polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Փեթերիս Ստրադինշ , սրտի վիրաբույժ, Ստրադինշի անվան Ռիգայի համալսարանի դոցենտ և Պաուլս Ստրադինշի անվան կլինիկական համալսարանական հիվանդանոցի սրտի վիրաբույժության բաժնի ղեկավար, Լատվիայի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ
Սակայն հետպատերազմյան ժամանակահատվածում գաղափարական հալածանքները, որոնք պայմանավորված էին ստալինիզմով և Խորհրդային Միության արևմտյան ազդեցությունների դեմ վարած քաղաքականությամբ, Ստրանդիշը շուտով կորցրեց իր դիրքերը բժշկության և գիտության մեջ։
Սակայն, նրան թույլ էին տվել շարունակել աշխատել որպես պրոֆեսոր, և մինչև 1950 թվականը նա եղել է Լատվիայի գիտությունների ակադեմիայի փորձարարական բժշկության ինստիտուտի տնօրեն։
1940-ական և 1950-ական թվականներին նա հետազոտել է քաղցկեղը և Խորհրդային Միությունում առաջինն էր, որ օգտագործել է նիտրոֆուրանային ֆուրացիլին և տիոտեռա պատրաստուկները որպես քիմիաթերապիա։
Նրան բանտից ազատ արձակեցին, սակայն իր սկզբունքային հայացքների համար ազատվեց Ռիգայի քաղաքային երկրորդ հիվանդանոցի տնօրենի պաշտոնից և 1942 թվականից հեռացվեց Քաղցկեղի հիվանդանոցի գիտական ղեկավարի պաշտոնից, նաև ուռուցքաբանության հիվանդանոցից, որտեղ նա փորձում էր հոգեկան հիվանդներին փրկել։
Միությունը, որը ներառում էր հակաքազցկեղային, հակապալարախտային և վեներոլոգիական հիվանդությունների բաժիններ, ուներ առողջարաններ և կազմակերպում էր առողջապահության և ժողովրդագրության հարցերի վերաբերյալ ցուցահանդեսներ։
1925 և 1926 թվականներին վերապատրաստվել է ԱՄՆ-ում, Անգլիայում, որպես գիտաշխատող և Լատվիայի առաջինն էր, որ Ռոքֆելլերի հիմնադրամի կրթաթոշակի է արժանացել։
1919 թվականին Ստրադինշը իր գործընկերներ Ն. Ն. Յելանսկիի, Ի. Ռ. Պետրովի և մյուսների հետ միասին Խորհրդային Ռուսաստանում առաջինն էին, որ պատրաստեցին արյան ստանդարտ շիճուկ արյան փոխներարկման համար։
1927 թվականին Լատվիայի համալսարանում նա պաշտպանել է իր երկրորդ թեկնածուական ատենախոսությունը «Այսպես կոչված ինքնաբուխ գանգրենայի պատճառագիտությունը, կլինիկական առանձնահատկությունները և բուժումը» ։
Սովորել է տեղի գյուղական դպրոցներում, Եկաբպիլսի Առևտրի ուսումնարանում, Դուբուլտիի մասնավոր գիմնազիայում, իսկ 1914 թվականին ոսկե մեդալով ավարտել է Ռիգայի Ալեքսանդրյան գիմնազիան։
1914 թվականից մինչև 1919 թվականը Պաուլս Ստրադինշը սովորել է Պետրոգրադում, Ս. Մ. Կիրովի անվան Ռազմաբժշկական ակադեմիայում, որտեղ նրա ղեկավարն է եղել Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Իվան Պավլովը։
Պաուլս Իվանովիչ Սրադինշ կամ Պավել Ստրադինշ , լատվիական վիրաբույժ, ուռուցքաբան, Լատվիայի ԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս , ԽՍՀՄ ԲԳԱ թղթակից անդամ , Լատվիայի համալսարանի պրոֆեսոր և Ռիգայի բժշկական համալսարանի պրոֆեսոր, որն այժմ կրում է նրա անունը։
1944-1946 թվականներին Ստրանդիշը եղել է իր հիվանդանոցում Բժշկական ֆակուլտետի դեկան, 1944-1947 թվականներին՝ կլինիկական հիվանդանոցի գլխավոր բժիշկ, 1945-1948 թվականներին Առողջապահության նախարարության Բժշկության գիտական խորհրդի նախագահ, ինչպես նաև Լատվիական ԽՍՀ գլխավոր վիրաբույժ և գլխավոր ուռուցքաբան։
