polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
2006 թվականին Քսենյա Ռապոպորտը գլխավոր դեր է կատարել իտալացի ռեժիսոր Ջուզեպե Տորնատորեի «Անծանոթուհին» ֆիլմում, որի համար 2007 թվականին արժանացել է Իտալիայի կինեմատոգրաֆիայի ակադեմիայի «Դավիթ դե Դոնատելլո» մրցանակի կնոջ լավագույն դերակատարում անվանակարգում։
Պետերբուրգի ամենահայտնի մարդիկ» մրցանակի «Թատրոն» անվաակարգում « . -» բարեգործական հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդում ակտիվ աշխատանքի և Լև Դոդինի «Բալենու այգի» ներկայացման մեջ Ռանևսկայայի դերակատարման համար։
2013 թվականին Քսենյա Ռապոպորտն ընդգրկվել է Վենետիկի 70-րդ կինոփառատոնի «Հորիզոններ» ծրագրի ժյուրիի կազմում, որը պետք է գնահատեր խաղարկային ու վավերագրական այն ֆիլմերը, որոնք ներկայացնում են կինեմատոգրաֆիայի զարգացման նոր միտումները։
Քսենյա Ռապոպորտը «Լադոգա» ֆիլմում Օլգային մարմնավորելու համար 2015 թվականի մարտի 20-ին ստացել է Կինոյի ու հեռուստատեսության պրոդյուսերների միության մրցանակ հեռուստատեսային կինոյի բնագավառում որպես «Հեռուստաֆիլմի/սերիալի լավագույն դերասանուհի»։
2017 թվականի մայիսի 17-ին Սանկտ Պետերբուրգում անցկացվող «, !» համառուսաստանյան կինոփառատոնում արժանացել է մրցանակի Պավել Լունգինի «Դամա պիկ» գեղարվեստական ֆիլմում կնոջ լավագույն դերի համար։
«Երկակի ժամանակ» ֆիլմում Սոնիի դերը կատարելու համար Քսենյա Ռապոպորտը 2009 թվականի սեպտեմբերի 12-ին արժանացել է Վենետիկի 66-րդ կինոփառատոնի «Վոլպի գավաթ» մրցանակի կնոջ լավագույն դերակատարման համար։
2014 թվականի սեպտեմբերի 7-ին «Մոսկովյան պրեմիերա» կինոփառատոնում Քսենյա Ռապոպորտին շնորհվել է Նատալյա Գունդարևայի անվան մրցանակ կնոջ լավագույն դերակատարման համար ։
2015 թվականի ապրիլի 4-ին «թատերական, կինեմատոգրաֆիական ու երաժշտական արվեստի բնագավառում ունեցած մեծ ներդրման համար» Քսենյա Ռապոպորտին շնորհվել է Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստի պատվավոր կոչում։
2009 թվականին Սերգեյ Ուրսուլյակի «Իսաև» լրտեսական հեռուստասերիալում Քսենյա Ռապոպորտը մարմնավորել է ռուսական հետախուզության գործակալ Լիդիա Բոսեին, որը գայթակղում է երիտասարդ Շտիրլիցին։
2009 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Քսենյա Ռապոպորտն «արվեստի բնագավառում ունեցած ներդրման համար» ստացել է Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստի պատվավոր կոչում։
Շրյոդինգերի կատուն, ինչպես նաև քվանտային ինքնասպանությունը՝ որպես լուսաբանություն քվանտային մեխանիկայի կոպենհագենյան մեկնաբանության խնդրին, երբեմն նկարագրվում է որպես պարադոքս։
Ըստ բազմաթիվ աշխարհների մեկնաբանության կան անսահման քանակով տիեզերքներ, և որ այն ամենը, ինչ հնարավոր է տեղի ունենար մեր անցյալում, բայց չի կատարվել, տեղի է ունեցել մեկ այլ տիեզերքի կամ տիեզերքների անցյալում։
Այս մեկնաբանությունը հայտնի է նաև հարաբերական վիճակի ձևակերպում, Էվերետի մեկնաբանություն, տիեզերական ալիքային ֆունկցիայի տեսություն, բազմաթիվ տիեզերքների մեկնաբանություն կամ պարզապես բազմաթիվ աշխարհներ անունով։
Ըստ կոպենհագենյան մեկնաբանության ֆիզիկական համակարգերը հիմնականում չունեն որոշակի հատկություններ մինչև դրանք չափելը, իսկ քվանտային մեխանիկան միայն կարող է կանխատեսել հավանականությունները, որ չափումները որոշակի արդյունք կտան։
