polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
مثال‌هایی از حل کننده‌های که می‌خواهند ترکیبات دودویی «اتم نظریه» از نظریات حسابی تصمیم‌ناپذیر روی اعداد حقیقی رسیدگی کنند، نام دارند، که از یک معماری کلاسیک با یک بسته بهینه‌سازی غیرخطی به عنوان حل‌کننده نظریه فرعی استفاده می‌کنند، و که روی یک اتحاد حل‌کننده و انتشار محدودیت بازه‌ای ساخته شده‌اند، که الگوریتم نامیده می‌شود.
با این حال بیشتر سامانه‌های جهان واقعی را فقط با کمک حساب غیرخطی روی اعداد حقیقی می‌توان مدل‌سازی کرد، که ممکن است توابع متعالی را هم درگیر کند، مثل یک هواپیما و رفتار آن.
در ابتدا، مسابقه در همایش درستی‌سنجی به کمک رایانه قرار داشت، اما از سال ۲۰۲۰ مسابقه به عنوان بخشی از کارگاه قرار گرفت، که به همایش ترکیبی بین‌المللی روی استنتاج خودکار وابسته بود.
حل‌کننده‌های هم برای صحت، اثبات درستی برنامه‌ها، آزمون نرم‌افزار براساس اجرای نمادین، و نیز برای ترکیب، تولید قطعه‌های برنامه با جستجو روی فضای برنامه‌های ممکن مفید است.
در خارج از حیطه درستی‌سنجی نرم‌افزار، از حل‌کننده برای استنتاج نوع، و نیز برای مدل‌سازی سناریوهای نظری، که شامل مدل‌سازی اعتقادات کنشگر در کنترل نیروی هسته‌ای است، استفاده شده‌است.
استانداردهای فعلی برای غربالگری مرکب، مدل‌های حیوانی است؛ این مدل‌ها بیانگر بافت های مورد نظر انسانی هستند ولی گران، کمیاب و دارای چالش‌های اخلاقی می‌باشند.
از سوی دیگر چاپ 2 در تست برون تنی به صورت ضعیفی محیط بومی سلول‌ها را شبیه‌سازی می‌کند؛ بنابراین پاسخ درون تنی در انسان آزمایش را با سرعت بالا و به سهولت ارائه می‌دهد.
سیستم توسعه یافته توسط 3 از "" استفاده می کند که مجموعه‌ای از نانو ذرات است که از طلا ، اکسید آهن مغناطیسی و پلی-ال-لیزین تشکیل شده و ازطریق برهمکنش الکترواستاتیک به چسبندگی غشای سلول کمک می کند.
نمونه‌ای را می‌توان در کار یافت که در آن یک بیو-اینک با معلق کردن سلول‌های سرطانی سینه در محیط کشت سلولی حاوی نمک پارامغناطیس، دی اتیلن تری امین پنتا استیک‌اسید گادولینیوم و هیدرات نمک دی‌هیدروژن فرموله شده‌است.
بنابراین، هنگامی که یک میدان مغناطیسی اعمال شود، هیدرات نمک به سمت آهن‌ربا حرکت می‌کند، و سلول‌ها را به یک منطقه از پیش تعیین‌شده با حداقل قدرت میدان مغناطیسی منتقل می‌کند، که این یک خوشه سلول 3 را ایجاد می‌کند.
با طراحی میدان‌های مغناطیسی و مرتب کردن دقیق اهن رباها ، می‌توان از تفاوت‌ حساسیت مغناطیسی دو ماده برای متمرکز کردن فقط یکی از آن ها در یک حجم مشخص استفاده کرد.
هنگامی که به‌عنوان روش سنجش سمی‌ بودن استفاده می‌شود، این انقباض با غلظت دارو متفاوت است و یک معیار سلولی بدون برچسب است که می‌تواند به‌راحتی با تصویربرداری با زمینه درخشان عکس گرفته و اندازه‌گیری شود.
در سیستم توسعه‌ یافته توسط 3 ، می‍‌توان اندازه الگو را با استفاده از تصویربرداری همه‌ی صفحات تا 96 ساختار در فواصل کوچک ، ثبت کرد تا به طور موثر فارماکودینامیک را ثبت کرد.
این مزایا شامل فرآیند چاپ زیستی سریع در مقایسه با سایر فرایندهای طولانی مدت است؛ سنتز درون زای ماتریکس برون یاخته ای بدون نیاز به بستر پروتئین مصنوعی، و کنترل خوب فضایی است.
با استفاده از این سیستم، می توان به‌ سرعت، از اسفروئیدها و حلقه‌های ساده تا مدل‌های ارگانیک پیچیده‌ تر، مانند ریه، دریچه آئورت، و چربی، مدل های کشت سلول سه بعدی چاپ کرد.
این سلول‌ها پس از مغناطیسی شدن، می توانند با استفاده از نیروهای مغناطیسی خارجی که ساختار و عملکرد بافت را تقلید می کنند ، به سرعت در الگوهای سه بعدی خاص چاپ شوند.
