polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Տիկին Բարտոլոտին ընդունում է նրան և պարզում, որ մայր լինելը բավականին բարդ է. պետք է լինել պատասխանատու, կազմակերպված ու խոհեմ, այլ կերպ ասած՝ ունենալ այն հատկանիշները, որոնք տիկին Բարտոլոտիին խորթ են ու անտանելի։
Տիկին Բարտոլոտին ունի տարօրինակ սովորություններ, որոնցից մեկը անսովոր ու անպետք իրեր պատվիրելն է, որոնց մասին հաճախ մոռանում է, իսկ ստանալուց հետո երբևէ չի էլ օգտագործում։
Այս հարցում նրան օգնության է հասնում նրա հարևան պարոն Էգոնը, ում հետ տիկին Բարտոլոտին հանդիպում էր շաբաթական երկու անգամ որպես մտերիմ ընկերներ, իսկ շաբաթվա մյուս օրերին ձևացնում էին՝ իբր գրեթե անծանոթ են։
Նյոստլինգերը Կոնրադի մասին պատմող վիպակը գրել է դյուրին լեզվով, որպեսզի պատանի ընթերցողի համար այն հեշտ ըմբռնելի լինի, սակայն վիպակը չի դարձրել պարզունակ։
Սա հենց այն արտակարգ իրավիճակն էր, որը Կոնրադի և իր հարազատների՝ տիկին Բարտոլոտիի, նրա հոր՝ պարոն Էգոնի, և ընկերոջ՝ Կիտիի կողմից խոհեմ ու լավ մտածված լուծում է պահանջում։
Կոնրադն իր հարազատների աջակցությամբ կարողանում է վերաորակավորվել ու դառնալ իր իսկ հակապատկերը՝ անքաղաքավարի, անպարկեշտ ու անսանձ՝ այդպիսով մնալով իր ծնողների ու ընկերոջ հետ։
«Կոնրադը կամ Պահածոյի տուփից դուրս եկած տղան», Քրիստինե Նյոստլինգերի ամենից հայտնի վիպակը, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1975 թ. Գերմանիայում, իսկ հաջորդ տարի՝ նաև Մեծ Բրիտանիայում։
Զավեշտի, հաճախ հեգնանքի օգնությամբ վիպակում քննարկվում են հարցեր, ինչպիսիք են՝ ինչ է նշանակում ապրանք համարվել, ազատություն ունենալ կամ դրանից զրկված լինել։
Նյոստլինգերը խարխլում է հասարակության կարծրացած թյուր նորմերը՝ դարձնելով ձեռնարկությունը հիերարխիայի խորհրդանիշ, որից ի վերջո Կոնրադը կարողանում է ձերբազատվել իր իսկ ուժերով։
Տիկին Բարտոլոտիի կերպարն ընթերցողին փոխանցում է այն ուղերձը, որ շատ կարևոր է հավատարիմ մնալ ինքդ քեզ, ինչպես նաև ընդունել մյուսներին, ինչպիսին նրանք կան։
Նա նման չէ մյուս երեխաներին, քանի որ պատրաստվել է ձեռնարկությունում, անցել է տարբեր դասընթացներ, որոնց արդյունքում քաղաքավարի, խելացի, հնազանդ երեխայի որակավորում է ստացել, տեղավորվել պահածոյի տուփի մեջ ու առաքվել իր մորը։
Տիկին Բարտոլոտին և պարոն Էգոնը ծնողների երկու բոլորովին տարբեր տիպեր են. մայրը խրախուսում է ազատ ապրելակերպը, իսկ հայրը ողջունում է Կոնրադի՝ կանոններին հետևելու հակումը։
Եվ ահա, մի օր տիկին Բարտոլոտին ստանում է տագնապալի նամակ, որում ասվում է, թե Կոնրադին սխալ հասցեով են առաքել, և հարկավոր է անհապաղ նրան ուղարկել իր իրական ծնողներին։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ եղել է Գերագույն Գլխավոր հրամանատարի ռազմակայանին կից հրետանու գեներալ-հրահանգչի դաշտային վարչության պետ, հատուկ նշանակության ծանր հրետանու կազմակերպման հաձնաժողովի նախագահ գեներալ-մայորի աստիճանով։
1918 թվականի ապրիլից եղել է Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի, Արևմտյան տեղամասի ջոկատների հրապատվարի հրետանու հրահանգիչ, սեպտեմբերից' Արևմտյան տեղամասի ջոկատների հրապատվարի հրետանու Լուծարային հանձնաժողովի նախագահ և Պաշտպանության Արևմտյան շրջանի պաշտպանության ռազմական ղեկավարի տեղակալ, հոկտեմբերից' Արևմտյան բանակի հրամանատարի օգնական, 1918 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1919 թվականի հոկտեմբեր' Արևմտյան օկրուգի ռազմական ղեկավար։
