polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Հունիսյան անկարգություններից ցնցված, Խորհրդային կառավարությունը 1989 թվականի հունիսի 22-ին Գենադի Կոլբինին ազատում է Ղազախական ԽՍՀ ԿԿ կենտկոմի առաջին քարտուղարի պաշտոնից։
1986 թվականի դեկտեմբերի 23-ին Գորբաչովի որոշմամբ շուրջ 7 տարվա աքսորից հետո Մոսկվա է վերադարձել խորհրդային նշանավոր այլախոհ, Խաղաղության Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր ֆիզիկոս Անդրեյ Սախարովը, ինչն աշխարհում գնահատվում է որպես այլախոհության դեմ պայքարի ավարտի սկիզբ ԽՍՀՄ-ում։
1987 թվականի հուլիսի 25-ին, Ղրիմի թաթարների՝ 300 հոգուց կազմված ամբոխը Կրեմլի պատի մոտ մի քանի ժամ տևած աղմկոտ ցույց անցկացրեց՝ իշխանություններից պահանջելով թույլ տալ վերադառնալ իրենց հայրենիք, որտեղից տեղահանվել էին 1944 թվականին։
1988-ին Էստոնիան նշանակալի քայլ կատարեց անկախացման հարցում՝ ստեղծելով առաջին ժողովրդական ճակատը Խորհրդային Միությունում, որը սկսեց իր ազդեցությունը պարտադրել պետական քաղաքականության վրա։
Իշխանությունները ոչ միայն չցրեցին ցույցը այլև նույնիսկ կարգավորեցին փողոցային երթևեկությունը, որպեսզի վերջիններս հանպատրաստից հանդիպման գնան Բորիս Ելցինի հետ։
Բալթյան հանրապետությունների ժողովրդական ճակատների օրինակով, 1988 թվականին կազմավորվում է Բելառուսական ժողովրդական ճակատը, որպես քաղաքական կուսակցություն և մշակութային շարժում՝ կոչված պայքարելու ժողովրդավարության և անկախության համար։
1988 թվականին Գորբաչովը սկսեց կորցնել վերահսկողությունը Խորհրդային Միության երկու շրջանների վրա․ Բալթյան հանրապետություններում մեծ թափ էր ստացել անկախության համար պայքարը, իսկ Անդրկովկասում լարվածությունը գնալով բարձրանում էր։
1989 թվականի հունվարի 24-ին, Բելառուսական ժողովրդական ճակատը ստիպեց խորհրդային կառավարությանը Կուրոպատի անտառում ստալինյան բռնաճնշումների զոհերի հիշատակին նվիրված հուշակոթող կանգնեցնել.։
1987 թվականի փետրվարի 7-ին տեղի է ունեցել քաղբանտարկյալների առաջին խմբի համաներումը, որն իր տեսակի մեջ առաջին զանգվածային համաներումն էր 1950-ականների կեսերի Խրուշչովյան ձնհալից ի վեր։
Գորբաչովը նաև արմատապես ընդլայնեց «Գլասնոստի» շրջանակը՝ պնդելով, որ ոչ մի թեմա արգելված չէ զանգվածային լրատվամիջոցների և հանրության շրջանում բաց քննարկման համար։
Որպես այդպիսին, ԽՍՀՄ պատմության առաջին համաժողովրդական ընդվզումը տեղի է ունեցել Խորհրդային Հայաստանում՝ 1965 թվականին, Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակման 50-ամյա տարելիցին։
Ստեղծագործությունը նման տեսակի տրանսպորտի արմատավորված է դեռեւս 90-ականներին անցյալ դարի, երբ հայտնվել է առաջին նախատիպերը տրանսպորտային միջոցների, օգտագործելով իր նմուշներ ավտոմատ համակարգի հավասարակշռման։
Այդ ժամանակ մի քանի կորեական և չինական ընկերությունների ձեռնամուխ զանգվածային արտադրության արդիականացման եւ առկա նախատիպերի, սակայն ընթացքում նախարար հաճախ կիրառվել են անհուսալի նյութեր և էլեկտրոնիկա, գործող խափանումներով։
Նաև այս սարքը ռուսալեզու երկրներում անվանում են. հիրոբորդ, գիրոցիկլ, էլեկտրոսկուտեր, մինի սիգվեյ, սմարտվեյ, սմարտ-սիգվեյ, իսկ անգլախոս միջավայրում - , , , - - :
Կախված մոդելի հիրոսքութերի կարող են ներկա գտնվել լրացուցիչ սարքեր. տեղեկատվական էկրան, կառավարման վահանակ, մոդուլ, դինամիկայի համար երաժշտության նվագարկումը, լուսավորող սարքեր և այլ։
