polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Սկզբում Բիդվուդը նշանակվեց 2-րդ կորպուսի հրամանատար , իսկ արդեն 1916 թվականի մարտին դարձավ 1-ին ավստրալո-նորզելանդական բանակային կորպուսի հրամանատարը։
Հաշվի առնելով Բիդվուդի՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի վետերանների շրջանում ունեցած բարձր հեղինակությունը Ավստրալիայում՝ նույն 1930 թվականին թագավորի և խորհրդարանի կողմից նրա թեկնածությունն առաջադրվել է Ավստրալիայի գեներալ-նահանգապետի պաշտոնի համար։
1885 թվականի տեղափոխվել է Հնդկական Բանակ և ընդգրկվել է ուլանական 25-րդ գնդում, շուտով տեղափոխվել է 11-րդ Բենգալական ուլանական գունդ, որի կազմում ծառայել է ավելի քան 20 տարի։
Գունդը տեղակայված էր Դեհրադունում, Աֆղանստանին սահմանամերձ Հյուսիս-Արևմտյան նահանգում և հաճախ էր մասնակցում մերձսահմանային ապստամբ ցեղերի դեմ մարտական գործողություններին, ինչպես նաև Հնդկաստանում բռնկվող ազգային-ազատագրական ապստամբությունների ճնշմանը։
1918 թվականի մայիսի 31-ին Բիդվուդը Գարնանային հարձակումների ընթացքում գերմանական զորքերի կողմից փաստացի ջախջախված 5-րդ բրիտանական բանակի հրամանատարի պաշտոնում փոխարինել է Հյուբերթ Գոֆին։
Երեք անգամ վիրավորվում է, տեղավորվում Պետրոգրադի մոտ գտնվող հոսպիտալում, առողջանալուց հետո գործուղվում է Բալթիական նավատորմի հրետանային արհեստանոց որպես փականագործ։
Բերեզնիկի քաղաքի երկաթուղային կայարանի շենքի վրա տեղադրված է հուշատախտակ Ի. Դեմենևի պատվին , կայարանամերձ հրապարակից մինչև Եռանկյունաձև պուրակ ընկած փողոցը կոչվում է նրա անվամբ։
Նույն դարի վերջին և 19-րդ դարի սկզբին ձևավորված ռոմանտիզմի զարգացմանը նպաստել են Ֆրանց Գրիլպարցերը, որոնք իրենց ստեղծագործություններում բողոքել են անհատի ներքին և արտաքին կաշկանդումների դեմ։
Դրամատուրգ և քննադատ Հ. Բուհրը «Նատուրալիզմի հաղթահարումը» աշխատությամբ սկզբնավորել է նոր գրական ուղղությունները՝ իմպրեսիոնիզմ և նեոռոմանտիզմ։
Վերածնունդը կամ Ռենեսանսը Արևմտյան և Կենտրոնական Եվրոպայի երկրների մշակութային և գաղափարական զարգացման մի դարաշրջան է, երբ միջնադարյան մշակույթից անցում է կատարվել նոր ժամանակի մշակույթին։
Այդ շրջանի ռեալիստական արձակի ներկայացուցիչ Աբրահամ Սանտա Կլարան իր «Սրիկայապետ Հուդա» երգիծական ստեղծագործությունում քննադատել է ավատական հասարակության վերնախավին։
1160 թվականին ավստրիացի միջնադարյան ասպետ Հայնրիխ ֆոն Մելքը գրել է «Հիշեցում մահվան մասին» երգիծական պոեմը, որտեղ քննադատել է ավատատիրական հասարակարգը։
1954-1957 թվականներին «Գլոսե Վիբժեժա» , «Նոր մշակույթ» , «Շտանդդարե մլոդիխ» և «Պո պրոստու» թերթերում հրատարակել է իր բանաստեղծությունները, արձակ ստեղծագործություններն ու ռեպորտաժները։
Այնքան թույլ է նրա որոշումը, որ ծնողների խնդրանքին և գեղեցիկ Ադելինայի հրապույրին դիմանալու համար ամեն անգամ վերցնում և կարդում է «Վերք Հայաստանին» կամ իր ծրագերի հուշատետրը։
Գիշերը խորհրդածելով օրվա դեպքերի մասին՝ նա մի պահ գտնում է, որ պետք է հնարավոր դարձնել գյուղում ապրելն ու գործելը, հարկավոր է մնալ և փրկել կործանվող ընտանիքներին, պաշտպանել անզոր գյուղացու դատը, փոխել ուսուցանելու վայրենի եղանակը։
Ավարտելով իրավաբանական բարձրագույն դպրոցը՝ Կամսարյանը ուսանողական ժողովում հանդիսավոր կերպով հայտնում է իր որոշումը՝ գնալ հեռավոր գյուղերը և օգնել զրկանքների մեջ գտնվող գյուղացուն։
