polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ուիլյամ Բոլինգը ընտանիքի համար անգլիական գրականություն էր ընթերցում երեկոները, Էդիթի հետ պարապելու համար ուսուցիչ էր վարձել, երբեմն նրան տանում էր իր հետ ճամփորդությունների։
Էդիթ Բոլինգը ծնվել է 1872 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Վիրջինիա նահանգի Ուայթվիլ քաղաքում, շրջանային դատարանի դատավոր Ուիլյամ Հոլքոմբ Բոլինգի և Սարա Սալի Սպիրսի ընտանիքում։
Հայրական կողմից նրա նախնիներից է եղել Պոկահոնտասը, պաուհատահ ցեղի առաջնորդի դուստրը, ում ամուսինը՝ Ջոն Ռոլֆը, Վիրջինիայի ամենավաղ անգլիացի նորաբնակներից էր և առաջին մարդը, որ զարգացրեց ծխախոտի արտադրությունը որպես արտահանվող բերքի։
Բոլինգները նախքան Ամերիկայի քաղաքացիական պատերազմը եղել են հարուստ, սակայն ստիպված հրաժարվել են իրենց պլանտացիայի տնից, երբ պատերազմի ավարտից հետո չեն կարողացել վճարել հողի հարկեր։
Ամեն երեկո ընտանիքը հավաքվում էր Բոլինգների տատիկի ննջարանում և լսում՝ ինչպես է նա երգեր երգում և ռոմանտիկ սիրո պատմություններ պատմում, որոնք մեծ տպավորություն են թողել Էդիթի վրա։
Առաջին հազար բառը ձեռքով գրվել է գրողի կողմից Ֆլորիդայի Սանիբել կղզում վարձած հյուրասրահում, որտեղ ամպրոպը թույլ չէր տալիս գրողին և իր ընտանիքին գնալ ծովափ։
Սթիվենը պատմվածքը համեմատեց «Փայլատակում» վեպի հետ և կարծիք հայտնեց, որ իրեն սովորաբար բնորոշ չէ օգտագործել «ուրվականներով հյուրանոց» ֆաբուլան երկու անգամ։
«Պատահար հյուրանոցում» աշխատանքային վերնագրով երեքից չորս էջանոց պատմվածքը Քինգը որպես օրինակ բերել էր իր գրականագիտական հուշագրություններում՝ «Ինչպես գրել գրքեր» գքում։
Նա նշեց, որ սարսափ ժանրի յուրաքանչյուր գրող պետք է առնվազն մեկ պատմվածք գրի հյուրանոցում ուրվականներով սենյակի մասին, և դրանց կատեգորիային դասեց «1408»-ը։
Հեղինակն արձակ ստեղծագործության միջոցով ցանկանում էր ընթերցողին ցույց տալ, թե ինչպես է պատմվածքը խմբագրման ընթացքում փոխվում՝ առաջին գրվածներից մինչև երկրորդ ստուգում։
Մայք Էնսլինը ուրվականների մասին այնպիսի սարսափ վեպերի հեղինակ է, ինչպիսիք են «Տասը գիշեր ուրվականներով լի տասը տներում», Տասը գիշեր ուրվականներով լի տասը ամրոցներում», «Տասը գիշեր ուրվականներով գերեզմանոցներում», որոնք դարձել են բեսթսելլերներ։
Իր բնավորության համաձայն' Մայքը ռացիոնալ կերպով նկարագրում է իրադարձությունները և չի հավատում գերբնական երևույթներին և ճանապարհորդելով բազմաթիվ երկրներում ու լինելով սպանության վայրերում՝ նա իր գրչի շնորհիվ գումար է վաստակել։
Նա հայտնում է, որ 68 տարվա ընթացքում այդ սենյակում տեղի է ունեցել 42 մահ, որոնցից 12-ն ինքնասպանություններ էին, իսկ մնացած 30 մարդիկ մահացել են այսպես կոչված «բնական պատճառներով»։
Հասկանալով, որ անկոչ հյուրին հակառակը համոզել, միևնույնն է, չի ստացվի, պարոն Օլինը տալիս է բանալին, Էնսլինի հետ բարձրանում է վերելակով, սակայն հրաժարվում է առաջ գնալ, քանի որ առանց խիստ անհրաժեշտության այդ սենյակին չի մոտենում։
«Նյու Յորք Թայմսի» տեսաբան Ջենեթ Մեսլինը ստեղծագործությունը դասակարգեց որպես «համարյա տոհմական սարսափ» և ընդհանուր գծեր գտավ «Դիահերձման սենյակ համար չորս» ստեղծագործության հետ։
ի քննադատը գրեց, որ պատմվածքն առաջացնում է անհանգստության զգացում այնպես պերճաշուք կերպով, ինչպես արել են Ալջերնոն Բլեքվուդը, Արթուր Մեյչենը, Շառլ Բոդլերը և Ժան Պոլ Սարտրը։
