polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
25 જાન્યુઆરી 1915ના રોજ બેલે પ્રથમ ખંડપાર ટેલિફોન કોલ કર્યો હતો. ન્યુ યોર્કમાં 15 ડે સ્ટ્રીટમાંથી ફોન કરતા બેલને સાન ફ્રાંસિસ્કોમાં 333 ગ્રાન્ટ એવેન્યુમાં રહેતા થોમસ વોટસને સાંભળ્યા હતા. એવો અહેવાલ ન્યુ યોર્ક ટાઇમ્સે પ્રકાશિત કર્યો હતો.
અન્ય અસંખ્ય શોધોએ બેલના પાછળના જીવનની સાબિતી આપી હતી જેમાં ઓપ્ટિકલ ટેલિકોમ્યુનિકેશન્સ, હાઇડ્રોફોઇલ અને એરોનૌટિક્સ ક્ષેત્રે અનન્ય કામનો સમાવેશ થાય છે. 1888માં, એલક્ઝાન્ડર ગ્રેહામ બેલ નેશનલ જિયોગ્રાફિક સોસાયટીના સ્થાપક સભ્ય બન્યા હતા.
એલેક્ઝાન્ડર ગ્રેહામ બેલ સુવિખ્યાત વૈજ્ઞાનિક, શોધક, એન્જિનીયર અને સંશોધનકાર હતા જેમને સૌપ્રથમ વ્યવહારુ ટેલિફોનની શોધનો યશ આપવામા આવે છે.
તે જ દિવસે બેલ બોસ્ટોન પરત ફર્યા હતા અને પછીના દિવસે કામ ફરી શરૂ કર્યું હતુ અને ગ્રેની પેટન્ટ કેવિયેટ જેવોજ સમાન ડાયાગ્રામ તેમની નોટબુકમાં દોર્યો હતો.
બૌદ્વ સ્થાપત્યો શીખવે છે કે એક શાણો માણસ સારો આચાર, સારી વાણી અને સારા વિચારથી સંપન્ન હોય છે અને પ્રિય લાગતાં પગલાં લેતાં રહીને ખરાબ પરિણામો મેળવવા કરતાં, સારાં પરિણામો માટે જરૂર પડ્યે એક શાણો માણસ અપ્રિય પગલાં લેતાં પણ અચકાતો નથી . શાણપણ એ જાતે પસંદ કરેલા અજ્ઞાનના વિષનું મારણ છે. બુદ્ધે શાણપણ અંગે ઘણું કહ્યું છે, જેમાં નીચેની બાબતો પણ સામેલ છેઃ
જે અન્યોને અહિંસાથી, સચ્ચાઈપૂર્વક અને ન્યાયપૂર્ણ રીતે દોરે છે, તે ખરેખર ન્યાયનો રક્ષક, શાણો અને પ્રામાણિક છે.
જો તે મૂર્ખ અને અજ્ઞાની જ રહ્યો હોય તો માત્ર શાંત વાતાવરણમાં રહેવાથી માણસ ૠષિ/સાધુ બનતો નથી. પણ એ માણસ, જે હાથમાં માપી માપીને, સારાને લે છે અને ખરાબને પડતું મૂકે છે, તે એક શાણો માણસ છે; અને તે જ કારણોસર તે ખરેખરો મુનિ છે. જે સારા અને ખરાબ, બંનેને તે ખરેખર જેવા છે તેવા છે તેવા સમજે છે તે ખરેખરો ૠષિ છે. તાઓઈઝમમાં વ્યવહારુ શાણપણને કદાચ શું કહેવું અને કયારે કહેવું તે જાણવાને કહી શકાય.
કન્ફયુશિયસે કહ્યું હતું કે શાણપણને ત્રણ રીતે શીખી શકાયઃ ચિંતન કરીને , નકલ કરીને અને અનુભવથી . શાણપણ જાતે પ્રગટ થતું નથી સિવાય કે બીજા કોઈ દ્વારા પૂછવામાં આવે. તેનો અર્થ એમ થયો કે એક શાણો માણસ કયારેય તેનું શાણપણ દેખાડતો નથી, સિવાય કે વ્યકિતગત રીતે કોઈ તેને પૂછવા માટે આવે.
"ડૉકટેરાઈન ઓફ ધ મિન" અનુસાર, કન્ફયુશિયસે એવું પણ કહ્યું છે, "શીખવા માટે પ્રેમ હોવો તે શાણપણ સમાન છે. ઉત્સાહપૂર્વક વ્યવહારમાં મૂકવું તે માનવતા સમાન છે. શરમનો ભાવ જાણવો એ હિંમત સમાન છે ." કન્ફયુશિયસના કલાસિક "ગ્રેટ લર્નિંગ"ની શરૂઆત સાથે આને સરખાવો - "મહાન બનતાં શીખવાનો રસ્તો પારદર્શક-સાફ ચરિત્ર, લોકો પ્રત્યે પ્રેમ અને શ્રેષ્ઠતમ કલ્યાણને સમર્પિત હોવામાં વ્યકત થાય છે." ખાસ કરીને જો પારદર્શક-સાફ ચરિત્રને સાફ અંતરાત્મા તરીકે લિપ્યંતર કરવામાં આવે તો રોમન ગુણ "ડહાપણ" સાથેનો તેનો સંબંધ સ્પષ્ટપણે જોઈ શકાય છે.
મેસોપોટામિયન ધર્મ અને પુરાણોમાં, એઆ તરીકે પણ જાણીતા એન્કીને શાણપણ અને બુદ્ધિશકિતનો દેવ માનવામાં આવતો હતો. સંતુલન પાછું જાળવીને શાણપણ પ્રાપ્ત કરી શકાતું હતું. નોર્સ પુરાણોમાં, ઓડિન દેવ વિશેષરૂપે પોતાના શાણપણ માટે જાણીતા છે, જે મોટા ભાગે વિવિધ મુશ્કેલીઓ અને પીડા અને સ્વ-બલિદાન જેવી કસોટીઓમાંથી પસાર થયા પછી તેમણે મેળવ્યું હતું. એક પ્રસંગે, જ્ઞાન અને શાણપણના કૂવામાંથી એક પ્યાલો પાણીના બદલામાં તેઓ તે કૂવાના રક્ષક મિમિર ને પોતાની આંખ ખેંચી કાઢીને આપે છે.
બીજા એક પ્રખ્યાત વૃત્તાન્તમાં, તમામ અસ્તિત્વોનાં ક્ષેત્રોને એક કરનારા વિશ્વ વૃક્ષ, યગદ્રાસિલ પર ઓડિન પોતાની જાતને નવ રાતો સુધી લટકાવી રાખે છે, ભૂખ અને તરસ સહે છે અને એક ભાલાથી ઘાયલ થાય છે; તે જયાં સુધી રુણ શકિતશાળી જાદુને ચલાવવાનું જ્ઞાન મેળવતો નથી ત્યાં સુધી તેણે આ તકલીફો સહેવી પડે છે. તે દૈત્યો પાસેથી કાવ્યના મદ્ય મેળવવામાં પણ સફળ થાય છે, આ એક એવું પીણું હોય છે જે દેવતાઓ તેમ જ નાશવંતોના ફાયદા અર્થે તમને એક વિદ્વાન અથવા કવિની શકિત આપે છે.
