polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Քրիստոնեական երկրների կրոնական շինությունների լաբիրինթոսներից ամենափոքրը կարելի է համարել 15-րդ դարի փայտե կլորավուն զարդարանքը, որը գտնվում է Բրիստոլում' Սենտ Մերի Ռեդկլիֆ եկեղեցու գմբեթի տակ, և ունի ընդամենը 20 սմ տրամագիծ։
Մայքլ Էրթոնը, ով առաջարկել է հունական լաբիրինթոսի իր մոդելը, գրել է. «Ամեն մարդու կյանքը լաբիրինթոս է, որի կենտրոնում մահն է, և հնարավոր է, որ մահից հետո' գոյատևելուց վերջնականապես դադարելուց հետո, մարդն անցնում է իր վերջին լաբիրինթոսը»։
Ֆայումի լաբիրինթոսը մեծ ճանաչում է ձեռք բերել 1896 թվականին, երբ լույս է տեսել Բոլեսլավ Պրուսի «Փարավոն» գիրքը, որը 1966 թվականին էկրանավորվել է ռեժիսոր Եժի Կավալերովիչի կողմից։
Լեհ գրողի գրքում Սեթ աստծո քուրմ գիտնական Սամոնտը, օգտվելով հստակ կոդավորված գաղտնագրից, մտնում է լաբիրինթոս, սակայն այնտեղ հայտնաբերվելով պահակների կողմից' թույն է խմում։
Հերոդոտոսը, Դիոդորոս Սիկիլիացին, Ստրաբոնը և Պլինիոս Ավագը թողել են տհաճ արարածների քաղաքի' Կոկորդիլոպոլի եգիպտական լաբիրինթոսի նկարագրությունը։
Հին հույների և հռոմեացիների լաբիրինթոսները քիչ թե շատ ընդարձակ տարածություններ էին' բաղկացած բազմաթիվ սրահներից, խցերից, բակերից, անցումներից, որոնք տեղադրված էին բարդ, խճճված ձևով, որպեսզի շփոթեցնեն մարդուն և բարդացնեն նրա ելքը լաբիրինթոսից։
Դեռևս 1122 թվականին Լյուդովիկոս -ը ներկայիս շինության տեղում կառուցել էր Գրան Շատլե ամրոցը, որը 1346 թվականին ավերվել է Անգլիայի արքա Էդուարդ Վուդստոկի կողմից։
Այդ նորարարական կառույցում, որի շինարարության մեջ մետաղական կոնստրուկցիա էր օգտագործվել, պահվել են քրիստոնեական սրբազան մասունքներ, այդ թվում' Քրիստոսի գլխի փշե պսակը, որ 1239 թվականին Ֆրանսիայի արքային էր վաճառել Լատինական կայսրության միապետ Բալդուին -ը։
Ամբողջ 18-րդ դարի ընթացքում պալատը մնում է յակոբինյանների սեփականություն, չնայած Ստյուարտների ղեկավարը Ուտրեխտի հաշտությունից հետո Ֆրանսիայից անցել էր Հռոմ։
19-րդ դարում Նապոլեոնը դատարկ պալատում տեղավորում է հեծելազորի դպրոցը, իսկ նրա զարմիկ Նապոլեոն -ը 1867 թվականին' վերանորոգումից հետո, պալատում հիմնում է հնագիտության թանգարան։
1919 թվականի սեպտեմբերի 10-ին պալատում կնքվում է Սեն Ժերմենի հաշտության պայմանագիրը' Առաջին աշխարհամարտի ժամանակ վերջ դնելով դաշնակիցների և Ավստրիայի միջև ռազմական գործողություններին։
Դարպասները կառուցվել են գրանիտից, ունեն հինգ թռիչքներ. երեք կիսակլոր կամարներով, որոնց փականաքարերը զարդարված են առյուծի գլխով քանդակներով և ուղղանկյան կամարներով թռիչքները զարդարված են առատության եղջյուրի քանդակներով։
Քաղաքի կենտրոնին նայող ճակատը այլ տեսք ունի. վեց արտաքին հենարանները կատարված են որմնասյուների տեսքով, և միայն կենտրոնական կամարի մոտի երկու զույգ ներքին կոթողները մնում են սյան տեսքով։
Դարպասները քանդվել են 1770 թվականին, այդ ժամանակ Ալկալա փողոցը ընդարձակվեց տարածքի հաշվին Ռետիրո այգու տարածքը, իսկ այն ժամանակ պատկանում էր համանուն ամրոցին։
1769 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Կարլ 3-րդը Մադրիդ իր փառավոր մուտքից հետո որոշեց քանդել հին դարպասները և կառուցել նորը՝ իր՝ քաղաքի մոդեռնիզացման ծրագրի համաձայն։
Ժամանակի հայտնի շատ ճարտարապետներ ներկայացրեցին դարպասների իրենց նախագծերը, նրանց մեջ էին Վենտուրա Ռոդրիգեսը , Խոսե դե Էրմոսիան՝ հաղոթղը, ում գաղափարը կյանքի կոչեց Սաբատինիին։
