polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Թվում է, թե նա ջերմ և գեղեցիկ է, բայց, պարզվում է, որ մի խելագար մարդասպան է և օգտագործում է Հարրի Բորիսոն կեղծանունը, որպեսզի վրեժխնդիր լինի Ջունգ Ուի հորը, իր մորը սպանելու համար։
Նրանք նախկինում միասին նկարահանվել են հեռուստաալիքի Լուսինը փարված արևին դորամայում, որպես արքայազն Լի Հվոն և օրիորդ Յուն Բո Կյունգ 2012 թվականի սեպտեմբերին, Պակ Յուչխոնը հաստատել է իր մասնակցությունը նկարահանումներին, գլխավոր դերում, իսկ հոկտեմբերին, Յուն Եուն Հյեն ընտրվել է, որպես գլխավոր հերոսուհի, սա նրա առաջին մելոդրաման էր։
Միջին դպրոցում սովորող, սիրահարված զույգին՝ Ջունգ Ուին և Սու Յոնին բաժանեց մի սարսափազդու ողբերգության, որը շարունակում է ճնշել նրանց, ինչպես նաև մեծահասակների։
Այժմ մեղքի զգացումով դետեկտիվ՝ Ջունգ Ուն տարիներ շարունակ հուսահատ փնտրում է Սու Յոնին, բայց երբ նրա ճանապարհը կրկին խաչվում է Սու Յոնի ճանապարհի հետ, Սու Յոնը արդեն ուներ նոր ինքնություն։
Երկուսից յուրաքանչյուրնել զբաղեցրել է երրորդ տեղը հակառակորդներից հետո, որոնք են՝ ,որը ցուցադրվել է հեռուստաալիքով և ,որը ցուցադրվել է հեռուստաալիքով։
Սակայն Արաբա-Իսրայելական պատերազմից հետո վարչապետ Դավիդ Բեն Գուրիոնը Ալոնին առաջարկեց հեռու մնալ կուսակցությունից, որն իր ղեկավարած Մապայ կուսակցության հակառակորդն էր, և ինչպես ինքն էր տեսնում շատ ձախակողմյան թևը սպառնալիք էր պետության անվտանգության համար։
1948 թվականի դեկտեմբերին Մապամի համաաղեկավար Մեյր Յաարին Ալոնին քննադատում էր տասնյակ հազարավոր պաղեստինցի փախստականներին ստրատեգիական նպատակներին հասնելու համար օգտագործելու մեջ։
Նա դարձավ Ադութ Ավոդայի հայտնի առաջնորդ, որը 1954 թվականին անջատվել էր Մապամից և 1955 թվականին առաջին անգամ Քնեսեթի անդամ ընտրվեց, որտեղ մնաց մինչև իր մահը։
Նա եղել է Տնտեսական գործերի, Սահմանադրության, Իրավունքի և արդարադատության հանձնաժողովների անդամ, Կրթության և մշակույթի հանձնաժողովի, Արտաքին գործերի և Պաշտպանության հանձնաժողովների անդամ։
1970 թվականի սեպտեմբերի Հորդանանի ճգնաժամի ընթացքում՝ Հուսեյն թագավորի Պաղեստինի ազատագրման կազմակերպության հետ կոնֆլիկտում, նա կողմնակից էր աջակցելու Հուսեյն թագավորին։
Ալոնը Հագանային միացավ 1931 թվականին և 1936-1939 թվականների Պաղեստինում արաբական ապստամբության ընթացքում, սկզբում նա դաշտային միավորի և այնուհետ շարժական ուղեկալի հրամանատարությունը ստանձնեց։
1948 թվականի հունիսի 22-ին, Դավիդ Բեն Գուրիոնի և Իրգունի՝ Ալտալենայից ստացված զենքի բաշխման շուրջ ծավալված դիմակայության թեժ պահին, Ալոնը զորքերին հրամայեց ռմբակոծել նավը։
1949 հունիսի 4-ին նա հայտարարեց 8կմ երկայնքով սահմանի ռազմական փակ զոնա 1949 հոկտեմբերի 18-ին Փարիզում՝ իր պաշտոնական այցի ընթացքում, հյուրընկալողները նրան հայտնեցին, որ որ Բեն Գուրիոնը հարավային հրամանատարությունում որոշել է իրեն փոխարինել Մոշե Դայաանով։
Ալոնի նկատմամբ աճող հիացմունքը, նրա մահից երեք տասնամյակ անց, Օրեն Դագանը այսպես է բացատրել․ "Մարդիկ ցանկանում են ապրել Յիգալ Ալոնի երազած երկրում, օրինակ Արաբ-Իսրայելական հարցում։
Սա անվտանգության և ապահովության մոտեցում է, որն ասում է․ 'Մեր տեղն այստեղ է', միևնույն ժամանակ ընդգծելով երկխոսության կարևորությունը և ոչ երբեք ներողամտության և մեծամտության դրսևորմամբ։
