polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Նա նոր բարձունքների հասավ՝ 2010 թվականի Չեմպիոնների Լիգայի քառորդ եզրափակչի Բավարիա-Մանչեսթեր Յունայթեդ մրցակայության առաջին հանդիպման ավելացված ժամանակում վճռորոշ գոլ խփելով և ապահովելով իր թիմի հեղինակը 2-1 հաշվով։
Բավարիայի կազմում իր առաջին հեթ-տրիկը Օլիչը խփեց 2010 թվականի ապրիլի 27-ին՝ Չեմպիոնների Լիգայի կիսաեզրափակչի Լյոնի դեմ երկրորդ խաղում՝ գոլ խփելով իր ձախ ոտքով, աջ ոտքով և գլխով՝ այսպիսով ձևակերպելով «իդելական հեթ-տրիկ»։
2013 թվականի փետրվարի 26-ին գավաթի քառորդ եզրափակչում նա գոլ հեղինակեց Կիկերս Օֆենբախի դարպասը, իսկ Վոլֆսբուրգը անցավ կիսաեզրափակիչ փուլ։
Խորվաթիայի հավաքականի նախկին գլխավոր մարզիչ Սլավեն Բիլիչը նկարագրել է նրան որպես տիպիկ «խաղ հաղթող» և «կարևոր խաղերի արքա»՝ իր՝ կարևոր խաղերում դժվար մրցակիցների դեմ գոլ խփելու կարողության համար։
2006 թվականի սեպտեմբերին Օլիչը 2008 թվականի Եվրոպայի առաջնության որակավորման փուլի 1 խաղով հեռացվեց հավաքականից Դարիո Սռնայի և Բոշկո Բալաբանի հետ ուշ-գիշերային խնջույքի մասնակցելու համար։
Եվրո-2012-ից առաջ կայացած Նորվեգիայի դեմ ընկերական խաղի ժամանակ Իվիցա Օլիչը վնասվածք ստացավ, ինչի հետևանքով Օլիչը չհայտավորվեց 2012 թվականի Եվրոպայի առաջնությանը։
Այնուամենայնիվ, Օլիչը մասնակցեց 2014 թվականի Աշխարհի առաջնությանը, որի ժամանակ գոլի հեղինակ դարձավ Կամերունի դեմ խաղում՝ դառնալով Խորվաթիայի ամենածեր ֆուտբոլիստը, ով գոլի հեղինակ է դարձել Աշխարհի առաջնություններում։
Բայց մրցաշրջանի ավարտը Համբուրգի համար լավ դասավորվեց և թիմը գրավեց 7-րդ հորիզոնականը՝ ստանալով Ինտերտոտո գավաթի ուղեգիր, որը նրանք հետագայում հաղթեցին։
2007 թվականի հոկտեմբերին Օլիչը հեթ-տրիկ ձևակերպեց Շտուտգարտի դարպասը և դարձավ Համբուրգի առաջին խաղացողը, ով 3 հաղջորդական գոլի հեղինակ է դարձել մի խաղակեսում։
1996 թվականին նա սկսեց խաղալ տեղի Մարսոնիա ակումբում և այստեղ անցկացրեց 2 լավ մրցաշրջան՝ մինչև 1998 թվականին նա տեղափոխվեց Հերթա Բեռլին։
Այստեղ նա բավական խաղաժամանակ չստացավ և հաջորդ տարի վերադարձավ Մարսոնիա, որի հետ Օլիչը տեղափոխվեց Խորվաթիայի առաջին դիվիզիոն՝ երկրորդ դիվիզիոնը հաղթելուց հետո։
ԲԿՄԱ-ի հետ Օլիչը հաղթեց Եվրոպա Լիգան 2005 թվականին, 3 անգամ հաղթեց Ռուսաստանի առաջնությունը , 2-ական անգամ՝ Ռուսաստանի գավաթը և Ռուսաստանի սուպերգավաթը ։
Սկբզից նա վերցրեց 8 համարի մարզաշապիկը, սակայն 2014-2015 մրցաշրջանի ավարտից հետո Իվո Իլիչևիչը փոխեց իր համարը 11-ից 7, որպեսզի Օլիչը կարողանա վերցնել 11 համարը, որը նա կրում էր Բավարիայում, Վոլֆսբուրգում և առաջին անգամ իր՝ Համբուրգում խաղալու ժամանակ։
Մարսոնիայի հետ ևս մեկ հաջող մրցաշրջանից հետո, 2001 թվականին Օլիչը տեղափոխվեց Զագրեբ ՖԱ, որին օգնեց հաղթել Խորվաթիայի առաջնությունը՝ խփելով 21 գնդակ 28 խաղերում։
Հաջորդ մրցաշրջանում նա տեղափոխվեց Դինամո Զագրեբ, որտեղ նա խփեց 16 գնդակ 27 խաղերում՝ դառնալով Խորվաթիայի առաջնության լավագույն ռմբարկու։
Եղել ֆրանսիական պոեզիայի մեծ գիտակ, որի խնամակալության ներքո Ռուբեն Դարիոն առաջին անգամ փորձեց հարմարեցնել ալեքսանդրյան ոտանավորի չափը իսպանական տաղաչափությանը։
1915 թվականին ստացել է միչմանի կոչում, ավարտելով գարդեմարինյան դասընթացները՝ միչմանի առաջին սպայական աստիճան է ստացել, ծառայել է «Ցեսարևիչ» գծանավի վրա՝ որպես նավի վերահսկիչ։
