polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ԱՍԾ նախարարությունը ընդգրկում է Առողջապահության ազգային ինստիտուտները, Հիվանդությունների վերահսկողության և նախապահպանության կենտրոնները և Մթերային ապրանքների և դեղամիջոցների վարչությունը։
Նա հոդվածներ է հրապարակել "փոքր, պահպանողական բժշկական ասոցիացիայում"՝ Ամերիկայի բժիշկների և վիրաբույժների ասոցիացիայում, որին պատկանում է, և որը դեմ է հանդես գալիս պարտադիր պատվաստմանը և շարունակում է պնդել, որ պատվաստանյութերը աուտիզմ են առաջացնում,"Թրամփի կողմից երկար ժամանակ աջակցված դավադրության վարկաբեկված տեսություն":
Նյու Յորք Թայմսը Թրամփի առաջադրած Ջեֆ Սեյշնսի թեկնածության հաստատման գործընթացը նկարագրվել է որպես "զարմանալի վիճելի", իսկ Ֆոքս Նյուսը անվանել է այդ "վայրի գիշեր",:
ը այդ "հազվադեպ հանդիմանությունը" "ցնցող պահ" է անվանել , երբ սենատոր Միթչ Մաքքոնելը սենատոր Էլիզաբեթ Ուորրենին լսումների մնացյալ ժամանակ լռեցնելու համար ի մի է բերել ԱՄՆ կանոնակարգի 19-րդ կանոնը։
Մաքքոնելը ընդհատել է Ուրրենի խոսքը, կարդալով Քորեթա Սքոթ Քինգի և սենատոր Թեդ Քեննեդիի հեղինակած մի քանի էջ 1986 թվականի 500 էջանոց սղագրությունից Ջեֆ Սեյշնսի ենթադրական ռասայական նախապաշարմունքի վերաբերյալ, ինչը օգնել է այն ժամանակ հանրապաետականների կողմից ղեկավարված Դատական հանձնաժողովին մերժել նրա դաշնային դատավորի թեկնածությունը։
Ուորրենը անհապաղ սկսեց Սեյշնսին քննադատող սենատոր Սթրոմ Թուրմոնդին 1986 թվականին Մարթին Լյութեր Քինգի այրու՝ Քորեթա Սքոթ Քինգի կողմից գրված նամակի իր ընթերցանության ուղիղ հեռարձակումը, որից հետ բազմաթիվ ԶԼՄ-ներ հրապարակեցին ամբողջական տեքստը։
2017 թվականի հունվարի 26-ին, երբ Թիլլերսոնը այցելել է ԱՄՆ պետքարտուղարություն, պետքարտուղարի տեղակալներ Ջոյս Էնն Բարը, Պատրիք Ֆ. Քենեդին, Միշել Բոնդը, և Ջենթրի Օ. Սմիթը միաժամանակ հրաժարական են տվել։
Պետքարտուղարության աշխատակազմի նախկին ղեկավար Դեյվիդ Ուեյդը այդ հրաժարականները անվանել է "ամենախոշոր միաժամանակ հրաժարականը ինստիտուցիոնալ հիշությունից, որը ամեն մեկը կարող է հիշել.":
Թրամփի ադմինիստրացիան պատմել է -ին, որ այդ տեղակալաները պաշտոնից ազատվել են, իսկ Չիկագո Թրիբյունը հաղորդել է, որ մի քանի բարձրաստիճան դիվանագետ հեռացել են Պետական քարտուղարությունից հայտարարելով, որ իրենց «պատրաստ էին մնալ իրենց պաշտոններում, սակայն չունեին նման սպասելիքներ»։
Թրամփի երդում տալից հետո ԱՄՆ Նախագահի թվիթերյան հաշիվը՝ @-ը փոխվեց Նախագահ Թրամփի, ընդգրկելով նախկինում հրապարակված և արդեն արխիվացրած նախկին թվիթերը՝ @44 անվան տակ։
2017 թվականի փետրվարի 1-ին ԷքսոնՄոբիլի նախկին կատարողական տնօրեն, 64-ամյա տեխասցի Ռեքս Թիլլերսոնը ԱՄՆ փոխնախագահ Մայք Փենսի կողմից երդվեցվել է որպես ԱՄՆ պետքարտուղար Թրամփը առաջարկել է Թիլլերսոնի թեկնածությունը գերագույն դիվանագիտական պաշտոնը զբաղեցնելու համար 2016 թվականի դեկտեմբերի 13-ին։
2017 թվականի հունվարի 23-ին Թիլլերսոնի թեկնածությունը հաստատվել է Սենատի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի կողմից՝ 56 ձայն կողմից և 43 ձայն դեմ տվյալներով։
Դոնալդ Թրամփի նախագահության առաջին 100 օրը սկսվել է իր երդմնակալության արարողությունից որպես Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների 45-րդ նախագահ, որը տեղի է ունեցել 2017 թվականի հունվարի 20-ի կեսօրին։
