polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
این دانشگاه پس از آنکه دانشجویان دانشگاه گلداسمیت لندن در حمایت از حق تحصیل فلسطینی‌ها تصویب کردند با اتحادیه دانشجویی گلداسمیت در لندن، انگلستان دوقلو شد.
دانشجویان دانشگاه گلداسمیت یک کمپین دوقلوسازی برای «دوقلو کردن» دانشگاه خود با القدس و تأمین دو بورسیه تحصیلی برای دو نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد قدس در دوره‌های گلداسمیت راه اندازی کرده‌اند.
سهمیه غذای کمتری به آنها اختصاص داده شد، آنها تنها می‌توانستند در بعضی فروشگاه‌های ویژه خرید کنند و ناچار بودند که نشان شناسایی - ستاره داوود زردرنگ - بر روی لباس‌هایشان بگذارند.
آن‌ها اجازه استفاده از قطار و تراموا، رفتن به حمام عمومی، استفاده از پیاده‌روها، حضور در کتابخانه‌ها و موزه‌ها یا رفتن به مدارس را نداشتند و ناچار شدند دوچرخه‌ها و رادیوهای خود را تحویل دهند.
ویکتورس آراس، که در آن هنگام ۳۱ ساله و یکی از اعضای احتمالی سابق پرکون‌کراستس و عضوی از یک انجمن اخوت دانشجویی بود، به عنوان مجری مستقیم این عملیات گماشته شد.
در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲، یدیک دستور لوهس را در ۴ دسامبر ۱۹۴۱ ابلاغ کرد و به زیردستان خود دستور داد که در همه موارد اطمینان حاصل کنند که «پیگیری» های مورد نیاز انجام شوند.
تا ۱۸ مه ۱۹۴۲، پلیس آلمان و فرمانده اس‌اس در لیپایا در سیاهه‌ای خاطر نشان کرد که طی دوره‌ای نامشخص پیش از آن، ۱۷۴ کولی با تیراندازی کشته شده‌اند.
به‌طور کلی، به نظر می‌رسید کولی‌های سرگردان یا «در گردش»، بر خلاف جمعیت غیر سرگردان یا «ایستا»، هدف قرار گرفته بودند؛ بنابراین، در ۲۱ مه ۱۹۴۲، فرمانده اس‌اس در پلیس لیپایا اعدام ۱۶ کولی گردشی از منطقه هاسن‌پوت را ثبت کردند.
با این حال، اسناد و مدارک اغلب میان گروه‌های مختلف کولی تمایز قائل نمی‌شدند، و از این روی در ۲۴ آوریل ۱۹۴۲، گزارش شد که ۱۲۷۲ تن، از جمله ۷۱ کولی، کشته شده‌اند، بدون شرح بیشتر.
علاوه بر این، سیاست نازی‌ها در مورد نحوه روبرو شدن با کولی‌ها به شکل تناوبی تغییر می‌کرد و برخورد با هر گروه خاص از کولی‌ها را نمی‌توان لزوماً منعکس کننده آنچه که به نظر می‌رسد سیاست رسمی آن زمان بوده باشد، به‌شمار آورد.
با پیشروی خط مقدم به سوی شرق، آینزاتس‌گروپ تنها پس از چند هفته بودن در لتونی از آن کشور خارج شد و وظایف آن توسط «مقیم» تحت نظارت ، که به صورت کوتاه آلمانی عنوان می‌شد، اجرا شد.
در لیپایا نخستین کشتار جمعی یهودیان در ۳ و ۴ ژوئیه رخ داد که در آن حدود ۴۰۰ نفر به ضرب گلوله کشته شدند؛ و نیز در ۸ ژوئیه که ۳۰۰ یهودی کشته شدند.
نام این واحدها یک حسن تعبیر بود، زیرا هدف اصلی آن‌ها کشتن تعداد زیادی از کسانی بود که نازی‌ها آن‌ها را «عناصر نامطلوب» می‌دانستند؛ این‌ها شامل کمونیست‌ها، کولی‌ها، بیماران روانی، همجنس گرایان و به ویژه یهودیان می‌شد.
آینزاتس‌گروپن در فاصله ای نزدیک، نیروهای تهاجمی آلمان را دنبال می‌کرد و طی چند روز و گاه چند ساعت پس از اشغال یک منطقه توسط ورماخت، در لتونی حضور پیدا می‌کرد.
کرامپوس در باور عامیانه اروپای مرکزی، شخصیتی شاخدار و انسانی است که به عنوان «نیمه بز، نیمه دیو» توصیف شده‌است؛ که در طول فصل کریسمس، کودکانی که بدرفتاری می‌کنند را مجازات می‌کند.
در میان دنیای عنکبوتی فیلمی آمریکایی در ژانر ابرقهرمانی پویانمایی رایانه‌ای محصول ۲۰۲۳ است که شخصیت مایلز مورالز / مرد عنکبوتی در آن حضور دارد.
کارگردانی این فیلم بر عهده ژواکیم دوس سانتوس، کمپ پاورز و جاستین کی تامپسون بر پایهٔ فیلم‌نامه نوشتهٔ فیل لرد، کریستوفر میلر و دیوید کالاهام است.
