polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
તારાપોરવાલાનો જન્મ એક પારસી પરિવારમાં થયો છે. સુનીએ પોતાનો શાળાકીય અભ્યાસ રાણી મેરી સ્કૂલ, મુંબઈ ખાતે પૂર્ણ કર્યો હતો. તેણીએ હાર્વર્ડ યુનિવર્સિટીના સ્નાતક અભ્યાસક્ર્મ માટે પૂર્ણ શિષ્યવૃત્તિ પ્રાપ્ત કરી હતી. તેણીના વિષયો ઈંગ્લીશ અને અમેરિકન સાહિત્યના હોવા છતાં તેણીએ આલ્ફ્રેડ ગુઝેટ્ટી દ્વારા શીખવવામાં આવતા ઘણા ફિલ્મને લગતા અભ્યાસક્રમો ફિલ્મનિર્માણ સહિત શીખ્યા હતા. તેણી નાયરને સ્નાતકના વિદ્યાર્થી તરીકે મળ્યા, પછી તેમની સાથે લાંબા સમયનો સર્જનાત્મક સહયોગ રહ્યો છે. આ પછી તેણી ન્યૂ યોર્ક યુનિવર્સિટી ખાતે સિનેમા સ્ટડીઝ વિભાગમાં જોડાયા હતા અને ફિલ્મ સિદ્ધાંત અને વિવેચનના વિષયમાં અનુસ્નાતકની પદવી પ્રાપ્ત કર્યા પછી તેણી વર્ષ ૧૯૮૧માં ભારત પરત ફર્યા અને સ્વતંત્ર તસવીરકાર તરીકે કામ કરવાની શરૂઆત કરી હતી. તેણી વર્ષ ૧૯૮૮માં લોસ એન્જલસ ખાતે પરત ગયા હતા અને યુનિવર્સલ, એચબીઓ અને ડિઝની જેવાં વિવિધ નાટ્યગૃહો અને સ્ટુડિયો માટે પટકથા લખવાનું શરૂ કામ કર્યું હતું.
સુની તારાપોરવાલાએ સલામ બોમ્બે અને મિસિસિપી મસાલા, બંને મીરા નાયર દ્વારા નિર્દેશિત માટે પટકથાલેખનું કાર્ય કર્યું હતું. અન્ય પ્રોજેક્ટ માટે પણ નાયર માટે પટકથા લેખન કર્યું હતું, જેના પરથી ફિલ્મ માય ઓવ્ન કન્ટ્રી બનાવવામાં આવી હતી, જે અબ્રાહમ વર્ગીસ દ્વારા લખાયેલ પુસ્તક પર આધારીત હતી. આ ઉપરાંત સિનેમાના ઉચ્ચ એવા પુલિત્ઝર પ્રાઇઝ વિજેતા લેખક ઝુમ્પા લાહીરીની નવલકથા, નેઇમસેઇક પર આધારીત ફિલ્મ, નેઇમસેઇક માટે પટકથા લેખનનું કાર્ય પણ તેમણે કર્યું હતું.
વર્ષ ૨૦૦૦માં, તેણી દ્વારા પ્રકાશિત પુસ્તક પારસીસ ધ ઝોરાષ્ટ્રીઅન્સ ઓફ ઈન્ડિયા ૧૯૮૦-૨૦૦૪, જે પરંપરાગત રીતે લુપ્ત થતા જતા સમુદાયનું પર્શિયામાં દમન પછીના સમયનું પ્રથમ અને એક માત્ર પારસી સમુદાયનું જોઈ શકાય તેવું દસ્તાવેજીકરણ છે. આ પુસ્તક સફળ થતાં, બીજી આવૃત્તિ પણ ઓવરલૂક પ્રેસ, ન્યૂયોર્ક દ્વારા વર્ષ ૨૦૦૪માં પ્રકાશિત કરવામાં આવી હતી.
તેણીએ કારપેન્ટર સેન્ટર ઓફ વિઝ્યુઅલ આર્ટસ યુનિવર્સિટી, હાર્વર્ડ યુનિવર્સિટી, કેમોલ્ડ પ્રેસ્કૉટ રોડ, મુંબઇ અને નેશનલ ગેલેરી ઓફ મોડર્ન આર્ટ, દિલ્હી. ખાતે સ્વતંત્ર પ્રદર્શનો પણ કર્યાં છે. તેમના તસવીરકાર્યને નેશનલ ગેલેરી ઓફ મોડર્ન આર્ટ, દિલ્હી અને મેટ્રોપોલિટન મ્યુઝિયમ ઓફ આર્ટ, ન્યુયોર્ક દ્વારા કાયમી સંગ્રહમાં સ્થાન મળેલ છે.
તેણી દ્વારા અન્ય કાર્યો પણ કરવામાં આવ્યાં છે, જેમ કે સચ એ લોંગ જર્ની લેખક રોહિન્ટન મિસ્ત્રી અને સ્ટુર્લા ગુન્નાર્સન દ્વારા નિર્દેશીત ફિલ્મ સચ એ લોંગ જર્ની અને ભારત સરકાર અને નેશનલ ફિલ્મ ડેવલપમેન્ટ કોર્પોરેશન ઓફ ઈન્ડિયા માટે ડો. જ્બ્બાર પટેલ નિર્દેશીત ફિલ્મ ડો. બાબાસાહેબ આંબેડકરનું પટકથા લેખનકાર્ય.
વર્ષ ૧૯૮૨માં કોલેજના વિરામ દરમિયાન તેણી તસવીરકાર રઘુવીરસીંઘને મળ્યા, તેમણે તેણીનું કાર્ય જોયું, જેમાં તેના વિશાળ પારસી કુટુંબની તસવીરો પણ સામેલ હતી. રઘુવીર સિંઘે તેણીને પારસી સમુદાય પરના પુસ્તક માટે કામ કરવા સૂચન કર્યું. આ પછી તેણીએ પારસી સમુદાય માટેના દસ્તાવેજી તસવીરો માટે વ્યાપક કામ કર્યું.
તેણીએ ખેંચેલી તસવીરોને નેશનલ ગેલેરી ઓફ મોડર્ન આર્ટ, દિલ્હી અને મેટ્રોપોલિટન મ્યુઝિયમ ઓફ આર્ટ, ન્યુયોર્ક ખાતે કાયમી સંગ્રહમાં સ્થાન આપવામાં આવેલ છે.
ધ વીટવર્થ આર્ટ ગેલરી, માન્ચેસ્ટર ખાતે તેમની તસવીરોનું પ્રદર્શન રાખવામાં આવ્યું હતું, જે મુંબઇ શહેરનાં ઘરો ૧૯૭૭- ૨૦૧૭ વિષયક હતું . ધ ગાર્ડિયન દ્વારા આ પ્રદર્શનને યુકેનાં પ્રથમ ૫ પ્રદર્શનો પૈકીના એક તરીકે પસંદ કરવામાં આવ્યું હતું. આ પ્રદર્શન જાન્યુઆરી ૨૦૧૮ સુધી રાખવામાં આવ્યું હતું.