Նա ծրագրում է պաշտպանել գյուղական հասարակության իրավունքները, կազմակերպել լուսավորության և դպրոցական գործը, բարվոքել գյուղացու տնտեսական վիճակը, գյուղում հիմնել փոխատու գանձարան՝ գյուղացիներին վաշխառուների ձեռքից փրկելու համար։
Մուրացանը ոչնչացնող ծաղրով ներկայացնում է հայ «ազատամիտ» մտավորականին, հոգեբանական գեղեցիկ նրբերագներով և տպավորիչ հակադրություններով ցույց է տալիս նրա կեղծ ժողովրդասիրությունը։
Այստեղ ստեղծվում են երեք տարբեր միջավայրերի ռեալիստական պատկերներ. առաջինը ուսանողական ժողովն է, որտեղ ոգևորված հայրենասիրական ճառ է ասում Պետրոս Կամսարյանը, երկրորդը՝ հայ գյուղն է իր ցավերով և վշտերով, երրորդը՝ Թիֆլիսն ու Բորժոմը, որոնք փարթամ ու հանգիստ կյանքի հեռավորություններով հրապուրում են Կամսարյանին և ստիպում թաղել իր երբեմնի գաղափարները։
Այս պատկերները կառուցվածքային ամբողջություն են կազմում Պետրոս Կամսարյանի հոգեկան ապրումների բացահայտման և ճամփորդության նկարագրությունների միջոցով, կենտրոնում միշտ էլ պահելով Կամսարյանին՝ Մուրացանը ստեղծում է սոցիալական խոր բովանդակություն ունեցող վիպակ, բարձր արվեստով ասպարեզ է հանում քաղաքի բուրժուական շրջանների շվայտ կյանքի և անծայրածիր խավարի մեջ գտնվող գյուղի հակադրությունը։
Նիկանդր Ալեքսանդրովիչի ստեղծագործությունների համար հիմք են հանդիսացել գյուղացիական կենցաղի և աշխատանքի նկարագրությունները, շրջագայությունների և թափառումների մասին հիշողությունները, նոր ժամանակի պայմաններում մարդու տեղի վերաբերյալ մտորումները։
Տասնչորս տարեկան հասակում ոտքով հասել է Սանկտ-Պետերբուրգ աշխատանք փնտրելու, քանի որ բազմանդամ գյուղացիական ընտանիքը հնարավորություն չի ունեցել կերակրելու նրան։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբում Նիկանդր Ալեքսեևիչը գտնվել է Փարիզում, ռուսական էքսպեդիցիոն կորպուսի կազմում, որտեղ էլ 1918 թվականին լույս է տեսնում նրա «Պսակ զոհվածներին» բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն։
Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանին առընթեր Ա. Շահինյանի անվան ֆիզիկամաթեմատիկական հատուկ դպրոցը, ապա՝ Երևանի ճարտարապետաշինարարական ինստիտուտը՝ «Տնտեսագիտություն և շինարարության կառավարում» մասնագիտությամբ։
Դավիթ Սարգիսի Սահակյան , հավաստագրված դասընթացավար, «Այբ» դպրոցի գործադիր տնօրեն, «Դիլիջանի կենտրոնական դպրոց» կրթական հիմնադրամի հոգաբարձուների խորհրդի անդամ, Հայաստանի կրթության և գիտության նախկին փոխնախարար։
2006 թ.-ից կանգնած է «Այբ» կրթական հիմնադրամի ստեղծման ակունքներում, եղել է հիմնադրամի ծրագրերի տնօրեն, ղեկավարել «Այբ» ավագ դպրոցի ստեղծման ծրագիրը։
Այն խմբի առաջին ամբողջական թողարկումն է -ից հետո, ինչպես նաև խմբի առաջին թողարկումը խմբի նախկին անդամների՝ Քրիսի և Լուհանի դատական հայցերից հետո, այդ ժամանակ խումբը ներկայանում էր 10 անդամներով։
Ալբոմի գլխավոր սինգլը՝ « »-ին թողարկվել է 2015 թվականի մարտի 28-ին, որին հաջորդում են երկու տարբերակների տեսահոլովակները, որոնք թողարկվել են երեք օր անց մի քանի ԶԼՄ-ներով։
Մինչ ալբոմի թողարկումը, . -ը անցկացրել է մամլո ասուլիս, որին ներկա են գտնվել խմբի բոլոր անդամները, բացի Լեյից, ով այդ ժամանակ Չինաստանում էր՝ կենտրոնանալով իր առաջիկա նոր ֆիլմի վրա։
Նա նաև եկավ այն եզրակացությանը, որ այն կդառնա նոր սկիզբ -ի համար, խմբի նախկին անդամների՝ Քրիսի և Լուհանի դատական հայցերից հետո, և որ անդամները ցույց են տալու ավելի վառ, ավելի նոր կողմերը իրենց երկրպագուներին։