Երջանիկ հավայան վերնաշապիկը, որն առաջին տարբերակում հայտնվում է միայն տասներեքերորդ տողում, ըստ հին թատերական կանոնի՝ ներկայացվեց սկզբում․ «Եթե առաջին ակտում բեմի վրա կա զենք, երրորդ ակտում այն պետք է կրակի»։
Մայքի ոգևորությունը, որն արտահայտվեց համարում ծխելու հնարավորությունը ստանալուց, հեղինակը որոշեց թողնել, որպեսզի ընթերցողին թույլ տա հասկանալ՝ գլխավոր հերոսը մի փոքր ծաղրում է Օլինին։
«Դելֆին» հյուրանոցը հավանաբար հղում է Հարուկի Մուրակամիի «Ոչխարների որս» ստեղծագործությանը և դրա շարունակունակությանը՝ «Դենս, Դենս, Դենս»-ին, որտեղ հիշատակվում է նույնանուն հյուրանոցը։
Հյուրանոցի ճաշացանկում Մայքն սկզբում տեսնում է ուտեստների տարօրինակ անվանումներ, սակայն հանկարծ տառերը փոխվում են, դառնում ֆրանսերեն, հետո ռուսերեն իսկ վերջում՝ իտալերեն։
Նկարներն սկսում են շարժվել․ կինը մերկացրել է կուրծքը, ում պտուկներից արյուն է հոսում, ափսեի միջից որոշ մրգեր անհետացել են, իսկ մնացածները սկսում են արտացոլել անհանգստացնող դեղնանարնջագույն լույս։
Երկրորդ՝ հեղինակը եկավ այն եզրահանգման, որ գիրք գրելու ձևը ցույց տալիս հատվածը բավական է, քանի որ «խոսքը շարժիչի ծառայության մասին է, այլ ոչ թե հաճելի ճանապարհորդության»։
Հեղինակը կարծում էր, որ «Պատահար հյուրանոցում» վերնագիրը չէր կարող համեմատվել «Մարդասպան բուլդոզերը» կամ «Նորմա Ջինը՝ տերմիտների թագուհին» խորագրերի հետ, սակայն այն լավագույն տարբերակը չէր։
Ավելի ուշ հորինվեց «1408» անվանումը, որը դուր եկավ Քինգին, քանի որ հենց ստեղծագործության պատմությունը տեղի է ունենում տասներեքերորդ հարկում, իսկ թվերի գումարը հավասար է տասներեքի։
Պատմվածքի մի քանի էջանոց սկիզբը Քինգը ներառեց «Ինչպես գրել գրքեր» գրականագիտական հուշագրություններում որպես խմբագրության կենդանի օրինակ, թե ինչպես է գրվածքը փոխվում ամեն ուղղումից հետո։
Գնահատելով «Արյուն և ծուխ» ժողովածուն՝ . պորտալի տեսաբան Ստեյսի Ուիլսոնը նշեց, որ նյութի քթային, սարկաստիկ փոխանցումը և կեղծ բարբառները թույլ չէին տալիս ընկալել պատմվածքը։
ի քննադատ Ջո Հարլաբը կարծիք հայտնեց, որ «1408»-ը հրաշալի պատմություն է օտար քաղաքում, մի տարօրինակ շինությունում և անծանոթ սենյակում քնելուց առաջ կարդալու համար։
«1408», ամերիկացի գրող Սթիվեն Քինգի սարսափ ժանրի պատմվածքը, որն առաջին անգամ հանրությանը ներկայացվել է հեղինակի՝ 1999 թվականի նոյեմբերին թողարկված «Արյուն և ծուխ» աուդիոգրքում։
Իր ազատ ժամանակ, Մարկովն աշխատում է "Էվոլյուցիայի խնդիրները" կայքի բովանդակության վրա, գրում է գիտահանրամատչելի հոդվածներ և մասնակցում է գիտալուսավորական հաղորդաշարերի պատրաստմանը ՝ ռուսական "Ազատություն" ռադիոկայանի և "Էլեմենտներ" կայքի համար։
Այդ ժամանակահատվածում թանգարանում աշխատել են երիտասարդ արվեստաբաններ Ռասիմ Էնդիևը, Նուրադին Գաբիբովը, Մուրսալ Նաջաֆովը, Մեհթի Գուսեյզադեն, ովքեր Ադրբեջանի արվեստաբանության հիմնադիրներն են։
Երկար տարիներ թանգարանը ղեկավարել են Ադրբեջանի ժողովրդական նկարիչներ, ԽՍՀՄ պետական մրցանակի դափնեկիրներ Սալամ Սալամզադեն, Կյազիմ Կյազիմզադեն և Իբրահիմ Զեյնալովը։
Արվեստի բաժնի համալրումների հետևանքով, հաշվի առնելով նրանց գեղարվեստական և պատմական արժեքները, 1936 թվականին որոշում կայացվեց ստեղծել առանձին թանգարան՝ Ադրբեջանի արվեստի պետական թանգարան։