તેમણે દાંતના સર્જન ડો. ફિરદૌસ બત્તીવાલા સાથે લગ્ન કર્યા છે. આ દંપતિને બે બાળકો છે. આ બાળકો જહાં બત્તીવાલા બ્રાઉન યુનિવર્સિટી ખાતે અને લીનાહ બત્તીવાલા કોર્નેલ યુનિવર્સિટી ખાતે સ્નાતકનો અભ્યાસ કરી રહ્યા છે. તારાપોરવાલા મુંબઇ, ભારત ખાતે રહે છે.
તેમના દ્વારા નિર્દેશિત પ્રથમ ફિચર ફિલ્મ, જેનું શીર્ષક છે લીટલ ઝીઝુ , તેમની પોતાની પટકથા પર આધારિત છે અને મુંબઈ ખાતે વર્ષ ૨૦૦૭ની વસંત ઋતુમાં બનાવવામાં આવી હતી. આ ફિલ્મ સુની તારાપોરવાલાનો પોતાનો પારસી સમુદાય જે વિવાદો અને પ્રશ્નો અમુભવી રહ્યો છે, તેને પ્રસ્તુત કરે છે.
સુની તારાપોરવાલા એક ભારતીય પટકથા લેખક, તસવીરકાર અને ફિલ્મ નિર્માતા છે. તેણીની શ્રેષ્ઠ ઓળખ મિસિસિપી મસાલા, નેઇમ સેઈક અને ઓસ્કાર દ્વારા નામાંકિત સલામ બોમ્બે ના પટકથાલેખક તરીકેની છે, આ બધાં ચલચિત્રો મીરા નાયર દ્વારા નિર્દેશિત છે.
પીકો ઐયર અને સલમાન રશદી તેમ જ સુની તારાપોરવાલા લિખિત નિબંધોનું એક પુસ્તક હાર્પર કોલિન્સ દ્વારા ૧૨ ઓક્ટોબર, ૨૦૧૭ના દિવસે પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યું હતું .
તેના ફોટોગ્રાફ્સને ભારત, યુએસ, ફ્રાન્સ અને બ્રિટન સહિત, લંડન ખાતેની ટેટ મોર્ડન ગેલેરી ખાતે પ્રદર્શિત કરવામાં આવેલ છે.
અનાદિ શ્રી કૃષ્ણનારાયણ એ જ નામના ધાર્મિક સમુદાયના સ્થાપક હતા જેમનું ધાર્મિક નામ શ્રી કૃષ્ણવલ્લભાચાર્ય હતુ, પરંતુ તેમના અનુયાયીઓ તેમને શ્રી કૃષ્ણવલ્લભાચાર્યજી મહારાજ તરીકે ઓળખે છે. તેમણે તેમના અનુયાયીઓને સંસારી સંતની દીક્ષા આપી શ્રી હરિ શરણાગતિ મંડળની રચના કરી હતી, જે આગળ જતા અનાદિ શ્રી કૃષ્ણનારાયણ સંપ્રદાય તરીકે ઓળખાવા લાગ્યું.
કૃષ્ણવલ્લભાચાર્યનો જન્મ ગુજરાતના સૌરાષ્ટ્ર પ્રદેશમાં આવેલા મોટી કુંકાવાવ ગામમાં થયો હતો. તેમનું મૂળ નામ કુંવરજી પટેલ હતું. તેમણે વિક્રમ સંવત ૧૯૭૬માં વડતાલમાં સ્વામીનારાયણ સંપ્રદાયના પ્રતિપ્રસાદજી મહારાજ પાસેથી કારતક સુદ એકાદશીએ ત્યાગી દીક્ષા લીધી હતી અને શ્રી કૃષ્ણવલ્લભ એવું નામ મેળવ્યું હતું. તેમના ગુરૂનું નામ બાલકૃષ્ણદાસજી સ્વામી હતું.
કૃષ્ણવલ્લભાચાર્યએ ૫૭ જેટલા પુસ્તકો લખ્યાં છે જેમાં શાસ્ત્રો ઉપર ભાષ્યોનો સમાવેશ થાય છે. તત્વપ્રભાવલી તથા શ્રી લક્ષ્મીનારાયણ સંહિતા ગ્રંથ ની રચના કરી હતી જે શ્રી શ્વેતાયન સંહિતા તરીકે પણ ઓળખ પામી હતી. શાસ્ત્રોનાં આ કાર્ય બદલ તેઓ કાશીમાં શ્વેતાયન વ્યાસ તરીકે પ્રસિધ્ધ થયા હતાં.
તેઓએ કાશી જઈને સંસ્કૃતનો અભ્યાસ કર્યો હતો જેના પછી તેઓ પ્રકાંડ પંડિત વૈષ્ણવવિદ્વત સાર્વભૌમ મહામહોપાદ્યાય ધર્મધુરંધર ૧૦૦૮ ડૉ. શ્રી કૃષ્ણવલ્લભાચાર્યજી મહારાજ તરીકે પ્રસિધ્ધ થયા હતા.
સંખ્યામાં નાનો હોવા છતાં, વિશ્વના અન્ય ભાગો કરતા પાકિસ્તાનમાં હિંદુ ધર્મ સૌથી જટિલ નથી. ઘણા હિંદુઓ - ખાસ કરીને ગ્રામ્ય વિસ્તારોમાં - સ્થાનિક સુફી પીરો ના ઉપદેશોનું પાલન કરે છે ખાસ કરીને ૧૪મી સદીના સંત રામદેવજીનું પાલન કરે છે, જેમનું મુખ્ય મંદિર સિંધના શહેર થાંદો અલ્લાહ યારમાં સ્થિત છે. પાકિસ્તાનમાં શહેરી હિંદુ યુવાનોની વધતી જતી સંખ્યા પશ્ચિમી અને સમાજવાદી ઇસ્કોન સમાજમાં રસ ધરાવે છે. સ્થાનિક સમુદાયો મોટેભાગે પોતાના કુળદેવીઓની પૂજા કરે છે, જેઓને ઘણીવાર લોહીના બલિદાનથી સંતુષ્ટ કરવાં આવશ્યક છે. એક અલગ શાખા, નાનકાપંથ, ગુરુ ગ્રંથ સાહિબના ઉપદેશોને અનુસરે છે, જે શિખોના પવિત્ર પુસ્તક તરીકે પણ ઓળખાય છે. આ વિવિધતા, ખાસ કરીને ગ્રામીણ સિંધમાં, ઘણીવાર હિન્દુ ધર્મ, શીખ ધર્મ અને ઇસ્લામ વચ્ચે શાસ્ત્રિય વ્યાખ્યાઓ ઉભી કરે છે.
