polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1992 թվականի մարտի 18-ին հուշագիր է ստորագրվել երեք ազգությունների ներկայացուցիչների հետ. Ալիյա Իզետբեգովիչը բոսնիացիների անունից, Ռադովան Կարաջիչ սերբերի անունից եւ Մատե Բոբանը խորվաթների անունից։
Մարտի 28-ին Ուորեն Ցիմերմանի հետ հանդիպումից հետո, որը ԱՄՆ դեսպանն էր Սարաևոյում, Իզետբեգովիչը հետ է ինքնաբացարկ է ներկայացրել և վերջնականապես մերժել է պլանը, նրա նախաձեռնողներին մեղադրելով երկիրը մասնատելու փորձի մեջ։
Կարինգթոն Կուտիլեիրոյի ծրագիր , որը նաև հայտնի է որպես Լիսաբոնի համաձայնագիր , Հարավսլավիայի հակամարտության խաղաղ կարգավորման ծրագիր, որն առաջարկել են լորդ Պիտեր Կարինգթոնը եւ Ժոզե Կուտլիեիրոն 1992 թվականի փետրվարին, Նախկին Հարավսլավիայի վերաբերյալ Միջազգային կոնֆերանսում։
1938 թվականի օգոստոսի 1-ին ԽՍՀՄ Գերագույն դատարանի Ռազմական կոլեգիայի որոշմամբ' լրտեսության և հակահեղափոխական կազմակերպություններին մասնակցելու համար դատապարտվում է մահապատժի։
1903-1915 թվականներին սովորել է Մոսկվայի գեղանկարչության, քանդակագործության և ճարտարապետության ուսումնարանում' Կ. Կոնստանտին Կորովինի, Աբրամ Արխիպովի և Վալենտին Սերովի մոտ։
Եղել է 1943 թվականի հուլիսի 26-ին հիմնադրված «ԽՍՀՄ Ժողովրդական նկարիչ» պատվավոր կոչման առաջին ասպետներից մեկը, նկարիչ Բորիս Իոգանսոնի, ճարտարապետ Սերգեյ Մերկուրովի և Վերա Մուխինայի հետ մեկտեղ։
Առաջին աստիճանի Ստալինյան մրցանակ ' չորս լավագույն խորհրդային նկարիչների' Ի. Ն. Պավլովի, Վ. Ն. Բակշեևի, Վ. Կ. Բյալինիցկի -Բիրուլի, Վ. Ն. Մեշկովի խմբակային դիմանկարի համար
1949 թվականի մայիսին «Օգոնյոկ» ամսագիրը տպագրել է արևմտյան խոշորագույն մոդեռնիստների կտավների և քանդակների նկարներ, այդ թվում Սալվադոր Դալիի, Գեղարվեստի ակադեմիայի նախագահ Ալեքսանդր Գերասիմովի մեկնաբանություններով։
Վերջինս տեղեկացնում էր, որ առաջատար բուրժուական գեղանկարիչների կտավներում արտացոլված են «մարտնչող իմպերիալիզմի գաղափարները, նրա ռասայական ատելությամբ, համաշխարհային տիրապետության ծարավով, կոսմոպոլիտիզմով, կենդանաբանական մարդատյացությամբ, մշակույթի, գիտության և չկեղծված ռեալիստական արվեստի ժխտմամբ»։
Ասլը Էրդողանի առաջին ստեղծագործությունը՝ «Հրաժեշտի վերջին գրառումը» 1990 թվականին զբաղեցրել է երրորդ հորիզոնականը՝ Յունուս Նադիի գրական մրցույթի ժամանակ։
Ասլը Էրդողանի որոշ ստեղծագործություններ թարգմանվել են նաև բոսնիերեն, դանիերեն, բուլղարերեն, ֆլամանդերեն, գերմաներեն, շվեդերեն, հոլանդերեն և հայերեն։
Տոմսերի արժեքը 6 լիտ է, դպրոցականների և ուսանողների համար 3 լիտ (մինչև 7 տարեկան երեխաների, սահմանափակ հնարավորություններ ունեցող մարդկանց, անդամների համար անվճար)։
Երկրորդ հարկի առաջին, երկրորդ և չորրորդ դահլիճներում տեղադրված են տաղանդավոր տնտեսագետ, առևտրի և արդյունաբերության կազմակերպիչ Անտոնիա Տիզենգաուզի դիմանկարները, Վիլենյան համալսարանի պրոֆեսոր Յան Սնյադեցկու, Տոմաշ Ժիցկու , Յոզեֆ Ֆրանկի , Ֆրանկի կնոջ, երգչուհի Քրիստինե Ֆրանկի , պոետ Վլադիսլավ Սիրոկոմլու, Կոմպոզիտոր Միխայիլ Կլեոֆաս Օգինսկու , պոետ Ադամ Միցկևիչի և մյուս տաղանդավոր վիլնյուսցիների և մշակույթի հետ սերտ կապ ունեցող այլ մարդկանց։
1989-1994 թվականներին պատկերասրահը տեղակայված էր մշակույթի աշխատողների պաատում , որի վերակառուցումից և վերակագնողական աշխատանքներից հետո' 1997 թվականին, դարձավ Լիտվայի նախագահի օրինական նստավայրը։