1920 թվականից ծառայել է բալթյան նավատորմում, եղել է շարժիչային սակրավորների խմբի ղեկավար, «Ինժեներ-մեխանիկ Զվերև» կործանիչի հրամանատար, Բալթիկ ծովի ռազմածովային ուժերի հրամանատարության ֆլագմանի ավագ քարտուղար։
Նա պատրաստ է ամեն ինչի, որպեսզի վերջ տա այդ վիճակին․ փորձում է այնպես անել, որ իրեն աշխատանքից ազատեն, հիվանդ է ձևանում, փորձում է հետաձգել տուժածներին այցելելը, որոնց, ըստ իրեն, ոչնչով չի կարող օգնել։
Արխենտինա Դիաս Լոսանո , հոնդուրասցի գրող Արխենտինա Բուեսո Մեխիայի կեղծանունն է), լրագրող, վիպասան, ով ռոմանտիկ ոճով գրել է ֆեմինիստական թեմաներ։
Նրա գրքերն արժանացել են բազմաթիվ մրցանակների, այդ թվում Ոսկե Գվատեմալայից, Ռամոն Ռոսայի անվան Հոնդուրասի ազգային գրական մրցանակ, « » Բրազիլիայից։
Ընդունվել է Հոնդուրասի լեզուների ակադեմիա և միակ կինն էր Կենտրոնական Ամերիկայից, որի ստեղծագործությունները պաշտոնապես հաստատվել են գրականության Նոբելյան մրցանակի համար։
2012 թվականին ավարտել է ԵՊՀ ռոմանագերմանական բանասիրության ֆակուլտետի լեզվաբանություն և միջմշակութային հաղորդակցություն բաժինը, ստանալով «լեզվաբան, միջմշակութային հաղորդակցության մասնագետ-խորհրդատու» մասնագիտությունը։
2017 թվականի ապրիլի 2-ին տեղի են ունեցել Հայաստանի Ազգային ժողովի 6-րդ գումարման ընտրությունները, որին մասնակցել է 9 քաղաքական ուժ՝ 4 դաշինք և 5 կուսակցություն։
Այդպիսով, Նորա Առուստամյան՝ որպես ՀՀ ԱԺ 6-րդ գումարման պատգամավոր ստանձնել է իր լիազորությունները 2017 թվականի մայիսի 30-ին՝ «Ծառուկյան» դաշինքի թիվ 7 ընտրատարածքի տարածքային ընտրական ցուցակով։
Ռուսաստանում նապոլեոնյան բանակի պարտությունից հետո ֆրանսիական զորքերը հեռացան ամրոցից, այն զբաղեցրեցին Նապոլեոնի դաշնակից Վարշավայի դքսության զորքերը՝ հոլանդական ծագմամբ նապոլեոնյան գեներալ Հերման Վիլլեմ Դանդելսի հրամանատարությամբ։
Գտնվում է Մոդլին գյուղում (ռուսական կայսրության օրոք 1934 թվականից կոչվել է Նովոգեորգիևսկ), 1961 թվականից՝ լեհական Նովի-Դվուր-Մազովեցկի քաղաքի շրջան։
Վիտալի Զակրուտկինի կիսանդրի , գրող, ԽՍՀՄ պետական մրցանակի , Ստալինյան մրցանակի երրորդ աստիճանի դափնեկիր Վիտալի Ալեքսանդրովիչ Զակրուտկինի կիսանդրին Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Սեմիկարակորսկ քաղաքում։
Մարտից հետո շոկի մեջ լինելով և հերոինի ներարկում անելուց հետո Լևարտը գնում է օձի մոտ և ընկնում է մի քարանձավ, որը լի էր այդտեղ իրենց վախճանը գտած բազմաթիվ օտարերկրյա նվաճողների կողմից այդտեղ թողած ռազմավարը։
Նա սպանում է քարանձավը պայթեցնել ցանկացող աֆղանստանցի մարտիկներին և հայտնաբերում է , որ իր բացակայության ընթացքում ամբողջ պահահակետը ոչնչացվել էր գրոհայինների կողմից։
Այն բանից հետո, երբ նա ՊԱԿ-ում խոստովանում է, որ աֆղանստանցիների դեմ մարտում կրակել է իր ստորաբաժանման հրամանատարի թիկունքին՝ նրան տեղափոխում են հեռավոր պահակակետ, որը հսկում է ռազմավարական նշանակության ճանապարհի երկայնքով ձգվող կիրճը։
Այդտեղի քարանձավի պարբերական դարձած այցելությունների ժամանակ Լևարտին սկսում են երևալ Ալեքսանդր Մակեդոնացու տետրարքոս Հերպանդրի և Մայվանդի ճակատամարտի մասնակից լեյտենանտ Էդվարդ Դրումոնդի հիշողությունները։
2013 թվականի հոկտեմբերին, երբ Վագանովայի անվան ռուսական բալետի ակադեմիայի ռեկտոր նշանակվեց Նիկոլայ Ցիսկարիձեն, մշակույթի նախարարությունը երաշխավորել է Ուլյանա Լոպատկինայի թեկնածությունը՝ ակադեմիայի գեղարվեստական ղեկավարի պաշտոնում։
