polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
જે સમયે ફિલ્મ-નાટકોમાં કામ કરવું સન્માનજનક પરિવારોની મહિલાઓ માટે અયોગ્ય ગણાતુ હતું ત્યારે તેમણે કેટલીક ફિલ્મોમાં અભિનય પણ કર્યો હતો. તેમણે બે મૂક ફિલ્મોમાં અભિનય કર્યો હતો. જે પૈકી ૧૯૩૧માં રજૂ થયેલી કન્નડ ફિલ્મ ઉદ્યોગની પ્રથમ મૂંગી ફિલ્મ મૃચ્છકટિકા મુખ્ય હતી. ૧૯૪૩માં તેમણે કે. એલ. સાયગલ સાથે તાનસેન નામની હિન્દી ફિલ્મમાં પણ અભિનય કર્યો હતો. આ ઉપરાંત શંકર-પાર્વતી તથા ધના ભગત તેમની જાણીતી ફિલ્મો છે. લાંબા લગ્નજીવન બાદ પરસ્પર સૌહાર્દપૂર્વક તેઓ એકબીજાથી અલગ થઈ ગયા.
લંડન ખાતેના વસવાટ દરમિયાન કમલાદેવીને મહાત્મા ગાંધીના અસહયોગ આંદોલન વિશે જાણકારી મળી. સામાજિક ઉત્થાનને ઉત્તેજન આપવા તથા ગાંધીવાદી સંગઠનોમાં પોતાના સક્રિય યોગદાન માટે તેઓ ભારત પાછા ફર્યા. ૧૯૨૬માં તેમની મુલાકાત અખિલ ભારતીય મહિલા સંમેલનના સહસંસ્થાપક માર્ગારેટ ઇ. કઝિન્સ સાથે થઈ. તેઓએ મદ્રાસ પ્રાંતીય વિધાનસભાના સભ્યપદ માટે પ્રેરીત કર્યા. પરિણામે તેઓ વિધાનસભામાં ઉમેદવારી નોંધાવનારા દેશના પ્રથમ મહિલા બન્યા. જોકે તેઓ આ ચૂંટણી ૫૫ મતની પાતળી સરસાઇથી હારી ગયા હતા.
પછીના વર્ષે તેઓએ અખિલ ભારતીય મહિલા સંમેલનની સ્થાપના કરી તથા સંમેલનના પ્રથમ આયોજન સચિવ તરીકે નિયુક્ત થયા. પોતાના કાર્યકાળ દરમિયાન તેમણે કેટલાક યુરોપીય દેશોનો પ્રવાસ કર્યો તથા સામાજીક સુધાર અને સામાજીક કલ્યાણની યોજનઓ કાર્યાન્વિત કરી. મહિલાઓ દ્વારા મહિલાઓ માટે જ ચાલતી શૈક્ષણિક સંસ્થાઓની સ્થાપના કરી. લેડી ઇરવીન કોલેજ ફોર હોમ સાયન્સીઝ, દિલ્હી એ તેનું ઉત્કૃષ્ઠ ઉદાહરણ છે.
ક્વીન મેરી કોલેજ, ચેન્નાઈ ખાતેના તેમના અભ્યાસકાળ દરમિયાન તેઓ સરોજિની નાયડુના નાના બહેન તથા સાથી વિદ્યાર્થીની સુહાસિની ચટ્ટોપાધ્યાયના સંપર્કમાં આવ્યા. બાદમાં તેમની મુલાકાત સુહાસિનીના ભાઈ પ્રસિદ્ધ કવિ–નાટ્યકાર–અભિનેતા હરિન ચટ્ટોપાધ્યાય સાથે થઈ. કલા પ્રત્યેના તેમના સમાન રસરુચિના પરિણામે તત્કાલીન રુઢિવાદી સમાજના વિરોધ વચ્ચે તેમણે હરિન સાથે લગ્ન કર્યા.
કમલાદેવી ચટ્ટોપાધ્યાય ભારતીય સમાજ સુધારક, સ્વાતંત્ર્ય સેનાની તથા ભારતીય હસ્તકલાના ક્ષેત્રમાં પુનરુત્થાન લાવનારા ગાંધીવાદી મહિલા હતા. તેઓ ભારતની સ્વતંત્રતા ચળવળમાં યોગદાન માટે તેમજ સ્વતંત્ર ભારતમાં હસ્તશિલ્પ, હાથસાળ તથા રંગમંચના પુનર્જાગરણ પાછળની પ્રેરણાશક્તિ માટે અને ભારતીય મહિલાઓના સામાજીક–આર્થિક ઉત્થાન માટે જાણીતા છે.
સંગીત નાટક અકાદમી, નેશનલ સ્કૂલ ઓફ ડ્રામા, કેન્દ્રીય કુટિર ઉદ્યોગ એમ્પોરિયમ તથા ભારતીય શિલ્પ પરિષદ જેવી સંસ્થાઓની સ્થાપનામાં તેમની મહત્ત્વની ભૂમિકા રહી છે. ૧૯૭૪માં તેમણે સંગીત નાટક અકદમી ફેલોશીપથી સન્માનિત કરવામાં આવ્યા હતા. ૧૯૫૫ અને ૧૯૮૭માં ભારત સરકાર દ્વારા અનુક્રમે પદ્મભૂષણ અને પદ્મવિભૂષણ પુરસ્કારથી સન્માનિત કરવામાં આવ્યા હતા.
લગ્નના થોડા સમય બાદ હરિન તેમની પહેલી વિદેશયાત્રા પર લંડન રવાના થયા. થોડા સમય બાદ કમલાદેવી પણ તેમની સાથે લંડન ચાલ્યા ગયા. અહીં તેમણે બેડફોર્ડ કોલેજમાં પ્રવેશ મેળવ્યો તથા સમાજશાસ્રમાં ડિપ્લોમાની પદવી મેળવી.
કમલાદેવીએ તેમના ગુરુ અભિનય નાટ્યરાજ પદ્મશ્રી મણીમાધવ ચાક્યાર પાસેથી પ્રાચીન સંસ્કૃત નાટ્યપરંપરા કેરળ કુટિયાત્તમની તાલીમ મેળવી હતી.
સહજ એ તેમનું ઉપનામ છે તેનો અર્થ ગુજરાતીમાં સરળ, સહેલાઇથી અથવા કુદરતી એવો થાય છે. તેઓ ગુજરાતી અને ઉર્દૂ બંને ભાષાઓમાં લખે છે. ૨૦૧૦માં ગઝલનો તેમનો પ્રથમ સંગ્રહ સંગ્રહ કઠપૂતળી પ્રકાશિત થયો, જેની ભગવતીકુમાર શર્મા, રાજેશ વ્યાસ 'મિસ્કીન', રાશિદ મીર અને વિનોદ જોશી સહિતના અનેક ગુજરાતી લેખકો અને કવિઓ અને ટીકાકારો દ્વારા તેમના વખાણ કરવામાં આવ્યા હતા. તેમણે મંગેશ પડગાંવકર સાથે પસંદિત ગુજરાતી કવિતાઓનું મરાઠીમાં ભાષાંતર કર્યું છે. આ કૃતિ અનુભૂતિ નામે પ્રકાશિત થઈ હતી. તેમણે પુ. એલ. દેશપંડેના બે, એક પાત્રીય નાટકોનો ગુજરાતીમાં અનુવાદ પણ કર્યો છે.
