polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Nun artigo escrito para Grove Music Online, Walser afirmou que "os anos 1980 suscitaron a adaptación xeral de progresións de acordes e prácticas virtuosas dende modelos europeos do século XVIII, especialmente Bach e Vivaldi, por parte de guitarristas influentes como Ritchie Blackmore, Marty Friedman, Jason Becker, Uli Jon Roth, Eddie Van Halen, Randy Rhoads e Yngwie Malmsteen".
Adoptada orixinalmente dende a cultura hippy, nas décadas de 1980 e 1990 este tipo de cabelo "simbolizaba o odio, angustia e desencanto dunha xeración que semellaba non sentirse nunca como na casa" segundo o xornalista Nader Rahman, quen tamén afirmou que o cabelo longo proporcionaba "o poder necesario para rebelarse contra nada en xeral".
En 1990, unha crítica publicada na revista Rolling Stone suxeriu que se debía retirar o termo "heavy metal" xa que consideraba que o xénero era "ridiculamente vago", afirmando no artigo que este termo só conseguía alimentar "as ideas equivocadas dos fanáticos do rock & roll que aínda asumen que cinco grupos tan distintos entre si como Ratt, Extreme, Anthrax, Danzig e Mother Love Bone soan igual".
Recibe o nome por dúas batallas gañadas por Pirro, rei do Epiro, cando os romanos quixeron conquista-la Magna Grecia durante o proceso de unificación da Península Itálica anterior ás guerras púnicas: a batalla de Heracleia, en 280 a. C., e a batalla de Ásculo, en 279 a. C., na Guerra Pírrica.
O dominio de Venecia chegou ao seu fin en 1537, cando Antíparos e o resto das Cícladas caeu en mans dos otománs, e permaneceu baixo o dominio otomán ata a Guerra de Independencia grega en 1821, ademais do período da revolta Orlov de 1770 a 1774, cando foi gobernada polos rusos, que leváronse moitas das magníficas estalactitas da cova ó Museo Hermitage en Rusia.
Encargoulle o plan ao seu arquitecto Deinócrates de Rodas quen, educado nas teorías urbanísticas de Hipódamo de Mileto , estende unha retícula rectangular hipodámica na estreita lingua de terra entre o mar Mediterráneo e o lago Mareotis (o prestixioso enxeñeiro hidráulico Crates de Olinto ocupouse dos complexos traballos das augas no difícil terreo no que se asentou a cidade).
Todas as infraestruturas básicas para favorecelo foron implementadas: o Museion ("Casa das Musas", academia onde investigaron entre outros Euclides, Arquimedes, Eratóstenes, Aristarco, Claudio Tolomeo) coa, mítica ata hoxe, Gran Biblioteca de Alexandría; ademais do Teatro, o Ximnasio e o Lageion .
A aparición do cristianismo, se no cultural produciu unha nova era de esplendor intelectual na discusión teolóxica, no material, sobor de todo trala súa declaración coma relixión oficial do imperio, trouxo novos conflitos e máis destrución da antiga cidade pagá (século IV e V, orde imperial de demolición de templos como o Serapeum, o Cesareum e seica a Biblioteca; o Brucheion e o barrio xudeu desolados).
O resto son Amariz , As Eiras , A Estación , A Estea , A Poza , As Rochas , Cabo Estai , Canido , A Estrada Cortada , Cerqueiro , O Cruceiro , Currás ,Esteriz , A Estomada , As Figueiras , Gontade , As Grades , A Ermida , A Igrexa , Lantexa , A Lavandeira , Os Liñares , O Loureiro , A Matoca , Mide , Oia , O Outeiro , O Bouzo , O Rozo , A Senra de Abaixo , A Senra de Arriba , O Silval , O Sixtro , O Toucido , O Toxal e A Verdella .
No ano seguinte, o goberno nazii de Alemaña destituiu xudeus de postos universitarios, e Noether mudouse aos EUA para asumir unha posición en Bryn Mawr College en Pensilvania onde ensinou, entre outros, a doutorandas e mulleres realizando estudos de posgrao incluíndo Marie Johanna Weiss, Ruth Stauffer, Graza Shover Quinn e Olga Taussky-Todd.
