polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Զենքի տակ դրված քաղաքացիների կոփումը բանակի շարքերում և Հռոմեական հանրապետության ներսում 20 տարի շարունակվող փաստացի ներքին' քաղաքացիական պատերազմները բանակի դրոշների տակ բերեցին մարդկանց վիթխարի քանակություն, որոնք սովորելով մարտական կյանքին, արդեն սկսեցին իրենցից ներկայացնել պատրաստի նյութ մշտական բանակի կազմավորման համար։
Հռոմը այդ ժամանակ վաղուց արդեն հանրապետություն էր (միապետությունը՝ ի դեմս արքայի՝ ռեքսի, տապալվել էր դեռևս Ք.ա. 6-րդ դարի վերջին՝ 509 թվականին)։
Մեկ ռազմաբեմում հույժ զգալի ուժերի համակենտրոնացման դեպքում, դրանց բոլորի անմիջական հրամանատարությունը անհնար է դառնում մեկ զորահրամանատարի համար, ուստի զորքերի թվաքանակի հայտնի սահմանին հասնելուց հետո, կամ, զորքերի՝ մեծ տարածության վրա սփռված լինելու դեպքում, անհրաժեշտություն է դառնում զորքերի բաժանումը առանձին ինքնուրույն բանակների ), որպես զորային միավորումների։
Բանակը լայն, առավել խոսակցական իմաստով՝ որևէ պետության զինված ուժերի ամբողջությունն է, կամ նեղ, ճշգրիտ՝ ռազմագիտական իմաստով՝ այդ զինված ուժերի ցամաքային զորքերը, որպես պետության զինված ուժերի բաղկացուցիչ մասը։
Սակայն զբաղմունքների մասնագիտացումը, առանձնացումը, մասնագիտությունների խորացումն ու բարդացումը, ինչը ուղեկցում էր ժողովուրդների՝ նստակեցության անցման բնական գործընթացին, մշակույթի զարգացման հատուկ բնույթը և ծագած պետությունների քաղաքական կազմակերպվածքի հիմնական գծերը անդիմադրելի ազդեցություն գործեցին ժողովուրդների ռազմական գործի և ռազմական կազմակերպվածքի վրա։
Հին Հռոմում (Հռոմի թագավորություն, Ք.ա. - դդ., Հռոմեական հանրապետություն, Ք.ա. - դդ.) զենք կրելու իրավունքը պատկանում էր բոլոր քաղաքացիներին, այդ թվում՝ թե՛ պատրիկներին, թե՛ պլեբեյներին։
Պատերազմի դեպքում բանակ էր կազմավորում կա՛մ հերթական տրիբան, այսինքն՝ ցեղը, ում հերթն էր զորք հանելու, կա՛մ ամբողջ ժողովուրդը, իր ամբողջությամբ մեջ։
Հռոմեական պատմության կայսերական ժամանակաշրջանի սկսվելով հռոմեական զորքերն այլևս չէին զորակոչում մեկ ռազմարշավի համար, այլ մնում էին զինծառայության մեջ նաև խաղաղ ժամանակ։
Արդյունքում օտարերկրյա վարձկան զորքերի կողքին դարի վերջին ի հայտ եկան նաև տեղական վարձու ռազմաձոկատները, այսպես կոչված «ազատ վաշտերը» կամ «ազատ ջոկատները»՝ , , :
Սակայն քաղաքական միավորումների՝ մեծ ցեղային միությունների վերածվելը, ժողովուրդների ռազմաշունչ գաղթերի սկիզբը և ցեղերի նվաճողական շարժումը դեպի հռոմեական սահմանները և կայսրության տարածքի խորքերը, հանգերեց գերմանական ցեղերի մեջ թագավորական կամ արքայական իշխանության ամրապնդմանը։
Սակայն պատերազմների տևողության մեծացման և ժողովրդի մեջ ռազմաշունչ ոգու անկման հետ միասին, հելլենական հանրապետությունների քաղաքացիական աշխարհազորը աստիճանաբար փոխարինվում էր վարձկաններով, որոնք դարձան բանակի համալրման գլխավոր աղբյուրը կամ այսպես ասած՝ մարդկային նյութը։
Իրերի այդպիսի դրության անհրաժեշտ հետևանքը դարձավ այն, որ խոշոր ավատատերերը՝ սենյորները, որոնք որպես ավատ ստացել էին թագավորական կալվածքները, իրենց հերթին սկսեցին դրանց առանձին մասերը փոխանցել այլ անձանց՝ նույն այն պայմաններով, որոնցով հենց իրենք էին ստացել արքայից։
