polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Non obstante, a medida que o espírito de cruzada ía decaendo entre os francos, cada vez máis confortables no seu novo estilo de vida orientalizante, entre os musulmáns ía crecendo o espírito de jihad, principalmente entre a poboación, mobilizada polos predicadores contra os seus impíos gobernantes, capaces de tolerar a presenza cristiá en Xerusalén e incluso de aliarse cos seus reis.
Grohl dixo despois para a revista Q "Lembro estar na mesma habitación con eles e pensar, 'Que? Iso é Nirvana? Estás de coña?' Porque na portada do seu disco parecían leñadores psicópatas. Pensei, 'Que, ese tipo pequeno e ese gran fillo de puta? Estás puteándome'. Rin. Estaba como, 'De ningún xeito'".
Debido aos constantes problemas entre os seus pais (un mecánico e unha secretaria que se separarían cando Kurt tiña 7 anos), el viviu en varios lugares diferentes, e dende cedo amosouse un rapaz moi inquieto e con problemas de saúde, que o obrigaban a tomar sedantes e outros remedios para calmar a súa hiperactividade e facer que se concentrase na escola.
Ao seu carón sitúase, ademais, un fermoso cruceiro realizado en granito no adro: consiste nunha cruz florenzada coas figuras de Cristo no anverso e a Piedade no reverso; capitel con anxos nos lados e volutas nas esquinas, fuste poligonal coa custodia e os atributos da Paixón; con base tronco-piramidal sobre dous chanzos cuadrangulares e sen inscrición.
Despois de que a carreira terminase, un anoxado Senna, enfurecido polo que el consideraba unha carreira insegura por parte de Irvine debido ás malas condicións climáticas, invadiu o garaxe de Jordan e golpeou a Irvine na cara logo de Irvine empuxarao nunha acalorada discusión na que ambos pilotos perderon a paciencia.
A principios de 2005, o equipo foi vendido ao Grupo Midland, que competiu durante esa tempada como 'Jordan', antes de cambiar o nome do equipo a MF1 Racing para a tempada , antes de ser vendidos posteriormente en 2006 ao fabricante holandés Spyker para converterse en Spyker F1 para , e logo vendido de novo para converterse en Force India en .
Máis tarde os romanos conquistaron o conxunto das illas no ano 123 a. C., unificando por primeira vez todo o arquipélago baixo unha mesma administración e unha mesma cultura (pois había unha dicotomía do fondo étnico entre as Pitiusas, poboadas por semitas, e as Gimnesias, con xentes pertencentes á cultura talaiótica), aínda que esta colonización foi pouco intensa.
As primeiras aparicións de poboadores remóntanse ao III milenio a. C. Aínda que hai vestixios dunha presenza humana en Eivisa e Formentera durante a Idade de Bronce, posteriormente durante varios séculos estas illas atopáronse despoboadas, mentres que Mallorca e Menorca estaban habitadas por un pobo mal coñecido, cuxa cultura característica era a cultura talaiótica.
O arquipélago está formado por dous grupos de illas e numerosos illotes: as Gimnesias (Menorca, Mallorca e Cabrera e algúns illotes próximos como Dragonera, Conillera e a illa de l'Aire) e as Pitiusas (Eivisa e Formentera e os distintos illotes que as rodean como s'Espalmador e s'Espardell).
Oates , quen sufrira reiteradamente dores por mor dunha vella ferida de guerra deixouse morrer o día do seu trixésimo segundos aniversarios , “ saíu da tenda e dixo aos seus compañeiros , saio e poida que non regrese por un bo tempo “ fíxoo para non entorpecer a marcha de Scott, quen quizais non morrese de seguir os consellos de Oates.
Ademais do tetum, hai máis de 31 linguas nacionais en Timor-Leste: ataurense, Baiqueno, Becais, Búnaque, Fataluco, Galloli, Habo, Idalaca, Lovaia, Macalero, Macassai, Mambai, Quémaque, Uaimoa, Naueti, Mediki, Cairui, Tetum-terik, Dadu'a, Isní, Nanaek, Rahesuk, Raklungu, Resuk, Sa'ane, Makuva, Lolein, Adbae, Laclae e Tocodede.
