polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
ممکن است طرح‌هایی برای احداث چنین کتابخانه‌ای در این هنگامه بررسی شده باشد، اما خود کتابخانه تا قبل از سلطنت پسرش، بطلمیوس دوم فیلادلفوس، احداث نشده بود.
کتابخانه به سرعت طومارهای پاپیروس فراوانی جمع‌آوری نمود، که دلیلش سیاست‌های سلطه‌جویانهٔ پادشاهان بطلمیوسی و تأمین مالی خوبشان در تهیهٔ متون بود.
پس از آن که زنودوتوس درگذشت یا بازنشسته شد، بطلمیوس دوم فیلادلفوس، آپولونیوس رودسی که بومی اسکندریه و شاگرد کالیماخوس بود، را به عنوان دومین سرکتابدار اسکندریه منصوب کرد.
آپولونیوس بیشتر به عنوان نویسندهٔ آرگونوتیکا شناخته می‌شود، شعری حماسی دربارهٔ سفرهای یاسون و آرگونوت‌ها که به شکل کامل تا به امروز باقی مانده‌است.
آرگونوتیکا دانش عظیم آپولونیوس را در مورد تاریخ و ادبیات به نمایش می‌گذارد و در حالی که به‌طور هم‌زمان از سبک اشعار هومری تقلید می‌کند، به مجموعهٔ وسیعی از وقایع و متون اشاره دارد.
اولین منبع شناخته‌شده‌ای که باقی مانده و از تأسیس این کتابخانه می‌گوید، یک سوداپیگرافا به اسم نامهٔ آریستئاس است که در ۱۸۰ پ‌م الی ۱۴۵ پ‌م نوشته شده‌است.
نامه آریستئاس ادعا می‌کند که این کتابخانه در زمان سلطنت بطلمیوس اول سوتر تأسیس و ایدهٔ ساخت این کتابخانه در ابتدا توسط دمتریوس فالرونی مطرح شد که یکی از شاگردان ارسطو بود که از آتن تبعید شده بود و در دربار بطلمیوسیان اسکندریه پناهنده شده بود.
در این زمان، سرانجام تمام متون اصلی شعر کلاسیک استاندارد شده و تفسیرهای گسترده‌ای در مورد نوشته‌های همهٔ نویسندگان اصلی ادبیات دوران کلاسیک یونان ارائه شد.
سایر دانشمندان شاخه‌های خود را منشعب کردند و شروع به نوشتن تفسیر دربارهٔ آثار شاعران و نویسندگان پساکلاسیک، از جمله شاعران اسکندریه، مانند کالیماخوس و آپولونیوس رودسی، کردند.
به عنوان یک مرکز مذهبی، یک روحانی سوداگر موزها به نام اپیستاتِس توسط شاه، در موسیون منصوب می‌شد و به همان روشی که روحانیان معابد مختلف مصر را اداره می‌کردند، در آنجا عمل می‌کردند.
دانشمندانی که در زمان امپراتوری روم در کتابخانهٔ اسکندریه کار می‌کردند و تحصیل می‌یافتند کمتر از کسانی که در دوره بطلمیوسی در آنجا تحصیل کرده بودند، شناخته‌شده بودند.
سرانجام، «اسکندریه» با ویرایش‌های متون، تصحیح اشتباهات متنی و نوشتن تفسیرهای تألیف شده توسط محققان پیشین مترادف شد؛ به عبارت دیگر آن خوش‌نامی کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه در نظام‌مندی، یکنواختی و اصالت، پس از اواسط قرن سوم میلادی ناپدید شد.
طبق افسانه‌ای که توسط نویسنده رومی ویتروویوس ثبت شده‌است، آریستوفان یکی از هفت داوری بود که برای یک مسابقه شعر به میزبانی بطلمیوس سوم یورگتس منصوب شده بودند.
دانشمندان معاصر اتفاق نظر دارند که گرچه ممکن است بطلمیوس اول پایه و اساس کتابخانه را ایجاد کرده باشد، اما تا زمان سلطنت بطلمیوس دوم احتمالاً به عنوان یک نهاد فیزیکی پدید نیامده بود.
دمتریوس ممکن است در حدود سال ۲۹۵ پیش از میلاد، متون اولیهٔ نوشته‌های ارسطو و ثئوفراستوس را به دست آورده باشد، زیرا وی نظر به موقعیت خاصش، از آنجا که یکی از اعضای برجسته مکتب مشائی بود، می‌توانست چنین امکانی را یابد.
چیدمان دقیق کتابخانه مشخص نیست، اما منابع باستانی کتابخانه اسکندریه را شامل مجموعه‌ای از طومارها، ستون‌های یونانی، راهروی پاپیروس‌ها، اتاق غذاخوری مشترک، اتاق مطالعه، اتاق جلسات، باغ‌ها و سالن‌های سخنرانی توصیف می‌کنند.
بین سال‌های ۲۷۰ و ۲۷۵ میلادی، شهر اسکندریه شاهد یک شورش و سرکوب حکومتی بود که احتمالاً هر چه از کتابخانه باقی مانده بود را نابود کرد؛ اگرچه کتابخانه هنوز در آن زمان وجود داشت.