પાકિસ્તાનમાં હિંદુઓની વસ્તી દેશની કુલ વસ્તીના આશરે ૧.૯૨% છે. ઇસ્લામ પછી પાકિસ્તાનમાં હિંદુ ધર્મ બીજા ક્રમનો સૌથી મોટો ધર્મ છે. ૨૦૧૦ સુધીમાં, પાકિસ્તાનમાં વિશ્વનો પાંચમા ક્રમનો સૌથી મોટો હિંદુ વસ્તી ધરાવતો દેશ હતો અને પ્યુએ આગાહી કરી છે કે ૨૦૫૦ સુધીમાં પાકિસ્તાનમાં વિશ્વની ચોથા ક્રમની સૌથી મોટી હિંદુ વસ્તી હશે. જો કે, દર વર્ષે આશરે ૫૦૦૦ હિંદુઓ પાકિસ્તાનથી ભારતમાં સ્થળાંતર કરે છે.
પાકિસ્તાનની ૧૯૯૮ની વસ્તી ગણતરી મુજબ પાકિસ્તાનમાં હિંદુ વસ્તી ૨,૪૪૩,૬૧૪ હતી. હિંદુઓ પાકિસ્તાનના તમામ પ્રાંતોમાં જોવા મળે છે પરંતુ મોટાભાગે તેઓ સિંધ પ્રાંતમાં કેન્દ્રિત છે. તેઓ વિવિધ ભાષાઓ જેમ કે સિંધી, સેરાકી, ઍર, ધાતકી, ગેરા, ગોરિયા, ગુર્ગુલા, જંડાવ્રા, કબૂતરા, કોળી, લોરકી, મારવાડી, સાંચી, વાઘરી અને ગુજરાતી. બોલે છે.
બોચાસણવાસી અક્ષર પુરુષોત્તમ સ્વામિનારાયણ સંસ્થા એ એક સામાજિક-આધ્યાત્મિક હિન્દુ સંસ્થા છે જેનાં મૂળ વેદોમાં છે. તેના સ્થાપક અને પ્રવર્તક ભગવાન સ્વામિનારાયણ હતા. ૧૯૦૭માં શાસ્ત્રીજી મહારાજ દ્વારા તેની સ્થાપના કરવામાં આવી હતી. આ સંસ્થાના અનુયાયીઓ ભગવાન સ્વામિનારાયણ ને પરબ્રહ્મ માની તેમની ઉપાસના કરે છે, અને તેઓ ગુણાતીત ગુરુમાં હંમેશા પ્રગટ રહે છે, એવી માન્યતા ધરાવે છે. તેમના ગુણાતીત ગુરુઓમાં ગુણાતીતાનંદ સ્વામી, ભગતજી મહારાજ, શાસ્ત્રીજી મહારાજ, યોગીજી મહારાજ, પ્રમુખ સ્વામી મહારાજ અને વર્તમાન ગુરુ મહંત સ્વામી મહારાજનો સમાવેશ થાય છે. સંસ્થા આઘ્યાત્મિક, નૈતિક, અને સામાજિક અને સમસ્યાઓનો સામનો કરવા માટે આપણા વિશ્વમાં દૂર દૂર સુધી પહોંચે છે. સમાજ, પરિવારો અને વ્યક્તિઓની સંભાળ રાખીને વિશ્વની સંભાળ રાખવાનો પ્રયત્ન કરે છે. ૭,૫૬૯ થી વધુના વિશ્વવ્યાપી નેટવર્ક દ્વારા તેનું સાર્વત્રિક કાર્ય કેન્દ્રોને ઘણા રાષ્ટ્રીય અને આંતરરાષ્ટ્રીય પુરસ્કારો અને સંયુક્ત રાષ્ટ્ર સાથે જોડાણ પ્રાપ્ત થયું છે.
સંસ્થા નું તત્વજ્ઞાન અક્ષરપુરુષોત્તમ દર્શન છે. આ દર્શન ના ઉદબોધક અને પ્રવર્તક ભગવાન સ્વામિનારાયણ હતા. તેમના દ્વારા સ્થાપિત સનાતન અક્ષર પુરુષોત્તમ સિદ્ધાંત નું તેમના આઘ્યાત્મિક અનુગામી ગુણાતીતાનંદ સ્વામી એ પ્રચાર પ્રસાર કર્યો. ગુણાતીતાનંદ સ્વામી ના શિષ્ય ભગતજી મહારાજ એ કથાવાર્તા દ્વારા એનો પ્રચાર કર્યો. ભગતજી મહારાજ ના શિષ્ય શાસ્ત્રીજી મહારાજ એ 1907માં સંસ્થા ની સ્થાપના કરી. આના માટે તેમને અનેક કષ્ટો સહન કરવા પડ્યા, છતાંય તેમણે બોચાસણ, ગોંડલ,સાળંગપુર,ગઢડા અને અટલાદરાં માં શિખરબદ્ધ મંદિરો નું નિર્માણ કર્યું. તેમના શિષ્ય યોગીજી મહારાજ દ્વારા આ સંસ્થા નું સંવર્ધન થયું. અને તેમના શિષ્ય પ્રમુખ સ્વામી મહારાજ એ આ સંસ્થા નો વિશ્વવ્યાપી વિકાસ કર્યો. અને તેમનાં શિષ્ય મહંત સ્વામી મહારાજ આજે ના પ્રમુખ અને ગુરુ પદે રહી સંસ્થાનો આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ વિકાસ કરી રહ્યા છે.
જૈન ઇતિહાસકારોનો દાવો છે કે અજયપાળે સિંહાસન મેળવવા માટે કુમારપાળની હત્યા કરી હતી. જયસિંહ સૂરીના વર્ણન મુજબ, કુમારપાળ પોતાના ભત્રીજા અજયપાળ અથવા તેમના પૌત્ર પ્રતાપમલ્લને તેમના ઉત્તરાધિકારી તરીકે નિયુક્ત કરવા માગતા હતા. તેમણે પોતાના ઉપદેશક, જૈન નેતા હેમચંદ્ર પાસેથી સલાહ માગી. હેમચંદ્રએ કુમારપાળને કહ્યું કે અજયપાળ રાજા બનવા માટે યોગ્ય નથી અને તેના બદલે પ્રતાપમલ્લની ભલામણ કરી. હેમચંદ્રના દુષ્ટ શિષ્ય અને અજયપાળના મિત્ર બાલચંદ્રએ આ વાતચીત સાંભળી. તેણે અજયપાળને જાણ કરી. અજયપાળે રાજા બન્યા પછી બાલચંદ્રને રાજવી ઉપદેશક બનાવવાનું વચન આપ્યું. હેમચંદ્રના મૃત્યુ પછી કુમારપાળ શોકમાં ડૂબી ગયા. અજયપાળે તેમના દૂધમાં ઝેર ભેળવી દીધું અને એકમાત્ર જાણીતા વિષમારક દ્રવ્યને છુપાવી દીધું. કુમારપાળનું ઝેરને કારણે મૃત્યુ થયું અને અજયપાળ તેમના સ્થાને આવ્યા. આ દંતકથાનું પુનરાવર્તન રાજશેખર અને જિનમંદના જેવા અન્ય ઇતિહાસકારોએ પણ કર્યું છે.
