polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
به گفته پویش فعالین بلوچ، در روز ۴ اسفند ۱۳۹۹ سپاه پاسداران اقدام به تیراندازی به سمت سوخت‌بران بلوچ در نقطه صفر مرزی «آسکان» می‌کند و دست‌کم ۱۷ نفر از سوخت‌بران کشته شده و ۵ تا ۵۰ تن نیز زخمی می‌شوند.
همچنین شماری از سوخت‌بران مقابل پایگاه سپاه در نقطه صفر مرزی «آسکان» شهرستان سراوان، خواستار بازگشایی مرز و اجازه تردد شدند اما برخی از فیلم‌ها صدای شلیک نیروهای سپاه پاسداران به سمت آن‌ها شنیده می‌شد.
نیروهای نظامی سپاه پاسداران سیستان و بلوچستان که به مرصاد مشهورند، با بستن مسیرهای سوخت‌بری و حفر چاله‌های بزرگ در نقاط صفر مرزی از تردد سوخت‌بران بلوچ ممانعت کردند که با اعتراض آن‌ها مواجه شدند.
علی‌رغم ادعای استاندار سیستان و بلوچستان در روز ۷ اسفندماه ۱۳۹۹، مبنی بر پایان یافتن اعتراضات در این استان و شرایط امنیتی به گفتهٔ آن‌ها مناسب، یک فعال بلوچ در روز ۹ اسفندماه گفت:
«محمد شهرسان زهی فرزند کاهم داد، عزیز شهرسان زهی ۱۶ ساله فرزند لهداد اهل شهرستان مهرستان، محمد درزاده فرزند عبدالغفور ساکن روستای دزک از توابع شهرستان سراوان، عبدالجلیل شه بخش فرزند ملاحسین، زکریا از طایفه شه بخش فرزند یارمحمد، سعید از طایفه شه بخش فرزند یارمحمد، عمر شه بخش فرزند ملا حسین»
وب‌سایت پویش فعالان بلوچ شمار کشته‌شدگان این اعتراضات را بیش از ۱۰ نفر اعلام کرده‌است اما مقام‌های جمهوری اسلامی تا ۹ اسفندماه کشته شدن چهار نفر شامل سه سوخت‌بر و یک سرباز را به‌طور رسمی پذیرفته‌اند.
اعتراضات اسفندماه ۱۳۹۹ در استان سیستان و بلوچستان مجموعه اعتراضاتی است که در واکنش به کشته‌شدن سوخت‌بران توسط سپاه پاسداران در شهرستان سراوان صورت گرفت.
این اعتراضات از روز ۴ اسفند در جنوب شرق ایران، آغاز شد و در شهرهای دیگری همچون سراوان، ایران‌شهر، قلعه بید، شورو، زاهدان، سرجنگل، خاش و میرجاوه گسترش پیدا کرد.
«بودجه پلیس را قطع کنید» شعاری است که از توقف تخصیص بودجه به ادارات پلیس و تخصیص مجدد آنها به اشکال غیر پلیسی ایمنی عمومی و حمایت اجتماعی، مانند خدمات اجتماعی، خدمات جوانان، مسکن، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و سایر منابع موجود در جوامع پشتیبانی می‌کند.
فعالانی که از قطع بودجه ادارات پلیس حمایت می‌کنند، معمولاً معتقدند که سرمایه‌گذاری در برنامه‌های اجتماعی می‌تواند بازدارندگی جرم بهتری را برای جوامع فراهم کند؛ بودجه در اینصورت برای پرداختن به مسائل اجتماعی مانند فقر، بی خانمانی و اختلالات روانی هزینه خواهد شد.
در "بازسازی سیاه "، که برای اولین بار در سال ۱۹۳۵ منتشر شد، دابلیو ئی بی دو بویس در مورد "الغا-دموکراسی" نوشت، که طرفدار حذف نهادهایی بود که ریشه در اقدامات نژادپرستانه و سرکوبگرانه داشتند، از جمله زندان‌ها، اجاره دادن نیروی کار محکومین و نیروهای پلیس سفیدپوست.
در ایالات متحده، سیاستمداران احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه علیه قطع بودجه صحبت کرده‌اند، اگرچه جمهوری خواهان سعی کرده‌اند در مبارزات انتخاباتی دموکرات‌ها را به این جنبش پیوند بدهند.
استتسنکو در آن زمان در یک روستای مجاور زندگی می‌کرد که در آنجا به عنوان کشیش کار می‌کرد و آشنایی آن‌ها به یک دوستی پایدار تبدیل شد که بر موسیقی لئونتویچ تأثیر گذاشت.
«لئونتویچ یک کارشناس موسیقی مشهور از پودولیا است. او آهنگ‌های فولکلور بسیاری را ضبط کرده‌ است… این آهنگ‌ها برای گروه کُر ترکیبی هماهنگ شده‌اند. این هارمونی‌ها باعث شده‌ است که نویسنده یک متخصص عالی در زمینۀ آواز کُرال و مطالعات نظری باشد».