Թրամփը առաջին անգամ լուսաբանել է իր նախագահության առաջին 100 օրվա կատարվելիք ծրագիրը նախագահական ընտրություններից առաջ՝ 2016 թվականի հոկտեմբերի 23-ին Գեթիսբերգում, Պենսիլվանիա։
2017 թվականի հունվարի 20-ին՝ Թրամփի երդմնակալության օրը, Ջեյմս Մեթիսը 98 ձայն կողմ և 1 ձայն դեմ ընտրվել է ԱՄՆ պաշտպանության նախարար։
Նախկինում Մեթիսին չի հաջողվել դառնալ պաշտպանության նախարար 1947 թվականի ազգային անվտանգության օրենքի համաձայն, ըստ որի թոշակի անցած նախկին զինծառայողները իրավունք չունեն ստանալ պաշտպանության նախարարի պաշտոնը նախքան 7-ամյա ժամկետի լրացումը։
Հարավային Կարոլինայի նախկին նահանգապետ Նիքի Հեյլին 2017 թվականի հունվարի 24-ին ստացել է Սենատի աջակցությունը՝ 96 ձայն կողմ և 4 ձայն դեմ, ՄԱԿ-ում ԱՄՆ-ի դեսպանի պաշտոնին նշանակվելու համար։
Համաձայն Վաշինգտոն Փոստի Սեյշնսի "պահպանողական, պոպուլիստական հայացքները ձևավորել են" Թրամփի "վաղ քաղաքականության, այդ թվում նաև իմիգրացիայի վերաբերյալ դիրքորոշման" զգալի մասը։
88 ձայն կողմ և 11 ձայն դեմ վիճակագրությամբ Ջոն Քելլին Թրամփի երդմնակալության օրը նույնպես առաջադրվել էր՝ որպես ԱՄՆ ներքին անվտանգության նախարար։
Այդ թափառումների ժամանակ էլ հանդիպում է հայդուկապետ Արաբոյի զինակից Ալիզռնանցի Լևոնին, որն էլ նրան ներշնչում է հայության թշնամիների դեմ կռվելու գաղափարը։
Տարոնում Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության կառույցների և կոմիտեների հաստատվելուց հետո Կայծակ Վաղարշակը հարում է ՀՅ Դաշնակցությանը և գործակցում Հրայր Դժոխքի ու Գևորգ Չավուշի հետ։
Իբրև Տարոնի ներկայացուցիչ' 1904 թ. Վաղարշակը մասնակցում է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության 3-րդ ընդհանուր ժողովին, ուր ընդարձակ զեկուցում է ներկայացնում Մուշ-Սասունի վիճակի և գործերի մասին։
1949 թվականին երրորդ կուրսն ավարտելուց հետո «Հայֆիլմ» կինոստուդիայի կողմից գործուղվել է Մոսկվա՝ սովորելու կինոնկարիչների և մուլտիպլիկատորների եռամյա բարձրագույն դասընթացը։
Ավարտելուց հետո «Սոյուզմուլտֆիլմ» կինոստուդիայում մասնակցել է բազմաթիվ մուլտֆիլմերի ստեղծմանը, եղել է մուլտիպլիկատոր և բեմադրող-նկարիչ։
Նացիստական Գերմանիայի կողմից Նիդեռլանդներ ներխուժումից հետո Անվտանգության ծառայությունը 1940 թվականի հունիսին կողոպտեց Կանանց շարժման միջազգային արխիվը, և 1940 թվականի հուլիսի 12-ին փաստաթղթերը տեղափոխեց Բեռլինի :
Երբ 1975 թվականին՝ Կանանց միջազգային տարվա ընթացքում Կանանց շարժման միջազգային արխիվը կառավարությունից ձեռք բերեց դրամաշնորհ, հավաքածուն սկսեց ընդլայնվել։
1981 թվականին կազմակերպությունը տեղափոխվեց ավելի ընդարձակ տարածք . 10 հասցեում և միաձուլվեց Կանանց շարժման հոլանդական տեղեկատվական և վավերագրման կենտրոնին , որը կենտրոնացած էր հավաքելու ժամանակակից տեղեկատվություն Երկրորդ ֆեմինիստական ալիքի վերաբերյալ և հրապարակեց ֆեմինիստական մշակութային «Կին-տղամարդ շարժման» ամսագիրը։
1993 թվականի վերջում Միջազգային տեղեկատվական կենտրոն և կանանց շարժման արխիվ կազմակերպությունը կրկին տեղափոխվեց բյուզանդական վերածննդի ոճով կառուցված նախկին եկեղեցու շենք Ամստերդամ Օսթում։
1935 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Առաջին ֆեմինիստական ալիքի հոլանդացի ակնառու ակտիվիստներ Ռոզա Մանուսը, Յոհաննա Նաբերը և Ուիլեմիյն Պոստումուս ֆան դեր Գուտը հիմնադրել են Կանանց շարժման միջազգային արխիվը , որը ներառում էր գրադարան, նպատակ էր հետապնդում վավերագրել կանանց պատմությունը և հեշտացնել ակադեմիական հետազոտությունը։