Բոսնիացի սերբ Գավրիլոյի կողմից Էրցհերցոգ Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանությունից անմիջապես հետո, ողջ Ավստրո-Հունգարիայում առաջացած հակասերբական տրամադրությունը սերբերի դեմ բռնության ալիքի վերաճեց։
Վերջինիս իրական դերը իրադարձություններում ստույգ հայտնի չէ, սակայն որոշ քաղաքական առաջնորդներ, անշուշտ, կարևոր դերակատարում են ունեցել ակցիայի մեջ մարդկանց ներգրավելու և նրանց սերբերի տների և խանութների դեմ առաջնորդելու հարցում։
Քաղաքական գործիչների ելույթներից հետո խորվաթների և մուսուլմանների բազմաթիվ ոչ մեծ խմբերը արագ շարժվելով սկսել են հարձակվել Սարաևոյում սերբերի ունեցած հնարավորինս ցանկացած գույքի վրա։
Իվան Շարիչը, որը Բոսնիայի Հռոմի կաթոլիկ եպիսկոպոս Իոսիպ Ստադլերի օգնականն էր, հորինել է հակասերբական չափածո օրհներգեր, որտեղ նա նկարագրել է սերբերին' որպես «իժեր» և «գիշատիչ գայլեր»։
00-ին 200 հոգուց բաղկացած խումբը հարձակվել և ոչնչացրել է Սարաևոյի «Եվրոպա հյւրանոցը» ( ամենամեծ հյուրանոցը, որը պատկանել է սերբ վաճառական Գրիգորիե Եֆտանովիչին ։
Բազմությունն իր զայրույթը հիմնականում ուղղել է դեպի սերբերի խանութները, հայտնի սերբերի նստավայրերը, սերբական եկեղեցիները, դպրոցները, բանկերը, սերբական մշակութային «Պրոսվետա» կազմակերպություն ու « » թերթի խմբագրություն։
Գիշերը համաձայնություն է ձեռք բերվել Բոսնիա և Հերցեգովինայի նահանգի կառավարության , քաղաքային ոստիկանության և Ստադլերի միջև «այս երկրի դիվերսիոն տարրերին» արմատախիլ անելու մասին։
Քաղաքի իշխանությունը հռչակագիր հրապարակեց, որով Սարաևոյի բնակչությանը կոչ էր անում կատարել իրենց սուրբ պարտականությունը և քաղաքն ամոթից մաքրել' դիվերսիոն տարրերն արմատախիլ անելու միջոցով։
Համաձայն Իոսիպ Վանցաշի հայտարարության, որն այդ համաձայնագրի ստորագրողներից մեկն էր, այդ տեքստի հեղինակը եղել է Սարաևոյի կառավարության կոմիսարներից մեկը, որն այն կազմել էր կառավարության բարձրագույն ներկայացուցիչների և բարոն Կոլլասի համաձայնության հիման վրա։
Չնայած այս քայլերն ուղղված էին թալանի դեմ իրավապահ մարմինների պայքարին, դրանք լիովին հաջողված համարել հնարավոր չէ, քանի որ բազմությունը շարունակում էր սերբերի և նրանց ունեցվածքի վրա հարձակումները։
Պաշտոնական զեկույցներում հայտարարվում էր, որ քաղաքի Սերբ ուղղափառ տաճարը և մետրոպոլիտի նստավայրը փրկվել են ավստրո-հունգարական անվտանգության ուժերի միջամտության շնորհիվ։
Բացի այդ, ավստրո-հունգարական կառավարությունը հրամանագիր է արձակել, որով Սարաևոյում ստեղծվել է հատուկ տրիբունալ' անկարգությունների ժամանակ կատարված բռնի գործողությունների համար մահվան դատավճիռներ կայացնելու լիազորություններով։
Բացառությամբ սակավաթիվ ծայրահեղ աջ քաղաքական ուժերի, Ավստրո-Հունգարիայի հարավսլավոնական քաղաքական և կրոնական գործիչները, հատկապես Դալմաթիայում, ինչպես նաև Բոսնիայի և Հերցեգովինայի մուսուլման կրոնական առաջնորդները, կամ ձեռնպահ են մնացել ջարդերին մասնակցելուց, կամ քննադատել են դրանք, իսկ նրանցից ոմանք բացեիբաց հայտարարել են սերբ ժողովրդի հետ իրենց համերաշխության մասին, այդ թվում խորվաթական «Իրավունքի կուսակցություն» թերթը և «Խորվաթ-սերբական կոալիցիա» ( քաղաքական դաշինքը, կաթոլիկ եպիսկոպոսներ Ալոյզիե Ստեֆան Միշիչը և Անտոն Բոնավենտուրա Եգլիչը։
