polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Lenin procedeu a propor ao Congreso un Decreto sobre a Paz, pedindo a "tódolos pobos belixerantes e aos seus gobernos a comezar de inmediato negociacións para unha paz xusta e democrática", e un Decreto sobre a Terra, transferindo a propiedade de tódalas "leiras dos terratenentes e tódalas terras que pertencen á coroa aos mosteiros" aos soviets dos campesiños.
Vladimir Ilich Lenin nado Vladimir Ilich Ulianov, en ruso: ), nado o 22 de abril de 1870 en Simbirsk e finado o 21 de xaneiro de 1924 en Moscova, foi un revolucionario comunista, político e teórico político ruso que serviu como líder da R. S. S. F. de Rusia dende 1917 e de presidente do Consello de Ministros da Unión Soviética dende 1922 até 1924.
En 1917, debido á súa ideoloxía antiimperialista, Lenin afirmou que os pobos oprimidos tiñan o dereito incondicional á secesión do Imperio ruso; porén, ao final da guerra civil, a Unión Soviética anexionou a Armenia, Xeorxia e Acerbaixán debido a que os tsaristas do Movemento Branco usáronos como bases de ataque.
Na mitoloxía grega, unha serea (en grego antigo: - Seirēna; pl.: - Seirēnes, «as que amarran e desamarran/encadean», talvez relacionado co semítico Sir, «canto», e co grego - Khimaira, «quimera») , en Galiza coñecidas coma Mulleres Mariñas, é unha ninfa filla do río Aqueloo, o maior río de Grecia, e dunha musa, Calíope para uns; Terpsícore, para outros; ou Estérope, filla de Éurite, segundo outros máis .
En 1839 o xeneral Maroto e Espartero asinaron o Convenio de Vergara, no que se recomendaba ao Goberno que propuxese ás Cortes o mantemento ou a modificación dos privilexios forais, e tamén se recoñecían os empregos e graos dos militares do exército carlista; a cambio, os carlistas aceptaban a Constitución de 1837 e recoñecían a Isabel II, pero Carlos de Borbón non recoñeceu o acordo e a guerra continuou dirixida por Cabrera e en 1840 as derradeiras partidas carlistas abandonaron España camiño do exilio.
Durante a súa historia Eslovenia formou parte do Imperio Romano, o Imperio Bizantino, a República de Venecia, o Ducado de Carantania , o Sacro Imperio Romano Xermánico, a monarquía dos Habsburgo, o Imperio Austríaco , o efémero Estado dos Eslovenos, Croatas e Serbios, o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos entre a primeira e a segunda guerra mundial, e a República Federal Socialista de Iugoslavia dende o ano 1945 até o ano 1991, cando o país obtivo a súa independencia.
No seu lugar, enfocouse na herdanza progresista da Historia de Alemaña, incluíndo o papel de Thomas Müntzer na guerra dos campesiños alemáns do século XVI, e o papel xogado polos heroes da loita de clases durante a industrialización de Prusia, deixando de lado a outras figuras da historia alemá, aínda que preservando no posible aos líderes intelectuais máis destacados e indiscutiblemente alemáns como Schiller ou Goethe.
A Conferencia de Potsdam, celebrada uns meses despois, entre xullo e agosto de 1945, recoñeceu as zonas e confirmou a xurisdición da Administración Militar Soviética en Alemaña (en alemán: Sowjetische Militäradministration in Deutschland, SMAD) dende os ríos Oder e Neisse até a liña de demarcación.
O concepto de átomo existe desde a Antiga Grecia proposto polos filósofos gregos Demócrito, Leucipo e Epicuro, con todo, non se xerou o concepto por medio da experimentación senón como unha necesidade filosófica que explicase a realidade, xa que, como propuñan estes pensadores, a materia non podía dividirse indefinidamente, polo que debía existir unha unidade ou bloque indivisible e indestrutible que ao combinarse de diferentes formas crease todos os corpos macroscópicos que nos rodean.
Por exemplo, o neno utiliza un obxecto para efectuar unha actividade que preexiste no seu repertorio motriz ou para descodificar un novo evento baseándose en experiencias e elementos que xa lle eran coñecidos (como un bebe que aferra un obxecto novo e o leva á boca, -o aferrar e levar á boca son actividades practicamente innatas que agora son utilizadas para un novo obxectivo-).
