polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Իր գոյության ընթացքում հիմնական մասնաշենքին ավելացվել են լրացուցիչ մասնաշենքեր, որի արդյունքում ահաբեկչական հարձակման ժամանակ դպրոցն ունեցել է բավականին բարդ կառուցվածք՝ բաղկացած դասարաններից, միջանցքներից և դահլիճներից։
Երբ պատանդները սկսել են լալ կամ աղմկել, ահաբեկիչները կրակել են դեպի առաստաղը, կամ էլ պատանդների միջից հանել են մեկին՝ անկախ սեռից կամ տարիքից, և սպառնացել գնդակահարել։
Սպորտդահլիճում տեղի ունեցած պայթյուններից հետո օպերատիվ շտաբը փորձել է կապ հաստատել ահաբեկիչների հետ, որպեսզի ճշտի դպրոցում տիրող իրավիճակը և համոզի գրոհայիններին շարունակել բանակցությունները։
Դատական գործընթացի ժամանակ, որը սկսվել է 2005 թվականի մայիսի 17-ին և ավարտվել 2006 թվականի մայիսի 26-ին, Կուլաևը իրեն հանգիստ է պահել և հաստատակամորեն ժխտել իր մեղքը։
24-ամյա չեչենը պնդում էր, որ տեղյակ չի եղել դպրոցի վրա հարձակման նախագծման մասին, ստիպողաբար միացել է բանդային, պատանդներին չի ծեծել, ջուր է տվել և ոչ ոքի վրա չի կրակել։
Լուրերն այն մասին, որ իրականում զոհվել է 11, այլ ոչ թե 10 հատուկ ջոկատային, հիմնված էին այն փաստի վրա, որ մահացածների թվում ներառված է եղել նաև «Վիմպել» խմբի հրամանատար Վյաչեսլավ Բոչարովը։
1963 թվականին Հյուսիսային Օսիայի ԻՍՍՀ իշխանությունը մասամբ փոփոխել է Պրիգորոդնիի շրջանի սահմանները՝ առանձնացնելով ինգուշաբնակ գյուղերը և դրանք միացնելով Թերեք գետի ձախափնյա տարածքների հետ։
Ահաբեկչությունից հետո, երբ պարզ դարձավ, որ ահաբեկչական խմբի կազմում եղել են նաև ինգուշներ, առաջացավ վտանգ, որ կարող են բախումներ առաջանալ ինգուշների և օսերի միջև։
Իմամաթի շրջափակման համար, Ռուսաստանը դիմել էր կազակական համայնքների օգնությանը՝ նրանց բնակության համար հատկացնելով ինգուշական հողերը, որը ձեռնտու էր կայսրության համար, քանի որ Չեչնիան առանձնանում էր Վլադիկավկազի ամրոցից և Ռազմավիրական ճանապարհից։
2006 թվականին Վլադիմիր Պուտինը ստորագրել է «Ահաբեկչության դեմ պայքարի մասին» 116 հրամանը, համաձայն որի ստեղծվել է ՌԴ ազգային հակաահաբեկչական կոմիտեն։
Կոմիտեի հիմնական խնդիրներն են եղել ահաբեկչության դեմ հակազդման գործընթացի կազմակերպումը, գործադիր իշխանության դաշնային մարմինների գործունեության համակարգումը, ինչպես նաև ՌԴ գործադիր իշխանության դաշնային այլ մարմինների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների և հասարակական կազմակերպությունների հետ փոխգործակցության կարգը։
Ահաբեկչության ընթացքում վիրավորների ընդհանուր թվաքանակի վերաբերյալ հստակ տեղեկատվություն չկա, քանի որ փորձաքննությունները տեղի են ունեցել Հյուսիսային Օսիայում, Մոսկվայում և Ռոստովի մարզում, որի արդյունքում որոշ տուժածներ կարող էին հետազոտվել մի քանի անգամ։
51-ին Բեսլանի հրշեջ ծառայությունը հրդեհ է գրանցել սպորտդահլիճում, սակայն օպերատիվ շտաբի հրամանի բացակայության պատճառով հրդեհաշիջման աշխատանքները սկսվել են 15։
66 ընտանիքներում մահացել է 2-6 երեխա, իսկ 17 երեխաներ որբացել են (զոհերի բարեկամները, որոնք մահացել են ծանր հոգեբանական ցնցումների արդյունքում, ցանկում ներառված չեն)։
Ահաբեկչության մասշտաբների մասին խոսելիս անհրաժեշտ է միայն ասել, որ Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Բեսլանը տվել է 357 զոհ՝ ռազմաճակատի տարբեր կողմերում։
Զոհերի թվում են գրոհող խմբերի բոլոր հրամանատարները՝ փոխգնդապետ Օլեգ Իլյինը, փոխգնդապետ Դմիտրի Ռազումովսկին և մայոր Ալեքսանդր Պերովը։