1992 թվականին հոլանդական օրաթերթի Մոսկվայի թղթակից Մարկ Յանսենը Ռուսաստանում պատահաբար հայտնաբերեց Կանանց շարժման միջազգային արխիվ կազմակերպության բնօրինակ արխիվի մի մասը, հատուկ արխիվը, որն անձեռնմխելի էր մնացել 1945-1946 թվականներից ի վեր։
Ատրիայի անվան գենդերային հավասարության և կանանց պատմության ինստիտուտ , գենդերային հավասարությանն ու կանանց պատմության վավերագրմանն ու արխիվին նվիրված հանրային գրադարան և հետազոտական ինստիտուտ Ամստերդամում։
Մինչ վերջինս փորձում է փախչելու հնարավորություն գտնել, կինը սկսում է նրան պատմել 20-րդ դարի սկզբին ապրած երկու ավազակ եղբայրների՝ Լյուկի ու Էլայջայի մասին։
Լյուկը ճանապարհ է ընկնում երջանկություն որոնելու և շուտով գլխավորում է վարձկանների մի ավազակախումբ, որ կատարում էր թուրք սուլթանի ամենակեղտոտ ու վտանգավոր հանձնարարությունները։
Մակեդոնացիների հակաթուրքական ապստամբության ժամանակ Լյուկը մարտերից մեկի ժամանակ ընդհարվում է Էլայջայի հետ, ով միացել էր ապստամբներին և պատրաստ էր սպանել իր ավագ եղբորը նրա արած չարագործությունների համար։
Ֆիլմի պատճառով սկանդալ է տեղի ունեցել Վենետիկի կինոփառատոնի ժամանակ. քննադատները Մանչևսկուն մեղադրել են միտումնավոր կերպով փաստերը խեղաթյուրելու համար, ինչպես նաև պրոպագանդայի ու ռասիզմի մեջ։
ից Ալեքսանդր Ուոլկերի կարծիքով՝ Մանչևսկին ֆիլմում թուրքական բանակը դիտմամբ ներկայացրել է որպես ավազակների ու հանցագործների խումբ, ինչպես նաև ձգտել է վատ կողմից ցույց տալ բոլոր մուսուլմաններին։
Մանչևսկին հերքել է բոլոր մեղադրանքները՝ հայտարարելով, որ ֆիլմում մարդասպաններ են տարբեր ազգերի ներկայացուցիչներ, այդ թվում՝ հույներ ու ամերիկացիներ։
Սակայն մասսայական քննադատությունը հանգեցրել է նրան, որ ֆիլմի շահույթը չի հասել Մանչևսկու մյուս ֆիլմի՝ 1994 թվականին նկարահանված «Անձրևից առաջ» ֆիլմի շահույթին։
«Աճյուն» , 2001 թվականի բրիտանական և մակեդոնական ֆիլմ, որ նկարահանվել է Միլչո Մանչևսկու կողմից և ներկայացնում է 20-րդ դարի սկզբում Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած իրադարձությունների մասին։
Ֆիլմում նկարահանվել են Ջոզեֆ Ֆայնսը, Դևիդ Ուենեմը, Էդրիան Լեսթերը, Աննա Բրոշեն, Վերա Ֆարմիգան և Ռոզմարի Մերֆին։
ից Էլվիս Միտչելը նշել է, որ ֆիլմը հզոր, վստահ ու պատվախնդիր ստեղծագործություն է, որում ամերիկացիների դերերը հիանալի են կատարել բրիտանացի Էդրիան Լեսթերն ու Ջոզեֆ Ֆայնսը և ավստրալիացի Դևիդ Ուենեմը։
ից Դևիդ Ստրետոնը քննադատել է ֆիլմը՝ ասելով, թե ֆիլմն ամեն ինչ փոխառել է վեստերն ժանրից, սակայն միևնույն ժամանակ այն չափազանց գեղապատկեր է մարտաֆիլմի համար և չափից դուրս արյունալի արտհաուսի համար։
Փողոցի' Մշակույթի զբոսայգուց մինչև «Վոլնա» ռեստորանը ընկած հատվածը 1960-ական - 1970-ական թվականներին ոչ պաշտոնապես կոչվել է «Բրոդվեյ». դա եղել է երեկոյան զբոսանքի գլխավոր վայրը քաղաքում։
Նա վստահություն էր ձեռք բերել Կարդինալ Մոնտալտոյի՝ նույն ինքը Սիքստոս Պապի մոտ, որը 1584 թվականին նրան հանձնարարում է Սանտա Մարիա Մաջորե եկեղեցու դել Պրեսեպիո կապելլայի կառուցումը։
Ֆոնտանան նաև օգտագործել է իր կայուն գիտելիքները, ինչն առաջացրել է համամարդկային զարմանք այն ժամանակ, երբ նա մոնտաժում էր մյուս երեք հնագույն կոթողները Պիացցա դել Պոպոլոյում, Սանտա Մարիա Մաջորեի հրապարակում և Լաթերանյան հրապարակում։