Բարբարոսական, գերմանական ժողովուրդների ամբողջ ամբոխներ սկսեցին մտցվել Հռոմեական բանակի շարքերը և Վալենտինիանոս կայսեր օրոք վարձկան գերմանական զորաջոկատներն արդեն իսկ կազմում էին Հռոմեական կայսրության զորքերի կեսը։
Հաշվի առնելով այն, որ քաղաքացիները զենքի էին կոչվում միայն պատերազմի դեպքում, ապա այդ հանրապետությունների զինված ուժերը՝ բանակները, կրում էին քաղաքացիական աշխարհազորի՝ միլիցիայի բնույթ։
Ընդ որում, աղքատագույնները, ամենաաղքատները, որոնք գրեթե ունեզուրկ էին , ռազմական դրոշների ներքո գտնվելու ամբողջ ժամանակահատվածի համար կառավարությունից պարգև էին ստանում։
Փաստացի կերպով օրդոնանսային վաշտերը դարձան այդ ժամանակվա Եվրոպայի առաջին մշտական բանակը, այն հեռավոր ժամանակից ի վեր, ինչ վերացել էր Հռոմեական կայսրության մշտական բանակը։
Թագավորական վասալները՝ ստորակաները պարտավոր էին արքայի մոտ ծառայության գալ ոչ միայն անձամբ, այլև՝ իրենց հետ բերել զորքեր, որոնց թվաքանակը կախված էր իրենց ավատի չափից։
Շնորհիվ հմուտ ինտրիգների Լեոպոլդին հաջողվում է ստանալ հող 2, 3 մլն․ քառակուսի հող Կոնգոյի հարավային ափին և այնտեղ հիմնել «Կոնգոյի ազատ պետությունը»։
Ըստ Բեռլինի պայմանագրի՝ նա պարտավորվել է ստեղծել բարեկեցություն տեղական բնակչության համար, բարելավվել բարոյական և նյութական պայմանները բնակչության կյանքում, պայքարել ստրուկների առևտրի դեմ, խթանել աշխատանքը և խթանել ազատ առևտուրը տարածաշրջանում։
1876 թվականին Բրյուսելում կայացած միջազգային համաժողովում որոշվեց ստեղծել բարեգործական ընկերություն Կոնգոյի բնակչությանը օգնելու համար, որի ղեկավարը պետք է լիներ Լեոպոլդը։
Լեոպոլդը թագադրվելուց հետո սկսեց կապ հաստատել Բելգիայի գաղութային իշխանության հետ՝ փորձելով խորհրդարանին համոզել ակտիվորեն ուսումնասիրել Աֆրիկայի և Ասիայի հողերը։
Կոնգոյի միլիոնավոր բնակչությանը վերահսկողության տակ պահելու համար օգտագործվում էր այսպես կոչված «Սոցիալական ուժեր» ՝ մասնավոր բանակ, այն պատվիրվել էր եվրոպական աշխատակիցների կողմից։
Յաա Ասանտևան իր եղբոր կառավարության ժամանակ տեսել է, թե ինչպես է Աշանտիի Ֆեդերացիան բազմաթիվ փորձություններ անցել, ինչպես նաև քաղաքացիական պատերազմը , որոնք վտանգում էին վերջինիս գոյությունը։
Երբ բրիտանացիները 1896 թվականին նրան Աշանտի Փրեմեհ -ի և Աշանտիի կառավարության մնացած անդամների հետ աքսորեցին Սեյշելյան կղզիներ, Յաա Ասանտևան դարձավ Եջիսու-Ջուաբենի շրջանի գահապահը։
Փրեմեհ -ի վտարումից հետո Ոսկե Ափի բրիտանացի գեներալ-նահանգապետ Ֆրեդերիկ Միտչելլ Հուսոնը պահանջել է նրանց տեսնել պետության խորհրդանիշ Ոսկե գահը ։
Նման անհարգանքը գաղտնի հավաքի պատճառ դարձավ Աշանտիի և Կումասիի կառավարության անդամների կողմից, որի նպատակը աքսորում գտնվող իրենց թագավորի ապահով վերադարձի քննարկումն էր։
1900 թվականին նա ղեկավարել է Աշանտի ապստամբությունն ընդդեմ Բրիտանական կայսրության, որը հայտնի է նաև Ոսկե գահի պատերազմ անունով, կամ Յաա Ասանտևայի պատերազմ անուններով։
2003 թվականին Ալեքսեյ Չադովը ռեժիսոր Անդրեյ Պրոշկինի կողմից հրավիրվել է «Թիթեռների խաղերը» ֆիլմում կատարելու Կոստյա Զոտիկովի գլխավոր դերը։
Ալեքսեյ Չադովի առաջին դերը եղել է աննշան, սակայն դրա համար սկսնակ դերասանն արժանացել է «Դափնեկիր» մրցանակի, ինչպես նաև ստացել է Անթալիայի ուղեգիր։
խմբի վերլքում կարևոր դեր է խաղացել ին, հատկապես այն բանից հետո, երբ խումբը հայտնվեց հեռուստաընկերության հաղորդումներից մեկում Խմբին հրավիրեցին մասնակցել 2008 թվականին տեղի ունեցած մի շարք փառատոների։