Nesta obra Piaget postula que a lóxica é a base do pensamento, e que en consecuencia a intelixencia é un termo xenérico para designar ao conxunto de operacións lóxicas para as que está capacitado o ser humano, indo desde a percepción, as operacións de clasificación, substitución, abstracción etc. ata -polo menos- o cálculo proporcional.
Cando unha nova información non resulta inmediatamente interpretable baseándose nos esquemas preexistentes, o suxeito entra nun momento de crise e busca encontrar novamente o equilibrio (por isto na epistemoloxía xenética de Piaget se fala dun equilibrio flutuante), para isto se producen modificacións nos esquemas cognitivos do neno, incorporándose así as novas experiencias.
Jean William Fritz Piaget, nado en Neuchâtel o 9 de agosto de 1896 e finado en Xenebra o 16 de setembro de 1980, foi un psicólogo experimental, filósofo, pedagogo e biólogo suízo, creador da epistemoloxía xenética, famoso polas súas achegas ao campo da psicoloxía evolutiva, os seus estudos sobre a infancia e a súa teoría do desenvolvemento cognitivo.
En Mesía consérvanse restos de varios poboados castrexos: Castiñeiras , A Roda , Pereira , A Roda , Monteiro , A Torre , O Castro , Couto do Castro , Castrillón, Pousada e Rodas , Castiñeiras , A Pobra ou Castelo de Mesía , Mesía , Soutelo , Brea , Visantoña , Os Castriños e Xanceda.
Presentáronse tres listas: Alternativa pola Unidade , co apoio da UPG e con Guillerme Vázquez para voceiro e Francisco Jorquera para candidato; unha lista encabezada por Máis Galiza e EI , co apoio do CS, PNG-PG, EN, Inzar, UG e Espazo Socialista Galego, con Xosé Manuel Beiras para voceiro e Carlos Aymerich para candidato; e unha lista de MGS, encabezada por Rafa Villar.
Pola contra, no rural, a pesar da perda de alcaldías que seguiron a ser nacionalistas -mais xa con outras siglas- por mor da escisión producida trala XIII Asemblea, o BNG foi quen de acadar novas maiorías absolutas como as de Vimianzo, Mazaricos ou Carballo e manter outras como Allariz, Zas, Carnota, Poio ou Bueu.
En total, o partido conseguiu 30 alcaldías: Allariz, Baños de Molgas, Barro, Boimorto, Bueu, Carballo, Carnota, Castrelo de Miño, Fene, Mazaricos, A Mezquita, Moaña, Moeche, Muras, As Neves, A Pobra de Brollón, Poio, Ponteareas, Pontecesures, Pontevedra, Rianxo, A Rúa, Ribadeo, San Sadurniño, Santiso, Tomiño, Toques, Viana do Bolo, Vimianzo e Zas.
Finalmente non houbo pleno acordo e o BNG liderou nas catro provincias a coalición Nós - Candidatura Galega, á que se sumaron pequenos partidos galeguistas e que contou cos apoios de Rafael Cuíña (daquela alcalde de Lalín e militante de Compromiso por Galicia) e Cerna, partido que decidiu non integrar ningunha candidatura e á súa vez apoiar a outra coalición resultante, a de En Marea - Podemos.
Pese ao descenso, grazas ás maiorías obtidas e os apoios doutras forzas políticas, principalmente do PSdeG-PSOE, foi quen de acceder a un total de 29 alcaldías: na Bola, na Pobra do Brollón, Arbo, Allariz, Arzúa, Cariño, Bueu, Carballo, Vimianzo, Castrelo de Miño, Carnota, Monforte de Lemos, Maceda, Maceda de Trives, Mondoñedo, Mugardos, Poio, Pontecesures, Pontevedra, Rianxo, Ribadeo, Riotorto, Salceda de Caselas, San Sadurniño, Teo, Tomiño, Vilar de Santos, na Mezquita e Zas.
O 25 e 26 de setembro de 1982 tivo lugar no Frontón Municipal de Riazor da Coruña a Asemblea fundacional da nova fronte, previa desaparición do BNPG; esta nova forza preténdese interclasista, polo que se rexeita que o seu obxectivo final sexa unha sociedade socialista e a adopción da bandeira vermella, e asúmese a de Galicia coa estrela dos cinco cabos.
