polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Durante a Idade Media continuou a división da arte entre artes liberais e vulgares —chamadas estas últimas entón “mecánicas”—, aínda que houbo novos intentos de clasificación: Boecio dividiu as artes en ars e artificium, clasificación similar á de artes liberais e vulgares, pero nunha acepción que case excluía as formas manuais do campo da arte, dependendo este tan só da mente.
Con todo, a pesar da aceptación xeral da clasificación proposta por Batteux, nos séculos seguintes aínda se produciron intentos de novas clasificacións da arte: Immanuel Kant distinguiu entre “artes mecánicas” e “artes estéticas”; Robert von Zimmermann falou de artes da representación material , da representación perceptiva e da representación do pensamento ; e Alois Riegl, en Arte industrial da época romana tardía, dividiu a arte en arquitectura, plástica e ornamento.
no mundo castelanfalante, destacan Eugeni d'Ors, Aureliano de Beruete, Jorge Romeu Brest, Juan Antonio Gaya Nuño, Alexandre Cirici, Juan Eduardo Cirlot, Enrique Lafuente Ferrari, Rafael Santos Torroella, Francisco Calvo Serraller, José Corredor Matheos, Irma Arestizábal, Ticio Escobar, Raúl Zamudio etc.
Ó longo do tempo déronse numerosas definicións de arte, entre elas: «a arte é o recto ordenamento da razón» ; «a arte é aquilo que establece a súa propia regra» ; «a arte é o estilo» ; «a arte é expresión da sociedade» ; «a arte é a liberdade do xenio» ; «a arte é a idea» ; «a arte é a novidade» ; «a arte é a acción, a vida» ; «arte é todo aquilo que os homes chaman arte» ; «arte é vida, vida é arte» .
Hai tres clases: “coado”, con moito carbono, sílice, xofre e manganeso, non serve para forxar, só para fundir en molde; “ferro doce ou forxado”, con menos carbono, é máis maleable e dúctil, pódese forxar, pero é brando e perde o fío; “aceiro”, con manganeso, tungsteno, cobalto e volframio, é máis duro, para instrumentos cortantes.
No fondo, a indefinición da arte estriba na súa redución a determinadas categorías -como imitación, como recreación, como expresión-; a arte é un concepto global, que inclúe todas estas formulacións e moitas máis, un concepto en evolución e aberto a novas interpretacións, que non se pode fixar de forma convencional, senón que debe aglutinar tódolos intentos de expresalo e formulalo, sendo unha síntese ampla e subxectiva de todos eles.
Estes intentos, un tanto infrutuosos, produciron en certa forma o efecto contrario, acentuando aínda máis a indefinición da arte, que hoxe en día é un concepto aberto e interpretable, onde caben moitas fórmulas e concepcións, aínda que se adoita aceptar un mínimo denominador común baseado en calidades estéticas e expresivas, así como un compoñente de creatividade.
Segundo Bilal al-Budoor, asistente do subsecretario de Asuntos Culturais do Ministerio de Cultura, Mocidade e Desenvolvemento Comunitario "A zona tiña unha gran cantidade de zibaa ], e foi alcumada por iso. "Unha vella historia fala dun home que adoitaba perseguir veados ] e foi nomeado como "pai" do animal.
As súas entidades de poboación son as seguintes: Alza , Ameal , Becerreira , Besada , O Caeiro , O Carballal , O Casal , Cernades , A Feira , As Figueiras , As Fontiñas , O Gorxal , A Igrexa , Maceiriña , Molais , Nogueira , Parada , Peinador , A Penís , Requeixo , A Retorta , Rinxela e O Sello .
Os lugares : Amaro, Borralliños, O Calvario, A Chan, Coto Grande, Gondarisco, Grileira, A Lameira, A Lomba, O Loureiro, A Mancoña, O Meixoeiro, As Patas, A Pebidal, A Ponte, As Rans, Remesil, O Riomao, San Pedro, Sanín, O Tanque e As Valadas.
En 1964, Armstrong gravou a que foi a súa canción máis vendida, "Hello, Dolly, unha canción de Jerry Herman, cantada orixinalmente por Carol Channing. Chegou ao número un das listas dos Estados Unidos, superando os Beatles. Armstrong tamén logrou polo disco un premio Grammy ao mellor cantante masculino e foi candidato ao mellor disco do ano. No álbum aparece tamén outro tema clásico de Armstrong, "Jeepers Creepers".