Մինչև 1955 թվական զբաղվել է ամենատարբեր աշխատանքներով․ հետաքրքրվելով թեթև ատլետիկայով՝ նա նույնիսկ մասնակցել է աշխարհի լեռնային վազքի առաջնությանը, անգլիական քաղաք Կեսվիկում, 50 մասնակիցներից զբաղեցրել է 21-րդ հորիզոնականը, ինչպես նաև աշխատել է որպես պահակ, խողովակ մաքրող, քարտուղար ընդունարանում, առևտրական և լրագրող։
2008 թվականի աշնանը նա նկարահանվում է կատակերգական «Ալֆի աշխարհը» սերիալում, սեպտեմբերին Էգենդորֆեում բացում է իր սեփական թանգարանը և «» ծրագրով շրջագայում է Ավստիայով, Շվեյցարիայով և Բավարիայով։
Հենց այդ շրջագայությունների ժամանակ ստեղծվում է Պոյերի « » խումբը, որում ելույթ են ունենում Լենի Դիքսոնը , Վոլֆգանգ Լաբը , Մարկո Վայկսելբրաուն և Հանս Շտայֆ )։
Բերտոն վերագրել է այն այնպես, որ իրենց հետ համագործակցել է Կոնչիտա Վուրստը և դա կատաղեցնում էր Պոյերին, ով նույնիսկ կոպիտ կերպով արտահայտվել է այդ թեմայով։
Իր համերգային 20-ամյա գործունեության առիթով Ավստիայի Բանկ թանգարանում կազմակերպվել է Պոյերի աշխատանքների ցուցահանդեսը, հենց այդ ժամանակ էլ հրատարակվել է իր «123 » գիրքը։
Իր սեփական խոսքերով Պոյերը ուղղակի ուզում էր ասել այն ամենը ինչ մտածում է Եվրատեսիլի և եվրոպական ինտեգրացիայի մասին ընդհանուր, և նաև խորհրդանշական ապտակ հասցնել Եվրոպային։
Իր « » երգը անվանվել է անհատականության օրհներգ և պաշտպանություն կոլեկտիվիզմի դեմ և հենց ինքը Պոյերը նվիրել է այդ երգը «կենդանիներին, ովքեր ապրում են կեղտի մեջ և ստեղծված են մարդու կողմից»։
Իռլանդիան, որ որոշել էր 12 միավոր տալ նրան, տեխնիկական խնդիրների պատճառով ստիպված էր զիչել հեռուստադիտողի քվեարկությանը և ժյուրիի օգնությունը խնդրել, ովքեր ընդհանրապես չգնահատեցին Պոյերին։
2005 թվականի փետրվարին Ալֆը որոշեց երկրորդ անգամ ելույթ ունենալ մրցույթում, ընտրելով « » երգը, սակայն հեռուստաքվեարկության խճճված և անհասկանալի համակարգը, որում ընկերությունը առանձին-առանձին հաշվում էր հեռախոսային զանգերը և -հաղորդագրությունները, իսկ յուրաքանչյուր շրջան կարող էր տալ նույնաչափ միավորներ կախված բնակչությունից։
Նմանատիպ քվեարկության համակարգ անցկացրին մի քանի օր շարունակ, մինչև վերջնական ընտրության փուլը, և մի շարք հեռուստադիտող մեղադրեց կազմակերպիչներին՝ դիտմամբ կատարված փորձի համար, որ չթողնեն Պոյերին մասնակցել այդպիսի պրովոկացիոն երգով (մինչ այդ Պոյերը ստիպված էր վերափոխել երգը ոչ պատշաճ բառապաշարի համար)։
2006 թվականին Պոյերը արժանացել է , իսկ 2010 թվականի աշնանը երրորդ անգամ 2011 թվականի Եվրատեսիլին մասնակցելու հայտ է ներկայացրել « » , սակայն նախընտրական փուլը չի հաղթահարել։
Պոյերը, ով անվանել է իրեն «վերջին ռազմիկ» և ելույթ է ունեցել դրոշով և զենքով՝ մեղադրվել է ռասիզմի և իսլամաֆոբիայի մեջ, իսկ 4 ռադիոկայանում հաղորդավար Մարտին Բլումենաուն ընդհանրապես չծուլացավ անվանել նրան հիմար։
2014 թվականի մայիսին Ալֆ Պոյերը կտրուկ կերպով է արտահայտվել իր հայրենակից Թոմաս Նոյվիրտայի, ով հայտնի է որպես Կոնչիտա Վուրստ, Նովիրտը հաղթեց 2014 թվականի Եվրատեսիլում, որը երկդիմի ռեակցիա առաջացրեց աշխարհում։
Զվարճախոսի փոխարեն՝ կատաղած մամուլի դիմաց ելույթ ունեցավ քաղաքական գործիչ Հայնց-Քրիստիան Շտռախեն՝ Ավստրիական ազատության կուսակցությունից, սակայն նա ներողություն խնդրեց չափազանցված ձևակերպման համար։
Պոյերը ցուցադրման է դրել այնտեղ իր նկարները և տարբեր ցուցադրանմուշներ․ «էլեկտրական աթոռ», «դիմակահանդեսային ձկան տեսակ» և «Մադոննային բացած ոտքերով»։
