polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Sa bhliain 1957, d'éirigh le Hubbard aitheantas áirithe oifigiúil a bhaint amach don Eoleolaíocht mar reiligiún, nó bhronn an tSeirbhís Ioncaim Intíre (Internal Revenue Service, IRS, nó údarás cánachais na Stát Aontaithe) díolúine ón gcánachas ar Eaglais na hEoleolaíochta i gCalifornia.
Fuair na craobhacha áitiúla eile sna Stáit Aontaithe an stádas seo chomh maith, ar feadh tamaill, ach sa bhliain 1958, thosaigh an tSeirbhís Ioncaim Intíre na fiosruithe le fáil amach, an raibh an stádas seo dlite don Eoleolaíocht i ndiaidh an iomláin.
Bhí Morris Fishbein, eagarthóir an Journal of the American Medical Association agus fear mór réasúnaíochta agus sceipteachais a raibh clú agus cáil air san am agus an dóigh a mbíodh sé ag ionsaí is ag lochtú gach sórt dochtúirí bréige agus leighis mhaide, - bhí Fishbein den tuairim nach raibh sa diainéitic ach síocanailís an bhacaigh bhoicht, agus nach raibh baint ag coincheap na diainéitice le haon chineál eolaíochta.
Bhí cleachtóirí áirithe den bharúil go raibh siad tar éis radharc a fháil ar an saol a bhí acu roimh an saol seo le cúnamh na diainéitice, agus thosaigh lucht leanúna na diainéitice ag cardáil cheist an ath-ionchollaithe eatarthu féin go díograiseach.
Tá cuid mhaith eagraíochtaí carthanais agus gnólachtaí dá gcuid féin ag na hEoleolaithe, cosúil le Narconon, atá dírithe ar lucht mí-úsáidte na ndrugaí a athshlánú is a athinmhiú; Criminon, leis na coirpigh a leigheas agus a chur i mbealach a leasa; Volunteer Ministers, agus iad ag tabhairt sóláis do dhaoine atá in ísle brí nó i gcruachás; agus an World Institute of Scientology Enterprises, foras a sholáthraíonn oiliúint do lucht gnó de réir mhodh oibre na diainéitice.
Is le Lárionad na Teicneolaíochta Reiligiúnaí paitinní an ghléasra a úsáideann na hiniúchóirí Eoleolaíocha , rud a chiallaíonn go mbíonn na hEoleolaithe oifigiúla den tuairim go bhfuil na h-"íoraí rua" ag baint mí-úsáide as téarmaí agus teicníochtaí na hEoleolaíochta.
Sa bhliain 1951, freisin, cheap Hubbard an t-E-mhéadar nó an "leictrishícimhéadar", gléas teicneolaíochta a bhíonn in úsáid ag na hiniúchóirí inniu féin le riocht intinne an duine a aithint atá faoi iniúchadh acu.
D'éirigh leis an phríomhoide, Oisín Mac Eo agus leis an choiste an scoil a choinneáil oscailte agus beo gan mhaoiniú idir an dá linn agus cuireadh isteach moladh forbartha úr chuig an aire oideachais i 2009 nuair a bhí an scoil in iomlán muinííneach go raibh na critéir uile líonaithe aici.
Bunaíodh Gaelscoil na Daróige, i mBaile Mhig Rabhartaigh, Doire i mí Mheán Fómhair 2005 de réir eileamh na tuismitheoirí a raibh páistí acu ag freastaíl cheana féin ar an naíscoil áitiúil, Naíscoil Mhaol Íosa.
D'ordaigh Liam dá arm ligean orthu gur ag cúlú a bhí siad, ach d'ionsaigh siad arm Araild ansin, nuair a briseadh ar ord a shaighdiúirí siúd agus iad ag iarraidh dul sa tóir ar shaighdiúirí Liam a bhí ag teitheadh, mar dhea.
