polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
O seu libro Tuhafut al-Falasifa é o maior expoñente da epistemoloxía islámica, e Ghazali retomou o esceptiscismo filosófico que non volvera a ser común ata o século XVIII con George Berkeley e David Hume, este encontro co esceptismo conduciu a Ghazali a teorizar sobre unha forma de ocasionalismo teolóxico ou a crenza que a causa dos sucesos e accións non son o produto de conxuncións materiais senón da inmediata acción de Alá, pensamento que será retomado polos fundamentalistas islámicos.
Al-Ghazali de nome completo Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad al-Ghazali coñecido nos países de fala persa como Imam Muhammad-i Ghazali ou na Europa medieval polo latinizado como Algazelus ou Algazel , foi un polímata persa nado en Ghazaleh en c. 1058 e finado en Tus, Irán, o 19 de decembro de 1111, é coñecido por ser un dos filósofos, teólogos, xuristas, lóxicos e místicos máis importantes e influentes do islam.
Antonio Pigafetta dixo que o nome era "Illa de Velas", pero tamén escribe que os habitantes "entraron nos barcos e roubaron todo o que puideron", incluíndo "o pequeno barco que estaba suxeito á popa do buque insignia." "Esas persoas son pobres, pero enxeñosas e moi ladroas, polo que chamamos a esas tres illas Islas de los Ladrones . "
A chegada do Gobernador Don Mariano Tobias, o 15 de setembro de 1771, trouxo reformas agrícolas, incluíndo poñer terras a disposición dos insulares para cultivar, alentou o desenvolvemento da cría de gando, cervos e búfalos importados de Manila, burros e mulas de Acapulco, construíu muíños de algodón e salinas, escolas públicas gratuítas, e a primeira milicia de Guam.
Na cidade, que se converteu na capital da provincia de Ostmark, pronunciou Hitler, o 14 de marzo de 1938, o seu primeiro gran discurso ós vieneses dende o balcón central do Palacio Hofburg, discurso que é considerado un dos máis emotivos do ditador e de maior aclamación pola súa masiva audiencia debido á euforia que a anexión de Austria ó Terceiro Imperio Xermano causou en parte da poboación.
A partir de entón e grazas ao seu compromiso coa neutralidade, Austria converteuse na sede de organizacións internacionais como a OPEP, a ONUDI, a IAEA e a IIASA, entre outras, o que fai de Viena a terceira capital da ONU, despois de Nova York e Xenebra, polo que hoxe en día pode verse como unha gran comunidade internacional, particularmente no cuarto distrito de Viena derivado dos seus corpos diplomático.
Os turcos avanzaron con forza e cercaron a cidade o 16 de xullo, pero a súa falta de artillaría de asedio permitiu a Leopoldo reunir un exército adicional formado por tropas austríacas, alemás e polacas, que derrotou ao exército turco nunha batalla librada diante dos muros da cidade o 12 de setembro, que tamén se coñece como Batalla de Kahlenberg.
Tras o asasinato do arquiduque herdeiro Francisco Fernando e a súa esposa, Sofía Chotek, en Saraxevo, polo terrorista serbo-bosníaco Gavrilo Princip, e ante a abafadora evidencia da participación dos servizos de intelixencia serbios no complot, a monarquía dual declara a guerra a Serbia, coa que se alían Alemaña e Turquía e que, ante a oposición de Francia, Inglaterra e Rusia, devén na primeira guerra mundial.
O coñecemento, a súa natureza, a súa variedade, o xeito de como é adquirido, o proceso da súa adquisición, os seus valores e o seu papel nas sociedades humanas, estúdanse nunha variedade de disciplinas, incluíndo a filosofía, a epistemoloxía, a ciencia, a psicoloxía, as ciencias cognitivas, a antropoloxía e a socioloxía.
Se ben a actividade industrial así definida pode facerse extensiva ó que comunmente se denomina artesanía, a diferenza fundamental entre ambas estriba principalmente en que mentres o artesán realiza por si mesmo todas as operacións necesarias para obter o produto final, a industria caracterízase pola súa especialización, de modo que as diferentes etapas do proceso son realizadas por diferentes traballadores, ou incluso empresas.
O Patín foi entón chamado Rincoada das Escolas; a rúa da Pedreira era a rúa de Méndez Núñez; o do Forno do Campo quedou en rincoada de San Francisco; a canella de Opeana pasou a chamarse costiña do Pai Sarmiento, e a da fonte dos Catro-canos, quedou en pasadizo de Fernando o Santo.