Թանգարանում պահպանվում են ադրբեջանական ռեալիստական արվեստի հիմնադիրներ Միրա Կադիմ Մամեդ-Հուսեյն օղլի Էրիվանիի, Միր Մոհսուն Նավաբի, Բահրուզ Կենգերլիի, Ազիկ Ասլան օղլի Ազիմզադեի և խորհրդային շրջանի ադրբեջանցի նկարիչներ Սալամ Սալամիձեի, Միքայել Հուսեյն օղլի Աբդուալաևի, Ամիր Գաջիևի, Թագի Ազիզ Աղա օղլի Թագիևի, Տողրուլ Ֆարման օղլի Նարիմանբեկովի, Թաիր Թեյմուր օղլի Սալախովի, Վիդադի Նարիմանբեկովի, Հազանֆար Ալեկպեր օղլի Հալիկովի, քանդակագործներ Օմար Հասան օղլի Էլադրովի գործերը։
Ռուսական արվեստի բաժնում ներկայացված են 18-րդ դարի ռուս նկարիչների գործեր, որոնց թվում կարելի է նշել Ֆեոդոր Ռոկոտովին, Վլադիմիր Լուկիչին, Նիկոլայ Արգունովին։
19-րդ դարի կերպարվեստից պահվում են Կառլ Բրյուլովի, Ալեքսանդր Իվանովի, Վասիլի Տրոպինինի, Ալեքսեյ Վենեցիանովի, Իվան Շիշկինի, Սեմյոն Շյոդրինի, Իսահակ Լևիտանի, Ալեքսեյ Բոգոլյուբովի, Ալեքսեյ Կորզուխինի, Կիրիլ Լեմոխի, Վասիլի Պոլենովի, Ֆեոդոր Վասիլևի և հայազգի Հովհաննես Այվազովսկու որոշ գործեր։
1888 թվականի փետրվարի 26-ին նավթարդյունաբերող և «Կասպիական գործընկերություն» բաժնետիրական ընկերության հիմնադիր Լև Մարտինովիչ դե Բուրը դիմեց քաղաքային իշխանությանը՝ խնդրելով հաստատել երկհարկանի քարե առանձնատուն կառուցելու նախագիծը, և նույն թվականի օգոստոսի 26-ին քաղաքային ինժեներ ֆոն դեր Նոննեն հաստատեց տան նախագիծը։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո 1917 թվականին Անգլիայի դեսպան Մաք-Դոնալդի ակտիվ մասնակցությամբ Բաքվի ղեկավարումն անցավ Կենտրոնական կասպիական բռնապետությանը, որը անգլիացիներին հրավիրել էր Կովկասի մուսուլմանական բանակից պաշտպանվելու համար։
1994 թվականից մինչև 2003 թվականները թանգարանի տնօրենն էր քանդակագործ Իբրահիմ Իսմայիլ օղլի Զեյնալովը, 2003-ից 2010 թվականները՝ արվեստագիտության դոկտոր Իսրաֆիլ Ռամազան օղլի Իսրաֆիլովը, իսկ 2010 թվականից մինչև այժմ՝ Չինգիզ Աբդուլմեջիդ օղլի Ֆարզալիևը։
Ադրբեջանի Ռուստամ Մուստաֆաևի անվան արվեստի ազգային թանգարան , Ադրբեջանի արվեստի ամենամեծ թանգարանը, որտեղ պահվում է ավելի քան 17000 արվեստի գործ։
1920 թվականի ապրիլի 28-ին կարմիր բանակի Բաքու մտնելուց հետո Ադրբեջանի հեղկոմի նախագահ դարձավ Նարիման Նարիմանովը, ով ազգային կոմիսարների խորհուրդը ղեկավարում էր «Կասպիական ընկերության» նախկին շենքում։
ԽՍՀՄ փլուզումից հետո թանգարանի ղեկավարության և երկրի նախագահի որոշմամբ թանգարանին հատկացվեց ևս մեկ շենք, որ կառուցվել է 1885 թվականի, որտեղ նախկինում գտնվում էր Բաքվի կանանց գիմնազիան։
Ֆիլմը նկարահանվել է Ջենիս Վուդսի 1993 թվականի վեպի հիման վրա. Մինի-սերիալը 1997 թվականին նոմինացվել է «Էմմի» մրցանակի' լավագույն երաժշտության համար։
1899 թվականին Ասթրուպն ընդունվեց Քրիտիանիայի գեղարվեստի դպրոց, ապա սկսեց դասեր ստանալ մասնավոր դպրոցում, որը կազմակերպում էր նկարիչ Հարիեթ Բակերը։
1905 թվականին տեղի ունեցավ նրա առաջին ցուցադրությունը՝ արժանանալով քննադատների բարյացակամ կարծիքներին, իսկ նրա նկարներից մեկը այդ իսկ տարում ձեռք բերեց Ազգային պատկերասրահը։
Բացի 1905 թվականի առաջին անձնական ցուցադրությունը, նրա կյանքի ընթացքում տեղի ունեցան ևս երկու անհատական ցուցահանդեսներ՝ 1908 թվականին Բերգենում և 1911 թվականին Քրիտիանիայում։
Նրա ստեղծագործությունների մյուս հաճախակի հանդիպող, բազմակի կրկնվող մոտիվը ետին պլանում ցրված տոնակատարության պատկերումն է, որին հետևում է առաջին պլանում մեջքով նստած մարդը՝ հաճախ երեխա, որը զուգորդվում է հենց նկարչի հետ։
Ճակատագիրը առաջին անգամ չէ որ նրանց ծանր հարված է հասցնում, շատ տարիներ առաջ Բերեժնովի մեղքով տեղի ունեցած ավտովթարի ժամանակ մահացել են Ռոբերտի ծնողները։