Քաղաքի ընտրության գրավականներից մեկն էլ Ինգուշեթիայի սահմանին մոտ լինելն էր (ահաբեկիչների ճամբարը, որտեղից նրանք դուրս էին եկել սեպտեմբերի 1-ի առավոտյան, գտնվել է ինգուշական Պսեդախ գյուղի մոտ, որը Բեսլանից գտնվում է 30 կիլոմետր հեռավորության վրա):
Օժանդակ առավելություն էր նաև քաղաքի փոքր լինելը, ինչպես նաև քաղաքի անվտանգության համեմատաբար թույլ վիճակը՝ ի տարբերություն Հյուսիսային Օսիայի մնացած քաղաքների ։
Հատուկ նշանակության 2, 6 և 9 խմբերը, որոնք ահաբեկիչների կրակի տակ կարողացել էին մտնել դպրոցի առաջին և երկրորդ հարկեր, ներխուժել են ճաշասրահ և խոհանոց, որտեղ էլ հայտնաբերել են մեծ թվաքանակով պատանդների։
2004 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Դատաբժշկական փորձաքննության շրջանային բաժինը փորձաքննության է ենթարկել 329 դիակներ և նրանցից 213-ի համար նշվել են մահվան հետևյալ պատճառները՝
Բեսլանի ահաբեկչական հարձակումը 2004 թվականի վերջին ահաբեկչական գործողությունն էր Ռուսաստանում, որից հետո երկրի քաղաքական իշխանությունները իրականացրին օրենսդրական լուրջ փոփոխություններ։
Վլադիմիր Պուտինի հրամանով ստեղծվել են ՌԴ հանրային պալատը, ՌԴ հակաահաբեկչական ազգային կոմիտեն և Հարավային դաշնային շրջանի սոցիալ-տնտեսական բարելավման հարցերի կոմիտեն։
2004 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Ռուսաստանի գլխավոր դատախազությունում Բեսլանում տեղի ունեցած ահաբեկչական հարձակման փաստով հարուցվել է քրեական գործ՝ ՌԴ ՔՕ 20/849 հոդվածի հիման վրա։
Հայտնի են նաև դեպքեր, երբ առավել ծանր վիրավորումը վերաձևակերպվել է որպես թեթև վիրավորում՝ կապված Ռուսաստանում այդ ժամանակ առկա բյուրոկրատական քաշքշուկների հետ։
Հնարավոր անհաջողության դեպքում Աբու Զեյթը Հյուսիսային Օսիայում ձևավորել է պահուստային խումբ, որը հնարավոր անհաջողության դեպքում պետք է գրավեր Ինգուշեթիայի Սունժենսկի շրջանի Նեստերովսկայա ստանիցայի միջնակարգ դպրոցը։
20-րդ դարում Ռուսաստանի քաղաքացիական պատերազմից հետո, ինգուշները, որոնք աջակցել էին սովետական իշխանությանը, վերաբնակեցվեցին իրենցից խլված տարածքներում, իսկ կազակները, որոնք աջակցում էին «սպիտակներին», տեղահանվեցին։
Սեպտեմբերի 15-ին Բեսլանում վերականգնվել է ուսումնական գործընթացը, բայց սկզբնական շրջանում դպրոցների դասարաններում եղել են 5-8 աշակերտներ, քանի որ ծնողները վախենում էին երեխաներին դպրոց ուղարկել։
Շենքի հարավային հատվածում գտնվող ահաբեկիչները, որոնք գտնվում էին ճաշարանում և աշխատանքի ուսուցման դասասենյակում, ինքնաձիգի կրակահերթ են բացել նրանց վրա և սպանել 29 մարդու։
ՌԴ ազգային հերոս, փոխգնդապետ Ալեքսանդր Ռազումովսկին, որի վրա դրվել էր ահաբեկիչների կրակակետերի բացահայտումը և վերացումը, մահացու վիրավորում է ստացել դպրոցի բակում՝ դիպուկահարի արձակած կրակոցից։
Փրկարար Դմիտրի Կորմիլինը տեղում մահացել է, իսկ Վալերի Զամարաևը՝ ծանր վիրավորվել, երկու այլ փրկարարներ էլ ստացել են մարմնական թեթև վնասվածքներ։
Ահաբեկչության պատասխանատվությունը 2004 թվականի սեպտեմբերի 17-ին իր վրա է վերցրել Շամիլ Բասաևը՝ այդ մասին հաղորդագրություն տարածելով չեչենական անջատողականների Կավկազ-ցենտր կայքում։
Սեպտեմբերի 2-ի առավոտյան ԶԼՄ-ները, հիմնվելով Ալեքսանդր Ձասոխովի մամլո քարտուղար Լև Ձուգաևի հղումներին, հայտնեցին, որ պատանդների ընդհանուր թիվը կազմում է 354 մարդ։