તેમણે ૧૯૯૨ માં લખવાનું શરૂ કર્યું. ૧૯૯૪ માં તેમની ગઝલ પ્રથમ વખત ગુજરાતી કવિતા સામયિક ધબકમાં પ્રકાશિત થઈ. ત્યાર પછી, તેમની કવિતા અને અન્ય લખાણો પ્રકાશિત થયા હતા શબ્દસૃષ્ટિ, ગઝલવિશ્વ, પરબ, કવિતા, નવનીત સમર્પણ, શબ્દાલય અને ફોર્બ્સ ગુજરાતી સભાના પ્રતિષ્ઠિત પ્રકાશનમાં પ્રકશિત થઈ. તેમણે આકાશવાણી અને દૂરદર્શન ખાતે તેમની કવિતાઓનું પઠન કર્યું છે. તેમણે ભારત, યુ.એસ.એ, કેનેડા, યુ.કે., યુ.એ.ઈ. વગેરેના વિવિધ સ્થળોએ કાર્યક્રમોમાં તેમની કવિતાઓનું પઠન પણ કર્યો છે.
વિવેક કાણે, , એ એક ગુજરાતી કવિ, લેખક અને અનુવાદક છે. તેમની નોંધપાત્ર કૃતિઓમાં અનુભૂતિ અને કઠપૂતળી નો સમાવેશ થાય છે. ગુજરાતી કવિતાના યોગદાન માટે તેમને જાન્યુઆરી ૨૦૦૦ માં, ભારતીય વિદ્યા ભવન, મુંબઈ ખાતે શયદા પુરસ્કાર એનાયત કરાયો હતો. તેઓ ભારતરત્ન એસ. પી. કાણે એવોર્ડ અને કવિતા માટેના મરીઝ પુરસ્કાર ના પ્રાપ્તકર્તા પણ છે.
તેમણે રાષ્ટ્રીય અને આંતરરાષ્ટ્રીય કંપનીઓમાં નવીનીકરણીય ઉર્જા અને વ્યૂહાત્મક સંચાલનના નિષ્ણાત તરીકે સેવા આપી છે. નવીનીકરણીય ઊર્જા અને નેનો ટેકનોલોજી પર તેમણે આંતરરાષ્ટ્રીય પરિષદો અને અન્ય ક્ષેત્રોમાં ઘણાં નિબંધો રજૂ કર્યા છે.
ગુજરાતી ગઝલ કવિતામાં તેમના યોગદાન બદલ ૧૯૯૯ માં તેમને શાયદા એવોર્ડથી નવાજવામાં આવ્યા હતા. તેઓ ભારતરત્ન પી વી કેન એવોર્ડ અને મેરીઝ એવોર્ડ પ્રાપ્તકર્તા પણ છે.
ભૈયાજી દાની, બાબા સાહેબ આપ્ટે, બાળાસાહેબ દેઓરસ અને મધુકર રાવ ભાગવત આદિ તેમના શરૂઆતી અનુયાયીઓ હતા. નાગપુર અને આસપાસના ક્ષેત્રોમાં સંઘ શક્તિશાળી બનવા લાગ્યો અને અમુક સમયમાં તે અન્ય પ્રાંતોમાં પણ ફેલાવા લાગ્યો. હેડગેવાર ઘણી જગ્યાએ ફર્યા અને યુવકોને સંઘના કાર્યમાં સહભાગી થવા આમંત્રણ આપતા. ધીમે ધીમે તેમના ઓળખીતાઓ તેમને પ્રેમથી ડોક્ટરજીના હુલામણા નામે સંબોધવા લાગ્યા. તેમની હાકલ થતા સંઘના સ્વયંસેવકો અભ્યાસ માટે કાશી અને લખનૌ જેવા શહેરોમાં ગયા અને ત્યાં પણ સંઘની શાખાઓ સ્થાપી.
૧૯૨૫માં વિજયા દશમીને દિવસે હેડગેવારે રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘની સ્થાપના કરી. તેનો ઉદ્દેશ હિંદુ સમાજના સાંસ્કૃતિક અને આધ્યાત્મિક વારસાને પુનર્જીવન દઈ સમાજનું પુનર્ગઠન કરવાનો અને તેના દ્વારા દેશને વિદેશી આધિપત્યથી છોડાવવાનો હતો. તેમણે આ સંગઠન માટે 'રાષ્ટ્રીય' શબ્દ પસંદ કર્યો કેમકે તેઓ હિંદુ તરીકેની ઓળખને રાષ્ટ્રીયતા સાથે પ્રતિપાદીત કરવા ધારતા હતા. આ વાતની પુષ્ટિ તેમની શાખાની સભાને અંતે ગવાતી પ્રાર્થના દ્વારા થઈ શકે છે. ૧૯૩૬માં તેમણે સંસ્થાની મહિલા શાખાની શરૂઆત કરી.
તેમનો જન્મ વિક્રમ સંવત ૧૯૪૬ની ચૈત્ર સુદ પ્રતિપદા ના દિવસે નાગપુરના મરાઠી દેશસ્થ બ્રાહ્મણ પરિવારમાં થયો હતો. તેમના પિતાનું નામ બલિરામ પંત હેડગેવાર અને માતાનું નામ રેવતી હતું. તેઓનો પરિવાર એક સામાન્ય પરિવાર હતો. જ્યારે હેડગેવાર ૧૩ વર્ષના હતા ત્યારે તેમના માતા પિતા બન્ને પ્લેગનો ભોગ બન્યા અને મૃત્યુ પામ્યા. તેમના મોટા ભાઈ મહાદેવ પંત અને સીતારામ પંતે તેમને મોટા કર્યા અને તેમને યોગ્ય અભ્યાસની સવલત પૂરી પાડી.
૧૯૨૦ના દશકમાં હેડગેવારે રાષ્ટ્રીય મહાસભા માં સક્રિય ભૂમિકા ભજવી હતી. પણ તેની નીતિઓ અને આંતરિક ખટપટો તેમને ગમી નહિ. ૧૯૨૩માં ફાટી નીકળેલા હિંદુ મુસ્લિમ દંગાઓને કારણે એક નવા રાષ્ટ્ર-નિર્માણની સંકલ્પના તેમના વિચારોમાં આકાર પામી. લોકમાન્ય બાળગંગાધર ટિળક અને સાવરકરના લખાણોની તેમના પર ઊંડી અસર પડી. તેમનો વિચાર હતો કે હિંદુઓનો રાષ્ટ્રવાદ સાંસ્કૃતિક અને ધાર્મિક વારસાના પાયા પર રચાવો જોઈએ.