1924 թվականի հոկտեմբերից եղել է Ռազմա-պատմական բաժնի հատուկ հանձնարարությունների գծով հրահանգիչ, որը 1925 թվականի փետրվարից վերանվանվում է Պատերազմի փորձի ուսումնասիրության և օգտագործման վարչության, իսկ 1926 թվականի հուլիսից' Բանվորա-գյուղացիական Կարմիր բանակի Շտաբի Գիտա-կանոնադրական բաժին։
1910-1915 թվականներին եղել է հրետանու գեներալ- հրահանգչին կից գործերի կառավարիչ, ԳՀՎ-ի Հրետանային կոմիտեի անդամ, Գլխավոր Շտաբի Գլխավոր վարչությանը կից բանակի վերակազմավորման և հրետանային կանոնադրության մշակման հանձնաժողովի անդամ։
Եվգենի Բարսուկով , ռուս և խորհրդային զորապետ, գիտնական, հրետանու գեներալ-մայոր , ռազմական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, Ակադեմիայի հրետանային գիտության իսկական անդամ։
Մոսկվայում' Սպիտակի երկրաշարժից տուժած երեխաների վերականգնողական կենտրոնում բացել է հայկական դպրոց, որի հենքի վրա 1991 թվականին ստեղծվել է միջնակարգ ուսումնական հաստատության նոր մոդել' համաշխարհային մշակույթի ոգով անձի ուսուցման և դաստիարակության բազմազգ դպրոց։
Նա խորհուրդ էր տալիս լավ լուսավորել սանդուղքը, որպեսզի ոչ ոք հանկարծ չսայթաքի, գլխավերևում բավականաչափ տեղ թողնել, որպեսզի «վեր բարձրացող մարդուն օդը բավականացնի», ընդգծում էր լայն աստիճանների և փոքրիկ թեքության նշանակությունը, քանի որ «ոտքերը վերելքի ժամանակ ավելի են հոգնում, քան վայրէջքի»։
«բադաքայլ» (աստիճանների դասավորվածության արդյունքում քայլը զուգորդվում է բադաքայլի հետ) կամ «սամբա» (այսպիսի սանդուղքով շարժվելը հիշեցնում է սամբա պարը. թեև այն շատ հարմարավետ չէ, բայց թույլ է տալիս տարածք խնայել) աստիճաններով։
Մ.թ.ա. 521 թվականին Դարիայի ամրոցում կառուցված դեպի մեծ ապադանա տանող սանդուղքի պատերը զարդարված էին մարտիկների, առյուծների, ցլերի, գերիների խմբերի պատկերներով։
Վերածննդի, կլասիցիզմի, բարոկկո, ռոկոկո, մոդեռն ժամանակաշրջաններում սանդուղքները կրում էին դարաշրջանի կնիքը, զարդարվում էին քանդակներով և ճարտարապետական այլ նմուշներով։
Բինգհամ հեղուկի լավ օրինակ է ներկը՝ կապող նյութերի գործողություն հաշվին առաջանում լարման շեղման շեմը, և այն կարող է ստեղծել ուղղահայաց մակերեսների վրա անշարժ շերտեր։
Նյուտոնը լրացուցիչ ուշադրություն է դարձրել հեղուկների առանձնահատկություններին, երբ փորձել է գլանի պտտման միջոցով ստեղծել Արեգակնային համակարգի մոլորակների շարժումը, պատկերելով Արևը ջրի մեջ։
Նյուտոնի այդ աշխատանքները սկիզբ դրեցին մածուցիկության և ռեոլոգիաի ուսումնասիրությանը (ֆիզիկայի բաժին, որը ուսումնասիրում է դեֆորմացիաներ և նյութերի հոսկանությունը)։
Մարդաբանական և հնագիտական ուսումնասիրություններ, խմբ.՝ Հ. Մարության, Է. Պետրոսյան, Հ. Պետրոսյան, ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտ, ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտ, Հաբիտուս միջազգային գիտաժողով , Երևան, Գիտություն, 2014։
1927 թվականին կազմակերպել է «Աշխարհիկ դպրոցի կողմնակիցների կոոպերատիվը», որը միավորեց նրա հետևորդներին, 1957 թվականին՝ «Նոր դպրոցի կողմնակիցների միջազգային ֆեդերացիա»։
Այս ամենը պետք է անի դաստիարակը, լիովին հարստացնի, ամբողջացնի ճանաչողության գործընթացը, արագացնի այն, որպեսզի պատրաստի անձին հասարակության մեջ ակտիվ դեր ստանձնելու, մարդկանց մեջ ապրելու։