A incorporación de azucre a esta bebida -podendo así denominarse chocolate cun sentido actual- é unha idea con orixe incerta: por unha banda sábese que en México ao redor de finais do século XVI grazas ao Galeón de Manila chegou a grande escala a canela procedente da illa de Ceilán ou Sri Lanka e está claro que a extensión por parte dos españois do cultivo da cana de azucre en América puido facilitar que fose alí onde se mesturasen ambos os produtos por primeira vez.
En calquera caso, tal combinación asóciase case sempre á obra de membros de ordes relixiosas: as monxas dun convento de Oaxaca que engadiron azucre ao cacao e o Mosteiro de Piedra, en Zaragoza, son os dous lugares, en América e Europa respectivamente, que parecen ser os primeiros en poñeren en práctica esa combinación.
O filólogo Joan Corominas expón a seguinte hipótese: como as noticias máis antigas acerca da preparación desta beberaxe son de que os antigos mexicanos o facían con semente de ceiba e de cacao , quizais proveña de pocho-cacahua-ātl, bebida de cacao e ceiba, abreviado polos españois en chocahuatl; na forma actual puido haber influxo fonético doutras beberaxes mexicanoas, como pozolātl , pinolātl e chilātl .
En 2008 o Instituto Nacional de Antropoloxía e Historia de México publicou estudos das Universidades de Columbia, Arizona, Yale, Wisconsin e Kennesaw, nos que as análises aplicadas a unha vaixela atopada nas escavacións de Cerro Manatí, situado dentro do exido do Macayal, no municipio de Hidalgotitlán, Veracruz, conclúen que o consumo de cacao pode terse dado 800 anos antes do que se cría, no período formativo .
A vaixela está datada mediante carbono 14 no 1750 a. C. e contén restos de teobromina, compoñente marcador da presenza de cacao na vaixela, e de ao redor do 1100 a. C. no sitio arqueolóxico de Puerto Escondido , mais recentes estudos emprendidos polo equipo de arqueólogos dirixido por John Henderson e Rosemary Joyce non só ratifican que xa no 1000 a. C. se consumía o chocolate na rexión senón que moi probablemente o consumo iniciouse cara a ca.
Este vos digo eu que foi Pastor ben feito e dereito , Que traía seu caxado , Tamén visteu seu Capelo ; Libertou-nos de trabucos, D'alcabelas, e de peitos, Por que lle damos rendidos Os corazóns en obsequio: Se coa mesma vontade, Que eu fago este rendimento, Me ofrecen o chicolate Me darei por satisfeito.
O tribunal estableceu que "o Congreso pode eliminar unilateralmente a Constitución de Porto Rico ou a Lei de Relacións Federais e substituílas con calquera lei ou regulación que considere oportuna. A pesar da aprobación da Lei de Relacións Federais e da Constitución de Porto Rico, os tribunais de Porto Rico continúan obtendo toda a súa autoridade do Congreso dos Estados Unidos."
Estes foron o Departamento de Xustiza, liderado polo Procurador Xeral; o Departamento de Facenda, liderado polo Tesoureiro; o Departamento do Interior, dirixido polo Comisionado do Interior; o Departamento de Instrución, liderado polo Comisionado de Instrución; o Departamento de Agricultura e Comercio, dirixido polo Comisionado de Agricultura e Comercio; o Departamento do Traballo, dirixido polo Comisionado do Traballo, e o Departamento de Saúde, liderado polo Comisionado de Saúde.
Porto Rico, localizado ao leste de República Dominicana e ao oeste das Antillas Menores, está comprendido entre os 17º 50' e 18º 30' de latitude norte e os 65º 30' e 65º 15' de lonxitude oeste do Meridiano de Greenwich onde se funden o Atlántico e o mar Caribe, ao leste coa canle de Vieques que a separa das illas Virxes Estadounidenses e ao oeste coa illa de Mona, na canle do mesmo nome que a separa da República Dominicana.
Os opositores ao Estado Libre Asociado e moitos académicos reclaman que o maior efecto desta lei foi cambiar o nome da lei que rexía a Porto Rico e perpetuar a alegada relación "colonial", posto que erroneamente pénsase que no ano 1952 é cando se obtén a elección do gobernador por voto popular e o sistema de goberno republicano, cousas outorgadas polas leis anteriormente apuntadas.
