polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
1909 թվականի հուլիս-սեպտեմբեր ամիսներին նոր վարչապետը պաշտոնական այցեր է կատարում Ավստրո-Հունգարական կայսրություն և Գերմանիա, որպեսզի բանակցություններ վարեր այդ երկրների իշխանությունների հետ,ԲալկաններումՎառնա-Ռուսե սահմանում գործող Ստատուս-քվոյի խախտման դեպքում, բուլղարական տարածքների հետ Ռումինական հողերի կոմեպնսացման նախագծի մասին։
Այցերը Ռումինացաիներին հաջող արդյունքներ չեն բերում․ գերմանական իշխանությունները նախագիծը համարեցին «ոչ ակտուալ» իսկ Վիեդննայում Բրետիանուին առաջարկեցին «զբաղեցնել պասիվ և սպասողական դիրք»։
Ընդհանուր առմամբ, նախապատերազմյան շրջանում Բրետիանուի ներքաղաքական համակրությունները համընկնում էին Եռյակ դաշինքի երկրների ղեկավարությունների հետ, չնայած հորից ժառանգած իրա ֆրանկոֆիլ դիրքի։
Իր պաշտոնավարման ընթացքում Ռումինիան մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, Փարիզի խաղաղության վեհաժողովին, Ռումինիային են միացել Տրանսիլվանիան և Բուկովինան և տեղի են ունեցել այլ կարևոր իրադարձություններ։
Ներքին քաղաքականության մեջ իր գլխավոր առաջադրանքը Բրետիանուն համարում էր Ռումինայի սահմանների մաքսիմալ ընդլայնումը, ի հաշիվ ռումինակական պատմական տարածաշրջանների։
Դրանում անձամն համզվեց Ռումինաիյում Ռուսաստանի դեսպան Ս․ Ա․ Պոկլևսկին, ով բանակցել էր ընդդիմադիր կուսակցությունների գործիչների հետ, որպես ստանար վերջինների աջակցությունը Բրետիանուի հետ երկխոսության համար։
Իոնել Բրետիանու կամ Իոն Ի. Կ. Բրետիանու (ռում.՝ . . , 1864, օգոստոսի 20, Ֆլորիկայի կալվածք, Շտեֆնեշտի, Արդժեշ, Վալախիի և Մոլդովիայի միացյալ թագավորություն - 1927, նոյեմբերի 24, Բուխարեստ, Ռումինիա ), ռումինացի պետական և քաղաքական գործիչ, Ռումինիայի ազգային-լիբերալիստական կուսակցության առաջնորդ, Բրետիանուների ընտանիքի ներկայացուցիչ, որի անդամները զբաղեցնում էին պետական կարևոր, այդ թվում նաև նախարարական պաշտոններ Ռումինիայի թագավորությունում։
Իոն Բրետիանու կրտսերը, ավելի հայտնի որպես Իոնել, ծնվել է 1864 թվականի օգոստոսի 20-ին Շտեֆենշատից ոչ հեռու Ֆլորիկայի կալվածքում, ռումինական անվանի քաղաքական գործիչ Իոնա Բրետիանուի ընտանիքում, ով երկու անգամ զբաղեցրել է Ռումինիայի վարչապետի պաշտոնը։
Իր ծննդյան ժամանակ Իոնելը և իր կինն ունեին արդեն երկու աղջիկ, իսկ իր ծնունդից հետո ընտանիքում ծնվեց ևս երկու աղջիկ և երկու տղա՝ Դինն ու Վինիտիլեն։
1907 թվականի հունվարի 15-ին ազգային լիբերալների կուսակցական հավաքի ժամանակ Բրետիանուն պահանջեց իր կարծիով «թույլ» և հետևաբար «վտանգավոր» կառավարության փոփոխությունը։
Սև կատակերգություն « » ֆիլմի համար Ռասսելը ստացավ հանդիսատեսի համակրանքի մրցանակ Սանդենս փառատոնում և Անկախ ոգու մրցանակ որպես լավագույն դեբյուտային սցենար։
պրոֆեսիոնալ քննադատները հնարավոր 100 տոկոսից ֆիլմի ռեյտինգը բարձրացրեցին մինչև 86 , - -ի կինոգետ Ռոջեր Էբերտը նշեց «Ֆիլմի մյուս առավելությունների մեջ կա մեկը, որի պատճառով մենք չենք կարող գուշակել հաջորդ քայլը։
2010 թվականի «Մարտիկ » ֆիլմի նկարահանումները սկսել էր ռեժիսոր Դարրեն Արանովսկին , բայց որոշ ժամանակ անց հրաժարվել էր պրոեկտից հանուն «Սև կարապ» ֆիլմի աշխատանքների։
Սկզբում գլխավոր դերի դերակատար Մարկ Ուոլբերգը դեմ էր Ռասսելի ռեժիսորական մասնակցությանը , հիշելով «Երեք արքաներ» ֆիլմի ընթացքում ծագած դժվարությունները ։
