polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
No século XII, dentro do conflito entre Pedro Froilaz e o matrimonio real de Urraca de León e Afonso o Batallador, entrando este en Galicia e asediando ao Conde de Traba no castelo de Monterroso conseguindo vencer a seus rivais, pero poñéndose a mal o Batallador coa súa muller ao asasinar a un nobre amigo de Urraca que se refuxiara baixo seu manto.
En 1579 unha feiticeira é interrogada e torturada por "ter invocacións, tratos e cópula co demo"; en 1582 outra "meiga e invocadora de demos" "confesou o pacto que mantivo co diaño e como ás veces. tivera acceso carnal con el, ás veces de día e outras de noite e se ofreceu corpo e alma a o demo, ofrecéndolle tamén o sangue do dedo». Ou máis claramente no caso dun "feiticeiro. ía onde ían as meigas. pola noite".
O termo bruxa en galego e portugués ten equivalentes noutras linguas peninsulares (o catalán bruixa, rexistrado no século XIII, o castelán bruja, o aragonés broiksa etc.); porén, a etimoloxía da palabra non está clara, e hai diversas teorías, desde a que a vinculan á cidade belga de Brugis (en galego Bruxas/Bruxes, aínda que o topónimo ten que ver con ponte, da mesma raíz que Brücke e Bridge), o éuscaro buru-utza , o protocéltico brixta , a raíz indoeuropea *bru- , ou de variantes do latín vulgar relacionadas con súcubo, con roupas ou con voar.
Deste xeito, nas actas do tribunal de Santiago aparecen as fantasías atribuídas en Logroño ás bruxas de Zugarramurdi: "respeitan unha xerarquía entre elas, úntanse para saíren de casa e voar, renegan da fe e cumpren co ósculo infame e, asi mesmo, despois da apostasía teñen relación carnal co demo polas suas partes traseiras"; casan co diabo que as marca coa unlla por súas, destrúen os froitos dos campos en saídas nocturnas, matan a meniños, entran en apousentos para pór feitizos aos que dormen e para consumirlles a vida".
O concepto de feiticeira está relacionado "máis coa manipulación de feitizos, herbas, nóminas, bendicións, filtros, po, cabelo, roupa, incenso, terra de cemiterio, auga bendita, feitizos, ligar e desatar, etc., mentres que a dunha meiga ou bruxa adquire aos poucos características demoníacas (facer o mal, voos e encontros nocturnos, pacto e acceso carnal co demo, morte de nenos, etc.)".
Para outros autores o termo é homónimo de maga, que procedería do persa antigo maguš -sabio- por mediación do grego e finalmente do latín magus, do que sería o seu feminino, ou da mesma raíz persa maguš vía latín , mestre, polo que as meigas serían as posuidoras e transmisoras da sabedoría popular, feito polo que serían perseguidas na época cristiá cando a Igrexa loitaba por monopolizar o coñecemento.
Taxiquistán é membro das Nacións Unidas, da Comunidade de Estados Independentes, da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa, da Organización para a Cooperación Islámica, da Organización de Cooperación Económica, da Organización de Cooperación de Shanghai e da Organización do Tratado da Seguridade Colectiva, así como da Asociación para a Paz da OTAN.
O territorio que hoxe constitúe Taxiquistán foi o fogar de numerosas culturas da antigüidade, como a cidade de Sarazm do Neolítico e da Idade de Bronce, e despois foi dominado por diferentes reinos gobernados por pobos de diversas fes e culturas, incluíndo a civilización de Oxus, a cultura de Andrónovo, o budismo, o nestorianismo, o zoroastrismo, o maniqueísmo e o islam.
7H : En 2003 foi creado o hidróxeno-7 no laboratorio RIKEN no Xapón por colisión dun feixe de alta enerxía de átomos de helio-8 cunha diana de hidróxeno crioxénico, detectando núcleos de tricio e neutróns a partir da ruptura deste hidróxeno, método parello ó usado para detectar e producir hidróxeno-5.
A reacción de discociación dunha molécula diatómica de hidróxeno coa posterior ionización do hidróxeno elemental a ión catiónico H+ , consome unha enerxía total de reacción de 1529 kJ/mol H+, o que, comparándoo con elementos metálicos do seu mesmo grupo, como o Li cun consumo de 682 kJ/mol no proceso total, converte este tipo de química practicamente imposbile para o hidróxeno.