Bhí Liam I Shasana nó Uilliam Concaire nó Liam Concar (Fraincis na Normannach: Williame I; Sean-Bhéarla: Willelm I; t.1027/1028 – 9 Meán Fómhair 1087) ina Dhiúc ar an Normainn ó 1035 agus ina rí ar Shasana ó 1066, tar éis dó ionradh a dhéanamh ar an tír sin lena arm agus an Rí Arald a chur as coróin.
Nuair a bhí Íosa saolaithe i mBeithil Iúdáia in aimsir Héaróid rí, tháinig saoithe ón aird thoir go dtí Iarúsailéim ag fiafraí: "Cá bhfuil an leanbh seo atá saolaithe, Rí na nGiúdach? Mar chonaiceamar a réalta ag éirí, agus thángamar ag déanamh ómóis dó." .
Nollaig Bheag is ea an t-ainm coitianta Gaeilge ar an 6 Eanáir (nó Eipeafáine, Lá Nollag Beag, Nollaig na mBan, Lá Chinn an Dá Lá Dhéag nó fiú Féile na dTrí Ríthe), an lá deireanach de shéasúr na Nollag.
Bhí dianstaidéar déanta aige ar na Véidí, ar na hÚpainiséadaí, ar na hUipvéidí, ar na Veideangaí, ar na Dairsean-Seastraí, ar na Puranaí, ar na hIteahaí, rud ab annamh do dhuine nach raibh ach cúig bliana déag is fiche d'aois.
I bhfoclóir Uí Dhónaill, cuirtear an nod Lit: leis an bhfocal feis sa chiall sexual cohabitation, rud a chiallaíonn nach mbaineann an bhrí sin leis an bhfocal céanna ach i litríocht na Nua-Ghaeilge Clasaicí, agus nach féidir súil a bheith agat leis an gciall sin i nGaeilge na Gaeltachta ón bhfichiú haois.
De ghnáth san am atá thart, áfach, ní dheachaigh lucht na Gaeilge i muinín na gráisciúlachta le mallacht a chur ar dhaoine, ach i dteilgeanacha cainte de chineál eile, cosúil le spréadh ort (leagan Ultach den spré, is é sin, ainm briathartha den bhriathar spréigh atá ann), nó, go díreach, mallacht ort.
Is iad na príomhleasuithe a bhí i gceist ná deireadh a chur leis an gcogadh a bhí an Rúis a chur ar na Seapánaigh faoi láthair, an lá oibre a ghiorrú go hocht n-uaire an chloig, pá fhónta a íoc agus cosc a chur leis an ragobair a bhí úinéirí na monarchan a éileamh ar an lucht oibre.
Bhí an reiligiún agus an dílseacht don tSár fite fuaite le polasaithe an Chomhthionóil, agus ní raibh cead ballraíochta ach ag Ortadocsaigh - is é sin, dá mbeadh baint agat le ceann de na creidimh "choimhthíocha" nó "neamh-Rúiseacha" (an Caitliceachas, an Protastúnachas, an Giúdachas agus an tIoslam, mar shampla), ní bheadh fáilte romhat ag ceardchumann an Athara.
Is éard a bhí i gceist le Sléacht Dhomhnach na Fola ná eirleach a rinne saighdiúirí de chuid Impire na Rúise ar léirsitheoirí síochánta ar an 22 Eanáir 1905 i gCathair Pheadair (ar an 9 Eanáir de réir Fhéilire Iúil, a bhí in úsáid sa Rúis san am sin).
Bhí saighdiúirí ar garastún anseo agus ansiúd ar fud na cathrach, agus d'imigh an Sár féin an chathair ar an 8ú lá de Mhí Eanáir lena aghaidh a thabhairt ar Tsarskoye Selo, baile faoi cheithre chiliméadar fichead de lár Chathair Pheadair.
Sna críocha Gearmánacha, mar sin, áit ar fhan an tImpire tréan anuas go dtí an 13ú haois, bhí moill ar leathadh na gcaisleán go dtí an 12ú haois; ach i lár agus in iarthar na Fraince, áit nach raibh údarás ag an Rí agus a raibh lámh na nDiúc agus na gcuntaí lag go leor, tháinig borradh faoi na caisleáin measartha luath .