Հուղակավորությանը ներկա են գտնվել տասնյակ հազարավոր սգացողներ, ցավակցություններ են հայտնել աշխարհի շատ առաջնորդներ, ներառյալ Եգիպտոսի նախագահ Անվար Սադաթը։
Նման արևային վառարաններն առանձնանում են բարձր արժեքով և կիրառվում են այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է լինում ստեղծել հալման ու ջերմամշակման հատուկ ստերիլ պայմաններ, երբ կբացառվի որևէ այլ մասնիկի թափանցումը մշակվող նյութի մոտ։
Նրբաթիթեղն անդրադարձնում է արևի լույսը' այն կենտրոնացնելով սովորական մետաղական սև կերակրաթասի վրա, որը փակված է ապակե կափարիչով և փաթաթված թափանցիկ պլաստիկե տոպրակով ջերմության կորուստը փոքրացնելու համար։
ամսագրի կազմակերպած էկոլոգիապես էժան բիզնես-ծրագրերի «Կլիմայի փոփոխության մարտահրավեր» մրցույթում նորվեգացի գյուտարար Յոն Բոմերի նախագծած «Կիոտո բոքս» արևային վառարանը' պատրաստված ստվարաթղթից, ստացել է առաջին մրցանակ և 75.000 դոլար դրամական պարգև գյուտը տարածելու համար։
Մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել ժողովրդական արվեստի, Շևչենկոյի պոեզիայի, համաշխարհային դասականների հանդեպ, ինչը նպաստել է ապագա գրողի կյանքի և գեղարվեստական փորձի հարստացմանը։
1903 թվականի դեկտեմբերի 19-ին առաջին անգամ «Կիևյան թերթում» տպագրել է «Չհանդուրժեցին » պատմվածքը, «Կիևսկայա պոչտա» լրագրում ռուսերեն տպագրվել է նրա «Ձոն» պատմվածքը։
Թանգարանի հիմնական խնդիրն է եղել արտացոլել Ռուսաստանի հեղափոխաազատագրական շարժման պատմությունը սկսած 17-րդ դարից մինչև Հոկտեմբերյան հեղափոխության հաղթանակ։
Բացումից ի վեր թանգարանն ակտիվորեն հավաքել է ֆոնդեր, բացել ցուցահանդեսներ՝ նվիրված Ռուսաստանում գյուղացիական պատերազմներին, դեկաբրիստների ապստամբություններին, հեղափոխականների և ժողովրդի գործունեությանը, ռուսական հեղափոխություններին և քաղաքացիական պատերազմին։
Թանգարանին իրենց գործերն են նվիրել հայտնի արվեստագետներ, այդ թվում Իլյա Ռեպինը թանգարանին նվիրել է իր «Հունվարի 9», «Կարմիր թաղումներ», «1905 թվականի հոկտեմբերի 17», «Ցարական կախաղան» նկարները։
Հեղափոխության թանգարանի թանգարանային ցուցանմուշների հիմքը դրվել է 1922 թվականին, երբ Հոկտեմբերյան հեղափոխության 5-րդ տարելիցի առթիվ Մոսկվայի անգլիական ակումբում կազմակերպվեց «Կարմիր Մոսկվա» ցուցահանդեսը։
Հայրենական մեծ պատերազմի սկզբում թանգարանը երկրի պատմական թանգարանների շարքում առաջատար տեղ էր զբաղեցնում և ուներ իր մասնաճյուղերը՝ «ԽՄԿԿ Կենտրոնական կոմիտեի ընդհատակյա մամուլը» և «Կրասնայա Պրեսնյա պատմա-հեղափոխական թանգարանը»։
Սակայն, 1941 թվականի հուլիսի սկզբին թանգարանում բացվեց «Մեծ Հայրենական պատերազմում խորհրդային ժողովրդի պայքարը նացիստական Գերմանիայի դեմ» ցուցահանդեսը. թանգարանի բակում տեղադրվեցին գրավված զենքերը, տանկերը, գնդացիրներ, ականանետներ։
1927 թվականին թանգարանն անհրաժեշտ է եղել ընդարձակել. ի լրումն հեղափոխական շարժման պատմության՝ թանգարանն սկսեց ցուցադրել նաև նոր հասարակության սոցիալիստական շինարարության և շարժման պատմությունը։
Կանայք, որոնց ամուսինները Ավստրո-Հունգարիայի համար պայքարում էին ռազմաճակատում, սկսել էին ավելի հաճախակի ինտիմ կապի մեջ մտնել օտարերկրացիների հետ, և շուտով աբորտների պահանջարկը սկսեց ավելանալ։
Սակայն ռազմաճակատից ամուսինների հետ վերադարձից հետո կատարված դավաճանությունների փաստերն ինչ-որ կերպ թաքցնել ցանկացող կամ պատերազմի հետևանքով խնդիրներ ձեռք բերած ամուսինների ավելորդ բեռից ազատվելու անհրաժեշտություն զգացող կանայք ելք էին փնտրում։
