polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Հավաքածուն ներառում է և՛ հոլանդական, և՛ միջազգային ավանգարդ լուսանկարիչների հետպատերազմյան ժամանակահատվածի գործեր (ինչպիսիք են օրինակ Էրվին Բլումենֆելդը, Լասլո Մոհոլ Նադը, Ման Ռեյը), հետպատերազմյան շրջանի հոլանդացի լուսանկարիչների գործեր , նկարիչների դիմանկարներ, ֆոտոլրագրական նյութեր, գեղանկարչական լուսանկարչություն։
Մասնավորապես, այն կառուցել է 1874 թվականին ստեղծված -ը (, ժամանակակից արվեստի հանրային հավաքածուի ձևավորման ընկերություն)՝ ներառելու Բրյուի արվեստի և անտիկ իրերի հավաքածուն, որը զգալի գումարի հետ միասին նա նվիրաբերել էր քաղաքին։
Շինարարական գործընթացներին ֆինանսական աջակցություն է ցուցաբերել նաև Վան Իգեն ընտանիքը՝ նվիրաբերելով նաև Քրիստիան Պիտեր վան Իգենի հավաքածուից նկարներ։
Թանգարանի ինքնատիպ հավաքածուն ներառում է Ամստերդամի ռազմարվեստի նմուշներ, ասիական արվեստ, նմուշներ Ժամանակագրության թանգարանից և Բժշկական դեղագործական թանգարանից։
Վերին ճակատի և աշտարակի անգույն քարերի և կարմիր աղյուսի համադրությամբ արված դիզայնը շենքի արտաքին տեսքը մոտեցնում է 16-րդ դարի հոլանդական նեո-վերածննդի շենքերի տեսքին։
Առանձնակի ուշադրության արժանացնելով դե ստիլ, բաուհաուզ, փոփ արտ, , նեո-իմպրեսիոնիզմ ուղղությունները՝ հավաքածուն ներկայացնում է 20-րդ և 21-րդ դարերի արվեստի և դիզայնի գրեթե յուրաքանչյուր զգալի շարժում։
Ներկայում թանգարանն ունի շուրջ 900 վիդեո արտ և ինստալյացիոն աշխատանքներ՝ այդ թվում Նամ Ջուն Պայկի, Բիլ Վիոլայի և Բրյուս Նաումանի աշխատանքներից։
Թանգարանը վերանորոգելու առաջին մրցույթը տեղի ունեցավ 1990-ականների սկզբին, երբ Ռոբերտ Վենտուրիին հաղթեց Ռեմ Կուլհաասին, Վիմ Քվանտին և Կարել Ուայբերը։
2010 թվականի օգոստոսից մինչև 2011 թվականի հունվար թանգարանը դեռևս անավարտ շենքում իր դռները բացեց «Ամստերդամի ժամանակավոր թանգարան» յուրօրինակ ծրագրով, հետագայում շարունակելով այս ծրագիրը։
«Ամստերդամի ժամանակավոր թանգարան 2» ծրագիրը բացվեց 2011 թվականի մարտին՝ ուշադրության կենտրոնում ունենալով ժամանակակից արվեստն ու դիզայնը, որի ընթացքում ներկայացվեցին Պիտ Մոնդրիանի, Կազիմիր Մալևիչի, Չարլի Տուրոպի, Անրի Մատիսի, Դոնաալդ Ջադի, Ուիլեմ դե Կունինգի, Իվ Քլեյնի և Բրյուս Նաումանի աշխատանքները։
Թանգարանը տեղակայված է 19-րդ դարի շենքում, որը նախագծել է Ադրիան Ուիլեմ Ուեսմանը, 21-րդ դարում շենքի ներկայիս մուտքի ավելացված հատվածի նախագծողը հոլանդական ճարտարապետական ընկերությունն է։
Այս հավաքածուն ներառում էր կահույք, ապակե, խեցեղեն, գրաֆիկական դիզայն և պաստառներ, տեքստիլ, փոքր քանդակներ և դիմակներ, բատիկա, մետաղե կառուցվածքներ, հոլանդական շեշտադրմամբ ապակե վիտրաժներ։
Տոնակատարության ժամանակ երկրպագուները վնասել են հատվածի առաստաղը և ապակե վահանակները՝ պատճառելով 400000 եվրոյի վնաս և 2012 թվականի հերթական հաղթանակի տոնակատարության համար վայրը տեղափոխել են Ամստերդամ Արենա։
1986 թվականի մարտի 21-ին Ժերար Յան վան Բլեդերենը փսիխոզի ժամանակ դանակով կտրել է Բարտեն Նյումանի «Ով է վախենում կարմիրից, դեղինից և կապույտից» կտավը։
Օգտագործելով սմարթֆոն տեխնոլոգիա՝ այցելուները կարող են լրացուցիչ պատմություններ և պատկերներ լսել ու տեսնել հավաքածուի մասին ինչպես թանգարանի ներսում, այնպես էլ դրսում։