Chosnódh caisleán beag féin, ar nós Chaisleán Peveril, timpeall £200; chosain Caisleán Orford, áit níos mó, £1,400 nuair a tógadh é sa dara cuid den 12ú haois; bhí costas an-mhór ag gabháil leis na caisleáin ba mhó, ar nós Chaisleán Dover, áit a chosain timpeall £7,000 idir na blianta 1112 agus 1191.
Bheadh sé d'acmhainn ag an gCoróin an t-uafás a chaitheamh, mar a tharla nuair a tógadh Château-Gaillard ar chostas idir £15,000 agus £20,000 nó mar sin idir na blianta 1196 agus 1198, ach rachadh sé rite le tiarna beag caisleán fónta a thógáil agus b'éigean an pinginí a choigilt chuige.
Bhí cúiseanna maithe le costas an chaisleáin cloiche: bhí ar an tógálaí siúinéirí, saoir chloiche, gaibhne agus oibrithe eile a fhostú, ábhar tógála a fháil agus a cheannach, costas iompair a íoc, agus ba dheacair oibrithe a choinneáil dá mbeidís gan íoc.
Is éard a bhí mar thoradh ar shaothrú na hailteoireachta míleata (rud a raibh baint aige le teacht chun cinn na n-inneall imshuí) gurbh fhéidir caisleán a thógáil ar láithreán ar bith, beag beann ar dhreach na tíre, agus os a chionn sin gurbh fhéidir caisleáin níos galánta a thógáil.
Mar sin féin, ní raibh an saghas eile gan feidhm; baineadh úsáid as caisleáin éigin adhmaid ar feadh i bhfad, agus sa 15ú haois bhí caoi á coinneáil fós ar chaisleán adhmaid de chuid Owain Glyndŵr ag Sycharth sa Bhreatain Bheag, caisleán a tógadh sa 11ú haois.
San Oirthear ba mhinic scoilte saighead sna himbhallaí ag gach leibhéal, rud nár thaitin mórán le saoir an Iarthair toisc gur shíl siad go bhféadfadh a leithéid na múrtha a lagú; ach rinneadh athchomhairle le linn Éadbhard I. Is dócha freisin go bhfuarthas na poill lámhaigh mar iasacht ón Oirthear, áit a raibh siad le fáil le fada an lá.
Staraí náisiúnaíoch Polannach ab ea Joachim Lelewel (rugadh é i Vársá ar an 22 Márta 1786 agus fuair sé bás i bPáras ar an 29 Bealtaine 1861), agus dlúthbhaint aige le gluaiseacht an Rómánsachais sa Pholainn.
I ndaonáireamh 2016, d'aithin 79% de chónaitheoirí roinn toghcháin Douglas gur Caitlicigh iad, bhí 8% ina mbaill de reiligiúin eile, ní raibh aon chreideamh ag 12% acu agus níor luaigh níos lú ná 1% reiligiún.
Sa daonáireamh céanna, d'aithin 86.2% de chónaitheoirí na ranna toghcháin gur Éireannach Bán iad, ba dhaoine geala eile iad 8.3%, 1% dubh, 1.7% na hÁise, 1.4% d'eitneacht eile, agus níor luaigh 1% eitneacht.
Tá bealach tarchuir amháin ann trí orgánaigh a bhfuil galariompartha ar a dtugtar veicteoirí: mar shampla, is minic a tharchuireann feithidí a itheann sú plandaí víris ó phlanda go plánda, a leithéid agus aifidí; agus is féidir le víris in ainmhithe a bheith iompraithe ag feithidí foladhiúlacha.
Níl bunús na víreas i stair éabhlóideach na beatha soiléir: d’fhéadfadh go dtiocfadh cuid acu chun cinn ó phlasmaidí - píosaí d'ADN atá in ann bogadh idir chealla - cé go bhféadfadh cuid eile teacht chun cinn ó bhaictéir.
Measann cuid gur beathachrut iad víris, toisc go n-iompraíonn siad ábhar géiniteach, go n-athchruthaíonn siad, agus éabhlóidíonn siad trí roghnaithe nádúrtha, cé nach bhfuil príomhthréithe acu a mheastar a bheith riachtanach de ghnáth chun beatha a áireamh.
