polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Բաշկորտոստանի պատմության վաղ և միջին պալեոլիտի ամենաառաջին վկայությունը, որը հայտնաբերվել է ներկայիս Բաշկորտոստանի տարածքում հանդիսանում է, Ուռտա Տուբեն , որը գտնվում է Կարաբալիկտի լճի մոտ, Մերձուրալում։
Այստեղ հայտնաբերվել են տարատեսակ հարմարանքներ, որոնք կիրառվել են մարդու կողմից' ձեռքի սուրսայրեր, քարե կացին , կայծքարեր, տեղի լեռնային ապարներից պատրաստված տարբեր իրեր։
Դրդապատճառներից էին կրոնական հետապնդումների մասին լուրերը և յասակի օրենքի փոփոխությունը, որը արգելում էր անվճար աղի հանույթ կատարել, որը բաշկիրները համարում էին իրենց արտոնությունը։
Կանտոնային ռեֆորմով 1798 թվականի դորոգաների փոխարեն միջնորդական փաստաթղթերում սկսվեցին կիրառվել գուբերնիա, ուեզդ, բաշկիրական կանտոնների և զորամասերի յուրտաների անունները։
1798 թվականի ապրիլի 10-ի հրամանի համաձայն մարզի բաշկիր ժողովուրդը տեղափոխվեց զինվորական ծառայության Սոցիալական շերտավորման մեջ և պարտավորվում է սահմանապահ ծառայություն կատարել Ռուսաստանի արևելյան սահմաններին։
1744 թվականին Ելիզավետա Պետրովնա կայսրուհին գերագույն հրաման արձակեց «Օրենբուրգը գուբերնիա լինի և կոչվի Օրենբուրգի գուբերնիա, որի գուբերնատորը լինի Տայնոմը' Մեպլյուևի խորհրդականը»։
Տարածաշրջանը հայտնի է մի քանի անուններով, այդ թվում Ալ Բաշկիրդ, Բաշկիրիա, Բաշկիրդիա, Բաշկարդիա, Ֆիյաֆի Բաշկուրտ , Փաշկատիր և նմանատիպ տարբերակներով։
դարերում Բաշկորտոստանի տարածքը կոչվում էր Ուֆայի ուեզդ կամ Բաշկիրիա, որը կազմված էր հետևյալ վարչական միավորներից' Կազանի դորոգա, Նոգայի դորոգա, Օսինի դորոգա և Սիբիրի դորոգա։
Արտասահմանյան արշավի ժամանակ Գերմանիայում ռուսական բանակի կազմում, Վեյմար քաղաքում բաշկիր զինվորների հետ հանդիպել է գերմանացի բանաստեղծ Գյոթեն, որին բաշկիրները նվիրել են նետեր ու աղեղ։
Մ. թ. ա. հազարամյակի կեսերից մինչև մ. թ. ա. հազարամյակի սկիզբը, բրոնզե դարում սկսվում է Հարավային Ուրալի ինտենսիվ յուրացման շրջանը, որը կապված է եղել Աբաշևյան մշակույթի ցեղերի մուտք գործելու հետ։
Բնակեցման էական ավելացում, սակայն, տեղի է ունեցել բրոնզե դարում Աբաշևյան մշակույթի ժողովրդի գալով, որոնք տիրապետում էին բրոնզե գործիքների, զենքերի և զարդերի արտադրության հմտություններին և առաջինն էին, որ մշտական բնակություն հաստատեցին տարածաշրջանում։
Մեզոլիթի դարաշրջանում ներկայիս տարածքում բնակչության նշանակալից աճ է տեղի ունեցել, ինչի մասին վկայում են Բաշկիրական Մերձուրալում այդ ժամանակաշրջանի հնագիտական տարբեր հուշարձանները ։
1662-1664 թվականների բաշկիրական ապստամբությունից հետո կառավարությունը ևս մեկ անգամ հաստատել է հողի սեփականության բաշկիրների իրավունքը, իսկ 1681-1684 թվականների ապստամբության ժամանակ' իսլամ երկրպագելու ազատությունը։
1737 թվականին պատմական Բաշկորտոստանի անդրուրալյան մասը դարձել է կրկին ստեղծված Իսեթական պրովինցիայի մաս, որի տարածքը ընդգրկել է ներկայիս Կուրգանի մարզը, հյուսիսարևելյան մասում Չելյաբինսկի մարզը, հարավում Տյումենի մարզը, արևելքում Սվերդլովսկի մարզը։
դարերի շատ փաստաթղթեր, որոնք կապված էին բաշկորտոստանի պատմության հետ, պահպանվում են Ռուսաստանի պետական հնագույն ակտերի արխիվում, Ռուսաստանի պետական ռազմա-պատմական արխիվում և Ռուսաստանի պետակա պատմական արխիվում ։