Դեռևս մինչև հուլիսյան ճգնաժամը հասկանալի դարձավ, որ կայսերական կառավարության հակասերբական դիրքորոշումը աջակցվում է միայն կառավարամետ հետադիմական ուժերի կողմից, որին ի հակակշիռ առաջացել էր այսպես կոչված հարավ-սլավոնական համերաշխություն սերբերի հետ, թեև դեռևս թերզարգացած ձևով։
Սարաևոյի կաթոլիկ և պաշտոնական մամուլն է՛լ ավելի է բորբոքել անկարգությունները, հրապարակելով հակասերբական պամֆլետներ և բամբասանքներ այն մասին, որ սերբերը իբր ռումբ են թաքցնում։
Սերբական ջարդերը Սարաևոյում կամ Հակասերբական անկարգություններ Սարաևոյում, 1914 թվականի հունիսի 28-ին և հունիսի 29-ին Սարաևոյի սերբ բնակչության դեմ լայնամասշտաբ բռնության ակցիա, որը սերբ ուսանող Գավրիլո Պրինցիպի կողմից էրցհերցոգ Ֆրանց Ֆերդինանդի սպանության պատասխան արձագանքն էր։
Սարաևոյի հաշվեհարդարի առաջին օրը երկու սերբ սպանվեց, շատերը հարձակման ենթարկվեցին և վիրավորվեցին, սերբերին պատկանող շուրջ հազար տուն, դպրոց, խանութ և այլ հաստատություններ թալանվեցին ու ավերվեցին։
Ջարդեր և ցույցեր են տեղի ունեցել ոչ միայն Սարաևոյում և Զագրեբում, այլև Ավստրո-Հունգարիայի այլ խոշոր քաղաքներում, ինչպիսիք են ներկայիս Խորվաթիայի Ջակովո, Պետրինյա և Սլավոնսկի Բրոդ քաղաքները, ներկայիս Բոսնիա և Հերցեգովինայի Չապլինա, Լիվնո, Բուգոյնո, Տրավնիկ, Մագլայ, Մոստար, Զենիցա, Տուզլա, Դոբոյ, Վարեշ, Բրչկո և Շամաց քաղաքները։
Դալմաթիայում հաջողությամբ չեն պսակվել ավստրո-հունգարական կառավարության անկարգություններ կազմակերպելու փորձերը, քանի որ Սպլիտում և Դուբրովնիկում ցույցերին քիչ թվով մարդիկ են մասնակցել, իսկ Շեբենիկում մի քանի խանութներ են թալանվել։
Սակայն հունիսի 29-ին և հունիսի 30-ին Վիեննային ներկայացրած իր հաշվետվություններում Պոտիորեկը հայտարարել է, որ Սարաևոյում սերբերի խանութներն ամբողջությամբ ավերվել են, և որ նույնիսկ բարձր դասի կանայք են մասնակցել դիակապտության ու թալանի գործողություններին։
Սարաևոյի շատ բնակիչներ, որոնք իրենց բնակարանների պատուհաններից հետևել են իրադարձություններին, ծափահարել են ամբոխին, այսինքն, ցուցարարները քաղաքի ոչ սերբ բնակչության շրջանում լայն աջակցություն են վայելել։
Այնուամենայնիվ, որոշ հետազոտողներ հայտարարել են, որ խորվաթ քաղաքական առաջնորդներն առանձնահատուկ կատաղի հավատարմությամբ են տոգորված եղել Ավստրո-Հունգարիայի հանդեպ և նշել են, որ խորվաթները ընդհանուր առմամբ զգալիորեն ավելի ակտիվ մասնակցություն են ունեցել ավստրո-հունգարական բանակում Առաջին աշխարհամարտի սկզբին, դա մեկնաբանելով ճակատային գծում բնակչության ընդհանուր թվի համեմատ խորվաթական մարտիկների մեծ թվով։
Սարաևոյի մի խումբ հայտնի քաղաքական գործիչներ' Իոզո Սունարիչը, Շերիֆ Անրնաուտովիչը, Դանիլո Դիմովիչը, որոնք հանդիսանում էին Սարաևոյի երեք կրոնական համայնքների ներկայացուցիչներ, հանդիպել են Պոտիորեկի հետ և պահանջել են, որպեսզի նա միջոցներ ձեռնարկի ՝ սերբերի վրա հարձակումները կանխելու համար։
Առավել հեղինակավոր երթուղիների առկայությունը պայմանավորվում է բնության տեսարժան վայրերով, ինչպիսին են՝ Ֆորդլենդ, Աբել Թասման, Տոնգառիրո և Մաունթ Կուկ ազգային պարկերը։
Երկրով ճամփորդելու առավել հետաքրքիր ուղղություններն են՝ Ֆորդլենդը, մասնավորապես՝ Միլֆորդ Սաունդը, Կուինսթաուն, Բեյ օֆ Այլենդսը, Ռոտորուան, Վայտոմոի քարանձավները, ինչպես նաև Հարավային կղզում գտնվող Ֆրանց Իոսիֆի և Ֆոքսի սառցադաշտերը։