Tá an t-aigéad núicléasach ann, is é sin, an t-oideas le tuilleadh víreasanna den chineál chéanna a tháirgiú, agus é dúnta isteach sa chaipsídeach as na cineálacha próitéine a táirgíodh de réir an chóid san aigéad núicléasach céanna.
Go gairid i ndiaidh obair Chamberland, d'fhoilsigh Dimitri Ivanovski torthaí a chuid turgnamh, a thaispeáin go raibh tolgadh in úscadh na nduilleog galraithe tobac fiú nuair a cuireadh an t-úscadh trí scagaire a bhí in ann cáithníní ar cóimhéid le baictéar a bhaint de.
Ó rinne Dmitri Ivanovsky cur síos in alt sa bhliain 1892 ar phataigin neamh-baictéarach a bhí ag ionfhabhtú plandaí tobac, agus ar fhionnachtain an tobamóivíris ag Martinus Beijerinck i 1898, tá cur síos mionsonraithe déanta ar thart ar 5,000 speiceas víris,de na milliúin cineálacha víreas sa timpeallacht.
I ndeireadh na hochtú haoise déag, thug Edward Jenner faoi deara go raibh cailín darbh ainm Sarah Nelmes fágtha díonta ar bholgach Dé i ndiaidh di bolgach na mbó a tholgadh, galar a bhí cosúil le bolgach Dé cé nach raibh sé chomh dainséarach céanna don duine.
Ní dineasáir iad na víreasanna a d'fhágfadh iarsmaí so-aitheanta iontaisithe ina ndiaidh, agus mar sin, is iad na teicníochtaí móilíneacha (is é sin, taighde ar cheimic nó ar bhithcheimic na víreasanna) is mó a chuidíonn lionn tuiscint a fháil ar fhorbairt agus ar éabhlóid na víreasanna.
Seachnaíonn roinnt víreas, lena n-áirítear iad siúd is cúis le SEIF, ionfhabhtú an Papalómaivíreas Daonna , agus heipitíteas víreasach, na freagraí imdhíonachta seo agus bíonn ionfhabhtuithe ainsealacha mar thoradh orthu.
Na víreasanna icisihéadrúla, shílfeá ar dtús go bhfuil siad sféarúil - cosúil le liathróid - ina gcosúlacht, ach le fírinne, tá siad níos cosúla le liathróid sacair: fuaitear an liathróid sacair le chéile as píosaí beaga leathair a bhfuil an déanamh céimseatach céanna orthu ar fad, agus sin é an chuma atá ar thaobh amuigh an víris icisihéadrúil freisin.
Bíonn eilimintí géiniteacha ann cosúil le plasmaidí agus trasuíteáin - "géinte preabacha" - atá ábalta gluaiseacht timpeall ó ghéanóm go géanóm, agus is dócha gur eilimintí den chineál seo a bhí sna víreasanna beaga i dtosach báire.
Páirtí Cumannach a bhí ann nach raibh ag aontú le lucht leanúna Stailín, agus nuair a d'éirigh na Cumannaigh Stailíneacha láidir i rialtas na Spáinne, thosaigh siad ag déanamh géarleanúna ar lucht na heite clé den chineál "mhícheart".
Nuair a chuir na Náisiúin Aontaithe chun oibre sa Chongó, tháinig an Bhreatain, an Fhrainc agus an Bheilg ar chomhthuiscint faoi choinníoll a leag Stáit Aontaithe Mheiriceá síos - nach mbeadh aon troid ann idir fórsaí na Náisiúin Aontaithe agus arm na Beilge a bhí ag cabhrú le Tshombe agus nach mbeadh brabach ag na Cumannaithe as imeacht na mBeilgeach.
Chuaigh an Rathailleach i dteagmháil leis na ceannairí - an Piarsach, Séamas Ó Conghaile agus an chuid eile acu - le go bhféadfadh sé páirt a ghlacadh sa cheannairc mar sin féin, agus d'ainneoin a chuid iarrachtaí an cheannairc a chur ar ceal, agus d'ainneoin a dhiantuairime go raibh an tÉirí Amach teipthe cibé scéal é,.