Տարօրինակ զուգադիպությունից հետո Բերեժնովը վերադառնում է իր ընտանիք հենց սարսափելի երկրաշարժի օրը. նրան սպասում էին կինը, աղջիկը, որդին և Ռոբերտը, ով այդպես էլ չներեց նրան իր ծնողների մահվան համար։
Ֆիլմը պատմում է 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ի իրադարձությունների մասին, երբ Հայաստանում տեղի ունեցավ երկրաշարժ , որը տարածվեց գրեթե ողջ հանրապետությունով մեկ։
«Երկրաշարժ» , ռուս-հայկական գեղարվեստական ֆիլմ-աղետ, որը պատմում է 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Հայաստանում տեղի ունեցած Սպիտակի երկրաշարժի մասին։
Էս-Սուվեյրա կամ Էսաուիրա, նախկինում Մոգադոր, նավահանգստային քաղաք է Մարոկկոյի՝ Ատլանտյան ափին, Ագադիրից 170 կմ հյուսիս և Մարաքեշից 170 կմ արևմուտք։
1872 թվականից մինչև մեր օրերը Նորվեգիայի փոստի կողմից լույս են ընծայվել և շրջանառության մեջ են մտցվել ավելի քան 154 տեսակի «Փոստային գալարափողեր», այդ թվում՝ մի քանի հոբելյանական թողարկումներ, այսպես կոչված «Նամականիշը նամականիշի վրա»։
1888 թվականի հուլիսից հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում Բորեսենի տեղական փոստը թողարկեց նաև տպագրական եղանակով տպված նամականիշներ, բայց նաև պահպանվեցին ձեռքով տպվածները։
Փոխվեցին նաև ատամիկները, տպագրության եղանակները, թուղթը, ջրանիշը, նամականիշների չափերը (սովորական չափը 20 միլիմետր է, սակայն 1882 թվականից 1888 թվականներին մեկ միլիմետրով ավելի մեծ էր), տառատեսակը, անվանական արժեքի գրվելիք բովանդակությունը, թևերի նկարը, անիվը, թագերը, հաստությունը և բուն գալարափողի ստվերապատումը. ֆիլատելիստները տարբերակում են ստվերապատ գալարափող և առանց ստվերի՝ :
«Փոստային գալարափողերի» առաջին թողարկումն իրականացվել է 1872 թվականից 1875 թվականներին Պ.Պետերսենի Քրիստիանիայում գտնվող տպարանում. այդ փոստային նամականիշները կիրառության մեջ մնացին ընդհուպ 1877 թվականը։
Քանի որ այդ ժամանակ Նորվեգիան մաս էր կազմում Շվեդիայի և Նորվեգիայի միացյալ թագավորության, ապա բոլոր շվեդական թագավորները նաև Նորվեգիայի թագավորներն էին համարվում, ուստի զարմանալի չէ թագավորի պատկերի հայտնվելը նորվեգական փոստային նամականիշների վրա։
Հետաքրքրական է այն հանգամանքը, որ նացիստները բացի դրանից, որևէ փոփոխություն չարեցին փոստային նամականիշների վրա, իսկ օրինակ արժեթղթերի վրայից հեռացրին թագը՝ սակայն «Փոստային գալարափողի» վրա թագը շարունակվում էր պատկերվել։
Իրականում Նորվեգիայի ֆիլատելիական մշակույթում այդպես անվանում են ոչ թե բուն փոստային նամականիշը, այլ փոստի կնիքը' համապատասխան նկարով, որը նույնպես երկարամյա պատմություն ունի։
Այս բոլոր տարրերը պարփակված են լայն ձվաձև տարածության մեջ, որի վերևի հատվածում գտնվում է երկրի ինքնանվանումը, տվյալ դեպքում'«», իսկ ներքևի մասում' անվանական գնի արժեքը տառերով գրված։
Իմիջիայլոց, Վիլհելմ ֆոն Հաննոյի կողմից նկարված «Փոստային գալարափողի» նկարն ուներ նախատիպ, որն առաջին անգամ հայտնվել էր «գալարափողի» ծնունդից մեկ տարի առաջ։
1944 թվականին այդ գրությունը հայտնվեց նաև նոր փոստային նամականիշների վրա, որոնք թողարկվեցին Լոնդոնում, քանի որ թագավորական ընտանիքն այդ ժամանակ տարհանված էր Միացյալ Թագավորությունում:
Չնայած այն հանգամանքին, որ «Փոստային գալարափողը» կիրառության մեջ է մտել պաշտոնական տվյալներով 1872 թվականի հունվարի 1-ից, ըստ տվյալների արդեն նախորդ տարվա դեկտեմբերից դրանք հայտնվեցին փոստատներում։