1962 թվականին հանձնեց իր հավաքածուի հիմնական մասը՝ ներառյալ Գեորգ Հենդրիկ Բրեյտների, Պոլ Սեզանի, Ժան Բատիստ Կամիլ Կորոյի, Գյուստավ Կուրբեի, Վինսենթ վան Գոգի և Յան Բարտոլդ Յոնգկինդի աշխատանքները։
Երբ 2008 թվականին - տեղայնքը փակվեց, տպագրվեց « – /» խորագրով գիրքը՝ նվիրված այս ժամանակաշրջանի հաջողված ցուցահանդեսներին ու նկարիչներին, ինչպիսիք են Էնդի Ուորհոլը և Ռինեկե Դեյկստրան։
2009 թվականի նոյեմբերին թանգարանը սկսել է պատմական արխիվի թվայնացման ծրագիր, որն ընդգրկում է 1895-1980 թվականները և պարունակում է շուրջ 1.5 մլն փաստաթուղթ, շուրջ 7000 թղթապանակներ, տնօրենների և գնորդների նամակագրությունների գրառումներ։
Փաստաթղթերի պաշտոնական սեփականությունը փոխանցվել է Ամստերդամի քաղաքային արխիվին, սակայն փաստաթղթերը կմնան Ամստերդամի քաղաքային թանգարանում մինչև թվայնացման գործընթացի ավարտը։
Երեք կտավներ՝ Վան Գոգի «Մեխակներով ծաղկաման» , Յան Բարտոլդ Յոնդկինդի «Փողոց Նևերում» և Պոլ Սեզանի «Նատյուրմորտ շշերով և խնձորներով» կտավները ընդմիջման ժամանակ գողացել են։
Ներկայացված են այնպիսի նկարիչներ, ինչպիսիք են՝ Վինսենթ վան Գոգը, Վասիլի Կանդինսկին, Էռնստ Լյուդվիգ Կիխները, Մարկ Շագալը, Անրի Մատիսը, Ջեքսոն Պոլլոքը, Կառել Ապպելը, Էնդի Ուորհոլը, Վիլեմ դե Կունինգը, Մառլեն Դյուման, Լուչո Ֆոնտանան, Գիլբերտ Պրոշը և Ջորջ Պասմորը։
2006 թվականին քաղաքային խորհուրդը սեփականաշնորհեց թանգարանը, և այն դարձավ ավելի գործնական ձեռնարկություն, որը վարձակալում է թանգարանի շենքը քաղաքից և խորհրդի անունից կազմակերպում ցուցահանդեսներ, ղեկավարում, պահպանում, ավելացնում թանգարանի հավաքածուն։
2001 թվականին թանգարանի ուկրաինական, ռուսական և խորհրդային արվեստի հավաքածուն հարստացավ Կազիմիր Մալևիչի գծանկարներով, Նիկոլայ Խարջիևի մշակութային կենտրոնի ռուս ավանգարդիստ նկարիչների ստեղծագործություններով։
2001-2003 թվականներին հանդես էր գալիս «Տիմաու» ակումբի երկրորդ թիմում, բայց երբ դարպասապահը չկարողացավ դուրս գալ հիմնական կազմ, լքել է հարազատ ակումբը եւ սկսել է հանդես գալ փոքր թիմերում, որպես կանոն, Սան Պաուլու նահանգի առաջնությունում։
դարում ինժեներները ցանկանում էին գոլորշով աշխատող շարժիչները փոխարինել ավել կատարելագործվածներով, քանի որ այդ ժամանակի շարժիչները բարձր ճնշումների պատճառով պայթում էին, իսկ վերանորոգման համար սարքեր չկային։
Վիրավորված Փինկը իր մտքում կառուցում է հաջորդ տեսարանը. երեխաները, հագած դպրոցական համազգեստ, քայլում են կոնվեյերում, և ինչ-որ պահի նրանք բոլորը դառնում են անդեմ , իսկ ամենավերջում բոլորը ընկնում են հսկայական մսաղացի մեջ։
Տղամարդը Փինկին նստեցնում է կարուսելին, վերջինս ուրախանում է, սակայն երբ տղաարդը իր որդու հետ գնում է, տղան վազում է նրա հետևից և փորձում բռնել ձեռքը, բայց տղամարդը դժգոհ հետ է քաշում ձեռքը՝ ասելով, որ դրա համար Փինկը ունի ծնողներ։
« »-ում երգվում է ընտանեկան երջանկության քնքշության մասին, իսկ « »-ի առաջին մասում խոսվում է գլխավոր հերոսի հոր մահվան մասին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում (ուղղակիորեն այն իհարկե ոչ մի տեղ չի ասվում, սակայն կարելի է ենթադրել կոնտեքստից. վերջին « ?» հատվածից հետո լսվում է ինքնաթիռի դղրդյուն, իսկ հենց երգը սկսվում է «’ » տողերով (այն նաև ակնարկում է Ուոթերսի հայրիկին, որը նույնպես մահացել է պատերազմի ժամանակ)։
Յուրաքանչյուր մասը հնչում է ավելի բարձր և ավելի ագրեսիվ նախորդներից. առաջին մասի թախիծից երկրորդում առաջ է գալիս բողոքի իրական հիմն, իսկ երրորդ մասն արդեն իրենից ներկայացնում է հուսահատության ամենաիրական ճիչ։