જોકે, બાદમાં કેટલાક જૈન લેખકો અજયપાળને કુમારપાળના ભત્રીજા અને મહિપાળના પુત્ર તરીકે વર્ણવે છે. તેમાંથી સૌથી પ્રારંભિક અભયતિલક ગની છે, જેમણે ૧૩મી સદીમાં હેમચંદ્રના વૈદ્યરાય પર એક ટિપ્પણી લખી હતી. ૧૪મી સદીના ઇતિહાસકાર મેરુતુંગા પણ આ દાવાનું પુનરાવર્તન કરે છે, પરંતુ તેમના પ્રબંધ-ચિંતામણી ગ્રંથમાં અજયપાળને કુમારપાળના પુત્ર તરીકે વર્ણવે છે. ત્યાર બાદ જયસિંહ સૂરી, રાજશેખર અને જિનમંદના જેવા જૈન ઇતિહાસકારો એ દાવાનું પુનરાવર્તન કરે છે કે અજયપાળ કુમારપાળના ભત્રીજા હતા.
અજયપાળનું મૃત્યુ ઈ.સ. ૧૧૭૫માં ૨૫ માર્ચથી ૭ એપ્રિલ વચ્ચે થયું હતું, ૧૪મી સદીના ઇતિહાસકાર મેરુતુંગા જણાવે છે કે વાયજલદેવ નામના પરિહાર રાજાએ અજયપાળ પર ચાકુથી હુમલો કરીને તેમની હત્યા કરી નાખી હતી. આ દાવાની સચોટતા શંકાસ્પદ છે, કારણ કે મેરુતુંગાનું અજયપાળ સંદર્ભનું વિવરણ સામાન્ય રીતે અવિશ્વસનીય છે.
આ કિંવદતી સત્ય લાગતી નથી, કારણ કે પ્રભાચંદ્ર અને મેરુતુંગા જેવા અગાઉના જૈન ઇતિહાસકારોના લખાણોમાં તેનો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો નથી. પાછળથી ઇતિહાસકારોએ આ બાબતોનો ઉમેરો કર્યો છે, જેમાં અજયપાળને નકારાત્મક રજૂ કરવામાં આવ્યા છે, કારણ કે તેમણે જૈન ધર્મનું સંરક્ષણ કર્યું ન હતું.
અજયપાળના શિલાલેખો તેમજ તેમના પુત્રો તેમને "પરમ-મહેશ્વર" તરીકે વર્ણવે છે, જે ચાલુક્ય શાસકો માટે અસામાન્ય છે. સમકાલીન કવિ સોમેશ્વરના જણાવ્યા અનુસાર, તેમના શાસનકાળ દરમિયાન શિવની દરરોજ પૂજા કરવામાં આવતી હતી અને બ્રાહ્મણોને સારી દક્ષિણા આપવામાં આવતી હતી.
તેમના પુરોગામી કુમારપાળથી વિપરીત અજયપાળે જૈન ધર્મનું રક્ષણ કર્યું ન હતું. આ કારણે પાછળથી જૈન ઇતિહાસકારોએ તેમને નકારાત્મક રીતે રજૂ કર્યા છે અને તેમના પર જૈનો પર અત્યાચાર કરવાનો અને કુમારપાળને ઝેર આપવાનો આરોપ લગાવ્યો છે. આ દાવાઓ ઐતિહાસિક રીતે સચોટ જણાતા નથી.
જૈન ધર્મના સંરક્ષક રહેલા તેમના પુરોગામી કુમારપાળથી વિપરીત અજયપાળે બ્રાહ્મણ ધર્મનું સંરક્ષણ કર્યું હતું. ચાલુક્ય સેનાપતિ શ્રીધરના પ્રભાસ પાટણ ખાતેના શિલાલેખમાં દાવો કરવામાં આવ્યો છે કે અજયપાળે ફરીથી વૈદિક ધર્મનું વૃક્ષ ઉગાડ્યું હતું.
જૈન ઇતિહાસકારોએ અજયપાળ પર જૈનો પર અત્યાચાર કરવાનો આરોપ લગાવ્યો હતો. આ દાવો ઐતિહાસિક રીતે સાચો જણાતો નથી. અજયપાળે જૈન ધર્મને કુમારપાળ જેટલું પ્રાધાન્ય ન આપ્યું હોવાના કારણ તેમને નકારાત્મક રીતે રજૂ કર્યા છે.
એ બાબતની સંભાવના વધુ છે કે અજયપાળ કુમારપાળના પુત્ર હતા. પછીના જૈન લેખકોએ કદાચ તેમને કુમારપાળના ભત્રીજા તરીકે ગણાવ્યા હતા અને તેમને નકારાત્મક રીતે રજૂ કર્યા હતા, કારણ કે તેમણે જૈન ધર્મને સંરક્ષણ આપ્યું ન હતું.
અજયપાળ ગુજરાતના ચાલુક્ય વંશના ભારતીય રાજા હતા. તેમણે પોતાની રાજધાની અણહિલવાડ પાટણ થી હાલના ગુજરાત અને તેની આસપાસના વિસ્તારોમાં ટૂંકા ગાળા માટે શાસન કર્યું હતું.
અજયપાળ કુમારપાળના સ્થાને ચાલુક્ય સિંહાસન પર આવ્યા. કવિ સોમેશ્વરે લખેલા સુરતોત્સવ મુજબ અજયપાળ કુમારપાળના પુત્ર હતા. સોમેશ્વર અજયપાળના પુત્ર ભીમદેવ દ્વિતીય ના સમકાલીન હતા.
અજયપાળ અને નાયકાદેવીના પુત્ર મૂળરાજ દ્વિતીય તેમના સ્થાને ચાલુક્ય સિંહાસન પર આવ્યા. મૂળરાજના મૃત્યુ બાદ અજયપાળના નાના પુત્ર ભીમદેવ દ્વિતીય સિંહાસન પર આવ્યા.
૧૯૫૦ના દાયકાના અંતભાગમાં અમદાવાદ મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશનના પ્રથમ મેયર ચિનુભાઈ ચીમનલાલે શહેરમાં ઉદ્યાનો સ્થાપવાની દરખાસ્ત રજૂ કરી હતી. તેમણે ઉદ્યોગપતિ જયંતિલાલ ભીખાભાઈ, કે.એમ. કાતાવાલા, એમ. ડી. રાજપાલ અને અન્ય લોકો દ્વારા ભંડોળ અને સહયોગ મેળવ્યો.
૧૯૪૦ના દાયકાની નગર આયોજન યોજનામાં દર્શાવેલ જૂના વડ અને તેની આસપાસનો પાણી ભરાતો વિસ્તાર ઉદ્યાનના સ્થળ તરીકે પસંદ કરવામાં આવ્યો હતો. આ નીચાણવાળી, જમીનમાં વારંવાર પાણી ભરાઈ જતું હતું અને તેનું તળાવ બનતું હતું. આ વિસ્તારમાં ઘણા આંબાના વૃક્ષોએ હોઈ આ વિસ્તારનું નામ આંબાવાડી પડ્યું છે. બગીચો ૧૯૬૦માં શરૂ થયો હતો.
