագործական պատկերը Ռոստովի մարզի Ազով քաղաքում։
Նախագծի հեղինակներն են Ռուսաստանի վաստակավոր նկարիչ Մ. Լուշնիկովը, Ռուսաստանի վաստակավոր նկարիչ, Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի թղթակից անդամ Վ. Մոկրոուսովը։
2009 թվականի հունիսի 12-ին Ռոստովի մարզի Ազով քաղաքում բացվել է ռուսաց առաջին գեներալիսիմուս, Պետրոս Մեծի զինակից, բոյար Ալեքսեյ Շեինի հուշարձանը։
Պետրոս Մեծի ազովյան հուշարձանի, Ազովի ամրոցի և գավառագիտական թանգարանի հետ այն կազմում է պատմական համալիր, որը հիշեցնում է Ազովի և Ռուսական պետության տարեգրության էջերի մասին։
Միջնադարյան Եվրոպայի մտածողների տնտեսագիտական պատկերացումները հենվում էին Աստվածաշնչի սկզբունքների ու պատվիրանների և եկեղեցական կանոնների վրա, ինչով պայմանավորված այդ գաղափարախոսությունը հաճախ անվանում են Կանոնականություն։
Թեև Եվրոպայում շարունակում էին հեղինակություն վայելել Արիստոտելի տնտեսագիտական հայացքները, այնուհանդերձ այս ժամանակաշրջանը ունեցավ նաև իր ականավոր մտածողներին, որոնց շարքում առանձնանում է Թովմա Աքվինացին ։
Աքվինացին և մյուս կանոնականները 3 բացասաբար էին վերաբերվում առևտրին և դրամաշրջանառությանը, սակայն հետագայում հասկանալով, որ դրանք ևս տնտեսական գործունեությանը ուղեկցող բնական երևույթներ են, սկսեցին պայքարել միայն փողի դիմաց ստացվող բարձր տոկոսների դեմ։
Թովմա Աքվինացու և մյուս կանոնականների գիտական ժառագության մեջ նշանակալի էին «արդարացի գնի», «արդարացի տոկոսի» տեսությունների մշակումը, համաձայն որի, «արդարացի գինը» դիտարկվում էր որպես բարիքի արտադրության գործընթացում աշխատանքային և նյութական ծախսումների ամբողջություն, իսկ «արդարացի տոկոսը»' որպես վաշխառուի իր փողը վտանգի ենթարկելու ռիսկի փոխհատուցում։
Թեև այս մոտեցումներով հիմնախնդրին տրվում էր գիտական տեսք և ձևակերպում, սակայն բաց էր մնում գիտական լուծում տալու առաջարկը, քանզի կանոնականները ստիպված էին ընդունել, որ իրական կյանքում ցանկացած իր կարող է վաճառվել ավելի բարձր գնով, քան դրա վրա կատարված ծախսումների արժեքը և վաշխառուի կողմից փողը կարող է տրվել շատ ավելի բարձր տոկոսով, քան այդ գումարի կորստի ռիսկն է։
Այսպիսով, տնտեսության արդյունավետ գործունեությունը բխելով անձնական, մասնավոր շահի առավելագույն բավարարման կանխադրույթից' իրականություն է դառնում շուկայի ինքնակարգավորվող մեխանիզմների օգնությամբ, որի հիման վրա էլ Ա. Սմիթն առաջ քաշեց իր տեսության համար առանցքային հանդիսացող «շուկայի անտեսանելի ձեռք» դրույթը։
Նա պնդում էր, որ յուրաքանչյուր անձ առաջնորդվելով անձնական շահով, առավել գործուն է աջակցում հասարակական շահերի բավարարմանը, քանզի հակառակ դեպքում չէր պահպանվի ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման և օգտագործման սկզբունքը և կվերանար տնտեսական մրցակցությունը։
Սմիթի առաջարկած մոդելի շրջանակում տնտեսության բնականոն զարգացում հնարավոր է միայն ազատ մրցակցության և տնտեսական լիբերալիզմի պայմաններում, ուստի և «անտեսանելի ձեռքի» կանխավարկածը ենթադրում է «տնտեսական մարդու» գործունեության և պետության միջամտության այնպիսի հարաբերակցություն, որի պայմաններում լավագույնս կդրսևորվեն ազատ տնտեսական զարգացման օբյեկտիվ օրինաչափությունները։
Ֆիզիոկրատներից փոխառելով այս առանցքային դրույթները, միևնույն ժամանակ «բնության կենսատու ուժի» փոխարեն, նա իր տեսության հիմքում է դնում մարդու էությանը ապրիորի բնորոշ հատկությունը' եսասիրությունը, անձնական շահը հնարավորինս առավելագույն բավարարելու ձգտումը։
Սմիթի պատկերացմամբ, տնտեսության յուրաքանչյուր մասնակից, հիմք ընդունելով ողջամիտ տնտեսական գործունեություն իրականացնելու կանխադրույթը, հստակ պատկերացնում է ինչպես իր անձնական տնտեսական շահերը, այնպես էլ դրանք առավելագույնս բավարարելու եղանակներն ու միջոցները։
