polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ըստ նրա՝ գաղափարախոսությունը մոտ է նացիոնալիզմին, քսենոֆոբիական պոպուլիզմին և ավտորիտարիզմին, որոնք տիրապետող էին Վիեննայում քաղաքապետ Կառլ Լյուգերի կառավարման ընթացքում։
Ադոլֆ Հիտլերը և կուսակցության մնացյալ առաջնորդները այս արտահայտությունն առավել հաճախ օգտագործում էին իրենց ելույթների վերջում, երեք անգամ. «Զիգ.Հայլ! Զիգ.Հայլ! Զիգ.Հայլ!», որի մասին տեղեկացնում են «Կամքի տրիումֆը» և մնացած փաստագրական աղբյուրները։
Նա 60-ականներին կազմավորել է Բրիտանակն նացիոնալ կուսակցությունը, հհետագայի՝ Բրիտանական նացիոնալ ճակատը, իսկ ավելի ուշ լքեց կազմակերպությունը, հիմնադրելով ԲՆԿ-ն, որը ներկայումս Մեծ Բրիտանիայում առաջատար տեղ է զբաղեցնում ծայրահեղական կուսակցությունների մեջ։
1994 թվականին խորհրդարանական ընտրություններին Ազատության Կուսակցությունը զարմանալիորեն հավաքեց 22% ձայն, իսկ մունիցիպալ ընտրություններում հաղթեց Կարինտիում և Վիեննայում ։
Նացիստներին վերաբերող առավել հայտնի հակախորհրդարանական և հակաժողովրդավարական կազմակերպություն էր ԱՀՀԸ-ն , որը հիմնադրվել է 1986 թվականին և որի առաջնորդը համարվում էր Գոթֆրիդ Կյուսսելը՝ Ամերիկյան նեոնացիստական կազմակերպություններից մեկի անդամը։
Այդ ամենից հետո Կյուսելը կրկին վերադարձավ իր հին աշխատանքին, ստեղծեց ծայրահեղական կայք՝ ի առաջկցություն նեոնացիստների, որի պատճառով էլ կրկին արժանացավ իննամյա ազատազրկման։
Բուլղարիայում 2000-ական թվականներին սկանդալային ճանաչում ձեռք բերեցին Էմիլ Անտոնովի գրքերը, որտեղ հիմնավորվում է «նացիոնալ-սոցիալիստական հեղափոխության» ուղղամտությունը, քննարկվում թեորիաներ և պրոպագանդվում բացահայտ ռասիզմ և յուդոֆոբիա։
Երկրներում, որտեղ երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում գոյություն են ունեցել նացիոնալ-սոցիալիստական և ֆաշիստական շարժումներ (օրինակ՝ Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցությունը, Ուստաշները Խորվաթիայում, Խաչվող նետերի կուսակցություը Հունգարիայում և այլն), ժամանակակից նեոնացիստական կազմակերպությունները իրենց համարում են նրանց իրավահաջորդները։
Նեոնացիզմ , քաղաքական կամ հասարակական շարժման գաղափարախոսության ընդհանրական անվանում, որը առաջ է եկել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, դավանում է նացիոնալ-սոցիալիստական կամ դրան մոտ հայացքներ և որի հետևորդները իրենց համարում են Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցության հետևորդներ։
Ամենախոշոր կազմավորումը, նեոնացիզմին փաստացի աջակցող, համարվում է Գերմանիայի նացիոնալ-դեմոկրատական կուսակցությունը, որի գործունեությունը բունդեսթագը և բունդեսրատը ամեն կերպ փորձում են կասեցնել վերջին 10 տարիներին։
Նեոնացիզմը որոշ տարրեր փոխ է առել նացիոնալ-սոցիալիզմից, այդ թվում՝ շովինիզմ, ֆաշիզմ, ռասիզմ, քսենոֆոբիա, հոմոֆոբիա և հակասեմիտիզմ։
Մեկ ամիս անց խորհրդարանական նիստի ժամանակ «Յոբբիկ»-ի անդամ Մարտոն Դյոնդյոշը առաջարկեց կառավարության և խորհրդարանի բոլոր անդամներին ստուգել՝ հրեական արմատներ գտնելու պատրվակով։
Այդ ժամանակաշրջանում անգո-ամերիկյան նեոնացիզմի հանրաճանաչ դեմքերից էին Ջորջ Լինկոլն Ռոքուելը՝ Ամերիկյան նացիստական կուսակցության հիմնադիրը, և Քոլին Ջորդանը։
Քրեական օրենսգրքի 86ա կետով արգելված է հակասահմանադրական կազմակերպությունների պրոպագանդան (սվաստիկայի առկայությունը կարող է հանգեցնել մեկ տարվա ազատազրկամն), որոնցում մեծ թիվ են կազմում նեոնացիստները, սակայն այժմ էլ նրանց հաջողվում է փախչել քրեական պատասխանատվութունից։