As Comores, oficialmente Unión das Comores (en francés: Union des Comores; en comoriano: Udzima wa Komori; en árabe: , Ğuzur al-Qamar), ata 2002 República Federal Islámica das Comores (en francés: République fédérale islamique des Comores; en árabe: ), é un país formado por tres illas no sueste de África, situado ao extremo norte da Canle de Mozambique no Océano Índico, entre o norte de Madagascar e o norte de Mozambique.
Logo dos acordos de paz asinados o 17 de febreiro de 2001 entre o Goberno e os separatistas elaborouse unha Constitución aprobada en referendo o 23 de decembro do mesmo ano, pasándose a denominar o país Unión de Comores, tendo as illas de Gran Comora, Anjouan e Mohéli ampla autonomía, cun Presidente propio e un texto constitucional tamén propio.
O 1988, TV3 empezou un proceso de descentralización, primeiro coa radiodifusión de programas en aranés no Val de Arán e, un ano máis tarde, abriu sucursais en Xirona, Lleida e Tarragona, á vez que creou o Telenotícies Comarques, un programa de noticias rexional emitido simultaneamente en catro edicións diferentes.
Os bordos do océano Glacial Ártico están repartidos entre diversos mares secundarios, separados por arquipélagos costeiros; de Escandinavia a Rusia e América do Norte sucédense o mar de Barents, o mar de Kara, o mar de Laptev, o mar de Siberia Oriental, o mar de Chukchi, o mar de Beaufort e o mar de Lincoln, ao norte da América.
Moitos aspectos da administración pública moderna volven a el, e un servizo civil clásico e organizado xerárquicamente do tipo continental é denominado servizo civil weberiano, aínda que isto é só un tipo ideal de administración pública e goberno descrito na súa obra magna Wirtschaft und Gesellschaft , e un que non lle gustaba especialmente, xa que o consideraba unicamente eficiente e exitoso.
Os estudos sobre a burocracia de Weber conducíronno tamén á súa análise -correcto, pois resultaría así- de que o socialismo en Rusia levaría, debido á abolición do libre mercado e os seus mecanismos, a unha sobreburocratización máis que a un afastamento fulminante do Estado (como Karl Marx predixera que sucedería nunha sociedade comunista).
En 1904, comezan a aparecer nesta publicación o que serían os principais traballos de Weber, sendo en 1905 cando se publica o seu ensaio Die protestantische Ethik und der 'Geist' des Kapitalismus , o cal se converteu no seu traballo máis popular e sentou as bases para o seu traballo futuro sobre o impacto da cultura e a relixión no desenvolvemento dos sistemas económicos.
As cartas persoais e profesionais de Weber mostran un desgusto considerable polo antisemitismo dos seus días, polo que, tomando ademais en consideración o carácter antiliberal do corporativismo de Estado e o totalitarismo de partido único, sería dubidoso que Weber tivese a convicción de apoiar aos nazis, como si fixeron o citado Schmitt, Oswald Spengler e Werner Sombart.
En 1993 o Congreso dos Estados Unidos aprobou unha Resolución de Desculpa, na que o goberno federal "recoñece que o derrocamento do Reino de Hawai aconteceu coa participación activa de axentes e cidadáns dos Estados Unidos, recoñecendo ademais que o pobo nativo de Hawai xamais abdicou nos Estados Unidos as súas pretensións de soberanía inherente como pobo sobre os seus territorios nacionais, fose mediante o Reino de Hawai ou mediante plebiscito ou referendo".
Ao longo do século XIX, a economía de Hawai prosperaría, coa venda de madeira de alta calidade para a China ata a década de 1830, coa venda de auga potábel e materias para os navíos que facían viaxes polo Océano Pacífico, desde a década de 1820, coa venda de cana de azucre desde 1830, e de ananás da década de 1880 en diante.
Logo dos tests de febreiro de Fórmula Un de 2014, os organizadores do Gran Premio de Bahrain anunciaron a decisión de nomear á icónica primeira curva do circuíto co nome do ex sete veces campión do mundo, o piloto alemán Michael Schumacher en honor aos seus logros e tamén para apoialo despois de que o piloto sufrira un accidente de esquí case fatal a finais de decembro de 2013.
Cara a finais do século XVIII comeza a abrirse paso o estudo crítico da Biblia, partindo moitas veces de preguntas moi básicas que, de fondo, axudaban a pór en cuestión certas seguridades herdadas de séculos: como era posible que Moisés fose o autor do Pentateuco se nesa pentaloxía se nos conta a súa morte e o que sucedeu despois co pobo de Israel?