Ավելի ուշ Չարլին թերթերում կարդում է, որ Թիլլիի հայրը ալպինիզմի սիրահար էր և վերջերս արշավներից մեկի ժամանակ դժբախտ պատահարի արդյունքում մահացել է, իսկ ահա Թիլլին հանդիսանում էր նրա միակ ժառանգորդը։
Ըստ Ֆոնոգրամմա արտադրողների միջազգային ֆեդերացիայի' 2016 թվականին վաճառվելով 105 միլիոն օրինակ, ալբոմը եղել է տարվա ամենաշատ վաճառվող ալբոմների ցանկում ութերորդը։
2015 թվականի մայիսի 4-ին, խումբը հրապարակում է տեսանյութ որտեղ նրանք պատրաստում են ալբոմի 6-րդ երգը՝ , իսկ 7 օր անց թողարկվեց երգը, Յութուբ կայքի միջոցով, երկուսն էլ սինգլներ են, թողարկվալ 4-րդ և 12-րդ հորիզոնականներում։
2017 թվականի փետրվարի 3-ին խումբը թողարկեց երգի տեսահոլովակը, որի աուդիո տարբերակը հրապարակվել էր 2015 թվականին, բայց որպես սինգլ թողարկվել է 2016 թվականի դեկտեմբերի 9-ին։
Ռայքը իր բլոգում նշում է ալբոմից տարբեր աշխատանքներ, իսկ -ի կարմիրի մասին ասում է․ «կրքի, բռնության և զայրույթի գույն է», խումբը նաև հայտնի է իր բաց բովանդակությամբ մեկնաբանություններով։
Ալբոմի ութերորդ երգը' « »-ը, գրել է Սթրամերը, ով պատկերացրել է, թե ինչպես է անցել Ջոնի մանկությունը իր մոր և տատիկի հետ, երբ նրանք ստիպված էին ապրել նկուղում։
10-րդ երգը' « »-ը, -ի առաջին ստեղծագործությունն է , որի հեղինակը խմբի բաս-կիթառահար Փոլ Սիմոնոնն է, նա երգում հանդես է եկել նաև որպես հիմնական վոկալիստ։
Սիմոնոնը սկզբում վստահ չէր իր երգի տեքստի վրա, որ նկարագրում էր աշխարհի հանդեպ պարանոիդալ հայացքները, սակայն ի վերջո նա որոշեց ավարտել Սթրամերի հետ։
Չնայած -ի անհամաձայնությանը' երաժիշտները դիմեցին Գայ Սթիվենսին ալբոմի համար պրոդյուսերության համար' նրան տալով երկրորդ հնարավորություն 1976 թվականին դեմոձայնագրությունների անհաջողություններից հետո։
ի հետ աշխատանքի ընթացքում Գայը նույնպես հաճախ է ռիսկային գործողություններ արել, օրինակ' անհրաժեշտ մթնոլորտ ստեղծելու համար նա ստուդիայով մեկ նետել է աթոռները և աստիճանները։
Ջո Սթրամերի տեքստերում շոշափվում են նաև գործազրկության, ազգային ծագման պատճառով տարաձայնությունների, Մեծ Բրիտանիայում թմրանյութերի օգտագործման, ինչպես նաև անչափահասների խնդիրների թեմաները։
Երկրորդ ստուդիական ալբոմի' ’ -ի ձայնագրության ավարտից հետո խումբը բաժանվեց պրոդյուսեր Բերնարդ Ռոդսից, ով արդեն հոգնեցրել էր իր մշտական «դասախոսություններով»։
Այս ալբոմում խումբը ցույց է տվել իր հնարավորությունների լայնությունը. սկայի, ֆանկի, սոուլի, ջազի, ռոկաբիլիի, ռեգիի տարրերով երաժշտությունը շատ ավելի հարուստ ներկապնակ է ներկայացնում, քան խմբի նախորդ երկու ալբոմները։
Տեքստերում շոշափվում են այնպիսի հասարակական թեմաներ, ինչպիսիք են գործազրկությունը, ազգային ծագման պատճառով տարաձայնությունները, թմրանյութերի օգտագործումը, ինչպես նաև անչափահասների խնդիրները։
Բացի այդ, հետևելով փանկի ավանդույթներին' -ը հրաժարվեց երկրպագուներից 3 դոլարից ավելի վերցնել համերգների տոմսի համար, մինչդեռ խումբն ապրում էր հյուրանոսի ամենաբրձրակարգ համարներում։
Լուսիլա Գամերո դե Մեդինան ուսանել է բժշկություն և դեղագործություն և, չնայած համալսարանում սովորելու խոչընդոտներին, բժշկության ֆակուլտետի դեկանից ստացել է բժշկության և վիրաբուժության դիպլոմ։
Բացի բժշկական և գրական գործունեությունից, Գամերոն եղել է ակտիվ ֆեմինիստ, սուֆրաժիստ, մասնակցել է կոնֆերանսների, ինչպես նաև Հոնդուրասի կանանց կոմիտեի հիմնադրման աշխատանքներին։
