polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
યુનાઈટેડ કિંગડમમાં વ્યક્તિગત કર તેમજ રાજકીય લાભ માટેની ભરપાઈનું રાજવૃત્તીય વર્ષ 6 એપ્રિલ થી 5 એપ્રિલ સુધીનું હોય છે. જોકે, કોર્પોરેશન કરવેરા તેમજ સરકારી એકાઉન્ટીંગ અહેવાલના હેતુસર વર્ષ 1 એપ્રિલથી 31 માર્ચ સુધીનું હોવું જોઈએ.
છતાં પણ, યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સની જાહેર ક્ષેત્રની 65% કંપનીઓ તેમજ યુકે અને અન્યત્ર (ઑસ્ટ્રેલિયા, ન્યૂઝીલેન્ડ અને જાપાન જેવા નોંધપાત્ર અપવાદોને ગણતા) વિશાળ કદના કોર્પોરેશનમાના મોટાભાગ માટે રાજવૃત્તીય વર્ષ કેલેન્ડર વર્ષના સમાન જ હોય છે.
યુનાઈટેડ કિંગડમમાં એક વખત સરકારની માલિકીની મોટી કંપનીઓ, જેવી કે બીટી ગ્રૂપ અને નેશનલ ગ્રીડ, સરકારી રાજવૃત્તીય વર્ષ જે માર્ચના અંતિમ દિવસે પૂરું થાય, તેને અનુસરે છે, કારણ કે ખાનગીકરણ પછી તેને બદલવાનું કોઈ ચોક્કસ કારણ હતું નહીં.
જાપાનમાં આવકવેરા વર્ષ 1 જાન્યુઆરીથી 31 ડિસેમ્બર સુધીનું હોય છે પણ કોર્પોરેટ કર દરેક કોર્પોરેશન ના પોતાના વાર્ષિક સમયગાળા પ્રમાણે વસૂલવામાં આવે છે.
દરિયાઈ રાષ્ટ્રીય ઉદ્યાનના દરિયાઈ વિસ્તારમાં આવેલા ૪૨ ટાપુઓમાંથી પ્રવાસીઓમાં પીરોટન સૌથી પ્રખ્યાત અને મુલાકાત માટે પરવાનગી મળતી હોય એેવા બે પૈકીનો એક ટાપુ છે. રાષ્ટ્રીય ઉદ્યાનની દરિયાઈ જીવસૃષ્ટિને નુકસાન ન પહોંચે તે હેતુથી મુલાકાતીઓની સંખ્યાને કાબુમાં રાખવામાં આવે છે. પરવાનગી માટે ગુજરાત સરકારના વન ખાતા, કસ્ટમ ખાતા અને બંદર ખાતાની અગાઉથી પરવાનગી લેવી ફરજીયાત છે.
દરિયાઈ રાષ્ટ્રીય ઉદ્યાન હેઢળ સંરક્ષિત હોવાને કારણે તથા ભારતની મુખ્ય ભૂમિથી દૂર સમુદ્રમાં હોવાને લીધે પીરોટનની મુલાકાતે જવા મટે ઘણા પ્રકારની પરવાનગી મેળવવાની આવશ્યકતા રહેલી છે. ભારતીય નાગરીકો માટે વન વિભાગ, કસ્ટમ્સ વિભાગ અને બંદર ખાતાની પરવાનગી જરૂરી છે. પરદેશીઓ માટે વધારામાં પોલીસ ખાતાની પરવાનગી પણ જરૂરી બને છે.
ટાપુની મુલાકાતે લઈ જતી કોઈ કાયમી ફેરી સેવાના અભાવે જરૂરીયાત મુજબ મશીનવાળી કે શઢવાળી હોડી બંદરેથી ભાડે મેળવી શકાય છે. મશીનવાળી હોડી દોઢ ક્લાક જેટલા સમયમાં ત્યાં પહોચાડે છે. શઢવાળી હોડી વધુ સમય લે છે. ટાપુનો દરીયાકાંઠો અત્યંત છીછરો હોવાના કારણે ફક્ત મોટી ભરતી હોય એવા સમયે જ ટાપુ પર હોડી પહોચી શકે છે.
પીરોટન બેટ બેડી બંદરના કિનારેથી દરીયામાં આશરે ૧૨ નોટિકલ માઈલ દૂર આવેલો છે. લગભગ ૩ ચોરસ કિમી વિસ્તારમાં ફેલાયેલા આ પરવાળાના ટાપુની આસપાસ અદ્ભુત દરીયાઈ સૃષ્ટિ ઉપરાંત તમ્મર નાં જંગલ છે. ટાપુ પર એક દીવાદાંડી આવેલી છે.
દિવાદાંડીના અને વનવિભાગના કર્મચારીઓ સિવાય આ ટાપુ પર કોઇ સ્થાયી માનવ વસ્તી નથી. મોટાભાગના મુલાકાતીઓ શિયાળા દરમ્યાન તેમાંય ખાસ કરીને રજાઓ કે શનિ-રવિ દરમ્યાન ૨૦૦-૩૦૦ની સંખ્યામાં આવે છે.
પીરોટન બેટ ભારત દેશના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલા ગુજરાત રાજ્યના સૌરાષ્ટ્ર વિસ્તારમાં આવેલા જામનગર જિલ્લામાં આવેલા દરિયાઈ રાષ્ટ્રીય ઉદ્યાનમાં આવેલો એક પરવાળા ટાપુ છે.
જૈનત્વનો સાર જણાવી દે છે જેનો અર્થ થાય છે સાચી શ્રદ્ધા ધર્મ, સાચું જ્ઞાન અને સાચું વર્તન સહિયારી રીતે મોક્ષ માર્ગ બતાવે છે. આનું પ્રથમ પ્રકરણ પિપાસુની પાત્રતા અને વિવિધ પ્રકારના જ્ઞાન વિષે વાત કરે છે. બાદના ત્રણ પ્રકરણમાં આત્મા, અધો લોક, , ઉર્ધ્વ લોક અને દેવ આદિનું વર્ણન આવે છે. પાંચમા પ્રકરણમાં અજીવનું વર્ણન આવે છે. ત્યાર બાદના ત્રણ પ્રકરણ કર્મ વિષેના છે. તે કેમ બંધાય છે એટલે કે તેમની આવક - આશ્રવ, સારા અને ખરાબ કર્મ - શુભ અને અશુભ કર્મ, કર્મ બંધ આદિનું વર્ણન આવે છે. નવમું પ્રકરણ કર્મ બાંધતા કેમ અટકાવવા - સંવર અને બંધાયેલા કર્મનો ક્ષય કેમ કરવો - નિર્જરાને દર્શાવે છે. છેવટનું પ્રકરણ આત્માની મુક્તિ એટલેકે મોક્ષની પ્રાપ્તિની ચર્ચા કરે છે.
