polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Na tempada 2008-09 Iginla continuou a marcar récords na franquía, mais o equipo non puido avanzar máis aló da primeira rolda dos play-offs, sendo eliminados polos Chicago Blackhawks en seis partidos, na que se convertería na súa última participación nas series ata a tempada 2014-15, marcando o inicio de cinco anos lonxe da loita pola Stanley Cup.
No anuncio do evento, o presidente dos Flames e CEO Ken King dixo: "Aínda que o hóckey continúa a ser a nosa esencia, estamos constantemente buscando novas oportunidades para acrecentarmos a marca dos Flames e concedermos aos nosos fans maiores oportunidades para gozaren do hóckey. Cremos que o establecemento dun restaurante fóra do Pengrowth Saddledome para compartir comida, diversión e hóckey achegarán os nosos fans aínda máis cerca do equipo".
En 1986 finalizaron na segunda posición da Smythe Division cun rexistro de 40-31-9 (a única tempada entre 1984 e 1991 na que finalizaron con máis de 90 puntos), e na primeira rolda dos play-offs derrotaron os Winnipeg Jets, pasando á segunda rolda, onde se enfrontarían aos Oilers, que eran os claros favoritos para gañar unha terceira Stanley Cup consecutiva.
Destes 15 adestradores tan só un dirixiu o equipo en dous períodos distintos, Al MacNeil, quen dirixiu o equipo nas primeiras tempadas da franquía en Calgary e volveu dirixir o equipo de xeito interino en 2003 en 11 partidos durante o tempo que pasou entre o cesamento de Greg Gilbert e o nomeamento de Darryl Sutter.
En abril de 2006, o Corpo de Policía de Calgary anunciou que as reunións da Red Mile non se debían fomentar, e que se tomarían medidas disuasorias, incluíndo os desvíos de tráfico, a tolerancia cero en materia de ruído e comportamento escandaloso, e a presenza de axentes de incógnito entre a multitude para vixiar os delincuentes.
O éxito queda confirmado pola propia Lenda negra, explicada tanto pola realidade do cruel dominio sobre América (da que os propios colonizadores foron conscientes: polémica dos naturais), a represión da disidencia (á que se forzaba á asimilación, a expulsión ou a fogueira: conversos, mouriscos; ou as máis minoritarias condutas consideradas "contranaturais", a bruxaría e os mínimos focos de protestantes) e a impotencia dos seus inimigos, resignados a combater con propaganda antiespañola á potencia hexemónica .
O control dos estamentos privilexiados lógrase pola submisión do clero e a nobreza, afeita a pór e quitar reis nas guerras civís castelás da Baixa Idade Media, das que a Guerra das Comunidades son o último episodio; o rei convértese en Gran Maestre das Ordes Militares , implica á aristocracia na súa política de nomeamentos , e deixa claro que, en troco de exercer sen inxerencias, o poder político garántelles o poder social e económico .
recórdanos, polo provocadora, que os campesiños non podían aspirar á mesma clase de honra que os nobres: non é para estes a honradez burguesa de ser fiable nos negocios, senón a opinión ou fama que ninguén puidese cuestionar da continuidade do sangue, garantida pola castidade das mulleres da familia (e que o propio Calderón encargouse de codificar en dramóns como A secreto agravio, secreta vinganza).
Polo menos os campesiños, sobre todo na metade norte da Península Ibérica (dalgún modo parecido aos ingleses libres de nacemento, que non teñen equivalente no campesiñado francés) participaban orgullosos na categoría de cristián vello, que lles puña imaxinariamente a maior altura que moitos nobres aos que o Tizón da nobreza infamaba por ter ascendencia cristiá nova.
Mentres que o abismo social que separaba a orgullosa nobreza francesa dos humildes plebeos era considerado algo natural, e garantía da distinción das elites (aínda que creou tamén un enorme resentimento que explica a violencia revolucionaria), era un lugar común no século XVIII que os viaxeiros estranxeiros se asombrasen da ousadía da plebe británica, que parecía ter dereito a de berrar e empurrar a calquera, sen reparar en rangos, cando se cruzaba con el pola rúa.