کاربران هدف برای چاپ زیستی مغناطیسی سه بعدی در صنایع دارویی و هستند ، جایی که این سیستم می‌تواند در فرآیند کشف دارو به عنوان یک صفحه ترکیبی برای سمیت و اثربخشی ادغام شود.
بلافاصله بعد از چاپ این ساختار ها به دلیل حرکت و زنده ماندن سلول، تعامل سلول‌ها یا تکثیر، کوچک و بسته می‌شوند، انقباض کشت طی ۲۴ ساعت کامل می‌شود.
در سال ۱۹۰۶، الکساندر اسمیت در کتاب بسیار تأثیرگذار خود در مقدمه‌ای بر شیمی عمومی غیر معدنی، در جدول تناوبی با یک خط زیگزاگ نافلزها را از دیگر عنصرها جدا کرد.
در سال ۱۹۲۳، هوراس جی دمینگ، شیمی‌دان آمریکایی، جداول دوره‌ای کوتاه و متوسط را منتشر کرد که هر کدام دارای خطی پله‌مانند و منظم بودند که فلزها را از نافلزها جدا می‌کرد.
گروه ۱۳ به‌طور کلی با فلزهای الکتروپوزیتی ترکیب می‌شوند و ترکیب‌های میان‌فلزی ایجاد می‌کنند در حالی که گروه ۱۴ و عنصرهای سمت راست آن معمولاً ترکیب‌هایی مانند نمک تشکیل می‌دهند.
گیج اغلب خودش عنوان می‌کند که اکثریت طرح‌های دفترش ساخته نشده رها شده و در این راستا او قصد دارد با این ساخته نشدن به عنوان سندی بر این مدعا رفتار کند که حوزه معماری در قرن بیستم باید اساساً مورد بازبینی در ارزشهایش قرار گیرد.
در سال ۲۰۱۲ در مصاحبه ای با «دیزاینرز اند بوکز» در مورد یکی از کتابهایش با عنوان «نظریه زیبایی‌شناسی» او به دلیل باورهایش به رابطه میان فرم معماری و معنای سمبولیک، خودش را معماری «گذشته گرا» می‌خواند.
از مهمترین طرح‌های او می‌توان به طرح پیشنهادی برای برج ۱۰۲ طبقه خیابان ۵۷ غربی در نیویورک، طراحی لباس برای لیدی گاگا، طراحی شعبه‌های برند نیکولا فورمیشتی بسیاری دیگر اشاره کرد.
آثار او در مجلات نمایشگاه‌های مختلفی چون موزه هنر مدرن نیویورک، موزه هنر متعالی آتلانتا، موزه هنر مؤسسه شیکاگو، موزه هنر معاصر هیروشیما، موزه فرانس مایر مکزیک، مرکز فراک وال د لور فرانسه، دوسالانه ونیز، پکن، پراگ و بسیاری دیگر به نمایش درآمده و برنامه‌های تلویزیونی مختلفی در مورد شیوه کاری او و تفکرش تهیه شده‌است.
می‌توان با به‌کارگیری آووکادو و دیگر مواد خام، کیک آووکادو را به عنوان یک کیک پخته‌نشده خام تهیه کرد، که در آن مواد با یکدیگر مخلوط و سپس یخ‌زده می‌شوند.
روزی گو در جواب مادر گفت بحث را عوض نکن اگر مناسب نباشم پادشاهی را به طلخند بده و من به او خدمت خواهم کرد، اگر من مناسب تاج و تخت باشم که فرزند جمهور بزرگ هستم به طلخند بگو که از بی‌دانشی کار را برای ما سخت نکنند.
مادر که نمی‌خواست هیچ‌کدام از آن دو را از خود آزرده‌خاطر کند، به هرکدام جداگانه می‌گفت تو برای شاهی مناسب‌تری و بدین گونه هرکدام خود را شاه می‌دانستند.
اگر جنگ سازد ما نیز مهیای جنگ می‌شویم ما به جنگ شتاب نداریم برای اینکه شهر ها ویران نشود جنگ را کنار دریا ببریم و گرداگرد خود خندقی بکنیم تا جنگ را به شهر نکشانیم.
با وجود پیغام‌های گو به طلخند برای آشتی طلخند راه حل این موضوع را تنها جنگ می‌داند در این زمان ستاره‌شناسی به گو می‌گوید که با او مبارزه نکن زیرا در آسمان‌ها دیده‌ام که طلخند به‌زودی خواهد مُرد، پس مرگ او را به نام خود ننویس.
در سال ۱۹۷۵، پروفسور تامرلان علی اف بخش درمان غدد درون‌ریز و متابولیسم ۹۰ تختخوابی را در بیمارستان کلینیک شهر باکو تأسیس کرد که کماکان فعالیت می‌کند.
در عین حال، به ابتکار وی، برای اولین بار در سرتاسر شوروی سابق تشخیص از راه دور، فوریت‌های پزشکی و درمان فشرده بیماران مبتلا به سکته قلبی و دیابت در درمانگاه شمار ۴ باکو بانیانگذاری شد که منجر به کاهش میزان مرگ و میر ناشی از این مرض‌ها در کشور شد.
