polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
برخی از طراحی های (مانند پردازنده های هدف عمومی برای رایانه های رومیزی یا نوت بوک) مقدار قابل توجهی فضای قالب را به حمل و نقل پیچیده " ذخیره به بار" اختصاص می دهند ، که در شرایط مناسب مانند تراز بومی عملوندها ، می تواند به انتظار برای رفت و برگشت تبدیل شود.
پردازنده های دیگر (به عنوان مثال برای دستگاه های جاسازی شده یا کنسول بازی های ویدیویی ) ممکن است از رویکردی کمتر پیچیده یا ساده تری استفاده کنند و برای جلوگیری از ذخیره سازی مکرر در کد هایی که سرعت عملکرد در آنها مهم است ، به توسعه دهنده نرم افزار تکیه کنند یا ذخیره سازی های مکرر را در هنگام بهینه سازی عملکرد حذف کنند.
روز دوم محاصره علی خان برای تعیین مرکز توپخانه و تحقیق در نقاط ضعیف حصار سوار شد و در هر جا که صلاح می‌دانست دستور کندن نقب و سنگر داد تا اینکه به حوالی دروازهٔ مسجد رسید.
قبل از روی کار آمدن کریم‌خان کرمان در دست شاهرخ‌خان افشار بود که پدران وی از زمان صفویه حکومت کرمان را در اختیار داشتند؛ به همین سبب، در این ناحیه دارای نفوذ و شهرت بودند.
تقی خان درانی حاکم شورشی کرمان در زمان کریم خان زند بود که مدت سه سال، بر کرمان حکومت کرد و پیروزی‌های بسیاری برابر زندیه بدست آورد تا سرانجام به دست نظرعلی خان زند دستگیر شد و توسط کریم خان زند کشته شد.
ادواردو لورنسو فیلسوف، فهرست جستارنویسان، نویسنده منتقد ادبی اهل پرتغال که عمده شهرت به خاطر تسلطی بود که او در نزدیک به نیم قرن زندگی، بر آثار فرناندو پسوا، نویسنده معروف پرتغالی و لوئیس دکاموئش، شاعر مطرح قرن شانزدهم کشورش پیدا کرد.
در زمان فعالیت در رادیو، اوین آغاسی همچنین ترانه‌های فارسی می‌خواند که در آن زمان بسیار مورد توجه قرار گرفتند، یکی از آهنگ‌های قابل توجه او در سال ۱۹۷۴ با عنوان " شهرزاد "بسیار مورد علاقه ایرانیان و آشوری‌ها در سراسر جهان قرار گرفت.
آلمانی‌ها در ابتدا تمرکزی بر شهر نداشتند؛ چرا که پیش از جنگ، لهستانی‌های محلی وابسته به حزب ناسیونال دموکرات به سازماندهی تحریم کسب و کارهای یهودی و غارت سیستماتیک خانه‌های ایشان پرداخته بودند.
در ژوئن ۱۹۲۸، استپان رادیچ، رهبر بزرگترین و پرهوادارترین حزب کروات، حزب دهقان کرواسی، توسط پونیشا راچیچ، رهبری صرب از مونته‌نگرو، عضو سابق چتنیک و معاون حزب حاکم صرب حزب رادیکال مردمی به ضرب گلوله در پارلمان یوگسلاوی کشته شد.
پادشاه الکساندر یکم در تلاش برای مهار درگیری میان احزاب سیاسی کروات و صرب، تشکیل یک دیکتاتوری را با هدف ایجاد «یوگسلاوگرایی یکدست» و یک ملت یوگسلاو واحد اعلام کرد.
ایدئولوژی آن‌ها مبتنی بر نفرتی ژرف از صرب‌ها و صرب‌گرایی بود و ادعا می‌کردند که «کروات‌ها و صرب‌ها با یک خلیج فرهنگی غیرقابل وصل از هم جدا شده‌اند» که مانع از زندگی آن‌ها در کنار هم می‌شود.
پاولیچ، دولت بلگراد را به تبلیغ «فرهنگ بربریت و تمدن کولی» متهم کرد و ادعا کرد که آن‌ها «خداناباوری و ذهنیت حیوانی در کرواسی الهی» را گسترش می‌دهند.
طرفداران اوستاشه سال‌ها پیش از جنگ جهانی دوم نسل‌کشی را برنامه‌ریزی کردند؛ برای نمونه یکی از نظریه‌پردازان اصلی پاولیچ، میهو بابیچ، در سال ۱۹۳۲ نوشت که اوستاشه «هر آنچه که از تن سالم مردم کرواسی پوسیده شده‌است را پاکسازی و قطع می‌کند.» در سال ۱۹۳۳، اوستاشه «هفده اصل» را ارائه داد که ایدئولوژی رسمی جنبش به‌شمار می‌رفت.
این اصول بیانگر منحصر به فرد بودن ملت کرواسی بودند، برتری حقوق جمعی بر حقوق فردی را تشویق، و اعلام می‌کردند که کسانی که به دلیل «خونشان» کروات نیستند، از زندگی سیاسی کنار گذاشته می‌شوند.