As monarquías escandinavas continúan dominando o Báltico, aínda que abandonarán os asuntos centroeuropeos aos esnaquizados principados alemáns, principais vítimas da Crise do século XVII, entre cuxas ruínas destaca o nacente reino de Prusia; xa libres de calquera inxerencia do Emperador que concentrará o seu interese nos seus estados patrimoniais de Austria.
O crecemento do tamaño das cidades (só unhas poucas: París, Londres, Sevilla, Madrid, Roma, Nápoles, Istambul, superan os cen mil habitantes), a pesar de funcionar como sumidoiros demográficos e de recursos de todo tipo, contribuíu decisivamente á transición do feudalismo ao capitalismo (o papel de Londres foi fundamental para a creación dun mercado nacional, o de París, intermedio; o de Madrid, un relativo fracaso).
Pero non facía esquecer que seguía a época preindustrial, e a ocupación da inmensa maioría da poboación, a das omnipresentes zonas rurais, seguían sendo actividades agropecuarias de produtividade e rendementos baxísimos, cuxas técnicas evolucionaban moi amodo , condenando á dependencia dos ciclos naturais e as periódicas crises de subsistencia repetidas ciclicamente, coincidindo cos meses maiores previos ás colleitas, cando o trigo estaba máis caro.
De feito, é habitual en demografía falar dun Antigo Réxime demográfico, que se caracterizaba por altas taxas de natalidade e mortalidade, escaso crecemento natural que se contrarrestaba polos anos de mortalidade catastrófica, elevada fecundidade (requirida con afán polas familias titulares de explotacións agrícolas), compensada co celibato (a nupcialidade, en idades moi precoces que ás veces se atrasaba, non afectaba a totalidade da poboación) e a moi baixa esperanza de vida.
O caso do Xapón representa unha formación económica social que, dalgún xeito, mostra semellanzas coas occidentais, polo que algúns autores lle aplicaron o concepto de feudalismo ou o de monarquía absoluta , e sería esa similitude xunto coa non submisión colonial, o que explicaría a posibilidade do seu acceso acelerado á modernidade na Era Meiji.
Non existe, polo tanto, liberdade económica nin competencia, xa que todo estaba controlado ora polos gremios, polas Corporacións ou polo propio Estado que, por veces, funcionaba como axente económico el mesmo: reais manufacturas como as de armamento , ou de bens suntuarios (a Real Fábrica de Tapices, de Porcelana do Bo Retiro, de Cristal da Granxa) e as regalías ou os estancos de sal, tabaco , augardente e naipes.
Cando Filipe II quiso facerse unha idea clara das súas posesións, non recorría aos mapas da biblioteca do Mosteiro do Escorial, que lle mostrarían un confuso crebacabezas, senón ás Relacións Topográficas (un esforzo protoestatístico só comparable ao Catastro de Ensenada dous séculos posterior) ou ás vistas que encargou tomar a Anton Van der Wyngaerde.
Son os países católicos do suroeste de Europa os que presencian o triunfo da Contrarreforma, que significa en termos sociais o triunfo da sociedade estamental: a configuración piramidal do clero, os tres votos do clero regular, o celibato do clero secular, a xustificación da presenza económica das institucións relixiosas (chegouse a dicir, desde a postura liberal-burguesa, que a Igrexa, cos décimos e as mans mortas creaba a pobreza que xustificaba a súa existencia) e a súa presenza a todos os niveis da vida, pública e privada.
Outra das características principais do Antigo Réxime é a organización da sociedade en tres estamentos definidos desde o nacemento: dous estamentos privilexiados: nobreza e o clero (que na súa parte alta correspondía aos fillos segundoxénitos das familias nobres) estaban por encima do resto das persoas: o Terceiro Estado ou o Común (os campesiños, inmensa maioría da poboación, e os burgueses, comerciantes ou artesáns).
A interpretación historiográfica da natureza da sociedade estamental deu orixe a un notable debate entre os que, próximos ao materialismo histórico , utilizan o concepto de clase, e os que, desde unha posición institucionalista (e tamén próxima ao funcionalismo sociolóxico e antropolóxico das perspectivas emic fronte ás perspectivas etic), prefiren falar dunha sociedade de ordes.