« »-ի երկրորդ մասը, որը -ի ամենահայտնի երգերից մեկն է, պատմում է կրթության խնդիրների և երեխաներին ծաղր ու ծանակի ենթարկելու մասին՝ զարգացնելով իրեն նախորդող « »-ը։
Ի տարբերություն երկրորդ և երրորդ մասերի՝ այն կատարում է ոչ միայն Ուոթերսը. նրա հետ երգում է նաև Դեյվիդ Գիլմորը, իսկ երկրորդ մասը կատարում է « » դպրոցի երեխաների երգչախումբը։
1980 թվականին երգը որպես օրհներգ օգտագործվել է Հարավային Աֆրիկայի սևամորթ ուսանողերի կողմից ռասայական պրոպագանդայի դեմ սկսած բողոքի ակցիայի ժամանակ. արդյունքում երգն արգելվեց կառավարության կողմից։
Մի առիթով " " հարցազրույցներից մեկում Մայք Շինոդն ասել է. 2013 թվականի օգոստոսի 30-ի հարցազրույցում Շինոդը հայտարարել է, որ " "-ի ձայնագրումը սկսվել է "ոչ պակաս, քան կես տարի առաջ":
Նա նաև հստակեցրել է, որ նյութի հետ արված աշխատանքները ընթացել են ոչ միշտ, ավելի ուշ հավելելով. "Գաղափարների հոսքը կարող է փոփոխվել ամեն անգամ, երբ դու գիտակցում ես, որ կարող ես մտածել ինչ-որ նոր բան".
Աոկը խոստովանել է, որ, իր կարծիքով, ելույթը եղել է "շատ հում", իսկ Շինոդը հայտարարել է, որ ոչ մի պլաններ չկան այս երգի կազմի հետ, սակայն երաժիշտը հավելեց, որ չի հերքում հնարավոր կրկնակի համերգային կատարոըմը։
նոյեմբերի 15-ին Բենինգթոնը, Շինոդը և Աոկը Թթեվիս Բեյքերի հետ համատեղ ելույթ են ունեցել և ժամանակ, իսկ 26 երաժիշտներ երգել են Ջիմ Կիմելլը ուղիղ եթերում շոուի համար։
2014 թվականի հունվարի 21-ին թողարկվել է մինի-ալբոմը, որտեղ ներկայացված են " "-ի ռեմիքս տարբերակները տարբեր երաժիշտների և դիջեյների կողմից ստեղծված՝ այդ թվում Ռիկան Ռուբինի կողմից։
Սերիալի իրադարձություները տեղի են ունենում ֆիլմի իրադարձություններից 11 տարի հետո և կենտրոնանում է ունակություններով օժտված մի տղամարդու վրա, ով միանում է կին քննիչի հետ, որպեսզի հասկանա իր ունակությունների նպատակը։
2015 թվականի մարտ ամսին Ստարկ Սենդսը և Միգան Հուդը ստանում են երկու գլխավոր դերերը. Սենդը ստանում է Դեշի' 2 գլխավոր տղամարդկանցից մեկի դերը, իսկ Հուդը' Լարի Վեգի դերը, ում հետապնդում է իր անցյալը, և ով պետք է աշխատեր Դեշի հետ, որպեսզի օգներ նրան հասկանալու իր ունակությունների նպատակը։
Սերիալի իրադարձությունները տեղի են ունենում 2065 թվականին Վաշինգտոնում, Կոլումբիայի շրջանում (2002 թվականին ցուցադրված ֆիլմի իրադարձություններից 11 տարի անց), և պատմվում է Դեշի մասին , ով կարողանում է կանխագուշակել հանցագործությունները։
Մինչև -ի լուծարումը, Դեշը, իր երկվորյակ եղբայր Արտուրը և նրանց քույր Ադաթան գործունեություն էին ծավալում մի նախագծում, որը ստորաբաժանում էր նրանց յուրահատուկ կարողությունները։
Այժմ Դեշն օգտագործում է իր կարողությունները, որպեսզի օգնի քննիչ Լարյե Վեգին , հանցագործությունները կանխելու նպատակով, և միևնույն ժամանակ փորձում է իր հնարավորությունները գաղտնի պահել, քանի որ կան այնպիսիները որոնք ցանկանում են ամեն գնով ստանալ այդ կարողությունները և օգտագործել ինչպես կամենան։
«Հատուկ կարծիք» , ամերիկյան գիտաֆանտաստիկ հեռուստասերիալ, որը ցուցադրվել է 2015 թվականի սեպտեմբերի 21-ից մինչև նոյեմբերի 30-ը հեռուստաալիքով։
Սերիալը մշակել էր Մաքս Բարենշտեյնը, այն համարվում է 2002 թվականին ցուցադրված համանուն ֆիլմի շարունակությունը' հիմնված Ֆիլիպ Դիկի «Հատուկ կարծիք» պատմվածքի վրա, որը հրատարակվել էր 1956 թվականին։