Նկարը նոմինացվել էր 85 կինոմրցանակով տարբեր կատեգորիաներում և ստացավ նրանցից 39 -ը ներառելով 2 «Օսկար» լավագույն կնոջ և տղամարդու 2-րդ պլանի դերի համար։
«Օսկար»-ի նոմինանտ է «Լավագույն ռեժիսորական աշխատանք» կատեգորիայում «Մարտիկ», «Իմ ընկերը խենթ է» և «Խաբեություն ամերիկյան ձևով» ֆիլմերի համար,իսկ վերջին երկու կինոնկարի համար հանդես է եկել նաև որպես սցենարի հեղինակ։
Բազմիցս դարձել է «Ոսկե Գլոբուս» -ի նոմինանտ, ռեժիսուրայի ու սցենարի համար «Մարտիկը», «Իմ ընկերը խենթ է» և «Խաբեություն ամերիկյան ձևով» ֆիլմերով։
Վերադառնալով տուն Լավրեցկին այցելում է իր իր մորաքրոջ աղջկան՝ Մարիա Դմիտրիևնա Կալիտինային, որն ապրում էր իր երկու դուստրերի՝ Լիզայի և Լենոչկայի հետ։
Պյոտր Անդրեևիչ (Ֆյոդորի պապը, հասարակ վարպետ, Ֆյոդորի պապը կոշտ, հանդուգն մարդ էր, նախատատը՝ վրիժառու գնչուհի էր, ոչնչում չէր զիջում ամուսնուն)
Վեց տարեկան հասակից Ելենա Զախարովան պարել է Լենինյան կոմերիտմիության ավտոմոբիլային գործարանի մշակույթի տանը կից «Բուրատինո» էստրադային-խորեոգրաֆիկ անսամբլում։
2010 թվականի սեպտեմբերին մամուլում տարածվել են լուրեր այն մասին, որ Ելենա Զախարովան ամուսնացել է. նրա ընտրյալը եղել է ընկերության գլխավոր տնօրեն Սերգեյ Մամոնտովը։
Ռուս գիտնական Ե. Պչելինան, 1924 թվականին գիտական հետազոտություններ կատարելու նպատակով այցելելով նորաստեղծ գավառ, հայտարարել էր, որ մինչև միջին դարեր և ավելի ուշ այնտեղ բնակվել է հայ բնակչություն։
Շրջանից հայ ազգաբնակչության հեռացման մասին կարելի էր հանդիպել այնտեղ բնակություն հաստատած քրդերի ժողովրդական հեքիաթներում և ժամանակագրություններում, որտեղ ասվում էր քրդերի եկվոր լինելու մասին։
1923 թվականի հուլիսի 7-ին Արցախի պատմական տարածքի մի հատվածի վրա ստեղծվեց Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզը , որին զուգահեռ՝ հուլիսի 16-ին արհեստականորեն կազմավորվեց Կարմիր Քուրդիստանը։
Պարսկաստանի Սեֆյանների դինաստիան ներկայացնող շահերը, հիմնական հայկական տարածքներից անջատելու եղանակով ցանկանալով թուլացնել Խամսայի հայկական հինգ մելիքություններից կազմված դաշինքը, քրդական մի շարք ցեղերի տեղափոխում և բնակեցնում են Խամսայի մելիքների հիմնական տարածքի ու Զանգեզուրի միջև (ներկայիս Արցախի Հանրապետության Քարվաճառի շրջան և Քաշաթաղի շրջանի հյուսիսային հատված)։
1897 թվականին Բերենսը սկսում է համագործակցել Հերման Օբթրիսթի, Ավգուստ Էնֆելի, Բրունո Պաուլի, Ռիխպարդ Ռիմարշմիտդի և Բերնարդ Պանկոկի հետ։
Հետազոտոների մեծ մասը հակված է այն տեսակետին, որ Սլավան ծագում է նախաքրիստոնեական ժամանակներում առասպելական նախահորը կամ ընտանիքին նվիրված պաշտամունքից, որը հետագայում նպաստել է ազգային ինքնության գիտակցությունը պահպանելուն։
13-րդ դարում սերբերի առաջին արքեպիսկոպոս' իմաստուն Սավվա Սերբացին քրիստոնեացրել է այդ ավանդույթը' «Սերբիայի ժողովրդական կրոնի իր հասկացողության և նրբանկատ մոտեցման» շնորհիվ նա «կարծես թե գտել է փոխզիջումային տարբերակ, որը բավարարել է, ինչպես իր ժողովրդի ավանդույթներն ու պահանջները, այնպես էլ բյուզանդական աստվածաբանության» պահանջները։
Ինչպես նաեւ հեթանոսական ծիսակարգի բազմաթիվ կրոնական տարրեր և արարողություններ կրճատվեցին' դառնալով ընտանիքի և ընկերների հետ հանդիպման ամենամյա սոցիալական միջոցառում։
Իր արշավանքների և նվաճումների ժամանակաշրջանում Օսմանյան Կայսրությունը, որը Բալկանները ճեղքելով Եվրոպա էր մտել, պաշարել և օկուպացրել էր այն ժամանակվա Հարավսլավիայի թագավորության տարածքները։