Non vemos o Tao como Un por causa dos nomes con que designamos o que vemos cos nosos sentidos - as «dez mil cousas» (O carácter chinés que significa «dez mil» úsase, como tamén no grego, para significar unha miríade, ou sexa, un número grande e indefinido) É co aparecemento dos nomes cando aparecen todas as cousas e o Un transfórmase en moitos.
O Tao Te Ching sitúa a orixe de todas as cousas no Tao que, lonxe do concepto de Deus nas relixións deístas, é un principio inimaxinábel, inenarrábel, eterno e absoluto, que non pode ser comprendido, xa que calquera tentativa de clasificalo cría unha dicotomía que non pode existir en algo Eterno e Absoluto.
O Daodejing, Tao Te King ou Tao Te Ching é un libro clásico chinés que, segundo a tradición, foi escrito por Lao Zi contra o século VI a. C. Esta colección de aforismos poéticos está dividida en 81 capítulos que tratan nocións importantes do pensamento chinés antigo, como o «Non-facer», o «Camiño» , o regreso etc.
Sobre o mesmo tema versa o texto “Labor moralizadora de las sociedades gallegas en América que sostienen planteles de enseñanza. Su importancia educativa y patriótica”, que enviou ás Festas Pedagóxicas que se celebraron en Santiago de Compostela en 1906, ás que fora convidado, mais sen poder asistir por formar parte da comisión de festas de Santa Marta de Ortigueira.
Desde a súa chegada á Habana, Armada Teixeiro non descansou na súa loita por defender os intereses dos galegos de fóra e dentro de Cuba, a través da súa participación como Secretario do Centro Galego , Vocal da Sección Instrutiva da Entidade Galega , Vocal da Xunta de primeiro ensino da cidade da Habana, Inspector de ensinanza do 6º distrito e presidente dos tribunais de exames Regulamentarios.
Abriu o teatro durante as seis semanas de peche anual para presentar de xeito gratuíto óperas filmadas aos obreiros, estudantes, escolares que descubriron a ópera, e mesturando de forma natural a Beethoven coa música contemporánea, e permitindo o acceso ao teatro a un público totalmente novo, grazas tamén á adopción dunha política de entradas baratas.
Algo máis dun mes máis tarde chegaba o primeiro concerto de Abbado como director principal da orquestra berlinesa, foi o 16 de decembro dese mesmo ano, cun programa no que se interpretaron a Sinfonía Nº 8 en Si menor "Inacabada" de Franz Schubert, Dämmerung de Wolfgang Rihm, a Sinfonía nº 1 en Re Maior "Titan" de Gustav Mahler.
Deixaba deste xeito o teatro milanés logo de ter conseguido musicalmente a mellora da súa orquestra e a inclusión do repertorio sinfónico, así como a ampliación do repertorio operístico do teatro, engadindo aos títulos máis destacados do século XX obras contemporáneas como Le Grand Macabre de György Ligeti, Paradise Lost de Krzysztof Penderecki, Donnerstag aus Licht de Karlheinz Stockhausen, ou a ópera de Luigi Nono Al gran sole carico d'amore, encargada especialmente para La Scala.
Á fronte deste proxecto, Abbado mostrou a súa comprensión distintiva da música de cámara como o aspecto da creación musical, o seu amor polo conxunto, de xeito que en lugar dunha gran masa musical, a orquestra era un colectivo que comprendía grupos máis pequenos que tocaban xuntos, este era un dos ideais nos que máis firmemente cría Abbado, de feito el mesmo comezara a súa carreira musical na música de cámara.
O 3 de marzo de 2002, dous días despois de dirixir o 12º Concerto Europeo en Palermo, a Berliner Philharmoniker e Claudio Abbado embarcábanse nunha xira de despedida do director italiano que duraría dez días e os levaría a Nápoles, Florencia, Ferrara, Brescia, Turín e Viena.
Foi un dos promotores do proxecto anunciado ese mesmo ano para a construción dun grande Auditorio en Boloña deseñado por Renzo Piano na área da Manifattura delle Arti; o complexo de cerca de 1.800 asentos converteríase na sede estable da Orchestra Mozart, cunha acústica "próxima á perfección", estudada polo grande acústico xaponés Yasuhisa Toyota.