Խմբի անդամների խոսքերով՝ այն նվեր էր երկրպագուներին, որոնք համբերությամբ սպասում էին և բախվել են խնդիրների և պայքարի, որոնց բախվում է խումբը, միևնույն ժամանակ աջակցելով նրանց իրենց գործունեությամբ։
Ալբոմի երկու տարբերակներով -ն դարձել է կարճ ժամանակահատվածում ամենաշատ վաճառքների քանակով քեյ փոփ կատարողը, վաճառելով ավելի քան մեկ միլիոն օրինակ մեկ ամսում։
Մոդելը տարբերվում է էկրանի չափսերով, հետ վերադարձի կոճակի բացակայությամբ, որը փոխարինել են ինչպես ընկերությունն է անվանում «անտեսանելի կաճակով» (այն գտնվում է ապակու տակ և փոխանցում է թրթռոցի զգացողություն, ինչպես 7) աչքերի սկաներով, դեմքի հայտնաբերիչ տեխնոլոգիայով, մատնահետքերի սկաներով, որը գտնվում է սմարթֆոնի հետևի մասում, տեսախցիկի կողքին նաև փոշուց և խոնավությունից պաշտպանվելու հատկությամբ, 68 տեխնոլոգիայով, փորձնականորեն սմարթֆոնը կարող է 30 րոպե գտնվել 1.5 մետր խորությունում։
350 -ի հաջողությունից հետո հաջորդեց ոչ պակաս հաջողված մոդել 400 , որը բերեց բավականաչափ ֆինանսական միջոցներ զարգացման, այս նախատիպը մեքենան ցույց տվեց Ֆերրուչիոն 1965 թվականի նոյեմբերին որպես ինքնաշարժի շոու Թուրինում, իսկ 1966 թվականի մարտին Ժնևի ավտոսրահում աշխատանքային տարբերակը ներկայացվեց։
1913 թվականին Կիևում՝ Գինզբուրգի 12-հարկանի տան ձեղնահարկում, բացել է իր սեփական ստուդիան, որտեղից դուրս են եկել նշանակավոր նկարիչներ ու քանդակագործներ, ինչպիսիք են Նիսոն Շիֆրինը , Բորիս Արոնսոնը , Ալեքսանդր Տիշլերը , Սոլոմոն Նիկրիտինը , Մարկ Էպշտեյնը , Բարուխ Գոլդֆայնը, Իսսախար-Բեր Ռիբակը ։
Ստեղծել է մի շարք դիմանկարներ, որոնցից առավել նշանակալի են՝ «Նկարիչ Ն. Ի. Մուրաշկո» , «Նկարիչ Յան Ստանիսլավսկի» , «Օ. Մ. Նեստերովայի դիմանկարը» ։
Ժանրային նկարներում նա ճշմարտացի պատկերում է ուկրաինական ժողովրդի կենցաղը. դրանցու ներկայացված են և՛ կյանքի ուրախությունները , և՛ ծանր մտախոհությունը կյանքի դժվարությունների մասին՝ «Գյուղական ընտանիք» , «Լուռ տառապանք» ։
Ալեքսանդր Ալեքսանդրովիչ Մուշարկո (, 26 օգոստոսի, 1875, Կիև, Ռուսական կայսրություն –14 հունիսի, 1919, Կիև, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ), ուկրաինացի գեղանկարիչ, դիմանկարիչ, մանկավարժ և հասարակական գործիչ, Նիկոլայ Մուրաշկոյի զարմիկը։
Գեղարվեստական շրջիկ ցուցահանդեսների ընկերության և Ռուս նկարիչների միության անդամ, Կիևի նկարիչների միության հիմնադիրներից մեկը, մասնակցել է Ուկրաինայի գեղարվեստի ակադեմիայի ստեղծմանը և իր կյանքի վերջին ամիսներին եղել է ռեկտորի պաշտոնակատարը։
Նրա դիպլոմային աշխատանքում՝ «Կոշապետի թաղումը» նկարում, ներկայացված է դրամատիկական պատմական սյուժե, որ տոգորված է անսահման հարգանքով դեպի Զապորոժիեի կոզակների զինվորական սխրագործություններն ու ազգային ավանդույթները։
1919 թվականի հունիսի մի գիշեր, երբ Ալեքսանդր Մուրաշկոն կնոջ հետ տուն էր վերադառնում, նրանց կանգնեցերել են երեք անձինք, կնոջը ստիպել են հեռանալ, իսկ նկարչին սպանել են՝ կրակելով նրա ծոծրակին։
Կամրջի ընդհանուր երկարությամբ 430,8 մետր է, թռիչքների բաժանման սխեման՝ 74,8 + 303 + 54 մետր, աչքավոր կառույցի քաշը՝ 7537 տոննա, ընդհանուր բարձրությունը ներքևից վերև՝ 95 մետր, գմբեթի տրամագիծը՝ 32 մետր, աչքավոր կառույցի հեծանը երկսեկցիոն է, լայնությունը՝ 12,6 մետր, բարձրությունը՝ 4.6 մետր, երկու կողմերում դրանից կախված են 4,2 մետր բարձրությամբ բարձակները։