તેનું શાણપણ તેમના પર પ્રકાશની જેમ તરીકે ઝળહળ્યું. અલબત્ત આ મોટા ભાગે હિબ્રૂ ‘કેરેન’નું ખોટું ભાષાંતર છે, ‘કેરેન’નો અર્થ ભાવનાત્મક સંદર્ભમાં ‘અહંકાર/અવજ્ઞા’ પણ વુલગેટમાં ‘પ્રાણીનું શિગડું’ થાય છે. સંભવતઃ આ ભૂલનાં સૌથી પ્રખ્યાત ઉદાહરણોમાંથી એકથી પ્રેરાઈથી જ માઈકલ એન્જલોએ મોસીસના પોતાના પૂતળામાં શિંગડું ઉમેર્યું હશે. એકંદરે, "શિંગડા" માટેનો હિબ્રૂ શબ્દ ભાવનાત્મક અને રાજકીય શકિતની વિભાવનાને રજૂ કરે છે એ ભાવમાં સમજી શકાય. બાઈબલના જૂનો કરાર અને નવા કરારમાં શાણપણ શબ્દનો ઉલ્લેખ 222 વખત કરવામાં આવ્યો છે. કહેણીઓ અને ધર્મગીતો એમ બંને પુસ્તકો તેના વાચકોને શાણપણ ધરવા અને વધારવાની અરજ કરે છે. બાઈબલના કહ્યા અનુસાર જે કેટલીક બાબતો માટે શાણપણ જરૂરી છે તેઃ ઘર બાંધવા અને બનાવવા માટે . જીવન બચાવવા/જાળવવા માટે . સલામતી અને સ્પષ્ટ માર્ગ માટે . સોના અથવા ચાંદી કરતાં જે મેળવવું વધુ સારું છે . ધીરજ અને કીર્તિને આપનાર .
ઈસ્લામમાં, કુરાન અનુસાર, શાણપણ એ માણસજાત માણી શકે તેવી શ્રેષ્ઠતમ ભેટ છે, તેની ઘણી આયાતોમાં લખેલું છે તેમઃ "તેની ઇચ્છાનુસાર તે માણસને શાણપણ આપે છે, અને જેને તેનું શાણપણ મળે છે, તે ખરેખર અઢળક સારી બાબતો મેળવે છે. સમજણા માણસો સિવાય બીજા કોઈને યાદ કરવામાં આવતા નથી." અને સુરાહમાં "પ્રકરણ" 31ને ઈશ્વરે જેને શાણપણની દેણગી આપી હતી તે શાણા માણસનું નામ "લુકમૅન" આપવામાં આવ્યું હતું. આ શાણા માણસનું ઉદાહરણ, સુરાહના "પ્રકરણ"ની શરૂઆતમાં દર્શાવેલાં બીજા પ્રકારના માણસોના પ્રતિભાવમાં બનાવવામાં આવ્યું છે, એવા માણસો જે જ્ઞાન વિના બોલે છે અને પોતાની ભ્રષ્ટ વાતચીતથી લોકોને ગેરમાર્ગે દોરે છે. કુરાનની અનેક આયાતોમાં, ઘણા પેગંબરોનું શાણા માનવીઓ તરીકે અથવા જેમને ઈશ્વરની કૃપાથી શાણપણ પ્રાપ્ત થયું હોય તેવા મનુષ્યો તરીકે વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે. ઉદાહરણ તરીકે, સુરાહ 3 "આલ-ઈમરાન" -માં એવો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે કે મૅરીના પુત્ર જિજસ ખ્રિસ્તને પુસ્તક તથા શાણપણ તથા તોરાહ અને સુવાર્તા શીખવવામાં આવશે
પ્રાચીનકાળથી, એક સારું અને ગુણવાન જીવન જીવવા માટે જરૂરી એવા જ્ઞાનને અમલમાં મૂકવું એટલે શાણપણ, એવા એક આદર્શ તરીકે શાણપણના ગુણગાન ગાવામાં આવે છે. કયા વિકલ્પો ઉપલબ્ધ છે માત્ર એટલું જ જાણવા/સમજવા સુધી શાણપણ સીમિત નથી, એ તેમની વચ્ચેનો ભેદ પારખવાની અને તેમનામાંથી જે શ્રેષ્ઠ હોય તેને પસંદ કરવાની ક્ષમતા આપે છે. અલબત્ત આનો ચોક્કસ અર્થ શું થાય તેનો આધાર શાણપણને પોષવાનો દાવો કરનારી વિવિધ શાણપણ શાળાઓ અને પરંપરાઓ પર રહે છે. એકંદરે, આ શાળાઓ નીચેની બાબતોનાં વિવિધ સંયોજનો પર ભાર મૂકે છેઃ જ્ઞાન, સમજણ, અનુભવ, શિસ્ત, વિવેક, અને અંતઃસ્ફુરણા આધારિત સમજણ, અને સાથે સાથે સમસ્યાઓનો ઉકેલો શોધવા માટે આ તમામ ગુણોને કામે લગાડવાની ક્ષમતા. અનેક પરંપરાઓમાં, શાણપણ અને બુદ્ધિમત્તા એ બંને શબ્દપ્રયોગોના અર્થમાં ઘણા અંશે સામ્યતા જોવા મળે છે; બીજી કેટલીક પરંપરાઓમાં, તેમને ચઢતા-ઊતરતા ક્રમે મૂકવામાં આવે છે, જેમાં બુદ્ધિને આવશ્યક તો ગણવામાં આવે છે પણ તેને શાણપણ માટે પૂરતી ગણવામાં આવતી નથી.
