polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
સેંગર ૧૯૮૬માં હાઇસ્કૂલમાંથી સ્નાતક થયા અને રીડ કોલેજમાં દાખલ થયા જ્યાં તેમનો મુખ્ય વિષય દર્શનશાસ્ત્ર હતો. કૉલેજમાં તેમને ઇન્ટરનેટ અને પબ્લિશિંગ આઉટલેટ તરીકેની તેની ક્ષમતામાં રસ પડ્યો. સેંગરે વિદ્યાર્થીઓ અને શિક્ષકો માટે ટ્યુટોરિયલ પદ્ધતિઓની ચર્ચા કરવા અને વ્યક્તિગત શિક્ષકો અને વિદ્યાર્થીઓના સ્વૈચ્છિક, મુક્ત નેટવર્કની શક્યતા અને ગુણવત્તાની ચર્ચા માટે એક માધ્યમ તરીકે લિસ્ટસર્વરની સ્થાપના કરી હતી. તેમણે એસોસિએશન ફોર સિસ્ટમેટિક ફિલોસોફી, ફિલોસોફી ચર્ચા સૂચિની શરૂઆત અને મધ્યસ્થી કરી હતી.
તેમની વ્યક્તિગત વેબસાઇટ પર, સેંગરે ઘણી લિંક્સ પોસ્ટ કરી જેણે સહ-સ્થાપક તરીકેની તેમની ભૂમિકાને ટેકો આપ્યો. ૧૭ જાન્યુઆરી, ૨૦૦૧ના પ્રારંભમાં, સેંગરને તેના મુખ્ય નકલ સંપાદક રૂથ ઇફર દ્વારા "નુપીડિયાના વિકિ પ્રેરક" તરીકે ટાંકવામાં આવ્યા હતા અને સપ્ટેમ્બર ૨૦૦૧ સુધીમાં તેમની ઓળખ વિકિપીડિયાના સહ-સ્થાપક તરીકે કરવામાં આવી હતી. સેંગરે જણાવ્યું કે તેમણે વિકિપીડિયાનું આયોજન કર્યું હતું જ્યારે વેલ્સ મોટે ભાગે બોમિસ ડોટ કોમ પર કેન્દ્રિત હતા.
સેંગરે ૧૯૯૧માં રીડમાંથી ફિલસૂફીમાં બેચલર ઑફ આર્ટ્સની ડિગ્રી મેળવી હતી, ૧૯૯૫માં ઓહિયો સ્ટેટ યુનિવર્સિટીથી એમ.એ. અને ૨૦૦૦માં ઓહિયો સ્ટેટ યુનિવર્સિટીમંથી ડોક્ટર ઓફ ફિલોસોફીની પદવી મેળવી. ૧૯૯૮ની શરૂઆતમાં, તેઓ અને તેમના એક મિત્રએ "સેંગર એન્ડ શેનોનની સમીક્ષા ઓફ વાયટુકે ન્યૂઝ રિપોર્ટ્સ" નામની વેબસાઇટ ચલાવી હતી, જે વર્ષ ૨૦૦૦ની સમસ્યા અંગે ચિંતિત કમ્પ્યુટર સિસ્ટમના મેનેજર્સ જેવા લોકો માટે સંસાધન છે.
લોરેન્સ માર્ક સેંગરનો જન્મ ૧૬ જુલાઈ, ૧૯૬૮ના રોજ બેલેવ્યુ, વોશિંગ્ટનમાં થયો હતો. તેમના પિતા ગેરી જીવવિજ્ઞાની હતા અને તેની માતાએ બાળકોને ઉછેર્યા હતા. જ્યારે તેઓ સાત વર્ષના હતા, ત્યારે તેમનો પરિવાર અલાસ્કાના એન્કોરેજ ખાતે સ્થળાંતરિત થયો હતો. તેમને નાનપણથી જ દાર્શનિક વિષયોમાં રસ હતો.
લોરેન્સ માર્ક સેંગર અમેરિકન ઇન્ટરનેટ પ્રોજેક્ટ ડેવલપર અને ઇન્ટરનેટ એનસાયક્લોપીડિયા વિકિપીડિયાના સહ-સ્થાપક છે. તેમણે વિકિપીડિયાની મૂળ નિયામક નીતિનો મોટા ભાગનો હિસ્સો લખ્યો હતો. સેંગરે ન્યુપીડિયા, સિટિઝેન્ડિયમ અને એવેરિપીડિયા જેવી અન્ય ઓનલાઇન શૈક્ષણિક વેબસાઇટ્સ પર કામ કર્યું છે.
ઇન્ટરનેટ ઉપરાંત, સેંગરની રુચિઓ મુખ્યત્વે ફિલોસોફી – ખાસ કરીને એપિસ્ટેમોલોજી , પ્રારંભિક આધુનિક ફિલસૂફી અને નીતિશાસ્ત્ર પર કેન્દ્રિત છે. તેમણે તેમની માતૃસંસ્થા ઓહિયો સ્ટેટ યુનિવર્સિટીમાં તત્વજ્ઞાન શીખવ્યું હતું.
વેલ્સે એક મુક્ત-સ્રોત, સહયોગી જ્ઞાનકોશનો વિચાર ઘડી કાઢ્યો હતો જેણે કોઈ પણ તરફથી ફાળો સ્વીકાર્યો હતો અને તેમાં રોકાણ કર્યું હતું જ્યારે સેંગર આવા જ્ઞાનકોશની રચનાનો હવાલો સંભાળતો હતો.
પ્રાચીન ચીની લોકો પાસે ઉચ્ચ અંકગણિતનો અભ્યાસ હતો જે શાંગ વંશથી શરૂ થઈને ટાંગ રાજવંશ દ્વારા ચાલુ રહ્યો, જેમાં સાદી સંખ્યાઓથી લઈને ઉચ્ચ બીજગણિત સુધીનો સમાવેશ થતો હતો. પ્રાચીન ચીની લોકો ગ્રીક લોકો જેવી જ સ્થાનકિંમતનો ઉપયોગ કરતા. તેમની પાસે પણ શૂન્ય માટેના પ્રતીકનો અભાવ હોવાને કારણે, તેમની પાસે એકમના સ્થાન માટે અને દશકના સ્થાન માટે જુદી જુદી સંખ્યાઓ હતો. તેઓ શતકના સ્થાન માટે ફરીથી એકમના સ્થાન માટેનાં પ્રતીકોનો ઉપયોગ કર્યો, અને આવી રીતે આગળ વધ્યા. તેમના પ્રતીકો પ્રાચીન ગણતરી માટેના સળિયા પર આધારિત હતા. ચીની લોકો એ સ્થાન કિંમત સાથે ગણતરી ક્યારે શરૂ કરી તે ચોક્કસ સમય અજ્ઞાત છે, પરંતુ એ જાણીતું છે કે ઈ.સ. પૂર્વે 400થી પહેલાં ઉપયોગ શરુ થયેલો. પ્રાચીન ચિની લોકો ઋણ સંખ્યાઓને સાર્થક રીતે શોધવા, સમજવા અને લાગુ કરવામાં પ્રથમ હતા. મેથમેટિકલ આર્ટના નવ અધ્યાયોમાં આ સમજાવવામાં આવ્યું છે, જે લિયુ હુઇ દ્વારા ઈ.સ. પૂર્વે બીજી સદીમાં લખવામાં આવ્યું હતું.