Այն բաղկացած էր մի շարք տարրերից, որոնք տարբերվում էին ըստ գործառույթների՝ դպրոցական տպարան, դպրոցական ինքնակառավարման մարմիններ, «ազատ տեքստեր» , անհատական աշխատանքի քարտեր, ուսումնական ձեռնարկների հատուկ գրադարան և այլն։
Արքա-ազատարարի ծառուղու ցանցը ևս վերակազմավորվեց՝ ավելացվեցին նոր կանաչ տարածքներ, ինչպես նաև այգու հարևանությամբ սկսվեց սրճարանի շինարարական աշխատանքներ։
Գտնվում է արքա-ազատարարի ծառուղում՝ Կնյազ Ալեքսանդր Բատենբերգի փողոցում, որն ընկած է Յոզեֆ Վլադիմիրովիչ Գուրկոյի փողոցից հարավ՝ քաղաքի պատմական կենտրոնում։
Գերազանցությամբ ավարտել է միջնակարգ դպրոցը Բաքվում, ընդունվել է Սանկտ-Պետերբուրգի ռազմա-օդային ինժեներական ակադեմիան, որը նույնպես գերազանց ավարտել է 1944 թվականին և ուղարկվել ռազմաճակատ' 4-րդ օդային բանակը։
Պավել Աղաջանով , արցախցի զինվորական գործիչ, գեներալ-լեյտենանտ, ԽՍՀՄ և Ռուսաստանի ԳԱ թղթակից-անդամ, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր,պրոֆեսոր, ԽՍՀՄ Լենինյան և պետական մրցանակների դափներկիր։
Քրիստոնյաները կարծում են, որ Նոր Կտակարանի կազմումը, առաքելական ուղերձները համարվում են վաղ շրջանի Եկեղեցու աստվածաբանությունը, որը իմաստավորվում էր Հայտնությամբ։
Վաղ շրջանի աստվածաբանության մեջ կարևոր տեղ էր զբաղեցնում, այսպես կոչված, առաքյալ տղամարդիկ և աշխարհիկ իշանությունների և մտավորականների շրջանում քրիստոնեական կրոնի հիմանավորման ջատագովները։
Ջատագովների շարքում կային այնպիսի գրողներ, ինչպիսիք է Կոդրատ Աթենացին, «Խոսք Իմաստուն գողի մասին»-ի հեղինակ Արիստիդես Աթենացին, «Քրիստոնյաները մինչ Քրիստոսը» հայեցակարգի հեղինակ Հուստին Փիլիսոփան, Աֆինագոռ Աթենացին, Տերտուլան, ինչպես նաև Օրիգեն և ուրիշներ։
Կլիմենտ Ալեկսանդրացին պարզաբանում է, որ փիլիսոփայությունը հեթանոսների համար, Քրիստոսի մասին ուսմունքի սնուցիչ էր, այն տալիս էր նույնը, ինչ Աստծո Օրենքը՝ հուդայականների։
Նրա կարծիքով աստվածաբանությունը դա հունարեն - իմաստություն, փորձառություն է ինչին ծառայում է փիլիսոփայությունը և հանդիսանում է նախապատրաստում նրանց համար, ովքեր փնտրում են հավատ փաստերի միջոցով։
Աստվածաբանի իդեալը («ճշմարտության հետևորդ» քանի որ Կլիմենտը ասվածաբանություն համարում էր միայն տրիագոլոգիան) հանդիսանում է, Կլիմենտ Ալեքսանդրացու կարծիքով, նա, «ով զբաղեցնելով իր ուղեղը ողջ գիտություններով՝ հոգևոր և աշխարհիկ, ոգեշնչում և պսակում է խորը հեգևոր հավատքի զգացումով, հասնելով մինչև պարզություն, ակնհայտություն, համապատասխան կենսակերպի, աշխարհայացքի ձևավորման», միախառնելով ակտիվ մասնակցությունը եկեղեցական գործունեությանը։
Այդ ժամանակ Վասիլի Մեծի հետ անձնական նամակագրության ժամանակ, ով խորապես ուսումնասիրում էր Եկեղեցու Արևելյան հայրերի ստեղծագործությունների բնօրինակները, յուրացնելով և շարունակելով նրանց գաղափարները, այդ ձևով ստեղծելով կամուրջ լատինական աստվածաբանության հետ, որը հասել է բոլոր լեզվական կրոնների տարանջատմանը։
Ամվրոսիայի կարծիքով, հենց Հին Կտակարանի պատրիարքներն են եղել առաջին քրիստոնյաները, մինչև Մովսեսական օրենքի ընդունումը, իսկ աստվածաշնչյան Կտակարանի մարդիկ հիմնված էին հեթանոսական մտքի լավագույն աղբյուրների վրա։
Այդ իսկ պատճառով, Ամբերսը իր հետևորդներին կոչ արեց ուսումնասիրել հին աշխարհի լավագույն մտածողների՝ ասելով, որ այդ տարբերակով քրիստոնյաները ոչ թե վերցնում են ուրիշներից, այլ վերցնում են այն ինչն իրենց է պատկանում օրենքով ։
