polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
اشتباه تاریخی از تعمیم دادن طبقات اجتماعی اواخر پادشاهی ساسانی به باقی دوره ‌های تاریخی ایران و آریا‌یی‌ها در زمان شاه سابق توسط مرحوم استاد محمدجواد مشکور صورت گرفت.
۴۰ - یک اپراتور تاکسی با مرکز اعزام پلیس تماس می‌گیرد تا پیامی را از یکی از رانندگان خود ارسال کند مبنی بر اینکه کسی در گوشه اسویوژن و تونلگتان مورد اصابت گلوله قرار گرفته‌است.
۰۰ - یک گشت پلیس که در فاصله چند صد متری مستقر می‌شود، بعد از اینکه توسط راننده تاکسی دوم که خبر تیراندازی در رادیو تاکسی خود را شنیده بود، به او هشدار داده می‌شود و در صحنه حاضر می‌شود.
این اسلحه به همراه ۹۱ گلوله سوراخ کننده فلز در یک سرقت در هاپاراندا در سال ۱۹۸۳ به سرقت رفته بود و گمان می‌رفت در همان سال در سرقت از یک اداره پست در ، دالارنا مورد استفاده قرار گرفته باشد.
تجزیه و تحلیل ایزوتوپ سربی از گلوله ای که در حین سرقت شلیک شده، تأیید می‌کند که ترکیب ایزوتوپی مشابه گلوله‌های بازیابی شده از صحنه جرم ترور است و گلوله‌ها به‌طور همزمان ساخته شده‌اند.
در پاییز سال ۲۰۰۶، پلیس سوئد با اعتنا به اطلاعاتی که در روزنامه اکسپرسن منتشر شد، یک دستگاه هفت تیر اسمیر و وسون .۳۵۷ را از دریاچه ای در دالارنا بازیابی کرد.
با این حال، آزمایشگاه در ماه مه ۲۰۰۷ به این نتیجه رسید که آزمایش روی اسلحه نمی‌تواند تأیید کند که آیا آن در ترور پالمه استفاده شده یا خیر، چون بیش از حد زنگ زده بود.
طبق یک برنامه مستند که در فوریه ۲۰۰۶ از کانال تلویزیون دولتی سوئد پخش شد ، همکاران پترسون ادعا کردند وی به نقش خود در قتل به آنها اعتراف کرده اما با این توضیح که هویت اشتباه بوده‌است.
گفته می‌شود، پترسون قصد کشتن سیگورد سیدرگرن، فروشنده مواد مخدر را داشته که شب‌ها به‌طور معمول در همان خیابان راه می‌رفت و از نظر ظاهری و لباس شباهت زیادی به پالمه داشت.
در روزنامه داگنز نی‌هتر در تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۰۶، دیگر خبرنگاران با انتقاد شدید از این مستند، ادعا کردند که سازنده فیلم تعدادی اظهارات را جعل کرده در حالی که سایر شواهد متناقض را از قلم انداخته‌است، به ویژه شهادت نامه در اعلامیه رسمی پلیس، که نمی‌تواند با «ادعای دیدن تیراندازی» وی سازگار باشد.
ده سال بعد، در اواخر سپتامبر ۱۹۹۶، سرهنگ یوجین دو کاک، افسر سابق پلیس آفریقای جنوبی، با ارائه مدرکی به دادگاه عالی در پرتوریا ادعا کرد که پالمه مورد اصابت گلوله قرار گرفته و کشته شده زیرا "به شدت با رژیم آپارتاید و سوئد مخالف بود؛ و از آن طرف کمک‌های مالی قابل توجهی به کنگره ملی آفریقا داده بود ".
چند روز بعد، کاپیتان پلیس سابق دیرک کوتزی، که قبلاً با ویلیامسون کار می‌کرد ، آنتونی وایت، پیشاهنگی پیشین سلووس رودسیان را که با سرویس‌های امنیتی آفریقای جنوبی ارتباط داشت، به عنوان قاتل واقعی پالمه شناسایی کرد.
سپس یک نفر سوم، برتیل ودین مزدور سوئدی، که از سال ۱۹۸۵ در قبرس شمالی زندگی می‌کرد، توسط سرهنگ دوم پلیس سابق پیتر کازلتون که برای ویلیامسون مخفی کار می‌کرد، به عنوان قاتل معرفی شد.
لیسبت پالمه هنگام دیدن بعد از ظهر در مورد دیدن یک فیلم بحث کرده بود و ساعت ۱۷:۰۰ با پسرش، مورتن پالمه تماس گرفت تا دربارهٔ این فیلم در سینما بزرگ صحبت کند.
اولوف پالمه درمورد این برنامه‌ها چیزی نمی‌شنید تا اینکه در خانه، در ساعت ۱۸:۳۰، هنگامی که با همسرش ملاقات کرد، در آن موقع پالمه فرستادن محافظ شخصی از سرویس امنیتی سوئد را رد کرده بود.