Úsase para o procesado de alimentos , na industria necesítanse grandes cantidades de hidróxeno (como redutor, para a síntese de amoníaco no chamado Proceso Haber, do metanol, do ácido clorhídrico e de diversas combinacións orgánicas), como combustible de foguetes, na soldadura autóxena, como refrixerante , nas células combustibles etc.
Falouse tamén na época da interrupción deliberada do servizo de ómnibus urbano en áreas de baixa renda, dificultando o traslado de electores até as seccións electorais, así como do secuestro do empresario Abílio Diniz, nas vésperas das eleccións, por un grupo de supostos terroristas estranxeiros, e que se mostrou na televisión o mesmo empresario, liberado do seu cativerio, portando unha camisa co emblema do PT, que lle tería sido colocada polos mesmos secuestradores.
Este posto permitiulle frecuentar a música dos vellos mestres de capela, ademais de facilitarlle a entrada en novos círculos sociais, nos que se atopaban algúns dos que serían amigos seus durante toda a súa vida, como a familia Ries, os von Breuning (en cuxa casa coñeceu aos clásicos e aprendeu a amar a poesía e a literatura), o violinista Karl Amenda ou o doutor Franz Gerhard Wegeler .
Regresou ao teclado para copoñer as súas primeiras sonatas de piano en case unha década: as obras deste período inclúen as súas cinco últimas sonatas de piano e as Variacións Diabelli, as últimas dúas sonatas para chelo e piano, os últimos cuartetos de corda, e dous traballos para conxuntos moi grandes: a Missa Solemnis e a Novena Sinfonía.
A súa produción inclúe os xéneros pianísticos , de cámara (dezaseis cuartetos de corda, sete tríos, dez sonatas para violín e piano), vocal , concertante (cinco concertos para piano e orquestra, un concerto para violín e orquestra), dúas misas e orquestal , entre as que se atopa o ciclo das Nove Sinfonías.
O tempo gramatical é o tempo interno do acto de fala, refire todo o que se transmite nun relato a un punto orixinario que frecuentemente é o instante en que se produce a emisión da mensaxe: a diferenza entre o tempo cronolóxico e lingüístico consiste en que os termos cronolóxicos son parámetros fixos que fraccionan o tempo físico, o tempo lingüístico implica que un suceso poida ser amentado con temporalidades diferentes, dependendo de cando se dea o momento ó cal a súa temporalidade faga referencia con respecto ó acto de fala).
Para facer que o coseno teña valor unitario, faise coincidir co radio, e polo tanto a tanxente é o segmento azul, exterior á circunferencia, é dicir, a cotanxente terá o valor do cateto contiguo cando o cateto oposto vale a unidade:NOTA"': Na linguaxe TeX para editar fórmulas da Galipedia, o codificador de etiquetas non recoñece as funcións cosecante nin cotanxente.
Posteriormente estas construcións illadas, probablemente moi humildes na súa configuración arquitectónica inicial, deron lugar ó levantamento dun mosteiro propio da arquitectura do románico, o cal foi visto e descrito por Mauro Castellá Ferrer, discípulo do célebre poeta Frei Luis de León, e que escribiu unha obra titulada Historia del apóstol Santiago, que imprimiu a principios do século XVII e na que indicaba:
O 15 de abril, no Gran Premio de Bahréin de 2007, obtén 4 puntos máis para o campionato de pilotos quedando no 5º posto, tras unha difícil carreira, o que o deixou fora do liderado en solitario e non compartido, xa que polos resultados da carreira as tres primeiras prazas do campionato de pilotos empataron con 22 puntos, acadados por Fernando Alonso, Kimi Räikkönen e o segundo de McLaren-Mercedes, Lewis Hamilton, que conseguiu o mellor inicio dun novato.
Ao comentar o seu triunfo, dixo: "Só quero dedicar este campionato á miña familia e todos os meus amigos que me apoiaron a través da miña carreira, España non é un país cunha cultura da F1, e tivemos que loitar sos a cada paso do camiño, para que isto sucedera. Un enorme agradecemento tamén a todo o equipo, son os mellores na Fórmula Un, e fixémolo xuntos. Dirán que son campión do mundo, pero, todos somos campións e merécense isto".
Aínda que o seu contrato dise que se asinou xa en xullo de 2008, Alonso confirmou que asinouse no verán de 2009 para comezar con Ferrari no 2011, e que máis tarde foi cambiado a 2010, xa que Ferrari e Raikkonen, a quen substitúe Alonso, conviñeron en pór fin ao seu contrato cun ano de anticipación.