شامیک مور صداپیشهٔ مورالز است و در کنارش هیلی استاینفلد، برایان تایری هنری، لورین ولز، جیک جانسون، جیسون شوارتزمن، ایسا رای، کاران سونی، دنیل کالویا و اسکار آیزاک حضور دارند.
در این فیلم، مایلز به همراه گوئن استیسی / زن عنکبوتی در سراسر جهان چندگانه به ماجراجویی می‌پردازد و در آنجا با تیم جدیدی از افراد عنکبوتی به رهبری میگل او هارا / مرد عنکبوتی ۲۰۹۹ آشنا می‌شود، اما با آن‌ها بر سر رسیدگی به تهدید جدیدی درگیر می‌شود.
جواکیم دوس سانتوس و دیوید کالاهام قرار بود به ترتیب کارگردانی و نویسندگی این فیلم را بر عهده بگیرند و ایمی پاسکال به عنوان تهیه‌کننده از اولین فیلم بازگشت.
ماه بعد، پاسکال گفت فیلم بر روی مورالس و گوئن استیسی / اسپایدر-گوئن با بازی هیلی استاینفلد تمرکز خواهد کرد و عاشقانه‌ای بین دو شخصیت که از فیلم اول بریده شده بود را بررسی می‌کند.
این فیلم مانند نسخهٔ قبلی، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و ۶۹۰ میلیون دلار در جهان فروش داشته در حالی که بودجهٔ ساخت آن ۱۰۰ میلیون دلار بود و دهمین فیلم پرفروش ۲۰۲۳ است.
در میان دنیای عنکبوتی توانسته ۱۵۹٫۸ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا، و ۸۸ میلیون دلار در مناطقِ دیگر جهان فروش داشته باشد، که در مجموع فروش آن در جهان به ۲۴۷٫۸ میلیون می‌رسد.
در نخستین شماره نقد آگاه آثاری از باقر پرهام، هوشنگ گلشیری، نجف دریابندری، محسن یلفانی، علی‌اشرف صادقی، علی‌محمد حق‌شناس، پرتو نوری‌علا، داریوش آشوری، فرشته داوران منتشر شد.
از دیگر نویسندگانی که در شماره‌های بعدی نقد آگاه با آن همکاری داشتند و آثاری از آن‌ها در این نشریه منتشر شد می‌توان به عباس میلانی، کریم قصیم، هرمز همایون پور، محمود آزاد، فیروز توفیق محمدعلی سپانلو و رضا سیدحسینی اشاره کرد.
حسین حسینخانی مهم‌ترین انگیزه‌اش از نشر نقد آگاه را معرفی و نقد و بررسی کتاب‌های خوبی بود که در تب و تاب سال‌های دهه شصت متأثر از انقلاب و جنگ دیده نمی‌شد.
با استقبال محسن یلفانی از ایده حسینخانی کار نقد آگاه کلید خورد ضرورت داشتن هیئت تحریریه و نیز انتخاب هیئت تحریریه از نحله‌های مختلف فکری دو شرط مهم تشکیل تحریریه عنوان شده‌است.
کتاب آگاه به پیشنهاد هرمز همایون‌پور ایجاد شد و مقاله‌های رسیده به دفتر آگاه که به کار نقد آگاه مربوط نمی‌شد، امکانی برای نشر بیایند و بر این اساس کتاب آگاه شکل گرفت.
از اول سال ۱۳۸۹ تا آبان‌ماه ۱۳۹۳ علاوه بر انتشارت آگاه، فعالیت ناشران دیگر از جمله نشر اختران، نشر چشمه، آهنگ دیگر، کوچک، نشر آبی، نشر دیگر و… نیز به حالت تعلیق درآمده بود.
همچنین اعمال سخت‌ گیری‌ های بیشتر در قبال آثار ارائه شده از سوی این دست ناشران و نیز تأخیر در صدور مجوز کتاب‌ها از دیگر مصادیق اعمال محدودیت و فشار بر این ناشران عنوان شده بود.
«یکباره ارشاد از ما کتاب تازه قبول نکرد و اجازهٔ تجدید چاپ به ما نداد.» انتشارت آگاه و همچنین دیگر ناشران تعلیق شده در دولت محمود احمدی‌نژاد اجازه حضور و عرضه و فروش آثارشان در بیست و ششمین نمایشگاه کتاب تهران را نیز نداشتند.
انتشارت آگاه سال ۱۳۵۰ به‌طور رسمی با افتتاح کتابفروشی آگاه روبروی دانشگاه تهران با شراکت حسین حسینخانی و محسن بخشی و رضا حسینخانی فعالیتش را آغاز کرد.
براساس تقسیم کاری که صورت گرفته بود حسین حسینخانی پذیرش کتاب و آماده‌سازی قبل از چاپ و برادرش رضا حسینخانی مسئولیت چاپ و تولید را بر عهده داشت، اما با مرگ ناگهانی او در تیرماه ۱۳۶۰ فعالیتش در انتشارت آگاه پایان یافت.
