polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Հայ-սերբական գրական և մշա­կու­թային կապերը զարգացնելու և ամրապնդելու գործում ունեցած վաս­տակի համար 1993 թվականին պարգևատրվել է Սերբիայի մշակույթի նախարարության «Ոսկե կրծքանշանով» և դիպլոմով։
«Բալկանյան կրակների միջով» ուղեգրությունների և էսսեների գրքի համար 1994 թվականին Կոսովոյի Պեչ քաղաքում տեղի ունեցած գրքի միջազգային տոնավաճառում արժա­նացել է «Սուրբ Սավա» գրական մրցանակի։
Զբաղվել է նաև դասախոսական աշխատանքով. նրա նախաձեռ­նու­թյամբ Երևանի Վալերի Բրյուսովի անվան լեզվաբանական համա­լսարանում 2003 թվականին, ՀՀ-ում առաջին անգամ, բացվել են սեր­բերենի կանոնավոր գործող դասընթացներ։
Բարձր գնահատելով գրականության և հայ-սերբական մշակութային կապերի բնագավառում Բաբկեն Սիմոն­յանի երկարամյա ծառայություններն ու վաստակը՝ Սերբիայի կառա­վարության որոշմամբ 2006 թվականի նոյեմբերին նա նշանակվել է Հայաստանի Հանրապետությունում Սերբիայի Հանրապետության պատվավոր հյուպատոս։
Նրա հոր քրիստոնեական անունը կարճացվել էր ՝ դառնալով «Ռիենցո», իսկ Նիկոլո անունը համապատասխանաբար դարձել էր «Կոլա», այստեղից էլ Կոլա դի Ռիենցո անունը, որով նա հայտնի է պատմության մեջ։
Նրա հոգևոր-հայրենասիրական գործունեությունը հակադրվում էր օսմանյան իշխանություններին, որի արդյունքում էլ ստիպված էր փախչել Ռագուզա , այնտեղից էլ հետո գնացել է Վենետիկ և Պադովա։
Սկզբում այստեղ գործել է զինվորական ղեկավարության վարչությունը, այնուհետև 1910 թվականից Զորքերի բնակարանային բավարարման շրջանային վարչությունը, շրջանային տպարանը, Տագանրոգի շրջանային պետի վարչությունը։
Պապկովից հետո շենքը ժառանգաբար անցել է նրա զարմուհուն' բարոնուհի Ֆիտինգոֆին, և արդեն նրանից տնատիրությունն անցել է գեներալ-մայոր, զորացրվելուց հետո' կալվածատեր Ալեքսանդր Ռեմիին։
1890-ական թվականներից շենքը պատկանել է Ռեմիի կնոջը' Մարիային, դարի սկզբից' դստերը' Եկատերինային, իսկ նրա եղբայր Նիկոլայը տան սեփականատեր է դարձել 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից անմիջապես առաջ։
1965 թվականին տեղի է ունենում Ալֆասայի առաջին հանրային ելույթը, որի ընթացքում նա նշում է, որ Աուրովիլը պետք է համաշխարհային քաղաք լինի, որտեղ տարբեր երկրներից եկած կանայք և տղամարդիկ կկարողանան ապրել խաղաղ և ներդաշնակ միջավայրում' մի կողմ դնելով միմյանց դավանանքը, ազգությունը և քաղաքական հայացքները։
Այժմ Աուրովիլում մոտ չորս տասնյակ ազգերի ներկայացուցիչներ են ապրում, ովքեր տարբեր ոլորտներում են աշխատում. գյուղատնտեսություն, առողջապահություն, կրթություն, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, արհեստ, արվեստ և այլն։
Որպես սովետական մամուլի թղթակից 1921 թվականին մեկնել է արտասահման, այնտեղ գրել իր առաջին արձակ գիրքը՝ «Խուլիո Խուրենիտոյի և նրա աշակերտների արտասովոր արկածները.» փիլիսոփայական–երգիծական վեպը, պատկերել Եվրոպայի և Ռուսաստանի խայտաբղետ կյանքը Առաջին համաշխարհային պատերազմի, ապա հեղափոխության տարիներին։
Գործածվող անունների մեջ հստակ արտացոլվում է, թե տվյալ ժողովուրդն ինչ պատկերացումնր ունի շրջապատող աշխարհի մասին, ինչին է հավատում, ինչ ակնկալիքներ ունի, ինչպես է արձագանքում փորձություններին։
Այսպես. «գայլ» պահապան ոգու անունով Վուկ, Վուկաշին, Վուկան են անվանակոչել, որ երեխան լինի դիմացկուն, համարձակ, հավատարիմ, Գվոզդեն, Զդրավկո, Նևենա՝ որ առողջ մեծանա, Լեպա, Դիվնա, Վիտոմիր՝ որ գեղեցիկ մնա, Բլագոյե, Դոբրի, Դոբրոչին, Դոբրաչա՝ որ բարի սիրտ ունենա, Գորչին՝ որ պատրաստ լինի կռվելու կյանքի դառնության ու դժվարությունների դեմ.