Ուելչը բավականին հանգիստ վերաբերվեց իր հաղթանակին «Իհարկե շատ լավ է, որ ես հաղթեցի , բայց ես այն երգչուհիներից չեմ, որոնք հետաքրքրում են թերթերին ես չափից դուրս «քայքայված» եմ որպեսզի համարվեմ սեքսուալ։
Նրա մայրը Էվելին Ուելչը՝ դասավանդում է Մարի թագուհու Լոնդոնի համալսարանում, իսկ հայրը՝ Նիկ Ուլելչը գովազդային գործակալության գործադիր տնօրեն է (այդ գովազդային գործակալությունը Մեծ Բրտանիայում հայտնի դարձավ շոկոլադե սալիկի գովազդից հետո)։
Երբ նա 14 տարեկան էր ծնողները բաժանվեցին, յուրաքանչյուրը ստեղծեց իր ընտանիքը, սակայն պահպանվեցին լավ հարաբերությունները և նրանք շարունակեցին միասին երեխաների դաստիարակությունը։
Ապագա երգչուհու ամենավաղ երաժշտական հիշողություններց մեկը՝ ի երգի ներքո նրա պարն էր, որը նա պարում էր սուդուկի վրա, որտեղ իր հայր պահում էր ձայնապնակների իր հավաքածուները։
18 տարեկան հասակում նա ընդունվում է Կեմբերվելլի արվեստի բարձրագույն դպրոց, որտեղ էլ հանդես էր գալիս և խմբերում, սակայն նա չի գտնում իր մշտական տեղը այդ խմբերում։
2007 թվականի մի երեկույթի ժամանակ, որի դիջեյը նրա այդ ժամանակվա ընկերն էր նա ծանոթանում է Մայրեդ Նեշի հետ, ով լսելով նրա կատարումը համաձայնում է դառնալ երգչուհու մենեջերը։
Ամեն ինչ փոխվեց, երբ Ֆլորենսը համդիպեց Իզաբելլ Սամմերին՝ հիփ հոփ դիջեյ Սաֆֆոլկից ում մականունը « » էր և ով ուներ ազատ մուտք դեպի լոնդոնյան ձայնագրման ստուդիաներ։
2012 թվականի ապրիլի 10-ին վաճառքի հանվեց -ի « » համերգային ձայնասկավառակը, որի ամենակարևոր պահերից մեկը դարձավ Ֆլորենս Ուելչի և խմբից Դժոշա Հոմմաի հետ դուետը։
Դժոշա Հոմմաի և Ֆլորենս Ուելչի ձայները հիանալի էին հնչում իրար հետ, բայց երգչուհին խոստովանեց, որ զուգընկերոջ ընտության հարցում կենտրոնացել է նրա տեսքի վրա։
Ալբոմի սլինգլների համար, որպես տեսահալավակներ Ֆլորենսը թողարկեց տեսահալովակների շարք, որոնք կապված էին ընդհանուր թեմայով և պատմությամբ, որոնք կոչվում էին . Այս պահի դրությամբ կազմված է 6 մասից։
Խմբի մենակատարը երգչուհի Ֆլորենս Ուելչն է, ով փաստացի համարվում է խմբի միակ մշտական անդամը, այդ իսկ պատճառով շատ հաճախ խմբի անվանումը համարում են նրա բեմական կեղծանունը։
Թանգարանի ստեղծման նախագիծը գործարկվել է 1956 թվականին, երբ Լուիս Ա. Ֆեռեն Եվրոպայում ճամփորդելուց հետո ձեռք էր բերել եվրոպական արվեստի նմուշներ, այդ թվում նաև պրեռաֆայելիտների աշխատանքներից, ինչը ոգեշնչեց նրան իր հայրենի Պոնսե քաղաքում հիմնադրել թանգարան։
Բերնարդ քոլեջի և Կոլումբիայի համալսարանի արվեստի պատմության պրոֆեսոր Յուլիուս Ս. Հելդի և արվեստի և ճարտարապետության էնտուզիաստ, Գրանադայի և Կոլումբիայի համալսարանների պրոֆեսոր Ռենե Թեյլորի խորհրդով Ֆեռեն հավաքածուն կազմում է հիմնվելով դրանց արժեքի վրա և ոչ թե ժողովրդականության։
Մտահոգվելով, որ Քրիստինա փողոցի շենքերից մեկում բռնկված հրեդը կվնասի հավաքածուն, Ֆեռեն Պոնսեի Լաս Ամերիկաս պողոտայի վրա տարած գնեց և պատվիրեց ճարտարապետ Էդվարդ Դուրել Սթոունին նախագծելու թանգարանի նոր շենք։
Թանգարանի հիմնական հատկանիշներից մեկը վեցանկյուն պատկերասրահն են, որոնք հնարավորություն են տալիս, որ անկյուններով բնական լույսը ներս թափանցի՝ լուսավորելով ցուցահանդեսները։
Միաժամանակ թանգարանը ցուցահանդեսներ է կազմակերպել Սան Խուանի առևտրի կենտրոնում, ինչպես նաև իր լավագույն նմուշներն է ցուցադրել շրջիկ ցուցահանդեսների ժամանակ ամբողջ( աշխարհում։
