polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Aínda que non haxa ningún rexistro histórico que lide directamente coas orixes de Venecia, os elementos dispoñíbeis fixeron que varios historiadores concordasen coa teoría de que a poboación orixinal de Venecia era formada por refuxiados de cidades romanas como Padua, Aquileia, Altino e Concordia , que fuxían das sucesivas invasións xermánicas e hunas á Península Itálica no século V. Máis tarde, algunhas fontes históricas romanas revelaron a existencia de pescadores nas illas da lagoa de Venecia.
Arredor do 300 a. C., Euclides revolucionou a xeometría cos seus Elementos, amplamente considerado como o libro de texto de máis éxito e máis influente de todos os tempos, e que introducía o rigor matemático mediante o método axiomático, un exemplo temperán do formato que mesmo hoxe se usa en matemáticas, cos conceptos de definición, axioma, teorema e demostración.
Os teoremas de Ibn al-Haytham , Omar Khayyam e Nasir al-Din al-Tusi sobre cuadriláteros, incluídos os cuadriláteros de Lambert e de Saccheri, foron resultados temperáns da xeometría hiperbólica; e xunto cos seus postulados alternativos, como o Axioma de Playfair, tiveron unha considerable influencia no desenvolvemento da xeometría non euclidiana entre os xeómetras europeos posteriores: Witelo , Gersonides , Alfonso de Valladolid, John Wallis, e Giovanni Girolamo Saccheri.
Mentres que a natureza visual da xeometría faina inicialmente máis accesíbel ca outras partes das matemáticas, tales como a álxebra e a teoría de números, a linguaxe xeométrica úsase tamén en contextos afastados da súa tradicional orixe euclidiana, como, por exemplo, na xeometría fractal e na xeometría alxébrica.
1989 - Stephen P. Synnott e Bradford A. Smith descobren a lúa do planeta Neptuno, Proteo, a partir de imaxes tomadas pola sonda espacial Voyager 2; a data outorgada ó descubrimento é unha "especie de media", xa que no anuncio do descubrimento da lúa feito por estes dous astrónomos o 7 de xullo do 1989 , falaban só de 17 fotogramas tomados ó longo de 21 días, o cal coloca a data inicial do descubrimento algúns días antes do 16 de xuño.
Durante a Alta Idade Media a cidade foi propiedade persoal do rei de Dinamarca, en 1240 cando a filla do rei Valdemar II de Dinamarca, Sofia, casou co conde Xoán I de Brandeburgo a illa foille entregada como dote, permanecendo nesta familia ata 1316 no que o conde Valdemar de Brandeburgo cedeulla ao nobre danés, Drosten Laurids Jonsen, e en 1331 quedou vinculada a Schleswig.
Ao crearse a primeira Constitución do país como nación independente, que entrou en vigor en 1830, propúxose agregar ao nome do país a referencia ao río Uruguai, pois en Vila Purificación del Hervidero, a beira do Uruguai, estableceu Artigas a sede interina na que se organizaba á Unión dos Pobos Libres ; J. Artigas firmaba patentes de corso co selo da Provincia Oriental ou directamente co nome do río Uruguai, que co tempo pasou a ser a denominación habitual do país.
A defensa dos intereses de gandeiros, terratenentes e empresarios deu protagonismo ás forzas armadas, que paulatinamente foron asumindo novas responsabilidades, até que, baixo a súa inspiración, o goberno de José María Bordaberry disolveu o 27 de xuño de 1973 o Parlamento, declarou o estado de emerxencia e converteuse de facto nun poder ditatorial.
Tamén é o país de Latinoamérica , coa distribución de ingreso máis equitativa, tomando a relación entre o ingreso do 10% máis rico e o do 10% máis pobre da poboación; o quinto (despois de Cuba, Costa Rica, Chile e Ecuador, coa esperanza de vida máis alta, respectivamente; e o terceiro, despois da Arxentina e Chile, co PIB per cápita máis alto, e o décimo país de Latinoamérica co PIB máis alto.
En pintura destácanse Juan Manuel Blanes, Joaquín Torres García, Carlos Sáez, Rafael Barradas, Petrona Vise, Pedro Figari, Carmelo de Arzadum, Ernesto Laroche, Felipe Seade, José Gurvich, Carlos Páez Vilaró, José Cúneo, Hugo Nantes, Ignacio Iturria e Clever Lara.