Os nativos taínos, habitantes nativos da Illa, chamaban a esta "Boriquén" ou "Borinquén", termo que garda certa semellanza acústica co actual Porto Rico e que proporcionou o aínda existente "boricua", con que os portorriqueños e portorriqueñas refírense a si mesmos, sendo tamén así chamados polos restantes latinoamericanos.
Actualmente, Porto Rico conta con catro formacións políticas recoñecidas para os comicios electorais: o Partido Popular Democrático, que defende o Estado Libre Asociado como opción política; o Partido Novo Progresista, que promove a integración plena como estado aos Estados Unidos; o Partido Independentista Portorriqueño, que promulga a independencia e o partido Portorriqueños por Porto Rico, de ideoloxía ecoloxista.
Porén, a maioría dos observadores políticos locais e internacionais concorda en que a condición política de Porto Rico é extremadamente estable, e que ningún membro do Congreso estadounidense ten a máis mínima intención de tratar de modificar unilateralmente a "Magna Carta" que rexe as vidas de máis de catro millóns de cidadáns e residentes da Illa.
Cunha área de 1,098,581 km2, Bolivia é o quinto maior país de América do Sur, despois do Brasil, a Arxentina, o Perú e Colombia (e xunto con Paraguai, é un dos dous únicos países sen costa de América), o 27º meirande do mundo, o meirande estado sen litoral do hemisferio sur e o sétimo maior país sen costa do mundo, despois de Casaquistán, Mongolia, o Chad, Níxer, Malí e Etiopía.
Na parte occidental do país está a Cordilleira dos Andes, na cal están a montaña máis alta do país, o pico Nevado Sajama cos seus 6.542 m; o lago Titicaca, o máis alto lago do mundo; e o Salar de Uyuni, no departamento de Potosí, unha grande extensión cuberta por sal que foi no pasado o fondo dun grande lago que se secou por evaporación.
Ocupou o consulado ata o ano 23 a. C. Doutra banda, o seu poder real foi crecendo grazas ao seu poder económico e aos recursos obtidos das súas conquistas, creando relacións de clientela ao longo do Imperio romano, e gañándose a lealdade de moitos soldados e veteranos militares, a autoridade implícita nas moitas honras e títulos que lle eran concedidos polo Senado, e o respecto da xente.
Aínda que os romanos que eran adoptados nunha nova familia usualmente retiñan os seus nomes orixinais (por exemplo, «Octaviano» para todo aquel que fora un «Octavio», «Emiliano» para un «Emilio», etc.), non hai proba algunha de que el usase nalgún momento o nome Octaviano, o cal puido volver moi lóxico o dato das súas orixes modestas.
O biógrafo Suetonio dicía del que «Posuía unha rara beleza Tiña uns ollos vivos e brillantes Tiña dentes pequenos, brancos e desiguais, o cabelo lixeiramente rizado e algo louro; as cellas xuntas, as orellas medianas, o nariz aguileña e puntiaguda, a cute entre morena e branca, curta estatura ».
Así mesmo, un par de feitos evidenciaron a súa dispoñibilidade para asumir cargos e obrigacións a temperá idade: no 47 a. C., resultou elixido membro do Colexio de pontífices e ao ano seguinte foi posto a cargo dos xogos gregos que se realizaron en honra ao Templo de Venus Genetrix, construído por Xulio César.
Ofrecéronse recompensas a cambio da detención dos proscritos —vinte e cinco mil dracmas aos soldados que matasen a un proscrito e levasen a súa cabeza a Roma, e a manumisión aos escravos que asasinasen os seus amos proscritos— para incentivar que os cidadáns lles perseguisen, mentres que os activos e propiedades dos detidos eran requisadas e quedaban en poder dos triunviros.
Ademais, celebrou un acordo de paz co Imperio parto —o máis poderoso dos seus veciños— pola vía diplomática, reformou o sistema tributario romano, desenvolveu redes de camiños que contaban cun sistema oficial de mensaxería, estableceu un exército permanente , e creou a Garda Pretoriana xunto a forzas policiais de seguridade, tanto para manter a orde como para combater os incendios en Roma.
