polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
પુસ્તકાલયમાં 1,03,000 તકનીકી પુસ્તકો, 173 સામાયિકો, સંદર્ભ પુસ્તકો, હેન્ડબુક, જ્ઞાનકોશ અને ભારતીય ધોરણોનો સમાવેશ થાય છે.પુસ્તકાલય પુસ્તક વિદ્યાર્થીઓ માટે બેંક સુવિધા ધરાવે છે. પરીક્ષાની તૈયારી સમય દરમિયાન વહેલી સવારે અને સાંજે એક વધારાના વાંચનની સુવિધા ગોઠવાય છે.લાઇબ્રેરી પોતાના ઝેરોક્સ મશીન છે અને સામાન્ય દરે અને વિદ્યાર્થીઓ સ્ટાફ સભ્યો માટે ઝેરોક્ષ સેવાઓ પૂરી પાડે છે. તદઉપરાંત, પુસ્તકાલયમાં મફત ઇન્ટરનેટ સુવિધા પણ ઉપલબ્ધ છે.
આ સંસ્થા 787 વિદ્યાર્થીઓ માટે છાત્રાલયની સુવિધા ધરાવે છે.ત્યાં છાત્રાલય સંકુલમાં ચાર ભોજનાલય છે જે વિદ્યાર્થીઓ દ્વારા જ વ્યવસ્થાપિત થાય છે.આ છાત્રાલયમાં અખબારો અને સામયિકોની સવલત પણ ઉપલબ્ધ છે.ટીવી રૂમ, બેડમિન્ટન ઓરડો, અને વ્યાયામ શાળા, અને આઉટડોર અને ઇન્ડોર રમતો જેવી મનોરંજન સુવિધાઓનો પણ સમાવેશ થાય છે. સંકુલમાં ઓફિસો, છાત્રાલયો, આચાર્યશ્રી, રેકટર અને વોર્ડનના રહેઠાણો છે.
આ સંસ્થાના તાલીમ અને પ્લેસમેન્ટ સેલ વિભાગ વિદ્યાર્થીઓની નોકરીની શોધ માટે મદદ કરે છે. કૌશલ્ય વિકાસ તાલીમ પણ વિદ્યાર્થીઓને આપવામાં આવે છે. મુખ્ય ઉદ્યોગો અંતિમ વર્ષ વિદ્યાર્થીઓ માટે કેમ્પસ ઇન્ટરવ્યૂ લેવા માટે આવે છે અને વિદ્યાર્થીઓને નોકરીની તક આપે છે. સાહસિકતા જાગૃતિ શિબિર સંસ્થા ખાતે યોજવામાં આવે છે.
આ સંસ્થા 750 વિદ્યાર્થીઓના આવાસ માટે છ છાત્રાલય બ્લોક્સ ની સુવીધા પૂરી પાડે છે. ત્યાં છાત્રાલય કેમ્પસમાં ચાર ભોજનાલય છે જે વિદ્યાર્થીઓ દ્વારા જ વ્યવસ્થાપિત થાય છે. કેમ્પસમાં ઓફિસો, છાત્રાલયો, આચાર્યશ્રી, રેકટર અને વોર્ડનના રહેઠાણો છે. કોલેજ અને છાત્રાલય ઇમારતોના ક્ષેત્રફળ અનુક્રમે.૪૫.૨૨૦ . અને 1૧૨.૫૫૬ . છે.
આ વર્કશોપ વિદ્યાર્થીઓ માટે ઉત્પાદન અને ઉત્પાદનની મૂળભૂત કામગીરી બતાવવા સક્ષમ છે.તે મશીન, એક સ્રાવ-ઇલેક્ટ્રો મશીન, અને મશીનની માપણી માટે સક્ષમ છે. આ સંસ્થામાં એક થર્મલ વર્કશોપ છે જેમાં બૉયલર્સ અને અન્ય ઉષ્મીય સાધનો અભ્યાસ કરી શકાય છે. તદઉપરાંત,સંસ્થામાં એક ઓટોમોબાઈલ વર્કશોપ છે.
દરેક વિભાગ પાસે સન સોલારિસ અને ડિસે આલ્ફા સાથે પોતાના કોમ્પ્યુટર કેન્દ્ર છે.વ્યક્તિગત કમ્પ્યૂટરો મોટી સંખ્યામાં વપરાશમાં છે.બધા વિભાગોના તમામ કમ્પ્યુટર કેન્દ્રો ઇન્ટરનેટ સાથે જોડાયેલ છે. દરેક વિભાગ - સાથે આધારભૂત છે.
સંકુલમાં આહારગૃહ મધ્યમાં સ્થિત થયેલ છે.આ સુવિધા વાજબી દરે વિદ્યાર્થીઓ અને સ્ટાફ માટે ઉપલબ્ધ છે. ઉપાહારગૃહ માં કન્યાઓ માટે અલગ જગ્યા ફાળવવામાં આવી છે.
કંમ્પ્યુટર એડેડ સ્ટ્ર્કચરલ એનાલીસીસ એન્ડ ડીઝાઇન અને વોટર રીસોર્સીસ મેનેજ્મેન્ટ વિષયમાં અનુસ્નાતક કક્ષાનો અભ્યાસક્રમ ૧૯૮૬ માં દાખલ કરવામાં આવ્યો.
તેમના ઉપરી અધિકારી જિલ્લા વિકાસ અધિકારી હોય છે. ટી.ડી.ઓ. સરકાર નિયુક્ત વર્ગ ૨ ગેઝેટેડ ઓફીસર હોવાથી તેઓ ને ચેમ્બર, જીપકાર, ડ્રાઇવર, પટાવાલા અને સ્ટાફ ક્વાર્ટરની સુવિધા મેળવે છે. તાલુકા પંચાયતમાં કાર્યરત મદદનીશ તાલુકા વિકાસ અધિકારી, વિસ્તરણ અધિકારીઓ, સંકલિત ગ્રામ વિકાસ ની કામગીરી, ગ્રામ પંચાયત મંત્રીઓ, બાંધકામના અધિક મદદનીશ ઇજનેર , તાલુકાની પંચાયત હસ્તકની સ્કૂલોના આચાર્યો, શિક્ષકો, પટાવાલા, સિનિયર ક્લાર્ક, જુનિયર ક્લાર્ક વગેરે તમામ વહીવટી અને ટેકનિકલ સ્ટાફ તેઓના તાબા નીચે હોય છે.
લોક પ્રતિનિધિ તરીકે ચુંટાયેલ તાલુકા પંચાયતના પ્રમુખ વાસ્તવમાં ટી.ડી.ઓ.ના ઉપરી નથી. કારણ કે ટી.ડી.ઓ.ની નિયુક્તિ રાજ્ય સરકારના પ્રતિનિધી હોય છે. પ્રમુખ તાલુકા પંચાયતના અગ્રણી છે. બંધારણીય વડા છે. પંચાયતની મિટીંગ/સભા તેઓ ના અધ્યક્ષ સ્થાને યોજાતી હોય છે. જેમાં ટી.ડી.ઓ. સભાનું સંચાલન કરે છે.