Ֆազեկաշը օգտվելով կանանց շրջանում ձեռք բերած իր ազդեցությունից սկսեց մի թույն իրացնել, որը պատրաստում էր մահամորմի ալկալոիդներից՝ ավելացնելով մկնդեղ ։
Քահանան պատմել է Օլահ Ֆազեկաշի մեղսակիցների մասին, այդ թվում և տեղական բուժակի մասին (այն մասին, որ Օլահը և Ֆազեկաշը միևնույն անձն են, դեռևս հայտնի չէր), ինչպես նաև բացատրել է այն շարժառիթները, որոնք կանանց դրդել են զբաղվել զանգվածային թունավորումներով։
Քահանայի հետ հանդիպումից հետո Բարտոկը և Ֆրիեշկան հայտնաբերել են Սաբոյի հորեղբորը, որից հետո բուժակից ստացել են մահվան եզրակացությունը, համաձայն որի հանգուցյալը մահացել է հարբեցողության հետևանքով։
Սակայն, հունգարա-ամերիկյան պատմաբան Բելա Բոդոն, որը այդ թեմայով առաջին գիտական գրքի հեղինակն է, հակված է մեկ այլ՝ երրորդ տարբերակին. 1929 թվականի հոկտեմբերին մարզի վարչական կենտրոնի՝ Սոլնոկի ոստիկանություն անանուն նամակ է եկել , որում հաղորդվել է Տիսազուկ և Նաձրև գյուղերում մահվան դեպքերի մասին։
Նրանք գյուղի պանդոկում գյուղացիներին խմիչք հյուրասիրելով խոսք ու զրույցի են բռնվել, որի ընթացքում ողջ մնացածներից մեկը, որն արդեն մահանում էր թունավորման հետևանքներից , խորհուրդ է տվել դիմել գյուղի քահանային, ով իբր գիտեր սպանողների մասին ճշմարտությունը։
Շուտով պարզվել է, որ Ֆազեկաշին՝ ըստ հունգարական ավանդույթների ամուսնացրել են ծնողների կամքով՝ առանց նրա ցանկությունը ու կարծիքը հաշվի առնելու, իսկ ըստ այն ժամանակվա հունգարական ավանդույթների ամուսնալուծությունն արգելված էր, եթե ամուսինն անգամ հարբեցող էր կամ ընտանեկան բռնություն էր կիրառում։
Կանայք թունավորում էին իրենց ծնողներին, սիրեկաններին, ամուսիններին և նույնիսկ որդիներին, ուժից վեր բեռից ազատվելու կամ որքան հնարավոր է շուտ ժառանգության հասնել փորձելու նպատակներով, ընդ որում, ոմանք այդպես էլ չեն էլ զղջացել իրենց կատարած գործողությունների համար։
Քանի որ Ֆազեկաշի զարմիկն էր լրացնում բոլոր մահվան վկայականները, ապա այդ կնոջ մասնակցությունն ապացուցելը պարզապես անհնար էր դարձել , բացի այդ նա կապեր ուներ գյուղի բժշկի հետ։
Թունավորողները Նաձրևից կամ Թունավորողները Տիսայից , փոփ մշակույթում հայտնի է որպես Նաձրևի հրեշտակ ստեղծողներ , կանանց մի խումբ, ովքեր ապրում էին կենտրոնական Հունգարիայի Նաձրև գյուղում և ովքեր 1914 թվականից մինչև 1929 թվականը թունավորել են գյուղի բնակչության գրեթե բոլոր տղամարդկանց։
Կանայք սննդի մեջ լցնում էին մահամորմի ալկալոիդների վրա հիմնված թույն, որի մեջ լցնում էին նաև մկնդեղ՝ հեքիմ Ջուլիանի Ֆազեկաշի խորհրդով , որը հայտնի է նաև որպես Օլահ Ժուժաննա ։
Բացի այդ, Բարտոկը մտադրվել էր գերեզմաններից հանել մի քանի վերջին ժամանակներում մահացած տղամարդկանց դիակներ և նրանց մարմիններում թույնի առկայություն գտնելով՝ սպանությունները վերջնականապես բացահայտել։
26-ը դատապարտվել են, այդ թվում և Ֆազեկաշը , որոնցից ութը դատապարտվել են մահվան կախաղան բարձրացվելով, սակայն կախաղան են բարձրացվել միայն երկուսը, իսկ Ֆազեկաշն ինքնասպան է եղել։
Թունավորման դեպքերը եղել են Տիսայի ափամերձ բնակավայրերում, հիմնականում Յաս-Նաջկուն-Սոլնոկ մարզի Նաձրև գյուղում, սակայն թունավորման շատ դեպքեր են եղել նաև այդ մարզի Տիսակեչկե, Տիսաքյուրթ, Տիսաֆոլդվար, Կունսենթմարթոն, Մեսթերշալաշ, Օչոդ բնակավայրերում։