તત્વાર્થ સૂત્રને જૈન દર્શન નું સૌથી પ્રમાણબદ્ધ ગ્રંથ માનવામાં આવે છે અને આ એકમાત્ર ગ્રંથ છે જેને જૈન સંપ્રદાયના શ્વેતાંબર અને દિગંબર એમ બંને સંપ્રદાય માને છે. હિંદુત્વામાં જેટલું પતંજલીના યોગ શાસ્ત્રનું મહત્ત્વ છે તેટલું મહત્વ આ ગ્રંથનું જૈનત્વમાં છે. પાંચમી સદીથી લઈને આ ગ્રંથ પર વિવિધ ભારતીય ભાષાઓમાં સૌથી મોટી સંખ્યામાં ટિપ્પણીઓ છે. આની પર સૌથી પ્રાચીન દિગંબર ટિપ્પણી પાંચમી સદીમાં લખાઇ છે જેનું નામ સર્વાર્થસિદ્ધી છે. તે પછી પૂજ્ય પાદ તરીકે ઓળખાતા વ્યાકરણ વેત્તા દેવાનંદી એ છઠ્ઠી શતાબ્દીમાં અને અકાલંકે રાજવર્તિકા નામે ૭૮૦ ઇસ અને વિજયાનંદે ૯મી સદીમાં શોલવત્રિકા નામે ટિપ્પણીઓ લખી. જે આજે પણ દિગંબર ધર્મિ મુમુક્ષુ ના અભ્યાસક્રમનો કેંદ્રીય ભાગ આવે છે.
તત્વાર્થ સૂત્ર એ આચાર્ય ઉમાસ્વાતી કે ઉમાસ્વામી દ્વારા લખાયેલ જૈન ગ્રંથ છે. જૈન પંથ ના જુદા જુદા પાસાઓને જેવા કે આધ્યાત્મીક , જ્યોતિષ, કથાનાત્મક, નિતીવાદ, આદિ ને લાગતુઁ લેખન જે વિવિધ લેખન માં અવ્યવસ્થિત રીતે વિવિધ સ્થળે વેરાયેલ હતું તેને એક સાથે લાવવાનો આ એક પ્રયાસ હતો. આ સૌથી પ્રથમ જૈન સૂત્ર છે જે લગભગ પૂર્ણ જૈન મતને ૧૦ ખંડ માં વહેંચાયેલ ૩૫૦ સૂત્રો દ્વારા વ્યક્ત કરે છે. તત્વાર્થ શબ્દ સંસ્કૃતના બે શ્બ્દને મેળવી બનેલ છે તત્વ અને અર્થ . ઉમાસ્વાતીજીનો તમામ કજૈન ફિરકાઓ દ્વારા સ્વીકાર કરાયો છે. તેઓ લગભગ બીજી શતાબ્દી ઈ. પૂ થઈ ગયાં
શાકભાજીની વિશાળ વિવિધતામાંથી કરી બનાવવામાં આવે છે. વેપુડુ એક તળેલી શાકભાજીની કરી છે. માંસાહારી કરીમાં "કોડી " , "મટન " , "ચેપા " , "રોય્યલુ " અને "પીથલું " નો સમાવેશ થાય છે.*
પચડી ને તમામ પ્રકારના ફળો અને શાકભાજીમાંથી તાજા કે સાચવણી કરીને બનાવામાં આવે છે ઉદાહરણ તરીકે આવકાયા અને રોસેલી માંથી બનતું અથાણું જેને ગોંગુરા કહેવાય છે.
તમાલાપાકુ-વક્કાપોડી, જેને કીલી, બીડા કે પાન પણ કહેવાય છે, તે તાજા નાગરવેલના પાન, લીંબુ અને સોપારીના ટુકડામાંથી બનાવાય છે.
આવકાયા- આંધ્રા રાંધણકળાની એક સૌથી લોકપ્રિય વાનગી છે. તે કાપેલી કાચી કેરી, રાઇનો પાવડર, લાલ મરચું અને વનસ્પતિ તેલમાંથી બને છે તેને એપ્રિલ/મેના મહિનામાં જ્યારે કાચી કેરી વિપુલ પ્રમાણમાં મળે છે ત્યારે બનાવાય છે. કેરીની વિવિધતા, મરચાં અને તેલના ઉપયોગ પર આધારીત આ અથાણાં માટે આંધ્રાના પ્રત્યેક પરિવાર પાસે તેની પોતાની રીતે બનાવાની રીત છે. જેમકે ગોનગુરા પચડી, જે આંધ્ર રાંધણકળાના દાખલા સમાન છે, તે આંધ્રાના બપોરના ભોજનના મુખ્ય ખોરાકને દર્શાવે છે. અનેક આંધ્રાના લોકો માટે, કોઇ પપ્પુની વાનગી સાથે એક સાઇડ ડીશ હોવી ફરજિયાત છે. મુડ્ડા પપ્પુ અને આવકાયાનું સંયોજન મોટાભાગના ઘરોમાં બનતી એક મુખ્ય વાનગી છે. આવાકાયામાંથી અસંખ્ય વિવિધતાવાળી વાનગી બને છે - લસણ કે લસણ વગર અને જો તમે અન્ય ઘટકો જેવા કે પેસરાકાયા નો ઉપયોગ કરતા હોવ તો, મેંથી કાયા
વેપુડુ : તળેલા કકરા શાકભાજીઓ, ખાસ કરીને બેન્ડાકાય , ડોન્ડાકાય, બાન્ગલાડુમ્પા અને કોલોકેસીયાનો સમાવેશ કરવામાં આવે છે.
કારમ પેટ્ટી કોરા / કોરા પોડી કોરા: સોટેડ શાકભાજીઓને કરીના પાવડર કે પેસ્ટ સાથે રાંધીને સખત પિંડો કરીને પીરસાય છે. જેમાં શાકભાજીને કરીના પાવડર કે પેસ્ટથી ભરીને તેને આખા જ રાંધવામાં આવે છે.
મોદટી મુદ્દા / સ્ટાર્ટર - ભાતની કેટલીક પુડી, ખારમ કે કેટલીક વિવિધતાવા અથાંણા અને ઘી મોદટી મુદ્દા ની તરીકે કે પ્રથમ બટકા તરીકે ખાવામાં આવે છે. મોદટી મુદ્દાની વાનગીઓનો સ્વાદ ખાટો અને તીખો હોય છે અને તેમાંથી તીવ્ર સુંગંધ આવતી હોય છે. તેમાં ઔષઘી મૂલ્ય ધરાવતા ઘટકોને જેવા કે સૂકું આદુ અને કરી પત્તાને ને નાંખવામાં આવે છે. જે ખોરાકના પાચન અને ભૂખને જાગૃત કરવામાં સહાય કરે છે. ચારથી પાંચ વાટકા ભાગ કે જેને મુડ્ડાલુ કહેવાય છે તેની સાથે ખૂબ જ નાની માત્રામાં તેને ખાવામાં આવે છે. ગુંતુરના કેટલાક જિલ્લાઓમાં, ચટણીને પણ મોદાટી મુડ્ડા ની વાનગી તરીકે ગણવામાં આવે છે અને તેને કંઇ પણ ખાવાની પહેલા ખવાય છે.