૧૯૨૫માં રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘની સ્થાપના પછી હેડગેવારે સંઘને ભારતીય સ્વતંત્રતા ચળવળ થી દૂર રાખ્યો. બ્રિટિશ વિરોધી જાહેર થાય એવી કોઈ પણ રાજનૈતિક પ્રવૃત્તિથી સંઘ દૂર રહ્યો. રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘના લેખક સી. પી. ભીશીકર લખે છે કે,"સંઘની સ્થાપના પછી, ડૉક્ટર સાહેબે તેમના ભાષણો માત્ર હિંદુ સંગઠન પર જ કેંદ્રિત રાખ્યા હતા. તેમાં સરકાર ઉપર સીધી ટિપ્પણીઓ નહિવત્ હતી."
જ્યારે તેઓ નાગપુરની નીલ સીટી હાઈસ્કુલમાં અભ્યાસ કરતા હતા ત્યારે બ્રિટિશ રાજ દ્વારા પ્રતિબંધિત 'વંદે માતરમ્' ના ગાન બદલ તેમને શાળામાંથી કાઢી મૂકવામાં આવ્યા હતા. જેને પરિણામે તેમણે આગળનો અભ્યાસ યવતમાળ અને પુણેની રાષ્ટ્રીય શાળામાં કર્યો. મેટ્રીક સુધીનો અભ્યાસ કર્યા પછી ૧૯૧૦માં તેમને બી. એસ. મુંજે એ તેમને વૈદકીય અભ્યાસ માટે કોલકત્તા મોકલ્યા.
ડૉ. કેશવ બલીરામ હેડગેવાર , એ રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘ ના સ્થાપક અને સરસંઘચાલક હતા. તેઓ ડૉક્ટરજીના હુલામણા નામે જાણીતા હતા. તેમણે ૧૯૨૫માં નાગપુર ખાતે રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘ ની સ્થાપના કરી હતી. જેનો ઉદ્દેશ હિંદુત્વની વિચારધારા ધરાવતા એક ભારતની સંકલ્પનાનો પ્રસાર કરવાનો હતો.
૧૮૦૩-૧૮૦૫ ના બીજા એંગ્લો-મરાઠા યુદ્ધ પછી આ પ્રદેશના રાજ્યો બ્રિટીશ પ્રભાવમાં આવ્યા હતા. ૧૮૧૧માં જ્યારે મરાઠા સત્તા ઘટી રહી હતી ત્યારે બ્રિટિશ સરકારે વડોદરા રાજ્યને માધ્યમ બનાવ્યું અને મહી કાંઠા એજન્સીના રાજ્યોનો વાર્ષિક વેરો ઉઘરાવી વાર્ષિક દરે બ્રિટિશરોને આપવાનો કરાર કર્યો. ૧૮૨૦માં, બ્રિટીશરોએ સંપૂર્ણક્ષેત્રના વહીવટને પોતાના હસ્તક લીધો. વડોદરાને વિના મૂલ્યે વેરો એકત્રિત કરવાનો પરવાનો મળ્યો બદલામાં વડોદરા એ દેશના અન્યક્ષેત્રોમાં સૈન્ય ન મોકલવાનો, અને વહીવટમાં કોઈ હસ્તક્ષેપ ન કરવા સંમત થયું. ૧૮૩૦, ૧૮૫૭-૫૮ અને ૧૮૬૭માં સમગ્ર ભારતમાં બ્રિટીશ શાસન વિરુદ્ધ અડચણો ઊભી થઈ પરંતુ ૧૮૮૧ સુધી આ પ્રદેશ તદ્દન શાંત અને સુરક્ષિત રહ્યો. જોકે, ૧૮૮૧ સુધીમાં વિજયનગર રાજ્યના સ્થાનિક ભીલોએ તેમના શાસકો વિરુદ્ધ બળવો જાહેર કર્યો અને તેમને હાંકી કાઢ્યા.
મહી કાંઠા એજન્સી એક રાજકીય એજન્સી અથવા બોમ્બે પ્રેસિડેન્સીના ગુજરાત વિભાગ હેઠળ બ્રિટીશ ભારતમાં રજવાડાઓનો એક સમૂહ હતો. ૧૯૩૩માં, મહી કાંઠા એજન્સીના દાંતા સિવાયના રાજ્યો વેસ્ટર્ન ઇન્ડિયા સ્ટેટ્સ એજન્સીમાં સામેલ થયા. ૧૯૦૧ની સાલમાં એજન્સીનો કુલ વિસ્તાર હતો અને વસ્તી ૩૬૧,૫૪૫ હતી.
૧૯૪૭ માં ભારતની આઝાદી પછી, મહીકાંઠા એજન્સીના શાસકોએ ભારત સરકારને સ્વીકૃતિ આપી, અને આ વિસ્તારને બૃહદ મુંબઈ રાજ્યના જિલ્લાઓમાં પુનઃગઠિત કરવામાં આવ્યો. ૧૯૬૦માં, મુંબઈ રાજ્ય ભાષાકીય આધાર પર વિભાજીત થયું, અને મહીકાંઠાનો વિસ્તાર ગુજરાતના નવા રાજ્યનો ભાગ બન્યો.
૧૯૩૩માં ૧૯૨૫ સુધી પાલનપુર એજન્સી તરીકે ઓળખાતી બનાસકાંઠા એજન્સી અને મહી કાંઠા એજન્સીઓનું વિલિનીકરણ કરવામાં આવ્યું હતું. જો કે પાલનપુર રાજ્યને રાજપૂતાના એજન્સીમાં સોંપવામાં આવ્યું હતું અને આમ તે નવી બનાવેલી એજન્સીનો ભાગ ન હતું.
તેમનો જન્મ ઈ. સ. ૧૯૦૫ માં ગુજરાતના પાટણ ખાતે થયો હતો. તેમણે ચોટીલાની હન્ટરમેન ટ્રેનિંગ કોલેજમાં ૬ઠ્ઠા ધોરણ સુધીનો અભ્યાસ કર્યો હતો. ધામી બાળપણમાં જૈન સાધુ બનવા માંગતા હતા, સાધુ ન બની શકવાથી, તેમણે આજીવન દૂધકપનો ત્યાગ કર્યો. ઈ. સ. ૧૯૨૮માં, તેમણે પાટણની ઉજમશી પિતામ્બરદાસ આયુર્વેદિક કોલેજમાંથી આયુર્વેદ ભૂષણની પદવી મેળવી. તેમણે બંગાળી, હિન્દી, સંસ્કૃત, પ્રાકૃત, ઉર્દૂ અને મરાઠી સહિતની ભાષાઓ શીખી હતી. બાદમાં તેમણે આયુર્વેદ શાસ્ત્રીની પરીક્ષા પાસ કરી. તેઓ દર્દીઓ પાસે સારવારના પૈસા લેતા ન હતા. તેઓ મહાત્મા ગાંધીથી પ્રભાવિત હતા અને આખી જીંદગી ખાદી પહેરતા હતા. તે ભારતીય સ્વતંત્રતા ચળવળમાં જોડાયા હતા. તેમણે તેમના પ્રવચનો દ્વારા ગામડાઓમાં મહાત્મા ગાંધીનો સંદેશ ફેલાવ્યો. વિસાપુર ખાતે સત્યાગ્રહમાં ભાગ લેવા બદ્દલ તેઓ જેલમાં ગયા હતા. સરદાર વલ્લભભાઇ પટેલની સૂચનાથી તેમણે મોબાઇલ પ્રદર્શન બનાવ્યું હતું, જેની સાથે તેઓ મહારાષ્ટ્રના ગામોમાં ફર્યા હતા . તેઓ રવીન્દ્રનાથ ટાગોર અને સુરેન્દ્રમોહન મુખોપાધ્યાયથી પ્રભાવિત હતા.
