polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
જૈન માન્યતા અનુસાર ૨૩મા તીર્થંકર પાર્શ્વનાથની ૮૪,૦૦૦ વર્ષો પૂર્વે નેમિનાથ થઈ ગયા. તેમનું આયુષ્ય ૧૦૦૦ વર્ષનું માનવામાં આવે છે. તેઓ રાજા સમુદ્રવિજય અને રાણી શિવાદેવીના સૌથી નાના સંતાન હતા. જૈન મત અનુસાર તેઓ હિંદુ ભગવાન શ્રી કૃષ્ણના પિત્રાઈ મનાય છે, તેમનું લાંછન પણ શંખ છે જે હિંદુ ભગવાન વિષ્ણુ પણ ધારણ કરે છે. તેમનો જન્મ યદુ કૂળમાં સૌરીપુર માં શ્રાવણ સુદ પાંચમના થયો હતો. તેઓ ગોવાળનું કામ કરતાં અને તેમને પ્રાણીઓ ખૂબ ગમતાં. જૈન ધર્મની એક કથા અનુસાર નેમિનાથે તેમના લગ્નના દિવસે મિજબાની માટે મારવામાં આવતાં પ્રાણીઓનો આક્રંદ સાંભળ્યો, અને તે સાંભળી તેમને વૈરાગ્ય આવ્યો અને તેમણે સંસાર ત્યાગી દીક્ષા અંગીકાર કરી. તેમણે જુનાગઢના ગિરનાર પર્વત પર મોક્ષ મેળવ્યો. આ સ્થળ આજે પણ જૈનોનું યાત્રા ધામ છે.
નેમિનાથ કૃષ્ણના પિતરાઈ અને તેમના જેવો જ શ્યામ વર્ણ ધરાવતા હોવાનું મનાય છે. તેમના જીવનને દર્શાવતા ચિત્રો તેમને શ્યામ વર્ણના દર્શાવે છે. તેમની મૂત્રિને ઓળખ કરાવનાર લાંછન કે ચિન્હ શંખ છે. તેને તેમની પ્રતિમા નીચે કોતરવામાં આવે છે. અમુક સમયે વિષ્ણુના સુદર્શન સમાન અમુક ચક્ર પણ ગોઠવવામાં આવે છે. છઠ્ઠી શતાબ્દીના સમય કાળની મધ્યપ્રદેશના પધાવલીમાં મળી આવેલા પુરાતાત્વીક સ્થાન પર આવો ચક્ર દર્શાવ્વામાં આવ્યો છે. નેમિનાથની કલાત્મક કૃતિમાં અમુક સમયે અંબિકા યક્ષી પણ દર્શાવવામાં આવે છે. પણ ક્ષેત્ર અનુસાર તેનો રંગ સુવર્ણ, લીલાથી ભૂરા સુધી દર્શાવાય છે.
નેમિનાથ એ શબ્દ બે શબ્દોનો બનેલો છે. નેમિનો અર્થ થાય છે પૈડાનો આર કે આરો અથવા વીજળી, અને નાથ નો અર્હ થાય છે "સ્વામી, રક્ષક, દાતા". જૈન ગ્રંથઉત્તરપુરાણ, અને હેમચંદ્રાચાર્ય અનુસાર નેમિનાથન નામ ઈંદ્રદેવે રાખ્યું હતું કેમકે તેમ્ણે આ જિનને ધર્મ ચક્ર સમાન જોયા હતા. શ્વેતાંબર મત અનુસાર તેમનું નામ અરિષ્ટનેમી છે જે તેમના ગર્ભકાળ દરમ્યાન તેમની માતાને આવેલા સ્વપ્ન પર આધારિત છે. તેમણે સપનામાં અરિષ્ટરત્નોનું ચક્ર જોયું હતું. તેમનું પૂર્ણ નામ અરિષ્ટનેમિ હતું જે સૂર્યન રથને અપાયેલ એક વિશેસણ પન છે.