یکی از خدمات برجسته تامرلان علی‌اف در عرصه بهداشت راه‌اندازی مؤسسه علمی-تحقیقاتی بیماری‌های قلب و عروق به اسم «جهانگیر عبدالله‌اوف»، وزیر بهداشت آذربایجان شوروی، بود که بر مبنای ابتکار و سازماندهی وی تحقق یافته بود.
موفقیت پروفسور تامرلان علی اف در برگزاری یکی از جلسات علمی سیار انجمن سراسری متخصصان غدد درون‌ریز و متابولیسم شوروی در باکو در سال ۱۹۸۳ یک رویداد بزرگ تاریخی در زمینه بهداشت آذربایجان تلقی می‌گردد.
در اوایل دهه ۵۰ میلادی، تامرلان علی‌اف اثرات مثبت آبگرم‌ها، شامل ایستی‌سو و «داریداغ» را مورد پژوهش قرار داده و در سال ۱۹۵۴ از پایان‌نامه خود با عنوان «ویژگی‌های تغییر در واکنش ایمنی حیوانات بر اثر نفت نفتالان» دفاع کرد.
در حالی که هنوز دانشجو بود، به عنوان همه‌گیرشناس در مؤسسه پژوهش‌های علمی همه‌گیرشناسی و میکروب‌شناسی در باکو شروع به اشتغال کرد و در سال ۱۹۴۴ به عنوان دستیار در بخش میکروب‌شناسی دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان مشغول به کار شد.
پس از سال ۱۹۴۵، به عنوان مجری مطالعات بالینی، دستیار، دانشیار، استاد و رئیس کرسی در رشته بیماری‌های داخلی دانشکده درمان اختیاری در دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان فعالیت داشت.
در سال ۱۹۹۰، به دلیل الزامات محدودیت سنی آن روزگار، دانشمند با درخواست شخصی خود از سمت ریاست بیماری‌های داخلی استعفا داد تا راه را برای انتخاب دانشجویانش بدان پست هموار کند.
تعدادی از افسران نظامی و ملی‌گراها که آبروی خود را از دست یافته می‌پنداشتند، اقدام به خودکشی کردند، اما اعتبار و اراده شخصی امپراتور، پس از ابراز، کافی بود که نظم در کشور برقرار بماند.
در یک سخنرانی رادیویی ملی در ظهر ۱۵ اوت، امپراتور هیروهیتو برای اولین بار با مردم عادی صحبت کرد که از آن زمان به بعد، به عنوان پخش صدای جواهر شناخته شده‌است.
کیفیت ضبط چندان خوب نبود و امپراتور به زبان ژاپنی کلاسیک اعلام کرد که ژاپن پس از شکست‌های جنگی و بمباران‌های اتمی، درخواست متفقین را برای تسلیم بدون قید و شرط می‌پذیرد.
در این توافق که در دوم سپتامبر بر عرشه ناو جنگی میزوری انجام گرفت و بیش از ۲۰ دقیقه طول نکشید، ژنرال مک آرتور که از سوی متفقین این تسلیم‌نامه را امضا می‌کرد در نطقی اظهار امیدواری کرد که دنیای آینده بدون جنگ و خونریزی باشد و کشورهای درگیر در جنگ جهانی دوم، غالب یا مغلوب، جنگ را پشت سر بگذارند و آن را به فراموشی بسپارند و زندگانی را از سر گیرند.
این کشور به نیروهای تفاهم سه‌گانه که شامل بریتانیا، فرانسه و روسیه می‌شد، پیوست و نقشی اساسی در تأمین امنیت خطوط دریایی اقیانوس آرام و اقیانوس هند، در برابر نیروی دریایی امپراتوری آلمان داشت.
تلاش‌های آن‌ها برای ادغام اقتصاد ژاپن در یک نظم جهانی لیبرال ادامه داشت، با این حال، اوایل دهه ۱۹۳۰ در پیوستن به کشورهای غربی ناامید شدند زیرا اقتصادهای در بحران فرورفتهٔ غربی برای محافظت از بازارهای استعماری خود موانعی را در تجارت ژاپن ایجاد کردند.
در نتیجه، این آرمان در ژاپن مبنی بر تشکیل یک فدراسیون یا تعاونی از شرق آسیا، مبتنی بر آرمان‌های سنتی پان‌آسیایی برادری جهانی و شعارهای آزادی خواهانهٔ «آسیا برای آسیایی‌ها» شروع به ظهور کرد.
بنابر روایات و اساطیر تاریخی، وی مستقیماً از اخلاف خدایانی بود که ژاپن و کائنات را خلق کرده بودند و لذا کیش پرستش امپراتور که اعتقادات کنفوسیوسی در باب وفاداری نسبت به نیاکان، باعث تقویت آن شده‌بود، در سرتاسر ژاپن گسترش پیدا کرد.
در خلال سال‌های پر تلاطم عصر تاریکی تاریخ ژاپن، توجه چندانی به امر پرستش امپراتور وجود نداشت و خانوادهٔ سلطنتی که در چنگال قدرت دیکتاتورهای نظامی اسیر بود، غالباً در گمنامی و فقر زندگی می‌کرد.