તેમણે પોતાના લેખનમાં વિવિધ પ્રકારના સાહિત્ય જેવા કે બાળસાહિત્ય, પ્રવાસ વર્ણનો, નિબંધો, જીવનચરિત્ર, નવલકથાઓ, વાર્તાઓ, ધર્મ, ઇતિહાસ વગેરેને આવરી લીધું છે. તેમણે લગભગ ૨૦૦ ગીતો અને ચારણી ગીતો લખ્યા છે. તેમણે વરઘેલી, એના ચરણે અને ભણેલી વહુ એમ ત્રણ ગુજરાતી ફિલ્મની કથા, સંવાદ અને ગીતો લખ્યા છે . તે મૃદુલ અથવા બાઝીગર ઉપનામ હેઠળ લખતા . ૧૮ વર્ષની ઉંમરે, તેમણે આત્મા વિનોદ નામનું પોતાનું પહેલું પુસ્તક લખ્યું. તેમણે કોકિલ નામનું એક સામયિક પ્રકાશિત કર્યું હતું.
ઘણાં વર્ષો સુધી, તેમણે ગુજરાતી વર્તમાન પત્ર જયહિંદમાં તંત્રી લેખ લખ્યા. તે વાચકોમાં લોકપ્રિય હતા અને એક સમયે તે ૫ વર્તમાન પત્રો / સામાયિકો માટે ધારાવાહિક નવલકથા લખતા હતા. તેમણે કાંતા સાથે લગ્ન કર્યાં. તેમણે લોકસંગીતને અમુક સંગીત રેકોર્ડ બનાવી છે. તેમના પુત્ર વિમલ મોહનલાલ ધામી પણ લેખક છે. તેઓ રાવણહથ્થો નામનું સંગીતવાદ્યો વગાડતા હતા.
વૈદ્ય મોહનલાલ ચુનીલાલ ધામી એ રાજકોટ, ગુજરાતના ગુજરાતી લેખક, કવિ, નવલકથાકાર, નાટ્યકાર, પત્રકાર અને આયુર્વેદિક ચિકિત્સક હતા. તેમણે ૧૭૦ થી વધુ પુસ્તકો પ્રકાશિત કર્યા હતા. તેમની સાહિત્યિક કૃતિ મોટાભાગે જૈન સાહિત્ય પર આધારિત છે. સાધના સન્માન સમિતિ હેઠળ મુંબઈના જૈન સમુદાય દ્વારા તેમનું સન્માન કરાયું હતું.
ધામીએ જાસૂસી, સામાજિક નવલકથાઓ લખી છે, પરંતુ તેઓ જૈન સાહિત્ય પર આધારિત તેમની ઐતિહાસિક નવલકથાઓ માટે સારી રીતે જાણીતા છે.
જિલ્લાની એન્જિનિયરિંગ કોલેજોમાં સેન્ટ જોસેફ એન્જિનિયરિંગ કોલેજ, કેવીજી કોલેજ એન્જિનિયરિંગ, મેંગલોર ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી અને એન્જીનિયરિંગ, કેનેરા એન્જિનિયરિંગ કોલેજ, પી.એ. કૉલેજ એન્જિનિયરિંગ, શ્રીનિવાસ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી, શ્રીનિવાસ સ્કૂલ એન્જિનિયરિંગ, વિવેકાનંદ કોલેજ એન્જિનિયરિંગ એન્ડ ટેકનોલોજીનો સમાવેશ થાય છે., શ્રી દેવી ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી, અલવાસ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ એન્જિનિયરિંગ એન્ડ ટેકનોલોજી, કરાવલી ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી, સહ્યાદ્રી કોલેજ એન્જીનિયરિંગ અને મેનેજમેન્ટ, યેનીપોઆ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી, એજે ઇન્સ્ટિટ્યૂટ એન્જીનિયરિંગ અને ટેકનોલોજી, એસડીએમ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી, બેરીઝ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી અને પ્રસન્ના કોલેજ ઓફ એન્જીનિયરિંગ અને ટેકનોલોજી.
જિલ્લામાં કર્ણાટક અને ભારતના ભાગોને જોડતા પાંચ રાષ્ટ્રીય ધોરીમાર્ગો છે. એનએચ -66 જિલ્લાને ઉદૂપી, કારવાર, મુંબઇ, ગોવા, કોચી અને તિરુવનંતપુરમ સાથે જોડે છે . -169 શિમોગાને દક્ષિણ કન્નડ સાથે જોડે છે. એનએચ -75 સાથે જિલ્લા જોડાય વેલ્લોરના, કોલર, બેંગલોર, કૂનિંગાળ, હસન અને સક્લેશપુર . એનએચ 73 થી મંગલોરે જોડાય ટુમકુર મારફતે ચરમાડી, મુદિગ્રે, બેલુર અને ટિપિત્રુ . દક્ષિણ કન્નડા મુખ્ય ઘાટ વિભાગો સમાવેશ થાય છે શિરડીઘાટ , ચામડીઘાટ , સંપજેઘાટ અને બિસલે ઘાટ (માટે સુબ્રમણ્ય સક્લેશપુરા લોકપ્રિય તરીકે ઓળખાય લીલા રૂટ દ્વારા ટ્રેકર્સ ). મૈસુરના માધ્યમથી એનએચ -275 બેંગલોર સાથે મેંગલોરને પણ જોડે છે. તે શરૂ થાય છે બંટવાલ નજીક મેંગલોર શહેર અને પસાર પુત્તુર, મદીકેરી, હુંસુર, મૈસુર, માંડ્યા અને ચેન્નાપટના . તે લંબાઈના બેંગ્લોર પર સમાપ્ત થાય છે .