Սերբերի շրջանում առավել տարածված արաբական անուններից են հետևյալները. Աիշա, Ամիլա, Ազրա, Էմիր, Յասմինա, Լամիա, Լեյլա, Միրզա, Սաֆետ, Սելմա, Ֆաթիմա, Ֆահրետա, Խանա, Շաբան և այլն։
Ամենից հաճախ հանդիպող այս կարգի անուններից են հետևյալները. Ավրամ, Ադամ, Գավրիլո, Դավիդ, Դանիելա, Իլյա, Իսակ, Եվրեմ, Երեմիա, Ելիսավետա, Յովանա, Լազար, Մարիա, Միխայլո, Նաում, Սավա, Սառա, Տամարա, Մանասիա և այլն։
195օ-ական թվականներին սերբերի շրջանում ի հայտ եկան նորաբանությունների հիման վրա ստեղծված կան նշանավոր մարդկանց՝ քաղաքական գործիչների, արվեստի աստղերի պատվին տրված անուններ, ինչպես, օրինակ՝ Էլվիս, Լենին, Ստալին, Ինդիրա, Ժակլինա, Կասանդրա, Վալենտինա, Սիլվանա, Դայանա, Մաշինկա, Տրակտորկա, Պետոլետկա և այլն։
Բուտիրյան բանտում հետաքննության ժամանակ նա գրում է «Կարմիր պոմիդորներ» բանաստեղծությունը, որը դառնում է իր այցեքարտը, ինչպես նաև «Մախորկա» բանաստեղծությունը՝ «բանտային քնարերգության» երկու վառ օրինակ։
Մեկ տարի անց՝ 1974 թվականին նրան կանչում են պետանվտանգություն և զգուշացնում, որ եթե շարունակի «սամիզդատով» տարածել և կարդալ հակախորհրդային գործեր, ապա կենթարկվի պատասխանատվության։
1918 թվականի ապրիլին Մայկոպի տակ, կազակական խուտորներից մեկում, կազմակերպում է ապստամբական կենտրոն, որտեղ սկսում են հավաքվել կարմիրների դեմ մարտերին պատրաստ կազակները։
Կազակական աշխարհայացքի համար պայքարի ժամանակ եղել է 2-րդ Կուբանյան կազակական առանձնակի բրիգադի հրամանատար . Կուբանում Գեյմանը եղել է իր ժամանակի բարձրաստիճան կազակական հրամանատարներից մեկը, ով պաշտպանել է Կուբանյան Ռադային, Դենիկինի դեմ պայքարում, առանձին Կուբանյան բանակի ստեղծման գործում։
Կազակների խաղաղ և ռազմական կենցաղի թեմաներով Գեյմանը տպագրել է բազմաթիվ հեքիաթներ «Կազակական մտորումներ», «Կազակական Ուղի», «Կազակության ուղիներ» ամսագրերում։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ եղել է 14-րդ Կուբանյան կազակական գումարտակի , 8-րդ Կուբանյան կազակական գումարտակի , 2-րդ Կուբանյան կազակական գումարտակի հրամանատար, գնդապետ , գեներալ-մայոր , 506-րդ հետևակային Պոչաևյան գնդի հրամանատար , 3-րդ Կուբանյան կազակական բրիգադի հրամանատար ։
Այստեղ են գտնվում Ավստրիայի խոշորագույն քարանձավները' Մամուտխյոլեն , Խիրլացխյոլեն , ինչպես նաև զբոսաշրջիկների շրջանում մեծ հետաքրքրություն վայելող Այսրիզենխյոլեն :
Հյուսիսային Ալպերին սառցակալումը բնորոշ չէ, այդ պատճառով էլ Դախշտայնում գտնվող խոշոր սառցադաշտերը' Հալշտատը , Մեծ Գոզաուն և Շպադմինգը , Ալպերի ամենահյուսիսային և ամենաարևելյան սառցադաշտերն են։
Դախշտայն լեռը 2030 կմ չափերով է, ունի 2.500 մ-ից բարձր 10 լեռնագագաթ, որոնցից ամենաբարձրերը գտնվում են բարձրավանդակի հարավային և հարավարևմտյան մասերում։
Այն բարձրավանդակ է, որ գտնվում է Ավստրիայի Վերին Ավստրիա, Շտիրիա և Զալցբուրգ նահանգների տարածքում, ինչի պատճառով հաճախ անվանում են «Երեք երկրամասի լեռ» :
1920 թվականի օգոստոսի 7-ին Գաազեի գունդը գրոհով գրավել է Դնեպրի ափին գտնվող Կորսունյան վանական միաբանությունը, այնտեղից դուրս մղելով Վրանգելի ռուսական բանակին։
Հանրապետության հեղափոխական կոմիտեի 1922 թվականի հոկտեմբերի 18-ի 213 հրամանով գնդի հրամանատար Հերբերտ Գաազեն պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ Կարմիր դրոշի շքանշանով։