Ավելի քիչ թվով, բայց նման դեպքեր այդ ընթացքում գրանցվել են Յաս-Նաձկուն-Սոլնոկին սահմանակից Բեկեշում, Չոնգրադում, ինչպես նաև Հունգարիայի արևմուտքում գտնվող Զալա մարզերում։
Ըստ երկրորդ տարբերակի, հարևան քաղաքից մի ուսանող-բժիշկ գետի ափին հայտնաբերել է դիակներ, որոնք անագի մեծ պարունակություն են ունեցել, որն էլ առիթ է հանդիսացել հետաքննության համար։
Մոդուլի տեսության զգալի մասը կազմած է փորձերից՝ նրանցով ընդհանրացնել վեկտորական տարածութան հայտնի հատկությունները, երբեմն դրա համար պետք է լինում մոդուլները սահմանափակվել «իրեն լավ ներկայացնող» օղակներով, ինչպիսին գլխավոր իդեալների տիրույթը։
Օրինակ, բազիս ոչ յուրաքանչյուր մոդուլում կարելի է ընտրել և նույնիսկ այն ազատ մոդուլներում, որում հնարավոր է, կարող են ունենալ մի քանի բազիս տարբեր թվերի էլեմենտներով ։
Մոդուլ օղակի վրա, ընդհանուր հանրահաշվի հիմնական հասկացություններից մեկն է, հանդիսանալով երկու հանրահաշվական հասկացությունների ընդհանրացում՝ վեկտորային տարածության և աբելյան խմբի, ).1
9-րդ դարում դարձել է Սյունիքի իշխանական տիրույթը, իսկ գավառի Եղեգիս գյուղաքաղաքը 9-10-րդ դարերում եղել է Սյունյաց գահերեց իշխանների մայրաքաղաք։
10-12-րդ դարերում մտել է Անիի Բագրատունյաց թագավորության, իսկ 13-15-րդ դարերում՝ Զաքարյանների իշխանապետության մեջ՝ որպես Խաղբակյանների և Օրբելյանների տիրույթ։
Այս խոսվածքը կրողները ասպատակումներից և մասնավորապես շահաբասյան բռնագաղթից մասամբ պաշտպանված, կամ հետագայում իրենց հայրենի բնաշխարհը վերադարձած վայոցձորցիների շառավիղներն են՝ «հին հայերը»։
Վայոց ձորում գործել են կրթական շատ կենտրոններ՝ Գլաձորի հայտնի համալսարանը, Հերմոնի վանքի դպրոցը, Ցախաց քար, Քարկոփի կամ Խոտակերաց, Գնդեվանք, Վերին Նորավանք, Արատեսի, Թանահատի և այլ վանական հաստատություններ, որոնք եղել են նաև դպրության և գրչության կենտրոններ։
Սահմանական ապառնին և անցյալ ապառնին կազմվում են անորոշ դերբայով և պիտեմ բայի ձևերով՝ կանչիլ'դէմ/կանչի'բդէմ, կանչիլ'դիմ/ կանչի'բդիմ; Աղավնաձորի, Գնիշիկի, Գնդեվազի և Խաչիկի խոսվածքներում անորոշ դերբայով կազմված ձևին զուգահեռ գործածվում է նաև ապառնի դերբայով կազմված ձևը՝ կանչի'բդեմ—կանչիլօ էմ։
Հորսի և Կեչուտի խոսվածքներում որոշ պարզ բայերի սահմանականի անցյալ կատարյալը կազմվում է ա խոնարհիչով՝ պէրամ—պէրար—պէրավ, պէրանք—պէրաք—պէրան։
Միայն Աղավնաձորի խոսվածքն է բացառություն կազմում՝ օժանդակ բայի առաջադաս գործածությամբ՝չէմ կարալ, չիմ կարալ, չըքընա՛ս, մի՛ պէրիլ, մէ՛ք կաղնիլ և այլն։
ձայնավորով վերջացող բառերի հոգնակին կազմվում է ք վերջավորությամբ՝ սըդանա—սըդանեք, մըդանի—մըդանեք, ըրեխա—ըրեխեք, նաև՝ քյիր—քըվէրք։
Աղավնաձորի, Ռինդի և Հորսի խոսվածքներում ձայնավորահանգ բառերն ստանում են գրաբարի ք հոգնակերտը՝ կյինի—կյինիք, մեղու—մեղուք, դասատու—դասատուք։
արենք, անք, նէրք, դանք բաղադրյալ վերջավորություններով կազմված հոգնակի ձևերն ունեն հավաքական իմաստ՝ սէրմը—սէրմարենք, ծի—ծիյանք, ափ—ափնէրք, կըդօր—կըդօրդանք։
Ցուցական դերանուններն են՝էս, էդ, էն, ըստանք, ըստօնք, ըդանք, ըդօնք, ընդանք, ընդօնք, ըստէղ, ըդէղ, ընդէղ, ըստըամ, ըդըամ, ըդըար, ընդըամ, ընդըար, ըստէնց, ըդէնց, ընէնց։
Հարցական-հարաբերական դերանուններն են՝ օվ, ինչ, վօր, օվօր , ինչվօր , վօր մին, յէփ, ուր, քանի, խի, էր, ըշտըամ, ըշտըար, վօնց, ըշտէղ, վօրդէ , տըվօրը և այլն։
Անորոշ դերանուններն են էսինչ, էդինչ, էնինչ, մին, մին քանի, մին-էրգու, մին վախտ, վախտին ինչպես նաև փոխառյալ ֆըլան , բէհման , ֆըլանքյըաս , բէհմանքյըաս , բըազի ։