Seu pai, Michelangelo Abbado, era mestre de violín no prestixioso Conservatorio "Giuseppe Verdi" da capital lombarda, e posteriormente director adxunto desta institución; súa nai, Maria Carmela Savagnone, era pianista e escritora infantil; seu irmán máis vello, Marcello Abbado, é pianista e compositor, e foi director do conservatorio milanés entre 1973 e 1996.
Nesta gala a orquestra berlinesa interpretaría o Gurrelieder de Arnold Schönberg coa soprano Cheryl Studer, a mezzosoprano Marjana Lipovšek, os tenores Siegfried Jerusalem e Philip Langridge, o baixo Hartmut Welker, a actriz Barbara Sukowa na narración e xunto cos coros Ernst Senff, o Philharmonic e o Coro da Radio de Berlín.
En 1968, despois dunha nova aparición no Festival de Salzburgo dirixindo a produción de Jean-Pierre Ponelle de Il barbiere di Siviglia, Abbado era designado director permanente do Teatro alla Scala de Milán, un posto difícil e esgotador que poría de manifesto, non só o seu valor como director senón a súa capacidade para forxar orquestras de primeira categoría.
Con motivo do 10º aniversario da morte de Herbert von Karajan, o 16 de xullo de 1999, a Berliner Philharmoniker ofrece un concerto homenaxe ao director austríaco baixo a batuta de Claudio Abbado no que se interpretou o Réquiem de Mozart na Catedral de Salzburgo coa soprano Karita Mattila, a mezzosoprano Sara Mingardo, o tenor Michael Schade, o baixo-barítono Bryn Terfel, e o coro da Radio de Suecia.
fundador da John Woolman College, postula cinco etapas de crecemento aplicábeis a individuos, comunidades e sociedades, sendo que unha transcende primeiro a consciencia da "superficie", que a maioría das persoas ten, emerxendo sucesivamente en aquiescencia, pacifismo, resistencia pasiva, resistencia activa, e finalmente paz activa, dedicándose á pacificación, mantemento da paz, e/ou construción da paz.
O territorio tradicional dos abnakis abranguía os actuais estados norteamericanos de Maine, Nova Hampshire e Vermont, os abnakis chamábanno "Ndakinna" , os abnakis orientais vivían en Maine ao leste das White Mountains e os occidentais ó oeste das montañas que cruzan Vermont e Nova Hampshire, o seu número era aproximadamente de 30.000, 20.000 orientais e 10.000 occidentais.
Ademais sufrían xa dende o século XVI das epidemias andazos traídas polos europeos, reducíndose o seu número ata 5.000 abanaquis occidentais e outros 5.000 orientais arredor do 1617, a tendencia seguiu ata 1676 no que absorben os refuxiados do sur de Nova Inglaterra desprazados polo asentamento de colonos, a guerra do rei Filipe supuxo o establecemento de boa parte dos abnakis occidentais en terras do actual Canadá, onde estaban protexidos polos franceses, en 1683 establécese a misión católica de St.
A maioría dos textos abnakis son tipo relixioso, sermóns, oracións e himnos, entre outros, escritos por misioneiros e empregados na liturxia da Igrexa católica entre o século XVIII e 1912, cada autor empregaba a súa propia escrita, non houbo tentativas de crear unha lingua estándar, o resto das publicacións está constituído por dicionarios e material didáctico.
Aparentemente o nome 'coco' veu dos encontros en 1521 entre os mariñeiros portugueses e os moradores das costas do Índico, porque ningún nome semellante se atopa en calquera das linguas da zona, onde os portugueses apañaron o froito; de feito Barbosa, Barros e García, ao mencionaren o nome na lingua tamil-malaiam tenga e kanarés narle, din claramente, "chámamos eses froitos quoquos", "a nosa xente deulles o nome de coco" e "ao que nós chamamos coco e os de Malabar temga".
Marcas de moda como G-star, Gsus, BlueBlood, 10 feet e Warmenhoven & Venderbos, e deseñadores de moda como Mart Visser, Viktor & Rolf, Marlies Dekkers e Frans Molenaar teñen a súa base en Ámsterdan, ao igual que as axencias de modelos Elite Models, Touche models e Tony Jones.
A administración da municipalidade de Ámstermand está dividida en quince ditritos ou stadsdelen; o central, Centrum, está rodeado por Westerpark, Bos en Lommer, De Baarsjes, Oud-West, Oud-Zuid, Oost-Watergraafsmeer, Zeeburg e Amsterdam-Noord, con outros seis barrios máis rodeandoos.
