polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
این گروه متشکل از ۸ تا ۱۰ آلمانی از آینزاتس‌کماندو ۳ بود که به فرماندهی اس‌اس-اوبراشتورمفورر یواخیم‌هامان و ده‌ها لیتوانیایی از گردان‌های به فرماندهی برونیوس نورکوس تشکیل شده بود.
اگرچه بوبنیس گزارش می‌دهد که‌هامان بدون آنکه خود در کشتارها شرکت داشته باشد، دستورها را به نیروهای تحت فرماندهی خود محول می‌کرد، شهادت‌های شاهدان پس از جنگ نشان می‌دهند که‌هامان با دیگران دربارهٔ حضور مستقیم خود صحبت کرده‌است.
رول‌کماندو هامان یک واحد نظامی کوچک و متحرک بود که در ماه‌های ژوئیه تا اکتبر ۱۹۴۱ به کشتار یهودیان لیتوانیایی در مناطق روستایی لیتوانی پرداخت، و عدد کشته‌های این کشتارهای دسته‌جمعی کمینه ۶۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود.
تا پایان ۱۹۴۱، پاکسازی یهودیان لیتوانیایی توسط نیروهای‌هامان در مناطق روستایی، در طی دو عملیات کشتار پوناری به دست یپاتینگاسیس بوریس، و دژ نهم در کاوناس توسط گردان‌های تاتینیو داربو آپسوگوس، به‌طور مؤثر انجام شده بود.
معمولاً این واحد پس از به‌صف کشیدن یهودیان محلی و گردآوری آن‌ها در منطقه ای خلوت‌تر، اغلب جنگل یا زمینی در فاصله دور، توسط مقامات محلی نازی و همسدتان محلی لیتوانیایی آن‌ها، وارد عمل می‌شد.
به گزارش ویکند، «این ترانه عالی بود، اما کمی عمومی بود. نمی‌توانستم خودم را در این باره بشنوم؛ بنابراین آن را تغییر دادم و تاریک کردم.» مارتین شعرهای اصلاح شده ویکند را دوست داشت.
«وقتی در مورد رشد هنرمند و استعداد ناب صحبت می‌کنید، د ویکند به ذهن شما خطور می‌کند. من فقط یک دوئت با یکی از دوستان زنمان شنیدم که یک سر و صدا جهانی است. منتظر پاییز نیستم!» بعداً مشخص شد که همکاری ترانه با آریانا گرانده بوده‌است.
در ایالات متحده آمریکا، پس از دو هفته گذراندن در جدول فوران‌کننده زیر ۱۰۰ آهنگ داغ، «منو سخت‌تر دوست داشته‌باش» اولین بار در رتبه ۷۹ ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد اولین بار ظاهر شد.
گراند با تبدیل شدن به چهارمین تک آهنگ برتر خود، به همراه ده تک آهنگ برتر گذشته «مشکل»، «خلاصی» و «بنگ بنگ» به تنها خواننده با ده تک آهنگ برتر سال ۲۰۱۴ شد.
از آوریل ۲۰۱۸، این ترانه در ایالات متحده ۱٫۷ میلیون نسخه فروخته شده‌است و توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دارای سه گواهی‌نامه پلاتین است.
«تصادفی نیست که آهنگ جدید آریانا، د وکیند را نمایش می‌دهد. این استراتژیک است، زیرا او در شرف انفجار با سوابق خود است.» در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴، فهرست قطعه‌های دومین آلبوم استودیویی گرانده مشخص شد و همکاری با ویکند «منو سخت‌تر دوست داشته باش» نام داشت.
این ترانه برای اولین بار در طی ارسال در حساب اینستاگرام گراند مورد تحسین قرار گرفت، جایی که او قطعه ۱۵ ثانیه ای آهنگ را در ۴ اوت ۲۰۱۴ به اشتراک گذاشت و بعداً در طی پیش نمایش چهار قطعه در وب سایت ام‌تی‌وی در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۱۴ نمایش داده شد.
در ایالات متحده، این ترانه در رتبه هفتم ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفت و به عنوان چهارمین ترانه برتر گرانده در آلبومش تبدیل شد و او را به عنوان هنرمندی با ده ترانه برتر در سال ۲۰۱۴ تبدیل کرد.
از آوریل ۲۰۱۸، این ترانه در ایالات متحده ۱٫۷ میلیون نسخه فروخته شده بود و از آن زمان توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دارای گواهی‌نامه پلاتین سه‌گانه شده‌است.
در ۱۷ مه ۲۰۱۶، روز جهانی مبارزه با همجنس‌گراهراسی، تراجنس‌هراسی و دوجنس‌گراهراسی، یک نماینده کنگره اعلام کرد که این پیشنهاد قبل از ۳۰ ژوئن توسط کنگره ایالتی رأی خواهد گرفت.
نظرسنجی سال ۲۰۱۷ که توسط دفتر ارتباطات راهبردی انجام شد نشان داد که ۵۹٪ ساکنان باخا کالیفرنیا سور از ازدواج همجنس‌ حمایت می‌کردند و ۳۶٪ هم مخالف بودند.
آنها با تولید چند قطعه مخصوص خودرو با روش هیدروفرمینگ گرم نشان دادند که با کنترل دقیق سه پارامتر نیروی ورق گیر، فشار سیال و دمای ورق می‌توان به تولید محصول بدون عیب دست یافت.