او به عنوان کشیش در حوزۀ علمیۀ کامیانتس-پودیلسکی تحصیل کرد و بعداً تحصیلات موسیقی خود را در دیوان سنت پترزبورگ کاپلا و دروس خصوصی را نزد بولسلاو یاورسکی ادامه داد.
با استقلال ایالت اوکراین در انقلاب ۱۹۱۷ میلادی، لئونتویچ به کی‌یف نقل مکان کرد و در کنسرواتوار کی‌یف و مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو کار کرد.
او برای آهنگسازی ترانۀ شچدریک در سال ۱۹۰۴ میلادی شناخته شده است، که در جهان انگلیسی زبان به عنوان سرود زنگ‌ها یا ناقوس، و یا زنگ‌های کریسمس شناخته می‌شود.
او به عنوان یک شهید در کلیسای ارتدکس شرقی اوکراینی شناخته می‌شود، جایی که او همچنین به خاطر اثر عبادتش به یاد می‌آید، اولین دعایی که به زبان عامیانه، به‌ ویژه در زبان اوکراینی مدرن سروده شده‌ است.
در طول انقلاب اکتبر و تأسیس جمهوری خلق اوکراین در سال ۱۹۱۸ میلادی، لئونتویچ بدون خانوادۀ خود به کی‌یف پایتخت اوکراین نقل مکان کرد، جایی که هم به عنوان رهبر ارکستر و هم آهنگساز فعال بود.
در این دوره، لئونتویچ همچنین شروع به تدریس رهبری کُر در کنار هریهواری وریوکا در کنسرواتوار کی‌یف کرد، و همچنین در مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو تدریس کرد.
آهنگساز میروسلاو اسکوریک و شاعر دیودور بوبیر از مواد موسیقایی اُپرای ناتمام برای ساختن یک اُپرت تک-پرده استفاده کردند؛ این اثر در سال ۱۹۷۷ میلادی در تئاتر دولتی اُپرا و بالۀ کی‌یف، صد سال پس از تولد لئونتویچ به نمایش درآمد.
دختر بزرگترش هالینا بعداً به یاد آورد که پدرش اندکی پیش از مرگش گفته بود که مدارکی برای ترک کشور به مقصد رومانی دارد و این اسناد را در میان نت‌های موسیقی خود در طول یک کنسرت به همراه داشت.
لئونتویچ به‌عنوان فردی با تحصیلات الهیات حرفه‌ای، با جنبش تأسیس و به رسمیت شناختن کلیسای ارتدکس خودگردان شرقی اوکراینی همگام بود، که در سال ۱۹۱۸ میلادی مجدداً تأسیس شد.
یک نقطۀ عطف در توسعۀ موسیقی معنوی اوکراینی، آهنگسازی عبادت او بود که برای اولین بار در کلیسای جامع نظامی سنت نیکلاس در کی‌یف، پچرسک در ۲۲ مه ۱۹۱۹ میلادی اجرا شد.
لئونتویچ همان‌ گونه که پیش‌تر با گروه‌های کُر تجربه کرده بود، تنظیم آهنگ‌های عامیانه را در میان آثار مذهبی معمول که در مدارس الهیات خوانده می‌شد گنجاند.
در بهار ۱۹۰۴ میلادی، پودولیا را ترک کرد و به استان دونباس در شرق اوکراین نقل مکان کرد و در آنجا معلم موسیقی آوازی و دستگاهی در مدرسه‌ای برای کودکانِ کارگران راه‌آهن شد.
در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۶ میلادی، اجرای تنظیم او از شچدریک موفقیت بزرگی را برای لئونتویچ از سوی عموم در کی‌یف به ارمغان آورد و علاقۀ روشنفکران را برانگیخت.
لئونتویچ در خانۀ پدر و مادرش اقامت داشت که برای جشن میلاد ارتدکس شرقی ، که توسط اتحاد جماهیر شوروی تنها در سال ۱۹۱۸ میلادی تصویب شد، در ژانویه می‌افتد.
پدرش، دیمیترو فئوفانوویچ لئونتویچ، علاوه بر رهبری گروه کُر مدرسه، در آواز خواندن و نواختن ویولنسل، کنترباس، هارمونیوم، ویولن و گیتار مهارت داشت.
در تابستان ۱۸۷۹ میلادی، دیمیترو لئونتویچ به محلۀ جدیدی در روستای شرشنی در حومۀ ناحیۀ بار، اوکراین منتقل شد، جایی که دوران کودکی خود را در آنجا سپری کرد.
لئونتویچ در سال ۱۸۹۹ میلادی از حوزۀ علمیۀ کامیانتس-پودیلسکی فارغ‌التحصیل شد و با تبدیل شدن به یک معلم موسیقی به جای کشیش، سنت خانواده را شکست.
در سال ۲۰۰۲ میلادی، به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد تولد آهنگساز، شهر کامیانتس-پودیلسکی یک کنفرانس علمی تمام-اوکراینی با عنوان «مایکولا لئونتویچ و آموزش و علوم مدرن» با میهمانانی از وزارت علوم و آموزش اوکراین، اتحادیه آهنگسازان و بسیاری از مقامات محلی برگزار کرد.