તાલુકા વિકાસ અધિકારી અથવા ટી.ડી.ઓ. તાલુકા પંચાયતના વર્ગ-૨ની કક્ષાના સરકારી અધિકારી છે. તેઓએ પંચાયતને લગતા વિકાસના કાર્યો કરવાના હોય છે.
ઈરાન, યુનાયટેડ સ્ટેટ્સ અને તુર્કસ્તાન એ પિસ્તાના પ્રમુખ ઉત્પાદકો છે.આના વૃક્ષોને વાડીઓમાં ઉગાડવામાં આવે છે. પિસ્તાના વૃક્ષને પુખ્તવયનું થવા અને પૂર્ણ ઉત્પાદન ક્ષમતા મેળવવા આપવા માટે ૭ થી ૧૦ વર્ષ જેટલો સમય લાગે છે. આનું ઉત્પાદન દ્વીવર્ષી હોય છે, અર્થાત્ વૃક્ષ પર દર બીજે વર્ષે મબલખ પાક ઉતરે છે. લગભગ ૨૦ વર્ષે મહત્તમ પાક ઉતરે છે. આના વૃક્ષની કાપણી કરીને પાક ઉતારવા સરળતા રહે તેટલો જ વધવા દેવામાં આવે છે. એક નર વૃક્ષ આઠથી દસ માદા વૃક્ષને પૂરી પડે તેટલા પરાગરજનું નિર્માણ કરે છે. યુનાયટેડ સ્ટેટ્સ અને ગ્રીસમાં યંત્રની મદદથી વૃક્ષોને ધ્રુજાવીને પિસ્તાની લણણી કરાય છે. પિસ્તાને સફાઈ અને સુકવણી કર્યા પછી તેનું ખુલ્લા મોઢા વાળા અને બમ્ધ મોમ્વાલા પિસ્તામાં વર્ગીકરણ કરવામાં આવે છે. સૂર્ય પ્રકાશમાં થતી સુકવણી આદર્શ ગણવામાં આવે છે. પછી તેને ખાસ યંત્રોદ્વારા શેકીવામાં આવે છે.
આનું ફાળ એક પોલા ઠળિયા સ્વરૂપે હોય છે જેના આવરણની અંદર બીજ હોય છે. આ બીજ ખાવાના ઉપયોગમાં લેવાય છે. આના બીજ ને શિંગ સમજવામાં છે પણ વનસ્પ્તિ શાસ્ત્રની દ્રષ્ટિએ તે શિંગ નથી. તે બાહ્ય સખત આઅવરણ ધરાવતું ફળ છે. આના બીજની છાલ રાખોડી જાંબુડીયા રંગની હોય છે અને તેનો ગર લીલાશ પડત રંગનો હોય છે. તેના બીજ એક ખાસ ષોડમ અને સ્વાદ ધરાવે છે. આના ફળ પાકતા બાહરનું આવરણ લીલામાંથી હલકા કથૈ રંગનો બની જાય છે. તેને ફોડતા, સ્રળતાથી બે ભાગમાં તે તૂટે છે . આને ડેહાઈસીન કહે છે અને તે થતાં સાંભળી શકાઅ તેવો અવાજ આવે છે. આના ફાટવાને એક ગુણધર્મ તરીકે સ્વીકારાયો છે.
પિસ્તાનું વૃક્ષ એ રણની વનસ્પ્તિ છે. આ વૃક્ષ ક્ષારીય જમીન પ્રત્યે ઘણું સહિષ્ણુ હોય છે. એમ જણાવાયું છે કે ૩૦૦૦-૪૦૦૦ જેટલા ક્ષારીય પાણીથી પણ પિસ્તાની ખેતી થઈ શકે છે. પિસ્તાના વૃખો મહદ અંશે સખત હોય ચે અને તેઓ શિયાળાના -૧૦ સે થી લઈને ઉનાળાના ૪૭ સે સુધીના ઉષ્ણતામાનને સહન કરી શકે છે. આ વૃક્ષને સુકું ઉષ્નતામાન અને સારો નિતાર ધરાવતી જમીન માફ્ક આવે છે. વધુ ભેજ ધરાવતાવાતાવરણમામ્ પિસ્તાના વૃક્ષો સારો વિકાસ પામતા નથી. જો માટી યોગ્ય નિતાર વાળી ન હોય તો શિયાળામાં મૂળ કોહવાઈ જવાનો ભય રહે છે. આના ફળોને પાકવા માટે લાંબા ઉષ્ણ ઉનાળાની જરૂર રહે છે.
પિસ્તાનું આવરણ પ્રાકૃતિક રીતે બેગી રંગ ધરાવે છે પણ ક્યારેક ધંધાદારી ધોરણે તેને લીલા કે રાતા રંગે રંગવામાં આવે છે. શરૂઆતના સમયમાં હાથ વડે ચુંટાયેલા પિસ્તાના આવરણ પરના ડાઘને છુપાડવા માટે તેના પર રંગ લગાડવામાં આવતો હતો. હાલના સમયમઆં મોટે ભાગે પિસ્તાને યંત્ર દ્વારા ચુંટવામાં આવે છે અને તેમના પર ડાઘ લાગતા નથી. આને કારણે હાલમાં વપરાશ કર્તાની માગણી સિવાય તેના આવરણને રંગ લગાડવામાં આવતો નથી. શેકેલા પિસ્તાને જો સ્ટ્રોબેરી અને મીઠાના દ્રાવણમાં ભેળવવામાં આવે તો તે રાતો રંગ ધારણ કરે છે. ક્યારેક તેને મીઠા અને અમુક ખટાશ ધરાવતા ક્ષારોમાં પલાળીને શેકવામાં આવે છે.