در سال ۲۰۱۰ مانابه و دیگران به بررسی امکان تولید قطعات سه راهی با استفاده از لوله منیزیمی 31 به روش هیدروفرمینگ گرم با استفاده از حل عددی و نتایج تجربی پرداختند.
کیفیت سطح و ساختار کریستالی قطعه تولید شده نشان داد که استفاده از دمای ۲۵۰ درجه با سیال روغن بهتر از دمای ۴۰۰ درجه با گاز داغ عمل می‌کند و ساختار متالورژیکی بهبود میابد.
همچنین آنها نشان دادند که استفاده از روش هیدروفرمینگ سرد تولید این قطعه را با مشکل مواجه می‌کند و قطعه قبل از رسیدن به شکل نهایی ترک می‌خورد؛ و در سال ۲۰۲۰ یاسوی و دیگرانبه بررسی شکل‌پذیری لوله‌های بسیار کوچک منیزیمی 21 با روش هیدروفرمینگ گرم پرداختند.
هیدروفرمینگ یا شکلدهی هیدرولیکی یکی از روش‌های شکل دهی و ایجاد فرم روی لوله‌های جدار نازک فلزی با کمک قالب است، که در آن لوله توسط سیال پرفشار، شکل قالب را به خود می‌گیرد و با این روش می‌توان قطعات پیچیده را با قیمت مناسب و زمان کم، تولید کرد.
تفاوت هیدروفرمینگ گرم با هیدروفرمینگ سرد که در صنعت بیشتر رایج است، در این است که در هیدروفرمینگ سرد لوله در دمای اتاق شکل داده می‌شود و از اب یا روغن هیدرولیکی می‌توان به عنوان سیال پر فشار بهره برد.
اما در هیدروفرمینگ گرم، لوله قبل از قرارگیری در قالب تا دمای مشخصی توسط المنت حرارتی یا حرارت القایی گرم شده و سپس داخل قالب قرار گرفته و توسط فشار سیال با تحمل حرارتی بالا فرم قالب را به خود می‌گیرد .
اما شکل دهی این فلز در دمای اتاق، به دلیل وجود ساختار کریستالی هگزاگونال ، بسیار ناچیز است و به محض تغییر شکل کوچک، ترک و شکستگی در سطح ورق یا لوله مشاهده می‌شود.
امروزه تقاضا جهت کاهش مصرف سوختهای فسیلی و همچنین کاهش تولید گازهای گلخانه ای از جمله 2، به قدری افزایش یافته‌است که طراحان و سازندگان خودروهای سبک و سنگین به فکر کاهش وزن خودرو تا حد امکان بوده تا بدین طریق مصرف سوخت را کاهش دهند.
نمایشنامه‌های بیضایی – با کارهای نمایشنامه‌نویسانِ پیشروی دیگری مانند علی نصیریان و غلامحسین ساعدی و اسماعیل خلج و شاید از همه مهم‌تر اکبر رادی که همراهِ بیضایی از گروهِ طُرفه بود – به دگرگونیِ نمایشِ صحنه‌ای در تهران و مآلاً در ایران انجامید؛ چندان که محمود استاد محمّد گفته شیوه‌ای از نمایش که عبّاس جوانمرد و رکن‌الدّین خسروی و جعفر والی در دههٔ ۱۳۴۰ با نوشته‌های بیضایی و رادی و ساعدی پیش گرفتند راهی نو و ناشناخته بوده که گشودنش را ارج باید نهاد.
اغلبِ صاحب‌نظران نمایشِ نوشته‌های بیضایی را دشوار دانسته و شیوهٔ نمایشی او را برای نوشته‌هایش کمابیش یگانه و اندکی متفاوت با جریان‌های رایج شمرده‌اند.
مثلاً منوچهر آتشی اجرای برخوانی‌های بیضایی را «چه از نظر فن تئاتر چه از نظر سانسور فرهنگی که بیضایی سال‌ها است مبتلای آن است» دشوار می‌دانسته و اکبر رادی اشاره کرده که نمایشنامه‌های بیضایی فقط با کارگردانیِ خودش خوب به نمایش درمی‌آید.
با این همه، تأثیرِ بیضایی دستِ کم در نمایش در ایران، به واسطهٔ کارهای نمایشی و افاضاتِ نظری و نیز پژوهش‌های تاریخی و سخن‌شناختی چون نمایش در ایران، بزرگ ارزیابی شده‌است؛ و بسیاری از سرآمدانِ اهلِ نمایش، از جمله علی نصیریان و ژان-کلود کریر و جمشید مشایخی و نصرت پرتوی و منوچهر انور و بسیارانِ دیگر، به استادی شناخته‌اندش و کارش را ستوده و بزرگ داشته‌اند.
با این همه، بوده‌اند کارگردانانی هم که کارش را هیچ خوش نداشته‌اند، از جمله نمونهٔ افراطیِ سعید سلطان‌پور که در آبانِ ۱۳۴۸ به واسطهٔ گروهی نمایشِ سلطان مارِ بیضایی را در مشهد برآشفت و از صحنه پایین کشید.