դարում Կիև-Մոգիլայի ակադեմիան ուներ 8 դասարան, որոնք բաժանվում էին կրտսեր , միջին և ավագ բաժինների' անալոգիա կամ ֆարա, ինֆիմա, քերականություն, սինտաքսիմա, չափածոյաբանություն, հռետորություն, փիլիսոփայություն և աստվածաբանություն։
1759 թվականից սկսած աստվածաբանությունը դասավանդվել է Ֆեոֆան Պոկոպովիչի համակարգով, հռետորաբանությունը' Միխայիլ Լոմոնոսովի պերճախոսության ուղեցույցով, մնացած առարկաները' օտարերկրյա ուղեցույցներով։
Այստեղ, Կիև-Պեչորյան մայրավանքի տպարանում արխիմանդրիտ Ելիսեյ Պլետենեցկիի հովանու ներքո Կիևի եղբայրական Աստվածահայտնության վանքին առընթեր ստեղծվել է նաև խմբակ, որը դպրոց է դարձել։
Այս ամսաթիվը համարվում Կիևի եղբայրական դպրոցի կազմակերպման ամսաթիվը, դպրոց, որը Կիև-Մոգիլյայի կոլեգիայի նախորդն է, և որը հետագայում ակադեմիա է դարձել։
1632 թվականին Եղբայրական դպրոցին միացվել է Կիև-Պեչորյան մայրավանքի դպրոցը, որը հիմնադրվել է 1631 թվականին Կիևի և Գալիչի մետրոպոլիտ Պյոտր Մոգիլայի կողմից։
Ընդունելության քննությունները ներառում են բազմաթիվ թեստեր մի շարք առարկաներից, այդ թվում, ուկրաիներեն, անգլերեն, իրավունք, մաթեմատիկա, Կիև-Մագիլայի ակադեմիայի պատմություն, հումանիտար առարկաներ , բնագիտական առարկաներ։
Կային գրքեր, որոնք հրատարակված էին Ամստերդամում, Համբուրգում, Հալլեում, Բեռլինում, Բրատիսլավայում, Դանցիգում, Վարշավայում, Լոնդոնում, Փարիզում, Հռոմում, Բոլոնիայում և այլ վայրերում։
Բացի տպագիր գրքերից, գրադարանում պահպանվել են բազմաթիվ ձեռագրեր' ժամանակագրություն, տարեգրքեր, հուշագրություններ, օրագրեր, ինչպես նաև պրոֆեսորների դասախոսություններ, ուսանողների կոնսպեկտներ, անցյալ դարերի փաստաթղթեր և ընթացիկ փաստաթղթեր, զգալի տեղ են զբաղեցրել բաժանորդագրական հրատարակությունները։
Ի պատասխան, 1819 թվականին վերաբացվել է որպես Կիևի հոգևոր ճեմարան, զուտ եկեղեցական ուղղվածությամբ, և առանցքային պաշտոնները զբաղեցրել են Սանկտ Պետերբուգի ճեմարանի շրջանավարտները, ապա՝ ակադեմիա։
ԿՄԱ-ն ունի Ուկրաինայի կրթության և գիտության նախարարության ամենաբարձր հավատարմագրման մակարդակը և կրթությունը կազմակերպված է Հյուսիսային Ամերիկայի հետհանրակրթական հաստատությունների օրինակով։
Աշնանայի և գարնանային կիսամյակները ներառում են անկախ ուսումնասիրության լրացուցիչ շաբաթ, որն հնարավորություն է տալիս այն ուսանողներին, ովքեր լրացուցիչ աշխատելու կարիք ունեն իրենց կուրսային աշխատանքներին կամ քննություններին պատրաստվելու համար։
Մոգիլայի մահից հետո այն ստացել է ակադեմիայի կարգավիճակ և կոչվել է Կիև-Մոգիլայան ակադեմիա , այդպիսով, համարվում է Ուկրաինայի երեք ամենահին բուհերից մեկը Օստրոժի ակադեմիայից և Լվովի համալսարանից հետո, ինչպես նաև Արևելյան Եվրոպայի ամենահին բարձրագույն դպրոցներից մեկը։
ԿՄԱ համալսարանը միջազգային ուսանողների համար կազմակերպում է ամենամյա ամառային դպրոց Ուկրաինայի ուսումնասիրությունների համար և «Անցումային ուսումնասիրություններ. Ուկրաինան և հետխորհրդային տարածքը» խորագրով անգլերեն ծրագիր։
1923 թվականին ԿԴԱ վերջին ռեկտոր Վասիլի Բոգդաևսկիի ձերբակալությունից հետո ռեկտորի պարտկանությունները կատարել է ավագ քահանա Ալեքսանդր Գլագոլևը։
Միայն 1989 թվականին Ռուսաստանում քրիստոնեության ընդունման 1000 ամյակի տոնակատարության կապակցությամբ կրոնական դպրոցները վերսկսել են իրենց գործունեությունը վերածնված Կիև-Պեչորյան մայրավանքում։