Հետևելով իր սկզբունքին' կամովին հանձնվեք (բայց ընդունեք մեր հավատքը, պատմությունը, մշակույթը և ենթարկվեք մեզ) կամ մահացեք, թուրքերը նման մի բան առաջարկեցին նաև հարավսլավացիներին։
Առաջարկը բոսնիացիները ընդունեցին, խորվաթները մասամբ, իսկ սերբերը ՝ ոչ և այդ որոշման կապակցությամբ ուղղափառ սերբերն ու խորվաթներն այլեւս չէին կարող բացեիբաց նշել իրենց կրոնական տոները։
Այդ ժամանակ նրանք նման միջոց հորինեցին սրբերին փառաբանելու համար . քանի որ չի կարելի մեկ օր հավաքվել է ողջ գյուղով/քաղաքով/երկրով, ապա յուրաքանչյուր ընտանիք իր համար ընտրում է 1 սուրբ և այդ սրբի ծննդյան օրը - փառաբանում է նրան, հրավիրելով մտերիմներին և հարազատներին։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, երբ Բուլղարիան, Սերբիան և Հունաստանը սկսեցին իրար դեմ պատերազմել և երբ Բուլղարիան ներխուժեց հարավային Սերբիա, բուլղարացիները սերբերին թշնամիներ էին համարում և ովքեր տոնում էին Սլավան գնդակահարում էին ։
Օրինակ, երբ Բուլղարիայի հրամանատար Պրոտոգերովին հանձնարարվել էր, որ Կումանովոյից արեւելք ավելի վաղ հարձակման և հաղթանակի համար սերբ բնակիչներից հաշվեհարդար տեսնել, իսկ բնակչությունը նախքան միջոցառումներ ձեռնարկելը իրենց հայտարարել էին բուլղարացիներ , նրա օգնականների մոտ գաղափար էր ծագել' ժողովրդին հարցնել, թե ով է նշվում սլավան։
Եթե տոնը ծոմապահության ընթացքում է, ապա ուտեստները կենդանական ծագում ունեցող մթերքներ չեն պարունակում' համապատասխանելով ծոմի կանոններին , իսկ եթե ծոմապահության ընթացքում չէ, ապա տոնական ընթրիքը կարող է բաղկացած լինել թռչնամսից, ձկնեղենից և կենդանական մսից պատրաստված բազմաթիվ ուտեստներից և ձվով ու կաթնամթերքներով պատրաստված քաղցրավենիքներից ։
Մասնավորապես, 20-րդ դարի երկրորդ կեսին արդեն իսկ սովորական էր դարձել, որ ավանդական հայրիշխանական ընտանիքները մեծ հեռավորությունների վրա էին բնակվում, այնպես որ, Սլավան գերդաստանով նշելն ավելի բարդ էր։
Սլավա կամ Փառք , հարավ-սլավոնական սերբական ուղղափառ եկեղեցական ժողովրդական սովորույթ դարձած տոն, հովանավոր սրբի ծննդյան օրվան նվիրված տոնակատարություն, սրբի փառաբանման օր։
Սակայն Սլավան նշվում է նաև Չեռնոգորիայում, Մակեդոնիայում, Բոսնիայում, Հերցեգովինայում, ինչպես նաև Խորվաթիայի որոշ շրջաններում, որոնք սահմանակից են Բոսնիա և Հերցեգովինայի հետ։
Քահանան եկեղեցական փոքրիկ ծառայություն է կատարում, որով հարգանքի տուրք է մատուցում հովանավոր սրբին, օրհնում է կալաչը և կոլիվոն, ինչպես նաև վառում է սլավայի մոմը։
Կարեւոր է հաշվի առնել, որ յուրաքանչյուր նման տոնին անպայման պետք է ներկա լիներ Օսմանյան Կայսրության ներկայացուցիչ, որպեսզի անձամբ հետևեր, որ կրոնական տոներ չտոնվեին։
Քանի որ խաչակնքվելն արգելված էր, բայց պետք էր, ապա մարդիկ հորինեցին այսպիսի սխեմա. կենացից հետո բաժակներն իրար զարկելը պետք է որոշակի ձեւով կատարվեր. սկզբում միայն ուղիղ, ապա կտրուկ ձախ, որից հետո' աջ։
Այն կոչվում է ՝ զապիս, իսկ ամբողջ տոնակատարությունը' զավետինա և իմաստն այն է, որ ծառի տակ ընդհանուր աղոթքից հետո կատարվում է խաչի երթ դաշտերով եւ մարգագետիններով։
Այժմ Սլավան հայտնի սերբական տոն է և այսօր Սլավան այս կամ այն չափով տոնում են նաև ոչ քրիստոնյաները կամ նույնիսկ աթեիստները, որպես ժառանգաբար փոխանցվող ընտանեկան տոն։