Եվրոպական և լատինոամերիկյան որոշ երկրներում ընդունված են օրենքներ, որոնք արգելում են նացիստական, ռասիստական, հակասեմիտական և հականույնասեռական կարիծիքների արտահայտումը հասարակայնորեն։
Հայելային տարբերակով Վոլֆսանգելը օգտագործվում է զինանշանագիտությունում, իսկ երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում նացիոնալ-սոցիալիստների կողմից օգտագործումը կարելի է բացատրել «» և «» տառերի և «ազգի գաղափար» լոզունգի համադրությամբ։
Նյուրնբերգյան դատավարության վճռով, որը հիմնված է բազմաթիվ ժամանակակից պետությունների օրենսդրության վրա, նացիոնալ-սոցիալիստական գաղափարախոսության և սիմվոլիզմի տարածումը համարվեցին անօրինական1
Այժմ այս ողջույնը ակտիվորեն օգտագործվում է նեոնացիստների կողմից, ինչի պատճառով Գերմանիայում այն արգելող օրենք կա, և փաստացի, գտնվում է համընդհանուր արգելքի տակ մի շարք երկրներում։
Ռուսաստանում նացիստական իրերի և սիմվոլզմի հասարակության մեջ օգտագործելը և պրոպագանդելը համարվում են ծայրահեղական դրսևորումներ, որոնք պիտի ենթարկվեն պատասխանատվության։
«Ապրել խաղաղության մեջ» ֆիլմի պրեմերիայից հետո, Կիցմիլլերը նկարահանվել է ևս մի քանի կինոնկարում, որից հետո, 1950 թվականին ռեժիսոր Ֆեդերիկո Ֆելլինին նրան հրավիրեց նկարահանվել նրա առաջին «Վարյետիի կրակները» կինոնկարում, որտեղ Կիցմիլլերը կատարել է փողհար Ջոնիի դերը։
Մոտ 10 տարի Կիցմիլլերը շարունակում է նկարահանվել Իտալիայում և միայն 1950-ականներին տեղափոխվում է Հարավսլավիա՝ «Խաղաղության հովիտ» ռազմական դրամայի նկարահանումների համար, ֆիլմը Ֆրանցե Շտիգլիցի աշխատանքն է։
Նրա կյանքի այդ դրվագը ամենահաջողն էր՝ Կաննի կինոփառատոնին դերասանը արժանացավ «Լավագույն տղամարդկային դեր» մրցանակին, իսկ հենց ֆիլմը արժանացավ «Ոսկե արմավենու ճյուղ» մրցանակին։
Մոտավորապես այդ ժամանակ էլ Լիվորնո քաղաքի մոտակայքում ծանոթացել է կինոռեժիսոր Լուիջի Զամպայ և պրոդյուսեր Կարլո Պոնտիի հետ, ովքեր էլ այդ ժամանակ նկարահանում էին «Ապրել խաղաղության մեջ» ֆիլմը։
Նա նկարահանվել է Վինսենտ Շերման «Մերկ հող» ֆիլմում, իսկ նրա վերջին դերերից մեկը «Դոկտոր Նոու» ֆիլմի առաջին մասում Կուորելլայի դերն էր, որի շնորհիվ ձեռք բերեց համաշխարհային ճանաչում։
Մեկ ամիս անց ֆիլմի պրեմերիայից հետո, դերասանը մահացել է Հռոմի հյուրանոցներից մեկում՝ լյարդի ցիրոզից; Նա երբեք ամուսնացած չի եղել և երեխաներ չի ունեցել։
Ապրելով կարճ կյանք, դերասանը խաղացել է ավելի քան 45 լիամետրաժ ֆիլմերում, որոնց մեծամասնությունը նկարահանվել է այդ ժամանակների ազդեցիկ եվրոպացի ռեժիսորների կողմից։
1951 թվականին ամսագիրը գրել է․ «Ջոն Կիցմելլերը դեռևս անհայտ է Ամերիկայում․․․ Նա իտալացիներին այնքանով է հայտնի, որքան ամերիկացիներին՝ Գրեգորի Պեկը»։
Կենդրան խնամքով թաքցրել էր դստերը հարցասեր աչքերից, ինչի պատճառով հարևաններ-մոգեր եզրակացրել են, որ Արիանան՝ սքվիբ է (սքվիբները մարդիկ են, որոնց ծնողներից գոնե մեկը հրաշագործ է, սակայն իրենք կախարդել չգիտեն։
Նա ստացել է բոլոր պատվավոր մրցանակները, նամակագրական կապերի մեջ է մտել այդ ժամանակների այնպիսի հայտնի հրաշագործների հետ, ինչպիսիք են ալքիմիկոս Նիկոլայ Ֆլամելը, հայտնի պատմաբան Բատիլդա Բեյշոթը և մագիայի տեսաբան Ադալբերտա Ուոֆլինգը։