Պյոտր Մոգիլայի իրականացված բարեփոխումները Կիև-Եղբայրական կոլեգիան դարձրել են ուսումնական հաստատություն, որը «լատինական», արևմտա-եվրոպական կրթական համակարգի կողմնորոշում ուներ։
Ընդ որում, ըստ «Ռուսների պատմության» քաղաքական պանֆլետի հեղինակ Գեորգի Կոնիսկիի, Կիևի Ակադեմիան Պյոտր Մոգիլան չի ստեղծել, այլ, օգտվելով Պոլսի օրինակից, վերածնունդ է տվել այն Կիևյան Ակադեմիային, որը ստեղծվել էր մեծ իշխան Յարոսլավ Վլադիմիրովիչի օրոք։
Ոուսանողները նաև պարգևատրվում են իրենց հասարակական գործունեության համար, մրցանակներ են տրվում նրանց, ովքեր մեծագույն ներդրում են ունենում ԿՄԱ վերածննդի գործում կամ այն մարդկանց, ովքեր աչքի են ընկնում ուկրաինական լեզվի և մշակույթի խթանման գործում։
Մահանալիս Մոգիլան կոլեգիային կտակել է մեծ միջոցներ և գրադարան, որը պարունակում է 2131 գիրք, տներ և բակային շինություններ Պոդոլում, Պոզդնյակովսկի խուտորը, Գնեդին, Պրոցև և Ռովնո գյուղերը։
ԿՄՀԱՀ-ն լայնորեն հայտնի է դարձել որպես առաջին համալսարան, որի ուսանողներն ու դասախոսները բացահայտ ընդդիմացել են 2004 թվականի Ուկրաինայի նախագահական ընտրությունների զանգվածային կեղծիքների դեմ։
Ակադեմիայի սաներից են ականավոր գործիչներից հեթման Իվան Մազեպան, փիլիսոփա Գրիգորի Սկովորոդան, Սիմեոն Պոլոցկին, բժիշկ Դանիլո Սամոյլովիչը և այլք։
Գիտահետազոտական կենտրոնը, որը կոչվում է «Կիև Մոգիլայի ակադեմիայի ժառանգություն», ստեղծվել է, որպեսզի նորաստեղծ ակադեմիայում հաստատի հին ակադեմիայի շարունակականությունը։
ԽՍՀՄ վերակառուցումից և փլուզումից հետո Ուկրաինայի Գերագույն Ռադան 1991 թվականի սեպտեմբերի 19-ին որոշում ընդունեց վերաբացել Ակադեմիան որպես «Կիև Մոգիլայի ակադեմիա ազգային համալսարան»։
Ակադեմիայի վերականգնումը տեղի է ունեցել Վյաչեսլավ Բուխովեցկու աջակցությամբ, ով էլ դարձել է Կիև Մոգիլայի ակադեմիա ազգային համալսարանի առաջին նախագահը։
1658 թվականին, ըստ հետմանշչինայի և Ռեչ Պոսպոլիտայի միջև կնքված Գադյաչի պայմանագրի, Կիև-Մոգիլայի կոլեգիան ստացել է Կրակովի համալսարանին հավասարազոր ակադեմիայի կարգավիճակ։
Վերածնված հաստատությունը ընդօրինակեց Հյուսիսային Ամերիկայի Բարձրագույն կրթության համակարգը, բակալավրի աստիճան և մագիստրոսի աստիճան տրամադրվում է ակադեմիական կրեդիտային համակարգին համապատասխան։
1992 թվականի օգոստոսի 24-ին, առաջին անգամ Ուկրաինայի անկախության օրը նշելու հետ միասին տեղի է ունեցել Կիև-Մոգիլայի ակադեմիա ազգային համալսարանի պաշտոնական բացումը։
1971 թվականից մինչև 1975 թվականը սովորել է Բրատիսլավայի կոնսերվատորիայում, սովորել է կոմպոզիցիա Յուրի Պոսպիշիլի մոտ և դաշնամուր՝ Մարիա Մասարիկովայի մոտ։
Տխրությունն ու դեպրեսիան երգերում, ինչպես նաև " " ալբոմում) դարձել են Հարավսլավիայի արյունալի անկման սաղմերը, որն իրականություն դարձավ 1990-ական թվականների առաջին կեսերին։
Այն ժամանակվա երգերում և համերգային ելույթներում Բալաշևիչն արտահայտել է իր հիասթափությունն ու թախիծը, քանի որ եղբայրասպան պատերազմը հնարավոր է դարձել Հարավսլավիայում, որով նա ինչ-որ ժամանակ այնպես հիանում էր։
Այդ ժամանակ նա իր բոլոր մտքերն ու զգացմունքներն արտահայտել է իր « » գրքում. «քանի դեռ մենք մեծանում էինք, մեզ համար մեծագույն վիրավորանքն այն էր, երբ մեր Հայրենիքն անվանում էին անբնական, արհեստական գոյացություն։
Մի քանի ամիս անց Վերիկան և Բոռան խումբը լքեցին , իսկ Բիլյանան և Բալաշևիչը ձայնագրեցին առաջին ալբոմը « » (Իմ մայրիկին ավարտական երեկույթի ցուցափեղկի լուսանկարի փոխարեն)։