سراپئوم در سال ۳۹۱ پس از میلاد با صدور فرمانی از سوی پاپ ِمسیحیان قبطی، تئوفیلوس اسکندریه‌ای، تخریب و منهدم شد، اما به نظر می‌رسد که در آن زمان کتابی در آن نگهداری نمی‌شد و عمدتاً به عنوان محل تجمع فلاسفه نوافلاطونی پیرو تعالیم یامبلیخوس مورد استفاده قرار می‌گرفت.
در همین حال، با پایین‌آمدن اعتبار علمی اسکندریه، اعتبار سایر کتابخانه‌ها در سراسر نواحی مدیترانه‌ای بهبود یافت و وضعیت سابق کتابخانه اسکندریه، به عنوان برجسته‌ترین کتابخانه، از میان رفت.
کتابخانه‌های دیگری نیز در داخل شهر اسکندریه به وجود آمدند و ممکن است طومارهای کتابخانهٔ بزرگ برای ذخیره برخی از این کتابخانه‌های کوچک‌تر استفاده شده باشد.
به گفتهٔ ادوارد جی واتس، مورخ کلاسیک، سراپئوم، که در اصل «کتابخانهٔ دختر» کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه بود، احتمالاً در این دوره نیز گسترش یافت.
طبق دو زندگی‌نامهٔ متاخر و عمدتاً غیرقابل اعتماد، آپولونیوس مجبور به استعفا از سِمَت سرکتابدار شد؛ زیرا در اسکندریه واکنش خصمانه‌ای به اولین پیش‌نویس آرگونوتیکا نشان داده شد.
در سال نو ۲۰۲۰، سایرس یک فیلم برجسته از دهه گذشته را بارگذاری کرد و اعلام کرد که «دوره جدید اکنون آغاز می‌شود.» وی در مصاحبه ای با دیجی اسمالزی در ۴ مارس اظهار داشت که « بسیار نزدیک می‌شد احساس اضطرار می‌کرد» و در تاریخ ۴ اوت کلیپی از موزیک ویدئوی ترانه خود را هانا مونتانا ۲:
با انتشار تک آهنگ «آسمان نیمه‌شب» در ۱۴ اوت، سایرس با تأکید بر اینکه «امسال بسیار غیرمنتظره بود و حدس می‌زنم احساس می‌کردم که این اتفاق نمی‌افتد» با لغو ای‌پی اون اینجاست و اون همه‌چیزه منطقی است که من دو پروژه بعدی را ادامه دهم.
» وی اظهار داشت که برنامه ای برای انتشار پروژه تمام عیار در آینده نزدیک ندارد زیرا «هنگامی که شما یک رکورد می‌نویسید، بسیاری از اوقات، شما در حال نوشتن تجربیات خود هستید، و سپس تا زمان ظهور رکورد، شما در گذشته تجربه کرده‌اید که «در حالی که انتشار تک آهنگ‌های مستقل» به شما امکان می‌دهد در زمان واقعی با طرفداران خود صحبت کنید.
در تاریخ ۹ مه، سایرس در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد که در ۳۰ مه موسیقی جدیدی را منتشر خواهد کرد و بعداً اظهار داشت که پخش موسیقی جدید او «غیرمتعارف» خواهد بود.
او در رابطه با «او می‌خواهد سبک و احساس گرما کند» اوایل تابستان، و او اینجاست و او همه چیز را «سردتر و کمی تاریک تر» می‌داند زیرا چرخه انتشار تا پاییز گسترش می‌یابد.
از زمان آغاز تولید در سال ۲۰۱۸، سایرس با هنرمندان زیادی در این پروژه از جمله آلما، مارک رانسون، مکس مارتین، مایک ویل مید ایت نپتون، اندرو ویات، بیلی آیدل، رایان تدر، اندرو وات و علی تامپوسی کار کرده‌است.
سایرس و رانسون در نوامبر ۲۰۱۹ همکاری خود با عنوان «چیزی مانند قلب نمی‌شکند» را به عنوان تک‌آهنگ آغازین آلبوم رانسون منتشر کردند که سایرس آن را «معرفی خوب» و «سنگین‌تر» از رکورد آینده خود توصیف کرد.
در دسامبر ۲۰۱۹، سایرس اذعان کرد که کارگردانی موسیقی اکنون جوان‌تر «دقیقاً خانه نبود» و به رانسون اعتبار داد « صدای را بیرون بکشد، جایی که می‌تواند همه کارهایی را انجام دهد که ، که مدرن تر است.»
سایرس از فرهنگ جریان اصلی هیپ هاپ که هنگام کار بر روی آلبوم‌هایش بنگرز و مایلی سایرس و حیوانات خانگی مرده‌اش با آن درگیر بود، فاصله گرفت و در حالی که ششمین آلبوم استودیویی خود را به نام اکنون جوانتر ساخت، به سمت عناصر موسیقی کانتری «ریشه دار» متمایل شد.