حزب فرانک از این موضع استارچویچ که صرب‌ها مانعی برای بلندپروازی‌هلی سیاسی و سرزمینی کرواسی هستند استقبال کرد و نگرش‌های تهاجمی صرب‌ستیز به یکی از ارکان حزب تبدیل شدند.
پس از شکست قدرت‌های مرکز در جنگ جهانی نخست و فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان، دولتی موقت در مناطق جنوبی امپراتوری تشکیل شد که به پادشاهی صربستان وابسته به متفقین پیوست تا پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها ، تحت سلطه دودمان کارادوردویچ صرب، را تشکیل دهد.
صرب‌ها بیشترین میزان تلفات در جهان را متحمل شد، در حالی که کروات‌ها در ارتش اتریش-مجارستان جنگیدند و هر دو گروه به عنوان فرمانداران نظامی بوسنی و صربستان اشغالی خدمت کردند.
نیومن می‌گوید که «مخالفت بی‌دریغ افسران اتریش-مجارستان با یوگسلاوی، طرح نقشه‌ای برای راست رادیکال کرواسی، اوستاشه، فراهم آورد.» فرانکیست‌ها ملی‌گرایان صرب را مقصر شکست اتریش-مجارستان می‌دانستند و با ایجاد یوگسلاوی، که در دید آن‌ها پوششی برای صربستان بزرگ بود، مخالفت کردند.
احساسات ملی‌گرایانه توده‌ای مردم کروات پس از تأسیس کشور مشترک اسلاوهای جنوبی آغاز به ظهور کرد و علیه پادشاهی جدید، به ویژه اکثریت صرب درون آن، شکل گرفت.
اردوگاه چیگلانا ، محل اصلی کشتار و در اصل یک اردوگاه مرگ بود، که با داشتن ۸۸ درصد نرخ مرگ و میر، بالاتر از ۸۴٫۶ درصد آشویتس قرار می‌گرفت.
در این محوطه که پیشتر برای آجرپزی مرد استفاده قرار می‌گرفت، کوره‌ای آدم‌سوزی ساخته شد و بنا بر شهادت شاهدان، برخی زندانیان، از جمله کودکان، در آن زنده سوزانده می‌شدند و بوی بد گوشت سوخته انسان در اردوگاه پخش می‌شد.
لوبوریچ یک اتاق گاز در یاسنواتس پنج ساخت، تا بتوان در آن تعداد قابل توجهی از زندانیان را در طی یک آزمایش سه‌ماهه با گوگرد دی‌اکسید و سیکلون ب کشت، اما این روش به دلیل ساخت و ساز نامناسب کنار گذاشته شد.
بر خلاف اردوگاه‌های تحت مدیریت آلمان، یاسنواتس در خشونت وحشیانه فرد-به-فرد مانند حمله نگهبانان با اسلحه به پادگان‌ها و پرتاب اجساد درون خندق‌ها تخصص داشت.
اوستاشه برای توضیح آنچه از دیدشان «دستگاه ترور» به نظر می‌رسید و اغلب «دارای افراط و تفریط» خوانده می‌شد، به بعضی سیاست‌های دولت یوگسلاوی میان دو جنگ اشاره می‌کرد و آن‌ها را هژمونی صربستان توصیف می‌کرد که «باعث مرگ هزارن کروات» شده‌اند.
یوزو توماسویچ، تاریخ‌دان، توضیح می‌دهد که این استدلال که از دسامبر ۱۹۱۸ تا آوریل ۱۹۴۱ حدود ۲۸۰ کروات به دلایل سیاسی کشته شده‌اند صحت ندارد و هیچ انگیزه خاصی برای این قتل‌ها قابل شناسایی بود، چرا که ممکن است قتلشان در ارتباط با کشمکش‌های در طی اصلاحات ارضی صورت گرفته باشد.
با این حال، توماسویچ توضیح می‌دهد که سیاست‌های ضد کروات دولت یوگسلاوی تحت سلطه صربستان در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ و همچنین تیراندازی به نمایندگان حزب دهقان توسط رادیچ تا حد زیادی مسئول ایجاد، رشد و ذات نیروهای ملی‌گرای کروات بود.
به گفته یومانس، مقامات اوستاشه مرتباً بر جنایات علیه کروات‌ها توسط دولت یوگسلاوی و نیروهای امنیتی تأکید می‌کردند، و اگرچه بسیاری از آن‌ها درست بودند و بسیاری نیز غیرواقعی، اما این توجیهی برای ریشه‌کن کردن صرب‌ها شد.
تامارا پاواسوویچ تروشت، دانشمند علوم سیاسی، با اشاره به تاریخ‌نگاری و کتاب‌های درسی، این ادعا که کشتار علیه صرب‌ها در نتیجه «هژمونی پیشین آن‌ها» بوجود آمده بود را نمونه‌ای از نسبی‌سازی جنایات اوستاشه ذکر می‌کند.
اریستاتل کالیس، تاریخ‌دان، توضیح می‌دهد که تعصبات ضد صرب «لولویی» بودند که به دلیل زندگی مشترک در یوگسلاوی با تداوم کلیشه‌های پیشین به وجود آمدند.