نشریه‌های نقد آگاه و کتاب آگاه در شرایطی متوقف شد که به گفته حسین حسینخانی بنیان‌گذار و سرمایه‌گذار این دو نشریه ادواری با بیش از یازده هزار شمارگان فروش رفت.
هنوز برای نشر دست‌کم دو شماره دیگر از مجلدات نقد آگاه و کتاب آگاه مقاله و اثر در اختیار داشتند که با توقف نشریه‌ها هم فرصت تجدید چاپ و هم نشر مقاله‌های تدوین شده از دست رفت.
ناگهان زمستان ۱۳۶۴ خبر آمد انتشار نقد آگاه باید متوقف شود؛ بنابر تشخیص معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد، نقد آگاه یک نشریه بود و نه یک کتاب باید مجوز از آن نهاد می‌گرفت.
بر اساس گزارش‌هایی در آن دوران علاوه بر دو نشریه یاد شده مجله‌های انجمن‌های علمی جامعه‌شناسی، مردم‌شناسی و جمعیت‌شناسی نیز در انتشارت آگاه منتشر می‌شد.
تدوین و تهیه مطالب و محتوای آن نشریه‌ها بر عهده اعضاء هیئت علمی و تحریریه نشریه‌های یاد شده بود اما ویرایش فنی و صوری و نیز کارهای اجرایی صفحه‌آرایی و چاپ آن‌ها در انتشارت آگاه صورت می‌گرفت.
نجف دریابندری، باقر پرهام، احمد اشراف، فیروز توفیق، هوشنگ گلشیری، محسن یلفانی محمدرضا باطنی و چنگیز پهلوان در نقد آگاه همدیگر را یافتند به همت انتشارت آگاه زیر یک سقف نشستند.
محمدرضا شفیعی کدکنی داریوش آشوری، عبدالله کوثری، محمدرحیم اخوت، مرتضی کلانتریان، محمدامین قانعی‌راد سیروس علی‌نژاد و… از نویسندگان و مترجمان‌اند که همکاری مستمری با انتشارت آگاه داشتند.
در ۱۹۳۶، مطبوعات نازی خواستار آن شدند تا دانشجویان کتاب مقدس از همه شرکت‌های آلمانی حذف شوند، و در همین حال اعضای مستقل این گروه از مجوزهای حرفه ای یا تجاری خود برای انجام کار محروم شوند، زیرا عدم پذیرش آنها از عضویت در سازمان‌های نازی، آنها را «از نظر سیاسی غیرقابل اعتماد» می‌کرد.
از سال ۱۹۳۰، درخواست‌ها برای مداخله دولت علیه دانشجویان کتاب مقدس افزایش یافت، و در ۲۸ مارس ۱۹۳۱، رئیس‌جمهور رایش، پاول فون هیندنبورگ، فرمان مقاومت در برابر اعمال سیاسی خشونت‌آمیز را صادر کرد، که طبق آن اقدام‌های لازم در مواردی که سازمان‌های مذهبی، موسسات یا آداب و رسوم «مورد سوءاستفاده قرار می‌گرفتند» اجرا می‌شد.
دولت وسایل نقلیه موتوری و دوچرخه‌هایی را که شاهدان در مشاغلشان از آنها استفاده می‌کردند، توقیف کرد، گواهینامه رانندگی را پس گرفت، حقوق بازنشستگی را قطع کرد و شاهدان را از خانه‌های خود بیرون کرد.
از اوایل سال ۱۹۳۵، افسران گشتاپو استفاده از «بازداشت پیشگیرانه» را گسترش دادند؛ اغلب هنگامی که قاضیان موفق به محکوم کردن شاهدان به اتهام سرپیچی از تحریم دانشجوی کتاب مقدس نمی‌شدند.
دانش‌آموزان کتاب مقدس که از دید آنها «به دلیل فعالیت‌هایشان خطری قریب‌الوقوع برای دولت ناسیونال سوسیالیست» به‌شمار می‌رفتند، از آن هنگام دیگر برای مجازات به دادگاه‌ها تحویل داده نمی‌شدند، بلکه مستقیم به اردوگاه‌های کار اجباری برای گذران چند ماه زندان فرستاده می‌شدند.
شاهدان یهوه به دلیل خودداری از رفتن به سربازی، یا پیوستن به سازمان‌های نازی یا اعلام وفاداری به رژیم هیتلر، در هنگام حکومت نازی‌ها در آلمان میان سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۵ مورد آزار و اذیت قرار گرفتند.
حدود ۱۰ هزار شاهد - نیمی از تعداد اعضای آلمانی آن‌ها در آن دوره - زندانی شدند؛ از جمله ۲۰۰۰ تن که به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها فرستاده شدند.
در پی نشستی در اوایل سپتامبر ۱۹۳۶ در لوسرن، سوئیس، تا ۳۰۰۰ نسخه از بیانیه ای اعتراض‌امیز به رهبران دولت، مردم و روحانیون ارسال شد، تا جدال ضد کاتولیکی انجمن را افزایش دهد.