Տիեզերանավը շատ է ազդում Բոբիի վրա, և դրա ազդեցության տակ նա ,ուտելու և քնի մասին մոռացած, օրեր շարունակ փորում է՝ գտնելով տարբեր սարքեր (սարք, որի միջոցով կարողանում են կարդալ մտքերը, շարժիչ, որի միջոցով կարողանում են թռչել ավտոմեքենաները և այլն)։
Տիեզերանավի ազդեցության տակ չընկած Էվ Խիլմենը թոռանը կորցնելուց հետո հեռանում է քաղաքից և փորձում մարդկանց բացատրել, որ ամբողջ Հևեն քաղաքը գտնվում է տիեզերանավի ազդեցության տակ։
Հասկանալով, որ հենց Բոբբի Անդերսոնի մոտ է գտնվում մարդկանց վերափոխվելու գաղտնիքը՝ Ռուտը և Դուչը սկսում են փնտրել տիեզերանավը, սակայն հենց այդ պահին քաղաքի բնակիչները բռնում են նրանց, Խիվենը կորչում է,իսկ Դուչը թոմմինոքերների հիպնոզի ազդեթյան տակ վերադառնում է տուն և ինքնասպանություն է գործում։
1985 թվականին խմբագրությունը արեց «Կմախքների անձնակազմ» ժողովածուի հրատարակումը, որն իր մեջ ներգրավվում էր մեկ ավել պատմվածք՝ «Բեկկի Պոլսոնի անկեղծությունը» ։
1890 թվականին «Ջրային ուռենի» ստեղծագործությունը դարձավ պրեռաֆայելիտների առաջին նկարը, որը ձեռք բերեց կոլեկցիոներ Սեմյուել Բենքրոֆթ կրտսերը, ով ավելի ուշ դարձավ պրեռաֆայելիտների ամենամեծ հավաքածուն ունեցող անձանցից մեկը։
Բենքրոֆթն ուղարկեց «Ջրային ուռենի» նկարը ռեստավրացիայի Անգլիա՝ Չարլզ Ֆեյրֆաքս Կյուրեին և խնդրեց, որպեսզի անի այդ նկարի կրկնօրինակը, որը նվիրեց Ջեյն Մորիսին։
Ինչպես պարզվեց՝ Կարոլինային պատճառ ուներ ամուսնուն վերացնելու. նրա բնորդուհին՝ Էլիզա Գրիրը, հայտարարեց, որ Էմիասը պատրաստվում էր բաժանվել կնոջից, որպեսզի նրա հետ ամուսնանա։
«Հինգ խոզուկներ» , Ագաթա Քրիստիի դետեկտիվ վեպը՝ հրապարակված 1942 թվականին , հրատարաչությունների կողմից՝ « » անունով, իսկ 1943 թվականին՝ հրատարակչության կողմից՝ բնօրինակ անվանումով։
Դրա օրինակներն են համարվում, մասամբ, «Տաս փոքրիկ սևամորթները», «Հիքորի Դիքորի Դոք», «Մեկ, երկու, երեք, կոշիկները կապիր» և «Երեք կույր մկնիկները»։
Ավելի ուշ Մավրոգենուսը Պելոպոնես ուղարկեց ևս հիսուն մարդուց բաղկացած խումբ, ովքեր մասնակցեցին Տրիպոլիցայի պաշարմանը և քաղաքի անկմանը։
Մատոնը ստացել է արժեքավոր մի թուր՝ « , , " (Տեր, դատիր նրանց, ովքեր սխալ են գործում իմ հանդեպ և պայքարում են իմ դեմ, ղեկավարիր թագավորներին) մակագրությամբ։
Բայց այն ինչ որ կատարվում էր ժանտախտով վարակված քաղաքում, ավելի սարսափելի չէր այն իրականությունից, որում ապրում էր մարդկությունը. չէ որ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ մահը, հիվանդությունները, ցավն ու տառապանքը սովորական երևույթներ էին դարձել։
Ինչպես յուրաքանչյուր էքզսիտենցիալիստական փիլիսոփայության մեջ, այնպես էլ այստեղ մահը դառնում է գլխավոր կերպաների անբաժան ուղեկիցը Աբսուրդը մարդկային խառնվածքի ակտիվության ու դրա վերրջնական զրոյական արդյուքնի հակադրության մեջ է. վերջնական արդյունքն անհատի մահն է ու գուցե նաև ողջ մարդկության ոչնչացումը։
Իր փիլիսոփայական-ինտելեկտուալ բովանդակությամբ այն կարելի է դիտարկել որպես հեղինակային յուրահատուկ մենախոսություն, որը տրված է վեպի՝ հեղինակի աշխարհայացքի տարբեր կողմերը, տեսանկյուններն ու միտումները կրող կերպարներին։
Վեպի ավարտին սարսափելի հիվանդության նահանջը նշող քաղաքացիների ուրախ բացականչությունների ներքո բժիշկ Ռիեն մտածում էր այն մասին, որ այդ ուրախությունը ժամանակավոր է, որ