Թանգարանը համարվում է Պուերտո Ռիկոյի արվեստի լավագույն թանգարաններից մեկը, Կարիբյան ավազանի ամենամեծ արվեստի թանգարանը, Ամերիկա մայրցամաքների լավագույն թանգարաններից մեկը։
Բելառուսի ազգային հավաքականի դեմ ընկերական խաղից հետո, 2015 թվականի հունիսի 7-ին՝ Սերգեյը «ծանր սուր շնչառական սինդրոմի» ախտորոշմամբ տեղափոխվում է հիվանդանոց։
Սերգեյի «ավելորդ» տաքությունը մնում է նրա հետ մինչև անգամ հավաքականի կազմում կայանալիք խաղից մի քանի օր առաջ, սակայն նա հավաքականի մարզչական կազմի հետ համատեղ որոշում է կայացնում մասնակցել այդ խաղին։
Այնուամենայնիվ հիվանդության պատճառով Սերգեյը բաց է թողնում հավաքականի մյուս՝ 2016 թվականի Եվրոպայի առաջնության որակավորման փուլի շրջանակներում կայացած Ավստրիայի ազգային հավաքականի դեմ խաղը։
2015 թվականի սեպտեմբերի 8-ին, Լիխտենշտայնի ազգային հավաքականի դեմ խաղում Սերգեյը Իգնաշևիչը կրկնում է հավաքականի նախկին ֆուտբոլիստ Վիկտոր Օնոպկոյի ռեկորդը՝ հավաքականի կազմում մասնակցելով իր 110-րդ խաղին (այդ խաղերի թվում է նաև 2012 թվականին կայացած Լիտվա - Ռուսաստան հանդիպումը, որը ընդգրկված է ՖԻՖԱ-ի պաշտոնական խաղերի ցանկում):
Իգնաշևիչը կրկին չի զիջում իր տեղը հավաքականի հիմնական կազմում և մասնակցում է Եվրո-2016-ի ընտրական և եզրափակիչ փուլերի բոլոր խաղերին. Ռուսաստանի հավաքականը դուրս է գալիս առաջնության եզրափակիչ փուլ ընտրական փուլի իր խմբում առաջին հորիզոնականը զբաղեցրած, սակայն եզրափակիչ փուլում կրկին թույլ խաղ է ցուցադրում և խմբում զբաղեցնում է վերջին հորիզոնականը։
Վալերի Կարպինի կարծիքով, Իգնաշևիչը հավաքականի այն միակ ֆուտբոլիստներից մեկն էր, ով հավաքականի համար անհաջող առաջնությունից հետո չուներ որևէ դժգոհություն կապված թիմի հետ։
Եվրո-2016-ի ավարտից հետո Սերգեյը հայտարարում է հավաքականի կազմում իր կարիերայի ավարտի մասին, սակայն հավաքականի նոր գլխավոր մարզիչ Ստանիսլավ Չերչեսովը Սերգեյի հետ ունեցած զրույցից հետո հայտարարում է, որ ֆուտբոլիստը «չի բացառում իրեն հավաքականի հիմնական կազմից, սակայն պատրաստ է իր ճանապարհը զիջել երիտասարդ ֆուտբոլիստներին»։
Ռուսաստանի հավաքականի առաջին՝ Իսպանիայի ազգային հավաքականի դեմ խաղում Գուս Հիդինգը պահեստային նստարաններին է թողնում և Իգնաշևիչն և ինչպես հավաքականում այնպես էլ՝ ԲԿՄԱ-ում նրա խաղընկերներ Բերեզուցկի եղբայրներին, ինչը մեծ դժգոհություններ է առաջացնում լրագրողների և որոշ ֆուտբոլիստների շրջանում :
Հաջորդ՝ Հունաստանի հավաքականի դեմ խաղում Իգնաշևիչը Դենիս Կոլոդինի հետ դուրս է գալիս խաղադաշտ մեկնարկային կազմում և իր ցուցադրած խաղի համար արժանանում է բազմաթիվ բարձր գնահատականների։
Առաջնության խմբային փուլի վերջին խաղում Հիդինգը դուրս է բերում խաղադաշտ պաշտպանների այդ նույն զույգին և ամենևին էլ չի սխալվում. շվեդների դեմ խաղում Ակինֆեևի դարպասը «չոր» է մնում, իսկ Արշավինի և Պավլուչենկոյի գոլերը պարգևում են Ռուսաստանի հավաքականին փլեյ օֆֆ փուլի ուղեգիր։
1/4 եզրափակչում Ռուսաստանի հավաքականի մրցակիցն է դառնում Նիդերլանդների ֆուտբոլի ազգային հավաքականը, որի դեմ խաղը դառնում է Ռուսաստանի հավաքականի պատմության մեջ լավագույնը. հավաքականը ավելացված ժամանակում շշմեցուցիչ հաղթանակ է տանում և անգամ խաղից հետո Դենիս Կոլոդինը Իգնաշևիչին ներկայացնում է, որպես առաջնության լավագույն ֆուտբոլիստ։