૧૯૯૫માં ટોરેન્ટ ગ્રૂપ દ્વારા બગીચાની જાળવણી અને વિકાસ હાથ ધરવામાં આવ્યો તે પહેલાં બગીચાની જાળવણી અમદાવાદ મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશન દ્વારા કરવામાં આવતી હતી. સ્થપતિ કમલ મંગળદાસે ૧૯૯૮માં નવો સ્થળનકશો તૈયાર કર્યો હતો. સ્થાપત્યોની રચના દેવેન્દ્ર શાહે તૈયાર કરી હતી જ્યારે ભૂદૃશ્યરચના પ્રેમ ભોજનગરવાલાએ અને ઉદ્યાન સુશોભનની રચના અર્જુન મંગળદાસે કરી હતી. આ પુનર્વિકાસ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૦માં પૂર્ણ થયો હતો. તે સમયના કેન્દ્રીય ગૃહમંત્રી લાલકૃષ્ણ અડવાણી દ્વારા તેનું ઉદ્ઘાટન કરવામાં આવેલું.
બગીચામાં આવેલી ઈંટની ચીમનીઓ શહેરના કાપડ ઉદ્યોગના ભૂતકાળના યુગનું પ્રતિનિધિત્વ કરે છે. તેના પર વડોદરા સ્થિત કલાકાર પ્રેમકુમાર વૈશ્ય દ્વારા ધાતુના ભંગારમાંથી બનાવેલ વાંદરાઓના કલાત્મક નમૂના મૂકવામાં આવ્યા છે. ૨૦૨૧ના પુનર્વિકાસમાં આ ઈંટની ચીમનીઓ અને બોગનવિલે આર્બરને યથાસ્થિતિ જાળવી રાખવામાં આવ્યા હતા. તે સમયે ૪૫ પ્રજાતિઓના ૬૦૦થી વધુ વૃક્ષો અને ૧૨૫ પ્રજાતિઓના ૭,૫૦૦ છોડ વાવવામાં આવ્યા હતા. વાંસ અને તાડના વૃક્ષો પણ વાવવામાં આવ્યા હતા. બગીચામાં એક જૂનું વડ છે.
૨૦૨૧માં ટોરેન્ટ ગ્રૂપ સાથે સંકળાયેલ યુ. એન. મહેતા ફાઉન્ડેશનની આગેવાનીમાં અને કોર્પોરેશનના સહયોગથી બગીચાનો પુનર્વિકાસ શરૂ થયો. આ વિકાસ યુ. એન. મહેતા ફાઉન્ડેશનની "પ્રતિતિ" યોજના અંતર્ગત કરવામાં આવ્યો હતો. સ્થપતિ અનિકેત ભાગવત દ્વારા ના ખર્ચે આ કામ કરવામાં આવ્યું. ત્યારબાદ ગુજરાતના મુખ્યમંત્રી ભૂપેન્દ્ર પટેલ દ્વારા આ બગીચાનું ફરી ઉદ્ઘાટન કરવામાં આવ્યું હતું અને ૯ ઓગસ્ટ ૨૦૨૨ના રોજ જાહેર જનતા માટે ખુલ્લો મૂકવામાં આવ્યો હતો.
પરિમલ ઉદ્યાન, જે સત્તાવાર રીતે પરિ ત્રિકમલાલ ભોગીલાલ મ્યુનિસિપલ રિક્રિએશન પાર્ક તરીકે ઓળખાય છે, એ ભારતના ગુજરાત રાજ્યના અમદાવાદના આંબાવાડી વિસ્તારમાં આવેલું એક શહેરી ઉદ્યાન છે. તે વિસ્તારમાં ફેલાયેલું છે. આ બગીચો ૧૯૬૦માં શરૂ થયો હતો, અને ૧૯૯૮ અને ૨૦૨૧માં તેનો પુનર્વિકાસ કરવામાં આવ્યો છે. આ ઉદ્યાનમાં તળાવ, ચાલવાના રસ્તા, ખુલ્લો રંગમંચ તથા કસરત અને રમતગમતની સુવિધાઓ છે.
આ બગીચો વિસ્તારમાં ફેલાયેલો છે જેમાં માં ફેલાયેલી યોગ અને ધ્યાન માટેની જગ્યા છે અને માં ફેલાયેલી પ્રદર્શન જગ્યા પણ છે. અંહી બે માળનું કસરત માટેનું અખાડા છે, જેમાં એક માળ મહિલાઓ માટે અને બીજો પુરૂષો માટે છે. અહીંના ખુલ્લા રંગમંચની ક્ષમતા ૨૫૦ લોકોની છે.છે
બગીચાના કેન્દ્રમાં કમળનું તળાવ છે જેમાં માછલીઓ છે અને તેની આસપાસ અંદાજે સો જેટલા બાંકડા છે. અહીં ચાલવાના રસ્તા, ઔષધ ઉદ્યાન, રમતગમત સુવિધા, આઠ ઘાસ આચ્છાદિત ભૂમિ, પાલતુ પ્રાણી માટેનો બગીચો અને શૌચાલયની સુવિધા પણ છે.
અધ્યાપન ઉપરાંત તેઓ નાટ્ય પ્રવૃતિઓમાં પણ જોડાયેલા હતા. તેમના નાના ભાઈ સૌમ્ય જોશી પણ પ્રોફેસર હતા અને હવે થિયેટર પર્સનાલિટી છે. તેમના પિતા અને માતા પણ પ્રોફેસર હતા. 1992ના ગુજરાત રમખાણો દરમિયાન, તેમણે થિયેટર પ્રોડક્શન, "અ શાફ્ટ ઓફ સનલાઈટ" લખ્યું હતું, જે વિવેચકો દ્વારા વખણાયું હતું; ત્યારબાદ દિગ્દર્શક વિધુ વિનોદ ચોપરાએ આ નાટક જોયું, જેના કારણે તેઓ કરીબ અને મિશન કાશ્મીર ફિલ્મોમાં સાથે કામ કરવા લાગ્યા. યુકે સ્થિત તમાશા થિયેટર કંપનીએ ગ્રીનવિચ રેપર્ટરી કંપની સાથે મળીને 300 થી વધુ શો કર્યા, બાદમાં આ નાટકને ગુજરાતીમાં પણ "મર્મ્બહેડ" તરીકે રૂપાંતરિત કરવામાં આવ્યું.