چندین شاهد آلمانی که در این کنوانسیون شرکت کرده بودند هنگام بازگشت به خانه‌هایشان توسط پلیس در کمین دستگیر شدند و میان اوت و سپتامبر، گشتاپو بیش از ۱۰۰۰ عضو را دستگیر کرد.
پاسخ جامعه شاهدان به این کار، گذاشتن ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه از بیانیه لوسرن در صندوق‌های پستی، و نیز غرفه‌های تلفن، نیمکت‌های پارک و اتومبیل‌های پارک شده، در ۱۲ دسامبر بود.
اعضای جنبش که در آلمانی به یا «دانشجویان مشتاق کتاب مقدس» معروف بودند، از اواخر جنگ جهانی اول با این اتهامات که ایشان بلشویک، کمونیست و در نهان یهودی بودند، روبرو شدند.
علی‌رغم تلاش‌های اولیه برای نشان دادن اهداف مشترک با رژیم ناسیونال سوسیالیست، این گروه از سال ۱۹۳۳ تحت آزار و اذیت عمومی و دولتی قرار گرفت، بسیاری از اعضایش از کارها و مدارس اخراج شدند، از درآمد محروم شدند، و مورد ضرب و شتم و زندان قرار گرفتند.
تاریخ‌دانان در باره اینکه آیا نازی‌ها قصد پاکسازی آنها را داشتند، اختلاف نظر دارند، اما چندین نویسنده ادعا کرده‌اند که محکوم کردن صریح نازی‌ها توسط شاهدان در رنج کشیدن آن‌ها نقش داشته‌است.
برخلاف یهودیان و مردم کولی، که به دلیل تبار خود مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، شاهدان یهوه می‌توانستند با کنار گذاشتن باورهای مذهبی خود با امضای سندی مبنی بر انصراف از ایمان، تسلیم شدن در برابر اقتدار دولتی و پشتیبانی از ارتش آلمان، مانع از آزار و اذیت و آسیب‌های شخصی شوند.
روش‌های وحشیانه‌تری از مجازات از سال ۱۹۳۶ پی گرفته شدند؛ از جمله شلاق زدن با شلاق ویژه اسب، ضرب و شتم طولانی مدت، شکنجه اعضای خانواده و تهدید به تیراندازی.
این بنا به سبک باروک و با حکم مانوئل پینتو دا فونسکا در دهه ۱۷۴۰ ساخته شد، این ساختمان جایگزین ساختمانی که در سال ۱۵۷۴ برای اسکان شوالیه‌های دارای نشان «شوالیه‌های مهمان‌نواز» از دست پادشاهی کاستیا، پادشاهی لئون و پادشاهی پرتغال استفاده می‌شد، ساخته شد.
نام کاستیل اغلب به عنوان کنایه برای اشاره به نخست‌وزیر و دفتر او استفاده می‌شود، همان‌طور که کاخ سفید برای اشاره به دفتر اجرایی رئیس‌جمهور ایالات متحده استفاده می‌شود.
در سال ۱۸۸۹ یک ایستگاه سیگنالینگ برای برقراری ارتباط با کشتی‌های جنگی ناوگان مدیترانه ای که در بندرگاه بزرگ لنگر انداخته بودند، روی سقف نصب شد که به برج کاستیل معروف شد.
مهمانسرای اصلی، که نقش اوبرژ د کاستیل و پرتغال در بیرگو، پایتخت سابق را به عهده گرفت، به سبک مانیریست ساخته شد و از آن به عنوان ابتکاری‌ترین طرح مهمانسرا یاد می‌شد.
مواد با نسبت سطح به حجم بالا (به عنوان مثال دارای قطر بسیار کوچک، بسیار متخلخل یا غیر متراکم) با سرعت بسیار بیشتری نسبت به مواد یکپارچه واکنش نشان می‌دهند، زیرا سطح بیشتری برای واکنش در دسترس است.
در ۹ آبان ۱۳۹۹ شبکه العربیه به عنوان نخستین رسانه گفت جنبش مبارزه عربی برای آزادی اهواز اعلام کرده که جمهوری اسلامی حبیب فرج‌الله چعب معروف به حبیب اُسیود رهبر پیشین این گروه را در ترکیه ربوده و جمهوری اسلامی را متهم کرد که با همکاری یک کشور ثالث، حبیب اسیود را به ترکیه کشانده و از آنجا ربوده‌است.
برخی از منابع، این کشور ثالث را قطر معرفی کرده‌اند و برخی نیز گفته‌اند که دولت ترکیه، اسیود را در برابر دو رهبر حزب کارگران کردستان ترکیه به تهران تحویل داده‌است اما هیچ منبع مستقلی این اطلاعات را تاکنون تأیید نکرده‌است.
بر پایه این گزارش، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی توسط یک زن به نام «صابرین سعیدی»، حبیب اسیود را از سوئد به ترکیه کشاند و پس از خوراندن دارو به او، با کمک یک گروه مشهور قاچاقچی مواد مخدر تحت امر وزارت اطلاعات ایران با دست‌وپای بسته و داخل یک خودرو به استان وان در نزدیکی مرزهای ایران رساند و از آن‌جا او را به داخل کشور انتقال داد.