Այդ ժամանակների նորվեգական տպագրությունը, որը վերաբերում էր փոստային նամականիշներին, համարվում էր «անճոռնի, պարզունակ և անհամապատասխան», ու եթե համեմատվեն այդ ժամանակների այլ պետությունների փոստային նամականիշները, կարելի է հավատալ վերոհիշյալ որակումներին։
Եթե համեմատվեն նորվեգական և դանիական «Փոստային գալարափողերը», ապա կարելի է տեսնել, որ Վիլհելմ ֆոն Հաննոն նույնիսկ փոքր դետալներն ու սիմվոլները նկարելիս օգտվել է նախամորից՝ դանիական գալարափողից, սակայն, կատարելագործել է դրանք։
Բրագերնեսը ստացել էր սահմանափակ իրավունքներով քաղաքի կարգավիճակ մինչև 1715 թվականը, իսկ 1811 թվականի հունիսի 19-ին միացվել էր Սթրոմսոյին և հանդես եկել Նորվեգիայի միայնակ քաղաքի կարգավիճակով։
19-րդ դարի կեսերից սկսած միջոցներ էին ձեռնարկվում արհեստական բուծման համար, որոնք ընդարձակվեցին 21-րդ դարի սկզբին, սակայն մինչ այժմ չի հայտնաբերվել դրանց բուծման առևտրային շահավետ եղանակը։
1837 թվականի օգոստոսին Բադեն-Բադենում գրողը կարդաց իր անավարտ պոեմը կայսերական դատարանի պալատականներ' Ալեքսանդր Սմիրնովի և Նիկոլայ Կարամզինի որդու' Անդրեյ Կարամզինի մոտ, իսկ 1838 թվականի օգոստոսին Իվան Տուրգենևի համար կարդաց ձեռագրի մի հատված։
Զգուշանալով գրաքննության կոմիտեյի արգելքից, 1842 թվականի հունվարին Գոգոլը Բելինսկու միջոցով ուղղեց ձեռագրերը Սանկտ Պետերբուրգում և խնդրեց իր ընկերներին' Ա. Սմիրնովին, Վլադիմիր Օդոևսկուն, Պյոտր Պլետնյովին, Միխայիլ Վիյելգորսկուն, օգնել գրաքննչական կոմիտեյի ընդունմանը։
Իսկ նրա նպատակն է վաճառել կամ անհատույց ձեռք բերել մահացած գյուղացիներին, ովքեր տեղի հողատերերի մոտ գրանցված էին որպես կենդանի մարդիկ, և արդյունքում նա ցանկանում էր գրանցել նրանց իր անվան տակ։
Պավել Իվանովիչ Չիչիկով - նախկին պաշտոնյա , այժմ զբաղվում է մեքենայությամբ' «մեռած հոգիներին» ներկայացնելով որպես կենդանի, նրանց անունով բանկից վարկ է վերցնում և դրանով ցանկանում է հասարակության մեջ տեղ զբաղեցնել։
«Մեռած հոգիներ» վեպի երրորդ հատորը ընդհանրապես չի գրվել, սակայն կան տեղեկություններ, որ դրանում երկու հերոս երկրորդ հատորից աքսորվում են Սիբիր, որտեղ և պիտի տեղի ունենար գործողությունը, այնտեղ է հայտնվում նաև Չիչիկովը։
Բոհեմիայի տարածքը ամբողջովին գտնվում է Չեխիայի վարչա-տերիտորիալ միավորում՝ Պրահա քաղաքի ծայրամաս, Միջինչեխական ծայրամաս, Պոլզենական ծայրամաս, Կարլովարական ծայրամաս, Ուստենցական ծայրամաս և Կրալավեգրադական ծայրամաս, ինչպես նաև Պարդուբիցական ծայրամասի մեծ մասը, Վիսոչին ծայրամասի տարածքի մեծ մասը և Հարավմորավական ծայրամասի բնակեցված կետը։
Ռանդաբերգ կոմունայի զինանշանը իրենից ներկայացնում է կապույտ գույնով ներկված վահան, ներքևի մասը սուր, որի վրա՝ բոլոր եզրերին պատկերված է սպիտակ գույնի ամբողջական շրջանակներ։
«Ագոստինա Սեգատորին «Տամբուրին» սրճարանում» կտավի մասին կարելի է եզրակացնել, որ արդեն հմուտ նկարիչ դարձած Վան Գոգի գունապնակը առավել պայծառ է դարձել ու հաջողություններ է արձանագրել։
«Ագոստինա Սեգատորին «Տամբուրին» սրճարանում» , հոլանդացի նկարիչ պոստիմպրեսիոնիզմի և Էքսպրեսիոնիզմի կարկառուն ներկայացուցիչ Վինսենթ վան Գոգի կտավներից։
Դրա համար հրեից համայնքը մի շարք զիջողություններ է իրականացնում՝ կանաց և տղամարդկանց համատեղ աղոթքների թույլտվություն, հրեականության ճանաչում հայրական կողմով, Շխիտի՝ մատաղի սահմանափակում, քանի որ կենդանինեի սպանդը Նորվեգիայում քրեորեն պատժելի արարք է համարվում։
