polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Entre os científicos máis importantes do século XVII destacan Francesco Redi , que se declarou contrario á xeración espontánea; os irmáns Janssen, que inventaron o microscopio a finais do século XVI; Malpighi , que descubriu os capilares sanguíneos , os alvéolos pulmonares, a circulación renal etc., e Robert Hooke , que introduciu o termo célula ao ver o parecido entre un tecido suberoso , visto ao microscopio, e as celas dun favo).
Retomado e desenvolvido por Georg Joachim Rheticus, o heliocentrismo sería confirmado polas observacións, achando a súa máis brillante confirmación en 1610, ano en que Galileo observou as fases de Venus e de Xúpiter, que pon a punto por entón unha das primeiras lentes astrónomicas, que denomina "telescopio", iniciándose así a revolución astronómica que culmina en Newton.
Xeoloxicamente é moi novo: só existe desde o VI milenio a. C. É moi pouco profundo (a media é de 57 m; a profundidade máxima é de 459 m ao norte da illa sueca de Gotland), o que, unida á pouca apertura ao océano, fai a renovación das augas moi lenta e favorece os problemas de contaminación.
Historicamente, o Reino de Dinamarca recadaba dereitos de Sund dos barcos na fronteira entre o océano e o mar Báltico, sen saída ao mar, de forma conxunta: no Öresund, no castelo de Kronborg, preto de Helsingør; no Gran Belt, en Nyborg; e no Pequeño Belt, na súa parte máis estreita, entón Fredericia, despois de que se construíse esa fortaleza.
O Convenio de Helsinqui sobre a protección do medio mariño da zona do mar Báltico inclúe o mar Báltico e a baía de Kattegat, sen denominar o Kattegat como parte do mar Báltico, "Aos efectos desta convención, a "zona do mar Báltico" será o mar Báltico e a entrada do mar Báltico, delimitada polo paralelo do Skaw no Skagerrak nos 5744,43'N".
Nos últimos tempos unha minoría de propietarios de ovellas empezaron a recorrer a tratamentos alternativos como a homeopatía, a fitoterapia e mesmo a medicina chinesa tradicional para tratar os problemas veterinarios ovinos; a pesar dalgunhas probas anecdóticas favorables, a eficacia da medicina veterinaria alternativa foi recibida con escepticismo polas revistas científicas.
A dor, o medo e outros factores de tensións poden causar a secreción de adrenalina, que se se produce en cantidades significativas nos últimos días antes do sacrificio e pode afectar negativamente á calidade da carne ao provocar glicoxenólise o que elimina o substrato para a acidificación normal da carne tras o sacrificio, co que a carne se volve máis susceptibles á colonización por bacterias da putrefacción.
Ao alterar o estado natural dos pastos, as ovellas e outro tipo de gando poden achandar o camiño para as plantas invasoras, con todo, ás ovellas tamén lles gusta comer especies invasoras como Bromus tectorum, leiterena frondosa, algunhas especies de Pueraria ou Centaurea podospermifolia no canto de especies nativas como a artemisia, facendo das ovellas un método eficaz de pastoreo de conservación.
Debido a que os seus ollos non teñen capacidade de acomodación, podería interpretarse como que a imaxe que perciben de obxectos moi próximos sería borrosa, pero unha visión clara de obxectos próximos podería ser proporcionada polo tapetum lucidum e a grande imaxe retinal dos seus ollos, permitindo unha visión próxima adecuada.
Aínda que posteriormente demostrouse que as ovellas domésticas actuais e o seu antepasado silvestre: o muflón oriental pertencían a unha mesma especie e debía asignárselles un único nome científico, a Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica determinou en 2003 na opinión 2027 que as ovellas, do mesmo xeito que outras 17 especies domésticas, debían nomearse como a súa variedade salvaxe, Ovis orientalis, para evitar o paradoxo de que as liñaxes anteriores, as silvestres, fosen nomeadas como subespecies dos seus descendentes.
Polo tanto o nome específico que prevalece para as ovellas e muflóns é Ovis orientalis, quedando o termo aries como nome trinomial que designa á subespecie doméstica (aínda cando xeralmente en casos coma este aplicaríase o "principio de prioridade" que establece que debe permanecer como nome específico o primeiro en ser rexistrado, sendo aries o máis antigo).