પચડી / ઓરગાયા - પચડી અને ઓરગાયા બે વ્યાપક વિવિધતાઓ છે. પચડી વિશેષરીતે શાકભાજી કે લીલવાની અને શેકેલા લાલ કે લીલા મરચાંઓમાંથી બને છે. તેને તાજી બનાવામાં આવે છે અને એક કે બે દિવસમાં તેને વાપરી દેવામાં આવે છે. મોસમમાં ઓરગાયાને મોટી માત્રામાં બનાવામાં આવે છે તેમાં વિપુલ પ્રમાણમાં લાલ મરચું, મેથી પાવડર અને રાઇનો પાવડર અને તેલનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. વિશેષરીતે આંધ્રાના લોકો માટે, આ વસ્તુ સિવાય તેમનો ભોજન પૂર્ણ નથી થતું અને તેને ખૂબ જ મહત્વપૂર્ણ માનવામાં આવે છે. તેને ભાત સાથે અને પપ્પુ કે કોરા સાથે સાઇડ ડિશ તરીકે ખાવામાં આવે છે. કેટલીક વાનગીઓનો આ મુજબ છે:
પપ્પુ - તુવેર દાળ કે મગની દાળ ને કોઇ એક શાકભાજી કે લીલાશ જાડે રાંધવામાં આવે છે. કોઇ પણ મસાલાને દાળમાં નથી નાખવામાં આવતા. કેટલાક પ્રદેશોમાં તેના વઘારમાં લસણ અને ડુંગળી નાંખવામાં આવે છે, જ્યારે અન્ય કેટલાક પ્રદેશોમાં વઘારમાં હિંગ નાખવાનું પણ પસંદ કરવામાં આવે છે . કેટલીક વાર રાંધેલી દાળના આ વૃત્તાન્તને કાન્ડી પચડી અને પેસારા પચડી જેવા શેકીને પીસવામાં આવેલા વૃતાન્તની જોડે બદલી દેવામાં આવે છે.
લીલી પચડી - સૌથી લોકપ્રિય ગોનગુરા પચડી છે - જે લાલ સોરેલ પાન અને શેકેલા લાલ મરચામાંથી બને છે. આંધ્રા રાંધણકળામાં તે અનોખું છે અને તે કોઇ પણ ભોજન માટે જરૂરી છે જે ખાનારને આંધ્રના સ્વાદની આત્મસ્તૃતિ કરાવે છે. આ સિવાય, ચુ્ક્કા કોરા પચડી પણ ખૂબ લોકપ્રિય છે. કરી પત્તા કે કોથમીરમાંથી પણ ચટણી બનાવામાં આવે છે તેને સામાન્ય રીતે એક મોદતી મુડ્ડાની વસ્તુ તરીકે ખાવામાં લેવાય છે.
કોરીવી ખારમ- અથાણાની એક વિશિષ્ટતા. તેને પાકેલા લાલ મરચા અને આમલી અને મીઠાને પીસીને બનાવામાં આવે છે. પન્ડુ મીરાપકાયા આંધ્રા પ્રદેશના પલન્ડુ પ્રદેશમાં વિપુલ માત્રામાં ઉગે છે . ખુબ જ લોકપ્રિય તેવી આ વિવિધતા તેના રંગ અને મસાલા માટે જાણીતી છે. આ અથાણાંમાં પન્ડુમીરાપકીયાને ગુનગુરા કે પન્ડુમીરાપકાયા અને કાચી આમલીના ફળ થી સાથે જોડીને તેનામાં થોડાક ફેરફાર કરવામાં આવ્યા છે.
બપોરના ભોજનમાં એક થાળીમાં ખાસ વ્યવસ્થા કરવામાં આવે છે. કરી અને પપ્પુને થાળીમાં જમણી બાજુએ મૂકવામાં આવે છે જ્યારે અથાણાં અને પુડીને ડાબી બાજુએ અને ખાસ વાનગીઓ જેવી કે પુલીહોરા અને ગારેલુને જમણી બાજુએ મૂકવામાં આવે છે. મોટા તાવડો ભરીને ભાતને વચમાં મૂકવામાં આવે છે પુલુસુની નાની માત્રા, ઘી અને છાશને પત્તા પર લાક્ષણિક રીતે છાંટવામાં આવે છે. ઘીને પેરુગુ કે મજ્જીગા સિવાયની તમામ વાનગીઓની સાથે ભેળવામાં આવે છે.
પેસારાટ્ટુ પણ આંધ્ર રાંધણકળાનું મહત્વની વાનગી છે. પેસારાટ્ટુસ ઢોસા જેવા જ હોય છે પણ તેનો ગોળ લીલા મગની દાણાઓમાંથી બને છે. તે પતળા અને કરકરા હોય છે અને મોટેભાગે તેને ઝીણી સમારેલી ડુંગળી, લીલા મરચાં, આદુના ટુકડા અને કોથમરીને ઉપર ભભરાવીને બનાવાય છે. તેને આદુની ચટણી સાથે ખાવામાં આવે છે. એમએલએ પેસારાટ્ટુ અહીંની લોકપ્રિય વિવિધતા છે જેમાં પેસારાટ્ટુની અંદર ઉપમા ભરીને બનાવામાં આવે છે.
ઢોસા આવકાયા- ઇંગ્લીશ કાકડી સાથે અવકાયાને બનાવામાં આવે છે. મોસમના અંતમાં તેને રોજીંદી અવકાયાના એક અવેજી તરીકે પીરસવામાં આવે છે.
આ મુખ્ય વાનીને શિયાના લગ્નોમાં જ્યારે કાચી કેરીને સરળતાથી પ્રાપ્ત નથી થતી ત્યારે પીરસવામાં આવે છે. હાલના સમયમાં ફૂલગોબી અવકાયા પણ લોકપ્રિય થઇ રહ્યું છે.
ભારતના આંધ્રપ્રદેશના રાજ્યના લોકો દ્વારા ખાવામાં આવતી વિવિધ વાનીઓને તેલુગુ રાંધણકળા કહેવાય છે. તેલુગુ રાંધણકળામાં ભાત મહત્વની વાનગી છે અને તેને વિવિધ કરીઓ અને મસૂરના સૂપ કે માંસની કઢી સાથે ખાવામાં આવે છે. જોકે રાજ્યભરમાં આ રાંધણકળા મોટેભાગે એક સમાન જ છે તેમ છતાં તેલગાણા, રયાલાસીમા અને આંધ્રા પ્રદેશોની વિવિધતામાં થોડાક અંશે ફરક જોઇ શકાય છે.