Մինչև 16-րդ դարի կեսերը պորտուգալացիները շարունակում էին վստահել օտար երկրներից' հատկապես Իսպանիայից ներկրումներին, ինչպիսիք էին Ֆրանցիսկո Նիկուլոսոյի «Ավետումը» Էվորայում, բայց ավելի փոքր չափսերով։
Այն ժամանակ, երբ այդ գործարանները թողարկում էին բարձրաքանդակային սալիկներ' միագույն կամ երկգույն, լիսաբոնյան գործարանները սկսում են այլ մեթոդ կիրառել. կապույտ-սպիտակ կամ բազմագույն սալիկներին տրասֆերտային տպագրում են իրականացնում։
Իտալացի նկարիչների կողմից ներկայացված ռենեսանսի ոճի ազդեցությամբ շատ ազուլեժուներ պատկերում էին այլաբանական կամ դիցաբանական տեսարաններ, աստվածաշնչյան սրբերի կյանքից տեսարաններ կամ որսորդական տեսարաններ։
Երբ ուղղահայաց սալիկները փոխարինվեցին հորիզոնական բազմագույն սալիկների կրկնվող նախշերով, կարելի եղավ ստանալ նոր դիզայն' ներկայացնելով տարբեր թեմաներ, իսկ ավելի հաճախ միահյուսված վարդեր, քամելիաներ, երբեմն ծաղկաշղթաներ։
Սալիկների գործարանային տպագրմանը զուգընթաց դրանք ձեռքով նկարազարդելու արվեստը չմոռացվեց. այդ եղանակը շարունակում էր զարգանալ հատկապես Մանուել Ժոակիմ դե Խեսուսի և Լուիս Ֆերեյրայի շնորհիվ։
1740-ական թվականներին պորտուգալական հասարակության ճաշակը փոխվում է. մոնումենտալ դրվագներից անցում է կատարվում ավելի փոքր չափերի, բայց ավելի նուրբ ազուլեժուի' ռոկոկո ոճով։
18-րդ դարասկզբի առավել նշանավոր վարպետ - դիզայներներից են Անտոնիու Պերեյրան, Մանուել դուշ Սանտուշը, Անտոնիու դի Օլիվեյրան, նրա որդին' Պոլիկարպո դի Օլիվեյրան, ՊՄՊ վարպետը , նրա գործընկերներ Տեոտոնիո դուշ Սանտուշը և Վալենտին դե Ալմեյդան, Բարտոլոմեո Անտունեշը և վերջինիս աշակերտ Նիկոլաու դե Ֆրեյտասը։
Ազուլեժուներ կարելի է գտնել եկեղեցիների, պալատների, սովորական տների, դպրոցների, այժմ նաև ռեստորանների, սրճարանների և նույնիսկ երկաթգծերի ու մետրոների կայարանների ներքին և արտաքին ձևավորումներում։
Հնարավոր է, որ այդ մոտիվի ներշնչման աղբյուրը եղել է սկահակներ պատկերող ֆլամանդական գեղանկարչությունը. այդ թեման բնորոշ է, օրինակ, Յան Բրեյգել Ավագին։
Կոգնիտիվ դիսֆունկցիայի այլ պատճառներ են հանդիսանում կրկնվող կաթվածները, ուղեղի քրոնիկ իշեմիան և շատ հաճախ՝ կրկնվող սուր խանգարումների և ուղեղային արյունամատակարարման անբավարարության համադրությունը։
Դրանց հետ մեկտեղ կոգնիտիվ խանգարումների պատճառ կարող են հանդիսանալ գլխուղեղի այլ դեգեներատիվ հիվանդությունները գանգուղեղային տրավմաները, ուղեղային ուռուցքներ, դիսմետաբոլիկ խանգարումները և այլն։
Հիվանդը լավ է կատարում հոգեբանական թեստերը, կառավարում է սեփական վարքը և հույզերը, հեշտությամբ կատարում է 2-3 դժվար խնդիրներ, բայց դրա հետ մեկտեղ նկատվում է ուշադրության ծավալի նկատելի նվազում, նոր նյութի մտապահման, մտավոր գործունեության որոշակի դժվարություններ,
չափավոր աստիճան, հիվանդը ժամանակ առ ժամանակ խառնվում է ժամանակի և տարածության մեջ, օպերատիվ հիշողության չափավոր թուլացում, թույլ է տալիս սխալներ բարդ խնդիրներ կատարելիս,
Համաձայն ՀՄԴ-10-ի՝ դեմենցիան իրենից ներկայացնում է հիշողության և այլ կոգնիտիվ ֆունկցիաների ձեռքբերովի խանգարում, որը իր նկատելի ազդեցությունն է ունենում վարքի և հիվանդի առօրյա ակտիվության վրա։
Կոգնիտիվ գործառույթներ են կոչվում գլխուղեղի առավել բարդ գործառույթները, որոնց միջոցով իրականանում է աշխարհի ռացիոնալ ճանաչումը և նրա հետ նպատակաուղղված փոխազդեցությունը՝ տեղեկատվության ընկալում, վերամշակում, վերլուծում, մտապահում և պահպանում, ինֆորմացիայի փոխանակում և դրա հիման վրա գործունեության կառուցում ու իրականացում։