દક્ષિણ કેનરા એ બ્રિટીશ સામ્રાજ્ય હેઠળનો એક જિલ્લો હતો જેમાં વર્તમાન દક્ષિણ કન્નડ, ઉડુપી, કસરાગોડ જિલ્લાઓ અને અમીનીદિવિ ટાપુઓ શામેલ છે. ઉત્તર કેનેરા અને દક્ષિણ કેનેરાની રચના માટે કેનારા જિલ્લાને 1859 માં વિભાજિત કરવામાં આવ્યો હતો. દક્ષિણ કન્નડ 1956 માં મૈસુર સ્ટેટનો એક જિલ્લો બન્યો, જેનું પાછળથી 1973 માં કર્ણાટકનું નામકરણ કરવામાં આવ્યું. કસારાગોડ સ્ટેટ્સ અને યામિનીદીવિ ટાપુઓ ફરી સંસ્થા દરમિયાન, કેરળના એક જિલ્લો બની ગયો પાછળથી એક ભાગ બન્યો લક્ષદ્વીપ . ઉદૂપી જિલ્લો 1997 માં દક્ષિણ કન્નડના ઉત્તરી તાલુકોમાંથી રચાયો હતો. પાછળથી, કર્ણાટક સરકારે, વહીવટના હેતુ માટે, મોટા દક્ષિણ કન્નડ જિલ્લાને ઉદૂપી અને હાલના દક્ષીણા કન્નડ જિલ્લામાં 15 ઓગસ્ટ 1997 નાં રોજ વિભાજીત કર્યા. પૂર્વ જિલ્લાના ત્રણ તાલુકો - ઉદૂપી, કરકલા અને કુંડપુરા - નવા ઉદૂપી જિલ્લાની રચના કરી.
આ જિલ્લાના મોટાભાગના લોકો પરંપરાઓ, રિવાજો અને ધાર્મિક વિધિઓનું પાલન કરે છે. જિલ્લામાં હિન્દુ દેવી-દેવતાઓનાં ઘણાં મંદિરો છે, જે પ્રાચીન છે અને તેમની સાથે આધ્યાત્મિકતા જોડાયેલા છે. દક્ષિણ કન્નડના લોકો સર્પ ભગવાન સુબ્રમણ્યની પૂજા કરે છે. દંતકથા અનુસાર, જિલ્લાને પરશુરામ દ્વારા સમુદ્રમાંથી પાછો ખેંચવામાં આવ્યો હતો. ભૂગર્ભમાં જવું અને ટોચ પરની જાતિઓનું રક્ષણ કરવું, નાગા દેવથાની લોકપ્રિય માન્યતા અનુસાર નાગરાધને અથવા સાપની ઉપાસના કરવામાં આવે છે. આત્માઓને સંતોષવા માટે ભુતા કોલા જેવા ધાર્મિક વિધિ કરવામાં આવે છે. ડાંગરના ખેતરમાં કાદવવાળા ટ્રેક ઉપર ભેંસની રેસનું એક રૂપ કમ્બાલા, જિલ્લાભરમાં 16 સ્થળોએ યોજવામાં આવ્યું છે. ટોટી ફાઇટ એ ગ્રામીણ કૃષિ લોકોનો અન્ય મનોરંજન છે.
યક્ષગણ એ આ જિલ્લાની લોકપ્રિય લોક કલા છે. યક્ષગણન એક રાત લાંબી નૃત્ય અને નાટક પ્રદર્શન છે જેનો તુલુ નુડુમાં ખૂબ ધામધૂમથી કરવામાં આવે છે. પીલીવેષા એ આ પ્રદેશમાં લોકનૃત્યનું એક અનોખું રૂપ છે જે જુવાન અને વૃદ્ધોને આકર્ષિત કરે છે, જે દસરા અને કૃષ્ણ જન્માષ્ટમી દરમિયાન કરવામાં આવે છે. કરાડી વેશા અન્ય લોકપ્રિય દરમિયાન પરફોર્મ નૃત્ય છે દશેરા . દક્ષિણ કન્નડા લોકો પણ જેવા પરંપરાગત હિન્દૂ તહેવારો ઉજવે બિસુ, યુગડી , કૃષ્ણ જન્માષ્ટમી, ગણેશ ચતુર્થી, નવરાત્રી , દીપાવલી, આતી હનીમ, વગેરે
અલુપ એ દક્ષિણ 8 મી અને 14 મી સદી દરમિયાન દક્ષિણ કન્નડ પ્રદેશ પર શાસન કર્યું. 1860 પહેલાં, દક્ષિણ કન્નડ કાનરા નામના જિલ્લાનો ભાગ હતો, જે મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સીમાં એક જ વહીવટ હેઠળ હતો. 1860 માં, બ્રિટિશરોએ આ વિસ્તારને દક્ષિણ કણારા અને ઉત્તર કણારામાં વહેંચી દીધો, જેનો ભૂતપૂર્વ મદ્રાસ પ્રેસિડેન્સીમાં રાખવામાં આવ્યો હતો, જ્યારે બાદમાં બોમ્બે પ્રેસિડેન્સીનો એક ભાગ બનાવવામાં આવ્યો હતો. કુંદપુર તાલુક અગાઉ ઉત્તર કણારામાં સમાવવામાં આવ્યો હતો પરંતુ પછીથી તેને ફરીથી દક્ષિણ કણારામાં સમાવવામાં આવ્યો.
જિલ્લાની મેડિકલ કોલેજોમાં એજે ઇન્સ્ટિટ્યૂટ મેડિકલ સાયન્સ, ફાધર મ્યુલર મેડિકલ કોલેજ, કેએસ હેગડે મેડિકલ એકેડેમી, કસ્તુરબા મેડિકલ કોલેજ, શ્રીનિવાસ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ મેડિકલ સાયન્સ એન્ડ રિસર્ચ સેન્ટર, યેનિપોયા મેડિકલ કોલેજ એન્ડ રિસર્ચ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ અને કેવીજી મેડિકલ કોલેજ શામેલ છે. મણિપાલ કોલેજ ડેન્ટલ સાયન્સિસ મંગ્લોર, એબી શેટ્ટી મેમોરિયલ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ડેન્ટલ સાયન્સિસ, એજે ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ડેન્ટલ સાયન્સિસ, યેનીપોઆ ડેન્ટલ કોલેજ એન્ડ રિસર્ચ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ અને શ્રીનિવાસ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ડેન્ટલ સાયન્સિસ કેટલાક ડેન્ટલ કોલેજો છે.
1907 માં, સધર્ન રેલ્વે મેંગલોરને ક કાલિકટ સાથે દરિયાકિનારે જોડ્યું. આ રેલ્વે લાઇન વસાહતી શાસન દરમિયાન જિલ્લાને મદ્રાસના રાષ્ટ્રપતિના અન્ય સ્થળો સાથે જોડવામાં મદદ કરી હતી. કોંકણ રેલ્વે દક્ષિણ કન્નડને મહારાષ્ટ્ર, ગોવા, ગુજરાત, દિલ્હી, રાજસ્થાન અને કેરળ સાથે ટ્રેન દ્વારા જોડે છે. મેંગ્લોરથી મુંબઇ, થાણે, ચેન્નાઈ, માર્ગાઓ અને ત્રિવેન્દ્રમ સુધીની સીધી ટ્રેનો છે. મીટર ગેજથી બ્રોડગેજ ટ્રેકમાં રૂપાંતર થયા પછી હસન અને કુક્કે સુબ્રમણ્ય થઈને બેંગ્લોર જતી ટ્રેન સેવા દૈનિક ચાલે છે.