Կամուրջը կառուցվել է 1967-1972 թվականներին «Դոպրաստավ Բրատիսլավա» և «Գուտնե Մոնտաժե Օստրավա» կազմակերպության կողմից ճարտարապետներ Յոզեֆ Լացկոյի, Լադիսլավ Կուշնիրի, Իվան Սլամենի, Արպադ Տեսարի և Յոզեֆ Զվարի նախագծով։
Կամրջի շինարարության համար ոչնչացվել է Բրատիսլավայի արվարձանի զգալի մասը, մասնավորապես, հրեական թաղամասն ամբողջությամբ, ինչին Բրատիսլավայի բնակչությունը տհաճությամբ է արձագանքել։
Համագործակցել է Ռոստովի և Կրասնոդարի տարբեր թերթերի, ինչպես նաև «Լենինգրադսկայա պրավդայի», «Ռաբոչայա գազետայի», «Վոդնի տրանսպորտի», «Տրուդի» հետ։
Եղել է «Պրավդա» թերթի զինվորական թղթակիցը, 1945 թվականի մայիսին ներկա է եղել Ի. Ի. Կլիմենկոյի հրամանատարությամբ ՍՄԵՐՇ-ի 79 կորպուսի հակահետախուզության բաժնի կողմից Հիտլերի և Գեբելսի մարմինների հայտնաբերման ժամանակ։
Փոքրիկ փայտե քաղաքը ներկայացնում է 19-րդ դարավերջի և 20-րդ դարասկզբի Մորավյան ավանդական քաղաքային ճարտարապետությունը և ներառում է և՛ տեղափոխված բնօրինակ շենքեր, և՛ վերակառուցված շենքեր։
Փոքրիկ փայտե քաղաքը ստեղծվել է Ռոժնովի հրապարակից բազմաթիվ ավանդական տակառատախտակ տներ ներկայիս թանգարանի տարածք տեղափոխելով, այդ թվում նաև փայտե քաղաքապետարանը։
Այն ներառում է բազմաթիվ ֆերմերային շինություններ, ջրհորներ, այգիներ, աշտարակներ, հողմաղացներ և այլ գյուղական կառույցներ ճանապարհների վրա, ծառեր և այլ լանդշաֆտի տարրեր, որոնք բնորոշ են ավանդական Վալախյան գյուղին։
Վալախյան գյուղը հիմնադրվել է, որպեսզի պահպանի ավանդական տակառատախտակ և փայտե տները, որոնք ամենայն հավանականությամբ, կարող էին վնասվել, եթե լինեին իրենց բուն միջավայրում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին մի խումբ ատաղծագործներ Միխալ Ֆաբիանի գլխավորությամբ կանգնեցրեցին փայտե եկեղեցի՝ օգտագործելով Վետրկովիցեի 1878 թվականին այրված եկեղեցու հատակագիծը։
Երրորդ մասը՝ Ջրաղացի հովիտը, բացվել է 1980-ական թվականներին և բաղկացած է մի քանի ջրաղացներից և այլ կառույցներից, որոնք ներկայացնում են գյուղում իրականացվող աշխատանքն ու արտադրությունը, թույլ են տալիս այցելուներին ծանոթանալ արտադրության և աշխատանքային պայմանների ավանդական մեթոդների հետ։
Վալախյան գյուղի շրջանակներում բազմացնում են կենդանիներ, հատկապես «վալաշկա» տեսակի ոչխարներ և այծեր, տեղական դաշտերում մշակում են բույսեր և գյուղատնտեսական արտադրանք։
Ստանդարտների անվանումից պարզ է, որ ֆիքսված ստանդարտը ծառայություններ է մատուցում միայն «հաստատուն» բաժանորդները համապատասխան սարքավորումների տեղադրումից և ամրացումից հետո, իսկ բջջային ստանդարտը հնարավորություն է ընձեռում օգտագործողին միացումը,շարժվելով այնպիսի ծածկույթով գոտում, որում զարգացնում են մինչև 115 կմ/ժ։
Առաջադեմ միջազգային բջջային հեռահաղորդակցության համակարգերը , որոնք ՀՄՄ-ի ռադիոկապի որոշակի մասն են, պետք է համապատասխանեն որոշ պահանջների, որպեսզի համարվեն 4 սերնդի կապ․
սպեկտորային արդյունավետությունը հատվածում վերբեռնման ալիքի համար 1,1-ից մինչև 3 բիթ/վ/Հց/հատված և ներբեռնման ալիքի համար 0,7-ից մինչև 2,25 բիթ/վ/Հց/հատված,
Հեռահաղորդակցման միջազգային միությունը, որպես անլար կապի չորրորդ սերնդի ցանցի պահանջների պատասխանատու, կապի ստանդարտ ընտրեց — -ի տասներորդ թողարկումը, որն առաջին անգամ ներկայացվել էր ճապոնական ընկերության կողմից։