به ادعای بسیاری از پژوهشگران بنیان ایدئولوژیک جنبش اوستاشه به سده نوزدهم برمی گردد؛ هنگامی که آنته استارچویچ حزب حقوق را تأسیس کرد، و همچنین یوسیپ فرانک گروه افراطی خود را از آن منشعب کرد و «حزب حقوق خالص» خود را تشکیل داد.
او هوادار اتحاد و استقلال کرواسی بود و هم با دودمان هابسبورگ ضدیت داشت، چرا که استارچویچ دشمن اصلی کرواسی را در پادشاهی هابسبورگ می‌دید، و هم صرب‌ستیز بود .
او خواهان ایجاد یک کرواسی بزرگ شامل سرزمین‌هایی با ساکنان بوسنیایی، صرب و اسلونیایی بود و بوسنیایی‌ها و صرب‌ها را کروات‌هایی دانست که به دین‌های اسلام و مسیحیت ارتدکس شرقی گرویده بودند.
وی در ارائه چهره اهریمنی خود از صرب‌ها ادعا کرد که «چگونه صرب‌ها امروزه برای باورها و ترکیب نژادی آن‌ها خطرناک هستند، و چگونه نطفه دسیسه، انقلاب و کودتا در خون آنهاست.» استارچویچ صرب‌ها را «نژادی ناپاک» و «قومی عشایری» و «نژادی از بردگان، نفرت‌انگیزترین جانوران» خواند، و در همین حال بنیانگذار حزب او، ائوگن کواترنیک، وجود صرب‌ها را در کرواسی انکار می‌کرد، چرا که قدرت‌گیری سیاسی آنها را تهدیدی می‌دانست.
ویکتور گوتیچ در اوایل تابستان ۱۹۴۱ چندین سخنرانی کرد و در آن‌ها صرب‌ها را «دشمنان سابق» و «عناصر نامطلوب» که می‌بایست پاکسازی و نابود شوند، خواند و همچنین کروات‌هایی را که از آرمان آن‌ها پشتیبانی نمی‌کردند تهدید کرد.
آنها ادعاهای نظریه‌پردازان نژادی آلمان را تأیید می‌کردند که طبق آن‌ها، کروات‌ها از میان اسلاوها نبودند، بلکه از جمله نژاد ژرمنی به‌شمار می‌رفتند؛ بنابراین، نسل‌کشی آن‌ها علیه صرب‌ها، یهودیان و کولی‌ها نمایانگر ایدئولوژی نژادی نازی‌ها بود.
مایکل فایر، تاریخ‌دان، می گیود که به باور برخی تصمیم نازی‌ها برای کشتن همه یهودیان اروپا از نیمه آخر سال ۱۹۴۱ در اواخر ژوئن آغاز شد، که اگر درست باشد، به این معنی است که نسل‌کشی در کرواسی پیش از کشتار یهودیان توسط نازی‌ها آغاز شد.
پس از ورود نیروهای نازی به زاگرب در ۱۰ آوریل ۱۹۴۱، نزدیکترین همکار پاولیچ، اسلاوکو کواترنیک، از پخش رادیو زاگرب تشکیل دولت مستقل کرواسی را اعلام کرد.
در همین حال، پاولیچ و چند صد داوطلب اوستاشه اردوگاه‌های خود را در ایتالیا ترک کردند و به زاگرب رفتند، جایی که پاولیچ در ۱۶ آوریل ۱۹۴۱ تشکیل حکومتی جدید را اعلام کرد.
فرهیختگان کروات در آغاز سده بیستم، ایوو پیلار، چیرو تروهلکا و میلان شوفلای، بر مفهوم ملت و هویت نژادی مورد استفاده اوستاشه و همچنین نگره مبتنی بر فرومایگی صرب‌ها تأثیر گذاشتند.
پیلار، تاریخ‌دان، سیاستمدار و وکیل دادگستری، تأکید زیادی بر جبرگرایی نژادی داشت و استدلال کرد که کروات‌ها توسط میراث نژادی و فرهنگی «نوردیک-آریایی» تعریف شده‌اند، حال آنکه صرب‌ها «با ولاک‌های رومانیایی-بالکانی» درهم آمیخته بودند.
اوستاشه نگره‌های های شوفلای، تاریخ‌دان و سیاستمدار، را ترویج می‌کرد، که در آن‌ها ادعا می‌شد کرواسی «از سده‌ها پیش یکی از محکم‌ترین باروهای تمدن غرب بوده‌است»، و اینکه این نقش در پی اتحاد با صربستان هنگام تشکیل کشور یوگسلاوی در سال ۱۹۱۸ از دست رفته‌است.
پس از آنکه نیروهای محور در آوریل ۱۹۴۱ به یوگسلاوی حمله کردند، دولتی دست‌نشانده برقرار شد که شامل بیشتر کرواسی و بوسنی و هرزگوین امروزی و همچنین مناطقی از صربستان و اسلوونی امروزی می‌شد و تحت حاکمیت اوستاشه قرار داشت.