Պաուլս Ստրադինշը գերազանցությամբ ավարտել է Ռիգայի Ռազմաբժշկական ակադեմիան և հետագայում Հոսպիտալային վիրաբուժության կլինիկայում կատարելագործել է գիտելիքները և պրոֆեսոր Սերգեյ Ֆեոդորովի ղեկավարությամբ պաշտպանել է «Ծայրամասային նյարդային համակարգի վնասվածքներ և դրանց բուժում» թեմայով բժշկական գիտությունների դոկտորի թեկնածուական ատենախոսությունը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ստրադինշը Ռուսական արևմտյան ճակատում և Իրանում ռազմական բժիշկ է եղել, որից հետո Վլադիվոստոկում վիրաբուժական բաժնի պետ։
Իր ատենախոսությունում նա ներառել է 862 պացիենտների վերջույթների վնասվածքների տրոֆիկական, սեկրետորային և վազոմատորային խախտումների տվյալները, ինչպես նաև վիրաբուժական և ոչ վիրաբուժական բուժման մեթոդները։
Ռոզալին Սասմեն Յալոուն ծնվել է 1921 թվականի հուլիսի 19-ին Նյու Յորքում' հրեա ներգաղթյալներ Սիմոն Սասմենի և Կլարա Ցիպպերի ընտանիքում, ովքեր աշխատում էին փաթեթավորման առևտրի բնագավառում։
Ռոզալին գիտեր, որ ոչ մի ինստիտուտ կնոջը չի ընդունի, և նա որպես մեքենագրուհի աշխատանքի է անցնում Կոլումբիայի համալսարանում, այնուհետև ստանձնում է քարտուղարի պաշտոն։
Ատենախոսությունը պաշտպանելուց հետո աշխատել է Բրոնքսի հիվանդանոցի վետերանների գործերով վարչությունում, որտեղ Սողոմոն Բերսոնի հետ համատեղ մասնակցել է արյան կենսաբանական բաղադրիչների ռադիոիզոտոպային մեթոդի մշակմանը։
Մշակված ռադիո իմմունոլոգիական մեթոդը լայն կիարռում է գտել արյան մանր այլ բաղադրիչների հետ, ինչպիսիք են հորմոնները, վիտամինները, ֆերմենտները, որոնք նախօրոք չեն չափվել արյան ցածր խտության պատճառով։
Արվեստագիտության թեկնածու է, Իլյա Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտի պրոֆեսոր, Ռուսաստանի Դաշնության արվեստի վաստակավոր գործիչ, Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր նկարիչ։
Նրա աշխատանքներից են «Գյուղական ուսուցչուհի» , «Լուղարկորդ» , «Շրջանային կենտրոնում» , «Սիբիրի դոմնաներ», «Նավաստու սենյակ», «Ագրոնոմ Ե. Բելոուսովի դիմանկարը» , «Գրքի շուկա» , «Էվենկ կինը երեխայի հետ» , «Շաբաթօրյակ։
Կռվել է Լենինգրադի ռազմաճակատում, ծառայել է ծովային բրիգադի զորամասերում Սինյավինոյի մոտ, մասնակցել է Լենինգրադի շրջափակման ճեղքմանը, Մերձբալթիկայի ազատագրմանը, երեք անգամ վիրավորվել։
Իգոր Ռազդրոգինը պարգևատրվել է Փառքի երրորդ աստիճանի շքանշանով, Հայրենական պատերազմի առաջին աստիճանի շքանշանով, «Լենինգրադի ազատագրման համար», «Գերմանիայի նկատմամբ տարած հաղթանակի համար» մեդալներով, Նախիմովի մեդալով։
Զորացրվելուց հետո՝ 1946 թվականին, ընդունվել է Լենինգրադի Իլյա Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտի գեղանկարչության ֆակուլտետ, որտեղ սովորել է Բորիս Ֆոգելի, Սեմյոն Աբուգովի, Հենրիխ Պավլովսկու, Միխայիլ Պլատունովի, Ալեքսանդր Զայցևի մոտ։
Իգոր Ալեքսանդրովիչ Ռազդրոգին , ռուս գեղանկարիչ, գրաֆիկ և մանկավարժ, արվեստագիտության թեկնածու, պրոֆեսոր, Ռուսաստանի Դաշնության արվեստի վաստակավոր գործիչ, Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր նկարիչ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության (մինչև 1992 թվականը՝ ՌՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն) անդամ։
Իգոր Ռազդրոգինի աշխատանքները պահվում են Ռուսական պետական թանգարանում, Տրետյակովյան պատկերասրահում, այլ թանգարաններում ու մասնավոր հավաքածուներում Ռուսաստանում, Կորեայում, Ֆինլանդիայում, ԱՄՆ-ում, Չինաստանում, Մեծ Բրիտանիայում, Ավստրիայում, Ֆրանսիայում ու այլ երկրներում։
