polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
O turismo, xa presente a mediados do século XIX, pero principalmente desenvolvido dende os anos 1950, é igualmente outra actividade importante na cidade, apoiado pola benignidad do clima, as praias, o patrimonio histórico (Castelo de Santa Bàrbara, Igrexa de Santa María, Concatedral de Sant Nicolau, Casco antigo, Torres da Horta etc.) e a súa oferta de lecer.
Hai un gran desnivel dentro da mesma cidade: mentres que o Concello está a 0 m e tómase como referencia para medir a altura de calquera punto da Península Ibérica, hai barrios ao mesmo nivel, como a praia de Sant Joan, outros a máis altura como o Pla del Bon Repós e San Blai a 30 m, os Àngles a 75 m, ou a Ciutat Jardí e Verge del Remai a máis de 80 metros.
Importación: SVG, SVGZ, CGM, EMF, DXF, EPS, PostScript, PDF, AI , CorelDRAW, Dia, Sketch, PNG, TIFF, JPEG, XPM, GIF, BMP, WMF, WPG, GGR, ANI, ICO, CUR, PCX, PNM, RAS , TGA, WBMP, XBM, XPM.
Trátase do autor en galego máis traducido con 115 traducións a 16 linguas diferentes, en especial ao castelán, con arredor de 50, máis de 30 ao catalán, unhas 20 ao éuscaro, e tamén ao asturiano, portugués, francés, árabe, coreano, italiano, inglés, búlgaro, bretón e esloveno, entre outras.
E xa que os indíxenas rexeitaban traballar para os holandeses, estes importaron traballadores escravos de Madagascar, India, Malaisia e Indonesia, ao seren poucas as mulleres europeas, os holandeses empregaban as mulleres asiáticas como escravas sexuais, co tempo os escravos uníronse cos khoisas, dando orixe á actual poboación de Colorados do Cabo, ao tempo que os malaios do Cabo tamén chegaron ata hoxe.
Os principais ríos que atravesan a rexión, e desembocan no Báltico, son o Vístula e o Oder o Vístula , de 1.047 km de lonxitude, que baña ao redor da metade do territorio, e que nace moi ao sur, nos montes Tatra , cruza as rexións da Pequena Polonia e Mazovia, pasando por Cracovia e Varsovia, as dúas capitais que tivo Polonia.
A historia comeza cun evocador Hai moito tempo, nunha galaxia moi, moi lonxe. e narra, se seguimos a orde dos episodios, a historia dunha gran república galáctica en crise, na que os Jedi, gardiáns do ben e da xustiza, e os Sith, donos do lado escuro da forza e conspiradores contra a democracia, enfróntanse polo dominio da galaxia.
Ademais destas dúas designacións, a cidade e maila súa área tamén foron coñecidas por outros nomes, tales como Baía da Lagoa, Xilunguíne ou Chilunguíne , Mafumo, Camfumo ou Campfumo , Delagoa e Delagoa Bay, sendo esta a designación máis internacionalmente coñecida polo menos ata aos primeiros anos do século XX.
A pesar dos problemas que afectan os traballadores filipinos no estranxeiro, como o abuso doméstico e a guerra, así como os obstáculos expostos por unha insurxencia islámica en Mindanao, as relacións cos países do Oriente Medio —incluídos Exipto, Irán, Iraq, Libia, Arabia Saudita e os Emiratos Árabes Unidos— son boas, o que permite que os máis de dous millóns de filipinos poidan seguir vivindo e traballando na rexión.
Con todo, o crecemento media anual do PIB per cápita para o período 1966–2007 foi de 1,45 % en comparación coa media de 5,96 % para Asia Oriental e o Pacífico en xeral, ademais de que os ingresos diarios do 22,6 % da poboación filipina seguen sendo inferiores a 1,25 dólares.
Con todo, non todos os accidentes xeográficos notables teñen unha orixe tan violenta ou destrutivo: exemplo do legado da actividade xeolóxica é o río subterráneo de Puerto Princesa, que corre 8,2 quilómetros baixo terra a través dunha paisaxe kárstica antes de chegar ao océano, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Segundo o censo de 2010 o 24.4% dos filipinos son tagalos o 11.4% son bisayanos/binisayos o 9.9% son cebuanos o 8.8% son ilocanos o 8.4% son hiligaynons o 6.8% son bikols o 4% son waraye, e o 26.2% clasificanse como "outras" etnias, Esta clasificación xeral pode ser descomposta para mostrar máis grupos tribais como o moro, o pampango, o pangasinense, o ibanag e o ivatan.