در طی این رویداد، مراسم پرده‌برداری از لوح یادبود آهنگساز برگزار گردید که در کنار ساختمان قدیمی که قبلاً توسط حوزۀ علمیۀ پودولیا استفاده می‌شد، نصب شده بود.
این آثار شامل طیفی از تنظیم‌های هنری آهنگ‌های فولک، آثار مذهبی ، کانتات‌ها، و آهنگ‌های کرال که با کلام شاعران مختلف اوکراینی تنظیم شده است را شامل می‌شود.
لئونتویچ از زمانی که در حوزۀ علمیۀ کامیانتس-پودیلسکی دانشجو بود، موسیقی لیسنکو را تحسین می‌کرد، به گونه‌ای که گروه کُر حوزه را مجبور به اجرای موسیقی این آهنگساز می‌کرد.
در ۱ فوریه ۱۹۲۱، نه روز پس از مرگ لئونتویچ، تعداد زیادی از هنرمندان، استادان و دانشجویان مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو در کی‌یف برای بزرگداشت او گرد هم آمدند، همان‌طور که طبق سنت مسیحی انتظار می‌رود.
آن‌ها کمیته‌ای را برای خاطرۀ مایکولا لئونتویچ تأسیس کردند که بعداً به انجمن موسیقی تمام اوکراینی مایکولا لئونتویچ تبدیل شد و موسیقی اوکراین را تا سال ۱۹۲۸ میلادی ترویج کرد.
او همچنین در گروه کُر حوزۀ علمیه شرکت کرد و زمانی که یک ارکستر در سال سوم تحصیلش تشکیل شد، لئونتویچ به آن پیوست و تا فارغ‌التحصیلی ویولن می‌نواخت.
مایکولا دمیترویچ لئونتویچ ۱۸۷۷ میلادی – درگذشتۀ ۲۳ ژانویه ۱۹۲۱ میلادی) آهنگساز، رهبر ارکستر، اتنوموزیکولوژیست و مدرس اوکراینی بود.
به گفتۀ اولین زندگینامه‌نگار معاصر او، اولس چاپکی‌یفسکی، لئونتویچ گاهی اوقات روی یک تنظیم گروه کُر کار می‌کرد بدون اینکه اجازه دهد کسی آن را تا چهار سال ببیند.
زینوی یاروپود از دانشگاه آموزشی دولتی کامیانتس-پودیلسکی می‌نویسد که «همۀ معاصران او را فردی آرام و ملایم می‌نامیدند. او یک رهبر فعال جنبش ملی-انقلابی نبود، که در سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۱۷ میلادی تعداد انگشت‌شماری از مبارزان برجسته برای جمهوری اوکراین را ظاهر کند.» این امر نشان می‌دهد که آهنگساز از نظر سیاسی ساکت بود، اما بی‌تفاوت نبود.
بوژانسکی، به یاد می‌آورد که آهنگساز «همیشه پر از شوخ طبعی بود؛ طوری صحبت می‌کرد که همه از خنده اشکشان روان می‌شد، اما او در عین حال جدی و آرام بود.» استتسنکو همچنین لئونتویچ را «داستان‌گوی شوخ» توصیف می‌کرد و دانش آموزانش در مدرسۀ مربی کلیسای تولچین به دلیل داستان‌سرایی او «عاشق او» بودند.
از سال ۱۹۰۹ میلادی، او تحت نظر بولسلاو یاورسکی، نظریه‌پرداز موسیقی، که طی دوازده سال آتی به‌ طور دوره‌ای از او در مسکو و کی‌یف بازدید می‌کرد، به مطالعه پرداخت.
از سوی دیگر، چاپکی‌یفسکی مدعی شد که حسادت لئونتویچ، ترس از رقابت و ترس از عدم پذیرش از سوی جامعۀ موسیقی مستقر، باعث شد که موسیقی لئونتویچ کمتر شناخته شده باشد.
برادر کوچکترش یک خوانندۀ حرفه‌ای شد، خواهرش ماریا در اودسا دربارۀ آواز تحصیل می‌کرد، خواهرش اولنا نیز در کنسرواتوار کی‌یف، آموزش فورته‌پیانو می‌دید و خواهرش ویکتوریا نیز می‌توانست چندین آلت موسیقی را بنوازد.
پاولو تیچینا، نویسنده و سیاستمدار اوکراینیِ جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین، از تحسین‌کنندگان لئونتویچ بود و دربارۀ مرگ این آهنگساز نثری نگاشت.
برخلاف مسابقه آواز یوروویژن، جشنواره بین‌المللی موسیقی سوپوت اغلب فرمول‌های خود را برای انتخاب برنده تغییر می داد و مسابقات مختلفی را برای شرکت کنندگان خود ارائه می داد.
به عنوان مثال، در چهارمین جشنواره آهنگ دو رقابت مؤثر بود، یکی برای هنرمندان نماینده شرکت های تلویزیونی، و دیگری برای کسانی که نمایندگی شرکت های ضبط صدا را دارند.