Տերմինը օգտագործվում է մաթեմատիկական ծրագրավորման, գործույթների հետազոտման, գծային ծրագրավորման, վիճակագրական որոշումների տեսության և մաթեմատիկայի այլ ճյուղերի համար, առաջին հերթին կիրառական բնույթի, թեև օպտիմալացման նպատակը կարող է լինել մաթեմատիկական խնդրի լուծումը։
Ի տարբերություն օբյեկտիվ ֆունկցիա օպտիմալացման գծային ֆունկցիայի,հնարավոր է միայն ներկայությամբ սահմանափակումների մի համակարգի գծային իրավահավասարության կամ անհավասարությանը։
1822թ. սկսվեցին քննարկումներ թանգարան ստեղծելու անհրաժեշտության վերաբերյալ, սակայն 1860 թ. հոկտեմբերի 6-ին քաղաքային իշխանությունը թանգարանի բացման որոշում կայացրեց այն շենքում, որտեղ տեղակայված էր գրադարանը։
Ի սկզբանե՝ դ., որոշվել էր թանգարանը դարձնել միմիայն գեղարվեստի, սակայն թանգարանի բացումից հետո՝ 1903թ. էքսպոզիցիաներից բացի ընդգրկեցին նաև հնագիտական հավաքածուներ, որոնք գտնվել էին Կլերմոն-Ֆերրանոյի շրջակայքում։
Գեղարվեստի հավաքածուները, որոնք 20-րդ դարի վերջում տվեցին նոր բացված Ռոժե-Կիյո գեղարվեստի թանգարանին տարածք ազատեցին հնագիտական հավաքածուների, և հետագայում նաև գորգերի և տեքստիլ արտադրանքի ցուցադրման համար։
1-ին հարկն ամբողջությամբ նվիրված է հնագիտությանը, իսկ նկուղում ստեղծված կլիմայական պայմաններում պահպանվում է հավաքածու միմիայն գալլո-ռոմանական նվիրաբերության առարկաներից , որոնք գտնվել են հնագիտական պեղումների ժամանակ, Շամալեռ կոմունայի մոտակայքում։
Բարգուենի թանգարան , տեղակայված է ֆրանսիական Կլերմոն-Ֆերրան քաղաքում , այն շատ մոտ է համալսարանի ռեկտորատին, Անրի-Լեկոկա այգուն և Անրի Լեկոկայի բնագիտական թանգարանին։
Պատերազմի ընթացքում մարշալներն հիմնականում զբաղեցնում էին գլխավոր զորահրամանատարների պաշտոնները, իսկ առավել աչքի ընկնող հրամանատարներին, պատերազմի ընթացքում նույնպես շնորհվում էին մարշալի կոչումներ։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտին, գրեթե բոլոր ռազմաճակատների հրամանատարները մարշալներ էին (բացառությամբ Իվան Պետրովից, Մաքսիմ Պուրկաևից և Իվան Տյուլենևից)։
Դմիտրի Ուստինովը նույնպես կապ չուներ զորքերի հրամանատարության հետ և նրան կոչումը շնորհվել էր ի պաշտոնե , ինչպես դա արվել էր Ստալինի և Նիկոլայ Բուլգանինի դեպքում։
ԽՍՀՄ մարշալի կոչումը մտցվել է 1935 թվականի սեպտեմբերի 22-ին' ԽՍՀՄ Կենտրոնական գործադիր կոմիտեի և ԽՍՀՄ ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի որոշումով։
Խորհրդային Միության մարշալի կոչմանը հավասարազոր էր Խորհրդային Միության նավատորմի ծովակալի կոչումը, իսկ որոշ զորատեսակներում' Զորատեսակների գլխավոր մարշալի կոչումը (հրետանու մարշալ, ավիացիայի մարշալ, զրահատանկային զորքերի մարշալ, ինժեներական զորքերի մարշալ և այլն)։
Նրանցից 36-ը իրական զինվորականներ էին, իսկ 5-ը' քաղաքական գործիչներ, ովքեր զբաղեցնում էին զինվորական պաշտոններ (Իոսիֆ Ստալին, Լավրենտի Բերիա, Նիկոլայ Բուլգանին, Լեոնիդ Բրեժնև, Դմիտրի Ուստինով)։
Խորհրդային Միության մարշալ , անհատական զինվորական կոչում, որն հետագայում շնորհվել է նաև բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի բարձրաստիճան հրամանատարական կազմին, իսկ 1946 թվականից' ԽՍՀՄ Զինված ուժերի հրամկազմին։
Երաժշտական կոլեկտիվը ձևավորվել է 1936-1938 թվականներին Բաշկիրական Խորհրդային Սոցիալիստական Ինքնավար Մարզի միացյալ թատրոնների երաժշտա-էստրադային բյուրոյին կից, բաշկորական թատերական ուսումնարանի բալետի բաժնի և սիրողական բալետի ուսանողներից։