Os derivados do sacrificio tamén teñen valor: o sebo pode utilizarse para a fabricación de candeas ou xabón e os seus ósos e cartilaxes utilizáronse para fabricar artigos tallados como dados e botóns, así como pegamento ou xelatina; os intestinos das ovellas adultas pódense utilizar nas envolturas de embutidos, e os dos cordeiros como suturas cirúrxicas ou como cordas para instrumentos musicais e raquetas de tenis.
A efectos deste tipo de recontos, a definición da FAO dunha raza é «ou ben un grupo de subespecies de animais domésticos con características externas definibles e identificables que lle permiten a súa distinción por apreciación visual doutros grupos definidos de maneira similar dentro da mesma especie ou dun grupo para o que a separación xeográfica ou cultural de grupos fenotípicamente similares os leve á aceptación da súa identidade diferenciada».
Entre as diferenzas de aparencia en ambas as especies están as barbas e o beizo superior dividido exclusivos das cabras, que a cola das ovellas cae cara a abaixo mentres que a das cabras mantense ergueita, que as ovellas xeralmente carecen de cornos mentres que as cabras que nacen sen cornos son escasas, ou que os machos cabríos adquiren un forte cheiro distintivo durante o estro, mentres que os carneiros non.
A esta acusación sumáronse as doutros que afirmaron "pon baixo sospeita a doutrina da encarnación" ou "Trastoca a base enteira da teoloxía. Se a Terra é un planeta, e só un entre varios planetas, non é posible que tan grandes cousas foran feitas especialmente nel como a doutrina cristiá ensina. Se hai outros planetas, como Deus non fai nada en van, deberán ser habitados; pero como poderían os seus habitantes descender de Adán? Como poden trazar a súa orixe ata a Arca de Noé? Como poden ter sido redimidos polo Salvador?"
A pesar da súa insistencia continuada sobre que o seu traballo na área era puramente teórico, a pesar do seu estrito cumprimento do protocolo eclesiástico para a publicación de traballos (que requiría exame previo polos censores eclesiásticos e permiso), e a pesar da súa estreita amizade con Maffeo Barberini, que chegaría a ser o Papa Urbano VIII, Galileo foi forzado a retractarse repetidamente, e foi posto baixo arresto domiciliario de 1633 a 1642.
O xesuíta español José Manuel Peramás escribiu no seu libro De vita et moribus tredecim virorum paraguaycorum: «Adoitaban tamén xogar cun balón, que, aínda sendo de goma chea, era tan lixeiro e rápido que, cada vez que o golpeaban, seguía rebotando algún tempo, sen pararse, impulsado polo seu propio peso. Non lanzaban a pelota coa man, como nós, senón coa parte superior do pé espido, pasándoa e recibíndoa con gran axilidade e precisión».
“Si, os guaranís xogaban un xogo de pelota cos pés. Descríbeo o pai xesuíta José Cardiel, no libro As misións do Paraguai” : Os guaranís non xogan á pelota como nós coa man, senón que a envían e vólvena a recibir coa parte superior do pé descalzo con gran rapidez e moita destreza” (José Manuel Peramás, Platón y los Guaraníes. Asunción, CEPAG, 2004, p. 97).
Aínda que o nome fai referencia ao astrómono inglés Edmund Halley por ter determinado a súa órbita e a súa reaparición periodica, o descubrimento atribúese ao astrónomo Johan Georg Palitzsch que o descubriu o 25 de decembro de 1758, aproximadamente na data prevista por Halley para a súa reaparición (de ónde ven a tradición de consideralo como o cometa do Nadal), chegou cun retardo de 618 días polo seu perihelio .
Cando nas súas confianzas estas pobres mártires se astreven a decirnos os seus secretos, a chorar os seus amores, sempre vivos; a doerse das súas penas, descóbrese nelas tal delicadeza de sentimentos, tan grandes tesouros de tenrura , unha abnegación tan grande, que sin querer sentímonos inferiores a aquelas oscuras e valerosas heroínas que viven e morren levando a cabo feitos maravillosos por sempre iñorados, pero cheos de milagres de amor e de abismos de perdón.