هدف اوستاشه ایجاد یک کرواسی بزرگ تک‌قومی با حذف همه غیر کروات‌ها، از جمله هدف اصلیشان صرب‌ها، یهودیان، کولی‌ها و نیز مخالفان سیاسی بود.
کشتارهای گسترده‌ای انجام شدند، اردوگاه‌های کار اجباری ساخته شدند؛ بزرگترینشان یاسنواتس بود، که به مرگ و میر زیاد و اقدامات وحشیانه ای که در آن رخ می‌داد، شهره بود.
میراث جنگ جهانی اول و همچنین مخالفت گروهی از ملی‌گرایان در برابر اتحاد به منظور تشکیل کشوری مشترک با اسلاوهای جنوبی، بر تنش‌های قومی در پادشاهی تازه‌تاسیس صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها تأثیر گذاشت.
دیکتاتوری ۶ ژانویه و سیاست‌های بعدی ضد کروات دولت یوگسلاوی تحت سلطه صرب‌ها در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به افزایش جنبش‌های ملی‌گرایانه و راست افراطی دامن زدند.
تاریخ‌دان بریتانیایی، روری یومانس ادعا می‌کند که نشانه‌هایی وجود دارد که پاولیچ از اوایل سال ۱۹۲۸ در اندیشه تشکیل نوعی گروه شورشی ملی‌گرا بوده‌است.
فرماندهان اردوگاه‌های کار همانند لیوبو میلوش و میروسلاو فیلیپوویچ دستگیر و اعدام شدند، در حالی که الویسیوس استپیناتس به جرم تغییر اجباری دین مقصر شناخته شد.
پس از جنگ، نسل‌کشی به درستی مورد بررسی قرار نگرفت، زیرا دولت یوگسلاوی پساجنگ، از تاریخ‌دانان مستقل به دلیل این نگرانی که تنش‌های قومی باعث بی‌ثباتی در رژیم جدید کمونیستی شود، استقبال نمی‌کرد.
امروزه، ۲۲ آوریل در صربستان روز تعطیل رسمی به یادبود کشته‌شدگان نسل‌کشی و فاشیسم است؛ کرواسی نیز مراسم بزرگداشت رسمی را در محل یادبود یاسنوواس برگزار می‌کند.
نسل‌کشی صرب‌ها در دولت مستقل کرواسی به آزار و اذیت هدفمند صرب‌ها گفته می‌شود که در طول جنگ جهانی دوم توسط رژیم فاشیستی اوستاشه در دولت دست‌نشانده آلمان نازی معروف به دولت مستقل کرواسی (کوته‌نوشت:
این نسل‌کشی همزمان با هولوکاست در و همچنین نسل‌کشی مردم کولی، با ترکیب سیاست‌های نژادی نازی‌ها با هدف نهایی ایجاد یک کرواسی بزرگ با نژادی خالص انجام شد.
از آنجا که ولادکو ماچک هواداران حزب دهقان کرواسی را به احترام و همکاری با رژیم جدید آنته پاولیچ فراخواند، وی توانست از دستگاه‌های حزب و بیشتر مقامات بانووینای کرواسی سابق بهره گیرد.
ویوکوسلاو «مَکس» لوبوریچ، فرمانده کل اردوگاه‌های کرواسی، در مراسمی در ۹ اکتبر ۱۹۴۲ «کارآمدی» فراوان اردوگاه یاسنواتس را اعلام کرد و با افتخار گفت که:
یوزو توماسویچ، تاریخ‌دان، اردوگاه کار اجباری یادوونو را توصیف کرده و می‌گوید که اردوگاه به عنوان «ایستگاه موقتی» در مسیر رفتن به گودال‌های واقع در کوه ولبیت عمل می‌کرد؛ جایی که در آن زندانیان اعدام و درون گودال ریخته می‌شدند.
در نمایشگاه‌های حکومتی اوستاشه در زاگرب، اردوگاه‌ها به عنوان اردوگاه‌های کار سودمند و «صلح‌آمیز»، با عکس‌هایی از زندانیان لبخند به لب، به تصویر کشیده می‌شدند.
وی جزئیات این کشتار، از جمله تلاش‌های زنان یهودی برای توسل به کشیش‌های محلی و روشنفکران لهستانی به منظور جلوگیری از کشته شدنشان و رد متعاقب آن درخواست‌ها، را شرح داد.
در آغاز جنگ جهانی دوم، شچوچین برای مدت کوتاهی توسط نیروهای آلمانی اشغال شد و ۳۵۰ تن، که اکثراً یهودی بودند، به کار اجباری فرستاده شدند، و از این تعداد تنها ۳۰ تن پس از پنج ماه بازگشتند.
در اوت ۱۹۴۱، گروهی از حدود ۲۰ زن یهودی از گتو شچوچین هنگام کار در مزرعه ای در بزوری توسط کارفرمایان لهستانی خود مورد تجاوز و سرقت قرار گرفته و کشته شدند.
در کشتاری متعاقب توسط لهستانی‌ها در ماه ژوئیه، حدود ۱۰۰ یهودی کشته شدند و به دنبال تسخیر شهرک توسط گشتاپو آلمان در اوت ۱۹۴۱، حدود ۶۰۰ یهودی توسط آلمانی‌ها کشته شدند.