Այս աստվածներն, ըստ էության, եղել են առաջին մարդկանցից՝ պատմական դեմքերից, որոնք Սկանդինավիայում են ապրել գերմանական քաղաքակրթության ձևավորման սաղմնային ժամանակահատվածում։
Նորվեգիայում ամենաարագ կերպով տարածվող քրիստոնեության ուղղությունը, որը կրկին ի շնորհիվ ներգաղթյալների է, համարվում է ուղղափառությունը՝ 2000-2009 թվականներն ընկած ժամանակահատվածում հավատացյալների թիվն աճել է 231,1 %‐ով։
նորվեգիայի ամբողջ տարածքում 1537 թվականից սկսեց գործել դանիական օրենք՝ Օրդանասը, որն իրենից ենթադրում էր կաթոլիկ եկեղեցու փոխարինումը լյութերական եկեղեցով։
Այս կրոնի հետևորդների թիվը Նորվեգիայում մեծանում է ներգաղթյալների շնորհիվ, որոնք հիմնականում գալիս են իսլամադավան երկրներից, մասնավորապես՝ Իրաքից, Սիրիայից, Թուրքիայից և այլն։
Ըստ մարդահամարի տվյալների, որը խորությամբ ուսումնասիրել է բնակչության կրոնական կազմը, շատ նորվեգացիներ պատասխանել են, որ չեն հարում որևիցե կրոնական ուղղության, այսինքն՝ աթեիստ են։
Ֆիլ Ցուկերմանը, ով Պիտզերյան քոլեջի հասարակագիտության ամբիոնի դոցենտ է, զանազան հետազոտությունների հիման վրա աթեիստների թիվը նշել 31% -ից 72% Նորվեգիայի ամբողջ բնակչության կազմում։
1760 թվականին Ակերսհուսից Բուսքերուդին են փոխանցվում Ֆլեսբերգ, Հուրում, Կոնսգբերգ, Լիրե, Նյուրե օգ Ուվդալ, Ռոլագ և Ռյոկեն համայնքները։
19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբին Բուսքերուդի բնակչությունը հիմնականում զբաղվում էր հողագործությամբ, անասնապահությամբ, հանքաարդյունաբերությամբ , որսորդությամբ և ձկնորսությամբ։
Սկզբնական շրջանում այգում Սամսոնի համար ընտրվել էր էգ ընձուղտ Լյուբան, որին կենդանաբանական այգուն նվիրել էին Ֆրանսիայից ժամանած բարերարներ Վիլդենշտեյն ամուսինները։
2004 թվականի հոկտեմբերին այն նույն ամուսինները՝ Լյուբով և Ալեք Վիլդենշտեյնները կենդանաբանական այգուն ևս մեկ անգամ օգնեցին՝ Սամսոնի համար զուգընկեր ընտրելով Թվիգին »-ից։
Երկու տարեկանում տեղափոխվել է Մոսկվա, տեղավորվել է մոսկովյան կենդանաբանական այգու առանձին մեծավանդակում , «հին» տարածքի ամենահին՝ դեռևս 1892 թվականին կառուցված տեղանքում։
Նա շատ արագ ժողովրդականություն է ձեռք բերել այցելուների շրջանում, չնայած նրան, որ կենդանաբանական այգում այլ ընձուղտներ ևս կան, որոնք ապրում են վագերաձիերի հետ միևնույն մեծավանդակում։
1970 թվականին՝ այն բանից հետո, երբ կտրուկ քննադատության է ենթարկել ԽՍՀՄ զորքերի ներխուժումը Չեխոսլովակիա, ինչի արդյունքում վերջ է դրվել Պրահայի գարնանը, Զբինեկ Հեյդան այլևս հնարավություն չի ունեցել հրատարակել իր գործերը բաց տպագրությամբ։
Զբինե Հեյդան ծնվել է 1930 թվականի փետրվարի 2-ին Բոհեմիայի արևելքում գտնվող Գրադեց Կրալովե ոչ մեծ քաղաքում, որ գտնվում է Մորավիայի հետ սահմանի մետ։
2010 թվականի դեկտեմբերին՝ բելառուս բանաստեղծ և հասարակական գործիչ Վլադիմիր Նեկլյաևի ձերբակալությունից հետո, նրան է նվիրել «Այսպիսի հին խաղ․․․» բանաստեղծությունը։
Հոծ միջավայրի սեփական իմպուլսի մոմենտի, ինչպես նաև մակերևույթային և ծավալային ուժերի բացակայության դեպքում լարման թենզորի սիմետրիկ է, որը հետևանք է իմպուլսի մոմենտի հավասարակշռության հավասարման. Օրինակ առաձգականության տեսության և հիդրոդինամիկայի մեջ իդեալական հեղուկի լարման թենզորը սիմետրիկ է։
