polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Իլան Մասկի Սփեյսիքս ընկերության նպատակն է այսպիսի գաղութացում հնարավոր դարձնել՝ տրամադրելով տրանսպորտ, և «օգնել մարդկությանը հաստատել մշտական, ինքնաբավ գաղութ վրա՝ հաջորդ 50-100 տարիների ընթացքում»։
Սաքսը հաճախ նշում էր, որ որոշ հիվանդներ, ովքեր «աննորմալ» էին մի տիրույթում, հաճախ կարողանում էին իրենց գտնել մեկ այլ տիրույթում, չնայած նրանց պաթոլոգիան մնում էր անբուժելի
Նրա ծնողները՝ Սեմուել Սաքսը և Մյուրիել Լանդաուն բժիշկներ էին, նրա խորթ եղբայրները՝ Աբբա Էվենը՝ Իսրայելի արտաքին գործերի նախարարն է, Ջոնաթան Լինը՝ դերասան և ռեժիսոր, Ռոբերտ Աումաննը՝ մաթեմատիկոս։
Օլիվեր Վոլֆ Սաքս ՝ ամերիկացի նյարդաբույժ, նյարդահոգեբան՝ բրիտանական ծագումով, գրող և բժշկությունը ժողովրդականացնող, մի շարք հայտնի գրքերի հեղինակ, որոնք նկարագրում են նրա խնամառուների պատմությունները (այդպիսով նա շարունակում է 19-րդ դարի «կլինիկական պատմությունները»)։
Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նրա մոտ ախտորոշվեց ռետինոբլաստոմա և կուրացավ նրա մեկ աչքը, Սաքսը շարունակեց ինչպես գրական գործունեությունը, այնպես էլ բժշկական պրակտիկան։
2000 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Օսլոյի համալսարանն աջակցել է Պատմական թանգարանի՝ նավերը և թաղման ծիսակարգի գտածոները Բյորվիկայում գտնվող նոր թանգարան տեղափոխելու առաջարկին։
Ընդդիմախոսները մտահոգված էին, որ նավերը չափազանց փխրուն են և տեղափոխման ընթացքում կվնասվեն, կողմնակիցները պնդում էին, որ շատ ավելի ռիսկային է նավերը թողնել իրենց գտնվելու վայրում առկա վտանգների ներքո։
Վիկինգյան դարաշրջանի ցուցադրությունը ներառում է սահնակներ, մահճակալներ, մեկ ձիակառք, փայտե քանդակներ, վրանային բաղադրիչներ, զամբյուղներ, թաղման ծիսակարգի պարագաներ։
1913 թվականին շվեդ պրոֆեսոր Գաբրիել Գուստաֆսոնն առաջարկել է 19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբում հայտնաբերված Վիկինգյան դարաշրջանի գտածոները տեղավորել հատուկ շենքում։
Միևնույն ժամանակ, Կոլլեգիում Պոլոնիկումն իր վրա է վերցնում հանդիպումների կենտրոն դառնալու դերը, կազմակերպում է խորհրդաժողովներ, սեմինարներ, ցուցահանդեսներ, գիտահանրամատչելի միջոցառումներ, որոնք նպատակ ունեն ուղղել ու ամրացնել լեհ-գերմանական հարաբերությունները։
Հակը կողմնակից էր կապիտալիզմին՝ որպես ազգային տնտեսության տնտեսական հիմք, և օգնել է առաջնորդել կառավարությանը՝ մատակարարելով ազատ շուկայական սկզբունքներ տնտեսությունը խթանելու համար։
1965 թվականի հանրային ասուլիսի կոնֆերանսի ժամանակ Հակը պնդել է, որ ՙՙ22 արդյունաբերական ընտանեկան խմբեր եկել են տնտեսության ղեկավարման և Պակիստանի ֆինանսական քաղաքական ոլորտ և որ նրանք հսկողության տակ են առել արդյունաբերական արժեթղթերի երկու երրորդը, բանկային համակարգի 80%-ը և ապահովագրության բնագավառի արժեթղթերի 79%-ը՚՚ :
Մինչդեռ միջազգային համայնքը ողջունում էր Պակիստանին որպես զարգացման օրինակ, Հակը բարձրացրեց այնպիսի հարցեր, որոնք այնքան էլ համապատասխան չէին եկամտի աճի բաշխմանը։
Մինչդեռ աջակցում էր հզոր օլիգարխ ընտանիքների հարկման ավելացմանը, Հակը 1971 թվականին լքում է երկիրը՝ պատերազմից անմիջապես առաջ, որի արդյունքում արևելյան Պակիստանը վերածվեց Բանգլադեշի։
Կրկին կրթաթոշակ ստանալով՝ Հակը մեկնել է ԱՄՆ իր դոկտորական ուսուցման համար, որտեղ ամերիկյան տնտեսական համակարգը ավելի ուշ իր ազդեցությունը կունենար նրա՝ երկար կապիտալիզմի պաշտպանության գործում։