O nome que resulta elixido para a nova organización é o de Bloque Nacionalista Galego, agrupando á AN-PG , á UPG, ao PSG e a outros colectivos independentes, xa que Galicia Ceibe decide deixar a organización ao decidirse na Asemblea Constituínte que o BNG participe nas eleccións, e o Colectivo Arco da Vella tamén a abandona por non estar conforme co nome elixido.
O arranque da campaña do 25 de xullo de 2006 tivo lugar o 28 de xuño, coincidindo co 70º aniversario do plebiscito do Estatuto de autonomía do 36, coa presentación en Santiago da Alianza Galeuscat, que contou coa presenza dos líderes do BNG, PNV e CiU e numerosa asistencia representativa do mundo social en Galiza.
Nas eleccións municipais obtéñense 290 187 votos e 585 concelleiros, o que supuxo un avance cualitativo xa que entraron no goberno en cinco das sete cidades galegas, en tres delas ocupando a alcaldía: Miguel Anxo Fernández Lores en Pontevedra, Xaime Bello en Ferrol e Lois Pérez Castrillo en Vigo.
Nas eleccións xerais de 2004, o BNG comeza unha crise polo continuo retroceso de votos, xa que só consegue 208 688 votos que lle dan 2 escanos no Congreso dos Deputados e ningún no Senado, aínda que por cota parlamentar autonómica é escollido senador polo BNG Francisco Jorquera, quen substituíra a Anxo Quintana o ano anterior.
Nas eleccións xerais de 1982 a coalición Bloque-PSG tivo 38.522 votos, estes resultados electorais levaron a un debate interno no seo do PSG, o que leva a celebración dun Congreso extraordinario en xaneiro de 1983 no que se decide abandonar o BNG, mais un nutrido grupo de militantes do PSG segue no BNG co nome de Colectivo Socialista .
O resultado dos comicios foron realmente malos xa que o BNG perdeu toda a representación que ostentaba no Congreso desde 1996, cun descenso de máis da metade dos votos con respecto a 2011, mentres que a outra formación nacionalista galega de esquerdas xurdida da escisión da XIII Asemblea Nacional, Anova, conseguía dous deputados grazas á coalición En Marea - Podemos.
En abril de 2016 o alcalde de Vimianzo -Manuel Antelo- xunto con toda a corporación do BNG local, anunciaban a súa baixa na fronte par como mostra do seu rexeitamento ás posturas a adoptar após a XV Asemblea Nacional celebrada na Coruña, convocada logo dos malos resultados colleitados nas eleccións ás Cortes de España de 2015.
Cando Tiestes matou a Atreo e se fixo co trono de Argos, Agamenón e Menelao buscaron refuxio con Tíndaro, rei de Esparta, casou coa súa filla Clitemnestra, da que tivo 3 fillas -Ifixenia, Electra e Crisótemis- e un fillo -Orestes-.
A orixe da danza pódese remontar á antigüidade, cando se facían pantomimas e bailes, e aínda que non quedan testemuños escritos o estudo dos pobos primitivos contemporáneos fai pensar que os humanos máis primitivos debían acompañar os seus rituais con algún tipo de movemento rítmico que se podería considerar un baile ou danza, que podía pasar de ser de moi elemental a moi rico e sofisticado.
Despois da morte de Kubrat o imperio dividiuse entre os seus tres fillos máis vellos, a consecuencia do cal unha parte dos búlgaros desprazouse ao leste, á confluencia dos ríos Volga e Kama, chegando a formar o estado da Bulgaria do Volga, en tanto que outro grupo se establecía no delta do Danubio, ao mando de khan Asparukh, terceiro fillo de Kubrat, quedándose unha terceira parte da poboación búlgara.
Os deuses e seres sobrenaturais son representados antropomorficamente e acompañados dunha serie de emblemas ou símbolos grazas aos acles podemos identificar os personaxes aínda que o símbolo é anterior á representación atropomórfica, esta serie de emblemas é limitado sendo os símbolos mais frecuentes fenómenos astrais, media lúa , estrela disco solar , sete luceiros feixe de raios .
O imperio creado por Sargón desmoronou despois dun século de existencia, en consecuencia de revoltas internas e dos ataques dos gutis, nómades orixinarios dos montes Zagros, no Alto do Tigris, que investían contra as rexións urbanizadas, porque a tendencia cara ao sedentarismo das poboacións do Oriente Medio lles dificultaba a caza e o pastoreo.