Սկզբնապես տպագրվել է 1987 թվականին ռոբոտատեխնիկայի և արհեստական ինտելեկտի ոլորտում հայտնի ավստրիացի Հանս Մորավեկի և 1988 թվականին Բրունո Մարշալի կողմից, ապա 1998 թվականին մշակվել և առաջարկվել է տիեզերաբան Մաքս Տեգմարկի կողմից։
Համաձայն կոպենհագենյան մեկնաբանման կատուն սուպերպոզիցիոն վիճակում չի էլ եղել, քանի որ կատուն մակրոսկոպիկ օբյեկտ է, իսկ մակրոսկոպիկ համակարգերում մենք հիմնականում չենք կարող դիտարկել քվանտ երևույթներ։
Քվանտային ինքնասպանությունը փորձում է Շրյոդինգերի կատվի փորձի միջոցով ցույց տալ տարբերությունը քվանտային մեխանիկայի կոպենհագենյան մեկնաբանության և բազմաթիվ աշխարհների մեկնաբանության միջև։
Հարրի Փոթթերը ծնվել է կոշկակար Դևիդ Փոթթերի բազմազավակ ընտանիքում, նա առաջին Համաշխարհային պատերազմում վիրավորվել էր, և հիմա ապրում է Կիդդերինստերում, ոչ շատ հեռու Բիրմինգեմից։
1939 թվականի գարնանից սկսած Գարրին տրվել է «» ջոկատին, որը կանգնել էր ջրհան կայանի մոտ, և ջուր էր տալիս Հևրոնին, և որը գտնվում էր քաղաքից 10 կմ հեռավորության վրա դեպի հարավ, Վիրսավիայի ճանապարհին։
Աղմուկի գույներ, տերմինների համակարգ, որոնք նկարագրում են որոշակի գույներով հաստատուն աղմուկի ազդանշանները, հաշվի առնելով կամայական ազդանշանի սպեկտրի և տեսանելի լույսի սպեկտրների անալոգիան։
Լյուբով Դմիտրիևնա Բլոկ (, օրիորդական ազգանունը՝ Մենդելեևա, 29 դեկտեմբերի, 1881, Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն – 27 սեպտեմբերի, 1939, Լենինգրադ, ԽՍՀՄ), ռուս դերասանուհի, ելույթ է ունեցել Բասարգինա բեմական անվամբ։
1920-1921 թվականներին բազմիցս ելույթ է ունեցել Սերգեյ Ռադլովի ազգային կոմեդիայի թատրոնում՝ բանվորների ու կարմիրբանակայինների առաջ ներկայացնելով Ալեքսանդր Բլոկի «Տասներկուսը» պոեմը։
Կարճ ժամանակ աշխատել է Վերա Կոմիսարժևսկայայի թատրոնում, ապա Լ. Յավորսկայայի թատրոնում ու գավառական թատրոններում՝ ելույթ ունենալով Բասարգինա բեմական անվամբ։
Ստեղծելով նոր միապետություն, Յուան Շիկայը հաշվի չէր առել, որ հանրապետական կարգերի դեպքում ամբողջ իրական իշխանությունը բխում էր ոչ թե բյուրոկրատիայից, այլ' զինվորականներից, և հանրապետական կարգը բանակային վերնախավի առաջնորդության պահպանման երաշխիքն էր։
«Հանրապետական կարգերի պաշտպանության շարժմանը» ակտիվորեն միացան չինական բուրժուազիայի հանրապետական հետևորդները և Կենտրոնական և Հարավային Չինաստանի լիբերալ-հողատերերի մի մասը։
Գահի հավակնորդը Մանջուրյան իշխաններին գրավոր խոստում տվեց, որ խստորեն կպահպանի «Ցինյան արքունիքի արտոնյալ պայմանները» , հավերժ կպահպանի նրա արտոնությունները և այդ փաստաթուղթը կընդգրկի ապագա սահմանադրության մեջ։
Միաժամանակ Յուան Շիկայը փորձեց բարեկամանալ Ցին դինաստիայի հետ և առաջարկեց իր դստերը Պուիին կնության տալ, ակնկալելով այդպիսով ապահովել հին ռեժիմի կողմնակիցների աջակցությունը։
Մանջուրյան իշխանները համաձայնեցին այդ ամուսնության հետ, չնայած նրանցից շատերը ատում էին Յուան Շիկային, քանի որ 1898 թվականին նա դավաճանել էր կայսր Ցզայտյանին և 1912 թվականին դավաճանել էր դինաստիային։
Գործարքը կայացավ և իշխան Պուլունը' Պուիի զարմիկը, Ցին դինաստիայի և ութ մանժուրյան «գույների» անձնակազմի անունից դիմել է Յուան Շիկային' գահը ընդունելու խնդրանքով։
Յուան Շիկայի մահից հետո Պեկինում հանրապետության նախագահի պաշտոնը ստանձնել է նախկին փոխնախագահ Լի Յուանխունը, ով վերականգնեց 1912 թվականի մարտի 10-ի Յուան Շիկայի չեղարկած սահմանադրությունը և հետ կանչեց Յուան Շիկայի ցրած խորհրդարանը։