A de experimentación persoal: Follas Novas distínguese pola innovación métrica, por unhas combinacións métricas inusitadas , formas estróficas flexibles, asonancia irregular, agrupacións libres de versos e combinacións varias: de octosílabos e hendecasílabos, de octosílabos e alexandrinos, de decasílabos con dodecasílabos,.
Durante este tempo súmaselle ó desencanto con boa parte da política española no exilio as desavinzas coa dirección interior do Partido Galeguista, como se ve no intercambio de correspondencia entre Castelao e a dirección interior, entre outras cousas pola intención de constituír unha delegación do partido en París para dirixir a política galeguista do exilio, ou pola de facer a Xoán Xosé Plá parceiro del para "servir as consignas do Comité".
O 20 de xullo de 1938 embarca de novo, esta vez cara a Nova York, canda a súa dona no paquebote Ille de France, ao encomendarlle o Goberno a realización dunha campaña de axuda á República en América, para o que contou coa colaboración das Sociedades Hispánicas Confederadas, da Fronte Popular Antifascista Galega e da Casa de Galicia-Unidade Galega.
Xa na Arxentina, Castelao retomou a actividade política e participou en numerosos actos públicos, como o coñecido discurso Alba de Groria no día da Patria de 1948, pero a comezos de 1949 diagnostícaselle un cancro de pulmón incurable aínda que os médicos só lle din que ten un "proceso infeccioso no pulmón esquerdo" que esixe repouso e tratamento médico.
En xuño de 1949 escribía escusando a súa presenza nun acto do Centro Pontevedrés de Buenos Aires que "estou absolutamente seguro de repoñer a miña saúde e de acompañalos no ano próisimo, por este xa se vé que non é posible"; en decembro escribía ao seu amigo Manuel Roel: "Estou enfermo pero sandarei. Algún día nos veremos na verde Betanzos".
Na Arxentina, Castelao dedicouse, ademais de continuar traballando no seu libro Sempre en Galiza e na edición de As cruces de pedra na Galiza, a ilustrar libros infantís da Colección Billiken, así como a organizar e concienciar o amplísimo colectivo galego no ideario galeguista mediante diversos actos, discursos, conferencias e celebracións co gallo do Día de Galicia, o cabodano do asasinato de Alexandre Bóveda e mailo aniversario do plebiscito do Estatuto.
Os seus restos mortais foron repatriados e levados para o Panteón de Galegos Ilustres, no convento de San Domingos de Bonaval , o 28 de xuño de 1984, coincidindo co aniversario do plebiscito que aprobou o Estatuto de Galicia, en medio de manifestacións nacionalistas que acusaban as autoridades de que "os que o exiliaron agora fanlle honores".
En Rianxo, axiña comeza a participar na vida política local dentro do Partido Conservador local, liderado polo seu pai, e é neste período cando colabora con Xosé Arcos, Eduardo Dieste e outros na fundación do semanario El Barbero Municipal , no que publicou as súas primeiras caricaturas e escribiu atacando o réxime caciquil galego, personificado en Manuel Viturro Posse, secretario daquela da Deputación Provincial.
Xa en 1918 volve opositar e mellora a praza de funcionario en Pontevedra, á vez que comeza a traballar como profesor adxunto da cátedra de Debuxo, no instituto de segunda ensinanza de Pontevedra, onde coñece a Antón Losada Diéguez cando este vén como catedrático de Psicoloxía, Lóxica e Ética.
En 1921, grazas a unha bolsa de viaxe da Junta para Ampliación de Estudios e Investigaciones Científicas, viaxou a Francia , Bélxica e Alemaña para estudar a arte deses países; froito desa viaxe realizada entre xaneiro e outubro foi o diario que escribiu e que publicou parcialmente a revista Nós en 1922-1923 .
Inicialmente a música mantiña as formas tradicionais das cancións que proviñan dos Lieder na súa duración, mantendo tamén a estrutura de divisións, tempo e compases tradicionais (por exemplo, a sonata, como no tema And I Love Her de The Beatles), pero pronto naceu outra visión formal , e incluso música que non estaba concibida para ser interpretada senón simplemente para ser gravada e reproducida.
