polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
مسئله «ناسخ و منسوخ»، در مرحله‌ای دیگر، برای قابل فهم کردنِ مجموعه متون موجود، با قرار متن قرآن حولِ زندگی محمد منجر به شکل‌گیری سنتی دیگر به نام «اسبابِ نزول» شد که بر این عقیده بنا شده‌است که قرآن یک نویسنده بیشتر ندارد و حاصل تجارب محمد در یک دوره مشخص در مکه و مدینه است.
در حال حاضر، مفسرانِ سنتیِ مسلمان، خوانش و فهمِ متن قرآن بر اساس همین سنتی که چند قرن پس از درگذشت محمد شکل‌گرفته، یعنی سنتِ متاخرِ «نسخ» و «اسبابِ نزول» صورت می‌گیرد، اگرچه تفسیرها و پاسخ‌ها گاهی بسیار متفاوت از یکدیگر باشند.
تا ابتدای قرن بیست و یکم، پژوهشگران بر اهمیت تأثیر یهودیت بر قرآن متمرکز بودند، اما از سال ۲۰۰۰ به بعد، برخی پژوهشگران متوجه شدند که حضور مسیحیتِ زبانِ سریانی بسیار مهم‌تر است.
همچنین با اکتشافات و پژوهش‌های مختلف، امروز برای پژوهشگران مشخص است که برخلاف آنچه که به شکل متاخر نوشته‌های مسلمانان ابراز داشتند، در سرزمین اعراب قبل از اسلام ملقب به «دوران جاهلیت»، نه هرج و مرج و بت پرستی بود، و نه اسلام آغاز یکتاپرستی عربی بود؛ در مقابل، در این سرزمین، ادیان مختلف یکتاپرست، از یهودیت و مسیحیِ سریانی وجود داشته‌اند.
به گفته کریستیان روبَن، باستان‌شناس، کتیبه‌شناس و متخصص تاریخ اعراب قبل از اسلام، از قرن چهارمِ بعد از میلادِ مسیح، هیچ نشانهٔ باستانی از حضور سنت‌های بت‌پرستی در این سرزمین یافت نمی‌شود؛ در مقابل سنگ‌نبشته‌های یهودی و مسیحی فراوان است، به‌ویژه در جنوب سرزمین عربستان و در دوران‌هایی از ابرهة بن صباح و حمیر که حضور این ادیان در سطح بالای مفهومی قابل مشاهده است.
به عنوان مثال، چندین پژوهش زبانی و قرآنی - که امیرمعزّی آنها را «بسیار مستند» می‌داند - بر این نظر هستند که سوره قدر برآمده با تغییرات جزئی از سرودهٔ شبِ قدر/ولادت مسیحِ افرایم سوری است.
بر اساس پژوهش‌های امیرمعزّی، مجموعه اتفاق‌های مهم در تاریخ صدر اسلام برای فهم شکل‌گیری قرآن بسیار مهم است؛ از جمله پیام آخرالزمانی محمد و حضور سنگین آن در قرآن، انتخاب علی به عنوان جانشین، سیمای مسیحایی علی بر اساسِ گواه تعدادِ بسیار زیادی از متون، نوعی کودتا علیه علی، کشتن علی و عدم وقوع آخرالزمان، خشونت و دعواهای سیاسیِ فزاینده میان اعراب، کشتن فرزندان علی و فتوحات بسیار سریع اعراب.
تمامی این موارد باعث شد که در دوران عبدالملک بن مروان که دارای یک امپراطوری عرب بود، در جدال‌های درونی و بیرونی، بازخوانی جدیدی از پیام و سیمای محمد برای مشروعیت بخشیدن به قدرت خویش و ساختن «یک حافظه جمعی جدید» شکل بگیرد؛ از جمله زدودن ویژگی‌های مسیحایی موجود ، سیمای محمد به عنوان آخرین پیامبر و دارای پیامی «عمومی» ، انتخاب کتابی رسمی و مستقل از ادیان دیگر به نام «مصحف عثمان» و شکل‌گیری حدیث، اعلام پیروان محمد به عنوان «مسلمان» و مقدس‌سازی شهرهای بیت‌المقدس، مکه و مدینه برای این پیروان.
