polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Está constituído polo graciar Furtwängler no cumio, os glaciares Drygalski, Great Penck, Little Penck, Pengalski, Lörtscher Notch e Credner a nivel do campo de xeo norte , os glaciares Barranco , Arrow e Uhlig ao oeste, Balletto, Diamond, Heim, Kersten, Decken, Rebmann e Ratzel a nivel do campo de xeo sur e finalmente o campo de xeo leste .
Por se encontrar na marxe oriental do val do Rift, o Monte Kilimanjaro, que mostra ter tido grande actividade volcánica no Plistoceno, non se encontra totalmente illado na planicie africana, pois está acompañado por outros tres conos volcánicos, orientados nun eixe leste-suroeste: o máis antigo, Shira, ao oeste, cunha altitude de 3 962 m; Mawenzi ao leste, cunha altitude de 5 149 m, e, entre eles, Kibo, que é o máis recente e mostra aínda sinais de actividade, na forma de fumarolas.
Caracterízase por unha estación seca pronunciada, con temperaturas temperadas, dende mediados de maio ata mediados de outubro, e unha estación chuviosa curta, de mediados de outubro ata finais de novembro, que se coñece como «choivas curtas» , seguida por un período cálido e seco dende principios de decembro ata finais de febreiro e, por último, unha longa tempada de choivas de marzo a mediados de maio, as «choivas longas» .
A vexetación das chairas alberga numerosas aves, como Pycnonotus barbatus, Cossypha heuglini, Colius striatus ou Nectarinia kilimensis, e mamíferos como os gálagos Otolemur monteiri e Otolemur crassicaudatus, roedores como Rhabdomys pumilio, o porco formigueiro , antílopes como o dik-dik Madoqua kirkii, e o sitatunga , ou damáns como Dendrohyrax arboreus, perseguido pola xeneta .
Durante a Antigüidade, algúns poucos cronistas —como o mercador e explorador grego Dióxenes, cara ao ano 50 na súa obra Viaxes en África Oriental, ou como o xeógrafo exipcio Tolomeo, a metade do século II nun mapa onde fixo figurar os montes da Lúa, segundo a información que obtiveran de Marino de Tiro—, mencionan a existencia dunha "montaña branca" ou "nevada" no corazón de África.
Chegou a acadar unha respectable posición no campo literario da diáspora galega grazas ás colaboracións regulares en prosa e verso nos moitos xornais e revistas das comunidades galegas, como Céltiga, El Despertar Gallego, Galicia, Lugo, Orzán, Alborada, Opinión Gallega, Lar, Aquí, Galicia Emigrante, Aturuxo, Lérez, Vieiros ou Correo de Galicia.
Tamén provocou unha enorme escisión epistemolóxica que aínda se mantén fronte a quen rexeitan a concepción modular e innata da mente e seguen sendo partidarios dun modelo de cerebro como táboa rasa, por exemplo os psicólogos que traballan con procesos de emerxencia ou as teorías conexionistas, que consideran a lingua como un caso particular dos procesos xerais do cerebro.
A diferenza entre a gramática universal e as distintas gramáticas particulares radica en que a primeira se relaciona coa disposición dun conxunto de principios ―como o «principio de proxección», o «principio de dependencia da estrutura», o «principio de ligamento», a «teoría do caso», o «criterio temático» e algúns outros―, mentres que as GGPP se vinculan ás múltiples variacións que poden facer as linguas dos parámetros deses principios.
A estrutura-P conecta as oracións con principios, mentres que a estrutura-S apela ás transformacións ou variabilidades que poden presentar ditas conexións; ademais, a FF vincúlase coas entonacións e sons das expresións lingüísticas ou fonoloxía e a FL encárgase da semántica destas expresións en relación á súa interpretación de sentido e significado.
Chomsky é o fillo do erudito hebreo William Chomsky (estudoso da lingua hebrea e un dos seus máis distinguidos gramáticos), orixinario dunha vila da Ucraína, e de Elsie Simonofsky, mestra de hebreo, tamén xudía e procedente da actual Belarús, pero a diferenza do seu marido, ela creceu nos Estados Unidos polo que falaba o inglés ordinario de Nova York.