Այդ տեխնոլոգիայի շնորհիվ օպերատորները կարող են շրջանցել ստանդարտի սահմանափակումները 20 ՄՀց անընդհատ սպեկտորի առկայության պահանջի մասով և իրենց ունեցած ցանցերով բարձրացնել օգտագործողների աշխատանքի արագությունը մինչև 150 Մբիթ/վ։
Հարկ է նշել, որ 9225 և 9625 չիպերը համատեղելի են նաև հին բջջային ստանդարտների հետ, ինչի արդյունքում, այնտեղ, որտեղ նրանք կտեղադրվեն, կարող են աշխատել 7 տարբեր ռեժիմներով՝ 2000 , /, ։
Բջջային կապի նոր սերունդները սկսեցին զարգանալ գործնականորեն տաս տարին մեկ այն պահից սկսած, երբ կատարվեց անցում առաջին սերնդի անալոգային բջջային ցանցից 1970-ական թվականներին և թվային ցանցին 1980-ական թվականներին։
2000 թվականին, երբ 3 երրորդ սերնդի ցանցի հիմնադրումն էր ընթանում, անհատական համակարգիչներ արտադրող - ընկերությունը և ճապոնական հսկա՝ բջջային կապի հիմնադիր ընկերությունը հայտարարեցին համատեղ արվող հետազոտությունների մասին՝ ուղղված մուլտիմեդիա տվյալների փոխանցման չորրորդ սերնդի անլար կապի տեխնոլոգիաների զարգացմանը։
Քանի որ և բջջային առաջին տարբերակները ապահովում են 1 Գբիթ/վ արագությունից քիչ արագություն, դրանք չի կարելի համարել - տեխնոլոգիաներին համապատասխան տեխնոլոգիա, չնայած մատակարարները հաճախ նշում են, որ 4 տեխնոլոգիաներին համապատասխան ծառայություն են տրամադրում։
2010 թվականի դեկտեմբերի 6-ին հեռահաղորդակցման միջազգային միության ռադիոկապի հատվածը ընդունեց, որ առավել առաջադեմ տեխնոլոգիա է համարվում “4” ցանցը, չնայած որ այդ տերմինը սահմանված չէ։
2008 թվականի մարտին Հեռահաղորդակցման միջազգային միության ռադիոկապի հատվածն առանձնացրեց շարժական անլար 4 ցանցի միջազգային պահանջները, որոնք ստացան անվանումը, մասնավորապես դնելով պահանջներ բաժանորդների սպասարկման համար տվյալների փոխանցման արագության համար․ 100 Մբիթ/վ արագությունը պետք է ապահովել բարձր շարժունությամբ բաժանորդներին , իսկ ոչ բարձր շարժունությամբ բաժանորդներին ՝ 1 Գբիթ/վ։
2011 թվականի հունիսի 17-ին Տիրասպոլ քաղաքում «Ինտերդենտրկոմ» և - Ուկրաինա ընկերությունները պայմանագիր կնքեցին Պրիդնեստրովե քաղաքում տեխնոլոգիայի վրա հիմնված 4 ցանց կառուցելու մասին։
Կապի ցանկացած սերնդի առանձնահատկությունները, ինչպես օրինակ, վերաբերվում էին ծառայության հիմնարար բնույթին՝ փոխանցման տեխնոլոգիաների անհամատեղելիությանը, ավելի բարձր առավելագույն բիթերի քանակով, թողունակության ավելի լայն ալիքով, արտահայտվում է միավոր հաճախականությամբ՝Հց , ինչպես նաև միաժամանակ մի քանի տվյալների փոխանցման բարձր հզորությամբ (սպետկորային արդյունավետության ավելի բարձր համակարգով, որը չափվում է բիթ/վ/Հց/հատված)։
Ցանցը տեղակայված է Տաշքենդի կենտրոնական մասում՝ 2,5-2,7 ԳՀց հաճախականությամբ, որի լիազորությունը ստացել է ըներության ուզբեկական դուստր ընկերությունը 2009 թվականի հոկտեմբերին։
Տեխնիկական տեսանկյունից, չորրորդ սերնդի տարբերությունը երրորդ սերնդի հետ համեմատած կայանում է 4 տեխնոլոգիայի ամբողջովին փաթեթային անցում ապահովող արձանագրությունների վրա հիմնված լինելը, այն ժամանակ, երբ 3 ցանցը միանում է ինչպես փաթեթային, այնպես էլ ալիքային անցումներով։
Երկու օրից, անլար ցանցի լայնաշերտ հասանելիություն դեպի ինտերնետ սկսեց ապահովել «Ուկրաինական նորագույն տեխնոլոգիաներ» ընկերությունը , հիմնվելով / 5116 միկրոսխեմաների վրա։
Չորրորդ սերնդին ընդունված է վերագրել հեռանկարային տեխնոլոգիաներ, որոնք թույլ են տալիս իրականություն դարձնել տվյալների փոխանցման բարձր արագություն, զարգացնելով 100 Մբիթ/վ արագություն շարժական և 1 Գբիթ/վ հաստատուն բաժանորդագրությամբ