او در مورد برنامهٔ سینما تلفنی با پسرش صحبت کرد و سرانجام آنها تصمیم گرفتند با مورتن و دوست دخترش که از قبل بلیط برای خود تهیه کرده بودند، برای دیدن کمدی سوئدی ساخته سوزان اوستن بروند.
طرح قاتل فرض شده پلیس یک هفته پس از قتل به‌طور گسترده در رسانه‌ها پخش شد و منجر به هجوم گسترده نکات از سوی مردم شد، اما بعداً مشخص شد شاهدی که بر اساس گفته‌های وی قاتل را کشیدند، احتمالاً ضارب را ندیده‌است بنابراین توصیف خوبی از ظاهر قاتل وجود ندارد اما شاهدان در مورد راه فرار قاتل توافق داشتند.
کتاب بوندسون با دقت تمام ترور و پیامدهای آن را بازآفرینی کرد و اظهار داشت که پالمه از دوستی خود با راجیو گاندی برای تأمین اعتبار معامله ۸٫۴ میلیارد کرون سوئد برای شرکت تسلیحاتی سوئدی بوفورس جهت عرضه خمپاره انداز به ارتش هند استفاده کرده‌است.
با این حال، پالمه نمی‌دانست که پشت سر او بوفورس از یک شرکت سایه دار به نام مشارکت می‌کند - به‌طور اسمی این شرکت در گیلدفورد، ساری، انگلیس مستقر است - در نهایت پالمه برای انعقاد معامله به مقامات دولت هند رشوه می‌دهد ولی ترور می‌شود و بعدها این معامه به اسم رسوایی بوفورس شهرت میابد.
بوندسون نظریه ای مبنی بر اینکه قتل پالمه ممکن است ناخواسته در اثر مکالمه وی با سفیر به وجود آمده باشد، اگر فروشندگان اسلحه بوفورس یا واسطه‌هایی که از طریق خدمات کار می‌کنند برنامه ای از پیش تعیین شده داشتند که نخست‌وزیر را در صورت کشف حقیقت و معامله با هند ساکت کنند تهدید کرد.
در دسامبر ۱۹۸۸، تقریباً سه سال پس از مرگ پالمه، کریسته پترسون، یک جنایتکار، مصرف‌کننده مواد مخدر و مشروبات الکلی، که قبلاً به جرم قتل غیرقانونی زندانی شده بود، به جرم قتل پالمه دستگیر شد.
تردید در مورد قابل اعتماد بودن شهادت همسر پالمه و «خطاهای فوق‌العاده فاحش» پلیس در تنظیم صف (دادن نکاتی به او در مورد سو مصرف الکل پترسون، و اجازه دادن به او که شبیه یک الکی به نظر برسد)
به گفته لئوپولد، پالمه به این دلیل کشته شد که پس از کودتایی که سالوادور آلنده در سال ۱۹۷۳ سرنگون کرد، بطور مجانی به تعداد زیادی از شیلیایی‌های چپ پناهندگی داد.
شخصی که این سلاح را به سرقت برده دوست فروشنده مواد مخدر سیگورد «سیگ» سدرگرن بود که در بستر مرگ ادعا کرد دو ماه قبل از ترور اسلحه ای از همان نوع را به کریستر پترسون قرض داده‌است.
برخی معتقدند که ترور او با افشاگری‌های ماجرای مک‌فارلین مرتبط است که شرکت‌هایی در بریتانیا، آلمان، سوئد، بلژیک، هلند، فنلاند، نروژ، ایتالیا، اتریش و فرانسه، اسپانیا و پرتغال در کار تولید و فروش سلاح به ایران بودند.
در حال قدم زدن از سینمای بزرگ به همراه همسرش لیسبت پالمه در خیابان مرکزی استکهلم اسویوژن، نزدیک به نیمه شب ۲۸ فوریه ۱۹۸۶، این زوج توسط یک فرد مسلح تنها مورد حمله قرار گرفتند.
به اندازه کافی چنین شواهد جدیدی به دست نیامده بود، بنابراین تحقیقات پس از محاکمه بر روی او متمرکز نشد و در گزارش نهایی به جای پترسون، «مرد اسکاندیا» را با شواهد حتی کمتر متهم کرد.
او بدون تردید به عنوان مظنون شماره یک به آپارتاید آفریقای جنوبی اشاره کرد و گفت انگیزه این ترور، متوقف کردن پرداخت‌هایی بود که دولت سوئد مخفیانه از طریق سوئیس به کنگره ملی آفریقا پرداخت می‌کرد.
در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۰، دادستان ارشد کریستر پیترسون، مسئول تحقیق، نتیجه‌گیری خود را اعلام کرد که استیگ انگستروم، که به عنوان «مرد اسکاندیایی» نیز شناخته می‌شود، به احتمال زیاد مظنون است.
استیگ انگستروم در سال ۲۰۰۰ خودکشی کرد و به این ترتیب دیگر اقدامات تحقیقاتی یا قضایی امکان‌پذیر نبود، تحقیقات رسماً متوقف شد و پرونده قتل نخست‌وزیر اولاف پالمه مختومه اعلام شد.
