polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Is é an cumadóireacht agus an cur i láthair na La DS a léiríonn spéis Orozco sna gnéithe, meabhrach agus fisiceach, an spáis dealbhach, agus nós a bhunú do chaidrimh bhreathnóir-réad spraíúil go leanann Orozco chun iniúchadh a dhéanamh sna hoibreacha dealbhóireachta.
“Ba é dán faoi neamhní, go háilinn!, D'fhéadfadh sé seo a bheith faoi gach rud freisin. Is é láithreacht, cibé ar bith caol, a bhí an t-eochair chun folus an tseomra a fheicháil, mar gá le fuaim amháin a bheith ann chun tost a léiriú.” – Ann Temkin
Réitigh Orozco go maith léis a chéad obair eile a dhéanamh trí mheán "próiseas an-mhall" Cheannaigh sé, cloigeann duine, ó siopa dúlra i NYC agus ar feadh míonna, d'oibrigh sé chun an cloigeann ar fad a chlúdaígh le clár táiplise déanta as graifít.
“Bhíodh suim agam i gcoincheap sin de spás atá fós ann agus cé nach bhfuil líne thanaí a roinneann dhá chomhlacht intomhaiste. Ar ndóigh, go fisiciúil tá sé an-tanaí, ach mothúchánach nó meabhrach go bhfuil sé i bhfad níos mó agus tá sé dothomhaiste. I mo chuid oibre, dar liom, is é sé an spás úd a thugann dom caoi mar dealbhóir.” – Gabriel Orozco
Bhí sé i gceist aige a chleachtas luath a bhriseadh ar shiúl ó na hoibrithe príomhshrutha na 1980í, Cuimsíonn sé go minic stiúideonna ollmhóra, agus go leor cúntóirí, agus teicnící ilchasta chomh maith le táirgeadh agus dáileadh.
Is sa bhliain 1998 a thug Francesco Bonami an t-ainim "ceann de na healaíontóirí is mó tionchair na ndeich mbliana seo, agus is dócha don chéad cheann eile freisin." Laistigh de na cúig bliana déag anuas chruthaigh Orozco obair i meán de phéintéireacht freisin.
"Maidir le Orozco, is é dílárú an chleachtas monaraíochta atá ina mhacasamhail de ilchineálacht saibhir, réad agus ábhar. Níl aon bealach ann chun saothar Orozcoa a aithint ó thaobh táirge fisiciúil. Ina áit sin, ní mór dúinn é a fheiceáil trí na leitmotifs., ach i gcónaí i bhfoirmeacha agus Cumraíochtaí." – Ann Temkin
Áitítear go raibh dhá aidhm ag aige mar Ard-Aighne: údarás na gcúirteanna seisiúin a bhuanú ar fud na hÉireann agus tairbhe a bhaint as cumhacht an Ard-Aighne chun Cúirt Sheomra an Chaisleáin (Court of Castle Chamber, cúirt a bhí ar chomhfheidhm le “Star Chamber” Shasana) chun ord poiblí a chosaint.
Cé gur maítear nach raibh a dhóthain eolais aige ar an dlí chun a bheith ina Ard-Seansailéir, fuair sé a lán taithí roimhe sin: ceapadh é mar Ard-Aighne na Breataine Bige i 1554, mar Bhreitheamh Chester i 1556,mar ghiúistís sa Bhreatain Bheag i 1559 agus mar leas-ghiúistís Chester i 1561.
Cé chomh fada is a bhfuil fianaise againn faoi, áfach, ceapadh ag an am gurbh ortadocsach é Eriugena agus cúpla bliain ina dhiaidh roghnaigh Hincmar, ardeaspag Rheims, é chun cosaint a dhéanamh ar theagasc shaoirse an toil in aghaidh an teagaisc réamhchinntiúcháin ar mhol an manach Gottschalk .
Is amhlaidh gur tháinig borradh mór faoin gclú a raibh ar an scoil seo, a bhí tábhachtach mar institiúid san Athbheochan Cairilínseach, faoi cheannasaíocht Ériugena, agus tharla gur thug an Rí cead a chinn don fhealsamh a raibh a chos isteach leis.