ترجیح داد به جای آن از هنرمندان شناخته شده‌ای دعوت کند که در آن می توان به ویتنی هوستون، تینا ترنر، ، لیونل ریچی، 40، ریکی مارتین و برای اجرای برنامه اشاره کرد.
این مسابقه در دهه ۱۹۸۰ محبوبیت خود را در لهستان و خارج از کشور از دست داد، در دهه ۱۹۹۰ بیشتر کاهش یافت و سازماندهی نسبتاً غیرقابل قبول توسط باعث شد مقامات سوپوت برگزاری جشنواره بین‌المللی آهنگ سوپوت ۲۰۰۵ را به یک کانال تلویزیونی خصوصی اختصاص دهند.
پس از بازنشستگی احمدووا، اداره نامه‌ها و این بخش برای چندین سال در دهه ۱۹۷۰ توسط افراد مختلفی از جمله فرید حکیم‌ضیانوف، گالیا رایمووا، فرید گالی‌یف و… انجام می‌شد.
بخش «شنبه» این روزنامه به شخصیت‌های برجسته مختلف جمهوری سوسیالیستی خودگردان تاتار شوروی اختصاص داده شده بود و در کنار آن نت‌های آهنگ‌های آهنگسازان مشهور با توجه به درخواست خوانندگان منتشر می‌شد.
با توجه به اینکه خوانندگان اغلب خواهان انتشار آهنگ‌هایی از سارا صدیقووا بودند، رینا مجبور بود هر از گاهی مرتباً او را ببیند، که این بعداً باعث نزدیکی و دوستی این دو شد.
در این بخش، که توسط روزنامه‌نگار، سوفیا احمدووا، مدیر بخش نامه‌ها، افتتاح شده بود، خوانندگان روزنامه سوالات خود را با امید به جلب حمایت روزنامه و خوانندگان در زمینه‌های اخلاقی، تربیتی، خانوادگی و … به اشتراک می‌گذاشتند.
در سال ۱۹۸۲ ناشران کتاب تاتار اولین کتاب از رینا زاریپووا را با عنوان «گرمای خانواده» منتشر کردند که متشکل از مقالات وی بر اساس‌نامه‌های خوانندگان سال‌های مختلف بود.
او پس از بازنشستگی به انتشار در مجلات و روزنامه‌هایی مانند «جوانان تاتارستان»، «جهان تاتار» ، «وطن من تاتارستان» ، «شهر کازان» ، «جوانان تاتارستان» ، «روشنگری» و مجله «رود ولگا» ادامه داد.
در طی و پس از جنگ داخلی که از اواخر دهه ۱۹۴۰ تا اواسط دهه ۱۹۵۰ در کلمبیا آغاز شد، کمونیست‌ها ارتباطات ارگانیک خود را با چندین چریک لیبرال و نیروهای روستایی نامنظم برقرار کردند، که بیشتر آنها به‌طور رسمی به حزب لیبرال رسمی کلمبیا وابسته بودند و سرانجام از بین رفتند.
بعداً، در سال ۱۹۶۴، بخشی از این چریک‌ها به نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا تبدیل می‌شوند، که در ابتدا به عنوان بال رسمی مسلح حزب کمونیست در نظر گرفته می‌شد.
رهبری بیشتر در طی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در شهرها فعالیت می‌کرد، اما از عملیات پشتیبانی می‌کرد، و مرتباً همبستگی‌ها و همایش‌های اهدائی را برای اعضا و واحدهای برگزار می‌کرد، و همچنین گاهی اوقات اشکال دیگر .
هر دو سازمان سهم خود را از بحث‌های داخلی داشتند، به عنوان مثال اینکه کدام یک از نفوذ و کنترل بیشتری بر در حین تشکیل آن، و بعداً در مورد مسئله ادامه در انتخابات شرکت کرد زیرا حزب دچار سرکوب خشونت‌آمیز شد
اختلافات دیگر می‌تواند این باشد که احتمالاً تمایل داشته‌است تغییراتی را که در خط رسمی اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد ایجاد شده دنبال می‌کند، که - آنها را کاملاً لازم‌الاجرا نمی‌داند.
این دوره‌ها، توسط "گروه ویژه وزیر، مسائل ویژه مسئولیت" ارائه می‌شود و علاوه بر این با همراهی افسران ، طیف گسترده‌ای از نفوذ شبه نظامی و تکنیک‌های خرابکاری را شامل می‌شود، اما جزئیات اضافی مشخص نیست
عملیات چریک‌ها را به عنوان م لفه مسلحانه مبارزه با سرمایه‌داری و امپریالیسم در کلمبیا توجیه کرد، در عین حال به شرکت مستقل در فعالیت‌های قانونی قانونی انتخابات ادامه داد.
ظاهر گروه در برنامه موسیقی در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۴، که همچنین نمایانگر نمایش تلویزیونی نسخه آلمانی زبان است، به یک کلیپ ویدیویی بسیار نزدیک است.
الفارسی وی را چنین توصیف کرده که "استاد در فقه و حدیث و غیر آن است." الذهبی وی را "قوی در زبان عربی " و " شیخ علمای شافعی " معرفی نموده و ابن حاجب او را متخصص برجسته‌ای در و می‌داند.