در ۲۱ فوریه ۱۹۸۶ - یک هفته قبل از اینکه او کشته شود - پالمه یک سخنرانی را در پارلمان خلق سوئد علیه آپارتاید واقع در استکهلم انجام داد، در این گردهمایی صدها هوادار ضد آپارتاید و همچنین رهبران و مقامات کنگره ملی آفریقا و جنبش ضد آپارتاید مانند اولیور تامبو حضور داشتند.
در روز جمعه، ۲۸ فوریه ۱۹۸۶، ساعت ۲۳:۲۱ ، اولاف پالمه، نخست‌وزیر سوئد، هنگامی که با همسرش لیسبت پالمه در خیابان مرکزی استکهلم از خانه سینما به خانه می‌رفت، در خیابان اسویوژن با یک گلوله مجروح شد.
کتابی که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، حاکی از آن بود که یک مسئول عالی‌رتبه دفتر همکاری‌های مدنی به اسم ، مسئول برنامه‌ریزی و اجرای ترور اولوف پالمه است.
تحقیقات اولیه به شرکت کنندگانی نیاز داشت که رضایتمندی های مرتبط با کانالهای خاص ارتباطی را شناسایی کنند و این احتمال را می دهد که رضایتها و کانالها را با یکدیگر مخلوط کنند.
در سال ۱۹۶۹ جی بلوملر و دنیس مک کوئیل با بررسی انگیزه های مردم برای تماشای برخی برنامه های سیاسی در تلویزیون، در انتخابات ۱۹۶۴ در انگلستان مطالعه کردند.
آنها با دسته بندی انگیزه های مخاطبان برای مشاهده یک برنامه خاص، آنها قصد داشتند بینندگان را بر اساس نیازهای آنها طبقه بندی کنند تا از تأثیرات بالقوه رسانه های جمعی مطلع شوند.
«همانطور که معمولاً توسط محققان رضایتمندی درک می شود، اصطلاح» فعالیت مخاطب «یک گرایش داوطلبانه و انتخابی توسط مخاطبان نسبت به روند ارتباط را فرض می کند. به طور خلاصه، این پیشنهاد می کند که استفاده از رسانه توسط نیازها و اهدافی ایجاد می شود که توسط خود مخاطبان تعریف می شود، و که مشارکت فعال در فرایند ارتباطات ممکن است رضایت و تأثیرات مرتبط با مواجهه را تسهیل، محدود یا تأثیر دیگری کند. تفکر فعلی همچنین نشان می دهد که فعالیت مخاطب به عنوان سازه ای متغیر، با مخاطبینی که انواع مختلفی از درجات و درجات فعالیت را دارند، بهتر تصور می شود.»
امروزه دارای ارزش اکتشافی است زیرا به دانشمندان ارتباطات دیدگاهی می دهد که از طریق آن می توان تعدادی از ایده ها و نظریه ها راجع به انتخاب، مصرف و حتی تأثیر رسانه‌ها مشاهده کرد.
کار در بسیار مهیب بود زیرا تحقیقات کاتز، بلوملر و گورویچ بر اساس تحقیقات هرتسوگ ایجاد شد و باعث تغییر پارادایم از چگونگی تأثیر رسانه ها بر مردم به نحوه استفاده مخاطبان از رسانه ها شد و از سلطه رویکرد تأثیرات محدود در مطالعات رسانه های جمعی کاسته شد.
رسانه ها برای تأمین نیاز با منابع دیگر رقابت می کنند افراد از استفاده رسانه ای، علایق و انگیزه های خود آگاهی کافی دارند تا بتوانند تصویر دقیقی از این کاربرد در اختیار محققان قرار دهند.
طبق گفته وست و ترنر، امتداد تئوری نیازها و انگیزه ها بود، همانطور که توسط آبراهام مازلو در سال ۱۹۵۴ بیان شد، استدلال می کند که افراد فعالانه به دنبال برآوردن نیازهای خود بر اساس سلسله مراتب هستند.
بحث می کند که چگونه کاربران عمداً رسانه ای را انتخاب می کنند که نیازهای موجود را برآورده کند و به شما امکان می دهد دانش، آرامش، تعاملات اجتماعی/ همراهی، انحراف یا فرار را افزایش دهید.
برخلاف نظریه های دیگر در مورد مصرف رسانه، به مصرف کننده این قدرت را می دهد تا تشخیص دهد چه رسانه ای را مصرف می کند، با این فرض که مصرف کننده قصد و کاربرد مشخصی دارد.
این با نظریه های قبلی مانند نظریه جامعه توده ای، مبنی بر اینکه مردم قربانیان درمانده رسانه های جمعی تولید شده توسط شرکت های بزرگ هستند، در تضاد است؛ و دیدگاه تفاوت های فردی، بیان می کند که هوش و عزت نفس تا حد زیادی انتخاب رسانه ای فرد را به دنبال دارد.
