polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1970 թվականից աշխատել է Վանաձորի պետական մանկավարժական ինստիտուտում, 1972-1979 թվականներին եղել է Վանաձորի պետական մանկավարժական ինստիտուտի բուսաբանության և աշխարհագրության ամբիոնի վարիչ, 1979-1987 թվականներին՝ Վանաձորի պետական մանկավարժական ինստիտուտի բուսաբանության ֆակուլտետի դեկան, 1987 թվականից՝ Վանաձորի պետական մանկավարժական ինստիտուտի ռեկտոր։
Առաջինը ամերիկյան հարուստ ընտանիք է, հաջորդը' Ֆրանսիական միջին ապահովվածության ընտանիք և երրորդը ռուսական ընտանիք է, որն ապրում է ծայրահեղ չքավորության մեջ։
Էդմոնդ Ուելսը բացատրում է, որ հոգին բաղկացած է երեք հիմնական ցուցանիշներից, այսպիսով այն ամենի 25 %-ը ինչը կատարվում է մարդու հետ որոշվում են ժառանգականույամբ, 25 %-ը կարմայով, իսկ մնացյալ 50 %-ը ազատ ընտրությամբ։
Հետագայում բացահայվում է, որ ռուս «հաճախորդ» Իգոր Չեխովը հանդիսանում է Ֆելիքս Կերբոզայի վերամարմնավորումը, ով «Տանատանավտներ» վեպի գլխավոր հերոսն էր։
Աստիճանաբար ձևավորվում են երեք «հաճախորդ»-ների բնավորությունները' Ժակ Նեմրոն ֆրանսիացի է, անիքնավստահ մի երիտասարդ, Վեներա Շերիդանը ամերիկուհի է, ինքնասիրահարված աղջնակ, ում համար բոլորը խելագարվում են, իսկ Իգորը դառնում է ուժեղ և ճկուն անձնավորություն, ում մայրը լքում է։
7 տարեկանում Ժակի մոտ առաջանում են հիշողության պրոբլեմներ, որի հետևանքով նա վատ է սովորում, մինչդեռ Վեներան նկարահանվում է օրացույցերի կազմերի և մանկական հագուստի կատալոգների համար, իսկ Իգորը հայտնվում է մանկատանը, որտեղ նրան և նրա ընկերներին ճնշում է Պյոտր անունով մի տղա։
Իգորը խնդրում է, որ Պյոտրը դանակով հարված ստանա ստամոքսի շրջանում, Վեներան ցանկանում է քթի պլաստիկ վիրահատություն, իսկ Ժակը խնդրում է խաղալիք թռչող նավ։
Միշելն իրականացնում է նրանց երազանքները, մասնավորաես երբ Իգորին պատրաստվում էին որդեգրել, նա դանակով այնպես հասցրեց Պյոտրի փորին, որ նա հազիվ փրկվեց մահվան ճիրաններից։
Այդ ընթացքում Ռաուլը և Միշելը բացահայտում են, որ Էդմոնդ Ուելսը մեդիում Ուլիսսա Պապադոպուլոսի միջոցով գրում է «Հարաբերական և բացարձակ գիտելիքի» հանրագիտարանի չորրորդ հատորը։
Ռաուլը և Միշելը փորձելով գտնել իրենց բազմաթիվ հարցերի պատասխանները իջնում են երկիր Պապադոպուլոսի մոտ, կարծելով թե Ուելսը նրան պատմել է «յոթերորդ» ուժերի մասին։
Սկզբում նա մահանում է այն պատճառով, որ նրա տանը բախվում է հսկայական ինքնաթիռը, ապա հայտնվում է դրախտում, որտեղ հանդիպում է իր հովանավոր հրեշտակի' Էդմոնդ Ուելսի հետ։
«Արտաքնապես նա նման է Կաֆկային' եռանկյունաձև դեմք, ինչպես աղվեսինն է, նշաձև վառվռուն աչքեր, բարձր տեղավորված ականջներ»- այսպես է նկարագրված Ուելսը «Հրեշտակների կայսրություն» գրքում։
Հետո նա որոշում է վաստակել պոկեր խաղալով, որտեղ հանդիպում է հորը և հաղթում նրան, ապա Պյոտրին, ով վրեժխնդիր է լինում նույն կերպ ինչպես որոշ ժամանակ առաջ Իգորը։
Նա հիասքանչ կյանք է ունեցել, անգամ բազմիցս ենթարկվել է պլաստիկ վիրահատության, բայց մի օր նրա ծնողները բաժանվում են, դա մեծ ազդեցություն է ունենում աղջկա վրա, սակայն չի հանգեցնում հոգեբանական խնդիրների առաջացմանը։
2010 թ. դեկտեմբերին «Փրոփերթի դիվելոփմենթ քամփանին», որը հանդիսանում է «Ամերիա» ընկերության խմբի անդամ, հայտարարեց Գյուղատնտեսական բանկի շենքի տարածքում բազմաֆունկցիոնալ համալիրի ճարտարապետական հայեցակարգի մշակման մրցույթ։