Կենդանի մնացած մարդկանց գրոհայինները սկսել են քշել դեպի ճաշարան և դահլիճ, ընդ որում շատ պատանդների, որոնք չեն կարողացել ինքնուրույն տեղաշարժվել, ահաբեկիչները ստիպել են շարժվել՝ ինքնաձիգների և նռնակների սպառնալիքների տակ։
Մասնավորապես, պայթուցիկ սարքերի մի մասը գետնից բարձրացրել են դեպի առաստաղ և նռնականետից մի քանի արկ կրակել մոտակա տարածքի ուղղությամբ՝ վիրավորելով մեկ ոստիկանի։
2003 թվականին եղել է Օդեսայի մարզային հայկական հոգևոր համայնքի խորհրդի անդամ, 2004 թվականին ընտրվել է Օդեսայի հայկական առաքելական եկեղեցու քավոր, Պետրոսյանի բարեգործությամբ հրատարակվել է մշակութային-լուսավորչական գրականություն, անց են կացվել մշակութային միջոցառումներ։
Ավարտել է Ուկրաինայի նախագահին առընթեր Պետական կառավարման Ազգային Ակադեմիան՝ «Պետական կառավարում» մասնագիտությամբ և ստացել է «Պետական կառավարման մագիստրոսի» կոչումը։
Ամրամ Դավիթի Պետրոսյան , հայազգի ուկրաինաբնակ հասարա- քաղաքական գործիչ, «Ժամանակակից դիվանագիտության զարգացում» հիմնադրամի նախագահ, միջազգային շարժման ղեկավար, «Ուկրաինայի թոշակառուների» կուսակցության նախագահ։
Արևելյան մասում գտնվում է Կազանլիկ քաղաքը, իսկ արևմտյան մասը Կարլովեր և Կալոֆեր քաղաքներով զբաղեցնում է 1387 կմ² մակերես, ունի 55 կմ երկարություն և 16 կմ լայնություն։
Տարածքը բնորոշվում է չափավոր մայրցամաքային կլիմայով' երկար ու մեղմ գարուն, չափավոր տաք ամառ, ցուրտ աշուն ու մեղմ ձմեռ, որի ժամանակ ձյան ցածր ծածկույթ է գոյանում։
Դեռևս մինչև Բուլղարիայի ազատագրումը օսմանյան լծից երկրում կար վարդի 10.000 հեկտարանոց պլանտացիա, որից տարեկան շուրջ 1.000 կգ վարդի յուղ էր ստացվում։
Կազանլիկում, որ Վարդերի հովտի մայրաքաղաքն է համարվում, գործում է պատմաազգագրական «Աշտարակ» համալիրը, որտեղ զբոսաշրջիկները կարող են հետևել վարդի մշակման պարզեցված գործընթացին' հնարավորություն ունենալով փորձելու վարդի յուղը։
Այստեղ դարերի ընթացքում աճեցվել է դամասկոսյան վարդ , որից ստանում են վարդի ձեթ, ինչը լայնորեն կիրառվում է դեղամիջոցների, օծանելիքի և այլ արտադրական ոլորտներում։
Վլադիմիր Պրոպն իր «Կախարդական հեքիաթի պատմական արմատներ» մենագրության մեջ ցույց է տալիս հեքիաթի այնպիսի մոտիվներ, ինչպիսիք են. հերոսուհու տեղաշարժվելը աշտարակում անուղղակիորեն տանում է առաջնորդների և արքաների աստվածացման փորձառությանը ինչպես նրանց բնական ուժերից, այնպես էլ հասարակությունից տարանջատվելու միջոցով. առավել ուղղակի՝ կանանց առանձնացումը դաշտանի ժամանակ։
Հոգեբուժական «Ռապունցելի սինդրոմ» տերմինը նշանակում է աղիքների խցանում, որը տեղի ունենում հոգեբանական որոշ խանգարումների դեպքում երեխաների՝ սեփական մազերը կուլ տալու հետևանքով, ինչի պատճառով աղիքներում ձևավորվում են տրիխոբեզոարներ։
Հոգեբան Դոնալդ Քալշեդի «Վնասվածքի ներքին աշխարհ. անձնական ոգու արքեպտիկ պաշտպանություններ» գրքում մի գլուխը կոչվում է «Ռապունցելը և ինքնապահպանման համակարգը», որտեղ հեքիաթը մանրամասնորեն բացատրվում է որպես համեմատություն հիվանդների իրավիճակի գնահատման համար, ովքեր մանուկ տարիներին ուժեղ ցնցում են ապրել և դրա հետևանքով աշխարհից մեկուսացել են։
1935 թվականին Գուստավան ամուսնացել է բանկիր Ֆրանց Կելերի հետ՝ երիտասարդ երկրաբան, ով իր դոկտորականը պաշտպանել էր 1931 թվականին և աշխատում էր Հերիչի խմբում։
Ֆրանց Կելերը Կլագենֆուրտում, Նորվեգիայում, Կարինտիա շրջանում աշխատել է որպես երկրաբան, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո՝ 1947 թվականին նշանակվել է պետական երկրաբան։