1980-1982 թվականներին Բալաշևիչը Զագրեբում և Պոժարևացում ծառայել է բանակում, բայց ժամանակ գտել է Զդրավկո Չոլիչի և «Զլատնա Կրիլա» խմբի համար երգեր գրել։
Ալբոմը կրկին հաստատել է Բալաշևիչի աստղային կարգավիճակը և աշխարհին տվել է բազմաթիվ հրաշալի երգեր, ինչպիսիք են « » և « » , որոնք 20 տարի անց էլ մնում են հայտնի։
Չնայած այն հանգամանքին, որ նա մեծ քանակությամբ հին երկրպագուներ ունի, որոնք նրա երգերով «վարակվել» են դեռևս 1980-ական թվականներին, երբ Հարավսլավիան դեռևս գոյություն ուներ, նրա երկրպագուներից շատերը «ավելի երիտասարդ են, քան նրա որոշ երգեր», ինչպես նա սիրում է ասել և մեծացել են պատերազմի ժամանակ։
Պատերազմի տարիներին նրան Խորվաթիա չէին հրավիրում իր սերբական ծագման համար, սակայն սլովենական քաղաքներ Լյուբլյանայու և Մարիբորում նրա համերգներին ներկա էր լինում խորվաթների մեծ համայնքը , որոնց թվաքանակը հաճախ գերազանցում էր սլավոնցիներին։
Պատերազմի ժամանակ նրա համերգները (ինչպիսիններից էր Բուդապեշտում 2000 թվականի ապրիլի 2-ի համերգը, որին ներկա են եղել և՛ խորվաթները, և՛ սերբերը) դարձել են մի տեսակ վկայություն, որ սերբերը և խորվաթները ունակ են ներդաշնակ գոյակցել։
Ջորջեն ծնվել և մեծացել է Սերբիայի Նովի Սադ քաղաքի Յովան Ցվիիչի փողոցում (այդ փողոցը շատ լավ գիտեն նրա բոլոր երկրպագուները, և հաճախ որպես «հիշատակ» գողանում են փողոցի՝ նրա անունով ցուցանակը), որտեղ էլ նա այժմ ապրում է իր կնոջ և երեք երեխաների հետ։
Միջնակարգ դպրոցը թողել է (չէր սիրում այնպիսի առարկաներ, ինչպես մաթեմատիկա, ֆիզիկա և քիմիա), բայց որպես հեռակայող կարողացել է ստանալ միջնակարգ կրթության դիպլոմ և ընդունելության քննություններ հանձնելով ընդունվել է համալսարան աշխարհագրության բաժին (նա բացեիբաց խոստովանում է, որ գնացել է այնտեղ, որտեղ ընդունելության քննությունների ժամանակ պետք էր հանձնել աշխարհագրություն, այլ ոչ թե մաթեմատիկա)։
Այս երգի հիմնական պարտիան կատարում է մանկական մեծ երգչախումբը, որը Բալաշևիչի հետ միասին մարդկանց զգուշացնում էր հասունացող պատերազմի սպառնալիքի մասին , դեռևս գոյություն ունեցող Հարավսլավիայի Խորհրդային Դաշնային ողջ Հանրապետությունով հռչակելով պացիֆիստների հիմնը։
Այդ ժամանակ խումբ են եկել Բիլյան Կրիստիչը և Բոռա Ջորջևիչը, նրանց հետ միասին ձայնագրվել է Բալաշևիչի գրած « » երգը, մի, երգ, որում փառաբանվում է կոմունիստական հեղափոխության շարունակող երիտասարդ սերունդը։
Նովի Սադի կենտրոնական հրապարակում և հարակից փողոցներում հավաքվել էին ավելի քան 40 հազար ունկնդիրներ, ինչպես Նովի Սադի, այնպես էլ նախկին Հարավսլավիայի տարբեր քաղաքներից եկած բնակիչներ։
Տասներկու տարի ձգված ընդմիջման համար Բալաշևիչը ներողություն է խնդրել Նովի Սադի բնակիչներից. «Միշտ չէ, որ հեշտ է լինում, երբ կանգնում ես նախկին ծանոթների, տների առաջ։
Հետագա տարիներին Բալաշևիչը լուրջ խնդիրներ է ունեցել Սլոբոդան Միլոշևիչի ռեժիմի հետ, քանի որ հրաժարվել էր բանակում ծառայել և անցել էր ընդդիմության կողմը։
Նրա նկատմամբ ճնշումը մեծացել է ՆԱՏՕ-ի զորքերի կողմից Սերբիայի և Չեռնոգորիայի ռմբակոծությունից հետո, 1999 թվականի սկզբին, երբ նրա ընտանիքը տեղափոխվեց Սլովենիայի Մարիբոր քաղաք, բայց նա մնաց սերբական Նովի Սադ քաղաքում՝ իր ընտանիքի տանը, քանի որ դժվարին ժամանակներում չէր կարող լքել հարազատ քաղաքը։