Por mor dos varios nomes que ostentou, é común chamalo «Octavio» ao referirse aos sucesos acontecidos entreos anos 63 e 44 a. C. e «Augusto» despois do 27 a. C. Nas fontes gregas, Augusto é coñecido como , , ou (romanizado «Sebastós», galeguizado «Venerable», tradución literal de Augustus), dependendo do contexto.
A pesar de que a súa familia paterna, pertencente ao Ordo Equestris, procedía da cidade de Velletri, situada aproximadamente a 40 quilómetros de Roma, Augusto xa naceu na Urbs o 23 de setembro do 63 a. C., máis concretamente na zona chamada Curis Veteribus , nunha mansión situada no outeiro Palatino, moi preto do Foro Romano e do Arco de Tito (nunhas escavacións de 2011, atopouse a que se cría que podería ser a súa casa natal).
A súa nai contraería novas nupcias cun exgobernador de Siria, Lucio Marcio Filipo, quen afirmaba ser descendente de Alexandre o Grande e que foi elixido cónsul no 56 a. C. Contrario ao que puidese pensarse, Filipo nunca mostrou moito interese no mozo Octavio; debido ao anterior, Octavio foi criado pola súa avoa materna Xulia a Menor.
"Por iso é polo que lles digo ós meus veciños de Fene, ós meus paisano de Fene, que se preocupen das cousas públicas, que se preocupen do progreso de Galicia, que sigan pensando na democracia, na liberdade, que sexan galegos porque ser galego é unha honra que non tódolos homes merecen. Por iso, meu amigo, eu ós veciños de Fene mándolles unha forte aperta, unha lembranza agarimosa e non teño outra cousa máis que dicirlles que sigan así, que sigan traballando polo Concello e por esa fermosa Galicia na que nos tocou en sorte nacer."
"Así pois, para min e para tódolos emigrados, o Día de Galiza é a reafirmación categórica, a reafirmación plena de que os galegos seguiremos sendo galegos onde queira que nos atopemos. Vivimos xunguidos á nosa terra por un xeito de cordón umbilical que é a saudade e aínda que esteamos, como estou eu, a doce mil quilómetros de distancia, tódolos días eu percorro o meu Concello e tódolos días penso na miña terra porque o meu corazón, a miña alma, o meu sentimento e o meu espírito están aí, segue estando aí e estarán sempre alí."
Deste tempo queda a referencia a diferentes mosteiros, xeralmente de tipo familiar, que acabaron baixo a tutela do mosteiro de Samos: San Mateu de Vilapedre, Santo Antoniño de Sarria, Santa María de Corvelle, Santo Estevo de Calvor, San Paio de Cesar, San Paio e San Miguel de Piñeira, San Salvador de Rosende, Santiago e San Martiño de Barbadelo, Santiago de Mortoláns en Froián, San Salvador de Barxa, Santo Adriao de Monte Páramo. que deron lugar a unha intensa colonización das terras e á renovación das técnicas de cultivo.
A posta en funcionamento de novos centros de ensino (Colexios Públicos en Sarria e Oural, Colexio da Asunción, Colexio da Mercede, IES Xograr Afonso Gómez, IES Gregorio Fernández e a FP), así como da residencia de anciáns e o centro de diminuídos psíquicos, xunto cos equipamentos deportivo e de ocio, fan que a vila de Sarria se converta nun núcleo que irradia influencia sobre unha ampla e rica comarca, constituíndo un centro de servizos dinámico e con oferta moi diversificada.
No primeiro período medieval hai que destacar que se consolida o Condado de Sarria, no que os seus tenentes levaban xa a partir do século X o nome de “Comes in Sarria” ou “Comes in Elarín”, xa que en Larín estaba a “Vila Real” onde residían os meiriños e xuíces reais que tiñan xurisdición entre o Miño e o Sil, e nalgúns casos “ata a beira do mar”.
A costa de Moaña esténdese desde o estreito de Rande, onde tivo lugar a famosa batalla na que se perdeu o maior transporte de ouro e outras riquezas procedentes de América a mans da Mariña Británica e holandesa, que venceron a Franco-Española, (aquí é onde a ficción di que se aprovisionaba de ouro o capitán Nemo), ata os confíns con Cangas.