اگرچه این نسخه رسمی مورد بحث و انتقاد شیعیان بود و با نسخه‌های دیگر از نظر ظاهر و محتوا تفاوت داشت، اما نهایتاً پس از چهار قرن و در دوران خلافت عباسی با شکل‌گیری «ارتودکسی سنی» که یکی از دگم‌های آن الهی و جاودانی دانستن قرآن حکومتی شد، این نسخه بر همه مسلمانان از جمله شیعیان تحمیل یا در دوران آل‌بویه به روش تقیه پذیرفته‌شد.
در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۹، دو مجموعهٔ گروهی در بابِ قرآن به نام‌های «فرهنگ قرآن » و «قرآن تاریخ‌نگاران »، با شرکت ده‌ها نفر از پژوهشگران در سراسر دنیا منتشر شد.
مجموعه دوم، یعنی «تاریخِ مورخین»، زیر نظر امیرمعزّی و گیوم دی، تلاشی برای برنهاد میان تمامی پژوهش‌های صورت گرفته در گذشته‌است که با مشارکت ۳۰ پژوهشگر و متخصص در علومِ مختلف قرآنی، در بیش از ۴۰۰۰ صفحه منتشر شده‌است؛ اثری که کامل‌ترین نوشته تاریخی-انتقادی در موردِ وجوهِ مختلف قرآن به همراه تفسیر کامل سوره‌های آن، خوانده می‌شود.
«در حقیقت، قرآن یک متن پیچیده و مرکب، در عین حال ادبی، مذهبی و تاریخی است که متونی از انواع و سبک‌های بسیار مختلف را گرد هم می‌آورد؛ متونی که قدمت آنها عمدتاً مربوط به قرن ۶ و ۷ میلادی هستند. این مجموعه احتمالاً چندین نویسنده دارد که گفته‌های پیامبر را گزارش کردند، اما چیزهای دیگری را نیز از آن حذف و به آن اضافه کرده‌اند.» او در مورد محمد نیز می‌گوید که اگرچه نقاط مبهم بسیاری در تاریخِ زندگی محمد وجود دارد، اما شکی در موردِ وجودِ تاریخی او نیست و از نظر بسیاری از تاریخ نگاران، محمد حداقل مولف ۳۰ الی ۳۵ سورهٔ پایانی قرآن است؛ سوره‌هایی که وجه آخرالزمانی دارند.
محمدعلی امیر معزی، در پژوهش‌های تاریخی-انتقادیِ خود، به نکاتی از جمله بازخوانی گفته‌های شیعیانِ نخستین و اهمیت جنگ و خشونتِ صدر اسلام در شکل‌گیری نسخهٔ رسمی قرآن اشاره می‌کند.
این پژوهش‌ها نه تنها از وجه تاریخِ شیعه اهمیت زیادی دارند، بلکه توانسته‌اند برخی محدودیت‌ها برای شناخت مناسب از تاریخ صدر اسلام را رفع کنند؛ به ویژه هنگامی که در کنار پژوهش‌های افرادی همچون ویلفرد مادلونگ قرار می‌گیرند.
به گفته امیرمعزّی، یک تحقیق تاریخی که فقط بر اساس نوشته‌های اهل سنت انجام شده باشد، معیارهای تحقیق علمی را برآورده نمی‌کند؛ منابع شیعه گرچه درون‌مایه‌ای ایدئولوژیک دارند، اما با تحقیقات تاریخی-انتقادی سازگارتر هستند؛ متونی که کمتر از منابع اهل سنت شناخته شده‌اند و کمتر نیز مورد تحقیقِ پژوهشگران قرار گرفته‌اند.
او دربارهٔ نقش اساسی خلیفه اموی عبدالملک بن‌مروان و حکمران او حجاج بن‌یوسف در مقابلهٔ نهایی متن قرآن، بیش از همه، بر غیرقابل اعتماد بودن منابع اسلامیِ مربوط به جمع‌آوری قرآن تأکید کرد و به این نتیجه رسید که نسخه رسمی قرآن تا پایان قرن هفتم میلادی وجود نداشته‌است؛ یعنی «مصحف عثمان» باید در دورهٔ عبدالملک به صورت نهایی گردآوری و تدوین شده باشد.