1944 թ. շենքում գործել է նաև Հայաստանի Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետության պետաշխդրամարկղերի և պետվարկի վարչությունը, հետագայում' ՍՍՀՄ Պետաշխխնայդրամարկղի հայկական հանրապետական գլխավոր վարչությունը։
Բանկի հարևանությամբ մի կողմում գտնվում էր Ղանթարի շուկան, մյուս կողմում՝ ռուսական Նիկոլաևյան Սուրբ Աննա տաճարը, Ջանփոլադյանների թատրոնը, որը հետագայում կոչվեց Սպայի տուն, Ոստիկանության գլխավոր վարչությունը, քաղաքային զբոսայգին և քաղաքի ամենաշքեղ հյուրանոցները՝ «Գրանդ հոթել»-ը, «Ֆրանսիա»-ն և «Լիոն»-ը։
Համալիրը միավորում է տարբեր պատմական ժամանակաշրջանների 3 շենքեր (Գյուղատնտեսական բանկի, Թիֆլիսի առևտրային բանկի և համալիրի շենքերը)՝ ցարական, խորհրդային և ժամանակակից ։
Համաձայն այդ պայմանագրի՝ բանկի շենքում տեղակայվում են նաև այլ հաստատություններ, մասնավորապես Ոռոգման աշխատանքների վարչությունը, Անդրկովկասյան երկաթուղու քաղաքային կայանը, Հայբնակկոոպը, Էրիվանի կոմունալ տրեստը և Պետական արդյունաբերությունը։
Հաստատված պլանով նախատեսվում էր Գյուղատնտեսական բանկի շենքի շինարարությունը սկսել 1925 թ. հոկտեմբերի 1-ին և շահագործել այն 1927 թ., սակայն մի շարք պատճառներով շինարարական աշխատանքներն ավարտվում են 1929 թ.։
Այն գիտական կարևորություն ունեցող մի գործ է, որը ներառում է վիճակագրական ցուցակներ, շահեկան խորհրդածություններ հիվանդանոցի և նրա բաժանմունքները կազմող, այն ժամանակվա տերմինաբանությամբ՝ «Հիմարանոցի» ու «Ապուշանոցի» մասին։
Օրմանյանը հայ իրականության մեջ առաջինն է, որ ստեղծել է հոգեկան հիվանդություններին նվիրված ուսումնասիրություններ, գրի է առել հիվանդների բուժական ու հոգեկան կյանքին վերաբերող սեփական դիտարկումներն ու խորհրդածությունները։
Բազմաթից բիզոնների, վայրի ձիերի, մամոնտների, հյուսիսային եղջերուների և այլ կենդանիների պատկերները ստեղծվել են տարբեր ոճով' հնագույն, ուղղագիծ, սև ու կարմիր ներկերով նկարներից մինչև բազմագույն հրաշալի կոմպոզիցիաները, որոնք վերաբերում են մադլենյան մշակույթին ։
Այն, որ ժայռապատկերները վերաբերում են հնագույն ժամանակներին, վերջնականապես ապացուցված համարվեց այն բանից հետո, երբ 1912 թվականին Գ. Պեգուանը ֆրանսիական Պիրենեյներում գտնվող Տյուկ դ'Օդուբեր քարանձավում հայտնաբերեց բիզոնների նմանատիպ պատկերներ. դրանք գտնվում էին ստալակտիտների շերտի տակ, որոնց տարիքը մոտ 10.000 տարեկան էր։
Քոնի Սիգնե-Լիզե Նելսեն , դանիացի դերասանուհի, ով ստացել է իր առաջին մեծ դերը անգլիալեզու «Սատանայի փաստաբանը» ֆիլմում՝ կատարելով երկրորդական դեր։
Նա նկարահանվել է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են' «Հանձնարարություն Մարսում» , «Նկար մեկ ժամում» , «Հիմնական» , «Հետապնդվածը» , «Սառցե բերք» և «Նիմֆոմանուհի» ։
18 տարեկանում նա ճանապարհորդել է Փարիզ, Ֆրանսիա, որտեղ նա աշխատել է դերասանուհի և մոդել, որն էլ խթանել է իր հետագա աշխատանքին և ուսմանը Իտալիայում գտնվող Հռոմի դրամատիկ դպրոցում։
2004 թվականին, Նելսենը կատարել է իր դեբյուտը դանիական ֆիլմում, նկարահանվելով «Եղբայրներ» ֆիլմում, որի համար նա հաղթել է Լավագույն դանիացի դերասանուհի, Բոդիլ, և Սան Սեբաստիանի կինոփառատոնում որպես լավագույն դերասանուհի մրցանակները։
2000 թվականին Նելսենը հայտնի է դարձել, մարմնավորելով Լուցիլային օսկարակիր «Գլադիատոր» ֆիլմում, խաղալով Ռասել Քրոուի և Հոակին Ֆենիքսի հետ միասին։
Հետագայում նա նկարահանվել է ամերիկյան «Հանձնարարություն Մարսում» , «Նկար մեկ ժամում» , «Հետապնդվածը» և «Հիմնական» ֆիլմերում, որոնց համար նա ստիպված է եղել կտրել իր մազերը։
Նա տեղափոխվել է ԱՄՆ 1990-ական թվականների կեսերին և ստացել իր առաջին անգլիալեզու դերը «Սատանայի փաստաբան» ֆիլմում, խաղալով Ալ Պաչինոյի և Կիանու Ռիվզի հետ միասին։
Առաջին մրցաշրջանին Կապանաձեի թիմը զբաղեցրեց 9-րդ հորիզոնականը, բայց հաջորդ մրցաշրջանում՝ 17-րդը, որի պատճառով դուրս մնաց բարձրագույն լիգայից։
1980 թվականից սկսվեց նրա պրոֆեսիոնալ կարիերան, սկզբում միացավ «Լոկոմոտիվ» ակումբին և սկսեց հանդես գալ ԽՍՀՄ-ի բարձրագույն առաջնությունում, հետագայում միացավ «Դինամո» ակումբի երկրորդ թիմին։
Միջնակարգ դպրոցն ավարտելուց հետո մի քանի կիսամյակ սովորել է Բեռնի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում, նախքան բողոքական աստվածաբանություն ուսումնասիրել որոշելը՝ սկզբից Բեռնի համալսարանում, այնուհետև՝ Բազելի համալսարանում։
Ավելի ուշ Վինչեստերները և Կաստիելը փրկում են Սամադրիել անունով մի հրեշտակի, սակայն մինչ այդ նա տանջելու պատճառով պատմում է, որ գոյություն ունի հրեշտակների տապանաքարը, որը կարող է մեծ վնաս հասցնել, եթե սխալ ձեռքեր ընկնի։
Վինչեստերները նաև իմանում են, որ իրենք Գիտելիքի Պահապանների' գաղտնի գործակալության հետևորդներն են, որը պահպանում էր գերբնական գիտելիքները, և մտնում են այդ գիտելիքների պահպանման վայրը, որը գտնվում է իրենց հայրենի նահանգ Կանզասում։
Սեմը և Դինը իմանում են, որ Դժոխքի դռները փակելու համար պետք է երեք առաջադրանք կատարեն, որոնցից երկուսը (դժոխքի շան արյան մեջ ընկնելը և դժոխքից անմեղ հոգի փրկելը և Դրախտ հասցնելը), Սեմը կարողանում է անցնել մինչև Կռոուլին կրկին կբռնի Կևինին և նրա նշումները դեմոնական տապանաքարի վերաբերյալ, որը նա թաքցրել էր։
Վինչեստերները և Կաստիելը գտնում են հրեշտակների տապանաքարը Մեգի օգնությամբ, սակայն նրան սպանում են, և Կաստիելը փախչում է դրա հետ միասին, որպեսզի պաշտպանի այն բոլորից, նույնիսկ եղբայրնեից։
Ապագայում Վինչեստերները գտնում են հրեշտակ Մետատրոնին, Աստծո Խոսքի գրողին, ինչպես նաև դեմոնների տապանաքարի մյուս կեսը, որից պարզվում է երրորդ առաջադրանքը' դեմոնի հոգու բուժումը։
Ութերորդ եթերաշրջանի վերջին սերիայում Վինչեստերներն անց են կացնում երրորդ առաջադրանքը և ցանկանում են պայման կապել Կռոուլիի հետ, սակայն իրականում ընդամենը ձևացնում են, և դրա միջոցով ցանկանում են փակել դեմոնին ձեռնաշղթաներով, որոնց վրա դեմոններին պահող կախարդանք կա։
Կաստիելը Վինչեստերներից գաղտնի իմանում է, որ Երկիր է վերադարձվել մի խումբ հրեշտակների կողմից, որոնց կառավարում է Նաոմի անունով մի բարձրակարգ պաշտոնով հրեշտակ' Նաոմին, ով կառավորում է նրան։
Կևինը պատմում է նրանց, որ Կռոուլին ևս մեկ տապանաքար է գտել, որն Աստծո Խոսքով է գրված, և որի մեջ մի կախարդանք կա, որը կարող է հավերժ փակել Դժոխքի դռները, և բոլոր դեմոններին նույնպես։
Այդ ժամանակ Մետատրոնը փորձում է Կաստիելին համոզել փակել Դրախտի դարպասները, Կաստիելը համաձայնվում է և անցնում է փորձությունների առաջին օրերը. սպանել նիֆիլիմին' այսինքն մարդու և հրեշտակի հետևորդին, և վերցնել կուպիդոնի աղեղը։
հոգեկան գործընթացների առանձնահատկությունների ուսումնասիրություն (զգացողություններ, ընկալում, ուշադրություն, ներկայացում, հիշողություն, մտածողություն), որպես աշխատանքային գործունեության կարգավորիչներ,
Աշխատանքային հոգեբանության առարկան հանդիսանում է հոգեբանական բաղադրամասերը, որոնք խթանում, ուղղորդում և կարգավորում են սուբյեկտի աշխատանքային ակտիվությունը և իրականացնում են այն կատարողական գործողություններում, ինչպես նաև անձի հատկությունները, որոնց միջոցով իրականացվում է այդ ակտիվությունը։
Ինչպես նշել է լրագրող Ռիչարդ Մակգրեգորը, Ջորջ Բուշ կրտսերի վարչակազմի քննադատները «ամեն կերպ փորձում էին քննադատել Չեյնինի կապը վառելիքաէներգետիկ բնագավառի հետ»։
2002 թվականին, երբ նա արդեն ԱՄՆ-ի փոխնախագահ էր նրա նկատմամբ հետաքննություն սկսվեց՝ 1998թվականին «Հալիբըրթընի» չափազանց մեծ եկամուտների համար։
«Փոքրիկ եռապատում» շարքը, որը բաղկացած է երեք պատմվածքներից՝ «Պատյանով մարդը», «Հաղարջը», «Սիրո մասին», չպետք է ավարտվեր «Սիրո մասին» պատմվածքով։
Հիմա «Պատյանով մարդը» արտահայտությունը ռուսերեն լեզվում դարձել է հասարակ' կարևորելով միայնակ մարդուն, որը փակվում է ամբողջ աշխարհից, ստեղծելով իր շուրջը կմախք, «պատյան»։
Որոշ ժամանակակիցներ կարծում են, որ «պատյանով մարդու» նախատիպը եղել է տագանրոգի գիմնազիայի տեսուչ Ալեքսանդր Դյակոնովը, մյուսները նկարագրում էին Դյակոնովի բնավորության գծերը' առաջինների կարծիքները հերքելու համար։
Առաջին արդյունաբերական ռոբոտները ներդրվել են Շվեդիայում, որից հետո սկսեցին տարածվել նաև Միացյալ Թագավորությունում, Գերմանիայում, Իտալիայում, Ֆրանսիայում և այլն։
1947 թվականին ԱՄՆ-ի Արգոնի ազգային լաբորատորիաների մի խումբ աշխատողներ, Ռ.Գյորցի գլխավորությամբ ստեղծեցին առաջին ավտոմատացված էլեկտրամեխանիկական մանիպուլյատորը, որը կրկնօրինակում էր մարդ-օպերատորի շարժումները, և նախատեսված էր ռադիոակտիվ նյութերի տեղափոխման համար։
1948 թվականին « » ընկերությունը ստեղծում է հետադարձ կապով կրկնօրինակող « » մանիպուլյատորը, որը հնարավորություն էր տալիս զգալ նաև ուժը և ավելի ճշգրիտ ղեկավարել այն։
«»-ի փորձնական նախատիպը ստեղծվել էր դեռևս 1959 թվականին, «» ընկերության կողմից, բայց միայն 1961 թվականին սկսեց օգտագործվել ավտոմեքենաշինությամբ զբաղվող « » ընկերության կողմից։
ԽՍՀՄ-ում առաջին արդյունաբերական ռոբոտները հայտնվել են 1971 թվականին, նրանց ստեղծել էր պրոֆեսոր Պ.Ն. Բելյանինան և ԽՍՀՄ Պետական մրցանակի դափնեկիր Բ. Ն. Սուրնինան ։
Մեխանիկական մանիպուլյատորների, ծրագրավորման համակարգերի հայտնվելը հնարավորություն տվեց ստեղծել արդյունաբերական ռոբոտներ, այսինքն ծրագրային կառավարմամբ մանիպուլյատոր, որը նախատեսված է տարբեր տեսակի աշխատանքներ կատարելու համար։
Այդ ժամանակաշրջանի «տիեզերական օպերային» բնորոշ են ֆուտուրիստական և արխայիկ տարրերի համադրումը, օրինակ՝ տիեզերանավերը և թրերով մարտերը, ատոմային տեխնոլոգիաները և հասարակության ֆեոդալական կառուցվածքը։
Ֆանտաստիկայի կանոններին չէր համապատասխանում իրականության նմանատիպ ժամանակավրեպ ազատ համադրումը, սակայն այն նպաստում էր ֆանտաստիկայում գեղարվեստական ազատության զարգացմանը և հետագայում կիրառվել է ավելի նշանավոր հեղինակների կողմից ։
Միևնույն ժամանակ, ժանրի ակնհայտ պայմանականությունները ծաղրվել են մի շարք ստեղծագործություններում, օրինակ Հարի Հարիսոնի «Բիլ՝ տիեզերքի հերոսը» վեպում և Ռոժ Վադիմի «Բարբարելա» ֆիլմում։
Եթե վեստերնն անվանվում է «ձիային օպերա», տնային տնտեսուհիների համար նախատեսված սերիալները «օճառային օպերա», ապա անորակ ծամոնը տիեզերանավերի և փրկիչների մասին կարելի է համարձակորեն անվանել «տիեզերական օպերա»։