A incorporación de novos cultivos vidos de América, o millo contra 1630, e máis serodiamente a pataca (tubérculo que se estenderá por toda Galicia a partir de 1770 en substitución das castañas, que antes se comían diariamente), produce unha fonda transformación agrícola, debido a que estes cultivos se adaptaron moi ben e melloraron a alimentación da poboación.
Identificado, polo menos en teoría, o interese do Estado, o do Pobo e o do Rei, avánzase na construción dun mercado de dimensións nacionais, co apoio dun imperio colonial ; modernízase a administración e os impostos todo o que os privilexios estamentais ou territoriais permiten; conséguese a imposición do catolicismo e o control da Igrexa ; ou se prestixia o francés como a lingua común e o vehículo dunha puxante cultura que destrona ao Século de Ouro español, institucionalizada na Académie Française.
Existían aduanas internas; os pesos e medidas variaban segundo as rexións; algúns artigos, en especial os cereais (verdadeira base da pobre alimentación da maior parte da poboación), eran sometidos a unha obsesiva política de proteccionismo paternalista, co que ou ben debían consumirse no lugar de produción, ou ben estaban sometidos a taxa, ou de calquera modo facían imposible a seguridade da subministración; para outros aplicabanse dereitos de aduana que en moitos casos anulaban o intercambio.
O cambio de dinastía de 1700 produciu o encanamento do sistema cara a un absolutismo con características similares ao francés, que produce intentos benintencionados pero sempre errados: a racionalización fiscal como o Catastro de Ensenada, reformas ilustradas como as do Marqués de Esquilache (expulsado do poder polo Motín que leva o seu nome tras unha liberalización do prezo do trigo, ata entón sometido a taxa) ou o expediente da lei Agraria, eternamente tramitado, que pretendía resolver a fame de terra dos campesiños.
En particular, as elites da sociedade do Antigo Réxime poden entenderse como unha clase privilexiada formada por unha nobreza e un clero identificados nos seus intereses económicos e interpenetrados polas estratexias de vinculación familiar de terras e cargos na Igrexa, a burocracia, o exército e a corte ; ou ben un conxunto non homoxéneo de ordes como a nobreza de espada e a nobreza de toga máis diferentes entre si que co campesiñado ou a burguesía .
A imposibilidade de retrotraer o concepto a entidades políticas dun período anterior, ata en Europa, vén do feito de que as formas políticas medievais eran de carácter feudal, dependentes nalgunha medida do Imperio ou do Papado, ou ben eran algunha forma de cidade estado; doutra banda, o nacente capitalismo era aínda algo completamente marxinal, e a sociedade estamental aínda non producira os seus mecanismos e institucións finais.
Usando o vocabulario do materialismo histórico, o Antigo Réxime definiríase como unha formación económico social, é dicir, a combinación peculiar de modos de produción e relacións sociais para un ámbito espazo-temporal máis ou menos amplo, que constrúe a súa adecuada superestrutura política e que se xustifica pola súa correspondente ideoloxía.
O mesmo podería dicirse do mercado libre para os outros dous factores de produción: nin capital (sospeitoso de representar unha forma de riqueza non compatible co modo de vida nobre ou clerical, e aínda lonxe da acumulación necesaria para unha revolución industrial) nin traballo (impropio dos privilexiados, e considerado como unha maldición bíblica) véndense libremente no mercado como mercadorías suxeitas ao libre xogo da oferta e demanda.
A química, a través dunha das súas ramas coñecida como química supramolecular, ocúpase principalmente das agrupacións supratómicas, como son os gases, as moléculas, os cristais e os metais, estudando a súa composición, propiedades estatísticas, transformacións e reaccións, aínda que a química xeral tamén inclúe a comprensión das propiedades e interaccións da materia a escala atómica.
O coñecemento tecnolóxico ten a súa orixe no dominio do lume por parte do home e, polo que fai aos fenómenos químicos, procesos tales como a cocción de alimentos, a cerámica, a metalurxia, a fabricación do vidro, a preparación de medicamentos e remedios a partir de fontes naturais, a preparación de colorantes, de bebidas alcohólicas e vinagre etc. desenvolvéronse desde tempos prehistóricos no seo de diversas civilizacións.