O Golfo de León (Francés: golfe du Lion, Inglés: gulf of Lion, Italiano: Golfo del Leone, Occitano: golf del/dau Leon, Catalá: golf del Lleó, Latín medieval: sinus Leonis, mare Leonis, Latín clásico: sinus Gallicus) é unha parte do mar Mediterráneo situada fronte ao litoral areoso das rexións francesas do Languedoc-Rosellón e da Provenza, desde os Pireneos no oeste a Toulon, segundo algúns mapas.
En opinión doutros historiadores, como Joan B. Culla, o maximalismo da posición árabe impediu aproveitar as oportunidades de que dispuxeron nos distintos procesos negociadores, priorizando a expulsión dos xudeus e os intereses propios dos novos Estados árabes veciños da zona (incluso a posibilidade de anexionarse a parte árabe de Palestina), por encima dos intereses da poboación árabe palestina e do dereito recoñecido a estes para dispoñer do seu propio Estado.
Ao prolongarse indefinidamente a súa condición de "refuxiados", e quedar a súa sorte en mans da ONU, nunca obtiveron a nacionalidade dos países árabes que os acolleron (agás no caso de Xordania, que recoñeceu como nacionais aos palestinos cisxordanos e jerosolimitanos) e permaneceron en condicións de desarraigamento e precarización.
A guerra provocou centos de miles de desprazados, os maiores desprazamentos de refuxiados na historia da zona en conflito, en ambos os sentidos: máis de dous terzos da poboación civil árabe palestina (711.000 árabes, de acordo con estimacións das Nacións Unidas, ou cerca do 80% da poboación árabe fuxiron do país.) foron obrigados a desprazarse á Franxa de Gaza e a Cisxordania, así como a outros países árabes veciños, como Líbano, Siria ou Xordania, dando orixe ao problema dos refuxiados palestinos que aínda hoxe perdura.
O resultado destes incidentes foi a morte de 133 xudeus e 116 árabes, e unha reinterpretación á baixa da Declaración Balfour e das aspiracións sionistas: dúas comisións británicas, baixo o mando de Walter Shaw e John Hope-Simpson, tentaron redefinir a política británica en Palestina, identificando o medo dos árabes ante a inmigración e a compra de terras por parte xudía como principal causa das dificultades entre ambas as comunidades.
O entón líder da oposición israelí, Ariel Sharon, visitou a zona exterior do recinto da Cúpula da Rocha e a Mesquita de Al-Aqsa, en setembro de 2000, en pleno debate sobre o futuro de Xerusalén pero co permiso do xefe da seguridade palestina en Cisxordania, o que provocou algúns incidentes e choques con palestinos, pois foi visto pola poboación palestina como unha gravísima provocación.
Un novo masacre perpetrado pola Brigada Golani en Khirbet Nasser ed-Din, que deixou 22 aldeáns mortos, tivo lugar o 12 de abril de 1948, un día antes de que un grupo de guerrilleiros árabes palestinos emboscaran un convoi de camións, ambulancias, autobuses e vehículos acoirazados que se dirixían ao enclave xudeu do Monte Scopus.
Estas mortes son coñecidas polos israelís como asasinatos selectivos, un eufemismo popularizado por algúns medios de comunicación, e que, en opinión dos seus críticos, constitúen unha violación da Convención de Xenebra, que sinala no seu punto 1d que este tipo de crimes "están e manteranse prohibidos en calquera tempo e lugar as execucións, sen previo xuízo dunha corte oficialmente constituída e asumindo todas as garantías xudiciais recoñecidas como indispensables nos países civilizados".
O ton da contestación británica mostraba ata que punto a actitude británica afastouse da simpatía prosionista de 1944, e abríase así o camiño para a loita dos xudeus contra os británicos no mandato de Palestina, cuxo atentado máis famoso foi contra o cuartel xeral británico, aloxado no Hotel Rey David de Xerusalén, que causou 91 mortos e que, a longo prazo, conduciu aos británicos fóra de Palestina e achandou o camiño para a creación do Estado xudeu.
A pesar de que os Acordos de Oslo especificaban que "ningún bando tomará iniciativas ou pasos que cambien o statu quo de Cisxordania ou a Franxa de Gaza ata que se alcance un acordo nas negociacións sobre un status permanente", Israel continuou co establecemento ilegal de colonos xudeus nos territorios que deberían ser devoltos á Autoridade Nacional Palestina para o futuro establecemento dun Estado palestino.