Վեպի բովանդակությունը ֆաշիզմի և նացիզմի դեմ եվրոպական դիմադրությունն է, և ժանտախտ ասելով՝ Քամյուն ի նկատի ուներ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը։
Չնայած Ռիքսը շարունակում էր նկարել նշանակալի աշխատանքներ, այդ թվում՝ «Ամառանոցը», Ռիքս Նիկոլասը՝ մոդեռնիզմի վճռական քննադատը, ով քամահրանքով էր վերաբերում նոր ի հայտ եկող խոշոր արվեստագետների աշխատանքներին, ինչպիսիք են Ռասել Դրիսդելը և Ուիլյամ Դոբելը, ստեղծագործում էր ավստրալիական արվեստի տենդենցներից դուրս։
Ռիքսի աշխատանքները ներառված են Ավստրալիայի խոշոր հավաքածուներում, այդ թվում' Հարավային Ավստրալիայի պատկերասրահում, Պատերազմին նվիրված ավստրալիական պատկերասրահում, Ավստրալիայի ազգային պատկերասրահում, Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահում, Քվինսլենդի արվեստի պատկերասրահում։
1918 թվականին Ավստրալիա վերադառնալով՝ Ռիքս Նիկոլասը ձեռնամուխ է լինում պրոֆեսիոնալ նկարչության, Մելբուրնի գիլդիայի սրահում կազմակերպվում է նրա 100 աշխատանքների ցուցադրությունը, և Վիկտորիայի ազգային պատկերասրահը գնում է նրա գործերի մեծ մասը։
1925 թվականի Փարիզյան ցուցահանդեսից հետո Լյուքսեմբուրգի թանգարանը գնում է նրա աշխատանքներից, որից հետո նրա կտավները ցուցադրվում են բրիտանական շրջանային պատկերասրահներում, այնուհետև Ռիքսի աշխատանքները ներկայացվում են այլ ցուցահանդեսներում, այդ թվում՝ Քանդակագործների, նկարիչների ու փորագրողների ընկերության և Լոնդոնի արվեստի թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսներում։
1902-1905 թվականներին Հիլդան սովորել է Վիկտորիայի արվեստի դպրոցի ազգային պատկերասրահում՝ Հայդելբերգյան դպրոցի առաջատար անդամ Ֆրեդերիկ ՄաքԿաբբինի մոտ և վաղ հասակում անդամագրվել է Մելբուրնի կին նկարիչների և քանդակագործների ընկերակցության կազմում։
1547 թվականին Լոնդոնում Թոմ Քենթին՝ հոր կողմից ծեծի ենթարկվող աղքատ տղան, ընկնում է թագավորական պալատ և հագուստներով փոխվում է իրեն զարմանալիորեն նման Էդուարդ 6-րդ արքայազնի հետ։
Երբ Թոմը պետք է ժառանգեր գահը Հենրիխի 8-րդի մահից հետո, պալատում հայտնվում է Էդուրադ 6-րդը և որպես գահը ժառանգելու իրավահաջորդ լինելու ապացույց՝ ցույց է տալիս թագավորական կորսված Մեծ գրության տեղը։
Դեռ պատանի հասակում հաճախել է Երևանի գեղագիտական կենտրոնի թատերական ստուդիայի դասընթացներին, 10 տարեկանում նկարահանվել է իր առաջին ֆիլմում , որտեղ իր խաղընկերներն են եղել դերասաններ Գալյա Նովենցը, Կարեն Ջանիբեկյանը, Ալլա Թումանյանը, Լևոն Շարաֆյանը։
Գործունեության ընթացքում արժանացել է մի շարք մրցանակների և պատվոգրերի. 2007 թվականին՝ Հայաստանի մշակույթի նախարարության «ԱՐՏԻՍՏ», 2016 թվականին՝ նույն նախարարության պատվոգրի՝ թատերական ոլորտում բարեխիղճ աշխատանքի համար, 2015 թվականին Երևանի քաղաքապետի «մշակույթի պատվավոր գործիչ» մեդալին, 2017 թվականին՝ թատրոնում և կինոյում ունեցած վաստակի համար Հայաստանի Հանրապետության նախագահի կողմից՝ Հայաստանի վաստակավոր արտիստի բարձր կոչման։
Արմեն Մարգարյանը հանդես է եկել տարբեր միջազգային փառատոներում Անգլիայում, Լիտվայում, Վրաստանում, Բելառուսում, հյուրախաղերով եղել է ԱՄՆ-ում և Ռուսաստանում՝ արժանանալով հանդիսատեսի ու քննադատների հատուկ վերաբերմունքին։
Հանկարծակի անհետացել է իր գործնկերոջ՝ Լիզաբետ Տասելի հետ կռվելուց հետո գիրքը հրատարակելու վերջին և իր կյանքի գլխավոր աշխատանքը՝ վեպ «Բոմբիսկ Մորի», որտեղ ցուցադրել է իրեն շրջապատող մարդկանց տարբեր արտառոց պատկերներով։