ստանդարտի առաջին կոմերցիոն ցանցը գործարկվել է 2009 թվականի դեկտեմբերի 14-ին շվեյցարական հեռահաղորդակցման ընկերությունը ընկերության հետ համատեղ Ստոկհոլմ և Օսլո քաղաքներում ։
1914 թվականի սեպտեմբերին աչքի է ընկել Հյուսիս-Արևմտյան ճակատի, Լիկայի շրջանի մարտերում, գերազանցության համար պարգևատրվել է սբ. Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի սրերով շքանշանով և սբ. Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի սրերով և ժապավենով շքանշանով։
1915 թվականի հունվարից մինչև 1916 թվակականի նոյեմբեր եղել է շտաբի պետ՝ 76-րդ հետևակային դիվիզիայում, Թուրքեստանյան երկրորդ հրաձգային բրիգադում, Թուրքեստանյան հրաձգա-հրետանային բրիգադում։
Մարտերը գերազանց կատարելու համար պարգևատրվել է սբ. Գևորգի 4-րդ աստիճանի շքանշանով, սբ. Վլադիմիրի 3-րդ աստիճանի թրերով շքանշանով և սբ. Աննայի 2-րդ աստիճանի թրերով շքանղանով։
Մինչ Բոլշևիկների իշխանության գալը՝ զորքերի համակենտրոնացման քայլեր է ձեռնարկել, հավատարիմ Ռուսաստանի ժամանակավոր կառավարությանը՝ հրամայել է Հյուսիսային ճակատի շտաբին Պետրոգրադ ուղարկել հատուկ զինվորական զորամաս ։
1917 թվականի նոյեմբերի 7-ին Ժամանակավոր կառավարության նախարար Նիկոլայ Կիշկինը, ստանալով իրավասություն վերականգնել կարգը քաղաքում, անհստակության համար ազատել է պաշտոնից Պետրոգրադի ռազմական օկրուգի հրամանատար գնդապետ Գեորգի Պալկովնիկովին և նրա տեղը նշանակել ավելի աշխատունակ գեներալ Հակոբ Բագրատունուն։
Նա բանտարկվել էր և գտնվում էր Պետրոպավլովյան ամրոցում, ազատ է արձակվել 1917 թվականի դեկտեմբերի 15-ին և հաջորդ օրը կրկին ստանձնել Հայկական զինվորական կոմիսարի պաշտոնը։
Կովկասյան Իսլամական բանակի Բաքվի ճակատամարտում մղված հաղթանակից հետո, 1918 թվականի սեպտեմբերի 15-ին հայկական զինված խմբերի և փախստականների հետ միասին ստիպված է եղել թողնել Բաքուն և տեղափոխվել Բանդարե Անզալի ։
Հանդիպել բազմաթիվ ամերիկյան քաղաքական և հասարակական գործիչների հետ, մասնակցել ցույցերին, պնդել է Հայաստանին ցուցաբերել աջակցություն և պաշտոնապես ճանաչել հայկական պետությունը։
Չնայած դրան, որ 1919 թվականի դեկտեմբերից մինչև 1920 թվականի հունվարը Բագրատունին ընդունվել էր ԱՄՆ-ի ռազմական նախարարի և պետքարտուղարի կողմից, այնուամենայնիվ ամերիկյան իշխանությունները հրաժարվեցին տրամադրել ռազմական օգնություն երկրին, որը պաշտոնական ճանաչում չունի։
Ըստ նրա կենսագիր, ակադեմիկոս Հրանտ Ավետիսյանի՝Հակոբ Բագրատունին կատարել է գաղտնի ռազմագիտական և գործնական առաջադրանքներ Մոնղոլիայում, Տիբեթում, Կորեայում, Աֆղանստանում, Միջինասիական Բուխարա, Կաշգար, Կերմիշում, Կուշկայում, Մերվ, Տաշքենդ քաղաքներում։
Դեմ է եղել գերագույն գլխավոր հրամանատարի պաշտոնը զբաղեցրած գեներալ Կոռնիլովին, Բառանովսկիի հետ ստեղծել է «բոլորին, բոլորին, բոլորին» ռադինոն, Կոռնիլովի դավաճանության և նրան գերագույն գլխավոր հրամանատարի պաշտոնից հանելու համար։
Ռազմական արժանիքների համար պարգևատրվել է սբ. Աննայի 4-րդ աստիճանի շքանշանով՝ մակագրությամբ «Արիության համար» և սբ. Ստանիսլավի 3-րդ աստիճանի սրերով և ժապավենով շքանշանով։
1898 թվականին, ավարտել է Թիֆլիսի արական գիմնազիան ոսկե մեդալով, ապա՝ 1900 թվականին Կիևի առաջին ռազմական ուսումնարանը, առաջիններից է եղել շրջանավարտների մեջ ում անունը փորագրվել է մարմարե պատվո սալաքարին, իսկ 1907 թվականին՝ Կայսերական Գլխավոր շտաբի Նիկոլաևյան ակադեմիան։