نظریه وابستگی مخاطب فرض می کند رسانه های گروهی چنان برای جامعه سرنوشت سازند که مخاطب برای کارکردهای اجتماعی معینی به آنها وابسته است این نظریه دیدگاه کارکردگرایانه جامعه نشات می گیرد و بیان می دارد که برای کسب اطلاعات درباره محیط انتقال ارزشهای فرهنگی و حتی سرگرمی، مخاطب به رسانه ها وابسته است؛ در نتیجه مخاطب اصلا فعال نیست.
کاتز، بلوملر و گورویچ سنتز کردند که رویکرد بر «ریشه های اجتماعی و روانشناختی نیازها متمرکز است، که باعث ایجاد انتظارات از رسانه های جمعی یا منابع دیگر می شود، که منجر به ایجاد الگوهای افتراقی در مواجهه با رسانه ها می شود، در نتیجه نیاز به رضایت و برخی عواقب دیگر، شاید بیشتر عواقب ناخواسته آن باشد.»
با این حال، بسیاری از مردان مردآمیز، رابطه جنسی مقعدی برقرار نمی‌کنند، و ممکن است در عوض شکل‌های مختلف رابطه مانند آمیزش جنسی دهانی، آمیزش جنسی بدون دخول و کیربه‌کیرمالی را امتحان کنند.
ولینگز و همکاران گزارش دادند که «معادله همجنسگرایی با رابطه جنسی مقعدی در بین مردان و در میان متخصصان بهداشتی معمول است.» یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۱ توسط مجله پزشکی جنسی نتایج مشابهی را برای مردان همجنسگرا و دوجنسگرای ایالات متحده نشان داد.
بوسیدن دهان شریک زندگی ، رابطه جنسی دهانی و خود ارضایی متقابل سه رفتار متداول در رابطه جنسی بودند، ۶۳٫۲ درصد از نمونه‌ها از ۵ تا ۹ مورد از رفتارهای مختلف جنسی خود را در آخرین رابطه گزارش داده‌اند.
در میان مردانی که با مردان دیگر رابطه جنسی مقعدی دارند، به مردی که در شریک زندگی خود نفوذ می‌کند فاعل ، به شخصی که در آن نفوذ می‌شود مفعول و به کسانی که از هر دو نقش لذت می‌برند دوطرفه می‌گویند.
مطالعه انجام شده توسط موسسه بررسی ملی سلامت جنسی و رفتار نشان داد که مردانی که اظهار می‌کنند در آخرین رابطه خود نقش مفعول را داشته‌اند، حداقل به اندازه مردانی که نقش مقابل را داشته‌اند، به ارگاسم رسیده‌اند.
یک نظرسنجی مبتنی بر پرسشنامه در مورد رفتار جنسی دانشجویان آمریکایی که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، نشان داد که ۲۴٪ از مردان همجنسگرا و دوجنسگرا تجربه اسپنک به عنوان یک عمل جنسی را دارند.
در میان دانشجویان پزشکی در آمریکای شمالی، ۶٪ از مردان همجنسگرا و ۱۷٪ از مردان دوجنسگرا گزارش کرده‌اند که به دلیل لذت جنسی، دردی دریافت کرده‌اند و ۵٪ از مردان همجنسگرا و ۹٪ از مردان دوجنسگرا، تحمیل درد برای لذت را گزارش کرده‌اند.
طبق یک نظرسنجی آنلاین از بیش از ۲۵۰۰۰ مردی که گرایش جنسی خود را همجنسگرایی یا دوجنسگرایی معرفی کرده بودند نشان داد، ۴۹٫۸٪ از لرزاننده‌ها استفاده کرده‌اند.
اعمال جنسی بدون دخول مختلفی وجود دارد، کیربه‌کیرمالی نوعی فعالیت جنسی مرد و مرد است که معمولاً شامل تماس مستقیم آلت تناسلی مرد و آلت تناسلی مرد است.
کیربه‌کیرمالی می‌تواند لذت بخش باشد زیرا به‌طور متقابل و به‌طور همزمان دستگاه تناسلی هر دو شریک را تحریک می‌کند زیرا اصطکاک اثر لذت بخشی را بر بسته عصبی لگام در قسمت زیر شاخه آلت تناسلی هر مرد، درست زیر مجرای ادرار و سرآلت تناسلی می‌گذارد.
مردان می توانند اشکال مختلفی از رابطه جنسی دهانی مانند قضیب‌لیسی،مقعدلیسی و خایه لیسی(مرد می تواند مکرراً کیسه بیضه خود را مانند فروکردن چای کیسه‌ای در جام در دهان شریک خود فرو ببرد و بیرون بیاورد.) را تجربه کنند.
شواهد نشان می‌دهد که رابطه جنسی بین مردان به دلیل تعصب و وجود هوموفوبیک ها که زندگی این افراد را سخت می کنند و سوگیری مطلوبیت اجتماعی در نظرسنجی‌ها به میزان قابل توجهی گزارش نشده‌است.