Նա հայտնի է դարձել իր հայրենասիրության շնորհիվ, բայց ոչ բոլորը գիտեն, որ նա հանդես է եկել սերբական զինհրամանատարների դեմ և մեղադրել է բոլոր խորվաթամետ և բոսնիամետ ուժերին, որն էլ 90-ականներին Բալաշևիչի գրեթե լիակատար մեկուսացման պատճառն է դարձել։
Ինտերնետի դեռևս նորամուտին՝ 1990-ական թվականներին, Բալաշևիչի երկրպագուները ձևավորել էին երկու Ինտերնետ ֆան-ակումբ, որոնք կոչվում էին «» և « » նորմալ բալաշևականներ»)։
« » ակումբի հիմնադիրն ավելի հեռու գնաց և հիմնադրեց « » տրիբյուտ խումբ, որը սկզբնապես նվագում էր ակումբի անդամների հանդիպումներում, բայց այժմ ակտիվորեն հանդես է գալիս Սերբիայում և մի շարք այլ երկրներում, երգելով Բալաշևիչի երգերը։
Ավելի վաղ գրած սինգլի հետ միասին, այլ վաղ « » նրանք ձևավորել են նրա վաղ քաղաքական դիրքորոշումները. պան-հարավսլավիզմ, հայրենասիրությունը և տիտոիզմ։
Ներկայումս, Սպլիտի մարդկանց մի փոքր խումբ հայտնի է դարձել նրանով, որ մեկնել է Բալաշևիչի հետևից շատ հեռավոր տեղեր, որպեսզի ներկա լինի նրա համերգներին, որովհետև նա չի կարող հանդես գալ իրենց քաղաքում։
Չնայած նրա ստեղծագործությունների շատ երկար լինելուն, նրա երկրպագուները ամեն ինչ անում են, որպեսզի նա կարողանա մի քանի ժամ անընդմեջ իր երգերը երգել հանդիսատեսի համար։
Նրան հաճախ քննադատում են այն բանի համար, որ նա պլագիատով է զբաղվում և նմանատիպ երգեր է գրում, սակայն նա կտրուկ հերքում է նման քննադատությունը, ասելով. «Բալաշևիչը պետք է կատարի Բալաշևիչի երգերը»։
2002 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Զագրեբում նրա առաջին հետպատերազմյան համերգի ժամանակ բոլոր տոմսերը վաճառվել էին նախապես՝ 3 ամիս առաջ, իսկ մյուս համերգը նախատեսված էր հաջորդ օրը, որը նույնպես անցավ լի դահլիճով։
Կիֆերը մոտենում էր հաջողակ արտիստ դառնալու իր երազանքների իրականացմանը՝ իր լավագույն ընկերներից մեկի՝ բաս-կիթառահար Էրիք Բրիթինգհեմի հետ հիմնելով հարդ ռոք ժանրում ստեղծագործող խումբը։
Երիտասարդ երաժիշտը պայքար էր ծավալում թմրադեղերի և ալկոհոլի չարաշահման դեմ ավագ-դպրոցականների շրջանում և ցանկանում էր դուրս գալ դպրոցից՝ ամբողջովին երաժշտությանը տրվելու և նրանով առաջ գնալու համար։
Սակայն Թոմի մայրը՝ Ադրիենը համոզեց նրան շարունակել ուսումը դպրոցում՝ խոստանալով Գիբսոն Լես Պոլ ֆիրմայի կիթառ նվիրել՝ ավարտելուց հետո։
1939 թվականի մարտի 25-ին իտալացի դիկտատոր Բենիտո Մուսոլինին վերջնագիր ներկայացրեց Ալբանիայի թագավոր Զոգու -ին' պահանջով ընդունել իտալական ռազմական պրոտեկտորատը։
Իտալիայի կողմից Հարավսլավիայի մի մասն օկուպացնելուց հետո, 1941 թվականին, պրոտեկտորատին միացվեցին ալբանացիներով բնակեցված հարավսլավական տարածքները, մասնավորապես, Կոսովոյի մարզը։
Հարավսլավիա ներխուժումից հետո հրեական համայնքն ավելացավ, քանի որ Մակեդոնիայի և հյուսիսային Սերբիայի , ինչպես նաև Գերմանիայի, Ավստրիայի և Լեհաստանի հրեաները տեղափոխվեցին Իտալիայի կողմից վերահսկվող Ալբանիային միակցված Կոսովո։
Իտալական օկուպացիան գոյատևեց մինչև Իտալիայի պատերազմից դուրս գալը, 1943 թվականի սեպտեմբերը, և մինչ այդ իտալացի զինվորականները հրեաներին չէին հանձնում գերմանացիներին։
Որպես բացառություն, հիշատակվում է այն դեպքը, երբ 1942 թվականի մարտի 14-ին Պրիշտինայում իտալական կարաբիներները հրեաներին հանձնեցին գերմանացիներին. տարբեր տվյալներով 51 կամ որոշ տվյալներով 60 հրեա փախստականների, որոնք հետագայում սպանվեցին Սայմիշտե ճամբարում։