સુસાનુસ જેવા નિઓ-પ્લેટોનિસ્ટોએ ‘ડૉકટા ઈગ્નોરન્ટીઆ’ને સ્વીકૃતિ જાહેર કરી હતી, જેમાં દિવ્ય તત્ત્વ અંગેના પોતાના અજ્ઞાનને માણસ ઓળખે તેમાં મહાનતમ શાણપણ લેખવામાં આવ્યું હતું.રાઈસ અનુસાર રિનેસન્સમાં શાણપણની બે પરંપરાઓ ઓળખી શકાય છેઃ ચિંતનશીલ અને દૂરદર્શી. મઠની પ્રણાલી જેવી ચિંતનશીલ પરંપરાઓ, દિવ્ય તત્ત્વ સુધી પહોંચવા માટે વ્યકિતના પોતાના અનુભવો પર ધ્યાન કરવા પર ભાર મૂકવામાં આવે છેઃ હિપ્પોના ઑગસ્ટાઈન, જે ખ્રિસ્તીઓમાં ઘણા પ્રાચીન અને પ્રભાવી વ્યકિત હતા, તે આ પરંપરાના ખ્રિસ્તી મૂળમાં રહેલા છે. સાંસ્કૃતિક, દાર્શનિક અને ધાર્મિક સ્રોતોમાં શાણપણ અથવા ડહાપણને, જેનું સમાજમાં મૂલ્ય હોય એવા જ્ઞાનને ન્યાયી અને સહેતુક રીતે વ્યવહારમાં મૂકવાના સદ્ગુણ તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. ચૅરોન એ આ શાણપણ પરંપરાનો એક પ્રભાવી રિનેસન્સ પ્રચારક હતો. 2010માં, શાણપણની વ્યાખ્યા અને લાક્ષણિકતાઓ સંદર્ભે શાણપણ નિષ્ણાતોનું સર્વેક્ષણ કરવામાં આવ્યું હતું.
તેનું વિશ્લેષણ સૂચવે છે કે ભલે "શાણપણની અભિપ્રેત થિયરી અને બુદ્ધિ, ગ્રહણશકિતક્ષમતા, આધ્યાત્મિકતા અને ચતુરાઈની કેટલીક બાબતો વચ્ચે સામ્યતા હોય, પણ એ સ્પષ્ટ છે કે શાણપણ એ તદ્દન ભિન્ન શબ્દ છે અને માત્ર આ શબ્દોનું સંમિશ્રણ નથી."તમામ નહીં, છતાં ઘણા અભ્યાસો દર્શાવે છે કે પરિપ્રેક્ષ્ય/શાણપણ બાબતે વયસ્કોનું સ્વ-મૂલ્યાંકન ઉંમર પર આધાર રાખતું નથી. ઉંમર સાથે શાણપણ વધે છે એવા લોકપ્રિય મત કરતાં આ અભ્યાસો વિપરીત તારણ આપે છે. અનેક સંસ્કૃતિઓમાં, સૌથી છેલ્લો ઊગતો દાંત, ત્રીજી દાઢના નામકરણને શાણપણ સાથે સાંકળવામાં આવે છે, ઉ.દા. અંગ્રેજીમાં તેને વિઝ્ડમ ટુથ અને ગુજરાતીમાં તેને ડહાપણની દાઢ કહેવામાં આવે છે. 2009માં, એક અભ્યાસે શાણપણ સાથે સંબંધિત મગજના ભાગોનું ફરીથી અવલોકન કર્યું હતું.
શાણપણ એ લોકો, ચીજવસ્તુઓ, પ્રસંગો અથવા પરિસ્થિતિઓ અંગેની એવી ઊંડી સમજણ અને પ્રતીતિ છે, જે સાતત્યપૂર્વક લઘુત્તમ સમય અને ઊર્જામાં મહત્તમ પરિણામો આપવા માટે માણસની પસંદગી કરવાની અથવા એ અનુસાર વર્તવાની ક્ષમતા તરીકે વ્યક્ત થાય છે. પોતાનાં અનુમાનો અને જ્ઞાનને શ્રેષ્ઠતમ રીતે લાગુ પાડવાની ક્ષમતા અને એ રીતે ઇચ્છિત પરિણામો સર્જવા માટેની ક્ષમતા તે શાણપણ છે. શાણપણ એ શું સાચું અથવા ઉચિત છે તેનું આકલન કરવાની અને તે અનુસાર સારામાં સારો નિર્ણય લેવાની અને તેને વ્યવહારમાં મૂકવાની ક્ષમતા છે. તેનાં સમાનાર્થી છેઃ ડહાપણ, પારખવાની શકિત અથવા અંતર્દષ્ટિ. શાણપણ મોટા ભાગે લાગણીશીલ પ્રતિક્રિયાઓ પર નિયંત્રણ માગે છે જેથી વ્યકિતનું આચરણ નિશ્ચિત કરવા પર સિદ્ધાન્તો, તર્ક અને જ્ઞાનનું પ્રભુત્વ રહી શકે.
હકારાત્મક મનોવિજ્ઞાનના સંશોધકોએ શાણપણને "જ્ઞાન અને અનુભવ"ના સંકલન તરીકે અને "કલ્યાણ અર્થે તેનો જાણીકરીને કરવામાં આવેલો ઉપયોગ" એમ વ્યાખ્યાયિત કર્યું છે. આ વ્યાખ્યા અનુસાર, શાણપણને નીચેનાં માપદંડો અનુસાર માપી શકાવું જોઈએ.
વધુમાં, ખ્રિસ્તી વિચારમાં ધર્મનિરપેક્ષ શાણપણ અને પ્રભુવાદી શાણપણ વચ્ચે વિરોધી તત્ત્વ રહેલું છે. ઍપોસલ પૉલ કહે છે કે દુન્યવી શાણપણને ખ્રિસ્તના દાવોઓ મુર્ખાઈભર્યા લાગે છે. જો કે, જેમને ખ્રિસ્ત બચાવી લે છે તે પ્રભુનું શાણપણ વ્યકત કરે છે. એન્જેલીકન, કૅથોલિક અને લુથેરન માન્યતા પ્રમાણે શાણપણ એ પવિત્ર આત્માએ બક્ષેલી સાત ભેટોમાંથી એક પણ છે. 1 કૉરિન્થિયન 12:8-10 વૈકલ્પિક નવ ગુણોની યાદી આપે છે, જેમાંનો એક શાણપણ છે.
એરિસ્ટોટલ પોતાની તત્ત્વમીમાંસા માં શાણપણને કારણોનાં જ્ઞાન તરીકે- અમુક તમુક ઢબે વસ્તુઓ શા માટે છે- વ્યાખ્યાયિત કરે છે. અનુભવ ઉપરાંત, શાણપણ મેળવવાના બીજા અનેકવિધ રસ્તાઓ છે. ઉદાહરણ તરીકે, મુકત વિચારકો અને અન્યો માને છે કે શાણપણ શુદ્ધ તર્ક અને કદાચ અનુભવમાંથી આવે છે, જયારે બીજા કેટલાક માને છે તે અંતઃપ્રેરણા અથવા આધ્યાત્મિકતામાંથી આવે છે.
એક આધુનિક દાર્શનિક, નિકોલસ મૅકસવેલે દલીલ કરી હતી કે અભ્યાસકીય જાંચ-તપાસનું મુખ્ય લક્ષ્ય એ શાણપણ મેળવવાનું અને તેને પ્રસારવાનું હોવું જોઈએ - અહીં શાણપણ એટલે પોતાના માટે અને બીજાઓ માટે જીવનમાં શું મહત્ત્વનું છે તે જાણવાની ક્ષમતા એવો અર્થ તારવવામાં આવ્યો હતો, આમ શાણપણમાં જ્ઞાન અને તકનિકી જાણકારીનો સમાવેશ થયો, પણ બાકીનું ઘણું બાકી રહ્યું.