આભિજાત જોશીનું બાળપણ અમદાવાદમાં , વીત્યું છે ગુજરાતમાં જયંત જોશી તેમના પિતાછે. અંગ્રેજીના જાણીતા પ્રોફેસર હાલ નિવૃત .પરિવારમાં માતાજી નીલાબેન અને નાનો ભાઈ સૌમ્ય જોશી પણ અધ્યાપક છે . અભિજાત જોશીનું શરૂયાતનું શિક્ષણ ગુજરાતી માધ્યમમાં થયું હતું. તેમણે ઉચ્ચ શિક્ષણ શ્રી હરિવલ્લ્ભદાસ કાળીદાસ વિનયન મહાવિદ્યાલય માથી લીધું હતું , ગુજરાતી નાટકોની વાર્ષિક સ્પર્ધાઓમાં ભાગ લીધો. . તેણે અનેક એવોર્ડ જીત્યા ભાષા સાહિત્યભવન . ગુજરાત યુનિવર્સિટીમાંથી એમ.એ ની ઉપાધિ . ડિસ્ટિંક્શન સાથે મેળવી હતી .
શ્રી વિદ્યાનગર હાઈસ્કૂલ નામની અમદાવાદની ખૂબ જ પ્રતિષ્ઠિત ગુજરાતી શાળાઓમાંની એકમાં તેમણે અભ્યાસ કર્યો, જ્યાં તેમણે શાળામાં ગુજરાતી નાટકોની વાર્ષિક સ્પર્ધાઓમાં ભાગ લીધો. . તેણે અનેક એવોર્ડ જીત્યા . તેને ક્રિકેટ રમવાની મજા આવતી હતી . અમદાવાદ શહેરના પશ્ચિમ ભાગમાં આવેલી સી.યુ.શાહ આર્ટસ કોલેજમાં એમએફએ ડિગ્રી માટે યુએસ જતા પહેલા તેઓ થોડા સમય માટે અંગ્રેજીના પ્રોફેસર તરીકે જોડાયા હતા. . વાર્તાઓ અને નાટકો લખવાનો તેમનો નાનપણથી શોખ હતો. તેમણે ગુજરાતી અને અંગ્રેજી ભાષાઓમાં સંખ્યાબંધ નાટકો, સ્કીટ્સ લખ્યા છે .
અભિજાત જોશી ભારતીય પટકથા લેખક , ફિલ્મ દિગ્દર્શક, નિર્માતા અને સંપાદક છે . હિન્દી સિનેમામાં કામ કરે છે. લગે રહો મુન્નાભાઈ , 3 ઈડિયટ્સ , પીકે અને સંજુ આ ફિલ્મો માટે વિનોદ ચોપરા પ્રોડક્શન્સ અને દિગ્દર્શક રાજકુમાર હિરાણી સાથે પટકથા લેખક તરીકે જાણીતા છે. હાલ તેઓ 2003 થી વેસ્ટરવિલે, ઓહિયોમાં ઓટરબીન યુનિવર્સિટીમાં અંગ્રેજી વિષયના પ્રાધ્યાપક છે.
તેમનો નિવાસ સેન્ટ્રલ ઓહિયોમાં છે, જ્યાં તે ઓહિયોના વેસ્ટરવિલેમાં આવેલી ઓટરબીન યુનિવર્સિટીમાં ભણાવે છે. તે પરિણીત છે, અને તેની એક પુત્રી છે. તેમના નાના ભાઈ, સૌમ્ય જોશી, નાટ્યકાર અને પટકથા લેખક છે જે 2012ની ફિલ્મ - ઓહ માય ગોડ માટે જાણીતા છે. અને 102 નોટ આઉટ, જે બંનેનું નિર્દેશન ઉમેશ શુક્લાએ કર્યું હતું.
અભિજાત જોશી એ પછી યુનિવર્સિટી ઓફ ટેક્સાસના મિશેનર સેન્ટર ફોર રાઈટર્સમાંથી ફાઈન આર્ટ્સમાં માસ્ટરની ઉપાધિ મેળવી છે. એમની માતૃભાષા આમ તો મરાઠી છે.પણ અંગ્રેજી ઉપરાંત, તે ગુજરાતી ભાષા પણ અસ્ખલિતપણે વાંચી, લખી અને બોલી શકે છે એનું કારણ એ હશે કે તેમનો જન્મ અને ઉછેર ગુજરાતમાં થયો હતો .
અભિજાત સાને ગુરુજીથીઘણો પ્રભાવિત હતો. તેમના પિતાએ તેમનું ધ્યાન અધ્યાત્મ તરફ દોર્યું પિતા જયંત જોશીની જેમ, જેઓ સાને ગુરુજી વિદ્વાન છે તેમના આ બધા વાંચનથી તેમને વાર્તાઓ લખવામાં ખૂબ મદદ મળી છે.
તેમણે વિધુ વિનોદ ચોપરાની હોલીવુડ ફ્લિક બ્રોકન હોર્સીસની સ્ક્રિપ્ટ 2015 માં લખી. 2016 સુધીમાં, તે બે સ્ક્રિપ્ટ પર કામ કરીરહ્છેયા હતા , મુન્નાભાઈ શ્રેણીની ત્રીજી ફિલ્મ અને અભિનેતા સંજય દત્તની બાયોપિક.
2016 માં, જોશીની મુંબઈની હિન્દુજા હોસ્પિટલમાં મગજની સર્જરી કરવામાં આવી હતી, જે ન્યુરોસર્જન બીકે મિશ્રા દ્વારા કરવામાં આવી હતી.
જૈન ગ્રંથો જ્ઞાનશાસ્ત્ર, અધ્યાત્મશાસ્ત્ર, નીતિશાસ્ત્ર, બ્રહ્માંડ વિજ્ઞાન અને મુક્તિશાસ્ત્ર જેવા અસંખ્ય દાર્શનિક વિષયોની ચર્ચા કરે છે. જૈન વિચાર મુખ્યત્વે જીવંત પ્રાણીઓના સ્વભાવને સમજવા પ્રયત્ન કરે છે આ સાથે તે કેવી રીતે જીવો કર્મ દ્વારા બંધાયેલા છે અને કેવી રીતે જીવંત પ્રાણીઓ પુનર્જન્મના ચક્રમાંથી મુક્ત થઈ મોક્ષ પામી શકે છે તેનું વિશ્લેષણ કરે છે. આ સાથે આદિ કે અંત ન ધરાવતા એવા વર્તુળાકાર અનંત બ્રહ્માંડ અને સૃષ્ટિ રચનારા કોઈ દેવના અસ્તિત્વનો ઇનકાર કરતી જૈન માન્યતા નોંધનીય છે.
જૈન દૃષ્ટિકોણથી અનુસાર જૈન તત્વજ્ઞાન શાશ્વત છે અને તે મહાન પ્રબુદ્ધ તીર્થંકરો દ્વારા અનંત ભૂતકાળથી અસંખ્ય વખત તે શીખવવામાં આવ્યું છે. ઈતિહાસકારો જૈન વિચારના વિકાસને પ્રાચીન ભારતની કેટલીક મુખ્ય વ્યક્તિઓ, મુખ્યત્વે મહાવીર અને કદાચ પાર્શ્વનાથ થી જોડે છે.