1917 թվականի օգոստոսին, միառժամանակ շարունակելով ռազմական օկրուգի շտաբի պետի պաշտոնը, ընտրվել է Հայկական զինվորական կոմիսար և Հայկական ռազմական խորհրդի նախագահ։
Ռոման Մեծը միավորում է Հալիչի և Վոլինիայի ինքնավար մարզերը, որոնք կազմավորվել էին 1199-1349 թվականներին Նովգորոդի և Վլադիմիր–Սուզդալյան իշխանությոունների հետ միասին։
Ռեդիֆ համակարգն իրեն սպառել էր և թուրքական հրամանատարությունը ծրագրել էր ռեզերվային զինվորներով համալրել գործող զորամասերը, այլ ոչ թե ստեղծել առանձին ռեզերվային զորամասեր։
Մինչև 1914 թվականի նոյեմբերի մոտերքը Երկրորդ դաշտային բանակը տեղափոծվեց Կոստանդնուպոլիս, և իր ենթակայության ներքո ուներ և բանակային կորպուսները, որոնցից յուրաքանչյուրը կազմված էր երեքական դիվիզիայից։
Օսմանյան բանակի հետագա վերակազմավորման ընթացքում, երբ կատարվեց բանակային կորպուսների մակարդակով շտաբների ստեղծումը, դաշտային բանակը 1911 թվականին իր շտաբը տեղակայեց Թեսալոնիկեում։
Բանակի կազմի մեջ ներառված էին երկու տեսչություններ. Երկրորդ ռազմական տեսչությունը Բալկաններում և ռազմական տեսչությունը, որին վիճակված էր վերակազմավորվելու որպես Օսմանյան կայսրության բանակ՝ Սիրիայում։
Առաջին Բալկանյան պատերազմի սկզբին՝ 1912 թվականի դրությամբ ուներ հետևյալ կառուցվածքը. (տեղանունները տրված են այնպես, ինչպես օսմանցիներն էին օգտագործում դրանք իրենց ժամանակ).
բանակի շտաբի ենթակայության ներքո էին գտնվում հետևյալ գործող դիվիզիաները. Բացի այդ բանակը տեսչական գործառույթներ ուներ վեց ռեդիֆ կամ պահեստազորային դիվիզիաների և մեկ ռեդիֆ բրիգադի նկատմամբ.
բանակային կորպուս, որը հայտնի էր նաև "Սարոսյան զորախումբ" անվամբ, տեղակայված էր թերակղզու պարանոցի հյուսիսում և խնդիր ուներ՝ պաշտպանելու այն Անտանտի ուժերից՝ արգելելով նրանց ափհանումը Սարոսի ծովածոցի կողմից։
1915 թվականի ապրիլին, երբ Օսմանյան կայսրությունում սկսեց իրականացվել Հայոց ցեղասպանությունը, որին մասնակցում էին և տարիներ շարունակ մասնակցելու էին օսմանյան զինված ուժերը՝ իրենց գրեթե բոլոր զորամասերով ու զորամիավորումներով, Օսմանյան կայսրության Երկրորդ դաշտային բանակն ուներ հետևյալ կառուցվածքը.
Պատերազմից հետո Երկրորդ դաշտային բանակը վերակազմավորվեց այն զինվորականներից, ովքեր ողջ էին մնացել Բալկաններում գտնվող Արևմտյան բանակի ոչնչացումից հետո. Վերստին կազմավորված երկրորդ դաշտային բանակը նախ ուղարկվեց Իկոնիա (, :
2004 թվականին -ի բջջային հեռախոսների թողարկման և չինական ընկերության համանման ենթաբաժիններն ստեղծեցին համատեղ & ձեռնարկությունը, որի բաժնետոմսերի 55 %-ը պատկանում էր -ին, իսկ 45 %-ը՝ -ին։
Դրանից բացի ընկերության կազմի մեջ է մտել ենթաբաժին, որն զբաղվում էր ազդանշանային, ինչպես նաև երկաթուղիների շարժման ղեկավարման համակարգերի մշակմամբ և արտադրությամբ։
1918 թվականին Գեոկչայի ճակատամարտում հունիսի 27-ից հուլիսի 1-ը Կովկասյան իսլամական բանակի զորամասերը ջախջախեցին Կարմիր բանակի Կովկասյան 1-ին կորպուսը, որի ստորաբաժանումները հետ նահանջեցին Կարամարյանում։
Հուլիսի 2-ին խորհրդային ստորաբաժանումները լքեցին Աղսուն, հուլիսի 10-ին, եռօրյա մարտերից հետո, Կյուրդամիր, հուլիսի 14-ին Կերար կայանը և շարունակում էին հեռանալ երկաթգծի ճանապարհի երկարությամբ։
Ճակատի ձախ և աջ ֆլանգների վրա հարձակվում էին թուրքական զորամասեր, իսկ կենտրոնում նրանց ավելացվեց տեղի մուսուլմանների զորքի 5000-ոց խմբավորումը գնդապետ Գ. Սալիմովի, Ադրբեջանի գլխավոր շտաբի ապագա պետի տեղակալին։