آیدین آغداشلو نثرِ بیضایی را «از فاخرترین نمونه‌های نثر فارسی» می‌دانسته که گواه و نمودارِ پایندگیِ زبانِ فارسی به واسطهٔ «زایش‌های متعدّد» است.
ماتئوش کواگیش «دورنما»ی آثارش را جهانی و او را «شهروند جهان» و سزوارِ جایزهٔ نوبل ادبیات دیده، هرچند ترجمهٔ آثارش آسان نیست، و پرویز فنّی‌زاده تقلید از طنزِ بیضایی را نشدنی می‌دانسته.
عبدالله کوثری و بهزاد فراهانی و امین فقیری و محمّد یعقوبی و حسین کیانی و شکوفه آذر نیز از نویسندگانِ هم‌روزگارِ بیضایی هستند که از نوشته‌هایش اثر پذیرفتند یا کوشیدند شیوه‌هایش را در نویسندگی پی‌گیرند.
کسانی تأثیرِ کارش را بزرگ دانسته‌اند – مانندِ اصحابِ جشن دنیای تصویر در سالِ ۱۳۸۶ که به خاطرِ بیشترین تأثیر در ادبیاتِ نمایشی در ایران به او جایزه دادند – و کسانی پیشبینی کرده‌اند که بزرگی تأثیرش در آینده شناخته خواهد شد – مانندِ حمید دباشی – و دیگرانی تأثیرش را خُرد شمرده‌اند – مثلاً محمّد رحمانیان از کوچکیِ دامنهٔ تأثیرِ شایستهٔ بیضایی افسوس خورده که:
«ما هیچ وقت شاگردِ بیضایی بزرگ نبوده‌ایم» و بهزاد قادری سُهی گله از ابنای زمانه‌اش کرده که «بدترین کفر» که ازش می‌پرهیزند «خواندن چهار کلمه از محال‌اندیشانی» چون بیضایی است و هوشنگ توزیع، با وجودِ دوستداری، اشاره به بی‌تأثیری کارِ بیضایی در دورهٔ کارش در آمریکا کرده است.
گوهر پارسی ناکامیِ پیروانِ بیضایی را شبیهِ ناکامیِ پیروانِ علی حاتمی دانسته و اکبر رادی ایشان را به پیروانِ آنتون چخوف مانند کرده که «به هرز رفته و هدر شدند. مانند یک بیابان جادو که هر کس در آن بیفتد، نابود می‌شود و فقط معدود افرادی می‌توانند از آن جان سالم به در برند.»
فیلم‌های بیضایی، همچون فیلم‌های کمابیش همهٔ فیلم‌سازانِ غیرآمریکاییِ هم‌نسلش، در زمانِ زندگیِ خودش تماشاکنانِ بین‌المللی چندانی نیافت؛ بر خلافِ کارهای هم‌نسلانِ نامدارِ فیلم‌سازیش در آمریکا چون اغلبِ اصحابِ هالیوود نو و چند فیلم‌سازِ غیرآمریکایی از این نسل مثلِ جان وو و تری گیلیام و مایک لی و چند سال دیرتر مصطفی عقّاد و چند سال زودتر ساتیاجیت رای و سرجیو لئونه و برناردو برتولوچی.
یکی از تواناترین سینماگرانی که دستِ کم به واسطهٔ دستیاریِ بیضایی در کارگردانیِ چندین فیلم از کارِ سینمایی بیضایی الهام گرفته و فیلم‌های برجسته‌ای ساخته واروژ کریم مسیحی بوده‌است.
با این همه، تأثیرِ سینمای بیضایی در فیلم‌سازی و فیلم‌بینیِ ایرانیان و غیرایرانیان در دورانِ زندگی خودش تا حدّی تحتِ شعاعِ سینمای «جاهلی» و «ملّی» و «جشنواره‌ای» و «عرفانی» و «اخلاقی» و «دفاع مقدّس» و عامّه‌پسند واقع شده و این‌ها از نفوذش کاسته‌است.
مثلاً گرایشِ ضدّروشنفکرانهٔ داریوش مهرجویی و گرایشِ لُمپنیِ مسعود کیمیایی به داشتنِ هوادارانِ انحصاریِ فراوان معروف بوده‌اند و شیوهٔ کمینه‌گرا و فستیوال‌پسندِ عبّاس کیارستمی نزدِ فیلم‌سازانِ جوان محبوبیت داشته‌است.
اولاف مولر به یاد آورده که مرورِ آثارِ بیضایی را در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم وینِ سالِ ۱۹۹۵ میلادی اغلبِ ناقدان نادیده گرفتند، چراکه فیلم‌هایش ربطی به کیارستمی ندارد.
گذشته از هنر، به نظرِ مجید مظفّری، بیضایی «بر زمانه» هم «تأثیری شگرف داشت.» یکی از شارحانش در دههٔ ۱۳۹۰ کارِ فرهنگیِ بیضایی را هم‌سنگِ کارهای علی‌اکبر دهخدا و نیما یوشیج و صادق هدایت ارزیابی کرد.
نمایشنامه‌هایی از کارلو گولدونی و ژان ژنه به سفارشِ مستقیمِ او به فارسی ترجمه و منتشر شد، و خود و دوستانِ نزدیکش نیز در ترجمهٔ نمایشنامه‌های کلاسیکِ ژاپنی و چینی و نیز انگلیسی کارهایی کرده‌اند.