Cada un dos deuses sumerios (na súa propia lingua, dingir - no plural, dingir-dingir ou dingira-ne-ne) era asociado a cidades diferentes, e a importancia relixiosa a eles atribuída intensificábase ou esmorecía dependendo do poder político da cidade asociada, debido a isto hai cambios teolóxicos no culto aos deuses e algúns son relegados ou pasan a formar parte das características dun deus que estea de moda, tal é o caso de Marduk, que de ser un pequeno xenio local chegou a ser cabeza do panteón de deuses.
Dúas importantes creacións acreditadas aos sumerios son a escrita cuneiforme, que antecede probabelmente todas as outras formas de escrita, sendo orixinalmente usada por volta do 3500 a. C., e mais as cidades-estados, sendo, probabelmente, a máis coñecida a cidade de Ur, construída por Ur-Nammu, o fundador da terceira dinastía Ur, por volta de 2000 a. C.
Paseo polas Brañas de Dodro ; de dificultade baixa, comeza cunha subida ó monte Balouta para divisar o trazado do itinerario, continuando o paseo polas brañas á beira do río Ulla, por terreo chan e asfaltado ata a Veiga de Abaixo en Bexo, regresando de volta polo mesmo camiño.
Ruta literaria Pensa Nao; inspirada na novela de Anxo Angueira do mesmo título, no que se recrea o lugar ficticio de Sernanselle que se asocia con Manselle, aldea de Dodro desde a que se enxergan as Brañas de Laíño e o río Ulla e que nos leva a facer un percorrido polos espazos naturais do concello.
O concello de Padrón divídese en dous o 7 de xuño de 1836, formándose unha nova administración local chamada Dodro que integra as parroquias de Santa María de Dodro, que deixará de ser un couto redondo e pasará a ser só unha parroquia máis, San Xián de Laíño e San Xoán de Laíño, dende aquela data o concello mantivo a mesma delimitación e configuración, e malia que sufriu varios intentos de supresión e incorporación ó de Padrón, nunca chegaron a producirse.
Nas canaveiras do río Ulla aniña unha subespecie da escribenta das canaveiras , tamén nas súas augas rebole a anguía , ámbalas dúas en perigo crítico de extinción; na cunca do río habita a náiade ou mexillón de río , especie en perigo de extinción e especies ameazadas como a toupa de río en situación vulnerable ó igual que a folosa acuática ; tamén se poden ver outras especies raras como o picanzo vermello e outras aves máis comúns como a fulepa das xunqueiras , a garza real , a aguia perdiceira , o gabián , o ouriolo , a gaivota chorona , o cardeal …
Hai lendas que falan do Apóstolo Santiago, lendas sobre códices e de encantamentos, outras lendas falan dos mouros; na Eira dos Mouros en Bexo dise que non medraba o toxo porque estaban enterrados nela os mouros, hai en Castro un outeiro denominado A Coroa da Raíña Moura; tamén hai lendas da Santa Compaña, como noutros moitos lugares de Galicia.
O punto máis elevado é a Lomba da Poza con 576 metros seguido do Monte Morouzas de 312 metros, o monte Caldebarcas con 312 metros, o Carboeiro con 302 metros e o Vilar de 227 metros; zona montañosa constituída polas estribeiras mais orientais da Serra do Barbanza, montes suavizados que defenden as terras máis baixas e os cultivos das inclemencias dos ventos do primeiro cuadrante.
A superficie forestal do concello está constituída por repoboacións de coníferas, principalmente piñeiro do país e en menor proporción piñeiro insigne , representando o 50 % da superficie; a vexetación climática natural, que inclúe ós bosques de ribeira, está representada en menor medida, porén as Brañas de Dodro abranguen unha elevada porcentaxe da superficie do concello , unha brañeira de gran riqueza ecolóxica.
Luís Aguirre del Río, poeta en castelán e compositor galego, escribiu o primeiro dicionario bilingüe galego-castelán no ano 1858, con todo, por diversas vicisitudes o dicionario non veu a luz ata o ano 2007, cando foi publicado conxuntamente polo Consejo Superior de Investigaciones Científicas de Madrid e o Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento.
Un feito importante acontecido en Dodro foi o Pacto de Lestrobe, xuntanza política no Pazo de Hermida en 1930 a que acudiron representantes dos diversos partidos e agrupacións políticas republicanas, entre outros estivo presente Santiago Casares Quiroga, acordaron a creación da Federación Republicana Gallega , que tiña como obxectivo principal implantar o réxime republicano democrático en España e loitar pola autonomía para Galicia.