Ոսկե Հորդայի ժամանակներից ի վեր' 1243-1391 թվականներին, այսինքն, կես դար շարունակ Բաշկորտոստանի պատմական տարածքում գործել է երկու "", - Բաշկիրական և Տաբինական, որոնք ղեկավարվել են իրենց իշխանների' բեյերի կողմից։
դարի երկրորդ կեսից մինչև դարի սկիզբը բաշկիրները զբաղեցրել են հյուսիս-արևմուտքում Վալգայի ձախ ափից մինչև արևելքում Տոբոլի բարձունքները, հյուսիսում Սիլվա գետից մինչև հարավում Յայիկ գետի միջին մասը։
Օսմանյան կայսրությունում ԱՄՆ-ի դեսպան Հենրի Մորգենթաուի՝ Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ Վաշինգտոն ուղարկված զեկույցներից հետո Անտանտի գլխավոր երեք տերությունները՝ Մեծ Բրիտանիան, Ֆրանսիան, Ռուսական կայսրությունը 1915 թվականի մայիսի 24-ին պաշտոնապես զգուշացում տվեցին Օսմանյան կայսրությանը։
Վերջին մեկ ամսվա ընթացքում Հայաստանի քուրդ և թուրք բնակչությունը ներգրավված է եղել հայերի կոտորածներում Օսմանյան իշխանությունների թողտվությամբ և հաճախ նաև օգնությամբ։
Հաշվի առնելով Թուրքիայի կողմից իրականացված այս նոր հանցագործությունները' դաշնակից կառավարությունները հրապարակայնորեն հայտարարում են Բ. Դռանը, որ պատասխանատվության են ենթարկելու ինչպես Օսմանյան կառավարության բոլոր անդամներին, այնպես էլ նրա այն գործակալներին, ովքեր ներգրավված են հայերի կոտորածներում»։
Չնայած Առաջին համաշխարհային պատերազմում պարտություն կրած Օսմանյան կայսրության նոր կառավարության բոլոր ջանքերին՝ հարվածի տակից հանելու օսմանյան բանակը, այնուամենայնիվ, որոշ օսմանյան զինվորականներ, այդ թվում՝ բարձրաստիճան, բանտարկվեցին Անգլիայի կողմից՝ Մալթա կղզում (տե՛ս Առաջին համաշխարհային պատերազմի օսմանյան ռազմական հանցագործների պատժի փորձ), իսկ ոմանք ստացան տարբեր պատժաչափեր։
Հասկանալի է, որ Մալթա աքսորված մոտ չորս տասնյակ զինվորականների թիվը չնչին էր, համեմատած այն ահռելի քանակաությամբ ռազմական հանցագործների հետ, որոնք պետք է պատասխանատվության կանչվեին և ամենածանր պատիժները ստանային իրենց վայրագությունների և մարդկության հանդեպ գործած ոճրագործությունների համար։
և, այնուամենայնիվ, նույնիսկ մեկ ու կես հարյուրյակի չհասնող Մալթայի աքսորականները,ա յդ թվում՝ չորս տասնյակի չհասնող օսմանյան բանակի աքսորված զինվորականները, ոչ երկար ժամանակից հետո ազատ արձակվեցին և վերադարձվեցին Թուրքիա, որտեղ նրանցից շատերը մեծ կարիերա արեցին, երբեմն նույնիսկ հասնելով թուրքական նոր պետության ամենաբարձր ռազմական ու քաղաքական պաշտոններին։
Հայոց ցեղասպանությունը հայ ժողովրդի բնաջնջման փորձն էր, որը ծրագրվել, կազմակերպվել և իրականացվել է Օսմանյան կայսրության պետական ղեկավարության կողմից, իսկ ապա՝ շարունակվել հանրապետական Թուրքիայի կառավարողների կողմից։
Երիտթուրքերը ցանկանում էին զավթել Հարավային Կովկասը, Հյուսիսային Կովկասը, Ղրիմը, Մերձվոլգան, Միջին Ասիան, և այն տարածքները, որտեղ բանկվում էին թյուրքալեզու ժողովուրդներ։
Ըստ այլ տվյալների՝ միայն 1914—1915 թթ. Թուրքիայում բնակվող շուրջ 3 միլիոն հայերից բանակ զորակոչվեցին ավելի թան 300 հազար հայ երիտասարդներ, որոնք նախ' օգտագործվեցին աշխատանքային գումարտակներում, ապա' համարյա ամբողջովին ոչնչացվեցին թուրքերի կողմից։
Հայ զինծառայողները արժանանում էին թուրքական հրամանատարության դրվատանքին և նույնիսկ շնորհավորական հեռագիր է հղվում Վանի նահանգապետ Ջևդեթ բեյին՝ նահանգից զորակոչված հայերի սխրագործությունների համար։
Դեռ 1915 թ. փետրվարի 21-ին Վանի դաշնակցական ղեկավարներից մեկը' Արշակ Վռամյանը, նույն ինքը՝ Օննիկ Դերձակյանը, նամակ է հղում Օսմանյան կայսրության ներքին գործոց նախարարությանը՝ բողոքելով Բիթլիսի նահանգում կատարվող անօրինականությունների դեմ։