તૂલુવા, વચ્ચે વહેંચાઇ આવે છે જેમાં બિલાવા, મોગાવીરા, બંટ, ખભે આરામ, તુલુ ગૌડા અને દેવદિગા સમુદાયો જિલ્લામાં સૌથી મોટો નૃવંશ સમૂહ છે. કોંકણી લોકો, બ્રાહ્મણો, હોલેયસ પહાડી-જનજાતિ , મુસ્લિમો, મેંગલોરીયન કૅથલિકો વસ્તી અને અરેભાશે ગૌદાસ સમાવેશ બાકીના. બ્રાહ્મણોને મુખ્યત્વે સંબંધ શિવાલી, સારસ્વત, હાવ્યાકા, ચિતપવન, દૈવદ્ન્ય અને કોટા પેટા વિભાગો. દક્ષિણા કન્નડમાં બોલાતી મુખ્ય ભાષાઓમાં તુલુ, કોંકણી, કન્નડ, અરે ભાશે, ડેકકાની ઉર્દુ, બેરી ભાશે, હાવ્યાકા અને મલયાલમ છે .
જિલ્લાની ટોપોગ્રાફી સુધી સાદી છે દરિયાકિનારાની અંદર અને પશ્ચિમ ઘાટમાં પૂર્વ તરફ તીવ્ર પૂર્વવર્તી પર્વતીય પ્રદેશોમાં ફેરફાર. સાગ, વાંસ અને ગુલાબનાં ઝાડ પૂર્વ તરફના ડુંગરાળ વિસ્તારોમાં જોવા મળે છે. ભારતના ભૂસ્તરશાસ્ત્રીય સર્વેએ આ જિલ્લાને મધ્યમ ભૂકંપગ્રસ્ત પ્રદેશ તરીકે ઓળખાવી છે અને સિસ્મિક ત્રીજા ક્ષેત્રમાં તેનું વર્ગીકરણ કર્યું છે. ગ્રામીણ દક્ષિણા કન્નડમાં, ઘરો એક ખેતરના ક્ષેત્રની વચ્ચે અથવા નાળિયેર અથવા અર્કનાટના વાવેતરની વચ્ચે છે, જે કેટલાક સો મીટરથી અલગ છે.
મહત્વના શહેરો અને દક્ષિણ કન્નડા નગરો સમાવેશ થાય છે મેંગલોર, પટ્ટુર, સુલીયામાં, બાંટવાલ, વિટ્ટલ, મૂદબીદ્ર, કિન્નીગોલી, ઉપ્પીનંગાડી, નેલલયાળી, કડાબા, બેલથાણગાડી, ગુરુવાયનકરે, વેણુર, મુલકી, ધર્મસ્થલા, ઉજિરે અને સુબ્રમણ્ય . જિલ્લો દરિયાકિનારા, લાલ માટીની છતની ટાઇલ્સ , કાજુ અને તેના ઉત્પાદનો, બેંકિંગ, શિક્ષણ, આરોગ્યસંભાળ અને રાંધણકળા માટે જાણીતું છે. મંગલોર કર્ણાટકનું બીજું મોટું શહેર છે અને પુત્તુર દક્ષિણ કન્નડના સૌથી મોટા અને મોટા શહેરો છે.
દક્ષિણ કન્નડ ભારત દેશમાં કર્ણાટક રાજ્યનો એક જિલ્લો છે. મંગ્લોર મુખ્ય મથક છે. તે પૂર્વમાં પશ્ચિમ ઘાટ દ્વારા આશ્રય છે અને પશ્ચિમમાં અરબી સમુદ્ર દ્વારા ઘેરાયેલું છે, દક્ષિણ કન્નડમાં ચોમાસા દરમિયાન વિપુલ પ્રમાણમાં વરસાદ પડે છે. તે સરહદ આપે છે ઉડુપી જિલ્લાના ઉત્તર માટે ચિકમંગલૂરના જિલ્લા ઉત્તરપૂર્વમાં, હસન જિલ્લા પૂર્વમાં કોડાગુ દક્ષિણપૂર્વ અને કસારાગોડ જિલ્લો ના કેરળ દક્ષિણમાં. ભારતની ૨૦૧૧ ની વસ્તી ગણતરી પ્રમાણે દક્ષિણ કન્નડ જિલ્લાની વસ્તી ૨,૦83,6૨. છે.
મુખ્ય નદીઓ છે નેત્રાવતી, કુમાધરા, ગુરુપુરા , શંભવી, નંદિની અથવા પાવનજે અને પાયસ્વિની બધા અરબી સમુદ્રમાં જોડાય છે. મુ ઉપ્પિનગડી, નેત્રાવતી અને કુમારધરા નદીઓ ચોમાસા અને મીટ દરમિયાન થઈ જાય છે. આ ઘટનાને "સંગમ" કહેવામાં આવે છે, જેનો અર્થ સંસ્કૃતમાં સંગમ છે. મેંગલોરની નજીક, નેત્રાવતી અને ગુરુપુરા નદીઓના સંઘ દ્વારા એક નદી બનાવવામાં આવી છે જે અરબી સમુદ્રમાં ભળી જાય છે.
દક્ષિણ કન્નડમાં નેશનલ ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ટેકનોલોજી કર્ણાટક સુરથકલ છે, જે ભારતની ટોચની એન્જિનિયરિંગ કોલેજોમાંની એક છે. ફિશરિઝ ઓફ કોલેજ એક્કુર નજીક સ્થિત થયેલ છે કંકનાડિ . મેંગલોર યુનિવર્સિટીમાં જાહેર યુનિવર્સિટી છે કોનજે નજીક મેંગલોર . દક્ષિણ કન્નડ, ઉદૂપી અને કોડાગુ જિલ્લાઓ પર તેનો અધિકારક્ષેત્ર છે.
દક્ષિણા કન્નડમાં કપ્પેન આબોહવાની વર્ગીકરણ અનુસાર ઉષ્ણકટિબંધીય ચોમાસુ વાતાવરણ છે . દક્ષિણ કન્નડમાં સરેરાશ વાર્ષિક વરસાદ . વરસાદ થી બદલાય છે મેંગ્લોર કાંઠે, મૂદાબિદ્રી અને પશ્ચિમ ઘાટ નજીક પુત્તુર ખાતે. સરેરાશ ભેજ 75% છે અને જુલાઈમાં શિખરો 89% છે.
જિલ્લા સાત સમાવેશ થાય છે તાલુકાઓ : મેંગલોર, બાંટવાલ, પટ્ટુર, સુલીયામાં, બેલથાણગાડી, કડાબા અને મૂદબીદ્ર . તેમાં સાત ઉત્તરી તાલુકો નો સમાવેશ થતો હતો, પરંતુ ઉદૂપી જિલ્લાની રચના માટે આ ઓગસ્ટ 1997 માં અલગ થઈ ગયા હતા.