1989 թվականին նա նշանակվել է Միավորված ազգերի կազմակերպության զարգացման ծրագիր-ի կառավարիչ և ղեկավարել է միջազգային գիտնականների խումբը՝ ստեղծելու առաջին Մարդկային զարգացման զեկույցը։
Հակը ստեղծել է մարդկային ներուժի զարգացման մասին զեկույց, որը ներառում է հանրաճանաչ մարդկային զարգացման ինդեքսը, որը չափում է ժողովրդական բարեկեցության զարգացումը՝ ի հաշիվ իրենց եկամուտների։
Հակը հնդիկ տնտեսագետ Ամարտյա Սենի հետ համատեղ ուժերով մշակեց Մարդկային զարգացման ինդեքս, որը դարձավ ամենաազդեցիկ և լայնորեն տարածված ինդեքսը՝ չափելու աշխարհի մարդկային զարգացումը։
Մարդկային զարգացման կենտրոնում նրա ներդրումների ճանաչողությունը 1998 թվականի դեկտեմբերի 13-ին բերեց Մարդկային զարգացման կենտրոնի պաշտոնական վերանվանմանը Մահբուբ ուլ Հակի անվամբ, որի նախագահն էր Խադիջա Հակը։
Մահբուբ ուլ Հակ , պակիստանցի խաղերի տեսաբան, տնտեսագետ և միջազգային զարգացման տեսաբան, ով 1985 թվականի ապրիլի 10-ից մինչև 1988 թվականի հունվարի 28-ը եղել է Պակիստանի 13-րդ ֆինանսների նախարարը։
Լինելով Բուենոս Այրեսի գլխավոր կառավարիչ Խուան Մանուել դե Ռոսասի դաշնակիցը՝ Կասերոսի ճակատամարտում նրա տապալվելուց հետո աքսորվում է և հողատարածքը վաճառվում է Խոսե Գրեգորիո Լեսամային, որի մահից հետո նրա այրին՝ Անխելա Ալսագա դե Լեսուման հողը վաճառում է քաղաքային իշխանություններին, որոնք այն վերածել են թանգարանի, իսկ հարակից տարածքը դարձել է Լեսումա զբոսայգի։
Ցուցադրությունում ներկայացված են Խոսե Սան Մարտինին, Մարիա դե լոս Ռեմեդիոս դե Էսկալադային, Մանուել Բելգրանոյին, Ուիլյամ Կարր Բերեսֆորդին, Խուան Մանուել Ռոսասին, Բարտոլոմե Միրտեին, Խուան Դոմինգո Պերոնին և Էվա Պերոնին պատկանող ռեգալիաներ, ունեցվածք, կահավորանք, փաստաթղթեր, ինչպես նաև մինչև 1950 թվականը ազգային պատմության մեջ էական դեր խաղացած այլ արգենտինացիներին, օտարերկրյա պետական օրենսդիրներին, ռազմական գործիչներին պատկանող նմուշներ։
1998 թվականի փետրվարին բրազիլացիները ԿՈՆԿԱԿԱՖ-ի ոսկե գավաթի խաղարկությանը, որին նրանք հրավիրյալ հյուրեր էին, զբաղեցրեցին 3-րդ տեղը. Դենիլսոնը տանուլ տվեց խմբային ռաունդի երեք մրցախաղերում, գոլ խփեց Սալվադորի դարպասին (խաղի հաշիվը՝ 4։
Դենիլսոնն աշխարհի առաջնությունում դաշտ դուրս եկավ բոլոր յոթ խաղերին, թեպետ միայն մեկ անգամ հանդես եկավ մեկնարկային կազմում, մնացած խաղերի ժամանակ նստարանին նստած է եղել։
Մրցաշրջանի ավարտին բրազիլացիները սկսեցին սկզբի համեմատ որոշակիորեն թույլ խաղալ. կիսաեզրափակչում նրանք հոլանդացիներին թույլ տվեցին գործը հասցնել պենալտիի, որի ժամանակ վերջիններիս գերազանցեցին 4։
Բրազիլացիների մարզիչ Զագալլոն քննադատվեց Դենիլսոնի ոչ ճիշտ օգտագործման համար՝ ըստ հասարակայնության կարծիքի, բայց ոչ լիարժեք պարզ պատկերացմամբ Զիգալլոն անտեսեց այն փաստը, որ Դենիլսոնի դաշտ դուրս գալով բրազիլացիների հարձակումները ավելի սուր էին դառնում, և համառորեն նրան չներառեց մեկնարկային կազմում։
Պրագայում կայացած հյուրախաղի ժամանակ Դենիլսոնը գրավում է «Վիկտորիայի» դարպասը. դա թիմի միակ և հաղթական գոլն էր, իսկ անձամբ իր՝ առաջին և վերջին գոլը եվրոգավաթներին։
Աչքի չընկնելով արդյունավետությամբ՝ նա մեծ աշխատանք է կատարել ինչպես ֆալանգում, այնպես էլ գրոհային խաղերում՝ օգնելով գործընկերներին միանալ գրոհին, գոլային փոխանցումներ կատարել։