1916 թվականի օգոստոսի 1-ին խորհրդարանի առաջին նստաշրջանի ժամանակ գոմինդանականների, որոնք պաշտպանում էին ազգային բուրժուազիայի և արևելյան, կենտրոնական և հարավային Չինաստանի տանուտերերի շահերը, և հյուսիսային ռազմատենչ խմբավորումների (Յուան Շիկայի նախկին աջակիցներ, որոնք արտահայտում էին Հյուսիսի տանուտերերի և կոմպրադորյան բուրժուազիայի շահերը) միջև սուր հակամարտություն սկսվեց։
1916 թվականի աշնանը գավառների ռազմատենչները, որոնց աջակցում էին այս կամ այն իմպերիալիստական տերությունները, փաստորեն դարձան իրենց տոհմական կալվածքների անվերահսկելի տերեր' միայն անվանապես ենթարկվելով պեկինյան կառավարությանը։
Նա նախագահից պահանջեց «Արտոնյալ պայմաններ» ընդգրկել սահմանադրության մեջ, կոնֆուցիականությունը ճանաչել որպես ազգային կրոն և կտրուկ ավելացնել իր զորքերի թվաքանակը։
Ո՛չ Սուն Յատսենը, ո՛չ էլ նրա Գոմինդանի փոքրաթիվ կուսակցությունը, որը Յուան Շիկայի մահից հետո կրկին ստեղծվել էր, ոչ զանգվածների շրջանում հենարան ուներ, ոչ էլ իր զինված ուժերի շրջանում։
Երբ 1918 թվականի մայիսի սկզբին Լու Ժունտինը պահանջեց լուծարել Սուն Յատսենին շնորհված գեներալիսիմուս կոչումը և կառավարության կազմն ընդլայնել ի հաշիվ իր առաջարկած անդամների, Սուն Յատսենը հրաժարական ներկայացրեց և մեկնեց Շանհայ։
Գուանչժոույան կառավարությունը վերածվեց Լու Ժունտինի ցուցումների կույր կատարողի, որը շարունակում էր պատերազմել հյուսիսի հետ' հարավում իր սեփական դիրքերն ուժեղացնելու նպատակով։
Լու Ժունտինը չընդունեց նոր նախագահ Սյու Շիչանին, որն ընտրվել էր Պեկինում' խորհրդարանի մնացորդների կողմից, և ինքն էր հավակնում Չինաստանի նախագահի պաշտոնին։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսելուց հետո, 1914 թվականի օգոստոսին չինական կառավարությունը հայտարարեց իր չեզոքությունը, և դիմեց պատերազմող տերություններին' խնդրելով ռազմական գործողությունները չտեղափոխել Չինաստանի տարածք, այդ թվում և տերությունների «վարձակալված» չինական հողերը։
Սակայն 1914 թվականի օգոստոսի 22-ին Ճապոնիան հայտարարեց, որ Գերմանիայի դեմ պատերազմում է և 30-հազարանոց բանակ իջեցրեց Ցինդաոյից հյուսիս' գերմանական գաղութի կենտրոն Շանդուն նահանգում։
Յուան Շիկայը ոչ միայն չհակադրվեց ճապոնական ագրեսիային, այլ, ընդհակառակը, ամեն կերպ խոնարհվում էր Ճապոնիայի առաջ' ակնկալելով իր միապետական ծրագրերի նրա աջակցությունը։
Խորհրդարանի պարտությունից հետո, 1917 թվականի հունիսին Պեկինից Գուանչժոու ժամանեցին ավելի քան 100 պատգամավորներ, ովքեր ներկայացնում էին հյուսիսային ռազմատենչների կուսակցությունները։
Իր առաջին նստաշրջանում, 1917 թվականի սեպտեմբերի 18-ին խորհրդարանը Դուան Ցիժուի կառավարության' առանց խորհրդարանի հաստատման Գերմանիային պատերազմ հայտարարելու, գործողությունները հայտարարեց հակասահմանադրական։
Դրանցից առավել խոշորներից էին գյուղացի Բայ Լանի ղեկավարած Հենանի, Հուբեյի, Անհոյի և Շանսիի նահանգների ապստամբությունները, որոնք տևել է 1912 թվականից մինչև 1914 թվականի աշուն։
1914 թվականի մարտին հրապարակվել էր տպագրության վերաբերյալ դրակոնյան օրենքը, որը խստագույն գրաքննություն հաստատեց. 1914 թվականի նոյեմբերին բնակչության համար մարմնական պատիժներ սահմանվեցին։
Քանի որ Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան հետպատերազմյան խաղաղության կոնֆերանսում հավաստիացրել էին Ճապոնիային, որ կաջակցեն Չինաստանում նախկին գերմանական տարածքների վերաբերյալ ճապոնական պահանջներին, Ճապոնիան հանեց Չինաստանի պատերազմի մեջ մտնելու իր առարկությունները և Անտանտի տերություններին խոստացավ օգնել' համոզել չինաստանի կառավարությանը Գերմանիայի դեմ պատերազմի մեջ մտնելուն։