Վայոց ձորի միջբարբառ , հայ բարբառների արևելյան խմբակցության «ում» ճյուղին պատկանող բարբառ, որով խոսում են Հայաստանի Վայոց ձորի մարզի Աղավնաձոր, Արենի, Արփի , Գնիշիկ, Գնդեվազ, Խաչիկ, Կեչուտ, Ռինդ, Չիվա (բնակչության գերակշռող մասը տեղափոխվել է Խաչիկ, Աղավնաձոր և Գնիշիկ գյուղերից), Հորս (բնակչությունը 1918-20 թվականներին տեղափոխվել է Նախիջևանի Օծոփ գյուղից), Նոր Ազնաբերդ (բնակչությունը 1988 թ. տեղափոխվել է Նախիջևանի Ազնաբերդ գյուղից), մասամբ՝ Հերհեր գյուղից), Զեդեա, Եղեգիս, Արարատի մարզի Եղեգնավան գյուղերի և Ջերմուկ քաղաքի բնակիչները։
Լեզվաբան Արարատ Ղարիբյանը Վայոց ձորի խոսվածքը համարել է Արարատյան բարբառի խոսվածք, մինչդեռ Հրաչյա Աճառյանն այն չի ընդգրկել ո՛չ Արարատյան, ո՛չ էլ Արցախի բարբառների տարածման սահմաններում։
Վայոց ձորի միջբարբառի հնչյունաբանության, ձևաբանության, բառագիտության, ներխոսվածքային տարբերությունների և մերձակա բարբառների նկատմամբ արտաքին առնչությունների վերաբերյալ ուսումնասիրություններ է կատարել բարբառագետ, արձակագիր Արտակ Վարդանյանն իր «Վայոց ձորի միջբարբառը» գրքում։
ժամանակի՝ հըմիգըս, յէդօվ, ըսօր, էքուձ, էլլօր, մէգյէլ օրը, քըշէրօվ, հէրու/հէրնըվի, մէգյէլ տարի, շապտէնը մին, ինչպես նաև փոխառյալ՝ էն սըհաթին , ընբաշտան և այլն։
Գերադրական աստիճանը կազմվում է ամմէնա նախածանցով՝ Աննէն Սումբաթի ախճըգյէրքօնցէն ամմէնապըջիրն էր , ինչպես նաև շադ, լափ բառերով՝ շադ ծանդըր, լափ մենձ։
Փելիքսի բարձր դասի աջակիցներն ընտրում էին Դամասոսին, իսկ ընդիմադիր Լիբերիոսի կողմնակիցները՝ սարկավագներն ու ժողովուրդը, աջակցում էին Ուրսինոսին։
Վաղ եկեղեցու նոր Հռոմի պապերը սովորաբար ընտրվում էին մյուս թեմերի կարգով, այսինքն, հոգևորականները թեմի ժողովրդի հետ ընտրում էին նոր եպիսկոպոս մարզերի մյուս եպիսկոպոսների ներկայությամբ։
Գերմանիայում իշխանությունը նացիստների կողմից զավթելուց հետո վերադարձել է Հնդկաստան և ամուսնու' Հիմանշու Ռայի հետ միասին, 1934 թվականին հիմնադրել է երկրում առաջին հնչյունային « » կինոստուդիան։
Դևիկա Ռանին սովորել է Լոնդոնի մասնավոր դպրոցներից մեկում, միաժամանակ ուսումնասիրել է տարբեր արվեստներ' երաժշտություն, թատրոն, դիզայն և ճարտարապետություն։
Դպրոցում սովորելու տարիներին արժանացել է Դրամատիկական արվեստի թագավորական ակադեմիայի մրցանակին և դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է նշված ակադեմիա, իսկ հետո նաև Երաժշտության թագավորական ակադեմիա։
Այնուհետև մասնակցել է Բի-բի-սիի առաջին լայնահաղորդչային հեռուստահաղորդմանը, վարել Բի-բի-սիի' Հնդկաստանի համար հեռարձակվող կարճալիք ռադիոհաղորդումներ։
Դևիկա Ռանին ծնվել է Հնդկաստանի Անդհրա-Պրադեշ նահանգի Վիշակհապատնամ քաղաքում' հնդկական բանակի գնդապետ Մանմաթհա Նաթհ Չոուդհարիի ընտանիքում, ով Չեննայի բժշկական վարչության պետն էր։
Ամրոցի երրորդ մասի կառուցումը նախաձեռնել է Պրուսիայի թագաժառանգ Ֆրիդրիխ Վիլհելմ -ը՝ 1850-1867 թվականներին, ժամանակի հայտնի ճարտարապետ Ֆրիդրիխ Ավգուստ Շտյուլերի գլխավորությամբ։
Քանի որ ամրոցը կառուցվել էր, որպես ընտանեկան հուշարձան, Հոհենցոլեռնների տոհմից ոչ մեկ չդարձրեց այն իր նստավայրը մինչև 1945 թվականը, երբ այստեղ հաստատվեց պրուսյան վերջին թագաժառանգ Վիլհելմը։
Սա Հոհենցոլեռնների դինաստիայի կալվածքն է, որոնք գահ են բարձրացել միջնադարում, կառավարելով Պրուսիայում և Բրանդենբուրգում , մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտը։