1944 թվականին ձևավորվեց ալբանական Վաֆեն - ԷսԷս-ի զինված միավորում) դիվիզիան, որը ձերբակալել և գերմանացիներին է հանձնել Կոսովոյի ևս 281 հրեաների, որոնք հետագայում նետվել են Բերգեն-Բելզեն համակենտրոնացման ճամբար, որտեղ նրանց մեծ մասը սպանվել է։
Նրանց մեծ մասը գաղթեցին Իսրայել, բայց 200 հրեաներ մնացին մինչև 1990-ական թվականների սկզբին կոմունիզմի փլուզումը, որից հետո նրանք էլ տեղափոխվեցին Իսրայել։
Հոլոքոստը Ալբանիայում, Ալբանիայի տարածքում հրեաների հետապնդում ու ոչնչացում Հոլոքոստի ընթացքում, Հրեական հարցի վերջնական լուծման համար, որը կազմակերպվել է նացիստների և նրանց դաշնակիցների քաղաքականության շրջանակներում։
Մարդկության դեմ այս հանցագործությունները տեղի են ունեցել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ Ալբանիան օկուպացված էր սկզբում ֆաշիստական Իտալիայի, ապա օկուպացվել էր Նացիստական Գերմանիայի կողմից։
Սերբիայի և Խորվաթիայի որոշ հրեաներ նույնպես փախել են Ալբանիա, որտեղ սակայն գտնվել են իտալական իշխանությունների ոչ պակաս վերահսկողության տակ' այնպես ինչպես ալբանական հրեաները։
Խորվաթիայի և Սերբիայի շատ հրեաներ, որոնք ապաստան էին փնտրում Կոսովոյում (ֆաշիստական Իտալիայի և Նացիստական Գերմանիայի դրոշի ներքո Ալբանիայի հետ կարճատև միավորման ընթացքում) և որոնց հետ այնտեղ սկզբում լավ էին վարվում, իտալացիների կողմից հետ վերադարձվեցին Բելգրադ և մահապատժի ենթարկվեցին։
Համարվում է, որ ալբանական Հոլոքոստում առանցքային դեր է կատարել է կոլաբորացիոնիստական կառավարության ներքին գործերի նախարար Ջաֆեր Դևան, ով հրեաների, գնչուների և սլավոնների դեմ ջիհադ հայտարարելով կազմակերպել էր նրանց արտաքսումը նացիստական համակենտրոնացման ճամբարներ։
Միևնույն ժամանակ, որոշ հետազոտողներ պնդում են, թե Ջաֆերը և նրա համախոհ Ագո Ագայը չեն եղել ցեղասպանության համակիրներ և կանխել են նացիստների կողմից մի քանի հազար մարդու ոչնչացումը։
Կան պնդումներ, որ ալբանացիները փրկել են գրեթե բոլոր հրեաներին, սակայն Դանիել Ռոմանովսկին ցույց է տալիս, որ այսպես կոչված, Մեծ Ալբանիայի տարածքում հայտնված հրեաների ընդհանուր թվից ավելի քան երկու երրորդը զոհվել են։
Դանիել Ռոմանովսկին բերում է հետևյալ թվերը. Ալբանիայում ապրել են 204 հրեաներ համաձայն նախքան պատերազմը եղած վերջին մարդահամարի, որը Ռոմանովսկին ճշգրիտ չի համարում և մոտ 500 հրեաներ, այդ թվում փախստականներ, բնակվում էին Ալբանիային բռնամիացված շրջաններում։
Գրեթե հենց այդ ժամանակ էր, որ Ալբանիային բռնակցված Կոսովոյի և Արևմտյան Մակեդոնիայի տարածքներում Առանցքի ուժերը պարտության մատնվեցին հարավսլավացի պարտիզանների կողմից, իսկ պարտիզաներն այդ տարածքները կրկին միացրին'մտցնելով նորաստեղծ Հարավսլավիայի Դաշնային Ժողովրդական Հանրապետության կազմի մեջ։
Ալբանացիները' հետևելով ալբանական մշակույթի հյուընկալության «բեսա» սովորույթին, լեռնային գյուղերում հաճախ պաշտպանել են փախստականներին և օգնել են Ադրիատիկ ծով հասնել, որտեղից էլ նրանք փախել են Իտալիա։
Ըստ Աղետների Հանրագիտարանի, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նախօրեին Ալբանիայում ապրում էր շուրջ 600 տեղական հրեաներ և Գերմանիայի և Ավստրիայի շուրջ 400 փախստականներ։
Փախստականների մի մասը և շուրջ 200 տեղական հրեաներ ներկալման ենթարկվեցին Կավայ տարանցիկ ճամբարում, սակայն նրանց գերմանացիներին չհանձնեցին, իսկ որոշ ալբանական պաշտոնյաներ օգնում էին հրեաներին, անձը հաստատող կեղծ փաստաթղթեր տալով։