Այդ օրը յուրաքանչյուր ընտանիք պետք է կատարի երկու կարևոր պարտականություն. աղոթել Աստծուն կենդանի և մեռած ազգականների համար և ընդունել եւ հյուրասիրել հյուրերին, ովքեր այդ օրը չեն նշում իրենց Սլավան։
Սերբական մշակույթը առավել համակարգված և կանոնավոր բնութագիրը ձեռք բերեց 12-րդ դարի վերջում-13-րդ դարի սկզբին կենտրոնական կառավարմամբ ամուր սերբիական պետության ստեղծմամբ և Նեմանիչների դինաստիայի՝ երկրի ղեկին հայտնվելով։
Գլագոլիցայի ավանդությունը սերբական տարածքներում կիրառելի է դարձել ի շնորհիվ Խորվաթիայից դեպի Սերբիա տարածում գտած Խորվաթիայի գլագոլյան լեզվի, որտեղ հանգրվանել էին Կյուրեղի և Մեթոդիոսի որոշ հետևորդներ։
Սերբական գրի կիրառական առանձնահատկությունները 9-ից 12-րդ դարերում եղել է այն, որ գլագոլիցան, կիրիլիցան և լատիներենը օգտագործվել են ոչ թե որևէ համապարփակ բնակության և հստակ սահմանազատված վայրում, այլ իրար զուգահեռաբար գրեթե բոլոր շրջաններում։
Սերբիական հնագույն ձեռագրերից է հանդիսանում «Միրոսլավի ավետարանը», որը ստեղծվել է 1185 թվականին խումյան կնյազ Միրոսլավի պատվերով և արտացոլում է խումյան գրային դպրոցի առանձնահատկությունները։
Ավելի ուշ սերբական ժողովրդական լեզվով 1189 թվականին ստեղծված «Բանա Կուլինի աշխատությունն» է, որը ստեղծվել է բոսնիական առաջնորդի պատվերով, ով խաղաղության պայմանագիր է կնքել Դուբրովնիկի հետ։
Ամենահին ձեռագիրը համարվում է 9-ից 11-րդ դարերում ստեղծված Կոլցովի հավաքածուն, որն ամենայն հավանականությամբ կազմվել է բուլղարա-սերբիական մշակութային ազդեցության գոտում։
Մեկ այլ հնագույն ձեռագիր է համարվում գլագոլիցայով գրված «Մարինյան Ավետարանը», որի ստեղծման վայրը վիճելի է․ այն կա՛մ գրվել է պատմական Մակեդոնիայում կա՛մ Սերբիայի հարավ-արևելքում։
ուսկոկյան, որը պատմում է վենետիկյան և ավստրիական սահմաններին մոտ գտնվող բնակավայրերի սերբերի մասին, ովքեր իրականացրել են հարձակումներ թուրքերի վրա 17-19-րդ դարերում։
Սերբիական բնօրինակ գրական աշխատություններից են համարվում 10-12-րդ դարերում գրված «Սերբիական կնյազների ժամանակագրությունը» և 10-12-րդ դարերում գրված «Դուկլինա քահանայի տարեգիրքը»։
Գերմանական զորքերը, օգտագործելով տեղանքի առանձնահատկությունները, չէին զբաղեցրել ամբողջական ռազմաճակատը, այլ ըստ կորպուսների, տեղակայվել էին առանձին պաշտպանական շրջաններում, որտեղից վերաքհսկում էին հիմնական ուղղությունները։
Գերմանական հրամանատարությունը, ընդհանուր առմամբ, Արևելյան ռազմաճակատում տեղակայել էր 15 հետևակային և 1 հեծելազորային դիվիզիաներ, 1044 հրացանակիր, այդ թվում՝ 156 խոշոր տրամաչափի՝ ընդհանուր առմամբ՝ 2000 մարդ գեներալ-գնդապետ Պրիտվից ունդ Գրաֆոնի հրամանատարությամբ։
Գերմանական բանակի հիմնական առաջադրանքը Արևելյան Պրուսիայի պաշտպանությունն ու ավստրո-հունգարական զորքերին օգնություն ցույց տալն էր, որոնք, ըստ գերմանական հրամանատարության, Ռուսաստանի դեմ պայքարում պետք է ունենային առաջնային դեր։
Սկզբում Գերմանիան, իրականացնելով Շլիֆենի նախագիծը, հիմնական ուժերը տեղակայել էր Արևմտյան ճակատում, Արևմուտքում Ռուսական կայսրության դեմ կենտրոնացնելով ընդամենը մեկ բանակ՝ 8-րդ բանակը։
Ի. Գորովիցի և Դ. Պշեպյուրկայի պարտիայի դիրքերը գնահատվում էր հավասար, իսկ Կ. Մակարչիկը ուներ առավելություն չորրորդ տախտակի խաղացող Ս. Գերմանի նկատմամբ։
Չեխոսլովակիայի թիմը, որպեսզի զբաղեցներ մրցանակային տեղ, պետք է հաղթեր փորձառու Ավստրիայի թիմին, պարտության դեպքում նա կարող էր հայտնվել ութերորդ տեղում։