A actividade do PG no interior comezou o 22 de xullo de 1945 cunha xuntanza en Coruxo, á que asistiron 19 galeguistas e que decidiron formar un Comité executivo provisorio integrado por Manuel Gómez Román, Otero Pedrayo e Plácido Castro, pero foron Francisco Fernández del Riego e Ramón Piñeiro os que tiveron un papel máis activo.
A partir 1949 logo da saída do cárcere de Piñeiro e diante o desánimo dos militantes de base que non vían que a acción clandestina lograse resultados o PG guiado por Piñeiro apostou por unha estratexia culturalista, aproveitando as escasas posibilidades que ofrecía o franquismo, en aberta contradición cos galeguistas do exilio.
En xuño de 1935 o PG comezou a negociar con Izquierda Republicana, e na Asemblea Extraordinaria do 25 de xaneiro de 1936 celebrada en Santiago de Compostela aprobouse o ingreso do PG na Fronte Popular para concorrer nas eleccións xerais de 1936 con cinco candidatos galeguistas, Castelao, Bóveda, Xerardo Álvarez Gallego, Ramón Suárez Picallo e Antón Villar Ponte.
En 1932 participou xunto co Partido Republicano Gallego e Acción Republicana no Comité de Propaganda do Estatuto, ao tempo que se preparaba para participar en solitario, ou en candidaturas conxuntas cos agraristas, nas eleccións municipais de abril de 1933, nas que só obtivo un concelleiro en Ourense e a maioría, aliado cos agrarios, en Tui, estes malos resultados levaron ao sector progresista do PG a favorecer pactos cos partidos republicanos, ao que se opuña o sector conservador liderado por Vicente Risco.
En 1932 fundouse a Organización Nazionalista Repubricana Galega, filial do PG en Buenos Aires, tralo pase da sección arxentina da ORGA, contaba con 150 afiliados dirixidos por Rodolfo Prada, en 1936 co inicio da guerra civil muda o nome a Grupo Galeguista de Bos Aires, nese momento tiña 103 afiliados.
Tras a sublevación do 18 de xullo de 1936 que puxo fin á actividade do PG en Galicia, comezou a represión dos militantes galeguistas, algúns dirixentes como Johán Carballeira, Ánxel Casal, Manuel Lustres Rivas, Camilo Díaz Baliño, Víctor Casas ou Alexandre Bóveda foron fusilados, outros marcharon ao exilio, aínda así o PG desaprobou a participación dos seus militantes na guerrilla antifranquista.
Na III Asemblea do PG, celebrada en Ourense o 13 e 14 de xaneiro de 1934 aprobouse coa oposición de Risco a alianza estratéxica cos republicanos e socialistas, ratificada na IV Asemblea do PG, celebrada en Santiago de Compostela o 20 e 21 de abril de 1935, coa oposición de Ramón Otero Pedrayo, o que provoca a escisión dun sector da dereita do PG, encabezada por Vicente Risco que formou a Dereita Galeguista.
Despois da folga xeral revolucionaria de 1934, na que o PG non participou, o goberno, suspendeu A Nosa Terra e desterrou a Castelao e Bóveda, descabezando o PG e provocando un descenso momentáneo da militancia, pero ao tempo favoreceu a formación dunha alianza cos republicanos de esquerda que fixera posible a aprobación do Estatuto.
Na Asemblea Extraordinaria de outubro de 1933 impuxéronse as teses de Vicente Risco e o PG concorreu ás eleccións xerais de 1933 en solitario, os 106.000 votos que obtivo non lle serviron para conseguir deputado ningún, e o novo goberno de dereitas paralizou a tramitación do Estatuto de Autonomía.
Canto ás conservas enlatadas ou conxeladas, a atomización e individualismo dos produtores están permitindo presións cruzadas de provedores e distribuidores así coma a perda de oportunidades pola falla de colaboración coas empresas estranxeiras, a pesar de ter o sector conxelado e o seu asociado do frío industrial teñen dende hai uns anos unha expansión, calidade e recursos humanos sen precedentes na nosa historia.
Convocáronse novas eleccións para o 5 de marzo de 1933, que se caracterizaron pola violencia das organizacións paramilitares próximas aos nazis nos estados controlados polos nazis, e en especial en Prusia, onde se prohibiron os mitins dos comunistas e mesmo se chegou ao asasinato de militantes comunistas, ademais de prohibir a prensa comunista e do SPD.