સાકલ્યવાદીઓ માને છે કે શાણા લોકો જીવનના મૂળભૂત તત્ત્વને અસ્પષ્ટપણે જાણે છે, તેની સાથે કામ કરે છે અને પોતાને તથા અન્યોને જીવનના એ મૂળભૂત તત્ત્વ સાથે ગોઠવે છે. આ દષ્ટિકોણથી, શાણા લોકો અન્યોને જીવનના મૂળભૂત પાસ્પરિક જોડાણ ને સમજવા અને તેની કદર કરવા માટે મદદ કરે છે.
ફિલસૂફીની એક સ્વીકૃત વ્યાખ્યા શાણપણ એટલે જ્ઞાનનો શ્રેષ્ઠ ઉપયોગ કરવો એમ કહે છે. કોઈ પણ નિર્ણય બાબતે, અધૂરી માહિતી સાથે એક શાણપણભર્યો નિર્ણય લઈ શકાય છે. ફિલસૂફીમાં શાણપણ માટેનો વિરુદ્ધાર્થ છે મૂર્ખતા.
થિયોસોફિસ્ટોનું આ એકપક્ષીય પગલુ આગળ જતા ખોટુ પુરવાર થયું હતું. અલકોટના વેદોમાં વિશ્વાસને હકારાત્મક રીતે લેવામાં આવ્યું હતું અને એક કરતા વધુ વખત જાહેરમાં સ્વામી દયાનંદે તેના વખાણ કર્યા હતા. જ્યારે તેમને થિયોસોફિસ્ટની માન્યતા વિશે જાણ્યું જેમાં ભૂત, પ્રેતાત્માની ક્ષમતાઓ, ચમત્કારો, અને બીજી ગૂઢ બાબતોમાં માન્યતાને જોતા સ્વામીએ શિક્ષકની ભૂમિકા લીધી, અને તાત્કાલિક અલકોટને સલાહ આપી કે આ બધુ હંબગ અને અંધશ્રદ્ધા છે તેમજ સત્યની ઇચ્છા રાખનાર માટે બરાબર નથી. જોકે, થિયોસોફિસ્ટ આ બાબતોમાં પોતાનો વિશ્વાસ છોડવા તૈયાર નહોતા, અને આ બન્ને સમાજ વચ્ચે ખાઇને કારણે તેની સાથે જોડાયેલા લોકોમાં બે ભાગ પડી ગયા. સપ્ટેમ્બર 1878માં, થિયોસોફિકલ સોસાયટી પહેલાની જેમ સ્વાવલંબી સંગઠન બન્યું. જોકે, તેની સાથેજ એક બીજુ સંગઠન રચાયું જેને જાણીતું નામ 'ધ થિયોસોફિકલ સોસાયટી ઓફ ધ આર્ય સમાજ ઓફ આર્યાવર્તા' રાખવામાં આવ્યું હતું. થિયોસોફિકલ સોસાયટી અને આર્ય સમાજની સામાન્ય શાખા બની રહેલા નવા સમાજના સભ્યો દ્વારા એવી સંમતિ સાધવામાં આવી હતી કે બન્ને સમાજ સાથે જોડાઇ રહેવા માંગતા લોકો માટે તે શાખા હંમેશા ખુલ્લી રહેશે.
સત્યાર્થ પ્રકાશની પ્રતનું વારાણસીમાં સંપાદન થઇ રહ્યું હતું ત્યારે સ્વામી દયાનંદને વલ્લભાચાર્ય સંપ્રદાયના પ્રતિનિધિઓ સાથે ચર્ચા કરવા મુંબઇના પ્રવાસનું આમંત્રણ મળ્યું હતું. સ્વામી 20 ઓક્ટોબર, 1874ના રોજ મુંબઇ પહોંચ્યા હતાં. આ ચર્ચાની ઘણી જાહેરાત થઇ હતી પણ તે નકામી નિવડી. આમ છતાં, પ્રાર્થના સમાજના બે સભ્યોએ સ્વામી દયાનંદનો સંપર્ક કર્યો અને તેમની એક સભામાં કેટલાંક ભાષણો આપવા તેમને આમંત્રણ આપવામાં આવ્યું, જેની હાજર રહેલા દરેક વ્યક્તિએ કદર કરી હતી. મુંબઇની પ્રાર્થના સભાનાં સભ્યો સ્વામી દયાનંદને તેમના હેતુઓના પ્રોત્સાહન માટે જરૂરી જ્ઞાન અને કુશળતાઓ ધરાવતા વ્યક્તિ તરીકે જોતા હતા, જેમાં સૌથી મોટી અને સર્વગ્રાહી વાત હિંદુ સમાજની ઉન્નતિની હતી અને હિંદુઓને વટલાવવાના ખ્રિસ્તીઓ અને મુસ્લિમોના પ્રયત્નોના વધતા ભયનું તેમને ભાન કરાવવાનો હતો. મુંબઇમાં એક મહિના કરતા વધુ સમય પસાર કર્યા બાદ સ્વામી દયાનંદને 60 નવા વિદ્યાર્થીઓ મળ્યા જેમાં પ્રાથના સમાજના જાણીતા સભ્યોએ સ્વામી દયાનંદના ધાર્મિક અને બૌદ્ધિક વિચારોને આધારે નવા સમાજની સ્થાપનાનો ઉદ્દેશ પ્રગટ કર્યો હતો.
પ્રાથમિક તથા વ્યવસ્થાજન્ય સમસ્યાઓને કારણે વેદિક શાળાઓ જલ્દી જ મુશ્કેલીમાં આવી ગઇ હતી. સ્વામી દયાનંદને લાયકાતવાળા અને તેમના મંતવ્યો તથા ધાર્મિક જાગૃતિમાં માનનારા શિક્ષકો શોધવામાં ઘણી મુશ્કેલી પડવા લાગી હતી, સાથે જ વેદિક સંસ્કૃતિને લગતા પાઠ્ય પુસ્તકોની પણ તંગી હતી. ભંડોળ ઓછુ મળતું હતું, હાજરીમાં નોંધપાત્ર વધ-ઘટ થતી હતી અને વિદ્યાર્થીઓની સિદ્ધિ તરીકે સ્પષ્ટ પરિણામો જોવા મળતા નહોતા. તેથી કેટલીક શાળાઓ શરૂ થયાના થોડાક જ સમયમાં બંધ કરવાની ફરજ પડી હતી. 1874ની શરૂઆતમાં, સ્વામી દયાનંદને સ્પષ્ટ સમજાઇ ગયું કે લોકો તરફથી પુરતો અને બહોળા પ્રમાણમાં સહકાર ન મળે ત્યાં સુધી વેદિક શિક્ષણ આપતી શાળાઓ સ્થાપવાનું કામ અશક્ય છે. તેથી તેમણે પોતાના મોટાભાગના સ્રોતનો ઉપયોગ સ્પષ્ટ નિરૂપણ તેમજ સુધારાના તેમના સિદ્ધાંતોનો બહોળો પ્રચાર થાય તે માટે કરવાનું નક્કી કર્યું. સ્વામી દયાનંદનું સંપૂર્ણ ધ્યાન ન મળવાને કારણે વેદિક શાળા વ્યવસ્થા જલ્દી જ પડી ભાંગી, અને છેલ્લી બચેલી શાળા 1876માં મુસ્લિમોના તાબામાં આવવાને કારણે બંધ થઇ હતી.