Outros exemplares vexetais notables inclúen as 54 especies de bambú que existen en todo o arquipélago; os cocoteiros, que son a base da economía de moitas localidades; as árbores de nipa, caoba e mabolo, cuxa madeira se explota para a construción; os froitos da noz pili, o durián e os lansones; e as plantas carnívoras coñecidas como copas de mono.
Recóllense composicións líricas profanas ao lado doutras relixiosas, fábulas, apólogos, glosas do Ars Amandi de Ovidio, parodias da liturxia das horas canónicas ou cos cantares de xesta , prantos (como o da morte de Trotaconventos, personaxe que constitúe un precedente da Celestina), sátiras (como as dirixidas contra as donas chichas ou o poder igualador do diñeiro), alegorías, moralidades, sermóns, cantigas de cegos e de escolares etc.
O problema en relación á burocracia é entón, desde este punto de vista, non tanto se a burocracia pode ter un papel lexítimo na sociedade, senón cal é o custo dese papel, particularmente dado que as clases sociais (propietarios dos factores de produción: proletariado, capitalistas, terratenentes etc.) están constantemente en disputa sobre a distribución do produto do proceso de produción .
Con todo, considérase xeralmente que o sistema de burocracia antiga máis eficiente foi o sistema chinés, no cal, por máis de mil anos, os mandaríns estableceron e mantiveron un sistema sumamente efectivo e estable baseado no nomeamento ou contratación e promoción dos funcionarios ou administradores públicos en relación a estudos rigorosos e exames competitivos xerais ou impersoais (é dicir, baseados nas capacidades necesarias para executar as funcións correspondentes á posición).
Nunha carta —datada o 15 de xullo de 1765— un enciclopedista alemán, o barón Von Grimm, escribe: "O verdadeiro espírito das leis en Francia é o daquela burocracia da cal o falecido Sr. De Gournay se queixaba tanto; aquí as oficinas, os funcionarios, secretarios, inspectores e intendentes non son nomeados nos seus postos para beneficiar o interese público, en realidade parecería que o interese público foi instaurado para que as oficinas poidan existir".
A palabra foi introducida no vocabulario político-económico —cunha connotación negativa— por Jean-Claude Marie Vicent de Gournay, quen escribiu —con anterioridade á Revolución francesa e en relación ás políticas practicadas pola monarquía absoluta—: "Temos unha enfermidade en Francia que seriamente intenta obstaculizar os nosos esforzos; esta enfermidade é chamada buromanía".
Aínda por riba, o período máis prolongado de seca da historia de Dacota do Sur abateuse sobre o Estado - de 1930 ata 1940 - ademais de grandes tempestades de area e enxames de saltóns, que causaron a destrución da industria agraria de Dacota do Sur gran miseria e pobreza entre gran parte da poboación do Estado, o que fixo que moitos abandonasen Dacota do Sur, e cambiasen para outros Estados en procura de oportunidades de traballo, diminuíndo drasticamente a poboación do Estado, que pasou de 692.849 habitantes en 1930, a 642.961 en 1940.
Un terceiro método para realizar emendas á constitución é a través da realización dunha Convención Constitucional, que para realizarse, necesita ser proposta por unha das Cámaras do Lexislativo de Dacota do Sur, e aprobada polo 75% dos membros de ambas as Cámaras, e entón, por polo menos o 51% da poboación electoral do Estado, a través da realización dun referendo.
Con todo, varias décadas antes da chegada dos irmáns Vérendrye, a rexión da actual Dacota do Sur xa fose anteriormente reivindicada polos franceses en 1682, por René Robert Cavelier de La Salle, que reivindicou toda a conca hidrográfica do Río Mississippi-Missouri, conca que inclúe toda a actual Dacota do Sur, e que formaba parte da división administrativa da colonia francesa de Luisiana .
Algúns supoñen que a palabra "Belize" ten unha remota etimoloxía maia, outros atribúen o topónimo á importancia que cobrou no territorio un filibustero británico de apelido Wallis, o máis corroborable é que os mapas españois chamaban á zona A Baliza ou Baliza, moi probablemente por existir varias nas costas onde abundan os arrecifes e escollos.