1778 թվականին դարպասները բացվեցին, որոնք ոչ թե հուշարձան էին, այլ ծառայում էին որպես քաղաքի դարպասներ, քանի որ մինչև 1869 թվականը նրա երկու կողմերում կային պարիսպներ։
Դարպասները տեղակայված են քաղաքի կենտրոնում Բուեն Ռետիրո այգու գլխավոր մուտքից ոչ հեռու, հրապարակը կիսում է Մադրիդի ամենաերկար փողոցը՝ Ալկալան, որը այնուամենայնիվ հատվում է դարպասների հետ։
Մոտ 1774 թվականին Կարլ 3-րդ արքան հանձնարարեց ճարտարապետ Սաբատինիին հին նեղ դարպասների փոխարեն կառուցել մեծամասշտաբ դարպասներ, որոնց միջով պետք է անցներ լայն ճանապարհ դեպի Ալկալա դե Էնարես քաղաք։
Թուրմուդը գրում է երեխաների ու մեծերի մասին, ովքեր երազում են մի այնպիսի ընդհանրության մասին, որտեղ կկարողանան բոլորը վստահեն միմյանց և ցուցադրեն իրենց բոլոր ունակությունները։
Գրադարանը բացվել է 1937 թվականին, ընդարձակվել և համալրվել է 1962-ին և ներառել իր մեջ մանկական սենյակ և ընդունարան՝ վերջինս այժմ օգտագործվում է որպես համայնքային հանդիպումների սենյակ։
Ավտոբուսներ են աշխատում դեպի հարևան համայնքներ. Աշթոն-անդր-լայն, Բրինինգթոն, Քոմփսթոլ, Դենթոն, Հայդ, Մարփլ, Մարփլ բրիջ, Ռոմիլի, Սթոլիբրիջ, Սթոքփորթ և Վուդլի։
Նկատելով դա, Ջարեդը վազում է տուն, որտեղ Պորտնյաժկայի համար նոր տուն է շինում և հյուրասիրում նրան մեղրով, որպես ներողություն այն բանի, որ կոտրել էր նրա հին տունը։
Այդ ժամանակ Ջարեդը՝ ծառերի հետևում թաքնված, ծանոթանում է խոբլոբլին Պեսկունի հետ, ով պաշտում է թռչուններ ուտել և ցանկանում է վրեժ լուծել Մուլյգարատից, քանի որ նա սպանել էր իր ընտանիքին։
Մուլյգարատը բաց է թողնում Սայմոնին, որպեսզի գնա գիրքը բերի, ասելով, եթե գիրքը տա իրեն, ապա նրանք կմոռանան կատարվածը և կապրեն այնպես, ինչպես առաջ։
Սայմոնը վազում է տուն գրքի հետևից, ճանապարհին հանդիպում է Ջարեդին, ով բացատրում է Սայմոնին Սպայդերվիկի ջանքերի մասին, սակայն Սայմոնը չի էլ ուզում լսել նրան։
Սայմոնի վերքը մշակելուց հետո, Ջարեդը և Մելորին սկսում են մտածել, թե ինչ անեն, չէ որ դուրս գալով շրջանից, նրանց անմիջապես կսպանեն և կվերցնեն գիրքը, իսկ տանը երկար չես նստի. կուղևորվես հոգեբուժարան հորաքույր Լյուսինդայի հետևից։
Պորտնյաժկան ասում է, որ գոյություն ունի գաղտնի ճանապարհ, որը տանում է դեպի քաղաք, և մինչդեռ Սայմոնը զբաղեցնում է հավաքված օգրերին, Ջարեդը և Մելորին հասնում են գաղտնի ճանապարհի մոտ։
Գրեյսների ընտանիքը՝ մայրը՝ Հելենը, մեծ աղջիկը՝ Մելորին և զույգ եղբայրներ Ջարեդն ու Սայմոնը , Նյու Յորքից տեղափոխվում են իրենց հին տուն, որը անցել է Հելենին հորաքույր Լյուսինդայից (Արթուր Սպայդերվիկի աղջիկը, որի հայրը ստեղծել էր գիրքը հենց այդ տանը), այն բանից հետո, երբ Հելենի ամուսին՝ Ռիչարդը հեռանում է տանից։
Գտնվելով խոհանոցում Ջարեդը անհասկանալի թակոց է լսում պատի հակառակ կողմից, նա քանդում է պատը ցախավելի հարվածներով և տեղնում է խոհանոցային վերելակի թունելը, նման ինչ-որ արարածի բնի։
Հելենը խոհանոցում գտնում է մեծ քանակությամբ մեղր և պոմիդորի սոուս, որոնք բնականաբար պատկանում էին տան նախորդ բնակչին՝ հորաքույր Լյուսինդային, ով գտնվում է հոգեբուժարանում։
Ջարեդը, Սայմոնը և ելորին ցանկանում են վերադառնալ Նյու Յորք և վարել իրենց նախկին կյանքը, բայց ինչպես բացատրում էր իրենց մայրը, դա ել նրանց գրպանին համապատասխան չէ, այնպես որ ստիպված են մնալ այնտեղ։