પ્રાર્થના સમાજના સ્થાનિક સેક્રેટરી હરગોવિંદ દાસ દ્વારકા દાસના નિમંત્રણ પર સ્વામી દયાનંદે ગુજરાતનારાજકોટનો પ્રવાસ કરવાનું નક્કી કર્યું અને તેઓ 31 ડિસેમ્બર, 1874ના દિવસે અહી પહોચ્યાં. જોકે, પોતાના નક્કી કરેલા ભાષણનો પ્રોગ્રામ આપવાની જગ્યાએ તેમણે દર્શકગણોને તેઓ જેના વિશે જાણવા માંગતા હોય તે વિષયો પસંદ કરવાનું કહ્યું હતું. કુલ આઠ વિષયો પસંદ કરવામાં આવ્યા અને દયાનંદે તેના પર શીઘ્ર ભાષણો આપ્યા તેમજ તે દરેક ભાષણથી હાજર રહેલા દરેક વ્યક્તિને ઘણો સંતોષ થયો હતો. સ્વામીએ આપેલા વિદ્વતાપૂર્ણ ભાષણના સંભારણા રૂપે તેમના પર ભેટની વર્ષા થઇ હતી, અને એવી જાહેરાત થઇ હતી રાજકોટ પ્રાર્થના સમાજ હવે પછી બરખાસ્ત થઇ જશે અને સ્વામી દયાનંદના આશિર્વાદ હેઠળ એક નવા સમાજ તરીકે ઓળખ પામશે. ઘણાં વિચાર વિમર્શ બાદ સ્વામીએ ‘આર્ય સમાજ’ અથવા ‘સોસાયટી ઓફ નોબલ્સ’નું નામ પસંદ કર્યું હતું. સ્વામી દયાનંદે રાજકોટ આર્ય સમાજ માટે 28 નિયમોની યાદી પોતે બનાવી હતી અને ત્યારબાદ તેને વહેચવા માટે મુદ્રણ કરાવવામાં આવ્યું હતું.
વારાણસીમાં અપાયેલા સ્વામી દયાનંદના કેટલાંક ભાષણો સાંભળ્યા બાદ ત્યાના એક સરકારી અધિકારી રાજ જયકિશન દાસે સૂચવ્યું કે સ્વામીએ તેમના વિચારો એક પુસ્તકમાં પ્રકાશિત કરવા જોઇએ જેથી લોકોમાં તેનો પ્રચાર શરૂ થાય. હેતુની સ્પષ્ટતા તેમજ લોકોના સ્પષ્ટ સહકારના અભાવે વેદિક શાળાઓના થયેલા પતનને જોયા બાદ સ્વામી દયાનંદ દાસના સૂચનની અનિવાર્યતાને સમજી શક્યા અને તે દિશામાં તાત્કાલિક કામ શરૂ કર્યું. જૂન થી સપ્ટેમ્બર 1874માં સ્વામી દયાનંદે આપેલા ભાષણોની શૃંખલાનું લખાણ કરવાનો આદેશ પંડિત ભીમસેન શર્માને આપ્યો, જે ભગવાન, વેદો, ધર્મ, આત્મા, વિજ્ઞાન, ફિલસૂફી, બાળઉછેર, શિક્ષણ, સરકાર અને ભારત તથા વિશ્વના શક્ય ભવિષ્ય વિશેના સ્વામીના મંતવ્યો તથા માન્યતાઓને આધારિત હતાં. તેના પરિણામ સ્વરૂપ હસ્તપ્રત 1875માં વારાણસીમાં સત્યાર્થ પ્રકાશ અથવા ધ લાઇટ ઓફ મિનિંગ ઓફ ટ્રુથના નામ હેઠળ પ્રકાશિત થઇ હતી. આ વિશાળ કૃતિ સંગઠનની સ્થાપના અને પાછળના વિકાસમાં કેન્દ્રની ભૂમિકા ભજવી હતી જે પાછળથી આર્ય સમાજના નામથી જાણીતું બન્યું હતું.
પ્રવાસ કરતી વખતે સ્વામી દયાનંદ તે યુગના કેટલાંક પશ્ચિમી તરફી ભારતીય વિદ્યાનોના પરિચયમાં આવ્યા તેમાં નવિન ચંદ્ર રોય, રાજનારાયણ બાસુ, દેબેન્દ્રનાથ ટાગોર અને હેમેન્દ્રનાથ ટાગોરનો સમાવેશ થાય છે અને તેઓ બધા બ્રહ્મો સમાજની પ્રવૃત્તિઓમાં સક્રિય રીતે જોડાયેલા હતા. આ સુધારાવાદી સંગઠનની સ્થાપના 1828માં થઇ હતી, જે સ્વામી દયાનંદના કેટલાંક મંતવ્યો ધરાવતું હતું જેમાં ધાર્મિક અને સમાજિક(જેમકે વશં પરંપરાગત રીતે ચાલી આવતી જાતિ પ્રથાની નાબૂદી અને શિક્ષણ દ્વારા લોકોની ઉન્નતિ). દેબેન્દ્રનાથ ટાગોરે બ્રહ્મો ધર્મ ના નામથી એક પુસ્તક લખ્યું હતું, જેમાં તે સમાજનાં સભ્યો માટે ધર્મ અને તેના સિદ્ધાંતોની સર્વગ્રાહી માહિતી આપવામાં આવી હતી, અને સ્વામી દયાનંદ કોલકાતામાં હતા ત્યારે તેમણે આ પુસ્તક વાંચ્યું હતું.
જોકે, સમાજની દરેક નવી શાખાનું સંચાલન કયા નિયમોને આધારે થશે તે નક્કી કરવાની અમુક હદ સુધીની સ્વતંત્રતા તેને આપવામાં આવતી હતી. સમાજના સભ્ય બનવાની ઇચ્છા રાખનાર દરેક વ્યક્તિએ તે આ સિદ્ધાંતો જાળવશે તે વાત સાથે ચોક્કસ સહમત થવું પડતું હતું. જોકે, આ દસ સિદ્ધાંતોથી ઉપરાંત આર્યસમાજના કોઇપણ સભ્ય પર બીજુ કોઇ બંધન નહોતું.