Միակ երաժշտական թիմն է, որ արժանացել է Սալավատ Յուլաևի անվան մրցանակի «բաշկորական մասնագիտական պարարվեստում բարձր կատարողական արվեստի զարգացման և առաջխաղացման մեծ ավանդի համար»։
Երբ նախագահ՝ Ջեյմս Սոյերը տեղափոխվում է ստորգետնյա ապաստարան, պարզվում է, որ ահաբեկչական գործողությունները ղեկավարում էր անվտանգության ղեկավարը՝ Մարտին Ուոկերը։
Պենտագոնի օպերատիվ շտաբը հավաքվում է և եզրակացնում, որ Մարտին Ուոկերն այդ արարքը կատարել է իր որդու վրեժը լուծելու համար, ով մահացել էր Իրանում՝ ռազմական առաքելություն կատարելիս։
Մեջբերելով Վուդրո Վիլսոնին. «Գրիչն ավելի հզոր է, քան՝ սուրը»՝ Սոյերը գրիչով հարվածում է նրան, բայց չի հաջողվում կանգնեցնել Ուոկերին։
1918 թվականի մայիսին, 27 տարեկանում ծառայության մեջ ստացել է փոխգնդապետի կոչում, իսկ նույն թվականի հոկտեմբերին դարձել է Բրիտանական բանակի բրիգադային ամենաերիտասարդ գեներալը։
1917 թվականի հունիսին պարգևատրվել է «Հանուն գերազանց ծառայության» շքանշանով, նույն թվականի հուլիսի 18-ին ստացել է շքանշանի առաջին շերտաձողը, 1918 թվականի մայիսի 13-ին՝ երկրորդը, իսկ 1918 թվականի դեկտեմբերի 2-ին՝ երրորդը։
Եղել է 1919 թվականի Փարիզի խաղաղության կոնֆերանսի՝ բրիտանական պատվիրակության կազմի մեջ, որտեղ իր աշխատանքի համար դարձել է Բրիտանական կայսրության շքանշանի կոմանդոր։
Ջեքսոնի կյանքի մասին պիեսը՝ «Ստրոդ-Ջեքսոն» , Մայք Հոդդի և Ջեք Թորինգթոնի հեղինակությամբ, բեմադրվել է 1979 թվականին լոնդոնյան ’ թատրոնում։
Իր երաժշտական կրթությունն ստացել է Դոբրիչում գտնվող Սուրբ Կլիմենտ Օխրիդացու անվան արվեստների դպրոցում' ավարտելով ջութակի և ժողովրդական երգեցողության դասընթացները։
2012 թվականի ամռանը Պրեսլավան կատարել է իր առաջին արտասահմանյան համերգային շրջագայությունը' ուղևորվելով ԱՄՆ, որտեղ ելույթներ է ունեցել բուլղարական համայնքի համար' ամերիկյան հինգ քաղաքներում։
Պրեսլավան այն առաջին փոփ-ֆոլկ կատարողներից մեկն էր, ով մեկ այլ բուլղար երգչուհու' Անդրեայի հետ միասին ելույթ է ունեցել Ռուսաստանում, Կրեմլում կայացած « » երաժշտական շոու-հաղորդման ժամանակ' երգելով Արմենչիկի երաժշտությամբ ստեղծված «» երգը։
2014 թվականին Պրեսլավան թողարկել է « » երգի տեսահոլովակը, իսկ ապրիլին ձայնագրել է « » երգը, որը դրանից երեք տարի առաջ հունարեն լեզվով կատարել էր Դեսպինա Վանդին։
1991 թվականի մայիսի 13-ի վաղ աոավոտյան ադրբեջանական օմոնականներն ու ԽՍՀՄ ՆԳՆ ներքին զորքերի ստորաբաժանումներն իրենց տրամադրության տակ գտնվող զրահամեքենաներով պաշարել են Հադրութի շրջանի մի շարք գյուղեր, այդ թվում՝ Քարագլուխը։
1991 թվականի հունիսի 3-ին Ջաբրայիլի շրջանի Մազրա գյուղի կողմից ինքնաձիգներով զինված մի խումբ ադրբեջանցիներներխուժել են Քարագլուխ գյուղ և կրակ բացել բնակիչների ուղղությամբ։
1991 թվականի մայիսի 15-ին Քարագլուխ գյուղից բռնի կերպով ադրբեջանաբնակ Ջրական են տեղափոխվել բրիգադավար Շ. Աթայանը, հանդապահներ Հ. Ստեփանյանն ու Յու. Գասպարյանը։
1903 թվականից Անդրկովկասի հայության շրջանում ծայր է առնում Սասունի ապստամբներին օգնելու նպատակով մարտական և զինատար խմբեր կազմավորելու և Սասուն առաքելու գործընթացը, որին անմիջական մասնակցություն ունենալու համար Օնիկ Նևրուզը 1903 թվականին անցնում է Կարս' դառնալով Սասուն մեկնող «Շանթ» զինատար խմբի հրամանատարը:
1903 թ. սեպտեմբերի 10-ին Կարսի Տեոլպենքլի գյուղում տեղի է ունենում «Կայծակ» և «Շանթ» մարտախմբերի ռազմական խորհուրդների միացյալ խորհրդաժողով, ուր վերջնականապես ճշտգրտվում են Սասուն մեկնելու ստույգ օրն ու ուղիները:
Սեպտեմբերի 18-ի գիշերվա ժամը 3-ին զինախումբը գետանցում է Արաքսը և ուղղություն վերցնում դեպի Բոցիկի լեռները' հանդիպելու նույն օրը սահմանն անցած Խանի հեծելախմբին:
Զինախմբի մյուս մասը Նևրուզի առաջնորդությամբ, շարժվելով վերջիններիս հետևից, պետք է մի փոքր դադար առներ Յուզվերան գյուղում, ապա շարունակեր առաջ ընթանալ նախանշված երթուղով:
Մինչև երեկո տևած կռվի ընթացքում հայդուկներից 7-ը զոհվում են, իսկ թշնամին, տալով զգալի կորուստներ, լքում է մարտադաշտն ու հայդուկների տնօրինությանն է թողնում զգալի քանակությամբ զենք ու զինամթերք:
Քանի որ այլևս հնարավոր չէր առաջ շարժվել դեպի Սասուն, ուստի խումբը որոշում է վերադառնալ ռուս-թուրքական սահման, որն ընդամենը 20 կմ էր հեռու մարտադաշտից:
Սակայն, դեպի ռուսական սահմանը շարժվելիս զինախումբը բախվում է թնդանոթներով զինված թուրքական մեծաքանակ զորքի և քրդական աշիրեթների հետ և մինչև վերջ մարտընչելով' խմբի գրեթե բոլոր անդամները, որոնց թվում՝ նաև Օնիկ Նևրուզը, զոհվում են:
Նա անդամագրվում է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության Ռոդոսթոյի նորաստեղծ կառույցին, այնուհետև ձեռնամուխ է լինում տեղի ՀՅԴ կառույցի հզորացման և հայության զինման գործին:
Ոստիկանության հետապնդումներից խուսափելով՝ Օնիկ Նևրուզը 1896 թվականին անցնում է Ռումինիա, որտեղ բացում է մի փոքրիկ ճաշարան՝ իր ապրուստը հոգալու համար:
1901 թվականին Օնիկ Նևրուզը միանում է հայ-մակեդոնական հայդուկային մի միացյալ խմբի, որը 1901 թ. հունիսի 6-ին Ադրիանապոլսում հարձակում է գործում Մուստաֆա բեյի ագարակի վրա' այստեղ հյուր գտնվող Էդիրնեյի վալիին գերի բռնելու համար, որպեսզի թուրքական կառավարությունից որպես փրկագին պահանջեն հայ և բուլղար մի քանի հեղափոխականների ազատ արձակումը և որոշ գումար կորզեն:
1902 թվականին Օնիկ Նևրուզը ՀՅԴ հիմնադիր-անդամ Քրիստափոր Միքայելյանի հանձնարարությամբ անցնում է Կովկաս, ակտիվորեն մասնակցում «Փոթորիկ» գործին, որի նպատակն էր ահաբեկման ճանապարհով հայ ազատագրական պայքարի համար դրամ կորզել հայ մեծահարուստներից, որը ոչ միշտ է, որ անցնում էր առանց միջադեպի:
Տատյանա Կոպնինայի հետ միասին ինստիտուտն ավարտել են Եվգենյա Անտիպովան, Վալենտին Բերնադսկին, Լյուբով Վալևան, Անատոլի Վասիլևը, Նինա Վեսելովան, Օլգա Դեսնիցկայան, Մարիա Դոբրինան, Եկատերինա Եֆիմովան, Վյաչեսլավ Զագոնեկը, Վլադիմիր Զախաոտինը, Ալեքսանդրա Լևուշինան, Նիկիտա Մեդովիկովը, Նիկոլայ Մուխոն, Լեոնիդ Պետրովը, Ալեքսանդր Պուշնինը, Եֆիմ Ռուբինը, Ալեքսանդր Սոկոլովը, Յուրի Տուլինը, Բորիս Խարչենկոն ու այլք, ովքեր հետագայում դարձել են հայտնի նկարիչներ։
1961 թվականին ծնվել է նրանց դուստրը՝ Նատալյա Ալեքսանդրովնա Պուշնինան, ով 1989 թվականին ավարտել է Լենինգրադի Ի. Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտն ու դարձել գեղանկարիչ։
Այդ հաջողության շնորհիվ նա որպես հիմնական ժանր ընտրել է դիմանկարը, իսկ գլխավոր թեման՝ մանկական ու պատանեկան դեմքերը, երիտասարդ ժամանակակցի աշխարհը։
Իր աշխատանքներում Կոպնինան ձգտել է փոխանցել իր հերոսների բնավորությունն ու տրամադրությունը ոչ միայն դեմքի արտահայտության, աչքերով ու մանկական միմիկայով, այլև նրա կեցվածքի, բնորոշ հայացքի, գլխի թեքության ու հագուստի դետալների միջոցով։