Առաջին անգամ Չեխոսլովակիայի մայրաքաղաքում հնչեց Վ. Պետրով , ամերիակցի Ի. Գորովիցա և Ա. Դեյկա, լիտվական շախմատիստ՝ Վ. Միկենաս անունները։
Նրա հետ սահմանակցում են Մաեբասի, Անակա, Ֆուձիոկա, Սիբուկավա, Տոմիոկա քաղաքները, Տամամուրա, Հիգասիագացումա, Նագանոհարա, Կանրա, Կամիսատո, Կարուիձավա ավանները և Սինտո գյուղը։
Երբ 1965 թվականին վերաձևավորվեց 1-ին հեծելազորային դիվիզիան, փոխգնդապետ Մուրը գլխավորեց դրա կազմում գտնվող գումարտակը (3-րդ դիվիզիայի բրիգիդայի կազմի մեջ գտնվող 7-րդ հեծելազորային գնդի 1-ին վաշտ)։
1965 թվականի նոյեմբերի 14-16-ը նա - վայրէջքի գոտում պաշտպանական մարտ էր վարում հյուսիսվիետնամական բանակի գերազանցող ուժերի դեմ և լիակատար ոչնչացման եզրին էր, որը սակայն տեղի չունեցավ։
1992 թվականին Մուրը լրագող Ջոզեֆ Հելոուեի հետ գրել է «Մենք զինվորներ էինք․․․ և երիտասարդ» գիրքը, որը նվիրել է Յա Դրանգ հովտում տեղի ունեցած մարտին։
Չնայած գրել է տասներկու բեստսելեր, ինչպիսիք են՝ «Ամոթի օր» , «Անհավանական հաղթանակներ» , «Ժամանակն է կանգնել» , «Լավ տարի» , «Միայնակ ջրառվույտ» , բայց ամենահայտնի բեստսելերը 1955 թվականին ստեղծված «Վերջին գիշերն» է, որը պատմում է «Տիտանիկի» կործանման մասին։
Շուտով Ջ. Ուոլտերի գովազդային գործակալությունում աշխատելով քոփիռայթեր, Լորդը հրապարակում է Ֆիրմանտլի օրագիրը, որը պատմում էր բրիտանացի պաշտոնյա Արտուր Ֆլեմանտլեի ԱՄՆ-ի հարավ կատարած ուղևորության մասին՝ 1863 թվականին երեք ամիսների ընթացքում։
5 տարի անց Գին և Մադլենը, ինչպես նաև նրանց որդին՝ Ֆրանսուան, պատրաստվում են դիմավորել Սուրբ ծնունդը իրենց բնակարանում, որը զբաղեցնում էր կայանի մի մասը։
Երիտասարդ և հաջողակ ոսկերիչ Ռոլան Կասարը, հանդիպելով Ժենևևային մոր հետ ընդհանուր ծանոթ մոտ, սիրահարվում է նրան առաջին հայացքից և առաջարկում օգնել՝ գնելով հին վզնոցը, որը, ընդհանուր առմամբ, ոսկերչի համար որևէ արժեք չուներ։
Գին կասկածում էր դա դեռ ծառայության վերջին ամիսն երին, քանի որ նրան ուղարկված նամակներում երբ տղան հարցնում է սիրու՞մ է Ժենևևան իրեն, թե՞ ոչ, նա խուսափում էր պատասխաններից, հետո ընդհանրապես դադարեց գրել։
«Շերբուրյան հովանոցները» ֆիլմ օպերա է. բոլոր հերոսները՝ ինչպես գլխավոր, այնպես էլ երկրորդական և նույնիսկ էպիզոդիկ դերեր կատարողները, միայն երգում են. ֆիլմում չկա ոչ մի խոսկացական դրվագ։
Սովորել է Մոսկվայի Ի․ Գուբկինի անվան նավթի ինստիտուտի տնտեսագիտության ֆակուլտետում, սակայն այն չավարտելով՝ ընդունվում է Ռուսաստանի թատերական արվեստի համալսարանի դերասանական ֆակուլտետ, որն ավարտում է 1959 թվականին ։
Հոկտեմբերի 23-ին Ավերյինոյի տանը կազմակերպվել է ռուսական բանակի զինվորական կարևոր պաշտոնյաների, ինչպես նաև դաշնակիցների ռազմական առաքելությունների ընդունելություն։
1944-1948 թվականներին շենքի երկրորդ հարկը զբաղեցրել է պիոներների և դպրոցականների տունը, իսկ առաջին հարկում աշխատել է Պ. Ի. Չայկովսկու անվան 1 մանկական երաժշտական դպրոցը, որը զբաղեցրել է այդ շենքը մինչև 2000 թվականը։
1896 թվականից շենքում գործել է կայսրուհի Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնայի պատվին, կայսր Նիկոլայ -ի և կայսրուհի Ալեքսանդրա Ֆեոդորովնայի թագադրման հիշատակին անվանված Ալեքսանդրյան եկեղեցական-ծխական դպրոցը։
Թանգարանի պատկերասրահում անցկացվում են գրաֆիկայի, գեղանկարչության, կիրառական արվեստի և այլ ցուցահանդեսներ, կազմակերպվում են երաժշտական և բանաստեղծական երեկոներ, հանդիպումներ քաղաքի անվանի մարդկանց հետ։