در ادامه واشینگتن پست نوشت که اسیود ۱۸ مهر ۱۳۹۹ برای دیدار با یک زن به نام «صابرین» از سوئد به استانبول آمد و یک روز پیش از آن نیز صابرین با گذرنامه ایرانی به ترکیه سفر کرده بود و ظاهراً هم‌اکنون به ایران بازگشته است.
با این وجود، یعقوب حر تستری، سخنگوی شاخه دیگر مقاومت ملی اهواز، در مصاحبه با تلویزیون ایران اینترنشنال اظهار داشت که مقاومت ملی اهواز مسئولیت حمله به رژه اهواز را بر عهده می‌گیرد.
مقام امنیتی ترکیه به روزنامه واشینگتن پست گفت مأموران امنیتی ترکیه پس از انتشار گزارش‌هایی از ربوده شدن این فرد، تحقیقات خود را آغاز کردند و تاکنون ۱۱ نفر در همین رابطه بازداشت شده‌اند.
واشینگتن پست همچنین به قتل مسعود مولوی با همدستی یک قاچاقچی مواد مخدر ایرانی در ترکیه با نام ناجی شریفی زیندشتی در سال ۱۳۹۸ اشاره کرد؛ شخصی که گفته می‌شود در عملیات ربوده شدن اسیود نیز دست داشته‌است.
«اسیود به شدت مقروض بود و این خانم قبلاً ۱۰۰ هزار یورو به وی قرض داده بود. پیش از ربوده شدن اسیود نیز این خانم قرار بود که دوباره به وی پول قرض دهد اما طرح اولیه این بود که دیدارشان در قطر باشد».
طبق نقشه‌های منتشر شده از سوی این گروه، این منطقه مورد ادعا شامل جنوب استان ایلام، استان خوزستان، استان بوشهر، غرب استان هرمزگان، بخشی از جنوب استان فارس و بخشی از استان‌های چهارمحال و بختیاری و کهکیلویه و بویراحمد است.
حبیب چَعَب مشهور به حبیب اسیود یا حبیب کعبی، شهروند ایرانی سوئدی و یکی از بنیان‌گذاران و رهبر جنبش مبارزه عربی برای آزادی اهواز ، از گروه‌های طرفدار تجزیه بخشی از جنوب و جنوب غربی ایران، بود.
در ۲۴ آذر ۱۳۹۹ تلویزیون تی‌آرتی ترکیه خبر داد که سازمان اطلاعات و امنیت ملی اعضای یک شبکه ۱۱ نفره مرتبط با دستگاه‌های اطلاعاتی ایران که توسط یک قاچاقچی مواد مخدر مدیریت می‌شد و اقدام به «ربودن یا کشتن مخالفان حکومت ایران می‌کرد» را بازداشت کرده‌است.
هدی هواشمی، همسر حبیب اسیود گفته وزارت امور خارجه سوئد اطمینان دارد مأموران اطلاعاتی ایران با همکاری ترکیه و از طریق مرز استان آذربایجان غربی او را به ایران برده‌اند.
در ۲۳ آذر ۱۳۹۹ روزنامه واشینگتن پست در گزارشی به گفته یک مقام ترکیه‌ای نوشت وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی حبیب اسیود را به ترکیه کشاند و پس از ربودنش توسط یک شبکه قاچاق مواد مخدر، او را به ایران منتقل کرد.
او در سال ۱۶۶۴، یعنی زمانیکه نیکون دیگر پاتریارک به‌شمار نمی‌رفت، اجازهٔ بازگشت به مسکو را پیدا کرد، سپس دوباره به مزن تبعید شد و پس از آن برای شورای کلیسا ۱۶۶۶–۶۷ مجدداً اجازه یافت به مسکو بازگردد، اما باز هم به دلیل ادامه دادن به مخالفت با اصلاحات، در سال ۱۶۶۷ به پوستوزیورسک تبعید شد.
زندگینامه خودنوشت آواکوم، به جریاناتی چون سختی‌های زندان و تبعیدش به خاور دور روسیه، ماجرای دوستی و مشاجرهٔ او با تزار الکسی، اقدامات او در باب جن‌گیری و احضار شیاطین و ارواح خبیثه و نیز تحسین بی حد و حصر او نسبت به طبیعت و سایر کارهای خدا، می‌پردازد.
سبزیجات چلیپائی یا سبزیجات صلیبی یا سبزیجات کروسیفروس به عنوان گیاهان خوراکی، در علم تغذیه، گروه بزرگ از گیاهان متنوع هستند و دارای طعم‌های قوی هستند.
مصرف سبزیجات آلیاژی و چلیپایی ممکن است باعث ایجاد ترانسفراز- گلوتاتیون، ترانسفراز اوریدین دی‌فسفات-گلوکورونوزیل و ردوکتازهای کینون شود که همگی به‌طور بالقوه در سم‌زدایی مواد سرطان زا مانند آفلاتوکسین نقش دارند.
سبزی‌های چلیپایی سرشار از ویتامین‌های و ، بتاکاروتن و الیاف بوده و نیز مملو از ایندول، ایزول، ایزوتیوسیانیت و سولفورافن هستند که همگی جزو فیتوکمیکال‌ها قوی ضد سرطان شناخته شده‌اند .