A similitude das etapas que seguen todos os nenos a través do mundo cando aprenden unha lingua, e o feito de que os nenos cometan erros característicos cando adquiren a súa primeira lingua, mentres que outros tipos de erro ao parecer lóxicos non se producen nunca (e, segundo Chomsky, estes deberían darse se o mecanismo de aprendizaxe utilizada fose xeral máis que específico dunha lingua), postúlanse tamén como un argumento a favor de devandito innatismo.
En 1945 iniciou estudos de filosofía, lingüística e matemáticas na Universidade de Pensilvania, aprendendo do filósofo C.West Churchman e do lingüista Zellig Harris (tamén inmigrante xudeu-ucraiano, fundador do primeiro departamento especializado en lingüística en Norteamérica); tanto Harris como a súa nai Elsie influíron, máis que o seu pai Zev, na formación da súa ideoloxía política.
Por último, a forma lóxica, que é quizais a máis complexa de todas, conéctase co exercicio semántico de interpretación e significado no sentido dunha oración na que se encontran a nivel léxico as redes temáticas e as seleccións S como modos de organizar a oración segundo papeis temáticos e categorías gramaticais respectivamente, para despois debuxar a estrutura morfolóxica da oración a nivel sintáctico.
O curso medio do Volga discorre en dirección leste-sueste, cruzando a parte central da Rusia europea, e comézase a observar xa a disimetria, das súas ribeiras, que se manifesta máis claramente no curso baixo, coa beira dereita máis alta e escarpada, por mor da presenza dos contrafortes das alturas do Volga, en contraposición a unha beira esquerda máis baixa.
Daquela o Volga forma durante un tramo o límite natural entre as repúblicas dos Chuvaxos e dos Maris, un treito no que recibe pola esquerda os ríos Bolshaya Kokshaga, Malaya Kokshaga e Ilet, e pola dereita ao Tsivil e no que, tamén na marxe esquerda, está a localidade de Volzhsk .
Máis ao sur, o lago penetra no óblast de Samara e logo forma unha curva case pechada na cal se sitúan, na marxe esquerda, as cidades de Togliatti e Samara (antes Kuibyshev, localizada na confluencia co río Samara, que conta con 1.157.880 hab.) e Novokúibychevsk onde desemboca o río Chapayevka; e, na marxe dereita, ao final da curva, a cidade de Syzran .
Administrativamente, o río discorre por doce dos Óblasts federais da Federación rusa, que seguindo o seu curso augas abaixo, son: óblast de Tver, óblast de Yaroslavl, óblast de Kostromá, óblast de Nizhnii Novgorod, República dos Maris, república dos Chuvaxos, república de Tatarstán, óblast de Uliánovsk, óblast de Samara, óblast de Sarátov, óblast de Volgogrado e óblast de Astrakán.
de todas estas vogais só /a/ e a súa variante longa son consideradas como verdadeiros fonemas vocálicos; /e/, /ai/, /o/ e /au/ son os « ditongos » ; i, u, r̥, l̥ e a súa variante longa son a forma vocálica das consoantes /y/, /v/, /r/ e /l/, chamadas « sonantes » (consoantes que poden desempeñar o papel de vogais ou de consoantes segundo o contorno; dise tamén, de maneira menos rigorosa, « semi-vogais »), ante outra consoante ou en final de palabra;
Isto é verdade desde o punto de vista histórico (en efecto, os textos hititas que citan algúns termos indoarios transmítennos un termo aika, « un », con ditongo que pasa a eka en sánscrito) ou fonoloxicamente; de feito, estes fonemas realízanse como monotongos longos, saídos respectivamente de /ai/ e /au/; igualmente, si /ai/ e /au/ saen de /āi/ e /āu/, pronúncianse como ditongos con primeiro elemento breve;
Así é probábel que en sánscrito, tal e como antes se pronunciaba, as oposicións de cantidade só atinxían á cantidade; a este respecto, hai que saber que o termo para « vogal simple », breve ou longa, é samānākṣara, ou sexa « fonema homoxéneo », que hai que entender: « fonema que non cambia de timbre », por oposición aos ditongos, sandhyakṣara, « fonema de ligazón » (verdadeiros e falsos ditongos poden ademais seren designados por este único termo), é dicir: « fonema que fai intervir un segundo timbre ligado ao primeiro ».