Só durante a década de 1950, 608.200 xudeus orientais, unha cifra algo menor á de refuxiados palestinos, fuxiron ou foron expulsados de territorios árabes e refuxiáronse en Israel, onde obtiveron a cidadanía israelí grazas á denominada Lei do Retorno; outros 290.800 refuxiados xudeus establecéronse en Francia ou nos Estados Unidos .
Os Acordos de Oslo prevían devolver aos palestinos a maior parte do territorio ocupado en 1967, na Guerra dos Seis Días, e para tal efecto desenvolveron unha división de Cisxordania en tres áreas de control: a área A, de control militar e administrativo palestino; a área B, de control militar israelí e control administrativo palestino; e a área C, que supón máis do 60% do territorio, de pleno control israelí.
O texto da resolución 242 é ambiguo en canto a se esixe a Israel unha retirada de todos os territorios ocupados na guerra (segundo o texto da versión francesa "Retrait des forces armées israéliennes des territoires occupés lors du récent conflit" e española: "retiro de las fuerzas armadas israelíes de los territorios que ocuparon durante el reciente conflicto") ou de só unha parte dos territorios (segundo a versión inglesa: Withdrawal of Israeli armed forces from territories occupied in the recent conflict).
As granxas de Shebaa, un pequeno terreo de 20 km² na saia do monte Hermón que o exército israelí tomou aos sirios en 1967, e que Beirut reclamou desde moito antes como propio, serviulle a Hesbulá como pretexto para manter a súa fustrigación armada contra Israel e para non aceptar a resolución 1559 do Consello de Seguridade da ONU, que a obrigaba a desarmarse e deixar o control da fronteira en mans do exército libanés.
O contexto internacional tamén tivo un peso importante no devir deste levantamento popular: o estalido da Guerra do Golfo en 1990, na que Israel posicionouse ao lado de Kuwait mentres que o liderado palestino apoiou a Iraq, ou a disolución en 1991 da URSS, unha superpotencia que dera nas últimas décadas o seu apoio á causa palestina, supuxeron un duro golpe ás aspiracións palestinas.
Ao día de hoxe, as principais cuestións son a soberanía sobre a Franxa de Gaza e Cisxordania, o status da parte oriental de Xerusalén, dos Altos do Golán e das Granxas de Shebaa, o destino dos asentamentos israelís e dos refuxiados palestinos, o recoñecemento de Israel e Palestina como Estados independentes, o dereito de ambos a existir e vivir en paz ao abrigo de ameazas e actos de forza, así como a relación de Israel con Siria e o Líbano.
Co paso dos anos e cunha OLP cada vez máis debilitada e radicalizada en ideas debido á morte ou encarceramento dos seus líderes, o complexo proceso de guerrilla, as escisións internas, a represión, os medios de comunicación, a política levada polos palestinos que vivían no estranxeiro e o alongamento do conflito no tempo entre outros moitos factores levaron o conflito a un punto moito máis extremo que rematará co recoñecemento dun estado palestino con diferentes consecuencias a nivel tanto internacional como local.
Desprazou aos sirios dos Altos do Golán, invadiu o propio país e ameazou a capital, Damasco, coa artillería, situando un groso de tropas a 100 km; ao mesmo tempo, avanzaba na contraofensiva do Sinaí, facendo retroceder aos exipcios máis aló das súas fronteiras e cruzando o Canal de Suez, situando unidades blindadas a 40 km do Cairo.
Ao día seguinte da Declaración de independencia do Estado de Israel no territorio asignado polo Plan da ONU para a partición de Palestina de 1947, cinco Estados árabes veciños , inconformes co devandito Plan e coa expulsión ou fuxida da poboación civil palestina que se estaba levando a cabo por parte das tropas israelís, declaráronlle a guerra ao nacente Estado de Israel e tentaron invadilo baixo o mandato do xeneral árabe Salim Abdala Kais.
Na guerra intermitente que tivo lugar durante os seguintes 15 meses (interrompida ocasionalmente por varias treguas promovidas pola ONU), Israel conquistou e anexionouse un 26% adicional do antigo Mandato británico, mentres que Transxordania e Exipto ocuparon a parte restante destinada pola ONU ao Estado árabe-palestino: Exipto ocupou a Franxa de Gaza e Transxordania anexionouse Cisxordania e Xerusalén Leste, refundando o país co nome de Xordania.