નેમિનાથ એ જૈન ધર્મ અનુસાર હાલમાં ચાલી રહેલા અવસર્પિણીકાળના ૨૨મા તીર્થંકર છે જૈન માન્યતા અનુસર તેઓ ૨૩મા તીર્થંકર પાર્શ્વનાથથી ૮૪,૦૦૦ વર્ષ પહેલાં થઈ ગયાં. . તેમનો જન્મ યદુ કુળમાં સૌર્યપૂર માં રાજા સમુદ્રવિજય અને રાણી શિવાદેવીને ઘેર થયો હતો. તેઓ ગાયોને ચારતાં ચારતાં મોટા થયાં અને તેમને પ્રાણીઓપ્રત્યે ખૂબ વહાલ હતું. જૈન દંત કાથાઓ તેમને હાલના ગિરનાર-કાઠિયાવાડ ક્ષેત્રો માં મૂકે છે. . તેમની જન્મ તિથિ શારવણ સુદ પાંચમ છે.
નેમિનાથ એ જૈન ધર્મ અનુસાર હાલમાં ચાલી રહેલા અવસર્પિણીકાળના ૨૨મા તીર્થંકર છે. જૈન મત અનુસાર તેમણે પોતાના સર્વ કર્મોનો ક્ષય કર્યો અને પોતાના આત્માને મુક્ત કરી સિદ્ધ બન્યા. તેઓ માત્ર નેમિ અથવા અરિષ્ટનેમિ તરીકે પણ ઓળખાય છે. અરિષ્ટનેમિનો સૂર્ય-રથ એવો પણ પર્યાય થાય છે. , મહાવીર, પાર્શ્વનાથ અને ઋષભદેવ સાથે નેમિનાથ પણ જૈનોમાં સૌથી વધુ ભક્તિભાવ ધરાવે છે.
લોંગના મતે, જૈન કથાઓ માને છે કે કૃષ્ણે અર્જુનને આપેલ ભગવદ્ ગીતાનું જ્ઞાન નેમિનાથે કૃષ્ણને શીખવ્યું હતું. તેને જ કારણે જૈનો પણ ગીતાને માન્યતા આપે છે, વાંચે છે અને ઉલ્લેખ પણ કરે છે. અને કૃષ્ણને સંબંધિત ઉત્સવો પણ ઉજવે છે અને હિંદુઓ સાથે આધ્યાત્મિક પિત્રાઈ જેમ વ્યવહાર રાખે છે.
જૈન પરંપરા અનુસાર નેમિનાથ હાલમાં ચાલી રહેલા અવસર્પિણીકાળના ૨૨મા તીર્થંકર છે. તેમના નામની જોડણી ૨૧ મા તીર્થંકરને મળતી આવે છે. જૈન ઇતિહાસ પ્રમાણે તે બન્ને વચ્ચે, ૫૦,૦૦૦ વર્ષોનું અંતર હતું.
ગુજરાતમાં અમદાવાદ, સુરત, વડોદરા, રાજકોટ અને ગાંધીનગર સહિત અનેક ઝડપથી વિકસતા શહેરી કેન્દ્રો છે. અમદાવાદ, રાજ્યનું સૌથી મોટું શહેર, એક મુખ્ય ઔદ્યોગિક અને વ્યાપારી હબ છે, અને ઘણી પ્રતિષ્ઠિત શૈક્ષણિક સંસ્થાઓનું ઘર છે. સુરત તેના હીરા ઉદ્યોગ માટે જાણીતું છે અને કાપડ ઉત્પાદન માટેનું મુખ્ય કેન્દ્ર છે, જ્યારે વડોદરા પેટ્રોકેમિકલ ઉદ્યોગનું કેન્દ્ર છે. રાજકોટ તેના એન્જિનિયરિંગ અને ઓટો પાર્ટ્સ ઉદ્યોગો માટે જાણીતું છે, જ્યારે રાજ્યની રાજધાની ગાંધીનગર એક આયોજિત શહેર છે જે રાજ્ય સરકારનું વહીવટી મુખ્ય મથક ધરાવે છે.