Por isto a ensinanza dos catro Veda, puramente oral, se fai de maneira sistemática pola aprendizaxe de frases enteiras, logo sílaba a sílaba e logo por inversións de sílabas segundo un conxunto de permutacións cada vez máis complexa; ademais, a aprendizaxe dos Veda permaneceu moito tempo como algo exotérico e reservado á casta dos brāhmaṇa ; ó podían seren recitados ante outros brāhmaṇa ou kṣatriya, membros da segunda casta, a dos guerreiros-aristócratas.
Deste xeito, xa antes do estudo fonolóxico de Pāṇini, os sacerdotes estudaban de preto a fonética da lingua sagrada; O estudo dos textos revelados facíase segundo seis aproximacións ou vedāṅga, « membros dos Veda », entre os cales a aproximación fonética, śikṣā, fixo xurdir unha importante literatura analítica, que é designada co nome de Prātiśākhya.
De feito, unha importancia tal outorgada aos sons da lingua sagrada ten exercido unha grande influencia na escritura: aínda que foron por moito tempo reticentes a notar os seus textos sagrados (as primeiras tentativas sitúanse tras a Idade Media occidental e os primeiros textos sagrados imprentados no século XIX, os indios crearon moitos alfasilabarios, todos herdeiros dun mesmo modelo, o brāhmī, que notaba os textos cunha grande precisión.
Este acento, notado con precisión nos textos védicos antigos, parece haber desaparecido na época de Patañjali; é de remarcar ademais que as linguas neoindias, coa excepción do pañjābī, non gardaron pegada ningunha dun acento tal, e non desenvolveron acento tónico (mentres que o latín, o grego e as linguas bálticas transformaron, ao se vulgarizaren, o seu acento).
Outras illas de menor importancia son as illas Hawar con 50 km², fronte á costa de Qatar; a deserta illa de Umm Na'san , con 19 km², unida coa illa de Bahréin e Arabia Saudita coa Calzada do Rei Fahd; e a illa de Sitra de 10 km² situada na costa oriental onde se concentra unha importante industria, a illa está conectada por unha estrada elevada á illa de Bahréin.
Está constituído por un arquipélago de 33 illas, das cales as principais son: a illa de Bahrain, onde se atopa a capital, Manama, cun tamaño de 48 km de norte para Sur e 16 km de leste para oeste supondo o 85% da superficie total do estado; e a próxima illa de Muharraq unida á anterior por unha estrada elevada sobre un dique fronte a Manama.
A raíz dos repetidos levantamentos do pobo de Creta, en 1889, 1895 e 1897, en marzo de 1897, as grandes potencias decidiron restaurar a orde na illa temporalmente a través dun comité de catro almirantes que permanecían no cargo ata a chegada do príncipe Jorge de Grecia como o primeiro Alto Comisionado de Creta autónoma, efectivamente separada do Imperio Otomán, o 9 de decembro de 1898.
O 29 de abril, o Príncipe George formou o seu primeiro goberno, cos seguintes Ministros: Eleftherios Venizelos - Xustiza, Manousos Koundouros - Interior e Transportes, Nicholas GIAMALAKI - Educación Pública e Relixión, Constantino Lampblack - Economía e Skyllianakis Hassan - Seguridade Pública.
O nome orixinal en árabe de Creta foi Iqrīṭiš ), pero logo de que o Emirato de Creta establecera a súa nova capital en Rabḍ al-ḫandaq , tanto a cidade como a illa coñécense como ou , que se converteu en latín e veneciano en Candia, de aí o francés Candie e o inglés Candy ou Candia.
En tanto que o vector velocidade v é tanxente á traxectoria, o vector aceleración a pode descompoñerse en dous compoñentes mutuamente perpendiculares: un compoñente tanxencial at , chamado aceleración tanxencial, e un compoñente normal an , chamado aceleración normal ou centrípeta (este último nome en razón a que sempre está dirixida cara ao centro de curvatura).
O rei aragonés, Xoán I de Aragón que recoñecía o papa de Aviñón conseguiu a dispensa para o matrimonio en 1391 entre o seu neto, Martiño o Novo e a raíña María, que residía en Cataluña tras ser secuestrada por un nobre siciliano, coa condición de conquistar Sicilia, o que tras unha longa resistencia dos baróns sicilianos conseguiu.
Alexandre foi o segundo fillo de Alexandre II de Rusia e María de Hesse, e ao non ser o herdeiro ao trono recibe a desaxeitada educación que entón recibían os grandes duques, pero logo da morte do seu irmán máis vello en 1865 baixo a dirección de Pobedonostsef recibe unha educación tradicionalista e antidemocrática que seguirá cando chegue ao trono.