Հանկարծ սկսվում են տարօրինակ բաներ կատարվել. Ջարեդի լապտերը սկսվում է պտտվել, թափվում են գրքերը, կերծես ինչ-որ մեկը չի ցանկանում, որ Ջարեդը կարդա այդ գիրքը։
Ջարեդը կարդալով գիրքը իմանում է այն, ինչ գիտեր Սպայդերվիկը. ֆանտաստիկ արարածների մասին, ինչ են նրանք թաքցնում, իրենց գաղտնի գործողությունների մասին, որոնք թույլատրում են «տեսնել անտեսանելին», իմանում է չար օգր Մուլյգարատի մասին, ում պատկանում են չար ուժերը։
Ինչպես նաև Սպայդերվիկը նախազգուծացրել էր ընթերցողին, որ գաղտնի գիտելիքները, թաքնված գրքում, տիրապետում են մեծ ուժի, որ ոչ-ոք դեռ երբեք չէր հավաքել կախարդական աշխարհի մասին բոլոր գիտելիքները միևնույն տեղում, որ այդ ամենը վտանգավոր է և խնդրում է նրան օգտագործել այդ գիտելիքները խելացի, այլապես Մուլյգատը ամեն ձև կփորձի տիրանալ գրքին և կոչնչացնի կախարդական աշխարհը։
Սպայդերվիկը ասում է Ջարեդին, որ պետք է օգտագործել գրքի գիտելիքները և մինչև նա շեղում է սիլֆերի ուշադրությունը, եղբայրները և Մելորին թռնում են հետ՝ իրենց երկիր։
Գործողությունները սկսվում են Արթուր Սպայդերվիկի փորձերից, որոնց ընթացքում նա ստեղծում է իր գիրք-ուղեցույցը, որտեղ հավաքում է բոլոր գիտելիքները հեքիաթային արարածների մասին, որոնք ապրում են մարդկանց կողքին, այն ժամանակ, երրբ մարդիկ ոչինչ չեն կասկածում. էլֆերի, օգրերի և չար հոգիների մասին։
Սպայդերվիկ. Ժամանակագրություններ , 2008 թվականի ընտանեկան ֆանտազիա, նկարահանված Մարկ Ս. Ուոտերսի կողմից, Խոլի Բլեկի և Տոնի Դի Տերլիցի «Այս երկիրը ավելի մոտիկ է, քան դու մտածում ես» համանուն գրքի մոտիվների հիման վրա։
Գրեյսները վերցնում են Լյուսինդային հոգեբուժարանից, նա վերադառնում է տուն և հանդիպում Պորտնյաժկային, ում շնորհակալություն է հայտնում գրքի հանդեպ ուշադիր լինելու համար։
Հաջորդ առավոտ Ջարեդը շարունակում է ընթերցանությունը և իմանում, որ տանը ապրում է տան ոգի՝ Պորտնյաժկան, ով էությամբ շատ բարի է, հանդիսանում է Սպայդերվիկի ընկերն ու հավատարիմ ծառան։
Բելլա Ուիլֆեր, աղքատության մեջ ծնված այս աղջիկը հույս ուներ ամուսնանալ մեծահարուստ Հարմոնի հետ, ժառանգել նրա կարողությունն ու այնուհետև իր ենթադրյալ ամուսնու,Հարմոնի որդու՝ Ջոհն Հարմոնի մահից հետո, լքել նրան։
Շատ քննադատներ Բոֆֆինի դերը համարում են վեպում չնախատեսված պատահական կերպար, քանի որ այն այդքան էլ համոզիչ չէ մարդու համար, ով մի քանի առիթներվ ցույց է տալիս իր տգիտությունը։
Իրականում նա բավականին հոգատար էր Լիզիի նկատմամբ, մինչև այն պահը, երբ դպրոցում առաջ անցավ Լիզիից և հեռացրեց նրան դպրոցից՝ իր սոցիալական դիրքը թաքցնելու համար։
Րեյբըրնի պատճառով վեպը ստանում է մոխրագույն երանգներ, սակայն վերջում նա ներկայացվում է բարոյական կերպար և իսկական ջենտլմեն՝ ընտրելով ամուսնանալ Լիզի հետ, որպեսզի պահպանի նրա հեղինակությունը, թեև Լիզին սոցիալապես ցածր էր իրենից։
Չնայած իր վարվելակերպը դարձնում է իրեն փոքր-ինչ տարօրինակ, նա ընկալող է և անմիջապես գլխի է ընկնում Յուջին Րեբըրնի մտադրությունների մասին Լիզիի նկատմամբ։
Բրեդլի Հեդսթոնը, սկսեց իր կյանքը որպես չքավոր, սակայն աճեց՝ դառնալով Չարլի Հեքսամի ուսուցիչն ու Միսս Փիչերի սերը, ում, սակայն, նա մերժեց։
Իր կամքով նա ամբողջ կարողությունը հանձնում է իր որդուն՝ Ջոն Հարմոնին, ով պետք է վերադառնար այնտեղից, որտեղ հաստատվել էի այն ստանալու համար, այն պայմանով, եթե ամուսնանար Բելլա Ուիլֆերի հետ, ում երբեք չէր տեսել։