ابو عمرو عثمان بن عبد الرحمان صلاح الدین الکردی شمس الدین شهرزوری ، که معمولاً به عنوان ابن صلاح شناخته می‌شود، کرد شافعی متخصص حدیث و نویسنده مقاله مقدمه برعلوم حدیث بود.
ابن خلکان گفت که شنیده‌است که «ابن صلاح در سنین نوجوانی، المهذب، یکی از متون اصلی مذهب شافعی را بارها و بارها خوانده‌است.» او خواندن صحیح بخاری بر دو تن از معلمان خود، الموید بن محمد طوسی و منصور بن عبدالمنعم الفراوی و همچنین در السنن الکبری، توسط بیهقی، بر دومی را نقل کرده‌است.
من در آنجا تجزیه و تحلیل روان‌شناختی در مورد یک مورد معمول از فراموشی موقت نام‌های خاص را انجام داده‌ام و از یک مثال باردار از مشاهدات خودم به این نتیجه رسیده‌ام که این وقوع مکرر و عملاً غیرمهم نقص عملکرد روانی — حافظه — توضیحی را می‌پذیرد که فراتر از استفاده عرفی از این پدیده است.
اگر از یک روانشناس متوسط خواسته شود که توضیح دهد که چگونه اتفاق می‌افتد که ما اغلب نامی را به یاد نمی‌آوریم که مطمئن هستیم از آن مطلع هستیم، او احتمالاً خود را به این پاسخ بسنده می‌کند که نام‌هایی خاص بیش از هر محتوای دیگر قابلیت فراموشی دارند.
آسیب‌شناسی روانی زندگی روزمره پیش از آنکه در قالب کتاب در سال ۱۹۰۴ ظاهر شود در مونوگرافی روانپزشکی و مغز و اعصاب در سال ۱۹۰۱ منتشر شد.
«تقریباً تمام توضیحات و تئوری‌های اساسی در نسخه اولیه وجود داشته است؛ در صورتی که نسخه‌های جدید جریان اصلی بحث را قطع می‌کند و حتی باعث سردرگمی خواننده می‌شود.» ترجمه انگلیسی‌زبان این کتاب توسط آنته بل در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
این کتاب بر اساس تحقیقات فروید در مورد اشتباهات لپی که به اصطلاح به لغزش فرویدی نیز معروف است، نوشته شده است که بیان می‌دارد این اشتباهات هرگز اتفاقی نیستند؛ بلکه برگرفته از احساسات سرکوب‌شده ما انسان‌ها می‌باشند.
"با ترکیب لهجه دیک ون دایک بر روی ریک و سبک روایی منحصر به فرد او، این رکورد یک اثر کلاسیک فوری بود." "هر یک از آهنگ‌های ریک یک داستان سرگرم کننده و جذاب بود که از شیار اول تا آخرین مورد ادامه داشت."
والترز اولین موفقیت در صنعت رپ پس از پیوستن به دست آورد داگ . تازه اون مطلع تازه خدمه، با استفاده از نام مرحله ریکی . او در تک "برجسته بود نمایش " و حتی محبوب تر آن ساید، " لا دی دا دی "، که والترز برجسته، رپ بر داگ . تازه های .
صدای اسلیک ریک زیباترین چیزی بود که برای فرهنگ هیپ هاپ اتفاق افتاد ریک پر از خط خطی، شوخ طبعی، ملودی، آهنگ عالی، اعتماد به نفس و سبک است. او طرح اصلی است. "
در اکتبر ۲۰۰۶، وزارت امنیت داخلی تلاش جدیدی را برای اخراج والترز به انگلستان آغاز کرد، پرونده را از دادگاه تجدیدنظر برای مدار دوم در نیویورک به محافظه کارتر یازدهم منتقل کرد.
از موسیقی وی بیش از ۱۰۰۰ بار نمونه برداری و استنباط شده‌است در ده‌ها آهنگ توسط هنرمندان، از جمله امینم، بیانسه، ماریا کری، بیستی بویز، ، ، مایلی سایرس، کانیه وست، ، نوتوریوس بی.
لس آنجلس تایمز آن را به عنوان "بازگشت پیروزمندانه نخ ریسی نخ ریسی" اعلام کرد و آهنگ "2 " را "جایگزینی بسیار ضروری برای شایع زن ستیزی رپ" خواند.
بیت باکس داگ و جریان تازه ریک " نمایش " / " لا دی دا " را به سرودهای بین‌المللی تبدیل کرد که موسیقی رپ را روی سر خود چرخاند و سکوی پرتاب "بزرگترین قصه گوی هیپ هاپ" شد.
وی پنج سال را در زندان گذراند، دو سال به جرم اتهام سو قصد به درجه دو در آن زمان که برای تیراندازی دریافت کرد و سه سال نیز به دلیل مبارزه با خدمات مهاجرت و تابعیت برای اقامت در آمریکا.