Դիտողականությունն ու իր հերոսի նկատմամբ անկեղծ հետաքրքրությունը բացատրում են Տատյանա Կոպնինայի գեղանկարչության ևս մեկ կարևոր որակ. ստեղծված կերպարներում աննկատ, սակայն պարզորո առկա է ժամանակը, դարաշրջանը, որին պատկանում է հերոսը։
Այդպիսին են ցուցահանդեսներում ներկայացված «Լեսգաֆտ Ցյան Լի-խուայի անվան ինստիտուտի ուսանողուհու դիմանկարը» և «Ասպիրանտուհու դիմանկարը» , «Ուսանողուհի Ն. Յակիմովայի դիմանկարը» , «Աղջիկներ» , «Սահադաշտում» , «Վոլոդյա Սինեգուբովի դիմանկարը» , «Նատաշա» , «Աղջիկ» և այլ նկարներ։
Ավելի քան երեսուն տարի դասավանդել է Լենինգրադի Իլյա Ռեպինի անվան գեղանկարչության, քանդակագործության ու ճարտարապետության ինստիտուտին կից Գեղարվեստի միջնակարգ դպրոցում ։
Տատյանա Վլադիմիրովնա Կոպնինա (, 11 նոյեմբերի, 1921, Կրասնոյարսկ, ՌՍՖՍՀ – 6 մարտի, 2009, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսաստանի Դաշնություն), ռուս նկարչուհի, գեղանկարիչ, մանկավարժ, Սանկտ Պետերբուրգի նկարիչների միության (մինչև 1992 թվականը՝ ԽՍՖՍՀ նկարիչների միության Լենինգրադի կազմակերպություն) անդամ։
Հետագա տարիներին Դիսսեպոլոն շարունակել է ճանաչում ձեռք բերել և 1935 թվականին գրել է «» երգը, որի բառերը ոչ միայն արտացոլում էին դարաշրջանի քաղաքական մթնոլորտը, այլև գրեթե կանխատեսում էր դրա ապագան։
Յոնփյոնգ, լեռնադահուկային առողջարան, որը գտնվում է Փհենչհանում, որտեղ անցկացվելու են 2018 թվականի Ձմեռային օլիմպիական խաղերը, և որտեղ Կորեայի ամենաշատ ձյունն է լինում ։
Առողջարանը պատկանում է Մուն Սոն Մյոնուին և համարվում է Հարավային Կորեայի բնակչության «Մեքքան» , որտեղ իրենց սպորտային մրցույթներին ներկա էին լինում շատ հայտնի անձինք։
Առողջարանում անցկացվում են միջազգային շատ միջոցառումներ , մասնավորապես՝ լեռնադահուկային սպորտի մրցույթներ՝ սլալոմի , բիաթլոնի , սպրինտի, սնոուբորդի մրցույթներ , որոնց ներկա էին մարզիկներ 42 երկրից, ինչպես նաև տեղի ունեցան Ձմեռային մարզաձևերի ազգային փառատոնը , որը կազմակերպել էր Կորեայի Հանրապետության սպորտի , զբոսաշրջության և մշակույթի նախարարությունը ։
Ձմեռային մարզաձևերի ազգային 90-րդ փառատոնի բացման արարողության ժամանակ, որը տեղի ունեցավ Յոնգփյոնգ լեռնադահուկային բազայում, շնորհավորական խոսքով հանդես եկան Կանվոնդոյի նահանգապետը և մասնակցեց Ադրբեջանի սպորտի և մշակույթի նախարարը ։
Լեռնադահուկային հանգստավայրի կառուցման գործում օտարերկրացիրները ունեցել են իրենց ներդրումը, որը մոտավոր կազմում էր 84 մլն ամերիկյան դոլար , դեռևս նախատեսվում էր ներդնել 50 մլն դոլար։
2007 թվականին Յոնգփյոնգ առողջարան այցելել էր մշակույթի նախարարի տեղակալը, Հարավային Կորեայի հանրապետությունում սպորտը և զբոսաշրջությունը ուսումնասիրելու նպատակով նախապատրաստական աշխատանքներ են տարվում Ձմեռային օլիմպիական խաղերի համար։
2004 թվականին ընկերությունը կազմակերպեց առաջին Ասիական բիաթլոնի առաջնությունը իր լեռնադահուկային բազայում, բացման արարողության ժամանակ մասնակցում էին ավելի քան 110 կառավարական պաշտոնյաներ։
1936 թվականին Ստան Յոան Պատրաշը կատարելագործել է իր ոճը. գերեզմանաքարերը դարձրել են ավելի նեղ, և նա խորաքանդակները նկարել է բնական պիգմենտներից ստացված վառ գույներով։
1935 թվականին Ստան Յոան Պատրաշը գերեզմանաքարերի վրա սկսել է քանդակել փոքր բանաստեղծություններ գրված առաջին դեմքով' հեգնական բանաստեղծություններ քերականական սխալներով, շատ մոտ տեղացիների արխայիկ լեզվին։