با این همه، از میانِ شاگردانِ بیضایی نویسندگانِ شناخته‌ای چون رضا قاسمی و حمید احیاء هم برخاسته‌اند؛ و از پیروانش در کارِ پژوهشِ متعارف نیز می‌شود مایل بکتاش و عنایت‌الله شهیدی و مرتضی راوندی و محمّدعلی موحّد و جابر عناصری و مجید فلاح‌زاده و جمشید ملک‌پور و بهروز غریب‌پور و ویلم فلور و فریده رازی و یعقوب آژند و رسول جعفریان و جهانگیر نصری اشرفی و محمّد پسندی حکم‌آبادی و سهیلا نجم و ویلیام بیمن و کامران سپهران و نیایش پورحسن و ناصر حبیبیان و معصومه ابراهیمی را نام برد.
همچنین بر اساسِ نوشته‌های او فیلم‌هایی ساخته شده، از جمله خطِّ قرمز بر اساس فیلمنامهٔ شب سمور، سایه به سایه بر اساس فیلمنامهٔ آوازهای ننه آرسو و روز واقعه بر اساس فیلمنامه‌ای به همین نام.
با این که کارِ بیضایی در آموزشِ رسمیِ مدرسی در ایران محذوف بوده‌است، هنرمندانی چون مهتاب نصیرپور و حمید امجد از طریقِ کتاب‌های بیضایی به کارِ هنر گرویدند.
از تولد به‌عنوان اعجوبه موسیقی در یک خانواده مرفه آفریقایی-آمریکایی، عواقب از دست دادن مادرش در ۱۰ سالگی تا رسیدن او به شهرت بین‌المللی، در حالی که ازدواجی نامناسب را تحمل می‌کند.
فصلنامه اورشلیم در سال ۱۹۹۸ به عنوان پرونده سه ماهه اورشلیم پی‌ریزی شد و توسط مؤسسه مطالعات قدس ، وابسته موسسه مطالعات فلسطین منتشر شده است.
مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین قدیمی ترین مؤسسه‌ی تحقیقاتی، خدمات عمومی غیرانتفاعی و مستقل در جهان عرب است که در سال ۱۹۶۳ در بیروت، لبنان تاسیس شد و از آن زمان به عنوان الگوی سایر موسسات این منطقه عمل کرده است.
این مؤسسه همچنین ژورنال‌های علمی منتشر می‌کند و بیش از ۶۰۰ کتاب، تک‌نگاشت و مجموعه مستند به زبان انگلیسی، عربی و فرانسه - و همچنین مجلات معتبر آکادمیک سه ماهه خود را منتشر کرده است:
در سال ۲۰۰۶، مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین پروژه مانیتور کنگره را راه اندازی کرد، که هر ابتکار قانونی در کنگره آمریکا که از فلسطین یا اسرائیل نام می‌برد یا به نزاع فلسطین و اسرائیل می‌تواند مؤثر باشد را رصد می‌کند.
این کتابخانه بزرگترین کتاب در جهان عرب است که به امور فلسطین، درگیری‌های اعراب و اسرائیل و دانشنامه‌ی یهودی اختصاص دارد و دارای بیش از ۴۰.۰۰۰ جلد کتاب، ۴۰۰ نشریه دوره‌ای معاصر، ۵۰۰۰ حلقه فیلم به اضافه روزنامه، نقشه، اسناد و مجموعه بزرگی از مقالات خصوصی است.
این مؤسسه به هیچ دولت، حزب یا سازمان سیاسی‌ای وابسته نیست فعالیت های مؤسسه‌ی مطالعات فلسطین از طریق درآمد حاصل از وقف، مشارکت‌ها و هدایای اهداکنندگان و فروش نشریات آن تأمین می‌شود.
باد شمالی که در سراسر دریای مدیترانه غلبه می‌کند، ابرهایی را به همراه می‌آورد که در زمستان بر فراز کوه‌های نفوسا باران می‌بارند؛ پیش از اینکه از طریق خشک‌رودها به سمت ساحل جاری شوند.
در ادامه در سال 2016 اسمگ با همکاری دولچه گابانا مجموعه محصولات « ’» را ایجاد کرد، مجموعه‌ای از محصولات نسخه ویژه که شامل 100 یخچال نقاشی شده با دست که توسط هنرمندان سیسیلی تزئین شده‌ است.
آن‌ها دارای دندان‌های پیش پایینی بلندی هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد سوراخ‌هایی را در تنهٔ درختان و شاخه‌ها ایجاد کرده و شیره و صمغ را از داخل آن‌ها بیرون کشیده و مصرف کنند.
در این کامیک، گروهی از مردم در حال گوش دادن به سخنرانی یک سیاستمدار هستند و یک معترض پلاکاردی را بالا می‌آورد که روی آن عبارت « » با رنگ آبی خاص ویکی‌پدیا و ابرپیوند داخلی نوشته شده‌است.
در ژوئن ۲۰۰۵، یکی از ویرایشگران ویکی‌پدیا با نام کریس شرلوک با نام کاربری الگوی «نیازمند منبع» را جهت افزودن به عبارت‌های بدون منبعی که نیاز به تأییدپذیری دارند، ایجاد کرد.