استدلال اصلی پشت این دادخواست، اختلاف در سن رضایت بود که توسط یک قانون قبلی ایجاد شده بود، که جنسیت دگرجنس‌گرا را در سن ۱۵ سالگی قانونی می‌کرد، اما لواط و اعمال مشابه را تا سن ۱۸ سالگی ممنوع می‌کرد.
تعدادی از روشنفکران فرانسوی - از جمله میشل فوکو، ژیل دلوز، ژاک دریدا، لوئی آراگون، رولان بارت، سیمون دوبووار، ژان پل سارتر، فلیکس گاتاری، میشل لیریس، آلن روب گریل، فیلیپ سولرز، ژاک، فرانسوا لیوتار، فرانسیس پونگ، برنارد بسرت و پزشکان و روانشناسان برجسته این طومار را امضا کردند.
در سال ۱۹۷۹ دو نامه سرگشاده در روزنامه‌های فرانسوی منتشر شد که از افرادی که به اتهام تجاوز قانونی دستگیر شده بودند، در چارچوب لغو قوانین مربوط به سن رضایت، دفاع کردند.
میشل فوکو اظهار داشت که این دادخواست به امضای خود وی، توسط رمان‌نویس / فعال همجنسگرایان گای هوکنگهام، بازیگر / نمایشنامه نویس / حقوقدان ژان دان، متخصص اطفال و روانکاوان کودک، فرانسوا دولو و همچنین افراد وابسته به طیف وسیعی از مواضع سیاسی رسیده‌است.
حزب سوسیالیست کانادا در انتخابات ملی ۱۹۱۱ ضعیف ظاهر شد، و این به انتخابات استانی بریتیش کلمبیا در ۱۹۱۲ منتقل شد، که در آن حمایت حزب به طرز چشمگیری سقوط کرد، و بار دیگر زیر ۵ هزار رأی قرار گرفت.
حتی پیش از این انتخابات این حزب با رسوایی که در آن رهبر پارلمان خود، ، نشان داد که در ونکوور مشغول گمانه زنی در زمین است تحت فشار قرار گرفت و قبل از رای‌گیری تحت فشار قرار گرفت تا استعفا دهد.
دستگاه‌های اجرایی در سطح استان که فعالیت این گروه‌های محلی را هماهنگ می‌کردند، در پنج استان - بریتیش کلمبیا، آلبرتا، انتاریو، منیتوبا و استان‌های دریایی وجود داشتند.
دفتر مرکزی کمیته اجرایی ملی حاکم بر این سازمان بود و در بریتیش کلمبیا تشکیل جلسه داد، اما تقریباً به‌طور کامل از ساکنان بریتیش کلمبیا تشکیل شده بود.
"این حزب یک نیروی سیاسی حاشیه ای در مانیتوبا بود تا سال ۱۹۲۰ که جورج آرمسترانگ به عضویت مجلس قانونگذار مانیتوبا برای وینیپگ در لیست «کارگران متحد» انتخاب شد.
در سال ۱۹۹۷، او تصمیم گرفت که بازیگر شود و تحصیلات خود را در مدرسه تئاتر وست‌فالن در بوخوم آغاز کرد، برنامه ای که در سال ۲۰۰۱ به پایان رساند.
در سال ۲۰۱۷ او به رسمیت شناختن بین‌المللی به عنوان یک عضو از بازیگران اصلی به دست آورد نتفلیکس بکشد علمی تخیلی درام خانوادگی مجموعه تلویزیونی تیره، که در آن او نقش هانا کانوالد ایفا می‌کند.
در سال ۲۰۱۱ او در فیلم بریگیته را با نام تجاری به عنوان یک قربانی تجاوز جنسی در جستجوی انتقام ستاره دار، برای این نقش او برنده جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن در آلمان شد.
مصوبه اتحاد ۱۸۴۰، در تاریخ ۲۳ ژوئیه ۱۸۴۰ توسط تصویب پارلمان بریتانیا و اعلام شده توسط تاج در ۱۰ فوریه سال ۱۸۴۱، مستعمرات با هم ادغام شدند کانادا بالا و پایین کانادا با از میان بردن پارلمان جداگانه خود را و جایگزین کردن آنها با یک یک تک با دو مجلس، یک مجلس قانونگذاری به عنوان اتاق بالا و مجلس قانونگذاری به عنوان اتاق پایین.
اولاً، کانادای علیا در حال ورشکستگی بود زیرا از درآمد مالیاتی پایداری برخوردار نبود و برای تأمین هزینه‌های حمل و نقل داخلی خود به منابع پرجمعیت تر کانادای پایین نیاز داشت.
دولت مسئول تا دومین وزارت لافونتین - بالدوین در سال ۱۸۴۹ به دست نیامد، زمانی که فرماندار ژنرال جیمز بروس، ۸ مین ارل الگین، با درخواست تشکیل کابینه بر اساس بزرگترین حزب در مجلس قانونگذاری موافقت کرد و نخست‌وزیر را عملاً به عنوان نخست‌وزیر معرفی کرد.