સૌથી જુની લેખિત નોંધો સૂચવે છે કે ઇજિપ્તવાસીઓ અને બેબીલોનના લોકો ઈ.સ. પૂર્વે 2000ની સુધીમાં તમામ પ્રાથમિક અંકગણિત ક્રિયાઓનો ઉપયોગ કરતા હતા. આ કલાકૃતિઓ હંમેશાં કોયડાઓ ઉકેલવા માટે વપરાયેલી ચોક્કસ પ્રક્રિયાને જણાવતી નથી, પરંતુ વપરાયેલી પદ્ધતિઓની જટિલતા ઘણા અંશે જે તે સંખ્યા પદ્ધતિની લાક્ષણિકતાઓ પર આધારિત છે. ઇજિપ્તની અંકો માટેની ચિત્રલિપિ, તે પછીના રોમન અંકોની જેમ જ, ગણતરી માટે ઉપયોગમાં લેવામાં આવતી ટેલિ નિશાનીઓમાંથી ઉતરી આવેલી. બંને કિસ્સાઓમાં, આ મૂળના પરિણામે એવી સંખ્યાઓ પરિણમી કે જે દશાંશ આધારનો ઉપયોગ કરતી, પરંતુ તેમાં સ્થાનકિંમત શામેલ નહોતી. રોમન અંક સાથેની જટિલ ગણતરીઓમાં ગણતરી બોર્ડ ની સહાયની આવશ્યકતા રહેતી.
અંકગણિત , , 'કલા' પરથી એરિથમેટિક) ગણિતની એક શાખા છે જેમાં સંખ્યાઓના અભ્યાસ સમાવેશ થાય છે, ખાસ કરીને તેમના પરના પરંપરાગત ક્રિયાઓ જેમ કે સરવાળો, બાદબાકી, ગુણાકાર, ભાગાકાર, ઘાતાંક અને મૂળના શોધવાનો સમાવેશ થાય છે. અંકગણિત એ સંખ્યા સિદ્ધાંતનો એક પ્રારંભિક ભાગ છે, અને સંખ્યા સિધ્ધાંત એ બીજગણિત, ભૂમિતિ અને વિશ્લેષણની સાથે આધુનિક ગણિતના ઉચ્ચ-સ્તરના વિભાગોમાંથી એક માનવામાં આવે છે. અંકગણિત અને ઉચ્ચ અંકગણિત શબ્દો 20મી સદીની શરૂઆત સુધી સંખ્યા સિદ્ધાંતના સમાનાર્થી તરીકે ઉપયોગમાં લેવાતા હતા, અને હજી પણ કેટલીકવાર સંખ્યા સિદ્ધાંતના વિશાળ ભાગ માટે વપરાય છે.
જોકે કોડેક્સ વિજિલિનેસે ઈ.સ. 976માં અરબી અંકોના પ્રાથમિક સ્વરૂપનું વર્ણન કર્યું હતું, લિયોનાર્દો ઓફ પીઝા તેમના પુસ્તક લીબર અબેસીના પ્રકાશન દ્વારા 1202માં સમગ્ર યુરોપમાં તેનો ઉપયોગ ફેલાવવા માટે મુખ્યત્વે જવાબદાર હતા. તેમણે લખ્યું, "ભારતીય લોકોની પદ્ધતિ ગણતરી માટેની કોઈપણ જાણીતી પદ્ધતિ કરતા ઘણી સારી છે. તે એક આશ્ચર્યજનક પદ્ધતિ છે. તેઓ નવ આંકડા અને શૂન્યનો ઉપયોગ કરીને તેમની ગણતરીઓ કરે છે."
આધુનિક અંકગણિતના સતત ઐતિહાસિક વિકાસની શરૂઆત પ્રાચીન ગ્રીસની હેલેનિસ્ટીક સંસ્કૃતિથી થાય છે, જો કે તેનો ઉદભવ બેબીલોનીયન અને ઇજિપ્તના કરતાં ખૂબ પાછળથી થયો છે. ઈ.સ. પૂર્વે 300ની આસપાસની યુક્લિડની કૃતિઓ પહેલાં, ગ્રીક ગણિત દાર્શનિક અને રહસ્યવાદી માન્યતાઓથી ઢંકાયેલું હતું. ઉદાહરણ તરીકે, નિકોમિયસે તેના અંકગણિતનો પરિચય ગ્રંથમાં, અગાઉના સંખ્યાઓના પાયથાગોરસના અભિગમના દ્રષ્ટિકોણ અને એકબીજા સાથેના તેમના સંબંધોનો સારાંશ આપ્યો.
આ ગાણિતીક ક્રિયાવિધિ ના મુશ્કેલ અને બિન-પ્રસ્તાવિક દેખાવને લીધે શિક્ષકોએ લાંબા સમયથી આ અભ્યાસક્રમ પર સવાલ ઉભા કર્યા છે, અને વધુ કેન્દ્રીય અને સાહજિક ગાણિતિક વિચારોના શરૂઆતથી જ શિક્ષણની હિમાયત કરી છે. આ દિશામાં એક નોંધપાત્ર ચળવળ એ 1960 અને 1970ના દાયકાનું નવું ગણિત હતું, જેણે ઉચ્ચ ગણિતમાં પ્રચલિત ચલણ અનુસાર ગણ સિદ્ધાંતથી પૂર્વધારણાઓ વડે અંકગણિત શીખવવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો.
પ્રારંભિક સંખ્યા પ્રણાલિઓ કે જેમાં સ્થાનકિંમત શામેલ હતી, તે દશાંશ ન હતી, જેમાં બેબીલોનીયન અંકો માટેની 60 આધારવાળી પ્રણાલી શામેલ છે, અને માયાના અંકો માટેની 20 આધારવાળી પ્રણાલી સામેલ છે. આ સ્થાન-મૂલ્યની સંકલ્પનાને કારણે, વિવિધ મૂલ્યો માટે એક જ અંકોનો ફરીથી ઉપયોગ કરવાની ક્ષમતા એ ગણતરીની સરળ અને વધુ કાર્યક્ષમ પદ્ધતિઓમાં ફાળો આપ્યો.
સંખ્યાત્મક ગણતરીમાં સહાય માટે વિવિધ પ્રકારના સાધનોની શોધ અને વ્યાપકપણે ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો છે. પુનર્જાગૃતિ પહેલાં, તેઓ વિવિધ પ્રકારની મણકાઘોડી હતી. વધુ તાજેતરનાં ઉદાહરણોમાં ગણતરી માટેની ફૂટપટ્ટી, નોમોગ્રામ્સ અને પાસ્કલના ગણકયંત્ર જેવા મિકેનિકલ ગણકયંત્ર શામેલ છે. હાલમાં, તેઓ ઇલેક્ટ્રોનિક ગણકયંત્ર અને સંગણકનો પણ સમાવેશ થાય છે.