دوره سوم میانی مصر با مرگ فرعون رامسس یازدهم در سال ۱۰۷۰ پیش از میلاد و پایان پادشاهی نوین مصر آغاز شد و پایان این دوره، آغاز دوره متأخر مصر باستان است.
رخدادهای گوناگونی به عنوان آغاز دوره متأخر ارائه شده‌اند، ولی معمولاً تأسیس دوره بیست و ششم توسط پسامتیک یکم در سال ۶۶۴ پیش از میلاد به عنوان مرز میان دو دوره در نظر گرفته می‌شود.
برخی از پژوهشگران معتقدند که این شهر توسط اردشیر بنا نشده‌است، بلکه وی شهر سلوکیه کهن را که به دست اویدیوس کاسیوس در سال ۱۶۵ میلادی ویران شده بود را بازسازی کرد و یا با ویرانه‌های باقی مانده از آن، شهر به‌اردشیر را ساخت.
وی شهرت زیادی در تحقیق دربارهٔ کار مهمانان خود دارد که شب قبل از مصاحبه انجام می‌دهد، و اغلب از آنها سوالاتی غیرمنتظره در مورد ابتدای حرفه‌شان می‌پرسد.
پس از آنکه هلسینکی در سال ۱۸۱۲ به پایتخت فنلاند تبدیل شد، الکساندر یکم تزار روسیه در سال ۱۸۱۴ تصویب کرد که ۱۵ درصد از مالیات واردات نمک به صندوقی برای دو کلیسا، یکی به لوتری‌ها و یکی دیگر به ارتدکس‌ها اختصاص داده شود.
نمازخانه سرداب کلیسای جامع به نام الکساندر هوتوویتسکی نامگذاری شده‌است، که در سال‌های ۱۹۱۴–۱۹۱۷ به‌عنوان جانشین اسقف کلیسای ارتدکس هلسینکی خدمت می‌کرد، و در سال ۱۹۹۴ توسط کلیسای ارتدکس روسیه تقدیس شد.
در ۴ سپتامبر ۱۹۳۹ هنگ ۴۲ پیاده‌نظام ) در جریان کشتار چنتستوخووا ۱۱۴۰ تن یا بیشتر را در چندین عملیات تیراندازی وحشیانه در چندین نقطه شهر به قتل رساندند.
در ایمیلین ، ۲۸ لهستانی کشته شدند ؛ در کایتانویتس ، ۷۲ غیرنظامی به انتقام دو اسب آلمانی که توسط شلیک به خودی آلمانی‌ها کشته شده بودند؛ چبینیا ، ۹۷ شهروندان لهستانی ؛ پیوترکوف ، بخش یهودیان شهر به آتش کشیده شد ؛ بجین ، دویست غیرنظامی به آتش کشیده شدند.
حدود ۳۰۰ نفر در تورک به ضرب گلوله کشته شدند؛ کلکو ، سیصد شهروند اعدام شدند ؛ مسدلا ، ۱۵۳ لهستانی ؛ گمینا بسکو ، ۲۱ لهستانی ؛ کووالویتس ، ۲۳ لهستانی ؛ پیلیکا ؛ ۳۶ لهستانی، ۳۲ تن از آن‌ها یهودی ؛ اولسوو ، ۱۳ تن و ۱۰ تن از نزدیکی پیتکوو از جمله زنان و کودکانی که با سرنیزه ضربه خورده، توسط نارنجک منفجر شده، یا زنده زنده در یک انبار سوزانده شدند؛ می‌یلتس ، ۵۵ یهودی به آتش کشیده شدند ؛ پیانتک ، ۵۰ لهستانی، هفت نفر از آنها یهودی بودند.
تقریباً در همان زمان، در سولتس ، ۴۴ لهستانی کشته شدند ؛ کمی پس از آن در چوینیتس، ۴۰ شهروند لهستانی ؛ گمینا کوتسکو، ۲۳ لهستانی ؛ بادکوف، ۲۲ لهستانی ؛ داینف، دویست یهودی لهستانی.
اعدام‌های علنی بسیار فراتر از ماه سپتامبر ادامه یافتند، از جمله در مناطق شهری همانند شهرستان ویروشوف ، گمینا بسکو، گمینا گیدله ، گمینا کلکو ، گمینا رچووو ، و گمینا شننگتسا، و غیره.
تقریباً بلافاصله پس از حمله، آلمان و اتحاد جماهیر شوروی اقدام به ایجاد اردوگاه‌هایی در خاک لهستان اشغالی کردند، که شامل اردوگاه‌های اسیران جنگی برای حدود ۲۳۰٬۶۷۲ سرباز لهستانی که در طول سپتامبر ۱۹۳۹ اسیر شده بودند.
یک مجموعه بزرگ اردوگاهی کار اجباری در اشتوتهوف ، تا تاریخ ۲ سپتامبر ۱۹۳۹ راه‌اندازی شد و تا پایان جنگ با ۳۹ اردوگاه زیرمجموعه به کار خود ادامه داد.
عدد کل افراد کشته‌شده در اردوگاه‌ها، زندان‌ها، و مکان‌های توقیفی با تابعیت لهستانی درون و بیرون از لهستان به بیش از ۱٬۲۸۶٬۰۰۰ تن می‌رسد.