Na saída, Alonso adiantou a Massa para pasar á segunda praza, logo, o líder Vettel tivo un problema de motor e caeu ao cuarto posto e Alonso gañou a carreira, converténdose no quinto home en gañar no seu debut en Ferrari despois de Juan Manuel Fangio en 1956, Mario Andretti en 1971, Nigel Mansell en 1989, e Kimi Räikkönen en 2007.
Alonso estudou no CEIP Santo Ángel de la Guarda de Oviedo de 1985 a 1995 a Educación Xeral Básica, e asistiu ao Instituto Leopoldo Alas Clarín de San Lázaro ata que a súa carreira no automobilismo fixo que abandonase durante o seu Curso de Orientación Universitaria no ano 2000.
Räikkönen estaba en camiño de gañar no Gran Premio de Europa en Nürburgring cando a suspensión dianteira dereita do seu coche rompeu (debido a un plano no pneumático causado por Räikkönen ao bloquear as rodas ao frear, mentres que pasaba Jacques Villeneuve) na última volta, dándolle a vitoria a Alonso.
Por outra banda, o antropólogo Carmelo Lisón Tolosana ﻿publicou unha investigación etnográfica sobre a Santa Compaña, ﻿onde di que esta crenza, aínda viva no século XX en Galicia, está vencellada a un mito xermánico, a cazaría salvaxe, que difundiron as invasións destes pobos durante a Alta Idade Media co nome de estandiga ao longo de toda a Hispania.
Artefactos descubertos na cidade demostran que os hititas chamáronlle Ankuwash á cidade antes de 1200 a. C. A cidade creceu significativamente en tamaño e importancia baixo o control dos frixios, arredor do 1000 a. C., experimentando unha grande expansión trala migración dende Gordión, a capital de Frixia, tras un terremoto que danara gravemente á cidade.
Unha forma tardía do védico, que xa evolucionou , conforma o sánscrito preclásico, usado nos arredores do século V ou IV a. C. É este sánscrito o que Pāṇini, sen dúbida o primeiro gramático da antigüidade (aínda que a súa visión estruturalista só pode ser o froito dunha herdanza máis antiga), describe fonolóxica e gramaticalmente nunha obra dunha precisión e dun rigor formal sen igual ata o desenvolvemento da lingüística moderna, ben máis tarde.
Ademais, ao se transmitiren polo budismo, termos sánscritos foron adaptados ao chinés e logo ao xaponés, cuxas escrituras logográficas reclaman a creación de caracteres fonéticos destinados a este uso ou a utulización de caracteres independentemente do seu sentido; así, o termo sánscrito bodhisattva é notado , que se lía probabelmentebu-dej-sat-thwa en chinés medio .
En especial, é a lingua dos textos relixiosos hindús e, neste senso, segue a ser utilizada, ao xeito do latín nos séculos pasados en Occidente, como lingua de culto, cultural e vehicular (un censo de 1981 indica que habería aínda cerca de 6100 falantes; en 1961 aproximadamente 194400 persoas dicían que o empregaban como lingua secundaria).
O seu nome, saṃskr̥tam, que significa "rematado" , é bastante recente; a lingua durante séculos foi chamada simplemente vāc ou śabda, « a palabra, a lingua », pois o sánscrito era sentido como a única lingua posíbel; algunhas designacións metafóricas, como gīrvāṇabhāṣā, «lingua dos deuses », remarcan ben o seu carácter relixioso.
Umberto Eco, nado en Alessandria o 5 de xaneiro de 1932 e finado en Roma o 19 de febreiro de 2016, foi un profesor universitario e autor italiano de numerosos ensaios sobre semiótica, estética medieval, comunicación de masas, lingüística e filosofía, aínda que entre o grande público é coñecido especialmente polas súas novelas.
Un evento de estilo AGP celebrouse o Boxing Day, 1936 no centenario da cidade de Victor Harbor, en Australia Meridional, o Gran Premio de Australia do Sur antes de que o título do Gran Premio de Australia revivísese en 1938 para a grande inauguración da que se convertería nunha das máis famosas pistas de carreiras do mundo, o cirucíto de Mount Panorama nos arredores da cidade semi-rural de Bathurst.