Կիսաեզրափակչում կայացած Իսպանիայի հավաքականի դեմ խաղը Սերգեյի խաղընկեր Դենիսը բաց է թողնում որակազրկման պատճառով և նրա փոխարեն այդ խաղում խաղադաշտ է դուրս գալիս շուրջ մեկ ամիս վնասվածքի պատճառով բաց թողած Վասիլի Բերեզուցկին։
Մարտի 7-ին Իգնաշևիչը Ռուսաստանի Սուպերգավաթի եզրափակչի շրջանակներում կայացած մոսկովյան «Սպարտակի» դեմ կայացած խաղում նշում է իր նորամուտը ԲԿՄԱ-ի կազմում։
Հանդիպման 40-րդ րոպեին Իգնաշևիչը չի կարողանում 11 մետրանոց հարվածից գրավել մրցակցի դարպասը, սակայն ԲԿՄԱ-ի ֆուտբոլիստներին դա չի խանգարում և նրանք երկու գոլ են հեղինակում խաղի ավելացված ժամանակում և դառնում գավաթի դափնեկիրը։
Առաջնությունում Սերգեյը նշում է իր նորամուտը 2004 թվականի մարտի 12-ին՝ ընդդեմ «Տորպեդո-Մետալուգի», իսկ արդեն ՖՌՊԼ-ի հաջորդ տուրի շրջանակներում կայացած «Դինամոյի» դեմ խաղում Դմիտրի Բուլկինի հետ վիճաբանության պատճառով Սերգեյը հեռացվում է խաղադաշտից և ստանում հինգխաղյա որակազրկում։
Ավելի ուշ ՌՖՄ-յան Կենտրոնակարգապահական կոմիտեն մեղմացնում է երկու ֆուտբոլիստների որկազրկման ժամկետները մինչև երեք խաղի և Սերգեյը արդեն առաջնության 5-րդ տուրում միանում է թիմին և մասնակցում «Ռոստովի» դեմ հանդիպմանը։
Իգնաշևիչի խաղը արժանանում է փորձագետների բարձր գնահատականներին. առաջնության արդյունքներով Սերգեյը երրորդ անգամն անընդմեջ որպես առաջնության լավագույն պաշտպան ընդգրկվում է լավագույն 33 ֆուտբոլիստների ցուցակ, իսկ «Սովետսկի սպորտ» թերթի լրագրող՝ Նիկոլայ Ռոգանովը ընդգրկում է նրան առաջնության խորհրդանշական հավաքականի կազմ։
1997 թվականի սկզբում Ինգաշևիչը համալրում է «Սպարտակի» երիտասարդական ակումբի կազմը, սակայն նրա գնդակի հետ աշխատանքի կարողությունը բավարար զարգացած չի լինում այդ ակումբի կազմում կենտրոնական կիսապաշտպանի դիրքը զբաղեցնելու համար, ինչի հետևանքով Սերգեյին կարգում են կենտրոնական պաշտպանի դիրքին։
Մրցաշրջանի ընթացքում Իգնաշևիչին հաջողվում է հեղինակել 15 գոլ, իսկ նրա ակումբը Ռուսաստանի սիրողական ֆուտբոլային ակումբների առաջնությունում զբաղեցնում է չորրորդ հորիզոնականը, սակայն «Սպարտակի» գլխավոր թիմի ուշադրությունը Սերգեյը այդպես էլ չի գրավում և չցանկանալով թողնել ֆուտբոլը ընդունում է «Սպարտակի» երկրպագուներից՝ Սերգեյ Կոչկինի առաջարկը իր կողմից ֆինանասավորվող նույն առաջնությունում հանդես եկող «Պատրիոտ» ակումբի կամզում հանդես գալու համար։
Այդ թիմում Սերգեյի մարզիչն էր Յուրի Սևիդովը, ում օգնության շնորհիվ Սերգեյը հայտնվում է մեծ ֆուտբոլում. Սերգեյը համալրում է այդ ժամանակ Ռուսաստանի առաջնության առաջին դիվիզիոնում հանդես եկող «Սպարտակ-Օրեխովոյի» կազմը։
Նոր թիմի կազմում մասնակցելով 17 հանդիպման Սերգեյը սկսում է հետաքրքրել արդեն բարձրագույն դիվիզիոնում հանդես եկող «Կռիլյա Սովետով» ֆուտբոլային ակումբին։
Արդեն 2009 թվականի առաջնության առաջին խաղում Իգնաշևիչը «Սատուրնի» դեմ խաղում դուբլ է ձևակերպում, ընդ որում երկու գոլերն էր հեղինակվել էին խաղի ընթացքում , իսկ հուլիսի 18-ին աչքի է ընկնում «Ռուբինի» դարպասը խփած իր գոլով, որի շնորհիվ խաղի հաշիվը հավասարվում է, իսկ րոպեներ անց Վագներ Լավը իր արդյունավետ հարվածով ԲԿՄԱ-ին 2-1 հաշվով հաղթանակ է բերում։
Մրցաշրջանի ընթացքում գլխավոր մարզիչների մի քանի փոփոխումները լավ չեն անդրադառնում թիմի առաջնությունային արդյունքների վրա (2009 թվականի սկզբին ԲԿՄԱ-ն գլխավորում է հայտնի բրազիլացի Զիկոն, սեպտեմբերի 10-ին նրան փոխարինում է Հունադե Ռամոսը, իսկ արդեն հոկտեմբերի 26-ին մարզչական աթոռն զբաղեցնում է Լեոնիդ Սլուցկին). ԲԿՄԱ-ն զբաղեցնում է 5-րդ հորիզոնականը, սակայն դա չի խանգարում Սերգեյին 8-րդ անգամ դառնալ առաջնության լավագույն կենտրոնական պաշտպան։