Հանրապետության Հեղափոխական Ռազմական Խորհրդի 1922 թվականի հոկտեմբերի 22-ի 216 հրամանով Հերբերտ Գաազեն հետմահու պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ Կարմիր դրոշի երկրորդ շքանշանով։
Աերոնավիգացիոն ծառայությունները մատուցվում են Հայաերոնավիգացիա-յի կողմից, որը պետական կառույց է և գործում է Քաղաքացիական ավիացայի գլխավոր վարչությունից անջատ՝ քաղաքացիական ավիացիայի ոլորտում օդային երթևեկության կարգավարական սպասարկման աշխատանքներ իրականացնելով և աերոնավիգացիոն ծառայություններ մատուցելով։
Ըստ այս պայմանավորվածության՝ Հայաերոնավիգացիա-ն գործում է կառավարությունից անկախ, սակայն այն հաշվետու է ՔԱԳՎ-ին, և նրա գործունեությունը կարգավորվում է ՔԱԳՎ-ի կողմից։
Հայաերոնավիգացիա-ն Զվարթնոցում տեղակայված իր վերահսկիչ կետից ապահովում է «Զվարթնոց» և «Շիրակ» օդանավակայաններում ինքնաթիռների վայրէջքի կարգավարական սպասարկում։
Աերոդրոմային կարգավարական սպասարկումն իրականացվում է «Զվարթնոց» և «Շիրակ» օդանավակայաններում տեղակայված Ավիաուսումնական կենտրոնի աշտարակներից, իսկ անհրաժեշտության դեպքում՝ նաև «Էրեբունի» օդանավակայանում։
Արևելյան, Միջին և Հարավ-արևելյան Ասիայից և Եվրոպայից փոխադրումների ծավալների աճի պայմաններում ՀԱՅԱԵՐՈՆԱՎԻԳԱՑԻԱ–ն լավ դիրք է զբաղեցնում եկամտի աճ արձանագրելու տեսանկյունից։
Ընկերությունն իրականացնում է Հայաստանի Հանրապետության օդային տարածքում օդանավերի աերոնավիգացիոն սպասարկումը, որը ներառում է օդային երթևեկության կարգավարական սպասարկումը և թռիչքների ապահովումը վերգետնյա նավիգացիոն միջոցներով, ինչպես նաև անհրաժեշտ աերոնավիգացիոն տեղեկատվության տրամադրումը։
Իր տեսակի մեջ Պուերտո Ռիկոյի երկրորդ ամենահին թատրոնն է, ինչպես նաև համարվում է «Կարիբյան ավազանի իսպանախոս երկրների ամենամեծ և պատմական թատրոնը»։
Լա Պերլա թատրոնը ծառայել է որպես ոչ միայն տարածաշրջանի թատերական գեղարվեստական մշակութային օջախ, այլ եղել է Պոնսեի, և առհասարակ, Պուերտո Ռիկոյի սոցիալական խնդիրներին առնչվող հավաքների վայր։
Դաշնամուրի և երաժշտագիտության ուսուցիչ աշխատելու փորձերից հետո 1925 թվականին Ռիվան տեղափոխվել է Ժնև՝ ծառայության անցնելով Աշխատանքի միջազգային գրասենյակում։
Այնուհետև, 1946 թվականին հրատարակում է «Ինչպես ավազը» և «Մեղվանոցների անդորրը», իսկ Շառլ Ֆերդինանդ Ռամյուի հետ արդյունավետ համագործակցության արդյունքում ծնվում է «Ֆրանսիական պոեզիայի անթոլոգիան»։
Այնուհետև իրար հաջորդում են նրա «Առավոտվա այբուբենը» , «Հիշողության և մոռացության մասին» , «Նետիր քո հացը» , «Կյանքի հետքեր», «Օրատետրերը» վեպերը, չհաշված ուսումնասիրություններն ու էսսեները, «Այս անունը, որն այլևս իմը չէ» վեպը։
Նշված մրցանակներից բացի Ալիս Ռիվան 1969 թվականին երկրորդ անգամ պարգևատրվել է Շիլլերի անվան մրցանակով, 1975 թվականին արժանանում է Ժնև քաղաքի քառամյա մրցանակին, 1980 թվականին՝ Ռամյուի անվան մեծ մրցանակին, իսկ 1997 թվականին՝ Ժնև քաղաքի կողմից՝ Երախտապարտ Ժնևի մեդալին։
Ռուսական ավանգարդիզմի ուսումնասիրող, Վլադիմիր Մայակովսկու, Օլգա Ռոզանովայի, Վելիմիր Խլեբնիկովի, Իգոր Սևերյանինի ստեղծագործությունների, ռուսական էքսպրեսիոնիզմի, ռուսական ֆուտուրիզմի ուսումնասիրող, Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի առաջատար գիտաշխատող, բանասիրական գիտությունների դոկտոր , Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտի պրոֆեսոր։