مسیر حوادثی که به دوران احیاء و اعادهٔ میجی منجر شد، علاقه و توجه مردم به شینتو و حکومت پادشاهی را از نو بیدار ساخت و امپراتور به صورت مظهر و نقطهٔ حرکت نیروهایی درآمد که درصدد سرنگونی رژیم شوگون‌سالاری توکوگاوا بودند.
نخست وفاداری کامل به امپراتور به عنوان مظهر الههٔ خورشید در زمین و لزوم اطاعت از وی؛ دوم برتری نژادی ژاپن؛ و سوم حق مالکیت ژاپن بر نیمی از آسیا و اقیانوس آرام.
گسترش اراضی تحت سلطه امپراتوری ژاپن در شرق آسیا از سال ۱۹۳۱ با حمله به منچوری در شمال شرقی چین آغاز شد و در سال ۱۹۳۷ با حملهٔ گسترده‌تر به چین ادامه یافت.
در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰، امپراتوری ژاپن پیمان سه‌جانبه را با آلمان و ایتالیا امضا کرد و بدین ترتیب وارد اتحاد نظامی موسوم به «نیروهای محور» شد.
ایالات متحده آمریکا به دنبال مهار توسعه‌طلبی امپراتوری ژاپن و فشار آوردن جهت عقب‌نشینی نیروهای آن از منچوری و چین، تحریم‌های اقتصادی را علیه این کشور اعمال کرد.
امپراتوری ژاپن که با کمبود شدید نفت و سایر منابع طبیعی روبرو بود، تصمیم به تهاجم به نیروهای ایالات متحده و بریتانیا در آسیا و تصرف منابع طبیعی در جنوب شرق آسیا گرفت.
ماه دسامبر ۱۹۴۱، گوآم، جزیره ویک و هنگ کنگ به دست ژاپنی‌ها افتاد و در نیمه نخست سال ۱۹۴۲ فیلیپین، هند شرقی هلند ، مالایای بریتانیا به سلطه آن‌ها درآمد.
زایباتسو شرکت‌های خوشه‌ای صنعتی و مالی بودند که نفوذ و سیطره آن‌ها بخش‌های قابل توجهی از اقتصاد ژاپن را از دوره میجی تا پایان جنگ جهانی دوم، را زیر سلطه خود داشتند.
برخلاف تأکید تبلیغات غربی بر وجود دیکتاتوری نظامی کامل در زمان جنگ جهانی دوم در ژاپن، زایباتسوها هم در سیاست و هم در اقتصاد کشور در این دوران نقش داشتند و در واقع کشور به وسیلهٔ نمایندگان بازرگانی، دیوانسالاران دولت و نظامیان اداره می‌شد.
از جنبه سیاسی دو کابینهٔ آخر زمان جنگ ژاپن به نخست‌وزیری کوایسو و سوزوکی به کلی زیر سلطهٔ ائتلافی از گارد کاخ امپراتوری و نمایندگان زایباتسوها بودند که چند دیوانسالار نیز به آن‌ها کمک می‌کردند.
هر چند اکثر افرادی که این مؤسسه‌ها را اداره می‌کردند افرادی با استعداد و قابل بودند اما نظام سیاسی-اقتصادی کشور دست آن‌ها را در تشکیل تأسیسات و بردن سود باز گذاشته بود و آن‌ها منافع خود را در نظر می‌گرفت و به مصلحت سایر ژاپنی‌های توجهی نداشتند.
یوکیچی فوکوزاوا که به عنوان یکی از بنیانگذاران ژاپن نوین شناخته می‌شود، با نگرانی به تجدید جهان‌گشایی غربی می‌نگریست و عقیده داشت لبهٔ تیز غرب پیشرفته متوجه شرق عقب افتاده‌است.
بنابر این چون در میان کشورهای مشرق فقط ژاپن می‌توانست به عنوان مرکز تمدن در برابر غرب ادعایی داشته باشد، بایستی مسئولیت پشتیبانی از آسیای شرقی را هم برعهده بگیرد.
فوکوزاوا از جنگ بین ژاپن و چین جانبداری می‌کرد و نوشته‌است که این «جنگی است میان کشوری که می‌خواهد تمدن را بسط دهد و کشوری که در راه بسط تمدن اخلال می‌کند… جنگ ملتی با ملت دیگر نیست، جنگ کشوری با کشور دیگر هم نیست، بلکه نوعی جنگ مذهبی است».
پس از شکست اصلاحات کانگ یووی در سال ۱۸۹۷ فوکوزاوا اظهار کرد چین سال‌های درازی معلم ژاپن بوده‌است اما ژاپن که تمدن غربی را پذیرفته و در جنگی با چین پیروز شده‌است دیگر نمی‌تواند به چین به چشم یک معلم بنگرد یا از فرهنگ مشترک سخن گوید.
پس از پایان دوران انزوا، ژاپن از بدل شدن به مستعمره در واهمه بود و تمایل به پیوستن به جرگه قدرت‌های غربی، از جمله توسعه‌طلبی در چین و دیگر مناطق ضعیف از نظر قدرت اما غنی از منابع داشت.