A maioría da poboación, un 75%, declara no censo que o ucraíno é a súa lingua materna pero segundo unha enquisa sociolingüística realizada en 2003 o ruso é a lingua que fala a maioría da poboación, un 52% fala habitualmente ruso, 32% ruso e ucraíno, 14% principalmente ucraíno e só o 4,3% só ucraíno.
Cando Newton tiña tres anos, a súa nai volveu casar e foi vivir co seu novo marido, o reverendo Barnabas Smith, quen non tiña intención de cargar cun neno alleo de tres anos, deixando ao seu fillo ao coidado da súa avoa materna, Margery Ayscough , este foi posiblemente un feito traumático para Isaac; constituía a perda da nai non coñecendo ao pai.
Na mesma obra, Newton presentou un método de análise xeométrica similar ao cálculo que utilizaba "razóns primeira e última", deu a primeira determinación analítica da velocidade do son no aire, deduciu a oblatura da figura esferoidal da Terra, explicou a precesión dos equinoccios como resultado da atracción gravitatoria da Lúa sobre a oblatura da Terra, iniciou o estudo gravitatorio das irregularidades no movemento da Lúa, proporcionou unha teoría para a determinación das órbitas dos cometas, e moito máis.
O biógrafo de Newton David Brewster informou de que a complexidade de aplicar a súa teoría da gravidade ao movemento da Lúa era tan grande que afectou á saúde de Newton: "Viuse privado do apetito e do soño" durante o seu traballo sobre o problema entre 1692-93, e díxolle ao astrónomo John Machin que "nunca lle doía a cabeza senón cando estudaba o tema".
Isaac Newton, nado en Woolsthorpe, Lincolnshire, o 25 de decembro de 1643 e finado en Londres o 31 de marzo de 1727, foi un físico, matemático, astrónomo, alquimista, teólogo e autor inglés amplamente recoñecido como un dos os máis grandes matemáticos e físicos de todos os tempos e entre os científicos máis influentes.
O poeta e científico alemán, Goethe, non puido sacudir os cimentos newtonianos, pero "Goethe atopou un buraco na armadura de Newton. Newton comprometeuse coa doutrina de que a refracción sen cor era imposible. Por tanto, pensaba que as lentes dos telescopios debían ser sempre imperfectas, xa que o acromatismo e a refracción eran incompatibles. Dollond demostrou que esta dedución era errónea".
Consideraba que a luz estaba formada por corpúsculos extremadamente sutís, que a materia ordinaria estaba formada por corpúsculos máis comúns e especulaba a través dunha especie de transmutación alquímica "Acaso os corpos comúns e a luz non son convertibles o un no outro, . e non poden os corpos recibir gran parte da súa actividade das partículas de luz que entran na súa composición?".
Foi un dos principais precursores da Ilustración, e o seu traballo científico sufriu forte influencia do seu profesor e orientador Isaac Barrow , e de Frans van Schooten, François Viète, John Wallis, Descartes, Fermat e Bonaventura Cavalieri, das concepcións de Galileo e Kepler, da teoría de Aristóteles sobre rectas tanxentes ás curvas, do traballo de Apolonio sobre cónicas e da xeometría de Euclides.
O seu traballo utiliza amplamente o cálculo en forma xeométrica baseado nos valores límite das proporcións de cantidades moi pequenas: nos propios Principia , Newton deu unha demostración disto baixo o nome de "o método das primeiras e últimas proporcións" e explicou por que puxo as súas exposicións desta forma, sinalando tamén que "por este medio realízase o mesmo que polo método dos indivisibles".
A invasión estadounidense do Distrito Federal mexicano foi rexeitada por primeira vez durante a Batalla de Churubusco, o 8 de agosto, cando o batallón de San Patricio, que estaba composto principalmente por irlandeses católicos e inmigrantes alemáns, mais tamén por canadenses, ingleses, franceses, italianos, polacos, escoceses, españois, suízos e mexicanos, loitou pola causa mexicana repelendo os ataques estadounidense.
Nado no seo dunha familia sionista, seu pai, Nehemiah era un xudeu americano de orixe ucraína que viñera a Palestina para loitar na Lexión Xudía durante a primeira guerra mundial coa misión de botar os turcos de Israel e súa nai, Rosa, xudía de orixe rusa foi unha das primeiras integrantes da organización paramilitar Haganah.