ગણિતમાં પ્રાથમિક શિક્ષણ ઘણીવાર પ્રાકૃતિક સંખ્યાઓ, પૂર્ણાંકો, અપૂર્ણાંક અને દશાંશ ના અંકગણિત માટેના અલ્ગોરિધમ્સ પર વધુ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે. આ અભ્યાસને કેટલીકવાર અલ્ગોરિઝમ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
અંકગણિતનો પ્રાગૈતિહાસ એ બહુ થોડી કલાકૃતિઓ સુધી મર્યાદિત છે, જે સરવાળા અને બાદબાકીની સંકલ્પના સૂચવે છે, જેમાંથી સૌથી વધુ પ્રખ્યાત મધ્ય આફ્રિકાથી ઇશંગ્ગો હાડકા છે, જે ઈ.સ. પૂર્વે 20,000 થી 18,000 વચ્ચેના છે. બીસી, જોકે તેનું અર્થઘટન વિવાદિત છે.
વધુમાં, ઇસ્લામિક વિદ્વાનો દ્વારા પણ અને સંબંધિત ચુકાદાઓનો ઉપયોગ શીખવવા માટે અંકગણિતનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો. આ અબ્દ-અલ-ફત્તાહ-અલ-દુમ્યાતી દ્વારા ઉત્તમ અંકગણિત તરીકે પ્રકાશિત પુસ્તકમાં કરવામાં આવ્યું હતું.
મધ્યયુગીન ઇસ્લામિક વિશ્વમાં અને પુનર્જાગૃતિ સમયના યુરોપમાં બીજગણિતનો વિકાસ, દશાંશચિહન દ્વારા ગણતરીના પ્રચંડ સરળીકરણને આભારી હતો.
૧૮૮૬માં તેમના મૃત્યુ પછી તેમના મિત્ર નવલરામ પંડ્યાએ કવિજીવન નામનું એક જીવનચરિત્ર પ્રકાશિત કર્યું હતું જે નર્મદની આત્મકથા પર આધારિત હતું. તેમણે લખ્યું હતું કે, નર્મદે માત્ર બે થી પાંચ નકલો છપાવી હતી, જે નજીકના મિત્રોને આપવામાં આવી હતી અને તેના મૃત્યુ પછી જ પ્રકાશિત કરવાની વિનંતી કરી હતી. તેમના અન્ય એક નજીકના મિત્ર ઇચ્છારામ દેસાઈના પુત્ર, નંદવરલાલ દેસાઈએ પણ આ વાતનું સમર્થન કર્યું હતું. પરંતુ પાછળથી સંશોધનમાં જાણવા મળ્યું કે નર્મદે આત્મકથાની ૪૦૦ નકલો છાપી હતી; નર્મકવિતા માં તેનો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે, જેમાં તેમણે દરેકની પ્રકાશિત નકલોની સંખ્યા સાથે તેમના તમામ પુસ્તકોની યાદી નો સમાવેશ કર્યો હતો. નર્મદ ભલે થોડી નકલો સિવાય બધાનો નાશ કરી ગયા હોય પરંતુ તેનો કોઈ દૃઢ પુરાવા મળ્યા નથી.
૧૯૩૩માં પ્રકાશિત પ્રથમ આવૃત્તિમાં ઘણી ભૂલો હતી. બાદમાં એક આવૃત્તિ ધીરુભાઈ ઠાકર દ્વારા તૈયાર કરવામાં આવી હતી. કવિ નર્મદ યુગવર્ત ટ્રસ્ટની સ્થાપના થયા પછી તેઓએ નર્મદની સમગ્ર કૃતિઓને ફરીથી પ્રકાશિત કરવાનું નક્કી કર્યું. તેમણે મૂળ હસ્તપ્રતો, મર્યાદિત નકલો અને અગાઉની આવૃત્તિઓ પર સંશોધન કર્યું હતું, જેમાં નર્મદના તમામ સાહિત્યની પણ તપાસ કરવામાં આવી હતી અને આત્મકથાનક પ્રકારના લખાણો અને પત્રો શોધી કાઢવામાં આવ્યા હતા. આત્મકથા, આત્મકથાત્મક નોંધો અને પત્રોની બનેલી આ વિવેચનાત્મક આવૃત્તિનું સંકલન રમેશ એમ. શુક્લાએ કર્યું હતું અને ૧૯૯૪માં ટ્રસ્ટ દ્વારા પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યું હતું.
ચંદ્રકાન્ત ટોપીવાળાએ આત્મકથાના પ્રમુખ તત્ત્વો તરીકે નિખાલસતા, પ્રામાણિકતા અને આત્મનિરીક્ષણના પ્રયાસો પર પ્રકાશ ફેંક્યો છે. તેમણે તેના ગદ્યની પણ પ્રશંસા કરી છે. ધીરુભાઈ મોદીએ સુંદરતા વિનાની તેની ભાષાની ટીકા કરી છે પરંતુ તેના સત્યકથન અને પ્રામાણિકતાની પ્રશંસા કરી છે. તેમણે તેની ચોકસાઈ અને તેને લખવાના પ્રયાસો માટે પણ નર્મદની પ્રશંસા કરી છે. ગુલાબદાસ બ્રોકરે તેને 'ખૂબ જ નીડર, નિષ્ઠાવાન અને સુંદર આત્મકથા' તરીકે વર્ણવી હતી. જોકે ગુજરાતી વિવેચક વિશ્વનાથ ભટ્ટે નોધ્યું હતું કે, નર્મદની આત્મકથામાં સુસંગતતા, વ્યવસ્થા અને શું લખવું તે અંગે ભેદભાવની ભાવનાનો અભાવ છે.
૧૯૨૬માં ગુજરાત સામયિકમાં કનૈયાલાલ મુનશીએ કેટલાક પ્રકરણો પ્રકાશિત કર્યા હતા, પરંતુ કોપીરાઇટ ધારક ગુજરાતી પ્રેસે વાંધો ઉઠાવ્યો ત્યારથી તેનું પ્રકાશન અટકાવી દેવામાં આવ્યું હતું. ગુજરાતી પ્રેસે ૧૯૩૦ અને ૧૯૩૧માં ગુજરાતીની દિવાળી આવૃત્તિમાં મારી હકીકતના કેટલાક અંશો પ્રકાશિત કર્યા હતા, આખરે ૧૯૩૩માં નર્મદની જન્મ શતાબ્દી પ્રસંગે સંપૂર્ણ સંસ્કરણ પ્રકાશિત કર્યું હતું. પછીથી ૧૯૩૯માં, તેઓએ 'ઉત્તર નર્મદ ચરિત્ર' પણ પ્રકાશિત કર્યું હતું જેમાં આત્મકથાના અનુસરણ તરીકે કેટલીક નોંધો અને પત્રોનો સમાવેશ થાય છે.
