polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
پس از به دست آوردن «شعلهٔ خرابه»، اگر تارنیشد قدرت « » را به دست نیاورد، ملینا «شعلهٔ خرابه» را می‌گیرد و خود را قربانی می‌کند تا اِردتری را به آتش بکشد.
بسته به اقدامات تارنیشد در طول بازی، می‌توان به شش پایان مختلف رسید، که شامل تبدیل‌شدن تارنیشد به «الدن لرد»، یا اجازه‌دادن برای نابودی الدن رینگ توسط «رانی جادوگر» ، یا حتی استفاده از « » برای از بین‌بردن سرزمین‌های میانه می‌باشد.
این سرزمین قبلاً توسط «ملکه ماریکا» جاودانه اداره می‌شد که به عنوان نگهبان حلقه‌ای به نام «الدن رینگ» عمل می‌کرد، نیرویی قدرتمند که به عنوان مفهوم فیزیکی نظم در جهان ظاهر می‌شود.
هنگامی که ماریکا در نهایت الدن رینگ را می‌شکند و ناپدید می‌شود، فرزندان نیمه خدای او در رویدادی به نام «شکستن» شروع به جنگ بر سر قطعات بازمانده از حلقه می‌کنند.
الدن رینگ یک بازی ویدئویی در سبک نقش‌آفرینی اکشن با زاویه دید سوم شخص است که در دنیایی خیالی به نام «سرزمین‌های میانه» جریان دارد و تمرکز روند بازی آن بر روی مبارزات و اکتشاف مشابه با عناصر دیگر بازی‌های توسعه یافته توسط فرام سافتور همانند مجموعه سولز، بلادبورن، و سکیرو:
کارگردان بازی هیده‌تاکا میازاکی، توضیح داده که بازیکنان ابتدا با یک دهانه خطی شروع به بازی می‌کنند، اما در نهایت با پیشرفت قادرند به اکتشاف در سرزمین‌های میانه، شامل شش منطقه اصلی، همچنین قلعه‌ها، دژها، و گوردخمه‌های پراکنده در سراسر نقشه جهان باز بپردازند.
در طول بازی، بازیکنان با شخصیت غیرقابل‌بازی و دشمنان، از جمله نیمه‌خدایان مواجه می‌شوند، که بر منطقه‌های اصلی حکمرانی می‌کنند و در نقش غول آخرهای اصلی بازی را ایفا می‌کنند.
او به زودی به اندازه کافی روون‌های بزرگ را بازیابی می‌کند و « » به او اجازه می‌دهد تا با «مارگوت گریس-گیون» ، نیمه‌خدایی که از اِردتری محافظت می‌کند، مبارزه کند.
از آنجایی که تارنیشد بدون دوشیزه است، ملینا به او پیشنهاد می‌کند که به عنوان دوشیزه وی عمل کند، و به او توانایی «تبدیل‌کردن روون‌ها به قدرت» را داده و همچنین اسب خود «تورنت» را به وی می‌دهد.
واقف این مکان، شناخته‌شده با نام « ؛ دو انگشت»، به تارنیشد دستور می‌دهد تا روون‌های بزرگ را جمع‌آوری کرده و به اِردتری بیاورد، جایی که می‌توان از آنها برای تعمیر الدن رینگ استفاده کرد.
گاردین در تیتری بازی را «جذاب و مبتکرانه» عنوان کرد و جزئیات نقشه آن را به زیبایی سری بازی‌های افسانه زلدا اعلام کرد و محیط جهان‌های تاریک و روشن بازی را به خاطر طراحی هنری زیبایش مورد تقدیر قرار داد.
الدن رینگ بر طبق بازبینی جمعی وبگاه متاکریتیک مورد تحسین جهانی قرار گرفت، و برای داشتن جهان باز و روند بازی خوب مورد تحسین قرار گرفت، که به عنوان پیشرفتی در قواعد مجموعه سولز در نظر گرفته می‌شود.
بازی الدن رینگ با کسب ۳۲۴ جایزه بهترین بازی سال که یکی از آنها بهترین بازی سال است توانست رکورد آخرین بازمانده از ما قسمت ۲ را بشکند و رکورد بیشترین تعداد جایزه بهترین بازی سال را از آن خود کند و به بهترین بازی سال تبدیل شد.
الدن رینگ یک بازی ویدئویی در سبک نقش‌آفرینی اکشن و جهان باز است؛ که توسط فرام سافتور توسعه یافته و به‌وسیلهٔ باندای نامکو انترتینمنت در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۲، برای پلت‌فرم‌های مایکروسافت ویندوز، ایکس‌باکس وان، ایکس‌باکس سری ایکس/اس، پلی‌استیشن ۴ و پلی‌استیشن ۵ منتشر شده‌است.
بازیکن قادر است به‌وسیلهٔ اسبی به نام تورنت، در دنیای میانه سریعتر کاوش کنند، این اسب قادر به پریدن بوده و بازیکن می‌تواند با استفاده از آن به مکان‌های گوناگون نقشه بازی سفر کند.