Լուսիլա Գամերո դե Մեդինան ծնվել է 1873 թվականի հունիսի 12-ին Հոնդուրասի Դանլի մունիցիպալիտետում՝ Մանուել Գամերոյի և Կամիլա Մոնկադայի ընտանիքում։
Լուսիլայի հայրը, ով բժիշկ էր, նրան բժշկություն է սովորեցրել, և նա ուսանել է և՛ բժշկություն, և՛ դեղագործություն՝ աշխատելով հոր կլինիկայում և ընտանեկան դեղատանը։
Գոլեստանի կառուցման մեջ առավել մեծ ներդրում են ունեցել Զանդ արքայատոհմի ներկայացուցիչ Քարիմ խանը , Ղաջարիների արքայատոհմի ներկայացուցիչ Աղա Մոհամադ Խանը , ով Թեհրանը դարձրել է Պարսկաստանի մայրաքաղաքը, իսկ 1794-1925 թվականների ընթացքում միջնաբերդը դարձել է Ղաջարիների արքայատոհմի նստավայրը, որոնց համար Գոլեսթանի պալատը դարձել է բնակատեղի, և Նասր ադ Դին Շահը , ով թաղված է պալատական համալիրի տարածքում։
1925-1945 թվականների ընթացքում շինությունների մեծ մասը քանդվել է Ռեզա շահի հրամանով, քանի որ նա համարում էր, որ դարեդար տևած Ղաջարիների պալատը չպետք է խոչընդոտեր նորագույն քաղաքի աճին։
Գոլեսթանի պալատ կամ Գոլեստան , նախկին Ղաջարիական արքայական տոհմի համալիր Իրանի մայրաքաղաք Թեհրանում, հանդիսանում է Թեհրանի հնագույն պատմական հուշարձաններից մեկը։
Այն բանից հետո, երբ Արևի գահը տեղափոխվեց Իրանի կենտրոնական բանկի Արքայական գանձերի թանգարան, այս սրահն օգտագործեցին արքայական հատուկ ընդունելությունների համար և այդ պատճառով էլ այն անվանակոչվեց Ընդունելությունների սրահ։
Բրիտանական նավատորմը մտադիր էր հարձակվել Գերմանական նավահանգիստների վրա, որը հայտարարվել էր օգոստոսի 20-ին, իսկ Գերմանական ռազմածովային ուժերը պաստրաստվում էին պաշտպանությանը։
Ճակատամարտ Ատլանտյան օվկիանոսի համար (Առաջին մարտը Ատլանտյան օվկիանոսի համար, երկրորդը եղել է 1939—1945 թվականներին)' Առաջին համաշխարհային պատերազմի ռազմական արշավ, մարտ Մեծ Բրիտանիայի և իր դաշնակիցները ընդդեմ Գերմանիայի Ատլանտյան օվկիանոսին տիրանալու համար։
«Սմոլվիլի գաղտնիքից» հետո Հարթլին Մեմի Գամերի հետ միասին հանդես է եկել -ի «Բժիշկ Էմիլի Օուենս» հեռուստասերիալում, բայց ցուցադրությունը դադարեցվել է առաջին եթերաշջանից հետո։
Նա հյուրի կարգավիճակով նկարահանվել է «Չակ», «Ամրոց» և «Զոյի Հարթը հարավային նահանգից» հեռուստասերիալներում, իսկ 2013-2014 թվականներին -ի «Վրեժ» օճառային օպերայում կատարել է Պատրիկ Օսբորնի կրկնվող դերը, ով Վիկտորիա Գրեյսոնի ապօրինի որդին է։
2012 թվականի մայիսի 6-ին հայտարարվել է, որ ութ տարի միասին ապրելուց հետո Լինդսեյն անհամատեղելի տարբերությունների պատճառով որոշել է բաժանվել և երեխայի խնամակալության համար դիմել է Լոս Անջելեսի նահանգային գերագույն դատարան։
Նա հայտնի է իր հեռուստատեսային դերերով, որոնցից են -ի «Կրքեր» օճառային օպերայի կերպար Ֆոքս Քրեյնը , հեռուստաալիքի «Սմոլվիլի գաղտնիքը» սուպերհերոսական հեռուստասերիալի կերպար Օլիվեր Քուինը և -ի «Երիտասարդը և անհանգիստը» օճառային օպերայի կերպար Ադամ Նյումանը, որի համար էլ արժանացել է «Էմմի» մրցանակի։
Հարթլին Պատրիկ Օսբորնի կրկնվող դերով հայտնվել է «Վրեժ» հեռուստասերիալի երրորդ եթերաշրջանում, ինչպես նաև 2016 թվականին նկարահանվել է -ի «Սա մենք ենք» կատակերգական-դրամատիկ հեռուստասերիալում։
Հարթլին ծնվել է Իլինոյս նահագի Նոքսվիլ քաղաքում և մեծացել նույն նահանգի Օրլանդ Փարք գյուղում՝ ապրելով իր Նեյթեն եղբոր և Մեգան ու Գաբրիելա քույրերի հետ։