Շուտով սակայն, դժգոհելով նրա ոճից, և մեղադրելով հանրային գումարների յուրացման մեջ, պապը նրան ազատում է պաշտոնից, և Դոմենիկո Ֆոնտանան տեղափոխվում է Նեապոլ։
Առավել նշանակալի փոփոխություններ նա իրականացրել է Լաթերանյան բազիլիկում, որտեղ ներմուծել է հյուսիսային ճակատի շքեղ կրկնակի կամարաշարքը, ինչպես նաև ավելացրել է Սուրբ աստիճանի երկհարկանի սյունասրահը։
Սյուների նախասիրությունը, որպես ճարտարապետական էական հատկանիշ, հանդիպում է նաև Դոմենիկոյի և նրա եղբոր՝ Ջիովաննի կողմից կերտված շատրվաններում, ինչպես օրինակ՝ Ակվա Պաոլա կամ Տերմինի շատրվաններում։
Ի թիվս աշխարհիկ շինությունների իր զուսպ ոճով առանձնանում է Լաթերանյան պալատը, որի կառուցվածքային սկզբունքները և ճարտարապետական լուծումներն անհերքելի են, բայց և այնպես այստեղ ակնհայտ է երևակայության լիակատար բացակայությունը և ոճի միանմանությունը։
Երբ կարդինալ Մոնտալտոն ձեռնադրվում է որպես Սիքստոս Պապ, Դոմենիկո Ֆոնտանային նշանակում է Սուրբ Պետրոսի բազիլիկի ճարտարապետ՝ շնորհելով նրան «Ոսկե Աստղի շքանշան»։
1956 թվականին ակադեմիկոս Ն. Բոգոլյուբովի ղեկավարությամբ ավարտել է Վ. Ա. Ստեկլովայի անվան Մաթեմատիկական ինստիտուտի ասպիրանտուրան, որտեղ էլ պաշտպանել է թեկնածուական աստենախոսությունը։
1956 թվականից աշխատել է Դուբնայի միջուկային հետազոտությունների միացյալ ինստիտուտում նախ որպես գիտաշխատող, ապա' տարրական մասնիկների տեսության ամբիոնի վարիչ, տեսական ֆիզիկայի լաբորատորիայի տնօրենի տեղակալ։
1965-1970 թվականներին ղեկավարել է Բարձր էներգիայի ֆիզիկայի ինստիտուտի թեորետիկ ֆիզիկայի բաժինը, 1967-1971 թվականներին' Ուկրաինական ԽՍՀ ԳԱ տեսական ֆիզիկայի տարրական մասնիկների ֆիզիկայի բաժինը։
Այս ժամանակահատվածում Գիտությունների ակադեմիան զինվեց համակարգիչներով, ունեցավ համացանցային հասանելիություն, ապահովվեց ցանցային բազայով, համակարգչային և տեղեկատվական ռեսուրսներով։
1967 թվականին ընտրվել է Վրաստանի գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ, 1974 թվականից' իսկական անդամ, 1984 թվականին ընտրվել է ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ, 1990 թվականից' իսկական անդամ, 2003 թվականից' ՀՀ ԳԱԱ արտասահմանյան անդամ, 1995-2005 թվականներին' Գիտությունների ակադեմիայի միջազգային ընկերակցության փոխնախագահ։
1969-1991 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ «Թեորետիկ և մաթեմատիկական ֆիզիկա» ամսագրի խմբագրի տեղակալ, «Վրաստանի ԳԱ տեղեկագրի» գլխավոր խմբագիր։
Դա խոսում է այն մասին, որ այցելուն նույնպես պետք է հոգեթերապևտին վերաբերվի դրականորեն, քանի որ հենց ինքն է պատասխանատու անձնային աճի համար, իսկ հոգեթերապևտը միայն նպաստում է այդ աճին։
Այցելուակենտրոն հոգեթերապիա՝ հոգեթերապևտիկ մեթոդ, որն առաջարկվել է Կարլ Ռոջերսի կողմից, որպես երկընտրանք հոգեվերլուծության և բիհեյվիորիզմի հոգեթերապիային։
Ի սկզբանե Ռոջերսի մոտեցումը թերապիային կոչվում էր ոչ դիրեկտիվ, որը արտացոլում էր հեղինակի հետաքրքրությունը այնպիսի մեթոդների նկատմամբ, որոնք կարող են փոխել վարքագիծը։
Ավելի ուշ Կարլ Ռոջերսը իր ուշադրությունը կենտրոնացրեց այն մեթոդների վրա, որոնք թույլ են տալիս թերապևտին ավելի լավ հասկանալ, թե ինչ է կատարվում այցելուի հետ բուժման ընթացքում։
Հոկտեմբերի 26-ին համառուաստանյան կոնգրեսը ընդունում է հրամանագիր խաղաղության մասին, որը պատերազմող բոլոր պետություններին առաջարկում է կնքել զինադադար և սկսել խաղաղ բանակցությունները։