Նրա հոդվածներից որոշները նույնիսկ տպագրվել են այնպիսի գիտական ամսագրերի կողմից, ինչպիսիք են «Այսօրվա կերպարանափոխում»-ը, « »-ը և «Բույսերի եփման պրակտիկա»-ն։
Պրոֆեսորը հայտնի է 1945 թվականին չար հրաշագործ Գրինդևալդի դեմ տարած հաղթանակով, տասներկու եղանակ վիշապի արյունը կիրառելու և ալքիմիայում Նիկոլաս Ֆլամենի հետ միասին կատարած աշխատանքներով։
Ալբուս Փերսիվալ Վուլֆրիկ Բրայան Դամբլդոր , անգլացի գրող Ջոան Ռոուլինգի Հարրի Փոթեր վիպաշարի գլխավոր հերոսներից մեկը, կախարդությունների և մոգությունների դպրոցի՝ Հոգվարթսի տնօրեն, Վիզենգամոթի գերագույն հրաշագործ, Մերլինա շքանշանի առաջին աստիճանի դափնեկիր, «Փյունիկի միաբանության» հիմնադիր, Մագերի Միջազգային Կոնֆեդերացիայի նախագահ։
Ըստ Ռոուլինգի բուն մտահաղացմամբ, Դամբլդորը համարվում է «բարության մարմնավորում» , և, ինչպես բազմիցս խոստովանել է գրողը, եղել է նրա սիրելի հերոսներից մեկը։
Դրա հետ մեկտեղ, հարցազրույցի ժամանակ, որը կայացել էր մինչև 7-րդ գրքի լույս տեսնելը, նա հերոսին բնութագրել է որպես «մաքիավելիական պատկեր», ընդգծելով նրա անորոշություն։
Սակայն, վիպաշարի վերջին գրքի լույս տեսնելուց հետո, որտեղ նկարագրվում է Դամբլդորի մութ անցյալը և բացահայտվում է իր որոշ արարքների իսկական շարժառիթը, ընթերցողների կարծիքները նրա վերաբերյալ փոխվեցին։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Դամբլդորը պլանավորում էր իր ընկերոջ՝ Էլֆիաս Դոժի հետ գնալ ավանդական ճանապարհորդության, միայն թե դրան խանգարեց Կենդրայի մահը, ում պատահաբար սպանել էր Արիանան խելագարության նոպայի ժամանակ։
Մասնավորապես, բազմաթիվ ընթերցողներ մեղադրում եմ Դամբլդորին Հարրի Փոթերին և Սևերուս Սնեյփին խոհեմաբար և դաժաբար օգտագերծելու մեջ՝ Վոլնդեմորին հաղթելու համար։
Սալլի Բոուլզ՝ թեթևամիտ սկսնակ արտիստուհի և երգչուհի, ով ելույթներ է ունենում կաբարեում. նա նույնպես Գերմանիայի մայրաքաղաք է եկել Միացյալ Թագավորությունից։
Սրանք պատմում են տարբեր մարդկանց պատմություններ, ովքեր հանդիպել են Իշերվուդի հետ հեղինակի Բեռլինում անցկացրած տարիներին՝ 1930 թվականի վերջից մինչև 1933 թվականի սկիզբը։
Վեպում կարելի է հետևել, թե ինչպես է փոխվում Վեյմարյան Հանրապետության գերմանական ազատ հասարակությունն ու դառնում դաժան նացիստական ակցիաներ կազմակերպող հասարակություն. այդ ակցիաները սկսեցին այն ժամանակ, երբ իշխանության գլուխ բարձրացան ֆաշիստներն ու սկսեցին պայքարել հրեաների և քաղաքական ընդդիմադիրների դեմ։
Այս ստեղծագործությունը թղթին է հանձնվել 1939 թվականին և պատմում է հեղինակի բեռլինյան տարիների մասին՝ Վեյմարյան Հանրապետության օրոք՝ 1930-ական թվականների սկզբից մինչև այն պահը, երբ երկիրն անցավ նացիստների վերահսկողության տակ։
«Մնաս բարով, Բեռլին» ստեղծագործությունը մաս է կազմում «Բեռլինյան պատմություններ» և «Միսթր Նորիսի աշխատանքներն ու դժվարությունները» վիպաշարի, որի մասին հեղինակը՝ Իշերվուդը նույնպես անդրադարձել է այդ տարիների իր կյանքին։
«Մնաս բարով, Բեռլին» ստեղծագործությունը հրապարակվում է 1939 թվականին և մանրամասնությամբ նկարագրել է գերմանաբնակ այն հասարակության շերտին, ով տուժել է Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցությունից։
Չնայած առաջին հրատարակությունը լույս է տեսել 1855 թվականին, Ուիթմենը շարունակել է գրել ժողովածուն իր ամբողջ կյանքի ընթացքում և մինչև իր մահը հասցել է լույս ընծայել մի քանի հրատարակություններ։