Ba mháistir scoile é Alcuin seachas fealsamh ach ba scoláire iomráiteach na Gréigise a bhí in Ériugena chomh maith le fealsamh, duine a raibh scil aige a bhí annamh in Iarthar na hEorpa ag an am sin, cé go raibh sé coitianta i measc lucht foghlama sa tréimhse luath i stair na hÉireann agus sa tréimhse Mheánaoiseach in Éirinn chomh maith, mar a léirítear in úsáid an chló Gréigise i lámhscríbhinní Éireannacha sa Mheánaois.
Tá scéal amháin ann go bhfuair sé cuireadh ó Alfred Mór na Sasana teacht go hOxford, gur oibrigh sé go dín ansiúd ar feadh blianta fada, gur éirigh leis a bheith ina ab in Malmesbury, agus ansin go bhfuair sé bás nuair a thug a chuid daltaí bairbín dó lena gcuid stíleas .
Ba é ‘Scottus' an téarma Laidine ar “Éireannach” nó “Gaelach” agus, dá bhrí sin, aistrítear a ainm mar “Johannes, an Gael a rugadh in Éirinn”. Is é “Scotti” an téarma ar thug na Rómhánaigh ar na hÉireannaigh. Litríodh an focal mar ‘Scottus’ sna lámhscríbhinní luatha suas go dtí b’fhéidir an 11ú aois.
Scríobh sé roinnt mhaith saothar, ach is so-aitheant sa lá atá inniu, agus chuaigh i bhfeidhm ar daoine sna céadta bliain ina dhiaidh sin ná a chuid tráchtaireachtaí, aistrithe ón Ghréigis, a rinne sé ar obair an dhiagaire agus fhealsaimh Pseudo-Dionysius an tAreopaguch.
An mhí ina dhiaidh sin, i mí Eanáir 1919, dhiúltaigh Teachtaí Parlaiminte Shinn Féin a toghadh sna toghcháin do Westminster i 1918 aitheantas a thabhairt do Pharlaimint na Ríochta Aontaithe agus ina ionad sin thionóil siad i dTeach an Ardmhéara i mBaile Átha Cliath mar pharlaimint réabhlóideach ar a dtugtar Dáil Éireann, cé nár fhreastal Galligan air mar go raibh sé i bpríosún nó "fé ghlas ag gallaibh".
Mar bhall de Bhráithreachas Poblachtach na hÉireann agus d'Óglaigh na hÉireann, le linn Éirí Amach na Cásca, rothaigh Galligan ó Bhaile Átha Cliath go Loch Garman ag iompar orduithe catha Shéamuis Uí Chonghaile chun a chinntiú gur éirigh Oglaigh an cheantair chun tacú leo siúd i mBaile Átha Cliath.
Ba pholaiteoir Éireannach de chuid Shinn Féin é Paul Galligan a mbeadh taithí aige ar phríosún cúig bliana mar thoradh ar a ghníomhaíochtaí poblachtacha le linn Éirí Amach 1916 in Inis Córthaidh agus Cogadh na Saoirse i gContae an Chabháin.
Tá sé ráite go bhféadfadh sé gur tharla siméadrac go déthaobhacha chun cinn roimh an scoilt idir Cnidaria agus Bilateria, agus gur fhorbair na cnidarians, atá siméadracht dé-radúil, go tánaisteach, rud a chiallaíonn go bhfuil bunús príomhúil leis an déthaobhacht i speicis na gCnidarian, cosúil le N. vectensis.
Sa bhliain 1996, dhíol sé an t-aon eiseamláir atá ann den stampa Sualannach ar a dtugtar an "Treskilling Buí" a eisíodh sa bhliain 1855 ar 2.88 milliún franc Eilvéiseacha, an praghas ab airde dá tugadh ariamh ar stampa aonair go dtí gur díoladh sa bhliain 2014 an stampa 1c maigeanta ón nGuáin Bhriotanach.