O piloto australiano Lex Davison e piloto alemán Michael Schumacher son os pilotos máis exitosos nos 86 anos de historia do evento con catro vitorias cada un, mentres que McLaren é o construtor máis exitoso con doce vitorias, o seu éxito remóntase ás carreiras anteriores á Fórmula Un, a súa primeira vitoria foi en 1970.
O mozo austríaco Niki Lauda nun BRM púxose por diante do Lotus de Peterson na volta 3, Lauda liderou ata a volta 20 cando entrou a cambiar pneumáticos, houbo unha considerable confusión logo de que François Cevert e Jody Scheckter chocaran na volta 33 logo do cal resultou unha chapuza saíu o coche de seguridade por primeira vez na historia da Fórmula 1, pero non puido recoller ao líder e permitiu aos de diante gañar case unha volta.
A carreira de 1969 en Mosport Parque viu o británico Jackie Stewart subir do 4º posto ao liderado, pero Jacky Ickx achegábase rapidamente, Stewart e Ickx loitaron ata a volta 33, cando dobraron ao piloto privado Al Pease por cuarta vez, Ickx intentou pasar a Stewart, e os dous coches chocaron.
O Gran Premio do Canadá de 2011 converteuse na máis longa carreira de Fórmula Un ata a data, as tormentas atrasaron a carreira durante horas, pero cando se puxo en marcha de novo o británico Jenson Button irrompeu a través da pista desde o último lugar despois do reinicio na volta 41 e atrapou ao líder alemán Sebastian Vettel, quen se viu obrigado a cometer un erro, pasado o piloto de Red Bull o británico levouse a vitoria, no que describiu como "a miña mellor carreira".
Jody Scheckter gañou esta carreira no seu Wolf, pero a seguridade no moi rápido e bacheado circuíto de Mosport non era o suficientemente boa para as necesidades da Fórmula Un, un novo circuíto construíuse en Montreal, chamado Circuit Île Notre-Dáme, onde disputouse a carreira por primeira vez en 1978 e onde se celebra desde entón.
Mais non é este o único aspecto que opón fonemas a sílabas, pois mentres que a existencia dos primeiros parece ser unha esixencia da linealidade do texto e da necesidade de poder cun pequeno número de elementos compoñer un número infinito de textos, é dicir, unha esixencia da natureza funcional da linguaxe; as segundas parecen estar determinadas por causas fisiolóxicas, polos movementos dos músculos torácicos, o cal non exclúe a posibilidade do seu emprego con finalidades puramente lingüísticas
O lugar central denomínase punto silábico, núcleo, ápice ou centro da sílaba, e pode constituír sílaba por si só, mais non é permisible que falte nunca: é unha constante; pode ir precedido, seguindo a terminoloxía máis frecuente desde Saussure, dunha marxe consonántica, que chamaremos marxe explosiva, e seguido dunha outra marxe, tamén consonántica, implosiva.
Do mesmo modo que a combinación de trazos distintivos con suxeición a determinadas esixencias xera a totalidade de fonemas e arquifonemas da lingua, así tamén a combinación de fonemas e arquifonemas con suxeición a determinadas leis xera as unidades de orde superior, as sílabas; e da mesma maneira que coñecendo os trazos distintivos e as leis que regulan as súas combinacións podemos saber o número de fonemas, así tamén coñecendo o número de fonemas e as leis que regulan as súas combinacións podemos coñecer o número de sílabas.
Introducíronse novas leis, relativas ós Dereitos Humanos, ás rexións (estableceuse unha Asemblea para Gales e un Parlamento para Escocia), reduciuse o número de persoas que dispoñían dun posto no Parlamento por herdanza, creouse unha macro-Área Metropolitana en Londres, apareceu unha lei a favor da liberade de información etc.
O mosteiro conta con dous claustros construídos, o máis grande deles, o procesional, comezado a construír no ano 1636 seguindo o proxecto clasicista de Bartolomé Fernández Lechuga , e iniciado no ano 1638 por José Peña de Toro e continuado por Fernando de Casas Novoa, quen o rematou no ano 1743.
O 10 de xuño de 1215, unha comitiva de Xibelinos , comandados por Fulco del Cassello, comezou a construción dunha fortaleza sobre Mónaco, que constituía un punto estratéxico para controlar a rexión fronte os seus adversarios, os Güelfos , os cales tamén estabeleceron os seus cuarteis a fin de apoiar ás guarnicións.