Ուկրաինայի կենտրոնական ռադան դատապարտում է ապստամբությունը Պետրոգրադում և հրաժարվում է ճանաչել ԺԿԽ-ի իժխանությունը, և հայտարարում, որ մտադիր է ճնշելու ապստամբությանն աջակցող բոլոր փորձերը։
Նոյեմբերի 7-ին 20 Մալայի ռադայում ընդունվում է Երրորդ Ունիվերսալը, որի որոշմամբ հռչակվում է Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության և Ռուսաստանի դաշնակցային կապի մասին։
Հայտարարվում տարածքների միավորման մասին, որտեղ բնակչության մեծ մասը ուկրաինացիներ էին; Կիևի, Վոլնյայի, Պոդոլսկի, Խերսոնի, Չերնիգովի, Պոլտավայի, Խարկովի, Եկատերինոսլավի մարզերը և Հյուսիսային Տավրիայի համայնքները ։
1917 թ-ի նոյեմբերի 9-ին ԺԿԽ-ն պաշտոնից հեռացնում Է Գերագույն Հրամանատարության գեներալ Ն. Դուխոնինին, որը հրաժարվում է կատարել ԺԿԽ-ի հրամանները և սկսում է խաղաղ բանակցություններ վարել Ավստրո-Գերմանական հրամանատարության հետ։
Նոյեմբերի 20-ին ԺԿԽ-ի պատվիրակությունը սկսում է բանակցություններ վարել Ավստրո-Գերմանական դաշինքի հետ, որոմ ներգրավված էին ներկայացուցիչներ Բուլղարիայից և Թուրքիայից։
Բոլշևիկների կողմից Մագիլյովի գլխավոր շտաբը գրավելուց հետո դաշնակիցների ռազմական ներկայացուցիչները գնացին ԿԻև, հույս ունենալով մինչև գարուն պահպանել ռուսական ճակատի գոնե ուկրաինական մասը։
Ուկրաինայի Կենտրոնական Ռադայի ղեկավարները իսկապես մտադիր էին կատարելու զինվորական պարտավորությունները Անտանտի առջև, սակայն ուկրաինական ռադայի ռազմական պատգամավորների խումբը պահանջեց Գերագույն Հրամանատարությունից անցնել խնդրի լուծման խաղաղ ճանապարհին՝ համաձայն ժողովրդական կոմիսարների և Ռուսաստանի այլ մասերի դեմոկրատների, և Մալայի ռադան ստիպված եղավ ընդունել բանաձև՝ իր պատվիրակության մասնակցությունը հարավարևմտյան և Ռումինական ճակատների կողմից Անտանտի և Կենտրոնական պետությունների միջև խաղաղ բանակցություններին։
Բրեստի բանակցություններին Ուկրաինայի Կենտրոնական Ռադայի ներկայացուցիչների մասնակցության մասին խոսք լինել չէր կարող, այլ հակառակը, ուկրաինական առաջնորդները իրենց մտադրությունն են հայտնել, ոչ միայն սկսել բանակցությունները խորհրդարանի անունից, այլև համառուսական ճակատից առանձնացնել Ուկրաինական ճակատը՝ «ավելի բարեկեցիկ կյանքի և Ուկրաինայի պաշտպանության համար»։
Նոյեմբերի 23-ի երեկոյան ռազմական գործերի գլխավոր քարտուղար Ս.Պելտյուրան ուղիղ կապով տեղեկացնում է Գերագույն հրամանատար Ն. Կրիլենկոյին հարավարևմտյան և Ռումինական ճակատներից զորքերի միակողմանի դուրս բերման՝ հեղափոխական Հայտերի վերահսկողությունից հանելու և Ուկրաինական ճակատին միացնելու մասին, որը վարում էր Դ. Գ. Շերբաչովը, Ռումինիայի ճակատի նախկին հրամանատար։
Կռիլենկոն չմեկնաբանելով այդ որոշումը Պելտյուրային է հանձնում «Գործողությունների համաձայնեցման» տեքստը, որն արդեն ստորագրված էր խորհրդային պատվիրակության հրադադարի պայմանագրով։
Հաջորդ օրը Կռիլենկոն Տրոցկու կոմիսարների կողմից ստացավ հրահանգ, անմիջապես նախապատրաստական աշխատանքներ սկսելու Ռոստովի սպիտակ կազակների զինված խմբավորումների առաջխաղացումը կանխելու ուղղությամբ, և այդ առումով նրան հանձնարարվեց հարցնելու Ուկրաինայի խորհրդարանին, թե «պարտավորվում է աջակցելու Կալեդինի դեմ պայքարում և մտադիր է քննարկելու մեր էշելոնի առաջխաղացումը դեպի Ռոստով, որպես իրենց տարածքային իրավունքների խաղտում»։
Միևնույն ժամանակ Գերագույն հրամանատարին հանձնարարվել է Ուկրաինայի Ժողովրդական Ռադայից ներկայացուցիչ հրավիրել «Համառուսական խաղաղ պատվիրակության» կազմ, որը նոյեմբերի 22-ի հայտարարված դադարից հետո շարունակում է բանակցությունները դաշինքի անդամ երկրների հետ։