Կարլ Սանդբուրգ ավագ դպրոցն ավարտելուց հետո նա սկսեց հաճախել Հարավային Իլինոյսի Քարբոնդեյլ համալսարանը և Չիկագոյում Իլինոյսի համալսարանը, որտեղ նա սովորել է պատմություն և թատրոն։
Մինչև հեղափոխության տարիները Պետրոզավոդսկում բեմադրվում էին Չեխովի, Օստովսկիի, Անդրեևի պիեսները, ներկայացումները Տուրգենևի և Դոտոևսկու վեպերի հիման վրա։
1912 թվականի դեկտեմբերի 4-ին հանդիսավոր կերպով բացվել է Պետրոզավոդսկի բարեգործական հասարակության շենքը, որտեղ դրամատիկական թատերախմբի կողմից բեմադրվում էին ներկայացումներ (առաջին ներկայացումը եղել է Օստովսկովու «Գայլեր և ոչխարներ» պիեսը)։
Թատերախումբը կազմված էր Սանկտ Պետերբուրգի Ալեքսանդրինսկի և Սուվորինսկի թատրոններից հրավիրված դերասաններից (Վ․ Օ․ Տոպորկով, Կ․ Ն․ Վերտիշև, Լ․ Ս․ Վիվյեն, Ն․ Վ․ Սմոլիչ և այլք)։
Առաջին խաղաշրջանը նոր կարգավիճակով թատերախումբը անց է կացրել «Տրիումֆ» թատրոնում, Մաքսիմ Գորկու «Հատակին» պիեսի հիման վրա ստեղծված ներկայացումով։
Այդ շրջանում Պետրոզավոդսկոմ խաղում էին Եկատերինա Կորչագինա-Ալեքսանդրովսկայան և Նատալիա Ռաշևսկայան, որոնք այնուհետև դարձել են ԽՍՀՄ-ի վաստակավոր արտիստներ, եղել են լենինգրադյան թատրոնների գլխավոր դերասանուհիներից։
Թատերախմբի կազմում էին Պ․ Ն․ Չապլիգինը, Ա․ Ի․ Շիբուևը, Օ․ Ա․ Լեբեդևը, Վ․ Դ․ Տամաշեվսկայան, Յ․ Ա․ Սունգուրովը, Գ․ Լ․ Ֆրիդմանը, Ն․ Ի․ Ռոդիոնովը և այլ դերասաններ։
Մոդիլիանին, ով ներկայացել էր երկոյին առանց հրավերի, գտնում է իր նախկին ընկերուհուն' գրող Բեատրիս Հաստինգսին ընկերախմբում, հանդիպում է նրա սիրեցյալ Ալֆրեդո Պինին։
Սա Մեծ Բրիտանիայի խոշորագույն հրատարակչություններից մեկն է և աշխարհում խոշորագույն համալսարանական հրատարակչությունը, որը ամենամյա ֆինանսական շրջանառությամբ գերազանցում է ամերիկյան առաջատար համալսարանական հրատարակչությանը և -ին միասին վերցրած:
Առաջինը, 1896 թվականին, բացվել է ԱՄՆ-ում, 1905 թվականին՝ Կանադայում, այնուհետ նաև մի քանի տասնյակ երկրներում, ինչպիսիք են Հնդկաստանը, Պակիստանը, Ավստրալիա, Նոր Զելանդիա, Մալազիա, Սինգապուր, Հնդկաստան և Հարավաֆրիկյան Հանրապետությունը:
Շատ երկրներում, որտեղ գործում է -ը, հրատարակչություն ազատվել է կորպորացիոն հարկերից և շահութահարկից, քանի որ կառուցվածքային ստորաբաժանման առումով ոչ առևտրային կազմակերպություն է:
Ֆիլմում գլխավոր դերը կատարել է Թոմ Քրուզը, իսկ երկրորդական դերերը՝ Ռեբեկա Ֆերգյուսոնը, Սայմոն Պեգը, Ջերեմի Ռեները և Վինգ Ռեյմսը։
Գրողի կյանքի առաջին տարիների վերաբերյալ շատ քիչ տեղեկություններ են մնացել, սակայն հավաստի տվյալներ կան, որ նրա պապիկի' Ֆելիքս Ռամիրեսի մահից հետո, 1871 թվականին ընտանիքը գտնվում էր այնպիսի ծանր ֆինանսական վիճակում, որ տատիկը ցանկացել էր իր դեռահաս թոռնիկին տալ դերձակի մոտ' որպես ենթավարպետ։
Պոետի կենսագիրներից մեկի' Տեոդոսի Ֆերնանդեսի կարծիքով իր առաջին բանաստեղծությունները գրելու ընթացքում Ռուբենի վրա հատկապես մեծ ազդեցություն են գործել նրա դարաշրջանի այնպիսի իսպանացի բանաստեղծներ, ինչպիսիք են' Խոսե Սորիլյան, Ռամոն Կամպոամորը, Գասպար Նունյես դե Արսեն, Վենտուրա դե լա Վեգան։
Ռուբեն Դարիոյի վաղ շրջանի ստեղծագործություններում վառ արտահայտված են պահպանողական տրամադրությունները, կաթոլիկ եկեղեցու չափից դուրս ազդեցությանը հակառակ, որի վառ օրինակն է նրա 1881 թվականին գրված «Ճիզվիտ» ստեղծագործությունը։