یک مطالعه در سال ۲۰۰۷ گزارش داد که دو نظرسنجی از جمعیتی بزرگ نشان داد که «اکثر مردان همجنسگرا سالانه تعداد مشابهی از شرکای جنسی محافظت نشده مانند مردان و زنان دگرجنسگرا دارند.»
با توجه به درد یا ناخوشایند بودن رابطه جنسی مقعدی، برخی تحقیقات نشان می‌دهد که، برای ۲۴ تا ۶۱ درصد مردان همجنسگرا یا دوجنسگرا، رابطه جنسی مقعدی دردناک یک مشکل مکرر جنسی در طول زندگی است.
این کشش ممکن است شامل تمایل به تماس واقعی جنسی با شیء، خیال‌پردازی از رابطه جنسی با نمونه‌ای زنده و غیرزنده از شیء مورد نظر، عمل تماشای رابطهٔ جنسی بین این اشیاء، یا لذت بردن جنسی ناشی از خیال‌پردازی دربارهٔ تبدیل شدن یا تبدیل کردن دیگری به شیء مورد نظر باشد.
یکی از خیال‌پردازی‌های مهم برای برخی از افراد دچار این انحراف، این است که خود را در حال تبدیل شدن به شیء مورد نظر می‌بینند و تجربهٔ یک حالت بی‌حرکتی یا فلج‌شدن است.
تندیس‌دوستی همچنین یک اصطلاح خودساخته‌است که توسط فتیشیست‌های که از تبدیل شدن به یک «عروسک لاستیکی» یا «عروسک لاتکسی» یا گیر افتادن در داخل یک تندیس و مورد نمایش واقع‌شدن در یک موزه لذت می‌برند، استفاده می‌شود.
تندیس‌دوستی اصطلاحی است که در قرن بیستم، برای پزشکی سازی تحریک ناشی از تندیس‌ها ایجاد شد و به‌طور گسترده در پزشکی قانونی اواخر قرن هجدهم و نوزدهم به کار رفت.
سپس به ترکیه رفت و شش ماه در دبیرستان گالاتاسرای استامبول تحصیل و بعد به ایران بازگشت و در سال ۱۳۲۳ به دانشکده حقوق دانشگاه تهران راه یافت و لیسانس خود را از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دریافت کرد.
در دوران دانشجویی در سال ۱۳۲۵ به حزب ایران پیوست و در همین روزها ازنو به ترکیه بازگشت و به مدت شش ماه در دانشکده اقتصاد استامبول مشغول به تحصیل شد و در همان سال در وزارت دادگستری استخدام گردید.
عبدالعلی جهانشاهی در سال ۱۳۲۷ جهت ادامه تحصیل به فرانسه رفت و پس از ۴ سال اقامت در آن کشور، با اخذ دکترای حقوق و اقتصاد از دانشکده پاریس، به ایران بازگشت.
جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۲ اولین تورنمنت فیفا بود که از فناوری خط دروازه پس از تأیید آن توسط هیئت بین‌المللی فوتبال در ژوئیه ۲۰۱۲ استفاده کرد.
«زید رعد حسین، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۱۷ مصادف با ۱۷ دی ۱۳۹۵ از نگرانی‌اش در مورد خودداری چند کشور در دادن امکان دسترسی به دفتر او یا به مکانیزمهای حقوق بشری شکایت کرد. او اضافه نمود که در ماه‌های اخیر، وقایع شرم‌آوری از اهانت‌ها و تهدیدات شخصی علیه گزارشگران ویژه وجود داشت که مرا بسیار نگران کرده‌است. دولت ایران از جمله دولتهایی است که قطعنامه‌هایی را که برای آن قیم مشخصی تعیین می‌کند را رد کرده و در نتیجه به گزارشگر ویژه اجازه دیدار از کشورشان را نمی‌دهد.»
نیلز ملزر گزارشگر ویژه شکنجه از سوئیس، آگنس کالامارد گزارشگر اعدام‌های خودسرانه از فرانسه، رنیت وینترز مدافع حقوق کودک از استرالیا و جاوید رحمان گزارشگر ویژه حقوق بشد سازمان ملل متحد در ایران.
در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۹ جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران نقض حقوق بشر در ایران را موجب نگرانی دانست و ادامه اعدام‌ها به‌خصوص نوجوانانی که مرتکب جرم قبل از سن ۱۸ سالگی شده بودند را محکوم کرد، به‌طوری که در سال جاری ۲ نوجوان و در سال گذشته ۷ نوجوان اعدام شدند.
جاوید رحمان آزار و اذیت و شکنجه مدافعان حقوق بشر، وکلا، روزنامه‌نگاران، معلمان، کارگران، فعالان محیط زیست و فعالان مدنی را غیرقابل قبول دانست و تأکید کرد که این موارد را در گزارش جدید خود به کمیته سوم سازمان ملل با جزئیات کامل شرح داده‌است.