ગુજરાત પંચાયતી રાજ અધિનિયમ ૧૯૯૩ રાજ્યમાં આ સ્થાનિક સ્વરાજ્યની સંસ્થાઓની કામગીરીને નિયંત્રિત કરે છે. તે ગ્રામસભાઓની સ્થાપના માટે જોગવાઈ કરે છે, જે પંચાયતી રાજ વ્યવસ્થાના મૂળભૂત એકમો છે. ગ્રામ સભાઓ ગામને લગતા વિવિધ મુદ્દાઓ પર નિર્ણયો લેવા માટે જવાબદાર છે, જેમ કે સામાજિક કલ્યાણ, માળખાકીય વિકાસ અને સંસાધનોની ફાળવણી.
ભારતમાં ગ્રામીણ શાસન પંચાયતી રાજ પ્રણાલી પર આધારિત છે. તે ભારતીય બંધારણના ૭૩માં સુધારા પર છે, જે ૧૯૯૨માં પસાર કરવામાં આવ્યું હતું. ત્રિ-સ્તરીય વ્યવસ્થામાં ગ્રામ્ય સ્તરે ગ્રામ પંચાયત, ઉપ-જિલ્લા કક્ષાએ તાલુકા પંચાયત, અને જિલ્લા સ્તરે જિલ્લા પંચાયતનો સમાવેશ થાય છે.
જિલ્લા પંચાયતો તેમના અધિકાર ક્ષેત્રમાં તાલુકા પંચાયતોની વિકાસ પ્રવૃત્તિઓના સંકલન માટે જવાબદાર છે. તેમની પાસે તેમના વિસ્તારમાં વિવિધ વિકાસલક્ષી પરિયોજનાઓનું આયોજન અને અમલીકરણ કરવાની શક્તિ પણ છે, જેમ કે જિલ્લા-સ્તરીય ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર અને સુવિધાઓનું નિર્માણ.
ગ્રામ પંચાયતો ગ્રામસભાઓના નિર્ણયોના અમલીકરણ માટે તેમજ ગામની રોજબરોજની બાબતોનું સંચાલન કરવા માટે જવાબદાર છે. તેઓ ગ્રામજનોને પાણી પુરવઠો, સ્વચ્છતા અને આરોગ્યસંભાળ જેવી મૂળભૂત સેવાઓ પૂરી પાડવા માટે જવાબદાર છે. તેમની પાસે કર વસૂલવાની અને વસૂલવાની સત્તા પણ છે.
તાલુકા પંચાયતો તેમના અધિકારક્ષેત્રના ગામડાઓની વિકાસ પ્રવૃત્તિઓના સંકલન માટે જવાબદાર છે. તેમની પાસે તેમના વિસ્તારમાં રસ્તાઓ, શાળાઓ અને હોસ્પિટલોના નિર્માણ જેવા વિવિધ વિકાસલક્ષી પ્રોજેક્ટ્સનું આયોજન અને અમલ કરવાની શક્તિ પણ છે.
ગુજરાત પ્રાંતીય મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશન એક્ટની કલમ 3 અને ગુજરાત નગરપાલિકા અધિનિયમ, 1963 ની કલમ 3 તેમની વસ્તીના આધારે શહેરી વિસ્તારોની નીચેની શ્રેણીઓ બનાવે છે.
વધુમાં, વસ્તીના કદના આધારે, કાયદાઓ દરેક પ્રકારની સ્થાનિક સરકારમાં મંજૂર કાઉન્સિલરો/વોર્ડની લઘુત્તમ અને મહત્તમ સંખ્યા સૂચવે છે.