Ցնորքով տառապողների համար իր զգայախաբությունը ոչ թե երևակայական, այլ իրական երևույթ է, երբ նա լսում է, տեսնում է, համ ու հոտ է զգում, համոզված լինելով դրանց իսկության մեջ' որպես գոյություն ունեցող ռեալ իրականություն։
Տարբերվում է նաև գործառույթային, ընդերային , հիպնագոգիկ, հիպնապոմպիկ ցնորքներ, էքստրակամպին , շոշափողական , Շարլ - Բոնեի ցնորքներ, խոսքային ցնորքներ։
Աֆեկտիվ պատրանքներ կարող են առաջանալ նաև մոլագարային կամ դեպրեսիվ վիճակների պայմաններում, երբ հիվանդներն իրենց շուրջը գտնվող մարդկանց դեմքերը ընկալում են ուրախ ու խնդուն կամ համապատասխանաբար տխուր ու թախծալից։
Պարեյդոլիկ պատրանք դրսևորվում են գերբնական պատկերներով, օրինակ՝ ամպերը, ստվերները, պատի վրայի ճեղքերը կամ նկարները ընկալվում են այլ կերպ՝ արտասովոր բովանդակությամբ ընդունելով տարօրինակ չափեր, զանազան գերբնական շարժվող նկարներ, կերպարանքներ, ձևեր։
Տանջալից, ճնշող բազմատեսակ զգացողություններ մաշկի վրա, մաշկի տակ, մարմնի տարբեր մասերում առաջացած այրոցներ, սեղմոցներ, ծակծկոցներ, ձգվածություն, թրթռոց, քոր, որոնք կապ չունեն որևէ մարմնական խանգարումների հետ։
2001 թվականին Ջեյմսը խաղացել է խոշոր դերեր գլխավոր հերոսների շարքում « » մինի-սերիալում, ինչպես նաև «Նիկոլաս Նիքլբի կյանքն ու արկածները» ֆիլմում, Սոֆիա Մայլսի և Չարլզ Դենսի հետ նկարահանվել են «Հայտնություն» ֆիլմում։
2003 թվականին նա կատարել է Բարնաբ Կասպիայի դերը «Նշանակետ » ֆիլմում՝ Գաել Գարսիա Բերնալի և Նատալիա Վերբեքի հետ, ինչպես նաև Ջի Քադոնի դերը «.» սերիալում։
Ջեյմս Սայմոն Դ’Արսին ծնվել է 1975 թվականի օգոստոսի 24-ին Լոնդոնում՝ Ֆուլենում, որտեղ էլ նրան և կրտսեր քրոջը դաստիարակել է մայրը՝ Քերոլայնը, ով բուժքույր էր։
1991 թվականին ավարտելով ’ -ը երիտասարդ Ջեյմսը մեկ տարով ուղևորվել է Ավստրալիա և աշխատել թատրոնում. Փերթ քաղաքի դպրոցական բաժնում, որտեղ և հետաքրքրություն առաջացավ դեպի դերասանական արվեստ։
Վերադառնալով Լոնդոն ընդունվեց թատերական դպրոց և անցավ երեքտարյա դասընթաց Լոնդոնյան երաժշտության և դրամատիկական մշակույթի ակադեմիայում, այնտեղ այդ բնագավառում ստացել է բնագավառի որակավորում՝ 1995 թվականին։
Բացի դրանից նա կատարել է Դերեք Քեթիրինգի դերը Պուարոո սերիալի ««Երկնագույնգնացքի» գաղտնիքը» էպիզոդում, Ջերի Բերթոնի դերը «Միսս Մարփլ Ագաթա Քրիստի» հեռուստասերիալում, Թիբերիա Գրակխի դերը «Հին Հռոմ։
Կայսրության վերելքն ու անկումը» սերիալի «Ռեվոլուցիա» էպիզոդում, ինչպես նաև Թոբի Քլիֆորդի դերը «Ընկնող հրեշտակ» սերիալում և Թոմ Բերտրամի դերը «Մենսֆիլդ-պարկ»հեռուստասերիալում։
Լոնդոնյան ակադեմիայում աշխատելու ընթացքում նա մասնակցել է հետևյալ բեմադրություններում. «Հերակլ», «Ինչպես դուք կցանկանաք», «Վայրի մեղր», «Քաղաքի ազատությունը» և «Շերլոկ Հոմս»։
Ահա թե ինչ է ասել Ջեյմսը թատերական դպրոցը ավարտելուց հետո. «Երբ ես ավարտեցի դասընթացը և դիպլոմը մոռացա ավտոբուսում, միայն այդ ժամանակ հասկացա, որ ես դերասան եմ»։
Նա նաև աշխատել է ռադիոյում, հնչյունավորելով Թոմաս Հարդիի «Թեսը՝ դԷրբերվիլների տոհմից», Բրեմ Սթոքերի «Դրակուլա», Ուինիֆրեդ Հոլթբիի «Մարդաշատ փողոցը» ստեղծագործությունները։
Բայց այժմ նա այն Կիմ Մու արքայատոհմի բարեսիրտ ժառանգը չէ, այլ Հո Ջուն Ջեն, ով որոշակի տարածքներում հայտնի է, որպես խաբեբայության աշխարհի Հարրի Փոթթեր։