تک‌آهنگ آغازین آن «مالیبو» به نهمین تک‌آهنگ برتر او در ده رتبه برتر ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد ایالات متحده تبدیل شد، در حالی که «اکنون جوانتر» در رتبه ۷۹ به اوج خود رسید.
نام آلبوم در ابتدا اون مایلی سایرس است بود و برای انتشار در سال ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شده بود؛ با این وجود، طلاق سایرس با لیام همسورث، جراحی تار صوتی و دنیاگیری کروناویروس تاخیرهای عمده‌ای را ایجاد کرد.
در تاریخ ۲۰ اکتبر، از ویدئوی زنده اینستاگرام سایرس حدس زده شد که تاریخ انتشار آلبوم کامل برای تولد وی در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شده‌است.
سایرس در ژوئیه ۲۰۱۸ همه پست‌هایش را از حساب اینستاگرام خود پاک کرد و تا ماه نوامبر تا زمانی که او برای اعلام همکاری با رانسون بازگشت، غایب بود و کار بر روی رکورد آینده خود را ادامه داد.
سایرس و رانسون در حین تبلیغ «هیچ چیز مانند قلب نمی‌شکند» در طی مصاحبه با مت ویلکینسون از مجله بیت ۱ گفتند که آنها «۸۰٪ کار بر روی آلبوم‌هایشان تمام شده‌اند و به‌طور آزمایشی برای پروژه سایرس در ژوئن ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شده‌است.»
عوارض نوع ، که تقریباً 80٪ از عوارض ناخواسته دارویی را تشکیل می دهند، معمولاً نتیجه اثر اولیه دارو هستند (به عنوان مثال خونریزی هنگام استفاده از داروی ضد انعقاد وارفارین) یا شاخص درمانی پایین دارو ، بنابراین قابل پیش بینی هستند.
آنها مربوط به دوز بوده و معمولاً خفیف هستند، اگرچه ممکن است جدی یا حتی کشنده باشند چنین عوارضی معمولاً به دلیل دوز نامناسب است، به ویژه هنگامی که دفع دارو معیوب باشد.
از طرف دیگر، سردرد معمولاً جدی نیست (اما ممکن است در صورت خونریزی زیر عنکبوتیه، خونریزی زیر دورال، حتی میگرن ممکن است موقتاً اینگونه باشد)، مگر اینکه با معیارهای جدی ذکر شده در بالا نیز مطابقت داشته باشد.
او همچنین در حوزه کودکان و نوجوانان آثاری دارد، بسیاری از این آثار در مورد استفاده و منتخب کشورهای دیگر جهان نیز بوده و تاکنون به بیش از 8 زبان ترجمه و برنده بیش از 5 جایزه داخلی و خارجی شده‌اند.
او بیش از صد اثر چاپ شده در حوزه پوستر، جلد کتاب و نشانه و بیش از صد یادداشت و تحلیل و گفتگو با رسانه‌ها در حوزه مدیریت فرهنگی،‌ صنعت نشر و کتاب دارد.
حکومت ابتدا توسط رابطان خود به گل محمد ها پیشنهاد امان نامه می دهد و آنان را به روستای زعفرانیه می کشاند ولی در عمل آنان را گیر انداخته و پس از تعقیب و گریز در حوالی منطقه سنگرد قتل و عام می کند.
نخست وجه تاریخی ماجراست که در سبزوار اتفاق می افتد و شرح خود را دارد و وجه دوم جنبه ی داستانی ماجرا است که دولت آبادی بر اساس واقعیت تاریخی ، داستان کلیدر و گل محمد ها را مینویسد.
این در حالی است که تقریبا تمام خوانندگان رمان کلیدر بعد از خوانش اثر گمان می کنند این ماجرا عین واقعیت تاریخی است در حالی که هنگام خواندن کلیدر خواننده صرفا با اثری هنری و داستانی مواجه است که در قسمت هایی با روایت تاریخی همپوشانی دارد و در قسمت هایی ندارد.
بعد از به نمایش گذاشت اجساد گل محمد ها در کنار دیوار در سبزوار ، مادر گل محمد توان تحمل این داغ را ندارد و بنا به روایت های محلی مشاعر خود را از دست می دهد و با دایره در شهر می گشته و برای پسران کشته شده و جوانش مرثیه خوانی می کرده است.
بعد از گذشت زمان سرانجام بر اثر انتقام جویی های قدیمی و درگیری های کهنه خان محمد در منزل خودش در کلاته حسن توسط فردی به نام قنبر خان با اسلحه گلوله زنی ورندل کشته می شود.
بارسلونا، مدافع عنوان قهرمانی، واجد شرایط نشد زیرا در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ توسط قهرمان مسابقات، اینتر میلان حذف شد.
نماینده آفریقا، تی‌پی مازمبه از جمهوری دموکراتیک کنگو در نیمه نهایی، اینترناسیونال برزیل از آمریکای جنوبی را شکست داد تا اولین تیم خارج از اروپا یا آمریکای جنوبی باشد که به فینال جام باشگاه‌های جهان می‌رسد.
جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۰ (با نام رسمی جام باشگاه‌های جهان امارات متحده عربی ۲۰۱۰ که توسط تویوتا حمایت مالی شد) یک تورنمنت فوتبال بود که از ۸ تا ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۰ در امارات متحده عربی برگزار شد.
به تدریج برای ماندانا مشخص می‌شود دنیای جادوگران در اصل، زیر نظر جادوگری نامیرا به نام شارگن اداره می‌شود و قوانین سختگیرانه‌ی قانون‌نامه‌ی برتر بر جوامع جادوگری حاکم است.
جدا از غیرقانونی بودن ورود ماندانا به دنیای جادوگران، عمل احیا نیز قدرت‌های جادویی خاصی به ماندانا منتقل کرده است و همین مسئله حساسیت مقام‌های بالا را بیشتر بر می‌انگیزد.
او طی حادثه‌ای در ورزشگاه در حضور نیازان فرختین، پسر ریاست دستگاه قضای دشت و جاریا روپاس، فرزند شاه آلواتس روپاس، آتش بزرگی جادو می‌کند که خبرش در دشت می‌پیچد.
رازیان بابت شکستن قوانین به دادگاه احضار می‌شود و سرانجام، بر طبق حکم حکومتی، ماندانا و آبتین فیروزی، که دورگه‌ی پری-آدمیزاد است، برای شرکت در رقابت افسونگر برتر فراخوانده می‌شوند و ادامه‌ی سکونت‌شان در دشت به پیروزی در این رقابت مشروط می‌شود.
جادوگری به نام رازیان مهمترین قانون جوامع جادوگری را زیر پا می‌گذارد و با استفاده از عمل جادویی احیا فردی از نژاد آدمیزاد به نام ماندانا توسی را وارد دشت پارسوا می‌کند.
با گذشت زمان، توانایی‌های جادویی خاص ماندانا توجه مقامات را جلب می‌کند و باقی ماندن او در لایه‌ی زمانی جادوگران به پیروزی در رقابت افسونگر برتر بستگی پیدا می‌کند.
رقابت افسونگر برتر مخصوص نژادهای اصیل جادوگری است و ماندانا توسی و آبتین فیروزی باید با شاهزاده کیانیک پارت‌نژاد از نژاد ویدان، نریمان سپهر از نژاد آناد و بنفشه زرین‌چهر از نژاد پری برای به دست آوردن سیب‌های طلایی در جنگل افسون‌شده رقابت کنند.
نریمان سپهر روحیه‌ای سرکش و دوست‌دار علم دارد، جادو را با علم تلفیق می‌کند و از اینکه نتوانسته همانند کیانیک پارت‌نژاد در دانشکده‌ی هرات درس بخواند و از موقعیت اجتماعی او محروم است، به او حسادت می‌کند.
دلیل آن را می‌توان علاقه‌ی بی‌اندازه‌ی آبتین به کیانیک دانست.) ماندانا یک صبح، کیانیک را تعقیب می‌کند و متوجه می‌شود او با رد و بدل کردن پیغام‌های ذهنی از طریق کلاغ‌ها با بیرون جنگل در ارتباط است.
نریمان زخمی است و ماندانا از شکش به کیانیک می‌گوید و همزمان کلاغی از راه می‌رسد و کیانیک با دیدن کلاغ بی‌آنکه جواب ماندانا را بدهد از جمعشان فرار می‌کند.
آبتین، ماندانا و نریمان گرفتار می‌شوند، اما ماندانا با اجرای جادوی نادیدنی شدن سعی می‌کند دوستانش را نجات بدهد و در نهایت کیانیک از راه می‌رسد و جادوگر غریبه با جادوی آب ماندانا در آبگیر غرق می‌شود.
ماندانا، آبتین و نریمان در راه با درخت گوشتخوار دوسَخوَن مواجه می‌شوند و نریمان فریب سیب‌های درخت را می‌خورد و با جادو ماندانا و آبتین را گرفتار می‌کند و خودش سروقت درخت می‌رود.
او همچنین متوجه ملاقات‌های پنهانی شاه کیفرود پارت‌نژاد و پسرش شاهزاده کیانیک پارت‌نژاد با رازیان می‌شود و گفته‌های تهدیدآمیز شاهزاده کیانیک با رازیان، ماندانا را به این خانواده مشکوک می‌کند.
آبتین برخلاف پری‌ها قادر به پرواز نیست اما موهایش طبق احساساتش مدام تغییر رنگ می‌دهد، قادر است ظاهرش را تغییر بدهد و البته همیشه به او سفارش شده که باید توانایی‌های جادوییش را از دیگران پنهان نگاه دارد.
بنفشه از مواجه‌اش با هیولامار و از راه رسیدن پرنده‌ای افسانه‌ای و نجات پیدا کردنش می‌گوید و نریمان بار دیگر به سیمرغ بودن آن پرنده اشاره می‌کند و اینکه پرنده بودنش برایش عجیب است و آرزو دارد روزی او را دوباره ببیند، چون مطمئن است می‌توانند دوستان خوبی برای هم باشند.