પ્લિની પોતાના "નેચરલ હિસ્ટરી" નામના પુસ્તકમાં જણાવે છે કે હાલમાં પ્રચલિત પિસ્તાશિયા એ સિરિયાનું ખાસ વૃક્ષ છે. સિરિયામાંના રોમન રાજદૂત "લ્યુસીસ વીટેલસ ધ એલ્ડર" તેને ઈટલી લાવ્યાં હતાં અને તેજ કાળ દર્મ્યાન ફ્લૅકસ પોમ્પીયસ તેને હીસ્પેનીયામાંલાવ્યાં હતાં. ૬ઠ્ઠી સદીના અન્થી મસ દ્વારા લખાયેલા એક પુસ્તક "ધી ઓબ્સર્વેસાને સીબોરમ" માં પિસ્તાનો ઉલ્લેખ મળે છે. અનાપરથી જાણી શકાય છે પ્રાચીન કાળથી યુરોપમાં પિસ્તા ખવાતા હતાં. બાઈબલમાં પણ પિસ્તાનો ઉલ્લેખ છે. જો કે અમુક સ્થળે તેનો અખરોટ અને બદામ તરીકે ઉલ્લેખ છે
પિસ્તા, પિસ્તાશીયા વેરાએ વનસ્પતિ શાસ્ત્ર અનુસાર એનાકાર્ડીઆસેશી કુળનું વૃક્ષ છે. તેના વૃક્ષો નાનાં હોય છે. તેમનું ઉદ્ભવ સ્થાન બૃહદ ઈરાન ક્ષેત્ર માનવામાં આવે છે. ) હાલના સમયમાં સિરિયા, લેબેનોન, તુર્કસ્તાન , ગ્રીસ, ટ્યુનિશીયા, કિરગીઝસ્તાન, તાજીકિસ્તાન, તુર્કમેનિસ્તાન, ભારત, પાકિસ્તાન, ઇજિપ્ત, ઈટાલી, સીસલી, ઉઝબેકિસ્તાન, અફઘાનીસ્તાન અને અમેરિકા માં પણ તેનું વાવેતર કરવામાં આવે છે. આ વૃક્ષના બીજ નો રસોઈમાં અને ખાધ્ય પદાર્થ તરીકે ઉપયોગ કરવામાં આવે છે.
હાલના કાળમાં અંગ્રેજી બોલનારા ક્ષેત્રો જેમકે ઓષ્ટ્રેલિયા અને ન્યુ મેક્સિકો અને કેલિફોર્નિયામાં પણ પિસ્તાના વાવેતરો શરૂ થયા છે. કેલિફોર્નિયામાં આનું વાવેતર ૧૮૫૪માં ઉદ્યાન વૃક્ષ તરીકે થયું હતું. ૧૯૦૪ અને ૧૯૦૫ દરમ્યાન યુનાયટેડ સ્ટેટ્સ ડીપાર્ટમેંટ ઓફ એગ્રીકલ્ચરના ડૅવિડ ફરચાઈલ્ડએ પિસ્તાની ચીનમાં ઉગતી થોષી સખત પ્રજાતિને કેલિફોર્નિયામાં વાવી અને ૧૯૨૯માં તેનું ધંધાદારી ઉત્પાદન શરૂ થયું. ૧૯૧૭ સુધેના કાળમાં પિસ્તાની સિરિયામાં ઊગતી પ્રજતિનું ઉત્પાદન અમેરિકામાં શરૂ થઈ ગયું હતું. .
આથી જણાયું છે કે ઈ. પૂ. ૬૭૫૦ વરસ પહેલાં પિસ્તા ખવાતા હતા.ઈ.પૂ. ૭૦૦ ના સમયના રાજા મેરોદક-બલદાનના બેબીલોનના હેંગીંગ ગાર્ડનમાં પિસ્તાના વૃક્ષો હોવાનો પુરાવો મળ્યો છે. અરવાચીન કાળમાં ખવાતા પિસ્તા સૌ પ્રથમ પશ્ચિમ એશિયામાં ઉગાડવામાં આવ્યા હતાં. તે કાળથી મોટેભાગે તેને ઈરાન અને ઈરાકના ઠંડા ક્ષેત્રોમાં ઊગાડાય છે. આનું વાવેતર સિરિયા માર્ગે થઈને ભોમધ્ય સમુદ્રના પ્રદેશ સુધી ફેલાયું.
"પિસ્તા" આ નામનો સૌથી ર્પથમ ઉલ્લેખ લગભગ વર્ષ ૧૪૦૦ની આસપાસ થયેલો જોવા મળે છે જ્યાં તેનો "પિસ્તેસ' કે "પિસ્તાશિયા" એવો ઉલ્લેખ થયો છે. એમ મનાય છે કે આ શબ્દ મધ્ય પર્શિયન ભાષાનો છે, જો કે તેની પુસ્ટિ થઈ નથી. મધ્ય પર્શિયન ભાષા થકીએ તે ગ્રીક , તેમાંથી પ્રાચીન લેટિન અને ત્યાંથી તે ઈટલીયન ભાષાના પિસ્તાચિયો તરીકે ફેલાયો. વખત જતાં પર્શિયન ભાષામાં આ શબ્દ ટૂંકાવીને "પિસ્તા" એટલો રહ્યો. પસ્છિમ એશિયામાંથી આ વૃક્ષ યુરોપમાં ફેલાયો.
પિસ્તાના બી કે દાણા પ્રાય: સીધી ખાવામાં આવે છે. તેને મીઠા સાથે શેકીને ખારા પિસ્તા પણ લોકપ્રિય છે. આ સિવાય તેનો ઉપયોગ મિઠાઈ અને આઈસક્રીમ ને શણગારવા માટે થાય છે. પિસ્તામાંથી પિસ્તા માખણ, પિસ્તાની પેસ્ટ અને અન્ય મિઠાઈ જેમકે બકલાવા અને પિસ્તા ચોકલેટ પિસ્તા હલવો, પિસ્તા લોકુમ કે બિસ્કોટી અને સીત કાપ જેવાકે મોર્ટાડેલા પણ બને છે. યુનાયટેડ સ્ટેટ્સમાં તાજા પિસ્તા વાપરી પિસ્તા સલાડ, પિસ્તા પુડીંગ, વ્હીપડ ક્રીમ બને છે અને કેનમાં નાખીને તેને સચવાય પણ છે
ગ્રીસમાં ઉગતા પિસ્તા જુદી પ્રજાતિના હોય છે. તેનું છોતરું લગભગ સફેદ રંગનું હોય છે. તેનો સ્વાદ મીઠો હોય છે અને તેની છાલ લાલ-લીલા રંગની હોય છે. કરમન પ્રજાતિ કરતાં આના બી છોતરાં ઓછાં ખુલેલા હોય છે. ગ્રીસનું મોટાભાગનું ઉત્પાદન એજીના ટાપુ અને થેસલી ક્ષેત્રમાં થાય છે.
પિસ્તાચીઓ વેરાને ઘણી વખત પિસ્તાશિયાની અન્ય પ્રજાતિ સમજીને લોકો થાપ ખાઈ જાય છે. આ ફરકને તેમના વાવેતરના સ્થાન અને તેમની શિંગ ને આધારે જુદા તારવી શકાય છે. તેમની શિંગ નાની હોય છે અને તેમાં ટર્પેન્ટાઈનની તીવ્ર ગંધ હોય છે વળી તેમના આવરણ સખત હોતા નથી.
પિસ્તાનો છોડ ૧૦ મીટર સુધી ઊંચો ઉગે છે. તે પાનખરના ૧૦-૨૦ સેમી લાંબા પાંદડા ધરાવે છે. આના વૃક્ષો ભિન્ન લિંગી હોય છે નર અને માદા વૃક્ષો અલગ અલગ હોય છે. આના પુષ્પો પાંદડી ધરાવે છે અને તેઓ એક લિંગી હોય છે એને ગુચ્છામાં ઊગે છે.