Ամբրոզին և կաթոլիկ եկեղեցու այլ մտածողներ, գործիչներ պետք է հաշվի առնեն, որ իրենց ջանքերի շնորհիվ պահպանվել է անտիկ աշխարհի անգին ժառանգության մեծ մասը և ոչ բոլորն են ոչնչացվել խելագար ֆանատիկների կողմից, հատկապես Արիաների կողմից։
Այնուհետև, մոնոֆիզիտական և մոնոֆելիտական ժամանակաշրջանում ամենահայտնի աստվածաբաններ են դառնում Լևը, Հռոմի Պապը, Մաքսիմոս Խոստովանողը և այլն։
Երբ ավարտվեց քրիստոնյաների հետապնդման դարաշրջանը, ի հայտ եկան ներքին խնդիրները՝ հերետիկոսության զարգացում, առավել հաճախ արիանիզմ, գնոստիցիզմ, վանականություն։
Առաջին Տիեզերական ժողովը տեղի է ունեցել 325 թվականին, այն, մասնակիորեն, ընդունել է որոշում, որ, քանի որ քրիստոնեական հավատը դա հավատ է դեպի Սուրբ Երրորդություն, ուրեմն այն տարբերվում է Հուդայականությունից, քրիստոնեական հանգստյան օրը տեղափոխվում է շաբաթ օրվանից կիրակի՝ կայսրությունում ընդունված Արևի Օրը, իսկ քրիստոնյաները չպետք է աղոթեն ժողովարաններում և միևնույն հուդաքրիստոնեական համայնքում, ինչպես դա արվում էր հալածանքների ժամանակ։
Քննադատվեց մոնտանիզմ և Արիան, որը հատուկ էր հուդայականների, ըստ որի, Աստվածային գոյոււթյունը, մինչ Հիսուսի Հարությունը, ամբողջությամբ փակված է Հոր մարմնում։
Եկեղեցու ներսում առաջացած խառնաշփոթը՝ կաթոլիկների Նիկեան խորհրդանիշի հանդեպ հավատը, ուղղափառների հետևորդների հոտը, հեթանոսների, հրեաների միջև շարունակվեց նույնիսկ Խորհրդի անցկացումից հետո և Եկեղեցուն անհանգստացրեց ողջ 4-րդ դար։
Վառոնի աստվածաբանության մեկնաբանումը բազմիցս քննադատվել է Ավրելիոս Օգոստինիոսի կողմից , որը ճշմարիտ աստվածաբանության տակ հասկանում էր «աստծո մասին բացատրության տեսություն», «աստծո մասին ուսմունք կամ ելույթ», ի տարբերություն աստվածների մասին հեթանոսական ուսմունքի։
Առաջին անգամ այդ տերմինը օգտագործել է Աֆինագոռոս Աթենացին , իսկ Կղեմես Ալեքսանդրացու և Որոգինեսի աշխատանքների շնորհիվ ամրապնդվեց այդ տերմինը։
Ժամանակակից աստվածաբանության մնացած բաժինները (աշխարհի ստեղծման մասին, Աստծո խոսքի մարմնավորում, փրկություն, Երկրորդ Հայտնություն և այլն), վերաբերվել են Աստծո արարչական գործունեությանը կամ Աստվածային տնտեսությանը, այսինքն Աստծո ստեղծարար գործունեությանը, աշխարհի իմաստավորմանը և փրկությանը։
Ջատագովական գործերին են վերաբերվում նաև Կլիմետի զարգացնող գաղափարները «երկրային եկեղեցի» և «երկնային եկեղեցի», «երկրային քաղաք» և «երկնային քաղաք» հասկացությունների վերաբերյալ, Ամֆրոսիայի աշակերտ Ավգուստին Օրհնվածի հայտնի աշխատություն՝ «Աստվածների քաղաքի մասին», որը գրվել է 410 թվականին, բարբարոսների կողմից Հռոմի գրավումից հետո, արդեն տիեզերական ժողովների դարաշրջանում:
Եվ ընդհանրապես, Եկեղեցու հայրերը վերաիմաստավորում էին անտիկ շրջանի ուսմունքները, փորձում էին արտահայտել քրիստոնեական հավատի լեզվով, որը հասկանալի կլիներ համապատասխան դարաշրջանի մարդկանց գիտակցությանը և օգտվում էին փիլիսոփայական ու հռետորական մեթոդներից։
Եթե Ավգուստին Օրհնվածը իր «Աստծո քաղաքի մասին» ստեղծագործության մեջ ցույց է տալիս քրիստոնեական փիլիսոփայության ու սոկրատեսյան իմաստնության կապը միայն հավերժական ճշմարտության ձգտման մեջ , ապա հունական ճյուղի ներկայացուցիչները հաճախ են զուգահեռներ տարել Սոկրատեցի և Քրիստոսի միջև։
Հետագայում, միջնադարյան քրիստոնյաների համար արգելված աստղագիտության նկատմամբ հետաքրքրությունն արտահայտվում էր նրանով, որ նույնիսկ «Սվյատոսլավի ժողովածուն» պարունակում էր աստղագիտության մասին տեղեկություններ։