Վերա Տերյոխինան Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի ռուս նորագույն գրականության ու ռուս արտասահմանյան գրականության բաժնի առաջատար գիտաշխատող է. ինստիտուտում նա աշխատում է 1989 թվականից։
2010 թվականին Վերա Տերյոխինան Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտում կազմակերպել է կոնֆերանս՝ նվիրված Վելիմիր Խլեբնիկովի ծննդյան 125-ամյակին՝:
1970 թվականին ավարտել է Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը՝ ստանալով բանասերի և ռուսաց լեզվի ու գրականության ուսուցչի մասնագիտացում։
Մաքսիմ Գորկու անվան համաշխարհային գրականության ինստիտուտի այլ աշխատակիցների՝ Եվգենի Արենզոնի, Վլադիմիր Դյադիչևի, Նինա Կորոլյովայի, Տատյանա Կուպչենկոյի, Նատալյա Միխալենկոյի, Ելենա Տյուրինայի հետ հրատարակության է պատրաստում Վլադիմիր Մայակովսկու երկերի նոր լիակատար ժողովածուն։
Վերա Տերյոխինայի գիտական հետաքրքրությունների շրջանակներում են ռուսական ավանգարդիզմը, Վլադիմիր Մայակովսկու, Օլգա Ռոզանովայի, Վելիմիր Խլեբնիկովի, Իգոր Սևերյանինի ստեղծագործությունները, ռուսական էքսպրեսիոնիզմը, ռուսական ֆուտուրիզմը։
1993 թվականին Վերա Տերյոխինան պաշտպանել է ատենախոսություն «Վ. Վ. Մայակովսկու ստեղծագործությունը ռուսական արտասահմանյան քննադատությունում » թեմայով՝ ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։
«' »-ն երգը դարձել է իրենց լավագույն թոփ 5 սինգլը և հաղթել Գրեմմի 59-րդ մրցանակաբաշխության արարողության ժամանակ, որպես լավագույն պարային երգ , մինչդեռ «»-ը դարձավ իրենց առաջին համար մեկ սինգլը չարթում։
Դուետի երկրորդ մինի ալբոմ՝ «»-ը թողարկվել է 2016 թ.-ի նոյեմբերին, բաղկացած նախապես թողարկված մի քանի սինգլներից, իսկ իրենց դեբյուտային աուդիո ալբոմ՝ «. »-ը թողարկվել է 2017 թ.-ի ապրիլին։
Հանրապետության Հեղափոխական Ռազմական Խորհրդի 288 հրամանով 1919 թվականին վաշտի հրամանատար Միխայիլ Գարուսկին պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ Կարմիր Դրոշի առաջին շքանշանով։
Հանրապետության Հեղափոխական Ռազմական Խորհրդի 57 հրամանով 1921 թվականին գումարտակի հրամանատար Միխայիլ Գարուսկին երկրորդ անգամ պարգևատրվել է ՌՍՖՍՀ Կարմիր Դրոշի շքանշանով։
Հանրապետության Հեղափոխական Ռազմական Խորհրդի 65 հրամանով 1922 թվականին գնդի հրամանատարի տեղակալ Միխայիլ Գարուսկին պարգևատրվում է ՌՍՖՍՀ Կարմիր Դրոշի երրորդ շքանշանով։
1940 թվականի մարտից եղել է Ռյազանյան ռազմական հետևակային ուսումնարանի պետը' (այժմ' Ռյազանյան բարձրագույն օդա-դեսանտային հրամանատարական ուսումնարան) ղեկավարելով այն մինչև 1946 թվականի մայիս։
Կարմիր անիվ, Ալեքսանդր Սոլժենիցինի վեպ-էպոպեան 1914-1917 թվականների Ռուսաստանի, Առաջին աշխարհամարտի, 1917 թվականի Փետրվարյան ու Հոկտեմբերյան հեղափոխությունների մասին։
18-րդ դարի սկզբում Պոտսդամի հրապարակը գտնվում էր Պոտսդամի դարպասների մոտ, անմիջականորեն քաղաքային պատի կողքին և իրենից ներկայացնում էր հինգ ճանապարհների հանգույց։
1823-1824 թվականներին Պոտսդամի քաղաքային դարպասները, որոնք գտնվում էին Պոդստամի և Լայպցիգի հրապարակների մեջտեղում, հաստատվեցին Կարլ Ֆրիդրիխ Շինկելի կողմից։
1911-1912 թվականներին Շտրեզեմենի և Կյոտենի փողոցների խաչմերուկում կանգնեցվեց այդ ժամանակվա համար հսկայական վեցհարկանի Պոտսդամի տան շենքը, որը միաժամանակ և՛ զվարճանքի համալիր էր, և՛ վարչական բարձր շենք։
1926-1928 թվականներին վերանորոգումից հետո այդ շենքն ստացավ նոր «Հայրենիք Տուն» անվանումը և Քեմփինսկի ընտանիքի ղեկավարությամբ դարձավ Գերմանիայի ամենամեծ զվարճալիքիների կենտրոնը։