Tá cuid de na praghsanna is airde dár tugadh riamh ar stampaí poist faighte aigesean, mar shampla, an Treskilling Bhuí Shualannach , rud a chuir a ghrianghraf sa Guinness Book of World Records, Stampa Dhá Phingin Oileáin Mhuirís agus an $1,000,000 Alexandria "Blue Boy" Postmaster's Provisional i 1981.
Rás reathaíochta fad-achair bliantúil a thionóltar i gCathair Nua-Eabhrac is ea Maratón Chathair Nua-Eabhrac (scríofa go minic mar TCS New York City Marathon agus roimhe sin ING New York City Marathon mar aitheantas do chomhlachtaí urraithe, mar atá, Tata Consulting Services agus ING Bank).
Sa séú haois déag bunaíodh mainistir Ortadocsach in oileán Kuhasalo, ar cuid den chathair é inniu, ach le linn an chogaidh úd ar a dtugann na Fionlannaigh "An Fuath Fada" sna blianta 1575-1590 idir an tSualainn Liútarach agus an Rúis Ortadocsach cuireadh an mhainistir de dhroim an domhain.
Ní raibh sé in ardoifig riamh arís; cé go ndeirtear gur ofráladh post an Tiarna Seansailéara dó sa bhliain 1917, b'fhearr leis fanacht i dTeach na dTeachtaí, ag cur i gcoinne Chomhrialtas Lloyd George gan chomhsheasmhacht gan éifeacht.
Le linn na ndeich mbliana a chaith na Liobrálaithe san fhreasúra bhí Asquith ar cheann de na príomhfhigiúirí sa pháirtí, mar Impiriúlaí Liobrálach a bhí i bhfabhar go gcuirfí Rialtas Dúchais na hÉireann i bhfad níos ísle ar liosta na dtosaíochtaí don chéad Rialtas Liobrálacha eile.
Bíonn lucht tacaíochta an liobrálachais eacnamaíoch i bhfabhar polasaithe forleathana liobrálaithe, a leithéid agus príobháidiú, beartas déine fioscach, dírialáil, an tsaorthrádáil, agus laghdú ar chaiteachas an rialtais chun feabhas a chur ar ról na hearnála príobháidí sa gheilleagar.
Ar dtús ba fhealsúnacht eacnamaíoch í tháinig chun cinn i measc scoláirí liobrálacha Eorpacha sna 1930idí ar mhaithe lena n-iarracht 'An Tríú' nó 'An Meán Slí' , ar a dtugtar air, idir na fealsúnachtaí nach raibh ag teacht le chéile; sé sin le rá idir an liobrálachas clasaiceach agus an phleanáil eacnamaíoch Shóisialach.
De réir roinnt acadóirí ba é cur i bhfeidhm na mbeartas nualiobrálaithe agus an glacadh le teoiricí eacnamaíochta nualiobrálaithe sna 1970idí bunchúis an airgeadraithe, agus leis an ngéarchéim airgeadais 2007-08 mar cheann de na torthaí deiridh.
Téarma is ea an Nualiobrálachas a bhí in úsáid ó na 1970idí agus na 1980idí ag scoláirí i réimse leathan na n-eolaíochtaí sóisialta agus ag léirmheastóirí go príomha agus iad ag tagairt d'athbheochan smaointe an 19ú haois a bhaineann le liobrálachas eacnamaíoch laissez-faire.
Nochtaigh na cáipéisí an bealach a cuireadh maoine gnólachtaí, scaireanna, brabúis, agus imghabháil cánach i bhfolach ar mhaitheas ceannairí stáit agus polaiteoirí eile nach iad, chomh maith le lucht airgeadais, gnó, spóirt agus ealaíne.
Ar an ábhar a thaispeántar ann tá míreanna mínealaíon, ealaíon fheidhmeach, seandálaíochta, eitneagrafaíochta, seoda ó Armáid na Spáinne, staire áitiúla, monaíochta, luibheolaíochta, míoleolaíochta agus geolaíochta.
Ban-aisteoir Síneach, an 4ú bhean ag Mao Zedong, agus duine tábhachtach le linn Réabhlóid Chultúrtha na Síne ab ea Jiang Qing (Sínis: , pinyin: Jiāng Qīng; 19 Márta 1914 – 14 Bealtaine 1991).