Արդյունքում, Մեծ Բրիտանիայի, ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի և Ճապոնիայի համատեղ պնդմամբ, 1917 թվականի մարտի 14-ին Դուան Ցիժույը հայտարարեց Գերմանիայի հետ Չինաստանի դիվանագիտական հարաբերությունների խզման մասին։
1915 թվականի դեկտեմբերին Կենտրոնական խորհրդակցական պալատը, ընդունելով սահմանադրական միապետության հիմնադրման մասին որոշումը, դիմեցին Յուան Շիկային' խնդրելով գահ բարձրանալ։
Ի սկզբանե Յուան Շիկայը մերժել էր, պատճառաբանելով, որ չի ցանկանում խախտել հանրապետությանը հավատարիմ մնալու նախագահական երդումը և գահից հրաժարված Պուի արժանապատվությունը վիրավորելու մտավախությամբ, սակայն երկրորդ «համառ խնդրանքից» հետո, դեկտեմբերի 12-ին պաշտոնապես հայտարարել է կայսերական տիտղոսն ընդունելու իր որոշումը։
1917 թվականի ապրիլի 25-ին, Դուան Ցիժույը Պեկինում կրկին վեհաժողով հրավիրեց ռազմատենչներին' ինը նահանգների ռազմական մարզպետներին և կոնֆերանսին անձամբ ներկա չգտնվող միլիտարիստների մի շարք այլ ներկայացուցիչներին։
Պեկինի կոնֆերանսի աշխատանքի ժամանակ ամերիկացի պատվիրակը և դաշնակից պետությունների պատվիրակները բազմիցս կազմակերպել են ընդունելություններ և բանկետներ կոնֆերանսի մասնակիցների պատվին, նրանց ամեն կերպ դրդելով արագացնել Գերմանիայի դեմ Չինաստանի պատերազմ հայտարարելը։
Երբ սկսվեց յուանշիկայան ռեակցիոն ժամանակաշրջանը, Գոմինդան կուսակցությունը փորձեց զանգվածներին մոբիլիզացնել, սկսելով «Երկրորդ հեղափոխությունը», սակայն օգոստոսի սկզբին Յուան Շիկայն անգլիական կանոնիերների աջակցությամբ, որոնք Յանցզի գետի գետաբերանում հեղափոխականների դեմ ցույցեր էին արել, ջախջախեց քաղաքական հակառակորդների զորքերը։
1915 թվականի հունվարի 18-ին Ճապոնիան «21 պահանջ» ներկայացրեց Չինաստանին, որոնք ընդունելով կամրանային Ճապոնիայի գերիշխանությունը Շանդունում, Հարավային Մանջուրիայում, Ներքին Մոնղոլիայում և Չինաստանի մետալուրգիայի գլխավոր կենտրոնում' Խանիեպինի կոմբինատում, ինչպես նաև ճապոնական վերահսկողության տակ կլիներ չինական բանակը, ոստիկանությունը, արտաքին քաղաքականությունը և Չինաստանի ֆինանսները։
Սկսեցին ավելանալ հակաճապոնական ելույթները, քաղաքներում ստեղծվում էին հայրենասիրական կազմակերպություններ, առևտրային պալատները կազմակերպեցին զանգվածային հակաճապոնական բոյկոտ և ճապոնական կազմակերպությունների բանվորների գործադուլներ։
Խորհրդարանը հրաժարվել էր հաստատել կառավարության կողմից առաջարկած Ցաո Ժուլինին ճապոնական բանկերից 5 միլիոն դոլար գումարի փոխառություն կնքելու համար Ճապոնիայում հատուկ դեսպան նշանակելու առաջարկը։
Ցաո Ժուլինի նշանակումը հաստատելու խորհրդարանի մերժմանը ի պատասխան' 1917 թվականի հունվարի 1-ին ռազմատենչ խմբավորումը Պեկինում հրավիրեց նահանգների ռազմական մարզպետների խորհրդակցություն, որտեղ Անհոյի հանցախումբն իր ղեկավար Դուան Ցիժույին լիազորեց խորհրդարանին զրկել երկրի ներքին և արտաքին գործերին միջամտելու իրավունքից և, իր հերթին, ֆինանսական աջակցության դիմեց օտարերկրյա տերություններին։
1913 թվականի նոյեմբերի 4-ին խորհրդարանի 438 պատգամավորներ, որոնք Գոմինդանի կուսակցության անդամ էին, զրկվեցին պատգամավորական մանդատներից, իսկ ինքը' կուսակցությունը օրենքից դուրս հայտարարվեց։