حومه‌ی سکوت جلد نخست از مجموعه‌‌ رمان شش جلدی دشت پارسوا در ژانر فانتزی، ادبیات وحشت و علمی‌تخیلی، کتابی از مریم عزیزی است که در سال ۱۳۹۵ از سوی نشر افق منتشر شد و در سال ۲۰۱۷ در فهرست کلاغ سفید به عنوان یکی از دویست اثر برتر دنیا به ثبت رسید.
در هر صورت، آتنی‌ها با دیدن غارت مزارع خود خشمگین شدند و خیلی زود شروع به ابراز نارضایتی نسبت به رهبر خود کردند، زیرا به نظر بسیاری از آن‌ها، او بود که کشور را به جنگ کشانده بود.
وی همچنین از ترس این که ممکن بود مردم خشمگین از تخریب مزرعه‌هایشان عجولانه تصمیم گیرند با ارتش خجستهٔ اسپارت روبرو شوند، از تشکیل جلسهٔ انجمن شهر پرهیز کرد.
در حالی که ارتش اسپارتان در آتیکا باقی مانده بود، پریکلس یک ناوگان متشکل از ۱۰۰ کشتی را فرستاد تا به غارت سواحل پلوپونز بپردازند و از سواره‌نظام خواست محافظت از مزارع نزدیک به دیوار شهر را برعهده گیرند.
وقتی دشمن عقب نشست و غارت‌ها به پایان رسید، پریکلس فرمانی را صادر کرد که بر اساس آن مقامات شهر بایستی در صورت حمله دریایی به آتن، ۱۰۰۰ تالنت و ۱۰۰ کشتی را کنار بگذارند.
در پاییز سال ۴۳۱ پیش از میلاد، پریکلس نیروهای آتن را که به مگارا حمله کردند، هدایت کرد و چند ماه بعد خطابهٔ احساسی و شگرف خود را، در مراسم خاکسپاری شهیدان، قرائت کرد و از آتنی‌هایی که برای شهر خود جان باختند، تجلیل به عمل آورد.
پس از مشورت با متحدان خود، اسپارت برای گرفتن امتیازاتی از جمله اخراج فوری خانوادهٔ آلکمائونی، از جمله پریکلس، و پس گرفتن فرمان مگاری، رایزنی به آتن فرستاد و تهدید کرد که در صورت عدم تحقق خواسته‌ها، جنگ را آغاز می‌کند.
در مقابل پس گرفتن فرمان مگاری، آتنی‌ها از اسپارت خواستند که عمل اخراج دوره‌ای بیگانگان از قلمرو خود را کنار بگذارد و خودمختاری شهرهای متحد آن را به رسمیت بشناسد، درخواستی که نشان می‌داد سلطهٔ اسپارت نیز بی‌رحمانه بود.
به گفته پلوتارک، درست قبل از حرکت کشتی‌ها، خورشید گرفتگی ملوانان را به وحشت انداخت، اما پریکلس از دانش نجومی که از آناکساگوراس کسب کرده بود، برای آرام‌کردن آن‌ها استفاده کرد.
در هر صورت، وضعیت اسفناک ناشی از این همه‌گیری در شهر، موج جدیدی از هیاهوی عمومی را برانگیخت و پریکلس مجبور شد در آخرین سخنرانی احساسی‌اش از خود دفاع کند، که گزارش آن را توسیدید ارائه داده‌است.
استراوس و جوشیا اوبر گفتند که «به عنوان استراتژیست، او شکست خورد و سزاوار تقصیر شکست بزرگ آتن است»، و ویکتور دیویس هانسون معتقد است که پریکلس استراتژی روشنی برای یک اقدام تهاجمی مؤثر که بتواند تب یا اسپارت را مجبور به توقف جنگ کند، تهیه نکرده‌بود.
کاگان هزینه پریکلس را برای استراتژی نظامی خود در جنگ پلوپونز سالانه حدود ۲۰۰۰ تالنت تخمین می‌زند و بر اساس این رقم نتیجه می‌گیرد که او پول کافی برای ادامه جنگ حداقل به مدت سه سال، را داشت.
به گفتهٔ کاگان، اصرار شدید پریکلس مبنی بر این که نباید هیچ لشکرکشی انجام شود، می‌تواند ناشی از خاطره تلخ کارزار مصر باشد، که ادعا می‌شد وی از آن حمایت کرده‌است.
پلاتیاس و کولیوپولوس استدلال می‌کنند که آتنی‌ها به استراتژی بزرگ پریکلس، در تلاش برای حفظ، گسترش و نفوذ امپراتوری، وفادار بودند و تا زمان اردوکشی به سیسیل از آن تخطی نکردند.
بنابراین، او نیروهای نظامی به کورفو فرستاد تا به تقویت ناوگان کورفویی‌هایی بیانجامد که در حال مبارزه با کورینتوس بودند در ۴۳۳ سال قبل از میلاد، دو ناوگان دشمن در نبرد سیبوتا با هم مواجه شدند و یک سال بعد آتنی‌ها با نیروهای کورینتوسی در نبرد پوتیدائا جنگیدند؛ این دو واقعه موجب نفرت دائمی کورینتوس از آتن شدند.