Նա նաև իտալերեն թարգմանել է մի շարք արտասահմանյան օպերաների լիբրետոներ, ինչպիսիք են Վագների «Ռիենցին», «Տրիստան և Իզոլդան», Գլինկայի «Ռուսլան և Լյուդմիլան»։
Առիգո Բոյտո , իտալացի կոմպոզիտոր և բանաստեղծ, ով համբավվել է որպես Ջուզեպպե Վերդիի «Օթելլո» և «Ֆալստաֆ» օպերաների լիբրետոների հեղինակ։
«Ընդհարում ֆինլանդացի մաքսանենգների հետ» (գտնվում է Տրետյակովյան պատկերասրահում' Մոսկվայում և համարվում է Պավել Տրետյակովի կողմից իր հավաքածուի համար գնված երկու ռուսական կտավներից առաջինը։
1848 թվականին Վասիլի Խուդյակովը տեղափոխվեց Սանկտ-Պետերբուրգ և դարձավ Գեղարվեստի ակադեմիայի ազատ ունկնդիր ուսանող, սակայն շտապեց ստանալ ազատ նկարչի վկայական, որի հնարավորությունը տալիս էր վերը նշված մեդալը (որի պատճառով էլ զրկվեց ակադեմիայի այլ ոսկե մեդալների համար մրցակցելու հնարավորությունից)։
Վասիլի Խուդյակովը սկզբում սովորել է Ստրոգոնովի տեխնիկական գծանկարչության ուսումնարանում , որից կես տարի անց տեղափոխվել է Մոսկվայի գեղանկարչության, արձանագործության և ճարտարապետության ուսումնարան։
Երբեմն ուշ գիշերով կամ եթե այդպիսի նյութը հայտնվում է լուրերում, որոշ ալիքներ հեռարձակումից առաջ ցուցադրում են նախազգուշացում՝ «Կադրերը, որոնք մենք հիմա կցուցադրենք, խորհուրդ չի տրվում դիտել երեխաներին, տարեց մարդկանց, հղիներին և հոգեկան շեղումներով մարդկանց»։
Գրաֆիկական մակնշումը «0+», «6+», «12+», «16+», «18+» պետք է հայտնվի եթերում մինչև հաղորդման կամ ֆիլմի սկիզբը նաև գովազդային դադարից հետո և մնա 8 վայրկյան։
Տարիքային սահմանափակում, որոշ երկրների և ընկերությունների օրենսդրություն, որը վերաբերվում է զանգվածային մշակույթին, հիմնականում ֆիլմերին, հեռուստահաղորդումներին և համակարգչային խաղերին, և վարկանիշային համակարգը անմիջականորեն դրա հետ կապված է։
Առավելապես տարիքային ցենզուրային են ենթարկում այն ֆիլմերը, որ պարունակում են բռնության տեսարաններ, ծխախոտ ծխելու տեսարաններ, թմրանյութերի կամ ալկոհոլի օգտագործման տեսարաններ, բաց էրոտիկ բովանդակություն։
Սակայն շշուկներ էին տարածվում, որ նա կարող է լինել Մարի Ֆրանսուա Դավիդ Բոյու դը Սեն Ժյուլենը, առավել հայտնի որպես Բարոն դը Սեն Ժյուլեն անունով ։
Առաջին ստույգ սեփականատերը համարվում է հարկահավաք Մ. Ֆ. Մենաժ դը Պրեսինյին, որի մահից հետո, 1794 թվականին, «Ճոճանակը» ստեղծագործությունն անցնում է Ֆրանսիայի Ազգային կոնվենտին:
Հետագայում, ըստ երևույթին, նկարը պատկանել է մարքիզ դը Ռազեն դե Սեն Մարին, իսկ հաջորդ տերը, ըստ ճշտված աղբյուրների, դարձավ Շառլ դը Մորնին։
Վերջինիս մահից հետո՝ 1865 թվականին նկարը վաճառվում է փարիզյան աճուրդի տներից մեկում, որտեղ Ռիչարդ Սեյմուր-Կոնուեն ձեռք է բերում այն. նա Անգլիայի Հարթվորդների կոմսության 4-րդ մարքիզն էր, ով մի շարք մարդկանց հետ հիմնադրեց հետագայում Ուոլեսի հավաքածուն։
Արագ ճոճվելու հետևանքով աղջկա աջ ոտքից դուրս է թռչում կոշիկը, որը սլանում է դեպի Արպոկրատեսի՝ լռության և գաղտնիքների հինհունական դիցարանի աստծու արձանի ուղղությամբ։
Օրիորդի գլխին նկարիչը վրձնել է շապո բերժեր գլխարկ , որը հեգնական-անպարկեշտ իմաստ է տալիս նկարին, քանի որ այդ ժամանակներում այսպիսի գլխարկներ կրում էին ունևոր գյուղացիները, որոնք բնության գիրկ էին դուրս գալիս՝ տրվելու քաղաքային գայթակղություններին։