Այնուամենայնիվ, 1990-ական թվականների երկրորդ կեսի հետ համեմատած, նրա խաղերի մակարդակը որոշակիորեն ընկավ. ընդունված է համարել, որ Դենիլսոնը, մի ժամանակ լինելով ամենաթանկ և ամենահեռանկարային ֆուտբոլիստը աշխարհում, այդպես էլ մինչև վերջ, լիարժեքորեն չիրացրեց իր պոտենցիալը։
Այն, որ Դենիլսոնի կարիերան հավաքականում հաղթական խաղերից կես տարի անց ավարտվեց, անսպասելի էր և կապված էր ինչպես նրա՝ անկումային խաղի, այնպես էլ մարզչի փոփոխության հետ. Սկոլարին հեռացավ 2002 թվականի Աշխարհի առաջնությունից հետո, իսկ նոր մարզչի՝ Պարրեյրայի օրոք Դենիլսոնի համար թիմում տեղ չգտնվեց։
Ֆուտբոլիստը հայտարարեց, որ պատրաստվում է շարունակել կարիերան՝ վերադառնալով Եվրոպա, քանի որ ուներ առաջարկներ Անգլիայից, Գերմանիայում. Հունաստանից և Թուրքիայից։
Առաջնության լավագույն հարձակվող ճանաչվեց Ռոմարիոն, ով կարողացել էր հեղինակել 7 գոլ, իսկ նրանից հետո Ռոնալդոն է, ով դարձել էր 4 գոլի հեղինակ։
Ընդհանուր առմամբ ֆուտբոլիստը լավ արդյունք է ցույց տվել՝ ստեղծելով վտանգավոր հարձակումներ, որի արդյունքում ճանաչվել է առաջնության ամենաարդյունավետ ֆուտբոլիստ։
Սրանից հետո Դենիլսոնը վարձույթի իրավունքով որոշ ժամանակ անցկացրեց «Ֆլամենգոյում», իսկ հետո 2000 թվականի դեկտեմբերին վերադարձավ «Բետիս», որի ղեկավարությունը որոշում է նրան ժամկետից շուտ վերադարձնել կապված այն բանի հետ, որ «Ֆլամենգոն» չէր կատարել իր ֆինանսական պարտավորությունները սևիլյացիների հանդեպ։
«Ֆլամենգոն» Դենիլսոնի փոխարեն մի քանի մարզիկներ առաջարկեց «Բետիսին», բայց դա ձեռնտու չէր սևիլյացիներին, որոնց պետք էր հենց իրենց լիդերը և ուրիշ ոչ ոք։
Ֆուտբոլիստը որոշեց փոխել թիմը՝ ցանկանալով հավաքել օպտիմալ մարզավիճակ և փորձել ստանալ հրավեր Բրազիլիայի ազգային հավաքականի կողմից մասնակցելու 2006 թվականի աշխարհի առաջնությանը։
Այդ խաղարկության Գավաթը Դենիլսոնի համար դարձավ Իսպանիայում հանդես եկած ժամանակահատվածի միակ ավարը, եթե չհաշվենք -ի նախասեզոնային տուրնիրներ, որոնց ժամանակ «Բետիսը» հաղթել է 1999 և 2001 թվականներին Ընդհանուր առմամբ Դենիլսոնը «Բետիսի» կազմում Իսպանիայի առաջնությանը անցկացրել է 186 մրցախաղեր, խփել է 13 գոլեր։
Դենիլսոնը նկարահանվել է երկու «օճառային օպերաներում»՝ բրազիլական և իսպանական՝ իր իսկ դերում Բրազիլական հեռուստատեսությունում կանոնավորապես հանդես է գալիս սպորտային և ժամանցային հաղորդումներում՝ հյուրի կարգավիճակով ։
Դենիլսոնը երկրպագում է Լեոնարդո Նասիմենտո դե Արաուժոյին՝ գրոհային կիսապաշտպան, «Սան-Պաուլու» թիմից իր ընկերոջը. այդ ժամանակ Դենիլսոնը նոր էր սկսել իր կարիերան, և նրա հետ խաղաց 1998 թվականի Աշխարհի առաջնությանը։
Սեպտեմբերին նա փորձաշրջան անցավ «Պորտսմուտ» ակումբում, նրանով հետաքրքրված էր նաև «Միդլսբրո», «Տետտենհեմ» և «Սելտիկ» ակումբները, սակայն Դենիլսոնը պայմանագիր չստորագրեց բրիտանական ակումբներից գոնե մեկի հետ։
Մարզիչը՝ Սթիվ Մորոուն, ասել է, որ ինչպես մնացածը, այնպես էլ Դենիլսոնը պետք է վաստակի տեղը հիմնական կազմում, իսկ թիմի դարպասապահը՝ Դարիո Սալան ասել է, որ թիմը ունեցել է խնդիր, նրանք փորձել են հատուկ սխեմա գծել որտեղ Դենիլսոնը իրեն լավագույնս կդրսևորի։
2007 թվականի մրցաշրջանի վերջում թիմը որոշեց չերկարաձգել պայմանագիրը Դենիլսոնի հետ ասելով, որ կհամաձայնի երկարաձգել այն դեպքում, երբ նա իջեցնի իր գինը։
Դենիլսոնը ամրակցվեց հիմնական կազմում, բայց առաջին սեզոններին լիարժեք չհարմարվեց իսպանական ֆուտբոլին, ավելի ուշ, սակայն, նա դառնում է «Բետիսի» լավագույն խաղացողներից մեկը։