Dende o goberno, Hitler co Decreto de emerxencia para a protección do Pobo e o Estado suspendeu indefinidamente as liberdades individuais e limitou a autonomía dos länder tras a queima do Reichstag, na noite do 27 de febreiro en plena campaña electoral, que atribuíu aos comunistas do KPD, o que supuxo a detención ou o exilio dos seus máis importantes adversarios, coa detención masiva de comunistas e socialdemócratas.
O 12 de setembro de 1919 asistiu como informador a unha xuntanza do Partido dos Traballadores Alemáns , un pequeno partido que contaba con 50 militantes, pero diante a intervención dun separatista bávaro, Hitler tomou a palabra e o xefe do partido, Antón Drexler invitouno a afiliarse, cousa que fixo aos poucos días, aínda que é posible que tivese ordes de infiltrarse no DAP.
O 24 de febreiro de 1920 o DAP, baixo o impulso de Hitler, realizou o primeiro grande acto de masas, ao que asistiron 2000 persoas e no que se repartiu o programa do partido , dividido en 25 puntos, e dende marzo o DAP utiliza o nome de Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores , o 1 de agosto de 1921 o NSDAP adoptou o principo de xefatura como base organizativa e Hitler como o seu líder, a militancia chega a 3.200 fronte a só 190 a comezos de 1920.
Hitler aproveitou algunhas informacións dun posible complot do seu líder Ernst Röhm e o temor a que o exército recollese as críticas que Von Papen fixera ás SA e ao propio Hitler nun discurso pronunciado o 17 de xuño, na Universidade de Maguncia, para eliminar os seus xefes na coñecida como a Noite dos coitelos longos do 30 de xuño de 1934, e tamén outros líderes non relacionados coa SA morreron ese día como Gregor Strasser e o antigo chanceler Kurt von Schleicher.
O 29 de maio Hindenburg nomeou como chanceler a Franz von Papen, que convocou novas eleccións para o Reichstag a celebrar o 31 de xullo de 1932, e uns días antes von Papen destituíu o goberno socialdemócrata prusiano, favorecendo as aspiracións electorais do partido de Hitler, que conseguiu o 37,4% dos votos e 230 escanos, converténdose no primeiro partido de Alemaña.
Adolf Hitler , nado en Braunau am Inn o 20 de abril de 1889 e finado en Berlín o 30 de abril de 1945, foi o líder do Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (en alemán Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP), tamén coñecido por Nazi, unha abreviatura do nome en alemán , sendo aínda oposición aos socialdemócratas, os Sozi.
A república de Weimar vivía o seu mellor momento, e aínda que o 27 de febreiro de 1925 o NSDAP volveu ser legal, Hitler tivo prohibido falar en público en boa parte de Alemaña ata 1927 e nesa época a súa influencia na sociedade alemá era escasa, aínda que o número de militantes aumentou ata chegar aos 100.000 en 1929.
Nunha época de revolucións en toda Alemaña, a Hitler deixoulle unha fonda impresión negativa a Revolución de Baviera, e o feito de que parte dos seus dirixentes foran xudeus afondou o seu antisemitismo, pero o certo é que Hitler foi elixido en representación do seu batallón nas eleccións que o goberno da República Soviética de Baviera organizou nos cuarteis.
Logo da desaparación da RSB, entre maio e xullo de 1919 foi recrutado polo servizo de intelixencia do exército como V-Mann e en xuño asistiu a un curso de adoutrinamento político que daba na Universidade de Múnic Karl Mayr, este elixiu a Hitler como un dos instrutores destinados a adoutrinar politicamente os soldados destinados en Lechfeld.
No século XX foi analizada por diversos antropólogos, etnólogos e intelectuais, desde membros da xeración Nós como Vicente Risco ou discípulos seus como Xesús Taboada Chivite, até personalidades como Fermín Bouza Brey , Arturo Romaní , María Barrio e Enrique Harguindey , Camilo Brandín Feijoo , Xoaquín Lorenzo «Xocas» ou Ana Estévez Lavandeira .
Golpear a billarda, con dúas posibilidades: permanecer na porte­ría ou intercambiar simultaneamente as súas posicións entre as dúas porterías cantas veces poidan, contabilizándose un punto cada vez que pican coa vara ou paleta dentro da portería contraria e propia, até que os posuidores da billarda van recollela e conseguen introducila na portería lanzándoa ou depositándoa, cambiando a continuación a posesión á parella contraria e contabilizándose os puntos.