A través de diversas fontes coñécese que a Fortaleza se construíu a escasa distancia da Igrexa de Santa María, e estaba formada por dúas torres de planta cadrada, unidas por unha muralla de 14,2 metros de alto e 2,5 metros de media en groso (que por aquel entón medíanse en varas, cuxa medida de lonxitude equivalente a 835 mm), que facía un patio rectangular, en cuxos ángulos norte e leste se levantaban as torres.
Inaugurada a comezos de 1986, a Bolsa de Valores de Istanbul é o único mercado de valores de Turquía, establecida para proporcionar operacións con accións, cupóns de dereito, abonos do estado, letras do Tesouro, certificados de participación nos ingresos, bonos emitidos pola privatización da Administración, bonos corporativos, e para levar a cabo transaccións da noite á mañá.
Entre estas mesquitas, as máis extraordinarias son: a Mesquita de Beyazid, a Mesquita de Süleymaniye , a Mesquita do Sultán Ahmed (o primeiro sermón do venres ou «Jutba» nesta Mesquita foi lido polo Jelveti Sufí Xeque Aziz Mahmud Hudayi) e a Mesquita de Fatih.
A cidade, no seu día cunha numerosa e próspera comunidade grega, herdeiros das orixes gregas da cidade, diminuíu logo dos acontecementos do 6 e o 7 de setembro de 1955, nos que unha turba atacou e asaltou as comunidades armenia, grega e xudía da cidade, sen lamentar moitos danos persoais, aínda que un gran número de gregos abandonaron os seus fogares e viaxaron á veciña Grecia.
Moitos destes Tekkes aínda perviven no día de hoxe, uns en forma de mesquitas outros como museos, como Jerrahi Tekke en Fatih, as mesquitas de Sünbül Efendi e Ramazan Efendi o Gálata Mevlevihane en Beyoğlu, Yahya Efendi Tekke en Beşiktaş e Bektaşi Tekke en Kadıköy que na actualidade é empregada por musulmáns Alevíes como unha Cemevi.
Os distritos financeiros de Levent e Maslak son a sede dos principais bancos, compañías turcas, e tamén dos grandes xigantes do sector financeiro como Citibank, Merrill Lynch, J. P. Morgan, HSBC, ABN Amro, Fortis, ING Bank, BNP Paribas, Société Générale, Banca di Roma, UniCredit, WestLB, Deutsche Bank, Commerzbank, entre outros.
A través dos anos, esta cidade estivo en mans dos persas, os cales a ocuparon e destruíron no século V a. C. Recuperada polo espartano Pausanias no 479 a. C., comezou a reconstruíla no 478 a. C. Máis tarde Esparta tivo que disputar o seu control aos atenienses, quen a tomaron no 409 a. C., mais foron expulsados no 405 a. C., aínda que no 390 a. C. volveu a mans atenienses.
Nótese que aquí 'alfabeto' non é o mesmo que 'grafía' ou 'script' (por exemplo, a letra existe na grafía cirílica desde a súa invención e aínda é usada en ucraíno, mais non existe no alfabeto búlgaro moderno, isto é, no cirílico que se usa en Bulgaria), polo tanto, o nome adecuado debería realmente ser 'grafía búlgara' ou 'script búlgaro'.
Cadeas do suroeste do Pamir e do Tíbet: do leste da meseta nace a cadea dos Kuen-Lun que, cos Tian Shan, encerra a depresión de Tarim; máis ao sur, as formacións de Hedin e do Karakorum ; nos bordos do suroeste e sur do Tíbet levántanse as alturas máis importantes e excelsas da Terra: Himalaia .
O termo ás veces redúcese de forma máis estreita para referirse á rexión Asia-Pacífico, que non inclúe Oriente Medio, o Sueste Asiático nin Rusia, pero si inclúe as illas do océano Pacífico e pode incluír partes de Australasia ou Oceanía, malia que os insulares do Pacífico non son considerados asiáticos.
Heródoto comenta que está desconcertado polo feito de que tres nomes de muller se utilicen para describir unha masa enorme e substancial da terra , indicando que a maioría dos gregos asumiron que Asia foi chamada en referencia á esposa de Prometeo pero que os lidios dicían que foi chamada en referencia a Asia, fillo de Cotys e que pasou á tribo de Sardes.