Մարտի 11-ի հեռագրում Վռամյանն ընդգծում է, որ Վանի նահանգում օրեցօր աճում են հարձակումները հայկական բնակավայրերի վրա, որոնց մասնակցում են տեղական իշխանությունները՝ օգտագործելով նույնիսկ հրետանի։
Հրետանու կիրառումը պարզորոշ ցույց է տալիս Օսմանյան բանակի անմիջական ներգրավվածությունը Հայոց ցեղասպանությանը, քանզի հրետանիով սպառազինված էր միայն Օսմանյան բանակը։
Օսմանյան բանակի մասնակցությունը հայոց ցեղասպանությանը Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ՝ Հայոց ցեղասպանության իրականացման գործում օսմանյան պետության, իշխանության տարբեր ճյուղերի ու բոլոր պետական հաստատությունների, թուրք ժողովրդի և նրա բոլոր խավերի մասնակցության և պատասխանատվության կարևորագույն գործոններից մեկն է։
1914 թ. նոյեմբերին Ռուսաական կայսրության Կովկասյան բանակի նահանջը Բաթումի նահանգի և Կարսի մարզի իսլամադավան բնակչության մի մասի համար ապստամբելու ազդանշան է ծառայում։
Ասվածը մասնավորապես վերաբերվում է Օսմանյան կայսրության դաշտային բանակին, որի միավորումները և զորամասերը դեպի Արևելյան Հայաստան և Հարավային Կովկաս 1918 թ. կատարած ռազմարշավի ընթացքում իրականացրեցին զանգվածային ջարդեր և անասելի գազանություններ Շիրակում, Լոռիում, Ջավախքում, Կուր գետի ձախափնյա հայաշատ վայրերում, Բաքվում և այլուր։
Չնայած այդ անուրանալի հանգամանքին, դաշտային բանակի զորահրամանատարը՝ գեներալ-լեյտենանտ Վեհիբ փաշան Կոստանդնուպոլսի դատավարությունում հանդես էր գալիս ոչ թե որպես մեղադրյալ, այլ որպես վկա։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ օսմանյան բանակը ռազմական գործողություններ է վարել ոչ միայն Օսմանյան կայսրության տարածքում, այդ թվում՝ Արևմտյան Հայաստանում և Կիլիկիայում, այսինքն՝ Թուրքահայաստանում կամ այսպես կոչված Տաճկահայաստանում, այլև՝ կայսրության սահմանից դուրս, այդ թվում՝ Արևելյան Հայաստանում, որն այն ժամանակ բաժանված էր երկու մասի՝ Ռուսահայաստան և Պարսկահայաստան։
Բնականաբար, Օսմանյան կայսրության սահմաններից դուրս օսմանյան բանակը արդեն իսկ, ինքըստինքյան, հանդես էր գալիս ոչ թե հայկական ջարդերի մասնակից, այլ դրանց գլխավոր իրականացնող։
Օսմանյան բանակի, և հատկապես նրա բարձր և միջին հրամանատարական կազմի մասնակցությունը Հայոց ցեղասպանության իրականացմանը և, հետևաբար, պատասխանատվությունը մարդկուայն դեմ գործած հանցագործության համար անժամկետանցելի պատասխանատվությունը Օսմանյան ռազմական տրիբունալների և, մասնավորապես, Կոստանդնուպոլսի դատավարության առավել խոշոր վրիպումն է։
Հայերի ոչնչացման ծրագրի հեղինակներն ու իրագործողներն էին ներքին գործոց նախարար և մեծ վեզիր , այսինքն՝ Օսմանյան կայսրության վարչապետ Թալեաթ, ռազմական նախարար Էնվեր, ծովային նախարար և Պաղեստինյան ռազմաճակատի հրամանատար Ջեմալ փաշաները, ֆինանսների նախարար Ջավիդ բեյը, երիտթուրքական կուսակցության կենտրոնական կոմիտեի անդամներ Բեհաէդդին Շաքիր և Նազըմ բեյերը և ուրիշներ։
Հայտնի են շատ մեծ թվով փաստեր, որ թե՛ մերձճակատային գոտում, թե՛ Օսմանյան կայսրության տարածքի խորքում թուրքական զորամասերը և ստորաբաժանումները ոստիկանության, ժանդարմերիայի և քրդական հրոսակախմբերի հետ սերտ համագործակցությամբ անմիջականորեն իրականացրել են ջարդեր։