Դեկարտյան կոորդինատային համակարգում այդ ինը մեծությունների գրվում են աղյուսակի տեսքով, որի գլխավոր անկյունագծում գտնվում են լարման վեկտորների նորմալ բաղադրիչները երեք փոխուղղահայաց հարթակներում,որոնք անցնում են միջավայրի դիտարկվող կետով, իսկ մնացած դիրքերում — վեկտորների լարման շոշափող բաղադրիչները այդ հարթակներում։
Եթե այդ ուժերի պրոյեկցիաները առանցքների վրա նշանակենք -ով , ապա լարման թենզորի բաղադրիչների և մակերեսային ուժերի պրոյեկցիաների միջև տեղի կունենա հետևյալ կապը․
Նորվեգիայի քաղաքականության մեջ հայտնի դառնալով' 1989 թվականին պառլամենտական ընտրություններում Սոլհեյմն ընտրվեց Ստորտինգում, իսկ նրա կուսակցությունը լավագույն արդյունքներ ունեցավ' ստանալով 17 պատգամավորական մանդատ 10,1 % ձայներով։
Սակայն Սոցիալիստական ձախ կուսակցության հաջողությունները սկսեցին մարել, իսկ առաջնորդը քննադատության էր ենթարկվում «աջերին» հարելու համար' ձգտելով մտնել կառավարության «կանաչ-կարմիր» կոալիցիա Նորվեգիայի բանվորական կուսակցության և Կենտրոնական կուսակցության հետ։
Կուսակցության աջ և ձախ թևերի միջև տարաձայնություններն աճում են և 1997 թվականին Սոլհեյմը լքում է Սոցիալիստական ձախ կուսակցությունը, նրա փոխարեն ընտրվում է Կրիստին Հալվորսենը։
Վերջնական արդյունքում Սոլհեյմի խաղաղատար առաքելությունը հաջողությամբ չպսակվեց, և Ռաջապակսեի ղեկավարությունը վերսկսեց ռազմական գործողությունները' սկսելով Չորրորդ իսլամական պատերազմը։
2009 թվականին, երբ ղեկավարությունը հաղթանակ տարավ ՏՈՏԻ-ի նկատմամբ, Սոլհեյմը շարունակում է բարձրացնել մարդու իրավունքների և փոքրամասնությունների հարցերը, պնդելով, որ «Շրի Լանկան հեռու է խաղաղություն հաստատելուց», «կոնֆլիկտը լուծված չէ», իսկ «Շրի Լանկայի ղեկավարությունը պետք է ինքնավարություն տա թամիլներին»։
11 տարի պառլամենտական աշխատանքից հետո 2000 թվականին Սոլհեյմը նշանակվում է Նորվեգիայի Արտաքին գործերի նախարարության խորհրդատու' Շրի Լանկայում իրադրության գծով, որտեղ նրա երկիրը փորձում էր որպես միջնորդ հանդես գալ կղզում խաղաղ գործընթացի կարգավորման համար։
Սոլհեյմը հանդիպում է Շրի Լանկայի Արտաքին գործերի նախարարի և ԱՄՆ-ի պետքարտուղարի տեղակալ Նիկոլաս Բյորնսի հետ, որից հետո բանակցություններ է վարում Շրի Լանկայի նախագահ Մախինդա Ռաջապակսեի հետ և ուղևորվում է կղզու հյուսիս ՏՈՏԻ առաջնորդի և Անտոն Բալասինգամի մոտ։
Էրիկ Սոլհեյմ , նորվեգացի քաղաքական գործիչ, ներկայացնում է Նորվեգիայի Սոցիալիստական ձախ կուսակցությունը, 2007-2012 թվականներին շրջակա միջավայրի նախարար, 2005-2012 թվականներին' Միջազգային զարգացման նախարար։
2006 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Սոլհեյմը հայտարարեց, որ Շրի Լանկայի ղեկավարությունը և ՏՈՏԻ-ն համաձայն են «անպայման բանակցությունների», որը կկայանա Օսլոյում։
2000 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Գրիլլոն ամուսնացել է դերասանուհի Վենդի Մոնզիի հետ, որն ունեցել է սիրավեպ Դին Մարլերի հետ «Ուղղորդող լույսը» հեռուստասերիալում։
Մանդեսը սարսափում է երկու իրադարձություններից. նրանից, որ ամուսնացրել է ատաղձագործ Էնգստրանին ու նրա «փչացած կնոջը», և երկրորդ, որ աղախինը ստացել է հրաժարագին։
Մանկատան բացման նպատակներով ֆրու Էնելե Ալբինգը որոշում է ծախսել ամուսնու ողջ գումարը, որպեսզի որդու ժառանգությունը կազմի միայն այն գումարը, որը նա հավաքել ու խնայել է իր ամբողջ կյանքի ընթացքում։