Կռիլենկոն նոյեմբերի 6-ի երեկոյան Պելտյուրայի խնդրում է տալ «հստակ և ճշգրիտ» պատասխան սովետական զորքերի մուտքը Ռոստով թույլ տալու հարցի վերաբերյալ։
Գլխավոր քարտուղարությունը Պելտյուրայի զեկույցի վերաբերյալ կայացնում է որոշում՝ հրաժարվելով խորհրդային զորքերի ընդունումից և փորձում է համաձայնության գալ Ռոստովի կառավարության հետ, հղում անելով Կալեդինի կողմից արված խոստումները՝ դադարեցնելու հետապնդումները Դոնեցկի հանքագործների նկատմամբ։
Կենտրոնական ռադայի կառավարությունը չէր շտապում արձագանքելու առաջարկին և իր ներկայացուցիչներին Բրեստ ուղարկելու որոշմանը, ըստ երևույթին հաշվի առնելով ռուսական ստորաբաժանումների և տարածաշրջանների կառավարությունների համաձայնեցված հայտարարությունը, որում Գլխավոր քարտուղարությունը ուղարկել էր իր առաջարկը ։
Կենտրոնական ռադայի կողմից նշանակվում է զինադադարի կնքման բանակցություններ, բայց ոչ թե պատվիրակությունների այլ դիտորդների կողմից «տեղեկատվության տրամադրման և վերահսկման համար, որպեսզի զինադադարը կնքվի համաձայն մեր հարթակի, այլ ոչ թե Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության»։
ուկրաինացի դիտորդներն էին՝ պատգամավոր Ուկրաինական Կենտրոնական Ռադայից, Ուկրաինայի սոցիալ-դեմոկրատ Ն.Գ. Լեվիցկին, Ազգային-հեղափոխական կուսակցության առաջնորդ Ն.Մ. Լյուբինսկին, գեներալ Գ.Վ.Գասենկոն, ռազմական գործերի քարտուղար Պելտյուրան։
Դեկտեմբերի 2 -ին Բրեստում կնքվեց զինադադար Ավստրիայի-գերմանական բլոկի և խորհրդային պատվիրակության միջև, կասեցնելով ռազմական գործողությունները ճակատում քսանութ օրվա ընթացքում սկսած դեկտեմբերի 4 -ից։
Ուկրաինայի դիտորդները, այնուամենայնիվ, որոշեցին գնալ Բրեստ կարևոր հարցեր քննարկելու համար, թե արդյոք ուկրաինական մասի պայմանները կտարածվեն մի ճակատից մյուսի վրա։
Գտնվելով Բրեստում ներկայացուցիչները հանդիպում են Արևելյան ճակատի հրամանատար Լեոպոլդ Բավարիայի և նրա աշխատակազմի ղեկավար, գեներալ-մայոր Մաքս Հոֆմանի հետ, ով ղեկավարում է Անտանտի դաշինքի բոլոր պատվիրակութունների զինադադարի բանակցությունները, վերջիններս էլ հարցնում են ուկրաինական բանակի կարգավիճակի և կազմի մասին։
Դեկտեմբերի 4-ին 17 «»-ը ղեկավարել է համաուկրաինական խորհուրդների համագումարը՝ « » Կիևում, որով հայտարարում է ուկրաինական ժողովրդի իրավունքների և անկախության անվերապահ ճանաչման մասին մասին ընդունել Ուկրաինայի Ժողովրդական հանրապետության իրավունքները. «անջատվել Ռուսաստանից կամ մնալ նրա կազմում դաշնային կամ նմանատիպ հարաբերությունների պայմանով»։
Այդ փաստաթղթով Ուկրաինայի Ժողովրդական հանրապետությունից պահանջվում էր դադարեցնել միասնական ճակատի կազմալուծումը, Ուկրաինայի վերահսկվող տարածքներով անցում զինվորական ստորաբաժանումների տարածքներ, դադարեցնել խորհրդային զորամասերի և աշխատավորական Կարմիր գվարդիայի զինաթափումը, ինչպես նաև աջակցել հեղափոխական զինվորական ստորաբաժանումներին՝ հակահեղափոխական կադետա-կալեդինյան ապստամբության դեմ պայքարում։
«»-ը հայտարարեց, որ ներկայացված պահանջները քառասունութ ժամվա ընթացքում չբավարարելու դեպքում, Ռադան կդիտարկվի բաց պատերազմական կարգավիճակում Խորհրդային իշխանության դեմ Ռուսաստանում և Ուկրաինայում։