Go hiondúil, moltar gur fhorbraíodh na próta-Tráiciaigh ó mheascán den phobal dúchasach agus Ind-Eorpach, ó ré leata na bPróta-Ind-Eorpach, sa Chré-Umhaois Luath, nuair a mheasc an dara grúpa, thuas luaite, thart ar 1500 RC, leis na daoine dúchasacha.
Nuair ba dhóigh leo nach mbeidís ábalta an namhaid a shárú scaipidís agus théidís i bhfolach i bhfálta, i dtoir agus faoi thír, i dtreo go dtéidís ó radharc ar fad ("quand ils voient qu’ils n’ont pas le plus bel d’aucunes rencontres qu’on leur sait, ils s’espartent & boutent en hayes & en buissons, & dedans terre : & les pert on ainsi : & ne sait on qu’ils deviennent").
Chaith Castide a óige i measc na nGael, rud a d’fhág go raibh Gaeilge aige in éineacht le Fraincis agus Béarla, agus dúirt sé go raibh cion ag Iarla Urmhumhan air de bharr fheabhas a chuid marcaíochta ("je say parler leur langage, aussi bien que je say le François & l’Anglois, car de ma jeunesse je su nourri entr’eux, & le Comte Thomas d’Ormont, père de celuy qui est Comte presentement, me tenoit avecques luy, & moult m’aimoit, pource que bien je savoie chevaucher").
Dúirt Castide le Froissart gur lean sé air ag labhairt Gaeilge lena bhean agus gur labhraíodh sé le clann a chlainne í chomh mór agus ab fhéidir leis ("car tousiours je l’ay continué avecques ma femme, & m’introduy à l’apprendre à mes enfans, tant qu je puis").
Nuair a chinneann na páistí ar fhilleadh ar a mbaile cois farraige, tá baol ann nach n-éireoidh leo a n-aistear a chur i gcrích ach go dtarraingeofar isteach i ndomhan eile iad nach bhfuil cur amach ag Ben air ach amháin sna síscéalta a chuala sé óna mháthair.
Scríobh léirmheastóir amháin, "Is é Winslow Homer ceann de na healaíontóirí óga is beag rian a dhéanamh maidir leis a gcuid cumhachta, lena chéad ranníocaíochtaí chuig an Acadamh.Is é, ag an am seo, a úsáideann an peann luaidhe níos fearr, a dhealbhaíonn níos fearr, a dhathaíonn níos fearr, ná go leor acu, ná raibh sé mícheart, is féadair linn a lua, mar chuiditheoirí chomh rialta, leis an Acadamh."
Agus maidir le Home, Sweet Home go sainiúil, "Níl aon gaotaraireacht maidir leis. Is sé an fíneáltacht agus neart an mhothúcháin a rialíonn ar fud an phictiúr beag seo nach bhfuil sáraíte sa taispeántas go hiomlán." "Is é saothar mothú fíor, saighdiúirí i gcampa ag éisteacht leis an banna tráthnóna, agus ag smaoineamh ar na mná céile agus muirníní imigéiniúil. Níl aon éifeacht brú ann, gan maoithneachas, ach croíúil, réalaíocht tíriúil, go leathan, go saorálach, agus déanta amach, go simplí."
Cé gur tháinig sé i dtír na Fraince ag am i bfhaisin nua san ealaín, Ba é phríomhábhar Homer, maidir le saothar péintéireacht, saol an tuathánaigh, ag taispeáint níos mó d’ailíniú leis an Barbizon school Francach fuaimintiúil agus an t-ealaíontóir Millet ná leis ealaíontóirí nua Manet agus Courbet.
Cé a bhí spéis aige an solas nádúrtha a thaispeáint, agus is comhfhreach é l'impriseanaí luatha, níl aon fianaise ann go raibh tionchar díreach mar bhí sé cheana féin péintéir plein-air i Meiriceá agus agus bhí stíl phearsanta aige cheana féin a bhí i bhfad níos gaire do Manet ná Monet.