«فهرست موارد هولناک نقض حقوق بشر در ایران، از جمله اعدام‌های هراس‌آور تا آزار بی‌امان و تعقیب کیفری مدافعان حقوق بشر، تبعیض فراگیر علیه زنان و اقلیت‌ها و استمرار جنایات علیه بشریت، نشانگر وخیم‌تر شدن شدید وضع حقوق بشر در کارنامه این کشور است.»
روز پنجشنبه ۱۴ نوامبر ۲۰۱۹ کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد «نقض حقوق بشر در ایران» را با صدور قطعنامه‌ای محکوم کرد و بازداشت‌های خودسرانه، تبعیض علیه زنان، شرایط زندان‌ها و تداوم آزارهای سازمان‌یافته در این کشور علیه اقلیت‌های مذهبی اشاره کرد و نسبت به این موارد ابراز نگرانی کرد.
ایالات متحده آمریکا روز پنجشنبه ۱۹ دسامبر ۲۰۱۹ اعلام کرد که در ادامه افزایش فشارهایش روی جمهوری اسلامی، ویزاهای مقامات ایرانی را به‌دلیل ایفای نقش در سرکوب اعتراضات مسالمت‌آمیز و نقض حقوق بشر محدود می‌کند و تحریم‌هایی بر دو قاضی قضایی حکومت ایران، ابوالقاسم صلواتی و قاضی محمد مقیسه اعمال می‌کند.
«ما ویزاهای ورود به آمریکا را برای مقامات فعلی یا سابق ایرانی و افراد مسئول، یا همدست، در بازداشت یا قتل معترضان مسالمت‌جو یا برای منع کردن آنها از آزادی بیان یا تجمعات، محدود می‌کنیم».
فعالان حقوق بشر تحت تعقیب و آزار قرار می‌گیرند، زندانیان سیاسی در ایران وجود دارد، هیچ آزادی مطبوعاتی در ایران نیست، هیچ حق تجمعی نیست و ایران یک سیاست خارجی مهاجم را با مداخله در امور منطقه دنبال می‌کند.
سازمان عفو بین‌الملل در ۲۳ تیر ۱۳۹۹ با انتشار بیانیه‌ای ضمن ابراز نگرانی از موج جدید اعدام‌ها در نظام جمهوری اسلامی به‌خاطر ایجاد ترس و جلوگیری از اعتراضات مردمی، اعدام دو زندانی سیاسی کرد به‌نام دیاکو رسول‌زاده و صابر شیخ عبدالله را محکوم کرد.
در روز پنج‌شنبه ۱۶ مرداد ۱۳۹۹ سازمان عفو بین‌الملل اجرای حکم اعدام مصطفی صالحی، یکی از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی ۹۶ در زندان اصفهان را محکوم کرد و تأکید کرد که اجرای این حکم بار دیگر نشان می‌دهد که مقامات جمهوری اسلامی بیشتر به دنبال انتقام جویی هستند، نه عدالت.
در ادامه در این بیانیه نگرانی خود را نسبت به سرنوشت پنج معترض دیگر اعتراضات دی ماه ۱۳۹۶ به نام‌های، محمد بسطامی، هادی کیانی، عباس محمدی، مجید نظری و مهدی صالحی ابراز داشت و از مقامات جمهوری اسلامی خواست که احکام اعدام آنها را سریعاً لغو کند.
«در ایران، مدافعان حقوق بشر- از جمله مدافعان حقوق زنان - وکلا، فعالان کارگری، و معترضان همچنان از ارعاب، پیگرد قانونی، و بدرفتاری رنج می‌برند. من کماکان نگران محرومیت زندانیان سیاسی و عقیدتی از حق آزادی موقت بازداشت‌شدگان در دوران همه‌گیری بیماری کووید-۱۹ هستم و از اعتصاب غذای طولانی‌مدت نسرین ستوده، وکیل مدافع حقوق بشر، وحشت‌زده شده‌ام. من از مقامات می‌خواهم که به عنوان یک اقدام فوری برای حفظ بهداشت و سلامت عمومی، آزادی‌های موقت بیشتری اعطاء کرده و زندانیان سیاسی و عقیدتی را سریع آزاد کنند.»
در ۴ مهر ۳۹۹، ۴۷ کشور عضو سازمان ملل، با انتشار بیانیه‌ای نقض آشکار و گسترده حقوق بشر، سرکوب مدافعان حقوق بشر، آزادی بیان و عقیده، محرومیت از حق دادرسی عادلانه و اعمال سرکوب گسترده شهروندان ایرانی را محکوم کرده‌اند.
این کشورهای عضو سازمان ملل در این بیانیه با اشاره به حق آزادی بیان، حق برگزاری تجمعات و تشکل‌ها آمده‌است که گزارش‌های معتبر از بازداشت‌های خودسرانه، محاکمه‌های ناعادلانه، اعترافات اجباری و اعمال شکنجه و سایر بدرفتاری‌ها با بازداشت شدگان به ویژه در زمینه اعتراضات اخیر نگران کننده است.