Nas obras didácticas e científicas translitérase por medio dunha parte da transcrición dos xermanistas (é dicir aquí o alfabeto latino aumentado con dous signos especiais, entre eles a ligadura, ƕ e a letra thorn, þ, tomada prestada do inglés antigo; como a notación de Wulfila era a miúdo ambigua , ou ), a transcrición bota man dos diacríticos para eliminar as dificultades de lectura.
Por outra banda, os signos para 90 e 900 derivan claramente do grego: son os avatares das letras arcaicas gregas koppa e sampi conservadas na numeración grega, letras que, tras perderen o seu estatuto de caracteres literais, fóronse deformando durante a época bizantina, ata o punto de que de chegouse á forma actual pasando por , que dá e que de se chegou a , vía unha grafía que explica a letra gótica .
O príncipe herdeiro sucedeu ao seu pai como rei de Hannover e duque de Brunswick-Lüneburg, así como duque de Cumberland e Teviotdale, e conde de Armagh o 18 de novembro de 1851, asumindo o nome de Xurxo V. De seu pai e do seu tío materno, o príncipe Charles Frederick de Mecklenburgo-Strelitz , un dos homes máis influentes na corte prusiana, Xurxo aprendeu a ter un moi alto e autocrático punto de vista da autoridade real.
Xurxo V, Rei de Hannover e 2º duque de Cumberland e Teviotdale, Georg Friedrich Alexander Karl Ernst August , nado en Berlín o 27 de maio de 1819 e finado en París o 12 de xuño de 1878, foi o único fillo do rei Ernesto Augusto I de Hannover, 1º duque de Cumberland, o quinto fillo de Xurxo III do Reino Unido, e da súa muller, a princesa Federica de Mecklenburgo-Strelitz.
No estilo crol, por exemplo, o atleta posiciónase co peito virado cara ao fondo da piscina, en posición horizontal no nivel de auga; os brazos saen da auga en posición paralela ao corpo, xogándose para fronte por riba da auga, alternadamente (en canto un vai para diante, o outro brazo volta para tras por baixo da auga); as pernas móvense para diante e para tras tamén alternadamente.
Como rutina física a natación ten unha serie de vantaxes para o corpo, entre as cales se atopan: rebaixar os niveis da tensión arterial, mellorar o funcionamento da actividade osteomuscular, mellorar a capacidade respiratoria, axudar a fortalecer os tecidos do corpo, mellorar a actividade do corazón, aumentar a circulación sanguínea, previr e aliviar enfermidades como o asma, e lesións musculares nerviosas, relaxar a musculatura, mellorar o sistema cardiovascular, o sistema respiratorio, a psique e a calidade de vida das persoas.
Toda piscina para uso competitivo necesita contar con bancos de saída situados ao principio de cada carril, dúas bandeirolas que estean colocadas cada unha nun extremo da piscina cunha altura de entre 1.80 m-2.5 m a partir da superficie da auga e cunha separación de 5 m do extremo final da piscina, unha corda de saída en falso colocada aos 15 m que sirva para deter aos nadadores no caso de que se produciu unha saída en falso.
Existen outros estilos por razóns particulares, como adestramento, leccións escolares e rescate, e a miúdo é posible cambiar os estilos para evitar o uso dalgunhas partes do corpo, xa sexa para separar partes específicas do corpo, como nadar só con brazos ou pernas para exercitalas máis duro, ou para amputados ou afectados por parálises.
Malia as partes perdidas, considérase ás Historias de Marcelino como unha obra de referencia obrigada para entender os últimos anos de goberno de Constancio II, os mandatos de Xuliano, Xoviano, Valentiniano I e Valente e os primeiros anos de Graciano, ademais de ser un excepcional retrato da realidade política e social no baixo Imperio Romano, a súa decadencia e as causas desta (achacadas polo autor ao deixamento, deshonra e hedonismo da poboación) e a organización política e militar de numerosos pobos bárbaros .