2009 թվականի դեկտեմբերին Իգնաշևիչին և պաշտպանությունում նրա խաղընկեր՝ Ալեքսեյ Բերեզուցկուն սպառնում էր երկու տարի ժամկետով որակազրկում այն բանից հետո, երբ նրանց արյան մեջ կատին է հայտնաբերվում, ինչը պսևդոէֆեդրինի մետոբոլիտներից է (այդ նյութը դոպինգի տեսակ չի համարվում, սակայն օգտագործման հատուկ ուշադրություն է պահանջում, որը պաշտպանների դեպքում բացակայել էր)։
ԲԿՄԱ-ի բժշկական անձնակազմը խոստովանում է, որ ուղղակիորեն մոռացվել էր պատրաստուկի մեջ սուդաֆեդ ներառել և արդյունքում ՈՒԵՖԱ-ն որոշում է կայացնում, ըստ որի' ֆուտբոլիստները ամբողջովին արդարեցվում են և նրանց որակազրկման ժամկետը 2 տարուց դարձնում է մեկ ֆուտբոլային խաղ։
Հաջորդ մրցաշրջանի սկզբում, մայիսի 13-ին Իգնաշևիչը «Ռոտորի» հարձակվող Դենիս Զուբկոյի հետ բախման հետևանքով ստանում է ուղեղի ցնցում և քթի կոտրվածք։
Խաղի հաջորդ օրը Իգնաշևիչը ստիպված է լինում անցկացնել վերակենդանացման բաժնում, սակայն նա Հարավային Կորեայում և Ճապոնիայում կայանալիք աշխարհի առաջնության ընտրական փուլի խաղերի համար նախատեսված առաջնության ընդմիջման շնորհիվ՝ բաց չի թողնում «Լոկոմոտիվի» խաղերից և ոչ մեկը ։
«Երկաթուղայինների» պաշտպանությունը ամբողջ մրցաշրջանի ընթացքում հանդես է գալիս լավ մակարդակի վրա. «Լոկոմոտիվը» մրցաշրջանում բաց է թողնում ընդամենը 14 գոլ, որը այս անգամ լավագույն ցուցանիշն է դառնում առաջնությունում։
Մրցաշրջանում Սերգեյը դառնում է մեկ գոլի հեղինակ. ապրիլի 27-ին կայացած «Շինիկի» դեմ խաղում Իգնաշևիչը հեղինակում է իր միակ գոլը, որը այդ խաղում հաղթանակ է բերում «Լոկոմոտիվին»։
2002 թվականի նոյեմբերի 21-ին ԲԿՄԱ-ի դեմ կայացած ոսկե խաղում՝ «Լոկոմոտիվը» տանում է 1-0 հաշվով հաղթանակ, որի շնորհիվ Սերգեյը և ակումբը դառնում են Ռուսաստանի չեմպիոն։
Մրցաշրջանի արդյունքներով Սերգեյը իր կարիերայում առաջին անգամ ընդգրկվում է Ռուսաստանի առաջնության լավագույն 33 ֆուտբոլիստների ցուցակում (նա շարունակում է ընդգրկվել այդ ցուցակ հաջորդ 15 տարիներում անընդմեջ)։
2011-2012 մրցաշրջանը Իգնաշևիչը սկսում է շատ արդյունավետ, նա մրցաշրջանի առաջին 6 խաղերում դառնում է 4 գոլի հեղինակ. Եվրոպայի Լիգայի շրջանակներում գրավում է «ՊԱՕԿ»-ի դարպասը, Ռուսաստանի գավաթի խաղարկությունում՝ «Շինիկի» և առաջնությունում երկու անգամ՝ «Ամկարի» դարպասը։
Մայիսի 8-ին պաշտպանը «Դինամոյի» դեմ խաղի 4-րդ րոպեին բացում է հաշիվը, սակայն «բանակայինները» չեն կարողանում պահպանել իրենց մեկ գոլի առավելությունը և խաղն ավարտում են ոչ-ոքիով։
2011 թվականի հոկտեմբերի 18-ին մասնակցություն ունենալով Չեմպիոնների Լիգայի շրջանակներում կայացող ԲԿՄԱ - «Տրաբզոնսպոր» խաղին, Սերգեյը անցկանցում է իր 100-րդ հանդիպումը ՈՒԵՖԱ-ի ակումբային մրցաշարերում։
Մրցաշրջանի ընթացքում ԲԿՄԱ-ն գլխավորում էր մրցաշարային աղյուսակը երկրորդ տեղից ունենալով 5 միավորի առավելություն, սակայն ակումբի հիմնական կազմի ֆուտբոլիստների մեծաքանակ վնասվածքների պատճառով նրանք չեն կարողանում պահպանել իրենց առաջատար դիրքերը և առաջնության վերջնական արդյունքով զբաղեցնում են երրորդ հորիզոնականը։
Այս մրցաշրջանում Իգնաշևիչը արժանանում է մի շարք քննադատությունների, որոնք մեծ մասամբ վերաբերում էին նրա ավելորդ հանգստությանը, որն էլ կապված էր թիմի հիմնական կազմում մրցակցության բացակայության հետ։