در ۱۸ مهر ۱۳۹۹ در آستانه روز جهانی مبارزه با حکم اعدام، فدراسیون بین‌المللی حقوق بشر در گزارشی اجرای احکام اعدام در ایران را «لکه غیرقابل انکاری در سابقه حقوق بشر در این کشور» توصیف کرد و تأکید کرد که جمهوری اسلامی در سال گذشته میلادی دست‌کم ۲۵۱ نفر را اعدام کرده و در ۹ ماه اول سال جاری میلادی نیز ۱۹۰ نفر اعدام شده‌اند.
در ۲۶ آذر ۱۳۹۹ مجمع عمومی سازمان ملل، قطعنامه پیشنهادی کانادا در محکومیت «نقض شدید و فاحش حقوق‌بشر» در ایران را با ۸۲ رای موافق در مقابل ۳۰ رای مخالف و ۶۴ رای ممتنع تصویب کرد.
در ۲۷ آذر ۱۳۹۹ پارلمان اروپا قطعنامه نقض حقوق بشر در ایران را با ۶۱۴ رای موافق، ۱۲ مخالف و ۶۳ ممتنع تصویب کرد و از جمهوری اسلامی خواست فوراً به بازداشت‌های خودسرانه، ارعاب و سرکوب منتقدان، اعترافات اجباری، اعدام‌ها و نقض حقوق اقلیت‌ها در ایران پایان دهد.
در ۱۵ بهمن ۱۳۹۹ ۳۷ سازمان حقوق بشری و نهاد مدنی در نامه‌ای در اعتراض به دستگیری ۹۶ کرد ایرانی در یک ماه، خواستار آزادی فعالین کُرد و سایر قربانیان «بازداشت‌های خودسرانه» در ایران شدند.
در ۲۲ بهمن ۱۳۹۹ در یک فراخوان «اقدام فوری»، سازمان عفو بین‌الملل خواهان آزادی حامد قره‌اوغلانی، زندانی سیاسی ۳۴ ساله می‌باشد و از مقامات جمهوری اسلامی خواسته که تا زمان آزادی امکان دسترسی وی به دارو و وسایل پزشکی و درمانی را فراهم کند، چرا که مقامات زندان از انتقال وی به یک مرکز درمانی تخصصی خودداری می‌کنند و از دسترسی به داروهای مورد نیازش محروم است.
در ۱۶ بهمن ۱۳۹۹ کارشناسان سازمان ملل اعدام جاوید دهقان‌خلد زندانی بلوچ در ایران را محکوم کرده و از شنیدن خبر اعدام وی «شوکه» شده‌اند.
در ۲۶ آبان ۱۴۰۰ قطعنامه‌ای در کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نقض فاحش و سیستماتیک حقوق بشر در ایران توسط حکومت جمهوری اسلامی با ۷۹ رای موافق، ۳۰ رای مخالف و ۷۱ رای ممتنع به تصویب رسید.
در این قطعنامه به تعداد بسیار نگران‌کننده احکام اعدام، دستگیری‌های گسترده و سیستماتیک و بازداشت‌های خودسرانه، محرومیت عمدی زندانیان از دسترسی به درمان و خدمات پزشکی، بدرفتاری با زندانیان در زندان اوین، آزار و اذیت و ارعاب مخالفان و مدافعان حقوق بشر، استفاده از شکنجه برای گرفتن اعتراف و مرگ‌های مشکوک زندانیان اشاره شده‌است.
جاوید رحمان در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ در جلسه کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ضمن صحبت دربارهٔ وضعیت حقوق بشر در ایران از اعدام کودکان انتقاد کرد.
سازمان «عدالت برای ایران»، کتاب چهره جنایت را که شامل تعداد قابل توجهی از ناقضان حقوق بشر در جمهوری اسلامی، از جمله کسانی که در سرکوب اعتراضات در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ و در اعتراضات سراسری ۱۳۸۸ و ۱۳۹۶، قتل‌های زنجیره‌ای، اعدام‌های دسته‌جمعی و غیره نقش داشته‌اند منتشر کرد.
«جامعه بین‌المللی باید مقامات ایرانی را به خاطر سیل خشونتی که نیروهای امنیتی همراه با مصونیت مطلق علیه معترضان در جنوب غرب ایران در ماه‌های اردیبهشت و خرداد ۱۴۰۱ به راه انداختند پاسخگو نگه دارد».
به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، دولت آمریکا حکومت کشور ایران را به همراه حکومت‌های سه کشور کره شمالی، چین و روسیه، به دلیل نقض شدید حقوق بشر، از جمله، انجام یا اجازه انجام خشونت بر ضد اقلیت‌های دینی و قومی، محدود ساختن آزادی بیان و آزادی گردهمایی، متهم کرد.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی هم‌زمان با سالگرد انقلاب ۱۳۵۷، یک‌شنبه ۱۶ بهمن ۱۴۰۱ اعلام کرد که با موافقت علی خامنه‌ای «ده‌ها هزار» متهم و محکوم شامل «عفو و بخشش» می‌شوند، مگر اینکه «اظهار کنند ما پشیمان نیستیم و تعهد کتبی نمی‌دهیم.» در واکنش به این اقدام سازمان حقوق بشر ایران تأکید کرد:
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد بارها و همچنین دیوان بین‌المللی دادگستری و شمار چشمگیری از کشورهای جهان، از جمله، ۴۷ کشور در بیانیه‌ای، و در نشست دیگری ۷۹ کشور ، ده‌ها نهاد حقوق بشری، نقض حقوق بشر در ایران به دست مسئولان حکومت جمهوری اسلامی را محکوم کرده‌اند.