انتاریو منطقه تحت اشغال مستعمره انگلیس در کانادای علیا قبل از ۱۸۴۱ را شامل می‌شد، در حالی که کبک منطقه تحت اشغال مستعمره انگلیس در کانادای سفلی قبل از ۱۸۴۱ را شامل می‌شد (که لابرادور را تا سال ۱۸۰۹ شامل لابرادور به مستعمره نیوفاندلند انگلیس شامل می‌شد) کانادای علیا در درجه اول انگلیسی زبان بود، در حالی که کانادای پایین در درجه اول زبان فرانسوی بود.
شکل‌گیری آن منعکس کننده توصیه‌های ارائه شده توسط جان لمبتون، اولین ارل از دورهام، در گزارش در مورد امور آمریکای شمالی انگلیس پس از شورش‌های ۱۸۳۷–۱۸۳۸ است.
ویلیام شایرر، که در گفتگوهای آن روز حضور داشت، گزارش می‌دهد، «من با او پنجاه گام فاصله ندارم. من بارها آن چهره را در لحظات مهم زندگی او دیده‌ام. اما آن روز! آن نگاه شعله‌ور از تمسخر، عصبانیت، نفرت ، انتقام، و پیروزی بود.» سپس، در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۰، هیتلر در همان واگن قطاری که در آن آتش‌بس ۱۹۱۸ امضا شده بود (واگن از ساختمان موزه‌ای در نزدیکی برداشته شد و دقیقاً در همان مکان سال ۱۹۱۸ قرار گرفت)، بر روی همان صندلی که مارشال فردیناند فوش هنگام روبرو شدن با نمایندگان امپراتوری شکست خوردهٔ آلمان بر آن نشسته بود، نشست.
پس از گوش دادن به خوانش مقدمه، هیتلر - در اقدامی حساب شده از تحقیر و اهانت به نمایندگان فرانسوی - کالسکه را ترک کرد، درست آنچنانکه که فوش در سال ۱۹۱۸ انجام داده بود، و گفتگوها را به فرمانده عالی خود ژنرال ویلهلم کایتل سپرد.
ژنرال شارل اونتزیگه ناچار شد با نمایندگان دولت فرانسه که به بوردو فرار کرده بودند، به‌طور تلفنی دربارهٔ این شرایط صحبت کند؛ بیشتر اما با وزیر دفاع تازه معرفی شده، ژنرال ماکسیم ویگان.
هنگامی که آدولف هیتلر از دولت فرانسه خبری دربارهٔ تمایل آن‌ها به گفتگو دربارهٔ ترک مخاصمه دریافت کرد، وی جنگل کومپین را به عنوان محل گفتگوها گزید.
از آنجا که کومپین پیشتر محل امضای آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ بود که به جنگ جهانی اول با تسلیم آلمان خاتمه می‌داد، هیتلر از این فرصت و مکان به عنوان بهترین لحظه انتقام‌گیری آلمان از فرانسه بهره گرفت.
وی تصمیم گرفت که امضای قرارداد ترک مخاصمه در همان واگن قطاری، مسوم به واگن کومپین، صورت گیرد که آلمانی‌ها در آن ترک مخاصمه ۱۹۱۸ را امضا کرده بودند.
در آخرین جمله از مقدمه قرارداد، تهیه‌کنندگان قرارداد متنی به شکل «با این وجود آلمان قصد ندارد از شرایط ترک مخاصمه و گفتگوهای ترک مخاصمه به عنوان نوعی تحقیر علیه چنین حریف شجاعی بهره گیرد» را گنجاندند که اشاره به نیروهای فرانسوی داشت.
امضاکنندگان از سوی آلمان شامل ویلهلم کایتل، یک افسر ارشد نظامی، فرمانده کل ورماخت بودند، در حالی که افرادی که در سوی فرانسوی قرار داشتند، از جمله ژنرال شارل اونتزیگه، درجه‌های پایین‌تری داشتند.
به دنبال پیروزی قاطع آلمان در نبرد فرانسه در طول جنگ جهانی دوم، این ترک مخاصمه منطقه‌ای اشغالی از سوی آلمان در شمال و غرب فرانسه ایجاد کرد که شامل تمام بندرهای کانال مانش و اقیانوس اطلس می‌شد و دیگر مناطق را به صورت «آزاد» برای اداره توسط فرانسه ویشی باقی گذاشت.
آدولف هیتلر به عمد جنگل کومپین را به عنوان محل امضای قرارداد برگزید، چرا که این مکان نقشی نمادین به عنوان محل امضای آتش‌بس ۱۹۱۸ با آلمان داشت که نقطه پایانی جنگ جهانی نخست با تسلیم امپراتوری آلمان را رقم می‌زد.
در پی تهاجم آلمان به لهستان و ورود فرانسه و بریتانیا به جنگ با آلمان در سپتامبر ۱۹۳۹، نیروهای ورماخت آلمانی به سرعت بلژیک، هلند، و لوکزامبورگ را اشغال کردند.
قرارداد ترک مخاصمه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ که اغلب با عنوان تسلیم فرانسه شناخته می‌شود ، در ساعت ۱۸:۳۶ در نزدیکی کومپین، فرانسه، توسط مقام‌های آلمان نازی و جمهوری سوم فرانسه امضا شد.