જૈન તત્વજ્ઞાન એ જૈન ધર્મમાં જોવા મળતી પ્રાચીન ભારતીય દાર્શનિક પ્રણાલી છે. જૈન ફિલસૂફીની મુખ્ય વિશેષતાઓમાંની એક તેનું દ્વૈતવાદી અધ્યાત્મશાસ્ત્ર છે, જે અસ્તિત્વની બે અલગ-અલગ શ્રેણીઓ ધરાવે છે, જીવંત, સભાન અથવા સંવેદનશીલ અસ્તિત્વ અને નિર્જીવ અથવા ભૌતિક .
આચાર્ય પૂજ્યપાદની સર્વાર્થસિદ્ધિ અનુસાર, જીવ માટે અંતિમ કલ્યાણ એ જન્મ મરણ અને પુનર્જન્મ ના ચક્રમાંથી મુક્તિ છે. મુક્તિની પ્રાપ્તિ સર્વજ્ઞતા સાથે સંકળાયેલી છે, અને એવું માનવામાં આવે છે કે મહાવીર જેવા ભૂતકાળના જૈન મુનિઓએ આવી સર્વજ્ઞતા પ્રાપ્ત કરી છે.
પૌલ ડુંડાસના જણાવ્યા મુજબ, જૈન દર્શન તેના લાંબા ઇતિહાસ દરમિયાન પ્રમાણમાં સ્થિર રહ્યું છે અને તેમાં કોઈ મોટું આમૂલ સૈદ્ધાંતિક પરિવર્તન થયું નથી. આ મુખ્યત્વે ઉમાવતીના તત્ત્વાર્થસૂત્રના પ્રભાવને કારણે છે, જે તમામ જૈનોમાં કેન્દ્રિય અધિકૃત દાર્શનિક ગ્રંથ તરીકે રહ્યો છે.
૨૦મી સદીના અંતમાં અને ૨૧મી સદીની શરૂઆતમાં, રોગન કળા ખાસ કરીને પેઇન્ટિંગમાં નવી રસ ઉત્પન્ન કરનાર ઘણા પરિબળો ભેગા થયા. પ્રથમ, ૨૦૦૧ના ગુજરાત ભૂકંપ પછી, જ્યારે આ પ્રદેશનો મોટાભાગનો વિનાશ થયો, પાણી અને વીજળીના માળખામાં સુધારો થયો, નવા રસ્તાઓ બનાવવામાં આવ્યા, અને આ ક્ષેત્રમાં ફ્લાઇટ્સની સંખ્યામાં વધારો થયો, આ બધાના કારણે પર્યટન વધ્યું. બીજું, સ્થાનિક સહકારી મંડળ અને નફાકારક જૂથોએ શહેરી સંપર્કો અને ઑનલાઇન વેચાણ કરીને તેમનું બજાર વધારવામાં રોગન કલાકારો સહિતના અન્ય સ્થાનિક કારીગરોને મદદ કરી. ત્રીજું, ખત્રી પરિવારના ઘણા સભ્યોએ તેમની કળા માટે રાજ્ય અને રાષ્ટ્રીય પુરસ્કારો જીત્યા, આમ તેમનું કાર્ય અને પ્રતિષ્ઠા વધી. છેવટે, ૨૦૧૪ માં, વડા પ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ યુ.એસ. વ્હાઇટ હાઉસની મુલાકાત લીધી હતી, અને રાષ્ટ્રપતિ બરાક ઓબામાને જીવનના વૃક્ષ સહિતના બે રોગાન ચિત્રો આપ્યા હતા. તેઓને રાષ્ટ્રીય એવોર્ડ વિજેતા અબ્દુલ ગફુર ખત્રી દ્વારા દોરાયેલા ચિત્રો આપવામાં આવ્યા હતા.
નિરોણામાં, ખત્રી બંધુઓએ પ્રવાસીઓને આકર્ષિત કરે એવા વધુ સમકાલીન ઉત્પાદનો રજૂ કર્યા, જેમ કે બેગ, તકીયાના કવર, ટેબલ ક્લોથ, દિવાલના સુશોભન માટેના બૉલ ક્લોથ. જીવનનું વૃક્ષ એક મુખ્ય મોટીફ બની રહ્યું છે. ખત્રી વર્કશોપમાં પ્રવાસીઓની સંખ્યા ૨૦૧૦ ના દાયકામાં સતત વધી અને ૪૦૦ જેટલા લોકો દરરોજ, આવતા જે ગામમાં ટ્રાફિક જામનું કારણ બન્યું. વધતી માંગને ધ્યાનમાં રાખીને, ૨૦૧૦ માં ખાત્રીઓએ પ્રથમ વખત મહિલાઓને તાલીમ આપવાનું શરૂ કર્યું. (પહેલાં, એવી આશંકા હતી કે મહિલાઓ જ્યારે કુટુંબની બહાર લગ્ન કરે છે ત્યારે સ્ત્રીઓ આ કળાના રહસ્યો ફેલાવશે છે.) ૨૦૧૫માં, નિરોણામાં વીસ મહિલાઓ પરિવાર સાથે કામ કરતી હતી.
રોગન ચિત્રકળા, ભારતના ગુજરાતના કચ્છ જિલ્લામાં પ્રચલિત કાપડ પર ચિત્રકારીની એક કળા છે. આ હસ્તકલામાં, બાફેલા તેલ અને વનસ્પતિજન્ય રંગોમાંથી બનેલા રંગો, ધાતુના બીબાં અને સ્ટાઇલસ્ નો ઉપયોગ કરીને કાપડ પર ચિત્રકારી કરવામાં આવે છે. આ કળા નામ શેષ થવા પર છે, ૨૦ મી સદીના અંતમાં લગભગ એક જ ગામમાં બે કુટુંબો દ્વારા રોગન ચિત્રકારી કરવામાં આવી હતી.
રોગન શબ્દ ફારસીમાંથી ઉતરી આવ્યો છે, જેનો અર્થ વાર્નિશ અથવા તેલ એવો થાય છે. પાકિસ્તાનના સિંધથી ભારત આવેલા ખાત્રી નામના એક મુસ્લિમ સમુદાય દ્વારા આ તેલ આધારિત રંગને કાપડ પર લગાડવાની પ્રક્રિયા શરૂ કરવામાં આવી હતી. જો કે તેનું રોગન એવું નામ , ઇરાનમાં આ કળાનું મૂળ સૂચવે છે, તેમ છતાં આ વાત સાબિત કરવા માટે કોઈ વિશ્વસનીય ઐતિહાસિક સ્રોત મળતો નથી.
શરૂઆતમાં કચ્છ વિસ્તારમાં ઘણા સ્થળોએ રોગન ચિત્રકળા કરવામાં આવતી હતી. ચિત્રકારી કરેલ કાપડ મોટે ભાગે નીચલી જાતિની મહિલાઓ દ્વારા ખરીદવામાં આવતી હતી જેઓ તેમના લગ્ન માટે કપડાં અને પલંગની ચાદરો આ કળા દ્વારા સજાવતી હતી. તેથી, આ એક મોસમી કળા હતી, તેનો મોટા ભાગનો ઉપાડ લગ્નના મહિનાઓ દરમિયાન થતો હતો. બાકીના વર્ષ દરમિયાન, કારીગરો કૃષિ જેવા અન્ય પ્રકારનાં કામો તરફ વળાતા.