Ամենավաղ ստեղծագործությունը, որը համապատասխանում է ժանրի կանոններին, կարելի է համարել Գարետ Սյովիսի «Մարսի էդիսոնյան գրավումները» ՝ Գերբեր Ուիլի «Աշխարհների պատերազմի» շարունակությունը, որում Երկրի գիտնականները էդիսոնի գլխավորությամբ թռչում են Մարս և մարսյան քաղաքակրթության կործանիչ պատասխան հարված են տալիս։
Կարևոր իրադարձություն էր «տիեզերական օպերայի» համար Ջորջ Լուկասի «Աստղային պատերազմները» ֆիլմը, որում ժանրի պայմանականությունները օգտագործվել են դիցաբանական ֆունդամենտալ արքետիպերի հետ համադրմամբ։
Հաջորդ տասնամյակում «տիեզերական օպերայի» հնարքները օգտագործեցին մի շարք հայտնի հեղինակներ՝ Լուիս Մաքմաստեր Բուջոլդի , Դեն Սիմոնսի , Վերներ Վինջի, Յեն Բենքսի , Դեվիդ Բեբերի կողմից։
Տիեզերական օպերա , արկածային գիտաֆանտաստիկայի ենթաժանրերից մեկը, որն ունի որոշակի չափորոշիչներ. դեպքերը տեղի են ունենում տիեզերական տարածությունում կամ մոլորակների վրա , ներառում են հակամարտություն հզոր զենք ունեցող կողմերի միջև։
Օրիակ՝ Ջոն Կարտերի մասին Բորոուզի «մարսյան» վեպերը, Էդմոնդ Համիլտոնի մասշտաբային աղետների մասին վեպերը, տիեզերական վեստերները, Ֆլեշ Գորդոնի և Բակ Ռոջերսի թերթային կոմիքսները և այլն։
Առաջին ստեղծագործությունները, որոնք կարելի է համարել այս ժանրի նախորդներ, հայտնվել են 1920-ականներին. Տոլստոյի «Աելիտան», Նիկոլայ Մուխանովի «Մոխրացող դժոխքները», և Վիկտոր Գոնչարովի «Պսիխոմեքենան»։
Առաջին ստեղծագործությունը, որը քիչ թե շատ քննադատները համարել են տիեզերկան օպերա, եղել է Սերգեյ Սնեգովի «Մարդիկ ինչպես Աստվածներ» էպիկ եռապատումը , որը ինքը՝ հեղինակը համարել է ժանրի ծաղր։
Ֆրանսիացի գեղանկարիչ Ժան Լեոն Ժերոմը սովորել է հայտնի նկարիչներ՝ Պոլյա Դելարոշի և Շառլ Գլեյերի մոտ, ովքեր մնացյալ կյանքի ընթացքում նրան են ներարկել կիրք՝ ճանապարհահորդությունների նկատմամբ, տարբեր ազգերի ավանդությունների ուսումնասիրման, ինչպես նաև սեր Արևելքի նկատմամբ։
Զանգվածային մշակույթի ծննդյան լուսաբացին գավառական Ժերոմը ընդառաջ գնաց բուրժուական Ֆրանսիայում ձևավորվող նոր հասարակությանը, հայտնի դառնալով արիստոկրատների շրջանում, ծանոթացնեով նրանց ինչպես իր ակադեմիկական դիմանկարների և մելոդրամիկ կտավների, այնպես էլ նապալեոնական արշավների և արաբական շուկաների կյանքի մասին պատմող նկարների, նաև դիցաբանական և էրոտիկ թեմաներով նկարների հետ։
Գտնվելով իր կարիերայի գագաթնակետին, Ժերոմը կայսերական ընտանիքի մշտական հյուրն էր, և պրոֆեսորի պաշտոն էր զբաղեցնում Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոցում։
Նրա արվեստանոցը նկարիչների, դերասանների, բանաստեղծների հանդիպման վայր էր, իսկ Ժերոմը դարձել էր լեգենդար և հարգված վարպետ, հայտնի իր խայթող սրամտությամբ, կարգապահության նկատմամբ արհամարհական վերաբերմունքով, սակայն դասավանդման խիստ կանոնակարգված մեթոդներով և իմպրեսիոնիզմի հանդեպ ծայրահեղ թշնամանքով։
Նույն տարում աշխատանքը ցուցադրվել է փարիզյան սրահում, որտեղ մեծ հաջողության ունեցավ հասարակության և քննադատների շրջանում, ովքեր ակտիվ վիճում էին, թե ինչ միջադեպ է իր ստեղծագործության համար որպես հիմք վերցրել Ժերոմը։
Մենամարտերը արտահայտում էին ոչ այնքան արիստոկրատական հպարտությունը, որքան բուրժուական պարկեշտություն և պատկառելիություն, ինչպես նաև ինքնասպանության մտադրություններ, որոնց մասին հնարավոր չէ բացահայտ խոսել։