Entre os pazos, destacan o pazo de Tarrío, do que saíu o ministro de facenda de 1822 Luís López Ballesteros; o pazo de Lestrobe, antiga residencia de verán dos bispos e cóengos de Santiago de Compostela; o pazo de Hermida, declarado Ben de Interese Cultural, todos eles pazos actualmente en perfectas condicións; o pazo do marqués de Bendaña está derruído.
A poboación atópase diseminada polas tres parroquias do concello; sendo a parroquia de Santa María de Dodro a de maior densidade de poboación con 1.231 veciños distribuídos en 7,20 km², seguida de San Xoán de Laíño con 968 nunha superficie de 17,18 km² e, por último, San Xián de Laíño con 735 habitantes en 11,70 km²; como se pode apreciar na seguinte táboa:
O sexo da tartaruga é un misterio para os habitantes do disco, e o motivo de non poucos debates e discusións entre os astrozoólogos acerca de que posición ocupará cando, na súa viaxe estelar, se atope con outra tartaruga de distinto sexo (sempre é moi importante saber se será a tartaruga de arriba ou a de abaixo durante o apareamento).
Asemade, poden considerarse varios desertos consonte sexan máis ou menos áridos, chairos ou montañosos: Adrar, Fezzan, Azawagh, Ahaggar, Tagant, Tawat Tanezruft, Adghagh N'Fughas, Tamasna, Adar, Damargu, Tagama, Manga, Tarramit , Kawar, Jado, Tadmait, Admer, Igharghar, Tadrart, Idhan, Tanghart, Kalansho, o Tassili N'Ajjer, o Tibesti, Aïr, deserto de Libia etc.
Ponte Caldelas Calidellas, '(a ponte por onde pasa o camiño a "Calidellas", á súa vez diminutivo de "aquas calidas" 'augas cálidas, termais', ou sexa 'augas quentiñas'. 'A ponte que pola que vai o camiño a "Calidellas" ') é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Pontevedra.
O exército francés foi perseguido sen cuartel polos termos do municipio e seguindo unha liña paralela con algunhas poboacións como Puñago, Pradeda e o Cádavo, pola cima da Serra da Vaqueiriza, deixando trazada unha pequena corredoira no camiño que, tempo despois coñeceríase como camiño francés e que, coincide co de peregrinación a Santiago dende A Fonsagrada .
Até a conquista de Xamaica polos corsarios ingleses do almirante William Penn e o xeneral Robert Venables, en 1654 os españois só tiñan un control permanente da zona sueste da illa, deixando un amplo sector do centro e o norte da illa, rexións moi montañosas, como lugares onde africanos e tainos, escravos nas plantacións, puidesen fuxiarse.
En 1966 Joaquín Balaguer ascendeu ó poder e mantívose nel durante un período de 12 anos, nun período de man dura, durante o cal din que se valeu de fraudes electorais, ó mesmo tempo que utilizaba a represión sobre os seus opositores políticos co obxectivo de que a competencia fóra practicamente nula e lexitimar a súa reelección "democraticamente".
Cando Vásquez tentou gañar un novo mandato, os opositores rebeláronse en febreiro de 1930, en alianza secreta co comandante do Exército Nacional , o xeneral Rafael Leonidas Trujillo Molina, polo cal este último se mantivo "neutral" fronte á rebelión, mentres que Vásquez renunciou e marchou ó exilio; entón é xuramentado como presidente provisional Estrela Ureña o día 3 de marzo de 1930.
O 27 de febreiro de 1844, cando os dominicanos lograron separarse de Haití, denominaron a nova nación co nome de República Dominicana en recoñecemento á Orde Relixiosa dos pais Dominicos pola súa contribución á defensa dos dereitos humanos dos indíxenas e ao desenvolvemento da educación e a Cultura Letrada no país, desde a chegada dos europeos.
A chamada Assembleia Nacional Constituinte tivo lugar en Santiago de Compostela os días 2 e 3 de xuño do ano 2001 baixo o nome "Construindo o novo independentismo", e nela recoñeceuse "a enorme experiência acumulada em todos e cada um dos intentos de construir umha alternativa revolucionária para a Galiza" e a necesidade de construír "força social para a libertação nacional", identificando explicitamente o independentismo galego como "um projecto de esquerda".