Is é an donas go raibh Homer príobháideach go leor faoina shaol pearsanta agus a modhanna (fiú ag séanadh a chéad beathaisnéisí aon fhaisnéis phearsanta nó tráchtaireacht), ach bhí a seasamh go soiléir ar cheann de neamhspleáchas an mhodh agus deabhóid maidir le hábhair Mheiriceá.
"Admhaímid go hoscailte is fuath linn é a n-abhar.roghnaigh sé an raon de pictiúrtha is lú ar radharcra agus sibhialtacht; chaith sé go daingean iad amhail is dá mba pictiúrtha iad.agus, chun luach saothair a thabhairt maidir leis a dánacht, d'éirigh sé gan dabht."
Ba é an mothú simplí céanna a chuir ar chumas Homer ealaíon a dríogadh ó na hábhair a d'fhéadfadh a bheith maoithneach, agus Fuarthas freisin na tuairimí is simplí maidir le saol Meiriceánach Afracach ag an am, mar a léirítear i Dressing for the Carnival agus A Visit from the Old Mistress .
In ionad an fharraige síonghreadta glas an Prouts Neck chuir sé leis an spéir gorm lonrach an Mhuir Chairib, agus Daoiní Sasanach Nua dána, le daoiní dúchasach, ag leathnú tuilleadh a teicníc uiscedhath, ábhar, agus pailéad.
In Eight Bells , ghlac dhá mairí, marc ar chósta a thógáil go cúramach ar deic, measadh a dhéanadh ar a suíomh go ciúin agus dá réir sin, a baint a beith ag an bhfarraige; Tá siad muiníneach as a mairnéalachta ach meas acu maidir leis na fórsaí os a gcomhair.
Is iad go leor de na pictiúrí ag Cullercoats lena bhí a n-abhair, fir agus mná, agus a gaiscíocht laethúil, líontaithe le daingne agus neamh-mheisce a bhí nua maidir le healaín Homer, ag réamhaithrisíonn an treo d’a chuid oibre sa todhchaí.
Is iad na h-oibreacha go luath, den chuid is mó greanadóireachtaí tráchtála de radhairc uirbeacha agus na láithreacha sóisialta, de réir tréithe imlíntí glan, foirmeacha simplithe, codarsnacht drámatúil an tsolais agus dorchacht, agus grúpaí figiúr beosacha — cáilíochtaí a d'fhan tábhachtach i rith a shaoil.
Maidir le cineál mianach agus cumadóireacht, is iad na héachtaí an Homer déanta aige mar ealaíontóir an uisce-dhath atá thar cuimse: "D’úsáid Homer a fhís fadbhreathnaitheach agus modh an phéintéireacht chun bailiúchán na hoibre nach bhfuil comhoiriúnaithe."
Thug léirmheastóirí faoi deara an t-athrú i stíl láithreach, "Is sé Homer fear an-éagsúil ón duine a fhios againn sna léathanta ag imithe", anois is iad a phictiúirí "a dhéanann teagmháil le plána i bhfad níos airde.Is iad oibreacha Airt Ard iad."
Ní raibh mná Homer "bábóga a dhéanann gaisce as a chuid saibhris, ós comhair an tsaoil" ach "urrúnta, neamheaglach, mná céile oiriúnach agus máithreacha na bhfear" atá ábalta go hiomlán na fórsaí agus spreanganna an nádúir in éineacht lena fear a fhulaingt.
Tháinig Homer ina bhall de The Tile Club, grúpa ealaíontóirí agus scríbhneoirí a tháinig le chéile go minic chun smaointí a mhalartú agus éirigh amach a eagrú le haghaidh péintéireacht, chomh maith le cruthú tíleanna ornáideacha a chothú.
Leagan eile is ea "Dubhairt sé Dabhairt sé" an leagan Gaeilge a cuireadh ar theideal dhráma Lady Gregory a d'aistrigh An Seabhac Foilsíodh é ar an An Claidheamh Soluis ar an 29 Iúil, 1911 Suainseán, cúlchaint, gearrchaint, mionchaint.