Համաձայն ֆրանսիացի դրամատուրգ Շառլ Կոլլեի հիշողությունների, Լյուդովիկոս թագավորի արքունիքի ներկայացուցիչներից մեկը այս կտավը պատվիրում է ֆրանսիացի նկարիչ Գաբրիել Ֆրանսուա Դուայենին։
Նկարիչը վախենում է այդպիսի անպարկեշտ սյուժեից և պատվերը փոխանցում է Ժան Օնորե Ֆրագոնարին, ով կատարեց աշխատանքը, սակայն, եպիսկոպոսի փոխարեն գյուղական համայնքի անդամներից մեկին նկարեց։
Հայտնի է նաև «Պաղեստինյան երկրորդ ինտիֆադա» անվանումով որպես առաջին ինտիֆադայի շարունակություն, որը սկսվել էր 1987 թվականին և ավարտվել 1993 թվականի օգոստոսին Օսլոյի համաձայնագրի կնքումով ու 1994 թվականին Պաղեստինյան ինքնավարության ստեղծումով։
1993 թվականին Իսրայելի և Պաղեստինի ազատության կազմակերպության միջև Նորվեգիայի մայրաքաղաք Օսլոյում կնքվեց խաղաղության համաձայնագիր, որի արդյունքում Հորդանան գետի արևմտյան ափին և Գազայի հատվածում ձևավորվեց Պաղեստինյան ազգային վարչություն ։
Համաձայնագրով պարտականություններ ստանձնեց նաև ՊԱՎ-ն, համաձայն որի՝ վերջինս պետք է միջոցներ ձեռնարկեր Իսրայելի դեմ զինված հարձակումները կանխելու ուղղությամբ
Պրոֆեսոր Ստանիսլավ Բելզեցկին խոշորագույն գիտնական-կամրջաշինարար, պրոֆեսոր Նիկոլայ Բելելյուբսկու և պրոֆեսոր Գրիգորի Պերեդերիի մասնակցությամբ, մշակեց ուղղահայաց բարձրացվող միջնամասով եռահենամեջ կամուրջ, որը նման կառուցվածքի առաջին կամուրջն էր Ռուսաստանում։
Դոնի Ռոստովի առաջին գրավման օրը' 1941 թվականի նոյեմբերի 21-ին, Կարմիր բանակի նահանջի ժամանակ, Ամերիկյան կամրջի հենամեջը և «լիտերային» կամուրջը պայթեցվեցին խորհրդային սակրավորների կողմից։
1955-1957 թթ.՝ ԽՍՀՄ Մինիստրների սովետի ժողովրդական տնտեսության հեռանկարային պլանավորման պետական հանձնաժողովի նախագահ, 1957-1958 թթ.՝ ՌՍՖՍՀ Մինիստրների սովետի նախագահի առաջին տեղակալ և Պետպլանի նախագահ։
2016 թվականի հունվար-փետրվար ամիսներին Մեծ թատրոնի բալետի մենակատար է, Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստուհի Իլզե Լիեպայի հետ եղել է ռուսական «Կուլտուրա» հեռուստաալիքի «Մեծ բալետ 2016» նախագծի վարողը ։
Քեյփթաուն կատարած այցի ժամանակ հանդիպել է ռեալիստական ռոմանտիզմի ժանրի նկարչուհի Բեատրիս Հազելին, ով Լաուբսերին ծանոթացրել է Էդվարդ Ռոուորթի հետ՝ ոգևորելով նրան նկարչություն սովորել։
1946 թվականի մայիսի 28-ին Ամերիկյան արվեստի և գիտության ակադեմիայի կողմից արժանացել է պատվավոր մեդալի, 1947 թվականին «Օսկար մրցանակ» թերթի նկարի համար, 1948 թվականին գրող Էլիզաբեթ Այբերսի հետ դարձել են Հարավային Աֆրիկայի արվեստի և գիտության ակադեմիայի անդամ, 1968 թվականին Հարավային Աֆրիկայի արվեստի և գիտության ակադեմիայի կողմից արժանացել է պատվո մեդալի։
1912 թվականին, երբ այցելության էր մեկնել Պրետորիաում բնակվող իր զարմիկ Գերտ Կոցիին, Ուլմարանս ընտանիքին պատկանող ագարակում աշխատում է որպես տնային դաստիարակչուհի, ինչպես նաև արվեստի և ստեղծագործության դասեր է տալիս։
Սոֆի Ֆիշերի հետ Դուրբան կատարած այցի ժամանակ ընկերանում է Յան Հենդրիկ Առնոլդ Բալվեի հետ (ով 1903-1913 թվականներին Նիդերլանդների հյուպատոսն էր Դուրբանում), ով առաջարկում է արտերկրում ֆինանսավորել նրա և քրոջ ուսման ծախսերը։
1907 թվականին Լաուբսերն ընտրվում է Հարավային Աֆրիկայի նկարիչների ընկերակցության անդամ, 1909 թվականին մասնակցում է Հարավային Աֆրիկայի նկարիչների ընկերակցության և Քեյփթաունի գեղարվեստի ընկերակցության տարեկան ցուցահանդեսին։