تولد دوباره ژاپن بر مبنای الگوهای غربی صورت پذیرفت و این کشور در سال ۱۹۰۰ در سرکوب شورش مشتزن‌ها در چین که جنبشی ضد استعماری بود، به قدرت‌های غربی پیوست.
هنگامی که امپراتوری ژاپن در پایان جنگ جهانی اول برای جامعه ملل شرط گذاشتن بند پیشنهاد برابری نژادی را درخواست کرد، اعضای سفیدپوست از پذیرفتن چنین پیشنهادی امتناع کردند.
همچنین وضع مجموعه‌ای از قوانین نژادپرستانه در ایالات متحده که تقسیم‌بندی نژادی را اعمال و شهروندان ژاپنی را از داشتن تابعیت، مالکیت زمین و مهاجرت منع می‌کرد موجب کینه و خشم بیشتر ژاپنی‌ها شد.
آریتومو یاماگاتا، نخست‌وزیر ژاپن که به عنوان پدر نظامی‌گری ژاپن شناخته می‌شود، عقیده داشت جهت حفظ استقلال ژاپن نباید تنها به دفاع از خط حاکمیت آن قناعت کرد.
یاماگاتا خواستار امنیت بود اما آسیب‌شناسی امنیت او را به جایی رساند که بگوید اگر قدرت تهاجمی فرا مرزی وجود نداشته باشد، قدرت دفاعی هم نمی‌تواند وجود داشته باشد.
یاماگاتا پیوسته محیط این اعمال را وسیع‌تر می‌کرد؛ ابتدا تسلط بر کره نمایندهٔ خط مصالح و منافع ژاپن بود و بعد هم تسلط بر تایوان و شبه‌جزیره لیائودونگ چین برای امنیت ژاپن لازم شناخته شد.
بر این اساس منچوری خط زندگی ژاپن است و ژاپنی‌ها که آسیایی هستند لزوماً باید در آسیا زندگی کنند چنین توسعه‌ای برای حل مشکلات ژاپن از حیث جمعیت و دفاع از خود ضروری است.
در پایان جنگ جهانی دوم، سرویس هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بر اساس واقعیت تاریخی وزیدن طوفان در هنگام حمله مغول، یک سپاه حمله ویژه به نام «کامیکازه» تشکیل داد.
پس از شکست نیروی دریایی ژاپن از ارتش آمریکا در نبرد دریای فیلیپین، در اکتبر سال ۱۹۴۴، سرلشکر اونیشی تاکیجیرو، فرمانده کل ناوگان هوایی یکم سپاهی ویژه کامیکازه یا «هواپیماهای انتحاری» را تشکیل داد.
نخستین بار ۲۲ هواپیما به فرماندهی کاپیتان سکی یوکیو از ۲۱ تا ۲۵ اکتبر ۱۹۴۴ به ناوگان ایالات متحده در خلیج لیته در دریای فیلیپین هجوم آوردند.
اگرچه میزان آسیب توسط کامیکازه از بمباران معمولی بیشتر بود، اما تعداد کشتی‌های غرق شده یا آسیب دیده تنها یک دهم تعداد هواپیمای شرکت کننده در این نوع عملیات بود.
نظریه‌پردازان و تاریخ‌نگاران نظامی، اواخر دهه ۱۹۲۰ و در دهه ۱۹۳۰ آثار آموزشی بسیاری مانند «احیای بوشیدو» نوشته هیراایزومی کیوشی دربارهٔ بوشیدو را منتشر کردند.
ژنرال سادائو آراکی، وزیر نیروی زمینی در اوایل دهه ۱۹۳۰، اطمینان حاصل کرد که مفاهیم آن‌ها از بوشیدو به یک قسمت اساسی آموزش نظامی تبدیل می‌شود.
با این حال، بارزترین پیشرفت مربوط به بوشیدو در این دهه مربوط به هاگاکوره با آغازی مبنی بر این که «راه سامورایی در مرگ نهفته‌است» و ترویج این ایده که یک سامورایی باید آماده مرگ برای ارباب خود باشد، بود.
این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۹۳۸ در ژاپن چاپ شد و سال ۱۹۴۰ فیلسوف برجسته واتاتسوجی تتسورو نسخه خلاصه‌ای از آن را برای سربازان ژاپنی درگیر در جنگ منتشر کرد.
جنگ سال‌های ۰۵–۱۹۰۴ درگیری بین امپراتوری روسیه به عنوان یک قدرت بین‌المللی با یکی از بزرگ‌ترین ارتش‌ها در جهان و امپراتوری ژاپن به عنوان ملتی که اخیراً بعد از دو سده و نیم انزوا به صحنه جهانی بازگشته بود، به حساب می‌آمد.
در آخرین جنگ روسیه و ژاپن در نبرد موکدن ژاپنی‌ها تمام منطقه منچوری جنوبی را اشغال کردند، خواست‌های ژاپن چنان‌که از یک فاتح مسلم جنگ انتظار می‌رفت سنگین بود و متضمن شناسایی برتری ژاپن در کره، انتقال تأسیسات و منافع روسیه از منچوری و از جمله خط راه‌آهن منچوری و شبه‌جزیره لیائودونگ به ژاپن، تسلیم ساخالین و پرداخت غرامت به ژاپن بود.