Asia está rodeada no sur polo océano Índico (especificamente, de oeste a leste, o golfo de Adén, o mar Arábigo e a baía de Bengala), ao leste polas augas do océano Pacífico (incluíndo, en contra dos punteiros do reloxo, o mar da China, o mar da China Oriental, o mar Amarelo, o mar do Xapón, o mar de Okhotsk e o mar de Bering) e polo norte polo océano Ártico.
Situados na Península Arábiga e nos seus arredores, son nacións fundamentalmente agropastorais, é o caso do Iemen, mentres que en Arabia Saudita, Kuwait, Emiratos Árabes Unidos, Iraq Omán, Qatar e Bahrain son as grandes riquezas nacionais as que impoñen paisaxes de torres e oleodutos petroliferos onde durante séculos só había un deserto sen beneficio económico.
Sankara, bautizado como "o Che Guevara de África", dirixiu un goberno revolucionario que iniciou grandes transformacións políticas e sociais destinadas a mellorar a calidade de vida dos burkinabés, acabar coa corrupción e os gastos superfluos na administración pública e acabar coa dependencia que aínda mantiña o país con respecto á súa vella metrópole.
Baixo o seu goberno, Burkina Faso conseguiu mellorar o rendemento agrícola para conseguir a autosuficiencia alimentaria e distribuír terras aos campesiños pobres, realizáronse campañas intensivas de vacinación coa axuda de médicos cubanos, construíronse instalacións sanitarias básicas e escolas en zonas rurais e loitouse contra o avance do deserto coa plantación de miles de novas árbores na zona que limita co Sahel.
En política exterior, o seu apoio aos gobernos revolucionarios de Cuba, Nicaragua, Mozambique ou Granada, a súa denuncia do neocolonialismo e a política de apartheid do goberno racista surafricano e a necesidade de abrir unha fronte común panafricana contra a débeda trouxéronlle numerosos apoios entre a mocidade africana, pero ao mesmo tempo inimigos moi poderosos.
Só cando os líderes dos partidos son incapaces de chegaren a unha conclusión por si mesmos nun prazo razoable é o presidente quen exerce ese poder e nomea o propio gabinete, aínda que iso nunca aconteceu até o momento dende a República, fundada en 1944, mais en 1942 o rexente do país, Sveinn Björnsson, fixo nomear un parlamento non-gobernamental.
Unha última teoría conta que o nome procede dunha lingua celta, segundo teorías que din que a illa xa fora habitada antes da chegada dos viquingos, neste caso por unha tribo que se chamarían os "Iceni" que, despois de enfrontarse aos romanos contra o século I, emigrarían das illas Británicas cara ao norte chegando a Islandia, co que a orixe do nome viría de "Ice-leanbh" ou "os fillos de Iceni".
Salientan na marxe dereita o rego de Montouto, preto da capitalidade do concello de Muras, e, xa na provincia da Coruña, o río Maciñeira, o máis longo de todos os afluentes que verte a escasos metros do Parque de Carbóns da Central térmica das Pontes, o río do Pareiro, que desemboca no Encoro do Eume formando un profundo entrante, e o río Sesín, que na súa confluencia co Eume, e xunto con el, rodea o outeiro onde se ergue o Mosteiro de San Xoán de Caaveiro.
Cansado, Saramago decide dedicarse só á literatura, substituíndo ao xornalista polo narrador: " Estaba agardando as pedras do crebacabezas do destino - supoñendo que haxa destino, non creo que haxa - para organizarse. É necesario que cada un de nós puxese a súa propia pedra, e o que puxen foi este: "Non vou buscar traballo" , dixo Saramago nunha entrevista coa revista Playboy, en 1995.
Nos anos seguintes, entre 1995 e 2005, Saramago publicou seis novelas máis, iniciando unha nova fase na que as tramas xa non se despregan en lugares ou tempos concretos e os personaxes históricos están ausentes: Ensaio Sobre a Cegueira ; Todos os Nomes ; A Cova ; O Homen Duplicado ; Ensaio sobre a lucidez ; e As intermiténcias da morte .
Tamén con conta con bens construídos como museos, pazos, monumentos, esculturas, igrexas, capelas. e non se debe esquecer o Conxunto Histórico-Artistico de Sargadelos que inclúe os restos do complexo industrial fundado a finais do século XVIII por Antonio Raimundo Ibáñez, Marqués de Sargadelos, ao levantar unha fundición de ferro e, a principios do XIX, as fábricas de louza e vidro.