O século XXI trae a Moaña unha mellora substancial das comunicacións, tan importante como foi a autoestrada e a ponte de Rande na década de 1970 (libre de peaxe para o tráfico Moaña-Vigo desde o 1 de xuño de 2006), coa vía rápida do Morrazo e o desenvolvemento de peiraos deportivos, en Domaio e Moaña centro.
En moitos países a televisión foi unha prerrogativa exclusiva do Estado que constituía un servizo público, en especial en Europa, pero sobre todo a partir das décadas de 1980 e 1990 comezou a permitirse en case todos os países a creación de cadeas privadas ou mesmo privatizáronse canles públicas, porén aínda quedan uns poucos réximes onde aínda a televisión queda totalmente baixo o control do Estado.
A televisión é un sistema de telecomunicación para a transmisión de imaxes en movemento, habitualmente acompañadas de son, así como tamén o medio de radiodifusión desa imaxe e son a través de ondas electromagnéticas, funciona a partir da análise e conversión da luz e do son en ondas electromagnéticas e da súa reconversión nun aparello que recibe o mesmo nome do sistema ou pode tamén chamarse televisor ou aparello de televisión.
A dispoñibilidade de varios tipos de medios de almacenamento de arquivos, como cintas Betamax e VHS, Laserdiscs, unidades de disco duro de alta capacidade, CDs, DVDs, unidades flash, HD DVDs e Blu-ray Discs de alta definición, e gravadoras de vídeo dixital na nube permitiu aos espectadores ver material pregrabado -como películas- na casa segundo o seu propio horario.
A partir de 1910, o disco Nipkow utilizouse no desenvolvemento de sistemas de televisión e o 25 de marzo de 1925, o inventor John Logie Baird realizou o primeiro experimento real utilizando dous discos, un no transmisor e outro no receptor, que estaban unidos ao mesmo eixe de xeito que a súa rotación estivese sincronizada e separada por 2 metros.
A aparición da gravación en cintas de vídeo en 1956 supuxo unha mudanza no sistema de produción, ata entón só se podían ver emisións en directo ou gravadas en filmes a través dun monitor de vídeo, sistema coñecido como kinescopio, que resultaba complexo xa que había que procesalo para adaptalo ás pantallas do televisor e á hora de editalo, as cintas de vídeo permitían a gravación dun xeito sinxelo e a distribución inmediata dos programas e series, aínda que as primeiras que saíron ao mercado non se podían editar.
Os Televisores non fixeron máis que crecer de tamaño ao ancho e alto, a díagonal, pero adelgazaron en canto a súa profundidade, sendo cada vez máis planos, con apenas unhas polgadas de grosor, podendo pendurarse na parede como un cadro, o que economiza espazo e poden converterse nun elemento decorativo, simulando ser un cadro activo, amosando diferentes imaxes ou vídeos.
O documento di así: «in terra de Fragoso ecclesie Sancte Andree de Comesania medietas, Sancti Stephani de Biadi tres partes cum cauto suo, Sancti Iacobi de Benevivere integra cum cauto suo; Sancti Iacobi de Vigo integra cum cauto suo, Sancti Saluatoris de Teix integra cum ipsius regalengo» .
Coa intención de fundar un xornal a través da cal podía defender as súas posicións contra os revisionistas marxistas, o Partido Social-Revolucionario e o goberno, Vladimir e Struve comezaron a recadar fondos para a publicación de Iskra , un novo órgano do movemento marxista ruso, que agora faise chamar Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso .
O 24 de agosto de 1900, celebrouse unha conferencia de marxistas rusos na cidade suíza de Corsier para discutir sobre desenvolvemento de Iskra, mais tanto Potresov como Vladimir quedaron impactados pola natureza controladora de Plekhanov, especialmente cando lle deu un arrebato antisemita, polo que perderon todo o respecto que lle tiñan ao "pai do marxismo ruso", un home ao que sempre admiraran.
Politicamente, os dous pais eran monárquicos e conservadores liberais, comprometidos coa reforma emancipadora de 1861 introducida polo reformista tsar Alexandre II, coa esperanza de que Rusia progresase do mesmo xeito que a Europa occidental; evitaban ademais asociarse con radicais políticos e non hai probas de que a policía tsarista os puxera baixo a vixilancia de pensamento subversivo.