Ուիթմենն Էմերսոնի օրինակով, ով, ի դեպ, բավականին ազդեցություն է ունեցել նրա ստեղծագործությունների վրա, դուրս գալով ռոմանտիզմից, չի նվազեցնում նաև բանականության ու հոգու նշանակությունը, այլ, ընդհակառակը, բարձրացնում է մարդկային գիտակցությունն ու ձևը և երկուսն էլ բանաստեղծական գովերգմանն արժանի է համարում։
Ավելի ուժ հրատարակություններն ընդգրկում են նաև սպանված նախագահ Աբրահամ Լինկոլնին նվիրված մահերգը՝ «Երբ տան դիմաց, բակում այս գարնանը յասաման էր ծաղկում» վերնագրով։
«Խոտի տերևներ» ժողովածուն հիմնված է Ռալֆ Ուոլդո Էմերսոնի «Պոետը» էսսեյի վրա, որը հրատարակվել է 1844 թվականին ու որն արտահայտում է ԱՄՆ-ի պահանջմունքներն իր յուրահատուկ պոետի մեջ, ով պետք է գրեր այդ նոր երկրի արժանիքների ու արատների մասին։
Առաջին հրատարակությունը լույս ընծայվեց 1855 թվականի հուլիսի 4-ին Բրուքլինում, երկու շոտլանդացիներ Ջեյմս և Էնդրյու Ռոմերի տպագրատանը, ում Ուիթմենը գիտեր դեռ 1840-ականներից։
Տպագրատունը գտնվում էր Ֆուլտոն-սթրիթի և Կրէնբերրի սթրիթի անկյունում, այսօրվա բազմաբնակարանային շենքերի տեղում, որոնք կոչվել են Ուիթմենի անունով։
Գրքում հեղինակի անունը չի նշվել, այլ զետեղվել է Սեմուել Հոլլիերի՝ Ուիթմենին աշխատանքային հագուստով ու գրավիչ գլխարկով, ձեռքերը գոտկատեղին պատկերող գրավյուրան։
Առաջին հրատարակության բանաստեղծություններից էին «Երբ իմ մասին», «Երգ տարբեր մասնագիտությունների մասին», «Մտքեր ժամանակի մասին», «Քնածները», «Դեմքեր» «Բոսթոնյան բալլադ», «Կար մի երեխա, որ աճում էր օրեցօր». այս բանաստեղծությունները հետագա հրատարակություններում վերնագրեր ստացան։
Ուիթմենին ուղղված նամակում Էմերսոնը գրել է. «Ես համարում եմ, որ սա բանականության ու իմաստնության ամենայուրահատուկ օրինակն է, որտեղ Ամերիկան իր ներդրումն է ունեցել. Ես երջանիկ եմ սա կարդալու համար, քանի որ մեծ ուժն է մեզ երջանիկ դարձնում.»:
1860-ին հրատարակված ժողովածուի մեջ Ուիթմենն ավելացրել է «Հավերժ օրորվող օրորոցը» և «Երբ կյանքն ինձ սպանեց օվկիանոսի տեղատվությամբ» կարևոր բանաստեղծությունները։
Ամերիկյան մշակույթի շեշտադրումն օգնեց Ուիթմենին, ով ցանկանում էր ստեղծել ամերիկյան էպիկ բանաստեղծություն, որը համեմատելի կլիներ Հոմերոսի ստեղծագործությունների հետ։
Ուիթմենը խմբագրել է, ուղղել ու վերահրատարակել «Խոտի տերևներ»-ն իր ամբողջ կյանքի ընթացքում, և տարիների ընթացքում նրա ուշադրության օբյեկտներն ու գաղափարները նույնը չեն մնացել։
Մի քննադատ «Խոտի տերևներ»-ի մեջ առանձնացրել է երեք հիմնական «թեմատիկ հոսանքներ». առաջին շրջանում, 1855-1859 թվականներին, նրա ամենակարևոր ստեղծագործությունը «Երգ իմ մասին» բանաստեղծությունն է, որն ազատության հանդեպ սիրո օրինակ է։
Տարբեր տարիների հրատարակություններն ունեցել են տարբեր չափ, ամեն անգամ ժողովածուն ընդլայնվել է, և արդյունքում կենդանության օրոք վերջին հրատարակված տարբերակն ընդգրկել է ավելի քան 400 բանաստեղծություն։
Նաև քննարկումները հաճախ հիմնականում վերաբերում են հիմնական հրատարակություններին, որոնք առաջիններն են եղել , և հակառակը, ավելի ուշ տարիներին հրատարակվածները, որոնք ներառում են «Երբ բակում տան առաջ յասամանը ծաղկեց այս գարնանը» նշանակալի բանաստեղծությունը։
Համայնքի տարածքը կազմում է 8,58 կմ², բնակչությունը' 8647 մարդ , իսկ վերջին տարիների տվյալներով բնակչության թվաքանակի անկման միտում է դիտվում. 7622 մարդ , բնակչության խտությունը' 888,0 մարդ/կմ²։