ઈ. સ. ૧૯૪૪માં પંડિત રવિશંકર મહારાજ અમદાવાદની સાબરમતી જેલમાં હતા ત્યારે નાદુરસ્સ્ત તબિયતને કારણે તેમને સિવિલ ઈસ્પિતાલમાં દાખલ કરવામાં આવ્યા હતા. તે સમયે ઝવેરચંદ મેઘાણી રવિશંકર મહારાજને મળવા જતા અને તેમના અનુભવોની રસપ્રદ કથાને પોતાની ટાંચણપોથીમાં નોંધી લેતા. આ રસપ્રદ વાતો અને પાત્રોનો પ્રત્યક્ષ અનુભવ લેવાની ઇચ્છા થતા તેમણે રાવિશંકર મહારાજને મહીકાંઠાનો વિસ્તારની મુલાકાત કરાવી આપવા વિનંતી કરી. ૨૩ માર્ચ ૧૯૪૫ના દિવસે તેઓ ચાર દિવસ અને પાંચ રાતોમાં મહીકાંઠાના ક્ષેત્રના પ્રવાસે ઉપડ્યા અને બોચાસણ, ઝારોળા, રાસ, કણભા, ચાંપોલ, બદલપુર, દહેવાણ, ગોળવા જેવાં ગામડાઓમાં ફરી વળ્યા. આ અનુભવોને તેમને પુસ્તકના એક અલગ વિભાગમાં નોંધી જેને તેમણે પાંચ દિવસની ઝંગમ વિદ્યાપીઢ એવું નામ આપ્યું.
આ પુસ્તક નવલિકા સ્વરૂપે કુલ ૧૭ વાર્તાઓ ધરાવે છે. મહીકાંઠા વિસ્તારના ધારાળા, બારૈયા, પાટણવાડિયા વગેરે ગુનેગાર ગણાતી કોમોના જીવનમાં રહેલી માણસાઈની મહત્તાને આ વાર્તાઓમાં દર્શાવવામાં આવી છે. અમુક વાર્તાઓ આ પ્રમાણે છે "હું આવ્યો છું બહાવટું શીખવવા" - નામની કથામાં રવિશંકર મહારાજ આ લોકો વચ્ચે રહી તેમને ચોરી અને દારૂની લત છોડાવતા અંગ્રેજ સરકાર વિરુદ્ધ ગાંધીજીની ઢબે બહારવટું શીખવવા મથે છે. "હાજરી" નામના પ્રકરણમાં અંગ્રેજ સરકારના શાસન હેઠળ આ લોકોને થાણામાં "હાજરી" નોંધાવી પડતી. રવિશંકર મહારાજ આ ધારો કઢાવવા મથે છે અને કઢાવીને જ જંપે છે. "મારાં સ્વજનો" નામની વાતમાં રવિશંકર એક નિર્દોષ માણસને ફાંસીએ ચઢતો બચાવે છે.
આ નવલકથા ગુજરાતના લોકસેવક રવિશંકર વ્યાસના કાર્યો અને તેમને મુખે સાંભળાયેલ વાતોનો સંચય છે. દસ્તાવેજી મુલ્ય જાળવવા વાર્તાની ભાષા રવિશંકર મહારાજના લઢણવાળી જ રાખવામાં આવી છે. ખેડા જિલ્લાના બારૈયા-પાટણવાડિયા કોમના બહારવટિયા લૂંટારુઓના જીવન પર આધારિત નવલિકાઓ આ પુસ્તકનો મુખ્ય વિષય છે.
માણસાઈના દીવા એ ઝવેરચંદ મેઘાણી લિખિત, ૧૯૪૫ માં પ્રકશિત થયેલો, ગુજરાતી નવલિકા સંગ્રહ છે. આ પુસ્તક સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલને અર્પણ કરવામાં આવ્યું હતું. પુસ્તકની પ્રસ્વાવનામાં કાકા સાહેબ કાલેલકરે આ પુસ્તકને સંસ્કૃતિ સુધારનો કીમતી દસ્તાવેજ ગણાવ્યો છે.