به گزارش خبرگزاری آسوشیتد پرس، دولت آمریکا کشور ایران را به همراه سه کشور کره شمالی، چین و روسیه، به دلیل نقض شدید حقوق بشر از جمله، انجام یا اجازه انجام خشونت بر ضد اقلیت‌های دینی و قومی، محدود ساختن آزادی بیان و آزادی گردهمایی، متهم کرد.
پیش از این در ۲۹ آبان ۱۳۹۹ شصت و هفتمین قطعنامه در محکومیت نقض حقوق بشر در ایران در کمیته سوم سازمان ملل با ۷۹ رای موافق، ۳۲ رای مخالف و ۶۴ رأی ممتنع به تصویب رسیده بود.
در ۲۳ بهمن ۱۳۹۹ بیش از صد تن از نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه، قطعنامه‌ای را به امضا رساندند که در آن از ایران دموکراتیک و سکولار پشتیبانی شده نیز و توطئه‌های تروریستی نظام جمهوری اسلامی ایران را محکوم می‌کند.
در ۲۴ بهمن ۱۳۹۹ عفو بین‌الملل در نامه‌ای به مقامات جمهوری اسلامی، حکم اعدام سه شهروند از اقلیت عرب جنوب ایران به نام‌های علی خسرجی، حسین سیلاوی، جاسم حیدری و ناصر خفاجیان را محکوم کرد و خواستار اطلاع‌رسانی دربارهٔ محل نگهداری ناصر خفاجیان شد.
در ۸ ژوئیه ۲۰۲۱ اکثریت نمایندگان پارلمان اروپا به قطعنامه‌ای دربارهٔ نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران رای موافق دادند در این قطعنامه در محوری نمایندگان خواستار لغو حکم اعدام احمدرضا جلالی، شهروند ایرانی سوئدی شدند.
۳۰ مرداد ۱۴۰۰، در تازه‌ترین گزارش گزارشگر ویژه سازمان ملل در زمینه حقوق بشر در ایران، جاوید رحمان، از وخیم‌شدن اوضاع حقوق بشر و نقض فاحش آن در ایران ابراز نگرانی شده‌است.
در این گزارش به تحت فشار قرار دادن روزنامه‌نگاران و فعالان مدنی در زمان انتخاب ابراهیم رئیسی توسط نهادهای امنیتی و همین‌طور به افرادی که خواستار تحریم این انتخابات شده بودند از سوی نهادهای امنیتی بازداشت یا آزار و اذیت شده‌اند، اشاره شده‌است.
بی‌عقوبت ماندن یک دهه مرگ در حین بازداشت؛ استمرار مصونیت سازمان‌یافته مرتکبان شکنجه از مجازات» با اشاره به اینکه مقامات ایرانی در مورد دست‌کم ۷۲ فردی که از ژانویه ۲۰۱۰ در بازداشتگاه‌های جمهوری اسلامی جان خود را از دست داده‌اند پاسخی نداده‌اند، تأکید کرد:
«از آن زمان تاکنون حتی یک نفر از مقامات یا مأموران به خاطر این مرگ‌ها مسئول دانسته نشده و این نشان‌دهنده سابقه دیرینه جمهوری اسلامی ایران در مصون نگاه داشتن مرتکبان قتل از مجازات است.»
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد در نشست مجمع عمومی سازمان ملل فشرده‌ای از این گزارش را به شرکت کنندگان ارائه کرده و از بابت نقض خشن حقوق بشر در ایران ابراز نگرانی کرده‌است.
در ۲۲ بهمن ۱۴۰۰، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران، از جامعه جهانی خواست تا از مقامات جمهوری اسلامی بخواهند تا در قبال نقض حقوق بشر در ایران و وقایعی مثل اعدام‌های سال ۶۷ و سرکوب اعتراضات آبان ۹۸ «پاسخگو» باشند.
در ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه‌ای خواستار آزادی فوری زندانی سیاسی بهنام موسیوند که به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری خود در حبس «ناعادلانه» به سر می‌برد، شد.
در ۲۵ خرداد ۱۴۰۱، یک گروه ۱۱ نفره از کارشناسان سازمان ملل، از جمله، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر در امور ایران، نگرانی جدی خود را در مورد «سرکوب خشونت‌آمیز» جامعه مدنی در ایران، از جمله اعضای اتحادیه‌های صنفی کارگری و معلمانی که به دلیل اعتراض به دستمزد پایین و شرایط نامناسب کاری دستگیر شده‌اند، ابراز کرده و گفتند: