polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Դպրոցը առաջարկում է սովորելու ամբողջական ծրագիր, ինչպես նաև դոկտորական և այլ ծրագրեր բարձրագույն կրթության համար. աշխարհում առաջին (1993 թվականից սկսած, 2011 թվականին ծրագիրը -ի կողմից համարվել է առաջինը աշխարհում), , , և այլն։
Պատմությունը կենտրոնացված է սիրահար զույգերի վրա, որը կապված է նախորդ ալբոմին իր ֆուտուրիստական ձևավորմամբ․ «Ես եղել եմ կոմիքսների գրքի սիրահար․․․ Մարվելի մեծ երկրպագու», ասել է նա։
Չնայած նա դեռ իրեն տեսնում է որպես «ալտերնատիվ արտիստ» (««Ալտերնատիվ» նշանակում է ալտերնատիվ ռոք», ասել է նա․ «բայց ես կարծում եմ, որ 2017 թվականին «ալտերնատիվ» նշանակում է ալտերնատիվ փոփ»), նա կարծում էր, որ -ը կստեղծի ձայնագրության հեռարձակում։
Մարտ ամսին տարբեր թվիթերյան օգտատերեր, որոնք կապված էին Հոլզիի հետ, սկսեցին ակնարկել ալբոմի մասին, կարծես ներգրավվելով երկու անձանց՝ Լունա և Սոլիս, ովքեր ապրում էին երկու տարբեր տներում՝ Աուրեմի տուն և Անգելուսի տուն։
Հոլզին ալբոմի մասին հղումներ հրապարակեց թվիթեր սոցիալական ցանցում ավելի վաղ քան 2014 թվականը, ասելով՝ և թագավորությունը, և 2016 թվականին Մեդիսոն հրապարակում նվագելիս նա էկրաններին ցուցադրեց «դուք կարող եք ինձ գտնել թագավորությունում»։
Բիլբորդը նշում է, որ ալբոմի անվանումը կարող է անվանվել Հոլզիի նախկին ընկերոջ կողմից կառուցված իրական շատրվանի անունով, որը գտնվում է Բրուքլինի գնացքի Հոլզի կայարանում։
Ալբոմի մասին հայտարարվել է 2017 թվականկի մարտի 7-ին՝ Հոլզիի թվիթերյան հաշվի միջոցով, իսկ մարտի 23-ին հայտարարեց ալբոմի թողարկման օրը՝ 2017 թվականի հունիսի 2։
Տարածաշրջանի իրադրությունից իրազեկ ԱՄՆ-ի ներկայացուցիչների և օրենքի կիրառման մասնագետների հայտարարության համաձայն "Իրանի կեղմից պաշտպանվող «Հեզբոլլահ» անօրինական զինված խմբավորումը ապահովում է այդ տարածաշրջանում հիմնավորված արմատական իսլամիստների մշտական ֆինանսավորումը։
Պենտագոնի անվտանգության հարցերով տեեռորիզմին հակազդող հետազոտական խմբի մասնագետը Եռակի սահմանը ներկայացնում է որպես «Լիբանանի տարածքից դուրս Հեզբոլլայի ամենակարևոր բազաներից մեկը, որպես վտանգավոր ֆանատիկների խմբակցության տուն, որտեղ պատրաստ են ներդնել իրենց դրամական միջոցները Հեզբոլայի զարգացման նպատակով»։
Տարածաշրջանում բնակվող 25 հազար լիբանանյան արաբներից ոչ բոլորն են օժանդակում տեռորիզմին, բայց զգալի մասը բացահայտ ընդունում են Հեզբոլլային և տեղական շիական մզկիթին ֆինանսական օժանդակություն տրամադրումը" նշելով, որ պարտավոր են ֆինանսավորել նրանց։
Պարագվայի իշխանությունները հաղորդում են , որ ունեն ապացույցներ տեռորիզմի հետ կապված կազմակերպությունների ֆինասավորման վերաբերյալ, որն արտահայտվում է Պարագվայից Մերձավոր Արևելք ուղղվող ֆինանսական հոսքերով, այդ փաստը հաստատվում է նաև Պարագվայի տեռորիզմի հակազդեցության ուսումնասիրության դեպարտամենտի ղեկավար Կարլոս Ատեմբերգերի կողմից։
Տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքի առանձնահատկությունները, անզուսպ կոռուպցիան և թույլ դատական համակարգը հնարավորություն չեն տալիս օբյեկտիվորեն գնահատել կազմակերպված հանցագործության մակարդակը և նրա հետ կապված անօրինական գործունեությունը։
Դրանցից ամենամեծը Սիուդադ դել Էստեն է Պարագվայում, որի բնակչությունը 2010 թվականին կազմել է 390 հազար մարդ, իսկ ամենափոքրը Արգենտինայի Պուերտո Իգուասու քաղաքն է՝ 82 հազար բնակչությամբ։
ԱՄՆ կառավարությունը հայտարարում է Եռակի սահմանի տարածքում արմատական իսլամական խմբավորումների առկայության «անհերքելի ապացույցների» վերաբերյալ, որոնք «ֆինանսավորում են տեռորիստական գրոհները»։
Ենթադրվում է որ այնպիսի խմբավորումներ, ինչպիսիք են եգիպտական Ալ-Գամա ալ- իսլամիյան, Իսլամական ջիհադը, Հեզբոլլահը և Ալ-Քայիդան եկամուտներ են ստանում այդ տարածաշրջանում տեռորիստական գործունեություն իրականացնելուց։
Հիմա շրջանառության մեջ են դեղին համաձուլվածքից 25 և 50 սատանգ անվանական արժեքով մետաղադրամներ, նիկելից մետաղադրամներ 1, 2 և 5 բահտ անվանական արժեքով, երկմետաղ 10 բահտ անվանական արժեքով։
Եղել է Հնդկաչինի մի քանի պետությունների չափման միավորների՝ տիկալի, տեղական ընդհանուր անվանումը, որը ծառայում էր ինչպես դրամական միավոր, այնպես էլ զանգվածի չափման միավոր։
1861 թվականից Սիամի համար Բիրմինգհեմի դրամահատարանում սկսեցին հատել եվրոպական տիպի դրամներ , որոնք ստացել են «ռիեն» անվանումը՝ արծաթե , պղնձե և ցինկե , ոսկի :
1902 թվականից մինչև 2012 թվականի հունվարի 18-ը թողարկվել է թաիլանդական թղթադրամների 16 շարք՝ չհաշված հիշատակային թղթադրամների 13 շարք, որոնք թողարկվել են տարբեր տոնական ամսաթվերի կապակցությամբ։
Երգչուհին մասնակցել է « » փառատոնին, որի ժամանակ թողարկել է « » սինգլը, ինչպես նաև ելույթներ է ունեցել Դոնեցկում և Լուգանսկում՝ աջակցելով չճանաչված կամ մասամբ ճանաչված պետությունների բնակիչներին։
2012 թվականի հունիսին նա հայտարերց իր մենակատարի կարիերայի սկսման մասին և ասաց, որ հանդես է գալու Աննա Գերցեն անվան ներքո, բայց մի քանի ամիս անց փոխեց կեղծանունը՝ կրելով հինը՝ «Յութա»։
Մի շարք երաժիշտներ նշել են երգի հզորությունը, միևնույն ժամանակ երգչուհու չափազանց մարդկային ձայնը, ինչպես նաև զարմանալի, անսովոր և ներդաշնակ երաժշտական ալբոմի ձևավորումը։
« » դեբյուտային ալբոմից«»վերնագրով կոմպոզիցիայի գեղեցիկ հնչողության հետ միասին քննադատները նշում են նաև այդ ալբոմի որոշակի պերճությունը և ռոքնռոլային դրայվը ։
Սակայն Ալեքսեյ Մաժաևը Յութայի կարիերան բնութագրել է ոչ հիթային, չնայած նրա՝ հայտնի դառնալու մեծ ցանկությանը, և անկեղծորեն,նրան համեմատում է երգչուհի Նատալիի հետ։
Յութա (իրական անունը՝ Աննա Վլադիմիրովնա Օսիպովա, մինչև ամուսնությունը՝ Սյոմինա; ), ռուս երգչուհի, երաժիշտ, սեփական երգերի հեղինակ և կատարող, կոմպոզիտոր։
Ներկայումս ապրում է գյուղում՝ Յորքից մի փոքր ներքև, իր կնոջ՝ Քելլիի և երեք երեխաների՝ աղջկա՝ Ռուբիի , և որդիների՝ Չարլիի ու Օսկարի հետ։
2001 թվականին նա խաղացել է պալատական Քրիս Ռոքի դերը «Հետ դեպի Երկիր» կատակերգությունում և Ռոնալդի դերը ռեժիսոր Բրայան Հելգելենդի «Մի ասպետի պատմություն» ֆիլմում։
Հետագայում Էնդին նկարահանվել է Հերբերտ Ուելսի ֆանտաստիկ վեպերի էկրանավորումներում՝ «Ժամանակի մեքենան» և Ժյուլ Վեռնի ստեղծագործության հիման վրա նկարահանված «Աշխարհի շուրջը 80 օրում» ֆիլմերում։
Առաջին անգամ հեռուստատեսությունում հայտնվել է 1988 թվականին՝ նկարահանվելով «Շատ յուրահատուկ պրակտիկա» կատակերգական սերիալում, որին հաջորդել են «Սրտի բաբախումը», « », «Ամուսնացածները. Երեխաների հետ միասին», « », « », «Փափուկ կապույտ գիծ», « » և « » սերիլաները։
Առաջին դերը լիամետրաժ ֆլմում խաղացել է 1997 թվականին «Տղամարդկանց մերկապար» կինոնկարում, որի համար առաջադրվել է մրցանակի որպես երկրորդ պլանի լավագույն դերասան։
2009 թվականի հունիսի 19-ին Ջորջ Ռեյմոնդ Ռիչարդ Մարտինն իր բլոգում հայտարարել է, որ Մարկ Էդին պետք է խաղա թագավոր Ռոբերտ Բարատեոնի դերը հեռուստացանցի «Գահերի խաղ» հեռուստասերիալում.
Որպես աշխարհի ամենաարագ զարգացող և ընդլայնվող արդյունաբերություններից մեկը, զբոսաշրջության այս շարունակական աճը մեծ լարվածություն կստեղծի դեռևս պահպանվող կենսաբանորեն տարբեր բնակավայրերի և բնիկ ժողովուրդների համար, որոնք մասսայական տուրիզմի զարգացումն են ապահովում։
Պատասխանատու զբոսաշրջության հենասյուները հետևաբար նույնն են ինչ կայուն զբոսաշրջությանը, այն է՝ շրջակա միջավայրի ինտեգրվածություն, հասարակական արդարություն և տնտեսական զարգացում։
Այս երկուսի միջև հիմնական տարբերությունը այն է, որ պատասխանատու զբոսաշրջության մեջ անհատները, կազմակերպությունները և բիզնեսները պատասխանատու են իրենց արարքների և դրանց ազդեցության համար։
Շեշտադրության այս փոփոխությունը տեղի է ունեցել այն պատճառով, որ որոշ բաժնետերեր կարծում են, որ կայուն զարգացման իրագործման ոչ բավարար աճը Ռիոյում տեղի ունեցած ՄԱԿ-ի շրջակա միջավայրի և զարգացման կոնֆերանսի պատճառով է տեղի ունեցել։
Պատասխանատու զբոսաշրջության մեջ պատասխանատվության վրա շեշտադրությունը նշանակում է, որ բոլորը, ովքեր ներառված են զբոսաշրջության մեջ, այսինքն՝ կառավարությունները, տրանսպորտային օպերատորները, համայնքային ծառայույթյունները, հասարակական կազմակերպությունները, զբոսաշրջիկները, տեղական համայնքները պատասխանատու են պատասխանատու զբոսաշրջության նպատակներին հասնելու գործում։
Սակայն, եթե հաշվենք զբոսաշրջության մեջ ջերմոցային գազերի արտանետումները և այն, որ օդագնացության մեջ արտանետումները տեղի են ունենում մեծ բարձրության վրա, որտեղ կլիմայի վրա նրանց ազդեցությունը մեծանում է, միայն օդագնացությունը կկազմի կլիմայի վրա զբոսաշրջության թողած ազդեցության 75%-ը ։
Զբոսաշրջությունից ստացված եկամուտները հրապուրիչ զբոսաշրջային դեստինացիաներին բերում են տնտեսական աճ և բարգավաճում, որն էլ նպաստում է այդ համայնքներում կենսակերպի մակարդակի բարձրացմանը։
Երբ որևէ դեստինացիայի հանդեպ աճում է զբոսաշրջիկների հետաքրքրությունը, տեղական համայնքների և զբոսաշրջային արդյունաբերության կարիքները բավարարելու համար անհրաժեշտ են լինում ավելի դիմացկուն ենթակառուցվածքներ։
ՄԱքրման աշխատանքներում ուշադրության է արժանի Էկո Էվերեստ արշավները, որոնցից առաջինը կազմակերպվել է 2008 թվականին նույն թվականի հունվար ամսին Էվերեստ բարձրացած պիոներ Սըր Էդմունդ Հիլլարիին հարգանքի տուրք մատուցելու համար։
Էկոլոգիապես զգայուն, հեռավոր կամ զբոսաշրջության համար նոր տարածքներում անհրաժեշտ է հաշվի առնել մի կարևոր գործոն, այն է՝ տարածքի մեծությունն ու տարողությունը։
Օրինակ՝ նախնականորեն Գալապագոսյան կղզիների կայուն տարողունակությունը տարին 12.000 այցելու էր, սակայն ավելի ուշ տնտեսական պատճառներով և նպատակներով այդ թիվը փոխվել է՝ դառնալով 50.000:
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Առաջին աշխարհի բնապահպանները այդ վայրերը զբոսաշրջիկներին ավելի հասանելի դարձնելու, ինչպես նաև այդ վայրերը պահպանելու նպատակով էկոլոգիան տեղափոխել են այն վայրերը, որտեղ ապրում էին Մաազայ ցեղերը։
Տարիների ընթացքում լեռնագնացների կողմից անփութության և ռեսուրսների գերօգտագործման, ինչպես նաև անասունների գերբնակեցման պատճառով վնասվել են ձյունահովազի բնակատեղիները, նվազել են պանդաները, Տիբեթյան արջերը և թռչնատեսակները։
Հիմնականում չկա որևէ ուղի, որով կարող ենք ճիշտ իրականացնել կայուն զբոսաշրջությունը, սակայն եթե բոլոր զբոսաշրջիկները սկսեին մտածել այդ ուղղությամբ և ուղիներ փնտրել, գուցե այն հնարավոր լիներ իրագործել կենսունակ աշխարհում։
Հնարավոր է, որ մինչև 2050 թվականը զբոսաշրջությունը կառաջացնի համաշխարհային կարբոնային արտանետումների մոտ 40%-ը, եթե տնտեսության մյուս ճյուղերը մեծապես պակասեցնեն ածխաթթու գազի արտանետումները։
Արտաքին ուղղվածության վրա դրված նոր շեշտը, որը ուղեկցում է հարավում 1990-ական թվականներին նեոլիբերալ զարգացման ռազմավարությունների աճին, նաև ուշադրությունը կենտրոնացրել է համաշխարհային զբոսաշրջության վրա՝ որպես շատ երկրների համար ներմուծման պոտենցիալ աճի ոլորտ, մասնավորապես տնտեսապես քիչ զարգացած երկրներում, քանի որ աշխարհի ամենագեղեցիկ և մարդու կողմից անհասանելի վայրերը հենց երրորդ աշխարհում են։
Երրորդ աշխարհի երկրները հատկապես հետաքրքրված են համաշխարհային զբոսաշրջությամբ , և շատերը հավատում են, որ այն երկրին բերում է տնտեսական շահ՝ ներառյալ նոր աշխատատեղեր և փոքր բիզնեսի զարգացում։
Շատերը ենթադրում են, որ շատ գումար կարելի է վաստակել բարձրակարգ և շքեղ ապրանքներից և ծառայություններից՝ չնայած այն փաստին, որ դրանք մեծացնում են երկրի կախվածությունը ներկրվող ապրանքներից և օտար ներդրումներից։
Միջազգային զբոսաշրջությունը անկայուն արդյունաբերություն է, քանի որ այցելուները արագ լքում են մի ժամանակ հայտնի դեստինացիաները առողջությանը սպառնացող վտանգների և անվտանգության կորստի պատճառով։
Կա մի պնդում, որի համաձայն Մաազայ ցեղի գործունեությունը բոլորովին չէր վնասում վայրի բնությունը, և Առաջին աշխարհի գիտելիքները այդ ցեղերի կենսակերպի մասին խաթարված էին «գաղութական ատելության» պատճառով ։
Բնական ռեսուրսների քայքայումը, աղտոտումը և կենսաբազմազանության կորուստը վնասաբեր են, քանի որ մեծացնում են խոցելիությունը, խոցում են համակարգի առողջությունը և նվազեցնում են կայունությունը։
Արդեն ասվել է, որ մեծ մասշտաբով իրականացվող զբոսաշրջությունը տնտեսական մեծ շահ է բերում, սակայն Երրորդ աշխարհի երկրների կառավարությունները արհամարհում են սեփական բյուջեյով ճանապարհորդող զբոսաշրջիկներին և բեքփեքերներին՝ որպես զբոսաշրջության պոտենցիալ աճող ոլորտ։
Շրջակա միջավայրի մասին ավելի գիտակից կազմակերպությունները, ընկերությունները և կառավարական գործակալությունները այժմ փնտրում են ավելի կայուն միջոցառումներ, ավելի կանաչապատ հյուրանոցներ, ռեստորաններ և կոնվենցիաների կենտրոններ և ավելի էներգախնայող և կլիմային չվնասող տրանսպորտային միջոցներ։
Համաշխարհային կայուն զբոսաշրջության խորհուրդը ծառայում է կայուն զբոսաշրջության գործունեության մասին գիտելիքի պահպանմանը՝ առաջ տանելով կայուն զբոսաշրջության համընդհանուր սկզբունքների ընդունումը և մեծացնելով այս տեսակի զբոսաշրջության հանդեպ հետաքրքրությունը։
Պլանավորման և նախագծման կառավարումը կարող է նվազեցնել ազդեցությունը մերձափնյա տարածքների վրա և երաշխավորել զբոսաշրջային արտադրանքի մեջ արված ներդրումների կենտրոնացումը կայուն զբոսաշրջության վրա։
Քաղաքները և կոնվենցիաների կենտրոնները մրցում են միմյանց հետ՝ գրավելու համար այնպիսի առևտուր, որը մեծ ազդեցություն ունի ռեսուրսների օգտագործման և շրջակա միջավայրի վրա։
Բունակեն ազգային պարկի դայվինգ-ռեզորտի համակարգողները կարևոր գործ են անում՝ սուզվելու և ձկնորսությամբ զբաղվելու համար բացառիկ գոտիներ զարգացնելով այնպես, որ դրանք հարմար լինեն և՛ զբոսաշրջիկների, և՛ տեղացիների համար։
1860 թվականին մայիսի 26–ից 27–ը, Ջուզեպպե Գարիբալդիի հրամանատարության տակ զորքերը անցան այդ կամուրջով և մտան Պալերմո, որտեղ էլ վերջ դրեցին Սիցիլիայի թագավորությանը։
Շփվելով ազգային–ազատագրական պայքարի գաղափարախոսությունը արտահայտող մարդկանց հետ՝ Ֆարհատը դեպքերը վերապատմելու ընթացքում դրսևորում է իր ինքնագիտակցության ձևավորումը։
Հայ ժողովրդի մեջ ի սկզբանե նստած էր ստրկական հոգեբանությունը, որը Ֆարհատի մտածողության մեջ կամաց-կամաց տեղի է տալիս ազատագրական մտածողությանը, թեև Ֆարհատը ազատագրական պայքարի գլխավոր մասնակիցներից չէր։
Այս ստրկական մտածողությամբ և թշվառ վիճակում, երբ Ֆարհատը որոշում է գետը գցվելով՝ վերջ տալ իր կյանքին, հանդիպում է Կարոյին, որը նրա դասընկերն էր և վաղուց էր փախել Տեր–Թոդիկի դպրոցից։
Ֆարհատը Ասլանի հետ ճանապարհորդում է Հայաստանի տարբեր վայրերում և անձամբ է տեսնում հայ ժողովրդի թշվառ վիճակը, որը, հետամնացության շղարշով կուրացած, ենթարկվում է ազգային և օտար հարստահարիչների գազանային շահա-գործմանը, բարբարոս տիրապետողների նողկալի կամայականությանը։
«Կայծեր»-ը Րաֆֆու լավագույն գործերից է, որի վրա հեղինակը աշխատել է գրեթե իր ողջ ստեղծագործական կյանքի ընթացքում՝ 1860–ական թվականների սկզբից մինչև 1887 թվականը։
«Կայծեր»-ը գրելու հիմնական շարժառիթներից մեկն էլ եղել է 1877–1878 թվականների ռուս–թուրքական պատերազմը և Պապիկ իշխանի գլխավորած Զեյթունի նույն թվականների ազատագրական շարժումը։
Նյութական հնարավորություններ չունենալու, գրաքննչական և այլ պատճառներով «Կայծեր»–ի տպագրությունն անընդհատ ձգձգվում է և միայն 1883 թվականին Ալեքսանդր Մելիք–Հայկազյանցի հովանավորությամբ հաջողվում է Թիֆլիսում տպագրել «Կայծեր»-ի առաջին հատորը, որը նախօրոք ենթարկվում է գրաքննության։
«Կայծեր»-ի պահանջարկն այնքան մեծ էր, որ վեպը արագորեն սպառվում է, իսկ նույն թվականին «Մշակ» թերթում տպագրված «Կայծեր»-ը մեծապես նպաստում է նաև «Մշակ» թերթի սպառվելուն։
«Կայծեր»-ը անհիմն քննադատության է ենթարկվում Րաֆֆու ամենաոխերիմ հակառակորդներից մեկի՝ ծախու հոգևորական Հայկունու կողմից, սակայն, Րաֆֆին կտրուկ և հստակ պատասխան է տալիս Հայկունու շինծու մեղադրանքներին։
Նա ընդունում էր նաև ժողովրդի ազատագրության ուղին, սակայն, նրա տեսակետով այդ հնարավոր է այն դեպքում, եթե ժողովուրդը հասել է ինքնագիտակցության և տիրապետում է ազատագրության գաղափարներին։
Սակայն, քանի որ չկա մի զորեղ ձեռք, որ բարձրացնի ժողովրդին և կանգնեցնի մարդկային ազատ իրավունքների վրա, ուստի մնում է միայն բորբոքել նրա կենսական ուժերի տակավին անզոր կայծերը, որպեսզի գալով ինքնագիտակցության՝ ինքը ելք որոնի տիրող հակասական պայմաններից դուրս գալու համար։
Նա կարծում է, որ անհրաժեշտ է բռնի ուժով խորտակել ստրկական լուծը, հասարակությունը ազատագրել սոցիալական և քաղաքական ստրկությունից, այնուհետև մարդը ինքը կտիրապետի ազատության գաղափարին։
«Կայծեր»-ում դրսևորվում է դարաշրջանի ազգային-ազատագրական շարժման գաղափարախոսությունը, որը մի տեսակ ընդհանրացնում է այն ամենը, ինչ հեղինակը արտահայտել է «Սալբի» վեպում։
«Կայծեր» վեպը, ինչպես Րաֆֆին է ասում. «Մի կողմից պատկերացնում է մեզ Տաճկահայաստանի հայերի հիվանդությունը՝ իր բոլոր փտեցնող, օրըստօրե լուծվող և քայքայվող կողմերով, իսկ մյուս կողմից ցույց է տալիս այն միջոցները, որոնցով պետք է բժշկել հիվանդին»։
Մի կողմից բնաշխարհի, ժողովրդի նիստ ու կացի հարուստ ու հոյակապ պատկերներով, մյուս կողմից կյանքի հակասությունները լուծելու գաղափարախոսությամբ հանդես եկող ռոմանտիզմի սկզբունքներով։
Քանի որ վեպի հիմնական գործող հերոսները ռոմանտիկական գաղափարատիպեր են և վեպի կենտրոնական խնդիրը այդ հերոսների արտահայտած գաղափարախոսությունն է, ուստի և վեպը իր հիմնական ուղղությամբ դառնում է ռոմանտիկական։
Իմանալով, որ գրաքննիչը արգելված ստեղծագործությունների ձեռագրերը հետ չի վերադարձնում հեղինակին, Րաֆֆին որոշում է վեպն ամբողջովին արտագրել և մի օրինակը թաքցնել։
Այս քայլը կատարելուց հետո Րաֆֆին «Կայծեր»-ի երկրորդ հատորը հանձնում է գրաքննիչին՝ տպագրության թույլտվություն ստանալու համար, որը ստացվում է 1886 թվականի նոյեմբերի 26–ին։
Թեև այժմ կար թույլտվություն, սակայն, այժմ էլ չկային տպագրելու միջոցներ, ուստի Րաֆֆին ստիպված էր մեկնել Բաթում և Ալեքսանդր Մելիք–Հայկազյանից միջոցներ խնդրել «Կայծեր»-ի երկրորդ հատորը հրատարակելու համար, որը վերջինս խոստացել էր տրամադրել Րաֆֆուն։
Ի վերջո, 1887 թվականի կեսերին լույս է տեսնում «Կայծեր»-ի երկրորդ հատորը՝ դառնալով Րաֆֆու ստեղծագործությունների պսակը և քաղաքական համոզմունքների հանրագումարը։
Ֆարհատի ընտանեկան պատմության, կրթության, առհասարակ նրա կենսագրության մեջ Րաֆֆին այլաբանորեն խտացրել է պարսկահայ և արևմտահայ ժողովրդի սոցիալ–տնտեսական կյանքը, իսկ նրա մտածելակերպի մեջ իր անդրադարձն է գտել ժողովրդի կրոնական և սոցիալ-հասարակական գաղափարների հոգեբանությունը՝ իր բոլոր ստվերոտ կողմերով։
Դա հայ ժողովրդի կյանքի մի պատմական դարաշրջանի հանրագիտարան է, որը ընդգրկում է ժողովրդի սոցիալ-հոգեբանական բնաշխարհի, պատմական անցյալի բազմաբովանդակ նկարագիրը։
Կարելի է ասել, որ հայ գրականության մեջ ոչ մի երկ այնպիսի ուժով, համապարփակ ընդգրկությամբ չի արտահայտել հայ ժողովրդի ազատագրական պայքարի ոգին, 1870–1880–ական թվականների սոցիալական հոգեբանությունը, ինչպես «Կայծեր»-ը։
Չնայած, որ «Կայծեր»-ը միանգամայն ինքնուրույն վեպ է, այն որոշ առումով դառնում է նաև «Խաչագողի հիշատակարանը» վեպի շարունակությունը, քանի որ «Խաչագողի հիշատակարանը» վեպի հերոսների հետագա գործունեությունը, թե ի՞նչ եղան նրանք և ո՞ւր գնացին, Րաֆֆին տալիս է «Կայծեր» վեպում։
Չնայած դրան, «Կայծեր»-ը, ինչպես արդեն նշվեց, միանգամայն ինքնուրույն վեպ է, քանի որ «Խաչագողի հիշատակարանը» վեպի հերոսները , քավոր Պետրոս, Նենե), հանդես են գալիս ոչ թե առաջնային, այլ երկրորդական դերերում, ուստի սխալ կլինի ասել, թե «Կայծեր»-ը «Խաչագողի հիշատակարանը» վեպի շարունակությունն է։
Րաֆֆին ներկայացնում է Հայաստանը երկար տարիներ հետո. Հայաստանը ենթարկվում է բազմաթիվ աղետների՝ սով, համաճարակ, բարբարոսական հարձակումներ, որոնք կործանում էին երկիրը, բայց, ի վերջո, այս ամենից հոգնած ժողովուրդը դիմում է զենքի և կործանում բոլոր չարիքները։
Այդպես էլ, թեև Րաֆֆու սոցիալական ուտոպիան ինչ-որ չափով զուրկ էր գործնական իմաստից, բայց իր քննադատական ոգով ցրում էր տիրող կարգերի գոյության պայմանական պատրանքները և զինում մարդկանց ապագա ներդաշնակ հասարակության իդեալներով։
1920-ական թվականների վերջին հիմնադրում և ղեկավարում է «Կանացի քավություն» թերթը, որի էջերում ակտիվորեն ելույթ էր ունենում և պաշտպանում Սալվադորի կանանց քաղաքացիական իրավունքները։
Նրա ծրագիրը ներառում էր արհմիություններին պետական աջակցություն, պետական կառավարման համակարգում ազնվություն և թափանցիկություն, ալկոհոլային խմիչքների բաշխման և սպառման սահմանափակում, հավատի դավանության նկատմամբ հարգանք ու ազատություն և արտաամուսնական երեխաների ճանաչում։
Պրուդենսիա Այալան ծնվել է Սալվադորի Սոնսակատե քաղաքում 1885 թվականի ապրիլի 28-ին, Սալվադորի բնիկ հնդկացիների' Աուրելիա Այալայի և Վիսենտե Չիեֆի ընտանիքում։
1921 թվականին հրատարակել է «Էսսիբլե. Արկածներ Գվատեմալա ուղևորության ժամանակ» գիրքը, որում մանրամասն նկարագրվում է դիկտատոր Մանուելյա Էստրադա-Կաբրերի կառավարման վերջին ամիսները։
Պրուդենսիա Այալան իր հոդվածներով հանդես էր գալիս որպես հակաիմպերիալիզմի, ֆեմինիզմի և կենտրոնաամերիկյան սինդիկալիզմի կողմնակից, իր անհամաձայնությունն էր հայտնում ԱՄՆ-ի Նիկարագուա ներխուժման հարցում։
Խումբը ստեղծել է միջազգային մի փոքրիկ միջադեպ, երբ Լի Սոնգ Ուն՝ խմբի մենակատարը Կորեայի օրհներգի ժամանակ պատռել է ճապոնական կայսերական ռազմական դրոշը։
Ի սկզբանե համարվելով կորեական ընդհատակ փանկ ռոք շարժման մաս՝ հայտնի որպես , տարիների ընթացքում հասել է մեծ հաջողությունների ինչպես երաժշտությունում, այնպես էլ կինոյում և հեռուստատեսությունում ։
ելույթ է ունեցել ավելի քան 3000 համերգնրով վերջին 15 տարիների ընթացում, թե՛ լայն հանդիսատես, թե՛ երիտասարդության համար, ովքեր իրենց համեմատում են արևմտյան փանկ ռոք մշակույթի հետ։
Նրանք իրենց առաջին թողարկած « 98» մինի ալբոմից թողարկել են ընդամենը 5000 օրինակ, և դրանք բոլորը վաճառվել են՝ այսպիսով ձեռք բերելով Կորեայի լեգենդար ինդի խմբի կոչում։
Ըստ որոշ աղբյուրների, այդ ժամանակ Հյուսիսային Կորեայի դպրոցահասակ երեխաներից երկու երրորդը չէին հաճախում դպրոց, իսկ մեծահասակների մեծ մասը, որոնց թիվը 2,3 միլլոն էր, անգրագետ էին։
1958 թվականին ներդրվեց պետության կողմից դպրոցներում համընդհանուր կրթության ֆինանսավորման համակարգը․ անվճար էին ոչ միայն ուսուցումը, այլ նաև դասագրքերը, համազգեստը, սնունդը և դասասենյակի կահավորումը։
1967 թվականին պարտադիր է դառնում իննամյա կրթությունը, իսկ 1975 թվականին պարտադիր է դառնում տասնմեկամյա կրթությունը, որը ներառում էր մեկամյա նախադպրոցական և տասնամյա տարրական ու միջին կրթությունը։
Կիմ Իլ Սոնգն իր 1983 թվականի Փհենյանի հարավային գավառների կրթության նախարարներին ուղղված ելույթում ասաց, որ համընդհանուր պարտադիր բարձրագույն կրթությունը պետք է ներդրվի «մոտ ապագայում»։
2012 թվականի սեպտեմբերին Հյուսիսային Կորեայի խորհրդարանի 12-րդ գումարման 6-րդ նստաշրջանի ժամանակ ընդունվում է «Տասներկուամյա պարտադիր կրթության ներդրման օրենքը», որի մեջ նաև խոսվում էր վեցամյա միջին դպրոցի բարենորոգումների մասին։
Բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները իրենց մեջ ներառում են քոլեջներ և համալսարաններ․ քոլեջներ, որոնք տարվա ընթացքում պատրաստում են ուսուցիչներ մանկապարտեզում, տարրական և միջին դպրոցներում աշխատելու համար, կատարելագործված տեխնիկայի քոլեջ երկամյա կամ եռամյա ուսումնական ծրագրով, բժշկական քոլեջ ,գիտությունների, ճարատագիտութան, երաժշտության, օտար լեզուների և ռազմական քոլեջներ ու ակադեմիաներ։