No edificio están instalados o establecemento de fabricación e venda de táboas de surf artesanais “Serea Surfboards”, o obradoiro creativo con tenda e estudo de tatuaxes “Enigma”, o centro ecuestre “Cabaliño de Pao”, o café bar cultural “A Sacabeira”, o establecemento de alimentación ecolóxica “Marmeladas A Morena” e o centro terapéutico rehabilitador “Pasiños na Lúa”.
O concello conta con múltiples edificios e salas capaces de albergar exposicións que pon a disposición dos artistas, como a sala de Exposición , o Auditorio , as Antigas Carpinterías de Ribeira, a Antiga Carboeira do Conxunto Histórico Artístico de Sargadelos ou o Centro Culturar e de Servizos á Cidadanía de Cervo.
Actualmente conta co Centro de Emprendemento do Conxunto Histórico Artístico de Sargadelos, situado no Antigo Edificio das Cabalerizas, reformado e acondicionado polo concello de Cervo, con fondos procedentes da Xunta de Galicia, para a creación dun centro de artesanía e de actividades singulares adaptadas á contorna.
En xuño de 1920 celebrouse unha xuntanza en Pontevedra á que acudiron Vicente Risco, Castelao, Ramón Cabanillas e Antón Losada Diéguez para discutir a creación dunha revista monolingüe sobre a cultura galega, que deciden chamar Nós a proposta de Castelao, decidiron tamén o lugar de impresión, a imprenta de La Región en Ourense e o director literario, Risco, e artístico, Castelao.
Entre as novidades que a revista Nós achegou á cultura galega están as traducións de autores contemporáneos, como a tradución de anacos do Ulysses de James Joyce que fixo Otero Pedrayo, clásicos como partes de De quod nihil scitur de Francisco Sánchez, medievais como De correctione rusticorum de Martiño de Braga ou antigos como o comezo da Oda marítima de Rufo Festo Avieno.
Fermín Bouza-Brey, Ánxel Fole, Manuel Lesteiro, Luís Manteiga, Ramón Otero Pedrayo, Luís Pimentel, Emilio Pita, Vicente Risco, Lois Tobío Fernández, Alfonso Vázquez Martínez, Teixeira de Pascoaes e Phileas Lebesgue .
Entre elas estiveron a derruba do asilo de Adelaida Muro, a instalación de amarres deportivos na dársena da Mariña, a concesión da farmacia de Durmideiras, as terrazas da praza de María Pita ou a instalación dunha bandeira española na Coraza do Orzán tras o desfile das Forzas Armadas de 2005, o que provocou o rexeitamento frontal do nacionalismo local.
Finalmente, o 27 de abril de 2014, ante unha multitude congregada na praza de San Pedro do Vaticano, que se estima nuns 800 000 peregrinos chegados de todo o mundo, o papa Francisco proclamou a canonización Xoán Paulo II, xunto á de Xoán XXIII, pedindo en latín, coa fórmula ritual, que se inscribise aos dous papas no Libro dos Santos.
No momento do seu nomeamento, con 58 anos, tiña moi boa saúde e era moi activo; corría polos xardíns do Vaticano (co horror do persoal vaticano, que o informou de que podía ser visto correndo polos turistas que subían ao máis alto da cúpula da Basílica de San Pedro. A resposta do papa foi «e que?»), nadaba e escalaba montañas.
Isto é o que leva acontecendo os últimos séculos coa perda do galego fronte ó castelán, fenómeno coñecido coma diglosia no sentido co que se coñece este termo na sociolinguística das linguas minorizadas peninsulares (o seu senso orixinal partindo dos traballos de Joshua Fishmann é o mesmo que o que a Xunta de Galicia e Regueira vén chamar Bilingüísmo harmónico, onde dúas linguas reparten os seus usos na poboación en distribución complementaria sen contextos de conflito).
Polo outro, significa que a función de ensinar da Igrexa adquire un cariz especial na persoa do romano pontífice, posto que o seu maxisterio ordinario goza dunha consideración especial e posto que é a única persoa que individualmente goza do privilexio da infalibilidade, é dicir, que cando define como revelada por Deus unha determinada doutrina sobre a fe ou a moral está preservado do erro.
Gañou varios torneos e en 1998 foi segundo, a só 0'5 puntos do vencedor Anatoly Karpov, no Torneo Internacional de Xadrez Cidade de Linares, considerado o Wimbledon do xadrez, onde se deron cita os sete primeiros clasificados da clasificación FIDE e que moitos consideran o máis forte de toda a súa historia.