Ընկերական հարաբերությունները ավարտվեցին այն բանից հետո, երբ Ֆենկորտը Կուայնին մեղադրեց ծիծաղելի հեղինակային գրառումների մեջ, որի հետևանքով էլ տիկին Ֆենկորտը ինքնասպան եղավ։
դարում այն վերականգնվել է Լեդոնիոմ արքեպիսկոպոսի կողմից և այդ պահից հանդիսանում էր հոգևորականների կառավարման ներքո, մինչ դարում նրա վրա չտարածվեց մարկգրաֆինիա Մաթիլդա Տոսկանսկաիաի իշխանությունը։
Այդ ժամանակ այդ շրջանի կենտրոնը Ֆերրարա քաղաքն էր, որ հետագայում անցավ Հռոմի պապի իշխանության տակ, իսկ 1510-ից 1527 թվականները նրան էր պատկանում հենց Մոդենան։
1796 թվականին Էստեների վերջին դուքսը՝ Էրկոլե ֆրանսիացիների հարձակման հետևանքով Մոդենայից դիմեց փախուստի, որը գտնվում էր Ցիսպադանյան՝ հետագալում Ցիզալպինյան հանրապետության կազմում։
Մ․թ․ա․ 183 թվականին Մուտինան դարձել է հռոմեական գաղութ Էմիլիվիան ճանապարհին՝ 78 թվականին նրա հանքերում Մարկոս Յունիոս Բրուտոսը պաշտվանվում էր Պոպմեյի դեմ, իսկ 44 թվականին մյուս Բրուտը, Դեցիմը Անտոնիոսի դեմ ։
Աթթիլաի արշավման և դրանից հետո պատերազմի հետևանքով քաղաքը մի քանի անգամ ավերվել է մինչև դարը՝ վերջնական ավերումը և բնակիչները մոտակայքում ստեղծեցին նոր բնակավայր։
Ֆրիդրխ և Գրիգորի պատերազմի ժամանակ Մոդենան անցել է իմպերատորի կողքը, չնայած որ նրանում գվելֆյան կուսակցությունը ուներ մեծ ուժ, որպեսզի վերածեր երկիրը մշտական պատերազմի բերմ։
1288 թվականին Մոդենայում իշխանությունը իր ձեռքում վերցրեց Վելֆերի տան հետնորդները՝ Էստե ընտանիքը, որոնց ներկայացուցիչները ղեկավարում էին քաղաքը ընդհուպ մինչև Ռիսորզիմենտոն։
Այդ դինաստիաի առաջին կառավարիչը Օբիցցե Էստեն էր, ժառանգի մահից հետո Մոդենան որոշ ժամանակ ձեռք բերեց ինքնիշխանություն, բայց հետո Էտեները վերականգնեցին իրենց իշխանությունը։
Կորցրած տարածքների համար որպես խրախուսանք դուքսը Լյունեբիլյան խաղաղությամբ ստացավ Բրեիսգաուն, որը 1803 թվականին նրանից ժառանգեց իր աղջիկը և նրա ամուսինը՝ արքիդուքս Կարլ Անտոն Իոսիֆ Ֆերդինադը, որի հետնորդները, արյունակցակն կապ ունենալով Հաբսբուրգների Լոթարինյան տնից, մայրական կողմի հետնորդներին հարգանքի նշան ուղղելով վերցրեցին Դէստե ազգանունը։
Պալացցո թանգարանում կա հինգ տարբեր ուղղություններով թանգարան և Էստե դքսերի նկարների հավաքածուն, որում կան Պիեռա Դելլա Ֆրանչեսկաի, Անդրեա Մանտենյաի, Կոզիմո Տուրաի, Տիցիանի և իտալաական ռենեսանսի ևս մի քանի վարպետների գեղանկարները։
Այդ նույն շենքում է Էստեների գրադարանը, որը հիմնադրվել է 1393 թվականին Ֆերրարեում և հայտնի է իր միջնադարյան մոնոսքրիտների հավաքացուվ և Կանտինո պլանիսֆերայով։
Ընդհատակի կազմում էին Պեդեր Մորսեթն ու նրա յոթ որդիները (որոնցից երեք մեծերը՝ Օդմունդը, Ռեյդարն ու Ուլան ունեին ռազմական ծառայության փորձ նորվեգական բանակաում)։
Միակ օրինական կուսակցությունը ամբողջ երկրի տարածքում հայտարավեց «Ազգային միասնությունը», որի գլխավոր նշանակեցին ֆաշիստների հետ համագործակցող նորվեգացի Վիդքուն Քվիսլինգին։
Չնայելով Նորվեգիայի թագավոր Հոքոն 7-րդի ցուցաբերած ռազմական դիմադրությանը, մի քանի օրերի ընթացքում Նորվեգիայի հարավը գրավեցին գերմանացի օկուպանտները։
Անգլո-ֆրանսիական բանակը, որը գտնվում էր այդ ժամանակ Նարվիկում, փորձեց միավորվել նորվեգական զինած ուժերի հետ, սակայն այդ ուղղությամբ բոլոր քայլերն անցան ապարդյուն։