Դեռ սկսած Աբդուլ Համիդ սուլթանի կազմակերպած հայկական զանգվածային ջարդերի ժամանակներից, հայտնի են բազմաթիվ փաստեր է, որ թուրքական բանակը եղել է հայերի ոչնչացման կարևորագույն ուժը։
Ինչպես, շատ ճիշտ նկատում են «Հայոց պատմություն» նոր ակադեմիական բազմահատորյակ հեղինակները՝ փաստորեն, այս հրամանը հիմք է դառնում, որպեսզի սկսվի հայ զինվորների գերակշիռ մեծամասնության զինաթափումը։
Դրանով իսկ արդարադատության պատժից, այսինքն՝ հարված տակից դուրս էր բերված Օսմանյան կայսրության ամենակարևոր կառույցը՝ բանակը, որն այդ պետության հիմքն է եղել դարեր շարունակ։
1915 թվականի փետրվարի 25-ի հրամանագրով Օսմանյան կայսրության զինված ուժերի գլխավոր հրամանատարությունը արգելում է հայ զինվորականներին նշանակել հրամանատարական պաշտոններում և ծառայել զորամասերի շտաբներում։
Պատմական այս փաստաթղթի հրապարակումից երեք ու կես տարի անց լիովին հյուծված Օսմանյան կայսրությունը ջախջախվեց Անտանտի կողմից և կապիտուլացվեց 1918 թ. հոկտեմբերի 30-ի Մուդրոսի զինադադարով։
Շատ հնարավոր էր, որ գումարներ էին տրամադրվում նաև նրա աշխատավարձից, քանի որ նա զբաղեցնում էր երկու բարձրագույն պաշտոն (ԽՄԿԿ Կենտրոնական կոմիտեի գլխավոր քարտուղար և ԽՍՀՄ Ժողովրդական կոմիսարների խորհրդի նախագահ), որոնցից յուրաքանչյուրի համար նա ամսական ստանում էր 10 հազար ռուբլի։
Ստալինյան մրցանակ , 1940-1954 թվականներին գիտության և տեխնիկայի, ռազմական գիտելիքների, գրականության և արվեստի բնագավառներում ունեցած ձեռքբերումների համար, ինչպես նաև արտադրական աշխատանքի մեթոդների արմատական կատարելագործմանն ուղղված ներդրումների համար ԽՍՀՄ քաղաքացիներին խրախուսելու նպատակով տրվող մրցանակ։
Այն սահմանում էր 16 անուն մրցանակ, յուրաքանչյուրը 100 հազար ռուբլի գումարի չափով և շնորհվում էր ամեն տարի' գիտության և արվեստի գործիչներին, մեծագույն աշխատանքի համար' հետևյալ բնագավառներում.
Նույն որոշմամբ սահմանվել էր նաև 10' առաջին , 20' երկրորդ և 30' երրորդ աստիճանների Ստալինյան մրցանակներ, որոնք պետք է շնորհվեին յուրաքանչյուր տարի, համապատասխանաբար' լավագույն հայտնագործության և ռազմական գիտելիքների ոլորտում մեծագույն ձեռքբերումների համար։
Առաջին ամուսինը՝ Եվգենի Ռյաշենցև , պրոդյուսեր (ավարտել է Մոսկվայի Գերասիմովի անվան կինեմատոգրաֆիայի համառուսական պետական ինստիտուտի պրոդյուսերական ֆակուլտետը), ռուս բանաստեղծ Յուրի Ռյաշինցևի որդին։
Դոնեցկում ապրելու տարիներին Օլգա Լոմոնոսովան սկսել է զբաղվել գեղարվեստական մարմնամարզությամբ, իսկ Կիևում նրան ընդունել են Ալբինա Դերյուգինայի օլիմպիական ռեզերվների դպրոց, որտեղ նա դարձել է սպորտի վարպետի թեկնածու։
Երեխաների հայտարարության համաձայն իրենց էր երևացել Մարիամ Աստվածածինը և խոսել իրենց հետ վեց անգամ՝սկսած 1917 թվականի մայիսի 13-ին -ից մինչև 1917 թվականի հոկտեմբերի 13-ը ամեն ամսվա 13 րդ օրը։
Երեխաները շուտով իմացան Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտի, Սովետական միության , ինչպես նաև կոմմունիզմի առաջացման և անկման մասին , Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի գալստյան, նույնսիկ սեփական ճակատագրերը:
Գաղտնիքներից երկուսը հրապարակվել են «Երրորդ մեմուար» փասթաթղթում,որը շարադրվել էր Լյուսիայի կողմից Լեյրիայի եպիսկոպոս Ժոզե-դա Սիլվայի խնդրանքով 1943 թվականին։
Այդ ժամանակ Բենեդիկտոս 16-րդը զբաղեցնում էր Վատիկանում հավատի կոնգրեգացիայի ղեկավարի պաշտոնը կամ Հավատի կոնգրեգացիայի դոկտրինայի ղեկավարը (Սուրբ Ինկվիզիցիայի հետևորդներ՝ վերանավանափոխված 1988 թվականին):
Երրորդ գաղտնիքը մոտ ութսուն տարի մնում է չհրապարակված և մարդկանցից գաղտնի, միայն 2000 թվականին է հրապարակվում և դառնում հասանելի՝ Հովհաննես Պողոս երկրորդ պապի ողորմածությամբ:
Ֆրանչիսկոս Մարտոն, Հակինթա Մարտուն և իրենց զարմուհի Լյուսիա Աբոբորան, ովքեր ծագումով Պորտուգալիայի Ալժուշտրել գյուղից էին, արածեցնում էին ոչխարներին :
Ամենասուրբ Երրորդություն, Հայր որդի և Սուրբ Հոգի , Քեզ եմ պաշտում ամենախոր երկյուղածությամբ քեզ եմ զոհաբերում ամենաթանկագին Մարմինը, Արյունը, Հոգին ր Աստվածայնությունը Հիսուսի Քրիստոսի,որ աշխարհի բոլոր տապանակնորի մեջ ներկա է ,որպես քավություն նախատիքների, սրբապղծությունների և անտարբերությունների,որոնցով էլ նա կնախատվի։
Առաջարկեք այն ամենը, ինչ ունեք՝ որպես զոհ ձեր Աստծուն, որպես հատուցում այն մեղքերի համար, որոնցից նա նեղացած է, և մեղսագործների՝ դեպի Աստված վերադառնալու համար:
Երեք երեխաները արածեցնում էին ոչխարներին Կովա դա Իրիա դաշտավայրում, երբ նրանց երևաց տեսիլքը՝ գեղեցիկ կնոջ կերպարով, որը կարծես պատված լիներ սպիտակ ամպով և գրեթե դիպչում էր կաղնու ճյուղերին։
Ապա նորից վեր բարձրացավ ,նորից ձեռքն առավ սկիհն ու նշխարհը,որ տալիս է Լյուսիային,իսկ սկիհն Ֆրանչիսկոսին և Հակինթային,որից նրանք սկսեցին խմելը։
Գյուղի պատմությունն սկսվում է 12-րդ դարի սկզբներից, Հադրութի շրջանի պատմական գյուղերից է, ըստ գյուղի բնակիչների' այստեղ բնակավայր է եղել դեռ 9-րդ դարից։
Գյուղի բնակիչները սերում են 1703 թվականի Սյունյաց աշխարհի Դարբաս գյուղից տեղափոխված Գալուստի, Գրիգորի և Յաղուբի ընտանիքներից, սակայն գյուղի տարածքում պահպանվել են նաև 12-րդ դարի հուշարձաններ։
Հայրենական մեծ պատերազմին գյուղից մասնակցել է 160 մարդ, որից զոհվել են 72-ը իսկ ըստ Ս. Մելքումյանի «Լեռնային Ղարաբաղ» գրքի' Հայրենական մեծ պատերազմին մասնակցել է 134 մարդ, որից զոհվել է 51-ը. նրանց հիշատակին կանգնեցվել է հուշարձան։
Մինչև Բունդեսլիգայի բացումը՝ 1963 թվականին Նյուրնբերգը հաղթեց ևս 11 տեղական մրցաշար, ներառյալ Օբերլիգա Հարավը՝ ստեղծված 1945 թվականին, և Գերմանիայի առաջնությունը ևս 7 անգամ։
Իսկ մ․թ․ա․ դարը, արդեն ուշ դասականների ժամանակաշրջանում, պատմության մեջ մի շարք մեծ նկարիչների և քանդակագործների անուններ թողեց, որոնք ունեին իրենց յուրահատուկ և անհատական ոճը։
Կարևոր տեղ է զբաղեցրել մարդու մարմնի կոնստրուկցիան, որտեղ պատկերվել է մերկ տղամարդու բնական գեղեցկությունը, իսկ արխաիկ ժպիտը ՝ ընկալվել որպես բարձր գեղագիտական արժեք։
1944 թվականի հունիսին կարմիրբանակային Պավել Դանիլովը Լենինգրադյան ռազմաճակատի 265-րդ հրաձգային դիվիզիայի 450-րդ հրաձգային գնդի հրաձիգ էր և աչքի է ընկնում Կարելական պարանոցի համար մղվող մարտերում։
1945 թվականի մարտի 24-ին ԽՍՀՄ Գերագույն Խորհրդի նախագահության հրամանագրով գերմանական զավթիչների դեմ մղվող մարտերում հրամանատարության մարտական առաջադրանքները օրինակելիորեն կատարելու, այդ գործում ցուցաբերած արիության ու հերոսության համար » կարմիրբանակային Պավել Դանիլովն արժանացավ Խորհրդային Միության հերոսի բարձր կոչման, նրան հանձնվեց Լենինի շքանշան և «Ոսկե Աստղ» մեդալ։
1944 թվականի հունիսի 29-ին, երբ Լենինգրադի մարզի Վիբորգսկի շրջանի Ռեպոլա բնակավայրի մոտ վաշտի հարձակումը կանգնեցվեց ֆիննական դզոտի կրակով, Դանիլովը կամավոր ոչնչացրեց այն, մոտենալով և վնասազերծելով գնդացրային հաշվարկը, ապահովեց վաշտի կողմից բարձունքի գրավումը։