2013 թվականին մասնավոր արարողությունների ընթացքում Բանդոլի առողջապահության պետ -ը իր սրահում գրանցել է անգլիական ռեգբիի աստղ Ջոննի Ուիլկինսոնի և իր ընկերուհի' Շելլի Ջենկինսի ամուսնությունը։
Համայանքը գտնվում է Արանյան հովիտում, Միջերկրական ծովի մոտակայքում, ունի ուղիղ 45 կմ դեպի արևելք հեռավորություն Մարսելից և 15 կմ դեպի արևմուտք Տուլոն քաղաքից։
Բանդոլում տարբեր ժամանակներում հանգստացել են շատ հայտնիներ, իսկ Լուի Ժան Լյումիերը և Ալֆրեդ Կաստլերը հենց այստեղ են անցկացրել իրենց կյանքի վերջին օրերը։
Նույն թվականին ԱՄՆ-ում համերգներով հանդես է եկել ամերիկյան «Կիտկա» կանանց վոկալ անսամբլի հետ, որտեղ ներկայացրել է «Կոմիտաս» և հայկական ժողովրդական երգերը, որոնք կատարել է նաև Սան Ֆրանցիսկոյի միջազգային երաժշտության փառատոնի ժամանակ։
1982 թվականին ավարտել է Երևանի Առնո Բաբաջանյանի անվան երաժշտական ուսումնարանի վոկալի բաժինը, 1995 թվականին՝ Երևանի Խաչատուր Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանի ֆիզմաթ ֆակուլտետը։
1995 թվականին հիմնադրել է «Շողակն» ֆոլկ-անսամբլը, որի հետ բազմաթիվ ելույթներով հանդես է եկել Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Էստոնիայում, Ռուսաստանում, Արաբական Միացյալ Էմիրություններում, Կանադայում, ԱՄՆ-ում և այլուր։
Ապացուցել է երկքվանտային լուսաքիմիական ռեակցիաների գոյությունը, որի քիմիական գործողությունն իրականացվում է լույսի երկու քվանտների հաջորդական կլանմամբ, ընդ որում՝ երկրորդ քվանտը կլանվում է տրիպլետ վիճակում գտնվող գրգռված մոլեկուլի կողմից։
Աշխատանքները վերաբերում են ազատ ռադիկալային մեխանիզմով ընթացող պոլիմերման ռեակցիաների կինետիկայի, լուսաքիմիայի, ճառագայթային քիմիայի, վերախմբավորման լյումինեսցենտման հարցերին, տոպոքիմիական ռեակցիաների տեսությանը։
1988 թվականին Լարսը տեղափոխվել է «Վոլերենգա», որտեղ շատ կարճ ժամանակահատվածում կարողանում է ձեռք բերել թիմի հիմնական կազմի ֆուտբոլիստի «պաշտոնը»։
Անտառապահները հանդես էին գալիս Չեմպիոնշիպում և Լարսը օգնում է նրանց այդ մրցաշրջանում զբաղեցնել մրցաշարային աղյուսակի երկրորդ հորիզոնականը և վաստակել բարձրագույն դիվիզիոնի ուղեգիր։
Տարեց իռլանդացին՝ բժիշկներից իմանալով, որ իրեն հաշված օրեր են մնացել ապրելու, ուղևորվում է հրաժեշտ տալու Մեծ Բրիտանիայի տարբեր քաղաքներում ապրող իր հարազատներին և առանց նախազգուշացման այցելում է թոռանը։
Տեսածից ցնցված՝ ծերունին պատմում է թոռանը, որ իր կյանքի ամենավառ և տպավորիչ հուշն իր կարճատև ընկերությունն էր շրջիկ կրկեսից 12-ամյա մի տղայի հետ։
Դրա մի մասի հիմքում ընկած են Բրեդբերիի՝ Իռլանդիայում եղած ժամանակ՝ «Մոբի Դիկ» ֆիլմի սցենարի և նկարահանումների ընթացքում ստացած տպավորությունները։
2010 թվականին պիեսը բեմադրվել է Լոս Անջելեսում՝ գրողի 90-ամյա հոբելյանի նվիրված միջոցառմանը՝ դերասաններ Ջեյմս Կրոմվելի և Դևեր Շեյմուսի մասնակցությամբ։
Քննադատ Ռալֆ Սպերին « » ամսագրում մեկնաբանելով Բրեդբերիի «Կեսգիշերից մի փոքր անց» ժողովածուն՝ նշել է, որ «Իմաստության գաղտնիքը» պատմվածքը երբևէ իրեն հանդիպած ամենազգացմունքային, տպավորիչ ստեղծագործությունն է նույնասեռականության մասին։
1909 թվականի ապրիլին վերադառնալով Ռուսաստան՝ մտերմանում է Աննա Տուրգենևայի հետ («Ասյա», 1890-1966 թվականներ, ռուս մեծ գրող Իվան Տուրգենևի զարմուհին)։
1921 թվականին, երբ Բելին, հինգ տարի Ռուսաստանում գտնվելուց հետո, վերադառնում է նրա մոտ՝ Գերմանիա, Աննա Ալեքսեևնան առաջարկում է վերջնականապես բաժանվել։