Եվ չնայած նրան, որ իրենց առաջին հանդիպումը Ջուն Ջեի համար ավարտվեց մի շարք վնասվածքներով, նա միևնույն է որոշում է օգնել այդ տարօրինակ աղջկան, ում պահվածքը հաճախ ստիպում էր կասկածել նրա առողջամտության վրա։
Ոգեշնչված, Չոսոն ժամանակաշրջանի դասական լեգենդով, Կորեայի պաշտոնական պատմական լեգենդների առաջին հավաքածուի հեքիաթներով, որը պատմում է մի ձկնորսի մասին, ով բռնում և բաց է թողնում մի ջրահարսի, այս դրաման պատմում է ազնվական ընտանիքի որդու՝ Դամ Լիմի և մի Շիմ Չոնգ անունով ջրահարսի սիրո պատմության մասին։
Ասում են՝ լիալուսինը, որպես սիմվոլ ընդունելու գաղափարը, պատահական չէ, քանզի լուսնի կլոր ձևը ամենապայծառն է և համարվում է բերքահավաքի վերջին շրջանի, պտղաբերության, ինչպես նաև կնոջ արարման խորհրդանիշը։
Լուսնի տոնի հետ կապված կա մի փոքրիկ պատմություն, թե ինչպես են 24 տառերը հավաքվում՝ նշելու Լուսնի տոնը, որի ժամանակ սկսում են վիճել, թե իրենցից որ մեկն է ավելի նման լուսնի թխվածքաբլիթին․
Խոուն՝ ստանալով վերջին նորությունները, շտապում է տուն, սեղանը տեղափոխում լուսնի լույսի տակ, մի մեծ պատրաստություն տեսնում՝ հավատալով, որ Չանը կվերադառնա իր մոտ։
1930-ականների սկզբին Երեցյանը միացել է «Խաչված նետեր» կուսակցության երիտասարդական շարժմանը, սակայն դուրս է եկել կուսակցության շարքերից, քանի որ հավանություն չէր տալիս կուսակցության դաժան քաղաքականությանը ընդդեմ հրեաների։
Շվեդիայի դեսպանատան հովհանու ներքո՝ Զիխի Յենո փողոցի թիվ 1 շենքի նկուղային հարկում Ֆերենց Վյոլգյեսիի հետ Երեցյանը հիվանդանոց է բացել, որտեղ վիրավոր քաղաքացիներն ու զինվորները բուժվել են անվճար։
Օգտագործելով իր հին կապերը «Խաչված նետեր» կուսակցությունում՝ նա թույլտվություն և արտոնագիր էր ստանում, ինչպես նաև կեղծ փաստաթղթեր ու կնիքներ՝ «իր» կլինիկայի համար սարքավորումներ և նյութեր պատվիրելու նպատակով։
1982 թվականին Ավստրիայում Իսրայելի դեսպանն ու Հայ եկեղեցու եպիսկոպոսը Վիեննայի հայկական եկեղեցում տեղի ունեցած արարողության ժամանակ Արա Երեցյանին շնորհել են Յադ Վաշեմի հուշամեդալ։
Թիմի կազմում խաղում էին Ֆերենց Պուշկաշը, Զոլտան Ցիբորը, Շանդոր Կոչիշը, Նանդոր Հիդեգկուտին, Յոժեֆ Բոժիկը, Դյուլա Գրոշիչը։
Հավաքականի հիմնական խաղացողները, որ հեղափոխության ընթացքում «Հոնվեդի» կազմում գտնվում էին Իսպանիայում, որտեղ պիտի մասնակցեին Եվրոպայի չեմպիոնների գավաթի խաղարկության շրջանակներում «Ատլետիկ Բիլբաոյի» դեմ խաղին։
Ակումբի որոշ խաղացողներ, որոնց թվում էին Ֆերենց Պուշկաշը, Զոլտան Ցիբորը, Շանդոր Կոչիշը, չեն վերադարձել հայրենիք և այլևս երբեք չեն խաղացել Հունգարիայի հավաքականի կազմում ։
1949 թվականի դեկտեմբերի 18-ին «Կիշպեշտ» ակումբը, որում արդեն խաղում էին «Ոսկե թիմի» ապագա առաջատարներ Յոժեֆ Բոժիկն ու Ֆերենց Պուշկաշը, անցնում է Հունգարիայի պաշտպանության նախարարության ենթակայության տակ և վերանվանվում «Հոնվեդ» ։
Առավել հաճախ Ոսկե թիմը խաղում էր հետևյալ կազմով․ դարպասապահ՝ Դյուլա Գրոշիչ, աջ պաշտպան՝ Ենյո Բուզանսկի, կենտրոնական պաշտպան՝ Դյուլա Լորատ, ձախ պաշտպան՝ Միխայ Լանտոշ, աջ կիսապաշտպան՝ Յոժեֆ Բոժիկ, ձախ կիսապաշտպան՝ Յոժեֆ Զակարիաշ, աջ եզրային հարձակվող՝ Լասլո Բուդաի, աջ ինսայդ՝ Շանդոր Կոչիշ, կենտրոնական հարձակվող՝ Նանդոր Հիդեգկուտի, ձախ ինսայդ՝ Ֆերենց Պուշկաշ, ձախ եզրային հարձակվող՝ Զոլտան Ցիբոր։
1950 թվականի փետրվարին երկրի առաջատար ակումբներից մեկը՝ «Ֆերենցվարոշը», անցավ Սննդի արդյունաբերության աշխատողների ազգային միության ենթակայության տակ, իսկ ակումբի առաջատար խաղացողներ Լասլո Բուդաին ու Շանդոր Կոչիշը կամավոր-ստիպողական կերպով տեղափոխեցին «Հոնվեդ»։