Կտավի կենտրոնում Ժերոմը լայն բաց տարածություն է թողել՝ անցած մենամարտի հետքերով, թողնելով հանդիսատեսին պատկերացնել, թե ինչ է տեղի ունեցել այդ վայրում, ձյունածածք գետնին մի քանի փետուր էր ընկած, հնդկացու գլխարկից և սրից, որի ուղղությամբ կարելի է գտնել պարտվածին, այնուհետև հաղթողին։
Սառը, մռայլ անտառի համայնապատկերը թվում է անվերջանալի, սաստկացնելով ողբերգության և դատարկության զգացումները, ի լրումն անհեթեթության զգացման և կատարվածի թատերականության, որը ձևավորվում է դիտողների մոտ, մենամարտի մասնակիցների վառ հագուստների պատճառով։
Մասնակցելով մենամարտի, Ժերոմը իր նկարում ցանկանում էր ցույց տալ սրահի մշտական հաճախորդներին, այդ մենամարտի իրական արդյունքը, որը թաքնված է կոմեդիա դել'արտեի ետևում։
Ինչպես նշում է Վոլֆ Նորբերտը, նկարը լի է ճշմարիտ դրամատիկայով շնորհիվ հմուտ գունային որոշումների, համադրելով իր մեջ սպիտակ գույնի վառ ճողոփյունը, երանգավորված կարմիր և սև գույներով, որոնք հավասարակշռում են հիմնագույնի «մելամաղձոտ չեզոքությամբ»։
Կենտրոնացված ուշադրությունը դիակի վրա, և վերացականությունը մարդասպանի կերպարից, բազմիցս կրկնվել է Ժերոմի կողմից, օրինակ՝ «Մարշալ Նեյի մահը» և «Կեսարի մահը» նկարներում։
Գտնվելով մի մենամարտի ազդեցության տակ, որը տեղի է ունեցել 1856-1857- ական թվականների ձմռանը, Բուլոնյան անտառում, Ժերոմը նկարեց նկարը, որի մեջ ըստ քննադատների, նկարագել է մենամարտերի ողբերգական ավարտի ամբողջ դրամատիզմը, որը խորտակում է անհոգ երիտասարդներին։
Աշխատանքը ցուցադրվել է Փարիզյան սրահում 1857 թվականին, որտեղ արժանացավ դիտողների համակրանքին, այնուհետև վաճառվեց Էռնեստ Գամբարին, ով նկարը տեղադրեց Լոնդոնի իր արվեստի սրահում։
Որոշ ժամանակ անց կտավը գնեց Անգլիայում արտաքսման մեջ գտնվող դուքս Օմալսացին, ումից Ժերոմը վերցրեց նկարը 1867 թվականին Փարիզում կայացած Համաշխարհային ցուցահանդեսին ներկայացնելու համար, որտեղ գեղանկարչության ասպարեզում ստացավ գլխավոր մրցանակը։
Բացի դրանից, հայտնի է Ժերոմի նախնական նկարների տեղը, ինչպես նաև նկարի երկու տարբերակ, որոնք պահվում են Ուոլթերսի Գեղարվեստի թանգարանում՝ Բալթիմորում և Սանկտ Պետերբուրգի Պետական Էրմիտաժում։
1858 թվականին «Մենամարտ դիմակահանդեսից հետո» նկարը գնվել է Էռնեստ Գամբարի կողմից, 20 հազար ֆրանկով, ինչից հետո ցուցադրվում էր նրա լոնդոնյան պատկերասրահում։
« » ամսագրի հոդվածում հատկապես ընդգծվել է կերպարների վառ գունավորությունը և կտավի արտահայտչականությունը, քանի որ «Մենք երբեք չենք տեսել կերպար, որի յուրաքանչյուր գծի վրա գրված լիներ մահ, և անձնավորություն՝ ազնիվ և պարզ, ինչպես մահացու վիրավորված Պերոն»։
Ակնարկելով ֆրանսիական բարոյականությունը, քննադատը նշեց, որ մենամարտի պատկերմամբ նկարը, «բարոյախոսություն է Ժերոմի կողմից, ավելի ճշգրիտ, քան Հոգարթի մոտ»։
1867 թվականին, նա վերցրեց նկարը դուքս Օմալացուց, իրենց ընդհանուր ընկերոջ՝ Շարլ Ժալաբերի միջոցով, Փարիզում կայանալիք համաշխարհային ցուցահանդեսին ներկայացնելու համար։
Ըստ Թեոֆիլ Գոթիեի վկայության, աշխատանքը «հաջողություն ունեցավ ցուցահանդեսի ժամանակ, նկարը մեծ չէր, և պետք էր հերթ կանգնել այն տեսնելու համար»]։
Վիրաբույժը վենետիկյան դոժի հագուստով զննում է մահացու գունատ Պերոյի սրտի ձախակողմյան վերքը և փորձում է դադարեցնել արյան հոսքը, այն ժամանակ, երբ կոստյումով մարդը՝ Դոմինոն ծնկի եկավ և հուսահատության ժեստով ձեռքերով բռնեց գլուխը։