1940 թվականի օգոստոսի 10-ին Նորվեգիայի կոմունիստական կուսակցությունը հանդես եկավ հայտարարությամբ այն մասին, որ անհապաղ պետք է պայքար մղել գերմանացի օկուպանտների դեմ։
Նույն թվականի աշնանը Բերգենում, Թրոնհեյմում, Սարփսբորգում և նորվեգական այլ քաղաքներում կազմակերպվեցին հակաֆաշիստական մեծ բողոքի ալիքներ ու ցույցեր։
Գերմանական զորքերը ցրեցին ցույցեր անողներին, տասնյակ աշխատակիցներ ձերբակալվեցին, իսկ երկու արհմիութենական ակտիվիստներ՝ Վիգո Հանսթեենն ու Ռոլֆ Վիքսթյոմը գնդակահարվեցին։
1942 թվականի հունվարին նորվեգական պարտիզանական ջոկատները պայթեցրին Դրամմենեի գործարանը, այրեցին Բերգենի գործարանը և վերացրին ստրատեգիական մեծ նշանակություն ունեցող Կիրկենեսի կամուրջը։
Այնուամենայնիվ Բրոտենը դեռևս պայմանագիր ունենալով «Շեյդի» հետ, սկսած 2002 թվականի աշունից մարզվում էր «Ռուսենբորգում», որի հետ էլ 2004 թվականին Դանիելը պայմանագիր է կնքում։
Նա մասնավորապես հայտնի է դառնում շնորհիվ իր առանձին տեխնիկական ունակությունների և ֆիզիկական ուճի և որպես ֆուտբոլիստ, որը կատարել է անսպասելի քայլեր խաղադաշտում։
Նա իր առաջին գոլը Անգլիայի Պրեմիեր Լիգայում հեղինակում է ակումբի կազմը համալրելուց երեք շաբաթ անց. «Ռեդինգի» դեմ խաղում նա հեղինակում է իր թիմի վերջին և երրորդ գոլը, իսկ խաղն ավարտվում է 3-0 հաշվով։
Անգլիայում անցկացրած իր վերջին և ծանր մրցաշրջանից հետո Բրոտենը 2008 թվականի հունիսի 25-ին «Թուլուզի» հետ կնքում է 3 տարի ժամկետով պայմանագիր և տեղափոխվում է Ֆրանսիա։
Իսայ-Բյոլկյոյո՝ ավազային անմարդաբնակ կղզի, որը տեղակայված է գետի դելտայում մայրցամաքից գտնվում է 6,7 կիլմետր հեռավորության վրա և հարևան Խաստախ-Առի կղզուց առանձնացված է վտակով։
Օգոնյոր-Բելկյոյդերե՝ ավազային ջրաբեր անմարդաբնակ կղզիների խումբ Օգոնյոր-Կուբատա ծոցում, որոնց ձևավորվում են Օլոնյոկ գետի դելտայի Ուլախան-Ուես և մասամբ Կուբալախ-Ուեսյա գետերի գետաբազուկներից։
Ձախից հիմնական վտակներն են Առգա-Սալան, Բուռ, Ուկուկիտը, Բիրեկտեն, Կուօյկան, Բեյենչիմեն, Բուոլկալախը, իսկ աջից՝ Սիլիգրն ու Ալակիտը։
14-րդ դարում այստեղ հայեր են եկել մերձվոլգյան վայրերից, ապա Կիլիկիայից, 15-րդ դարի վերջերին' Ղրիմից, 16-րդ դարի վերջերին Ջալալիների ապստամբության և 17-րդ դարի սկզբին Աբաս -ի բռնագաղթի հետևանքով'բուն Հայաստանից։
Լեհական թագավորները հայերին տվել են արտոնություններ Հայաբնակ քաղաքներում ինքնավարության գերագույն մարմինը 40 հոգուց բաղկացած ավագների խորհուրդն էր , որն ընտրվել է հարուստներից և ցմահ։
Կաթոլիկության պարտադրումից հետո հայերն աստիճանաբար ձուլվել են, և 18-րդ դարի վերջերին երբ Գալիցիան միացվել է Ռուսաստանին, Գալիցիայի հայերի մեծ մասն արդեն լեհացել էին։
Նկարը ստեղծվել է Իտալիայի մայրաքաղաքում գտնվելու տարիներին, երբ առաջին անգամ էր գտնվում Հռոմի Ֆրանսիական ակադեմիայում որպես կրթաթոշակ ստացող նկարիչ։
Ըստ ֆրանսիացի գեղանկարչության քննադատ Ավգուստ Ալեքսանդր Շառլ Բլանի էսքիզը Էնգրի հռոմեական արվեստանոցում տեսել է ֆրանսիացի գեղանկարիչ Թեոդոր Ժերիկոն՝ 1817 թվականին և հիացել է։
«Վեներա Անադիոմենա» , ֆրանսիացի նկարիչ, 19-րդ դարի եվրոպական ակադեմիզմի խոշոր ներկայացուցիչ, փայլուն դիմանկարիչ Դոմինիկ Էնգրի նկարներից։
Հին հույն նշանավոր գրող Հեսիոդոսն իր «Թեոգոնիա» գրքի մեջ պատմում է, որ երբ Կրոնոսը ամորձատել է Ուրանոսին, ծով է թափվել նրա սերմնաբջիջներն ու արյունը։