કેલિફોર્નિયામાં સર્વ માદા પિસ્તા વૃક્ષ કેરમન પ્રજાતિના હોય છે. પુખ્તવયના માદા વૃક્ષની ને એકવર્ષના નર પિસ્તા વૃક્ષના મૂળ ઉપર ગ્રાફ્ટિંગ કરાય છે. આ નર પિસ્તાનું વૃક્ષ અન્ય જાતિનું હોઈ શકે છે.
પિસ્તાના વૃક્ષો ઘણાં રોગનો ભોગ બને છે. બોટ્રોસ્ફારીયા નામનું ફૂગ સંક્રમણ મુખ્ય છે. તેમાં ફૂલ અને કળીઓનો નાશ થાય છે. આ રોગ આખી વાડીઓ પર લાગુ પડી શકે છે.
એનાકાર્ડીએલી કુળના વૃક્ષો ના વૃક્ષોની માફક પિસ્તામાં પણ ઉરિશિઓલ હોય છે જે અલેર્જીકારક પ્રતિક્રિયા નિર્માણ કરે છે.
કિરિગઝસ્તાનના જલાલાબાદ રાજ્યના નૂકેન જિલ્લામાં જિલગીન્ડી આરક્ષિત જંગલને પિસ્તાશિયા વેરા ની જન્મ ભૂમિ તરીકે આરક્ષીત રખાયું છે.
ઈઝરાયેલની હુલા વેલી ક્ષેત્રમાં ૭૮૦૦૦૦ વર્ષ પહેલા પુરાતત્વ શાસ્ત્રીઓને પિસ્તા તેની બીજ તેને ફોલવાના સાધનો આદિ મળી આવ્યાં છે.
અને રાજા નો સમાવેશ થાય છે. ત્યારબાદ પ્રમાણમા ઓછા તબક્કાની તેની દિલ તો પાગલ હૈ અને વિવેચકોની પ્રશંસાપાત્ર ફિલ્મ જેવી કે મૃત્યુદંડ , પુકાર , લજ્જા અને દેવદાસ , સાલ ૨૦૦૨ મા ફિલ્મોથી નિવૃત્તિ લઇ પોતાના બાળકોને આગળ લાવવા સાલ ૨૦૦૭ મા કાર્યક્રમ આજા નચલેમાં પાછી ફરી.
માધુરી દીક્ષિતે પાંચ ફિલ્મફેર પુરસ્કારો, ચાર શ્રેષ્ઠ અભિનેત્રી માટે અને એક શ્રેષ્ઠ સહાયક અભિનેત્રી માટે જીત્યો છે. તેમણે ફિલ્મફેર ખાતે શ્રેષ્ઠ અભિનેત્રી નામાંકન મા સૌથી વધુ સંખ્યા ૧૩ સાથે રેકોર્ડ ધરાવે છે. ૨૦૦૮ માં, તેમને ભારત સરકાર દ્વારા પદ્મ શ્રી, ચોથા-સર્વોચ્ચ નાગરિક પુરસ્કાર એનાયત કરવામાં આવી હતી. તેઓ ડો શ્રીરામ માધવ નેને સાથે પરણ્યા છે, અને તેઓને બે બાળકો છે.
માધુરી દીક્ષિત એક ભારતીય ફિલ્મ ની અભિનેત્રી છે. ઘણી વખત બોલીવુડ ની શ્રેષ્ઠ અભિનેત્રી તરીકે મીડિયા દ્વારા ટાંકવામાં આવી છે, માધુરી ની સૌપ્રથમ ફિલ્મ હતી અબોધ અને તેઝાબ ફિલ્મ થી તે લોકો ની નજર મા આવી. તેનો અદ્ભુત અભિનય, સુંદરતા તથા નૃત્ય પરિપૂર્ણતા એ તેને અગ્રણી અભિનેત્રીઓની હરોળ મા મુકી દીધી.
માધુરી દીક્ષિત નુ મૂળ વતન મુંબઇ, ભારત છે. તેમનો જન્મ મરાઠી બ્રાહ્મણ કુટુંબ મા થયો હતો, તથા તેમના માતાપિતા શંકર અને સ્નેહલતા દીક્ષિત છે. માધુરી દીક્ષિતે ડિવાઇન ચાઇલ્ડ હાઇસ્કુલ અને મુંબઇ યુનિવર્સિટી મા અભ્યાસ કર્યો. તેમણે કથ્થક નૃત્ય ની તાલીમ લીધી છે.
માધુરી દિક્ષિતે તેની અભિનયની શરુઆત રાજશ્રી પ્રોડક્શનસ્' ની ફિલ્મ અબોધ થી ૧૯૮૪મા કરી. આ ફિલ્મ નિષ્ફળ ગઇ પરંતુ તેણે સહાયક ભૂમિકાઓ કરવાનુ ચાલુ રાખ્યુ. તેણે કરેલ મુખ્ય ભુમિકા એન. ચન્દ્રા ની સફળ ફિલ્મ તેઝાબ થી અભિનેત્રી ની હરોળમા આવી ગઈ.
માધુરી દિક્ષિત ના લગ્ન ૧૭ ઓક્ટોબર ૧૯૯૯ ના રોજ, શ્રીરામ માધવ નેને, જે વ્યવસાયે યુ.સી.એલ.એ. પ્રશિક્ષિત રક્તવાહિની સર્જન છે તથા ડેન્વર માં પ્રેક્ટિસ કરેછે અને તેઓ મરાઠી બ્રાહ્મણ પરિવાર થી આવેછે. તેમને બે પુત્રો છે.
માધુરી ફક્ત અભિનેત્રી જ નહી, પરંતુ ઉત્તમ નૃત્યાંગના તરીકે પણ જાણીતી છે. ઘણીવાર "ધક ધક કન્યા" તરીકે ઓળખવામાં આવે છે ,માધુરી ની ફિલ્મ બેટાનુ ગીત "ધક ધક કરને લગા" તેના નૃત્ય માટે પ્રખ્યાત છે.
વસઇ જૈન મંદિર ભારતના સૌથી જૂનાં જૈન મંદિરોમાંનું એક ગણાય છે, જોકે તે સમય સમયે સમારકામ અને પુન:બાંધકામ કરાયું છે. એવું મનાય છે કે દેવચંદ્ર નામના જૈન વ્યક્તિએ સદીઓ પહેલાં આ મંદિરનો પાયો નાખ્યો હતો. ૧૧૨૫ની સાલમાં જગડુશાએ આ મંદિરનું નવેસરથી બાંધકામ કર્યું હતું. મંદિરો કુદરતી આફતો જેવી કે ધરતીકંપમાં અનેક વખત નાશ પામ્યા હતા. કચ્છના મિસ્ત્રીઓના ગ્રંથો દર્શાવે છે કે તેમણે આ મંદિરોનું બાંધકામ ૧૮૧૯, ૧૮૪૪-૪૫ અને ૧૮૭૫ના ધરતીકંપો પછી કર્યું હતું. જૂના મંદિરમાં નીચેનો ભાગ સૌથી જૂનો, કદાચ ૧૧૭૦નો, હોવાનું મનાતું હતું. મંદિરનો વિસ્તાર ત્યારબાદ બાહ્ય ભાગોમાં વિસ્તૃત કરવામાં આવ્યો હતો. આ મંદિર ૨૦૦૧ના ગુજરાતના ધરતીકંપ માં સંપૂર્ણપણે નાશ પામ્યું હતું. ત્યારબાદ તેને સંપૂર્ણપણે ફરીથી બાંધવામાં આવ્યું હતું. મોટાભાગની જૂની મૂર્તિઓ સમારકામ ન થઇ શકે એટલી હદે નાશ પામી હતી.