2003 թվականի մրցաշրջանը Սերգեյը սկսում է Չեմպիոնների Լիգայի խմբային փուլի երրորդ և չորրորդ տուրերի շրջանակներում կայացած իտալական «Միլանի» դեմ երկու խաղերով։
Մարտի 8-ին Ռուսաստանի Սուպերգավաթի եզրափակչում «Լոկոմոտիվը» մրցում էր ԲԿՄԱ-ի հետ. խաղը ձգվում է մինչև հետխաղյա 11 մետրանոց հարվածաշար, որում ավելի հաջող է գտնվում հենց «Լոկոմոտիվը» ։
Չնայած այդ տիտղոսին, «երկաթուղայիններին» մրցաշրջանում այլևս չի հաջողվում հասնել որևէ այլ լուրջ հաջողության. առաջնությունը նրանք ավարտում է 4-րդ հորիզոնականում, իսկ գավաթի խաղարկությունում դուրս են մնում պայքարից 1/8 եզրափակչում։
«Լոկոմոտիվի» կազմում Սերգեյը անցկանցում է իր վերջին խաղը 2003 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Չեմպիոնների Լիգայի շրջանակներում կայացած լոնդոնյան «Արսենալի» դեմ։
Հաջորդ մրցաշրջանի սկզբում Իգնաշևիչը Ռուսաստանի Սուպերգավաթի եզրափակչի շրջանակներում կայացած «Սպարտակի» դեմ խաղում աչքի է ընկնում իր արդյունավետ հարվածով և դառնում է այդ տիտղոսի քառակի դափնեկիրը։
ԲԿՄԱ-ի հետ առաջնությունը նա այնքան էլ լավ չի սկսում. մրցաշրջանի սկզբում ակումբը չի կարողանում գոլ հեղինակել առաջին չորս պաշտոնական խաղերում, իսկ առաջնության առաջին կեսից հետո զբաղեցնում է ընդամենը հինգերորդ հորիզոնականը։
Հաջորդ կեսը ակումբը անցկացնում է ավելի հաջող և 30-րդ տուրում Կազանի «Ռուբինի» դեմ խաղում Իգնաշևիչի կողմից տուգանային հարվածից հեղինակված գնդակի շնորհիվ ակումբը դառնում է առաջնության բրոնզե մեդալակիր։
Մրցաշրջանի ընթացքում Սերգեյը ԲԿՄԱ-ի գլխավոր մարզիչ Վալերի Գազաևի հետ ունեցած վիճաբանության հետևանքով զրկվում է թիմի ավագի թևկապից և պատրաստվում է լքել ակումբը, սակայն առաջարկված տեղափոխության հայտերը չեն «տեղավորեցնում» ֆուտբոլիստին։
Չնայած մարզիչ հետ ունեցած խնդիրների և ակումբի հետ չեմպիոնական տիտղոսը չպահապանելուն՝ Սերգեյը անցկացնում է մրցաշրջանը արդեն սովորական դարձած բարձր մակարդակի վրա։
Նա ըստ «Սպորտ-Էքսպրեսի» ճանաչվում է առաջնության լավագույն կենտրոնական պաշտպան և հերթական անգամ առաջին հորիզոնականով զբաղեցնում է առաջնության լավագույն 33 ֆուտբոլիստների ցանկը։
2014-15 մրցաշրջանում Իգնաշևիչը մասնակցում է առաջնության բոլոր երեսուն խաղերին առանց փոխարինվելու և ԲԿՄԱ-ի հետ դառնում է առաջնության արծաթե մեդալակիր, սակայն այդ մրցաշրջանը որոշ լրագրողների կարծիքով դառնում է պաշտպանի կարիերայում ամենավատը. Սերգեյը ընդհանուր առմամաբ ցուցադրում է թույլ խաղ և թույլ է տալիս մի քանի կոպիտ սխալներ. օրինակ 27-րդ տուրում կայացած «Լոկոմոտիվի» դեմ խաղում Բայե Ումար Նիասեն խաղադաշտի կենտրոնական մասերից խլում է գնդակը Իգնաշևիչից և գոլ է հեղինակում։
Այնուամենայնիվ ԲԿՄԱ-ի գլխավոր մարզիչ Լեոնիդ Սլուցկին բարձր գնահատականի է արժանացնում պաշտպանին և ասում, որ տարիքի արդյունքում արագությունը կորցնելը Իգնաշևիչի խաղի վրա լուրջ փոփոխությունների չի հանգեցնում։
Չնայած ֆուտբոլային հասարակության կողմից հնչած քննադատությունների, Սերգեյը ընդգրկվում է առաջնության լավագույն 33 ֆուտբոլիստների ցուցակ, սակայն այս անգամ իր կարիերայում առաջին անգամ 3-րդ հորիզոնականով. ավելի վաղ Սերգեյը 13 անգամ անընդմեջ ճանաչվել էր Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայի լավագույն կենտրոնական պաշտպան։