1997 թվականի վերջին Դենիլսոնը Սևիլյայից գնեց իսպանական «Ռեալ Բետիս» ակումբը, տրանսֆերի գումարը կազմեց 23 միլիոն եվրո, ինչն այդ պահին ռեկորդ էր համաշխարհային ֆուտբոլի ողջ պատմության մեջ։
Խախտելով հայկական իշխանական տների համա­կարգը' կայսրը կառավարումը հանձնեց բյուզան­դական զինվորական պաշտոնյաներին, վերացրեց Արևմտյան Հայաստանում պահպանվող հայկա­կան հինգ ինքնուրույն իշխանությունները։
Այդ ընթացքում Հուստինիանոսն օրենք հրապարա­կեց, որով, խախտելով միայն արական գծով նախարարական կալվածքները ժառան­գելու կարգը, այդ իրավունքը տվեց նաև կանանց ու աղջիկներին։
Հայ հավատացյալների հոգևոր պահանջները բավարարելու համար և ի հիշատակ Վ. Պ. Ղազարյանի թոռան' 2001 թվականին Դոնի Ռոստովում զոհված Արթուր Կարապետյանի, կառուցվել է Հայ առաքելական եկեղեցու Սուրբ Հարություն տաճարը։
Եկեղեցին գտնվում է Լև Տոլստոյի հրապարակում, որտեղ նախկինում գտնվում էր հայկական Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ մայր տաճարը, որը Նոր Նախիջևանի հայկական մի շարք այլ եկեղեցիների (Սուրբ Նիկողայոս, Սուրբ Աստվածածին, Սուրբ Գևորգ, Սուրբ Թորոս, Սուրբ Համբարձում, Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ) հետ մեկտեղ ավերվել է խորհրդային իշխանության տարիներին։
Սուրբ Հարություն եկեղեցին կառուցվել է բարերարների' ՌԴ Դաշնային ժողովում Գլխավոր դատախազության լիազոր ներկայացուցիչ Սահակ Կարապետյանի և «-7» ՍՊԸ գլխավոր տնօրեն, Աշխատանքային փառքի աստիճանի շքանշանակիր, եկեղեցու հոգաբարձուների խորհրդի նախագահ Վլադիմիր Ղազարյանի նվիրատվություններով։
1269 թվականին Մարինիները, գրավելով Ալ-Մոհադների պետության մայրաքաղաք Մարաքեշը, գահընկեց են անում Ալ-Մոհադներին և հաստատում իրենց իշխանությունը Մաղրիբում և Ալ-Անդալուսի մի մասում։
Նրանց տերության կենտրոնը ընկած էր Տազա և Ֆես քաղաքների միջև, իսկ օրեցօր ընդլայնվող սահմանները արևմուտքում հասնում էին Ատլանտյան օվկիանոս, հյուսիսում՝ Միջերկրական ծով, արևելքում' Աբդալվադիդների պետություն, հարավում՝ Սահարա անապատ։
Չնայած Մարաքեշի գրավմանը՝ Մարինիները հրաժարվում են իրենց իշխանությունը կենտրոնացնել այնտեղ և 1276 թվականին Ֆես քաղաքի կողքին հիմնում են Նոր Ֆես քաղաքը, որտեղ էլ կենտրոնացնում են իրենց իշխանությունը։
1275-1340 թվականներին Մարինիները սատարում էին Գրանադայի ամիրայությանը քրիստոնյա թագավորությունների միացյալ զորքերի դեմ պայքարում, բայց 1340 թվականին Տարիֆայի ճակատամարտում իսպանա-պորտուգալական զորքերի տարած հաղթանակը վերջ դրեց Իբերական Թերակղզում Մարինիների միջամտություններին։
4 տարի անց Մուհամեդ բեն Աբդ ալ-Հաքի սպանությունից հետո, Աբդ ալ-Հաքի երրորդ որդին՝ Աբու Յահյա բեն Աբդ ալ-Հաքը, դառնալով Ալ-Մոհադների նոր խալիֆ, Ֆես ֆաղաքում սկսեց կազմակերպել հակաիշխանական դավադրություն։
Մարինիներ (կամ Բանու Մարին, Բենի Մարին, , բերբերյան դինաստիա, որը 13-րդ և 15-րդ դարերում թագավորել է Մահրեբ ալ-Աքսայում , 14-րդ դարում' Աֆրիկայի հյուսիսային շրջաններում և Իբերական թերակղզում։
Համաձայն պատմաբան Իբն Խալդունի՝ Մարինիները ծագել է բերբերներից՝ Օրեսի լեռներում բնակվող Վասին ցեղի հաջորդներից, և 9-րդ դարում արտագաղթել են արևմուտք՝ արաբական Բանու Հիլալ ցեղի պատճառով։
1874 թվականին, քսանհինգ տարեկան հասակում, Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսը ցուցահանդեսին է ներկայացրել «Քունը և նրա խորթ եղբայր Մահը», որն այնքան դրական ընդունելության արժանացավ քննադատների կողմից, որ գրեթե ամեն տարի մասնակցեց ցուցահանդեսների, մինչև նկարչի մահը։