આત્મકથા લખવાનો તેમનો મુખ્ય હેતુ સ્વ પ્રોત્સાહન હતો. અન્ય હેતુઓમાં ગુજરાતીમાં આત્મકથાને લોકપ્રિય બનાવવી, તેમના મિત્રોને તેમના જીવનની સમજ આપવી અને તેમના જીવન વિશેના સત્યો સ્પષ્ટ કરવા અને તેમના મૃત્યુ પછી તેનો દસ્તાવેજ છોડવાનો હતો. તેમણે પોતાના જીવન અને તેમના સંબંધીઓ, મિત્રો અને શત્રુઓ વિશે શક્ય તેટલું સત્યતાથી લખવાનું નક્કી કર્યું હતું. તેમણે આત્મકથાને જાહેરમાં પ્રકાશિત ન કરવાનું નક્કી કર્યું હતું કારણ કે તેમનો ઇરાદો કોઈને નુકસાન પહોંચાડવાનો નહોતો પરંતુ માત્ર પોતાના પ્રોત્સાહન માટે જ હતો.
મર્યાદિત નકલમાં રોયલ કદના ૭૩ પૃષ્ઠ હતા. જે યુનિયન પ્રેસ દ્વારા છાપવામાં આવ્યું હતું. આ પ્રેસ નર્મદના મિત્ર નાનાભાઈ રુસ્તમજીની માલિકીનું હતું. ૧૯૧૦માં કોઈ વારસદાર વિના જ નર્મદના એકના એક પુત્ર જયશંકરનું અવસાન થયું હોવાથી તેમણે તેમના પિતાના કાર્યોનું સંચાલન તેમના મિત્રો મૂળચંદ દામોદરદાસ મુકાતી અને ઠાકોરદાસ ત્રિભુવનદાસ તારકાસરને સોંપ્યું હતું. તેઓએ ૧૯૧૧માં આ કામોના કોપીરાઇટ્સ ગુજરાતી પ્રેસને હસ્તાંતરીત કર્યા હતા.
તેમણે ઉમેર્યું હતું કે, તેમનું જીવન લોકોને થોડો સંદેશ આપશે. નર્મદ નિખાલસ અને સ્પષ્ટવક્તા હતા અને તેઓ માનતા હતા કે તેમના વિચારો અને કાર્યો અનુકરણીય છે. પોતાના મન અને તેની આસપાસની દુનિયામાં સમજ આપવા માટે તેમણે પોતાના જીવનની ઘટનાઓ, તે ઘટનાઓ સાથે જોડાયેલા લોકો, તે લોકો સાથેના તેમના સંબંધો અને તે સંબંધોના પરિણામો વિશે શક્ય તેટલું ખુલ્લું લખવાનું પસંદ કર્યું.
૧૮૬૫માં નર્મદે નર્મગદ્ય: પુસ્તક ૧ તરીકે તેમના નિબંધોનો સંગ્રહ પ્રકાશિત કર્યો હતો. સુરતની મુખતેસરની હકીકત ૧૮૬૬ માં પૃષ્ઠ ૧ થી પૃષ્ઠ ૫૯ સુધી નર્મગદ્ય : પુસ્તક ૨ : અંક ૧ તરીકે પ્રકાશિત થયું હતું. તેમનો ઇરાદો મારી હકીકતને નર્મગદ્ય: પુસ્તક ૨: અંક ૨ તરીકે પ્રકાશિત કરવાનો હતો, પરંતુ બાદમાં તેમણે પોતાનો વિચાર બદલી નાખ્યો હતો.
'મારી હકીકત' દ્વારા નર્મદ તત્કાલીન રાજકીય સ્થિતિ, ધર્મ, સંસ્કૃતિ, સમાજમાં વ્યાપેલી અંધશ્રદ્ધા, વહેમ, રૂઢિજડતા જેવી બદીઓ અને સામાજિક દુષણો, સ્ત્રીઓની સ્થિતિ, બાળલગ્નો, પુનર્વિવાહ ઉપરાંત શેરસટ્ટા, મુસાફરીની વિગતોનું દસ્તાવેજી ચિત્ર રજૂ કરે છે.
મારી હકીકત એ નર્મદ નામથી જાણીતા ૧૯મી સદીના ગુજરાતી ભાષાના સાક્ષર નર્મદાશંકર દવેની આત્મકથા છે. ગુજરાતી ભાષામાં લખાયેલી એ પહેલી આત્મકથા હતી. મૂળ ૧૮૬૬માં લખાયેલી આ આત્મકથા નર્મદની જન્મશતાબ્દી પર ૧૯૩૩માં મરણોપરાંત પ્રકાશિત કરવામાં આવી હતી.
જ્યારે ગુજરાતી પ્રેસે કામગીરી બંધ કરી ત્યારે ૧૮૬૬માં તેમણે છાપેલી એક મર્યાદિત નકલ નર્મદની નોંધો સહિત એમ.ટી.બી. કોલેજ, સુરત ખાતે જમા કરાવી હતી.
બિધાને ૧૮૯૭માં પટના કોલેજીએટ સ્કુલ ખાતેથી મેટ્રીકનો અભ્યાસ પૂરો કર્યો. બાદમાં પ્રેસિડેન્સી કોલેજ, કલકત્તા ખાતેથી આઈ.એ.ની પદવી મેળવી. પટના કોલેજમાંથી ગણિતશાસ્ત્ર વિષયમાં સ્નાતકની પદવી મેળવ્યા બાદ કલકત્તા મેડિકલ કોલેજમાં પ્રવેશ મેળવ્યો. બિધાનના કૉલેજ અભ્યાસ દરમિયાન જ બંગાળ વિભાજનની ઘોષણા કરવામાં આવી. લાલા લજપતરાય, લોકમાન્ય ટિળક અને બિપિનચંદ્ર પાલ જેવા રાષ્ટ્રવાદી નેતાઓના નેતૃત્ત્વમાં બંગાળ વિભાજનના વિરોધમાં આંદોલન ચલાવવામાં આવ્યું. જોકે, બિધાને ભાવનાત્મક નિર્ણય લેવાને બદલે પોતાની લાગણીઓને નિયંત્રિત કરી અભ્યાસ પર ધ્યાન આપ્યું. તેમનો સ્પષ્ટ મત હતો કે તેઓ પોતાના વ્યવસાયમાં સફળતા મેળવી રાષ્ટ્રની વધુ સારી સેવા કરી શકશે.