Հիսուս Քրիստոսից հետո առաջին աստվածաբան էր կոչում նաև այն խոհեմ հանցագործին, ով հետևյալ արտահայտությունն է արել. «Հիշիր ինձ Տեր, երբ կիջնես քո թագավորություն»։
Իրենից ներկայացնում է համակարգված տեսությունների շրջանակ, որը ուսումնասիրում է Աստծո գոյության հիմնավորումը և պաշտպանումը, նրա գործունեությունը երկրի վրա, այդ ազդեցության հիմքի վրա առաջացած բարոյական նորմերը, պաշտամունքի ձևերը։
Բառն առաջացել է մեկ այլ հունական բառից՝ , որով անվանում էին այն գրողներին, բանաստեղծներին, ովքեր լեգենդներ էին գրում աստծո մասին՝ Օրփեոս, Հեսիոդոս, Հոմերոս։
«Թեոլոգիա» բառը Աստծո մասին ուսմունքի գիտական իմաստով կիրառության մեջ է մտել 13-րդ դարի առաջի կեսին, Պիեռ Աբելարի «Քրիստոնեական Աստվածաբանություն» գրքից հետո և Փարիզի համալսարանում աստվածաբանության ֆակուլտետի բացումից հետո։
Յոհան Դամասկոսը դարձավ նախորդ աստվածաբանների գաղափարները համակարգող և որտեղ առկա են՝ «Փիլիսոփայական գլուխներ», «Հարյուրավոր հերետիկոսների մասին հակիրճ», «Ուղղափառ հավատի ճշգրիտ ցուցադրություն»։
2009 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Ֆերնանդոն հեռացվեց խաղադաշտից Չեմպիոնների Լիգայի Չելսիի դեմ խաղում՝ ստանալով երկրորդ դեղին քարտը հանդիպման 90-րդ րոպեին։
Իր առաջին գոլը Պորտուի կազմում Ֆերնանդոն խփեց 2010 թվականի օգոստոսի 26-ին՝ Եվրոպայի Լիգայի որակավորման փլեյ-օֆֆ փուլի Գենկի դեմ խաղում։
2010-11 մրցաշրջանում բրազիլացին անցկացրեց 41 հանդիպում՝ դառնալով 2 գոլի հեղինակ, իսկ Պորտուն թրեբլ ձևակերպեց՝ հաղթելով Պորտուգալիայի առաջնությունը, Պորտուգալիայի գավաթը և Եվրոպայի Լիգան, որի եզրափակչում պարտության մատնեց Բրագային։
2016 թվականի փետրվարի 28-ին նա թիմի մեկնարկային կազմում խաղադաշտ դուրս եկավ Անգլիայի լիգայի գավաթի Լիվերպուլի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել հետխաղյա 11-մետրանոցների հարվածաշարում և նվաճել գավաթը։
2019 թվականի մայիսի 5-ին Ֆերնանդոն գոլի և գոլային փոխանցման հեղինակ դարձավ Բեշիկթաշի դեմ խաղում, իսկ հանդիպումն ավարտվեց 2-0 հաշվով։
Մայիսի 15-ին բրազիլացին փոխարինեց Սոֆիան Ֆեղուլիին Թուրքիայի գավաթի եզրափակչի Ակխիսար Բելեդիեսպորի դեմ խաղում՝ օգնելով իր թիմին հաղթել 3-1 հաշվով և նվաճել գավաթը։
Այնուամենայնիվ, դեկտեմբերին նա դարձավ Պորտուգալիայի քաղաքացի և դիմեց ՖԻՖԱ, որպեսզի նրան թույլ տան խաղալ Պորտուգալիայի հավաքականում, սակայն նրան մերժեցին։
Նա իրավասու էր ներկայացնել միայն Բրազիլիայի հավաքականը, քանի որ արդեն հանդես էր եկել Բրազիլիայի երիտասարդական հավաքականի կազմում, իսկ այդ ժամանակ Պորտուգալիայի քաղաքացիություն չուներ։
Բրազիլիայի մինչև 20 տարեկանների հավաքականի հետ Ֆերնանդոն մասնակցեց 2007 թվականի Հարավային Ամերիկայի երիտասարդական առաջնությանը, որտեղ նա կարմիր քարտ ստացավ Չիլիի դեմ խաղում՝ մրցավար Ալբերտ Դուարտեի հետ վիճելու համար։
Այնուամենայնիվ, Ֆերնանդոն 1 տարվա արգելք ստացավ ԿՈՆՄԵԲՈԼ-ից իր գործողությունների համար և չմասնակցեց 2007 թվականի մինչև 20 տարեկանների Աշխարհի առաջնությանը։
Պորտուի կազմում Ֆերնանդոն անցկացրեց 237 հանդիպում՝ դառնալով 6 գոլի հեղինակ և թիմի հետ 4 անգամ հաղթելով Պորտուգալիայի առաջնությունը, 3 անգամ՝ Պորտուգալիայի գավաթը ու 4 անգամ՝ Պորտուգալիայի սուպերգավաթը։
Վալդիվիայի միջազգային կինոփառատոն , միջազգային կինոցուցահանդես, մրցույթ, որն ամեն տարի տեղի է ունենում Չիլիի Լոս Ռիոս տարածաշրջանի Վալդիվիա քաղաքում։