આ કારણે, પહેલા વિવિધ ધર્મ સંપ્રદાયના લોકો સમાજ તરફ આકર્ષાતા હતાં. અને ભારતીય સમાજના ધર્માંન્તરિત થયેલા હિંદુ, શીખ, ખ્રિસ્તી અને મુસલમાન લોકો સારા પ્રમાણમાં તેમાં જોડાયા હતા. આ સિદ્ધાતોમાંથી તાર્કિક તારણો બહાર કાઢીએ તો આર્ય સમાજ સ્પષ્ટ રીતે દેવપૂજા, મૂર્તિ પૂજા, પ્રાણીઓની બલી, પિતૃ પૂજા, ધાર્મિક જાત્રા, સંતપૂજા, ભગવાનના અવતાર અથવા પુનર્જન્મની માન્યતાઓ, જાતિવાદ, છૂત-અછૂત, અને બાળ લગ્નને વખોડે છે કારણ કે તેને વેદિક સમર્થન મળતું નથી.
વૈદિક શાળાઓમાં સૌપ્રથમવાર સ્વામી દયાનંદના ધાર્મિક અને સામાજિક જાગૃતિની દ્રષ્ટિનો વ્યવહારૂ અમલ શરૂ થયો. તેમણે મિશ્ર વિચારને સ્વીકાર્યો હતો. બીજી તરફ, વિદ્યાર્થીઓને શાળામાં પારંપરિક મૂર્તિ પુજા ની અનુમતિ આપવામાં આવતી નહોતી, અને તેની જગ્યાએ તેઓ સંધ્યા કરતા હતા અને દિવસમાં બે વાર અગ્નિહોત્ર માં ભાગ લેતા હતા. શિસ્તને લગતા પગલાઓ ઝડપી લેવાતા પણ તે ખૂબ જ કઠોર ન હતા આ ઉપરાંત, વિદ્યાર્થીઓને જમવાનું, કપડા, પુસ્તકો મફતમાં આપવામાં આવતું હતું અને બ્રાહ્મણ ન હોય તે લોકો પણ સંસ્કૃતનો અભ્યાસ કરી શકતા હતા. આ શાળાઓનું સૌથી નોંધપાત્ર લક્ષણ હતું કે વેદની સત્તાનો સ્વીકાર કરે તે પાઠ્ય પુસ્તકો જ ભણાવવામાં આવતાં હતાં. ભારતમાં ધાર્મિક અને સામાજિક સુધારણા સાથેની વેદિક સંસ્કૃતિ સ્થાપવા તે જરૂરી હતું.
મુંબઇ પાછા ફરતી વખતે સ્વામી દયાનંદ અમદાવાદમાં રોકાયા હતા અને હાજર રહેલા લોકોને રાજકોટ, ગુજરાતમાં વહેચવામાં આવેલી નિયમોની યાદી વિશેના સમાચાર જણાવ્યા હતાં. બેઠક 27મી જાન્યુઆરી, 1875ના રોજ યોજાઇ હતી અને તેમાં ત્યાં આર્ય સમાજ સ્થાપવાની દરખાસ્ત પર ચર્ચા કરવામાં આવી હતી, છતાં કોઇ આખરી નિર્ણય લેવાઇ શક્યો નહોતો. વિચારવિમર્શનો અંત આવે ત્યા સુધી રાહ જોવાની ઇચ્છા ન હોવાને કારણે સ્વામી દયાનંદે મુંબઇ તરફ આગળ વધવાનું શરૂ કર્યું. પ્રવાસ કરતી વખતે સ્વામીને જાણવા મળ્યું કે હજુ નાજુક પરિસ્થિતિમાં રહેલો રાજકોટ આર્ય સમાજ કોઇ રાજકીય વિવાદમાં સપડાઇ ગયો હતો અને સમાજ તેમજ તેના સભ્યો વિરૂદ્ધ સરકારી ચેતવણી મોકલવામાં આવી હતી. આ રીતે હાલમાંજ સ્થપાયેલા સમાજ પર તેના કકડભૂસ થવાનું જોખમ તોળાઇ રહ્યું હતું.
1877માં, અમેરિકામાં 1877માં સ્થપાયેલી થિયોસોફિકલ સોસાયટીના અગ્રણી સભ્યો અને તેજ વર્ષે સ્થાપિત બોમ્બે આર્ય સમાજમાં હાજર રહેલા વ્યક્તિ મુલજી થાકરશી વચ્ચે બેઠક થઇ હતી.
વાતચીતમાં સ્પષ્ટ થયું હતું કે બન્ને સમાજમાં ઘણાં મંતવ્યો એકસરખા છે, અને તેમના આગેવાનોને નિકટના સંપર્કમાં લાવવા માટે પ્રયત્નો કરવામાં આવ્યા હતાં. પરિણામે, ન્યુ યોર્ક થિયોસોફિકલ સોસાયટીના સહ સ્થાપક હેનરી સ્ટીલ અલકોટ અને બોમ્બે આર્ય સમાજના કાર્યકારી પ્રમુખ હરીશ ચંદ્રા ચિંતામણી વચ્ચે પત્ર વ્યવહાર શરૂ થયો હતો. ચિંતામણીના સૂચનથી અલકોટે 18 ફેબ્રુઆરી, 1878ના રોજ સ્વામી દયાનંદને સંબોધીને એક પત્ર લખ્યો હતો જેમાં બીજી બાબતો ઉપરાંત નીચે મુજબની નોંધનીય વાત ઉમેરવામાં આવી હતીઃ
સ્વામી દયાનંદ 29 જાન્યુઆરી, 1875ના દિવસે મુંબઇ પહોંચ્યા હતાં, અને ત્યાં તાત્કાલિક આર્ય સમાજ સ્થાપવાની દરખાસ્ત આવી હતી. જોકે, સ્વામી ખાતરી મેળવવા ચર્ચા વધુ લંબાવીને અમદાવાદમાં થયું તેમ કરવા માંગતા નહોતા, તેમાં અનંત ચર્ચાની શક્યતા રહેલી હતી. આ રીતે, સભ્યપદનું કામ શરૂ થયું જેના કારણે ચર્ચાની જરૂરિયાતને પાછળ ઠેલવામાં આવી, ટૂંક સમયમાં, 100 જેટલા લોકો અપેક્ષિત સભ્યો તરીકે પસંદ કરવામાં આવ્યા. સભ્યો લેવાનું કામ ચાલી રહ્યું હતું ત્યારે સ્વામી દયાનંદે મુંબઇમાં જાણીતા ઉપાસકમંડળ સાથે ચર્ચા કરી હતી. દર્શકોમાંથી કોઇએ સ્વામીને પૂછ્યું, "શું આપણે નવો સમાજ સ્થાપી શકીએ?