Ըստ Էդմոն Աբույի, այդ թեման Ժերոմի արվեստում հայտնվեց, այն մենամարտերի ազդեցության տակ, որոնց ներկա է եղել Բուլոնյան անտառում, հատկապես 1856-1857-ական թվականների ձմռանը երկու քաղաքական գործիչների՝ կայսրության նախարար Դելեն Մոնտոյի և Սիմֆորեն Բուտալեյի։
Նույն տարվա ընթացքում Դելեն Մոնտոյի և Սիմֆորեն Բուտալեյի մենամարտի ազդեցության տակ Թոմա Կունյուրը ստղծեց իր «Մենամարտ դիմակահանդեսից հետո», նկարը, որտեղ պատկերված է մենամարտիկների զրույցը մարտավկաների հետ, բայց այլ եղանակի։
Ուշագրավ է, որ 1861 թվականին, Ժերոմը ինքն է մասնակցել մենամարտի, ընդունելով Արթուր Ստիվենսի մարտահրավերը, ով մասնակցել էր 99 մենամարտերի, իր կնոջ Մատիլդայի պահվածքի պատճառով։
1909-1910-ական թվականների ձմռանը Բալթիմորի բնակիչների հետ անցկացված հարցման ժամանակ առաջարկվեց որոշել 55 սիրելի արվեստի ստեղծագործությունները, որի արդյունում առաջին տեղում հայտնվեց «Մենամարտ դիմակահանդեսից հետո» նկարը։
Հենրի Ուոլտերսը ի շահ հասարակության շենքը և հավաքածուն ժառանգեց Բալթեմորի քաղաքային խորհրդին և քաղաքապետին, 1931 թվականին նրա մահից հետո նկարը փոխանցվեց Բալթեմորում գտնվող Ուոլթերսի գեղարվեստի թանգարանին, որտեղ գտնվում է մինչ օրս։
1859 թվականին Նյու Յորքի Դիզայնի ազգային ակադեմիայի ցուցահանդեսի ժամանակ նկարի կրկնօրինակը 2500 ԱՄՆ դոլարով ձեռք է բերվել կոլեկցիոներ եւ գործարար Ուիլյամ Տոպսոն Ուոլթերսի կողմից։
Գրեթե նույն ժամանակ Ուոլթերը զբաղվում էր արվեստի գործերի հավաքումով և տեղափոխվեց Բալթիմորի ամենանորաձև շրջաններից մեկը՝ Մաունտ-Վերնոն, իսկ ավելի ուշ ստեղծեց իր պատկերասրահը։
Սեփական նկարների կրկնօրինակի նկարումը տարօրինակ էր այդ ժամանակների համար, սակայն Ժերոմը ևս երկու տարբերակ ստեղծեց՝ Օսմանյան կայսրության Մեծ վեզիր Ալի փաշայի և ռուսաական կայսր Ալեքսանդր 2-րդի համար։
Վերջինս պատվիրվել էր կոմս Կուշելյով Բեզբորոդկոյի կողմից, ցանկությամբ՝ փոխել բովանդակությունը, որպեսզի անհասկանալի լինի, թե ով է սպանել Պերոյին՝ Արլիկինը թե հնդկացին, այդ ցանկությունը ընդունվեց Ժերոմի կողմից՝ նա փոխեց հնդկացու կերպարի դիքը։
1922 թվականին Իզմիրի ջարդերից հետո ընտանիքով գաղթել են Հունաստան, 1925 թվականին հաստատվել Լիոնում, որտեղ Բաբկեն Մավիսակալյանն աշխատանքի է անցել տեքստիլ ֆաբրիկայում։
1936 թվականին 1800 ներգաղթողների հետ Ֆրանսիայից «Դինայա» նավով վերադարձել է հայրենիք, ներգրավվել Ցոլակ Վարդազարյանի կազմակերպած երաժշտախմբում որպես ակորդեոնահար և մասնակցել է Մոսկվա կինոթատրոնի բացմանը և շարունակել աշխատել այնտեղ։
Վազող տողի ստանդարտ ղեկավարումը կատարվում է համակարգչային հատուկ ծրագրի օգնությամբ, որի մեջ եղած ինֆորմացիան հատուկ ընտրված ինտերֆեյսի օգնությամբ հաղորդվում է վազող տողին։
«Ինտերում» Էստեբանը երկու անգամ ճանաչվեց թիմի լավագույն ֆուտբոլիստ, 2010 թվականին հաղթեց Չեմպիոնների լիգան, Աշխարհի ակումբային գավաթը , հինգ անգամ թիմի հետ հաղթանակ տարավ Իտալիայի առաջնությունում և երեք անգամ հաղթեց է Իտալիայի գավաթը և սուպերգավաթը։
2002 թվականին «Ռեալի» նախկին մարզիչ Վիսենտե դել Բոսկեն վերադարձրեց Կամբյասսոին «Ռեալ», և Էստեբանը ակումբի հետ հաղթեց Եվրոպայի Սուպերգավաթը։
Բարձրորակ կիսապաշտպանների քանակի պատճառով Կաբյասսոն հազվադեպ էր լինում «ՌԵալի» մեկնարկային կազմում, և «արքայական ակումբի» ղեկավարությունը որոշեց չերկարաձգել նրա հետ պայմանագիրը, որը լրանում էր 2004 թվականի հուլիսի 30-ին։