Հանրապետության Հեղափոխական Ռազմական Խորհրդի 41 հրամանով 1921 թվականին 4-րդ հեծյալ- հրետանային դիվիզոնի մարտկոցի հրամանատար Վասիլի Գոնչարովը պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ Կարմիր Դրոշի շքանշանով։
1924 թվականին ավարտել է հրամանատարական կազմի Բարձրագույն հրետանային դպրոցը, 1931 թվականին' հրամանատարական կազմի կատարելագործման դասընթացները, 1936 թվականին' Ֆրունզեի անվան Ռազմական ակադեմիան։
Լև Մեխլիսի հրամանով 1941 թվականի սեպտեմբերի 11-ին Գոնչարովը գնդակահարվել է բանակի շտաբի շարքի առաջ արտադատական կարգով, ռազմաճակատի հրամանատարության հրամանը չկատարելու և ռազմական տեխնիկան փրկելու ուղղությամբ միջոցներ չձեռնարկելու համար։
Վասիլի Սաֆրոնովիչ Գոնչարով , Կարմիր բանակի գեներալ-մայոր, Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմի մասնակից, Կարմիր դրոշի կրկնակի շքանշանակիր ։
Հայտնված Վենոմը, սկսել է հղում տալ իրեն, որպես «Մենք», ինչը նշանակում է, որ Բրոքը և սիմբիոտը, ըստ էության, դարձել են երկու առանձին արարածներ մեկ օրգանիզմում, որոնք կոոպերացնում էին իրենց գործողությունները։
Բայց, լքված Սարդ-մարդով կղզում, Բրոքը վերանայել իր հայացքները կյանքի մասին ու որոշել նվիրել իրեն չարության դեմ պայքարին և հետագայում հաճախ օգնում էր Սարդ-մարդուն ու այլ սուպերհերոսներին։
Նրան կոչում էին Հակա-Վենոմ, և նա հանդիսանում է Փիթերի մտերիմ ընկեր ու դաշնակիցը, բայց Էդին ստիպված է եղել զոհաբերել նրանով, որպեսզի փրկել մարդկանց։
Ղեկավարության հետ կապ հաստատելու փորձելուց հետո, Ֆլեշը հաղորդագրություն է ստանում Ջեք-Լապտերավառից, որը գողացել է Բեթիին և պահանջում է Վիբրանիումը, իր կյանքի փրկության փոխարեն։
կոմիքսներում, Վենոմը եղել է, ոչ թե այլմոլորակային օրգանիզմ, այլ կենդանի դեղ քաղցկեղի դեմ, որը մշակել է Փիթերի հայր՝ Ռիչարդ Պարկերը։
Թերագնահատելով իր նոր տիրոջը, Վենոմը փորձել է տիրանալ նրանով, վախեցնելով Պրայսին, բայց նա հեշտ կարողացել է նրան դիմադրել, ստիպելով անել այն, ինչ նրան պետք է։
Սկզբում նա դիմադրում էր իր նախկին տիրոջ՝ Ֆլեշ Թոմփսոնի հերոսական արարքներին, բայց ժամանակի ընթացքում նրանք սովորել են միասին աշխատել, և Վենոմը նույնիսկ սկսել է հասկանալ Թոմփսոնին։
Քաղաքացիական Պատերազմի ավարտին Վենոմը տեղափոխվել է բանտ Երգող Թռչունի, Ռադիոակտիվ Մարդու, Նիշակիրի, Մեղավորի ու Տիկին Մահառիթ Հարվածի հետ։
Առայժմ միայն Գարգանը կարող էր օգտվել Վենոմի զանգվածի մեծացնելու կարողությունը, հնարավոր է միայն այն պատճառով, որ, ի տարբերություն Բրոքին, Վենոմը վերահսկում էր Գարգանի մարմինը, այլ ոչ թե ընդհակառակը։
Երբ նա սոված է, ապա կարող է ստեղծել ոչ մշտական էկզոկմախք, որը թույլ է տալիս նրան ստեղծել իր սեփական մարմինը, որպեսզի որսալ ու սպանել զոհերին, առանց տիրոջ օգնությամբ։
» շարքում, որի գործողությունը տեղի է ունենում 35 տարի անց հիմնական շարքի իրադարձություններից հետո, Վենոմը ներկայացնում էր իրեն, որպես «Էդվարդ Սաքս», Նյու Յորքի քաղաքապետի օգնական։
«Էդվարդը» ցանկանում է կառավարել ամբողջ քաղաքը և դրա համար կանչում է Չարագույժ Վեցյակին, կլոնացնում է իրեն մի քանի հազար անգամ ու կառուցում է «Սարդոստայն» պահպանական սիստեման, որը պետք է խանգարել Նյու Յորքի բնակիչներին փախչել քաղաքից։
Որոշ ժամանակ Սիմբիոտը լիովին վերահսկում էր Մակի մարմինը և նրա անձնավորությունը ունենում էր քիչ նշանակություն, սակայն, երբ սիմբիոտը դադարել է ազդել, Գարգանը հայտնել է զզվանք իր մարմնի վրա, բայց, այնուամենայնիվ, չի հեռացրել սիմբիոտին, այլ շարունակում էր ստեղծել գազանություններ։