تعدادی از مورین‌ها ممکن است کم و بیش و به‌طور تصادفی روی یک میز مخصوص فولادی پخش شده و سپس در سطح یک حباب شیشه‌ای که به‌طور نسبی دمیده شده‌است، چسبانده شوند.
با دمیدن، گرم شدن و شکل‌دادن بیشتر روی میز مخصوص، مورین کاملاً درون حباب قرار می‌گیرد و یک ترتیب تصادفی از مورین در ظرف یا مجسمه دمیده‌شده ایجاد می‌شود.
روش دیگر با استفاده از یک ورق مورین که مانند بالا ساخته شده‌است، ساخت یک دیسک کوچک از شیشه ذوب شده در انتهای لوله‌حبابی است، سپس دیسک را از امتداد یک لبه ورق مورین بچرخانید تا دو لبه ورق مورین به هم رسیده و یک استوانه تشکیل دهد.
این خودرو توسط کلوین لوک متولد استرالیا طراحی شده و براساس زد۴ مفهومی است که یک سال قبل از آن رونمایی شده‌است و به دلیل همکاری ب‌ام‌و و تویوتا در کنار نسل پنجم تویوتا سوپرا توسعه یافته‌است.
زد۴ مبتنی بر پلتفرم سی‌ال‌ای‌آر است که در بیشتر خودروهای کنونی ب‌ام‌و به‌کار رفته و دارای توزیع وزن ۵۰:۵۰ با صرفه جویی در وزن تا در مقایسه با سلف خود است.
جداسازی کُلَش سست باقیمانده از دانه، بوجاری نامیده می‌شود، که به‌طور سنتی با پرتاب مکرر بذرها به سمت بالا در باد آرام انجام می‌شود و به تدریج کُلَش سبک را دورتر می‌برد.
کُلَش توسط انسان قابل هضم نیست، اما دام می‌تواند آن را بخورد و در کشاورزی از آن به‌عنوان علوفه دام استفاده می‌شود، یا ماده زائدی است که در خاک شخم زده یا سوزانده می‌شود.
در این مطالعات، ارتباطی میان هیپوکسی مغزی و فشار خون پایین و دیده نشده‌است؛ ولی سن، مدت زمان بیهوشی، عوارض داخلی و عفونت‌های بعد از عمل با ارتباط داشته‌اند.
هذیان و بدتر شدن شدید عملکرد ذهنی در کسانی که بیماری آلزایمر بالینی یا سایر اشکال زوال عقل را دارند و همچنین در افرادی که سابقهٔ هذیان پس از عمل‌های قبلی را دارند، این وضعیت بسیار محتمل است.
بروز در بیماران بزرگسال در سنین مختلف، هنگام ترخیص از بیمارستان پس از جراحی‌های بزرگ غیر قلبی شایع است، اما فقط افراد مسن‌تر در معرض خطر قابل توجه برای مشکلات شناختاری طولانی‌مدت هستند.
پژوهش‌های مختلف طی سالهای اخیر کوشیده‌اند تا دریابند آیا اقداماتِ از قبل، در حین و بعد از جراحی، می‌تواند اثرات مخرب احتمالی التهاب را کاهش دهد یا خیر.
یک مقالهٔ مروری توسط بنیاد کاکرین این نظریه را مورد بررسی قرار داد که استفاده از داروهای بیهوشی استنشاقی یا بیهوشی تزریقی برای افراد مسن در جراحی غیر قلبی به احتمال زیاد باعث می‌شوند.
هفت مطالعه که در این مقالهٔ مروری مورد بررسی قرار گرفته‌اند، به این نتیجه رسیدند که با بیهوشی تزریقی در مقایسه با بیهوشی استنشاقی، افراد کمتری را تجربه کرده‌اند.
با این حال، این نتیجه‌گیری در نظام امتیازدهی و ارزیابی ، با امتیاز «کم» ارزیابی شد (زیرا در برآورد میزان اثرگذاری آن قطعیت کمی هست؛ اثر واقعی ممکن است با برآورد میزان اثر، تفاوت اساسی داشته باشد.
نتایج یک پروژهٔ تحقیقاتی، بر روی بزرگسالانی بالاتر از ۵۵ سال که تحت عمل‌های جراحی غیر قلبی قرار گرفته بودند نشان داد که بیش از ۳۰٪ بیماران، سه ماه بعد از جراحی، در آزمایش شناختاری، عملکرد بسیار پایین‌تری از خود نشان دادند.
به نظر نمی‌رسد که به دلیل کمبود اکسیژن یا اختلال جریان خون در مغز باشد و به همان اندازه که هنگام بی‌حسی‌موضعی روی می‌دهد، هنگام بیهوشی عمومی نیز اتفاق می‌افتد.
همراه یا بعد از چونه کردن خمیر در داخل تنور هیزم می‌ریزند و آتش تنور را روشن می‌کنند تا گرم شود، دمای داخلی باید به حدی برسد که بدنه داخلی آن به رنگ سفیدی تمایل پیدا کند.