«بسیاری دیگر می‌گویند که مردم ابتدا توسط وی به تقسیم زمین‌های عمومی، اعطای کمک‌های عیدانه و توزیع یارانهٔ خدمات عمومی عادت کردند، در نتیجه تحت‌تأثیر اقدامات عمومی او، به عادت‌های بد خو کردند و تجمل‌گرایی رشد کرد و جای صرفه‌جویی و خودکفایی را گرفت».
پریکلس همچنین به هموطنان خود در زمینهٔ امور فعلی توصیه‌هایی می‌کرد و به آن‌ها اطمینان می‌داد که اگر دشمن مزارعش را غارت نکند، اموال خود را به شهر عرضه می‌کند.
این قول بدان خاطر بود که او بیم آن داشت آرشیداموس، که سابقاً یکی از دوستان وی بود، در حالی از کنار املاک شخصیش عبور کند که آن را تخریب ننماید؛ چه به عنوان ژستی برای نشان دادن دوستی یا به عنوان یک حرکت سیاسی حساب شده با هدف بیگانه نشان‌دادن پریکلس از رأی‌دهندگانش، این کار تأثیرات منفی روی پریکلس می‌گذاشت.
در سال ۴۴۲ قبل از میلاد، مردم آتن به طرد توسیدیدس برای مدت ۱۰ سال از این شهر رأی دادند و پریکلس بار دیگر حاکم بدون چالش در عرصهٔ سیاسی آتن شد.
پریکلس، گرچه در حال احتضار بود، سخنان آن‌ها را شنید و حرفشان را قطع کرد و یادآوری نمود که آن‌ها فراموش کرده‌اند که عادلانه‌ترین و بزرگ‌ترین عنوان او را تحسین کنند.
او گفت «هیچ آتنی زنده‌ای به خاطر من گریه نمی‌کند؛ بلکه برای من می‌گریند.» پریکلس در دو سال و نیم اول جنگ پلوپونز زنده بود و به گفتهٔ توسیدید، مرگ او برای آتن فاجعه بود؛ زیرا جانشینانش از او فرومایه‌تر بودند.
ضمن این اظهارنظرها، توسیدید می‌گوید نه تنها از مرگ کسی تأسف می‌خورد که او را تحسین می‌کرد، بلکه او را بشارت‌دهندهٔ جلال و عظمت بی‌نظیر آتن می‌دانست.
در سال ۴۳۱ قبل از میلاد، در حالی که صلح موجود ناپایدار بود، آرشیداموس دوم، حاکم اسپارت، هیئت جدیدی را به آتن فرستاد و خواستار تسلیم آتنیان در برابر خواسته‌های خود شد.
این نماینده اجازه ورود به آتن را نداشت، زیرا پریکلس پیش‌تر مصوبه‌ای تصویب کرده بود که بر اساس آن هرگاه اسپارت‌ها اقدامات نظامی خصمانه‌ای را آغاز کردند، از نمایندگان اسپارتی استقبال نشود.
پریکلس با آگاهی از این که استراتژی اسپارت حمله و ویران‌کردن قلمرو آتن است، قبلاً ترتیب تخلیهٔ تمامی جمعیت منطقه را داده و آنان را به داخل دیوارهای آتن آورده بود.
درست قبل از مرگ پریکلس، آتنی‌ها اجازه دادند در قانون سال ۴۵۱ پیش از میلاد تغییراتی ایجاد شود تا پسر نیمه‌آتنی او با آسپاسیا، پریکلس جوان، به عنوان یک شهروند آتنی وارث قانونی او گردد.
در سال ۴۴۷ قبل از میلاد، پریکلس با تحسین‌آمیزترین اردوکشی خود، بربرها را از شبه‌جزیرهٔ تراکیایی گالیپولی اخراج کرد، تا استقرار مستعمرات آتنی در منطقه حفظ شود.
آتنی‌ها خواستار تسلیم فوری آنان شدند، اما پس از نبرد کورونیا، پریکلس مجبور شد برای پس‌گیری اسیرانی که در آن نبرد گرفته شدند، از دست‌دادن ناحیهٔ بئوتیه را بپذیرد.
در سال ۴۵۱ قبل از میلاد، سیمون از تبعید بازگشت و پس از پیشنهاد پریکلس، با اسپارت برای آتش‌بس ۵ ساله مذاکره کرد، اتفاقی که نشانگر تغییر در استراتژی سیاسی پریکلس است.
به گفتهٔ پلوتارک، پس از به دست گرفتن رهبری آتن، «او دیگر همان انسان سابق نبود و مطیع مردم و آماده تسلیم‌شدن در برابر خواسته‌های جمعیت به عنوان هدایت‌کنندهٔ نسیم نبود».
گفته می‌شود وقتی پادشاه اسپارت، آرشیداموس، از حریف سیاسی او، توسیدید، پرسید که میان او یا پریکلس کدامیک مبارز بهتری هستند، توسیدید بدون هیچ‌گونه تردیدی پاسخ داد که پریکلس بهتر است؛ زیرا حتی در هنگام شکست نیز موفق خواهد شد مخاطبان را قانع کند که او برنده شده‌است.