પીર લાલ શાહબાઝ દરગાહ એ નાની કિલ્લેબંધ દરગાહ છે અને તેને પિરામિડ આકારનો ચોરસ ગુંબજ આવેલો છે. અંદરથી ગુંબજ ગોળ અને ૮ થાંભલાઓ વડે આધાર પામે છે. અંદરની બાજુએ મોટા ચોરસ કુફિક અક્ષરોમાં અરેબિક લખાણ લખેલું છે. બહારના ચોગાનમાં કુફિક લખાણ ધરાવતી કેટલીક કબરો આવેલી છે. આ લખાણ ૧૧૬૦ની સાલનું છે જે ભારતનું સૌપ્રથમ કુફિક લિપીનું લખાણ ગણાય છે.
ચોખંડા મહાદેવ તરીકે ઓળખાતું શિવ મંદિર અને પાંડવ કુંડ તરીકે ઓળખાતી મોટી ચોરસ વાવ, જે પાંડવો દ્વારા ૫૦૦૦ વર્ષ પહેલાં બાંધવામાં આવેલી હોવાનું મનાય છે, અહીં દરિયાકિનારાની નજીક આવેલી છે. આ જૂનું મંદિર લાલ પથ્થરો વડે બંધાયુ હતું અને ૨૦૦૧માં ધરતીકંપની નાશ પામ્યું હતું અને ફરી બાંધવામાં આવ્યું છે. બાજુમાં રોકડીયા હનુમાનનું મંદિર આવેલું છે.
ભદ્રેસર ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના વાયવ્ય ભાગમાં આવેલા કચ્છ જિલ્લામાં આવેલા કુલ ૧૦ તાલુકાઓ પૈકીના એક એવા મુન્દ્રા તાલુકામાં આવેલું એક ગામ છે. તે તાલુકાના મુખ્ય મથક મુન્દ્રાથી ૨૭ કિમી દૂર આવેલું છે અને ગામથી દરિયાકિનારો માત્ર ૧ કિમી દૂર આવેલો છે.
દુદા મસ્જિદ ૧૨મી સદીની અંતમાં બનેલી અત્યંત જૂની મસ્જિદ છે, જે અમદાવાદના જાણીતા ઇસ્લામિક સ્થાપત્ય કરતાં ૨૫૦ વર્ષ જૂની, એટલે કે કદાચ ભારતમાં બંધાયેલી સૌ પ્રથમ મસ્જિદોમાં એક ગણાય છે. દુદા વાવ એ બે ચોરસ વડે બનેલી ૧૭ ફીટ લાંબી મોટી વાવ છે. ૧૮૮૦ના દાયકામાં અહીં શિવ મંદિર પણ હતું.
ભદ્રેસર એ પ્રાચીન શહેર ભદ્રાવતી છે. મોટાભાગનાં ખંડેરો હવે અહીંથી અન્ય સ્થળે લઇ જવામાં આવ્યા છે. પ્રાચીન શહેરના પાયા પણ ખોદી નાખવામાં આવેલાં. ભદ્વાવતીનો ઉલ્લેખ મહાભારતમાં મળે છે.
પિત્તાશયમાં સરળ સ્તંભીય ત્વચા ત્વચા કવચીય અસ્તર હોય છે જેમનામાં "ખાંચા" હોય છે, આ ખાંચા એસ્ચોફ઼ ના ખાંચા કતરીકે ઓળખાય છે, આ ખાંચા અસ્તર ની અંદર ખીચ્ચા જેમ હોય છે.
સંયોજી પેશીઓની ઉપર લીસી પેશીઓ ની એક દીવાલ હોય છે જે પિત્તાશય દ્વારા ઝરતા પેપ્ટાઇડ હોર્મોન, કોલેસિસ્ટોકાઇનિન ની પ્રતિક્રિયા ને કારણે સંકોચાયેલી હોય છે.
મૂળ આમાં સંયોજી પેશીઓ ને સેરોસા અને એડ્વેંટીશિયા થી જુદા પાડતો કોઈ સબમ્યૂકોસા નથી હોતા, પણ સંક્રમણ થી બચાવ માટે માંસપેશીઓનું એક પાતળું અસ્તર હોય છે.
પિત્તાશય એક પોકળ અંગ છે જે યકૃત ની નીચે આવેલું હોય છે. વયસ્કોં મેં પૂર્ણ ખેંચાયેલી સ્થિતીમાં તે લગભગ ૮ સે.મી. અને વ્યાસમાં ૪ સે.મી. જેટલો મોટો હોય છે. આના ત્રણ ભાગ હોય છે - બુધ્ન, કાયા વ કંઠ. કંઠ પતળો થઈ પિત્તાશય વાહિની મારફતે પિત્તીય વૃક્ષ સાથે જોડાય છે અને ફરી સામાન્ય યકૃત વાહિની સાથે જોડાઈને સામાન્ય પિત્તીય વાહિની બની જાય છે. તેના કંઠ આગળ એક વળ હોય છે જેને હાર્ટમેન્સ પાઉચ કહે છે. તેમાં પ્રાય પિત્તાશય કંકર કે ગૉલસ્ટોન ફસાઈ જાય છે.
પ્રષ્ઠવંશી પ્રાણીઓમાં પિત્તાશય એ એક આંતરિક અંગ છે જે ચરબીના પાચનમાં મદદ કરે છે. આને અંગેજીમાં "ગૉલ બ્લેડર" કહે છે.
ચરબીના પાચન સાથે સાથે પિત્તાશય યકૃત દ્વારા નિર્મિત "પિત્ત"ના સાંદ્ર સ્વરૂપે સંગ્રહે છે. માનવ શરીરમાંના પિત્તાશય સિવાય પણ માણસ સરળતાથી જીવતો રહી શકે છે. પિત્તાશય કઢાવવાની શસ્ત્રક્રિયાને કોલીસ્ટેક્ટોમી કહે છે.