«- & » մինիշարքում, որի գործողությունները տեղի են ունենում մինչև «Քաղաքացիական պատերազմի» իրադարձությունները, խիբերիական կախարդ Կուլան Գատը, փորձելով նվաճել աշխարհը, առանձնացրել է Վենոմին Էդի Բրոքից և միացվել նրա հետ։
Կառավարությունը նախաձեռնեց փորձ ոչնչացնել Թոմփսոնին, սակայն այդ փորձը ձախողվել էր, քանի որ կոստյումը բոլորից թաքուն «հանել» է ռումբը և թողել նրան Վարպետի հանցագործներից մեկի ոտքերի տակ։
Հիմնական հոդված՝ Սարդ-մարդ « » 8-ում , Պատերազմի Աշխարհում, իր կոստյումի վնասվածքի պատճառով, Սարդ-մարդը ստիպված էր գնալ ֆաբրիկա, որպեսզի գտնել նոր կոստյում։
«- 2099»-ում սիմբիոտը դուրս է գալի երես Նյու Յորքի կորյուղից և միանում դաժան հանցագործ ու Միգել Օ'Հարայի խորթ եղբոր՝ Կրոն Սթոունի հետ, որպեսզի դառնալ Վենոմ 2099։
Սարդ-մարդը պարբերաբար կրում էր երկու կոստյումները, քանի դեռ Մերի Ջեյն Ուոտսոն-Պարկերը չի խնդրել իրեն այլևս չհագնել այս կոստյումը, քանի որ նա նրան վախեցնում էր։
Չնայած այն հանգամանքին, որ գոյատևման համար սիմբիոտին պահանջվում է տիրոջ մարմին, Սիմբիոտ Վենոմը, այնուամենայնիվ, ցույց է տվել, որոշ դեպքերում, որ ինքը տիրապետում է որոշակի ունակություններով։
«Մութ Վրիժառուներ» կոմիքսների շարքում, Նորման Օզբորնը, ով դարձել է Երկաթե Պատրիոտ, Մակին դարձնել է իր թիմի անդամ, դրա համար Մակը դարձել է նոր Սարդ-մարդ ։
« --?!» 20 կատակերգական կոմիքսում Պորկ Ոինդը՝ Վենոմի խոզային տարբերակը, ներկայացվում է որպես Փիթեր Պորկերի՝ Վիթխարի Սարդ-խոզապուխտի թշնամի։
Շիբենիկի տաճար, 15-րդ դարի կաթոլիկ յուրահատուկ տաճար է, խորվաթ միջնադարյան նշանավոր երկու ճարտարապետների' Յուրայ Դալմաթացու և Նիկոլայ Ֆիորենտացու համատեղ նախագիծը։
Ինչպես Դալմաթիայի ամբողջ ափը, Շիբենիկը ևս 1412 թվականին անցել է Վենետիկի հանրապետությանը, իսկ 15-16-րդ դարերում բազմիցս ենթարկվել է թուրքերի հարձակմանը' կարողանալով, սակայն, պահել իր անկախությունը։
Իսպանիայի քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց հետո 1936 թվականին Իսպանիայի հանրապետական կառավարությանը օգնելու նպատակով մասնակցում է գերմանական հակաֆաշիստական ջոկատների կազմավորմանը, դառնալով Իսպանիայի հանրապետական բանակի 11-րդ ինտերբրիգադի, Է. Թելմանի անվան 3-րդ գումարտակի կոմիսար։
Ի պատիվ Գ. Բայմլերի, նրա անվամբ են կոչվում Հենիգսդորֆի լոկոմոտիվաշինական գործարանը, փողոցներ բազմաթիվ քաղաքներում, իսկ 1956 թվականին ԳԴՀ կառավարությունը սահմանում է Բայմլերի անվան մեդալ Իսպանիայի Ինտերնացիոնալ բրիգադների վետերաններին պարգևատրելու համար։
Հիմնվել է 1964 թվականին Քվեբեկի կառավարության կողմից, դարձել է Կանադայի առաջին թանգարանը' նվիրված բացառապես ժամանակակից արվեստին, որտեղ ներկայացված են 1939 թվականից սկսած աշխատանքներ։
Բացվել է 1965 թվականի մարտին' բնանկարիչ և գրաֆիկական նկարիչ, ֆրանսիական էքսպրեսիոնիզմի ամենախոշոր ներկայացուցիչ Ջորջ Ռուոի ներկայացրած աշխատանքներով։
Նաև ներկայացված են Լուիզա Բուրժուայի, Վիկտոր Վազարելիի, Ջեյմս Թարելայի, Ալֆրեդո Ջարայի, Բիլ Վիոլի և այլ հայտնի հեղինակների գործերը։
Նա ավելացնում է նաև ևս մեկ հին պատմություն. երբ Արագոնի թագավոր Խայմե -ը քաղաքը գրավում է, քաղաքի բնակիչների մոտ առաջ է գալիս Առեղծվածային պիեսի գաղափարը այն օրը, երբ քաղաքը հետ են վերցնում մավրերից։