Շուտով այդ ակումբ տեղափոխվեցին նաև ազգային հավաքականի այլ խաղացողների, որոնց թվում էին դարպասապահ Դյուլա Գրոշիչը, պաշտպան Դյուլա Լորանտը և ձախ հարձակվող Զոլտան Ցիբորը։
ը կամ «Ոսկե թիմը», ինչպես Հունգարիայում և այլ երկրներում անվանում են 1950-ականների սկզբի Հունգարիայի հավաքականը, մեծ մասամբ եղել է կոմունիստական ռեժիմի աշխատանքի արդյունք։
Ամբիոնում գիտական հետազոտությունների զարգացմանը նպաստել են 1931 թվականին ֆակուլտետում ստեղծված գիտահետազոտական ինստիտուտի կողմից կազմակերպված աշխատանքները, որը գլխավորում էր Ն.Ա. Տրոիցկին։
Մասնակիցների թվում էին Ենոք Սեմյոնի Ղազարյանը, Հարություն Կարպի Մաղաքյանը, Ռոմելլա Միքայելի Հալաջյանը, Թամարա Գրիգորի Ծատուրյանը, Թամարա Պետրոսի Քոչարյանը, Աննա Բորիսի Հովհաննիսյանը և ուրիշներ։
Իր կայունությամբ աչքի է ընկել այժմյան բուսաբանության և սնկաբանության ամբիոնը, որը նախկինում անվանվել է բույսերի մորֆոլոգիայի և կարգաբանության, բարձրակարգ բույսերի և բուսաբանության ամբիոն։
1927 թվականին ուսումնական ծրագրերի խորացման և ընդլայման նպատակով, բուսաբանության ամբիոնը բաժանվում է 2 ամբիոնների՝ բույսերի մորֆոլոգիայի և սիստեմատիկայի, որի վարիչը Նիկոլայ Ալեքսանդրի Տրոիցկին էր և բույսերի ֆիզիոլոգիայի և անատոմիայի ամբիոն, որը ղեկավարում էր պրոֆեսոր Հ.Լ. Բեդելյանը։
1932 թ-ին Ն.Ա. Տրոիցկին, Դ.Ա. Չատրջյանը և Թ.Պ. Քոչարյանը հայերեն լեզվով հրատարակեցին «Ընդհանուր բուսաբանություն» դասագիրքը, ինչպես նաև գունազարդ աղյուսակների ձևով դասագիրք-ձեռնարկ տեղական ֆլորայի առավել տարածված տեսակները որոշելու համար։
1936 թ-ին Ն.Ա. Տրոիցկին «Բույսերի աշխարհագրությունը» կարդալու համար ներգրավեց երիտասարդ, հեռանկարային բուսաբան, բուսաբանության ինստիտուտի հերբարիումի աշխատակից Արմեն Լեոնի Թախտաջյանին, ում ճանաչել էր ԵՊՀ-ում ։
Ստեղծվելով համալսարանի գործունեության առաջին տարիներին, ամբիոնը հիմք է հանդիսացել կենսաբանական գիտությունների բազմաթիվ ուղղությունների զարգացման համար ինչպես ԵՊՀ-ում, այնպես էլ հանրապետությունում։
Թախտաջյանի ղեկավարած տարիներին ամբիոնում դասավանդում էին պրոֆեսոր Պ.Դ. Յարոշենկոն, գիտության վաստակավոր գործիչ Ա.Գ. Արարատյանը, Ա.Ա. Յացենկո-Խմելևսկին։
Ի սկզբանե դրանք մասնավոր հավաքներ էին, որոնց մասնակցում էին բնագիտական և այն ժամանակ «Նոր փիլիսոփայություն» և «Փորձարարական փիլիսոփայություն» կոչվող այլ բնագավառների մի քանի համախոհ փիլիսոփաներ։
Անգլիայի քաղաքացիական պատերազմի ժամանակ , որն ավարտվեց Կարլ -ի գլխատմամբ, խումբը տեղափոխվեց Օքսֆորդ, որտեղ զուգահեռ սկսեց աշխատել Լոնդոնի խմբի հետ։
Անգլիայում միապետության վերականգնումից և 1660 թվականին Կարլ -ի գահ բարձրանալուց հետո ընկերության հանդիպումները շարունակվեցին Լոնդոնում՝ պահպանելով Օքսֆորդի և Լոնդոնի գիտնականների խմբերի միությունը։
մյուս կողմից՝ գիտական, քանի որ կոպեռնիկյան հեղափոխության և աշխարհագրական մեծ հայտնագործություններից հետո բնության նկատմամբ նոր հայացք մշակելու անհրաժեշտություն էր զգացվում։
Հրավիրվածներից 5-ը չդարձան Թագավորական ընկերության անդամ, մնացած 35-ից 19-ը գիտության մարդիկ էին, իսկ մյուսները քաղաքական գործիչներ, զինվորականներ, կառավարիչներ և մեկը կամ երկուսը գրականության ներկայացուցիչներ էին։