O Tributo das cen doncelas é unha lenda popular de raíces moi antigas que se estabelece na Península Ibérica de varias formas, a máis común é que no tempo dos reis "folgazáns", Aurelio, Silo e Mauregato, que sucederon a Afonso I, pagábase ós sultáns de Córdoba un tributo de cen doncelas, 50 nobres e 50 plebeas, para os haréns dos xefes árabes.
A construción do encoro en 1969 por FENOSA que asolagou parte das terras do concello, levou consigo a oposición dos agricultores pola contía das indemnizacións, as consecuencias ambientais e a desaparición de terras fértiles, dándose aquí unhas das primeiras manifestacións mais famosas contra dos encoros en Galicia auspiciada pola UPG.
Tradicionalmente considérase que a Ilustración escocesa concluíu a finais do século XVIII, mais as contribucións escocesas á ciencia e ás letras británicas continuaron por outros 50 anos máis, grazas a figuras como os físicos James Clerk Maxwell e William Thomson, Barón de Kelvin, e enxeñeiros e inventores como James Watt e William Murdoch, cuxos traballos foron cruciais para o desenvolvemento tecnolóxico da Revolución Industrial.
A ocupación militar dunha parte significativa da zona norte de Escocia durou só 40 ano, mais a influencia romana na parte sur do país, ocupada por tribos bretoas como os Votadini e os Damnonii, foi considerable entre os séculos I e V. O termo galés Yr Hen Ogledd é usado polos estudosos para describir o que hoxe é o norte de Inglaterra e o sur de Escocia cando estas estaban habitadas por pobos britónicos entre os anos 500 e 800.
Existen algunhas excepcións: a Illa de Man, que antes era territorio escocés, é agora unha Dependencia da Coroa británica; as Illas Orcadas e Shetland foron adquiridas a Noruega no século XV; mentres que Rockall, un pequeno illote rochoso no Atlántico, foi anexionado ao Reino Unido primeiro e a Escocia despois polo Acta da Illa de Rockall de 1972.
Os romanos erixiron entón a Muralla de Hadrián para controlar ás tribos a ámbolos lados da muralla, e o Limes Britannicus converteuse na fronteira norte do Imperio Romano, malia que o exército mantívose na Muralla de Antonino durante dous curtos períodos – o último durante o goberno do emperador Septimio Severo dende 208 ata 210.
O termo Oceanía, no seu sentido máis amplo, abarca toda a rexión insular entre Asia e América, xunto á sección continental de Australia, excluíndo as illas Ryukyu, Kuriles, as illas Aleutianas, as Galápagos, as illas Desventuradas, o Arquipélago Juan Fernández e o arquipélago do Xapón.
Os membros plenos son os 14 países independentes: Australia, os Estados Federados de Micronesia, Fidxi, Kiribati, Nauru, Nova Zelandia, Palau, Papúa Nova Guinea, Illas Salomón, Illas Marshall, Tonga, Tuvalu, Vanuatu, e Samoa, ademais de 2 estados asociados libremente a Nova Zelandia: as Illas Cook e Niue.
O Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega , elaborado baixo a moderación da Dirección Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia, aínda que na súa redacción participaron representantes dunha pluralidade de forzas vivas galegas (sindicatos, administración, Igrexa católica, asociacións, partidos, MNL ou AS-PG, pero non o ILG, a RAG ou o CCG).
A Veiga conta con varias rutas homologadas de sendeirismo: o PR-G 198 "Ruta do Maluro e Pena Trevinca", PR-G 199 "Ruta Pena Trevinca polo Sestil Alto", PR-G 200 "Ruta das Lagoas Glaciares da Serpe e de Ocelo", PR-G 201 "Ruta Integral Serra Calva", e o PR-G 211 "Senda Verde do Xares".
No século XVII os abazas caen baixo o poder dos soberanos cabardinos e entre os séculos XVIII e XIX dispútanse o seu territorio os turcos e os rusos, sufrindo campañas militares rusas e otomás contra deles e deportacións a Rusia e ó Imperio Otomán, ao tempo o islam Hanafita vaise convertendo na relixión maioritaria do pobo abaza.