امکان سَفر سریع به نقطه‌هایی با نام در الدن رینگ مهیا است که بازیکن با انتخاب موقعیت موردنظر در دنیای میانه، می‌تواند به با کوچک‌ترین فاصلهٔ زمانی سفر کند.
روز گربه یکی دیگر از تعطیلات غیررسمی گربه است که در ۲۲ فوریه مشاهده شد و در ایالات متحده آمریکا هم روز جهانی گربه و هم روز ملی گربه خود را در ۲۹ اکتبر جشن می‌گیرند؛ که در ژاپن نشات گرفته و به یک احساس رسانه‌های اجتماعی تبدیل شده‌است و در سراسر جهان رو به رشد است زیرا مردم در سراسر جهان عکس‌ها و فیلم‌های گربه‌هایشان را با همدیگر به اشتراک می‌گذارند.
در سال ۲۰۲۰ سرپرستی روز جهانی گربه به ، یک سازمان غیرانتفاعی واگذار شد که از سال ۱۹۵۸ در تلاش برای بهبود سلامتی و رفاه گربه‌های خانگی در سراسر جهان است.
اما در قرون وسطی، در اروپا، گربه ها با خرافات همراه شدند و در مرگ سیاه سال 1348 مظنون به ناقل این بیماری شدند، به همین دلیل بود که گربه های زیادی در آن دوران کشته شدند و تا سال 1600 بود که شهرت گربه ها شروع به بهبود کرد.
مفدت اولین خدای گربه شناخته شده بود و در زمان سلسله اول به عنوان محافظ در برابر مارها، عقرب ها و شیطان ها شناخته می شد، بنابراین برای آنها گربه ها فقط خدایان نبودند، بلکه محافظ نیز بودند.
فرانسیسون اوضاع را با معالجه بردگان در ایالات متحده در سده‌های ۱۸ و ۱۹ مقایسه می‌کند، جایی که قوانینی وجود داشته که به ظاهر از آنها محافظت می‌شود، در حالی که دادگاه‌ها نادیده گرفته‌اند که نهاد برده داری، این حمایت را تا حد زیادی بی‌معنی می‌کند.
وی در ادامه استدلال می‌کند که قانون رفاه حیوانات سال ۱۹۶۶ ایالات متحده، نمونه ای از قوانین سمبولیک است، بر خلاف قوانین عملکردی، با تکیه بر مفاهیم شرح داده شده توسط جان دوایر در سال ۱۹۹۰.
در ژانویهٔ ۲۰۲۰، دریکسون اعلام کرد که به علت اختلاف با مارول از کارگردانی این فیلم کنار می‌رود، اما همچنان به عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی در پروژه باقی می‌ماند.
در سپتامبر ۲۰۱۸، مارول استودیو در حال توسعه چند سریال کوتاه برای سرویس استریم شرکت مادرش دیزنی به نام، دیزنی +، به حمایت از کاراکترها از محور شود دنیای سینمایی مارول که، در فیلم‌های خودشان ستاره نبودند مانند لوکی بود؛ مایکل والدرون در فوریه ۲۰۱۹ به عنوان نویسنده اصلی و تهیه‌کننده اجرایی این سریال استخدام شد.
در آوریل ۲۰۱۷ اعلام شد که فیلم سوم مرد عنکبوتی نیز ساخته خواهد شد و تام هالند در ماه ژوئن گفت که داستان آن در طول سال آخر دبیرستان پیتر پارکر رخ خواهد داد.
در کامیک‌کان سن دیگو ۲۰۱۹، تأیید شد که ریچارد مدن، آنجلینا جولی، کمیل نانجیانی، لورن ریدلوف، برایان تایری هنری و سلما هایک به عنوان بازیگر در این فیلم حضور دارند.
دیوید کالاهام، فیلم‌نامه‌نویس چینی-آمریکایی برای نوشتن فیلم‌نامهٔ این فیلم استخدام شد و تا مارس ۲۰۱۹، دستین دنیل کرتون به عنوان کارگردان انتخاب شده بود.
فیلم‌های این فاز شامل بیوه سیاه با حضور اسکارلت جوهانسون در نقش ناتاشا رومانوف / بیوه سیاه، اترنالز با حضور گروهی از بازیگران، شانگ-چی و افسانه ده حلقه با بازی سیمو لیو، دنباله مرد عنکبوتی:
فاز چهارم دنیای سینمایی مارول گروهی از فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی ابرقهرمانی را شامل می‌شود که توسط مارول استودیوز و براساس کمیک‌های مارول ساخته شده‌اند.
سریال‌های تلویزیونی که در این فاز در دیزنی+ پخش شدند، شامل فالکون و سرباز زمستان با بازی آنتونی مکی و سباستین استن، وانداویژن با بازی الیزابت اولسن و پل بتانی، لوکی با بازی تام هیدلستون، مجموعه انیمیشنی چه می‌شود اگر.؟
با این حال، او شب قبل با دختر تازه متولد شده خود بیدار بود و در آن روز به اشتباه فقط یک بار نمونه اسپرم را شست و از یک نمونه متمرکزتر استفاده کرد و یک ساعت تعامل برقرار کرد.