1883 թվականին Ջոն Ուիլյամ Ուոթերհաուսն ամուսնանում է նկարչուհի Էսթեր Քենուորթի հետ, ում նկարները նույնպես հայտնվել են Թագավորական ակադեմիայի ցուցահանդեսներին։
Սակայն, երբ որոշում կայացվեց, որ շոուների ստեղծողները պետք է իրենք ներկայացնեն իրենց ապահա գործերը, այդ ժամանակ Բոկլետը որոշեց համախմբել մի քանի հերոսների դպրոցական կյանքը միասնական շոուի, ստեղծված գովազդների համար, բայց այդպես էլ չկիրառվեց հեռուստատեսության մեջ։
Նա հայտնեց, որ շոուն իր մեջ պարունակում է յուրօրինակ տրամաբանություն ու ներքին քաոս, և ավելացրեց. - «Այս շոուն գնահատվում է ինչպես առաջնակարգ հիմարություն»։
«Գամբլի զարմանահրաշ աշխարհը» անգլո-ամերիկա մուլտսերիալ, հեռուստաալիքի արտադրանքը, Մեծ Բրիտանիայում եթերում հայտնվել է մայիսի 3-ին 2011 թվականին, նույն թվականին մայիսին 9-ին՝ ԱՄՆ-ում։
Մուլտսերիալի իրադարձությունները պտտվում են 12-ամյա Գամբլ Ուոթթերսոն անունով կատվի կյանքի շուրջ, որը այցելում է ամերիկյան հորինված՝ Էլմոր քաղաքի միջնակարգ դպրոցը։
Իր եղբոր՝ Դարվինի հետ միասին նրանք հաճախ հայտնվում են տարբեր բարդ իրավիճակներում, որոնցից նրանց չի հաջողվում դուրս գալ առանց իրենց ընտանիքի, դասընկերների և Էլմորի բնակիչների օգնության։
Հեռուստաալիքը հետաքրքրված է նման ծրագրերով, ներկայացուցիչը՝ Դանիել Լեննարդ հավանություն տվեց սերիալի արտադրությանը, որը դարձավ առաջինը՝ ստեղծված -ում։
2016 թվականի սեպտեմբերի 6-ին Բենջամին Բոկլետը իր թվիթթերում գրեց, որ իր ցանկությամբ որոշեց ավարտել աշխանշտանքը շոուի 6-րդ եթերաշրջանից հետո, սակայն պարզաբանեց, որ դա շոուի ավարտը չէ։
ԽՍՀՄ-ի, ԱՄՆ-ի և Միացալ Թագավորության միջև, որն արգելում էր փորձարկումները օդում, ջրում և ցամաքում, բայց թույլատրվում էր փորձարկումներ կատարել Երկրի ընդերքում։
1970-ական թվականների ընթացքում ԽՍՀՄ-ը և ԱՄՆ-ը հին հրթիռները և մարտագլխիկները փոխարինեցին ավելի հզոր, ավելի նոր և ավելի արդյունավետ հրթիռներով և մարտագլխիկներով։
Ի պատասխան ԱՄՆ-ը կրկին մեծացրեց սպառազինությանը ուղղված ռազմական ծախսերը, որին, սակայն, համապատասխան ձևով ԽՍՀՄ-ը արձագանքել չէր կարող տնտեսական դժվարությունների պատճառով և ստիպված էր կրկին վերադառնալ «մեղմացման» քաղաքականությանը։
Ծրագրի մասին ԱՄՆ նախագահ Հարի Թրումանը Իոսիֆ Ստալինին տեղեկացրեց Պոտսդամի կոնֆերանսի ժամանակ 1945 թվականի հուլիսի 24-ին՝ միջուկային զենքի առաջին հաջող փորձարկումից ութ օր հետո, ։
Չնայած պատերազմի ընթացքում դաշնակիցներ լինելուն՝ ԱՄՆ-ը և Մեծ Բրիտանիան այնքան չէին վստահում ԽՍՀՄ-ին, որ տեղեկացնեին «Մանհեթենի նախագծի» մասին․ կար նաև մտահոգություն, որ որպես դաշնակից Խորհրդային միությունը կակնկալեր և կպահանջեր նոր զենքի տեխնիկական մանրամասները։
Առաջին ռումբը գցվեց Հիրոսիմա, իսկ երկրորդը Նագասակի քաղաքների վրա Բ-29 ռմբակոծիչի կողմից, որոնք համապատասխանաբար անվանվում էին Ենոլա Գեյ և Բոքսքար։
1946 թվականին Լոնդոնում հրավիրված Գլխավոր ասամբլեայի առաջին նիստի ժամանակ քննարկվեց միջուկային զենքերի հետագա ճակատագիրը և ստեղծվեց ՄԱԿ-ի Ատոմային էներգիայի հանձնաժողովը։
Չնայած ամերկյան մասնագետները կանխատեսում էին, որ ԽՍՀՄ-ը միջուկային զենք կստեղծի ոչ շուտ քան 1950-ական թվականների կեսերը, խորհրդային ռումբի պայթեցումը 1949 թվականի օգոստոսի 29-ին զարմանքի մատնեց ամբողջ աշխարհը։