Եթե ցերեկներն այստեղ էին գտնվում ծառայողներ, քարտուղարներ, բիզնեսմեններ և զբոսաշրջիկներ, ապա երեկոյան այստեղ էին հավաքվում արկածախնդիրներն ու մարմնավաճառները։
1948 թվականից, Բեռլինի շրջափակման հետ պատկերը նորից փոխվեց, նույն թվականի օգոստոսի 21-ին ասֆալտի վրա առաջին անգամ հայտնեց խորհրդային ու արևմտյան հատվածները բաժանող գիծը։
Հաջորդ տարիներին Պոտսդամի հրապարակի բոլոր շենքերը դատարկվեցին, քանի որ ներդրողներն ամեն հետաքրքրություն կորցրին այդ շրջանում առկա անշարժ գույքի հանդեպ։
1990 թվականից հետո հրապարակը կրիկին հայտնվեց ուշադրության կենտրոնում, որպես ընդարձակ գրավիչ մի տարածք, որը հանկարծ հասանելի դարձավ Եվրոպայի գլխավոր քաղաքի կենտրոնում։
Այն դիտարկվում էր որպես Եվրոպայի ամենաաշխույժ ու հիմնական կառույցներից մեկը, և դրա ճարտարապետության ու նախագծերի վերաբեևյալ բավականին շատ բանավեճեր էին տեղի ունենում։
Տեղակայված լինելով արևմուտքի ու արևելքի միջև' այն ընկալվում էր որպես միացնող բաղադրիչ, որը պետք է օգներ քաղաքի երկու բաժանված ծայրերի բնակիչներին միանալ ու բուժել պատմական վերքերը։
Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը Պոտսդամի հրապարակը նույնանուն երկաթգծային կայարանի հետ համարվում էր մայրցամաքային Եվրոպայի ամենաաշխույժ հրապարակներից մեկը և քաղաքի քաղաքական, հասարակական և մշակութային կյանքի ամենահայտնի հանդիպման վայրերից մեկը։
Բեռլինի քաղաքային իշխանությունները որոշեցին քաղաքը բաժաներ չորս հատվածների, նրանցից յուրաքանչյուրը վաճառել կոմերցիոն ներդրողների, ովքեր էր պիտի պլանավորեին նոր կառուցապատոիմներն ըստ & -ի հիմնական նախագծի։
1863 թվականին բուսաբան Ալեքսանդր Կրոալը նշանակվել է գրադարանավար և համադրող, և հաջորդ տարի թանգարանն ու գրադարանը միավորվել են, և Կրոալը 1875 թվականին նշանակվել է Սթիրլինգի Սմիթ ինստիտուտի համադրող։
Դերբիի կենտրոնական գրադարան , 1879 թվականին Դերբիի թանգարանի և պատկերասրահի հետ հիմնադրված գրադարան՝ տեղակայված բրիտանացի ճարտարապետ Ռիչարդ Նիլ Ֆրիմենի կողմից ֆլամանդական գոթական ոճով և կարմիր աղյուսով կառուցված շենքում։
1878 թվականին Դևոնշիրի 7-րդ դուքսը իր գրքերի ու թերթերի հավաքածուն նվիրաբերեց համայնքին, և այս հավաքածուն տեղավորելու համար նոր վայրի անհրաժեշտություն առաջացավ։
Նախքան հանրային գրադարանների մասին 1850 թվականի որոշումը, Դերբիում գոյություն ունեին մի շարք գրադարաններ, որոնց գործունեությունն իրականացնում էին գրավաճառները և ապավինում էին իրենց անդամների բաժանորդավճարների վրա։
1988 թվականի երկրաշարժի օրերին ու Արցախյան շարժման ընթացքում նա տուժածներին ու կարիքավորներին անձամ օգնություն էր հասցնում. սկզբում իր ընկերների հետ օգնում էր ազատամարտիկներին, այնուհետև Արցախի ազատագրության բանակին։
1988 թվականի ամռանը նրա նախաձեռնությամբ ստեղծվել էր Գերմանախոս երկրների Ղարաբաղ կոմիտեն, որն իր գործունեությամբ լուրջ ներդրում ունեցավ եվրոպական երկրներում արցախյան հիմնահարցի ճիշտ, արդարացի ու անկողմնակալ լուսաբանման ու տարածման գործում։
Արցախյան պատերազմի զինադադարից անմիջապես հետո Բերձորում ստեղծել է ավանդական գորգագործությունը շարունակող ու զարգացնող դպրոց, որի կայացման համար ներդրեց լուրջ միջոցներ. անձամբ էր հետևում այդ գործընթացին։