"Lúrabóg Lárabóg, buidhe ó n-Éirinn, Éire plubán, plubán súlach, súil na gcaorach, dhá chéad lumán, lumán, láthaigh, súistín, búistín, buille bheag ar bhéicín, buille bheag ar bharr na gcos agus cnap isteach an fhaoideóig
Sgaoil sé leis ins na sidhe siúmannaí, ins na rith ruaimeannaí, ins na ruaimeannaí rith ruadh reatha, go dtabhradh sé cnoc de léim agus gleann de thuslóig, go rabh dubhantaí dubha na h-oidhche ag druidim leis, dubhantaí geala an lae ag druidim uaidh, an gearrán bán ag dul faoi chapóig agus an chapóg ag imtheacht uaidh gur casadh sgaoith gearrfhiadh leis ar thaoibh molaidh shléibhe.
1997 : La vie en bleu (albam a rinneadh le hamhránaithe eile, ag rá amhrán ón gceolchoiméide "La vie en bleu", a bhí bunaithe ar bheatha Pablo Picasso) (Amhráin Véronique : Les amants séparés, Vive les années folles, Tout ça n'existe pas, L'affrontement, Je vous aime toutes les deux)
Bhuaigh sraith a rinneadh do Raidió na Life ‘GaelGÁIRÍ ar an Raidió’, duais don 'tSraith Ghrinn is Fearr ar an Raidió’ ag Féile Idirnáisiúnta na Meán Ceilteach 2016 i nDún Garbháin, bronnadh gradam eile barr feabhais ar an tsraith sa rannóg ‘Cláir Choimisiúnaithe’.
Eagraítear i mBÁC i gClub Chonradh na Gaeilge de ghnáth é ach tá camchuairteanna tugtha acu timpeall na tíre go Gaillimh, Béal Feirste, Corcaigh, Laois, Liatrom agus go hidirnáisiúnta go Caernarfon na Breataine Bige.
Saothar ar leith is ea na hAistí, saothar a bhfuil áit thábhachtach i stair litríocht na Fraince aige - agus a raibh áit aige ar Index librorum prohibitorum na hEaglaise Caitlicí, b'in liosta na leabhar nach raibh sé ceadaithe ag dea-Chaitlicigh iad a léamh, ón mbliain 1676 go dtí an bhliain ina bhfuair an Pápa Pól VI réidh leis an Index.
Rinne athair Mhontaigne cinneadh a pháiste a thógáil leis an Laidin mar mháthairtheanga, mar shampla, ionas go mbeadh an teanga seo, teanga na gClasaiceach agus léinn dá linne araon, ar a thoil ag an ngarsún nuair a bheadh sé ina dhuine fásta.
Ceapann scoláirí eile, áfach, gur scríbhneoir léannta a bhí ann agus go raibh sé ina cheannródaí ar na heolaíochtaí sóisialta agus stairiúla, nó gurbh eisean a chuir tús leis na heolaíochtaí sin i dtraidisiún na Fraincise fiú.
Ach i gcúirt i mBéal Feirste in 2014, fuarthas an fear ar chuir sí éigniú ina leith agus triúr ar cuireadh rannpháirtíocht i bhfiosrúchán an IRA ina leith neamhchiontach nuair a tarraingíodh siar na cúisimh ina leith cheal fianaise.
Ní fios cén éagóir a rinne sí ach deirtear gur dócha go raibh sí ag tabhairt an iomarca molta don Ridire Tormod Bheàrnaraigh, gaol leis an taoiseach, nó gur mhíchuí leis an taoiseach go mbeadh banfhile ag cumadh dánta molta.
Labhraítear iad ag daonraí móra san Ailgéir agus i Maracó, agus ag daonraí níos lú sa Libia, sa Túinéis, i dtuaisceart Mhailí, iarthar agus tuaisceart na na Nígire, tuaisceart Bhuircíne Fasó, san Mháratáin, agus in ósais Sioua san Éigipt.
I ndiaidh don pharlaimint an Bille Rialtas Dúchais d’Éirinn a rith, d’eisigh comhlacht poblachtach lipéid i 1916 ar a raibh portráidí triúr laochra náisiúnacha ar ar tugadh Mairtírigh Mhanchain le feiceáil ar chúlra bhratach trí dhath na hÉireann.