Con respecto ao coñecemento filosófico da materia, as primeiras teorías sobre a súa orixe e a súa constitución desenvolvéronas os filósofos gregos da antigüidade clásica, entre os que destaca Empédocles, cos catro elementos propostos por Tales de Mileto, Anaxímenes, Heráclito e Xenófanes: auga, aire, lume e terra.
Entre estas atópanse a química inorgánica, que estuda a materia inorgánica; a química orgánica, que estuda a materia orgánica; a bioquímica, que estuda as substancias existentes en organismos biolóxicos; a fisicoquímica que comprende os aspectos estruturais e enerxéticos de sistemas químicos a escalas macroscópica, molecular e atómica, e a química analítica, que analiza mostras de materia e trata de entender a súa composición e estrutura mediante diversos estudos e reaccións.
As modernas técnicas de neuroimaxe funcional como o PET e a resonancia magnética funcional teñen sido empregadas extensivamente para estudar as rexións cerebrais implicadas na lectura en persoas non afectadas de dislexia, o que permitiu coñecer o funcionamento anómalo que se produce nas persoas con dislexia exactamente na rexións cerebrais implicadas, así como a sobre-activación doutras rexións, no que se ten atribuído a unha estratexia compensatoria.
A dislexia, dislexia do desenvolvemento ou dislexia conxénita é un trastorno da aprendizaxe que afecta á capacidade para a lectura, e que se pode manifestar ao través de dificultades en procesos como a consciencia fonolóxica, a decodificación fonolóxica, a codificación ortográfica, a memoria de traballo ou o nomeado automático rápido
O templo, de granito do país, é de planta de cruz latina, cunha soa nave cuberta de arcos de medio punto ao longo do corpo até o cruceiro, onde se forman tres bóvedas sostidas por nervaduras, de catro brazos nos brazos laterais e dezaseis na bóveda da cabeza, onde o deseño fai un rombo dividido en catro espazos de lados convexos.
Estas comunidades labregas xunto a pequenos señores feudais que erguen os seus enclaves aproveitando os socalcos sobre o Miño edificando algunha pequena fortaleza da cal só fican restos na toponimia fronte a aceifas de Al-Andalus e logo do veciño Reino de Portugal (sobre todo do rei Afonso Henriques que conquistou varias veces o dominio do sur de Ourense e Pontevedra).
Os pacientes clasificados nos grupos I e II son os de menor risco, cunha mortalidade inferior a 2 %, e a maioría poden ser tratados de forma ambulatoria, debe tomarse en conta que un paciente menor de 50 anos, sen ningunha das enfermidades enunciadas no cadro, con esta de conciencia normal e sen alteracións importantes de signos vitais, pode asignarse ao grupo I, sen necesidade de determinacións analíticas.
A exploración física dos pulmóns pode ser normal, pero a miúdo presenta unha expansión minguada do tórax no lado afectado, respiración bronquial auscultada con estetoscopio (sons máis ásperos provenientes das vías respiratorias máis grandes, transmitidos a través do pulmón inflamado e consolidado) e estertores perceptibles na área afectada durante a inspiración.
A exploración física por parte dun asistente sanitario pode revelar febre ou ás veces unha temperatura corporal baixa, unha velocidade de respiración elevada , unha presión sanguínea baixa , un ritmo cardíaco elevado , ou unha baixa saturación de osíxeno , que é a cantidade de osíxeno na hemoglobina ben revelada por pulsioximetría ou por gasometría arterial .
O modelo CURB65 (estado de Conciencia,valor da Urea,frecuencia Respiratoria,presión Arterial -Blood-, maior de 65 anos) ou CRB65 valora 5 aspectos e a idade maior a 65 , o cal permite estratificar aos pacientes en 5 categorías de gravidade, con probabilidades de morte entre 0,7 % se ten 0 puntos, ao 40 % se ten 4 puntos ou máis.