જ્યારે ચરબી યુક્ત ભોજન પાચન માર્ગ પ્રવેશ કરે છે ત્યારે કોલીસિસ્ટોકાઇનિન નામનિ સ્ત્રાવ ઝરે છે. આ સ્ત્રાવ પિત્તાશયને સક્રીય કરે છે. વયસ્ક માણસ ના પિત્તાશયમાં લગભગ ૫૦ મિ.લી. પિત્ત હોય છે. આ પિત્તને ખોરાક સાથે નાના આંતરડાના પ્રાથમિક ભાગ - ડ્યુઓડિનમમાં ખોરાક સાથે મુક્ત કરી દેવામાં આવે છે.
ખોરાક શરૂઆતમાં યકૃતમાંથી પસાર થાય છે ત્યારે તેમાં નિર્મિત પિત્ત અર્ધ પચેલા ચરબી ધરાવનારા ખોરાકને સરળ કે તરલ બનાવે છે. યકૃતમાંથી સ્ત્રવિત થય્લું પિત્ત કે જે પિત્તાશયમાં સંગ્રહાય છે તે ઝાડું હોય છે અને વધુ તીવ્રતા ધરાવે છે. આ તીવ્રતા ચરબી યુક્ત ખોરાકને સંપૂર્ણ પણે પચાવવામાં મદદ કરે છે.
૨૦૦૯માં એવું જણાવાયું હતું કે પિત્તાશય અમુક સ્વાદુપિંડીય સ્ત્રાવ જેમ કે ઈન્સ્યૂલિન આદિ ઉત્પનન કરી શકે છે.
રાષ્ટ્રીય ધોરીમાર્ગ 6 , ભારતનો ઘણો જ વ્યસ્ત ધોરીમાર્ગ છે જે ભારતનાં ગુજરાત, મહારાષ્ટ્ર, છત્તીસગઢ, ઓરિસ્સા, ઝારખંડ અને પશ્ચિમ બંગાળ રાજ્યોમાંથી પસાર થાય છે. આ ધોરીમાર્ગ પર સુરત, ધુળે, અમરાવતી, નાગપુર, દુર્ગ, રાઈપુર, સંબલપુર, કોલકાતા જેવા શહેરો આવેલાં છે. આ ધોરીમાર્ગ ભારતનાં રાષ્ટ્રીય ધોરીમાર્ગોનો ભાગ છે અને અધિકૃત રીતે તે હજીરાથી કોલકાતા સુધીનો, લંબાઈ ધરાવતો, માર્ગ છે.
ગુજરાત, મહારાષ્ટ્ર, છત્તીસગઢ, ઓરિસ્સા, ઝારખંડ અને પશ્ચિમ બંગાળ રાજ્યોનાં વિવિધ જિલ્લાઓનાં ઘણાં શહેરો રાષ્ટ્રીય ધોરીમાર્ગ 6 દ્વારા જોડાયેલાં છે.
નાથ સંપ્રદાય સનાતન ધર્મના મુખ્યત્વે શૈવ માર્ગને અનુસરતો એક સંપ્રદાય છે. સંસ્કૃત ભાષાના શબ્દ ाનો અર્થ થાય છે, સ્વામિ, પતિ, ભગવાન, શરણ, વગેરે. નાથ સંપ્રદાય એ સિદ્ધ પરંપરામાં આવતો સંપ્રદાય છે, જેની ઘણી શાખાઓ આજે જોવા મળે છે. નાથ સંપ્રદાયની સ્થાપના ગુરૂ મત્સ્યેન્દ્રનાથે કરી હતી અને તેનો વધુ વિકાસ તેમના પટ્ટ શિષ્ય ગોરખનાથના સમયમાં થયો. આ બંને યોગીઓને તિબેટન બૌદ્ધ ધર્મમાં મહસિદ્ધ તરિકે પૂજવામાં આવે છે, અને તેમને મહાન શક્તિઓ અને પરમ આધ્યાત્મ પામેલા ગણાવાય છે.
બાદિયાન તારા આકારનો એક સુગંધી મસાલો કે વસાણું છે જેની સોડમ વરિયાળીને મળતી આવે છે. બાદિયાનનું શાસ્ત્રીય નામ ઈલિસીયમ વેરમ છે. આખા મસાલા તરીકે રસોઈમાં વપરાતા તારા આકારના બાદિયાન એ તેનો બીજકોષ હોય છે. નિત્ય લીલું રહેતું બાદિયાનનું વૃક્ષ મધ્યમ કદનું હોય છે. બાદિયાનએ ઈશાન વિએટનામ અને નૈઋત્ય ચીનના ક્ષેત્રનું વતની છે. પાકવાના અમુક સમય પહેલાં જ બાદિયાનને લણી લેવામાં આવે છે. ચીન, ભારત અને અન્ય એશિયાઈ દેશોમાં વ્યાપારી ધોરણે બાદિયાનનું ઉત્પાદન કરવામાં આવે છે.
ફારસી ભાષામાં તેને બાદિયાન કહે છે અને આથી ફ્રેંચમાં તેનું નામ બાદિયાનૅ એવું પડ્યું છે. ઉત્તર ભારતમાં તેને બાદિયાન ખટાઇ કહે છે. એમ માનવામાં આવે છે બાદિયાનનું વતન ચીનમાં ખટા નામનું સ્થળ છે. તમિલ ભાષામાં આને અનાચી મોક્કુ કહે છે અને મલયાલમ ભાષામાં તેને થાકોલમ કહે છે. તેલુગુ ભાષામાં તેને આનસ પુવ્વુ કહે છે. મલય ભાષામાં આને બુંગા લવંગ કહે છે. મલય રસોઈમાં આનો વિપુલ પ્રમણમાં ઉપયોગ થાય છે.
સંપૂર્ણ ભારતીય ઉપમહાદ્વીપમાં બાદિયાનનો ઉપયોગ બિરિયાની અને મસાલા ચા બનાવવામાં થાય છે. ગરમ મસાલાની બનાવટમાં પણ બાદિયાન વપરાય છે. બાદિયાનમાં સુગંધી દ્રવ્ય હોવાથી આ વસાણું પાક વગેરેમાં વપરાય છે. આ સિવાય ચીની અને મલેશિયાની અને ઈંડોનેશિયાની રસોઈમાં તે વપરાય છે. ચીનમાં પાંચ મસાલાના મિશ્રણ નામનો એક મસાલો બને છે તેમાં બાદિયાન એક ઘટક હોય છે. વિએટનામના એક નૂડલ સૂપ ફો માં પણ બાદિયાન વપરાય છે.
બાદિયાનમાં એનેથોલ નામનું એક સંયોજન રહેલું છે, આ જ સંયોજન ઍનીસમાં પણ મળી આવે છે. હાલના સમયમાં ઍનિસના સસ્તા વિકલ્પ તરીકે પાશ્ચાત્ય દેશોમાં બાદિયાનનો ઉપયોગ બેકિંગ અને મદિરા ઉદ્યોગ માં થવા લાગ્યો છે. આ સિવાય સામ્બુકા પૅસ્ટીસ અને એબ્સીન્થે નામના મદિરાની બનાવટમાં પણ બાદિયાન વપરાય છે. બાદિયાન માંસનો સ્વાદ વધારે છે.