Aquí hai tres miradoiros: Capela de San Miguel, que fai oposición á asturiana de san Román, dando entre ambas o nome á 'ponte dos Santos' que une as dúas ribeiras da ría, o do Cargadoiro, antigo cargadoiro de mineral, metálico antes e de madeira agora, rodeado dun parque e que ten ó seu pe unha praia, chamada asemade do cargadoiro, e o da illa Pancha, estrutura moderna de madeira que mira sobre o mar Cantábrico e os entrantes e saíntes costeiros máis próximos.
Sonsorol, parte das Illas do suroeste, unha cadea de illas de aproximadamente 600 km. da principal cadea de illas de Palau, foi avistado polos españois xa en 1522, cando a misión española do Trinidad, o buque insignia da viaxe de circunnavegación de Fernando de Magalhães, avistou dúas pequenas illas ao redor do paralelo 5 norte, nomeándoas "San Juan".
Dirixiu un espazo radiofónico -Raíz e Tempo- que emitía semanalmente na emisora "La Voz de Vigo" nunha franxa horaria de moita audiencia; participou como fundador da Asociación Cultural de Vigo, a única asociación de marcado carácter galeguista creada na década dos anos sesenta; neste período Cintia, unha cantautora catalá, gravou na discografía Digsa, o poema "Venceremos Nós" .
Alí coñeceu a Ramón Lugrís que o poñerá en contacto con outros galeguistas Comezou a exercer a profesión de avogado na Coruña e despois en Vigo e ata a súa xubilación en xuño de 2001 foi asesor xurídico da Caixa de Aforros de Vigo, logo Caixanova.
Os temas decorativos son comúns na plástica castrexa: incisións en forma de liñas oblicuas, horizontais ou verticais paralelas, ou ben compoñendo triángulos, así como estampacións en forma de espiña de peixe, estrixilos, eses ou figuracións entrelazadas, e tamén aplicacións en forma de mamelóns ou de cordóns, así como outros motivos ornamentais variados.
Félicien de Saulcy visitou Masada en xaneiro de 1851, trazandodebuxando o primeiro plano da fortaleza e o sistema de fortificación romano, identificando o "agger" e localizando restos de mosaicos nun edificio bizantino, aínda que errou ao colocar o "Camiño da Serpe" na vertente norte, así como na datación dos almacéns, obra que atribuíu a Jonathan, é dicir, a Janneo.
Desembarcou en Ptolemais e cun exército de estranxeiros e xudeus invadiu a provincia a través de Galilea, conquistando Joppa antes de dirixirse a Masada para rescatar á súa familia; despois dunha breve guerra civil, no ano 37 a. C. asediou Xerusalén axudado polas tropas romanas de Caio Sosio, tomou a cidade e capturou a Antígono, que foi enviado a Marco Antonio e decapitado.
Anos máis tarde, despois da conquista de Xudea por Pompeio, Herodes utilizou a fortaleza de Masada para aloxar á súa nai Cypros, a súa prometida Mariana e a súa irmá Salomé durante a invasión parta de Xudea do ano 40 a. C., antes de dirixirse a Roma para solicitar apoio contra os partos e os seus aliados xudeus, dirixidos por Antigono Matatías.
Despois do seu abandono, Masada permaneceu deshabitada ata principios do século V, cando foi visitada por San Eutimio e o seu discípulo Domiciano, que erixiu unha capela na súa cima que máis tarde se convertería no núcleo dun pequeno mosteiro do tipo laura, pertencente a unha pequena comunidade eremita de monxes bizantinos; algúns investigadores identifican este lugar co topónimo Marda que se menciona nalgunhas fontes canónicas.
Os cantís do bordo oriental teñen unha altura de 400 metros, mentres que os do lado occidental están a 100 m, o que significa que os dous únicos accesos naturais á parte superior son moi complicados: o chamado "Camiño da serpe" no seu lado oriental e o "Camiño da Roca Branca" no seu lado occidental, sobre o que se construíu un 'agger empregado polo exército romano para o asalto á fortaleza.
Camilo Buenaventura Díaz Baliño, nado en Ferrol o 14 de xullo de 1889 e asasinado en Saa o 14 de agosto de 1936, foi un escritor, pintor, debuxante, ilustrador de libros, muralista, cartelista, escenógrafo e versátil artista gráfico galego, membro da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, das Irmandades da Fala desde 1918, do Seminario de Estudos Galegos desde 1926 e do Partido Galeguista.