Նրա «Հիշողություններ Անդրեյ Բելիի մասին», «Հիշողություններ Ռոդոլֆ Շտայների և առաջին Գյոթեանումի շինարարության մասին» հուշագրությունները հետաքրքիր փաստեր են պարունակում անտրոպոսոֆիայի, Ռոդոլֆ Շտայների և Արծաթե դարի տաղանդավոր շատ մարդկանց մասին։
Այն տարիներին, երբ սիմվոլիստները ամենամեծ հաջողությունն էին վայելում, Բելին միևնույն ժամանակաշրջանում «սիրային եռանկյունու» մեջ էր գտնվում միանգամից երկու եղբայրացուների՝Վալերի Բրյուսովի և Ալեքսանդր Բլոկի հետ։
Բայց երբ Մենդելեևան հայտնեց Բելիին, որ մնում է ամուսնու հետ, իսկ նրան ցանկանում է ընդմիշտ ջնջել իր կյանքից, Բելին թևակոխեց խոր ճգնաժամի ժամանակաշրջան, որը քիչ էր մնում ավարտվեր ինքնասպանությամբ։
1914 թվականին, երբ պատերազմ բռնկվեց, Շտայները իր աշակերտների, այդ թվում և Անդրեյ Բելիի հետ գտնվում էր շվեյցարական Դորնախում, որտեղ սկսվել էր Գյոթեանումի շինարարությունը։
Առաջին համաշխարհային պատերազմից առաջ Ա. Բելին այց է կատարում Ֆրիդրիխ Նիցշեի շիրիմին՝ Ռյոկեն գյուղում, որը գտնվում էր Լայպցիգի մերձակայքում, այցելում է նաև Ռյուգեն կղզի և Արկոնա հրվարդան։
1904 թվականի աշնանը ընդունվեց Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետը՝ ղեկավար ընտրելով Բ. Ա. Ֆոխտին, սակայն 1905 թվականին դադարեց հաճախել պարապմունքներին, իսկ 1906 թվականին խնդրագիր ներկայացրեց հեռացման համար և սկսեց զբաղվել բացառապես գրական գործունեությամբ։
1891-1899 թվականներին Բորիս Բուգաևը սովորում է Լ. Ի. Պոլիվանովի անունը կրող հանրահայտ գիմնազիայում, որտեղ վերջին դասարաններում տարվում է բուդդիզմով, օկուլտիզմով, միաժամանակ ուսումնասիրելով գրականություն։
1895 թվականին ընկերացավ Սերգեյ Սոլովյովի և նրա ծնողների՝ Միխաիլ Սերգեևիչի և Օլգա Միխայլովնայի հետ, այնուհետև Միխաիլ Սերգեևիչի եղբոր՝ փիլիսոփա Վլադիմիր Սոլովյովի հետ։
Ծնվել է մաթեմատիկոս Նիկոլայ Վասիլևիչ Բուգաևի՝ Մոսկվայի համալսարանի ֆիզիկա-մաթեմատիկական ֆակուլտետի դեկանի և նրա կնոջ՝ Ալեքսանդրա Դմիտրևնայի, ծննդյամբ Եգորովայի ընտանիքում։
Մինչև քսանվեց տարեկանը ապրել է Մոսկվայի կենտրոնում՝ Արբաթում, այն բնակարանում, որտեղ անցել են նրա մանկությունը և պատանեկությունը, այժմ գործում է նրա տուն թանգարանը։
Դրան հետևեցին «Հյուսիսային սիմֆոնիա » , « Վերադարձ» , «Ձնամրրիկի գավաթը» ՝ ռիթմիկ, քնարական ինքնատիպ արձակ գործերը՝ բնորոշ միստիկ մոտիվներով և իրակնության գրոտեսկային ընկալմամբ։
Մուտք գործելով սիմվոլիզմի շրջանակը՝ Բելին աշխատակցել է «Արվեստի աշխարհ», «Նոր ուղի», «Կշեռք», «Ոսկե գեղմ», «Լեռնանցք» ամսագրերին։
Արտասահմանից վերադառնալուց հետո լույս է ընծայել «Մոխիր» բանաստեղծությունների ժողովածուն , «Արծաթե աղավնիներ» վեպը «Արարումի ողբերգությունը. Դաստաևսկին և Տոլստոյը» գրական ակնարկը ։
Նրա գրական-քննադատական գործունեության արդյունքները ամփոփվել են հոդվածների հետևյալ ժողովածուներում. «Սիմվոլիզմ» (1910 թվական, այն ընդգրկում է նաև տաղաչափության վերաբերյալ աշխատանքներ)։
Համալսարանում նա զբաղվում էր անողնաշարավոր կենդանիների կենսաբանության հարցերով՝ ուսումնասիրում Դարվինի աշխատությունները, քիմիա, բայց և բաց չի թողնում «Արվեստի աշխարհ»-ի ոչ մի համար։
1916 թվականին Բ. Ն. Բելին հրավիրվեց Ռուսաստան՝ «զինակոչի նկատմամբ նրա վերաբերմունքը ստուգելու համար» և շրջանցիկ ճանապարհով՝ Ֆրանսիայով, Նորվեգիայով և Շվեդիայով ժամանեց Ռուսաստան։
Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո նա Պրոլետարական գրողների ռուսաստանյան ասոցացիայում երիտասարդ պրոլետգրողների համար պարապմունքներ էր վարում պոեզիայի և արձակի տեսության վերաբերյալ։
«Իզվեստիա» թերթում հրապարակվեց Բելիի մահախոսականը՝ Բ. Լ. Պաստեռնակի և Բ. Ա. Պիլնյակի հեղինակությամբ, որտեղ նա, նոր ձևավորվող խորհրդային գրականության մեջ կենտրոնական կամ թեկուզ նշանակալից դեմք չլինելով հանդերձ, երեք անգամ անվանվել է «հանճար»։
Հեղափոխության կենարար տարերքը ընկալվում է որպես այդ ճգնժամից դուրս գալու փրկություն «Հեղափոխություն և մշակույթ» գրական ակնարկում , «Քրիստոսը հարություն առավ» պոեմում , «Աստղ» բանաստեղծությունների ժողովածուում ։
Այն համարվում է արևելյան և կենտրոնական Եվրոպայի արվեստի գործերի լավագույն հավաքածուներից մեկը, որը ներառում է քանդակագործություն, գեղանկարչություն, կահույք, զենք և զրահներ, ոսկյա և արծաթե, փղոսկրե իրեր, ճենապակի, գորգեր և գոբելեններ։
Հիմնական ճարատարապետական ոճը նեովերածննդյանն է, սակայն ներքին բակի ճակատի շքեղ փորագրված պատերով փայտե կոնստրուկցիաների վրա զգացվում է սաքսոնական ազդեցությունը, իսկ փայտե հարուստ փորագրություններով և նրբաճաշակ կտորներով զարդարված ներքին հարդարանքում նկատելի է բարոկկոյի ազդեցությունը։
Պելեշ դղյակ , գտնվում է Ռումինիայի Սինայա քաղաքից ոչ հեռու, գեղատեսիլ Կարպատ վայրում, Տրանսիլվանիան և Վալախիան միացնող միջնադարյան ճանապարհի վրա։
Գլխավոր մուտքի մոտ վեր է խոյանում իտալացի քանդակագործ Ռաֆայելո Ռոմանելիի քանդակած թագավոր Կարոլ 1-ինի արձանը, նրան են պատկանում նաև դղյակը շրջապատող նեովերածծնդյան ոճով կատարված իտալական յոթ հրաշալի սանդղավանդներին տեղակայված կարարայան մարմարից արձանները։
Որպես ռեժիսոր նրա աշխատանքի գագաթնակետը եղավ 1940-1950-ական թվականներին, երբ նրա կողմից ստեղծվել էին ավելի քան 30 ֆիլմեր, մեծ մասամբ՝ կատակերգություններ։
1934 թվականին Հասսեն՝ որպես թատրոնի ռեժիսոր, ներկայացրեց Ալեքսեյ Կոնստանտինովիչ Տոլստոյի «Ֆյոդոր Իվանովիչ արքա» պիեսը, որտեղ գլխավոր դերում խաղաց իր հայրը։
Վերադառնալով կես տարվա Հոլիվուդյան ուղևորությունից՝ 1936 թվականին նա դեր ստացավ Գուստավ Մուլանդերի «Ինտերմեցցո» ֆիլմում, որտեղ կրկին նկարահանվեց հոր հետ։
Դերասան, ռեժիսոր և սցենարիստ Գեստի Էքման ավագի որդին և Գեստի Էքման կրտսերի, Քրիստերա Էքմանի, Ստեֆան Էքմանի ու ռեժիսոր Միքայել Էքմանի հայրը։
2013 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Սուրբ Աթոռի ներկայացուցիչ կարդինալ Անջելո Ամատոն սուրբ պատարագի ժամանակ հայտարարեց Ռիվիի սրբադասման մասին, որը տեղի էր ունենում Մոդենի սպրոտի դպրոցում։
Իր ընկերների հետ՝ սկսնակ դերասաններ Վագներ Մոուրոյի և Վլադիմիր Բրիշտայի հետ նա գնում է Ռեսիֆի՝ 2005 թվականին էկրանավորված Ժուանա Ֆալկաոյի «Մեքենա» ներկայացմանը մասնակցելու։
Պարուհի Նադինը, ով իրեն ներկայացնում է որպես ռուս, իր դիմահարդարման սենյակում հանդիպում է գրաֆ Սերգեյ Պավլովիչին, ով իրեն նույնպես ռուս էր ներկայացնում։
Աշխարհի մյուս մասում՝ Անգլիայում, երիտասարդ տիկին Էնն Բեդինգֆելը դառնում է մետրոյում տեղի ունեցած պատահարի ականտես՝ տեսնելով թե ինչպես մի տղա ընկնում է երկաթգծերի վրա։
Նա անցավ Էրքյուլ Պուարոի՝ իր սեփական Շերլոկ Հոլմսի կողքով, որի և՛ ներկայությունը, և՛ ընկերասրությունը, և՛ անսխալականությունը հաջողություն էր բերել նրա նախորդ գրքերին…»։
«Շագանակագույն կոստյումով մարդը» , Ագաթա Քրիստիի դետեկտիվ վեպը, Մեծ Բրիտանիայում առաջին անգամ հրատարակվել է հրատարակչության կողմից, 1924 թվականի օգոստոսի 22-ին և նույն տարում նաև՝ , -ի կողմից։