Ի սկզբանե քննադատները ծաղրանքով են վերաբերվել նրա աշխատանքներին, այնուհետև նրա ստեղծագործությունները լայն ընդունման են արժանացել, և Մեգի Լաուբսերը համարվում է հարավաֆրիկացի օրինակելի նկարիչ։
Բազմաթիվ հեղինակներ նրա աշխատանքային ոճը համարում են էքպրեսիոնիստական, սակայն գործերում նկատելի են նաև ֆովիզմի, պաստորալ տարրեր՝ գերմանական էքսպրեսիոնիամի նախատիպը, որի ազդեցությունը Մեգին իր վրա էր կրում։
Մարիա Մագդալենա Լաուբսերը ծնվել է Սվարթլենդի ցորենի ագարակում Գերհարդ Պետրուս Քրիստիաան Լաուբսերի և Յոհաննա Կատարինա Լաուբսերի ընտանիքում։
Չնայած որ «Փոքրիկ Ալբերտը» հոգեբանության ամենահայտնի փորձարկումներից է և ընդգրկված է բոլոր հոգեբանության դասընթացներում, այն նաև խստորեն քննադատվել է տարբեր պատճառներով։
2006 թ. Սորրենտինոն հանդես է եկել երկրորդական դերում իր հայրենիկից Նաննի Մորետտիի «Կայման» ֆիլմում ու իր սցենարի հիման վրա ստեղծում է «Ընտանիքի Ընկերը », դրամատիկական ֆիլմը, որով կրկին մասնակցում է Կաննի գլխավոր մրցույթում։
Սորրենտինոյի Կաննում ստացած առաջին մրցանակը' ժյուրիի մրցանակն էր. ռեժիսորը կարողացել էր այն շահել իր 4-րդ «Զարմանալի» , ֆիլմով, ինչի հիմքում ընկած էր իտալացի քաղաքական Ջուլիո Անդրեոտտիի կենսագրությունը։
Ռեժիսորի հաջորդ նկարը' Հռոմը գովերգող «Մեծագույն Գեղեցկություն» ֆիլմն էր՝ Ֆելլինիի «Քաղցր Կյանքի» ինքնատիպ ձևակերպումը, նույնպես մասնակցել է Կաննի մրցույթին, ստացել է 4 Եվրոպական Կինոակադեմիայի մրցանակ այդ թվում որպես տարվա լավագույն ֆիլմ, ստացել է, «Օսկար», «Ոսկե Գլոբուս» և «Օտար լեզվով լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում։
2001 թ. Ֆիլմը մասնակցել է Վենետիկյան փառատոնի մրցույթում ու ստացել է միջազգային ճանաչում, իսկ նրա հեղինակը պարգևատրվել է իտալացի կինոքննադատների կողմից «Արծաթյա ժապավեն» որպես լավագույն ռեժիսոր-դեբյուտանտ։
Երեք տարի հետո «Սիրո Հետևանքները » մելոդրամատիկ ժապավենով, նկարահանված սեփական սցենարով, Սորրենտինոն ներկայացնում էր Իտալիան արդեն Կաննի կինոփառատոնի հիմնական մրցույթում։
Հայրենիքում «Սիրո հետևանքները » ֆիլմը ստացել է հինգ ժողովրդական կինոմրցանակ «Դավիդ դի Դոնաթելլո», ինչպես նաև «Լավագույն ֆիլմ», «Լավագույն ռեժիսուրա» և «Լավագույն սցենար» անվանակարգերում։
Մի շարք երկրներում, ինչպիսիք են Ռուսաստանի Դաշնությունը, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգները, Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետությունը, Կանադան, Թուրքիան և Ֆրանսիան, ծովային տրանսպորտն իրականացնում է միջտարածաշրջանային փոխադրամիջոցների մեծ մասը։
Մայրցամաքային Հունաստանի տարածքում գտնվող գլխավոր նավահանգիստը Պիրեյոսն է, որը ըստ Հունաստանի Հանրապետության վարչատարածքային բաժանման մտնում է Աթենքի մայրաքաղաքային ինքնավարություն ունեցող տարածաշրջանային միավորի կամ նոմոսի կազմի մեջ։
Ծովային փոխադրումների մատչելիությունը նրանում է, որ ջրային ճանապարհների շահագործումը իրենից չի ենթադրում զգալի թվով ծախսեր՝ ի տարբերություն մյուս տրանսպորտամիջոցների կողմից շահագործվող միջոցների։
Հունվարին կայացած այդ հավաքի ժամանակ նա կրկին վնասվածք է ստանում. այս անգամվա ախտորոշումը աջ մեծ սրունքոսկրի մկանի այտուցումն էր, ապաքինումը տևում է շուրջ ութ ամիս։