Pode ser moi contaxiosa, xa que os xermes que a causan se diseminan rapidamente no aire, por medio de espirros, tose e mucosidade; un paciente que padeceu pneumonía pode quedar con secuelas desta no seu organismo por moito tempo, isto faino potencialmente contaxioso e as persoas máis propensas a contraela son as que están sufrindo unha gripe, ou un cadro asmático, entre outras doenzas do aparato respiratorio.
Os otománs eran os sucesores dos selxúcidas e no cénit do seu poder no século XVII, este imperio incluía toda a península de Anatolia, Oriente Próximo , as zonas costeiras da península arábiga, extensións do Norte de África (territorios que hoxe son Sudán, Eritrea, Xibutí, Exipto, Libia, Tunes e Alxeria), a maior parte dos territorios situados na franxa que vai desde o sueste de Europa (os Balcáns, Albania, Grecia, Macedonia, Bosnia e Hercegovina, Croacia, Bulgaria, Romanía, Hungría, Serbia, Ucraína) ao Cáucaso no norte.
Os turcos eran un pobo nómade, formado por grandes tribos , que habitaba nas estepas da Asia central onde anteriormente fundaran varios reinos potentes como o dos hunos, os köktürks, o kaganato uigur e os gaznavíes sucesivamente entre os séculos IV e X. No século IX algunhas tribos turcas estableceron contactos diplomáticos e de comercio por primeira vez coas tribos árabes que habitaban no Oriente Próximo.
En 2017, o CPX identificou 81 xornalistas prendidos en Turquía (incluíndo o equipo editorial do Cumhuriyet, o xornal máis antigo do país aínda en circulación), todos directamente por conta do seu traballo publicado (máis que calquera país no mundo, inclusive Irán, Eritrea ou a China), así mesmo nove músicos foron prendidos polo seu traballo .
Toda a zona foi conquistada polo Imperio persa durante os séculos VI e V a. C. e posteriormente por Alexandre Magno no ano 334 a. C. Anatolia foi posteriormente dividida nunha serie de pequenos reinos helenísticos e Galacia (unha antiga rexión no centro de Anatolia onde se asentaron algunhas tribos migratorias de orixe gala procedentes das terras xermanas nos principios do século III a. C. A rexión tomou o seu nome destes galos e os seus habitantes chamáronse gálatas), todos os cales sucumbiran a Roma a mediados de século I a. C.
O nome de Turquía pódese dividir en dous termos: /türk/, que significa "forte" no turco antigo e polo xeral designa os habitantes de Turquía ou un membro dos pobos turcos, ou o posterior termo /tu-kin/, empregado polos chineses para designar as persoas que vivían ao sur do Macizo de Altái xa en 177 a. C., e o sufixo /-iye/ (derivado do sufixo árabe /-iyya/, pero tamén está asociada co sufixo latino medieval /-ia/ en /turchia/, e o sufixo grego medieval /-/ en //), o que significa "propietario" ou "relacionado con".
O primeiro grande imperio na zona é o dos hititas, entre os séculos XVII e XII a. C. Posteriormente, os frixios, un pobo indoeuropeo, logrou establecer un reino que logo foi destruído polos cimerios no século VII a. C. Os sucesores máis poderosos dos frixios foron os estados de Xonia, Lida, Caria, Cilicia e Licia.
Turquía —de forma oficial República de Turquía — é un país soberano intercontinental, coa maior parte do seu territorio situado na Asia Occidental e unha menor na Europa meridional , que se estende por toda a península de Anatolia (a península de Anatolia atópase entre o mar Negro e o mar Mediterráneo e forma o «corazón» do país) e Tracia Oriental na zona dos Balcáns.
Desde finais do decenio de 1980, Turquía comezou a cooperar cada vez máis coas principais economías de Asia Oriental, en particular coa China, o Xapón e Corea do Sur, nun gran número de sectores industriais, que van desde a coprodución de automotores e outros equipos de transporte, bens electrónicos, electrodomésticos, materiais de construción e equipamento militar.
En 1911 o militar monárquico Henrique Mitchell de Paiva Couceiro lanza desde aquí a primeira incursión monárquica contra a recentemente nacida república de Portugal atacando Chaves, pero ao ser derrotado regresa,ao ano seguinte e no 1919 segue lanzando incursións armadas contra Portugal ao ter neste lado da raia seca a complicidade discreta do goberno español.