دوره‌ای که وی در آن حاکم آتن بود، تقریباً از سال ۴۶۱ تا ۴۲۹ قبل از میلاد است، گاهی اوقات این بازهٔ زمانی به عنوان «عصر پریکلس» هم شناخته می‌شود، اما دورهٔ مذکور می‌تواند شامل عصر جنگ‌های پارسیان یا اواخر قرن بعدی هم باشد.
تعبیر خواب شیر را به عنوان نمادی سنتی از عظمت قلمداد می‌کنند، اما ممکن است این داستان به بزرگی غیرمعمول اندازهٔ جمجمهٔ پریکلس نیز اشاره کند، چنان‌که کمدین‌های معاصرش او را به این علت مسخره کرده و کله‌اش را به گیاه پیاز دریایی تشبیه می‌کردند.
اگرچه پلوتارک ادعا می‌کند که این بدشکلی بدان دلیل بوده‌است که پریکلس همیشه با کلاهخود به تصویر کشیده می‌شود، اما چنین نیست؛ کلاهخود او در واقع نماد مقام رسمی او، به عنوان یک استراتیگوس بود.
پریکلس توانست با استفاده از خزانه‌داری اتحاد، بودجهٔ لازم برای تأمین برنامهٔ بلند پروازانهٔ خود، با مرکزیت ساخت «آکروپلیس پریکلسی»، شامل پروپیلیا، پارتنون و مجسمه طلای آتنا را بسازد.
در سال ۴۴۹ قبل از میلاد، پریکلس فرمانی را پیشنهاد کرد که اجازه می‌داد از ۹۰۰۰ تالنت برای تأمین بودجهٔ برنامهٔ اصلی بازسازی معابد آتن استفاده شود.
آنجلوس ولاخوس، یک آکادمیسین یونانی، به استفاده از خزانه‌داری این اتحاد، که توسط پریکلس آغاز و اجرا شد، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین اختلاس‌های تاریخ بشر اشاره کرده است.
بعداً هنگامی که درآمدها و مخارج عمومی پریکلس را حسابرسی می‌کردند، خرج ۱۰ تالنت توجیه نشد، زیرا اسناد رسمی فقط اشاره داشتند که این پول برای «یک هدف بسیار جدی» هزینه شده‌است.
وی در احکام دیگری، در سال ۴۵۸–۴۵۷ پیش از میلاد دارایی لازمه برای آرکنت‌ها را کاهش داد و مدتی بعد از ۴۵۴ پ‌م، به همهٔ شهروندانی که به عنوان وکیل در هلیا مشغول به کار بودند، دستمزد سخاوتمندانه‌ای اعطا کرد.
وی به همراه چند نفر از اعضای خانواده‌اش در سال ۴۲۹ قبل از میلاد، به علت ابتلا به بیماری طاعون آتن، که هنگام درگیری طویل‌المدت با اسپارت در آتن همه‌گیر شده بود، درگذشت.
در اواسط سال‌های دههٔ ۴۵۰ پ‌م، آتنی‌ها در تلاشی ناموفق به شورش مصر علیه ایران کمک کردند، که منجر به محاصرهٔ طولانی مدت قلعه ایرانیان در دلتای نیل شد.
گفته می‌شود پریکلس هر دو اردوکشی به مصر و قبرس را آغاز کرده‌است؛ اگرچه برخی از محققان مانند کارل جولیوس بلوخ معتقدند که اعزام چنین ناوگان بزرگی مطابق با روح سیاست سیمون است.
وی سیاست نظامی خود را بر مبنای اصل تمیستوکلس مبنی بر غلبهٔ آتن به قدرت برتر دریایی آن بنا نهاد و معتقد بود که پلوپونزی‌ها در خشکی تقریباً شکست‌ناپذیر هستند.
پریکلس همچنین سعی کرد با بازسازی دیوارهای آتن، نقطهٔ قوت اسپارت را به حداقل کارایی برساند، که به نظر می‌رسد استفاده از زور در روابط بین دولت‌های یونانی را کاملاً تغییر داده‌است.
در بهار ۴۴۹ پیش از میلاد، پریکلس فرمانی را ارائه داد، که منجر به تشکیل اجلاس همه ایالت‌های یونان برای بررسی مسئلهٔ بازسازی معابد تخریب شده توسط پارسیان شد.
بحران با صلح سی ساله به پایان رسید، که در آن آتن از بسیاری از دارایی‌ها و منافع خود در سرزمین اصلی یونان که از سال ۴۶۰ به دست آورده بود، صرف نظر کرد؛ و هر دو سو، آتن و اسپارت، توافق کردند که دیگر برای پیروزی ایالات متحدشان تلاش نکنند.
وی مجدداً به فرماندهی ارتش آتن بازگردانده شد و تمام عملیات‌های نظامی آن را تا ۴۲۹ قبل از میلاد هدایت کرد و بار دیگر اهرم‌های قدرت را تحت کنترل خود گرفت.