Նրա մտահղացմամբ ու անմիջական ջանքերով Եվրախորհրդում Ազգային փոքրամասնությունների շահերի պաշտպանության վերաբերյալ քննարկումների շնորհիվ եվրահայությունը ստացավ լիարժեք ձայնի իրավունք։
Վահագն Մահտեսի-Հակոբյանց, հայ բարերար, միջազգայնագետ, Իրանում «Փյունիկ» շաբաթաթերթի համահիմնադիր, 1988 թվականին ստեղծել է Գերմանախոս երկրների Ղարաբաղ կոմիտեն։
Այն առաջին հերթին օգտագործվում է արևածաղկի ձեթ ստանալու համար, որը լայնորեն օգտագործվում է տարբեր տեսակի սննդամթերքի պատրաստման, ինչպես նաև տեխնիկական նպատակներով։
ի հրապարակումները հիմնականում վերաբերում են Հայաստանի արտաքին քաղաքականությանն ու դրան առնչվող հարցերին, Եվրասիական տնտեսական միությանը, ռազմական համագործակցությանը, ժողովրդավարական արժեքներին ու մարդու իրավունքներին, տնտեսությանը, ընտրություններին և այլն։
Կայքի գործունեության հիմնական նպատակն է բացահայտել պաշտոնյաների, պաշտոնական և հանրային մարմինների ու լրատվամիջոցների կողմից հրապարակված, իրականությանը չհամապատասխանող տեղեկությունները։
«Վոչդոգ հետաքննական լրագրության խթանումը Հայաստանում» ծրագիրը վիդեոդասընթացների նախագիծ է, որը լրագրողներին, ուսանողներին և շահագրգիռ քաղաքացիներին առաջարկում է ինտերակտիվ դասընթացների միջոցով զարգացնել հմտությունները հետաքննության և փաստերի ստուգման ոլորտներում։
44-օրյա պատերազմի քաղաքական քրոնիկոնը հրապարակում է, որում ամփոփած են ղարաբաղյան հակամարտության նոր փուլի վերաբերյալ համաշխարհային հանրության հայտարարությունները և գնահատականները։
2020 թ․-ին Հայաստանի վարչապետի որոշմամբ Դանիել Իոաննիսյանը, որպես ԻՔՄ ներկայացուցիչ, ներգրավվել է ոստիկանության բարեփոխումների համակարգող խորհրդում։
2020 թ․-ին վարչապետի որոշմամբ ձևավորված սահմանադրական բարեփոխումների մասնագիտական հանձնաժողովում ներկայացված էր քաղ․ հասարակության երկու ներկայացուցիչ, այդ թվում ԻՔՄ ներկայացուցիչը, որը 2022 թ․-ին վերանշանակվել է արդեն վերանվանված Հայաստանի սահմանադրական բարեփոխումների խորհրդում։
ԻՔՄ ծրագրերի համակարգող Դանիել Իոաննիսյանը 2018 թ․ մասնակցել է ընտրական օրենսդրության բարեփոխումներին՝ որպես վարչապետին առընթեր ընտրական օրենսդրության բարեփոխումների հանձնաժողովի քարտուղար։
Կազմակերպությունը զբաղվում է լրագրողների ուսուցմամբ և կազմակերպում «Արտաքին քաղաքականություն և լուսաբանում» թեմայով սեմինար-կոնֆերանսներ, որոնց ընթացքում « » ֆորմատով ելույթ են ունենում և մասնակիցների հարցերին պատասխանում Հայաստանում տարբեր երկրների արտակարգ և լիազոր դեսպաններ, ինչպես նաև բարձրաստիճան պաշտոնյաներ և պետական կառույցների ու հասարակական սեկտորի այլ ներկայացուցիչներ։
ԻՔՄ-ն նաև կազմակերպում է փաստերի ստուգման լրագրության և մեդիագրագիտության դասընթացներ, որտեղ դասախոսությամբ հանդես են գալիս մեդիա ոլորտի առաջատար մասնագետներ Հայաստանից և արտերկրից։
Իրազեկ քաղաքացիների միավորումը , Հայաստանում գործող հասարակական կազմակերպություն, հիմնադրվել է 2014 թվականին Դանիել Իոաննիսյանի, Տաթևիկ Քերոբյանի և Կարեն Վարդանյանի կողմից։
Այն գործունեություն է ծավալում Հայաստանում հանրության իրազեկվածության մակարդակի բարձրացման, ապատեղեկատվության դեմ պայքարի, բարեփոխումների առաջմղման և ընտրական գործընթացների մշտադիտարկման ու բարելավման ոլորտներում։
2015 թվականից անհատապես, իսկ 2017-ից «Անկախ դիտորդ» դաշինքի շրջանակում կազմակերպությունն իրականացնում է երկարաժամկետ և կարճաժամկետ դիտորդական առաքելություն տեղական և միջազգային տարբեր ընտրությունների ժամանակ։