Նիկոլայը և նրա եղբայրը առաջին անգամ գնում են Կրասովսկիի մանկատուն, 1943 թվականի հոկտեմբերից մինչև 1950 թվականի հունիսը Նիկոլայը ապրել և սովորել է Նիկոլայ Տատեմսկու շրջանի Վոլոգդայի գյուղի որբանոցում։
Ռուբցովը սկսում է զբաղվել իր գրական խմբերով «Նարվսկայազաստավա», ծանոթացել է Լենինգրադի բանաստեղծներին' Գլեբ Գարբովսկիին, Կոնստանտին Կուզմիիսկին, Էդուարդ Շդերմայնդերին։
1962 թվականի օգոստոսին Ռուբցովը մտնում է գրական ինստիտուտ, այստեղ նա Մոսկվայում հանդիպում է Վլադիմիր Սոկոլովին, Ստանիսլավ Կունյաևին և այլ գրողների, որտեղ բարեկամական հանդիպումները օգնում են նրան հետագայում աշխատանքի և բանաստեղծությունների հրապարակման գործում։
1968 թվականին իր գրական արժանիքների համար Ռուբցովը ստացել է պաշտոնական ճանաչում, իրեն Վոլոգդայում հատկացվել է 3-րդ փողոցի հինգ հարկանի շենքի 66 բնակարանը]]։
Լրագրող և տեղեկալ թերթը, որը կոչվում էր ՝ «Վաղը» Վլադիմիր Բոնդարեսկին առաջարկել է 2000 թվականին, որ Ռուբցովի մահը եկել է Դերբինի գործողությունների արդյունքում, որը կոչվել է իր հուշերում «անիմաստ ու անպտուղ փորձերը արդարացվել են»։
2013 թվականին Իրինա Տոնևան ընդունվել է Գերման Սիդակովի դերասանական արվեստի դպրոց և 2014 թվականի մարտի 29-ին կատարել է իր նորամուտը թատրոնի բեմում՝ գլխավոր դերում հանդես գալով «Վիպակ Սոնեչկայի մասին» ներկայացման մեջ, որ բեմադրվել է Մարինա Ցվետաևայի ստեղծագործությունների, ինչպես նաև Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Սպիտակ գիշերներ» վիպակի հիման վրա։
2008 թվականին բաժանվելով հեռուստաալիքի վիջեյ Յուրի Պաշկովի հետ՝ Իրինա Տենևան 2009 թվականին սկսել է հանդիպել «’» խմբի անդամ Իգոր Բուրնիշևի հետ, ով 2014 թվականին ամուսնացել է երգչուհի ու «-» հեռուստաալիքի նախկին հաղորդավարուհի Օքսանա Ուստինովայի հետ, որ նախկինում եղել է «» խմբի անդամ։
1999 թվականին ավարտել է Մոսկվայի դիզային ու տեխնոլոգիայի պետական համալսարանը՝ ստանալով կաշվի ու մորթու գծով քիմիկոս-տեխնոլոգի մասնագիտացում, ինչից հետո միքանի տարի աշխատել է Կունցևոյի կաշվի գործարանում։
2002 թվականին Իրինա Տոնևան մասնակցել է «Աստղերի ֆաբրիկա» նախագծի առաջին եթերաշրջանին և արդյունքում զբաղեցրել երկրորդ տեղը «Ֆաբրիկա» խմբի կազմում։
Ճանաչում է ձեռք բերել «» երգի շնորհիվ, որ կատարել է նույնպես «Աստղերի ֆաբրիկայի» առաջին եթերաշրջանի մասնակից Պավել Արտեմևի հետ, ով դարձել է «Կորնի» խմբի անդամ։
Իրինա Իլինիչնա Տոնևա , ռուս երգչուհի, դերասանուհի, Ֆաբրիկա երաժշտական խմբի անդամ, որ ստեղծվել է 2002 թվականին «Աստղերի ֆաբրիկա-1» նախագծի ընթացքում։
Տասնչորս տարեկան հասակում հրավիրվել է մասնակցելու Վլադիմիր Պոտապովի «Միջնորդ» ֆիլմի փորձերին, իսկ հետագայում նկարահանվել է այդ ֆիլմի գլխավոր դերում։
2009 թվականի հունվարի 4-ին ծնվել է Օլեսյա Սուձիլովսկայայի ավագ որդին՝ Արտյոմը, իսկ նույն թվականի հոկտեմբերի 26-ին նա ամուսնացել է իր որդու հոր՝ բիզնեսմեն Սերգեյ Ձեբանի հետ։
Դպրոցն ավարտելուց հետո Օլեսյա Սուձիլովսկայան ընդունվել է Մոսկվայի գեղարվեստական ակադեմիական թատրոնի դպրոց-ստուդիա, որն ավարտել է 1997 թվականին։
Թանգարանային այս պաշտոնը դարձավ նրա դիզայներական գործունեության սկիզբը Օտտո Նեյրատի թիմում. խումբը մշակել է սոցիալական տեղեկատվություն պարունակող գրաֆիկական պատկերներ, որը տեղեկատվական դիզայնի ամենավաղ ձևերից է։
Մինչև 1934 թվական՝ Վիեննայում կարճատև քաղաքացիական պատերազմը, Մարի Ռեյդեմեյստերն աշխատել է Վիեննայի թանգարանում, այնուհետև ստիպված հեռացել է երկրից Նեյրատի և Արնցի հետ։
Մինչ Օտտո Նեյրատը հավաքում էր տեղեկատվություն, Արնցը մշակում էր պիկտոգրամներ և գրաֆիկա, իսկ Մարի Ռեյդեմեյստերը հասանելի տեսողական ձևով տվյալները փոխակերպում էր՝ աշխատանքի մեջ ներգրավելով տեխնիկական փորձագետների, գրաֆիկական դիզայներների և թիրախային լսարանին։
2011 թվականի հոկտեմբերի 18-ին արժանացել է Ցարսկոե Սելոյի գեղարվեստական մրցանակի «Վլադիմիր Վիսոցկու անվան կենտրոնի ստեղծման և բանաստեղծի ստեղծագործական ժառանգության պահպանման համար»։
2013 թվականի հուլիսի 26-ին Նիկիտա Վիսոցկին պատվի ու արժանապատվության պաշտպանության վերաբերյալ հայտ է ներկայացրել «Վլադիմիր Վիրսոցկին ՊԱԿ-ի գործակալ» ։
1867 թվականին հրեաներին վտարելու ժամանակ նրանցից մի քանիսը ջրահեղձ եղան ռումինական սահմանային պահակախմբի մեղքով, երբ հրեաները Գալացից տեղափոխվում էին Թուրքիա։
Ռումինիայի կառավարությունը, զգուշանալով հրեական հասարակության զայրույթից, պաշտոնական հոդված հրատարակեց, որում կատարվածի ամբողջ պատասխանատվությունը գցում էր թուրքերի վրա, ովքեր չէին ցանկանում հրեաներին ափ թողնել։
Բայց Յասիում գտնվող եվրոպացի հյուպատոսները, 1867 թվականի հուլիսի 15-ին կոլեկտիվ նամակով «իրենց պարտքը համարեցին բողոքել բարբարոսական այդ ակտի դեմ, որի պատասխանատվությունը Գալացի պրեֆեկտի և բարձրագույն ղեկավարության ուսերին է»։
Առաջացած հասարակական արձագանքի ֆոնին Բրատիանոյի իշխանությունը հարկադրված էր հրաժարական տալ, այն բանից հետո երբ անգլիական պառլամենտում սկսեցին պահանջել հրեաների հալածնքների դեմ վճռական քայլեր ձեռնարկել։
Գալաց , «երկնագույն» բառից, ինչպես այն անվանել են Բյուզանդիայում), քաղաք և նավահանգիստ Ռումինիայի արևելքում, Դանուբի գետաբերանին, Գալացի ժուդեցի վարչական կենտրոնը։
Հրեաներին սպանության մեջ կեղծ մեղադրանքից հետո, այդ երևակայական հանցագործության 15 գլխավոր մեղավորները ձերբակալվեցին, սինագոգը, բոլոր հրեական տները ավերվեցին և որոշ հրեաներ սպանվեցին։
Ենթադրվում է, որ կղզու կրաքարային գոյացությունները ձևավորվել են կայնոզոյի դարաշրջանում, սակայն գիտնական Մարշալը պնդում է, որ դրանք առաջացել են պլիոցենի ընթացքում կամ ավելի վաղ։
Չնայած մի քանի դարերի մարդու ներգործությանը, նրա գյուղատնտեսական գործունեությանը, Ատիուն այսօր էլ ծածկված է խիտ բուսականությամբ, իսկ մակատեայում պահպանվել են առափնյա կուսական անտառները։
Այստեղ կան՝ Խաղաղ օվկիանոսի կենտրոնական հատվածի, չթռչող թռչունների ամենաշատ տեսակներ, իսկ մակատեայի 2 քարանձավներում գտնվում է տեղի էնդեմիկ ատիուական սալանգաների բնակավայրը։
Որպես կանոն՝ խութը տարածվում է Ատիուի ափերից մինչև 45 մետր հեռավորության վրա, սակայն այն իր առավելագույնին է հասնում կղզու արևմուտքում գտնվող Օրավառու կոչվող վայրում, որտեղ կազմում է 90 մետր։
Մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմին, երեք անգամ վիրավորվել է, որից հետո գործուղվել է Բալկաններում Օսմանյան կայսրության դեմ մարտնչող ֆրանսիական արևելյան բանակի շտաբ։
Պատերազմի ավարտից հետո զբաղվել է միջնորդական առաքելությամբ տարածքային վեճեր ունեցող Սերբական թագավորության, Խորվաթիայի, Սլովենիայի և Բուլղարիայի միջև հաշտության հարաբերությունների հաստատման գործում։
1913-1920 թվականներին իսպանացիների հետաքրքրությունը ցլամարտի նկատմամբ այնքան էր մեծացել, որ Մադրիդի հին մրցասպարեզը, որը գտնվում էր ներկայից Կալլե-դե-Ալկալա փողոցում, չէր կարող տեղավորել բոլոր ցանկացողներին։