"પાંચ દીવસની જંગમ વિદ્યાપીઠ" એ શીર્ષક હેઠળ, લેખકે રવિશંકર મહારાજ સાથે રહી ૫ દિવસ સુધી કરેલા પ્રવાસ અને પાત્રોની મુલાકાતોનું વર્ણન આ પુસ્તકમાં જુદા ખંડમાં કર્યું છે.
૨૦૦૭માં પુસ્તકની હજારો નકલો શાળાઓ, અગ્રણી સંશોધકો અને યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ અને યુરોપમાં સંશોધન સંસ્થાઓને આપવામાં આવી હતી, જેમાં મોટી સંખ્યામાં ફ્રેન્ચ, બેલ્જિયન, સ્પેનિશ અને સ્વિસ શાળાઓનો સમાવેશ થાય છે. નકલો મેળવનાર કેટલીક શાળાઓ ફ્રાન્સમાં હતી અને અગ્રણી સંશોધકો યુટ્રેચ યુનિવર્સિટી, ટિલબર્ગ યુનિવર્સિટી, યુનિવર્સિટી ઓફ કેલિફોર્નિયા, બ્રાઉન યુનિવર્સિટી, યુનિવર્સિટી ઓફ કોલોરાડો, યુનિવર્સિટી ઓફ શિકાગો, બ્રિઘમ યંગ યુનિવર્સિટી, સ્ટોની બ્રુક યુનિવર્સિટી, કનેક્ટિકટ યુનિવર્સિટી, યુનિવર્સિટી ઓફ કોલોરાડો, ઈમ્પીરીયલ કોલેજ લંડન, એબરટે યુનિવર્સિટી, યુનિવર્સિટી ઓફ ઇડાહો, યુનિવર્સિટી ઓફ વર્મોન્ટ અને અન્ય સંસ્થાઓનો સમાવેશ થાય છે. આ પુસ્તકના કારણે ફ્રાન્સમાં ઇસ્લામિક કટ્ટરવાદને પ્રોત્સાહન આપવા પર વિવાદ થયો હતો.
ઉત્ક્રાંતિને નબળી પાડવા માટે આ પુસ્તક દ્વારા ઉપયોગમાં લેવામાં આવેલી અતાર્કિક દલીલોની ટીકા કરવામાં આવી છે, જ્યારે ઉત્ક્રાંતિ જીવવિજ્ઞાની કેવિન પેડિયને જણાવ્યું છે કે જે લોકોને નકલો મળી હતી તેઓ "તેના કદ અને ઉત્પાદન મૂલ્યોથી આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા હતા અને તે કેટલું વાહિયાત છે તે જાણીને પણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા હતા." કેવિને ઉમેર્યું હતું કે " સમય સાથે વસ્તુઓ કેવી રીતે બદલાય છે તે વિશે આપણે જે જાણીએ છીએ તેની ખરેખર કોઈ સમજ નથી." જીવવિજ્ઞાની પીઝેડ માયર્સે લખ્યું કે: "પુસ્તકની સામાન્ય પેટર્ન પુનરાવર્તિત અને અનુમાનિત છે. પુસ્તકમાં એક અશ્મિભૂતનું ચિત્ર અને જીવંત પ્રાણીનો ફોટો બતાવવામાં આવ્યો છે અને જાહેર કરવામાં આવ્યું છે કે તેઓ સહેજ પણ બદલાયા નથી, તેથી ઉત્ક્રાંતિ ખોટી છે."