835 թվականի աշնանը արաբները իբն Յաղուբի հրամանատարությամբ հաջողության հասան, իսկ սեպտեմբերին Սիցիլիայում արաբական բանակը գլխավորել է աղլաբիների առաջնորդ Զիյադաթ Ալլա 1-ի զարմիկ՝ Աբու-Ագլաբ Իբրահիմը։
Հույս ունենալով, որ խալիֆայության բանակը, տարված լինելով Բաբեկի դեմ պայքարով, լուրջ դիմադրություն չի ցուցաբերի, Թեոֆիլը 100 հազրանոց բանակով ներխուժում է Արաբական խալիֆայության սահմանները։
Բյուզանդացիների նախատեսած առաջին նպատակը Մալաթիան էր, որի զորքը 835 թվականին Բյուզանդիային պարտության մատնեց, սակայն լեռներով անցնելով, կայսրը շարժվեց 56 կմ հարավ-արեւմուտք տեղակայված Զապետրա ամրոցը , որը գտնվում է ժամանակակից թուրքական քաղաք Վիրանշեհիրի մերձակայքում։
Այնուհետև Թեոֆիլը վերադարձավ Մալաթիա, որի բնակիչները նախընտրեցին փրկագին վճարել, վերադարձնելով 2 տարի առաջ գերի վերցրած հույներին և 1000 մարդ պատանդ տալով։
Սպեր գավառակի ենթակայության հետ կապված Սևծովյան Խալդիա դուկատը վերափոխվել է թեմի՝ դա տարածաշրջանում պետք է ավելի մեծ հեղինակություն տար բյուզանդական հրամանատարներին։
Բացի այդ, առանց անհանգստանալու արևելքում հնարավոր հետևանքների մասին, Թեոֆիլը որոշեց ուշադրությունը կենտրոնացնել Սիցիլիայի կրոնական խնդիրների վրա, որոնք կապված էին իր պատկերատյաց քաղաքականության հետ։
Ինչպես տեղեկացնում են արաբական աղբյուրները, երբ ավերված Զապետրայի փախստականների ամբոխը հասել է Սիցիլիա՝ խալիֆի նստավայր, Ալ-Մութասիմը հեծավ ձին և ուզում էր իսկույն գնալ արշավանքի։
Սակայն դա անհնար էր, քանի դեռ Բաբեկը շարունակում էր դիմադրություն ցուցաբերել, այդ իսկ պատճառով Զապետրայի բնակչությանը օգնության ուղարկեց զորքերի մի մասը, Ուջայֆ իբն Աբբասի և Մուհամեդի գլխավորությամբ։
Ցանկանալով հարձակվել մի քանի ուղղություններով, խալիֆը բաժանեց իր զորքը երկու մասի, փոքր մասը (30 հազար մարդ, այդ թվում 10 հազար թուրք և արաբական Հայաստանի ողջ զորքը) Աֆշինի հրամանատարությամբ ուղարկելով Սերուջու քաղաք։
Արաբական բանակի երկրորդ մասը, որը գլխավորում էր խալիֆը և Աշնասը, ինչպես ենթադրում էին բյուզանդացիները Կիլիկյան դարպասներով ուղևորվեցին Անկիրա, որի գրավումից հետո նրանք պետք է շարժվեին դեպի Ամորիում։
Այդ ժամանակ արաբներին հայտնի դարձավ, որ բյուզանդական զորքը գտնվում է սահմանային գետ Լյամսի մյուս ափին, որտեղ միշտ փոխանակում էին գերիներին և պատրաստվում հանկարծակի հարձակվել։
Այդ հրամանը կատարվում է, որի արդյունքում արաբներին հայտնի դարձավ բյուզանդական զորքի ճշգրիտ վայրը, և Կուրրա ամրոցի զորավարի ծրագիրը՝ որոգայթ լարել լեռներում։
Ինչպես նաև հայտնի դարձավ, որ Թեոֆիլը տեղեկություն է ստացել, որ Արմենիակոն բանակաթեմի կողմից շարժվում է Աֆշինի բանակը, որից հետո մեկ ջոկատով գնաց նրանց ընդառաջ։
Հուլիսի 22-ին Անզեն ժայռի մոտ, Տոկատայից արևմուտք, տեղի ունեցավ ճակատամարտ, որի ժամանակ Բյուզանդիայի կողմից կայսր Թեոֆիլից բացի հրամանատարը պարսիկ Թեոֆոբը և հայազգի Մանուելն էին։
Նրանց որոնումներին ուղարկել են Մալիք իբն Քեյդարին 500 ռազմիկներով, իսկ ինքը՝ Աշնասը շարժվեց դեպի Անկիրա, որը այդ ժամանակ հանդիսանում էր լավ պաշտպանված ամրոց։
838 թվականի օգոստոսին կամ սեպտեմբերին՝ կարճատև պաշարումից հետո, բյուզանդական Ամորիում քաղաքը գրավվել և ոչնչացվել է Աբբասական խալիֆայության բանակի կողմից, խալիֆ Ալ-Մութասիմի գլխավորությամբ։