Լինելով մասնավոր կազմակերպություն, որը գործում է կառավարությունից ստացած սուբվենցիայի հաշվին՝ կարևոր դեր է կատարում Մեծ Բրիտանիայի գիտական հետազոտությունների կազմակերպման և զարգացման գործում և հանդիսանում է գիտական քաղաքականության հարցերի լուծման հիմնական խորհրդակցական մարմին՝ հանդես գալով որպես բրիտանական Գիտությունների ակադեմիա։
Լոնդոնի թագավորական ընկերություն բնության մասին գիտելիքների զարգացման վերաբերյալ, կրճատ՝ Թագավորական ընկերություն , առաջատար գիտական ընկերություն Մեծ Բրիտանիայի առաջատար գիտական կազմակերպություն, աշխարհի հնագույն գիտական ընկերություններից մեկը, ստեղծվել է 1660 թվականին և հաստատվել է Թագավորական խարտիայով 1662 թվականին։
Կազմակերպությունը հրատարակում է Թագավորական ընկերության փիլիսոփայական գրառումներ , կամ Փիլիսոփայական գրառումներ ամսագիրը, որը աշխարհի հնագույն գիտական ամսագրերից մեկն է ։
Դիտարկենք դաշտի ընդլայման հաջորդկան օղակները՝ Կառուցենք դաշտի համար Գալուայի խմբերը եզրային օղակներում՝ Համաձայն Գալուայի տեսության հիմնական թեորեմի՝ օղակում դաշտի յուրաքանչյուր միջակայքի ընդլայնումը համապատասխանում է խմբի ենթախմբին, այսինքն ընդլայնված դաշտի օղակը կարելի է համադրել ենթախմբի ներդրված օղակին, որը նեղանում է -ից մինչև տրիվիալ ենթախմբերի։
դաշտի փոխադարձաբար համարժեք պատկերումները՝ -ը, իր վրա անվանում են ավտոմորֆ, եթե նա գումարը վերածում է գումարի, արտադրյալը՝ արտադրյալի, այսինքն՝ եթե դաշտի ցանկացած տարրերի համար ճիշտ է հավասարությունը․
Լայոնելի հայրը՝ Ջորջ Էդվարդ Լոգը, պապի ընկերության հաշվապահն էր, իսկ հետո դարձել է Բերնսայդ, Էլեֆանթ, Քասլ և Լևինիա Ռանկին հյուրանոցների կառավարիչը։
Դուքսի մոտ ախտորոշելով խռչակի և ստոծանու վատ կոորդինացիա՝ Լոգը Ալբերտին նշանակեց վոկալային վարժություններ, որոնցով պետք է զբաղվեր ամեն օր մոտ մեկ ժամ։
Շուտասելուկների միջոցով նա օգնեց թագավորին՝ փորձել նրա ամենագլխավոր ելույթը՝ թագադրումը և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի նախօրեին ռադիոդիմումը Բրիտանական կայսրությանը։
Թագավորն ինքը ընդունում էր այդ ընկերությունը և 1937 թվականի մայիսի 11-ին որպես շնորհակալություն Լոգին, թագադրումից մեկ օր առաջ, նշանակեց նրան Թագավորական վիկտորինյան միաբանության անդամ , իսկ 1944 թվականի հունիսի 2-ին բարձրացրեց նրա կոչումը մինչև կոմանդորի ։
Ֆիզիկական վարժություններին զուգահեռ, որոնք նպաստում էին շնչառությունը և թոքերի աշխատանքը, Լոգի բուժման մեթոդիկայի բնորոշ գիծը հումորն էր, համբերությունը և «գերմարդկային կարեկցությունը»։
Էդվարդ Ռիվզը տեղափոխվել էր Ադելաիդա 1878 թվականին, որտեղ նա օրվա ընթացքում աշխատում էր աշակերտների հետ, իսկ գիշերները հանդես էր գալիս հանդիսատեսի առաջ Վիկտորյա հոլլ սրահում և բավականին ճանաչված էր։
Լոգի մասնագիտական գործունեությունն սկսվել է Պերթում , որտեղ նա, հռետորություն, դերասանություն ուսուցանելուն և հրապարակային ելույթներին զուգահեռ, ներկայացումներ էր տալիս, արտասանում, և նույնիսկ հիմնում է հռետորների ակումբ։
Այդտեղ նա անդամակցում է նաև ԵՄՔԱ-ին և ուսումնական հաստատությունների՝ Կանանց մեթոդական քոլեջին, Շոտլանդական քոլեջին, Քլերմոնթի մանկավարժական քոլեջին, Պերթի տեխնիկական ուսումնարանին և Լորետոյի մենաստանին։
Նա որոշեց պայմանագիր կնքել ինժեներական ընկերության հետ՝ Արևմտյան Ավստրալիայում՝ Կալգուրլի քաղաքից 2000 կմ դեպի արևմուտք գտնվող ոսկու հանքում էլեկտրամատակարարում ապահովելու համար։