આ જિલ્લામાં બસ સેવાઓ દક્ષિણ કન્નડ બસ ઓપરેટર્સ એસોસિએશન અને રાજ્ય સંચાલિત કેએસઆરટીસી દ્વારા ખાનગી ખેલાડીઓ દ્વારા ચલાવવામાં આવે છે. 1947 ભારતની આઝાદી પૂર્વે જ આ જિલ્લામાં સાર્વજનિક મર્યાદિત કંપનીઓ હતી જે પરિવહન વ્યવસાય ચલાવે છે.
દક્ષિણ કન્નડ જિલ્લાનું નવું મંગલોર બંદર નામનું પનામ્બુર ખાતે એક દરિયાકિનારો છે . ન્યૂ મંગલોર પોર્ટ ટ્રસ્ટ દ્વારા સંચાલિત દરિયાઈ બંદર કાર્ગો, લાકડા, પેટ્રોલિયમ અને કોફીની નિકાસનું સંચાલન કરે છે. તે ભારતના મોટા દરિયાઇ બંદરોમાંનું એક છે.
દક્ષિણ કન્નડમાં, પ્રાથમિક અને માધ્યમિક શિક્ષણ સમાજના દરેક વર્ગમાં પહોંચ્યું છે. આ જિલ્લામાં મેડિસિન, એન્જિનિયરિંગ, ફાર્મસી, નર્સિંગ, હોટલ અને કેટરિંગ, લો એન્ડ મેનેજમેન્ટના અભ્યાસક્રમો પૂરા પાડતી શૈક્ષણિક સંસ્થાઓના હોસ્ટ.
જિલ્લાને બાજપેના મંગ્લોર આંતરરાષ્ટ્રીય વિમાનમથક દ્વારા હવાઇ માર્ગે જોડવામાં આવ્યું છે. એર ઇન્ડિયા, સ્પાઈસ જેટ અને ઇન્ડિગો જેવી એરલાઇન્સ પર્સિયન ગલ્ફ નજીક રાષ્ટ્રીય અને આંતરરાષ્ટ્રીય સ્થળો પર દૈનિક ફ્લાઇટ્સ આપે છે.
1956 માં રાજ્યોના પુનર્ગઠન દરમિયાન, કસરાગોડને વિભાજીત કરીને નવા બનાવેલા કેરળ રાજ્યમાં સ્થાનાંતરિત કરવામાં આવ્યા હતા અને દક્ષિણ કન્નડને મૈસુર રાજ્ય માં સ્થાનાંતરિત કરવામાં આવી હતી.
જિલ્લા ભૂગોળ પશ્ચિમમાં સમુદ્રતટ અને પૂર્વમાં પશ્ચિમ ઘાટનો સમાવેશ કરે છે. માટી મોટાભાગે લેટિટિક પ્રકારનું હોય છે, જે ઉચ્ચ આયર્ન અને એલ્યુમિનિયમ સામગ્રી દ્વારા વર્ગીકૃત થયેલ છે.
જિલ્લામાં પુત્તુર ખાતેના કાજુ સંશોધન નિયામક જેવી સંશોધન સંસ્થાઓ આવેલ છે. સેન્ટ્રલ બાગાયતી પાક રિસર્ચ ઇન્સ્ટિટયુટ છે માં તાલુકાના.
એવું માનવામાં આવે છે કે આ મંદિર આશરે ૧૪૦૦ વર્ષ પહેલા ભરમૌરના રાજા સાહિલ વર્માન દ્વારા બનાવવામાં આવ્યું હતું. તેમણે આ મંદિર યોગીઓ અને સિદ્ધોના સન્માનમાં બનાવ્યું છે, જે ખાસ કરીને કુરુક્ષેત્રથી આવ્યા હતા અને મણીમહેશ તળાવ અને મણીમહેશ કૈલાસ પર્વતની મુલાકાત લેવા જઇ રહ્યા હતા. માર્ગમાં તેઓ ભરમૌર ખાતે રોકાઈ ગયા અને ત્યાં ધ્યાન ધર્યું. આ આધ્યાત્મિક યોગીઓએ રાજાને કોઈ વારસદાર ન હોવાથી રાજાને દસ પુત્રો અને એક પુત્રીનું વરદાન આપ્યું હોવાનું કહેવાય છે. આ વરદાનના પરિણામે, રાજાને ૧૦ પુત્રો અને એક પુત્રી થઈ. જેનું નામ ચંપાવતી છે. ચંબા શહેરનું નામ તેમની પુત્રી ચંપાાવતીના નામ પરથી રાખવામાં આવ્યું છે.
માનવામાં આવે છે કે ચૌરાસી મંદિર ૮૪ સિદ્ધ સિદ્ધકોના નામે બનાવવામાં આવ્યું છે, જેના કારણે આ મંદિરના પરિઘમાં ૮૪ નાના-મોટા મંદિરો શામેલ છે. આ સ્થાન પ્રકૃતિની અદભૂત સુંદરતાથી ઘેરાયેલું છે. આ પ્રાચીન મંદિર સાથે જોડાયેલી ઘણી મોટી માન્યતાઓ છે. આવી એક માન્યતા અનુસાર, એવું કહેવામાં આવે છે કે કોઈ વ્યક્તિના મૃત્યુ પછી તેની આત્માએ આ મંદિરની મુલાકાત લેવી પડે છે, જેથી પાપ અને પુણ્ય તેમના જીવન કાર્યોના આધારે માપી શકાય. લોકવાયકા અનુસાર, ભગવાન ચિત્રગુપ્તની જવાબદારી છે કે તે મૃતકનાં કાર્યોની ગણતરી કરે. ઘણા લોકો આ મંદિર વિશે માને છે કે ભગવાનને મંદિરની અંદર પોતાનો ઓરડો આપવામાં આવ્યો છે, જ્યાંથી તે દૈવી પ્રવૃત્તિઓ કરે છે.
ચોર્યાશી મંદિર, ભરમૌરનું એક મહત્વપૂર્ણ ધાર્મિક અને સાંસ્કૃતિક કેન્દ્ર છે. ચોર્યાશી મંદિર લગભગ ૧૪૦૦ વર્ષ જૂનું એતિહાસિક અને ધાર્મિક રૂપે પ્રખ્યાત મંદિર છે. આ મંદિર હિમાચલ પ્રદેશના સિરમૌરની પવિત્ર દેવભૂમિ પર સ્થિત છે. શિવલિંગ તેના કેન્દ્રમાં સ્થિત છે, જેના કારણે આ મંદિર ભગવાન શિવને સમર્પિત છે. તેના સમૃદ્ધ વારસાને કારણે, શહેર તેના ધાર્મિક અને સાંસ્કૃતિક દૃષ્ટિકોણને કારણે ખૂબ લોકપ્રિય છે.