Բարեփոխումների նկատմամբ հանրային վերաբերմունքը լրջացնելու և գիտելիքները բարձրացնելու նպատակով ԻՔՄ-ն կազմակերպել է հանրային իրազեկման տարբեր միջոցառումներ, քննարկումներ և թրեյնինգներ, կազմակերպության կողմից հրապարակվել են տեսանյութեր, որոնք տարածվել են սոցիալական ցանցերում և հեռարձակվել հեռուստատեսությունների և ռադիոյի միջոցով, ինչպես նաև հրապարակվել են տեղեկատվական-բացատրական հոդվածներ ԻՔՄ-ի տարբեր օնլայն հարթակներում։
2016 թվականի հունվարի Գեզիմ Շիման իրենից վերցրած հարցազրույցում միանշանակ պնդում է, որ հիմնական շարժիչ ուժ են հանդիսացել ակտիվիստները և ո՛չ թե Դեմոկրատական կուսակցությունը, ո՛չ «Ֆան Նոլին» և ոչ էլ անգամ ուսանողները։
Ոստիկանության ու կուսակցական խոջայականների կատարած խոչընդոտելու փորձերը բախումներ առաջացրեցին, որի հետևանքով վիրավորվել էր առաջնորդներից մեկը՝ Ֆատմիր Մերկոչին։
Այս ակցիան համարվում է ալբանական պատմության այն փուլերից, որից հետո իրադարձությունները ձեռք են բերել անդառնալի բնույթՏասնյակ հազար քաղաքացիներ էին հավաքվել Տիրանայի հրապարակում և տապալեցին բռնապետի արձանը։
Իր եզրակացություններն է արել նաև Ռամիզ Ալիան. փետրվարի 22-ին վարչապետի պաշտոնից հեռացվել է Ադիլ Չարչանին , որին փոխարինել է բարենորոգչական ուղղվածություն ունեցող Նանոն։
ԱԱՀ ղեկավարությունը ձգտում էր, որ ընդդիմադիր շարժման ներկայացուցիչների պարալուխները իր շրջանակից լինեին, որպեսզի կարողանային կանխել ուսանող Արիանա Մանախասիի կամ բանվոր Գեզիմ Շիմայի նման արմատական հակակոմունիստների տարերային առաջադրումները։
1990 թվականի դեկտեմբերի 26-ին բանվոր ակտիվիստները Գեզիմ Շիմայի գլխավորությամբ սահմանեցին ազատ արհմիութենական կազմակերպությունը՝ Ալբանիայի անկախ արհմիությունների միությունը :
Փետրվարի 15-ին Գեզիմ Շիման վերջնագիր է ներկայացրել Ռամիզ Ալիին. եթե մինչև փետրվարի 19-ի կեսօր չկատարվեն ուսանողական պահանջները, ապա համընդհանուր գործադուլ կհայտարարվի։
Նոյեմբերի սկզբին ԱԱԿ ԿԵՆՏԿՈՄ-ի լիագումար նիստում հայտարարվեց «կուսակցության և կառավարության լիազորությունները տարանջատելու» մասին, թույլատրվեց երկրից մուտքն ու ելքը և հռչակվեց դավանանքի ազատություն, այդ թվում ՝ կրոնական պաշտամունքի թույլտվություն։
Ուսանողների սկզբնական պահանջն էր' հանել Էնվեր Խոջայի անունը համալսարանի վրայից, բայց շուտով դրան հաջորդել են կոչեր՝ Ռամիզա Ալիայի հետ վարվել այնպես, ինչպես ռումինացիները Չաուշեսկուի հետ։
Սակայն, այնուամենայնիվ, դադարել են զանգվածային հալածանքները, հանդուրժողականություն է ցուցաբերվել մշակույթի հարցերով բանավեճերին, կրոնը և փոքր մասնավոր բիզնեսը պաշտոնապես չի թույլատրվել, բայց դադարել է խստորեն հետապնդվել։
Ընդլայնվել են դիվանագիտական հարաբերությունները Արևմտյան Եվրոպայի երկրների հետ, առաջին հերթին, Իտալիայի հետ, արտասահմանյան ներդրումներ ներգրավելու բանակցություններ են սկսվել ։
1991 թվականի մարտյան ընտրությունների արդյունքում ԱԱԿ-ն հեռացավ իշխանությունից, իր տեղը զիջելով համընդհանուր շարժման արդյունքում ձևավորված հակակոմունիսներից կազմված «համաձայնության կառավարությանը»։
1985 թվականին Էնվեր Խոջայ ի մահից հետո նրան փոխարինեց նրա կողմից նախապես նշանակված Ալբանիայի աշխատավորական կուսակցության Առաջին քարտուղար Ռամիզ Ալիան, ով նախկինում կուսակցական գաղափարախոսության և քարոզչության համադրողն էր, ապա Ազգային ժողովի նախագահ։