Կաբյասսոն՝ «Արգենտինոս ժունիորսի» սանը, արդեն 16 տարեկանում , իր եղբոր հետ գնաց Իսպանիա, որտեղ սկսեց հանդես գալ «Մադրիդի Ռեալի» մանկապատանեկան ակումբում։
Այնուամենայնիվ նա չկարողացավ խաղալ Ռեալի հիմնական կազմում և 1998 թվականին վերադարձավ հայրենիք՝ «Ինդիպենդենտում» վարձավճարով հանդես գալու համար, որտեղից էլ 2001 թվականին տեղափոխվեց «Ռիվեր Փլեյթ»՝ հաղթելով Արգենտինայի առաջնությունը։
2014 թվականի օգոստոսին,ազատ խաղացողի կարգավիճակով Կամբյասսոն տեղափոխվում է անգլիական «Լեսթեր Սիթի»՝ ստորագրելով մեկ տարվա պայմանագիր, որը ավարտվեց 2015 թվականի հունիսին։
Ավելի վաղ հանդես է եկել «Արգենտինոս Ջունիորսի», «Ռեալ Մադրիդի», «Ինդեպենդենտեի», «Ռիվեր Փլեյթի», Միլանի «Ինտերի» և «Լեսթեր Սիթիի» կազմերում։
1994 - «Զոլոտոյ վիտյազ» սլավոն և ուղղափառ ժողովուրդների միջազգային կինոփառատոնի մրցանակ «տղամարդու լավագույն դերակատարման համար» («Քաղբյուրո» կոոպերատիվ կամ Հրաժեշտը երկար կլինի», ռեժ․՝ Միխայիլ Պտաշուկ)
2007 - «Զոլոտոյ օրյոլ» մրցանակ կինոյում տղամարդու լավագույն դերակատարման համար (Նիկիտա Միխալկովի, Սերգեյ Մակովեցկու, Սերգեյ Գարմաշի, Վալենտին Գաֆտի, Յուրի Ստոյանովի, Միխայիլ Եֆրեմովի, Սերգեյ Գազարովի, Վիկտոր Վերժբիցկու, Ալեքսեյ Գորբունովի, Ռոման Մադյանովի, Սերգեյ Արցիբաշևի հետ համատեղ, «12» ֆիլմ)
Ալեքսեյ Վասիլևիչ Պետրենկո (, մարտի 26, 1938, Չեմեր, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ ֊ փետրվարի 22, 2017, Մոսկվա), թատրոնի և կինոյի ուկրաինացի, խորհրդային և ռուս դերասան, ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ , ՌԴ պետական մրցանակի դափնեկիր ։
1961 թվականից խաղացել է Զապորոժիեի Շչորսի անվան երաժշտադրամատիկական թատրոնում, իսկ 1963-1964 թվականներին՝ Դոնեցկի մարզային ռուսական դրամատիկական թատրոնում ։
1999-2003 թվականներին դասավանդել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում, 2011 թվականից՝ Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանի կուլտուրայի ֆակուլտետի պարարվեստի մանկավարժության ամբիոնում, դասավանդել է նաև Երևանի պարարվեստի պետական ուսումնարանում։
Չնայած գոյություն ունեն որոշ էքստեմոֆիլ օրգանիզմներ, որոնք գոյատևում են թշնամական պայմաններին (այդ թվում մոտավորապես Մարսի պայմաններին նմանեցված պայմաննեում), այնուամենայնիվ, բույսերն ու կենդանիները հիմնականում չեն կարող դիմանալ Մարսի մթնոլորտային պայմաններին։
Չնայած հայտնի է, որ միկրոձգողականությունը առաջացնում է առողջական խնդիրներ, ինչպիսիք են՝ մկանների կորուստը և ոսկրերի դեմիներալիզացիան, այնուամենայնիվ, անհայտ է մարսյան ձգողականության ազդեցությունը։
Քանի որ Մարսը Երկրից 52%֊ով ավելիհեռու է Արևից, մոլորակի վերին մթոնլերտի միավոր մակերեսին հասնող արևային էներգիայի քանակը Երկրի վերն մթնոլորտին հասնողի 43.3%֊ն է։
Մարսի մթնոլորտի 95%֊ը ածխաթթու գազ է, 3%֊ը՝ ազոտ, 1.6%֊ը՝ արգոն, իսկ այլ գազերը, այդ թվում թթվածինը, 0.4%֊ից քիչ են։
Որպես արդյունք Մարսի եղանակները նման են Երկրի եղանակներին, բայց տևում են գրեթե երկու անգամ ավելի երկար, քանի որ Մարսի մեկ տարն գրեթե հավասար է 1.88 երկրային տարու։
Տեխնոլոգիայի առաջընթացի և երկրի վրա ապագա բնակչության մասին մտահոգությունների աճի պատճառով այն միտքը, թե տիեզերքի գաղութացումը հնարավոր և կարևոր նպատակ է, թափ է ձեռք բերել։