پس از چند سال کار به عنوان دبیر، منکین از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ به عنوان یک محقق تحقیق در زمینه آسیب‌شناسی در دانشکده پزشکی هاروارد خدمت کرد.
هنگام کار برای پینکوس، منکین وظیفه داشت عصاره‌هایی تهیه کند که برای تخمک گذاری بیش از حد خرگوش‌ها در تلاش پینکوس برای ایجاد خرگوش‌های «بی پدر» ساخته شده‌است.
خانوادهٔ وی ۲ سال بعد به ایالات متحده مهاجرت کردند و پدر او به عنوان پزشک در شهر نیویورک مشغول طبابت شد و به آن اندازه در کسب و کارش موفق بود که بتواند خانواده‌اش را در رفاه اداره نماید.
منکین همچنین در ادامهٔ تحصیلات خود در دانشگاه کلمبیا نیز حضور یافت و تنها یک سال پس از فارغ‌التحصیلی توانست که موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد ژنتیک گردد.
به عنوان مجازات او برای اندازه‌گیری زمان، دُر هزاران سال در غاری بالای جهان تبعید می‌شود و تبدیل به پدر زمان می‌شود و باید به هر شخصی که از نداشتن وقت کافی غمگین است، گوش کند و محکوم به شنیدن صدای تمام انسان‌هایی است که برای یک دقیقه و یک ساعت بیشتر التماس می‌کنند.
یکی دختر نوجوانی به نام سارا لمون است که پس از طلاق والدینش و یک ضربه عشقی از طرف پسر محبوبش، تصمیم به خودکشی گرفته و دیگری تاجر ثروتمندی به نام ویکتور دلامونته است که به سرطان مبتلا می‌شود و می‌خواهد مرگ را از طریق انجماد کریوژنیک دور بزند و خود را زنده نگه دارد و با دانستن اینکه همسرش مخالفت خواهد کرد، تصمیم می‌گیرد که به او نگوید.
"آلبوم به خاطر نوشتن در مورد موضوعات ایمانی، مرگ و میر و زندگی پس از مرگ به روشهایی که با خوانندگان طنین انداز می‌شود، شهرت خوبی کسب کرده‌است. در زمان دار، او همین کار را در داستانی انجام می‌دهد که به مردم نیز یادآوری می‌کند که چگونه هر روز سعی کنند زندگی کنند. "
آکسس همراه جمال رشیت ری، اولوی جمال ارکین، احمد عدنان سایگون و حسن فریت آلنار متعلق به گروهی به نام پنج ترکیه‌ای بودند که اولین آهنگسازان ترک بودند که سنت موسیقی ترکیه را با تکنیک‌های آهنگسازی کلاسیک غربی تطبیق دادند.
زخم دهانه رحم یا بیرون زدگی رحم حالتی است که در آن سلول‌های استوانه ای داخلی رحم به سمت بیرون حرکت کرده‌اند و به‌صورت بافت مخملی و قرمز رنگ مشاهده می‌شود.
در این شبکه به جای آموزش شبکه و پیش‌بینی مقدار هدف در ازای ورودی ، یک رمزگذار خودکار آموزش می‌بیند که ورودی خود را بازسازی کند؛ منظور از بازسازی، تولید دقیقاً داده‌های ورودی نیست بلکه هدف این مدل کشف الگوها و ویژگی‌های ذاتی توزیع داده‌های ورودی به منظور تولید داده‌های مشاهده نشده و مشابه با همان توزیع داده ورودی می‌باشد؛ بنابراین بردار خروجی همان ابعاد بردار ورودی را خواهد داشت و تعداد لایه‌ها و نورون‌های موجود در انکدر و دیکدر با یکدیگر برابر است.
به منظور استخراج ویژگی و کاهش بعد، پس از آموزش شبکه می‌توان بخش دیکدر را حذف کرده و خروجی میانی‌ترین لایه پنهان را به عنوان ویژگی‌های استخراج شده در نظر گرفت.
در ماشین بولتزمن، یادگیری از نوع هبین می‌باشد یعنی برای به‌روزرسانی وزنهای شبکه تنها به اطلاعات نورون‌های همسایه نیاز است و این به روزرسانی در واقع بر اساس همبستگی میان نورون‌های متصل به یکدیگر صورت می‌گیرد.
در این مدل هدف یادگیری، یافتن تابع انرژی به گونه‌ای می‌باشد که مقادیر کمتری را به پیکربندی درست و مقادیر بیشتری را به پیکربندی اشتباه نسبت دهد؛ و به این ترتیب برای پیش‌بینی، پیکربندی با انرژی حداقل انتخاب می‌شود.