1925 թվականի հոկտեմբերի 31-ին Ուեմբլի մարզադաշտում Բրիտանական կայսերական ցուցադրության նրա եզրափակող ելույթը մեծ փորձություն էր և՛ բանախոսի, և՛ հանդիսատեսի համար։
Իր կյանքի մեծ մասը Լոգը եղել է Քրիստոնեական գիտության հետևորդ, սակայն 1945 թվականին կնոջ մահից հետո Լայոնելը լրջորեն սկսեց հետաքրքրվել սպիրիտուալիզմով։
Ֆիլմում օգտագործվել է Ֆրեդերիկ Շոպենի օպուս 17/4 մազուրկան՝ Կաբի Լարատեյի կատարմամբ և Յոհան Սեբաստիան Բախի թավջութակի 5-րդ սյուիտի սարաբանդան՝ Պիեռ Ֆուռնիեի կատարմամբ։
Նկարում թագավորում է գիշերը, որը փախուստը դարձնում է առավել գաղտնածածուկ, խարույկը՝ անհարմար, անտառը՝ խոր լռությամբ պարփակված, ջուրը՝ խորհրդավոր հայելային։
Ադամ Էլսհայմերն այնպես է վրձնել «Փախուստ դեպի Եգիպտոս» ստեղծագործությունը, որ դիտողն իրեն անմիջապես զգում է նկարի ներսում և փորձում մթության մեջ դիտել բոլոր առարկաները և աչքերը փակելով՝ ականջալուր լինել նաև ձայներին։
«Փախուստ դեպի Եգիպտոս» նկարը դիտելիս հանդիսատեսը սկզբում հայտնվում է ականակիր մթության մեջ, սակայն, քիչ անց աչքն սկսում է հարմարվել՝ ադապտացիայի ենթարկվել։
Ամենից առաջ յուղաներկին նայելիս աչքի են ընկնում երկնակամարն ու Ծիր կաթինը, համաստեղություններն ու լիալուսինը, որն արտացոլվել է խաղաղ մակերևույթով ջրի հայելիում։
Նկարի սյուժեում ընկած է Աստվածաշնչի այն դրվագը, երբ Հիսուս Քրիստոսի ընտանիքը փախուստի է դիմում դեպի Եգիպտոս՝ Հերովդես թագավորի հրամանով իրականացվող երեխաների կոտորածից խուսափելու համար։
Միայն Ապոկրիֆներում ներկայացված են ճանապարհորդության որոշ մանրամասներ՝ հանդիպում ավազակների հետ ճանապարհին, կամ էլ այն ծառի մասին, որը պատսպարեց Սուրբ ընտանիքին սաստիկ շոգերի ժամանակ։
«Փախուստ դեպի Եգիպտոս» ստեղծագործության սյուժեում ընկած է ավետարանական այն պատմությունը, ըստ որի, Հիսուս Քրիստոսի ընտանիքը հարկադրված փախուստի է դիմում դեպի Եգիպտոս՝ խուսափելու համար Հերովդես թագավորի հրամանով սանձազերծված Մանուկների կոտորածից։
Որպես կանոն, «Փախուստ դեպի Եգիպտոս» ստեղծագործության սյուժեում ներառված են Մարիամ Աստվածածինը էշի վրա նստած՝ մանուկ Հիսուսին գրկած, ինչպես նաև էշին ուղեկցող Հովսեփը։
Հրատարակչության պատասխանատվությունը սկսում է կրել Նորվեգիայի Արդարադատության նախարարությունը, իսկ 1992 թվականին՝ Սվալբարդ Պոստ Ֆոնդ ոչ առևտրային կազմակերպությունը։
Ճանապարհների բացակայությունը, և արդյունքում, երկաթուղային ճանապարհների մեծ կախվածությունը մեծ վնաս են բերել Չակոյին 1990-ականների սկզբնին սեփականաշնորհումից և ազգային երկաթուղային գծի փակումից հետո։
Ներկայիս Ռեսիստենսիա քաղաքում 17-րդ դարում ստեղծվել է Սան Ֆեռնանդո դել Ռիո Նեգրո Հիսուսի միաբանությունների առաքելությունը, սակայն այն լքվել է 15 տարի հետո։
19-րդ դարի վերջում Գրան Չակո մարզում տեղի են ունեցել Արգենտինայի և Պարագվայի միջև բազմաթիվ բախումներ, որոնք հայտնի են Պարագվայի պատերազմ անունով. Սան Ֆեռնանդոն վերականգնվել է, այս անգամ որպես զինվորական պահակետ, և 1876 թվականին վերանվանվել է Ռեսիստենսիա։
19-րդ դարի վերջից 20-րդ դարի սկիզբը մարզ են տեղափոխվել տարբեր ազգերի էմիգրանտներ. նրանց կազմում՝ Ռուսաստանից, Գերմանիայից և Կանադայից մենոնիտներ։
Նրանք, ի տարբերություն ուրիշ էմիգրանտների, կարողացան դժվար աշխարհագրական դիրքով Չակոն դարձնել արդյունավետ գյուղատնտեսական մարզ՝ հայտնի կաթնային և մսային արդյունաբերություններով։