પારંપરાગત ઘરોમાં ભોજનને અરાટી અક્કુ, એક કેળના પાન કે વીસ્ટારી, અનેક પત્તાઓને સીવીને બનાવેલી એક લાંબી થાળીમાં પીરસવામાં આવે છે. હાલમાં જેને કાન્ચમ કહેવાય છે તેવી સ્ટીલની થાળીમાં મોટા ભાગના લોકોએ ખાવાનું શરૂ કર્યું છે. જોકે, અરાટી અક્કુ અને વીસ્ટારીનું હાલ પણ મોટાપાયે ઉત્સવો અને ખાસ પ્રસંગોમાં ઉપયોગ થાય છે.
માગાયા - અવકાયાની જેમ જ તેને ઉનાળામાં બનાવામાં આવે છે. કેરીને કાપી, તેને તેના પાણીથી મેરીનેટ કરી, સૂકવી, તેને તેના રસ જોડે ભેળવી તેને લાલ મરચું, મેથી પાવડર અને વઘારીને બનાવાય છે. તે તટવર્તીય આંધ્રા પ્રદેશમાં ખૂબ જ લોકપ્રિય અથાણું છે. કેટલાક લોકો ને દહીં ભાત સાથે સાઇડ ડિશ તરીકે ચોક્કસપણે ખાય છે.
મોદટી મુદ્દા પછી વિશાળ પ્રાદેશિક વિવિધતા ખાવામાં આવતી હોય છે. ક્રિષ્ના અને ગુંતુર, જેવા કેટલાક વિસ્તારોમાં કોરા તેને સૌથી સામાન્ય પસંદ છે. અન્ય જિલ્લાઓમાં, જેમ કે પશ્ચિમ ગોદાવરીમાં, મુખ્યત્વે પપ્પુ અને પચડી, પુલુસુ અને મજ્જીગાને વધુ સામાન્ય રીતે પીરસવામાં આવે છે.
મીનાપટ્ટુ ને પણ સવારના નાસ્તા કે પછી સાંજેના નાસ્તામાં લેવામાં આવે છે. આ વિવિધતામાં "મસાલા ઢોસા, રવા ઢોસા, સાદા ઢોસા અને રવા મસાલા ઢોસા"નો સમાવેશ થાય છે. આંધ્રની રીતના ઢોસા બાકી દક્ષિણ ભારતીય પ્રદેશાના ઢોસા કરતા તીખા અને કરકરા હોય છે.
ચીન્ટકાયા- કાચા આમલીના ફળ અને મીઠાને પીસીને તેને બનાવામાં આવે છે. તેને શિયાળામાં બનાવાય છે. આ મેરીનેટેડ અથાણાંને નાની માત્રામાં લેવામાં આવે છે તે એક ચટણી અને શેકેલા લાલ મરચાંથી બનાવાય છે અને તેને ક્યારેય ખાઇ શકાય છે.
વિશેષરીતે ભોજનમાં પાપ્પુચારુ કે પુલુસુ અને છાશ કે દહીંને પણ ઉમેરવામાં આવે છે. આમલીના ભાતને ખાસ પ્રસંગો પર ખાવામાં આવે છે. તે સિવાય, તેને એક બે દિવસ સુધી સાચવીને રાખી શકાય છે માટે તેને પ્રવાસ વખતે પણ સાથે લઇ જવામાં આવે છે.
મોટાભાગે ઇડલીને સવારના નાસ્તામાં સાંભાર અને/કે નાળિયેરની ચટણી જેને તેલુગુમાં કોબ્બારી પચડી કહેવાય છે તેની સાથે ખાવામાં આવે છે મરચાંના પાવડર અને શીંગની ચટણી અને અન્ય ચટણીઓને પણ ઇડલી સાથે ખાવામાં આવે છે
ટમેટા- આંધ્રાના અથાણાની વિશાળ શ્રેણીમાં એ એક નવું અથાણું છે. શિયાળામાં તેને બનાવામાં આવે છે જેને ટમેટાના રસથી મેરીનેટ કરી સૂકવી અને તેના લાલ મરચા, મેથી પાવડર, રસમાં ભેળવીને વધારવામાં આવે છે.
શાકભાજીની પચડી - દૂધી, રીંગણા અને ઓકરા જેવા શાકભાજીમાંથી તેને બનાવામાં આવે છે. અલ ડેન્ટે રીતે શાકભાજીને રંધાય છે અને તેને લાલ કે લીલા મરચાં, મેથીના દાણા અને રાઇના દાણાની સાથે શેકવામાં આવે છે.
આંધ્ર પ્રદેશ મોટા પ્રમાણમાં ચીલી પેપર અને તેની સ્થાનિક ઉપપ્રજાતિનું ઉત્પાદન કરે છે હૈદરાબાદ આંધ્રપ્રદેશની રાજધાની છે અને તે હૈદરાબાદી બિરયાની માટે ખૂબ જ પ્રખ્યાત છે.
નીમ્માકાયા- લીબુ માંથી બનતા આ અથાણાને તેના રસામાં થોડા દિવસ રાખવામાં આવે છે ત્યારબાદ મીઠા, મેથીના પાવડર અને લાલ મરચા સાથે તેને ભેળવામાં આવે છે.
૨૦વી શતાબ્દી માં વાલ્મીકિ રામાયણ અને મહાભારતની વિભિન્ન પ્રતિઓ ના આધાર પર સમ્પાદન અને પ્રામાણિક પ્રત નું મુદ્રણ ક્રમશઃ બરોડા સ્થિત મહારાજા સયાજીરાવ વિશ્વવિદ્યાલય અને પુણે સ્થિત ભણ્ડારકર પ્રાચીન શોધ સંસ્થાન દ્વારા કરવા માં આવ્યું હતું. સ્વામી રામભદ્રાચાર્ય નાનપણ થી ૨૦૦૬ સુધી રામચરિતમાનસ ની ૪૦૦૦ આવૃતિઓ કરી ચુકયા હતા. તેમને ૫૦ પ્રતોના પાઠ પર આઠ વર્ષ અનુસન્ધાન કરી એક પ્રામાણિક પ્રત નું સમ્પાદન કર્યુ. આ પ્રત ને તુલસી પીઠ સંસ્કરણ નામ થી મુદ્રિત કરવામાં આયુ.