اردوگاه‌های ویژه ای برای کودکان مانند اردوگاه کار اجباری پوتولیتس، لیتزمانشتات برای پسران لهستانی، و اردوگاه کار اجباری دختران لهستانی در جرژونزنا وجود داشتند.
در سه ماه نخست جنگ، از پاییز ۱۹۳۹ تا بهار ۱۹۴۰، حدود ۶۰٬۰۰۰ مقام دولتی سابق، افسران نظامی ذخیره، زمین‌داران، روحانیون و روشنفکران لهستان منطقه به منطقه در جریان عملیات موسوم به اینتلیگنتساکتسیون اعدام شدند، و این شامل بیش از ۱۰۰۰ اسیر جنگی نیز می‌شد.
این کشتارهای جمعی بخشی از عملیات پنهانی تاننبرگ بودند و نخستین اقدام در جهت جایگزینی مردم محلی با شهرک‌نشینان آلمانی طبق «طرح جامع برای شرق» به‌شمار می‌رفتند.
«هر آنچه را که به شکل طبقه فرادست در لهستان پیدا شود، می‌بایست پاکسازی شود.» در جریان اینتلیگنتساکتسیون در پومرانی، استان پومرانی، ۲۳٬۰۰۰ لهستانی کشته شدند.
در اکتبر ۱۹۳۹، نازی‌ها فرمانی را دربارهٔ کار اجباری برای یهودیان بالای ۱۲ سال و لهستانی‌های بالای ۱۴ سال که در دولت عمومی زندگی می‌کردند، ابلاغ کردند.
اگرچه آلمان از کارگران اجباری از اروپای غربی نیز استفاده می‌کرد، اما لهستانی‌ها و دیگر اروپاییان شرقی که از دید نژادی «دون‌پایه» بودند، تحت اقدامات تبعیض‌آلود شدید قرار گرفتند.
در حالی که نحوه رفتار با کارگران کارخانه یا کمکیاران در کشتزارها اغلب بسته به شخص کارفرما متفاوت بود، در بسیاری از شهرها لهستانی‌ها ناچار به زندگی در پادگان‌های محصور شده توسط سیم خاردار می‌شدند.
همچنین، پیش از حمله به لهستان، نازی‌ها با کمک اقلیت آلمانی که در جمهوری دوم لهستان زندگی می‌کردند، فهرست مفصلی را برای شناسایی بیش از ۶۱٬۰۰۰ هدف لهستانی تهیه کردند.
فهرست شامل سیاستمداران، دانشمندان، بازیگران، روشنفکران، پزشکان، وکلا، نجیب‌زادگان، کشیش‌ها، افسران و بسیاری دیگر می‌شد، و ابزاری بود برای کمک به جوخه‌های مرگ شبه‌نظامی اس‌اس بود که توسط فولکس‌دویچه زلبست‌شوتز پشتیبانی می‌شدند.
آن‌ها به پشت خط مقدم جبهه فرستاده شدند تا گروه‌هایی از مردم را که به دلیل موقعیت اجتماعی خود می‌توانستند به مقاومت علیه آلمان‌ها کمک کنند، اعدام کنند.
اخراج‌ها آنقدر سریع انجام شدند که آلمانی‌تبارهای اسکان داده شده از گالیسیای شرقی، وولینیا و بوکوفینای رومانی در هنگام به اختیار گرفتن خانه‌های لهستانی‌ها، با وعده‌های غذایی نیمه خورده روی میزها و تخت‌های مرتب نشده که بچه‌های کوچک هنگام اخراج در آنجا خوابیده بودند، مواجه می‌شدند.
اعضای جوانان هیتلری و اتحادیه دختران آلمان وظیفه نظارت بر اخراج را بر دوش داشتند تا اطمینان حاصل شود که لهستانی‌ها بیشتر وسایل خود را برای استفاده توسط مهاجران پشت سر گذاشته‌اند.
در تصور او، پایان نهایی لهستانی‌ها با سوءتغذیه و کار بیش از حد، احتمالاً در مرداب‌های پریپت، جایی که همه لهستانی‌ها در هنگام کاشت در باتلاق‌های مردابی می‌مردند، رقم می‌خورد.
با این حال، اغلب، آنها به شکل تصادفی از تمام قشرها جامعه انتخاب می‌شدند و به تلافی هر آلمانی کشته شده گروهی میان ۵۰ تا ۱۰۰ غیرنظامی لهستانی اعدام می‌شدند.
حدود ۲۰٬۰۰۰ روستایی، که بعضی از آنها زنده به آتش کشیده شدند، در عملیات تنبیهی گسترده‌ای که هدف آن‌ها مناطق مسکونی روستایی که مشکوک به کمک به مقاومت یا پنهان کردن یهودیان و دیگر فراریان بودند، کشته شدند.
دو هفته بعد، در ۲۴ اکتبر ۱۹۳۸، ریبنتروپ سفیر لهستان را به برشتس‌گادن احضار کرد و ایدهٔ هیتلر در مورد کریدور لهستان و ایالت آزاد دانتسیگ را به اطلاع او رساند.