او با استفاده از تکنیک‌های مبدل کردن، توجه عموم از خود و المصری را منحرف کرد، او لباسی پوشید که باعث می‌شد بیشتر شبیه «یک جهانگرد یهودی» باشد تا یک عرب، و از مهارت‌های زبانی به دست آمده در مطالعات روزنامه‌نگاری خود استفاده کرد.
گفته می‌شود در مصاحبه با یک روزنامه‌نگار در زندان، هنگامی که اولین بار فهمید که هشت کودک را کشته، نه فقط سه کودک ، او بلافاصله لبخند گسترده‌ای زد و به مصاحبه ادامه داد.
تمام دستورهای فوق‌محرمانه‌ای که وی دریافت می‌کرد مستقیماً از سوی هیملر و نه از سوی اس‌اس-گروپن‌فیورر ریشارد گلوکس، رئیس سامانهٔ بزرگتر اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی، بودند.
هر اردوگاه مرگ توسط ۲۰ تا ۳۵ افسر از توتنکوف‌ورباند، که به رازداری مطلق قسم خورده بودند، اداره می‌شد و گلوبوکنیک عده‌ای از خدمه عملیات تی۴ را به انتخاب خود به آن‌ها افزود.
بخش عمده ای از کار اصلی در هر اردوگاه «راه حل نهایی» توسط حداکثر ۱۰۰ نگهبان عمدتاً اوکراینیِ تراونیکی انجام می‌شد که توسط کارل استرایبل از میان اسیران جنگی شوروی، و نیز تا بیش از یک هزار زندانی زوندرکوماندو استخدام شده بوند.
بنا بر شهادت آرپاد ویگاند، اس‌اس-اوبرفورر، در دادگاه جنایات جنگی ۱۹۸۱ در هامبورگ، تنها ۲۵ درصد از همکاران استخدام شده می‌توانستند آلمانی صحبت کنند.
تا اواسط سال ۱۹۴۲، دو اردوگاه مرگ دیگر در زمین‌های لهستان ساخته شده بود؛ سوبیبور که تا مه ۱۹۴۲ عملیاتی شد به فرماندهی اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر فرانتس اشتانگل، و تربلینکا تحت فرماندهی اس‌اس-هاوپت‌اشتورمفورر ایرمفرید ابرل.
در ژانویه ۱۹۴۲، در جریان جلسه ای پنهانی میان سران آلمان به ریاست راینهارت هایدریش، پیش نویس عملیات راینهارت تهیه شد؛ عملیاتی که به زودی تبدیل به گامی بزرگ در کشتار سیستماتیک یهودیان در اروپای اشغالی، و در آغاز در منطقه دولت عمومی لهستان تحت اشغال، می‌شد.
تفاوت این اردوگاه‌های مرگ با دیگر اردوگاه‌های کاری‌ای چون آشویتس و مایدانک در این بود که آشویتس و مایدانک در ابتدا به عنوان اردوگاه‌های کار اجباری فعالیت می‌کردند، اما بعدها به اردوگاه‌های مرگ مجهز به کوره‌های آدم‌سوزی تبدیل شدند.
اما بر خلاف اردوگاه‌های کار اجباری که هدف کار و کشتار هر دو در آن‌ها وجود داشت، اردوگاه‌های مرگ عملیات راینهارت هیچ زندانی را نمی‌پذیرفتند، مگر آنکه به عنوان وسیله ای برای پیشبرد تنها هدف این اردوگاه‌ها – که همانا کشتار در مقیاس صنعتی بود – بوده باشد.
این کارخانه مرگ با دو موتور قدرتمند، که توسط اس‌اس-شارفورر اریک فوکس به کار انداخته می‌شدند، و اتاق‌های گازی که به سرعت از آجر و ملات بازسازی شدند، در طی ۱۵ ماه بین ۸۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر را کشت، جسدشان را دفع کرد، و اقدام به مرتب‌سازی وسایل قربانیان برای فرستادن به آلمان کرد.
روش‌های مورد استفاده برای فریب قربانیان، همچنین طرح کلی اردوگاه‌ها بر پایه یک پروژه آزمایشی از کشتار متحرک بود که در اردوگاه مرگ خلمنو اجرا شده بود، و از اواخر سال ۱۹۴۱ شروع به کار کرد و از وانت‌های گاز بهره می‌گرفت.
استفاده از وانت‌های گاز پیشتر در جریان کشتار جمعی زندانیان لهستانی در سولدائو، و نیز در جریان نابودی یهودیان در جبهه روسیه توسط آینزاتس‌گروپن مورد آزمایش قرار گرفته بود.
در کل باور بر این است که « »، که در کنفرانس وانزه در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ عنوان شده‌است، به نام راینهارت هایدریش، مسئول و هماهنگ‌کنندهٔ راه حل نهایی مسئله یهود که شامل نابودی یهودیان مقیم کشورهای اروپایی می‌شد، اشاره دارد.