ماشین بولتزمن باینری مانند شبکه هاپفیلد یک شبکه تماماً متصل است؛ یعنی میان تمام یونیت‌ها در لایه پنهان و آشکار و همچنین میان یونیت‌ها در هر لایه اتصال وجود دارد، و تمام یونیت‌ها می‌توانند با یکدیگر تبادل اطلاعات داشته باشند.
در شبکه باور عمیق بر خلاف ماشین بولتزمن عمیق، دو لایه پنهان بالا دارای اتصالات جهت‌دار به سمت لایه آشکار بوده و بقیه یونیت‌ها در لایه‌های دیگر اتصالات غیرجهت‌دار دارند.
همانند ماشین بولتزمن عمیق فرایند آموزش در این مدل نیز دارای دو فاز سریع و آرام می‌باشد که در فاز سریع لایه‌ها به صورت جداگانه آموزش داده می‌شوند و در فاز آرام یا تنظیم دقیق کل شبکه آموزش می‌بیند.
علت استفاده از دو فاز آموزشی در مدل‌های عمیق، وجود تعداد بسیار زیادی لایه پنهان در شبکه می‌باشد که در صورت آموزش یک مرحله‌ای موجب کم شدن گرادیان در لایه‌های اول و در نتیجه کاهش سرعت آموزش می‌شود که از مهم‌ترین مشکلات یادگیری عمیق می‌باشد.
نمونه‌برداری از یک شبکه باور عمیق با استفاده از اجرای چندین مرحله از نمونه‌بردای بر روی دو لایه پنهان با اتصالات جهت‌دار صورت می‌گیرد و سپس با اجرای یک مرحله نمونه‌برداری اجدادی در طول شبکه و استفاده از متغیرهای نمونه‌برداری نهفته، نمونه‌ها از لایه آشکار حاصل می‌شوند.
در نتیجه مراحل قبل، شبکه تفکیک کننده به‌طور قابل توجهی به نسبت شبکه مولد که تا کنون هیچ آموزشی ندیده‌است و همچنان نویز تولید می‌کند، در کار خود بهتر است؛ بنابراین، تفکیک کننده را در حالت توقف قرار می‌دهیم و شبکه مولد را با استفاده از بازخورد تفکیک کننده آموزش می‌دهیم.
تطبیق ویژگی می‌تواند آموزش شبکه‌های تخاصمی مولد را با دادن یک تابع هدف جدید به مولد پایدارتر کند؛ بنابراین داده‌های تولید شده سازگار بیشتری خواهند داشت، و مولد اطلاعات نمونه بیشتری تولید کند.
به منظور تنظیم تخمین تفکیک کننده برای نمونه‌های حقیقی هموارسازی یک طرفه برچسب پیشنهاد شده‌است که مقدار آن‌ها را نزدیک به ۱ در نظر می‌گیرد و می‌تواند مرز طبقه‌بند را هموار کند.
با استفاده از نرخ‌های یادگیری جداگانه یک قانون به روزرسانی با دو مقیاس زمانی برای مولد و تفکیک کننده پیشنهاد کرده‌است تا تضمین شود که مدل می‌تواند به یک تعادل محلی پایدار همگرا شود.
شبکه مولد را می‌توان به صورت یک تابع مشتق‌پذیر مدل‌سازی کرد به عنوان ورودی نویز تصادفی را از یک فضای پنهان با توزیع می‌گیرد و داده‌های خروجی از فضایی مشابه داده‌های واقعی و به‌طور خوشبینانه از توزیع مشابه هستند:
از مهمترین انواع مدل‌های تولیدی عمیق می‌توان به ماشین بولتزمن محدود، ماشین بولتزمن عمیق، شبکه باور عمیق، شبکه‌های رمزگذار خودکار و شبکه‌های تخاصمی مولد اشاره کرد.
در فاز اول ابتدا هر یک از ماشین‌های بولتزمن محدود تشکیل‌دهنده شبکه به صورت جداگانه آموزش دیده و در فاز دوم که تنظیم دقیق نام دارد شبکه به صورت کلی و با استفاده از الگوریتم پس‌انتشار خطا آموزش می‌بیند.
در حقیقت تفکیک‌کننده به دنبال حداکثر کردن لگاریتم احتمال برای داده‌های واقعی و لگاریتم احتمال ساختگی بودن برای داده‌های ساختگی می‌باشد؛ و در عین حال مولد به دنبال حداقل کردن لگاریتم احتمال ساختگی بودن توسط تفکیک کننده برای داده‌های ساختگی می‌باشد.
شبکه تفکیک کننده یک طبقه‌بند شبکه عصبی ساده است که می‌تواند به عنوان تابعی که توزیع داده‌ها را به احتمال نگاشت می‌کند، در نظر گرفته شود و نمایانگر این است که بردار داده‌های ورودی تا چه حد واقعی هستند:
نیروهای کمونیست کره شمالی که از نظر تجهیزات نظامی برتری مطلق بر همسایه جنوبی داشتند، مراحل اولیه جنگ را با موفقیت طی کرده و تقریباً تمام کره به جز شبه‌جزیره بوسان در جنوب شرقی را اشغال کردند، اما با ورود نیروهای سازمان ملل که فرماندهی آن‌ها را داگلاس مک‌آرتور فرماندار نظامی آمریکا در ژاپن بر عهده داشت، ورق برگشت.
در ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۰ نیروهای آبی-خاکی آمریکا در بندر اینچه‌اون ۱۶۰ کیلومتر پشت خطوط ارتش کره شمالی پیاده شده و این شهر را به تصرف خود درآوردند و ۱۰ روز بعد سئول دوباره به دست قوای کره جنوبی افتاد.
از ژوئیه ۱۹۵۱ جنگ به حالت مغلوبه درآمده و مذاکرات آتش‌بس بین دو طرف آغاز شد، این مذاکرات دو سال بعد، پس از شکست دموکرات‌ها در آمریکا و آغاز ریاست جمهوری آیزنهاور در ژوئیه ۱۹۵۳ به پیمان آتش‌بس انجامید و مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد.
در طرحی که قریب به اتفاق کره‌ای‌ها باآن مخالف بودند، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی توافق کردند که قیمومت موقت کشور را از محل مدار ۳۸ درجه، برعهده گیرند.
اما اگرچه تاریخ برگزاری انتخابات هم مشخص شده بود، اتحاد جماهیر شوروی از همکاری با برنامه‌های سازمان ملل متحد برای برگزاری انتخابات آزاد و عمومی در دو کره سر باز زد و در نتیجهٔ آن، یک دولت کمونیست تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی به‌طور دائم در شمال تأسیس شد و یک دولت طرفدار غرب در جنوب.
شوروی که در شورای امنیت صاحب حق وتو بود در آن هنگام جلسات شورا را در اعتراض به وضعیت کرسی چین در این سازمان تحریم کرده بود (کرسی چین با وجود تصرف تمام خاک اصلی این سرزمین توسط جمهوری خلق چین به رهبری مائو در سال ۱۹۴۹ همچنان در اختیار حکومت جمهوری چین بود) و در نتیجه این قطعنامه بدون حضور شوروی به امضا رسید.
با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم نیروهای آمریکایی وارد بخش جنوبی شبه‌جزیره کره و نیروهای شوروی وارد بخش شمالی آن شدند و خط معروف به مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد.
یک حکومت دست راستی متحد آمریکا در بخش جنوبی و یک حکومت کمونیستی متحد شوروی در بخش شمالی به قدرت رسید که هر دو مدعی حکومت بر کل شبه‌جزیره کره بودند و طرف مقابل را هیچگاه رسمیت نشناخته‌اند.
در اوایل مارس ۱۹۱۹ میلادی به دنبال مرگ آخرین امپراتور کره، یک گردهمایی عظیم با شرکت ۲ میلیون تَن در سئول برگزار شد و طی آن کره‌ای‌ها خواستار استقلال شدند.
در طی این گردهمایی برخوردهای خونینی میان قوای ژاپنی و مزدوران کره‌ای آن‌ها با اجتماع کنندگان صورت گرفت که منجر به کشتن و زخمی شدن ۲۳۰۰۰ تن و دستگیری بیش از ۴۷۰۰۰ تن شد.
گوجونگ کره امپراتور کره خواست با اعزام هیئتی به دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه، کشور خود را از زیر نفوذ کشور ژاپن بیرون بیاورد؛ ولی با کشف این موضوع مجبور به استعفا شد و پسرش سانجونگ کره آخرین امپراتور دودمان یی به پادشاهی رسید.
کره شمالی یک دولت کمونیستی‌ست - هرچند آخرین موارد به کار بردن کلمهٔ کمونیسم از قانون اساسی این کشور در سال ۲۰۰۹ حذف شد- که اغلب آن را استالینیست و انزواگرا توصیف می‌کنند.
با پشتیبانی نیروهای سازمان ملل متحد به رهبری ایالات متحده و جمهوری دمکراتیک خلق کره با پشتیبانی چین و کمک نظامی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ با ورود نیروهای تحت فرمان حکومت کمونیستی کیم ایل سونگ به بخش جنوبی آغاز شد و در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ با پیمان آتش‌بس به حالت ترک مخاصمه به پایان رسید.
دوران نوسنگی در حدود ۶ هزار سال پیش از میلاد در کره آغاز شد و کره در ۲ هزار سال پیش از میلاد وارد عصر برنز و در حدود ۷۰۰ پیش از میلاد وارد عصر آهن شد.
پیروان دین کنفوسیوس به تدریج در دستگاه‌های دولتی راه یافتند و سرانجام در سال ۱۳۹۲ میلادی به ریاست ارتشبد تائجو چوسان به حکومت گوریو پایان دادند و از این زمان پادشاهی چوسان تا سال ۱۸۹۷ کنترل کشور را در دست گرفت.