1957 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Խորհրդային Միությունը Սպուտնիկ արբանյակի՝ Երկրի ուղեծիր ուղարկելուց հետո ցույց տվեց աշխարհին, որ կարող է հրթիռներ հասցնել աշխարհի ցանկացած կետ։
Պաշտպանական միջոցնեից ոչ մեկը ապահով չէր, և 1950-ական թվականներին և՛ ԱՄՆ-ը, և՛ ԽՍՀՄ-ը ունեին բավարար քանակի միջուկային զենքեր միմյանց ոչնչացնելու համար։
Ե՛վ խորհրդային, և՛ ամերիկյան գիտնականները հույս ունեին միջուկային զենքի սպառնալիքն օգտագործել հակառակ կողմից կամ այլ պետություններից զիջումներ կորզելու համար, բայց այն կիրառելու ռիսկն այքնան մեծ էր, որ նրանք ձեռնպահ մնացին այն օգտագործելուց' հիմնվելով ԱՄՆ պետքարտուղար Ջոն Ֆոսթեր Դալլասի առաջ քաշած բալանսավորման քաղաքականության վրա։
Չնայած, որ որոշ զինվորականներ կոչ էին անում կիրառել միջուկային զենք, ինչպես օրինակ գեներալ Դուգլաս Մակարթուրը Կորեական պատերազմի ժամանակ, և՛ Թրումանը, և Էյզենհաուերը չգնացին այդ քայլին։
Մասնավորապես ԱՄՆ-ը մտահոգիչ տեղեկություններ էր ստացել ինքնաթիռից կատարված լուսանկարների վերլուծության արդյունքում, և ԽՍՀՄ նման առաջընթացը շահարկվեց նաև 1960 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ։
Ընդհակառակը ԽՍՀՄ ղեկավարությունը չափազանցնում էր երկրի միջուկային կարողությունները՝ փորձելով փաստի առաջ կանգնեցնել ԱՄՆ-ին և բարձրացնել սեփական ժողովրդի ոգին։
Լրացուցիչ հակադրություն ձևավորվեց ԱՄՆ-ում 1960-ական թվականների սկզբին կապված այն հարցի հետ, թե անհրաժեշտության դեպքում օգտագործել միջուկային զենք, թե՝ ոչ։
Քննադատները մատնանշում էին, որ մարտագլխիկները ճնշման, ջերմաստիճանի տատանման դեպքում կարող են ունենալ անկանխատեսելի հետևանքներ, և նախագահ Քենեդին զերծ մնաց մարտագլխիկների համալիր փորձարկումներ իրականացնելուց։
Իրականին ամենամոտ փորձարկումը՝ «Ֆրեգատ» գործողությունը, տեղի ունեցավ 1962 թվականին, երբ սուզանավից արձակված հրթիռն անցավ 1000 մղոն ճանապարհ և հասավ նպատակակետին։
Ի հավելումն ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի՝ Միացյալ Թագավորութունը, Չինաստանի ժողովրդական հանրապետությունը և Ֆրանսիան ևս ստեղծեցին ոչ մեծ ուժգնության միջուկային զենքեր։
Հաջողված փորձարկումից հետո Չերչիլը հանձնարարեց զարգացնել և փորձարկել ջրածնային ռումբը, որի փորձարկումը 1957 թվականի նեյեմբերի 8-ին ավարտվեց հաջողությամբ։
Ֆրանսիան միջուկային փորձարկումներ ծրագրել էր դեռևս Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից անմիջապես հետո, բայց օբյեկտիվ պատճառներով դրանք սկսվեցին միայն 1950-ական թվականներին։
Հարթ չէին նաև ԱՄՆ-Չինաստան հարաբերությունները․ Չինաստանը միջուկային պատերազմի դեպքում զենքը կարող էր օգտագործել և՛ ԱՄՆ-ի, և՛ ԽՍՀՄ-ի դեմ։
Ռոնալդ Ռեյգանը, ԱՄՆ նախագահի պաշտոնում փոխարինելով Ջիմի Կարտերին, սկսեց վարել մի քաղաքականություն, որի նպատակը ոչ թե զինաթափումն էր, այլ սպառազինությունների մրցավազքի վերսկսումը՝ նոր զենքեր և պաշտպանական միջոցներ արտադրելով։
Իհարկե, տերությունները խուսափում էին միջուկային պատերազմից փոխադարձ երաշխավորված ոչնչացման քաղաքականության շնորհիվ, սակայն ճգնաժամը ցույց տվեց, որ աշխարհը մոտ էր պատերազմին։
Հոկտեմբերի 28-ին ԽՍՀՄ-ի և ԱՄՆ-ի պատվիրակությունների բանակցությունների արդյունքում Խրուշչովը հաղորդեց, որ ԱՄՆ-ը գաղտնի կերպով դուրս կհանի միջուկային հրթիռները Թուրքիայից, որոնք սպառնում էին Խորհրդային Միության անվտանգությանը։
Յուպիտեր հրթիռների դուրսբերումը Թուրքիայից տասնամյակներ շարունակ գաղտնի էր պահվում՝ դրանով կանխորոշելով ԱՄՆ-ի թվացալ դիվանագիտական հաղթանակը։