આધુનિક પ્રતો ની તુલના માં તુલસી પીઠ પ્રત માં મૂલપાઠ માં ઘણા સ્થાનો પર અંતર છે - મૂલ પાઠ માટે સ્વામી રામભદ્રાચાર્યે જૂની પ્રતોને અધિક વિશ્વસનીય માન્યું છે. આના અતિરિક્ત વર્તની, વ્યાકરણ અને છન્દ સમ્બન્ધી પ્રચલન માં આધુનિક પ્રતો થી તુલસી પીઠ પ્રત નિમ્નલિખિત પ્રકાર થી ભિન્ન છે.
ગીતા પ્રેસ સહિત આધુનિક પ્રતો બે પંક્તિઓ માં લિખિત ૧૬-૧૬ માત્રાઓ ની ચાર ચરણો ની ઇકાઈ ને એક ચૌપાઈ તરીકે ગણે છે, પણ થોડા વિદ્વાન એક પંક્તિ માં લિખિત ૩૨ માત્રાઓ ની ઇકાઈ ને એક ચૌપાઈ માને છે. રામભદ્રાચાર્યે ૩૨ માત્રાઓ ની ઇકાઈ ને એક ચૌપાઈ માની છે, જેમના સમર્થન માં તેમને હનુમાન ચાલીસા અને આચાર્ય રામચન્દ્ર શુક્લ દ્વારા પદ્માવત ની સમીક્ષા નું ઉદાહરણ આપ્યું છે. તેમના અનુસાર આ વ્યાખ્યા માં પણ ચૌપાઈ ના ચાર ચરણ નીકળે છે - બન્ને ૧૬ માત્રાઓ ની અર્ધાલી માં ૮ માત્રાઓ પછી યતિ છે. પરિણામતઃ તુલસી પીઠ પ્રત માં ચૌપાઇઓ ની ગણના ફિલિપ લુટ્ગેનડાર્ફ ની ગણના જેમ છે.
થોડા અપવાદો ને છોડી તુલસી પીઠ ની પ્રત માં આધુનિક પ્રતો માં પ્રચલિત કર્તૃવાચક અને કર્મવાચક પદો ના અન્ત માં ઉકાર ના સ્થાને અકાર નો પ્રયોગ છે. રામભદ્રાચાર્ય ના મતાનુસાર ઉકાર ના પદો ના અન્ત માં પ્રયોગ ત્રુટિપૂર્ણ છે, કારણ કે આ પ્રયોગ અવધી ના સ્વભાવ ની વિરુદ્ધ છે.
તુલસી પીઠ ની પ્રતિ માં વિભક્તિ દર્શાવા માટે અનુનાસિક નો પ્રયોગ નથી છે જ્યારે આધુનિક પ્રતો માં આ પ્રયોગ ઘણા સ્થાનો પર છે. રામભદ્રાચાર્ય ના અનુસાર જૂની પ્રતો માં અનુનાસિક નું પ્રચલન નથી છે.
આધુનિક પ્રતો માં કર્મવાચક બહુવચન અને મધ્યમ પુરુષ સર્વનામ પ્રયોગ માં સંયુક્તાક્ષર ન્હ અને મ્હ ના સ્થાને તુલસી પીઠ ની પ્રતિ માં ક્રમશઃ ન અને મ નો પ્રયોગ છે.
આધુનિક પ્રતિઓ માં પ્રયુક્ત તદ્ભવ શબ્દો માં તેમના તત્સમ રૂપ ના તાલવ્ય શકાર ના સ્થાને સર્વત્ર દન્ત્ય સકાર નો પ્રયોગ મળે છે. તુલસી પીઠ ની પ્રતિ માં આ પ્રયોગ ત્યાંજ છે જ્યાં સકાર ના પ્રયોગ થી અનર્થ અથવા વિપરીત અર્થ ન બને. ઉદાહરણતઃ સોભા માં તો સકાર નો પ્રયોગ છે, પરંતુ શંકર માં નથી કારણ કે રામભદ્રાચાર્ય ના અનુસાર અહી સકાર કરવા થી વર્ણસંકર ના અનભીષ્ટ અર્થ વાળું સંકર પદ બની જશે.
આચાર્ય ની ઉપાધિ મેળવ્યા પછી ગિરિધર મિશ્ર વિદ્યાવારિધિ ની ઉપાધિ માટે આજ વિશ્વવિદ્યાલય માં પંડિત રામપ્રસાદ ત્રિપાઠી ના નિર્દેશન માં શોધકાર્ય માટે પંજીકૃત થયા. તેમને વિશ્વવિદ્યાલય અનુદાન આયોગ થી શોધકાર્ય માટે છાત્રવૃત્તિ પણ મળી, પરંતુ આગામી વર્ષો માં અનેક આર્થિક કઠિનાઈઓનો સામનો કરવો પડ્યો।
સંકટો વચ્ચે ઓક્ટોબર ૧૪, ૧૯૮૧ ના દિવસે સંસ્કૃત વ્યાકરણ માં સમ્પૂર્ણાનન્દ સંસ્કૃત વિશ્વવિદ્યાલય થી વિદ્યાવારિધિ ની ઉપાધિ પ્રાપ્ત કરી. તેમના શોધકાર્ય નો શિર્ષક હતો ्ा्ााे ािी्ोाां ि्ः અને આ શોધકાર્ય માં તેમને અધ્યાત્મ રામાયણ માં પાણિનીય વ્યાકરણ થી અસમ્મત પ્રયોગો ઉપર વિમર્શ કર્યુ. વિદ્યાવારિધિ ઉપાધિ પ્રદાન કર્યા પછી વિશ્વવિદ્યાલય અનુદાન આયોગે તેમને સમ્પૂર્ણાનન્દ સંસ્કૃત વિશ્વવિદ્યાલય ના વ્યાકરણ વિભાગાધ્યક્ષ તરીકે નિયુક્ત પણ કર્યા. પરંતુ ગિરિધર મિશ્રે આ નિયુક્તિ અસ્વીકાર કરી તેમનો જીવન ધર્મ, સમાજ અને વિકલાંગો ની સેવા માં લગાવવાનો નિર્ણય લીધો.