Ալբանյան առաջնությունում երեք տարի անցկացնելուց հետո Սկելան որոշեց, որ եկել է ժամանակը հարթելու իր հորիզոնը, և դրա համար էլ մեկնեց խաղալու գերմանական «Ունիոն Բեռլին» ակումբում։
Այնուհետև Սկելան տեղափոխվեց «Արմինիա Բիլեֆելդ», որտեղ առաջին մրցաշրջանից և 32 խաղերից հետո որոշեց լքել ակումբը, որպեսզի 2005 թվականին համալրեր «Կայզերսլաուտերն» ակումբի շարքերը։
Բայց հիասթափեցնող 2005/06 մրցաշրջանից հետո, որի արդյունքում ակումբը դուրս մնաց Բունդեսլիգայից, Էրվին Սկելան «Կայզերսլաուտերն»-ի ղեկավարության կողմից հեռացվեց և վերջ ի վերջո 2006 թվականին ազատ գործակալի կարգավիճակով տեղափոխվեց իտալական «Ասկոլի» ակումբ։
2007 թվականի ձմեռային տրանսֆերային պատուհանի ժամանակ Սկելան հունվարի 29-ին վերադարձավ Գերմանիա, որտեղ երկուս ու կես տարվա պայմանագիր կնքեց «Էներգի Կոթբուս» ակումբի հետ։
2007/08 մրցաշրջանում նա խաղաց 34 խաղ և աչքի ընկավ յոթ գոլերով, նրա գոլերի և լավ խաղերի շնորհիվ նրանք չլքեցին այդ մրցաշրջանում Բունդեսլիգան։
Նա իր պրոֆեսոնալ կարիերան սկսել է հարազատ քաղաքի «Ֆլամուրտարի» ակումբից, որտեղ այդ ժամանակներում եղել է Ալբանիայի լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկը։
Նա ավելի քան երեք տարի շարունակ, 1992 թվականից մինչև 1995 թվականը, եղել է Վլորա քաղաքի ակումբի հիմնական խաղացողը, ակումբում անցկացրած տարիների ժամանակ էլ նա 1993 թվականին վարձավճարով տեղափոխվել է Տիրանա ակումբ, բայց շուտով վերադարձել է, մայրաքաղաքային ակումբում խաղալով հինգ խաղ։
Բուրդը մանում էին հեռավոր ֆերմաներում, իսկ առևտրականները մանված բուրդը տալիս էին ներկելու, քաղաքներում բացելով հատուկ բրդի վերամշակման արհեստանոցներ, մասնավորապես Դանսթեր քաղաքում։
Հոլուելը կառուցվել է -րդ դարի վերջին կամ -րդ դարի սկզբին, սրա մասին է վկայում այնտեղ գտնված փայտյա ցցապատնեշը և մեկ կամ երկու հարկանի բնակելի շինությունը։
Հավանաբար ամրոցը պատկանել է, կամ Պարակոմբայի առաջին սեփականատեր Մարտին դե Տուրսին , կամ Ուիլյամ դե Ֆալեյզին , կամ էլ Ֆից-Մարտինին, սակայն հաստատող փաստաթղթեր չեն պահպանվել։
Էքս գետի ակունքը գտնվում է Սիմոնսբատ գյուղում, Բրիտանական ծոցի մոտ, իսկ հենց գետը գրեթե ուղիղ հոսում է դեպի հարավ, դրա համար գետի հունի մեծ մասը գտնվում է Դևոնում։
Պատմականորեն գետի ամենացածր կետը գտնվում էր Էքսետեր քաղաքում, սակայն Մ5 մայրուղու կառուցման համար, քաղաքից 3 կիլոմետր հեռավորության վրա, կառուցվել է ուղեկամուրջ և հիմա գետի ամենացածր կետը գտնվում է այդտեղ։
Սեզոնային և օրական արժեքները տատանվում են, բայց ծովի մեղմացուցիչ ազդեցության շնորհիվ ջերմաստիճանային տատանումներն այստեղ ամենափոքրերից են ամբողջ Մեծ Բրիտանիայում։
692,8 կմ² մակերես ունեցող ազգային պարկի մեջ, բացի Էքսմուրից, մտնում են նաև Բրենդոնի բլուրները, Իստ-Լինի գետահովիտը, Փորոլոքի հովիտը և Բրիստոլի ծոցի 55 կիլոմետր ափամերձ հատվածը։
Պարակոմբայում գտնված հողագործական օղակի տարիքը ենթադրվում է մոտավորապես 5000-4000 տարի, իսկ «կովի ամրոցը» , որը գտնվում է Ուայթ Ուոթերի Բարլ թափվելու մասում, համարվում է երկաթի դարաշրջանի նավահանգիստ՝ կառուցված կոնաձև բլրի վրա։
Թարր-սթեփս հնագույն կամուրջները, որոնք կառուցվել են Բարլ գետի վրա մեր թվարկությունից առաջ 1000-ական թվականներին, գտնվում են Ուիթիփուլից 4 կիլոմետր հարավ-արևելք և 6 կիլոմետր հյուսիս-արևմուտք Դալբերթոնից։