پس از امضای قراردادهای پنج قدرت آنسی و دیگر قراردادهای نابرابر ژاپن در برابر دنیای غرب که آگاهی به ضعف ژاپن همه مردم را در موضعی دفاعی در برابر غرب نهاده بود، باز کسانی مانند یوشیدا شوئین، داشتن پایگاهی در خاک آسیا را لازمهٔ ادامه بقای ژاپن می‌دانستند.
سال ۱۸۸۱ بازماندگان قیام سایگو و دیگر هواداران آن یک انجمن میهنی به نام گِن‌یُوشا برای پیشبرد هدف خود تشکیل دادند و از هر فرصتی برای تحت فشار گذاشتن دولت میجی و برانگیختن احساسات عمومی بهره‌برداری می‌کردند.
چه با این انتظار که باید کره را به انجام اصلاحات و قرار گرفتن در راه تجدد به الگوی ژاپن وادشت تا متحد ارزنده‌ای در برابر سلطه‌جویی غرب در منطقه شود یا با اعتقاد به رسالت ژاپن برای ایجاد یک اتحاد ضد غربی که چین و کره باید خواه ناخواه در آن باشند تا ژاپن به این وسیله خود و همسایگانش را از مطامع اروپاییان حفظ کند.
لبنسراوم یکی از ایده‌های سیاسی مهم آدولف هیتلر و از مولفه‌های پراهمیت ایدئولوژی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود که در خدمت سیاست‌های توسعه‌طلبانه آلمان قرار گرفت و هدفش ارائه فضای اضافی برای رشد جمعیت آلمان و دستیابی به خودبسندگی اقتصادی بود.
توجیهی که ناسیونالیست‌های آلمانی، ایتالیایی و ژاپنی برای سیاست‌های ستیزه‌جویانه خود می‌آورند این بود که با جمعیت نسبتاً زیاد، فضای کافی حیاتی ندارند.
باید تولیدات خود را برای پرداخت بهای این واردات بسیار حیاتی صادر کنند اما سیاست‌های موانع تجاری کشورهایی که مازاد غذا و مواد خام دارند موجب بسته شدن مرزهای آن‌ها بر روی ورود تولیدات کارخانه‌ای می‌شود.
دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ دو جناح در داخل نیروی زمینی امپراتوری ژاپن فعال بودند؛ جناح راه امپراتور که به نظامی‌گری و توسعه‌طلبی گرایش داشت و جناح کنترل که مخالف جناح راه امپراتور بود.
از دیدگاه ژاپن، حمله آلمان به شوروی تقریباً موجب پاشیده شدن پیمان سه‌جانبه شد؛ زیرا امپراتوری ژاپن برای حفظ روابط خوب با مسکو به آلمان وابسته بود تا از هرگونه تهدیدی از جانب شمال جلوگیری کند.
کونوئه فومیمارو، نخست‌وزیر ژاپن احساس می‌کرد به کشورش خیانت شده‌است؛ زیرا آلمان‌ها به وضوح به متحدان محور خود اعتماد چندانی نداشتند تا در مورد عملیات بارباروسا به آنها هشدار دهند.
در ماه‌های نخست، پیشروی آلمانی‌ها در خاک شوروی خیره‌کننده بود و موجب افزایش نیاز استالین به انتقال نیروهایی که در آن زمان از سیبری جنوب شرقی در برابر حمله احتمالی ژاپن محافظت می‌کردند، برای دفاع از مسکو شد.
در گفتگو با یواخیم فن ریبنتروپ، وزیر خارجه آلمان، هیروشی اوشیما، سفیر ژاپن در برلین بارها به حمله قریب‌الوقوع ژاپن علیه اتحاد جماهیر شوروی اشاره کرد.
ارزانی کالاهای ژاپنی و پایین بودن قیمت آن نسبت به قیمت کالاهای مشابه ساخت اروپا و ایالات متحده حتی در بازارهای جاافتاده نیز اثری عمیق گذاشت و مانع از ایجاد ثبات در بازار تولیدکنندگان داخلی این کشورها می‌شد.
این اقدام احتمالاً در بازارهای مستعمراتی آسیا و آفریقا که زیر سلطه‌های قدرت‌های صنعتی دیگر بودند، از همه جا موثرتر اما ناموجه‌تر بود و نظامی‌گران ژاپن به سرعت از این موقعیت برای تبلیغ استفاده کردند.
در نتیجه نیروهای کمونیست به جزئی از ارتش انقلابی ملی تبدیل شدند و در قالب ارتش چهارم جدید و ارتش هشتم مسیر سازماندهی گشتند و این دو یگان را به صورت اسمی تحت هدایت ارتش انقلابی ملی قرار دادند.
از آنجائیکه در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آلمان با آغاز عملیات بارباروسا به حالت جنگ با اتحاد جماهیر شوروی درآمد، این معاهده یکی از دلایل مهم اتمام معاهدهٔ پیشین همکاری بین چین و آلمان در سال ۱۹۴۱ در نظر گرفته می‌شود.