ગોસ્વામી તુલસીદાસે અયુતાધિક પદો થી યુક્ત રામચરિતમાનસ ની રચના ૧૬વી શતાબ્દી ઈ માં કરી હતી. ૪૦૦ વર્ષો માં તેમની આ કૃતિ ઉત્તર ભારત માં ખૂબજ લોકપ્રિય બની ગૈ હતી, અને એમને પાશ્ચાત્ય ભારતવિદ બહુશઃ ઉત્તર ભારતનું બાઈબલ કહે છે. આ કાવ્ય ની અનેક પ્રતો મુદ્રિત થયી છે, જેમાં શ્રી વેંકટેશ્વર પ્રેસ અને રામેશ્વર ભટ્ટ આદિ જુની પ્રતો, અને ગીતા પ્રેસ, મોતીલાલ બનારસીદાસ, કૌદોરામ, કપૂરથલા અને પટના દ્વારા મુદ્રિત નવી પ્રતો સમ્મિલિત છે. માનસ પર અનેક ટીકાઓ લેખાવી છે, જેમાં માનસપીયૂષ, માનસગૂઢાર્થચન્દ્રિકા, માનસમયંક, વિનાયકી, વિજયા, બાલબોધિની ઇત્યાદિ સમ્મિલિત છે. અનેક સ્થાનો પર આ પ્રતિયો અને ટીકાઓ માં છન્દોં ની સંખ્યા, મૂલપાઠ, પ્રચલિત વર્તનિઓ , અને પ્રચલિત વ્યાકરણ નિયમો ની બાબત માં ભેદો છે. થોડીક પ્રતો માં એક આઠમો કાંડ પણ પરિશિષ્ટ તરીકે મળે છે, જેમ કે મોતીલાલ બનારસીદાસ અને શ્રી વેંકટેશ્વર પ્રેસ ની પ્રતિયો માં આઠમો કાંડ પરિશિષ્ટ તરીકે મળે છે .
એક્શ્રુત પ્રતિભા વાળા બાળક ગિરિધરે તેમના પાડોસી પંડિત મુરલીધર મિશ્ર ની સહાયતાથી પાંચ વર્ષ ની આયુ માં માત્ર પંદર દિવસ માં શ્લોક સાંખ્ય સહીત સાતસો શ્લોક વાળી સંપૂર્ણ ભગવદ્ગીતા કંઠસ્થ કરી લીધી હતી. ૧૯૫૫ માં જન્માષ્ટમી ના દિવસે તેમણે સમગ્ર ભગવદ્ગીતા નો પાઠ કર્યો. સંજોગવશાત્ ગીતા કંઠસ્થ કરવાના ૫૨ વર્ષ પછી ૩૦ નવેમ્બર ૨૦૦૭ ના દિવસે તેમણે ભગવદ્ગીતા ના સંસ્કૃત મૂલપાઠ અને હિન્દી અનુવાદ સહીત પ્રથમ બ્રેઇલ લિપિ સંસ્કરણ નું વિમોચન કર્યુ. સાત વર્ષની અવસ્થા માં તેમના પિતામહ ની સહાયતા થી ગિરિધરે છંદ સંખ્યા સહિત તુલસીદાસ રચિત સંપૂર્ણ રામચરિતમાનસ સાઠ દિવસ માં કંઠસ્થ કરી લીધુ હતુ. ૧૯૫૭ માં રામનવમી ના દિવસે તેમને ઉપવાસ કરતા સંપૂર્ણ માનસ નો પાઠ કર્યો. સમયાંતરે ગિરિધરે સમસ્ત વૈદિક વાંગ્મય, સંસ્કૃત વ્યાકરણ, ભાગવત પુરાણ, પ્રમુખ ઉપનિષદ્, તુલસીદાસ ની બધા રચનાઓ, અને સંસ્કૃત અને ભારતીય સાહિત્ય ની અનેકાનેક રચનાઓ કંઠસ્થ કરી લીધી.
બાળ ગિરિધરની નેત્રદૃષ્ટિ બે મહિનાની વયે જતી રહી. ચોવીસમી માર્ચ, ૧૯૫૦ ના રોજ એમની આંખોમાં રોહા થઈ ગયા. ગામમાં અદ્યતન ચિકિત્સાનાં સાધન પ્રાપ્ય ન હતાં. બાળકનો પરિવાર તેમને એક વૃદ્ધ સ્ત્રી ચિકિત્સક પાસે લઈ ગયો, જે રોહાના ઉપચાર માટે જાણીતા હતાં. તેમણે બાળકની આંખોમાં ગરમ પ્રવાહી નાખ્યું, પરંતુ લોહીના સ્રાવને કારણે બાળકે તેની દ્રષ્ટિ ગુમાવી. એમની દ્રષ્ટિની ખામી દૂર કરવા માટે એમના પરિવારે સિતપુર, લખનૌ અને મુંબઇ ખાતે વિવિધ આયુર્વેદ, હોમીયોપેથી, એલોપથી અને વૈકલ્પિક દવા વિશેષજ્ઞો પાસે ઉપચાર કરાવ્યો પરંતુ નેત્રોનો ઉપચાર શક્ય ન થયો. ગિરિધર મિશ્ર ત્યારથી પ્રજ્ઞાચક્ષુ છે. તેઓ વાંચી અથવા લખી શકતા નથી, કારણ કે તેઓ બ્રેઇલ લિપિનો ઉપયોગ કરતા નથી, પરંતુ શ્રવણ દ્વારા શીખે છે અને લિપિકારો દ્વારા પોતાની રચનાઓ લખાવે છે.
ગિરિધર મિશ્રા એ ગોસ્વામી તુલસીદાસ રચિત દોહાવલી ના નિમ્નલિખિત પાંચમાં દોહા અનુસાર ૧૯૭૯ માં ચિત્રકૂટ માં છ મહિના સુધી માત્ર દૂધ અને ફળો નો આહાર લેતા પોતાનું પેહલું ષાણ્માસિક પયોવ્રત અનુષ્ઠાન સંપન્ન કર્યુ.
૧૯૮૩ માં તેમને ચિત્રકૂટ માં સ્ફટિક શિલા ની નજીક પોતાનું બીજું ષાણ્માસિક પયોવ્રત અનુષ્ઠાન સંપન્ન કર્યુ. આ પયોવ્રત સ્વામી રામભદ્રાચાર્ય ના જીવન નું એક નિયમિત વ્રત થઈ ગયું છે. ૨૦૦૨ માં એમને છઠા ષાણ્માસિક પયોવ્રત અનુષ્ઠાન માં શ્રીભાર્ગવરાઘવીયમ્ સંસ્કૃત મહાકાવ્ય ની રચના કરી. એ હજી નિયમિત રીતે ષાણ્માસિક પયોવ્રત ના અનુષ્ઠાન કરતા રહેતા હોય છે, ૨૦૧૦-૨૦૧૧ માં તેમને પોતાનું નવમું પયોવ્રત નું અનુષ્ઠાન કર્યુ।
ગિરિધર ના પિતા મુંબઇ માં કાર્યરત હતા, તેથી તેમનો પ્રારંભિક અધ્યયન તેમના ઘરે દાદા ની દેખ-રેખ માં થયો. બપોરે તેમના દાદા તેમને રામાયણ, મહાભારત, વિશ્રામસાગર, સુખસાગર, પ્રેમસાગર, રાજવિલાસ, વગેરે જેવા અન્ય કાવ્ય ના પદો સંભળાવતા હતા. ત્રણ વર્ષની વયે, ગિરિધર એ તેમની પ્રથમ કવિતા હિન્દી ભાષા માં રચી અને તેમના દાદા ને સંભળાવી. આ કવિતા માં યશોદા માતા કૃષ્ણ ને બાંધવા માટે એક ગોપી ને ખખડાવે છે.