Rinne an Bráithreachas iarracht na pleananna a choinneáil folaithe ar dhaoine mar Bulmer Hobson, Eoin Mac Néill agus Ó Raithille, nó bhí siad den bharúil nár chóir dul chun ceannairce ar na Sasanaigh, mura mbeidís siúd ag iarraidh na hÓglaigh a ionsaí.
I ndiaidh dó imeacht leis ó scoil an Phiarsaigh, chaith sé an oíche ar fad ag tiomáint timpeall na tíre, agus é ag tabhairt orduithe ó Eoin Mac Néill do cheannairí na nÓglach i Luimneach, i gCorcaigh, i gCiarraí, agus i dTiobraid Árann staonadh ón gcath.
Bhí sé measartha saibhir, nó nuair a bhí an tÉirí Amach thart, bhí sé le léamh ar an Irish Times go raibh ioncam tráthrialta £900 i ndiaidh na bliana aige, agus é ag caitheamh cuid mhaith de ag tabhairt tacaíochta do chúis na Náisiúnaithe.
Le linn an Éirí Amach, bhí an Rathailleach ag troid in Ard-Oifig an Phoist, ach ó bhí sé feargach leis na ceannairí i gcónaí, d'fhan sé an chuid ba mhó den am thuas an staighre, le nach gcaithfeadh sé a bheith i dteagmháil leo siúd.
Clúdaíonn sé limistéir ollmhóra agus leathnaíonn sé thar deich stát: an Ailgéir, an Éigipt, Maracó, an Libia, an Túinéis, an Mháratáin, an Nígir, Mailí, Sead, an tSúdáin, chomh maith leis an Sahára Thiar.
De réir mar atá an taoile ag dortadh isteach sa mhullach ar an tseanlánúin déantar plé ar cheisteanna móra an tsaoil: ardú na farraige agus cúlú na Gaeltachta, mná tí cantalacha agus coláistí samhraidh, Osama bin Laden agus an tÓsón Léar, agus, dár ndóigh, an GRÁ.
Cuireadh an dráma ar an stáitse in Amharclann na Cathrach, Gaillimh, sa Project i mBaile Átha Cliath, sa Chultúrlann i mBéal Feirste, in Amharclann Chois Fharraige, i Ráth Cairn, agus ar an bhFeothanach i gCarraí.
Is gnéithe buana den oidhreacht a d'fhág Cicearó iad oiriúnú na Laidine chun coincheapa fealsúnachta a tháinig ó na Gréagaigh a chur in iúl agus, go háirithe, an ról atá ag an dlí nádúrtha i smaointeoireacht an Iarthair maidir leis an moráltacht, leis an dlí agus leis an bpolaitíocht.
Ar an Mór-Roinn chaoin sé Ruairí agus Cafarr Uí Dhomhnaill sa dán a chum sé dá ndeirfiúr Nuala 'A bhean fuair faill ar an bhfeart', agus ceaptar gur aistrigh sé leabhar ar chúrsaí míleata d'Aodh mac Ruairí mar chuid den fheachtas chun ionsaí a dhéanamh ar Éirinn as an Ísiltír i 1625-27.
File as Cill Bharúin i gContae Dhún na nGall ab ea Eoghan Rua Mac an Bhaird a thaistil go dtí an Mhór-Roinn le Ruairí Ó Domhnaill i 1607 san eachtra ar a dtugtar fós Teitheadh na nIarlaí agus a chum caointe ar mhór-uaisle na nGael a cailleadh ann.
Úsáidtear an bórón - an dúil cheimiceach féin - ina dhópán sa leictreonaic, is é sin, measctar iarsmaí beaga bóróin tríd an sileacan le seoltacht an tsileacain a athrú - sin é an rud a dtugtar "dópáil" air i dtionsclaíocht na leathsheoltóirí.