1998 թվականից Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի Բժշկական գենետիկայի և առողջության առաջնային պահպանման կենտրոնի հիմնադիր-տնօրեն, Երևանի պետական բժշկական համալսարանի ընտանեկան բժշկության ամբիոնի պրոֆեսոր, 2004 թվականից մոլեկուլյար բժշկության դասընթացի վարիչ։
2004-2008 թվականներին եղել է Եվրոպական միության Գենետիկ թեստավորման փորձագետ, 2009 թվականից՝ Հայաստանի առողջապահության նախարարության Առողջապահության ազգային ինստիտուտի ամբիոնի վարիչ, միաժամանակ՝ Եվրոպական միության առողջապահության հանձնաժողովի փորձագետ։
Աշխատանքները վերաբերում են ժառանգական հիվանդություններով պայմանավորված գենային և քրոմոսոմային մուտացիաների որոշմանը, որոնք նպաստում են մոլեկուլային և քրոմոսոմային մակարդակով ժառանգական, սրտային, վարակիչ և այլ հիվանդությունների վաղաժամ ախտորոշմանը, Հայաստանում բժշկական գենետիկայի և մոլեկուլային ախտորոշման զարգացմանը։
Փոխանակման ծրագրերով որպես հրավիրյալ մասնագետ հանդես է եկել մի շարք առաջատար համալսարաններում (Բրատիսլավայի, Բուդապեշտի, Փարիզի, Բոլոնյայի, Չիկագոյի համալսարաններ, Հարվարդի հանրային առողջապահության դպրոց), առողջապահական կենտրոններում, որտեղ անդես է եկել գիտական զեկույցներով։
Մրցաշրջանի ավարտին մտավ «Հայաստանի 2009 թվականի լավագույն ֆուտբոլիստ» տիտղոսի 10 թեկնածուների ցուցակ, բայց քվեարկությունում չհասավ լավագույն ցուցանիշի։
Ֆուտբոլային ակումբ «Արարատը» իր կողմից մեղադրեց «Ուլիսի» ղեկավարությանը ֆուտբոլիստին «գողանալու» համար, քանի որ «Արարատը» չստացավ գումարային կոմպենսացիա։
«Ուլիսում», ի դեմս գործադիր տնօրեն Գագիկ Գալստյանի, այդ մեղադրանքները մերժում են, ասելով որ «Արարատի» հետ խնդիրներ ունի Գրիգորյանը, այլ ոչ թե «Ուլիսը»։
Մարիչիչ Սպասոևիչի հետ հեռախոսային խոսակցությունների ընթացքում պնդում էր, որ խռովության ելքը Կոշտունիցան կարող է կանխորոշել, բայց նրա խոսքերից պարզ չէր ում կողմից է հանդես գալիս Հունգարիայի նախագահը։
Ինչպես վկայում է Սպասոևիչի անվտանգության ծառայության ղեկավար Զորան Վուկոեվիչը պարբերաբար այցելում էին Կուլում հատուկջոկատայինների բազան և լուրջ ազդեցություն էին գործում լրատվամիջոցների վրա։
2001 թվականին Միլորադ Ուլեմեքը, ով հայտնի էր Զեմունյան կլանի հետ իր բարեկամությամբ, մինչև «Կարմիր բերետավորների» հրամանատարի պաշտոնից հեռանալը գժտվում է Բուխայի հետ։
Նա մեղադրում է Ուլեմեքին և պետական անվտանգության ծառայության հրամանատար Միլորադ Բրաչնովիչին դրամաշորթություն կատարելու փորձի մեջ, իր մասնավոր ձեռնարկության՝ « » (այդ թվում նաև գլխավոր շենքի վրա զինված հարձակում կատարելու մեջ), նույնիսկ մահափորձ կատարելու մեջ իբր Հարավսլավիայի նախկին նախագահի որդի Մարկո Միլոշևիչի պատվերով։
Մի քանի անգամ Լյուբիսին փորձել են թունավորել, կամ կրակել են ( մի անգամ սպանվել է նրա թիկնապահը, մյուս անգամ նրան թունավորումից փրկել են բժիշկները), այնուհետև առևանգել են նրա կնոջ՝ Լիլյանային, 2001 թվականի դեկտեմբերին պայթեցրել են Բուխայի « » ընկերությունը, իսկ մի քանի ամիս անց իր իսկ առևտրի կենտրոնում ոստիկանները հերոին են հայտնաբերում, Լյուբիսը փախչում է արտասահման։
2001 թվականի ամռանը հակամարտություն էր նկատվում նախագահ Կոշտունիցայի ազգային-պահպանողականների և վարչապետ Ջինջիչի գլխավորած ձախակողմյան ազատականներին ներկայացուցիչների շրջանակներում։
Կոշտունիցան հրաժարվում էր Միլոշևիչին հանձնել Հարավսլավիայի միջազգային քրեական տրիբունալին, սակայն Ջինջիչը կարողացավ պնդել այդ քայլի անհրաժեշտությունը և հունիսի 28-ին Միլոշևիչին գաղտնի դուրս բերեցին երկրից, տեղափոխելով Հաագա։