1914 թվականի հունվարի 12-ին Յուան Շիկայը վերջնականապես լուծարեց իրեն հնազանդվելուց հրաժարվող խորհրդարանը, իսկ մայիսի 1-ին հրապարակեց նոր սահմանադրությունը, որը նրան բռնատիրական իրավունքներ հաստատելու և 1912 թվականի մարտի 11-ին ընդունված սահմանադրությունը փոխելու հնարավորություն էր տալիս։
Պատրաստվելով Չինաստանում միապետական կարգի վերականգնման և իրեն կայսր հռչակելուն, Յուան Շիկայը հանդիսավոր զոհաբերություն կատարեց Երկնքի Տաճարում, պահպանելով նախկին մանջուրական կայսերական արքունիքի բոլոր ծիսական ավանդույթները։
Յուան Շիկայի նախաձեռնությամբ նրա քաղաքական խորհրդական ամերիկացի Ֆրենկ Գուդնոուն 1914 թվականին հանդես եկավ մի հոդվածով, որտեղ ասվում էր, որ հանրապետական կարգը չի համապատասխանում չինական պայմաններին, և երկրի համար ավելի ընդունելի է միապետությունը, քան հանրապետությունը։
Մեծ Բրիտանիայի, ԱՄՆ-ի և Ճապոնիայի ճնշման տակ հարավի կառավարությունը, այնուամենայնիվ, ստիպված էր 1917 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Գերմանիային պատերազմ հայտարարել, հուսալով այդ գնով արտաքին տերությունների ճանաչումը ստանալ։
Հոկտեմբերի 3-ին Սուն Յատսենը Գուանչժոուում ընտրվեց «Հարավային Չինաստանի գեներալիսիմուս» և ընդունեց «Անկախ գավառների հարավային ֆեդերացիայի» զինված ուժերի հրամանատարությունը։
1917 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Սուն Յատսենը «Անկախ գավառների հարավային ֆեդերացիայի» անունից պատերազմ հայտարարեց հյուսիսի ռազմատենչներին' սահմանադրության պաշտպանություն կարգախոսով։
Յուան Շիկայը Գերմանիային պատերազմ հայտարարելու համար գերտերությունների առաջ հիմնական պայման դրեց'ճանաչել Չինաստանի միապետական կարգերը և իրեն' Յուան Շիկային, որպես կայսր։
Սակայն Ճապոնիայի կողմից առարկությունները և երկրում աստիճանաբար աճող իմպերիալիստական շարժումը Յուան Շիկայի ուշադրությունը շեղեցին, և Չինաստանի պատերազմին անդամակցության հարցն այդպես էլ չլուծվեց նրա կենդանության օրոք։
Յուան Շիկայը հույս ուներ ստանալ ԱՄՆ-ի, Անգլիայի և Ֆրանսիայի աջակցությունը, սակայն վերջիններս չինաստանի կառավարությանը խորհուրդ տվեցին Ճապոնիայի հետ ուղղակի հակամարտության մեջ մտնելուց խուսափելու համար համաձայվել մասամբ վերանայված պահանջների շարքի հետ։
Չինական հանրապետությունը ձևականորեն մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմում Անտանտի կողմում, սակայն մարտական գործողությունների հիմնական վայրերից երկրի հեռավորությունը հանգեցրել է նրան, որ պատերազմին մասնակցել-չմասնակցելու հարցերը հիմնականում ներքաղաքական խնդիրների ֆոն է ծառայել։
Եվրոպայում պատերազմի տարիներին այն օտարերկրյա ընկերությունները, որոնք հիմնավորվել էին Չինաստանում' օգտվելով բարենպաստ կոնյունկտուրայից, իրենց գործունեությունը հաջողությամբ ընդլայնում էին։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի հերոսների հուշարձան , Առաջին համաշխարհային պատերազմի հարյուրամյա տարելիցին նվիրված հուշարձան Մոսկվայում՝ Պոկլոննայա բլրի վրա։
Քանդակագործ Անդրեյ Կովալչուկի խոսքերով՝ հուշարձանը բաղկացած է «երկու տարրերից՝ ռուս զինվորը, որ անցել է պատերազմը, ազնվորեն կատարել է իր պարտքը և դարձել գեորգիևյան ասպետ, և բազմաֆիգուր կոմպոզիցիայից, որ խորհրդանշում է Ռուսաստանի դրոշը»։
Նատալիուսին, որն իր հավատքի համար հետապնդվելով ենթարկվել էր չարչարանքների, Ասկլեպիոդոտուսը համոզում է իրենց աղանդում ամսական 150 դինար գումարի դիմաց դառնալ եպիսկոպոս։