Ներկայումս՝ Պրուսիայի պատմությանը վերաբերվող, ամրոցում պահվող պատմական իրերից կարելի է նշել՝ Վիլհելմ -ի գահը, Ֆրիդրիխ -ին պատկանող անձնական իրերը, ինչպես նաև ԱՄՆ-ի նախագահ Ջորջ Վաշինգտոնի շնորհակալական նամակը Հոհենցոլեռնների տոհմին պատկանող բարոն ֆոն Շտոյբենին։
1996 թվականին պտույտի կատարման փորձի ժամանակ զուգընկերը չմուշկով խփել է Ելենա Բերեժնայայի գլխին. կոտրվել է մարզուհու քունքոսկրը, բեկորները վնասել են ուղեղի կեղևը։
2016 թվականի մայիսի 11-ին Ելենա Բերեժնայան ստացել է Ռուսաստանի Դաշնության Պետական դումայի պատգամավորի մանդատ Ստավրոպոլի մարզային խմբի կողմից, որտեղ 2011 թվականի ընտրությունների ժամանակ եղել է վերջին՝ իններորդ համարը «Միասնական Ռուսաստան» կուսակցության ցուցակում։
2010 թվականին մասնակցել է Առաջին ալիքի «Սառույց և կրակ» շոուին Իգոր Ուգոլնիկովի հետ, իսկ 2011 թվականին՝ կանադական « » հեռուստաշոուին հոկեյիստ Կյորտիս Լեշիշինի հետ։
2006 թվականին Ելենա Բերեժնայան մասնակցել է Ռուսաստանի Առաջին ալիքի «Աստղերը սառույցի վրա» հեռուստանախագծին, որտեղ ելույթ է ունեցել դերասան Ալեքսանդր Նոսիկի հետ։
2007-2011 թվականներին Ելենա Բերեժնայան եղել է Ստավրոպոլի երկրամասի դումայի պատգամավոր «Արդար Ռուսաստան» կուսակցության կողմից մշտական հիմունքներով, նախագահել է Դումայի ֆիզկուլտուրայի, սպորտի ու երիտասարդության հարցերի հանձնաժողովը։
Երբ Անտոն Սիխարուլիձեն վերջնականապես վճռել է ավարտել ելույթները, Ելենա Բերեժնայան, մնալով առանց զույգի, փորձել է գեղասահքի մասնագիատական շոուներում ելույթ ունենալ առանձին։
2013 թվականի հուլիս 12-ին Լվովի «Կարպատի» ակումբը հաստատել է խաղացողի հետ վարձակալության պայմանագրի ստորագրումը, բայց ոչ թե վեց ամիս, այլ մեկ տարի ժամանակով։
2014 թվականի հուլիսին նա մասնակցել է հավաքների «Կարպատիի» կազմում, ցանկացել է պայմանագիր ստորագրել Լվովի ակումբի հետ, սակայն ի վերջո հետ է կանչվել «Դնեպր»։
2013 թվականի ապրիլին ֆրանսերեն Վիքիպեդիայի Պիեռ սյուր Օտ ռազմական ռադիոկայանի մասին հոդվածը գրավել է ֆրանսիական ներքին հետախուզության ուշադրությունը։
Հետախուզությունը ճնշում է գործադրել Ֆրանսիայի քաղաքացի, ֆրանսերեն Վիքիպեդիայի կամավոր և ադմինիստրատոր Ռեմի Մատիսի վրա և ստիպել են ջնջել հոդվածը։
Վիքիմեսդիա Հիմնադրամը հարցում է ուղղել Ֆրանսիական հետախուզությանը, թե հոդվածի խնդրահարույց հատվածները, քանի որ հոդվածի նյութը վերցված է եղել 2004 թվականի Լուարա 7 հեռուստաընկերության ստեղծած, և համացանցում բաց դրված վավերագրական կինոնկարից։
Կիրառվել է ՄԱԿ-ի Անվտանգության Խորհրդի հինգ մշտական անդամ երկրներից չորսում՝ Մեծ Բրիտանիայում, Չինաստանում, Ռուսաստանում և Ֆրանսիայում։
Վիքիպեդիայի գրաքննությունը կիրառվում է նաև Իրանում, Պակիստանում, Սաուդյան Արաբիայում, Սիրիայում, Թայլանդում, Թունիսում, Թուրքիայում և Ուզբեկստանում։
2015 թվականի օգոստոսի 18-ին Ռուսական «Ռոսկոմնադզոր» հանձնաժողովը «Չարաս» հոդվածի պատճառով ռուսերեն Վիքիպեդիան մտցրել է Արգելված կայքերի ցանկ։
Վիքիպեդիան աշխատում է պաշտպանված պրոտոկոլով, ապա հնարավոր չէ կայքում առանձին էջ արգելափակել, և այդ պատճառով ժամանակավոր արգելափակել Ռուսաստանի տարածքում, բայց որոշ ժամանակ անց կայքի հասանելիությունը վերականգնվել է։
Առաջին անգամ նրա հասանելիությունը Չինաստանի տարածքից արգելափակվել է 2004 թվականի հունիսի 3-ին՝ կապված 1989 թվականի հունիսի 4-ին կատարված Տյանանմեն հրապարակի դեպքերի 15-ամյակի հետ.։