રિચાર્ડ ડોકિન્સે પુસ્તકની સમીક્ષા કરી, નોંધ્યું કે તેમાં ઘણી હકીકતલક્ષી ભૂલો છે, જેમ કે દરિયાઈ સાપની ઈલ તરીકે ઓળખ અને બે સ્થળોએ વાસ્તવિક પ્રજાતિઓને બદલે ઇન્ટરનેટ પરથી નકલ કરવામાં આવેલી છબીઓનો ઉપયોગ કરે છે.અન્ય કેટલીક આધુનિક પ્રજાતિઓનો ખોટો પરિચય આપવામાં આવ્યો છે. તેમણે તારણ કાઢ્યું છે કે: "આ પુસ્તકના ખર્ચાળ અને ચળકતા ઉત્પાદન મૂલ્યોને વિષયવસ્તુની આકર્ષક પાગલપણા સાથે સુમેળ સાધવામાં હું અસમર્થ છું. શું તે ખરેખર પાગલપણું છે, અથવા તે માત્ર સાદી આળસ છે - અથવા કદાચ લક્ષ્ય પ્રેક્ષકોની અજ્ઞાનતા અને મૂર્ખતાની નિંદાત્મક જાગૃતિ છે. અને આટલા પૈસા ક્યાંથી આવે છે?"
ધ એટલાસ ઓફ ક્રિએશન એ સર્જનવાદી પુસ્તકોની એક શ્રેણી છે જે અદનાન ઓક્તર દ્વારા હારુન યાહ્યા ઉપનામ હેઠળ લખવામાં આવી છે. ઓક્તરે ઓક્ટોબર ૨૦૦૬માં પુસ્તકનો પ્રથમ ખંડ પ્રકાશિત કર્યો હતો, બીજો અને ૩જો ભાગ ૨૦૦૭માં અને શ્રેણીનો ૪થો ભાગ ૨૦૧૨માં પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યો હતો. પ્રથમ ખંડ ૮૦૦થી વધુ પૃષ્ઠોનો છે. તુર્કીશ મૂળનો અંગ્રેજી, જર્મન, ચાઇનીઝ, ફ્રેન્ચ, ડચ, ઇટાલિયન, ઉર્દૂ, હિન્દી અને રશિયન ભાષામાં અનુવાદ કરવામાં આવ્યો છે.
પુસ્તકો એવી દલીલ કરે છે કે પૃથ્વી પરના જીવન સ્વરૂપોમાં ક્યારેય નાના ફેરફારો થયા નથી અને ક્યારેય એક બીજામાં વિકાસ થયો નથી. પુસ્તકમાં હજારો વર્ષ જૂના અવશેષો અને આધુનિક પ્રાણીઓના ચિત્રો બતાવવામાં આવ્યા છે જે તેમના આધુનિક સ્વરૂપને સમકક્ષ માનવામાં આવે છે. આમ, પુસ્તક બતાવે છે કે જીવંત વસ્તુઓ આજે પણ એવી જ છે જેવી તે લાખો વર્ષો પહેલા હતી. બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો, તેઓ ક્યારેય વિકસિત થયા નથી.
૨૦૦૭માં યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ અને યુરોપની શાળાઓ, અગ્રણી સંશોધકો અને સંશોધન સંસ્થાઓને પ્રથમ ખંડની હજારો નકલો મોકલવામાં આવી હતી. આ શ્રેણીએ તેની અચોક્કસતા, કોપીરાઇટ કરેલા ફોટોગ્રાફ્સના અનધિકૃત ઉપયોગ અને બૌદ્ધિક અપ્રમાણિકતા માટે સમીક્ષકો દ્વારા વ્યાપકપણે વખોડી કાઢવામાં આવી છે.