Արքայազն Կառլոսն օգտվում է այդ առավելություններից, որոնց շնորհիվ Մոնակոյում կառուցվում է երկաթուղի, ինչը բավականին հեշտացնում է Ֆրանսիայի ու Իտալիայի հետ կապը։
Մոնակոյի հիասքանչ կլիման գրավում էր Հյուսիսային Եվրոպայի բնակիչներին, իսկ Մոնտե-Կառլո օպերային թատրոնի կառուցումով նա ցանկանում էր քաղաքը դարձնել տուրիստական կենտրոն։
Մոնտե-Կառլո օպերայի «Գարնյե սրահի» բացումը, որը կառուցվել էր Փարիզի Գրանդ օպերային թատրոնի «Գարնյե պալատի» ոճով, տեղի է ունենում 1879 թվականի հունվարին։
1880 –ականներին Մոնտե-Կառլո օպերան համաշխարհային հռչակ է ձեռք բերում ի շնորհիվ Ալբերտ արքայազնի կնոջ՝ Ալիս Հեյնի և թատրոնի տնօրեն նշանակված Ռաուլ Գյունսբուրգի ջանքերրի միավորման։
Մոնտե-Կառլո օպերային թատրոն , օպերային թատրոն Մոնակոյում, կառուցվել է 1870-ական թվականներին Կառլոս արքայազնի օրոք, ճարտարապետական նախագծի հեղինակն է Շառլ Գարնյեն, որն այս օպերայի կառուցումից քիչ ժամանակ առաջ ավարտել էր Փարիզի լեգենդար Գրանդ օպերայի կառուցումը։
Իր գոյության 120-ից ավելի տարիների ընթացքում այս թատրոնի բեմում տեղի են ունեցել համաշխարհային օպերայի ութսունից ավելի պրեմիերաներ, այդ թվում՝ Ջ. Պուչինիի «Ծիծեռնակ», Մ. Ռավելյայի «Մանուկը և կախարդանքը», Սեն-Սանսի «Դեյարինա» օպերաները և այլն։
Մոնտե-Կառլո օպերայում բալետի պատմությունը սկսվում է 1911 թվականից, երբ այստեղ սկսում են հանդես գալ Սերգեյ Դյագիլևի՝ մինչև այդ ռուսական բալետում հանդես եկող խումբը։
Իսկ 2016 թ․ հոկտեմբերին -ը հայտարարել է, որ աշխատածրագրի հրապարակումից սկսած՝ իր բջջային աշխատածրագրերը ներբեռնել են ավելի քան մեկ միլիարդ անգամ և կիրառել ավելի քան 30 միլիարդ անգամ։
Ընկերությունը հիմնադրվել է 1999 թվականին Բարթոնի և Ինգելբրեշտի կողմից, ովքեր սովորում էին Կալիֆոռնիայի համալսարանում , և Մուքրջիի կողմից, ով աշխատում էր լոնդոնյան «» ընկերությունում։
Ռիչ Ռիլին, ով պնդում է, որ 1998-1999 թթ․ պատահականորեն է ստեղծել գործիքաշերտը, !-ում ավելի քան 13 տարվա, իսկ որպես գործարար ու ինտերնետ-գործադիր ավելի քան 17 տարվա փորձից հետո 2013 թվականի ապրիլին միացավ -ին՝ նպաստելու ընկերության աճին։
Ի սկզբանե՝ 2002 թվականին, ծառայությունը մեկնարկվել էր միայն Մեծ Բրիտանիայում և հայտնի էր որպես «2580», քանի որ սա այն կարճ համարն էր, որը մարդիկ հավաքում էին իրենց բջջային հեռախոսից, որպեսզի ստանային երաժշտության մասին տեղեկություն Այնուհետև արդյունքը ստացվում էր տեքստային հաղորդագրության տեսքով, որը պարունակում էր կատարողի և երգի անունները։
Անվճար աշխատածրագիրը ավելի պարզեցրեց ծառայությունը՝ հնարավորություն տալով միանալ -ին և անմիջապես գնել երգը, եթե առկա էր - կապ (այդ ժամանակ, -ը թույլ չէր տալիս 3-ի միջոցով երաժշտություն բեռնել)։
ը կարող է ճանաչել ցանկացած աղբյուրից հեռարձակվող երաժշտություն՝ ռադիո, հեռուստացույց, կինոյում կամ ակումբում հնչող երաժշտություն, այն պայմանով, որ ետին պլանի աղմուկի բարձրությունը չխանգարի «աուդիո մատնահետքի» ընկալմանը, և որ տվյալ երգը -ի տվյալների պահոցում առկա լինի։
Ամառնայի ժամանակաշրջանի լավագույն ստեղծագործությունները, որոնք հրապարակ եկան Էխնաթոնի կառավարման երկրորդ կեսին, աչքի են ընկնում իրենց մարդկայնությամբ և ներթափանցվածությամբ, հագեցած են կյանքի իրական շնչով, համակված ներքին մեծ հմայքով։
Նոր կերպարների որոնումները կապված էին Էխնաթոնի՝ հին կանոններից հեռանալու և կյանքին մոտենալու, նոր արտահայտիչ միջոցներ և պատկերագրական լուծումներ գտնելու ձգտման հետ։