Is í an mhais adamhach atá aige ná 10.811 g/mol agus is iad an uimhir adamhach agus an tsiombail cheimiceach atá aige ná 5 agus B. Ina fhoirm chriostalta is miotalóideach briosc, dorcha, lonrach é ; ina fhoirm éagruthach is púdar donn é.
Ba shampla é den daingniú a thug na Normannaigh isteach, agus tiarna de shliocht na Normannach a shealbhaigh é ina dhiaidh sin; sa bhliain 1375 bronnadh an caisleán ar Shéamas de Buitléir, a rabhthas tar éis Barún na Cathrach a dhéanamh de toisc a dhílse a bhí sé d'Éadbhard III, Rí Shasana.
Is athnuachan é Diagacht an Choirp ar an insint oifigiúil, ach dar ndóigh fanann an Pápa dílis do thátail fhadbhunaithe na hEaglaise maidir le dea-iompar agus é ag breathnú ar fhoilsiú Dé i ndáiríre le teagasc tathagach ar dhiagacht na collaíochta agus an phósta a thabhairt.
Is í an Tatáiris Chriméach an teanga is gaolmhaire leis an gcineál seo Cúmáinise, ach ós rud é nach ndeachaigh na Cúmánaigh Chríostaí leis an Ioslam riamh, ní raibh an oiread focal iasachta ón Araibis agus ón bPeirsis ina dteanga agus a bhíonn i dteangacha Tuircice an lae inniu.
Maidir leis na Cúmánaigh Chríostaí, chaill an chuid is mó acu a dteanga agus a bhféiniúlacht chultúrtha i rith na gcéadta bliain, agus iad ag glacadh le príomhtheanga na dtíortha ina raibh cónaí orthu - an Ungáiris nó an Rómáinis, go príomha.
Maidir leis na Gagauz, a ghlac leis an gCríostaíocht Oirthearach, labhraíonn 150,000 duine acu a dteanga féin i gcónaí, an chuid is mó acu sa Mholdóiv, áit a bhfuil poblacht fhéinrialaitheach dá gcuid féin acu.
Ní thugann siad "Cúmánaigh" orthu féin, áfach, agus dealraíonn sé nach Cúmánaigh amháin a bhí ina gcuid sinsear, ach iarsmaí na bpobal Turcach eile freisin a raibh cónaí orthu sna Balcáin, nó a dtriall ansin.
Tá an club bunaithe i bparóiste Mhuire Cúnamh na gCríostaithe timpeall Ollscoil Luimnigh i mbruachbhailte Caladh Uí Threoigh agus Áth na Coite ar thaobh thoir Cathair Luimnigh idir abhainn na Grúdan, na Sionainne agus na Maoilchéirne agus Bóthar Bhaile Átha Cliath.
Is é cluiche iomána a imríodh sa bhliain 1909 an tagairt deireanach a bhfuil ann anois do Chill Mhuire agus níl aon tuairisc faoi Chroabh Emmet níos déanaí ná comórtas iomána sóisear inar ghlacadar páirt i Mí Meán Fómhair na bliana 1919.
Shroich Áth an Mhuilinn cluiche leathcheannais Peile Sóisear B Chontae Luimnigh i ndiaidh dóibh buachaint ar Phailís Chaonraoí i gcluiche ceannais na cathrach sa bhliain 2005 agus chailleadar cluiche ceannais Peile Sóisear A na Cathrach i gcoinne Na Piarsaigh sa bhliain dár gcionn.
Ba é Jorn Barger a cheap an téarma "weblog", agus is éard a bhí i gceist aige ná fíor-logleabhar gréasáin, is é sin, dialann scimeála Idirlín ina dtugadh sé cur síos ar rudaí spéisiúla éagsúla ar tháinig sé trasna orthu ar a chamchuairt ar an nGréasán.
Ba é Peter Merholz, áfach, a rinne an athanailis ar an bhfocal "weblog" mar "we blog", agus go gasta ina dhiaidh sin, thosaigh na daoine ag tagairt don "bhlagáil", is é sin, ag baint úsáide as an mbriathar úd to blog sa chiall "do logleabhar gréasáin a leasú, ábhar nua a chur leis".