Թարր-սթեփսն իր մշակութային, ճարտարապետական և պատմական կարևորության շնորհիվ ստացել է, որպես ճարտարապետական -ին աստիճանի կոթող՝ «Անգլիայի ժառանգություն» տիտղոսը։
1991 թվականին Էքսմուրն իր տպավորիչ ջրվեժների, ժայռերի և Էքսմուրի քարքարոտ ափամերձ գոտու հրվանդանների համար ստացավ հսկվող ափամերձ գոտու կարգավիճակ։
Երկրում դրանք ծայրահեղ անհրաժեշտ էին ափագոտու առևտրի համար, բայց -րդ դարում այնտեղ գերազանցապես կայանում էին մասնավոր, ոչ կոմերցիոն զբոսանավեր և ձկնորսական նավեր զվարճանքների համար։
Եթե ժայռ համարենք 60 թեքություն ունեցող բլուրները, ուրեմն Բրիտանիայի ամենաբարձր ժայռը Կում Մարտինի մոտ գտնվող Հենգմենն է, որն ունի 318 մետր բարձրություն և ավելի քան 25 մետր զառիթափ հատված։
ԲԲՄ-ն Անգլիայի բնական տարածքների ստորաբաժանումն է, որը հիմնված է այնպիսի գործոնների համակցությունների վրա, ինչպիսիք են բնական լանդշաֆտը, բուսական և կենդանական աշխարհի բազմազանությունը և տնտեսական գործունեությունը։
Այն իրականացվում է « » ոչ գերատեսչական, հասարակական կազմակերպության կողմից, որը Մեծ Բրիտանիայի կառավարության խորհրդատուն է Անգլիայի շրջակա միջավայրի պաշտպանության հարցերով։
Էքսմուրի անտառները որոշ տեղերում տարածվում են մինչև ափ, հատկապաես Պրոլոկի և « »-ի միջև, այստեղ է գտնվում Անգլիայի և Ուելսի ափամերձ անտառների ամենամեծ հատվածը։
Էքսմուրի հարևան ԲԲՄ-ներն են՝ Քուլմի շերտերը՝ հարավ-արևմուտքում, Դևոնի կարմրահողերը՝ հարավում, Թոնթոնի հովիտը և Քվանթոնի բլուրները՝ արևելքում։
Ռաֆիկ Ասքանազի Նահապետյան, Աղձնիքահայերի մանկան ծննդի և խնամքի ավանդական սովորույթներն ու ծեսերը, Երևան, 2011, 220 էջ ԵՊՀ կայք-էջ
Գիտահետազոտական աշխատանքի ուղեծրում, դասախոսների գիտական զեկուցումների ժողովածու, նվիրված համալսարանի 15-ամյակին, Երևան, Հրաչյա Աճառյան համալսարան, 2007, էջ 107-112։
«գիտելիք և խորհրդանիշ, հավատալիք և սովորույթ», Միջազգային Երկրորդ գիտաժողովի հոդվածների ժողովածու, Երևան, Նշանակ հրատ., 2007, էջ 26-48, ռեզյումե անգլերեն և ռուսերեն։
Հին Հայաստանի մշակույթը. 1, Հանրապետական գիտական նստաշրջան, զեկուցումների հիմնադրույթներ, նվիրվում է ակադեմիկոս Բաբկեն Առաքելյանի ծննդյան 90-ամյակին, Երևան, գիտություն հրատ., 2002, էջ 58-60։
Ավարայրի խորհուրդը. Ավարայրի հերոսամարտի 1550-ամյակին նվիրված գիտաժողովի զեկուցումների հիմնադրույթներ, Օշական, «Ս.Մեսրոպ Մաշտոց դպրատուն», 2001, էջ 66-68։
Հին Հայաստանի պատմության և մշակույթի հարցեր, Գևորգ Տիրացյանի հիշատակին նվիրված գիտաժողովի զեկուցումներ, Երևան, ՀՀ ԱԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտ, 2001, էջ 49-56։
«Քրիստոնեական Հայաստանը քաղաքակրթությունների խաչմերուկ», միջազգային գիտաժողով, 19-21 սեպտեմբերի, զեկուցումների դրույթներ, Երևան, Պետական համալսարանի հրատ., 2001, էջ 45-47։
Հին Հայաստանի պատմության և մշակույթի հարցեր, Գևորգ Տիրացյանի հիշատակին նվիրված գիտաժողովի զեկուցումներ, Երևան, ՀՀ ԱԱ հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտ, 2001, էջ 79-82։
Ամբիոնի աշխատակիցները արդյունավետ գիտական և դաշտային հետազոտություններ են իրականացնում, ինչպես հանրապետությունում այնպես էլ արտասահմանում, պեղվել են քարի դարից մինչև միջնադար բազմաթիվ նշանավոր հուշարձաններ։
1968 թ. մայիսին համալսարանի ռեկտորատի նախաձեռնությամբ որոշվեց պատմության ֆակուլտետում կազմակերպել հնագիտության, աղբյուրագիտության և ազգագրության ամբիոն պրոֆ. Ա. Գ. Աբրահամյանի գլխավորությամբ։