O nacemento e desenvolvemento de Rock deu lugar a unha enorme variedade de estilos e secuelas, co incorporación de harmonías non occidentais, incorporación de novos instrumentos etc., todo isto arredor dunha sucesión de tendencias e grandes familias de estilos musicais, o Rock'n'roll, o Pop, o Rock, o Punk, o AOR, o Tecno, a posmodernidade, o Grunge, a New Wave etc.
Ese desenvolvemento industrial da música e a explosión sociocultural dos anos 60 non só permitiu así converter a música nun obxecto de consumo habitual, senón que tamén fixo posible que a propia xente, a xente nova, participase no proceso de creación e produción musical, sen necesidade de estudos ou preparación especiais, e sen a necesidade de se axustar a canons ou regras, pois precisamente trataba de afastarse delas.
Max Weber: O estado moderno é unha asociación de dominio de tipo institucional que, no interior dun territorio, tratou de monopolizar a coacción física lexítima como instrumento de dominación e que, con esta finalidade, conseguíu reunir nas mans dos seus dirixentes os medios materiais de xestión, pero habendo expropiado dos mesmos aos que dispoñían daqueles, e situaronse, en lugar deses poderes, na cima suprema.
Mesopotamia é considerada, polo xeral, como o primeiro lugar no que apareceu unha civilización ou sociedade complexa, xa que contaba con cidades, división permanente do traballo, concentración social da riqueza en social en capital, distribución desigual desta, clases dominantes, comercio a longa distancia, arquitectura monumental, formas estandarizadas de arte e cultura, escritura, matemáticas e ciencia.
Deste período, talvez, cabe sinalar o seu traballo co francés Claude Lelouch n' Os uns e mailos outros de 1981, así como a súa aparición nunha pequena serie de filmes de aventuras que trataban de reproduci-lo éxito no pasado das súas antecesoras: As minas do rei Salomón de 1985 e Quatermain na cidade do ouro de 1986, que, segundo outros autores foron máis ben de cine B, e que non pasaron de ser discretos intentos de actualización das obras que, no xénero de aventuras, foron no seu día moi admiradas.
Nas súas actuacións posteriores tratou de coidar algo máis a elección dos traballos, procurando incluso involucrarse en proxectos que tiñan certo apoio intelectual ou tivesen relación con temas máis ou menos comprometidos, coma poden ser Condenada , de Bruce Beresford, nova incursión no tema da pena de morte, ou Un mundo á súa medida , de Peter Chelson, na que se formulan as relacions entre un mangallón débil mental e un rapaz cunha enfermidade dexenerativa.
Isto animou a aquela moza de entón a dar un paso máis, contaba co visto e prace dos seus pais, e comezou como modelo na axencia Eileen Ford e, dende as pasarelas e as reportaxes fotográficas, consegue chama-la atención dos “caza-talentos” do cinema americano, que foron conscientes do que unha nova rapariga loira e de formas moi rotundas podía obter nunha industria sempre necesitada de caras novas.
Iso favoreceu que no 1896 participase nos primeiros experimentos de raios X nos Estados Unidos e que se incorporara ó grupo que os historiadores da ciencia chaman "Mulleres Pickering", mulleres contratadas por Edward Pickering, director do Observatorio do Harvard College, para efectuaren cálculos astronómicos, seguindo a idea baconiana de que o primeiro paso en ciencia é acumular feitos.
XX, a escola de Budapest, con poetas como Kálmán Kalocsay e Lajos Tárkony; despois das guerras mundiais, a escola escocesa, con William Auld e Marjorie Boulton, e a xaponesa, con Miyamoto Masao; a partir dos anos 90 desenvolve a súa actividade literaria a escola ibérica, con Jorge Camacho, Miguel Fernández, Miguel Gutiérrez Adúriz ou Gonçalo Neves.
O primeiro grupo de Esperanto apareceu en Alemaña da man de Leopold Einstein que mantiña correspondencia con Zamenhof e fora o fundador e presidente do club de Volapük de Nürnberg, ata dimitir en febreiro de 1888 por razóns de saúde, da súa man o novo presidente Christian Schmidt, tamén esperantista, levou ao club a mudar en asemblea, celebrada o 18 de decembro de 1888, a súa dedicación cara ao Esperanto.