Գլխավոր քարտուղարությունը մերժում է այդ պահանջները և առաջ է քաշում իր պայմանները, ճանաչել Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետությունը, չմիջամտել նրա ներքի գործերին և ՈԻկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության մասնակցությունը միջազգային բանակցություններին։
Չնայած այդ հարաբերությունների վատթարացմանը Տրոցկին դեկտեմբերի 8 -ին, խաղաղ բանակցությունների մեկնարկից առաջ Ուկրաինայի վերաբերյալ Ա.Ա.Իոֆեյի հարցմանը պատասխանում է. «Ինչ վերաբերվում է Ռադայի ներկայացուցիչներին, ապա պետք է հնարավորինս հաշտվել նրանց ներկայացուցուչթյանը։
Եթե նրանք հրաժարվեն մտնել ընդհանուր պատվիրակության կազմում, ապա մենք պաշտոնապես կճանաչենք ՈԻկրաինայի Հանրապետությունը, չնայած նրա սահմանները չեն որոշված»։
Միևնույն ժամանակ դեկտեմբերի 8-9 Գլխավոր քարտուղարությունը և Մալայա Ռադան որոշել են մասնակցել խաղաղ բանակցություններին, թեև դա հակասում էր ավելի վաղ արված հայտարարություններին։
Այս որոշումը Կիևի ղեկավարությունը խրախուսում էր, մասնավորապես, ազդակները, որոնք գալիս էին Ուկրաինայի ազատագրման ներգաղթյալների միության անդամների կողմից, որոնց կարծիքով անհրաժեշտ էր անհապաղ բանակցություններ սկսել Կենտրոնական տերությունների հետ, քանի որ Ռուսաստանը կկնքի պայմանագիր առանց Ուկրաինայի, որը ավելի կամրապնդի Ռուսական կայսրության դիրքերը։
Այս տեսակետը ընդունեցին ուկրաինական էսեռները. Ուկրաինական սոցիալ-դեմոկրատները և սոցիալիստ-ֆեդերալիստները մեկ անգամ ևս հայտնվելով ճակատի փաստացի փլուզման հակվեցին խաղաղ բանակցությունների գաղափարին, փորձելով համատեղել նախկին և նոր պաշտոնական հայտարարությունները։
Կիևում որոշվել է նոտա ուղարկել բոլոր պատերազմող և չեզոք տերություններին, որում հայտարարվում էր, որ ապագա Ռուսաստանի դաշնության նպատակն է մասնակցություն ունենալ ուկրաինական քաղաքականության մեջ, բայց քանի որ նման դաշնային միություն չի ստեղծվել, ուստի Ուկրաինան անկախ է միջազգային հարաբերություններում. «պետք է մասնակցի հավասարապես այլ ազգերի բոլոր խաղաղ բանակցությունների» և չի ճանաչի պայմանագրերը, որոնք Ռուսաստանը կստորագրի առանց իրեն։
12 դեկտեմբերի 1917 խորհրդային պատվիրակությունը առաջարկեց տասնօրյա ընդմիջում, որի ընթացքում կարելի էր փորձել է հանգեցնել Անտանտի երկրներին բանակցային սեղանի շուրջ։
Դեկտեմբերի 22, 1917 , Գերմանիայի կանցլեր Հ. Ֆոն Գերտլինգը Ռայխստագում ունեցած իր ելույթի ժամանակ ասել է, որ Բրեստ-Լիտովսկ է ժամանել Ուկրաինական Կենտրոնական Ռադայի պատվիրակությունը Վսեվոլոդ Գոլուբովիչի գլխավորությամբ։
Գերմանիան համաձայնում է սկսել առանձին բանակցություններ ուկրաինական պատվիրակության հետ՝ հույս ունենալով օգտագործել որպես լծակ և ընդդեմ Խորհրդային Ռուսաստանի, և իր դաշնակից Ավստրո-Հունգարիայի։
Ուկրաինացի դիվանագետները, որոնք վարել են նախնական բանակցություններ գերմանացի գեներալ, գերմանական բանակի Արևելյան ճակատի աշխատակազմի ղեկավար Մ. Հոֆմանի հետ, պահանջել են Ուկրաինայի անդամակցությունը Խոլմշինային (գտնվում էր Լեհաստանի տարածքում, ռազմական գործողությունների ընթացքում գերմանական զորքերի կողմից օկուպացված տարածքում), ինչպես նաև ավստրո-հունգարական էթնիկ ուկրաինական տարածքների Բուկովինայի և Արևելյան Գալիցիայի։
Բանակցությունների վերսկսման երկրորդ փուլը ռուսական պատվիրակության մասնակցությամբ կայացավ 1917 թվականի դեկտեմբերի 28-ին 1918 թվականի հունվարի 10, որտեղ գերմանացիները հրավիրել էին նաև ուկրաինական պատվիրակությանը։