Վնասվածքները նրան հանգիստ չեն թողնում, և մարզումներից մեկի ժամանակ նա ստանում է հերթական վնասվածքը, որի պատճառով դուրս է մնում ակումբի կազմից մինչև մրցաշրջանի ավարտը։
Շնորհիվ այն բանի, որ Լեոնիդ Սլուցկին վերաորակավորում է ֆուտբոլիստին հարձակվողական ոճի կիսապաշտպանից՝ հենակետայինի, Ալեքսանդրը կրկին դառնում է հիմնական կազմի ֆուտբոլիստ և առաջնությունում մասնակցում է 18 հանդիպման, ընդ որում 16 խաղերում խաղադաշտ է դուրս գալիս առաջին րոպեներից սկսած։
Ֆուտբոլիստը ակումբի մոտ անցնում է մեկ շաբաթյա փորձաշրջան և թիմի գլխավոր մարզիչը տալիս է ֆուտբոլիստի հետ կապված իր հավանությունը, սակայն կողմերը համաձայնության չեն կարողանում հասնել։
Խաղի ընթացքում Լատվիայի հավաքականը մեկ գոլի տարբերությամբ զիջում էր մրցակցին, սակայն երկրորդ խաղակեսի ավելացված ժամանակում, շնորհիվ տուգանային հրապարակի մատույցներից դուրս Ալեքսանդրի ակրոբատիկ հարվածի՝ հավաքականը փրկվում է պարտությունից։
2011 թվականին հավաքականի գլխավոր մարզիչ Ալեքսանդր Ստարկովը նշում է, որ իր կարծիքով Ցաունյան համարվում է լատվիական ֆուտբոլի գլխավոր ներկայացուցիչներից մեկը։
Օրինակ, դեռևս «ԲԿՄԱ»-ի կազմում իր առաջին մրցաշրջաններից մեկի ընթացքում Չեմպիոնների Լիգայի շրջանակներում կայացած ֆրանսիական «Լիլի» դեմ խաղում նա կատարում է մի քանի հեռահար հարվածներ։
«Կռիլյա Սովետովի» դարպասը հեղինակած գոլից հետո ֆուտբոլային փորձագետները, լրագրողները և մեկնաբանները հաճախակի էին հիշատակում այդ գոլը, որպես Ալեքսանդրի խաղի ուղղվածության նշանակալից գիծ։
Նմանատիպ գոլով Ալեքսանդրը աչքի է ընկել նաև 2013 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Ռուսաստանի գավաթի խաղարկության շրջանակներում կայացած «Տոմի» դեմ խաղում։
Ալեքսանդրը նշում է իր նորամուտը նոր ակումբի կազմում 2011 թվականի փետրվարի 17-ին, Եվրոպայի լիգայի շրջանակներում կայացած հունական «ՊԱՕԿ»-ի դեմ խաղում։
Ավելի վաղ այդ համարով մարզաշապիկը պատկանում էր ակումբի նախկին ֆուտբոլիստներից Յուրիս Լայզանսին, ով Ալեքսանդրի հայրենակիցն էր և բացի «ԲԿՄԱ»-ի նախկին ֆուտբոլիստը համարվելուց նաև հանդես էր եկել «Սկոնտոյում» և Լատվիայի ազգային հավաքականի ներկայիս ֆուտբոլիստներից էր։
Եվրոպայի Լիգայի 1/4 եզրափակիչը և Ռուսաստանի գավաթի խաղարկության եզրափակիչը պահեստային նստարաններին անցկացնելով, Ցաունյան դառնում է «ԲԿՄԱ»-ի կազմում իր առաջին տիտղոսի դափնեկիրը ։
«Ուոթֆորդից»՝ «Սկոնտո» վերադառնալով, Ցաունյան չի կարողանում անմիջապես օգնել իր ակումբին. նա բաց է թողնում Եվրոպայի լիգայի որակավորման փուլի շրջանակներում հյուսիսիռլանդական «Պորտադաունի» դեմ կայացած խաղը՝ վնասվածքի պատճառով։
2010 թվականի մրցաշրջանում Ալեքսանդրին է վիճակվում Լատվիայի բարձրագույն առաջնության սեպտեմբեր ամսվա լավագույն ֆուտբոլիստի կոչումը, իսկ նոյեմբերին, որպես «Սկոնտոյի» մրցաշրջանի լավագույն ֆուտբոլիստ մրցանակ է ստանում -ից։
Մի շարք աղբյուրներ, այդ թվում «ԲԿՄԱ»-ի պաշտոնական կայքը, Ցաունյայի տիտղոսների շարքը նշելիս շարքում է ներկայացնում նաև 2014 թվականի Ռուսաստանի սուպերգավաթը՝ չնայած նրան, որ այդ հանդիպմանը նա չէր մասնակցել և ոչ էլ հայտավորված էր եղել թիմի կազմում։
Նոր միջավայրին հարմարվելը այնքան էլ հեշտ չէր ընթանում առաջին հերթին այն պատճառով, որ գիմնազիայում դասավանդումը միայն լատիշերենով էր, և բոլոր աշակերտները խոսում էին լատիշերեն, իսկ դեռևս Դաուգավպիլսում չնայած դասավանդումը նույնպես լատիշերենով էր, սակայն ընդմիջումների ժամանակ բոլորը խոսում էին ռուսերեն։