نیروهای ژاپنی به پیشرفت خود ادامه دادند و شانگهای پس از سه ماه مقاوت به سلطه آن‌ها درآمد سپس در نبرد نانجینگ توانستند پایتخت آن زمان چین را نیز تصرف کنند.
بدرفتاری یا تحقیر دشمن با اخلاق اساسی کنفوسیوس و بوشیدو مخالف بود و در نتیجه رفتار بسیاری از نیروهای مسلح ژاپن پیش از و در طول جنگ جهانی دوم انکار مستقیم آموزه‌های بوشیدو به حساب می‌آمد.
از نظر نظامیان ژاپنی مردم دیگر کشورهای آسیایی‌ها و بیشتر غربی‌ها نژاد پست‌تر بودند و در واقع به عنوان یک انسان در نظر گرفته نمی‌شدند یا شایستگی احترامی که باید برای انسان قائل شد را نداشتند.
نبرد اوکیناوا بزرگ‌ترین عملیات آبی خاکی انجام شده در جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم بود که از اواخر مارس تا ژوئن ۱۹۴۵ به مدت ۸۲ روز ادامه داشت.
به علت فرار دست جمعی در حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر بطرف منطقهٔ کوچکی در این جزیره هرج و مرج بزرگی بین فراریان به وجود آمد، از جمله خودکشی‌های دسته‌جمعی اوکیناوا که در نواحی مختلف به وقوع پیوست.
همهٔ زیارتگاه‌های شینتویی ابزار دست ارتقای منافع و مقاصد ملی شده بودند؛ چرا که سرپرستان روحانی زیارتگاه‌ها عموماً مقامات منصوب حکومت و کارمند رسمی آن بودند و به همین سبب تحت امر دوایر حکومتی محلی یا ملی قرار داشتند.
به موجب این پیشنهاد ژاپن ضمانت می‌نمود در برابر قطع کمک‌های ایالات متحده به چین و اتمام تحریم‌های نفتی و دیگر تحریم‌ها نیروهای خود را از جنوب هندوچین بیرون کشیده و به جنوب شرق آسیا حمله نکند.
حزب توده‌های سوسیالیست در آغاز آشکارا ضد فاشیسم بود اما به تدریج به پشتیبانی از خط مشی جنگ‌طلب متمایل شد و در نهایت به پشتیبانی از ساختار فاشیسم نظامی یا حکومت استبدادی مطلق و تک حزبی در ژاپن پرداخت.
این پروازگاه در ماه پنجم ماه اوت سال ۱۹۴۲ کامل شد درست دو روز بعد آمریکا ۲۰۰۰۰ نیرو را دو جزیره نزدیک به گوادالکانال، جزایر فلوریدا و تولاگی پیاده کرد.
پس از گذشت ۶ ماه از این حمله برآورد می‌شود که در حدود ۲۰۰۰۰ سرباز ژاپنی در این نبرد کشته شده و ۱۵۰۰۰ نفر بر اثر گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده باشند.
از آنجا که بورنئو از نظر نفت و سایر مواد خام غنی بود، از اهمیت استراتژیک زیادی در جنوب غربی اقیانوس آرام برخوردار بود، اما نه هلندی‌ها و نه انگلیس منابع لازم برای دفاع صحیح از آن را نداشتند.
آلمان و باقی نیروهای محور نیز برای اعلام همبستگی با امپراتوری ژاپن و به دلیل آنچه که حمله به کشتی‌های آلمانی توسط ایالات متحده به فرمان روزولت خوانده می‌شد، به ایالات متحده اعلان جنگ نمودند.
آدولف هیتلر در اعلامیه خود در رایشس‌تاگ اعلام کرد که او سعی کرده‌است از درگیری مستقیم با ایالات متحده جلوگیری کند اما طبق توافقنامه سه جانبه امضا شده در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰، آلمان موظف است برای دفاع از متحد خود به ژاپن و ایتالیا بپیوندد.
حتی پیش از قدرت گرفتن نظامیان ژاپنی در دهه ۱۹۳۰، گروه‌های دیگری که بیشترشان سیاسی، راست‌گرا و ملی‌گرای افراطی بودند، از توسعه‌طلبی امپراتوری ژاپن در آسیا پشتیبانی می‌کردند.
پس از تأمین امنیت فرودگاه‌ها در سایپن و گوام در تابستان ۱۹۴۴، نیروهای هوایی ارتش آمریکا یک عملیات بمباران راهبردی با استفاده از بمب آتش‌زا به عهده گرفتند.
پس از غلبه نیروهای آلمان در فرانسه و بقیه کشورهای اروپای غربی در بهار و تابستان ۱۹۴۰، ژاپنی‌ها ترس از این داشتند که آلمان به دنبال کنترل سیاسی هندوچین فرانسه و هند شرقی هلند نیز باشد؛ بنابراین یوسوکه ماتسوئوکا، وزیر امور خارجه ژاپن که طرفدار تقویت روابط سیاسی با نیروهای محور بود پیمان سه‌جانبه را در سپتامبر ۱۹۴۰ منعقد کرد.