Despois da vitoria rusa sobre os turcos, o goberno tsarista decreta no 1862 a orde de expulsión dos abaza do territorio entre os ríos Labo e Belji, debendo marchar á área reservada no Kuban ou ao estranxeiro, o que supón o exilio masivo dos abazas ó Imperio Otomán, as súas terras colonízanas agricultores eslavos.
A partir da década da 1930 desenvólvese unha literatura propia, sobre todo a prosa e o teatro, con autores como Tolistan Tobil, Mikael Çkudu, Camledin Lağuıç, Vladimir Dıug, Kerim Mixts, Rauf Khlıç, Nuriya Tobil, Nazir Egdza e Vladimir Meremkul.
De inicio o ouro era transportado desde as rexións mineiras de Vila Rica, actual Ouro Preto, ata o porto de Parati polo chamado Camiño Vello pero a necesidade dunha vía que chegase máis rápido ao litoral fixo con que fose aberto o Camiño Novo, que chegaba á baía de Guanabara moi preto da cidade de Río de Xaneiro.
Consérvanse restos das murallas defensivas, así como tres portas que abrían a cidade ao mar ao longo do paseo do Parrote, fronte á baía: a porta de San Miguel, construída en 1607 fronte ao Castelo de San Antón, a porta do Cravo, que se atopa fronte ao Xardín de San Carlos, e que foi construída en 1676 e a porta da Cruz ou do Parrote, fronte ao Palacio da Capitanía Xeneral, que é tamén do ano 1676.
Mentres que en lingua latina a cidade grega se refire simplemente como Pisa, a cidade da Toscana coñécese como Pisae, en plural, e isto sen dúbida inclina cara á orixe da pise etrusca, na que os romanos chamaban Pisae, pero a hipótese non é de todo correcta, porque o substantivo "Pisae" se basea no "pluralia tantum" como tantas outras cidades dos substantivos latinos .
En 1774 publicara a Memoria sobre la pesca de la sardina en las costas de Galicia, que completará cun terceiro texto sobre o mesmo tema: Memoria sobre el estado de la pesca en la costa de Galicia, causas que detienen sus progresos y medios para removerlos para su fomento, para o que solicita autorización en 1789 pero esta non se concede ata 1796 e, ó final, nunca chega a publicarse; consérvase o manuscrito no arquivo da Real Academia da Historia .
José Andrés Cornide de Folgueira y Saavedra, señor de Cebreiro, de Madiz e de Saa, nado na Coruña o 25 de abril de 1734 e finado en Madrid o 22 de febreiro de 1803, foi un xeógrafo, naturalista e humanista galego, membro sobranceiro do movemento ilustrado.
Inclúe varios eventos como Arte lixo, unha exposición de esculturas na rúa feitas con materiais reutilizados; Videolixo, unha mostra de curtametraxes que integran dende vídeos feitos por afeccionados da vila, até curtametraxes profesionais procedentes de todo o mundo; Obralixo e Mercalixo, eventos que promoven a reciclaxe de materiais, que pretende darlle unha nova oportunidade aos refugallos; e o festival Lixorrock de música rock, celebrado en espazo aberto, coa peculiaridade de dar voz a bandas non profesionais.
Séculos máis tarde, arredor do século XIII, xurdiría un segundo núcleo de poboación coñecido como Redondela Nova ou Vilanova arredor da marisma, como pobo maioritariamente pesqueiro, e proba deste feito é a localización neste núcleo da Praza de Abastos, o esteiro de Redondela, a confraría de pescadores e mesmo o porto.
A súa superficie é de 52,1 km², e limita polo norte con Soutomaior, polo leste con Pazos de Borbén, polo sur con Mos e con Vigo e polo oeste coa ría de Vigo, estando dividido en 47 entidades ou núcleos de poboación agrupados en trece parroquias, dúas delas conformando o centro administrativo.
Tanto o Camiño de Santiago como esta Ruta da Auga quedarán baixo un Polígono Industrial que auspiciado pola Consellería de Vivenda e co consentimento do Concello asolará unha paraxe de alto valor natural, ecolóxico, paisaxístico e social coma é a zona do Chan das Pipas, en contra da oposición da totalidade dos veciños do lugar .