૭ જુલાઈ, ૧૯૬૭ ના રોજ, ગિરિધર મિશ્રે જૌનપુર માં આદર્શ ગૌરીશંકર સંસ્કૃત મહાવિદ્યાલય માં તેમની ઔપચારિક શિક્ષા પ્રારંભ કરી. ત્યાં તેમણે હિન્દી, અંગ્રેજી, ગણિત, ઇતિહાસ અને ભૂગોળ સાથે સંસ્કૃત વ્યાકરણ નું પણ અધ્યયન કર્યુ. માત્ર એક વાર સાંભળવા પછી બધું યાદ કરવાની એક્શ્રુત ક્ષમતા સાથે તેઓ ક્યારેય બ્રેઇલ અથવા અન્ય સાધનો ની મદદ લીધી નથી. ત્રણ મહિના માં તેમણે વરદરાજાચાર્ય વિરચિત સમગ્ર લઘુસિદ્ધાંતકૌમુદીનો સમ્યક જ્ઞાન પ્રાપ્ત કર્યુ. પ્રથમા થી મધ્યમા સુધી ચાર વર્ષ માં દરેક ધોરણ માં પ્રથમ સ્થાન મેળવ્યા પછી ઉચ્ચતર શિક્ષા માટે ગિરિધર મિશ્ર સમ્પૂર્ણાનન્દ સંસ્કૃત વિશ્વવિદ્યાલય માં દાખલ થયા.
અગસ્ત ૨૮ થી ૩૧, ૨૦૦૦ ના દરમિયાન ન્યૂયોર્કમાં સંયુક્ત રાષ્ટ્ર દ્વારા આયોજિત સાહસ્રાબ્દી વિશ્વ શાન્તિ શિખર સમ્મેલન માં ભારત ના આધ્યાત્મિક અને ધાર્મિક ગુરુઓ માં જગદ્ગુરુ રામભદ્રાચાર્ય સમ્મિલિત હતા. સંયુક્ત રાષ્ટ્ર ને ઉદ્બોધિત કરતા તેમને ભારત અને હિંદુ શબ્દો ની સંસ્કૃત વ્યાખ્યા અને ઈશ્વર ના સગુણ અને નિર્ગુણ સ્વરૂપો નું ઉલ્લેખ કરતા શાન્તિ ઉપર વક્તવ્ય આપ્યું. આ વક્તવ્ય માં તેમને વિશ્વ ના બધા વિકસિત અને વિકાસશીલ દેશો ને એકઠા થઇ દરિદ્રતા નું ઉન્મૂલન, આતંકવાદ નું દલન અને નિઃશસ્ત્રીકરણ માટે પ્રયાસરત થવાનું આહ્વાન કર્યુ.
માતા શચીદેવી અને પિતા પંડિત રાજદેવ મિશ્ર ના ચોથા બાળક જગદ્ગુરુ રામભદ્રાચાર્ય નો જન્મ ભારત ના ઉત્તર પ્રદેશ રાજ્યના જૌનપુર જિલ્લાના શાંડિખુર્દ ગામ માં એક વસિષ્ઠ ગોત્રિય સરયૂપારીણ બ્રાહ્મણ કુટુંબમાં થયો હતો. બાળકનો પ્રસવ રાત નાં ૧૦:૩૪ વાગે શનિવાર, મકર સંક્રાંતિ, ૧૪ જાન્યુઆરી, ૧૯૫૦ ના દિવસે થયો હતો. તેમના દાદા પંડિત સુરયબલી મિશ્ર ની એક પિતરાઇ બહેન મીરાંબાઈ ની ભક્ત હતી, અને મીરાંબાઈ પોતા નાં કાવ્યો માં કૃષ્ણ ને ગિરિધર નામથી સંબોધતી હતી, આ કારણે તેમણે બાળક નું નામ ગિરિધર આપવામાં આવ્યું હતું
જગદ્ગુરુ સનાતન ધર્મ માં પ્રયુક્ત એક ઉપાધિ છે જે પારમ્પરિક રીતે વેદાન્ત દર્શન ના આચાર્યોને આપવા માં આવે છે કે જેમને પ્રસ્થાનત્રયી ઉપર સંસ્કૃત માં ભાષ્ય રચ્યુ હોય. મધ્યકાળ માં ભારત માં છ પ્રસ્થાનત્રયીભાષ્યકાર થયા હતા, યથા શંકરાચાર્ય, નિમ્બાર્કાચાર્ય, રામાનુજાચાર્ય, મધ્વાચાર્ય, રામાનન્દાચાર્ય અને અંતિમ હતા વલ્લભાચાર્ય . વલ્લભાચાર્ય ના પછી પાંચ સો વર્ષ સુધી સંસ્કૃત માં પ્રસ્થાનત્રયી પર કોઈ પણ ભાષ્ય ન લખાયું.
ગિરિધર મિશ્ર નો ઉપનયન સંસ્કાર નિર્જળા એકાદશી ના દિવસે કરવામાં આવ્યું હતું. આ દિવસે અયોધ્યાના પંડિત ઈશ્વરદાસ મહારાજે તેમને ગાયત્રી મંત્ર સાથે રામમંત્ર ની દીક્ષા પણ આપી હતી. ભગવદ્ગીતા અને રામચરિતમાનસનો અભ્યાસ નાનપણમાં જ કર્યા પછી ગિરિધર પોતાના ગામની નજીક અધિક માસ માં આયોજિત રામકથા કાર્યક્રમો માં જવાનુ પ્રારંભ કર્યુ હતું. બે વાર કાર્યક્રમ માં ગયા પછી ત્રીજા કાર્યક્રમ માં તેમણે રામચરિતમાનસ ઊપર કથા પ્રસ્તુત કરી, જે ઘણાં કથાવાચાકોએ સરાહી.
૧૯૭૬ માં ગિરિધર મિશ્રે કરપાત્રી મહારાજને રામચરિતમાનસની કથા સંભળાવી. સ્વામી કરપાત્રીએ ગિરિધર મિશ્રને લગન ના કરવાનું, વિરવ્રત ધારણ કરી આજીવન બ્રહ્મચારી તરીકે રહેવાનું અને કોઈ વૈષ્ણવ સમ્પ્રદાયમાં દીક્ષા લેવાનો ઉપદેશ આપ્યો. ગિરિધર મિશ્રાએ ઓગણીસમી નવેમ્બર, ૧૯૮૩ના રોજ કાર્તિક પૂર્ણિમાના દિવસે રામાનંદ સમ્પ્રદાયમાં શ્રી શ્રી ૧૦૦૮ રામચરણદાસ મહારાજ ફલાહારી પાસેથી વિરક્ત દીક્ષા લીધી. હવે ગિરિધર મિશ્ર રામભદ્રદાસ નામ થી પ્રખ્યાત થયા.