O conflito árabe-israelí (en árabe: Al-Sira'a Al'Arabi A'Israili; en hebreo: - Ha'Sikhsukh Ha'Yisraeli-Aravi) refírese á tensión política e os conflitos armados entre o Estado de Israel e os seus veciños árabes, en particular os palestinos e comeza coa descolonización do Reino Unido e Francia da ribeira oriental do mar Mediterráneo.
No seu traballo sobre óptica Optiska Undersökningar, presentado diante a Real Academia das Ciencias de Suecia en 1853, non só indicou que unha faísca eléctrica produce dous espectros superpostos, un do metal do eléctrodo e outro polo gas no que ocorre, senón que deduciu a partir da teoría da resonancia de Leonhard Euler que un gas incandescente emite raios luminosos coa mesma capacidade refracción que os que pode absorber.
Típico: esténdese a todo o litoral norte e centro do territorio, cuns invernos non demasiado fríos a causa da acción suavizante que o mar fai na temperatura, e cuns estíos suficientemente secos e calorosos de máximas ó redor dos 30 C; as precipitacións concéntranse na primavera, e tamén no outono, mais con riscos de gota fría.
O resto das comarcas castelán-parlantes actuais (Foia de Bunyol, Canle de Navarrés, Val de Cofrentes, e algúns municipios do Vinalopó) son produto da repoboación con casteláns do século XVII, trala expulsión dos mouriscos, posto que estas comarcas foron de maioría andalusí dende o século XIII até o XVII.
Porén, a orixe directa máis remota de País Valenciano de hoxe en día é principalmente vinculada coa fundación do Reino de Valencia, de carácter feudal: no ano 1233 o rei Xaime o Conquistador comeza a conquista dos territorios marcados por tres séculos de presenza sarracena: os reinos taifa de Balansiya, Dénia, e Murcia.
No ano 1304 o Reino esténdese até Orihuela pola Sentenza de Torrelles (un convenio subscrito no ano 1304 entre Xaime II e Fernando IV de Castela, no que se fixaban novas fronteiras entre a Coroa de Aragón e o Reino de Castela), e xa estaba provisto dun status politicamente independente cos Furs de València dende o ano 1261, a sociedade valenciana desenvolve a súa identidade privativa aínda que comparta rei, cultura e lingua cos territorios hispánicos da Coroa de Aragón.
A Generalitat, coa lei 11/94 de 27 de decembro sobre Espazos Naturais Protexidos do País Valenciano, establece a categoría de Parque natural e defíneos como áreas naturais pouco transformadas pola acción humana, a conservación dos cales merece unha atención preferente por parte da Generalitat Valenciana, que concede esta figura legal, e considéranse axeitados para a súa integración en redes nacionais ou internacionais de espazos protexidos.
Así, ás Comarcas do Norte considéranse zona de transición lingüística e atópanse os dialectos tortosí, tortosí-sur e castellonenco; nas Comarcas do Xúcar fálase o valenciano apitxat, o dialecto falado na "Cap i Casal"; nas Comarcas Centrais e á Marina Baixa fálase o valenciano meridional, a variedade máis utilizada polos valenciano-parlantes en termos demográficos; e, por último, nas Comarcas do Sur fálase o valenciano alacantino, un dialecto fortemente castelanizado, quizais, debido á histórica substitución lingüística do Baix Segura.
O litoral alterna cantís como a Serra d'Irta, os da Vila Joiosa ou a Serra Gelada con zonas húmidas e marismas, por exemplo a Ribera de Cabanes, a Albufereta de Orpesa, as albufeiras de Valencia e Elx, as lagoas de Torrevella e a Mata; grandes cordóns de praias de area, dende Benicàssim até Almenara, dende Puçol até a Marina e importantes formacións de dunas como El Saler de Valencia ou as de Guardamar.
Esta cabeceira do Kagera, coñecida como río Rukarara, segundo descende e vai incorporando afluentes, cambia varias veces de nome: primeiro leva o nome de Mwogo, máis logo o de Nyabarongo; ao confluír o Nyabarongo co Akanyaru dá lugar ao nacemento do río Akagera, e, augas abaixo, ao recibir este pola dereita ao río Ruvubu, dá lugar finalmente ao río Kagera.