બિધાન ચંદ્ર રોય એક પ્રખ્યાત ભારતીય ચિકિત્સક, શિક્ષણશાસ્ત્રી, સમાજસેવક, સ્વાતંત્ર્યસેનાની અને રાજનેતા હતા. તેઓ પશ્ચિમ બંગાળના દ્વિતીય મુખ્યમંત્રી હતા અને ૧૪ જાન્યુઆરી ૧૯૪૮ થી તેમના મૃત્યુ સુધી મુખ્યમંત્રી પદ પર રહ્યા. પાંચ પ્રતિષ્ઠિત શહેરો દુર્ગાપુર, કલ્યાણી, બિધાનનગર, અશોકનગર અને હાબરા ઉપરાંત કેટલીક અતિમહત્ત્વની સંસ્થાઓની સ્થાપનામાં તેમની ભૂમિકાને કારણે તેઓ આધુનિક બંગાળના નિર્માતા તરીકે ઓળખાય છે. ભારતમાં દર વર્ષે ૧ જુલાઈને તેમની સ્મૃતિમાં રાષ્ટ્રીય ડૉક્ટર દિવસ તરીકે મનાવવામાં આવે છે. ૪ ફેબ્રુઆરી ૧૯૬૧ના રોજ તેમને ભારતના સર્વોચ્ચ નાગરિક સન્માન ભારત રત્નથી સન્માનિત કરવામાં આવ્યા હતા.
ચિકિત્સાક્ષેત્રમાં સ્નાતકોત્તર અભ્યાસ માટે બિધાન ફેબ્રુઆરી ૧૯૦૯માં ઇંગ્લૅન્ડ રવાના થયા. અહીં તેમણે બાર્થોલોમેવ હોસ્પિટલમાં પ્રવેશ અરજી દાખલ કરી. જોકે, હોસ્પિટલના વડાએ એશિયાઈ વિદ્યાર્થીને પ્રવેશ આપવાનો ઈનકાર કરી બિધાનની અરજી ફગાવી દીધી. તેમણે આ પરિસ્થિતિમાં હિંમત ન હારતા વારંવાર પ્રવેશ અરજીઓ દાખલ કરી અને છેવટે ૩૦મા પ્રયત્ને તેમની અરજી સ્વીકારવામાં આવી. બે વર્ષ અને ત્રણ માસના ટૂંકા ગાળામાં બિધાને સ્નાતકોત્તર અભ્યાસ પૂરો કરી મે ૧૯૧૧માં રોયલ કૉલેજ ઑફ ફીઝીશીયન તથા રોયલ કૉલેજ ઓફ સર્જનના સભ્ય બનવાની દુર્લભ ઉપલબ્ધિ પ્રાપ્ત કરી. તેઓ ૧૯૧૧માં ઈંગ્લૅન્ડથી સ્વદેશ પરત ફર્યા.
બિધાનચંદ્ર રોયનો જન્મ ૧ જુલાઈ ૧૮૮૨ના રોજ બિહારના પટના જિલ્લાના બાંકીપોર ખાતે એક બંગાળી પરિવારમાં થયો હતો જ્યાં તેમના પિતા પ્રકાશચંદ્ર રોય આબકારી અધિકારી તરીકે કાર્યરત હતા. તેમની માતા અઘોરકામિની દેવી એક ધર્મપરાયણ મહિલા અને સમર્પિત સામાજીક કાર્યકર હતા. બિધાન તેમના પાંચ ભાઈબહેનોમાં સૌથી નાના હતા. તેમના માતાપિતા બ્રહ્મસમાજના ચુસ્ત અનુયાયી હતા તથા પોતાના અનુશાસિત જીવન દ્વારા તેમણે ધર્મ અને જાતિથી ઉપર ઉઠીને સર્વધર્મની સેવા માટે સમય અને ધન સમર્પિત કર્યા હતા.
ડૉ. રોયનું માનવું હતું કે જ્યાં સુધી લોકો તન અને મનથી સ્વસ્થ અને મજબૂત નહિ હોય ત્યાં સુધી સ્વરાજ એક સ્વપ્ન બની રહેશે. તેમણે ચિકિત્સા શિક્ષણના સંગઠનમાં યોગદાન આપ્યું તેમજ જાદવપુર ટી.બી. હૉસ્પિટલ, ચિતરંજન સેવાસદન, કમલા નહેરુ મેમોરિયલ હૉસ્પિટલ, વિક્ટોરિયા કોલેજ અને ચિતરંજન રાષ્ટ્રીય કેન્સર સંસ્થાની સ્થાપનામાં મહત્ત્વપૂર્ણ ભૂમિકા ભજવી. ડૉ. રોય ગાંધીજીના મિત્ર અને ચિકિત્સક હતા. ૧૯૩૩માં ગાંધીજીના પૂના ખાતેના ઉપવાસ સમયે ડૉ. રોય તેમની સેવામાં ઉપલબ્ધ હતા.
પ્રકાશચંદ્ર રોય, જેસોર જિલ્લાના વિદ્રોહી હિન્દુ રાજા પ્રતાપ આદિત્યના વંશજ હતા પરંતુ તેમને પોતાના પૂર્વજોથી વિરાસતમાં વધુ સંપતિ મળી નહોતી. પોતાની આજીવિકાના માધ્યમથી જ તેમણે પોતાના બાળકોના શિક્ષણ અભ્યાસની સાથોસાથ અન્ય અનાથ અને જરૂરિયાતમંદ બાળકોના ભરણપોષણની સામાજિક જવાબદારી ઉઠાવી. આમ, બાળપણથી જ બિધાન અને તેમના ભાઈબહેનોને સમાજ ઉપયોગી કાર્યો કરવાની પ્રેરણા મળી હતી.
બિધાનચંદ્ર રોયના દાદા પ્રણકલી રોય પશ્ચિમ બંગાળના મુર્શિદાબાદ જિલ્લાના બહરામપુર ખાતે કલેક્ટરને અધીન કામ કરતા હતા. તેમના પિતા પ્રકાશચંદ્ર રોયનો જન્મ અહીં બહરામપુર ખાતે જ થયો હતો. બિધાનચંદ્રના માતા અઘોરકામિની દેવી બહેરામપુરના જમીનદારની પુત્રી હતા.
ઈંગ્લૅન્ડથી પરત ફર્યા બાદ તેમણે કલકત્તા મેડિકલ કૉલેજ ખાતે અધ્યાપન કાર્ય શરૂ કર્યું. બાદમાં કેમ્પબેલ મેડિકલ સ્કૂલ અને કારમાઈકલ મેડિકલ કૉલેજમાં પણ અધ્યાપન કાર્ય કર્યું.