Քաղաքացիական պատերազմից հետո Լայոշ Գավրոն նշանակվում է Կիևյան Ամրաշրջանի պարետ, համարվելով Կիևյան նահանգի զինվորական կոմիսար, այնուհետև Ուկրաինայի և Ղրիմի ընդհանուր ռազմական ուսուցման պետ, Ուկրաինական ռազմական օկրուգի զորքերի հրամանատարի տեղակալ։
1924-1925 թվականներին աշխատել է Կոմունիստական ինտերնացիոնալում, փաստացի գտնվում էր ընդհատակյա աշխատանքում Բուլղարիայում ՌԿԿԱ շտաբի հետախուզական վարչությունում, բանտարկվել է, փախել է բանտից։
1926 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1928 թվականի հոկտեմբեր Չուգուչակեում գլխավոր հյուպատոս, այնուհետև Ուրումչիում, Չինաստանում, Միջազգային լենինյան դպրոցի ունկնդիր , ՄՎՕ-ի 50-րդ հրաձգային դիվիզիայի հրամանատար , սովորել է Մ.Ֆրունզեի անվան Ռազմական ակադեմիայի հատուկ խմբում ։
Հոկտեմբերյան սոցիալիստական հեղափոխության ժամանակ Գավրոն եղել է Սարատովում Կարմիր Գվարդիայի կազմակերպիչներից մեկը, Աստրախանում Կարմիր բանակի ինտերնացիոնալ զորամասերի կազմակերպման արտասահմանյան ռազմական խորհրդի նախագահ, 1918 թվականի մարտից մինչև հունիսի 1-ը Աստրախանյան թռչող ջոկատի, 1918 թվականի հուլիսից դեկտեմբեր 3-րդ ինտերնացիոնալ գումարտակի, 1918 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1919 թվականի ապրիլ Առաջին Աստրախանյան ինտերնացիոնալ Կոմունիստական գնդի հրամանատար։
Նշանավոր սովետական մանկաբույժ և առողջապահության կազմակերպիչ Յուլիյա Արոնովնա Մենդելեևի ազգականուհի Բերտա Իոնովնա Մենդելևայից ունեցել է արտաամուսնական դուստր' Կիրա Լյուդվիգովնա Մենդելևան , եղել է գրող Վասիլի Ակսյոնովի կինը։
1700-1702 թվականներին ճանապարհորդել է Հունաստան, այցելել Կոստանդնուպոլիս, Սև ծովի ափամերձ շրջաններ, Հայաստան, Վրաստան և Պաղեստին՝ լրացնելով իր հավաքածուն և կատարելով բուսական աշխարհի ու ազգագրական ուսումնասիրություններ։
Այստեղից հետո դը Տուրնեֆորը գալիս է Հայաստան, լինում Երևանում և այցելում Արարատ լեռ, որից հետո բռնում է վերադարձի ճանապարհը՝ անցնելով Կարս - Անգորա - Բուրսա - Զմյուռնիա երթուղով։
Տուրնեֆորն ու իր երկու ուղեկիցները ճանապարհին ենթարկվում են տարբեր փորձությունների և հանդիպում արկածների. փոթորիկ՝ ծովում, ապա Կարսի թուրքական իշխանություններն են կասկածանքով վերաբերվում նրանց՝ դնելով ռուսական լրտեսների տեղ, թանաքի ու թղթի պակասություն կրում և այլն։
Բայց և այնպես, չնայած նման դժվարություններին, նա կատարում է Լյուդովիկոս թագավորի բոլոր հրահանգները. այս ճանապարհորդությունը խիստ բեղուն եղավ բուսաբանության համար. Տուրնեֆորը բացահայտեց 1356 չգրանցված բուսատեսակ։
Երկու տարի Ֆրանսիայի հարավում շրջելուց հետո, որի ընթացքում Ժոզեֆը բույսերի հավաքածու էր կազմում, նա ընդունվեց Մոնպելիեի համալսարան՝ աշակերտելով Պիեռ Մանյոլին։
1683 թվականին, պալատական բժիշկ Գի-Կրեսան Ֆագոնի հովանավորությամբ նա դարձավ Փարիզի դեղաբույսերի թագավորական այգու բուսաբանության պրոֆեսոր, իսկ 1691 թվականից՝ Փարիզի գիտությունների ակադեմիայի անդամ։
Լյուդովիկոս թագավորի հրամանով Ժոզեֆը մի քանի ճանապարհորդություն կատարեց Եվրոպայում՝ լինելով Պիրենեյներում, Ալպերում, Դոֆինեում , Իսպանիայում և Պորտուգալիայում՝ կազմելով հարուստ հավաքածու։
Սակայն 1708 թվականի ապրիլի 16-ին, վերադառնալով Թագավորական պարտեզից, թևի տակ ունենալով բույսերի կապոց, հանկարծ ենթարկվում է բեռներ տեղափոխող մի կառքի ուժգին հարվածին և ծեփվելով պատին՝ ստանում է բազմաթիվ մանր կոտրվածքներ։