રોગન રંગને લગભગ બે દિવસ માટે એરંડાના તેલને ઉકાળીને બનાવવામાં આવે છે અને પછી વનસ્પતિ રંગદ્રવ્યો અને બંધનકર્તા પદાર્થ ઉમેરીને બનાવવામાં આવે છે. આને પરિણામે રંગ જાડા અને ચળકતા બને છે. આ રંગોને કાપડ પર દોરવામાં અથવા છાપવામાં આવે છે તે સામાન્ય રીતે ઘેરા રંગ હોય છે, જે તીવ્ર રંગો હોવાથી ઉઠાવ આપે છે.
૨૦ મી સદીના અંતમાં સસ્તા, મશીન દ્વારા બનાવેલા કાપડની ઉપલબ્ધતા સાથે, રોગન ચિત્રકારી કરેલા કાપડ ઉત્પાદનો પ્રમાણમાં વધુ ખર્ચાળ બન્યા, અને ઘણા કલાકારો આ કળા છોડી અન્ય વ્યવસાય તરફ વળ્યા. આખરે, એક જ કુટુંબ, ગુજરાતના નિરોણાના ખત્રીઓએ આ કળા જીવંત રાખી.
વ્હાઇટ ટાઇટ્સ, વ્હાઇટ પેન્ટીહોઝ અથવા વ્હાઇટ સ્ટોકિંગ્સ એ ૧૯૮૦ના દાયકાના અંતથી વિવિધ સશસ્ત્ર સંઘર્ષોમાં રશિયન દળો સામે લડતી ભાડૂતી સ્ત્રી સૈનિકો અંગેની રશિયન શહેરી દંતકથા છે. દંતકથા મુજબ આ સ્ત્રીઓ ગૌરવર્ણની એમેઝોન જેવી રાષ્ટ્રવાદી બાયથ્લેટ્સ છે જે રશિયા-વિરોધી ભાડૂતી સૈનિકો બની ગઈ છે. મૂળ તો તેઓ બાલ્ટિક દેશોમાંથી આવે છે તેવી દંતકથા હતી, પરંતુ દંતકથાના અનુગામી ફેરફારો મુજબ આ સૈનિકો વિવિધ વંશના હોવાની વાતો ચાલે છે, જેમાં યુક્રેનિયન અને રશિયન મહિલાઓનો પણ સમાવેશ થાય છે. "વ્હાઇટ ટાઇટ્સ" નામ આ સ્નાઈપર્સે પહેરેલા સફેદ રંગના શિયાળાની રમત બાયથ્લેટ્સના પોશાકમાંથી ઉદ્દભવ્યું છે અને પ્રથમ નાગોર્નો-કારાબાખ યુદ્ધ દરમિયાન સૌપ્રથમ પ્રચલિત થયું હતું.
નવેમ્બર ૨૦૦૮માં, રશિયન પ્રોસીક્યુટર જનરલની તપાસ સમિતિના વડા એલેક્ઝાન્ડર બેસ્ટ્રીકિને સૂચન કર્યું હતું કે રુસો-જ્યોર્જિયન યુદ્ધ દરમિયાન જ્યોર્જિયન પક્ષમાં બાલ્ટિક દેશોના ભાડૂતી સૈનિકો, લાટવિયાની મહિલા સ્નાઈપરે, ભાગ લીધો હતો. આ ઉપરાંત અન્ય દેશોના સ્નાઈપરે ભાગ લીધો હોવાના અહેવાલો પણ હતા. આ અહેવાલોએ "વ્હાઈટ ટાઈટ્સ" કાકેશસ વિસ્તારમાં કાર્યરત હોવાની અફવાઓને પુનર્જીવિત કરી. લાટવિયન સંરક્ષણ મંત્રાલયના પ્રવક્તા, એરિસ રિકવેલિસે નીચે પ્રમાણે બેસ્ટ્રીકિનના નિવેદનોને રદિયો આપ્યો: "અમે વિચાર્યું હતું કે રશિયન પ્રેસમાં 'વ્હાઇટ ટાઇટ્સ'નું ભૂત મરી ગયું છે, પરંતુ હવે આપણે જોઈએ છીએ કે તે હજી પણ રશિયામાં ફરે છે."
તેમણે લાહોરની જનરલ પોસ્ટ ઓફિસ, લાહોર મ્યુઝિયમ, એચિસન કોલેજ, મેયો સ્કૂલ ઓફ આર્ટ્સ , ગંગારામ હોસ્પિટલ, લેડી મેકલેગન કન્યા શાળા , સરકારી વિશ્વવિદ્યાલયનો રસાયણશાસ્ત્ર વિભાગ, મેયો હોસ્પિટલની આલ્બર્ટ વિક્ટર વિંગ, સર ગંગારામ હાઈસ્કૂલ હેલી કોલેજ ઓફ કોમર્સ , રવિ રોડ હાઉસ ફોર ધ ડિસેબલ, "ધ મોલ" રોડ પર ગંગારામ ટ્રસ્ટ બિલ્ડિંગ અને લેડી મેનાર્ડ ઔદ્યોગિક શાળા વગેરે ઇમારતોની ડિઝાઇન તૈયાર કરી તેનું નિર્માણ કર્યું હતું. તેમણે મોડેલ ટાઉન અને ગુલબર્ગ શહેરનું નિર્માણ પણ કર્યું હતું, જે એક સમયે લાહોરના શ્રેષ્ઠ વિસ્તારો હતા.
ગંગારામનો જન્મ ૧૩ એપ્રિલ ૧૮૫૧ના રોજ બ્રિટિશ ભારતના પંજાબ પ્રાંતના નાનકાના સાહિબ જિલ્લાના ગામ મંગતાનવાલામાં પંજાબી હિન્દુ પરિવારમાં થયો હતો. તેમના પિતા દૌલત રામ મંગતાનવાલાના એક પોલીસ સ્ટેશનમાં જુનિયર સબઇન્સ્પેક્ટર હતા. બાદમાં તેઓ અમૃતસર સ્થળાંતરિત થયા હતા અને કોર્ટના કોપી રાઇટર તરીકે જોડાયા હતા. અહીં ગંગારામે સરકારી હાઈસ્કૂલમાંથી મેટ્રિકની પરીક્ષા પાસ કરી અને ૧૮૬૯માં લાહોરની સરકારી કોલેજમાં જોડાયા હતા. ૧૮૭૧માં તેમણે રૂરકી ખાતેની થોમસન સિવિલ એન્જિનિયરિંગ કોલેજમાં શિષ્યવૃત્તિ મેળવી હતી. તેમણે ૧૮૭૩માં સુવર્ણચંદ્રક સાથે અંતિમ પરીક્ષા પાસ કરી હતી.