મહેતાએ ૪૫ વર્ષથી વધુ સમય સુધી ભારતમાં સંગીત શિક્ષણમાં કામ કર્યું; રાષ્ટ્રીય અને રાજ્ય સંસ્થાઓ અને યુનિવર્સિટીઓમાં નિષ્ણાત સભ્ય તરીકે સેવા આપી. તેમણે ૧૯૭૦માં ઇન્ડિયન મ્યુઝિકોલોજીકલ સોસાયટીની સ્થાપના કરી અને બાદમાં માનદ મહામંત્રી તરીકે સમાજની સેવા કરી. તેમણે જર્નલ ઓફ્ ધી ઇન્ડિયન મ્યુઝિકોલોજીકલ સોસાયટીના સંપાદક તરીકે કામ કર્યું હતું. તે જર્નલની સ્થાપના ૧૯૭૦ના દાયકાથી થઈ ત્યારે તેઓ જોડાયા અને ૨૦૦૫માં નિવૃત્ત થયા. તેમણે ઓલ ઈન્ડિયા રેડિયોના સેન્ટ્રલ મ્યુઝિક ઓડિશન બોર્ડ માં નિષ્ણાંત સભ્ય તરીકે પણ સેવા આપી હતી. તેમના સૂચન પર, ઉસ્તાદ અલાઉદ્દીન ખાન સંગીત એકેડેમી દ્વારા ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતમાં દૂરના શિક્ષણ અંગેની પહેલીવારની કોન્ફરન્સનું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું. તેમણે ડિસ્ટન્સ એજ્યુકેશન ઇન મ્યુઝિક તરીકે રજૂ કરેલાં કાગળોનો સંગ્રહ પણ પ્રકાશિત કર્યો.
તેમને કાંચલાલ મનાવાલા દ્વારા હિન્દુસ્તાની ક્લાસિકલ વોકલ મ્યુઝિકની તાલીમ આપવામાં આવી હતી અને પછીથી તેમણે ઉસ્તાદ અબ્દુલ વહિદ ખાનની કિરાના શૈલીને અનુસરી હતી. તેઓ બરોડા મ્યુઝિક કોલેજના પ્રાચાર્ય તરીકે કાર્યભાર લીધા પહેલાં ૯ વર્ષ સુધી તેઓ આકાશવાણી સાથે હતા. કિરાના ઘરાનાના એક ગાયક હોવા છતાં, તેમણે ખ્યાલ અને ઠુમરીમાં પોતાની શૈલી વિકસાવી હતી. પછી તેમણે પ્રેક્ષકો સામે, સંગીત વર્તુળોમાં, સંગીત પરિષદોમાં, અને ઓલ ઈન્ડિયા રેડિયો પર હિંદુસ્તાની શાસ્ત્રીય સંગીતની વિવિધ ગાયક કોન્સર્ટ આપી હતી. તેમણે આકાશવાણી, બોમ્બે, અમદાવાદ અને બરોડા માં પચાસથી વધુ સંગીત નાટકો અને મુખાકૃતિઓ બનાવી અને રજૂ કરી છે.
રમણલાલ ગુજરાતી હતા, જેમનો જન્મ ગુજરાત રાજ્યના સુરતમાં ૩૧ ઓક્ટોબર ૧૯૧૮ ના રોજ થયો હતો. કૉલેજ ઑફ્ ઇન્ડિયન મ્યુઝિક, ડાન્સ ઍન્ડ ડ્રામેટિક્સ/ ફેકલ્ટી ઑફ્ પર્ફોર્મિંગ આર્ટ્સ, મહારાજા સયાજીરાવ વિશ્વવિદ્યાલય, વડોદરામાં ઘણાં વર્ષો સુધી પ્રાચાર્ય રહ્યા બાદ તેઓ ૧૯૭૮માં નિવૃત્ત થયા. ૨૦૧૪માં ૯૫ વર્ષની વયે તેમનું અવસાન થયું.
રમણલાલ સી. મહેતા ભારતના સંગીતકાર અને સંગીતવિજ્ઞાની હતા. ૨૦૦૯માં તેમને ભારતનો ત્રીજો સર્વોચ્ચ નાગરિક સન્માન એવા પદ્મ ભૂષણનો ખિતાબ પણ મળ્યો હતો.
કેટલાક નાસ્તિકો કોઈપણ ઈશ્વરમાં માનતા નથી કારણ કે તેઓ માને છે કોઈપણ માટે કોઈ પુરાવા છે. ઈશ્વર કે દેવો અને દેવીઓ, જેથી વિશ્વાસ કોઈપણ પ્રકારની આસ્તિકવાદ માનતા માટે આ પુરાવા નથી, એનો અર્થ એ ધારણા છે. નાસ્તિક વિચારે છે કે દરેક બાબતનું સરળ વર્ણન એ પદ્ધતિસરની પ્રકૃતિવાદ છે, જેનો અર્થ છે કે ફક્ત કુદરતી વસ્તુઓ જ અસ્તિત્વમાં છે. ઓકૅમનો રેઝર ઘણી સ્પષ્ટ થયેલ ધારણાઓ વિના સરળ ખુલાસો બતાવે છે વધુ શક્યતા સાચી છે.
એનાક્સગોરસ પ્રથમ નાસ્તિક હતા. તેઓ આયોનિયન ગ્રીક હતા અને ક્લૅઝોમેનામાં જન્મયા હતા. તે બીજા ગ્રીક શહેરોમાં ગયા હતા અને એથેન્સમાં તેના વિચારો જાણીતા હતા. સોક્રેટીસે ઉલ્લેખ કર્યો હતો કે તેની કૃતિઓ એથેન્સમાં નાટ્યમાળા માટે ખરીદી શકાય છે. છેવટે તેમની સામે કાયદેસરની કાર્યવાહી કરવામાં આવી હતી અને અયોગ્યતા બદલ તેની નિંદા કરવામાં આવી હતી અને એથેન્સથી દેશનિકાલ કરવામાં આવ્યો હતો.
નાસ્તિક ઘણીવાર એવા કારણો આપે છે કે તેઓ ભગવાન અથવા દેવતાઓમાં કેમ માનતા નથી. ત્રણ કારણો કે તેઓ વારંવાર આપે છે તે છે દુષ્ટની સમસ્યા, અસંગત ઘટસ્ફોટથી દલીલ અને અવિશ્વાસની દલીલ . બધા નાસ્તિક માનતા નથી કે આ કારણો પૂરાવો પૂરા પાડે છે કે દેવતાઓ અસ્તિત્વમાં નથી, પરંતુ દેવતાઓ અસ્તિત્વમાં છે તે માન્યતાને નકારી કાઢવા આ કારણો છે.
નાસ્તિકવાદ અથવા નાસ્તિકતા અથવા નિરીશ્વરવાદ એ દેવ અથવા દેવતાઓમાંની માન્યતાને નકારી રહી છે. તે આસ્તિકતાની વિરુદ્ધ છે, જે એવી માન્યતા છે કે ઓછામાં ઓછું એક ભગવાનનું અસ્તિત્વ છે. જે વ્યક્તિ દેવતાઓમાંની માન્યતાને નકારે છે તેને નાસ્તિક કહેવામાં આવે છે. આસ્તિકતા એ એક અથવા વધુ દેવતાઓમાંની માન્યતા છે.