سازوکار موردنیاز برای این عملیات پاکسازی پیشتر در جریان برنامه هومرگی موسوم به 4 آزموده شده بودند؛ عملیاتی که منجر به قتل بیش از ۷۰٬۰۰۰ مرد، زن و کودک معلول لهستانی و آلمانی در اوت ۱۹۴۱ شد.
افسران اس‌اس مسئول عملیات تی۴، از جمله کریستیان ویرت، فرانتس اشتانگل و ایرمفرید ابرل، همه نقش‌هایی اصلی را در اجرای «راه حل نهایی» در سال ۱۹۴۲ بر عهده داشتند.
نزدیک به ۲ میلیون یهودی لهستانی به اردوگاه‌های بلزک، سوبیبور، و تربلینکا فرستاده شدند تا در اتاق‌های گازی که با هدف کشتار جمعی ساخته شده بودند به قتل برسند.
همچنین، زیرساخت‌هایی برای کشتار با گاز سیکلون ب در دیگر اردوگاه‌هایی چون خلمنو، مایدانک، و آشویتس کشتار یهودیان و زندانیان دیگر، از جمله ناراضیان لهستانی، به کار گرفته شدند.
در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۱، رهبر اس‌اس و پلیس اودیلو گلوبوکنیک که مقر آن در لوبلین بود، با پیش‌بینی سقوط مسکو از هیملر دستوری مبنی بر آغاز فوری کار ساخت نخستین مرکز کشتار در بلزک در قلمرو دولت عمومی لهستان اشغالی دریافت کرد.
وی در سخنرانی ۲۱ دقیقه ای تحت عنوان «همه ما اسامه هستیم» گفت "ما در پاسخ به ظلم شما بر مردم فلسطین، افغانستان، سوریه، عراق، یمن، سومالی، حمله به شما و هدف قرار دادن شما در کشور و خارج از کشور ادامه خواهیم داد؛ و بقیه سرزمین‌های مسلمان که از ظلم شما دوام نیاوردند» حمزه گفت.
«در مورد انتقام امت اسلامی از شیخ اسامه، رحمه الله علیه، این انتقام اسامه شخص نیست بلکه انتقام کسانی است که از اسلام دفاع کردند.» در ماه مه سال ۲۰۱۷، یک صدای ضبط شده توسط حمزه بن لادن توسط السحاب منتشر شد که در آن او حملات تروریستی علیه اهداف غربی را تشویق می‌کند.
«امت اسلامی باید بر جهاد در الشام تمرکز کند … و صفوف مجاهدین را متحد کند.» و «اکنون که تمام جهان علیه مسلمانان بسیج شده‌اند، دیگر بهانه ای برای کسانی که اصرار بر تفرقه و اختلاف دارند وجود ندارد.»
در یک ویدئو سال ۲۰۰۵ با عنوان مجاهدان وزیرستان، حمزه در طی حمله القاعده به نیروهای امنیتی پاکستان در منطقه قبیله ای وزیرستان جنوبی بین افغانستان و پاکستان، نشان داده شد که در این حمله شرکت می‌کند.
با این حال، طبق بازجویی از سلیمان ابو غیث، سخنگوی سابق القاعده، حمزه هنگام ترور بوتو در ایران در حصر خانگی بود و تا سال ۲۰۱۰، یا تا سال ۲۰۱۱ هنوز آزاد نشده بود.
تصاویر ویدئویی که در نوامبر همان سال در ولایت غزنی گرفته شده نشان می‌دهد حمزه و برخی از خواهران و برادرانش به همراه طالبان بر روی یک لاشه هلیکوپتر آمریکایی کار می‌کنند.
در آگوست ۲۰۱۸، روزنامه گاردین به نقل از عموهای حمزه اظهار داشت که او با دختر محمد عطا، هواپیماربای یازده سپتامبر ازدواج کرده، با این حال، عمر بن لادن، برادر حمزه، این گزارش را تکذیب کرد.
به دلیل زمان بر بودن هر محاسبه، یا تاخیر داشتن سیگنالهای ورودیَ، وقتی نتیجه‌ی محاسبه فراهم شد ، سیگنالهای ورودی که مربوط به گذشته بوده‌اند ممکن است منقضی شده باشند.
معمولاً اصطلاح سیگنال خطا یا تصحیح موقعی بکار میرود که وقتی به زمان رسیدیم، و اطلاعات جدیدی وارد شد، مقدار مابه تفاوت پیش بینی قبلی در مورد 2، با اطلاعات جدید تازه مقایسه می‌شود، و تفاوت آن را سیگنال خطا یا می‌نامیم.
از آنجا که در هر نوع پیش بینی از آینده ، با چالش و مساله ی عدم اطمینان آینده مواجه هستیم، در هر سیستمی که از رویکرد پیش بینی-مجور استفاده می‌گند، به نوعی باید عدم اطمینان را به نحوی کدگذاری کند.
نویسنده فرانسوی، کاتول مندس، با اطلاع از طرح لیبرتو لئونکاوالو در ترجمه فرانسوی آن در سال ۱۸۹۴، فکر کرد که این نمایشنامه با بازی درون نمایشنامه و دلقک قاتل همسرش شبیه نمایشنامه همسر تابارین در سال ۱۸۸۷ است.