Ամբիոնի կյանքում կարևոր դեր խաղաց նաև ուսումնական գործընթացին այնպիսի խոշոր գիտնականնների ներգրավվածությունը, ինչպիսիք են Բ. Առաքելյանը, Կ. Ղաֆադարյանը և Բ. Պիոտրովսկին։
Այսօր հնագիտության և ազգագրության ամբիոնում դասավանդում են մի շարք ճանաչված դասախոս գիտնականներ, ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամներ՝ Պավել Ավետիսյանը, Լևոն Աբրահամյանը, Մուրադ Հասրաթյանը, պրոֆեսորներ՝ Իգիթ Ղարիբյանը, Ռաֆիկ Նահապետյանը, Հայկ Ավետիսյանը, դոցենտներ՝ Անուշավան Պետրոսյանը, Հայկ Հակոբյանը, Մխիթար Գաբրիելյանը, Արտակ Գնունին, Արսեն Բոբոխյանը, Հասմիկ Հարությունյանը։
Կոմիտեն, ավելի քան 2 տարվա աշխատանքի ընթացքում, կարողացել է կազմել նոր սահմանադրության 60 հոդվածներ, սակայն անդամների միջև առկա են եղել տարաձայնություններ իշխանության ճյուղերի բաժանման, նախագահի լիազորությունների, ապակենտրոնացման, մայրենի լեզվով կրթության, ինչպես նաև գործող սահմանադրության առաջին 4 հոդվածների վերաբերյալ, որոնք բնութագրում են պետության բնույթը։
2016 թվականի վերջին Ազգայնական շարժման կուսակցությունը, ով նախկինում հավանություն չէր տալիս նախագծին, համաձայնվեց համագործակցել կառավարության հետ՝ սահմանադրական բարեփոխումների հարցով։
Ապրիլի 15-ին թուրքական 1 պետական հեռուստաալիքին տված հարցազրույցի ժամանակ նախագահ Էրդողանը կոչ է արել Թուրքիայի քաղաքացիներին մասնակցել սահմանադրական հանրաքվեին։
Հանրաքվեին փոփոխության են դրվել Թուրքիայի սահմանադրության 18 հոդվածներ, որոնցով նախատեսվում է խորհրդարանական կառավարման ձևից անցում կատարել դեպի նախագահական կառավարման ձև։
Նախագահական կառավարման ձևին անցնելու գործընթացը ավելի ուժեղացավ, երբ 2015 թվականին տեղի ունեցած խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ իշխող կուսակցությունը ստացավ 317 պատգամավորական մանդատ։
2003 թվականին Շանդոր Դեմյանը սահմանել է մրցանակ, որ շնորհվում է մարդկանց հունգարական գիտության զարգացման բնագավառում ունեցած ներդրման, մշակույթի ու արվեստի բնագավառում ձեռքբերումների համար։
Ալ֊Դաջալի կերպարը փոխառնվել է ապոկալիպտիկ քրիստոնեական գրականությունից, այնուհետև այն վերամշակվել է և հայտվել է Մուհամմադ մարգարեին վերագրվող հադիսներում։
Սիմբադ ծովագնացի մասին պատմող հեքիաթներում ասվում է, որ Դաջալը ապրում է արևելյան Ասիայում գտնվող կղծիներից մեկում, որտեղից անուշ երաժշտության և պարի ձայներ են լսվում։
Համաձայն Մուհամմադի խոսքերը վերարտադրող հադիսներին, վերջին ժամանակների ընթացքում երկրի վրա կհայտնվեն երեսուն դաջալներ֊խաբեբաներ, որոնցից վերջինը կլինի «մեծ խաբեբա» ալ֊Մասիհ ադ֊Դաջալը։
Այդ ժամանակից ի վեր հաջորդող տասնամյակների ընթացքում ինստիտուտը բազմիցս ենթարկվել է վերակառուցման և վերակազմակերպման, մասնավորապես նրա հիմքի վրա ստեղծվել է Բելգրադի համալսարանի էլեկտրատեխնիկայի ֆակուլտետը, առանձնացել են մի քանի դուստր ընկերություններ, ինչպիսիք են «Էլեկտրոնային արդյունաբերությունը» «Էներգոնախագիծը», իր հերթին, Միխայիլ Պուպինի ինստիտուտը իրենում ընդգրկել է «Վինչա» միջուկային հետազոտությունների ինստիտուտի լուծարված լաբորատորիաներից երկուսը։
1950 թվականին Սերբական գիտությունների ակադեմիան որոշում է ընդունել միավորել բոլոր այդ չորս ինստիտուտները միասնական' Նիկոլա Տեսլայի անվան մեկ ինստիտուտի մեջ, որը կզբաղվեր բոլոր երևույթների ուսումնասիրությամբ, որոնք այս կամ այն կերպ կապված են էլեկտրականության հետ։