Հնդկական կառավարությունը սա մեկնաբանեց որպես «խաղարար միջուկային պայթյուն», բայց համաձայն այլ տեղեկությունների այն երկար ժամանակ պլանավորված միջուկային ծրագրի արդյունքն էր։
Միջուկային սպառազինությունների մրցավազք , ԱՄՆ-ի, ԽՍՀՄ-ի և նրանց դաշնակիցների միջև պայքար միջուկային զենքերի ասպարեզում գերակայության հասնելու համար Սառը պատերազմի տարիներին։
Այս ընթացքում ի հավելումն ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի, միջուկային զենքեր ստեղծեցին նաև այլ պետություններ, բայց ոչ այն ծավալով, որքան վերոհիշյալ տերությունները։
Այնուամենայնիվ, Օքսֆորդի համալսարանի գիտնականների կատարած հետազոտությունների արդյունքում պարզվել է, որ տարիներ շարունակ ընդունված կարծիքը, ըստ որի օտար լեզվի սինդրոմ ունեցող մարդիկ առանց դժվարության են այդպես խոսում և իրենց մոտ այն տպավորությունն է, որ իրենց խոսքը խեղաթյուրված, սխալ է։
Վերջերս մի շարք հետազոտությունների արդյունքում պարզվել է, որ ուղեղիկը, որը պատասխանատու է շարժողական ֆունկցիաների համար, նույնպես մեծ դեր ունի հիվանդության առաջացման հարցում ։
Քանի որ հիվանդությունը շատ հազվադեպ հանդիպողներից է, այն ախտորոշելու համար պահանջվում են մի քանի մասնագետներ՝ լոգոպեդներ, նյարդաբաններ, նյարդահոգեբաններ և հոգեբաններ։
Օտար լեզվի սինդրոմ , հազվադեպ հանդիպող հիվանդություն, որի դեպքում հիվանդը իր մայրենի լեզվով հաղորդակցվում է' օգտագործելով որևէ օտար լեզվի արտասանական և շարադասական կանոնները։
2012 թվականին բրիտանացի երգիչ Ջորջ Մայքլը պնդում էր, որ երեք շաբաթ տևած կոմայից դուրս գալուց հետո նա որոշ ժամանակ խոսել է Ուեսթ Քանթրիի հնչերանգով :
Մինչև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկսվելը այդպես հայտնվեցին հետազոտական և արտադրողական համալիրներ Պենեմյունդում' Վերներ ֆոն Բրաունի ղեկավարության տակ. այնտեղ ստեղծվեց Ֆաու-2 հրթիռը։
ԽՍՀՄ-ի և ԱՄՆ-ի ռազմական մարտավարություն մշակողները և քաղաքական գործիչները նկատեցին հրթիռային տեխնիկայի պոտենցիալը, ինչը նախ և առաջ նրա մեջ էր, որ հրթիռները գործնականորեն հնարավոր չէր կանգնեցնել կամ հայտնաբերել։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վերջին օրերին երկու պետությունների միջև «տիեզերական տեխնոլոգիաների մրցավազք» սկսվեց, ինչը շարունակվեց հաջորդ տասնամյակների ընթացքում։
Արբանյակային ճգնաժամի պատճառով 1957 թվականի հոկտեմբերին ամերիկյան հասարակությունը գիտակցեց, որ ԽՍՀՄ-ում գրեթե ամբողջությամբ վերացվել է տեխնիկական հետամնացությունը։
1961 թվականի ապրիլի 12-ին Յուրի Գագարինը դարձավ առաջին մարդը, ով թռել է դեպի տիեզերք, իսկ Լունա-2 և Լունա-9 արբանյակները առաջին անգամ իրականացրին համապատասխանաբար «կոշտ» և «փափուկ» վայրէջքներ Լուսնի վրա։
Որպես դրան հակահարված' Քենեդիի ղեկավարության տարիներին ԱՄՆ-ում ջանքեր էին գործադրում դեպի Լուսին փորձնական թռիչքի համար, որը 1969 թվականի հուլիսի 20-ին տեղի ունեցավ և դարձավ թերևս ամենամեծ իրադարձությունը սառը պատերազմի ժամանակահատվածում։
Չնայած նրան, որ դեպի Լուսին, մոլորակներ և աստղեր ճանապարորդությունների մասին պատկերացումներ գոյություն ունեին շուտվանից, միայն 20-րդ դարում այն հնարավոր դարձավ' հրթիռային այնպիսի տեխնիկայի զարգացման պայմաններում, որոնք կարող էին բավարար արագություն ապահովել մոլորակից թռչելու համար։
Հնարավոր է, որ առաջին մարդն, ով ցույց տվեց, որ հրթիռները կարելիէ օգտագործել դեպի անօդ տարածություն ճանապարհորդելու համար, շոտլանդացի աստղագետ Ուիլիամ Լեյտչն էր։