Դրա արդյունքում շուկան 8 դառնում է այն միջավայրը, որտեղ բախվում են եսասիրական նկրտումներ ունեցող մասնակիցները և նրանց փոխադարձաբար սահմանափակող գործողությունների շնորհիվ ձևավորվում է ընդհանուր հասարակական բարիքն ու բավարարվում է հասարակական շահը։
Այսինքն, մարդկանց տնտեսական հարաբերությունները կարգավորվում են ոչ թե հասարակական դաշինքով, այլ ձևավորվում են ինքնաբուխ կերպով, անկախ տնտեսավարող սուբյեկտների կամքից կամ ցանկություններից։
Արդի տեսքով դասական տնտեսագիտությունը իր գոյությամբ պարտական է, նախ և առաջ, անգլիացի նշանավոր մտածող Ադամ Սմիթին , որի գիտական հետաքրքրությունների շրջանակը կազմում էին տնտեսագիտությունից բացի մաթեմատիկան, աստղագիտությունը, դասական լեզուները, փիլիսոփայությունը, իրավագիտությունը և այլն։
Նա ընդունում էր ֆիզիոկրատների առաջարկած բնական կարգի ձևավորման և տնտեսական ազատականացման հայեցակարգը, միևնույն ժամանակ համամիտ էր մերկանտիլիստների հետ արդյունաբերական և առևտրային կապիտալների արտադրողական լինելու հարցում։
Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ տնտեսության մեջ դեռևս ձևավորված չէր մեքենայական արտադրությունը, Սմիթը աշխատանքի արտադրողականության աճը կապում էր աշխատանքի հասարակական բաժանման հետ։
18-րդ դարում Անգլիայում մերկանտիլիզմին հաջորդեց դասական 5 տնտեսագիտությունը, որն այդպես կոչվեց տեսական և մեթոդական դրույթների համար, որոնք ընկած են ժամանակակից տնտեսագիտության հիմքում։
Տնտեսագիտությունը այս ժամանակաշրջանից սկսած աստիճանաբար ձեռք է բերում գիտական ուսմունքի կարգավիճակ, որի հիմնադիրներից առաջինը անգլիացի նշանավոր քաղաքական, հասարական գործիչ և գիտնական Ու. Պետին էր ։
Գիտական կարիերայի վաղ շրջանում Ու. Պետիի տնտեսագիտական հայացքները հենված էին մերկանտիլիզմի ուսմունքի վրա, որից նա ժամանակի ընթացքում ոչ միայն կարողացավ հրաժարվել, այլև հանդես գալ այդ տեսության սուր քննադատությամբ։
Մերկանտիլիզմի ուսմունքի հիման վրա ընդունված օրենքները փողի արտահանման վերաբերյալ նա համարում էր «անբնական», միաժամանակ գտնելով, որ այդպիսի օրենքներով առաջնորդվող երկրները չեն կարող դիմանալ բնության օրենքներին։
Նրա կարծիքով, ոչ հողի, ոչ էլ փողի տիրապետումը չի ապահովի հարստություն, եթե հողերը չեն մշակվում, իսկ փողը չի փոխանակվում կենսականորեն անհրաժեշտ առարկաների հետ։
Իր գիտական ուսումնասիրություններում Պ. Բուագիլբերը ևս հանգեց արժեքի աշխատանքային տեսությանը' ուսումնասիրելով շուկայում ապրանքների փոխանակային հարաբերությունների մեխանիզմը, հաշվի առնելով ծախսված աշխատանքի քանակը, աշխատաժամանակը։
Ֆիզիոկրատների տեսության էական թերությունն էր այն մոտեցումը, համաձայն որի, արտադրողական և հարստություն ստեղծող էր համարվում միայն գյուղատնտեսության մեջ կիրառվող աշխատանքը, որի շնորհիվ ստեղծվում է արտադրական ծախքերի նկատմամբ ավելի մեծ եկամուտ ապահովող «զուտ արդյունքը»։
Բոլոր նրանց, ովքեր ներգրավված չէին գյուղատնտեսությունում, այլ զբաղված էին արդյունաբերության, առևտրի և ծառայությունների ոլորտներում, ֆիզիոկրատները անվանում էին անպտուղ դասակարգ, քանզի գործունեության այս տեսակները չեն ստեղծում «զուտ արդյունք»։
Ֆրանսուա Քենեն տեսական և կիրառական հարթություններում քննադատության ենթարկեց մերկանտիլիստական հայացքները, հիմնավորելով, որ նրանց գաղափարների վրա կառուցված տնտեսական քաղաքականությունը, ինչն արտահայտվում էր պետության ակտիվ միջամտությամբ, խախտում է տնտեսական բնականոն հավասարակշռությունը և զարգացման բնական ընթացքը։
Նրա տեսությունը թերի էր, քանզի իր պատկերացմամբ արժեք ստեղծում է այն աշխատանքը, որի կիրառմամբ արտադրվում էր բարիքը և դրա հիման վրա ձևավորվում էր ապրանքի «բնական գինը»։