Sa bhliain 1922, mar bheart idirlinne sula raibh na chéad stampaí deifnídeacha a dearadh go speisialta d’Éirinn réidh, forchlódh sraith stampaí comhaimseartha den Rí Seoirse V. Eisíodh agus úsáideadh na stampaí seo nach raibh forchlóite i Ríocht Aontaithe na Breataine Móire agus na hÉireann idir 1912 agus 1922 agus leanadh d’úsáid na stampaí seo sa Ríocht Aontaithe agus i dTuaisceart Éireann go dtí 1936.
I mí an Mheithimh 1925, fuair Clódóirí an Rialtais, Caisleán Bhaile Átha Cliath, an conradh agus ba iadsan a rinne an forchló ar fad go dtí an bhliain 1937, nuair a eisíodh na stampaí deireanacha arbh fhiú luach ard iad.
Go dtí lár na 1990idí, bhí sé de nós gan daoine beo a tharraingt ar stampaí, ach rinneadh eisceacht den riail seo i dtrí chás: i 1943, i 1977 agus i 1979 do Dhubhghlas de hÍde, do Louis le Brocquy agus don Phápa Eoin Pól II faoi seach.
Lúthchleasaithe a bhí ar an chuid ba mhó de na stampaí seo; mar shampla eisíodh 30 stampa don Mhílaois ar a raibh laochra spóirt Éireannacha a bhí fós beo agus tá roinnt galfairí le feiceáil ar thrí stampa Chorn Ryder 2006.
Ar na stampaí seo feictear Eitilt an Aingil Victor – Teachtaire Naomh Pádraig – agus é ag iompar Ghlór na nGael ‘Vox Hiberniæ’ os cionn an domhain thar cheithre chríoch-chomartha stairiúla Éireannacha mór le rá, ceann as gach cúige de cheithre Chúige na hÉireann: Loch Dearg , Carraig Phádraig , Gleann Dá Loch agus Cruach Phádraig .
Bhí cuid mhaith de dheisceart na tíre faoi smacht Arm Phoblacht na hÉireann le linn Chogadh Cathartha na hÉireann agus d’eisigh an tArm sin lipéad 1d, 2d agus lipéad 6d i rith an ama seo toisc ganntanas stampaí a bheith ann.
Le linn na tréimhse seo d’fhostaigh Oifig an Phoist cuid de na cuideachtaí seo a leanas chun na stampaí a fhorchló nó a chur i gcló: Dollard, Thom, Clódóirí Rialtas na hÉireann; Waterlow and Sons ; De La Rue and Co., Bradbury Wilkinson and Co., Ltd. ; Harrison and Sons Ltd. agus Irish Security Stamp Printing Ltd.
Eisíodh stampaí poist Éireannacha le comóradh a dhéanamh ar réimse mór ábhar Éireannach, cosúil le himeachtaí agus ócáidí comórtha suntasacha, gnéithe de shaol agus de chultúr na hÉireann, daoine cáiliúla Éireannacha (státairí, daoine mór le rá sa reiligiún, sa litríocht nó i gcúrsaí cultúrtha, lúthchleasaithe, srl.), fána agus flóra, saothair ealaíne, agus an Nollaig.
An 1 Feabhra 1922, d’iarr an tArd-Mháistir Poist de chuid Shaorstát na hÉireann ar ghnólachtaí i mBaile Átha Cliath agus i Londain dearaí a mholadh le haghaidh eisiúint bhuan, dheifnídeach stampaí agus faoi mhí an Mhárta bhí roinnt dearaí faighte.
D’eisigh seansaighdiúirí Éireannacha de chuid Chogadh Cathartha na Stát Aontaithe i Nua-Eabhrac stampaí de cheithre luach—1c, 3c, 24c agus 24c —agus tugtar eisiúint Fhíníneach na mblianta 1865-67 orthu.
B'iad Fiachna Ó Braonáin agus Pauline Avalon, na moltóirí buana agus bhí aoi-mholtóir aitheanta ó stair an chomórtais sinsear leo gach seachtain, ina measc Linda Martin, Niamh Kavanagh, Sandie Jones, Dustin Turcaí agus Jedward.