Sexa cal sexa a orixe do vertido, o hidrocarburo mestúrase coa auga e forma unha masa negra ou escura, máis ou menos viscosa, que é arrastrada polas ondas ata depositarse nas costas; en función da volatibilidade e densidade do hidrocarburo de que se trate, parte do vertido evaporarase ou afundirá e depositará nos fondos mariños.
A propia dispersión natural na auga, xunto á degradación química que sofre co paso do tempo consegue eliminar boa parte da substancia vertida, proceso no que tamén intervén a descomposición a que é sometida por acción de bacterias e fungos capaces de metabolizar hidrocarburos , pero todo isto necesita moito tempo e a acción destes mecanismos naturais vese comprometida cando o petróleo se acumula en pozas, se estende polo espazo intermareal ou penetra entre as rochas e baixo a area, infiltrándose no substrato.
Aínda que o termo se aplica cando se trata da chega dunha masa voluminosa nun curto espazo de tempo de cru, fuel ou outro derivado do petróleo, os efectos sobre os ecosistemas son basicamente os mesmos que cando se trata dos vertidos limitados e reducidos producidos a partir doutras orixes, como as limpezas ilegais dos depósitos de fuel en mar a fóra, erros ou accidentes producidos na carga ou descarga dos barcos etc.
Existen tamén precedentes de mareas negras producidas a consecuencia de accións de guerra sobre barcos petrolíferos e, de feito, a maior marea negra da historia en todo o mundo foi a provocada en 1991 durante a Guerra do Golfo, cando Iraq verteu ó Golfo Pérsico oito millóns de toneladas de cru dos pozos de Kuwait, co obxectivo de impedir o desembarco dos aliados.
Non se inclúen outros sinistros marítimos que causaron outros desastres ambientais, non debidos a vertidos de hidrocarburos, como foron o Erkowit, cargado de pesticidas e encallado fronte á praia de Bastiagueiro, en Oleiros, en outubro de 1970; ou o Cason, cargado de produtos químicos perigosos e encallado no cabo Fisterra en decembro de 1987.
A pesar da idea de que as mareas negras están causadas por accidentes marítimos, o certo é que esta orixe accidental só se pode aplicar ó 7% dos casos, incluíndo os derrames orixinados no transcurso de operacións rutineiras nos portos: carga e descarga de barcos ou operacións de transvasamento dun barco a outro, se ben estes derrames adoitan ser de pequeno volume .
A cantidade de petróleo e derivados que circula fronte a Fisterra ascende a máis de cen millóns de toneladas anuais, co agravante de que as estritas medidas de seguridade impostas por Estados Unidos trala catástrofe do Exxon Valdez en 1989 desviaron cara Europa os petroleiros monocasco, en peor estado e baixo bandeiras de comenencia.
O Polycommander, un petroleiro de bandeira norueguesa, encallou o 5 de maio de 1970 nuns baixos próximos á illa de Monteagudo, nas Cíes, segundo abandonaba a ría de Vigo, provocando un incendio e vertendo entre 13 e 15.000 toneladas de petróleo cru que afectaron as costas de Baiona e Panxón.
Maria Winkelmann non ingresou na Academia de Ciencias de Berlín a causa de argumentos como o que expón Jablonski nunha carta dirixida a Leibniz en 1710: "Debe vostede ser consciente de que a decisión que pronto haberá de tomar podería ser tomada como precedente. En principio somos da opinión de que este caso debe ser xulgado non só polos seus presentes méritos senón tamén como puidera selo en adiante, pois o que lle concedamos a ela podería servir de exemplo para o futuro".
Grazas a esta observación constante e minuciosa dos ceos nocturnos, realizaron cálculos astronómicos para calendarios e almanaques con información das fases da lúa, a posta do sol, as eclipses e as posicións do Sol e outros planetas; o que constituía a verdadeira fonte de ingresos da Academia, que obtiña máis cartos coa venda de calendarios que coa asignación económica recibida da corte real de Prusia, polo que os astrónomos constituían un valioso activo para a Academia.
O autor Ian Christe escribiu "Judas Priest chegou para unificar e amplificar as diversas partes destacadas da paleta sonora do rock. Por primeira vez, o heavy metal converteuse nun verdadeiro xénero en si mesmo"" Malia que Judas Priest non chegou a ter un álbum entre os primeiros 40 postos das listas nos Estados Unidos ata 1980, para moitos historiadores foi o grupo definitivo de heavy metal tras Black Sabbath.