Ժոզեֆ Պիթոն դը Տուրնեֆոր , ֆրանսիացի բուսաբան, Փարիզի դեղաբույսերի թագավորական այգու բուսաբանության պրոֆեսոր, Փարիզի գիտությունների ակադեմիայի անդամ։
Այդպիսի ֆիլմերից էին «Թափառող կրակ» կինոնկարը, որի գլխավոր հերոսը հակված էր ինքնասպանություն գործելուն, «Աղմուկը սրտում» կինոնկարը, որտեղ մոր և որդու միջև տեղի է ունենում սեռական կապ, իսկ «Լակոմբ Լյուսեն» կինոնկարը պատմում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում ֆաշիստական Գերմանիայի հետ ֆրանսիացիների համագործակցության մասին։
Կինոյում իր առաջին քայլերը կատարել է Ժակ Իվ Կուստոյի մոտ, մասնակցել է «Կալիպսո» նավով Կուստոյի երկամյա արշավանքին, որի ընթացքում ձեռք է բերել կինեմատոգրաֆիական հմտություններ։
Նրա ֆիլմերում նկարահանվել են Բրիժիտ Բարդոն, Ժաննա Մորոն, Սյուզան Սարանդոնը, Մարչելլո Մաստրոյանին, Լեա Մասարին և այլք, նա համագործակցել է նաև գերմանացի ռեժիսոր Ֆոլկեր Շլյոնդորֆի հետ։
1975 թվականին նրա «Բարձր լարվածություն» պատմվածքների ժողովածուն ստացել է Սաիտ Ֆաիքի գրական մրցանակ, իսկ նրա «Իմ կարոտի փափուկ վարդը» վեպը ստացել է Մադարալիի մրցանակ։
Հազկերտ Բ-ն, պատանդ պահելով մարզպան Վասակ Սյունու որդիներին ու Գուգարքի բդեշխ Աշուշային, հայ նախարարներին 700 մոգերի և հսկիչ զորախմբի ուղեկցությամբ ճանապարհել է Հայաստան՝ հանձնարարելով 1 տարում եկեղեցիները վերածել մեհյանների ու կրակատների և կառուցել ատրուշաններ։
Վարդանանց պատերազմից հետո 455 թվականին, Աշուշան խնդրեց Հազկերտ Բ-ին և ազատեց Վահան, Վասակ և Արտաշես Մամիկոնյաններին, որոնք պատանդ էին Պարսից արքունիքում և որոնց իր հետ տանելով, պահում է իր մոտ։
Խորհրդային Միության հերոս կոչումը ԽՍՀՄ–ում գերազանցության բարձրագույն աստիճանն էր, կոչում, որ շնորհվում էր խորհրդային պետությանն ու հասարակությանը մատուցած անձնական կամ կոլեկտիվ այնպիսի ծառայությունների համար, որոնք կապված են հերոսական սխրանք կատարելու հետ։
ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի Նախագահության 1939 թվականի օգոստոսի 1-ի հրամանագրով Խորհրդային Միության հերոսին հատկապես տարբերելու նպատակով սահմանվել է «Ոսկե աստղ» մեդալ։
Խորհրդային Միության հերոսին հանձնվում էր ՍՍՀՄ բարձրագույն պարգեը՝ Լենինի շքանշան, «Ոսկե աստղ» մեդալ և ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի Նախագահության շնորհագիր։
Լենինի շքանշանով և համապատասխանաբար «Ոսկե աստղ» երկրորդ մեդալով պարգևատրված Խորհրդային Միության հերոսի, ինչպես նաև սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչման և Խորհրդային Միության հերոսի կոչման արժանացածի ծննդավայրում կամ ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի Նախագահության որոշմամբ՝ այլ վայրում, կանգնեցվում էր նրա բրոնզե կիսանդրին։
Խորհրդային Միության հերոսի կոչմանը 1984 թվականի դրությամբ արժանացել էր 104 հայ, այդ թվում՝ ռազմաօդային ուժերի փոխգնդապետ, կործանիչ-օդաչու, Արցախի Շուշի քաղաքի ծնունդ Նելսոն Ստեփանյանը և 1941-1945 թթ. Խորհրդա-գերմանական պատերազմի ավարտական փուլում խորհրդային 10 ռազմաճակատներից մեկի հրամանատար, հետագայում՝ Խորհրդային Միության մարշալ, ԽՍՀՄ պաշտպանության նախարարի տեղակալ, Ուտիք նահանգի Չարդախլու գյուղի ծնունդ Հովհաննես Բաղրամյանը՝ երկու անգամ։
Խորհրդա-գերմանական 1941-1945 թթ. պատերազմում հերոսի կոչում ստացել է 101 հայ, իսկ բացի այս ևս 3 հայ արժանացել են ԽՍՀՄ հերոսի կոչման հետպատերազմյան խաղաղ տարիներին կատարած սխրանքների համար։
Ընդ որում, այդ 43 ադրբեջանցի համարվող հերոսներից շատերը քրդեր են, թալիշներ, թաթեր, ավարներ, լեզգիններ, լեռնային հրեաներ և Հարավային Կովկասի այլ ժողովուրդների ներկայացուցիչներ են, այլ ոչ թե կովկասյան թուրքեր (վերջիններս իրենք իրենց «ադրբեջանցիներ» են համարում, սեփականացնելով հարևան Իրանի Ատրպատական երկրամասի բնիկ իրանական ժողովրդի ինքնանվանումը)։
Ըստ որոշ տվյալների՝ 1941-1945 թթ. խորհրդա-գերմանական պատերազմի և դրան նախորդած 1939-1940 թթ. խորհրդա-ֆիննական պատերազմի ժամանակ Խորհրդային Միության հերոսի կոչման արժանացած հայերի թիվը 101-ն է, որոնցից 4-ը՝ խորհրդա-ֆիննական պատերազմում ստացածները, իսկ ընդհանրապես, Խորհրդային Միության հերոսի կոչում ստացել են 108 հայեր, որոնցից 3-ը՝ հետպատերազմյան խաղաղ շինարարության տարիներին կատարված սխրանքների համար։
Ցանկում ներկայացված են ծագումով հայ այն անձանց անունները, որոնց շնորհվել է Խորհրդային Միության հերոսի կոչում 1941-1945 թվականների 1941-1945 թվականների Խորհրդա-գերմանական պատերազմի ժամանակ։
Ընդհանուր թվով այդ և դրան նախորդած Խորհրդա-ֆիննական պատերազմի, ինչպես նաև այլ ռազմական բախումների ժամանակ Խորհրդային Միության հերոսի կոչմանն են արժանացել 104, այլ տվյալներով՝ 106 հայորդիներ։
Պատմաբան Լեոն 1888 թվականին եղել է Սյունիքում և «Մշակ» թերթում գրել. «Տեղ անունով հայաբնակ գյուղը, որն ունի 600 տուն, ժողովուրդը գաղափար չունի, թե ինչ է դպրոց»։
Գյուղի բնակիչների պահանջով, պետական միջոցների հաշվին, 1893 թվականին «Ղաշար» թաղամասում կառուցվում է դպրոցական մի փոքր շենք, որտեղ սովորում են նաև Կոռնիձոր և Արավուս գյուղերից եկած մի քանի երեխաներ։
Աշակերտների ընդհանուր թիվը տատանվել է 50-100-ի սահմաներում, որոնց հետ պարապել են հիմնականում Շուշիի ռեալական ուսումնարանն ավարտած ոչ տեղացի 2-3 ուսուցիչներ։
Հայտնի է, որ 1896 թվականից հետո դպրոցը այլևս գործել չէր կարող, որովհետև այդ ժամանակ ցարական կառավարության կարգադրությամբ հայկական բոլոր ծխական դպրոցները փակվել են և փակ մնացել 10 տարի, մինչև 1905 թվականի աշուն։
Այն իրենից ներկայացնում է մեկ ընդհանուր եղբայրական գերեզման, որտեղ հուղարկավորել են շուրջ 130 Ռուսական բանակի զինծառայողներ , ովքեր նահատակվել են 1914 թվականի նոյեմբերի 27-ին։
Գերեզմանատնից հարյուր մետր հեռավորության վրա գտնվուևմ է մեկ այլ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակների զինվորական գերեզմանատուն, , որտեղ կրկին պատերազմի զոհ դարձաձ Ռուսական բանակի զինվորների աճյուններն են ամփոփված։
18 տարեկանում հավաքագրմամբ մեկնել է Մոսկվա, որտեղ Մոսկվայի օկրուգային երկաթգծի շինարարությունում կատարել է հողային աշխատանքներ, հետագայում մրգահյութերի գործարանում առաքիչ, այնուհետև գործազուրկ։
Մրցաշարից հետո արդյունքները բողոքարկվեցին' գործող կանոնների համաձայն, «մարմնամարզության և սուսերամարտի ուսուցիչները, ֆիզիկական աշխատանքով զբաղվող անձինք համարվում են պրոֆեսիոնալներ և չեն կարող մասնակցել սիրողական մրցումներին »։
14,6 երկրորդ տեղը գրաված Իվան Սկուեից առաջ անցնելով 9 րոպե, ցածր ցուցանիշները պայմանավորված էին ձնհալով), իսկ 1912 թվականին պարտվեց Ալեքսանդր Նեմուխինին։
1913 թվականին Ալեքսանդր Նեմուխինի հետ միասին առաջնելույթ ունեցան Ստոկհոլմում անցկացվող Հյուսիսային խաղեր միջազգային մրցումներին, որտեղ նրանք մասնակցեցին 30 և 20 կմ մրցաշարին։