Mónaco (en francés: Monaco, en monegasco: Múnegu, en italiano: Monaco, en occitano: Mónegue), oficialmente Principado de Mónaco (en francés: Principauté de Monaco, en monegasco: Principatu de Múnegu, en italiano: Principato di Monaco, en occitano: Principat de Mónegue) é unha cidade-estado situada ao sur de Francia na costa mediterránea, en Europa.
Os seus integrantes máis destacados na actualidade son Alberte II, Príncipe Soberano de Mónaco, fillo e sucesor do príncipe Rainiero III e de Gracia Patricia de Mónaco, Carolina de Mónaco, irmá máis vella de Alberto e Estefanía, Estefanía de Mónaco, irmá máis nova de Alberte e Carolina e Andrea, Carlota e Pierre Casiraghi, fillos de Carolina de Mónaco e de Stéfano Casiraghi, que no caso de que Alberte de Mónaco morra sen descendencia lexítima, pasarían a ocupar os primeiros postos da liña sucesoria.
O 21 de xaneiro de 1999 Toyota anunciou o seu paso á Fórmula Un. A compañía pechou o seu programa de rallyes co fin de concentrarse na Fórmula Un. O 30 de xuño de 2000, o equipo asegurou o seu lugar como o 12º equipo para a tempada de Fórmula Un. Orixinalmente a intención era entrar na F1 en , Toyota perdeu un depósito de 11 $ millóns ao atrasar a súa participación.
O presidente pode convocar o Parlamento para unha sesión extraordinaria, para definir a disolución da cámara, como foi o caso da disolución do parlamento o 7 de febreiro de 2004 pola presidenta Chandrika Kumaratunga, as novas eleccións foron o 2 de abril, e a toma de posesión dos novos deputados foi o 23 dese mes.
Nestas parroquias atopáronse restos do que sería a vía romana per loca maritima que conducía ata a fin da terra coñecida onde, segundo a lenda, estaría o Promontorium Nerium e o "Ara Solis" lugar de adoración ao Sol construído polos fenicios e supostamente mandado destruír polo Apóstolo Santiago, nome que mantén a praza da vila.
En 1949, o modelo usa cartuchos de 7.62 x 39 mm, e permite o disparo totalmente automático, o que o converteu no primeiro rifle de asalto despois do MP 44, o Exército Vermello adoptouna como arma principal da infantería, substituíndo ao subfusil PPSh-41, aínda que non foi ata 1954 cando entrou en servizo a grande escala.
O fusil foi mellorado; hai varias versións como o AKM, M1986 PA, RPK, Tipo 56 ou Tipo 58 e varios construtores de armas inspiráronse no seu deseño para crearen novos fusís baseados nel como os RK-62, AK-74, RPK- 74, AK-103 IMI Galileo, ou o INSAS, entre moitos outros.
Tamén se cultivan dous cereais: o Eleusine coracana , orixinario dunha rexión entre Uganda e Etiopía, o millo (maimba ou mahemba, termos inicialmente asociados noutras linguas ao sorgo) introducido polos portugueses desde as Antillas e posteriormente substituído por unha variedade de Suráfrica a principios do século XX e que ve aumentar o seu consumo, aínda que durante moito tempo estivo ausente da alimentación chagga.
Por outra banda, na lingua maa, ngaro ou ngare designa a auga ou as fontes, mais jaro tamén pode designar, en kichagga, unha caravana; e unha teoría alternativa propón como orixe os termos kilmanare/kilemanjaare, kilelemanjaare ou mesmo kileajao/kilemanyaro, cuxo sentido é respectivamente 'que vence o paxaro' ou 'o leopardo' ou 'a caravana'.
cuspidata, Olea welwitschii, Albizia schimperiana, Terminalia brownii, Ilex mitis, Ocotea usambarensis, Euclea divinorum, Prunus africana, Agauria salicifolia, Croton macrostachyus, Croton megalocarpus, Macaranga kilimandscharica, Impatiens kilimanjari, Viola eminii ou Impatiens pseudoviola, ademais de especies dos xéneros Combretum, Pittosporum, Tabernaemontana ou Rauvolfia.
Os descubrimentos de Johannes Rebmann e Johann Ludwig Krapf renovaron o interese do Imperio Alemán pola África Oriental, do mesmo xeito que o Imperio Británico en 1883: o naturalista Harry Johnston foi oficialmente encargado pola Royal Geographical Society para escalar o monte Kilimanjaro e detallar a súa flora e a súa fauna; oficiosamente, traballou para os servizos secretos británicos .