A súa obra narrativa ten recibido múltiples premios como o Premio de Novela "Café de Catro a Catro" , Xerais de novela , "Galaico-Leonés de Relatos" , "Álvaro Cunqueiro de Narrativa" , Manuel García Barros de novela , Modesto R. Figueiredo e Manuel Murguía de narracións breves .
Avances amorosos/Unión sexual: Dez capítulos sobre a estimulación do desexo, tipos de abrazos, caricias e bicos, rabuñar coas uñas, morder e rabuñar cos dentes, sobre de copulación, dar labazadas e xemidos, coomportamento viril en mulleres,coito superior e sexo oral, preludios e conclusións ao xogo do amor.
Esta visión universalista é a que Lao Zi toma como punto de partida para a súa tese filosófica, analizando o funcionamento dual da natureza universal existente para logo afondar en conceptos máis amplos achega da orixe cosmolóxico do Universo, e así determinar o funcionamento fluído ou orde natural co cal as diferentes formas foran mutando para perpetuar a continuidade da existencia.
A mediados do século XX estableceuse un consenso entre os especialistas que a historicidade do personaxe coñecido como Lao Zi era dubidosa e que o Tao Te King era unha compilación de ditos taoístas procedente de diversos autores, non obstante, outros autores como Alan Watts afirman que esa visión forma parte dunha moda académica que favorece o escepticismo sobre figuras históricas relixiosas e espirituais e que non se pode xulgar con certeza se existiu ou non.
A raíz destas observacións cosmolóxicas e naturais, Lao Zi desenvolve diferentes conceptos filosóficos que pretenden explicar os aspectos máis trascendentes da vida da humanidade, abarcando así toda clase de campos de estudo, desde a cosmoloxía e as súas explicacións achega da orixe do universo, ata os aspectos da vida diaria da sociedade humana, como a socioloxía, a política, a economía e a relixión
Máis adiante, os Lincoln fóronse establecendo en Nova Jersey, Pensilvania, Virxinia, ata chegar finalmente a Kentucky, onde Thomas Lincoln, aos seus vinte e oito anos, casou con Nancy Hanks, o 12 de xuño de 1806 no condado de Washington, cando Nancy contaba con vinte e dous anos de idade e mudáronse a Elizabethtown, Kentucky.
Antoine Marie Joseph Artaud coñecido como Antonin Artaud, nado en Marsella o 4 de setembro de 1896 e finado en Ivry-sur-Seine o 4 de marzo de 1948, foi un escritor e actor francés, autor de poemas e de textos teóricos sobre o teatro, nos que fai un eloxio do teatro da crueldade, que influíu na posta en escena teatral no mundo enteiro.
Preparándose a fondo para as oposicións por segunda vez, coñece no seu grupo de traballo a Simone de Beauvoir, presentada por un amigo común, René Maheu, a quen alcumou "castor", en referencia ao inglés beaver (que significa "castor": por unha banda, este animal simboliza o traballo e a enerxía, ou o espírito construtivo deste animal; por outra banda, o son da palabra castor é próximo ao do nome 'Beauvoir').
Fillo único, procedía dunha familia burguesa : súa nai Anne-Marie Schweitzer pertencía a unha familia de intelectuais e profesores alsacianos, os Schweitzer , o seu tío materno Georges Schweitzer, irmán da súa nai polo tanto, era politécnico, enxeñeiro en enxeñería marítima, seu pai, Jean-Baptiste, era fillo dun médico de Thiviers, era tamén enxeñeiro da promoción de 1895, titulado en 1897 como oficial naval.
Inda que non é totalmente fiable a ortografía e habería que facer unha análise contemplando as variedades dialectais na pronuncia destes topónimos, estas xeneralizacións poden tomarse inicialmente como válidas partindo da base de que tanto o inglés coma o gaélico escriben con ortografías moi conservadoras e conservan na escrita trazos fonéticos que pode que xa estean perdidos.
O Dublin City Council ten dúas sedes: a principal é o Dublin City Hall , construído entre 1769 e 1779; ademais, o Dublin City Council foi adquirindo moitos dos terreos que compuñan o Wood Quay en distintas fases entre 1950 e 1975 para finalmente anunciar que sería o lugar elixido para as súas novas oficinas, levantando unha gran polémica, xa que a construción das mesma suporía a destrución dun dos lugares máis emblemáticos da cidade.