સાંધાની તકલીફોના ઉપચાર માટે બાદિયાનને ચામાં ઉમેરી પીવામાં આવે છે. ભોજન પછી પાચન માટે બાદિયાનના બી ચાવવામાં આવે છે. પારંપરિક ચીની વૈદકમાં બાદિયાન ઉષ્ણ અને ચલિત કરનાર ઓસડ મનાતું હોવાથી, શરદી અને મધ્ય જીજો (ચીની વૈદકના અનુસાર શરીરના ત્રણ દાહકો માંનો મધ્યભાગ જેમાં જઠર, બરોળ, યકૃત, પિત્તાશય આદિ)ના જામને હટાવવા તેનો ઉપયોગ કરે છે.
બાદિયાનનું શાત્રીય નામ ઈલિસીયમ વેરમ છે. ઈલિસીયમ શબ્દ એ લેટિનના શબ્દ ઈલિસીયો પરથી ઉતરી આવ્યું છે જેનો અર્થ લલચાવવું અથવા લોભાવવું એવો થાય છે.
આયુર્વેદિક મત અનુસાર બાદિયાન ગુણમાં દીપક, પાચક તથા વાતહર મનાય છે. તે જઠરાગ્નિને તે પ્રદીપ્ત કરે છે. અછોછી, પેટચૂંક તથા આફરામાં તે અપાય છે.
નેપાળના પર્વતીય ક્ષેત્રોમાં અળવી ઉગાડવામાં આવે છે. અળવીના મૂળની ગાંઠોને અન્હીં પિંડાલુ તથા પાન અને દાંડાને કર્લલો કે ગાભા કહે છે. વિવિધ પ્રકારની વાનગીઓના આવનસ્પતિના સર્વ ભાગો ખવાય છે. મૂળની ગાંઠોને બાફીને તેને મીઠું મસાલા સાથે ખવાય છે. અળવીના પાનને કાપી તેને અડદની દાળના લોટ સાથે ભેળવી મસ્યોરા નામના સૂકા દડા જેવી વાનગી બનાવવામાં આવે છે. અણધાર્યો વરસાદ આવે ત્યારે તેના પાનનો છત્રીની જેમ ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. નેપાળમાં પ્રાચેન સ્મયથી લોકો અળવી સાથે જોડાયેલા છે. ત્યાંની સંસ્કૃતિમાં આ વાતના દર્શન થાય છે. ત્યાંના પાઠ્ય પુસ્તકોમાં "જીવન હમરો કરકલા કો પાની જસ્તૈ હો" જેવું એક ગીત આવે છે જેનો અર્થ છે કે " આપણું જીવન આળવીના પાંદડા પર ટકી રહેલા પાણી સમાન નાશવંત છે"
અળવીના પાનને વાવતી વખતે જમીનમાં પુષ્કળ પ્રમાણમાં ભેજ જોઈએ છે માટે તેને ડાંગરની સાથે ઉગાડી શકાય છે. આ સિવાય ઉંચાઈ વાળી જગ્યાઓ કે જ્યાં વરસાદ વધુ હોય કે સિંચાઈની વ્યવસ્થા હોય ત્યાં અળવીની ખેતી થઈ શકે છે. અળવીની ખેતી પાણી ભરેલું રહેતું હોય તેવા કળણમાં પણ થઈ શકે છે. અળવીના પાંદડાની દાંડીઓમાં હવા નલિકાઓ હોય છે જેને કારણે વાતાવરણમાંની હવા પાણીની અંદર ગરક થયેલા ભાગો સુધી પહોંચી શકે છે. વહેતા અને ઠંડા પાણીમાં અળવીના છોડને મહત્તમ દ્રાવ્ય પ્રાણવાયુ મળી શકે છે. ગરમ અને સ્થિર પાણી તેના મૂળને સડાવી દે છે. મહત્તમ પાક મેળવવા માટે પાણીના સ્તરને એવી રીતે જાળવવું જોઈએ કે છોડનો નીચોનો ભાગ હમેંશા પાણીની અંદર રહે.
અળવી એ મૂળ દક્ષિણ ભારત અને અગ્નિ એશિયાની વતની છે. આફ્રિકા, પ્રશાંત મહાસાગરના દ્વિપો અને દક્ષિણ ભારતના અમુક ક્ષેત્રોમાં તે લોકોનો મૂળ ખોરાક છે. કોલોકેસિયા નું ઉદ્ગમ ભારત-મલય ક્ષેત્ર મનાય છે પરંતુ તે પૂર્વ ભારત અને બાંગ્લાદેશથી લઈ અગ્નિ એશિયા, પૂર્વ એશિયા અને પ્રશાંત ક્ષેત્રો સુધી ફેલાયેલ છે. પશ્ચિમ તરફ તે ઈજીપ્ત અને પૂર્વી ભૂમધ્ય ક્ષેત્રથી લઈ પૂર્વ આફ્રીકા અને પશ્ચિમ આફ્રીકા સુધી ફેલાઈ છે. ત્યાંથી તે કેરેબિયન અને અમેરિકા પહોંચી હતી. અ વનસ્પતિનાં ઘણાં સ્થાનીક નામો છે. જ્યારે તેને સજાવટના વૃક્ષ તરીકે વપરાય છે ત્યારે તેને "એલીફન્ટ ઈયર્સ" તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
ચીનમાં અળવીને યુટોઉ કે યુનાઈ કહે છે, હોંગકોંગમાં તેને વુ તાઉ કહે છે. ચીનમાં અળવીને ભોજનનાં મુખ્ય ભાગમાં ખાંડ કે ખાંડ ઉમેર્યા વગર, સિરિયલ ની અવેજીમાં લેવાય છે. ચીનમાં અળવી વિવિધ રીતે પકાવાય છે: વરાળમાં બાફી, પાણીમાં બાફી કે સાંતળીને. તે વાનગીની મુખ્ય ભાગ કે સહ પદાર્થ પણ હોઈ શકે છે. ઉત્તરે ચીનમાં આને બટેટાની જેમ બાફી, છાલ ઉતારી, ખાંડ ઉમેરીને ખવાય છે. આને ડુક્કર અને ગોમાંસ સાથે બાફવામાં આવે છે. દક્ષિણ ચીનની ડીમ-સમ રસોઈમાં પણ તે વપરાય છે. ત્યાં તેની ડમ્પલીંગ અને કેક બને છે. તેને ખમણીને પક્ષીના માળા જેવી એક વાનગી બને છે જેને સીફુડ બર્ડનેસ્ટ કહે છે.