Քաղաքական հարաբերություններում Ռուբենի վրա գլխավոր ազդեցություն է ունեցել էկվադորցի գրող Խուան Մոնտալվոն, որին նա կանխամտածված պաշտպանում էր իր առաջին թերթային հոդվածներում։
Դեռևս 14 տարեկանում նա պլանավորել էր գրել և հրապարակել իր առաջին գիրքը, սակայն նրա կողմից գրված առաջին գիրքը «Բանաստեղծություններ և հոդվածներ արձակում» հրատարակվել է միայն նրա մահից 50 տարի հետո։
Նա օժտված էր նաև բացառիկ հիշողությամբ և ինֆորմացիան արագ ու ճշգրիտ հիշելու ընդունակությամբ, այդ պատճառով էլ նրան հաճախակի հրավիրում էին մասսայական միջոցառումներում և հասարակական հավաքներում բանաստեղծությունների հանդիսավոր ներկայացմանը։
1881 թվականի դեկտեմբերին Ռուբենը փոխադրվեց Մանագուա քաղաք, որտեղ որոշ քաղաքագետ- պահպանողականներ երաշխավորեցին նրա ուսումը Եվրոպայում պետական գանձարանի միջոցներով կազմակերպելու համար, հաշվի առնելով, որ Ռուբեն Դարիոն իր տաղանդով և պոտենցիալով արժանի է դրան։
Այնուամենայնիվ, նրա բանաստեղծությունների հակակրոնական տոնը այդ բանում չհամոզեց Կոնգրեսի նախագահ, պահպանողական Պեդրո Խոակին Չամորոյին և Ալֆարոյին և որոշվեց, որ նա չի սովորի Եվրոպայում, այլ կսովորի նիկարագուական Գրանադա քաղաքում։
Իր անկայուն ֆինանսական դրության պատճառով Չիլիում Դարիոն վատ էր ապրում, բացի այդ նա մշտապես հանդուրժում էր արիստոկրատիայի ստորացումներն ու ծաղրանքը, որն ատում էր նրան մաշկի գույնի և վարքագծում նրբազգացության ու նրբաճաշակության բացակայության համար։
Չնայած դրան նրան հաջողվում է բարեկամական կապեր հաստատել որոշ ազդեցիկ մարդկանց հետ, օրինակ, այդ ժամանակվա Հանրապետության նախագահի որդու պոետ Պեդրո Բալմասեդայի և պոետ Մանուել Ռոդրիգես Մենդոսի հետ։
Նույն տարվա հուլիսին նա վերադառնում է Վալպարաիսո և իր ընկերների' Էդուարդո Պուարյեի և Էդուարդո դե լա Բարրայի օգնությամբ հրատարակում է «…» ստեղծագործությունների ժողովածուն։
Գիրքը շլացուցիչ հաջողություններ չունեցավ, բայց շատ ջերմորեն ընդունվեց ազդեցիկ իսպանական վիպասան և գրաքննադատ Խուան Վալերայի կողմից, որը 1888 թվականի հոկտեմբերին Մադրիդի « » օրաթերթում հրապարակեց Ռուբեն Դարիոյին նվիրված երկու նամակներ, որոնցում մի կողմից քննադատում էր նրան այդ ստեղծագործության վրա ֆրանսիական գրականության ավելորդ ազդեցության համար (նրա «մտավոր գալլիցիզմ» , բայց մյուս կողմից Դարիոյի մեջ ճանաչում էր «տաղանդավոր արձակագրին և պոետին» :
Սալվադորում Դարիոյին ներկայացնում են պոետ Խոակին Մենդեսին, հանրապետության նախագահ Ռաֆայել Սալդիվարին, որը երիտասարդ գրողին վերցնում է իր հովանավորության ներքո, իսկ ֆրանսիական պոեզիայի մեծ գիտակ Ֆրանսիսկո Գավիդիայի օգնությամբ Ռուբենն առաջին անգամ փորձում է հարմարեցնել ալեքսանդրիական ոտանավորի ոճը իսպանական տաղաչափությանը։
Չնայած նրան, որ Սալվադորում Ռուբենը հաջողություններ է ունենում, ակտիվ մասնակցություն է ունենում հասարակական կյանքին, ելույթներ է ունենում տարբեր հանդիսությունների ժամանակ, օրինակ, նա կատարում է Սիմոն Բոլիվարի հարյուրամյակին նվիրված հանդիսության բացումը՝ սեփական ստեղծագործության պոեմի ընթերցումով։
Հետագայում Դարիոյի գործերը վատանում են, նա ընկնում է ծանր ֆինանսական դրության մեջ, բացի այդ հիվանդանում է ջրծաղիկով, որի պատճառով ստիպված է լինում 1883 թվականին դեռևս չկազդուրված վերադառնալ հայրենիք։
Վերադառնալուց հետո որոշ ժամանակ Դարիոն բնակվում է Լեոնում, այնուհետև Գրանադայում, բայց նորից վերադառնում է Մանագուա, որտեղ աշխատանքի է անցնում Պետական գրադարանում և վերականգնում իր հարաբերությունները Ռոսարիո Մուրիլյոյի հետ։