O estanque mantívose ata principios de 1700, mais a expansión da cidade tivo como consecuencia a súa drenaxe, e a canalización e soterramento do río Liffey, na actualidade o lugar do antigo estanque está ocupado polos Dubh Linn Gardens, tralo Castelo de Dublín, mentres que o curso baixo do Poddle discorre ata o río Liffey por unha canalización subterránea.
En 1964 fundou, xunto aos seus irmáns Álvaro e Emilo Edicións Castrelos, da que foi director xerente, e na que destaca a súa colección O Moucho, de libros do pobo pra o pobo, uns libriños de baixo prezo e gran difusión que marcaron época nos anos 60 e 70 do pasado século e que contaron cunha grande aceptación por parte dos lectores, como destaca as numerosas reedicións do Catecismo do labrego .
Xosé María Álvarez Blázquez colaborou en diversos medios (Faro de Vigo, La Noche, Radio Vigo (cos programas Cada día tiene un suceso, 1960, Reloj de Sol, 1962, Reloj de arena, 1963-64, e Mar de Historias, de 1965 a 1968), La Voz de Vigo (cos programas Ventana al mar, 1958, e Buenas tardes, Galicia, 1959), BBC de Londres , prensa de Portugal e América.) e pronunciou moitas conferencias en España e no mundo.
O 17 de abril de 1949 fora nomeado membro correspondente da Real Academia Galega, na que ingresou en 1964 como membro numerario, trala morte en 1961 de Aquilino Iglesia Alvariño, a proposta de Francisco Fernández del Riego, Ricardo Carballo Calero e Fermín Bouza-Brey, lendo o seu discurso de ingreso o 28 de novembro: "Cantares e romances vellos prosificados", respondido por Bouza-Brey.
Na investigación literaria descubriu a égloga Belmiro e Benigno de Nicomedes Pastor Díaz, e realizou contribucións á época chamada da Decadencia , con investigacións que alcanzan diversos campos desa época, como o teatro, as panxoliñas, a poesía lírica, a prosa político-social, a poesía panfletaria ou o romanceiro etc.
Pasan tamén pola vila outras estradas provinciais, como a PO-262 de Vilasobroso a Mondariz, a PO-402 de Vilasobroso a Salvaterra e ás Neves, a PO 4402 de Vilasobroso a Mondariz-Balneario e tamén outras estradas locais menores, na sombra de todas estas estradas configurouse o núcleo actual.
No territorio de Vilasobroso atópanse diferentes rutas, tales como o camiño dende o Castelo de Soutomaior a Vilasobroso, do Castelo de Sobroso ao santuario da Franqueira, o Camiño Real de Sobroso e outros como o da Picaraña e o de Mondariz-Balneario tamén á fortaleza de Sobroso.
Logo da retirada dos bérberes para unirse á rebelión bérber e as campañas de Afonso I de Asturias contra os andalusís, a cidade foi abandonada, ao estar na zona de terra de ninguén, entre mouros e cristiáns coñecida na época como "o Deserto do Douro", entrou nos plans de repoboación levados a cabo un século máis tarde, durante o reinado de Ordoño I de Oviedo .
Este libro encerra unha protesta polas posturas integristas daquel prelado, que pretendía estender á súa diocese a doutrina papal do celibato obrigatorio, fronte á tradición hispánica da barraganía, ou contrato de convivencia dun sacerdote cunha muller, máis asentada nun territorio multicultural como era a diocese de Toledo, na que xa se estendera a herexía do adopcionismo de Elipando.
Xosé Manuel Cabada Vázquez, nado no lugar de Barro, parroquia de San Xurxo de Codeseda o 6 de decembro de 1901 e finado en Linares o 2 de abril de 1936, foi un prosista, poeta e político galego, pertencente a Xeración de 1922, membro das Irmandades da Fala, do Partido Galeguista e do Seminario de Estudos Galegos.
Ó contrario do que as primeiras formas do marxismo-leninismo, nas cales o proletariado urbano era visto como a principal forza revolucionaria, mentres que os labregos eran xeralmente ignorados, Mao defendeu a idea de que o campesiñado era unha forza revolucionaria que podería ser mobilizada polo Partido Comunista co seu coñecemento e liderado.