Ինչպես հետագայում պատմեց Բիչկովը ուղևորությունը ցույց տվեց, որ քայլքի տեխնիկայով իրենք չէին զիջում սկանդինավյան մրցարշավորդներին, սակայն լրջորեն ետ էին մնում դահուկների ամրակապման և քսուքների մասով (ուղևորությունից հետո Բիչկովը ինքն էր եփում ՍԴՍԸ թիմի դահուկային քսուքները)։
Թուրք նվաճողների դեմ ալբան ժողովրդի ազատագրական պայքարի ղեկավար, Ալբանիայի ազգային հերոս Սկանդերբեգի մահվանից հետո Շկոդերը դարձավ հակաօսմանյան շարժման վերջին մոհիկաններից մեկը։
1505 թվականին Վենետիկում հրատարակել է «Շկոդերի առումը» աշխատությունը, իսկ 1508 թվականից 1510 թվականներին Հռոմում լույս է ընծայել Սկանդերբեգի մասին պատմող առաջին կենսագրական աշխատությունը՝ «Սկանդերբեգի՝ էպիրոտների արքայազնի կյանքի պատմության և սխրագործության մասին» . այս աշխատությունով նա հիմք է դրել ալբանական պատմագրությանը։
Սկզբում սովորել է Պետրովյան առևտրական ուսումնարանում, այնուհետև ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի հետևակազորային յունկերական ուսումնարանը , որից հետո գործուղվել է Վիտեբսկյան 27-րդ հետևակային գունդ, 1889 թվականի նոյեմբերի 12-ին ստացել է ենթապորուչիկի կոչում, 1893 թվականի սեպտեմբերի 1-ից' պորուչիկի։
Միխայիլ Գալկին , Ռուսական կայսերական բանակի գեներալ-մայոր, Ռուսաստանի Հարավի զինված ուժերի կազմում սպիտակ շարժման մասնակից, ռազմական հրապարակախոս, լրագրող, թարգմանիչ, «Պատերազմ և խաղաղություն» ամսագրի խմբագիր և «Եղբայրական օգնություն» ամսագրի խմբագիր-հրատարակիչ։
Սոցիալիստների աջակցությամբ Չեզարեն հաղթում է Միլանի քաղաքապետարանի ընտրություններում, իսկ 1906-ին նա դառնում է Իտալիայի սիոնիստական ֆեդերացիայի միլանյան մասնաճյուղի նախագահ։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Չեզարեն, ապա Մարգարիտան, գործել են ի պաշտպանություն ռազմական գործողությունների, ի տարբերություն Սոցիալիստական կուսակցության, որը հավատարիմ էր պացիֆիզմի գաղափարախոսությանը։
Աստիճանաբար վատթարանում են Մուսոլինիի հետ հարաբերությունները, սիրուհու դերի համար հայտնվում են շատ ավելի երիտասարդ թեկնածուներ, իսկ դուչեի համախոհները դեմ էին այն ազդեցությանը, որը թողնում էր հրեուհին և վերջիվերջո համոզում են հրաժարվել նրանից։
Մոսոլինիի հետ բաժանումից հետո Իտալիայում սկսվում է հակահրեական ռեպրեսիան, որը պատճառ է դառնում՝ արգելելու հրապարակել մշակութային թեմաներով հոդվածներ, նա տեղափոխվում է Լատինական Ամերիկա և պատերազմի ավարտից հետո կրկին հաստատվում Իտալիայում։
Ամեդեո Գրասինին, չնայած իր հրեական ծագմանը, ամուսնացել էր կաթոլիկ կնոջ հետ և ընկերացել քահանա Ջուզեպե Սարտոյի հետ, որը հետագայում դարձավ Հռոմի պապ' Պիոս :
Պատամաբան Սիմոն Ուրսոն գրում է, որ Ցարֆատին, ինչպես և Մուսոլինին, իր սոցիալիստական հայացքները փոխել է ֆաշիստականի, և դարձել է ավելի ուժեղ ֆաշիստ, քան դուչեն՝ չնայած իր ծագմանը։
Պատմաբան Ջորջիո Ֆաբրեի կարծիքով՝ մինչ Մուսոլինիի հետ հանդիպումը Ցարֆատին իր հոդվածներում արդեն իսկ նշել էր ասիացիների և սևամորթների ստորադաս, «անհավասար լինելու» մասին։
Մոսոլինիի քույրը' Էդվիգեն, իր հուշերում գրել է. «Բենիտոյի սերն այդ կնոջ հանդեպ շատ խորն էր… Մարգարիտան փոխել էր նրա բնավորության հոգեբանական և զգացմունքային բնույթը»։
Սերիալը պատմում է Ալեքսի' խելացի, խիզախ և նպատակասլաց մի տղայի մասին, ով սկսում է իր ուսումը Մելշեր միջնակարգ համալսարանում իր մանկության ընկերների' Նիկոլի և Քրիստիանի հետ։