شهر فرامپول، در نزدیکی لوبلین، در ۱۳ سپتامبر با هدف آزمایش توانایی‌های بمبارانی لوفت‌وافه به شدت بمباران شد؛ چرا که خیابان‌هایی شبکه‌ای داشت و تالار مرکزی شهر در آن به راحتی قابل تشخیص بود.
در این رویداد نادر ارتش میهنی دارای رویکرد ضدکمونیستی، همراه با گردان‌های دهقان‌ها که از نظر سیاسی بی‌طرف بودند، و گارد خلق کمونیست و پارتیزان‌های شوروی همه با هم همکاری کردند تا به پشتیبانی از لهستانی‌ها در برابر سوءاستفاده‌های آلمان، عمدتاً اخراج اجباری، و نیز ممانعت از کشتار توسط ارتش شورشی اوکراین، بپردازند.
جنایت‌های نازی علیه ملت لهستان توسط آلمان نازی و نیروهای همدست محور در جریان تهاجم به لهستان، و همچنین گردان‌های کمکی در جریان اشغال متعاقب لهستان در طی جنگ جهانی دوم انجام شدند ، و باعث کشته شدن میلیون‌ها لهستانی‌تبار و نابودی سیستماتیک لهستانی‌های یهودی گشتند.
آلمانی‌ها این نسل‌کشی‌ها را بر پایه سیاست نژادی خود، که لهستانی‌ها و سایر مردمان اسلاو را از نظر نژادی فرومایه و دون‌انسان به‌شمار می‌برد و یهودیان را تهدیدی دائمی، توجیه می‌کردند.
تا سال ۱۹۴۲، آلمانی‌های نازی در حال اجرای نقشه خود را برای کشتن همه یهودیان در اروپای تحت اشغال بودند، و همچنین برنامه‌هایی برای از میان بردن مردم لهستان از راه کشتار، پاک‌سازی قومی، بردگی و پاکسازی از راه کار اجباری، و جذب اقلیت کوچکی از لهستانی‌های «دارای ارزش نژادی» به هویت آلمانی داشتند.
طبق هدف و ایدئولوژی لبنسراوم، سرزمین‌های پیشین لهستانی می‌بایست توسط مهاجرنشینان نظامی و غیرنظامی آلمان از جمله فولکس‌دویچههای اروپای شرقی تصرف می‌شدند.
«آلمانی‌سازی» سرزمین‌های اشغالی توسط رایش بارها توسط دادگاه نورنبرگ محکوم شد، و گفته شد که اقدام به اخراج غیرنظامیان «نه تنها مغایر با قواعد تثبیت شده حقوق بین‌الملل بوده، بلکه در تقابل کامل با اصول اولیه بشریت بوده‌است.» در طول اشغال لهستان، تعداد لهستانی‌های بیرون شده از خانه‌های خود توسط مقامات آلمانی حدود ۲٬۴۷۸٬۰۰۰ تن تخمین زده شده‌است.
در سپتامبر ۱۹۴۱، ۲۰۰ زندانی بیمار لهستانی به همراه ۶۵۰ اسیر جنگی شوروی در نخستین آزمایش‌های کشتار توسط گاز توسط سیکلون ب کشته شدند.
از سال ۱۹۴۲، جمعیت زندانیان آشویتس بسیار متنوع‌تر شد، زیرا یهودیان و دیگر «دشمنان دولت» از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان به این اردوگاه در حال گسترش تبعید می‌شدند.
در شهرهای کوچکتر، گتوها به عنوان مکان‌هایی موقت برای اخراج دسته‌جمعی عمل می‌کردند، در حالی که در مراکز شهری با وجود گرسنگی بی‌مانند و اجساد مردگانی که در خیابان‌ها تلنبار می‌شدند، آن‌ها به ابزاری برای «کشتار منفعلانه و کند» تبدیل شدند.
«همه متخصصان لهستانی در صنایع نظامی-صنعتی ما مورد بهره‌کشی قرار خواهند گرفت. بعدها، همه لهستانی‌ها از این جهان ناپدید می‌شوند. ضروری است که ملت بزرگ آلمان حذف همه مردم لهستان را به عنوان وظیفه اصلی خود در نظر بگیرد.» در پایان سال ۱۹۴۰، هیتلر طرح برچیده شدن «همه عناصر برجسته در لهستان» را تأیید کرد.
به‌صف‌کشی‌های گسترده توسط نازی‌ها در بسیاری از شهرهای لهستان با هدف اسارت زنان جوان انجام می‌شدند و بعدها این زنان ناچار به کار در روسپی‌خانه‌ها با حضور سربازان و افسران آلمانی می‌شدند.
در پومرانی، آن‌ها را به یک دژ نظامی در پوزنان منتقل کردند و با گاز مونوکسیدکربن در سنگرهای دژ هفتم کشتند؛ از جمله کودکان و همچنین زنانی که مقامات آن‌ها را به عنوان روسپیان لهستانی طبقه‌بندی کرده بودند.
سیاست‌های نسل‌کشی طرح‌های استعماری دولت آلمان، یا ، پشتوانه اصلی جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت بودند که از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ علیه ملت لهستان صورت گرفتند.
طرح جامع نازی‌ها شامل اخراج و نابودی گسترده ۸۵ درصد شهروند لهستانی از نظر قومی لهستانی‌تبار می‌شد، ۱۵ درصد باقیمانده نیز به برده تبدیل می‌شدند.