Ըստ անհայտ աշխատության, որը վերնագրված էր «Փոքրիկ Լաբիրինթ», և որը մեջբերվում է Եվսեբիոս Կեսարացու կողմից, Նատալիուսին մի ամբողջ գիշեր մտրակում է հրեշտակը, և հաջորդ օրը նա քուրձ և մոխիր հագած, ցավագին լաց լինելով իրեն նետում է Զեփյուռինոսի ոտքերի մոտ։
Սուրբ Զեփյուռինոս պապի և նահատակի հիշատակությունը օրը օգոստոսի 26-ն է, որը հռոմեական օրացույցի մեջ ընդգրկվել էր 13-րդ դարում, սակայն 1969 թվականին հեռացվել է, քանի որ նա նահատակ չէր, և օգոստոսի 26-ը նրա մահվան տարելիցը չէր, այլ դեկտեմբերի 20-ն էր, այն օրը, որի ներքո նա նշված է «Հռոմեական Նահատակության» մեջ։
Կայսեր Սևերոսի օրոք երիտասարդ քրիստոնեական եկեղեցու հետ հարաբերությունները վատացել էին, և 202 կամ 203 թվականներին հայտնվում է հետապնդումների հրամանագիրը, որն արգելում էր քրիստոնեության դարձն ամենադաժան պատիժներով։
Կայսրուհի Եվգենիան 1854 թվականին այստեղ երկու ամիս հանգստացել է, որից հետո կայսր Նապոլեոն -ը հրամայել է այստեղ նստավայր կառուցել, ինչը սկզբնապես կոչվել է «Վիլլա Եվգենիա» ։
1868 թվականի հոկտեմբերին Բիարիցի ռեգատայի արդյունքում Ֆրանսիայի արևմտյան ծովափի և սուրհանդակ նավերի ֆլոտիլիայի անձնակազմերը պատիվ ունեցան հյուրընկալելու կայսրուհի Եվգենիային և նրա որդուն՝ կայսրության արքայազնին։
Հենց Բիարիցը 1865 թվականի սեպտեմբերին դարձավ «Երկաթյա կանցլեր» Բիսմարկի և կայսր Նապոլեոն -ի հանդիպման վայրը, որտեղ առաջին կանցլերը ձգտում էր պրուսական քաղաքականության ոլորտում ձեռք բերել ֆրանսիական կայսրի աջակցությունը։
Բիարիցում պահպանվել են տեղանքին ոչ հարիր մի քանի շինություններ, որոնց թվում երկգմբեթ ուղղափառ եկեղեցին, որը վկայում է, որ մինչ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը Բիարիցը ռուս արիստոկրատիայի շրջանակներում մեծ ժողովրդականություն է վայելել։
1942 թվականի վերջին 3-րդ կարգի կապիտան Լյուդվիգը, ով գլխավորում էր ափամերձ հրետանու 286-րդ դիվիզիան, մտածեց և Թոդտի կազմակերպության հետ միասին Ռեգինա հյուրանոցի բազայի վրա ստեղծեց արտակարգ հրամանատարական հենակետ ։
Ժամանակակից Բիարիցի տարածքում, հանրահայտ հրվանդանի գագաթին, որը ծառայում էր որպես կետերին հետևելու վայր, անգլիացիները ամրոց-դղյակ են կառուցում՝ որպես հիմք օգտագործելով հին հռոմեական շինությունները։
Շինությունը նախագծել էր ճարտարապետ Լագարդը, առաջին հիմնաքարը դրել է Սերբիայի թագուհի Նատալյա Օբրենովիչը 1892 թվականի դեկտեմբերին, իսկ հանդիսավոր բացումը կայացել է 1893 թվականի հունիսին։
Բրիսկուսից (աղի պարունակությունն այստեղ տասն անգամ գերազանցում էր ծովի ջրի աղիությանը) աղային լուծույթը Բիարից հասցնելու համար ավելի քան 20 կիլոմետր երկարություն ունեցող ստորգետնյա խողովակաշար է անցկացվել։
Սեն-Մարտեն հրվանդանը, որի վրա տեղադրված է Բիարիցի փարոսը, համարվում է Ֆրանսիայի Արծաթե ափի՝ հյուսիսից՝ Ժիրոնդից, սկսվող ավազե լողափերի և այստեղից հարավ՝ դեպի Բասկերի հողեր ձգվող զառիվայր ժայռոտ ափերի միջև սահմանը։
1957 թվականին ամերիկացի սցենարիստ Պիտեր Վիրտելը, ապագա կնոջ՝ Դեբորա Քերրի հետ, «Եվ ծագում է արևը» վեպի էկրանավորման նպատակով նկարահանումների համար գտնվելով Բիարիցում, կանգնեց տախտակի վրա, որն ուղարկել էր իր ծանոթը Կալիֆորնիայից։
Նրա կալվածքում եղել են այդ ժամանակաշրջանի բազմաթիվ հայտնի մարդիկ, որոնց թվում՝ 1889 թվականին թագուհի Վիկտորիան և 1893 թվականին՝ իշխանուհի Յուրևսկայան։