É unha desas figuras silentes que apenas aparece na primeira parte da acción, pero en torno da cal xógase a catástrofe que virará o enteiro acontecer: cando, conmovido pola situación dos aqueos, suplica a Aquiles que lle empreste as súas armas e lle permita loitar e apartar os troiáns das naves, parte ó encontro da súa propia morte: Apolo golpéalle as armas e, espido, é morto por Heitor .
As análises do estilo da Ilíada destacan principalmente dúas cousas: o carácter específico de fala de xénero , que serve como base argumental para reconstruír historia da chamada "poesía oral improvisada" que, procendendo talvez da época micénica, culminaría na Ilíada e na Odisea; o seu modo específico de secuencia sintáctica e semántica, marcada pola xustaposición, parataxe de elementos, e autonomía das partes.
Constitúen os documentos literarios máis antigos da lingua grega, se prescindimos das taboíñas do lineal B coas que se escribía grego a finais da Idade de Bronce, é dicir, na Grecia micénica; a diferenza substancial reside no tipo de escritura utilizada: mentres que a Ilíada foi escrita na recentemente introducida en Grecia escritura alfabética, os textos das taboíñas están escritos nunha escritura silábica.
Homero, pertencente á esfera dos aedos que xestaran e transmitiran poemas orais ó longo dos séculos escuros, foi o primeiro que, coa axuda da escritura alfabética reacabada de introducir en Grecia , puxo por escrito gran parte dos materiais da arte dos aedos para compoñer un poema de grande extensión e cunha planificación unitaria.
Xa na Idade Contemporánea, por mor das excesivas cargas fiscais ás que estaba sometido o campesiñado da zona, creáronse nas parroquias de Graices e O Souto organizacións agrarias de carácter revolucionario , coa finalidade de rematar co sistema feudal e combater os abusos dos señoríos, que mantiveron os seus privilexios a través do cobro de cuantiosas rendas en especies até finais da década de 1920.
Abadexo é voz de orixe castelá, de onde pasou ás demais linguas peninsulares e deu no portugués badejo, en galego abadexo ou badexo, en asturiano abadexu e traducido ao catalán como capellà (de todas formas haiu que facer notar que o capellà catalán non é o mesmo peixe que o castelán abadejo, que é exclusivamente atlántico, senón o nome doutras especies de gádidos de menor tamaño, como Gadus luscus, G. minutus e G. capelanus Risso.
A primeira, como variación do curadiño, que significaba "bacallau seco" e era o nome que recibía o bacallau en tempos de Cervantes, segundo consta no Quixote : «A dita, acertou a ser venres aquel día, e non había en toda a venda senon unhas racións dun peixe que en Castela chaman abadexo, e na Andalucía bacallao, e noutras partes curadiño, e noutras troitela».
Pola definición de abadexo que fixo o naturalista malagueño García de la Leña vese que a súa información é libresca: Abadexo ou bacallao: peixe común, coñecido baixo de moitos nomes; algúns distínguennos e téñennos por peixes distintos, por ser menos grosos e máis parduscos que o bacallau, en ter a cabeza máis delgada e longa, e outras pequenas diferenzas.
A India Portuguesa, como era coñecida a colonia lusitana, inicialmente abranguía todos os territorios conquistados polos portugueses no océano Índico, mais despois restrinxiuse á Costa do Malabar, en territorios como Goa, Daman, Diu, Ilha de Anjadip, Dadra e Nagar Haveli, Simbor e Gogolá.
Os principais produtos agrícolas e de gando inclúen o arroz, que constitúe o principal recurso das rexións de Bombai, Malabar, Bengala e Vira; o trigo, sobre todo nas poboacións do noroeste; o millo miúdo e o sorgo que son alimentos esenciais para a xente de Deccán; o maínzo e a cebada cultívanse principalmente na chaira do Ganxes; o té provén en gran cantidade do Assam, das zonas subhimalaias e da costa Malabar; o café prodúcese especialmente no Deccán e a cana de azucre na chaira ganxética.