Հունիսի 4-ին Ադրբեջանի դեմոկրատական հանրապետության պատվիրականությունը Օսմանյան կայսրության հետ Բաթումում պայմանագիր ստորագրեց բարեկամության և համագործակցության մասին, որի համաձայն Օսմանյան կայսրությունը պարտադրվում էր «Ադրբեջանի հանրապետության կառավարությանը ռազմական օգնություն ցուցաբերել, եթե այն պահանջվի երկրում կարգ ու կանոն հաստատելու համար»։
Թուրքական հրամանատարությունը հայտարարեց, որ «100 հազար թյուրք և մուսուլման Բաքվում և դրա շրջակայքում անգութ ավազակների, այսպես կոչված հեղափոխականների հարձակումներին են դիմադրում»։
Այդ ստորաբաժանումը ձևավորվել էր 1918 թվականի մայիս-հունիս ամիսներին Ադրբեջանում (1918 թվականի հունիսին Ադրբեջանի Ժողովրդավարական հանրապետության և Օսմանյան կայսրության միջև կնքված պայմանագրի համաձայն, Օսմանյան կայսրությունը պարտադրվում էր ռազմական օգնություն ցուցաբերել Ադրբեջանի հանարապետությանը «երկրում կարգ ու կանոն հաստատելու համար»)։
Հունիսի 16-ին ԱԺՀ կառավարությունը Թիբիլիսիից տեղափոխվեց Գանձակ, իսկ երեք օր անց կառավարության հրաամանագրով Ադրբեջանի տարածքում նոր ռազմական իրավիճակ հաստատվեց։
Ադրբեջանի ազգային ժողովը ռազմական օգնության համար դիմեց Թուրքիային, որն այդ նպատակով գործի դրեց Կովկասյան իսլամական բանակը՝ Նուրի փաշայի հրամանատարությամբ, որի կազմի մեջ Կովկասյան 5-րդ և Չանախգալիական 15-րդ թուրքական դիվիզիաների հետ մեկտեղ, մտավ մուսուլմանական կորպուսը, որը ձևավորվել էր ԱԺՀ կառավարության կողմից։
Կարամարյամի մոտ եռօրյա պատերազմից հետո Կովկասյան իսլամական բանակի ջոկատները ստիպված էին նահանջել Գեոկչայա, կորցնելով 1000 հոգի վիրավոր և զոհ՝ թուրքական բանակը նման դիմադրություն և զոհերի պատրաստ չէր։
Իսլամի բանակը ներառում էր ադրբեջանական 7000-ոց կորպուսը և կովկասյան այլ ոչ կանոնավոր բաժիններ և օսմանյան կանոնավոր զորքերի 5000-ոց կորպուսը Նուրի փաշայի հրամանատարության տակ։
1994 թվականի ձմռանը Վիտալի Պարախնևիչը պատրաստվում էր պայմանագիր կնքել Իսրայելում, սակայն իսրայելական երկու ակումբների միջև եղած վեճի պատճառով տեղափոխվել է Մոսկվայի «Լոկոմոտիվ»։
Սակայն այնտեղ էլ ստացել է կարմիր քարտ և խաղային պրակտիկա ունենալու համար ընդունել է «Լոկոմոտիվի» գլխավոր մարզիչ Յուրի Սյոմինի առաջարկը՝ մեկնել Հարավային Կորեա, որտեղ վարձավճարային հիմունքներով հանդես է եկել «Չոնբուկ Խյոնդե Բլյուուինգզ» ակումբում, որը ուտով գնել է ֆուտբոլիստին։
1998 թվականին Վիտալի Պարախնևիչը տեղափոխվել է «Սուվոն Սամսունգ Բլյուուինգզ», որի հետ երկու անգամ հաղթել է առաջնությունում, երկու անգամ նվաճել Լիգայի գավաթը և երկու անգամ՝ Կորեայի Սուպերգավաթը, ինչպես նաև դուրս է եկել ասիական Չեմպիոնների լիգայի եզրափակիչ։
Վիտալի Պարախնևիչը ֆուտբոլով զբաղվել սկսել է Դոնեցկի «Շախտյոր» ֆուտբոլային ակումբի դպրոցում. առաջին մարզիչը եղել է Պ. Ա. Պոնոմարենկոն։
2001-2002 թվականներին Վիտալի Պարախնևիչը խաղացել է կորեական «Անյան Էլ-Ջի Չիտաս» ու «Պուչխոն ՍԿ» և ճապոնական «Սյոնան Բելմարե» ակումբներում։
Երգչուհին լայն ճանաչում ձեռք բերեց ընկերության հետ պայմանագիր կնքելուց հետո, որը գտել է նրան, երբ Բոան իր ավագ եղբոր հետ եկել էր «տալանտների որոնում» փորձին։
2005 թվականի ալբոմն այդքան էլ վաճառված չէր քան թե նախորդ ալբոմը 113,000, համենայնդեպս այն ստացավ տասնչորսերորդ ալբոմը հարավկորեական ամենավաճառված ալբոմներից։