O historiador Rodrigo Jiménez de Rada, ao referirse a Segovia di: Civitatem iuxta iugum Dorii aedificavit in loco subiecto promontorio quod Cobia dicitur et quia secus Cobiam sita, Secobia muncupatur, ubi aquaeductum construxit qui miro opere civitate aquarum iniectionibus famulatur .
O clima é mediterráneo continentalizado , consecuencia da elevada altitude, a súa proximidade ao sistema Central e a súa lexanía da costa; a temperatura anual ten unha media de 11,5 C, con mínimas absolutas en decembro de 17,0 C e máximas en xullo de 39,7 C , a precipitación anual é de 464 mm anuais, o que fai da provincia un recuncho húmido no contexto da Meseta.
O seu relevo está marcado por dous elementos característicos: ao sur, os cumes do sistema Central, coas serras de Ayllón, Somosierra e Guadarrama; o seu punto culminante é Peñalara , seguido por Cabeza de Hierro, Montón de Trigo, pico Nevero e pico Reajo Casón, os portos principais son Cardoso, Somosierra, Navacerrada e Guadarrama; e cara ao norte os páramos e chairas da Meseta, constituídos por terreos cretáceos e areniscas, con pequenos manchóns terciarios.
Trala conquista de Toledo por Afonso VI de León, o xenro do rei Afonso VI, o conde Raimundo de Borgoña, xunto co primeiro bispo da súa reconstituída diocese, empezou a repoboación de Segovia en 1088 con cristiáns procedentes do norte da península e de máis alá dos Pereneos, dotándoa dun amplo concello cuxas terras cruzaban a serra de Guadarrama e ata a liña do río Texo.
O clima político fora moi represivo durante a década de 1950, incluíndo varias farsas xudiciais, pero fíxose máis aberta e tolerante durante a 1960, que culminou na Primavera de Praga de 1968 liderada por Alexander Dubček, a cal tentou crear un "socialismo con rostro humano" e talvez mesmo introducir o pluralismo político.
C é unha linguaxe de programación creada no 1969 por Ken Thompson e Dennis M. Ritchie nos Laboratorios Bell baseándose nas linguaxes BCPL e B. Ao igual que os seus dous predecesores, é unha linguaxe orientada á implementación de sistemas operativos (os sistemas operativos Linux e UNIX están escritos maiormente en C), pero converteuse nunha linguaxe de propósito xeral dos máis usados.
O kernel de Linux é un kernel monolítico, cun verdadeiro soporte para o soporte de prioridades multitarefas (tanto no modo de usuario como, desde a serie 2.6, no modo de kernel)), con memoria virtual, con librarías compartidas, carga baixo demanda, e executables de copy-on-write por KMS, xestión de memoria, protocolo de internet e fíos de tarefas.
Consta, porén, a existencia de aglomeracións de poboación que deixaron de ser aldeas e conformáronse en comunidades con especialización artesá: deuse o paso a unha cultura complexa organizada a partir dunha serie de palacios, centros políticos das diversas rexións e onde, como hipótese, existía unha monarquía, moi vinculada á relixión, dado que os palacios incorporan zonas de culto.
Límites orientais: desde Punta San Diego cara ao norte ao longo do meridiano ata alcanzar a profundidade de 100 brazas náuticas , de aí cara ao leste e ao sur, de tal xeito que todas as illas, baixíos e estreitos das Antillas Menores queden incluídas no Mar Caribe, ata chegar a Punta Galera no extremo nordeste da illa Trinidad.
Alabama está dividido administrativamente en 67 condados: Autauga, Baldwin, Barbour, Bibb, Blount, Bullock, Butler, Calhoun, Chambers, Cherokee, Chilton, Choctaw, Clarke, Clay, Cleburne, Coffee, Colbert, Conecuh, Coosa, Covington, Crenshaw, Cullman, Dale, Dallas, DeKalb, Elmore, Escambia, Etowah, Fayette, Franklin, Geneva, Greene, Hale, Henry, Houston, Jackson, Jefferson, Lamar, Lauderdale, Lawrence, Lee, Limestone, Lowndes, Macon, Madison, Marengo, Marion, Marshall, Mobile, Monroe, Montgomery, Morgan, Perry, Pickens, Pike, Randolph, Russell, St.