Թերապևտիկ նպատակներով լիբիդոյի կենտրոնացման համար Ֆրոյդը այցելուներին հանձնարարում էր պահպանել սեռական ժուժկալություն, իսկ Ֆերենցին գնում էր ավելի հեռու՝ պահանջելով հրաժարվել սնունդից, խմիչքից և ֆիզիկական այլ պահանջմունքներից։
Երբ այդպիսի պրակտիկան ցույց տվեց իր անարդյունավետությունը, Ֆերենցին անցավ հակառակ գործելաոճին. նա հոգեվերլուծողից պահանջում էր այցելուի հանդեպ դրսևորել հնարավորինս շատ ջերմություն, բարեհամբույրություն և կապվածություն, քանի որ նևրոտիկները մանկության տարիներին զրկված էին լինում հենց դրանցից։
Իր հետազոտություններում Ֆերենցին հանգել է այն եզրակացության, որ այցելուների վկայությունները ընտանիքում մանկության տարիներին ապրած բռնության մասին կարելի է համարել ճշմարիտ միայն այն դեպքում, երբ դրանք ստուգվում են այդ ընտանիքից այլ այցելուների հետ աշխատանքի արդյունքում։
Հայտնիություն է ձեռք բերել առավել դժվար այցելուների հետ աշխատելու և հոգեվերլուծության մեջ ընդունված ներգործությունների համեմատությամբ առավել ակտիվ ներգործության տեսություն հիմնելու շնորհիվ։
Հայրը՝ Բարուխ Ֆրենկելը , Միշկոլց էր եկել Կրակովից, իսկ մայրը՝ Ռոզա Էյբենշյուցը , ևս սերում էր Գալիցիայից և մեծացել է Վիեննայում։
Իր «Թալասսա, գենիտալային տեսության փորձ» վիճահարույց աշխատության մեջ Ֆերենցին շեշտադրում է անհատի՝ մայրական օրգանիզմ և, վերջին հաշվով, համաշխարհային օվկիանոսի ջրերին վերադառնալու բնազդային ձգտումը։
Շանդոր Ֆերենցի , հունգարացի հոգեվերլուծող, 1908-1924 թվականներին Զիգմունդ Ֆրոյդի համախոհներից մեկը, Հունգարական հոգեվերլուծական հանրության հիմնադիրը , ինտրոյեկցիայի մասին ուսմունքի ստեղծողը ։
Պիրոտի հունական զինվորական գերեզմանոց , զինվորական գերեզմանատուն, որը գտնվում է Սերբիայի Պիրոտ փոքրիկ քաղաքում՝ Բուլղարիայի հետ սահմանից մի փոքր հեռավորության վրա։
Ակադեմիկոս Սերգեյ Մերգելյանը ծրագրում էր շենքը դարձնել գիտնականի տուն, որտեղ պետք է հավաքվեին գիտնականներ աշխարհի տարբեր երկրներից, անցկացվեին գիտաժողովներ, հանդիպումներ և քննարկումներ։
Հաջորդ սկավառակի թողարկման ժամանակ խումբը հանդես եկավ որոշ փոփոխություններով․ Լոսի և Բատիստի փոխարեն հանդես եկան Էնդրյու Վուլֆոլկը և կիթառիստներ Էլ ՄակՔեյը և Ջոնի Գրեմը։
Առանց Ջեսիկայի արդեն ձայնագրված սկավառակը' « »-ը, խմբին բերեց առաջին պլատինը, իսկ 1975 թվականին «»-ն բարձրացավ ազգային փոփ-չարթի գագաթը իր « » երգով' «’ » ալբոմից։
«, » խմբի երաժշտությունը իր մեջ պարունակում է շատ ոճեր՝ սոուլ, ֆանկ, ռիթմ-էնդ-բլյուզ, փոփ, հոգևոր, ջազ և աֆրիկյան ռիթմեր։
Երաժիշտին ի սկզբանե միացան Շերի Սկոթը , Ֆիլլարդ Ուիլիամսը , Բերդայն Ուայթը , Չեսթեր Վաշինգթոնը , Մայքլ Բիլը , Լեսլի Դրեյտոնը , Ալեքս Թոմասը և Վեյդ Ֆլեմոնսը ։
«, »-ի առաջին երկու ալբոմները աջացրին բուռն ոգևորություն քննադատների մոտ, իսկ « ' » սինգլը հայտնվեց թոփ 40 ռիթմ-էնդ-բլյուզ վարկանշային աղյուսակում։
Նոր հազարամյակի սկզբում Մորիս Վայթը իր « » լեյբլում տեղադրեց իր խմբի մի քանի ալբոմներ. « » և 6 տարվա ընթացքում առաջին անգամ' ստուդիայում ձայնագրված « »-ը։
1972 թվականին երկու եղբայրը միասին վերաստեղծեցին «»-ի նոր տարբերակ, որում անդամ դարձան Ջեսիկա Քլիվսը , Ռոնի Լոսը , Ռալֆ Ջոնսոնը , Ռոլանդ Բատիստան , Լառի Դանը և Ֆիլիպ Բեյլը ։