Ջինջիչը խորհրդարանում մեղադրում է Կոշտունիցային և նրա կողմնակիցներին, Միլոշևիչի դարաշրջանը դադարեցնելու անընդունակության մեջ, պահանջում է նախորդ վարչակարգի հետ կապված դատավորների, ոստիկանների, կենտրոնական հեռուստաընկերության հաղորդավարների հրաժարականը։
Նա միաժամանակ գիտակցելով, որ Հարավսլավիայում այդ միջոցները մեծամասնության աջակցությունը չէին վայելում նշում է. «Ինձ ընդհանրապես այս երկրում շատ հազվադեպ է մեծամասնությունը սատարել»։
Միլոշևիչի հանձնումից անմիջապես հետո թերթին տված հարցազրույցում Ջինջիչը հայտարարում է, որ պատրաս է ամեն տեսակի անձնական անկման այն պայմանով, որ արտահանձնման օրը Սերբիան կստանա Արևելքի կողմից խոստացված դրամաշնորհները' 1, 28 միլիարդ դոլարի չափով։
2002 թվականի դեկտեմբերին օրենք է ընդունվում «Կազմակերպված հանցագործության դեմ պայքարի մասին», որի համաձայն ձևավորվում են կազմակերպված հանցագործությունների դեմ պայքարի հատուկ բաժին, Բելգրադի շրջանային դատարանում կազմակերպված հանցագործությունների դեմ պայքարի հատուկ բաժին կամ և վկաների հետ համագործակցելու ինստիտուտ։
Դեյան Միլենկովիչ (բջջային հեռախոսով հաղորդել է ավտոշարասյան շարժման կոորդինատները, ինչպես Բելգրադի ասպարեզում, այնպես էլ Սերբիայի Կառավարության շենքի մոտ)
Ռատոմիր Ժիվկովիչը իր որդիների սպանության մեջ մեղադրեց երկու մարդու, ովքեր հանցավոր աշխարհում և հասարակության մեջ իրենց ազդեցության ուժեղացման համար գնում էին նման քայլերի, Միլորադ Ուլեմեքը և Դուշան Սպասոեվիչը (որպես Սպասոեվիչի մասնակցության ապացույց ներկայացվեց հեռախոսազրույցի ձայնագրությունը, որում նա հետաքրքրվում է, արդյո՞ք հաջողվեց ազատվել Դրագան Ժիվկովիչից)։
Ուլեմեքը որոշեց, որ կառավարությունը այդ ճանապարհով փորձում է ազատվել նրանից և 2003 թվականի հունվարի 27-ին բաց նամակով պահանջեց Ջինջիչից դադարեցնել Բուխային թաքցնել, հիշեցնելով, որ հենց «Կարմիր բերետավորները» են վարչապետին իշխանության բերել, սպառնալով հաշվեհարդար տեսնել Ջինջիչի հետ, եթե նա դեմ գնա իր մարդկանց։
Ջինջիչը պլանավորում էր ուժային գերատեսչություններում խոշոր վերադասավորում կատարել մարտի երկրորդ կեսին, և Ուլեմեքը իր նամակի պատճառով կարող էր դառնալ «Կարմիր բերետավորներ»-ի շարքերից վտարվողների առաջին թեկնածուն։
Նա պատրաստվում էր կանգնեցնել Ջինջիչի ավտոշարասյունը, իսկ նրա հանցակիցները, ի դեմս Զվեզդան Յովանովիչի, Ժելկո Տոյագի, Միլե Լուկովիչի և Սրետկո Կալինիչի հաշվարկել էին ծայրահեղ դեպքում հրացաններով և նռնականետերով գնդակոծել Ջինջիչի մեքենան։
Միլենկովիչը ձերբակալվեց փաստաթղթերի կեղծման մեղադրանքով, և ստիպված պետք էր ութ օր կալանքի տակ մնար, բայց արդեն չորրորդ օրը նրան բաց են թողնում այն ընտանիքի խնդրանքով, որին պետք է օգներ։
Որոշ ԶԼՄ-ներ պնդում էին, որ բեռնատարը պետք է բախվեր, ոչ թե հենց Ջինջիչի մեքենային, այլ նրա ավտոշարասյան մեքենաներից մեկին, որոշներն էլ սխալմամբ հայտնեցին, որ բեռնատարը այնուամենայնիվ բախվել է ավտոշարասյանը։
Նինոսլավ Կոնստանտինովիչը, Դուշան Կրսմանովիչը և Զվեզդան Յովանովիչը մի քանի անգամ այցելում են Բիրչանինյան փողոցում, կառավարության շենի դիմաց գտնվող բազմաբնակարան տուն։
Մարտի 10-ին, առավոտյան ժամը 10-ին Կոստանտինովիչը, Սիմովիչը և Յովանովիչը նկարիչ ներկայանալով, առանց դժվարության մտան տուն, որից հետո տեղավորվեցին երկրորդ հարկի դատարկ գրասենյակում, որտեղ մնում էին 14-15 ժամ։