Միաժամանակ Ռուբենը շարունակում է փորձարարությունը նոր գրական-արտահայտչական միջոցների կիրառման գործում և ավարտում է ևս մեկ գրքի վրա աշխատանքները, որը կոչվում էր «Նամակներ և պոեմներ » :
Ռուբեն Դարիոն իր ուժերը փորձում է նաև թատերական արվեստում և նրա պիեսներից մեկը' « …» անվամբ, մեծ հաջողություններ է ունենում հանդիսատեսի շրջանում, սակայն առ այսօր համարվում է կորած։
1893 թվականի սկզբին Ռուբենը մնում է ապրելու Մանագուայում, որտեղ վերականգնում է իր հարաբերությունները Ռոզարիա Մուրիլյոյի հետ, որի ընտանիքը ստիպում է նրան ամուսնանալ նրա հետ։
Ապրիլի 8-ին նա մեկնում է Պանամա, որտեղ տեղեկանում է, որ իր ընկերը'Կոլումբիայի նախագահ Միգել Անտոնիո Կարոն, իրեն նշանակել է Բուենոս Այրեսում պատվո հյուպատոսի պաշտոնում։
Մինչև Բուենոս Այրես հասնելը, Դարիոն կարճ ժամանակով լինում է Նյու-Յորքում, որտեղ ծանոթանում է ճանաչված կուբացի պոետ Խոսե Մարտիի հետ, ինչպես նաև իրականացնում է իր պատանեկան երազանքը, ճամփորդությունը Փարիզ, նա ներկայացվում է բարձրագույն բոհեմական հասարակությանը և այնպիսի գրողների ինչպիսիք են, Էնրիկե Գոմես Կարրիլյոն և Ալեքսանդրո Սավան։
Ֆրանսիայի մայրաքաղաքում նա ծանոթանում է նաև Ժան Մորեասի և իր սիրած պոետներից մեկի, Պոլ Վեռլենի հետ (հավանաբար ֆրանսիացի պոետներից Դարիոյի ստեղծագործությունների վրա ամենաշատ ազդեցություն թողած), որի հետ հանդիպումը շատ հիասթափեցրեց Ռուբենին։
Լեոնում նա շատ ջերմ և սրտառուչ ընդունելության է արժանանում, չնայած նրան, որ Դարիոն շատ կարճ է մնում Նիկարագուայում և անմիջապես մեկնում է Սան Սալվադոր, որտեղ նշանակվում է օրաթերթի գլխավոր խմբագիր։
1890 թվականի հունիսի 21-ին Դարիոն քաղաքացիական ամուսնության մեջ է մտնում հանրաճանաչ հոնդուրասական հռետոր Ալվարո Կոնտերասի դստեր' Ռաֆայելո Կոնտերասի հետ։
Հարսանիքի հաջորդ օրը նախագահ գեներալ Ֆրանսիսկո Մենենդեսի դեմ ուղղված քաղաքական հեղաշրջում է կատարվում, որը կազմակերպել էր գեներալ Կարլսոն Էսետոն ։
Գվատեմալայի նախագահ Մանուել Լիսանդրո Բարիլյասը նախապատրաստվում էր պատերազմի ընդդեմ Սալվադորի, և Դարիոն գվատեմալական օրաթերթում հոդված է տպագրում «Սև պատմություն» վերնագրով' մերկացնելով Էսետայի դավաճանությունը։
Ռուբեն Դարիոն ծնվել է 1867 թվականի հունվարի 18-ին նիկարագուական Մետապա քաղաքում , նա առևտրական Մանուել Գարսիայի և Ռոսի Սարմիենտոյի ընտանիքի առաջին երեխան էր։
Նրա ծնողները մորաքրոջ երեխաներ էին, այդ պատճառով էլ նրանք կարողացել են ամուսնանալ միայն 1866 թվականի ապրիլի 26-ին Լեոն քաղաքում, եկեղեցու հետ հարս ու փեսայի մերձավոր ազգակցական կապի խնդիրը կարգավորելուց հետո։
Ռոսան, չհանդուրժելով ամուսնու այդպիսի վարքը, հղի վիճակում փախչում է Մետապա քաղաք, որտեղ էլ ծննդաբերում է իր առաջնեկին, նրան կոչելով Ֆելիքս Ռուբեն։
Ամուսնությունը նորից խարխլվում է և Ռոսան, թողնելով իր ամուսնուն, որդու հետ փոխադրվում է իր մորաքրոջ' Բեռնարդա Սարմիենտոյի և նրա ամուսնու' գնդապետ Ֆելիքս Ռամիրես Մադրեխիլյայի մոտ ապրելու։
Ռուբենը համարյա չէր շփվում Հոնդուրասում իր երկրորդ ամուսնու հետ ապրող մոր, ինչպես նաև հոր հետ, որին երբեք հայր չէր կոչել, այլ միայն «քեռի Մանուել»։
Հաջորդ տարի, թողնելով իր ընտանիքը Կոստա Ռիկայում, Դարիոն մեկնում է Գվատեմալա, այնուհետև Նիկարագուա, իր և իր ընտանիքի համար լավագույն կյանք փնտրելու։