Respecto dos territorios dos Estados da Unión que non pertencen á propia UE, utilizan o euro as colectividades de ultramar francesas de Saint-Pierre-et-Miquelon, San Bartolomeu, as Terras Antárticas e Austrais Francesas e a illa de Clipperton, así como as bases soberanas británicas de Acrotiri e Dekhelia situadas na illa de Chipre.
Máis tarde coa chegada dos árabes a partir do 680 a península de Guelaya é obviar para continuar conquistando a antiga Hispania, ao cruzar o Estreito Tariq no 711 e continuarían os árabes ata o 732 na antiga Hispania Septimana; pero unha guerra entre as cidades de Fes e Tremecén farán que a poboación de Rusadir abandone as xa ruínas melillenses.
A cidade de Melilla remonta a súa historia ao establecemento no século VII a. C. de comerciantes fenicios que aproveitaron a súa situación próxima ao estreito de Xibraltar e as rutas comerciais do Mediterráneo occidental para prosperar, alcanzando o seu esplendor cara ao século II a. C. Coa decadencia púnica, Rusadir formará parte do reino de Mauretania que sería incorporado á provincia romana de Mauritania Tingitana no ano 42 d.
Ata 1995 era unha comarca da provincia de Málaga, foi en devandito ano cando a cidade accedeu administrativamente ao estatuto de cidade autónoma sendo a principios do século XXI un dos motores económicos da rexión rifeña, baseado na súa condición de porto franco e os intercambios comerciais, á vez que centro de atención dos fluxos migratorios de poboación africana cara aos territorios da Unión Europea.
O seu proxecto concrétase en coleccións de clásicos, traducións de grandes autores da literatura universal, poesía, ensaio, guías de ocio e temáticas ambientais, libros de viaxes, literatura infantil e xuvenil, gastronomía.; e resumindo, atinxe dende a creación literaria e o pensamento á didáctica e os materiais de referencia escolar, como manuais, dicionarios etc.
As árbores diferéncianse dos arbustos, aínda que teñen unha forma de crecemento similar, polo xeral en que crecen máis e teñen un só talo principal; pero non hai unha distinción consistente entre unha árbore e un arbusto, faise máis confuso polo feito de que as árbores poden reducir o seu tamaño en condicións ambientais máis duras, como nas montañas e nas zonas subárticas.
Certas monocotiledóneas poden considerarse árbores baixo unha definición un pouco máis laxa; mentres que a árbore de Xosué, os bambús e as palmeiras non teñen crecemento secundario e nunca producen madeira verdadeira con aneis de crecemento, poden producir "pseudo-madeira" por células lignificantes formadas polo crecemento primario.
Do resto, moitas son ximnospermas ou árbores de madeira blanda; entre elas atópanse as coníferas, as cícadas, as ginkgophytas e as gnetales, que producen sementes que non están encerradas en froitos, senón en estruturas abertas como as piñas, e moitas teñen follas cerosas e resistentes, como as agullas dos piñeiros.
Unha árbore adoita ter moitas ramas secundarias que se apoian no tronco sen tocar o chan, estas a vez adoitan dividirse en ramas máis pequenas e brotes que adoitan ter follas, que captan a enerxía luminosa e a converten en azucres mediante a fotosíntese, proporcionando o alimento para o crecemento e desenvolvemento da árbore.
1938 - Fusilados en Punta Herminia os sindicalistas da CRG Cándido Sánchez Rodríguez, José Brandariz Ramos, Jaime Baella Pérez, Ángel Fernández Fernández, Ricardo Martín González, Marcelino Calviño Pato, Jesús López Casado e Felisardo Brandariz Souto.
O viaxeiro francés Louis Rousselet, que a visitou en 1863 e 1868, afirma no seu libro L'Inde deas Rajahs, publicado por primeira vez en 1877: "Os etimólogos derivaron erroneamente este nome do portugués Bôa Bahia, ou , sen saber que a deusa tutelar desta illa foi, desde a máis remota antigüidade, Bomba, ou Mumba Devi, e que aínda . posúe un templo".