با این حال، محقق ماتئو سانسون گفته‌است که، چون لئونکاوالو دانشجوی برجسته فرهنگ فرانسه بود و از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۸ در پاریس زندگی می‌کرد، فرصت کافی برای مواجهه با آثار هنری و موسیقی جدید فرانسه را داشت.
سانسون در مورد بسیاری از موارد تشابه بین نسخه‌های مندس، فریر و پسارد از داستان تابارین و پالیاچی توضیحاتی داده‌است و خاطرنشان کرد که لئونکاوالو عمداً هر نوع ارتباط بین اپرای خود و این آثار قبلی فرانسه را به حداقل می‌رساند.
پالیاچی برای نخستین بار در تئاتر دل ورمه در میلان در ۲۱ مه ۱۸۹۲ به سرپرستی آرتورو توسکانینی، با حضور آدلینا استیل در نقش ندا، فیورلو ژیرو در نقش کانیو، ویکتور مورل در نقش تونیو و ماریو آنکونا در نقش سیلویو به نمایش درآمد.
نلی ملبا بلافاصله پس از اکران ایتالیایی در سال ۱۸۹۳ در لندن نقش ندا را بازی کرد و در ۱۵ ژوئن ۱۸۹۳ نیز با بازی آگوستینو مونتگریفو در نقش کانیو در نیویورک ارائه شد.
معاهده برلین معاهده‌ای میان آلمان و اتحاد جماهیر شوروی بود که در ۲۴ آوریل سال ۱۹۲۶ میلادی به امضا رسید و بر طبق آن طرفین متعهد به بی‌طرفی در صورت حمله به طرف دیگر توسط کشور ثالث برای پنج سال آینده شدند.
در تاریخ هنر انگلیس، اصطلاح «نئو-رمانتیسم» به مکتبی کاملاً وابسته به نقاشی منظره اطلاق می‌شد که در حدود سال ۱۹۳۰ ظهور کرد و تا اوایل دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت.
این نقاشان به هنرمندان قرن نوزدهم مانند ویلیام بلیک و ساموئل پالمر نگاه می‌کردند، اما همچنین تحت تأثیر هنرمندان فرانسوی پیرو مکتب کوبیست و پسا کوبیست مانند پابلو پیکاسو، آندره ماسون و پاول تچلیتچو قرار داشتند.
نئو رمانتیسم و همچنین رمانتیسیسم در تقابل با طبیعت‌گرایی قلمداد می‌شوند - در واقع، تا آنجا که به موسیقی مربوط می‌شود، طبیعت‌گرایی بیگانه و حتی خصمانه تلقی می‌شود.
منتقدانی مانند هرمان بار، هاینریش مان و یوگن دیدریخس تحت عنوان «نئو-رمانتیسم» به مخالفت با طبیعت‌گرایی و مادی گرایی پرداختند و خواستار تغییر جهت‌گیری فرهنگی برای پاسخ به «اشتیاق روح برای یک معنا و محتوا در زندگی» شدند که ممکن است جایگزین تکه‌تکه شدن دانش مدرن با یک دیدگاه کلی به جهان شود.
این اثر با اشاره به آهنگسازان اواخر قرن ۱۹ از جمله ریشارد واگنر و به ویژه کارل دالهاوس، که موسیقی خود را به عنوان «شکوفایی دیرهنگام رمانتیسم در دورانی مثبت» توصیف می‌کند، مورد استفاده قرار گرفته‌است.
او آن را مترادف با «عصر واگنر» می‌داند که از حدود سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۹۰و آغاز دوره مدرنیسم روی کار بود و نمایندگان اصلی آن ریشارد اشتراوس و گوستاو مالر بودند.
این سبک برای نویسندگان، نقاشان، و آهنگسازان که مردود، رهاشده، یا مخالف واقع‌گرایی، طبیعت‌گرایی، یا سبک‌های آوانگارد در نقاط مختلف از حدود ۱۸۴۰ تا زمان حاضر بوده‌اند، اعمال شده‌است.
«نئو-رمانتیسم» به عنوان یک لقب جایگزین برای گروه آهنگسازان آلمانی که با جنبش کوتاه مدت در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ شناخته می‌شدند، مطرح شد.
همراه با عبارات دیگری مانند «لحن جدید»، همراه با عبارات دیگری مانند «لحن جدید»، این اصطلاح به دلیل عدم تنوع و دقت در میان این آهنگسازان که عضو اصلی آنها ولفگانگ ریم است مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
این در حالی‌ است که در ایران، بسیاری از خانواده‌‌ها که برای درمان فرزندشان به شهرهای دیگر می‌روند، در طول دوران بستری، درون چادرهای مسافرتی در کنار بیمارستان‌ها اقامت دارند.
خانه عماد یک سازمان غیرانتفاعی در تهران است و برای خانواده‌های کودکانی که از شهرهایی غیر از تهران، برای عمل‌های جراحی مربوط به پیوندهای مغز استخوان و پیوند اعضا به تهران می‌آیند، امکان اسکان رایگان فراهم می‌کند.