કોલકાતાની મુલાકાત બાદ સ્વામી દયાનંદે હિંદુ સમાજમાં સુધારા લાવવાના પોતાના દ્રષ્ટિકોણમાં ફેરફાર કર્યો હતો. સૌથી મહત્વનો બદલાવ હતો કે તેમણે હિંદીમાં ભાષણ આપવાનું શરૂ કર્યું. બંગાળના પ્રવાસ પહેલા સ્વામી હંમેશા પોતાના ભાષણ સંસ્કૃતમાં આપતા હતા. આના કારણે કેટલાંક વિદ્વાન અને સામાન્ય માણસોમાં તેમના પ્રત્યેના આદર સન્માનમાં અમુક હદે વધારો થયો હતો પણ વિશાળ સમુદાય સુધી તેમની વાત પહોંચી શકતી નહોતી. પણ હિંદીમાં ભાષણ આપવાને કારણે તેમના વિચાર વધુ લોકોને આકર્ષી શક્યા અને તેના પરિણામ સ્વરૂપે તેમનો સુધારણાનો વિચાર સમાજના નીચના સ્તરના લોકો સુધી પણ પહોચવાની શરૂઆત થઇ.
1869 થી 1873 વચ્ચે ગુજરાતના એક રજવાડાના વતની સ્વામી દયાનંદે ભારતમાં સંકલ્પશક્તિ સાથે એક સ્પષ્ટ ચળવળના પ્રથમ પ્રયત્નની શરૂઆત કરી હતી. આ પ્રયત્નએ કેટલીક "વેદિક શાળાઓ"નું સ્વરૂપ ધારણ કર્યું જે તે સમયની સરકારી શાળાઓ કરતા એકદમ અલગ હતી. તેમાં વિદ્યાર્થીઓને વેદિક મૂલ્યો, સંસ્કૃતિ અને ધર્મનું જ્ઞાન આપવાનો પ્રયાસ કરવામાં આવ્યો. પહેલી વૈદિક શાળાની સ્થાપના ફારૂખાબાદમાં 1869માં થઇ હતી જેમાં પ્રથમ વર્ષમાં 50 વિદ્યાર્થીઓ લેવામાં આવ્યા હતાં. શરૂઆતની સફળતાથી દોરાઇને ઝડપથી એક પછી એક ચાર બીજી શાળા મિર્ઝાપુર , કાસગંજ , છલેસર અને વારાણસી માં સ્થપાઇ હતી.
24મી જૂન 1877માં, બીજો મોટો આર્ય સમાજ લાહોરમાં સ્થપાયો હતો. જોકે, દયાનંદે રાજકોટ આર્ય સમાજ માટે 28 નિતિ નિયમોની યાદી બનાવી હતી અને જે મુંબઇ આર્ય સમાજ માટે પણ માન્ય રાખવામાં આવી હતી તેને વધુ પડતી જટિલ ગણવામાં આવી. તેથી એવી દરખાસ્ત થઇ હતી કે સિદ્ધાંતો ઓછા અને સરળ બનાવવા જોઇએ, જ્યારે નિયમો અલગ દસ્તાવેજ તરીકે તેમાંથી હટાવવા જોઇએ. સ્વામી દયાનંદ સહિત દરેક વ્યક્તિની હાજરીમાં સહમતી સાધવામાં આવી અને જે આજે સમગ્ર વિશ્વમાં જાણીતા આર્ય સમાજના 10 સિદ્ધાંતો અસ્તિત્વમાં આવ્યા. આર્ય સમાજની દરેક સ્થાપિત શાખાઓ આ સિદ્ધાંતો પર સ્થપાઇ હતી.
ગોપાલરાવ હરિ દેશમુખનું વ્યક્તિગત આમંત્રણ મેળવ્યા બાદ સ્વામી દયાનંદે મુંબઇ છોડી અમદાવાદ, ગુજરાતનો પ્રવાસ શરૂ કર્યો, તેઓ 11 ડિસેમ્બર 1874ના દિવસે ત્યાં પહોંચ્યાં. એકવાર ત્યાં પહોચ્યાં બાદ તેમણે વેદોના મુદ્દા પર સ્થાનિક પંડિતો સાથે ચર્ચા કરી હતી અને તેમાં જીત મેળવી હતી. એવું જણાવવામાં આવ્યું હતું કે અમદાવાદમાં સમાજ તેમજ વેદિક શાળાઓની સ્થાપના માટે ચર્ચાની સફળતાનો ભરપૂર પ્રચાર કરવામાં આવ્યો હતો, પણ એવું જાણવા મળ્યું હતું કે આ પ્રકારના સાહસ માટે પુરતો સહકાર અને સમર્થન મળ્યું નહોતું.
સ્વામી દયાનંદને બ્રહ્મો સમાજમાં જોડાવાની ખાતરી થાય તેવી એક કરતા ઘણી બાબતો હતી છતાં કેટલાંક એવા વિવાદાસ્પદ મુદ્દાઓ પણ હતાં જેને સ્વામી અવગણી શકતા નહોતા, તેમાં સૌથી વધુ મહત્વનું હતું વેદોની સ્થિતિ. સ્વામી દયાનંદે દૈવી સાક્ષાત્કાર માટે વેદો અપનાવ્યા હતા અને તેનાથી વિપરિત કોઇપણ સૂચનો અપનાવવા તેઓ તૈયાર નહોતા. મંતવ્યોમાં મતભેદ હોવાછતાં બ્રહ્મો સમાજના સભ્યો સ્વામી દયાનંદથી સારી રીતે છૂટા પડ્યા હતાં, તેમણે કેટલાંક વર્તમાનપત્રોમાં સ્વામી દયાનંદની કોલકાતાની મુલાકાતની સરાહના કરી હતી.
તેમના તરફથી હકારાત્મક જવાબ મળશે કે નહી તેની રાહ જોયા વગર થિયોસોફિકલ સોસાયટીના આગેવાનોએ પોતાના સંગઠનને આર્ય સમાજની શાખા તરીકે ફરી સ્થાપિત કરવાની પોતાની યોજના સાથે આગળ વધવાનું નક્કી કર્યું. 22 મે 1878ના દિવસે થિયોસોફિકલ સોસાયટીનું ફરી નામકરણ કરીને તેને "ધ થિયોસોફિકલ સોસાયટી ઓફ ધ આર્ય સમાજ ઓફ આર્યવર્તા" નામ આપવામાં આવ્યું હતું અને સ્વામી દયાનંદને તેના ડાયરેક્ટર ઇન ચીફ જાહેર કરવામાં આવ્યાં હતાં.