Aínda que estas categorías ideolóxicas e disputas son vistas como pouco relevantes na actualidade na China, ditas distincións foron moi importantes a comezos dos 80, cando o goberno chinés reflexionaba sobre como permitir reformas económicas sen destruíla súa propia lexitimidade, e hai quen argumentou que o éxito de Deng na reforma económica chinesa foi en parte debido á súa capacidade para xustificar ditas reformas cunha terminoloxía maoísta.
Segundo Armando Requeixoː "Poeta por veces neopopularista, outras neovirxilianista, saudosista, neorromántico e mesmo modernista, tamén, neotrobadorista e ata puntualmente creacionista, a escrita elexíaca, paisaxista, festiva, celebrativa, natalicia e mesmo social e antropolóxica de Díaz Jácome evidencia a pluralidade dos rexistros que dominou e a súa admirable capacidade para nutrirse das estéticas coas que conviviu".
Membro correspondente da Real Academia Galega dende 1967, recibiu numerosos galardóns, como o dos xogos florais de Santiago , Certame Literario das Festas de Lugo , Premio do Concurso Literario Anual do Centro Galego de Bos Aires , Festa Galega das Letras de Barcelona , xogos florais de Vigo , Premio da Casa de Galicia en Buenos Aires , Concurso de Vilancicos do Centro Galego de Madrid ou Premio Tomás Morales da Casa de Colón en Las Palmas , entre outros.
Comezou publicando poemas nos xornais locais, sobre todo en La Voz de Mondoñedo e Vallibria, e noutros diarios galegos e asturianos, como a revista Galiza ou os periódicos La Comarca, Las Riberas del Eo, mais tamén ocasionalmente en El Progreso, El Compostelano, a revista Resol ou a habanera Eco de Galicia.
En 1939 trasladouse a Pamplona, onde foi redactor xefe de El Pensamiento Navarro, creou a colección de Poesía Albor (na que se deron a coñecer Blas de Otero ou Luis López Anglada e na que tamén colaboraron Xosé Filgueira Valverde e Dionisio Gamallo Fierros) e dirixiu a revista Pregón.
O 3 de xullo de 1982, a Real Academia Galega e o Instituto da Lingua Galega aprobaron en sesión conxunta as Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego, seguindo como criterio principal a procura da pureza do idioma, eliminando castelanismos innecesarios e evitando a hiperidentificación, rexenerándoo con préstamos internos o que supuxo unha aproximación ao portugués.
O obxectivo era a unificación de dúas das tres diferentes normativas –e posturas– sobre o galego existentes: a normativa “oficial”, aprobada polo Instituto da Lingua Galega, o reintegracionismo –partidario da unificación ortográfica co portugués–, e o reintegracionismo de mínimos, unha fórmula intermedia entre as dúas defendida por varias outras asociacións.
A variedade estándar ou padrón, fixada a medias entre o ILG e a RAG, inicialmente constaba só de indicacións morfolóxicas e ortográficas, as Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego , publicadas en 1983 e aplicadas no dicionario da RAG de 1997 e reformadas en 2003, pero coa publicación do Vocabulario ortográfico da lingua galega en 2004 definíronse de facto tamén coma normas léxicas.
Ó ser invadida a península de Crimea por Rusia en 2014, a Federación rusa controla as dúas beiras do estreito de Kerch, coa oposición de Ucraína a dito control, o que ten provocado diversos enfrontamentos, como o mantido en novembro de 2018 ó evitar buques rusos a entrada de buques de guerra Ucraínos por Kerch.
A principios de 2011, antes da celebración da Conferencia Xeral de Pesos e Medidas dese ano, atopouse consenso en que o método que se vai utilizar é o da constante de Planck, pero ignórase cando se adoptará o cambio, á espera dunha conclusión unánime de todos os laboratorios no que concirne á reproducibilidade e exactitude deste método, xa que é necesario dispoñer primeiro de varias balanzas operativas.
Desde 1889, o Sistema Internacional de Unidades define que a unidade debe ser igual á masa do prototipo internacional do quilogramo (IPK pola súa sigla en inglés, International Prototype Kilogram), fabricado cunha aliaxe de 90 % platino e 10 % iridio e traballado en forma de cilindro circular recto de 39 milímetros de altura, igual ao diámetro.