« .» կազմակերպությունը իսկապես չէր հասկանում, թե ինչ պետք է արվի ֆանկային ծախսերում, այդ պատճառով, երբ «, »-ը ցանկանում էր ավելի բարձր գնել « »-ը, պայմանագիրը նոր ձեռքերում հայտնվեց առանց ինչ-որ խնդրի։
19-րդ դարում հին Սբ. Վեդաստի եկեղեցու տեղում կառուցվել է վիթխարի Սբ. Քրիստափորի եկեղեցին, հյուսիսային Ֆրանսիայի ամենագեղեցիկ կառույցներից մեկը։
Տուրկուեն , համայնք Ֆրանսիայում, Նոր-Պա-դը-Կալե երկրամաս, Նոր դեպարտամենտ, Լիլ շրջան, Տուրկուեն-1 և Տուրկուեն-2 կանտոններ։
Գուրալների հողերը բնակեցված են եղել - դարերից հարավային Լեհաստանի մարզերի նախալեռնային և հարթավայրային բնակիչներով, որոնք խառնվել են հարավից Կարպատների երկայնքով թափառող վալախիների հետ։
1803-1819 թվականներին գուրալները Բուկովինա են գաղթել Գյուղերի մեծ մասը կառավարվում էր դարի վալախիների իրավունքի հիման վրա' այսպես կոչված « օրենքով» հին միջնադարյան խորվաթական փաստաթղթերով վալաշերը հատուկ օրենք են ընդունվել, որ «ով գյուղում է բնակվում, նա հարկ է վճարում, իսկ ով գյուղ չունի , նա ծառայում է հեծելազորում)։
Սլովակիայի հյուսիս-արևմուտքում (Կիսուցե, Լիպտով, Սպիշ, Օրավա մարզերում, հիմնականում Ժիլինայի երկրամասի Չադցա, Տվրդոշին և Նամեստովո, Լիպտովսի Միկուլաշ վարչական շրջաններում, Պրեշով երկրամասի Ստարա Լյուբովնյա և Կեժմարոկ վարչական շրջաններում)
Չեխիայի հյուսիս-արևելքում (Թեշինյան Սիլեզիա պատմական շրջանում - Մորավասիլեզյան երկրամասի Ֆրիդեկ-Միստեկ, Օպավա և Բրունտալ շրջաններում)։
Գուրալներ , լեհերի ազգագրական կամ էթնոմշակութային խմբեր (պոդհալներ, օրավներ, սպիշաներ, բաբյեգորցիներ, բեսկիդցիներ, պենինցիներ, սոնդետցիներ, զագորցիներ, յաբլոնսկցիներ)։
Ավանդաբար բնակվում են Կարպատներում' հարավային Լեհաստանում, հյուսիսային Սլովակիայում, Չեխիայի Թեշինյան Սիլեզիա պատմական շրջանում , ինչպես նաև արևմտյան Ուկրաինայում ։
Հագնում են մահուդե, մորթյա և կաշվե հագուստ ու կոշիկներ (մորթյա և մահուդե բաճկոնները, տղամարդկանց մահուդե տաբատները, չուխաները, կաշվե չարոխները, մահուդե երկարաճիտ կոշիկները և կրկնակոշիկները )։
Փոքր Լեհական վոյեվոդությունում և Սլովակիայում խոսում են Փոքր Լեհական դիալեկտի սուբդիալեկտով, Սիլեզյան և Օպոլեի վոյեվոդություններում և Չեխիայում' լեհերենի սիլեզյան դիալեկտի վերին Սիլեզյան սուբդիալեկտով։
Ըստ Կ. Դոբրոստրոյսկու, պոդհալեի դիալեկտը բառեր է փոխառել ռումիներենից և ալբաներենից , ինչպես նաև համանման ձևով փոխառել է հավատամքի, երաժշտության, նյութական մշակութային տարրերը։
Լեհաստանի գերմանական օկուպացիայի ընթացքում նացիստական ​​վարչակազմը փորձել է գուրալներին միավորել առանձին ազգի մեջ, որում ընդգրկվելու էին էստոնացիները, լիտվացիները և լատվացիները' նրանց լեհերի համեմատ որոշ իրավական արտոնություններ տալով։
Համաշխարհային գրականության մեջ գուրալների մասին նկարագրությունը տվել է լեհ գրող Հենրիկ Սենկևիչը պատմական վեպում «Ջրհեղեղ» վեպը , որտեղ նա նշում է, որ գուրալները 1656 թվականի հունվարին փրկել են Յան Կազիմիր թագավորին շվեդ ինտերվենտներից , երբ նա վերադրձել է Սիլեզիայից։
2015 թվականին ՀՀ Մշակույթի նախարար Հասմիկ Պողոսյանը պարգևատրել է Մարիտե Կոնտրիմայտեին «Սբ. Գրիգոր Նարեկացի» հուշամեդալով և ՀՀ Մշակույթի նախարարության պատվոգրով՝ արտասահմանում և լիտվացի ընթերցողների շրջանում իր թարգմանություններով հայկական գրականության տարածման, ինչպես նաև հայերեն-լիտվերեն թարգմանական գործում նշանակալի ներդրումների համար։