Անգլիայի թագավոր Հենրի -ի ավագ որդին՝ արքայազն Էդուարդը, ժառանգեց դքսությունը և ամուսնացավ Էլեանորա Կաստիլիացու հետ, ով ամուսնուն Գասկոնը տիրապետելու իրավունք բերեց։
Նախկինում, մինչ քաղաքի ծաղկումն ու գետի հունի փոխվելը, բնակավայրը աչքի էր ընկնում բլրոտ տարածքով, մասամբ՝ քարափերով ու ժայռերով, մասամբ էլ՝ ճահճուտներով, առվակներով և աղբյուրներով։
Բիարիցը սպասարկվում է ավտոբուսային ցանցի 10 երթուղիներով (որոշներն աշխատում են միայն գիշերը, որոշները՝ միայն ամռան ամիսներին), որոնք քաղաքը կապում են այլ ագլոմերացիաների կամունաների հետ՝ Անգլետ, Բայոնա, Բիդար, Բուկո, Սեն-Պյեր-դ,Իրյուբ և Տարնոս։
1944 թվականի մարտի 17-ին դաշնակիցների օդուժը ռմբակոծեց քաղաքը. հարձակման երկրորդ ալիքով ավերվեց Պարմ օդանավակայանը. Քաղաքն ազատագրելուց հետո այստեղ մի քանի ամիս գործել է «Բիարիցի Ամերիկյան համալսարանը», ուր սովորում էին դաշնակից ուժերի զինվորները։
1897 թվականի սեպտեմբերին այստեղ՝ «Վիկտորիա» հյուրանոցում երկու շաբաթ անցկացրել է Ա. Պ. Չեխովը, ում խոսքերով. «Այստեղ ամենահետաքրքիրը օվկիանոսն է. այն աղմկում է անգամ ամենախաղաղ եղանակին»։
Սկզբնապես այն եղել է ձկնորսության և կետորսության վայր, բայց ավելի ուշ՝ դարի վերջերին, տեղի բուժիչ օդի և ջրի շնորհիվ բժիշկների խորհրդով այստեղ հայտնվել են առաջին հանգստացողներն ու բուժեկները։
Բիարիցում է ապրել ռուս գրող Վասիլի Աքսյոնովը, ինչպես նաև հեռուստահաղորդավար Ալեքսեյ Լուշնիկովը, ով Ալեքսանդր Նևսկու տաճարի և դրա վանահայր Գեորգիի մասին նկարահանել է «Դեսպանական եկեղեցին» վավերագրական ֆիլմը։
Բիարիցը հարևան Անգլետ, Բայոնա, Բիդար և Բուկո քաղաքների հետ միասին մտնում է միացյալ ագլոմերացիայի մեջ, նրանք համատեղ կառավարում են Բիարից-Անգլետ-Բայոնա օդանավակայանը։
Նույն թվականի սեպտեմբերին տեղի ունեցած ուժեղ ռմբակոծության ժամանակ ավերվում է ջրածնային գործարանը և հրեա կալանավորներից մոտավորապես 150-ը կնքում են իրենց մահկանացուն։
Դրանից հետո, 1944 թվականի սեպտեմբերի կեսերին ճամբարի ողջ մնացած բանտարկյալներին տեղափոխում են Զյոմմերդայի լրացուցիչ համակենտրոնացման ճամբար, որը Թյուրինգիայում էր. այստեղ կանայք աշխատանքի անցան « » ֆիրմայում։
1948 թվականին Գելզենկիրխենի Հրեական մշակութային համայնքի նախաձեռնությամբ «- » ավերված գործարանի տարածքում պաշտոնապես բացվում է ռմբակոծությանը զոհ գնացած կանանց հիշատակն հավերժացնող հուշարձանը։
Չնայած այն փաստին, որ դեռևս 1948 թվականի հակաֆաշիստական կազմակերպության պարագլուխ Ավգուստ Ֆոլմերը պայքար էր մղում նացիստ հանցագործների դեմ, որոնք աշխատել են ՍՍ-ի հրամանով, միայն 1953 թվականին առաջին անգամ պաշտոնապես հայտարավեց ճամբարի գոյության մասին։
Գելզենկենտրոնում , որն իրենից ներկայացնում է Գելզենկիրխենի քաղաքային և նորագույն պատմության կենտրոնը, այսօր պահպանվում են պատմական փաստաթղթեր, որոնք վերաբերում են Գելզենբերգ համակենտրոնացման ճամբարին։
2003 թվականին Օքսանա Ակինշինան նկարահանվել է նիդերլանդական «Հարավ» ֆիլմում, որում մարմնավորել է երիտասարդ աղջկա՝ միայնակ մոր, որ ապօրինի մեկնել է Նիդերլանդներ։
2004 թվականին հաստատվել է, որ Օքսանա Ակինշինան «Պետական խորհրդական» ֆիլմում կկատարի Էսֆիրա Լիտվինովայի դերը, սակայն նկարահանումների առաջին օրը չի ներկայացել նկարահանման հրապարակ, և նրա փոխարեն դերը կատարել է դերասանուհի Էմիլյա Սպիվակը։
Օքսանա Ակինշինան լսումների գնացել է առանց խանդավառության, սակայն անցել է քասթինգը և նկարահանվել է Բոդրովի «Քույրեր» դրամայում՝ 13 տարեկանում առաջին անգամ հայտնվելով էկրաններին։