Ռոբերտո Սանչես-Օկամպո (, , առավել հայտնի է իր գեղարվեստական անուններով՝ Սանդրո/Սանդրո դե Ամերիկա , Խիտանո , Արգենտինյան Էլվիս), արգենտինացի երգիչ և դերասան։
Դպրոցական տարիներին Սանդրոն ընդօրինակում էր ռոքնռոլի արքա Էլվիս Փրեսլիին, իսկ ավել ուշ նա ստեղծեց իր իսկ ոճը, որը նրա կարիերայի սկիզբը դրեց, և Սանդրոն դարձավ իսպանալեզու ռոք երաժշտության առաջին կատարողը ։
5 օր անց կայացած մամլո ասուլիսում նրա բժիշկները հայտնեցին, որ Սանդրոն գտնվում է ինտենսիվ խնամքի ներքո, շնչում է առանց շնչադիմակի և դանդաղ ապաքինվում է։
Սակայն 2010 թվականի հունվարի 4-ի երեկոյան սեպտիկական շոկից, միջընդերքի իշեմիայից և տարածված ներանոթային մակարդումից Սանդրոն մահացավ Մենդոսայի իտալական հիվանդանոցում։
1990-ական թվականներին Սանդրոն շարունակեց թողարկել երաժշտական ալբոմներ և բեմում կրկին հայտնվեց 1993 թվականին նոր շոուով, որը ներկայացվեց Բուենոս Այրեսի հեղինակավոր Գրան Ռեքս թատրոնում։
Սանդրոյի երգերը ձայնագրել են այնպիսի միջազգային երգիչներ, ինչպիսիք են Շիրլի Բեսին, Լայզա Մինելլին, Բերտ Բակարակը, Դալիդան, Շիռլի Մակլեյնը, Տոտո Կուտունյոն, Նենսի Ուիլսոնը, Մերի Հոփքինը, Լորեդանա Բերտեն, Ումբերտո Տոցցին, Ժիլբեր Բեկոն, Միլվան, Խուլիո Իգլեսիասը, Խոսե Լուիս Ռոդրիգեսը և Էնգելբերտ Համփերդինքը։
1906 թվականին ընդունվել է Պաժերի կորպուս, որն ավարտելուց հետո 1909 թվականի օգոստոսի 6-ին ծառայության է անցել Կազակական գնդի լեյբ գվարդիայում, որպես կամեր-պաժ խորունժ։
1916 թվականի մայիսի 29-ին ստացել է ենթաեսաուլի կոչում, 1916 թվականի հոկտեմբերի 18-ին նշանակվել Դոնի զորքերի վարչական ատամանի համհարզ, 1917 թվականի հուլիսի 10-ին' Կազակական գնդիլեյբ գվարդիայի 2-րդ հարյուրյակի հրամանատար, նույն թվականի սեպտեմբերի 19-ին «երկարամյա ծառայության համար» ստացել է եսաուլի կոչում։
Առաջին համաշխարհային պատերազմին մասնակցել է Կազակական գնդի լեյբ գվարդիայի կազմում, 1915 թվականի հունվարի 15-ին վիրավորվել է, պարգևատրվել է Գեորգիևյան զենքով։
Խմբում ներառված են Սընու , Սընսիկը , Չանը , Սեջուն , Հանսեն , Բյոնչանը , Սուբինը , որոնց դեբյուտը կայացել է 2016 թվականի նոյեմբերի 9-ին՝ թողարկելով « » մինի ալբոմը։
Մահվանից առաջ նա հետաքննում էր այն փաստը, թե ինչպես է Թուրքիայի զինված ուժերին պատկանող 100 000 միավոր զինամթերքը հայտնվել Իրաքի քրդերի առաջնորդ Ջալյալ Թաալաբանի ձեռքում։
1993 թվականի հունվարի 8-ին «Ջումհուրիյեթում» Մումջուն տպագրել էր հոդված, որտեղ նշել էր, որ շուտով գիրք կտպագրի, որտեղ կբացահայտի քուրդ զինյալների և թուրքական հատուկ ծառայությունների միջև եղած գաղտնի կապերի մասին։
Որոշ ժամանակ անց, քննիչին ծանուցագիր է գալիս, որտեղ նշվում էր, որ բոլոր ձերբակալվածներին բաց թողնեն, քանի որ նրանցից մեկը հանդիսանում է -ի գործակալ։
Գյուղի ոչնչացման համար հետևակային մարտական կազմավորումների երեք կրակակետերի, տրանսպորտային միջոցների, հակատանկային ատրճանակի, 20 թշնամու զինվորների և սպաների համար պարգևատրվել է «Արիության համար» մեդալով ։
1944 թվականին Բոնդարևը կռել է Կարմիր դրոշի 121-րդ շարքերում, Ռիմ-Կիև հետևակային դիվիզիայում Լեհաստանում, և Չեխոսլովակիայում դարձել ՍՄԿԿ-ի անդամ 1944 թվականին։
Հոկտեմբերին նա ուղարկվում է Չկալովսկիի հրետանային դպրոց ավարտելուց հետո 1945 թվականի դեկտեմբերին հայտարարվում է, որ պիտանի է ծառայությանը և ազատվում է վերքերից։