Vladimir, esta vez utilizando diversos pseudónimos, tamén terminou de escribir O desenvolvemento do capitalismo en Rusia , o seu libro máis longo até esa data, que ofrecía un ben documentado e polémico ataque aos social-revolucionarios e as súas crenzas, co argumento de que o capitalismo xa se estaba estabelecendo no campo ruso, apoiando así unha análise marxista do desenvolvemento económico de Rusia.
Á súa nai non lle gustaba o seu radicalismo e en setembro de 1888 persuadiuno para escribir ao Ministerio do Interior pedíndolles que lle permitisen estudar nunha universidade estranxeira e, aínda que rexeitou a súa petición, permitíronlle regresar a Kazán, onde se instalou no Pervaya Gora coa súa nai e o seu irmán Dmitry.
Nese momento o irmán máis vello de Vladimir, Aleksandr Ulyanov, a quen cariñosamente coñecía como Sacha, estudaba bioloxía na Universidade de San Petersburgo sendo alí foi galardoado en 1885 cunha medalla de ouro pola súa disertación, tralo cal foi electo na Sociedade Científico-Literaria de Universidade.
O establecemento da Cheka, servizo secreto, dirixida por Felix Dzerzhinsky, consolidou formalmente a censura establecida anteriormente cando o xa que segundo Leonard Schapiro o "17 de novembro, o Comité central Executivo aprobou un decreto que daba o control aos bolxeviques sobre toda a prensa e amplos poderes para o peche de xornais críticos co réxime.".
Tamén segundo Leonard Schapiro a "negativa de chegar a un acordo cos socialistas , e a disolución da Asemblea Constituínte, deu lugar á consecuencia lóxica de que o terror revolucionario que agora se dirixe non só contra os inimigos tradicionais, como a burguesía ou opositores de dereita, senón en contra de calquera persoa, sexa socialista, obreiro ou campesiño, que loitase contra a dominación bolxevique".
Encarcerado no Centro de Detención preliminar na rúa Shpalernaya, durante o interrogatorio inicial negóuselle a Vladimir representación legal, polo que negou tódolos cargos que a policía trouxo na súa contra. A súa familia xuntouse ao redor para axudalo, pero negóuselle a liberdade baixo fianza, polo que tivo que permanecer encarcerado durante un ano antes da sentenza.
Pasou gran parte do seu tempo a escribir, centrándose no papel da clase obreira no que el cría que era a revolución que se aveciñaba; cría de que o desenvolvemento do capitalismo industrial levara a un gran número de campesiños a trasladarse ás cidades onde se converteron proletariado, e argumentou que se desenvolvería eventualmente a conciencia de clase, levando o proletariado a levantarse nunha revolución violenta contra a aristocracia e a burguesía que os oprimía.
Como intelectual os seus amplos desenvolvementos teóricos e filosóficos do marxismo produciron o marxismo-leninismo, unha aplicación pragmática rusa do marxismo que fai fincapé no papel fundamental desempeñado por unha vangarda política comprometida e disciplinada no proceso revolucionario, defendendo a posibilidade dunha revolución socialista nos países capitalistas menos desenvolvidos a través dunha alianza do proletariado co campesiñado rural.
Para comezar a recuperación económica de Rusia, o 21 de febreiro de 1920, Lenin puxo en marcha o plan GOELRO, a Comisión Estatal para a Electrificación de Rusia , e tamén a atención sanitaria universal gratuíta e os sistemas de educación gratuíta, promulgando ademais os dereitos político-civís das mulleres.
Co tempo, pasando por alto ao Goberno provisional, o 31 de marzo o comunista suízo Fritz Platten obtivo permiso do ministro de Relacións Exteriores de Alemaña a través do seu embaixador en Suíza, o barón Gisbert von Romberg, para Lenin e outros exiliados rusos para viaxar a través de Alemaña e Rusia nun vagón de tren selado.
Lenin argumentou que esta revolución socialista lograríase coa toma de poder do parlamento do Goberno provisional por parte dos soviets: "Ningún apoio ao Goberno provisional. non a unha república parlamentaria (volver a unha república parlamentaria dende os soviets dos representantes dos traballadores sería dar un paso atrás), senón unha República dos Soviets de deputados obreiros, agricultores e campesiños en todo o país, de arriba a abaixo".