Bhí úsáid an fhóraim díospóireachta á baint as cosúil leis na nuachtghrúpaí eile, ach ba nós le Redman achoimrí tráthrialta a thabhairt ar na diospóireachtaí deireanacha agus ar rudaí spéisiúla eile a bhí ar siúl ar an Usenet.
Níl mórán taighde déanta ar cheimic an radóin, nó tá sé chomh radaighníomhach is go mbíonn eagla ar na ceimiceoirí dul in aon chóngar dó - tar éis an tsaoil, tá sé ar an dara cúis is mó le hailse na scamhóg i ndiaidh an tobac.
Ina lán cluichí, is féidir teacht ar aghaidh trí earraí a chruinniú - cuid mhaith de na hearraí, is gléasra iad a thagann isteach úsáideach sa troid, agus go traidisiúnta, is é an comhrac aonair an ghnáthdhóigh leis na huirlisí seo a bhailiú.
I gcluichí atá bunaithe ar an troid agus ar an gcomhrac, is iad na gnáthróil ná an "tanc", is é sin, an carachtar a théann idir buillí an namhad agus baill eile na feadhna, "fear an leighis" le féachaint chuige go gcneasaítear cneácha na mball eile, agus "fear na hurchóide", an duine is fearr le dochar a dhéanamh do na naimhde.
I gcuid de na cluichí ilimreoirí, táthar ag súil leis go bhfuil an t-imreoir sásta ról a charachtair a ghlacadh - is é sin, cloí leis na nósanna is dual don chineál carachtar atá sé a imirt ó thaobh cainte agus iompraíochta de, fiú más ionann sin agus faillí a dhéanamh i gcuspóirí eile, cosúil le cruinniú an fháltais agus na bpointí saoltaithí.
Sa bhliain 2005, chuir an tSín srianta leis an imreoireacht: níl cead agat ach trí uair an chloig a chaitheamh i mbun an chluiche in aghaidh an lae, agus má sháraíonn tú an teorainn sin, bainfear cuid dá neart is dá scileanna de do charachtar.
Baineann a lán cluichí den chineál seo leas as scileanna caidrimh na n-imreoirí trí thacaíocht a thabhairt do chuallachtaí is do ghildeanna taobh istigh den chluiche (bíodh is gur dual do chuallachtaí den chineál sin teacht ar an bhfód cuma cé acu a thugann an cluiche tacaíocht dóibh nó nach dtugann).
Mar shampla, ós rud é go bhfuil aicmí éagsúla de charachtair sa chuid is mó de na cluichí, ní mór céimeanna ar leith a ghlacadh le cothrom Féinne a chinntiú idir na himreoirí ar leith, agus is minic a bhíonn na himreoirí ag éileamh go gcuirfear cis ar dhream ar leith de na himreoirí, nó go mbainfear de dhream eile í.
Is é an difríocht is mó idir na cluichí oll-ilimreoirí agus na cluichí rólghlactha eile ná go gcoinníonn foilsitheoir an chluiche timpeallacht a imeartha ag imeacht gan stad gan staonadh mar réaltacht fhíorúil, agus an domhan seo ag fás is ag forbairt de réir a dhlíthe inmheánacha féin.
Tá an "mheilteoireacht" seo sách coitianta sna cluichí inniu féin, agus is ábhar díospóireachta é i measc na n-imreoirí i gcónaí, an bhfuil mórán sult le baint as an meilteoireacht ar aon nós, agus an chuid rólárnach í de na cluichí.
Is gléas meicniúil nó meaisín é áireamhán, cumhacht-thiomáinte ar shlí éigin, a úsáidtear chun freagra a fháil go tapa ar ríomhaireacht chasta mhatamaiticiúil, agus chun raon oibríochtaí uimhriúla a dhéanamh go huathoibríoch (figiúirí a shuimiú, a roinnt, a iolrú agus a dhealú, nó fiú le fréamh chearnach a bhaint as uimhir nó le luachanna a áireamh do na feidhmeanna triantánacha).