Սակայն ամբողջ մրցաշրջանը ԲԿՄԱ-ի համար հաջող է ստացվում. «բանակայինները» 2006 թվականից հետո առաջին անգամ դառնում են առաջնության չեմպիոն, իսկ Իգնաշևիչը դառնում Ռուսաստանի առաջնության հնգակի չեմպիոն։
2001 թվականի մրցաշրջանի հետո առաջին անգամ Սերգեյը մրցաշրջանի ընթացքում աչքի չի ընկնում հեղինակված գոլերով, սակայն ընդհանուր առմամբ կրկին ցուցադրում է որակյալ խաղ և 12-րդ անգամ ճանաչվում է առաջնության լավագույն կենտրոնական պաշտպան։
Հաջող ավարտ է ունենում պաշտպանի և ակումբի համար նաև 2013-2014 թվականների մրցաշրջանը. մրցաշրջանի սկզբում Իգնաշևիչը իր հեղինակած գոլով ներդրում է ունենում «Զենիթի» դեմ Սուպերգավաթի խաղարկության եզրափակչում կայացած խաղում հաղթանակ տանելու հարցում, իսկ առաջնությունում ԲԿՄԱ-ն շնորհիվ 10-խաղյա հաղթական շարքի վերջնամասում պաշտպանում է չեմպիոնական տիտղոսը։
Իգնաշևիչը շատ մոտ էր Ռուսաստանի ազգային հավաքականի համար անհաջող 2002 թվականի աշխարհի առաջնությունում մասնակցություն ունենալու համար հրավիրվելուն, սակայն այնուամենայնիվ երիտասարդ տարիքի պատճառով նրան չեն վստահում տեղը ազգային հավաքականի կազմում։
2003 թվականի հունիսի 7-ին պաշտպանը Շվեյցարիայի ազգային հավաքականի դեմ խաղում դառնում է դուբլի հեղինակ, իսկ սեպտեմբերի 6-ին կայացած խաղում գոլ է հեղինակում արդեն իռլանդացիների դարպասը. պաշտպանի երեք գոլերը հավաքականին երկու ոչ-ոքի են բերում։
Չնայած այն բանին, որ մինչև մրցաշրջանի սկիզբում Իգնաշևիչը վիրահատական միջամտություն է ստանում իր աճուկային օղերի վնասվածքի պատճառով՝ հավաքականի կազմում պաշտպանը ներկայանում է իր լավագույն կողմերով և անմիջապես դառնում է հիմնական կազմի ֆուտբոլիստ։
Ստացած վնասվածքից և վիրահատությունից հետո ամբողջովին ապաքինվելով՝ Սերգեյը նշում է իր նորամուտը «Լոկոմոտիվի» կազմում 2001 թվականի մարտի 10-ին առաջնության շրջանակներում կայացած «Ռոստսելմաշի» դեմ խաղում։
Օգոստոսի 7-ին Իգնաշևիչը տուգանային հարվածից հեղինակում է իր առաջին գնդակը Չեմպիոնների Լիգայում. 35 մետր հեռավորությունից ֆուտբոլիստը գրավում է ավստրիական «Տիրոլի» դարպասը։
Լրագրողների կողմից նշվում է, որ մոսկովյան ակումբի պաշտպանությունը Սերգեյի տեղափոխությունից հետո դարձել էր «համարյա անխոցելի». Լոկոմոտիվը դառնում է Ռուսաստանի գավաթի դափնեկիր, իսկ առաջնությունում նրանք ընդհանուր խաղերի արդյունքով բաց են թողնում ընդամենը 24 գնդակ, որը երրորդ լավագույն արդյունքն էր։
Իգնաշևիչը մասնակցում է ՀԱՀ-ում կայանալիք աշխարհի առաջնության որակավորման փուլի բոլոր տաս խաղերին առանց փոխարինվելու. 2009 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Սերգեյը հավաքականի կազմում իր 50-րդ հանդիպումն է անցկացնում հենց այդ փուլի շրջանակներում կայացած Լիխտենշտայնի ազգային հավաքականի դեմ խաղում։
Խմբում Ռուսաստանի հավաքականը զբաղեցնում է երկրորդ հորիզոնականը և խմբերի երկրորդ հորիզոնականների եզրափակչային փուլի ուղեգրերի համար ընթացող պայքարում զիջում է Սլովենիայի հավաքականին։
Եվրո-2012-ի ընտրական փուլում Իգնաշևիչը պաշտպանությունում Ալեքսեյ Բերեզուցկու հետ խաղալով՝ մասնակցում է 9 խաղի և դառնում է մեկ գոլի հեղինակ. ազգային հավաքականը դուրս է գալիս առաջնության եզրափակիչ փուլ՝ խմբում առաջին հորիզոնականը զբաղեցրած։
Առաջնությունից առաջ հավաքականի կազմում Վասիլի Բերեզուցկին վնասվածք է ստանում և պաշտպանության կենտրոնում նրա խաղընկերն է դառնում Վասիլիի զույգ-եղբայր Ալեքսեյը։