به نظر می‌رسد پلوتارک معتقد است که پریکلس و آتنیان با تحریک به جنگ، در تلاش بودند تاکتیک‌های جنگ طلبانه‌شان را «با نوعی استکبار و تمایل به نزاع» پیاده کنند.
او پسر سیاستمداری به نام زانتیپوس بود که در ۴۸۵ یا ۴۸۴ پیش از میلاد، طرد شده بود، ولی فقط پنج سال بعد به فرمان مشروط آتنی‌ها، که پس از در پیروزی یونانیان در میکال صادر شد، به شهر بازگشت.
مادر پریکلس، آگاریسته، عضو خانوادهٔ قدرتمند و با اصالت دارای مناقشه، به نام آلکمائون، بود و نسبت خانوادگی او نقش مهمی در کمک به شروع فعالیت‌های سیاسی زانتیپوس داشت.
بنابراین، در آغاز جنگ پلوپونز، آتن در موقعیت نامناسبی قرار داشت و آینده‌اش را به رهبری سپرد که برای اولین‌بار در بیش از یک دههٔ اخیر، جایگاهش کاملاً متزلزل شده بود.
از نظر ارسطو، موضع پریکلس را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که اصلی‌ترین مخالف سیاسی وی، سیمون، هم ثروتمند و هم سخاوتمند بود و با تقسیم بخش‌های زیادی از ثروت شخصی قابل توجه خود، توانست محبوبیت عمومی به دست آورد.
در بهار سال ۴۷۲ پیش از میلاد، پریکلس نمایش پارسیان اثر آیسخیلوس را در دیونیسیای بزرگ، به عنوان یک مناسک برگزار کرد، که نشان می‌دهد وی یکی از ثروتمندترین مردان آتن بوده‌است.
سایمون هورنبلوور استدلال کرده‌است که انتخاب این نمایشنامه توسط پریکلس، که تصویری نوستالژیک از پیروزی معروف تمیستوکلس در سالامیس را روایت می‌کند، نشان دهندهٔ این نکته است که این سیاستمدار جوان از تمیستوکلس در برابر رقیب سیاسیش، سیمون، حمایت می‌کرد، جناحی که پس از مدت کوتاهی موفق به عقب نشاندن تمیستوکلس شد.
پس از تبعید توسیدید، پریکلس هر ساله، مجدداً به عنوان ژنرال انتخاب می‌شد، این تنها مقام رسمی بود که او داشت، اگرچه نفوذ وی به حدی بود که وی را در این برهه عملاً حاکم دولت می‌دانند.
اگرچه آسپاسیا به لطف طغیان عاطفی نادری که از پریکلس رخ داد، تبرئه شد؛ اما دوستش، فیدیاس، در زندان درگذشت و دوست دیگر وی، آناکساگوراس، به دلیل اعتقادات مذهبی خود مورد حمله انجمن قرار گرفت.
در حدود سال ۴۴۷ قبل از میلاد مسیح، کلارخوس فرمانی برای ضرب سکه صادر کرد تا به موجب آن، سکه‌های نقرهٔ آتن وزن و معیارهای استاندارد خود را به همهٔ متحدان تحمیل گرداند.
طبق یکی از دقیق‌ترین مقررات این مصوبه، مازاد حاصل از عملیات ضرب وارد یک صندوق ویژه می‌شد و هر کسی که پیشنهاد می‌کرد به شیوهٔ دیگری از آن استفاده کنند، مجازات اعدام داشت.
توسیدید استدلال می‌کند که پریکلس «توسط مردم رانده نشده؛ بلکه او یکی از مردم بوده‌است.» قضاوت وی بی‌تردید نیست؛ برخی از منتقدان قرن بیستم، مانند مالکوم اف.
پریکلس، پیرو رسم آتن، ابتدا با یکی از نزدیکترین خویشاوندانش ازدواج کرد، که از این ازدواج دو پسر به نام‌های پارالوس و زانتیپوس داشت، اما در حدود سال ۴۴۵ قبل از میلاد، پریکلس از همسرش جدا شد.
نام همسر اول او مشخص نیست، تنها اطلاعاتی که در مورد او وجود دارد، این است که او قبل از ازدواج با پریکلس، در ازدواج اول خود، همسر هیپونیکوس شده بود و حاصل این ازدواج، پسری به نام کالیاس بوده‌است.
هنگامی که ساموسی‌ها علیه حاکمیت آتن قیام کردند، پریکلس پس از هشت ماه محاصرهٔ سخت، شورشیان را مجبور به کاپیتولاسیون کرد، که منجر به نارضایتی قابل توجهی در میان ملوانان آتن شد.
از سوی دیگر، پلاتیاس و کولیوپولوس این انتقادات را رد می‌کنند و اظهار می‌دارند که «آتنی‌ها فقط زمانی پیروزی در جنگ را از دست دادند که استراتژی بزرگ پریکلسی، که صراحتاً به نادیده گرفتن فتوحات بعدی تأکید داشت، را به‌طور چشمگیری معکوس اجرا کردند».