Déanann áireamháin na hoibríochtaí uimhriúla uile-suimiú, dealú, iolrú is roinnt-an-chuid oibríochtaí coitianta eile cosúil le ceamú, ciúbú, fréamhacha, céatadáin, logartaim, feidhmeanna staitistiúla is triantánacha, agus léiríonn torthaí ar léiriú leachtchriostail.
Leanann sé ar aghaidh i rith na seachtaine dár gcionn agus tá comórtas áilleachta ann , tinte ealaíne, comórtais tug-of-war, seónna madraí, imeachtaí ealaíne agus cultúrtha, comórtais amhránaíochta agus díol spéise faiche chomh maith leis an aonach capall teidil.
Faoi dheireadh an 18ú haois, bhí an t-aonach á thuairisciú in The Times mar dhíolachán “65,758 caora, agus 6,565 bullán” agus i dtús an 19ú haois thuairiscigh an páipéar gurb é “an ceann is mó dá leithéid san Eoraip” agus "an ceann is mó in impireacht na Breataine" .
Tá ainmneacha éagsúla ar an aonach, lena n-áirítear "Aonach Deireadh Fómhair Béal Átha na Sluaighe", "Aonach Dheireadh Fómhair" agus an "Aonach Mór Capall" agus is é an t-aonach capall is sine in Éirinn é.
Cur síos atá ar shaol na tuaithe is na n-uasal sa Liotuáin (is é sin, i sean-Ard-Diúcacht na Liotuáine, - le fírinne, tá fód dúchais Mickiewicz sa Bhealarúis inniu), agus é suite sa bhliain 1812, faoin am ar fhéach na Polannaigh is na Liotuánaigh lena sean-neamhspleáchas a bhaint amach arís, le cuidiú Napoleon.
Bhí sé faoi thionchar fhealsúnacht Mheisiasach Andrzej Towiański, smaointeoir mistiúil reiligiúnda ón bPolainn a bhí ag cur faoi san Fhrainc i dtús na 1840idí, agus ní raibh smaointeachas Towiański ag taithneamh le rialtas na Fraince ná fiú le cuid mhaith de na himirceoirí Polannacha i bPáras.
Nuair a phléasc trioblóidí réabhlóideacha amach ar fud na hEorpa sa bhliain 1848, d'fhéach Mickiewicz le Léigiún Polannach a earcú as measc lucht na himirce - arm a rachadh go dtí an Pholainn leis an tír a shaoradh ó bhráca na Rúise.
Bhí an PS3 i bhfad níos teicniúla ná an PS2 agus bhí líonra PlayStation ar fáil ar an PS3 ina raibh daoine ábalta dul i dteagmháil lena chéile agus cluichí a imirt lena chéile fad is a bhí idirlíon acu agus más rud é go raibh próifíl líonra acu.
Chruthaigh Sony rudaí eile cosúil leis ceithre bhord eallóige do raidió , chruthaigh siad seirbhísí ar líne agus ar an idirlíon, chruthaigh siad réimse urlámhaí le húsáid do na bord eallóige do raidió, chruthaigh siad dhá chlár idirláimhe (a raibh iniompartha.
Ba bhall iomlán Eagraíocht Dhomhanda Meitéareolaíochta ó na 1950dí ar aghaidh agus ba bhall bunaidh í den Lárionad Eorpach do Réamhaisnéisí Aimsire Meánraon agus den Eagraíocht Eorpach Satailítí Meitéareolaíochta, EUMETSAT.
Ar an 13 Samhain 1579, rinne sé agus a lucht leanúnach Eochaill a chreachadh, sléacht a dhéanamh ar an ngarastún Sasanach a bhí ann, na hoifigigh Shasanacha ann a chrochadh, siopaí an bhaile a creachadh agus drochíde a thabhairt don phobal sibhialtach ann.
Mar chomhartha go raibh siad tar éis dul leis an éirí amach, rinne Seán agus a dheartháir, Séamus Mac Éamainn Mac Gearailt, Seanascal Ó Mic Coille beirt oifigeach Shasanach a fheallmharú, Henry Davells agus Arthur Carter, i dteach tábhairne i dTrá Lí.