Համալասարանի տնօրենը' Ֆերրարին, այնպիսի համալսարան է ցանկանում, որը լավագույնը կլինի այլ համալսարանների համեմատ, և այդ պատճառով նա արգելել է երաշժտության, երգի և պարի դասավանդումն այդ համալսարանում։
Նա հայտնի է դարձել ոչ միայն իր հայրենիքում, այլ նաև եվրոպական այլ երկրներում, ինչպիսիք են Ալբանիան, Մակեդոնիան, Բոսնիա և Հերցեգովինան, Բուլղարիան և այլն։
Ձևավորվելով Ցրնի Կամեն և Չաֆա Կադիս գետերի միախառնումով՝ Վերին Ռադիկան հոսում է հարավ՝ արևմուտքում Կորաբ լեռների և արևելքում Նիչիպուրսկա Պլանինա լեռների միջով։
Վոլկովիա գյուղում ստեղծված է գետի արհեստական երկճյուղություն, որի շնորհիվ Վերին Ռադիկայի ջրերը արհեստական հունով թափվում են ձեռակերտ Մավրովո լիճը Մավրովի Խանովի գետի մոտ, իսկ այդտեղից Մավրովյան հիդրոէլեկտրակայանային համակարգով՝ Վարդար գետը։
Ռադիկայի հովտի երկարությամբ կան բազմաթիվ դիտարժան վայրեր, որոնցից են Վելե Բրդո գյուղը, Ռոստուշան, Յանչեն, Պրիսոյնիցան, Սկիդրինեն, Բիգորսկի վանքը, Կոսովրաշտի բաղնիքը տաք սուլֆիդային ջրերով և յուրօրինակ Ալչիա ալաբաստրով քարանձավը։
Չաֆա Կադիսը սկիզբ է առնում Վրացա լեռնաշղթայի հարավային և Մանգուլովա Կուլա լեռների հյուսիսային լանջերից, ինչպես նաև Շար Պլանինա լեռան լեռնաճյուղավորումից։
Հենց Ռադիկա գետի երկարությունը կազմում է 52 կմ, բայց եթե այն չափեն ամենաերկար վտակի՝ Ցրնի Կամեն վտակի հետ միասին, ապա Ռադիկայի երկությունը կկազմի 70 կմ։
Թուրքիայի կրթության նախարար Ջեմալ Թարայը Հիսարին առաջարկել է պետության հաշվին սովորել Ֆրանսիայում, իսկ նրա որդին անվճար հիմունքներով ընդունվել է Գալաթասարայի վարժարան։
Ինչպես նկատված էր եղել' տվյալ ձայներանգը նման է եղել ընկերության խոսքային օգնականի ձայնաերանգին, որտեղ խոստովանել են, որ -ը օգտագործում է նրանց ձայնի ճանաչման տեխնոլոգիան։
ն համաշխարհային արհեստական ինտելեկտի կենտրոնի մշակումն է, ֆինանսավորվող հեռանկարային և հետազոտական ծրագրերի կառավարման ճյուղավորում է , ասվում է, որ հնարավոր է դա տվյալ ժամանակաշրջանի արհեստական ինտելեկտին վերաբերվող ամենամեծ նախագիծն է։
ի և իր գործընկերների ձայնային ճանաչման տեխնոլոգիան օգտագործելով՝ օգտատերերը բնական լեզվով կարողանում էին ռեստորաններում սեղաններ վերապահել, կինոթատրոնի տոմսեր գնել կամ տաքսի կանչել։
ն գնված է եղել -ի կողմից 2010 թվականի ապրիլի 28-ին և տվյալ հավելվածը դուրս հանված է եղել -ից և 2011 թվականի հոկտեմբերի 15-ին դադարեցրեց իր գոյությունը։
ն հետազոտություն է, որն ներառում է Կարնեգի—Մելլոն համալսարանի հետազոտական խմբերի, Մասսաչուսեթսկյան Համալսարանի, Ռոչեստերյան Համալսարանի, Ֆլորիդյան Մարդու և Մեքենայի ճանաչման համալսարանի, Օրեգոն նահանգի Համալսարանի, Հարավային Կալիֆոռնիայի Համալսարանի և Սթենֆորդյան Համալսարանի կոմբինացված աշխատանք։
Այս տեխնոլոգիան մեծ ճանա,պարհ է անց կացրել՝ սկսած երկխոսությունից և բնական լեզվի հասկացումից, մեքենայական ուսուցումից, ակնհայտ և հավանական կշռադատողությունից, գոյաբանությունից և գիտելիքների ներկայացումներից, պլանավորումից։
2011 թվականի նոյեմբերի 8-ին -ը հրապարակորեն հայտարարեց, որ չի պլանավորում ինտեգրել -ն դեպի հին մոդելներ՝ նրանց մեջ ֆոնային աղմկի ճանաչման չիպի բացակայության պատճառով։
ն տրամադրում է երկխոսական փոխազդեցություն հավելվածների մեծամասնության հետ՝ հիշեցումները, եղանակը, զեղչերը, հաղորդագրությունների փոխանակումը, էլեկտրոնային փոստը, օրացույցը, ծանոթագրությունները, երաժշտությունը, ժամացույցը, վեբ-զննիչը և քարտեզները ներառյալ։