پس از مینگانا برخی تاریخ‌های جدیدتری نیز برای جمع‌آوری قرآن ذکر کردند، اما در دهه هفتاد میلادی، پاتریشیا کرون و مایکل کوک بر اساس پژوهش‌هایشان، فرضیه‌های جدیدتر را رد کردند و در تاریخ‌گذاری نسخهٔ نهایی و رسمی قرآن به نظریه مینگانا بازگشتند.
بر اساس رایج‌ترین روایت در سنت اسلامی و اقوال مشهور، تصمیم به جمع‌آوری قرآن بلافاصله بعد از درگذشت محمد در سال ۱۱ هجری، در زمان ابوبکر، خلیفهٔ اول، گرفته شد.
بر اساس این تفسیر سنتیِ مومنینِ مسلمان، «قرآن کلام خدا، نازل شده بر محمد به واسطه جبرئیل است.» در این نگرش و بر اساس نسخ و اسباب نزول، قرآن در طول ۲۳ سال در مکه و مدینه نازل شده‌است.
در سنتِ اسلامی، دانش‌هایی مانندِ، نسخ، اسبابِ نزول و تفسیرِ قرآن و تاریخ قرآن برای فهم منطق و شیوه شکل‌گیری قرآن پدیدار شدند و در طول قرن‌ها متفکران مسلمان بر روی فهمِ متنِ قرآن، دورهٔ انتقال، کتابت و تاریخِ آن بحث‌های جدی کرده‌اند.
سپس در اوایل سال ۱۸۶۰، یکی از اولین و جدی‌ترین آثار مرجع تحت عنوان «تاریخ قرآن» توسط تئودور نلدکه به نگارش درآمد که سرآغاز اسلام را از زاویه ای فلسفی، تاریخی و انتقادی بررسی کرده‌است؛ این اثر سریعاً به یک اثر کلاسیک در زمینه قرآن‌پژوهی تبدیل شد.
در مقابل این سنتِ شکل‌گرفته از روایات، متخصصان متن و تاریخِ جمع‌آوری قرآن، در تاریخ‌گذاری متوجه شدند که مشکلات و تضادهایی در نوشته‌های مسلمانان هست؛ به‌ویژه به دلیل فاصلهٔ میان تاریخ پذیرفته‌شدهٔ سنتیِ نگارش نهایی قرآن و اولین منابعی که این اطلاعات را گزارش کرده‌اند؛ این تفسیر سنتی از تاریخِ قرآن برگرفته از آثارِ محمد بخاری ، عمر بن شبه و ابوداوود سلیمان است که مجموعه روایاتی از تاریخِ قرآن را ذکر می‌کنند و گمان می‌رود که بیشتر آنها به زهری برسد.
به گفته امیرمعزّی، المصنف نوشته عبد الرزاق صنعانی و الردة و الفتوح از سیف بن عمر نشانِ آشکاری از تثبیت شدن سنت کتابت حداقل تا آغاز قرن دوم و حتی پایان قرن اول هجری می‌دهند.
در اوایل قرن بیستم، پُل کازانوا، مورخ و باستان‌شناس و استاد کُلِژ دُ فرانس، بر روی وجه آخرالزمانیِ پیام محمّد تأکید کرد، مسئله‌ای که در آن زمان توجه دیگران را به خود جلب نکرد.
شومِیکر نشان می‌دهد که اعتقاد به آخرالزمان در این دورهٔ خاص و در خاورمیانه، بین تمامی ادیان بسیار متداول بوده و همگی به دنبال ظهور یک نجات دهنده بوده‌اند؛ اعتقادی که ناشی توالی مجموعه‌ای از اتفاق‌های دردناک برای مردمان این منطقه، از جمله جنگ‌های سهمگین به‌ویژه میان ساسانیان و امپراتوری بیزانس، کشتارها، نابودی‌های شهرها، جابجایی‌های بزرگ مردم به‌دلیل جنگ‌ها، ظهور بیماری‌های واگیردار کشنده و … بوده‌است.
این ترجمه، انجام شده توسط ردبرتوس رِتِنِنسیس، هرمان دالماسی، پیتر اهل تولِد و پیتر اهل پوئَتیه، همزمان با ردّیه‌ای علیه اسلام از سوی پیتر مقدس است.