در سال ۱۹۴ پیش از میلاد یک سردار فراری چینی به نام ویمن قدرت را در این منطقه به دست گرفت؛ ولی چندی نینجامید که دودمان هان در چین، حکومت وی را سرنگون ساخت و کره جزئی از امپراتوری چین شد.
از دههٔ ۱۹۹۰، با لیبرالتر شدن دولت‌های کره جنوبی و مرگ بنیان‌گذار کره شمالی کیم ایل سونگ و جانشینی پسرش کیم جونگ ایل، دو طرف گام‌های نمادین کوچکی برای الحاق احتمالی دو کره برداشته‌اند.
پیکره‌های نمایندگان ۳۰ ملتی که تحت امپراتوری هخامنشیان بودند و بر آرامگاه داریوش یکم در نقش رستم در نزدیکی تخت جمشید کنده شده‌اند و همین نقوش توسط جانشینان وی نیز تکرار شده‌است.
معماری منحصر به فرد تخت جمشید که جنگجویان، بزرگان و نمایندگان ملل مختلف امپراتوری هخامنشیان را نشان می‌دهد؛ آثار خشتی-لعابی شوش و تخت جمشید که سربازها را در لباس‌های نظامی متفاوت نشان می‌دهد و پیکره‌های کنده‌شده بر تندیس مصری داریوش در شوش، که هم‌اینک در موزهٔ ایران باستان در تهران نگهداری می‌شود.
گلدان‌های یونانی، مسکوکات مصری معاصر، مهرهای «یونانی-ایرانی»، نقاشی‌ها، به‌ویژه آن‌دسته که در آرامگاه کارابورون یکم در نزدیکی المالی، استان پیشین لیسیه در جنوب غربی ترکیه کشف شده‌است.
مجسمه‌ها، به‌ویژه آن دسته که از صیدا و لیسیه به دست آمده‌است، «گنجینهٔ جیحون» و مهم‌تر از همه، صحنه‌های نبرد و شکار که بر روی تابوت سنگی منسوب به اسکندر واقع در صیدا کنده شده‌است و موزاییک اسکندر واقع در کف معبد فون در پُمپئی (سدهٔ اول پ. م تقریباً هم‌دوره با تابوت سنگی اسکندر، برگرفته از یک نقاشی هلندی)
مطابق منابع کهن آشوری و یونانی و ایرانی در مجموع معلوم می‌گردد که شش طایفهٔ تشکیل‌دهندهٔ اتحاد مادها عبارت بودند از بوسیان، استروکاتیان، بودیان آریزانتیان و مغ‌ها و سرانجام پارتاکانیان.
م بابل را تسخیر کردند و ۲۲۴ سال بر بابل حکومت کردند ولی محققان تصور می‌کنند که مردمی از فلات ایران مانند کاسی‌ها بابل را گرفته‌اند و به مناسبت اینکه از طرف غربی فلات ایران به بابل رفته بودند برس این مردم را مادی دانسته‌است.
آنچه از متون آشوری برمی‌آید، آن است که مادها از سدهٔ نهم تا هفتم پیش از میلاد نتوانسته بودند چنان پیشرفتی بیابند که سبب هم‌گرایی و اتحاد و سازمان‌یافتگی قبایل و طوایف پراکندهٔ ماد بر محور یک رهبر و فرمان‌روای برتر و واحد که بتوان وی را پادشاه کل سرزمین‌های مادنشین نامید شده‌باشند.
پادشاهان آشور در ضمن لشکرکشی‌های پرشمار خود به قلمرو سکونت مادها، همواره با شمار فراوانی از «شاهان محلی» روبه‌رو بوده‌اند و نه یک پادشاه واحد حاکم بر کل سرزمین‌های مادنشین.
بعدها، در سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد، قدرت مادها تا حدی زیادی افزایش یافت و نقش آن‌ها برجسته شد و سرانجام در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، سرتاسر غرب ایران و برخی از مناطق نزدیک آن به مادها تعلق یافت؛ بنابراین، مرزهای ماد در طول چند صد سال، به‌تدریج و رفته‌رفته تغییر کرد؛ با این حال، گسترهٔ جغرافیایی دقیق ماد ناشناخته باقی مانده‌است.
هرچند که دوران پادشاهی شاهان ماد و مدت پادشاهی آن‌ها و نیز ترتیب‌شان مورد مناقشه است، اما به‌گفتهٔ هرودوت، سلسلهٔ مادها شامل چهار شاه بود که به یک خانواده تعلق داشتند و به مدت ۱۵۰ سال فرمانروایی کردند و نام آن‌ها عبارت بود از دیاکو، فرورتیش، هووخشتره و ایشتوویگو.
از این روی، رئیس قبیلهٔ ماننا، دَیائوکو نام داشت که چندین بار در متون آشوری نو از دورهٔ سارگون دوم نامش ذکر شده‌است و با دیاکو که هرودوت ذکر کرده‌است، یکی دانسته می‌شود.