Գրել է մի շարք պատմվածքներ, դրանցից են ' «Ուշ երեկոյան» , «Երիտասարդների հրամանատար» , «Այն գումարտակներն են խնդրել ազատել» , «Վերջին հազարամյակին» , «Բարեկամները» ։
Իր վեպերի պատճառով 20-րդ դարի 70-ական թվականներին գրողը ծանր մտածելով Խորհրդային Միության և Ռուսաստանի ճակատագրի մասին ակնկալում էր պատճառները փլուզումից հետո, հետագա արտացոլումը հասարակության վրա, վտանգների մասին հարմարվողականությունը, ճակատագրական պահերը անձնական և սոցիալական հասարակության մեջ։
Բոնդարևը դարձել է Գերագույն Ազգությունների խորհրդի ԽՍՀՄ-ի 11-րդ գումարման կողմից և Չերքեզիայում ինքնավար մարզի պատվիրակ Համամիութենական գիտաժողովի ՍՄԿԿ-ի անդամ։
Յուրի Վասիլևիչ Բոնդարևը ծնվել է 1924 թվականի մարտի 15-ին Օրենբուրգ նահանգի Օրսկ քաղաքում' Բոնդարև Վասիլյա Վասիլևիչի և Բոնդարեև Կլավդիի Իոսիֆովնի ընտանիքում։
1942 թվականի ամռանը շինարարության ավարտից հետո 10-րդ դասարանի ավագ դպրոց է ուսումնասիրվել և ուղարկվել 2-րդ հետևակային գունդը, որը տարհանվել է Ակտոբեի քաղաքը։
1995 թվականին իտալացի լեռնագնացներ Ֆաուստո դե Ստեֆանին, Մարկո Գալեզին և Սիլվիո Մոնդինելին հարավարևմտյան մասում գտել են մարմին, որը ենթադրվում է, որ պատկանում է Վանդա Ռուտկևիչին։
Սակայն իտալացի լեռնագնացների գտած մարմինն ավելի մանրամասնությամբ կատարված հետազոտությունները փաստում են այն մասին, որ մարմինը հավանաբար պատկանել է բուլղարացի լեռնագնաց Յորդանկա Դիմիտրովային, ով մահացել է 1994 թվականի հոկտեմբերին Կանչենգաջիի հարավարևմտյան հատվածում։
1978 թվականի հոկտեմբերի 16-ին նա դարձել է երրորդ կինը, առաջին լեհ և առաջին եվրոպացին, ով բարձրացել է Էվերեստի գագաթը, իսկ 1986 թվականին՝ առաջին կինը, որը բարձրացել է Չոգորի լեռը՝ բարձրությամբ երկրորդ լեռնագագաթն աշխարհում (լեռանգնացության ընթացքում կորցրել է իր երկու թիմակիցներին՝ Լիլիանին և Մորիսին)։
2011 թվականի հուլիսին Ճապոնիայի բոլոր հեռուստաալիքները պետք է անցնեին թվային ֆորմատի, բայց «Տոկիո հեռուստաաշտարակ»ը բավական բարձր չէր, որպեսզի փոխանցում իրականացներ երկնաքերների վերին հարկերում, ուստի կառուցվեց ավելի բարձր աշտարակ — Տոկիոյի Երկնային ծառը։
Տոկիո «Երկնային ծառ» , հեռուստատեսային աշտարակ Ճապոնիայի մայրաքաղաք Տոկիոյի Սումիդա շրջանում, ամբողջ աշխարհում ամենաբարձր հեռուստաաշտարակը։
Թողարկումից հետո «» սինգլը զբաղեցրել է առաջին հորիզոնականը 13 երկրների (ԱՄՆ, Արգենտինա, Բրազիլիա, Վիետնամ, Ֆիլիպիններ, Մալազիա, Սինգապուր, Ինդոնեզիա, Սալվադոր, Չիլի, Նոր Զելանդիա, Ավստրալիա և Բոլիվիա) -ի հիթ շքերթում։
2012 թվականից մինչ 2014 թվականը Սո Մինը համարվել է ճապոնական խմբի անդամ, գործակալության առաջնորդությամբ, թողարկելով « » , « » սինգլները, հայտարարվել է, որ խումբը լուծարվում է 2014 թվականին, հետագա առաջնաելույթի ծրագրերով, որպես նոր խմբի անդամ։
2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ին խումբը թողարկել է իր առաջին ծրագրային սինգլը, «, » անվանումով, Հո Յանգ Ջիի մասնակցությամբ, ով ընդգրկվել է «թաքնված» անդամների ցանկում։
Վալերի Յակոբին եղել է խելացի ու շնորհալի մարդ, սակայն նկարելիս մեծ ուշադրություն է հատկացրել մանրամասներին, դժվար է պատկերել հեռանկարը, նկարել է բավական չոր ու անվստահ, սակայն այդ բոլոր թերությունները փորձել է թաքցնել սյուժեի գրավչությամբ, կոմպոզիցիայի էֆեկտիվ դասավորվածությամբ, կերպարների գեղեցիկ հագուստներով ու այլ աքսեսուարներով։