Այդպիսով, Միր-2 նախագծի հիման վրա ստեղծվեց Միջազգային տիեզերական կայանը, ինչի առաջին մոդուլ Զարյան պատրաստվեց Ռուսաստանի կողմից ամերիկյան Բոինգ կազմակերպության պատվերով և թողարկվեց 1998 թվականի նոյեմբերի 20-ին։
Սփեյս շաթլ ծրագրի փակումից հետո 2011 թվականին այդ սերիայի տիեզերանավերի թանկ ծառայության և շահագործման ռիսկի բարձր աստիճանի պատճառով դեպի ուղեծիր բոլոր տիեզերագնացներին տեղափոխում են «Սոյուզ» սերիայի ռուսական տիեզերանավերը։
Երկիր մոլորակի և տիեզերքի մեջ ակնհայտ սահման գոյություն չունի, իսկ Միջազգային ավիացիոն ֆեդերացիայի կողմից ընդունվել է Երկրի մակերևույթից 100 կմ բարձրության սահմանը։
Որպեսզի այդպիսի բարձրության վրա թռչող սարքը թռչի աերոդինամիկական ուժերի շնորհիվ, պետք է ունենալ տիեզերական առաջին արագություն, ինչը թռիչքն ավելի ուղեծրային է դարձնում, քան աերոդինամիկական։
Չնայած -ի տիեզերական ծրագրերի քաղաքական վարչությունը գտնվում էր և միչ այժմ էլ գտնվում է հասարակական ուշադրության կենտրոնում' նրա հիմնական ծրագրերը բացառապես հեղինակավոր ռազմական նախագծերն են։
ԱՄՆ-ն 1959 թվականից ունեցել է արբանյակ-լրտեսներ, իսկ 1960 թվականից' մետեոարբանյակներ, տեղորոշման արբանյակներ և հարձակումներից նախազգուշացման արբանյակներ։
Առաջին անգամ տիեզերական թռիչքների տեսական ասպեկտներն ուսումնասիրել է ռուս գիտնական Կոնստանտին Ցիոլկովսկին, ով ձևակերպեց հրթիռային շարժիչների հիմնական մաթեմատիկական դրույթները և դուրս հանեց Ցիոկկովսկու բանաձև։
Գերմանացի Հերման Օբերտը 1923 թվականին տվեց հրթիռային տեխնիկայի հիմնական հավասարումները և ցույց տվեց, թե ինչպես կարելի է առավելագույն չափով օգտակար բեռնվածություն հավաքել ցանկացած ուղեծրի վրա։
Ապացուցված է, որ Էբինհաուզի պատրանքն աղավաղում է չափերի ընկալումը, բայց երբ օբյեկտը տեսողական ընկալումից հետո փորձում է որոշակի գործողություններ կատարել, օբյեկտի չափերն ընկալվում են առանց աղավաղումների։
Ընդ որում երկու ազդակները' մեծ և փոքր, ներկայացվել են տարանջատված, այսինքն' համեմատության համար երկրորդ շրջանը չի եղել, ինչն էլ Վ. Ֆրանցի և համահեղինակների կարծիքով խոսում է պատրանքի բացակայության մասին։
Չնայած սովորաբար համարվում է, որ տեսողական այս պատրանքը կապված է չափերի ընկալման հետ, սակայն արտահայտվել է տեսակետ, որ այս պատրանքի ստեղծման վճռորոշ գործոնը կենտրոնական շրջանի հեռավորությունն է նրան մերձակա մյուս շրջաններից, ինչպես նաև շրջանի փակված լինելու աստիճանը։
Ավարտելով թատերական ուսումնարանը և Բաքվի հայկական թատրոնում մկրտվելով որպես կատակերգու դերասան' Սուրեն Համզոյանը 1939 թվականին վերադառնում է Շուշի և աշխատանքի մտնում նորաստեղծ կոլխոզ-սովխոզային պետական շրջիկ թատրոնում։
Սուրեն Արշակի Համզոյան, ( ծն. 1915 թվական սեպտեմբերի 10, Մարտունու շրջանի Խերխան գյուղ, վախճանվել՝ 1981 թվական ապրիլի 28, Ստեփանակերտ ), ԽՍՀՄ վաստակավոր արտիստ և դերասան, կինոյի և ԼՂՀ թատրոնի մեծ կատակերգու։
2008 թ դեկտեմբերի 16-ին Յոհաննեսին դատարանի միջոցով մեղադրանք - զրպարտություն էր ներկայացրել հրապարակախոս Ֆոլկեր Կյունին, պնդում էր, որ ճամբարում Հեսթերսը հանդես է եկել ՍՍ կուսակցության անդամների առաջ։
Սակայն նա ստացել է Գերմանիայի քաղաքացիություն եւ չի միացել Նացիոնալ-սոցիալիստական ​​գերմանական բանվորական կուսակցությանը, այլ 1938 թ. հանդես է եկել հոլանդական բեմում՝ հրեական փախստականների հետ։