1717 թվականին Էլչեի գլխավոր հավատարմատար Խոսե Անտոնը կրկնում է այս վերջին գաղափարը, սակայն ավելացնում է առեղծվածային տեսակետ. 1266 թվականի մայիսին Էլչեի ծովափ է ժամանում խորհրդավոր տապանաձև նավակ, որտեղ առկա էր Կույսի վերափոխման պատկերը և Կոնսուետան (գիրքը, որը պարունակում է պիեսի տեքստը, երբեմն' երաժշտությունը)։
Այս պատմությունը պահպանվել է մասամբ ներելու կոմպոզիտոր Օսկար Էսպլայի հնարավոր սխալը, ով պնդում էր, որ 1924 թվականին ինքը տեսել է 1266 թվականի պիեսը թույլատրող մի նամակ, որը պահպանվել է Էլչեի մունիցիպալ արխիվներում, չնայած այն հանգամանքին, որ այն երբեք չեն տեսել։
Այնուամենայնիվ, երբ 19-րդ դարում առաջին պատմաբանները ժամանեցին Էլչե և ուսումնասիրեցին պիեսը, ծագման ամսաթիվը տեղափոխվեց 14-րդ դար և 15-րդ դարի սկիզբ։
Ներկայումս Լա Ֆեստայի շատ գիտնականներ տարբեր տեսանկյուններից' գրական, թատերական, երաժշտական, լեզվաբանական, սրբապատկերային և այլն, այն թվագրում են 15-րդ դարի երկրորդ կեսին, առանց ընդգծելու քաղաքի գոյության նախադեպերը։
Էլչեի առեղծվածը , միջնադարյան լիթուրգիական դրամա, որը ներկայացնում է Մարիամ Աստվածածնի մահը, վերափոխումն ու թագադրումը, նշվում է Էլչե քաղաքի Սանտա Մարիա բազիլկում ամեն տարվա օգոստոսի 14-ին և 15-ին։
Լատա Մանգեշկար և Աշա Բհոսլե քույրերը, ովքեր հիմնականում աշխատում են հինդի լեզվով նկարահանվող ֆիլմերում, համարվում են հնդկական կինոյի ամենահայտնի և արգասաբեր արտակադրային երգչուհիները։
Այնուամենայնիվ, ամենաարգասաբեր երգչուհու համբավը փոխանցվեց Աշա Բհոսլեին, ով մասնակցել է ավելի քան 11 հազար երգերի ձայնագրության, այդ թվում մեներգեր, զուգերգեր, խմբերգեր և այլն, որոնք նա կատարել է Հնդկաստանի 20 լեզուներով։
Արտակադրային երգի այլ հայտնի կատարողներից են Գիտա Դատը, Մահենդրա Կապուրը, Ալկա Յագնիկը, Կավիտա Կրիշնամուրթհին, Ուդիտ Նարայանը, Կումար Սանուն, Սունիդհի Չաուհանը և այլք։
Սկզբնական շրջանում, երբ հնդկական կինեմատոգրաֆում ի հայտ եկավ ձայնը, երգերը կատարում էին դերասանները, սակայն կրկնօրինակման տեխնոլոգիաները յուրացնելուց հետո, երգերի կատարումը վստահեցին մասնագետ կատարողներին։
Առավել հայտնի օրինակներից կարելի է նշել Մառնի Նիքսոնի երգերը Նատալի Վուդի փոխարեն' «Վեսթսայդյան պատմություն» կինոնկարում, Բիլ Լիի կատարումները Քրիստոֆեր Պլամմերի փոխարեն' «Երաժշտության ձայները» կինոնկարում, Բեթի Նոյզի կատարումը Դեբբի Ռեյնոլդսի փոխարեն' «Անձրևի տակ երգողները» ֆիլմում և այլն։
Արտակադրային երգիչները երգերը ձայնագրում են սաունդթրեքի համար, իսկ դերասաններն ու դերասանուհիները, կինոխցիկի առջև պատկերում են երգեցողությունը այն դեպքում, երբ փաստացի երգի կատարողը չի հայտնվում էկրանին' մնալով կադրից դուրս։
Հնդկական կինեմատոգրաֆում երգերը' բանաստեղծների, երգահանների, կոմպոզիտորների և երգիչների համատեղ ստեղծագործական աշխատանքի արդյունք են, որոնք հաճախ հանդիսանում են առանձին վերցրած կինոնկարների հաջողության գրավականը։
Հայտնի է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Կորած տղաները», «Բրոքեր», «Ավելի քիչ, քան զրոն» և «Պտուտահողմ», ինչպես նաև, խաղացել է կատակերգական սերիալների գլխավոր դերերում, ինչպիսիք են «Չլսող ծնողները» և «Հարևանները» :
Քարագլուխ գյուղը հնում մտել է Մեծ Հայքի Արցախ նահանգի Խաչեն գավառի, իսկ ավելի ուշ՝ Ելիզավետպոլի նահանգի Շուշիի գավառի կազմի մեջ։
17-18-րդ դարերի տվյալներով սնակավայրը հիշատակվում է Քարագլուխ անվանումով, 19-րդ դարի կեսերին և խորհրդային իշխանության տարիներին՝ Դաշբաշի, որը Քարագլուխ անվան թարգմանությունն է։