امپراتوری ژاپن با امضای پیمان سه‌جانبه با آلمان و ایتالیا و حمله ژاپن به هندوچین فرانسه در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد.
رهبری این گروه‌ها بر عهده تندروترین اعضای آن‌ها بود که هر گونه نگرش نامساعد را زیر نظر داشتند و جز اطاعت کردن از آنان گریزی نبود؛ زیرا به آسانی می‌توانستند غذا و سوخت و دیگر مایحتاج دیگر را از افراد یا خانواده‌های سرکش دریغ کنند.
روز ۲۸ نوامبر ۱۹۴۱، ریبنتروپ به سفیر ژاپن اطمینان داد اگر ژاپن درگیر جنگ با ایالات متحده شود، آلمان در طرف ژاپن وارد جنگ خواهد شد.
هیتلر تقریباً به‌طور کامل بدون مشورت، اعلان جنگ علیه ایالات متحده را برگزید زیرا او فکر می‌کرد بهتر است قبل از این که روزولت به آلمان اعلام جنگ کند، خود این کار را انجام دهد.
به همین دلیل آن‌ها استدلال می‌کردند که موفقیت ژاپنی‌ها وابسته به توانایی آن‌ها برای گسترش مزیت استراتژیک به‌دست‌آمده در بندرگاه پرل هاربر با پیروزی‌های سریع و پی‌درپی استراتژیک است.
فرماندهی ژاپنی استدلال می‌کرد که تنها نابودی قاطع ناوگان ایالات‌متحده در اقیانوس آرام و فتح پاسگاه‌های راه دور آمریکا باعث می‌شود که امپراتوری ژاپن تحت تأثیر قدرت صنعتی آمریکا قرار نگیرد.
غرق رزم‌ناوهای پرنس ولز و رپولس در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۱، منجر به قرار گرفتن سواحل شرقی شبه‌جزیره مالایا در معرض پیاده شدن نیروهای ژاپن و از بین بردن قدرت دریایی انگلیس در منطقه شد.
جنگ پانزده ساله به عنوان یک اصطلاح کلی برای یک سری جنگ‌ها به کار می‌رود که از ۱۹۳۱ حادثه موکدن آغاز شد و با جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ اقیانوس آرام ادامه پیدا کرد و سرانجام با تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ خاتمه پیدا کرد.
پس از تسلیم ایالات متحده شبه‌جزیره باتاآن در جزیره اصلی لوزون فیلیپین به ژاپنی‌ها، تقریباً ۷۵۰۰۰ سرباز فیلیپینی و آمریکایی در باتاآن مجبور به راهپیمایی جهت پیمودن مسافت ۶۵ مایل طرف به اردوگاه اودونل در شمال این منطقه شدند.
پس از شکست در نبرد و خروج ژاپنی‌ها از گوادالکانال در تلاش برای ایجاد روحیه، یاماموتو تصمیم گرفت سفرهای بازرسی را در سراسر اقیانوس آرام جنوبی انجام دهد.
در تاریخ ۵ ژوئن، خاکستر دریاسالار در توکیو در مراسمی مورد احترام قرار گرفت، انجام این ادای احترام در این ابعاد فقط یک بار پیش از این در تاریخ ژاپن - دقیقاً در همان روز در سال ۱۹۳۴ نسبت به دریاسالار توگو انجام شده بود.
اگر ژاپن می‌توانست جزایر را تصرف کند، آنگاه حضور نظامی آمریکا در هاوایی، در فاصله ۱۷۷۰ کیلومتری جنوب شرقی، می‌توانست به‌طور جدی تهدید شود.
پس از یک هفته جنگ شدید، سرلشکر انگلیسی آرتور پرسیوال سنگاپور را در مقابل دوربین‌های خبری ژاپنی تسلیم ژنرال ژاپنی یاماشیتا تومویوکی کرد با تسلیم سنگاپور، انگلیس جای خود را در شرق از دست داد.
ژاپنی‌ها برنامه‌ریزی نموده بودند تا با تصرف سریع مستعمرات اروپایی در جنوب شرق آسیا، یک خط دفاعی تا میانه اقیانوس آرام ایجاد کنند چرا که پس از آن ژاپنی‌ها می‌توانستند منابع مورد نیاز خود را از جنوب شرقی آسیا استخراج نمایند و در عین حال به راحتی در برابر نیروهای متفقین که در سرتاسر اقیانوس آرام پراکنده شده بودند، دفاع کنند.
مدتی بعد و برای جلوگیری از دخالت ایالات متحده در این طرح، ژاپنی‌ها برنامه داشتند تا ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده را نابود و آن‌ها را از فیلیپین بیرون کنند.
این دو بمب در عرض چند دقیقه تقریباً ۱۲۰٬۰۰۰ تا ۱۴۰٬۰۰۰ نفر را به کام مرگ کشاند و تعداد بسیاری مرگ نیز در نتیجه پرتو یونیزان در هفته‌ها، ماه‌ها و سال‌های بعدی رخ داد.