O Nilo Azul, chamado Abay polos etíopes, nace ao noroeste de Etiopía en Gish Abay; ao pouco do seu nacemento abastece ao lago Tana e continúa fluíndo cara o sueste; uns 30 quilómetros despois forma as fervenzas do Nilo Azul e continúa o seu curso nesa dirección ata que toma a dirección noroeste, para entrar no Sudán polo sueste deste país.
O historiador e xeógrafo grego do século II a. C. Agatarcides rexistra que, en tempos de Tolomeo II Filadelfo, unha expedición militar penetrara o suficiente no curso do Nilo Azul para determinar que as inundacións estivais se debían a tormentas estacionais nas Terras Altas etíopes, mais non se sabe de ningún europeo que chegase ao lago Tana na Antigüidade, para canto máis alén da antiga cidade de Meroe.
Plinio o Vello, por exemplo, escribiu que tiña as súas orixes "nunha montaña da Mauritania inferior", fluía sobre a terra durante "moitos días", pasaba logo baixo terra, reaparecía como un lago grande nos territorios dos Masaesilos, tornábase subterráneo outra vez baixo o deserto "durante unha distancia de 20 días até chegar aos etíopes" .
O río Nilo é o maior río de África, que flúe en dirección norte a través de dez países —Burundi, Ruanda, Tanzania, Uganda, Kenya, República Democrática do Congo, o Sudán do Sur, o Sudán, Exipto e Etiopía— ata desaugar no extremo sueste do mar Mediterráneo, formando o gran delta do Nilo, sobre o que están situadas as cidades do Cairo e Alexandría.
1989 - Richard J. Terrile e o equipo de imaxes da sonda espacial Voyager 2, descobren a lúa do planeta Neptuno, Talasa, a partir de imaxes tomadas pola propia sonda; a data do descubrimento é unha especie de media, xa que no anuncio do descubrimento só se fala de "25 fotogramas tomados en 11 días", resultando así que a data inicial do descubrimento fora algún outro día antes do 18 de setembro.
A inclusión do acceso a ficheiros de 32 bits en Windows 3.11 para traballo en grupos, significou que o modo Real de 16 bits de MS-DOS non se seguiría usando para manexar ficheiros mentres Windows estivese en execución, e a introdución do acceso a disco de 32 bits significou que un a BIOS dun PC deixaría de usarse para administrar o disco duro.
Esta versión de MS-DOS estaba restrinxida, xa que inhabilitaba certas partes que con anteriores versións estaban dispoñibles a través da BIOS do PC, como o acceso ao porto serie, na que unha chamada é simplemente devolta sen modificación algunha, apuntando a unha instrución RET, mentres que con versións anteriores, aínda apuntaban á rutina existente na propia BIOS.
En 2003 publicáronse unha serie de artigos que apareceran en El País baixo o título de Mercado de Barceló e en 2005 continuou a súa obra breve con Estaciones de paso, un novo libro de relatos no que se recollen cinco historias curtas sobre a formulación que varios adolescentes realizan ante distintas situacións, que non son capaces de entender nin comprender, pero que, debido a que é a súa vida, han de vivir.
Así, en abril de 2007, foi unha dos asinantes do manifesto «Pola convivencia e fronte á crispación»,​ no que un grupo de intelectuais consideraba inaceptable facer do terrorismo "o eixo da oposición"; ademais, durante a manifestación convocada tras o atentado de ETA na T-4 do aeroporto de Barajas, leu a declaración «Pola paz, a vida, a liberdade e contra o terrorismo».
A súa novela Inés y la alegría —coa que se inicia a serie Episodios de una guerra interminable—, que obtivo en México o Premio Elena Poniatowska, foi cualificada de "portentosa obra narrativa que, montada na tradición galdosiana escrita contra vento e marea, contra a tendencia xeral no noso tempo, de andar con présas, tanto ao lado de quen a constrúe como de quen a le".
Anos máis tarde, cada un dos tres fillos aparecía gobernando diferentes territorios en calidade de reis, así o maior, Sancho II dominou as terras orientais, o condado de Castela grosso modo, Afonso VI a capital, León, e as súas terras próximas así como Asturias, o terceiro García II herdou as terras galegas entre Coímbra e o Cabo Ortegal.