આર્ય સમાજ , સ્વામી દયાનંદ દ્વારા 10 એપ્રિલ 1875માં શરૂ કરાયેલી હિંદુ સુધાર આંદોલન છે. તેઓ એક સન્યાસી હતા અને તેઓ વેદોની ક્યારેય નિષ્ફળ ન જનારી સત્તામાં માનતા હતા.દયાનંદે બ્રહ્મચર્ય ના આદર્શો પર વધારે ભાર મૂક્યો હતો. સમગ્ર વિશ્વમાં 30 થી 40 લાખ લોકો આર્ય સમાજને અનુસરે છે.
10મી એપ્રિલ 1875માં બોમ્બે આર્ય સમાજની સત્તાવાર સ્થાપના થઇ હતી. સ્વામી દયાનંદ સહિત સભ્યોની સંખ્યા 100 હતી. સભ્યોએ સ્વામીને દરખાસ્ત કરી કે તેમણે સમાજના પ્રમુખ અથવા ગુરૂ તરીકે સેવા આપવી જોઇએ, પણ તેમને વિનમ્રતાથી ના પાડી દીધી, અને વિનંતી કરી કે તેમને નિયમિત સભ્ય તરીકે યાદીમાં સ્થાન આપવામાં આવે.
1877 થી 1882 સુધી આર્ય સમાજ અને થિયોસોફિકલ સોસાયટી વચ્ચેના સંબંધના પ્રકાર અંગેનો વિવાદ સતત ચાલતો હતો. આજે આર્ય સમાજના સભ્યો એક પછી એક બનતા પ્રસંગોની નોંધ પરથી સમજી શકે છે. (થિયોસોફિકલ સોસાયટીની આવૃત્તિ માટે, આર્ય સમાજની થિયોસોફિકલ સોસાયટી અંગેનો લેખ જુઓ.)
મોસમ વિજ્ઞાન અનુસાર જ્યારે વાદળ ભારે માત્રામાં આદ્રતા એટલે કે પાણી લઇને આસમાનમાં ચાલતાં હોય અને તેના માર્ગમાં કોઈ બાધા આવી જાય છે, ત્યારે વાદળ અચાનક ફાટી પડે છે, એટલે કે સંઘનન ખુબ જ ઝડપથી થતું હોય છે. આ સ્થિતિમાં એક સીમિત વિસ્તારમાં કેટલાઈ લાખ લીટર પાણી એક સાથે ધરતી પર પડતું હોય છે, જેના કારણે તે ક્ષેત્રમાં તેજ વહેણ ધરાવતું પૂર ધસમસતું આવે છે. આ પાણીના તેજ પ્રવાહના રસ્તામાં આવતી દરેક વસ્તુ ક્ષતિગ્રસ્‍ત થઇ જતી હોય છે. ભારત દેશના સંદર્ભમાં જોઇએ તો દર વરસે ચોમાસાના સમયે ભેજ લઇને જતાં વાદળો ઉત્તર દિશા તરફ આગળ વધે છે, ત્યારે હિમાલય પર્વતમાળાના પર્વતો એક મોટા અવરોધકના રૂપમાં સામે આવતો હોય છે.
વાદળ ફાટવું, વરસાદનું એક વરવું રૂપ છે. આ ઘટનામાં વરસાદની સાથે ક્યારેક ક્યારેક ગર્જના સાથે કરા પણ પડતા હોય છે. સામાન્યત: વાદળ ફાટવાને કારણે માત્ર થોડી મિનિટના સમયમાં જ મૂસળધાર વરસાદ થતો હોય છે, પરંતુ આ વખતે એટલું પાણી વરસે છે કે તે ક્ષેત્રમાં પૂર જેવી પરિસ્થિતિ ઉત્પન્ન થઇ જતી હોય છે. વાદળ ફાટવાની ઘટના આશરે પૃથ્વીની સપાટીથી ૧૫ કિલોમીટર જેટલી ઊંચાઈ પર થતી હોય છે, આને કારણે થતી વર્ષા લગભગ ૧૦૦ મિલીમીટર પ્રતિ કલાક જેટલા ભારે દરથી થતી હોય છે. થોડી જ મિનિટ જેટલા સમયમાં ૨ સેન્ટિ મીટરથી પણ અધિક વર્ષા થતી હોય છે, જેને કારણે ભારે તબાહી થતી હોય છે.
ભારત દેશમાં વાદળ ફાટવાની સૌથી વધારે ઘટનાઓ હિમાચલ પ્રદેશમાં થતી હોય છે. ૨૬ જુલાઈ ૨૦૦૫ના રોજ ભારતની આર્થિક રાજધાની મુંબઈમાં વાદળ ફાટવાની ઘટના થઇ જેના કારણે આખું શહેર જળમય થઇ ગયું હતું. એવી જ રીતે ૧૮ જુલાઈ ૨૦૦૯ના દિવસે પાકિસ્તાનમાં આવેલા શહેર કરાચી ખાતે વાદળ ફાટવાને કારણે ભારે તબાહી થઈ હતી, જ્યાં માત્ર બે કલાક જેટલા સમયમાં ૨૫૦ મિમી વર્ષા નોંધાઈ હતી.
ભારત દેશમાં બંગાળની ખાડી અને અરબ સાગર માંથી આવતાં ચોમાસાનાં વાદળો જ્યારે ઉત્તર દિશા તરફ આગળ વધતાં હોય, ત્યારે તેનો હિમાલય પર્વતમાળા ક્ષેત્રમાં ફાટવાનું જોખમ સૌથી અધિક રહેતું હોય છે. જ્યારે આ વાદળ હિમાલય પર્વતમાળાના પહાડો સાથે ટકરાઇને ફાટે છે ત્યારે તે ક્ષેત્રમાં ૭૫ મિમી/કલાકના દરથી વરસાદ થતો હોય છે.
જ્યારે કોઈ ગરમ હવા નો પ્રવાહ આવા વાદળ સાથે અથડાઇ છે ત્યારે પણ તેના ફાટવાની શક્યતાઓ વધી જાય છે. ઉદાહરણ તરીકે જોઇએ તો ૨૬ જુલાઈ, ૨૦૦૫ના દિવસે મુંબઈ શહેરમાં વાદળ ફાટવાની ઘટના થઇ હતી, ત્યારે ત્યાં વાદળ કોઇ પર્વત જેવી ઠોસ વસ્‍તુ સાથે નહીં પરંતુ ગરમ હવા સાથે ટકરાઇ હતી.
૬ ઓગસ્ટ, ૨૦૧૦ના રોજ ભારતીય રાજ્ય જમ્મૂ અને કશ્મીરમાં આવેલા લદ્દાખ ક્ષેત્રના મુખ્ય શહેર લેહમાં ઉપરાઉપરી ઢંગથી ફાટેલાં કેટલાંય વાદળોએ લગભગ આખા પુરાણા લેહ શહેરને તબાહ કરી દિધું. આ ઘટનામાં ૧૧૫ લોકોનાં મૃત્યુ થયાં તેમ જ ૩૦૦થી પણ અધિક લોકો ઘાયલ થયા હતા.