پوگروم شچوچین کشتار حدود ۳۰۰ یهودی در جامعه شچوچین بود که در ژوئن ۱۹۴۱ پس از دور زدن این شهر توسط سربازان مهاجم آلمانی در آغاز عملیات بارباروسا به دست ساکنان لهستانی آن انجام شد.
پس از آن از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ در کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان کار کرد، وی دراین دوره با کوفی عنان کار کرد و ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ در تایلند مستقر شد مالوک در آنجا مسئولیت عملیات میدانی برای پناهندگان کامبوج را بر عهده داشت و در ساخت اردوگاه ساکائو و خائو آی دانگ نظارت می‌کرد.
وی در کالج مارلبرو تحصیلات خود را به پایان برد، و تحصیلات عالی خود را در کالج مگدالن، کمبریج گذراند و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته علوم سیاسی از دانشگاه میشیگان اخذ کرد.
وی دیپلمات، مشاور ارتباطات، و عضو پیشین و سیاستمدار سابق حزب کارگر ، روزنامه‌نگار و از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ وزیر امور کشورهای آفریقایی و سازمان ملل و همچنین وزیر امور آسیایی و سازمان ملل می‌باشد.
مسیریابی‌ها ممکن است برای استفاده از حرکت در مسیر بادهای موافق برای صرفه جویی در وقت و سوخت از فاصله کوتاهتر زمین از یک مسیر دایره ای بزرگ خودداری کنند و مسافت هوای ثابت خود را کوتاه کنند.
به‌طور معمول، طولانی‌ترین پروازهایی که با مسافت زمینی طی شده اندازه‌گیری می‌شوند، پرواز ۲۱/۲۲ هواپیمای سنگاپور ایرلاین از سنگاپور به نیوآرک است.
هر دوی این مسیرها از نظر هندسی مسیر دایره ای بزرگ را در نزدیکی قطب شمال دارند، اما ترجیح می‌دهند از طریق اقیانوس آرام که کمک جریان جتی برای صرفه جویی در وقت پرواز و سوخت در دسترس است پرواز کنند.
پرواز ایر ایندیا از دهلی نو به سانفرانسیسکو برای جلوگیری از وزش بادهای مخالف غربی، به جای مسیر کوتاهتر بر فراز اقیانوس اطلس، مسافت بیشتری را بر فراز اقیانوس آرام می‌پیماید.
در مارس ۲۰۲۰، یک هواپیمای بوئینگ ۷۸۷–۹ ایر تاهیتی نوی طولانی‌ترین پرواز مسافری را که از قبل برنامه‌ریزی شده بود انجام داد و از فرودگاه بین‌المللی فاآ در پاپیت، تاهیتی به فرودگاه شارل دوگل پاریس پرواز کرد.
معمولاً این هواپیما در فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس توقف سوخت‌گیری دارد و کلیه مسافران هواپیما را پیاده می‌کنند و قبل از سوار شدن مجدد به هواپیما از دروازه گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده عبور می‌کنند و به پاریس ادامه مسیر می‌دهند.
این هواپیما برای مدت کمی کمتر از ۱۶ ساعت پرواز کرد و مسافت ، کمی طولانی‌تر از پرواز بین سنگاپور و نیوارک که توسط هواپیمایی سنگاپور انجام می‌شود را طی کرد.
شروع این مسیرهای فوق‌العاده طولانی می‌تواند تعداد توقف‌هایی را که مسافران باید برای افزایش راحتی مسافر در سفر داشته باشند و زمان مورد نیاز برای سفر بین جفت شهرهای دور از هم را کاهش دهد، هرچند توقف می‌تواند در سفرهای طولانی مدت نیز طراوت آفرین باشد.
متداولترین سنجه مورد استفاده فاصله بین فرودگاه مبدأ و فرودگاه مقصد است، اما همچنین می‌تواند به طولانی‌ترین مدت زمان مورد نیاز برای پرواز مسیر یا مسافتی که هواپیما واقعاً پرواز می‌کند اشاره داشته باشد (هنگامی که یک مسیر طولانی‌تر می‌تواند از جریان جتی برای کاهش کل زمان سفر استفاده کند).
برای اهداف این جدول، پروازهای متعددی که توسط یک شرکت هواپیمایی بین فرودگاه‌های یکسان انجام می‌شود به عنوان یک پرواز محاسبه می‌شود، در حالی که خطوط هوایی مختلفی که بین فرودگاه‌های مشابه فعالیت می‌کنند به‌طور جداگانه محاسبه می‌شوند.
همچنین، هر جفت فرودگاه جداگانه محاسبه می‌شود، حتی اگر بعضی از شهرها چندین فرودگاه داشته باشند که از پروازهای دوربرد پشتیبانی می‌کنند (به عنوان مثال فرودگاه‌های کندی و نیوارک در خدمت شهرهای نیویورک و هاندا و ناریتا در خدمت توکیو).