En menos de dous meses quedaron acabadas as fortificacións portuguesas, compostas polo forte de Nosa Señora da Concepción (duns 50.000 m² do que quedan algúns restos e unha capela adicada a San Roque, construída en 1674), o forte das Chagas, a torre dos Correa e a torre dos Ratones, e unha ponte de barcas no Miño.
Frei Filipe de la Gándara, no seu libro Armas y triunfos de los hijos del Reyno de Galicia, di que Paio Pérez Correa , fillo de Pedro Pérez e Dordia de Aguiar, foi nomeado décimo cuarto Mestre da Orde de Santiago en 1242, "hallándose en las conquistas a los moros de los Reynos de Murcia y Jaén, así como Triana en los arrabales de Sevilla, el Rey Fernándo III de León y Castilla dice que este caballero fué el que mayor explendor le dió a la orden".
Na Guerra da Independencia española tomaron parte os tres fillos de María del Carmen Correa y Acevedo: o maior, Antonio Cadaval Correa, era Comandante Xeneral da provincia de Tui; José María, que ingresara en 1800 no exército e foi Mariscal de Campo, Inspector Xeral dos Exércitos de Cuba e Alcalde Ordinario da Habana; o máis novo, Manuel, perdeu a vida nesa guerra sendo tenente.
Por outra banda, o conde Pedro no seu catálogo, referíndose ao cerco de Sevilla en 1247, cita a Paio Correa o "vello", neto de Paio Ramírez, como un dos cabaleiros que tomaron parte na súa conquista: "este caballero fué uno de los hombres más ilustres de España, el cual destaco durante el reynado de Alfonso VI".
Ben-Gurion outorgou á consolidación das Forzas Armadas e á desaparición como tales das milicias previas ao Estado, unha importancia tal, ao momento que non dubidou en mandar bombardear ata o seu afundimento ao barco rebelde "Altalena", con Menajem Beguin a bordo, con tal de impoñer a supremacía do novo estado e impedir o caos que suporía a tolerancia de grupos armados independentes.
Fillo dunha condesa polaca, dende 1902 foi un dos membros máis populares do barrio artístico parisiense de Montparnasse, tivo por amigos e colaboradores a Pablo Picasso, Max Jacob, André Salmon, Marie Laurencin, André Derain, Blaise Cendrars, Pierre Reverdy, Jean Cocteau, Erik Satie, Ossip Zadkine e Marcel Duchamp.
Na actualidade sobreviven cinco subespecies de tigres: o de Bengala , posiblemente o máis coñecido polo ser humano hoxe en día, habita no subcontinente indio; o de Siberia , o tigre máis alto e corpulento; o de Sumatra, do que quedan menos de 500 exemplares, unha subespecie de tigre de -relativamente- pequenas dimensións; o de Indochina , e o tigre do sur da China , o que corre máis perigo de extinción na actualidade, xa que só quedan uns trinta exemplares.
Desde alí iniciaron unha longa expansión que se concretou ao longo de dúas rotas distintas: unha cara ao leste, a través das estepas de Asia Central, que os levou ata Persia, Mesopotamia e máis o Cáucaso; e outra ao longo do litoral da China, que rematou na India e o Sueste asiático, a onde chegaron hai menos de dez mil anos.
Con menos frecuencia, pode atoparse tamén co pseudónimo Qīnglián Jūshì , que significa 'Gahapati do Lotus Azul', ou cos pseudónimos poéticos Transcendente (chinés tradicional: , simplificado: , pinyin: Shīxiān, Wade-Giles: Shih1-hsien1), Inmortal do Viño (chinés tradicional: , pinyin: Jiǔxiān, Wade-Giles: Chiu3-hsien1), Desterrado Transcendente (chinés tradicional: , pinyin: Zhéxiānrén, Wade-Giles: Che2-hsien1-jen2), Poeta Cabaleiro Andante (chinés tradicional: , simplificado: , pinyin: Shīxiá, Wade-Giles: Shih1-hsia2, ou Poeta Heroe).
As críticas á obra de Li Po centráronse no seu forte sentido da continuidade da tradición poética, a súa glorificación das bebidas alcohólicas , a súa utilización da persoa, os fantásticos extremos dalgunhas das súas imaxes, o seu dominio das regras poéticas formais, e a súa habilidade para combinar todo isto cun virtuosismo aparentemente sen esforzo para producir unha poesía inimitable.