એનાક્સાગોરસની માન્યતાઓ રસપ્રદ હતી. તેમણે વિચાર્યું કે સૂર્ય ભગવાન નથી અને એનિમેટેડ નથી. સૂર્ય " પેલોપોનીસ કરતા ઘણા ગણો મોટો લાલ-ગરમ સમૂહ હતો". ચંદ્ર ભૌગોલિક લાક્ષણિકતાઓ સાથેનું એક નક્કર શરીર હતું, અને તે પૃથ્વી જેવા પદાર્થથી બનેલું હતું. વિશ્વ એક ગ્લોબ હતું.
જ્યારે ધર્મવાદ એક અથવા વધુ દેવતાઓમાંની માન્યતાનો ઉલ્લેખ કરે છે, ત્યારે જ્ઞેયવાદ માત્ર જ્ઞાનનો સંદર્ભ આપે છે. વ્યવહારમાં, મોટાભાગના લોકો ખાલી આસ્તિક, નાસ્તિક અથવા અજ્ઞેયવાદી તરીકે ઓળખે છે.
શરૂઆતમાં અન્ય રાષ્ટ્રવાદીઓની જેમ જ ચાગલા પણ મહમદ અલી ઝીણાના રાષ્ટ્રવાદી વિચારોથી પ્રેરીત થઈ ઓલ ઈન્ડિયા મુસ્લિમ લીગના સભ્ય બન્યા. તેમણે મુંબઈમાં સાત વર્ષ સુધી ઝીણાના હાથ નીચે કામ કર્યું. જોકે ઝીણાએ અલગ મુસ્લિમ રાષ્ટ્રની માંગ શરૂ કર્યા બાદ તેમણે ઝીણા સાથેના તમામ સંબંધો કાપી નાખ્યા હતા. ચાગલાએ અન્ય કેટલાક સહયોગીઓની મદદથી મુંબઈમાં મુસ્લિમ રાષ્ટ્રવાદી પાર્ટીની સ્થાપના કરી હતી. ૧૯૨૭માં ગવર્મેન્ટ લો કોલેજ, મુંબઈમાં કાયદાના પ્રાધ્યાપક તરીકે નિયુક્ત થયા જ્યાં તેમણે ડૉ. બાબાસાહેબ આંબેડકર સાથે કામ કર્યું. ૧૯૪૧માં તેઓ બોમ્બે હાઈકોર્ટના ન્યાયાધીશ તરીકે વરણી પામ્યા, ૧૯૪૮માં મુખ્ય ન્યાયાધીશ બન્યા અને ૧૯૫૮ સુધી પોતાના પદ પર કાર્યરત રહ્યા. આ દરમિયાન પોતાના લેખન તથા વક્તવ્યમાં તેઓ ભારતીય સ્વતંત્રતા સંઘર્ષના કારણો અને સાંપ્રદાયિક દ્વિ–રાષ્ટ્ર વિચારધારાના વિરોધમાં દૃઢતાથી પોતાની વાત રજૂ કરતા રહ્યા.
ચાગલા ૧૯૪૬માં સંયુક્ત રાષ્ટ્રસંઘમાં પહેલા ભારતીય પ્રતિનિધિમંડળનો હિસ્સો રહ્યા. ૪ ઓક્ટોબર થી ૧૦ ડિસેમ્બર ૧૯૫૬ સુધી તેમણે તત્કાલીન મુંબઈ રાજ્યના કાર્યવાહક ગવર્નર તરીકે કાર્ય કર્યું. મુખ્ય ન્યાયાધીશ તરીકેના તેમના કાર્યકાળ બાદ તેઓ વિવાદાસ્પદ હરિદાસ મુંધરા એલ આઈ સી કૌભાંડ સંબંધે નાણામંત્રી ટી. ટી. ક્રિષ્ણામાચારીની તપાસ કરનાર આયોગ રૂપે કાર્ય કર્યું અને નાણામંત્રીને પોતાના પદ પરથી રાજીનામું આપવા મજબૂર કર્યા. સપ્ટેમ્બર ૧૯૫૭ થી ૧૯૫૯ દરમિયાન તેઓ હેગ ખાતે ઇન્ટરનેશનલ કોર્ટ ઓફ જસ્ટીસના ઍડ–હોક ન્યાયાધીશ બન્યા.
૧૯૩૦માં ચાગલાએ તેમના જ સમુદાયના અને તેમની સમકક્ષ સાધનસંપન્ન પૃષ્ઠભૂમિ ધરાવતા પરિવારની મહેરુનિસા ધારસી જીવરાજ સાથે ભારતીય પરંપરા મુજબ લગ્ન કર્યા. ચાગલા દંપતિને બે પુત્રો જહાંગીર અને ઇકબાલ તથા બે પુત્રીઓ હુસનારા અને નુરૂ સહિત ચાર સંતાનો હતા. તેમના પુત્ર ઇકબાલ ચાગલા વકીલ બન્યા જેમની પુત્રી રોહિકા તાતા સન્સના ચેરમેન સાયરસ મિસ્ત્રીના પત્ની છે. ઇકબાલના પુત્ર રિયાજ જુલાઈ ૨૦૧૭માં બોમ્બે હાઈકોર્ટના જજ તરીકે નિયુક્ત થયા હતા.
૧૯૭૩માં ચાગલાએ તેમની આત્મકથા રોસીઝ ઇન ડિસેમ્બર પ્રકાશિત કરી. તેમણે કટોકટીનો પૂરજોશમાં વિરોધ કર્યો. ૯ ફેબ્રુઆરી ૧૯૮૧ના રોજ હૃદય બંધ પડી જવાના કારણે ૮૧ વર્ષની ઉંમરે તેમનું અવસાન થયું. પારંપરીક મુસ્લિમ દફનવિધિની જગ્યાએ તેમની ઇચ્છા મુજબ તેમના અંતિમ સંસ્કાર કરવામાં આવ્યા હતા. તેમના સન્માનમાં બોમ્બે ઉચ્ચ ન્યાયાલય બંધ રાખવામાં આવ્યું હતું તથા તેમની સ્મૃતિમાં વ્યાખ્યાનમાળાનું આયોજન કરવામાં આવ્યું હતું.
મોહમ્મદઅલી કરીમ ચાગલા એ ભારતીય ન્યાયવિદ, રાજનીતિજ્ઞ અને કેબિનેટ મંત્રી હતા જેઓ ૧૯૪૭થી ૧૯૫૮ સુધી બોમ્બે હાઈકોર્ટના મુખ્ય ન્યાયાધીશ તરીકે કાર્યરત રહ્યા.