در حالی که فاصله بین دو شهر ثابت است، هواپیماها مسیر مستقیمی را دنبال نمی‌کنند اما مسیر پرواز را بر اساس بادهای عقب و عقب و سایر حوادث آب و هوایی تنظیم می‌کنند و از پرواز بر فراز کشورهای خاص به دلیل سیاست یا جنگ جلوگیری می‌کنند.
فاصله واقعی انجام شده به دلایل مختلف می‌تواند از فاصله دایره بزرگ بیشتر باشد، از جمله جلوگیری از هوای شدید، استفاده از وزش باد مناسب در سطح بالا، دور زدن از فضای هوای بسته و انحراف به اطراف مناطق جنگی.
به منظور عهدنامه حاضر، قاعده آمره حقوق بین‌الملل عامّ قاعدهای است که به وسیله اجماع جامعة بین‌المللی کشورها به عنوان قاعده تخلف ناپذیر که تنها توسط یک قاعده بعدی حقوق بین‌الملل عام با همان ویژگی قابل تعدیل می‌باشد، پذیرفته و به رسمیت شناخته شده‌است.
قواعد غیرقابل عدول حقوق بین‌الملل عام آن دسته از هنجارهای حقوق بین‌الملل عام هستند که توسط جامعه بین‌المللی دولتها در کلیت شان، پذیرفته و شناسایی شده باشند و تعدیل یا عدول از آنها و ابطال شان ممنوع است.
به اعتقاد کمیسیون حقوق بین‌الملل تفاوت قواعد آمره با هنجارهای عادی در این است، قواعد آمره غیرقابل تعدیل، غیرقابل عدول و غیرقابل ابطال هستند مگر از طریق قاعده دیگری که در وضعیت مشابه آن‌ها باشند.
برخلاف قانون موضوعه و عرف رایج که نیاز به ابراز رضایت یا تصویب موارد در داخل کشورها را دارد و می‌تواند از طریق معاهدات تغییر کند، قواعد آمره مفهومی است که در اثر مرور زمان و در بین کشورهای زیادی شکل گرفته و نمی‌توان ان را از طریق معاهدات نفی کرد.
خط لولهٔ گوره-جاسک طولانی‌ترین خط لولهٔ انتقال سوخت‌های فسیلی در خاورمیانه به طول تقریبی ۱۰۰۰ کیلومتر است که در صورت تکمیل، قادر است افزون‌بر نفت ترش، میعانات گازی را نیز از نزدیکی گوره در استان بوشهر به نزدیکی بندر جاسک به منظور صادرات، منتقل سازد.
در ایجاد زنجیرهٔ تولید لولهٔ ، تبدیل تختال به ورق و سپس لوله که برای نخستین بار در ایران اتفاق افتاده‌است، لوله‌سازی اهواز، فولاد مبارکه اصفهان، فولاد اکسین خوزستان، و ایران آروین و دو شرکت لوله‌ساز دیگر فعالیت کردند.
در این طرح حلقهٔ اول توسط شرکت فولاد مبارکه تولید می‌شود و در حلقهٔ دوم ورق مورد نیاز توسط شرکت فولاد اکسین تولید، و سپس شرکت لوله‌سازی اهواز این ورق‌ها را تبدیل به لوله کرد.
با توجه به قابلیت انتقال نفت خام و میعانات گازی از این خط لوله، افزون‌بر تمرکززدایی از صادرات نفت ایران از پایانهٔ نفتی خارگ و دور زدن تنگهٔ هرمز به عنوان یک نقطهٔ راهبردی آسیب‌پذی جهت صادرات نفت در منطقهٔ خاورمیانه، امکان صادرات گاز میدان گازی پارس جنوبی از این پایانه و مسیر کوتاه‌تر برای کشتی‌های ترابری و امکان رقابت با کشور قطر فراهم می‌شود.
مدیران وزارت نفت ایران در راستای سیاست حمایت از کالای داخلی اعلام کردند که شرکت ملی نفت ایران برای تامین خطوط لوله گوره به جاسک، تفاهم ۳ جانبه ای با شرکت‌های فولادی و لوله سازی اهواز امضا کرده است.
حضور ایران در یکی از مهم‌ترین و پرتنش‌ترین مناطق جهان سبب شده موقعیت‌های فراوان جغرافیایی و زمینهٔ دسترسی به ظرفیت ژئوپلیتیک همواره مهیا باشد.
ییتزهاک آراد در کتاب گتوها در شعله‌های آتش اطلاعاتی را بر پایه اسناد دست اول یهودیان که توسط گزارش‌های آینزاتس‌گروپن آورده شده‌اند، و نیز کارت‌های سهمیه و مجوزهای کار، ارائه داده‌است.
دلیل چنین دامنه گسترده‌ای از مرگ و میرها وجود پناهجویان جنگی بود که از سوی غرب لهستان تحت اشغال آلمان آمده بودند، و دولت جدید لیتوانیایی حق اقامت از آن‌ها را صلب کرده بود.
طبق نبشی قبر که پس از جنگ توسط نیروهای جبهه دوم بلاروسی اتحاد جماهیر شوروی انجام شد، اکثریت قربانیان یهودیان لهستانی و لیتوانیایی از شهرهای نزدیک متعلق به لهستان و لیتوانی بودند، در حالی که بقیه را در درجه نخست لهستانی‌ها و روس‌ها تشکیل می‌دادند.