Antes da chegada dos europeos no actual Estado de Alabama vivían os chickasaw, choctaw, creek, koasati, mobile e o pobo alabama que dá nome ao estado, de fala muskogee, e os cherokees de fala iroquesa, que se pensa que emigraron cara ao sur desde a zona dos Grandes Lagos, en base á semellanza da súa lingua coas da Confederación Iroquesa.
O pai da futura raíña tiña bastantes débedas antes do matrimonio, pero a súa situación económica empezou a agravarse aínda máis: como Eduardo non estaba de acordo coas posturas políticas do seu irmán, o príncipe rexente, este negouse a axudalo e, por iso, os pais de Vitoria tiveron que irse de Inglaterra e empezaron a vivir en Alemaña.
No seu diario escribiu: «Mamá levantoume ás seis da mañá e díxome que o arcebispo de Canterbury e Conyngham estaban aquí e querían verme. Saín da cama e fun á miña sala de espera , soa, e vinos. Conyngham avisoume de que o meu pobre tío, o rei, xa non existía e que dera o seu último suspiro doce minutos logo das dúas da mañá e que, por conseguinte, son raíña».
Os seus padriños foron o tsar Alexandre I de Rusia -representado na cerimonia polo seu tío, Frederico de York- o seu tío Xurxo, futuro Xurxo IV; a súa tía, Carlota de Gran Bretaña -representada pola princesa Augusta Sofía do Reino Unido- e a avoa materna de Vitoria, a duquesa Augusta -representada pola princesa María-.
O seu terceiro fillo, Guillerme, casou coa princesa Adelaida de Saxonia-Meiningen, de cuxo matrimonio naceron dúas fillas: Carlota e Isabel , ambas mortas antes de cumprir dous anos, e varios abortos espontáneos, o último de xemelgos en 1821, polo cal era probable que non terían máis fillos.
Vitoria escribiulle ao seu tío Leopoldo, a quen sempre considerou o seu «mellor e máis amable conselleiro», para agradecerlle a «expectativa de gran felicidade para a cal contribuíu a persoa do querido Alberte el ten todas as calidades desexables para facerme totalmente feliz. É tan sensible, tan amable e tan amoroso. Ademais, ten o exterior máis agradable e encantador que coñecín».
Nas eleccións de 1874 Disraeli volveu ao poder, e o seu goberno aprobou unha lei de regulación de culto público que retiraba os rituais católicos da liturxia anglicana, lei que Vitoria apoiou: a raíña prefería misas curtas e sinxelas, e gustáballe máis a doutrina da igrexa presbiteriana escocesa que a inglesa.
Vitoria do Reino Unido, nada en Londres, Reino Unido o 24 de maio de 1819 e finada na Illa de Wight, Reino Unido o 22 de xaneiro de 1901, foi raíña do Reino Unido desde a morte do seu tío paterno, Guillerme IV do Reino Unido, o 20 de xuño de 1837, ata o seu falecemento o 22 de xaneiro de 1901, mentres que como emperatriz da India foi a primeira en ostentar o título desde o 1 de xaneiro de 1877 ata o seu deceso.
Como compositor, destacan obras como a Sinfonía nº 2 En las montañas de Galicia, Crepúsculo en la Alhambra, Aires gallegos, Impresión nocturna, Miniaturas, Tormenta, Marcha fúnebre, Sonata opus 37, a xota para piano Lieder e a ópera Amor vedado, Allegro para Violín e Orquestra, Opus 24 Sinfonía en la menor , Humoresca para violonchelo e piano , Romanza para Violino e Piano, Impresión Nocturna.
Fixéronse varios arranxos de obras súas como por exemplo o do segundo movemento da súa Sinfonía nº 2 para banda, levado a cabo polo músico Hernán Naval Parapar, de 'Rosa e Abril' para voz e piano e para coro, realizadas polo seu fillo Andrés Gaos Guillochón e por Ramiro Cartelle a partir da xota para piano Lieder, ou do Allegro para violín e orquestra que elaborou Joam Trillo, revisor e adaptador tamén de Impresión nocturna, Amor vedado e outras grandes obras de Gaos.
Pero Hera, a celosa esposa de Zeus, atrasou o momento do parto ordenando á súa filla Ilitía que o detivese, e Ilitía así o fixo, sentando no limiar da porta de Alcmena coas pernas pechadas e as mans entrelazadas diante dos xeonllos; á vez que aceleraba o parto de Euristeo, fillo de Esténelo e Nícipe.