O crícket é un dos moitos xogos na esfera dos "xogos de bate e pelota" que basicamente implican golpear unha pelota cun implemento de man; outros inclúen o béisbol (que comparte moitas similitudes co crícket, ambos os dous pertencentes á máis específica categoría de xogos do pau-e-pelota), golf, hóckey, tenis, squash, bádminton e tenis de mesa.
O historiador do crícket Harry Altham identificou tres "grupos" de xogos de "pelota de pau": o "grupo de hóckey", no que a pelota se move dun lado a outro entre dous obxectivos ; o "grupo de golf", no que a bóla é impulsada cara a un obxectivo indefenso ; e o "grupo de críquet", no que "a pelota se dirixe a unha marca e afástase dela".
O crícket é un xogo de bate e pelota que se xoga nun campo de crícket entre dous equipos de once xogadores cada un. O campo adoita ser de forma circular ou ovalada e o bordo da área de xogo está marcado por un límite, que pode ser un valado, parte das bancadas, unha corda, unha liña pintada ou un combinación destes; o límite deberá estar marcado se é posible en toda a súa lonxitude.
Trala guerra civil prosegue as súas actividades culturais e crea, xunta con outras personalidades de Galiza, coma Otero Pedrayo, Gómez Román, Luis Iglesias, Fermín Bouza Brey, Xaime Illa Couto, Antón Fraguas e Xesús Ferro Couselo, o Padroado Rosalía de Castro.
Warhol tivo unha segunda xuventude para a crítica -e os negocios- durante os 80, grazas á súa estreita relación con algunhas das novas figuras da arte, que eran en realidade os que conducían a tendencia do mercado naquel momento: tratábanse de personaxes como Jean-Michel Basquiat, Julian Schnabel, David Salle e outras figuras do neoexpresionismo.
En 1323 un grupo de burgueses crean en Tolosa o Consistori del Gai Saber, co obxectivo de manter o estilo e as formas poéticas dos antigos trobadores, para tal fin deu en organizar unha competición poética anual coñecida como os Xogos Florais, e para mellor arbitrar a calidade das obras presentadas Guilhém Molinièr compilou as Leis d'Amor, que incluía normas estilísticas e lingüísticas.
A interferencia do francés provocou a decadencia das letras occitanas, malia todo aparecen grandes poetas como Belaud de la Belaudièra , Miquèu Tronc , Pèire Pau , Augièr Galhard autor de Libre Gras e Lou Banquet e Pèir de Garròs , cunha clara conciencia lingüística, que está considerado o pai do gascón moderno.
O primeiro trobador coñecido é Guillerme IX de Aquitania contra o 1100, pola madurez da súa composición pódese deducir que xa había unha tradición de poesía vernácula en occitano, algúns investigadores cren que a poesía árabe de Al-Andalus e en especial o zejel foi unha influencia decisiva na conformación do verso occitano, que distinguía diversos estilos, o trobar leu, elegante e aristocrático era o máis popular, o trobar clus, baseado na escuridade das súas metáforas, e o trobar ric, baseado na súa sonoridade.
A literatura do século XIX vai estar marcada pola figura de Frédéric Mistral e o felibrismo que pretendía unha restauración da lingua e a literatura, ao seu redor dúas figuras capitais no rexurdimento, Joseph Roumanille, autor de Li Margarideto e Li prouvençalo e Théodore Aubanel, autor de La mióugrano entreduberto , Li fiho d'Avignoun .
A consagración do movemento felibrista veu co éxito do poema de Mistral Mirèio , xurdiron un gran número de epígonos en todo o territorio de lingua de oc, pero a grande influencia da obra de Mistral réstalles orixinalidade a moitos dos autores, entre os máis destacados están Antoine Blaise Crousillat, Paul Giera, Jean Brunet e Rémy Marcellin.
Durante os séculos XVII e XVIII a maioría dos escritores das terras de lingua de oc escriben en francés, entre a escasa produción da época destaca destaca a obra de Pèire Godolin en Tolosa, Le Ramelet Moundi que se publica entre 1617 e 1648, e que logrou nun momento no que o francés se estaba a impoñer como a lingua literaria no sur crear un movemento epigonal que mantivo o occitano con autores como Joan Giraud d'Astros e Guilhem Ader.
As primeiras décadas do XIX supuxeron unha lixeira reactivación da produción literaria, con obras populares como o poema didáctico Leis Magnans de Joseph Marius Diouloufet, La Nemaïda de Rancher, Estreas bearnesas , poesía realista e política de Xavièr Navarròt, Las Papilhòtas poemas populares de Jansemin que acadaron recoñecemento internacional.
Creel afirma que, antes del, a diferenza do rebelde Yang Hu Gongshan puido tratar de destruír as tres familias hereditarias e restaurar o poder do duque No entanto, Dubs opina que Gongshan foi animado polo vizconde Ji Huan a invadir a capital Lu nun intento de evitar o desmantelamento das murallas fortificadas de Bi. Fora cal fora a situación, Gongshan foi considerado un home recto que seguiu defendendo o estado de Lu, mesmo despois de verse obrigado a fuxir.
En época de Confucio a lingua coloquial do estado de Lu era o chinés antigo, que soaba bastante diferente do moderno chinés estándar, usando a reconstrución de Baxter e Saggart o apelativo reconstruíuse fonoloxicamente como /*kʰˤoŋʔ tsəʔ/, aínda que B. Karlgren xa o reconstruira previamente como /*kʰuŋ tsjɛg/.
Kongzi ou Kong Fuzi, latinizado como Confucio (en pinyin Kǒng Zǐ, o Kǒng Fūzǐ, ; en Wade-Giles K'ung-fu-tzu, literalmente "Mestre Kong", ) nado o 551 a. C en Qufu durante a Dinastía Chou e finado no mesmo lugar o 479 a. C., foi un pensador e filósofo chinés.
Este contratou ó profesor Don Graham, do Instituto de Arte Chouinard, para que formase ó cadro de persoal do estudio, e utilizou as curtas da serie "Silly Symphonies" como laboratorio para experimentar coa animación realista de seres humanos, a creación de personaxes animados con personalidade definida, efectos especiais, e o uso de procesos especializados e aparellos como a cámara multiplano.
Un dos produtores cinematográficos máis coñecidos do mundo, Disney foi tamén un debuxante de banda deseñada e caricaturista en xornais, creador do parque de atraccións coñecido como Disneyland, e é o fundador, xunto co seu irmán Roy O. Disney da compañía Walt Disney Productions, que anos despois se converteu na máis soada produtora do campo da animación e na actualidade é a maior compañía de medios de comunicación e entretemento do mundo.
Os estudios Disney colaboraron estreitamente co goberno, producindo filmes educativos e de formación militar, así como outras encamiñadas a elevar a moral na retagarda, tales como as curtametraxes Der Fuehrer's Face, Education for Death, Reason and Emotion, e a longametraxe Victory Through Air Power, na que se defendía a idea de que era preciso construír máis bombardeiros para gañar a guerra.
En febreiro de 1928, Disney viaxou a Nova York para negociar un novo acordo económico con Mintz, mais levou unha gran sorpresa cando este lle anuncia que non só lle ía pagar menos por cada curtametraxe que producise, senón que tiña ós principais animadores de Disney baixo contrato e que crearía o seu propio estudio se Disney non aceptase traballar por menos cartos.
Segundo o propio Zátopek: "un día, o adestrador da fábrica, que era moi estrito, sinalou a catro mozos, incluíndome a min, e mandounos correr nunha carreira. Eu dixen que era feble e que non estaba en forma para correr, pero o adestrador mandoume facer un recoñecemento físico, e o médico dixo que estaba perfectamente ben. Así que tiña que correr, e cando comecei, sentín que quería gañar. Pero só quedei segundo. Ese foi o xeito en que comezou".
Entrou en contacto cos integrantes da tertulia do café Méndez Núñez, como Luís Pimentel, Ánxel Fole, Juan Rof Codina e Aquilino Iglesia Alvariño, que o puxeron en contacto co mundo literario galego; desa época data tamén a súa amizade con Uxío Novoneyra.
Volveu ingresar na RAG, desta volta como membro de número, o 15 de febreiro de 2003, por proposta de Xosé Luís Franco Grande, Ramón Lorenzo Vázquez e Xosé Luís Méndez Ferrín, pronunciando o discurso "A Terra Chá: poesía e paisaxe", respondido por Méndez Ferrín.