Sentiuse cedo atraída polas matemáticas: cóntase que a idade de once anos, as paredes da súa habitación estaban recubertas de papeis co traballo do matemático ruso Ostrogradski, e ós 14 anos aprendeu polos seus propios medios trigonometría para comprender a sección de óptica dun libro de física que estaba a ler por aquel entón.
O 19 de decembro de 2008, Yves Leterme presentou a súa dimisión ao rei Alberte II debido á situación de crise xerada no goberno a partir da venda da entidade financeira Fortis; Fortis foi parcialmente nacionalizado e o groso dos seus activos vendidos ao Estado holandés e ao banco francés BNP Paribas (case todo o negocio bancario en Bélxica e Luxemburgo e os seguros de Bélxica).
Bélxica (en alemán: Belgien , en francés: Belgique , en neerlandés: België ), oficialmente Reino de Bélxica (en alemán: Königreich Belgien, en francés: Royaume de Belgique, en neerlandés: Koninkrijk België), é unha monarquía parlamentaria situada en Europa Noroccidental, que fai fronteira cos Países Baixos, Alemaña, Luxemburgo e Francia.
Actualmente, o primeiro ministro de Bélxica é Yves Leterme, líder do partido democristián flamengo, claro vencedor das eleccións de xuño do 2007, quen tivo que agardar máis de nove meses para acceder ao cargo de primeiro ministro, debido ás grandes dificultades para pactar un programa con partidos das dúas comunidades do país, a flamenga e a valoa, que por lei deben estar representadas no Goberno federal.
En 1951 Bélxica converteuse nun dos seis membros fundadores da Comunidade Europea do Carbón e do Aceiro, e dende 1957 da Comunidade Europea da Enerxía Atómica e da Comunidade Económica Europea, hoxe en día, a Unión Europea a cal posúe parte das súas institucións e administracións na capital belga, incluíndo a Comisión Europea, o Consello da Unión Europea, e o Parlamento Europeo.
Leterme renunciou dúas veces á tarefa de formar un Executivo e só o logrou ao terceiro intento, cunha coalición asimétrica, composta polos partidos do flamengo Bart Somers , o liberal valón, Didier Reynders o democristián flamengo Etienne Schoupe , a democristiá francófona, Joelle Milquet ; e o socialista francófono, Elio Dei Rupo .
Máis adiante engrosarían a listaxe os artigos de Castelao, Ramón Piñeiro, Lugo, Hórreo galego, Reino de Galicia, Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936, Valentín Paz-Andrade, Alzamento de Pascua, Caso do metílico, Praga, The Beatles, Lenin, Alemaña, Real Club Celta de Vigo, Prestige, Catedral de Santiago de Compostela e Tristan und Isolde, aos que se irían sumando moitos outros co paso do tempo.
Coñecíanse precursores das rodas en Oriente Medio no milenio V a. C. Un dos primeiros exemplos descubríronse en Tepe Pardis, Irán, datados en 5200–4700 a. C. Estaban feitos de pedra ou sexo e asegurados ao chan cunha barra no centro, aínda que requirían un esforzo significativo para xiralo.
En febreiro de 2003, nuns pantanos 22 km ao sur de Ljubljana, capital de Eslovenia, atopouse unha roda cunha antigüidade de entre 3500-3100 a. C. Achouse xunto co seu eixe; mide 72 cm de diámetro e está feita de madeira de freixo, mentres que o eixe, que xiraba xunto coas rodas, era de carballo, máis dura.
Pódese afirmar, en xeral, que as alteracións, anomalías, perturbacións ou trastornos da linguaxe dificultan, de xeito máis ou menos persistente, a comunicación lingüística, afectando non só a aspectos lingüísticos (fonolóxicos, sintácticos ou semánticos, tanto no nivel de comprensión –descodificación– como de expresión ou produción-codificación), senón tamén intelectuais e da personalidade, interferindo nas relacións e rendemento escolar, social e familiar dos individuos afectados.
Por razóns históricas, o punto triplo da auga foi fixado en 273,16 unidades do intervalo de medida, que foi chamado kelvin en honra do físico escocés William Thomson que definiu por primeira vez a escala kelvin ou escala absoluta, que asocia o valor «cero kelvin» ao «cero absoluto», e gradúase cun tamaño de grao igual ao do grao Celsius.