Մյուս կողմից, Պետին հաշվի չէր առնում աշխատանքի հետ կապված այնպիսի կարևոր իրողություններ, ինչպես աշխատողների մասնագիտական ունակություններն ու կարողությունները, տեխնոլոգիաները, արտադրության գործիքներով զինվածության աստիճանը և այլն։
Տնտեսագիտության զարգացումը 19-րդ դարից սկսած հայտնվեց տնտեսական հարաբերությունների հակասական զարգացման հորձանուտում և տնտեսակարգի փոփոխություններին արձագանքելու տեսանկյունից սկսեց դրսևորել երկակի մոտեցում։
Հասարակության սոցիալական հարաբերությունների և հակասությունների ուսումնասիրումը աստիճանաբար մղվում էր ետին պլան և տնտեսագիտության ուշադրությունը ավելի ու ավելի էր կենտրոնանում տնտեսության գործունեության վրա։
Տնտեսագետների շրջանում տիրապետող էր դառնում ձգտումը զբաղվելու զուտ տնտեսական գործընթացների ուսումնասիրությամբ' փորձելով ձերբազատվել մարդկանց տնտեսական գործունեության սոցիալական նախադրյալներից ու հետևանքներից։
Հասարակության սոցիալ-տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության նմանօրինակ առաջնահերթություններից որևէ մեկին նախապատվություն տալը հանգեցրեց երկու հիմնական ուղղությունների ձևավորմանը տնտեսագիտության մեջ։
Տնտեսագիտության զարգացման առումով ֆիզիոկրատների կարևոր ներդրումն այն առաջընթաց մոտեցումն էր, որով հաղթահարվեց մերկանտիլիստների այն հիմնարար կանխադրույթի կենսունակությունը, թե հարստություն ստեղծվում է միայն շրջանառության ոլորտում։
1776 թվականին Ա. Սմիթը հրապարակեց իր գլխավոր աշխատությունը' «Ազգերի հարստության բնույթի ու պատճառների ուսումնասիրություն», որում արժեքի աշխատանքային տեսության հիման վրա ընդհանրացրեց իր տնտեսագիտական հայացքները կապիտալիստական տնտեսակարգի և շուկայական տնտեսության, շահույթի, աշխատավարձի, ռենտայի ու եկամուտների վերաբերյալ։
Ըստ Սմիթի' ապրանքի դրամական արժեքի աղբյուրն ու չափը աշխատանքն է, ընդ որում շուկան հաշվի է առնում ապրանքի արտադրության ոչ թե անհատական աշխատանքային ծախսումները, այլ հասարակականորեն անհրաժեշտ աշխատանքը, որի ներքո նա նկատի ուներ տվյալ պայմաններում արտադրության աշխատանքի միջին ծախսը։
Ներքին առևտուրը իրականացնում էր փողի փոխանցումը ներքին տնտեսության մասնակիցների միջև, իսկ ազգի հարստության մեծացման աղբյուրը արտաքին առևտուրն է, երբ արտահանված ապրանքների դիմաց երկիր է հոսում փողը' ոսկու և արծաթի տեսքով։
Առևտրային և տնտեսական առավել բարենպաստ պայմաններ ապահովելու համար ուշ շրջանի մերկանտիլիստները խորհուրդ էին տալիս գրավել արտաքին շուկաները համեմատաբար էժան ապրանքներով, ինչպես նաև եկամուտներ ապահովել մեկ երկրի ապրանքներն այլ երկրներում վերավաճառելով, թույլատրել ապրանքների ներմուծումը' բացառությամբ շքեղության ապրանքների, թույլատրել երկրից ոսկու և արծաթի արտահանումը առևտրային գործարքներ իրականացնելու նպատակով և այլն։
Անգլիական դասական տնտեսագիտության դպրոցի մեկ այլ նշանավոր ներկայացուցիչ Դավիթ Ռիկարդոյի տնտեսագիտական հայացքները արտացոլում էին կապիտալիստական տնտեսակարգի զարգացման ավելի ուշ շրջանը և ամփոփված են 1817 թվականին հրապարակված «Քաղաքատնտեսության և հարկման սկզբունքները» աշխատությունում։
Նրա գիտական ժառանգության երեք հիմնական դրույթներն են հանդիսանում հողային ռենտայի և շահույթի, շահույթի և աշխատավարձի միջև եղած հակադրությունների բացահայտումն ու դրա հիման վրա բաշխման կատեգորիան առաջնային պլանում դնելը։
Տնտեսագիտության մեջ Արիստոտելն իրականացրեց առաջին արժեքավոր ընդհանրացումն ու տնտեսական երևույթների կանոնակարգումը, որի հիմքի վրա, ըստ իրենց բնույթի և բովանդակության, հստակեցվեցին ինչպես տնտեսական գործունեության տեսակները, այնպես էլ դրանք արտացոլող տնտեսագիտական պատկերացումները։