Os textos épicos franceses dos séculos XII e XIII recoñecen extensamente a correcta denominación do reino galego; así, entre a toponimia da chanson de geste francesa, "Galice" aparece 50 veces en 35 textos, "Saint Ja ques" 65 en 35 textos, "Compostel e" 9 en 6 textos, en tanto que "Lion" só figura nun par de ocasións.
Tras esta desaparición os estados cristiáns peninsulares consolidan as súas respectivas independencias, pois xa baixo Afonso VII, Portugal se independiza de León, creando un reino gobernado pola filla de Afonso Teresa casada con Henrique de Borgoña, e se endurecen as loitas fronteirizas con Castela, e á súa morte, o fillo de Afonso, Fernando II herda o reino de León, e Sancho III o de Castela.
Antes da súa primeira aparición no balcón da praza de San Pedro despois de ser elixido papa, o cardeal chileno Jorge Arturo Medina Estévez anunciou a súa elección coa frase "queridos irmáns" en italiano, español, francés, alemán e inglés, e a forma tradicional "Habemus Papam" en latín; o mesmo cardeal Medina impúxolle o palio, mentres que Angelo Sodano lle colocou o anel do pescador.
Relacionado con isto, dáse a curiosidade de que estes problemas de distinción de uso desaparecen cando se aprende outra lingua coma francés ou inglés, do cal se deduce que o castelán de Galicia está xa nunha fase de adquisición por transmisión interxeracional (o cal é obvio: non é rigoroso supoñer que está aínda nunha fase de imposición exóxena).
Esta decisión propiciada con autoritarismo polo primeiro ministro Nikola Pašić, provocou a oposición dos croatas, os cales loitaron dende entón por restabelecer a súa autonomía, obxectivo central para o Partido Campesiño Croata, conseguido en 1939 cando o seu líder Vladko Maček asinou co goberno do reino o Tratado Cvetković-Maček, que estabeleceu a Banovina de Croacia.
Creado polo Concello da Coruña, con Francisco Vázquez Vázquez como alcalde, foi inaugurado o 5 de xuño de 1999 a partir dun orixinal proxecto museolóxico de Ramón Núñez Centella, que foi o seu primeiro director ata 2008; a pesar de que no ano 2003 tivo lugar o intento do director de convertelo en museo nacional, aínda ten carácter municipal, dentro dos Museos Científicos Coruñeses .
O seu irmán máis vello Lawrence tivera a sorte de recibir un mando no exército británico, como capitán de infantaría, no verán de 1740, cando o exército británico expuxo un novo rexemento (o 61º Rexemento a pé, coñecido como "Rexemento Americano de Gooch") nas colonias, para prestar servizo nas Indias Occidentais durante a guerra do Asento.
No momento de asumir o cargo, en abril de 1789, Washington enfrontábase a «un mar de dificultades»: herdara da Confederación unha Secretaría de Asuntos Exteriores dirixida por John Jay e composta de dous empregados máis; un Comité do Tesouro sen fondos; un Secretariado de Guerra que, baixo a dirección de Henry Knox, debía ocuparse dun exército de apenas 672 homes e sen Mariña algunha; e, por último, unha débeda federal enorme e unha ausencia case total de ingresos.
Por mor do seu potencial colonizador e constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, foi catalogada no Catálogo Español de Especies exóticas Invasoras, aprobado polo Real Decreto 1628/2011, do 14 de novembro, estando prohibida en España a súa introdución no medio natural, pertenza, transporte, tráfico e comercio.
Ás 19:24 UTC do 11 de marzo de 2022, o astrónomo Krisztián Sárneczky descubriu un obxecto brillante movéndose rápido usando o telescopio de 60 cm Schmidt telescope do observatorio Piszkéstető, en Hungría, informando ó Minor Planet Center , que designou o obxecto como Sar2593 .
Despois da recepción, al-Ghazali tivo, ao parecer, unha audiencia privada con Sanjar, durante a cal citou un verso do Corán 14:24: "Non viches como Alá expón unha parábola dunha fermosa frase como un fermosa árbore, cuxas raíces son firmes e as súas pólas están no ceo”. O texto xenuíno do Nasihat al-muluk, que en realidade é unha epístola oficial cunha breve nota explicativa sobre al-Manḵul engadida na súa portada e o título que se lle deu máis adiante, revela a imaxe en verso da "árbore fermosa" que consta de dez raíces e dez pólas.