Երկրում անմիջապես արտակարգ դրություն է մտցվել, ինչի մասին հայտարարել է Սերբիայի նախագահի պաշտոնակատար Նատաշա Միտիչը, Սկուպշչինայի նախագահը բնութագրում է սպանությունը որպես «հանցագործություն ընդդեմ երկրում սահմանադրական կարգի»։
Նույն օրը Բելգրադում տեղի ունեցավ Սերբիայի և Չեռնոգորիայի Բարձրագույն պաշտպանության խորհրդի ընդլայնված նիստ, որտեղ նիստի անդամները դատապարտում են վարչապետի սպանությունը, աջակցում են ձեռնարկված միջոցառումները, հանցագործության պատվիրատուներին և կատարողներին գտնելու սերբիական կառավարության վճռականությունը, ինչպես նաև հրաման էր տրվել բարձրացնել բանակի մարտական պատրաստվածությունը։
"Մրրիկ" և "Սուսերով" հատուկ գործողությունների ընթացքոում, որտեղ ներգրավված էին մի քանի հազար ոստիկան և հատուկ ծառայությունների գործակալներ, ձերբակալվել են ավելի քան 3400 մարդ, ովքեր կարող էին կասկածվել Ջինջիչի սպանության մեջ։
Հունգարիայի պատերազմին մասնակցած հատուկ գործողությունների ստորաբաժանումը, վրդովված էր նրանով, որ շատ սերբիական ռազմական գործիչներ հանձնվել են Հարավսլավիայի միջազգային քրեական տրիբունալին։
Հանրային ելույթի պատճառը Բոսնիայում և Հերցեգովինայում զանգվածային սպանություններ կատարելու մեջ մեղադրվող Պրեդրագա եղբայրների և Նենադա Բանովիչի ձերբակալությունն և տրիբունալին հանձնումն էր։
Նրա մեղադրվում էր քաղաքական գործիչ Վուկա Դրաշկովիչի դեմ Իբրաիմյան խճուղում կատարված մահափորձի մեջ և չէր ուզում վերջնականապես կորցնել իր ազդեցությունը ստորաբաժանումում։
2001 թվականի ամռանը Ուլեմեքը, այն բանից հետո, երբ ձերբակալվել էր ծեծկռտուքի և ոստիկանության պարեկի վրա հարձակվելու համար, լքում է ստորաբաժանման հրամանատարի պաշտոնը և մեկնում Հունաստան։
Ուլեմեքը, որպես կարևորությամբ երկրորդ հանցակից, սեփական պատճառները ուներ Ջինջիչին վերացնելու համար, և սերբ զինվորականներին Հաագային տրամադրելը կարող էր միայն պատրվակ լինել։
Ավստրիայում ձերբակալեցին գերմանացու, ում մոտ հայտնաբերել էին թմրանյութ , նա հարցաքննության ժամանակ պատմեց, որ թմրանյութը գնել է Պոժարեվացում, Ժիվկովիչ եղբայրներից, ովքեր համագործակցում էին «զեմունցիների» հետ։
Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարար Յոշկա Ֆիշերը նշել է, որ «Սերբիայի համար, ինչպես նաև ամբողջ աշխարհի համար» շատ դժվար ժամանակներ են, երբ դժվար է պահպանել քաղաքական կայունությունը, բայց հույս է հայտնում, որ երկիրը կվերականգնվի Ջինջիչի սպանության պատճառով առաջացած շոկային վիճակից և կշարունակի նրա բարեփոխումները։
ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Ջորջ Ռոբերթսոնը դատապարտել է Ջինջիչի սպանությունը, մեղքը բարդելով «Սերբիայի հակաժողովրդավարական եւ ծայրահեղական ուժերի վրա» որոնց հետ կառավարությունը չկարողացավ հաջողության հասնել։
Ենթադրվում է, որ սպանության շարժառիթը Միլիսավլեվիչի դեմ վկայություն տալն էր, իսկ սպանության պատվիրատուն ըստ Սրետկո Կալինիչի Ղուկաս Բոյովիչն էր, Միլորադ Ուլեմեքի ևս մեկ համախողը։
Սպանության մեջ մեղադրեցին Ալեքսանդր Սիմովիչին, ով հետաքննության տվյալների համաձայն ծեծել է Վուկոեվիչին, փաթաթել փայլաթիթեղի մեջ և ողջ ողջ այրել։
2004 թվականի հուլիսի 17-ին Հունաստանում ձերբակալվեց Դեյան Միլենկովիչը (այն ժամանակ հենց նա, այլ ոչ թե Յովանովիչն, էր համարվում կասկածյալ), ում մոտ հայտնաբերեցին շատ մեծ գումար։