Sheas sé ar son na huachtaránacha arís in olltoghcháin na bliana 2016 agus an uair seo, d'éirigh leis an dara háit a bhaint amach agus, mar sin, dul ar aghaidh go dtí an dara babhta den toghchán ar 10 Aibreán 2016, inar éirigh leis bua a fháil ar Keiko Fujimori le tromlach an-íseal.
Bhí ath-shainmhíniú déanta ar an Sárfhíleam Deuterostomia sa bhliain 1995 bunaithe ar anailísí na n-ord móilíneach, nuair a baineadh an lophophorates uaidh agus nuair a cuireadh le chéile iad in éineacht le hainmhithe protostomacha eile chun an sárfhíleam Lophotrochozoa a chur i dtoll a chéile.
Blandine , chéad bhean Émile Ollivier, príomh-aire na Fraince i ndiaidh a báis in aois a 26 bliana, Cosima , a phós cumadóir agus stiúrthóir ceoil Hans von Bülow agus ansin Richard Wagner, agus Daniel , sárphianadóir a d'éag go hóg leis an eitinn.
Tá níos mó siúlóidí spáis déanta aici ná mar atá ag aon bhean eile, agus níos mó ama ag siúlóid sa spás ná aon bhean eile Cuireadh ar bord an Stáisiún Spáis Idirnáisiúnta í mar bhall de Thuras 14 agus de Thuras 15.
Sa Pheantóis, státchathair ar an ilchríoch soir ó Iartharas darb ainm Oirthearas, pósann Viosaeras Tairgéirian, mac an rí ar chuir Roibeard Ó Barratháin é as cumhacht, a dheirfiúr Danaeras ar an Khal Drogo, taoiseach cogaidh de chuid na nDothráiceach fáin, mar mhalairt ar fheidhm airm Drogo ina iarrachtaí ríchathaoir Iartharais a athghabháil dó féin.
Nuair atá sé ó tharrtháil, íobraíonn an cneasaí, ar chuir creachadóireacht na nDothráiceach fraoch uirthi, leanbh neamhbheirthe Danaeras chun an ortha a tharrthálfadh beatha Drogo a luchtú, a leigheasann Drogo ach a fhágann é i riocht seasta gan chiall gan chéadfaí.
Le linn an aistir aduaidh, tarlaíonn bruíon idir Airia agus mac Roibeard, an Prionsa Séafra, a bhfuil cleamhnas aige le Sansa, agus deanann sí an teannas idir na Staircigh agus na Lanastraigh agus idir Airia is Sansa a mhéadú.
Ar shroichint Phort an Rí do Chaitlín, tugtar í chuig an mBaelasach, a deir gurbh é Tirian Lanastair, deartháir abhcach Shoirse agus Shéimí, úinéir na miodóige a úsáideadh i gcoinne Bhrain, agus aontaíonn sé cúnamh a thabhairt do Neid tréas féideartha na Lanastrach a imscrúdú.
Agus í ag filleadh aneas ar Gheimhsceird, buaileann Caitlín le Tirian de thaisme ar Bhóthar an Rí, gabhann sí ar láimh é, agus tugann é a fhad le dún a deirféar Laoise Bean Uí Airín sa Ghleann, mar a n-éilíonn Tirian breith chomhraic agus gnóthaíonn sé a shaoirse arís nuair a bhuann a churadh, amhas darb ainm Brún, an comhrac.
Imíonn Neid agus a iníonacha Sansa agus Airia ag triall ar phríomhchathair an fhlaithis, Port an Rí, fad is a fhanann a bhean chéile Caitlín le Bran atá i dtámh suan, agus lena mic eile, Raib is Riocán, i nGeimhsceird.
Bhí Seán ag súil go dtuillfeadh a chumas troda post an ránaí, duine de throdaithe Fhaire na hOíche, ach ina ionad ceaptar é mar stíobhard faoi cheannasaí na Faire, an Tiarna Ceannasaí Díorán Ó Mórmhuine, a d’fheadfadh oidhre an Mhórmhuinigh a dhéanamh de Sheán dá bharr.