૧૯૮૭ માં તેમને ચિત્રકૂટ માં તુલસી પીઠ નામના એક ધાર્મિક અને સામાજિક સેવા સંસ્થાન ની સ્થાપના કરી, જ્યાં રામાયણ ના અનુસાર શ્રીરામ તેમના વનવાસ ના ચૌદ માંથી બાર વર્ષ રહ્યા હતા. આ પીઠ ની સ્થાપના હેતુ સાધુઓએ અને વિદ્વાનોએ તેમને શ્રીચિત્રકૂટતુલસીપીઠાધીશ્વર ની ઉપાધિ થી અલંકૃત કર્યા. આ તુલસી પીઠ માં તેમને એક સીતારામ મન્દિર નું નિર્માણ કરાવ્યુ, જેમને લોકો કાંચ મન્દિર ના નામ થી જાણે છે
૧૯૯૭ માં સમ્પૂર્ણાનન્દ સંસ્કૃત વિશ્વવિદ્યાલયે તેમને તેમનો શોધકાર્ય ्ा्ा्ाः ्िू्ं ा्ोी्् માટે વાચસ્પતિ ની ઉપાધિ પ્રદાન કરી. આ શોધકાર્ય માં ગિરિધર મિશ્રે અષ્ટાધ્યાયી ના પ્રત્યેક સૂત્ર ઉપર સંસ્કૃત ના શ્લોકો માં ટીકા રચી છે.
આદર્શ ગૌરીશંકર સંસ્કૃત મહાવિદ્યાલય માં છન્દઃપ્રભા નો અધ્યયન કરતા ગિરિધર મિશ્રે પિંગલાચાર્ય પમાણીત અષ્ટગણ નો જ્ઞાન અર્જિત કર્યુ. આગામી દિવસે તેમણે ભુજંગપ્રયાત છન્દ માં પોતાનો સર્વપ્રથમ સંસ્કૃત શ્લોક રચ્યો.
મૂક કૃપામૃત્યુ કે નિષ્ક્રિય કૃપામૃત્યુ ભારતમાં કાયદેસરનું છે. ભારત એવા ગણ્યા-ગાંઠ્યા અમુક દેશો પૈકીનું એક છે, કે જ્યાં એક કે બીજા પ્રકારે માનવીય કૃપામૃત્યુ અધિકૃત છે. બેલ્જીયમ, લક્ઝેમબર્ગ, નેધરલેન્ડ અને સ્વિત્ઝર્લેન્ડ તથા યુ.એસ.એ.નું ઓરેગોન સ્ટેટ અને વોશિંગ્ટન સ્ટેટ પણ મર્યાદિત સંજોગોમાં ક્ર્પામૃત્યુને માન્યતા આપે છે. ૭મી માર્ચે ભારતની સર્વોચ્ચ અદાલતે, કાયમી ધોરણે મૃતપ્રાય અવસ્થામાં રહેલા દર્દીઓને આપવામાં આવતી કૃત્રિમ જીવન સહાય પાછી ખેંચી લઈને મૂક પણે કૃપામૃત્યુ આપવ અંગેની જોગવાઈને કાયદાનું સ્વરૂપ આપ્યું છે. આ નિર્ણય એક ખટલાના ચુકાદાના ભાગરૂપે લેવામાં આવ્યો હતો. આ ખટલો અરુણા શાહબાગ, કે જે મુંબઇની કે.ઇ.એમ. હોસ્પિટલમાં છેલ્લાં ૩૭ વર્ષથી લગભગ મૃતપ્રાય અવસ્થામાં જીવન ગાળી રહી છે, તેની મિત્ર એ માંડેલો છે. વડી અદાલતે ઘાતક ઇન્જેક્શન દ્વારા સક્રિય કૃપામૃત્યુનો દાવો ખારિજ કરી દીધો હતો. ભારતમાં કૃપામૃત્યુને લગતો કોઈ કાયદો અસ્તિત્વમાં નથી, એ વાતને ધ્યાનમાં રાખીને સર્વોચ્ચ અદાલતે ટાંક્યું છે કે જ્યાં સુધી ભારતીય સંસદ આ વિષયને લગતો ઉચિત કાયદો ના ઘડી કાઢે ત્યાં સુધી આ ચુકાદાને જ દેશનો કાયદો માનીને ચાલવું.
અરુણા શાનબાગ કેઈએમ હૉસ્પિટલ, મુંબઈ ખાતે ફરજ બજાવતી એક પરિચારીકા હતી. ૨૭ નવેમ્બર ૧૯૭૩ના રોજ એક સફાઈ કામદાર દ્વારા તેની જાતિય સતામણી કરવામાં આવી. આ હુમલા દરમિયાન તેનું ગળું એક સાંકળ દ્વારા દબાવવામાં આવ્યું, અને પ્રાણવાયુના અભાવે ત્યારથી તેને બેભાન અવસ્થામાં લાવી દીધી છે. તેની સારવાર કેઈએમ હોસ્પિટલ ખાતે આ ઘટના બાદથી કરાઈ રહી છે અને તેને ખોરાક નળી દ્વારા આપીને જીવંત રાખવામાં આવી છે. અરુણા તરફથી, તેની મિત્ર પિન્કી વીરાણી, એક સામાજિક કાર્યકર્તાએ સર્વોચ્ચ વડી અદાલત ખાતે એક એવી દલીલ કરતી અરજી દાખલ કરી છે કે "અરુણાની સતત હયાતી તેના ગરિમાપૂર્વક જીવવાના હક્કનું ઉલ્લંઘન છે". સર્વોચ્ચ અદાલતે તેનો ચુકાદો ૭ માર્ચ ૨૦૧૧ના રોજ આપ્યો. અદાલતે અરુણાનો જીવન આધાર હટાવવાની માગણી નકારી છે જોકે મૂક કૃપામૃત્યુને ભારતમાં કાયદાકીય છૂટ માટે બહોળી માર્ગદર્શિકા જાહેર કરી છે. અરુણાને જીવન આધાર હટાવવાની અરજી નકારવાનો સર્વોચ્ચ અદાલતનો ચુકાદો એ હકીકત પર આધારિત હતો કે હોસ્પિટલના કર્મચારીઓ જે સારવાર આપે છે અને તેની કાળજી રાખે છે તેઓ તેના કૃપામૃત્યુની તરફેણમાં નહોતા.