از او در منابع آشوری به‌عنوان والی ماننا یاد شده‌است که با شاه اورارتو علیه فرمانروای ماننا متحد شده‌بود، اما توسط سارگون اسیر شد و در سال ۷۱۵ پیش از میلاد همراه با خانواده‌اش به سوریه تبعید گردید.
به نظر می‌رسد که قلمروی ماد از سوی شرق و جنوب شرقی به دشت کویر و سرزمین پَتوشَرا محدود بود؛ سرزمین پتوشرا چنان‌که توسط شاهان آشوری توصیف شده‌است، در حاشیهٔ کویر نمک واقع شده بود.
لاجورد که به عنوان خراج به آشوریان پرداخت می‌شد، «به واسطهٔ تجارت با مادی‌های مناطق شرقی به دست می‌آمد.» پتوشرا و کوه بیکنی، احتمالاً دوردست‌ترین قلمرو حکومت مادها بود که آشوری‌ها در طول بزرگ‌ترین توسعهٔ خویش در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم پیش از میلاد و دههٔ نخست سدهٔ هفتم پیش از میلاد، به آن نفوذ کرده بودند.
با این حال، لوییس لوین استدلال می‌کند که کوه بیکنی به احتمال زیاد می‌بایست با رشته‌کوه الوند تطبیق داده شود که در غرب همدان قرار دارد؛ این تطبیق توسط استوارت کلیفورد براون و تعدادی دیگر از پژوهشگران مورد قبول واقع شده‌است.
اگر تطبیق بیکنی با رشته‌کوه الوند درست باشد، به این معناست که آشوری‌ها هرگز از این کوه‌ها عبور نکردند و همهٔ سرزمین‌های مادی که تسخیر کردند یا برایشان شناخته‌شده بود، در غرب همدان قرار داشت.
تاریخ فرهنگ ماد را می‌توان به دو دوره تقسیم کرد؛ یکی مربوط به دوران متقدم ماد و قبل از استقرار سلطهٔ کیش مُغان و دورهٔ دوم مربوط به زمان مُغان.
در تصاویر آشوری کلاه بلند نمدی یا تاج- که به زبان یونانی تیار نامیده می‌شود و مخصوص ساکنان ماد بوده- دیده نمی‌شود ولی چون کلاه مزبور هم در هزارهٔ سوم قبل از میلاد و هم در عصر هخامنشیان متداول بوده بی شک در دوران مورد نظر نیز مرسوم بوده‌است.
هرودوت اشاره می‌کند که مادها ۶ قبیله بودند که از میان آن‌ها فقط آریزانتیان، به‌معنای «دارای اصل و نسب بیشتر آریایی در مادها» دارای ریشه‌شناسی آشکار ایرانی است، اما در مورد دیگر قبایل تقریباً هیچ اطلاعاتی در دست نداریم.
ظاهراً، برخی از عناصر سیستم مدیریتی و اداری مادها که از آشوریان آموخته بودند، تا پس از سقوط آشور نیز در استان‌های مادی ادامه داشت و مادها به تدریج این سیستم اداری را همچون نهادهای سنتی خودشان تصور می‌کردند.
وی به این نتیجه رسید که مادها دارای «سازمان اداری بسیار توسعه‌یافته‌ای بودند که پس از آن‌ها نیز این سیستم توسط هخامنشیان مورد استفاده و اقتباس قرار گرفت.» در هر صورت، جایگاه ساتراپ که هخامنشیان از آن استفاده می‌کردند، حتی پیش از ظهور دولت ماد نیز برای تعیین رؤسای مستقل وجود داشته‌است.
انواع ظروف که نسبتاً از دوران اولیهٔ عصر آهن به‌دست آمده‌اند را می‌توان از یک منطقه با منطقهٔ دیگر مقایسه نمود؛ با این‌حال، ابزارها به‌طور گسترده‌ای با یکدیگر تفاوت دارند، زیورآلات، حکاکی‌شده و رنگ‌آمیزی شده‌اند و با یک فرهنگ همگون، تناسب ندارند.
سفال خاکستری که اغلب آن را مادی می‌خوانند، نمی‌تواند مادی باشد زیرا از نظر زمانی بسیار کهن‌تر از آن است که بتوان آن را مادی خواند و همچنین از نظر جغرافیایی در نقاطی شمالی‌تر از محدودهٔ جغرافایی مادها یافت شده‌است.
ابزارهای رنگ‌آمیزی‌شدهٔ سیلک ب و باباجان، از نظر سبک نقاشی تا حد زیادی به یکدیگر ارتباطی ندارند و شاید محصولات محلی و داخلی از گروه‌های جمعیتی تحت سلطه یا زیر نفوذ دولت ماد باشند.
سبک هر دو صحنه و نوشته‌های آن‌ها به آخرین سبک ایلامی در شوش مرتبط است اما شیوهٔ آرایش موی پهلوان، مانند یکی از نمونه‌های مادی در سنگ‌نگاره‌های کاخ هخامنشی است.