در همان ماه ۳۷۰۰ یهودی در جریان عملیاتی تیرباران شدند و ۶۰۰۰ تن دیگر نیز در طی عملیاتی دیگر در شهرگرد آورده شده، و به سوی پوناری به راه افتادند.
لیتوانی در جنگ جهانی دوم به یکی از نخستین مکان‌های خارج از لهستان اشغالی تبدیل شد که نازی‌ها به عنوان بخشی از راه حل نهایی در آن یهودیان را به شکل گسترده به قتل می‌رساندند.
به دنبال سرکشی ژلیگوفسکی و ایجاد جمهوری موقت لیتوانیای مرکزی، مطابق با موافقت‌نامه‌های بین‌المللی که در سال ۱۹۲۳ توسط جامعه ملل به تصویب رسیده بودند، شهر پوناری بخشی از استان ویلنو در جمهوری دوم لهستان شد.
پس از تهاجم نازی‌ها و شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، منطقه به خاک شوروی ضمیمه شد و پس از حدود یک ماه، در ۱۰ اکتبر، طبق قرارداد همیاری متقابل شوروی و لیتوانی به لیتوانی منتقل شد.
به دنبال انضمام لیتوانی و کشورهای بالتیک به شوروی در ژوئن ۱۹۴۰، ساخت یک مرکز ذخیره‌سازی نفت در نزدیکی پوناری همزمان با فرودگاهی هوایی نظامی توسط شوروی آغاز شد.
کشتار پوناری به کشتار جمعی تا ۱۰۰٬۰۰۰ تن، عمدتاً یهودیان، لهستانی‌ها و روس‌ها توسط اس دی و اس‌اس آلمان و همدستان لیتوانیایی آنها، همچون جوخه‌های مرگ یپاتینگاسیس بوریس، گفته می‌شود که در جریان جنگ جهانی دوم و هولوکاست در رایخس‌کومیساریات اوستلاند رخ داد.
این و سایر موضوعات مرتبط با چگونگی برخورد با یهودیان در بخش شمالی سرزمین‌های اشغال شده از شوروی توسط نازی‌ها، باعث شد که لوهس و معاون او اوتو درشلر درگیر اختلاف با فرانتس اشتالکر، فرمانده آینزاتس‌گروپ شوند که خواهان سیاستی سریعتر در پاکسازی بنیادی یهودیان بود.
در ۸ نوامبر ۱۹۴۱، اشتالکر به کارمندان لوهس در ریگا اطلاع داد که ۵ قطار از ۲۵ قطاری که عازم گتو ریگا بودند به جای آن راهشان را به گتو کونو کج خواهند کرد.
در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۱، رودولف لانگ، یکی دیگر از فرماندهان آینزاتس‌گروپن، به دولت لوهس اطلاع داد که در واقع این پنج قطار تنها نخستین از چندین قطاری هستند که در آینده به کاوناس منتقل می‌شوند.
در سپتامبر ۱۹۴۱، آدولف هیتلر، رهبر آلمان نازی تصمیم گرفت که ۳۰۰٬۰۰۰ یهودی با ملیت آلمانی، اتریشی یا چک تا پایان سال از آلمان اخراج شوند.
نیاز به میزان قابل توجهی کار اداری برای تعیین این بود که کدام یهودیان از کشور اخراج می‌شوند، ترتیب حمل و نقل آن‌ها و نیز توقیف دارایی‌هایی که ممکن بود باقی بمانند.
کشتارهای نوامبر ۱۹۴۱ در دژ نهم به دو تیراندازی دسته جمعی جداگانه به ۴۹۳۴ یهودی آلمانی در دژ نهم در نزدیکی کاوناس، لیتوانی گفته می‌شود.
پس از حمله هیتلر به اتحاد جماهیر شوروی، هم دولت در تبعید لهستان و هم - اوکراینی این احتمال را در نظر گرفتند که در صورت جنگ فرسایشی متقابل میان آلمان و اتحاد جماهیر شوروی، این منطقه به صحنه درگیری میان لهستانی‌ها و اوکراینی‌ها تبدیل شود.
دولت در تبعید لهستان، که می‌خواست این منطقه به لهستان برگردد، به عنوان بخشی از برنامه کلی خود برای یک قیام ضد آلمانی در آینده، برای تسخیر سریع مسلحانه این سرزمین برنامه‌ریزی کرد.
تصور اینکه اوکراینی‌ها پیشتر با دولت شوروی در سال‌های ۱۹۳۹–۱۹۴۱ همکاری کرده بودند، و اکنون با آلمانی‌ها همکاری می‌کردند، لهستانی‌های محلی را به این باور رساند که اوکراینی‌ها را باید از سرزمینشان بیرون کنند.
در ژوئیه ۱۹۴۲ در یادداشتی توسط کارکنان ارتش داخلی در لووف توصیه شد که میان ۱ میلیون تا ۱٫۵ میلیون اوکراینی از گالیسیا و وولینیا به اتحاد جماهیر شوروی اخراج شده و بقیه در سراسر لهستان پراکنده شوند.