Այդ ֆիլմի համար 2001 թվականին Սոչիում տեղի ունեցած կինոփառատոնի «Նորամուտ» մրցույթում Օքսանա Ակինշինան Եկատերինա Գորինայի հետ արժանացել է մրցանակի «Դերասանական լավագույն զույգ» անվանակարգում։
2008 թվականին Օքսանա Ակինշինան ծանոթացել է իր առաջին ամուսնու՝ Դմիտրի Վիկտորովիչ Լիտվինովի հետ, ով «Պլանետա Ինֆորմ» փիար-ընկերության գլխավոր տնօրենն էր։
«Գայլախեղդը Գորշ շների ցեղից» ֆիլմում, որ էկրան է բարձրացել 2006 թվականի դեկտեմբերի 26-ին, Օքսանա Ակինշինան կատարել է գլխավոր դերերից մեկը՝ մարմնավորելով կսեսինկա Ելենին։
Պատմությունը ծավալվում է երկու անձանց շուրջ՝ Չոսոնի թագաժառանգ Լի Յոնգի և Հոն Ռաոն անունով մի աղջկա, ով ձևանում է որպես թափառական տղա՝ Հոն Սամ Նոմ անունով, և ազնվականների որդիներին օգնում է սիրային հարցերում՝ խորհուրդներ տալով ու սիրային նամակներ գրելով՝ փողի դիմաց։
Յուն Սոնը այժմ արքայազնի հետ լավ հարաբերությունների մեջ չէ, քանի որ վերջինիս հայտնի է, որ Յուն Սոնի պապը՝ Առաջին նախարար Կիմը թոռանն ուզում է դարձնել Չոսոնի հաջորդ արքա։
Թեժ զարգացումները, նորանոր բացահայտումներն ու անվերծանելի առեղծվածները, խորիմաստ խոսքերն ու սխրագործություններն ավելի հետաքրքիր ու հուզումնալից են դարձնում պատմությունը, հետզհետե ավելացնելով դիտողների լարվածությունն ու անհամբերությունը։
Յոնգի և Րա Օնի հավերժական ապարանջանը վաճառքի է հանվել, որպես պաշտոնական ապրանք, իսկ 336 էջանոց դրամայի մասին պատմող պաշտոնական ֆոտոալբոմը դարձել է բեստսելեր :
Սերը լուսնի լույսի տակ , հարավկորեական հեռուստասերիալ, որում նկարահանվել են Պակ Բո Գոմը և Կիմ Յու Ջոնգը, Ջինյոնի,Չե Սու Բինի և Կվակ Դոն Յոնի հետ։
2016 թվականի օգոստոսի 18-ին տեղի ունեցած մամուլի ասուլիսի ժամանակ տնօրեն Կիմ Սունգ Յունը նշել է, որ չնայած հեռուստասերիալը բեմադրված է 19-րդ դարում, բեմադրության նպատակն է ցույց տալ ավելի ժամանակակից ուղերձ՝ ավելացնելով. "Մեր ուշադրությունը կենտրոնացված էր ռոմանտիկ, գեղեցիկ, բայց տխուր սիրավեպի ստեղծման վրա։
2016 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Պակը, Կիմը, Ջինյանգը և Կվակը անցկացրել են երկրպագուների բեմական հագուստների հանդիսավոր ստորագրումը, պատմական Գյոնգբոկգունգ պալատում, որտեղ նկարահանվել են տեսարաններ հեռուստասերիալից։
Գլխավոր պրոդյուսերը Կանգ Բունգ Թեկը մերժելով՝ ասել է, որ սյուժեի շրջանակները արդեն դրված են, և այն միայն բարդություններ կստեղծի նկարահանման գրաֆիկի և նկարահանող խմբի համար։
Տեղային և արտասահմանյանը հիթը՝ «Լուսնի լույսը» հասել է հեռուստադիտողների առավելագույն վարկանիշին՝ 23,3% Հարավային Կորեայում և արժանացել է գովասանքի արտադրության, բեմադրության և երաժշտության համար։
2016 թվականի հոկտեմբերի 27-ին թողարկվել է սաունդթրեկների ալբոմը բաղկացած երկու սկավառակներից, այդ թվում " " երգի անընդհատ հնչող տարբերակը, 13 գործիքային և 3 հատուկ ֆոնային երաժշտություն, որոնց հեղինակն են ֆոլկ-ֆյուժն խումը։
Դորամայի առաջին թիզերը գլխավոր դերասանի Պակի մասնակցությամբ, ով հագել էր վիշապի խալաթ, և պարում էր Ջեսսի Մատադորայի հայտնի ֆրանսիական՝ "" փոփ երգի ներքո, Կվանգհվամունի մոտ, թողարկվել է 2016 թվականի հուլիսին և դարձել է վիրուսային հիթ։
ի հետ համագործակցության ընթացքում, շարքը ցուցադրվել է Կալիֆոռնիայի համալսարանում, Բերկլիում 2016 թվականի հոկտեմբերին Կորեական կազմակերպությունների՝ և --ի հետ համագործակցության ընթացքում։