جای‌مهر یک مهر استوانه‌ای ناپخته نیز از نوشیجان به‌دست‌آمده که ممکن است نمونه‌ای محلی از نوعی طرح نئوآشوری با موضوع کماندار و مار بزرگ باشد و سر برنزی از دیو آشوریان که به نام پازوزو شناخته می‌شود.
در سال ۱۹۸۰ میلادی، از ویرانه‌های نزدیک همدان مُهرهای استوانه‌ای به سبک‌های مختلف میان‌رودانی به‌دست آمد که از میان آن‌ها چند اثر مربوط سدهٔ هشتم و هفتم پیش از میلاد نیز وجود دارد.
با این حال، سرزمین اصلی ماد، آن‌گونه که آشوری‌ها از اواخر سدهٔ نهم پیش از میلاد تا آغاز سدهٔ هفتم پیش از میلاد آن را می‌شناختند، از سوی شمال به گیزیل بوندا محدود می‌شد که گیزیل بوندا در کوه‌های قافلان‌کوه در شمال دشت همدان قرار داشت؛ از سوی غرب و شمال غرب نیز محدودهٔ آن از دشت همدان فراتر نمی‌رفت و به کوه‌های زاگرس محدود می‌شد، به جز در جنوب غربی که مادها تا دره‌های زاگرس را در اختیار داشتند که این مرز در دامنهٔ کوه‌های گرین واقع شده بود و ماد را از الیپی، پادشاهی‌ای در نواحی پیشه‌کوه به سمت جنوب کرمانشاه، جدا می‌کرد.
بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۷ میلادی، دیوید استروناخ بنایی که در حدود سال ۷۵۰ پیش از میلاد بنا شده‌بود را کاوش کرد و چنین به نظر می‌رسد که کاربری آن عمدتاً مذهبی بوده‌است.
این سازه که در تپه نوشیجان، در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب همدان قرار دارد، بر روی تخته سنگی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده‌است و شامل «نیایش‌گاه مرکزی»، «نیایش‌گاه غربی»، «دژ» و «تالار ستون‌دار» است که توسط دیواری آجری محصور شده‌است.
چنان‌که می‌دانیم، آیین مذهبی آتش، میراث مشترک و رایج در بین اقوام هندوایرانی بود و نیایش‌گاه تپه نوشیجان، کهن‌ترین ساختمان از این نوع در ایران است که می‌شناسیم.
به‌گفتهٔ هرودوت، «مُغ‌ها» قبیله‌ای مادی بودند که روحانیون را نه‌تنها برای مادها که برای پارس‌ها نیز فراهم می‌کردند؛ بنابراین، آن‌ها طبقه‌ای روحانی را تشکیل می‌دادند که وظیفه‌شان از پدر به پسر منتقل می‌شد.
افزون بر این، آن‌ها در دربار ایشتوویگو، به‌عنوان مشاور، پیشگو و تعبیرکنندهٔ خواب ایفای نقش می‌کردند؛ بنابراین، ظاهراً مغ‌ها در دربار آخرین شاه ماد نقش مهمی را بازی می‌کردند.
دربارهٔ نام شخصی مادها، متون آشوری متعلق به سده‌های نهم و هشتم پیش از میلاد، شامل نمونه‌هایی است که بخش اصلی آن‌ها به هر دو زبان پارسی باستان و اوستایی شباهت دارد:
نویسندگان کلاسیک، متفق‌القول از مغ‌ها به‌عنوان روحانیون زرتشتی یاد کرده‌اند و دیاکونوف چنین پنداشته‌است که «ایشتوویگو و حتی شاید هووخشتره، دینی را پذیرفته بودند که از آموزه‌های زرتشت الهام گرفته شده‌بود. ».
به‌احتمال قوی، نوعی از مزداگرایی با آداب و رسوم رایج هندوایرانی در اوایل سدهٔ هشتم پیش از میلاد در ماد شایع شد که با ویژگی‌های خاص آیین زرتشتی ناسازگار بود، در حالی که دین اصلاح‌شده توسط زرتشت تنها در نیمهٔ نخست سدهٔ ششم پیش از میلاد، تحت فرمانروایی آخرین شاهان ماد در غرب ایران شروع به گسترش کرد.
اگرچه تپه نوشیجان شهری مرکزی نبود، اما به گفتهٔ دیوید استروناخ، این شهر به پُلی مهم میان زنجیرهٔ شواهد و اسناد در مورد ترکیب و توسعهٔ معماری ماد و همچنین ترکیبی از فرهنگ مادی با فرهنگ دیگر تمدن‌های باستانی شرق تبدیل شد.
در پایان هزارهٔ دوم پیش از میلاد، قبیله‌های مادی، استقرار در قلمروی غرب ایران که بعدها ماد نامیده شد را آغاز کردند؛ جایی که در آن زمان نشیمن‌گاه شاهک‌نشین‌های فراوان و گروه‌های قومی و زبانی گوناگونی مانند گوتی‌ها، لولوبی‌ها، کاسی‌ها و هوری‌ها بود.