Հռչակավոր ցլամարտիկ Խեսելիտոն այն ժամանակ հայտարարել էր, որ Մադրիդում պետք է կառուցվի «մոնումենտալ» մրցասպարեզ, որը ամբողջ Մադրիդի առաջ կբացի Իսպանիայի և նրա մշակույթի այս հատվածը։
Շատ այլ երաժշտական ժանրերի նման բլյուգրասը նույնպես չունի որևէ կոնկրետ հիմնադիր, թեպետ շատերը Բիլ Մոնրոյին համարում են այս ժանրի «հայր», քանի որ ժանրն իր անվանումը ստացել է նրա՝ 1939 թվականին ձևավորված « » խմբից։
Բլյուգրասի տարածման ու ծաղկման հարցում կարևոր դերակատարում է ունեցել նաև ամերիկացի երաժիշտ Ըրլ Սքրագսը, որն աչքի էր ընկնում բանջո նվագելու չտեսնված վարպետությամբ։
Ինչպես ջազի շատ այլ տեսակներում, այնպես էլ բլյուգրասում յուրաքանչյուր երաժշտական գործիք իր հերթին դառնում է գլխավոր, որի կատարման ժամանակ մյուսները ետին պլան են մղվում։
Այս հատկանիշն առանձնացնում է այս ժանրը ամերիկյան քանթրի երաժշտությունից, որտեղ բոլոր գործիքները միաժամանակ առաջնային են կամ ամբողջ կոմպոզիցիայի ընթացքում առաջնային է միայն մեկ գործիք։
Առաջին սերունդը՝ ի դեմս Բիլ Մոնրոյի և իր խմբի, Սթենլի եղբայրների, Լեսթեր Ֆլատի և այլոց, ստեղծագործել է ժանրի ստեղծման օրվանից մինչև 60-ական թվականները։
Ի տարբերություն քանթրիի՝ բլյուգրասը հիմնվում է ակուստիկ երաժշտական գործիքների, ավելի կոնկրետ՝ ջութակի, բանջոյի, ակուստիկ կիթառի, մանդոլինի, կոնտրաբասի վրա։
Որոշ ժամանակ անց Հովհաննես Ավդալյանն իր տանը հիմնում է մի մասնավոր օրիորդաց վարժարան' Գալուցյան դպրոցը, սակայն որոշ ժամանակ անց այն ևս փակվում է։
1922 թվականին Դավիթ Ավետիք Դավթյան սեփական միջոցներով հիմնում է Դավթյան օրիորդաց տարրական վարժարանը, որը պահպանելով իր ինքնուրույնությունը' 1949 թվականին միանում է Հայոց ճեմարանին և դիմում է Արևմտյան Բենգալիայի Երկրորդական կրթության խորհրդին' Հայոց Մարդասիրական ճեմարանը որպես երկսեռ դպրոց ճանաչելու համար։
Ճեմարանի առաջին շենքը գտնվել է Կալկաթայի Սուրբ Նազարեթ հայկական եկեղեցու մերձակայքում' հին Չանա Բազար փողոցում, որտեղ այդ ժամանակ կենտրոնացած էր կալկաթահայության մեծամասնությունը։
Այս շենքը նաև հայտնի է որպես անգլիացի վիպասան Ուիլիամ Մեկպիս Թաքրիի ծննդավայր, ինչի մասին արձանագրված է ճեմարանի գլխավոր մուտքի աջ պատին' մարմարյա սալիկի վրա։
Ի սկզբանե ճեմարանի բարձրագույն հսկողությունը գտնվում էր հիմնադիր անդամներից կազմված խնամակալական մարմնի ներքո' «Անդամք Հայկեան Մարդասիրական Ճեմարանին» անունով։
Իր կտակը կազմելուց երկու տարի հետո Ա. Մուրադխանյանը մահանում է, և նրա ցանկությունը մոռացության է մատնվում շուրջ երկու տասնամյակ՝ մինչ այն պահը, երբ Ջուղայեցի մեկ այլ վաճառական' Մնացական Սմբատ Վարդանյանը որոշում է բարձրացնել ազգային վարժարանի խնդիրը։
1825 թվականին ճեմարանին է միացվել Կալկաթայի Գալուցյան հայկական դպրոցը, իսկ 1949 թվականին՝ նաև 1922 թվականին հիմնադրված Կալկաթայի Դավիթյան օրիորդաց հայկական դպրոցը։
Հանդիսանում է հայկական սփյուռքի ամենաազդեցիկ կրթական հաստատություններից մեկը, որը լուրջ դերակատարություն է ունեցել Հնդկաստանի հայ համայնքի պահպանման ու զարգացման, և ընդհանրապես, ժամանակակից հայոց պատմության նշանակալի իրողություններից է։
Պաուլս Ստրադինշ կրտսեր , Վերականգնվող էներգիայի ուսումնասիրման ազգային լաբորատորիայի ֆիզիկոս Գոլդենում և Լատվիայի գիտությունների ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