Estas árbores e arbustos son empregados polas poboacións locais con fins domésticos (alimentación, medicinas, leña, forraxe, elaboración de peches etc.) ou artesanais , e as parcelas deforestadas son transformadas en campos de cultivo de regadío: cultivos de horta e cereais (Cajanus cajan, feixóns, xirasol, Eleusine coracana, milloetc.), plátanos, cafetos, aguacates ou eucaliptos.
Foron erixidos varios anexos en misións independentes: en 1912 Uru, e despois Umbwe, confiada a sacerdotes africanos; en 1912, Mashat independizouse de Rombo ; en 1947, Narumu e Kishimundu separáronse de Kibosho; tamén en 1947, Kirua, Marangu e Maua, a «misión máis alta do Kilimanjaro», previamente asignada a Kilema; e en 1950, Mengwe.
Dende 1976 as precipitacións por contacto das nubes de néboa diminuíron por termo medio en vinte millóns de metros cúbicos ao ano, isto é, aproximadamente o volume do casquete glaciar actual cada tres anos, o que supón que achegaron un 25% menos de auga en trinta anos, equivalentes ao consumo anual de auga potable dun millón de chaggas.
Ademais, o réxime de precipitacións é máis complexo coa aparición de precipitacións por contacto das nubes de néboa coas árbores a nivel do bosque e logo unha forte diminución con 1 300 mm no refuxio Mandara a 2 740 m, 525 mm no refuxio de Horombo, a 3 718 m de altitude e menos de 200 mm por ano por riba do refuxio Kibo, a 4 630 m de altitude.
Aínda que non existen rexistros da última erupción somital , e que actualmente se considera un volcán inactivo, o Kilimanjaro aínda experimenta algunhas sacudidas sísmicas e emite en ocasións fumarolas que emanan dióxido de carbono, dióxido de xofre e ácido clorhídrico no fondo do cráter Reusch, cuxa temperatura en superficie acada os 78 C.
A protección da contorna natural do Kilimanjaro levouse a cabo en varias etapas: en 1910, Alemaña creou unha primeira reserva de caza, que en 1921 se transformou nunha reserva forestal; en 1973, a área por riba dos 2 700 m de altitude declarouse Parque Nacional do Kilimanjaro, un parque que foi aberto ao público catro anos despois; en 1987, os límites do parque ampliáronse ata os 1 830 m de altitude e acadouse unha superficie protexida de 75 353 hectáreas.
Cada vez é máis tenue e, de persistir as actuais condicións climatolóxicas, calcúlase que desaparecerá totalmente cara ao ano 2020 segundo expertos da NASA e o paleoclimatólogo Lonnie Thompson, profesor da Universidade Estatal de Ohio, ou 2040 segundo un equipo científico austríaco da Universidade de Innsbruck, ou ata 2050 segundo a Academia de Ciencias de California.
O Kilimanjaro componse de tres cimas ou picos principais: o Shira, o Mawenzi (en kichagga, Kimawenze ou Mavenge, que significa 'cumio dividido', cuxa aparencia sería obxecto dunha lenda local) e Kibo (en kichagga, Kipoo ou Kiboo, que significa 'manchado', a causa dunha escura rocha que sobresae entre as neves perpetuas, tamén chamado Kyamwi, 'o luminoso').
Numerosas especies de aves paseriformes da familia Nectariniidae de vivas cores poboan o límite superior do bosque: Nectarinia mediocris, N. olivacea, N. verticalis, N. rubescens, N. amethysina, N. senegalensis, N. famosa, Anthreptes fraseri, Nectarinia kilimensis, N. tacazze e N. reichenowi.
O Kivo está coroado na cima cunha caldeira elíptica, de 2,4 km de longo e 3,6 km de ancho, pechando un cráter chamado cráter Reusch, de 900 m de diámetro, en cuxo centro se encontra un cono de cinza, de 200 m de diámetro, denominado Ash Pit.
O cumio principal, na marxe meridional do seu cráter externo, chámase pico Uhuru; outros puntos notables do Kibo son o Cono Interior, a 5835 m altitude; o punto Hans Meyer, o punto Gilman, o punto Leopardo e a brecha de Yohanas, bautizada así en honra ao guía que acompañou a primeira ascensión da montaña.