De entre as súas campañas, destacan as que periodicamente reivindican a autodeterminación nacional de Galiza, a integridade territorial do país (incluídas as comarcas limítrofes so administración asturiana e castelá que non inclúe o actual Estatuto de Autonomía), a eliminación da simboloxía franquista e a memoria dos milleiros de vítimas que a ditadura deixou en Galiza, alén das de carácter socio-laboral.
As aplicacións máis habituais do osíxeno son entre outras o seu uso en calefaccións residenciais e motores de combustión interna, na produción de aceiro, plásticos e téxtiles, aplicacións de corte industrial e soldadura de aceiros e outros metais, como propulsor para foguetes, para terapias de osíxeno e sistemas de soporte vital en aeronaves, submarinos, naves espaciais tripuladas e no mergullo.
Ao redor do 0,9 % da masa do Sol é osíxeno, que constitúe tamén o 49,2 % da masa da codia terrestre , e é o principal compoñente dos océanos O osíxeno gaseoso é o segundo compoñente máis abundante na atmosfera xa que supon un 20,8 % do seu volume e o 23,1 % da súa masa .
En 1805, Louis Joseph Gay-Lussac e Alexander von Humboldt mostraron que a auga está formada por dous volumes de hidróxeno e un de osíxeno e, en 1811, Amedeo Avogadro deu coa correcta interpretación da composición do líquido, baseada na que hoxe se denomina Lei de Avogadro e na suposición de moléculas diatómicas elementais.
Un dos primeiros experimentos coñecidos sobre a relación entre a combustión e o aire desenvolveuno o escritor sobre mecánica da Antiga Grecia Filón de Bizancio, no século II a. C. Na súa obra Pneumatica, Filón observou que invertendo un recipiente sobre unha candea prendida e rodeando o pescozo deste con auga, unha parte do líquido subía polo pescozo.
O alótropo máis normal do osíxeno elemental é o chamado diosíxeno , que ten unha lonxitude de enlace de 121 pm e unha enerxía de enlace de 498 kJ•mol1, menor que a enerxía dos outros enlaces dobres ou pares de enlaces simples presentes na biosfera, e responsable da reacción exotérmica do O2 con calquera molécula orgánica.
Foi descuberto polo boticario sueco Karl Wilhelm Scheele que produciu osíxeno gaseoso quentando óxido de mercurio e varios nitratos ao redor do ano 1772, Scheele chamou ao gas «aire do lume», porque era o único apoio coñecido para a combustión, e escribiu un informe do seu descubrimento nun manuscrito que titulou «Chemische Abhandlung von der Luft und dem Feuer» e enviouno ao seu editor en 1775, aínda que non se publicou ata 1777.
Esta teoría, establecida en 1667 polo químico alemán Johann Joachim Becher e modificada polo tamén químico Georg Stahl en 1731, postulaba que todos os materiais combustibles constaban de dúas partes; unha, chamada floxisto, que era emitida ao queimar a substancia en cuestión, e outra, denominada desfloxisticada, que se tiña pola súa verdadeira forma o calx .
O 23 de abril, realizou a súa primeira observación directa de aborixes australianos en illa Brush preto de Bawley Point, anotando no seu diario: ". e estaban tan preto da beira como para distinguir a varias persoas na praia que parecían ser dunha cor moi escura ou negro, pero non sei se esta era a verdadeira cor da súa pel ou das roupas que poderían levar."
Furneaux dirixiuse a Nova Zelandia, onde perdeu a algúns dos seus homes durante un encontro cos maoríes, e finalmente navegou de volta a Gran Bretaña, mentres que Cook continuou explorando a Antártida, alcanzando os 7110'S o 31 de xaneiro de 1774, de feito case chega a descubrir o continente xeado pero volveu cara o norte, en dirección a Tahití para realizar reparacións, volvería a intentar un segundo achegamento pero foi infrutuoso.
Tras abandonar a costa oriental, Cook virou cara ao oeste e navegou co seu maltreito navío polas augas perigosamente pouco profundas do Estreito de Torres, entre Australia e Nova Guinea, estreito navegado por primeira vez polo español Luís Váez de Torres en 1604 Buscando un punto de observación, Cook viu un outeiro escarpado nunha illa próxima desde cuxa cima esperaba ver "un paso cara aos mares da India".