જૈવિક ખેતી ભારત દેશ ખેતી પ્રઘાન દેશ છે અને દેશની ૮૦% વસ્તી ખેતી પર નભે છે એમા ગુજરાત રાજ્ય ના મોટા ભાગમાં ખેતી વરસાદ પર નિર્ભય છે, અને ઘવા વર્ષો થી ગ્લોબલવોર્મિગ ના કારણે વરસાદની ઉણપ તેમજ કમોસમી વરસાદ ના કારણે ખેડુતો પુરતો પાક લેવા માટે રાસાયણીક ખાતરો અને દવાનો ભરપુર ઉપયોગ કરતા થયા છે અને જેના કારણે અનાજ માં રાસાયણીક દવા નું પ્રમાણ વઘતા તેના કારણે રોગો પણ વઘ્યા છે જેના કારણે હવે ખેડુતો જૈવિક ખાતર નો ઉપયોગ કરી ને ખેતી ની શરુઆત કરી છે જેમાં રાસાયણીક ખાતર કે દવાનો ઉપયોગ વગર ખેતી કરવામાં આવે છે છાણીયુ ખાતર, અળસીયા નું ખાતર તેમજ દવામાં પણ ગૌમૂત્ર લીમડાનું તેલ તેવી કુદરતી વસ્તુ ઓજ વપરાય છે
પોષક દ્રવ્યમાં રહેલ ભારે ધાતુઓને દૂર કરવા તેમજ અકાર્બનિક તત્વોના સમૃધ્ધિકરણ માટે રાસાયણિક માવજત આપવા પૂરતી રોક ફોસફેટ અને બેજીક લેગના ઉપયોગને મંજૂરી આપવામાં આવી છે.
ખેડૂત જયારે રાસાયણિક ખેતીમાંથી તેની ખેતીને સેન્દ્રિય ખેતીમાં તબદીલ કરે છે ત્યારે આ તબદીલી માટે પાક, જમીન, હવામાન વગેરે પરિબળોને ધ્યાનમાં રાખીને તબદીલીનો સમયગાળો નકકી કરવામાં આવે છે.સામાન્ય રીતે સેન્દ્રિય ખેતી હેઠળ પાકની વાવણીના બે વર્ષ પહેલા સુધીનો સમય તબદીલી સમયગાળો ગણવામાં આવે છે. તેમાં પણ ઘાસચારા સિવાયના બહવષાંય પાકોની વાવણી થઈ ગયેલ હોય તો આ સમયગાળો ત્રણ વર્ષનો ગણવામાં આવે છે. આ સમયગાળા દરમ્યાનની કૃષિ પેદાશોને ‘તબદીલી કાર્યવાહી’ નું લેબલ લગાવી બજારમાં વેચી શકાય છે.
સજીવ ખેતી એ કૃત્રિમ સંસાધનો ના ઉપયોગ વગર તેમજ પર્યાવરણની ગુણવત્તાની જાળવણી અને વિકાસ કરીને, સ્થાનિક રીતે ઉપલબ્ધ કુદરતી સ્ત્રોત તથા રોગ/જીવાત નિંદામણ અને પોષક તત્વોની જેવિક વિવિધતાઓનો ઉપયોગ કરીને કૃષિ અને પશુપાલન ક્ષેત્રે ટકાઉ ઉત્પાદન મેળવવાની સાતત્યપૂર્ણ પધ્ધતિ છે. આ પધ્ધતિ બરાબર કાર્યરત થાય તે માટે રાષ્ટ્રીય તેમજ આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ કેટલાંક ધારાધોરણો નકકી કરવામાં આવ્યા છે, જેને સેન્દ્રિય ખેતીના ધારાધોરણો કહે છે.
રાષ્ટ્રીય ધારાધોરણો: જે તે દેશ ધ્વારા નકકી કરવામાં આવતાં રાષ્ટ્રીય ધારાધોરણો જેવાં કે યુએસડીએ પ્રમાણ, કેનેડિયન ઓર્ગેનિક પ્રમાણ, એન.એસ.ઓ. પી. વગેરે. ભારતમાં સજીવ ઉત્પાદન માટે રાષ્ટ્રીય સજીવ ઉત્પાદન કાર્યક્રમ અંતર્ગત સંસ્થાકીય વ્યવસ્થાના અમલ ધ્વારા આંતરરાષ્ટ્રીય ધારાધોરણોને અનુલક્ષીને રાષ્ટ્રીય ધારાધોરણો અંતર્ગત કૃષિ પેદાશોને પ્રમાણિત કરવામાં આવે છે.
પ્રાદેશિક ધારાધોરણો: વિશ્વના જુદા જુદા ખંડોએ પણ પોતાનાં અલગ ધારાધોરણો વિકસાવ્યા છે જેવા કે, એશિયન ધોરણો, યુરોપિયન ધોરણો વગેરે.
આંતરરાષ્ટ્રીય ધારાધોરણ: , જેથી આંતરરાષ્ટ્રીય સંસ્થાઓ / કાનૂની સત્તાઓ ધ્વારા નકકી કરવામાં આવેલ ધારાધોરણો.
બારિન ઘોષને પ્રથમ વિશ્વયુદ્ધ બાદ ૧૯૨૦માં આપવામાં આવેલી સામુહિક માફી અંતર્ગત છોડી મૂકવામાં આવ્યા હતા. તેઓ પત્રકારિતાના ક્ષેત્રમાં કારકિર્દી બનાવવા માટે કલકત્તા પાછા ફર્યા હતા પરંતુ થોડા જ સમયમાં પત્રકારિતા છોડી કલકત્તા ખાતે એક આશ્રમની સ્થાપના કરી હતી. તેમણે પોતાના સંસ્મરણ ધ ટેલ ઓફ માય એક્ઝાઇલ – ટ્વેલ્વ ઇયર્સ ઇન અંદામાન નામે પ્રકાશિત કર્યા હતા.૧૯૨૩માં તેઓ તેમના ભાઈ અરવિંદ ઘોષ દ્વારા પોંડિચેરીમાં સ્થાપિત અરવિંદ આશ્રમ ખાતે સ્થળાંતરિત થયા હતા. અહીં શ્રી અરવિંદે તેમને અધ્યાત્મ અને સાધના તરફ પ્રેરિત કર્યા. ૧૯૨૯માં તેઓ ફરી કલકત્તા પાછા ફર્યા અને પત્રકારિતા શરૂ કરી. ૧૯૩૩માં તેમણે ધ ડૉન ઓફ ઇન્ડિયા નામનું એક અંગ્રેજી અખબાર શરૂ કર્યું. ત્યારબાદ તેઓ સ્ટેટસમેન સમાચારપત્ર સાથે જોડાયા. આ જ વર્ષે તેઓ શૈલજા દત્ત નામની વિધવા સાથે લગ્નગ્રંથિથી જોડાયાં હતા. ૧૯૫૦માં તેઓ બંગાળી દૈનિક સમાચારપત્ર બાસુમતિના સંપાદક બન્યા. ૧૮ એપ્રિલ ૧૯૫૯ના રોજ લાંબી માંદગી બાદ શેઠ સુખલાલ કરણાની હોસ્પિટલમાં તેમનું અવસાન થયું હતું.