તેના અહેવાલમાં કાઉન્સિલ ઓફ યુરોપની સંસદીય એસેમ્બલી વિજ્ઞાન અને શિક્ષણ સમિતિએ બેઠક બોલાવી અને દલીલ કરી કે શિક્ષણમાં સર્જનવાદ જોખમમાં છે:
ગોપાલ ચંદ્રનો જન્મ કોલકાતાના બોબબજારમાં મલંગા લેનના બંગાળી હિંદુ પરિવારમાં થયો હતો. તેમના પરિવારનું મૂળ પૂર્વ બંગાળના ચુઆડાંગા જિલ્લાના જીવનનગર ઉપજિલ્લામાં હતું અને ૧૮૯૦ના દાયકાથી તેઓ કલકત્તામાં સ્થાયી થયા હતા. તેઓ ક્રાંતિકારી અનુકુલ ચંદ્ર મુખોપાધ્યાયના ભત્રીજા હતા. બાળપણમાં તેમણે 'પાઠા' ઉપનામ મેળવ્યું હતું, કારણ કે તેમનો પરિવાર માંસની દુકાન ચલાવતો હતો. જ્યારે તેઓ મોટા થયા ત્યારે તેમણે માંસની દુકાન ચલાવવાની જવાબદારી લીધી. તેમના વ્યવસાયના ભાગરૂપે તેમને નિયમિતપણે મુસલમાન વેપારીઓ સાથે વાતચીત કરવી પડતી હતી. ઈતિહાસકાર સંદિપ બંદોપાધ્યાય, કે જેમણે જેમણે મુખર્જીની મુલાકાત લીધી હતી, તેમના જણાવ્યા અનુસાર પાઠાએ "મુસ્લિમો સામે ક્યારેય દ્વેષ રાખ્યો ન હતો" પરંતુ "જ્યારે મુસ્લિમ તોફાનીઓ મધ્ય કોલકાતા પહોંચ્યા ત્યારે તેમને હિંસક બનવાની ફરજ પડી હતી".
૧૬ ઓગસ્ટની સવારે શહેરમાં છરાબાજી અને તોફાનોની ઘટનાઓ શરૂ થઈ હતી. ગોપાલ ચંડ્ર જ્યારે ખરીદી કરવા જઈ રહ્યા હતા ત્યારે તેમણે આ વિશે સાંભળ્યું. તેઓ તેમના વિસ્તારમાં પાછા દોડી ગયા જ્યાં તેમણે મુસ્લિમ લીગના સ્વયંસેવકોને હાથમાં લાંબી લાકડીઓ સાથે કૂચ કરતા જોયા. જ્યારે હિંદુઓની હત્યાના સમાચાર તેમના સુધી પહોંચ્યા ત્યારે તેમણે તેમના માણસોને ભેગા કર્યા અને તેમને બદલો લેવાનો આદેશ આપ્યો કે નિર્દયતાથી ક્રૂરતાનો જવાબ આપો. તેમણે સ્પષ્ટ સૂચના આપી હતી કે એક હત્યાની સામે દસ હત્યાઓ કરવી જોઈએ.
૧૯૪૬માં મુસ્લિમ લીગે ૧૬ ઓગસ્ટના દિવસે ડાયરેક્ટ એક્શન દ્વારા પાકિસ્તાનની સ્થાપના માટે હાકલ કરી હતી. બંગાળની મુસ્લિમ લીગ સરકારે તે દિવસે જાહેર રજા જાહેર કરી. કોલકાતા જિલ્લા મુસ્લિમ લીગે કોલકાતા મેદાન ખાતે ભવ્ય રેલી માટે વિગતવાર કાર્યક્રમ પ્રકાશિત કર્યો જેમાં હાથમાં તલવાર સાથે મહમદ અલી ઝીણાની એક તસવીર પ્રકાશિત કરવામાં આવી હતી.
ગોપાલ ચંદ્ર મુખોપાધ્યાય , ગોપાલ પાઠા તરીકે પ્રખ્યાત, એક ભારતીય ઉદ્યોગપતિ હતા, જેઓ ૧૯૪૬માં કુખ્યાત ડાયરેક્ટ એક્શન ડે દરમિયાન મુસ્લિમ લીગના હુમલાઓથી હિંદુ લોકોને બચાવવા માટે ભારત જાતિયા બાહિની ઉભી કરવા માટે જાણીતા છે.