1987 թվականին 220000 աշակերտ սովորում էր բարձրագույն մասնագիտացված դպրոցների երկամյա կամ եռամյա դասընթացներում, իսկ 301000 աշակերտ քոլեջների և համալսարանների քառամյա կամ վեցամյա դասընթացներում։
Ըստ Նիկոլաս Էմբերշտադի և Ջուդիթ Բանիստերի 16 տարեկան և ավելի բարձր բնաչությանը 13,7 տոկոսը, 1987-1988 թվականներին սովորում էին կամ ավարտել էին բարձրագույն կրթական ինստիտուտներ։
Պիոներական կորպուսներում և Սոցիալիստական, բանվորական, երիտասարդական լիգայում երիտասարդները ուսումնասիրում են թիմային և կազմակերպված կյանքի էությունը, որոշները պատրաստվում են, որպեսզի ընդունվեն Աշխատավորական կուսակցություն։
Սոցիալիստական, բանվորական, երիտասարդական լիգայի կենտրոնական կոմիտեի կողմից ղեկավարվող ուսանողական և դպրոցական դահլիճներում ու պալատներում երիտասարդները մասնակցում են տարբեր արտադասարանային միջոցառումների։
Այն բանից հետո, երբ 1910 թվականին Ճապոնիան գրավեց Կորեան, գաղութային վարչակարգը կրթական նոր համակարգ ստեղծեց, որը ուներ երկու նպատակ՝ կորեացիներին տալ նվազագույն կրթություն, որպեսզի նրանք պատրաստ լինեն ստանալ երկրորդական դեր ժամանակակից տնտեսությունում, հավատարիմ լինեն կայսրին և ապահովել բարձր որակի կրթություն ճապոնացի եկվորների համար, որոնք մեծ քանակությամբ հաստատվում էին Կորեական թերակղզում։
Պետական համալսարանը բացվել է 1923 թվականին, Կեյձյոյում,Տոկիոյի համալսարանի օրինակով, սակայն կրթություն ստանալու թույլտվություն ունեցող կորեացիների թիվը երբեք չի անցել 40 տոկոսից. մնացած ուսանողները եղել են ճապոնացիներ։
Կորեացիներին բարձրագույն կրթություն ստանալու հնարավորություն տալիս էին նաև մասնավոր համալսարանները, այդ թվում նաև միսիոներների կողմից հիմնվածները, ինչպիսիք են Սունսուլի համալսարանը Հեյձյոյում և Կորեական քրիստոնեական քոլեջը Կեիձյոյում։
1946 թվականի հոկտեմբերին հիմնված Կիմ Իլ Սոնգի համալսարանը երկրի միակ բազմակողմանի զարգացած համալսարանն է , որը առաջարկում է բակալավրի, մագիստրոսի և գիտությունների դոկտորի աստիճան։
Ըստ ԱՄՆ-ում ապրող կորեացի հետազոտողների, որոնք այցելել են համալսարան 1980-ական թվականներին, համալսարան էր ընդունվում յուրաքանչյուր 5-6 դիմորդից միայն մեկը։
Ովքեր ցանկանում էին մեծացնել բարձրագոույն կրթական հաստատություններ ընդունվելու իրենց շանսերը, պետք է առաջ քաշվեին տեղական «քոլեջային երաշխավորող հանձնաժողովի կողմից» մինչև կընտրվեին տարածշրջանային և գավառային հանձնաժողովների կողմից։
Չոսոնի արքայատոհմի ժամանակ արքայական պալատն ստեղծում է դպրոցների համակարգ․ մայրաքաղաքի չորս կենտրոնական միջին դպրոցում և գավառներում դասվանդվում էր կոնֆուցիականություն։
15-րդ դարի ընթացում պետության կողմից աջակցություն ստացող դպրոցների կրթության որակը վատացավ, և վերջիններս փոխարինվեցին սովոնաներով' 16-րդ դարի ոչ կոնֆուցիանական վերածննդի կենտրոններով։
Երեխաները մեկ տարի կրթություն են ստանում մանկապարտեզում, այնուհետև չորս տարի սովորում են տարրական դպրոցում, որին հաջորդում է վեցամյա միջին դպրոցը և հետո ընդունվում են համալսարան։
Հյուսիսային Կորեայում կան նաև այնպիսի հայտնի համալսարաններ, ինչպիսիք են Կիմ Չխեկի անվան ճարտարագիտական համալսարանը, Օտար լեզուների համալսարանը, որը սովորեցնում է դիվանագետներին և առևտրային բնագավառի չինովնիկներին ազատ տիրապետել օտար լեզուների և Կիմ Խյոն Ջինի անվան համալսարանը, որը պատրաստում է ուսուցիչներ։