શરૂઆતી રોમન કાળમાં અળવીની ગાંઠોને આજના બટેટાની જેમ જ ઉપયોગમાં લેવાતી. તેઓ આને "કોલોકેસિયા" તરીકે ઓળખતા. પ્રાચીન રોમન પાકશાસ્ત્રના પુસ્તક "એપિશિયસ" મઆં અળવીની ગાંઠને રાંધવાની અનેક રીતો બતાવી છે, જેમ કે બાફીને, અમુક સોસસાથે પકવીને, માંસ સાથે પકવીને. રોમન સામ્રાજ્યના અંત પછી યુરોપમાં અળવીનો વપરાશ ઓછો થયો. આનું મુખ્ય કારાણ ઈજીપ્ત સાથેના વેપારની પડતી હતી કે જે રોમનોના હાથમાં હતો. તેમ્ છતાંપણ અળવીને વિશેષ સ્થાન્ અછે કેમ કે જ્યારે સ્પેનિશ લોકો નવા વિશ્વની શોધમાં ગયા ત્યારે અળાવી પોતાની સાથે લઈ ગયા હતાં. કેનેરી ટાપુઓ પર અળાવી ખુબ લોકપ્રિય છે.
આયુર્વેદીક મત અનુસાર શીતળ, અગ્નિપ્રદિપક , બળની વૃદ્ધિ કરવા વાળી અને સ્ત્રિઓ માટે સ્તનોમાં દૂધ વધારનાર ખોરાક છે. અળવી સેવન કરવાથી પેશાબ અધિક માત્રામાં થતો હોય છે તેમજ કફ અને વાયુની માત્રામાં વૃદ્ધિ થતી હોય છે. અળવીના કંદમાં ધાતુવૃદ્ધિ કરવાની પણ શક્તિ રહેલી છે. અળવીનાં પત્તાંમાંથી બનાવવામાં આવેલું શાક ખાવાથી વાયુ તથા કફ વધે છે. પત્તરવેલિયાનાં પાન બેસન નાખીને બનાવવાના કારણે સ્વદિષ્ટ અને રુચિકર લાગે છે, આમ છતાં તેનું વધારે પડતી માત્રામાં સેવન કરવું ઉચિત નથી. અળવીને કોઇપણ રીતે આહાર તરીકે વાપરતી વખતે બિલકુલ કાચી ન રાખવી.
ઉત્તરાખંડ અને નેપાળમાં અળવીને એક પૌષ્ટિક ખોરાક મનાય છે. કુમાંઉં ક્ષેત્રમાં આને ગડેરી કહેવાય છે. ત્યાં આને લોખંડના વાસણમાં મીઠાવાળા પાણી સાથે પકવીને તેની કાંજી જેવી વાનગી બનાવાય છે. અળવીને બાફી ને તડકે સુકવી ને તેની સુકવણી ભવિષ્યના વપરાશ માટે રાખવામાં આવે છે. આ સિવાય તેના પાન અને દાંડીઓને અથાણાંમાં વપરાય છે. અડદના લોટ સાથે મેળવી તેની વડી પણ બનાવાય છે. તેની દાંડીને તડકે સુકવીને ભવિષ્યના વપરાશ માટે સાચવામાં આવે છે. એક ઉત્સવના દિવસે સ્ત્રીઓ સ્પ્તર્ષીની પૂજા કરે છે ને તે દિવસે માત્ર ભાત અને અળાવીની ભાજી ખાય છે.
લેબેનાનમાં અળવીને "કીલ્કાસ" કહે છે અને ત્યાં ભૂમદ્ય સમુદ્રના કિનારાના પ્રદેશમાં તેને ઉગાડવામાં આવે છે. લેબોનોનમાં અળવીના પાન કે ડાળી વાપરવામાં આવતી નથી. અહીં માત્ર તેના મૂળની ગાંઠ વપરાય છે. લેબેનાનમાં ઉગતી પ્રજાતીએના મૂળની ગાંઠ ટેનિસ બોલથી લઈ નાની શક્કરટેટી જેટલી મોટી હોય છે. કીલ્કાસ લેબેનાનની લોકપ્રિય શિયાળુ વાનગી છે. ત્યાં આને મસૂર અથવા તાહીની સાથે પકાવીને ખવાય છે. જેમાં સ્વાદ માટે લસણ અને લીંબુનો રસ વપરાય છે. આ સિવાય અળવીને બાફી તેની છાલ કાઢી અને લાલ સુમેક નામના મસાલામાં રગદોળીને તળીને ખવાય છે.
આ છોડ જ્યારે અપક્વ હોય છે ત્યારે તેમાં કેલ્શિયમ ઓક્ઝેલેટની હાજરીને કારણે ખાવા માટે ઝેરી ગણવામાં આવે છે. અળવીને રાંધતા તેનું પ્રમાણ ઓછું કરી શકાય છે. તેમાં બેકિંગસોડા ઉમેરતાં વધુ સારું પરિણામ આવે છે. અળવીના પાનને આખી રાત ઠંડા પાણીમાં પલાળી રાખીને પણ કેલ્શિયમ ઓક્ઝેલેટનું પ્રમાણ ઓછું કરી શકાય છે. કેલ્શિયમ ઓક્ઝેલેટ મોટા પ્રમાણમાં અદ્રાવ્ય છે અને તે પથરી પણ કરાવી શકે છે. અળવીની સાથે દૂધ અને અન્ય કેલ્શિયમ સમૃદ્ધ ખોરાક ખાવાની સલાહ અપાય છે.
ફીલીપાઈન્સમાં અળવીને "ગાબી" કહે છે અને સમગ્ર દ્વીપ સમૂહમાં તે ઉપલબ્ધ છે. અહીં અળવીના પાન , ડાળી અને મૂળની ગાંઠ ખાવાના પ્રયોગમાં લેવાય છે. લિઆંગ નામની વાનગી અહીંની લોલકપ્રિય વાનગી છે. જેનું ઉદ્ગમ બીકોલ ક્ષ્ચેત્ર મનાય છે. આ સિવાય સિનિગેન્ગ નામની વાનગીમાં પણ અળવી વપરાય છે. આ વાનગી માંસ, માછલી, ઝીંગા, આમલીના પાન આદિ મેળવી બનાવાય છે. આ સિવાય અહીં અળાવી અને નારિયેળના દૂધમાંથી "જીનતાન" નામની એક મીઠાઈ પણ બનાવવામાં આવે છે.
આ હાનિકરક દૂધ વધારનાર આહાર છે. અળવી સેવનથી પેશાબ અધિક માત્રામાં થાય છે તેમજ કફ તથા વાયુમાં વૃદ્ધિ થતી હોય છે. અળવીના કંદમાં ધાતુવૃદ્ધિ કરવાની પણ શક્તિ હોય છે. અળવીનાં પત્તાંનું શાક વાયુ તથા કફ વધારે છે. પત્તરવેલીયાં બેસનમાં બનાવાતાં હોવાને કારણે સ્વદિષ્ટ અને રુચિકર લાગે છે, છતાં પણ તેનું અધિક માત્રામાં સેવન કરવું ઉચિત નથી. અળવીનો કોઇપણ પ્રકારે બનાવવામાં આવેલા આહારને ક્યારેય કાચો ન રાખવો.