Նախագահ Վ. Ա.Գոլուբովիչը հրապարակում է Կենտրոնական Ռադայի հռչակագիրը, որում ասվում է, որ Խորհրդային Ռուսաստանի «»-ի իշխանությունը չի տարածվում Ուկրաինայի վրա, քանի որ Կենտրոնական Ռադան մտադիր է ինքնուրույն անցկացնել խաղաղ բանակցությունները:
1917 թվականի դեկտեմբերի 27-ին 1918 թվականի հունվարի 9 Ռ. ֆոն Տյուլմանը դիմում է խորհրդային պատվիրակության ղեկավար Լ. Դ. Տրոցկուն հարցով, թե արդյոք իր պատվիրակությունը Ռուսաստանի միակ դիվանագիտական ներկայացուցչությունն է լինելու, և կամ ուկրաինական պատվիրակությունը պետք է համարել ռուսական պատվիրակության մի մասը, թե որպես անկախ պետություն։
Տրոցկին գիտեր, որ Ռադան, ըստ էության, պատերազմական իրավիճակում է ՌԽՖՍՀ-ի հետ, սակայն համաձայնում է դիտարկել Ուկրաինական Կենտրոնական Ռադայի պատվիրակությանը՝ որպես անկախ պետության ներկայացուցչություն, ընձեռնելով հնարավորություն Կենտրոնական տերությունների ներկայացուցիչներին և Ավստրո-Հունգարիային շարունակել բանակցությունները Ուկրաինական Կենտրոնական ռադայի հետ, այն դեպքում, երբ արդեն երկու օր դադարեցվել էին բանակցությունները Ռուսաստանի հետ։
«»-ի լիազորությունները չճանաչելու և ամբողջ Ռուսաստանի անունից իրավասու է հայտարարել, որ գերմանական կողմը ցանկանալով հստակեցնել իրենց համար նորահռչակ պետության ստատուսը, չունի պաշտոնական ծանուցումներ Ուկրաինական Ժողովրդական Հանրապետության ստեղծման մասին, դրա համար պետք է հաշվի առնի ամբողջ Ռուսաստանի Խորհրդային Ժողովրդական կոմիտեի պատվիրակության ներկայացուցիչներին։
Դեկտեմբերի 7-ին կանցլեր Գ.Գերտլինգը կայացնում է խորհրդարանական կուսակցությունների ներկայացուցիչների հանդիպում, որտեղ ելույթ ունեցավ արտաքին գործերի նախարարության պետական քարտուղար Ռիչարդ ֆոն Կյուլմանը, ով հանգեցրել էր գերմանական պատվիրակությանը խաղաղ բանակցությունների։
Ելույթր եղել է ձևակերպված այնպես, որ բացառվի որևէ մեղադրանք Ռուսաստանի ներքին գործերին միջամտելու մեջ, քանի որ հռչակագրով Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետությունը չի համարվում ամբողջությամբ ինքնիշխան պետություն։
Ինչպես հայտարարել է Կյուլմանը Կայսերական կառավարությունը մտադիր է ճանաչել Ֆինլանդիայի և Ուկրաինայի անկախությունը միայն այն դեպքում, եթե այդ ճանաչումը հետևում է է ռուսական կառավարության կողմից։
Ուկրաինական ճակատի ինքնուրույնության հռչակումը և ուկրաինական իշրանությունների ներխուժումը ճակատ և բանակ հանգեցրեց անկազմակերպվածության և շփոթության, խափանելով հրամանատարության համակարգի միասնականությունը, օրինակ ռումինական ճակատում 8-րդ բանակը չի ճանաչել իր պատկանելությունը Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետությանը։
1917 թվականի դեկտեմբերի 30-ին 1918 թվականի հունվարի 12 Ավստրո-Հունգարիայի Արտաքին գործերի նախարար Օտտօկար Չերնինը Անտանտի դաշինքի անունից հայտարարել է Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության պատվիրակության պաշտոնական ճանաչումը՝ որպես Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության լիազոր ներկայացուցիչ, սակայն հչաժարվում է Գալիցիայի և Բուկովինայի հետ խաղաղ բանակցություններից։
1918թվականի փետրվարի սկզբին Ուկրաինայի Ժողովրդական Հանրապետության և Եռամիության պատվիրակները համաձայնագրի գործընթացի վերսկսման համար վերադառնում են ԿԻև, որտեղ Վյաչեսլավ Գոլուբովիչը համոզում է Կենտրոնական Ռադային անկախություն հռչակելու անհրաժեշտության և գերմանական բլոկի հետ անհապաղ խաղաղության պայմանագիր կնքելու մասին։