કક્કન ૧૯૫૨ થી ૧૯૫૭ સુધી લોક સભાના સભ્ય હતા. જ્યારે કે. કામરાજ મદ્રાસ રાજ્યના મુખ્ય પ્રધાન બન્યા ત્યારે તેમણે તામિલનાડુ કોંગ્રેસ સમિતિના પ્રમુખ તરીકે રાજીનામું આપ્યું અને કક્કનને તામિલનાડુ કોંગ્રેસ સમિતિના પ્રમુખ તરીકે ચૂંટવામાં આવ્યા. ૧૯૫૭ની ચૂંટણી બાદ જ્યારે ભારતીય રાષ્ટ્રીય કોંગ્રેસ મદ્રાસ રાજ્યમાં ફરીથી સત્તા પર ચૂંટાઈ આવી હતી, ત્યારે કક્કનને ૧૩ એપ્રિલ ૧૯૫૭ ના રોજ જાહેર બાંધકામ , હરિજન કલ્યાણ, અનુસૂચિત ક્ષેત્ર અને જનજાતિ ના મંત્રી બનાવવામાં આવ્યા હતા. ૧૩ માર્ચ ૧૯૬૨ થી ૩ ઑક્ટોબર ૧૯૬૩ સુધી, કક્કને કૃષિ મંત્રી તરીકે સેવા આપી. ૨૪ એપ્રિલ ૧૯૬૨ ના રોજ, તેઓને બિઝનેસ એડવાઇઝરી કમિટી ના સભ્ય અને 3 ઑક્ટોબર ૧૯૬૩ દિવસે ગૃહમંત્રી તરીકે નિમણૂક કરવામાં આવી હતી અને વિધાનસભાની ચૂંટણીઓમાં ભારતીય રાષ્ટ્રીય કોંગ્રેસનો પરાજય થયો ત્યાંસુધી એટલે કે ઈ.સ. ૧૯૬૭ સુધી તેમણે સેવાઓ આપી હતી. તેઓ જ્યારે મદ્રાસના ગૃહ પ્રધાન હતા ત્યારે હિન્દી લાદવાના વિરોધમાં આંદોલન કરી રહેલા વિદ્યાર્થીઓને ઠાર મારવામાં આવ્યા હતા.
બાળકો: તેમને પાંચ પુત્રો અને એક પુત્રી હતા. પી. કે. પદ્મનાથન નામના તેમના પ્રથમ દીકરાએ સહકારી મંડળના પ્રમુખ અને રજિસ્ટ્રાર તરીકે તમિલનાડુ સરકારની સેવા આપી હતી. જ્યારે તેનો પુત્ર તમિલનાડુ જાહેર સેવા આયોગ ની પ્રવેશ ઇન્ટર્વ્યુમાં ગયો ત્યારે કક્કને કોઈ પણ ભલામણ કરવાનો ઇનકાર કર્યો હતો. તેમના લગ્ન પ્રો. કૃષ્ણકુમારી, બાળ ચિકિત્સક હતા અને ચેન્નઈના બાળ આરોગ્ય સંસ્થા, એગમોરના નિયામક તરીકે કામ કરે છે. તેની મોટી પૌત્રી મીનાક્ષી વિજયકુમાર હાલમાં તમિળનાડુ ફાયર સર્વિસીસમાં ડેપ્યુટી ડિરેક્ટર છે. તેઓ દેશમાં ફાયર સર્વિસમાં ભરતી થયેલી બે મહિલા ફાયર અધિકારીઓમાંની એક છે. તેમની બીજી પૌત્રી શાંતિ કૃષ્ણન, યુનાયટેડ કિંગડ્મમાં રાષ્ટ્રીય આરોગ્ય સેવા માટે કામ કરે છે.
કક્કન તેમના જીવનના પ્રારંભિક તબક્કેથી સ્વતંત્રતા ચળવળ તરફ દોરાયા હતા. સ્કૂલમાં ભણતી વખતે તે ભારતીય રાષ્ટ્રીય કોંગ્રેસમાં જોડાયા. ઈ. સ. ૧૯૩૯ માં જ્યારે રાજ્ય સરકાર ટેમ્પલ એન્ટ્રી ઓથોરાઇઝેશન ઍન્ડ ઇન્ડેમનિટી એક્ટ લાવી ત્યારે આ કાયદાથી પેરિયાર અને શનારોના મંદિરોમાં પ્રવેશવા પરનો પ્રતિબંધ દૂર થયો. કક્કને મદુરાઇમાં મંદિર પ્રવેશની આગેવાની લીધી. તેમણે ભારત છોડો આંદોલનમાં પણ ભાગ લીધો હતો અને તેમને અલીપોર જેલમાં મોકલવામાં આવ્યા હતા. ઈ. સ. ૧૯૪૬ માં, તેઓ બંધારણ સભામાં ચૂંટાયા હતા અને ૧૯૪૬ થી ૧૯૫૦ સુધી પદ પર રહ્યા હતા.
તેમના મંત્રી કાળ દરમ્યાન મેત્તુર અને વૈગઈ જેવા જલાશયોનું નિર્માણ કરવામાં આવ્યું હતું. અને અનુસૂચિત જાતિ કલ્યાણ અને ઉત્કર્ષ માટે હરિજન સેવા સંઘ રચના કરવામાં આવી હતી. કૃષિ પ્રધાન તરીકે, તેમણે મદ્રાસ રાજ્યમાં બે કૃષિ વિશ્વવિદ્યાલયોની સ્થાપના કરી. ઈ. સ. ૧૯૯૯ માં, ભારત સરકારે કક્કન અને તેમની રાષ્ટ્ર સેવાને બિરદાવતી એક ટપાલ ટિકિટ બહાર પાડી.
પી. કક્કન અથવા કક્કનજી એક ભારતીય રાજકારણી અને સ્વાતંત્ર્ય સેનાની હતા. તેઓ ભારતની બંધારણ સભાના સભ્ય, સંસદ સભ્ય, તામિલનાડુ કોંગ્રેસ સમિતિના પ્રમુખ અને ૧૯૫૭ અને ૧૯૬૭ ની વચ્ચેના મદ્રાસ રાજ્યમાં કોંગ્રેસની સરકારોમાં વિવિધ પદે મંત્રી પણ રહ્યા હતા.
ઈ. સ. ૧૯૬૭ ની વિધાનસભાની ચૂંટણીમાં, કક્કન મેલુર મત વિસ્તારમાંથી ચૂંટણીમાં ઊભા હતા અને તે દ્રવિડ મુનેત્ર કળગમના ઉમેદવાર ઓ.પી. રમનથી હારી ગયા હતા. ૧૯૬૭ ની ચૂંટણીમાં તેમની હાર બાદ કક્કન રાજકારણમાંથી નિવૃત્ત થયા.
કક્કનનો જન્મ ૧૮ જૂન ૧૯૦૮ ના દિવસે મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સીના મદુરાઇ જિલ્લાના મેલુર તાલુકાના થુમ્બાપટ્ટી નામના ગામમાં તમિળ પરિવારમાં થયો હતો. તેના પિતા પૂસારી કક્કન ગામના મંદિરમાં પૂજારી હતા.
તેમના પત્ની,સ્વર્ણમ પાર્વતી કક્કન ખૂબ સરળ વ્યક્તિ હતા. તેઓ મદુરાઇમાં શાળાની શિક્ષિકા તરીકે કામ કરતા હતા. તેઓ તેમના સિદ્ધાંતોની ટેકેદાર હતા.