در سال ۲۰۰۰، با اقدام پارلمان لهستان، نشر آگاهی در مورد جنایات آلمان نازی و شوروی استالینیستی در لهستان به مؤسسه یادبود ملی سپرده شد، که در ورشو در سال ۱۹۹۸ تأسیس شده بود.
گتو ورشو بزرگترین گتو در کل اروپای اشغالی بود؛ با جمعیتی بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ یهودی که در منطقه ای به مساحت ۳٫۴ کیلومتر مربع قرار داشتند، یعنی ۷٫۲ نفر در هر اتاق.
تخمین زده می‌شود که ده‌ها هزار تن از این قربانیان در اعدام‌های دسته‌جمعی کشته شده باشند؛ از جمله حدود ۳۷٬۰۰۰ تن در مجموعه زندان پاویاک که توسط گشتاپو اداره می‌شود، و هزاران تن دیگر که در ویرانه‌های گتو ورشو کشته شدند.
از همان آغاز جنگ علیه لهستان، آلمان قصد داشت برنامه آدولف هیتلر را که در کتاب نبرد من آمده بود، برای دستیابی به «فضای زندگی» در شرق و اسکان گسترده استعمارگران آلمانی تحقق بخشد.
در ۲۲ اوت ۱۹۳۹، درست پیش از حمله به لهستان، هیتلر به صراحت به فرماندهان خود اجازه کشتن «بدون رحم یا ترحم همه مردان، زنان و کودکان لهستانی‌تبار یا لهستانی‌زبان» را داد.
در طول جنگ جهانی دوم، آلمانی‌ها نه تنها میلیون‌ها لهستانی را به قتل رساندند، بلکه میلیون‌ها تن دیگر را با تبعید اجباری پاکسازی قومی کردند تا جا برای مهاجران آلمانی دارای «نژاد برتر» باز شود .
بنا بر منابع گوناگونی همچون مؤسسه یادبود ملی لهستان، این نسل‌کشی‌ها جان ۲٫۷ تا ۳ میلیون یهودی لهستانی و ۱٫۸ تا ۲٫۷۷ میلیون لهستانی‌تبار غیر یهودی را گرفتند.
برای نمونه، ۷۴ زن جوان لهستانی تحت آزمایش‌های پزشکی در زمینه پیوند استخوان و ماهیهچه، به منظور بازسازی عصب و عفونت زخم در اردوگاه راونسبروک قرار گرفتند.
برودنیکا، بیدگوشچ، خلم، چیخانوف، چنتستوخووا، گرودنو، گرودژیاژ، گدینیا، یانوف، یاسلو، کاتوویچ، کیلتس، کوول، کراکوف، کوتنو، لوبلین، لووف، الکوچ، پیوترکوف تربونالسکی، پلوک، پلوتسک، پوزنان، پوک، رادوم، رادومسکو، سوله‌یوف، ورشو، ویلون، ویلنو و زاموچ.
پس از شکست آلمان در جنگ، دادگاهی نظامی بین‌المللی در نورنبرگ و دادگاه عالی ملی لهستان به این نتیجه رسیدند که هدف از سیاست‌های آلمان در لهستان - یعنی پاکسازی لهستانی‌ها و یهودیان - «دارای تمام ویژگی‌های یک نسل‌کشی به معنای زیستی این اصطلاح» بوده‌است.
در سال ۱۹۴۳، ویلهلم کوپ، رهبر اس‌اس و پلیس در لهستان، دستور داد تا بیش از ۳۰٬۰۰۰ بیمار لهستانی که از سل رنج می‌بردند با توجیه «خطر برای سلامتی» پاکسازی شوند.
این تعداد بسیار زیاد از کشته‌ها، و فقدان مرگ قابل ملاحظه غیرنظامیان در کشورهای اشغالی دارای «نژاد برتر» اروپایی همانند دانمارک و فرانسه، گواه سیاست‌های نسل‌کشی آلمان علیه لهستانی‌ها بود.
این باشگاه پس از اینکه در سال ۱۸۸۳ به دلیل پرداخت پول به یک بازیکن از جام حذفی کنار گذاشته شد، بخشی از شورش علیه اتحادیه فوتبال به دلیل حرفه ای شدن در سال ۱۸۸۴ بود.
با این حال، در فصل ۹۳–۱۸۹۲ این تیم در رده پانزدهم ایستاد و پس از شکست ۱–۰ در بازی آزمون مقابل شفیلد یونایتد در ورزشگاه ترنت بریج سقوط کرد.
آکرینگتون به جای بازی در لیگ دسته دوم، از لیگ کنار کشید و به عنوان اولین باشگاه موسس لیگ فوتبال شناخته شد که لیگ را به طور دائم ترک کرد (استوک در مرحله انتخاب مجدد برای سال ۱۸۹۰ شکست خورده بود، اما یک سال بعد دوباره به لیگ پیوست).
فعالیت این باشگاه در خارج از لیگ تا سال ۱۸۹۶ ادامه داشت، که سرانجام پس از شکست ۱۲–۰ در ۱۴ ژانویه برابر دارون در جام برتر لانکاشایر برچیده شد.