Հարավսլավիան՝ հանձին նրա ղեկավար Իոսիպ Տիտոյի, հռչակվեց գլխավոր թշնամի․ ստալինիստ Խոջան կտրականապես մերժում էր տիտոիստական ինքնակառավարումը և շուկայական սացիալիզմը։
Էնվեր Խոջայի իշխանությանը բնորոշ էր հետևողական ստալինիզմը՝ ԱԱԿ-ի միակուսակցական բռնապետությունը , ազգայնացված տնտեսությունը, անձի պաշտամունքը, զանգվածային ճնշումները, կրոնական հետապնդումները, պարբերական կուսակցական զտումները, Սիգուրիմիի տոտալ վերահսկողությունը։
ԱԱՀ ԿԵՆՏԿՈՄի քաղբյուրոյի անդամներ Լենկա Չուկոն և Մուխո Ասլանին, որոնք բանակցություններ սկսելու փորձեր արեցին, քաղաքից վռնդվեցին։
1991 թվականի փետրվարին Տիրանայի համալսարանի մի խումբ ուսանողներ և դասախոսներ հացադուլ են հայտարարել' պահանջելով հանել Էնվեր Խոջայի անունը համալսարանի անվանումից, անկուսակցականացնել բանակը ու ոստիկանությունը։
Այդ ելույթները ճնշվեցին, բայց դրանք, հստակ ցույց տվեցին ժողովրդական բողոքի հզոր պոտենցիալ հնարավորությունները և ԱԱԿ կոմունիստական քաղաքականության մերժումը զանգվածների կողմից։
Հոլանդիայի գրական թանգարանի կայքում Հենդրիկ Մարսմանի կենսագրականում նշված է, որ նախքան 1929 թվականին Ռիեն Բարենդրետի հետ ամուսնանալը կապի մեջ է եղել Չարլի Տուրոպի հետ։
1977 թ.-ին վերադարձել է Բունդեսլիգա՝ խաղալով մեկ մրցաշրջան «Այնտրախտ Բրաունշվայնգ», իսկ 1978 թվականին կրկին սկսել է հանդես գալ «Բավարիայում»։
Հավաքականում նրա փորձառու գործընկեր Բերտի Ֆոգտսը 1972 թվականի Եվրոպայի առաջնությունից հետ 20-ամյա Բրայտների մասին ասել է. «Պաուլը արդեն այսօր ինձնից ավելի լավն է»։
Բուսաբանության հանդեպ սերը, ինչպես նաև Լոնդոնում այգեպան աշխատող իր ազգական Ջեյմս Դիքսոնի ջանքերը նպաստում են՝ Մունգո Պարկի ծանոթությանը սըր Ջոզեֆ Բենքսի հետ (անգլիացի նատուրալիստ, բուսաբան, Լոնդոնի թագավորական ընկերության նախագահ, 1778-1820)։
Մունգո Պարկն ուներ միայն երեք ուղեկից՝ Դեմբա անունով տղա ծառան, տեղաբնիկ դարբին Յումբոն և նախկին ստրուկ, ամերիկյան մի սևամորթ Ջոնսոն ազգանունով։
Մունգո Պարկի ճանապարհորդության հիմնական նպատակը Արևմտյան Աֆրիկայի ներքին շրջաններն ուսումնասիրելն էր, մասնավորապես՝ Սենեգալ և Գամբիա գետերի աղբյուրները, ինչպես նաև ճշգրտել առասպելական քաղաք համարվող Տոմբուկտուի ճշգրիտ վայրը։
Այստեղ ճանապարհորդը հայտնաբերում է, որ Նիգերը հոսում է արևելք և առնչություն չունի Սենեգալ և Գամբիա գետերի հետ, նախկինում եվրոպացիները կարծում էին, որ Նիգերը բաժանվում է այս երկու գետերի միջև։
Եվ սկուպշչինան առաջարկել է նոր ծրագիր, ըստ որի, սերբերը կվերահսկեին Բոսնիա եւ Հերցեգովինայի տարածքի գրեթե երկու երրորդը, անջատելով խորվաթական եւ մուսուլմանական անկլավները։
Այս ծրագիրն էլ մերժել է Կուտիլեիրոն, բացատրելով, որ բոլոր երեք ազգային վարչատարածքային միավորները պետք է ձևավորվեն ըստ ազգության, հաշվի առնելով տնտեսական, աշխարհագրական և այլ չափանիշներ։
Ծրագիրը, որը մշակվել է 1992 թվականի փետրվարին Բոսնիայում զինված հակամարտությունը շուտափույթ կանխելու նպատակով, նախատեսում էր վարչական բոլոր մակարդակներում իշխանությունների էթնիկ բաժանում տարածաշրջանային իշխանությունների լիազորությունների ընդլայնմամբ։
Երկրի բոլոր օկրուգները պետք է որակվեին որպես «մուսուլմանական», «սերբական» եւ «խորվաթական» անկախ այն բանից, թե նրանք ակնհայտորեն արտահայտված էթնիկական մեծամասնություն կազմում են, թե' ոչ։