پیشنهادهایی مربوط به خودمختاری محدود اوکراین، آنگونه که توسط ارتش میهنی در ورشو و دولت در تبعید در لندن مورد بحث قرار گرفته بود، حمایتی در میان لهستانی‌های محلی پیدا نکرد.
در اوایل سال ۱۹۴۳، مقاومت زیرزمینی لهستان احتمال نزدیک شدن با اوکراین را مورد بررسی قرار داد، ولی در نهایت بی ثمر ماند چرا که هیچ‌یک از طرفین حاضر به کوتاه آمدن از ادعای خود بر شهر لووف نبودند.
حتی پیش از جنگ، به مفاهیم ملی‌گرایی یکپارچه در غالب توتالیتر خود که طبق آن دولت اوکراین نیاز به همگنی قومی داشت، پایبند بود و اینکه دشمن لهستانی تنها با حذف لهستانی‌ها از سرزمین‌های اوکراین شکست می‌خورد.
از دیدگاه -، یهودیان در همان هنگام نیز در جریان هولوکاست در لهستان نابود شده بودند و روس‌ها و آلمانی‌ها تنها به‌طور موقت در اوکراین بودند، اما لهستانی‌ها باید با زور از این کشور خارج می‌شدند.
به این باور رسید که باید در حالی که آلمانی‌ها هنوز منطقه را کنترل می‌کردند اقدام سریعی انجام دهد تا از تلاش‌های آینده لهستان برای برقراری مجدد مرزهای پیش از جنگ جلوگیری کند.
نتیجه این شد که فرماندهان محلی - در وولینیا و گالیسیا، اگر نه حتی رهبران ارشد -، تصمیم گرفتند که نیاز به پاکسازی قومی لهستانی‌ها بوسیلهٔ ترور و قتل وجود دارد.
به گفته تیموتی اسنایدر، این پاکسازی قومی تلاشی از سوی اوکراین برای جلوگیری از ادعای حق حاکمیت دولت لهستان پس از جنگ بر مناطق با اکثریت اوکراینی‌تبار بود که بخشی از خاک لهستان پیش از جنگ به‌شمار می‌آمدند.
هنریک کومانسکی و شچپان زیکیرکا می‌نویسند که این قتل‌ها مستقیماً به سیاست‌های جناح به رهبری استپان باندرا از سازمان ملی‌گرایان اوکراین و بازوی نظامی آن، ارتش شورشی اوکراین، مرتبط بود، و هدف آن‌ها برای پاکسازی همه غیر اوکراینی‌ها از دولت آینده اوکراین در گردهمایی دوم - در ۱۷ تا ۲۳ فوریه ۱۹۴۳ عنوان شده بود.
این کشتارها منجر به درگیری گسترده‌تری میان نیروهای لهستانی و اوکراینی در سرزمین‌های اشغال شده توسط آلمان شد، و ارتش میهنی لهستان در وولنیا، به حملات اوکراین پاسخ داد.
در زمان تأسیس ، محبوب‌ترین حزب سیاسی در میان اوکراینی‌ها اتحاد ملی دمکراتیک اوکراین بود، که مخالف حکومت لهستان به‌شمار می‌رفت اما خواستار به‌کارگیری روش‌های صلح آمیز و دموکراتیک برای دستیابی به استقلال از لهستان بود.
از سوی دیگر، جنبشی حاشیه ای در غرب اوکراین بود و به دلیل خشونت آن توسط شخصیت‌های جریان اصلی جامعه اوکراین مانند رئیس کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین، آندری شپتیتسکی، محکوم شده بود.
ملی‌گرایی یکپارچه، با دولتی ملی و زبانی خالص؛ تجلیل از خشونت و مبارزه مسلحانه یک ملت در برابر ملت دیگر؛ و توتالیتاریسمی که در آن ملت می‌بایست توسط یک شخص و یک حزب سیاسی اداره شود.
در حالی که جناح میانه‌رو ملنیک سازمان ملی‌گرایان اوکراینی جنبه‌های فاشیسم موسولینی را می‌ستود، جناح افراطی باندرای سازمان جنبه‌های نازیسم را تبلیغ می‌کرد.
به معنای «تراژدی وولین») در لهستان تحت اشغال آلمان از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ توسط ارتش شورشی اوکراین یا ، با پشتیبانی بخش‌هایی از جمعیت اوکراینی‌های محلی علیه اقلیت لهستانی‌تبار در وولینیا، گالیسیای شرقی، مناطقی از پولزی و استان لوبلین رخ دادند.
در سال ۲۰۰۸، کشتارهایی که توسط ملی‌گرایان اوکراینی علیه لهستانی‌ها در وولینیا و گالیسیای شرقی انجام شدند، توسط مؤسسه یادبود ملی لهستان دارای ویژگی‌های بارز یک نسل‌کشی عنوان شدند، و در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶، پارلمان لهستان قطعنامه‌ای را تصویب کرد که کشتارها را به عنوان نسل‌کشی به رسمیت می‌شناخت.