બુદ્ધિસાગરસુરીનો જન્મ ઉત્તર ગુજરાતના વિજાપુર ખાતે ૧૮૭૪માં શિવાભાઇ અને અંબાબેનના હિંદુ પરિવારમાં બેચરદાસ પટેલનો નામે થયો હતો. તેમણે છઠ્ઠા ધોરણ સુધી અભ્યાસ કર્યો. તેમણે જૈન સાધુ મુનિ રવિસાગરને મળ્યા અને તેમના શિષ્ય બન્યા. તેમણે મહેસાણામાં ધાર્મિક અધ્યયનની શાળા, યશોવિજયજી જૈન સંસ્કૃત પાઠશાળામાં અભ્યાસ કર્યો. તેમણે આજોલમાં ધાર્મિક ગુરુની નોકરી લીધી. ૧૮૯૮માં રવિસાગરના અવસાન પછી, તેમની આધ્યાત્મિક શોધ તીવ્ર બની. રવિસાગરના શિષ્ય, સુખસાગરે તેમને ૧૯૦૧માં જૈન સાધુ તરીકે દીક્ષા આપી હતી. તેમનું નવું નામ મુનિ બુદ્ધિસાગર અપાયું. તેમને યોગ-નિષ્ઠાના અનૌપચારિક બિરુદથી નવાજવામાં આવ્યા, જેનો શાબ્દિક અર્થ "યોગમાં મક્કમ" થાય. ૧૯૧૪ માં માણસામાં તેમને આચાર્યની પદવી અપાઇ . તેમણે ૧૯૧૭માં મહુડી જૈન મંદિરની સ્થાપના કરી. તેમને વડોદરા, ઇડર અને પેથાપુરના રાજવીઓએ ત્યાં ઉપદેશ આપવા આમંત્રણ આપ્યું હતું. ૧૯૨૫માં વિજાપુરમાં તેમનું અવસાન થયું. વિજાપુરમાં જૈન મંદિર અને એક સ્મારક મંદિર બનાવવામાં આવ્યું હતું જ્યાં બુદ્ધિસાગરસુરિના અંતિમ સંસ્કાર કરવામાં આવ્યા.
તેમણે સો કરતાં વધારે પુસ્તકો લખ્યા. તેમણે લગભગ ૨૦૦૦ કવિતાઓ લખી છે. તેમણે સાબરમતી નદી વિશે મોટી સંખ્યામાં કવિતાઓ લખી છે. તેમનું પ્રથમ પુસ્તક 'જૈન ધર્મ ખ્રિસ્તી ધર્મનો મુકાબ્લો' હતું, જેમાં જૈન ધર્મ અને ખ્રિસ્તી ધર્મની વચ્ચેની તુલના છે. તેમણે ગુજરાતમાં ખ્રિસ્તી ધર્મ અને તેની મિશનરી પ્રવૃત્તિઓની ટીકા કરી હતી.
બુદ્ધિસાગરસુરિ જૈન સન્યાસી, દાર્શનિક અને બ્રિટીશ ભારતના લેખક હતા. હિંદુ કુટુંબમાં જન્મેલા, તે જૈન સાધુ દ્વારા પ્રભાવિત હતા અને પાછળથી તેને સંન્યાસની શરૂઆત કરવામાં આવી હતી, અને બાદમાં આચાર્યની પદવી તરીકે ઉન્નતિ આપવામાં આવી હતી. તેમણે સો કરતા વધારે પુસ્તકો લખ્યા.
તે સમયે તે મૂર્તિપૂજાને લગતી અનેક ચર્ચાઓમાં સામેલ થયા હતા. તેમણે તેનો બચાવ કર્યો અને જૈન સુત્રોમાં મૂર્તિપૂજા પુસ્તિકાની રચના કરી. તેમણે મૂર્તિઓને પ્રેમ અને ભક્તિનું એક સ્વરૂપ ગણાવ્યું.