فراتر از این تلاش‌ها برای ترجمه قرآن و برخورد با آن، کنت دو پلِئو از نخستین کسانی بود که بین سال‌های ۱۷۲۹ و ۱۷۳۳ به تاریخ متن قرآن علاقه نشان داد.
به نظر می‌رسد، با تمام محدودیت‌ها، این اثر «اولین تلاش برای استفاده از نسخه‌های خطی قدیمی قرآن برای مطالعه قرآن است.» در آغاز قرن نوزدهم، علاقه به نسخه‌های خطی افزایش یافت و فرهنگستان کتیبه‌شناسی و زبان‌های باستانی فرانسه در سال ۱۹۵۷ رقابتی در زمینه پژوهشِ قرآن و نسخه‌های خطی آن ترتیب داد که سه نفر به نام‌های میشل عماری، اشپرنگر و نلدکه توانستند عناوین برتر را کسب کنند.
پژوهش‌های انجام شده در دهه هفتاد میلادی توسط پاتریشیا کرون، مایکل کوک، جان وانسبرگ و گونتر لولینگ، تبدیل به نقطه عطفی در پژوهش‌های قرآن و صدر اسلام شدند.
این پژوهش‌ها نکات مهمی را در مورد تاریخ قرآن نشان دادند؛ از جمله این نکات می‌توان به عدم موثق بودن منابع اسلامی در مورد صدر اسلام و قرآن است؛ منابعی که باید با نگاهی انتقادی آنها را بررسی کرد، زیرا به شکل متاخر توسط عالمان مسلمان نوشته‌شده‌اند، پر از تناقض، روایات دور از واقعیت و افسانه‌وار هستند.
از دیگر نکات این پژوهش‌ها، نیاز به مطالعه منابع غیر اسلامیِ نوشته‌شده در صدر اسلام برای فهم متنِ قرآن، و تأیید گفته‌های مینگانا در بابِ نقش عبدالملک در استقرار اسلام و قرآن اشاره کرد.
در این بررسی‌ها که هم در متون مقدسِ اواخرِ دورانِ باستان بود و هم در بررسی انتقادی از منابع مسلمان، این پژوهشگران هرگز در این مسئله شک نکردند که قرآن بازتابِ صحیح از تعالیمِ محمد است.
در سال‌های نخستینِ قرنِ بیست و یکم، آلفرد لویی پرِمَر، متخصص فرانسوی تاریخ اسلام و عرب، در پژوهش‌های خود این مسئله را مطرح می‌کند که در قرن هفتم میلادی، اگر ترجمه‌های عربی از کل کتاب‌های مقدس نبوده، اما گزیدهٔ نقل قول‌های کتب مقدس و نوشته‌های آخرالزمانی یهودی یا مسیحی در سرزمین عربستان وجود داشته و حضور ادیان یهودی و مسیحی واضح است.
قرآن‌پژوهی در دهه ۱۹۷۰، با پرسش از اعتبار منابع تاریخیِ مسلمانان و همچنین ورودِ روشمندِ منابع غیر اسلامی، جهش و تغییراتِ تعیین‌کننده‌ای کرد؛ امری که موجب به چند برابرشدن پژوهش‌ها، بحث‌های جدی میان متخصصان و پدیدار شدن نظریاتِ گاهی انقلابی شد.
امروزه، قرآن‌پژوهی با توجه به پژوهشگران و نهادهای تحقیقاتی متفاوت در نقاط مختلف دنیا، پیشرفت‌های زیادی کرده‌است و مانند گذشته، نه صرفاً بر روی یافته‌ها و تاملات شخصی، بلکه در شبکه‌هایی علمی صورت می‌پذیرند؛ امری که موجب شکل‌گیری پژوهش‌های گروهی و بین‌المللی زیادی شده‌اند.
همچنین اکنون چندین دانش به صورت مشترک در این پژوهش‌ها استفاده می‌شوند، مانند فقه‌الغه، روش تاریخی، مردم‌شناسی، باستان‌شناسی، کتیبه‌شناسی، نسخه‌شناسی، خط‌شناسی، تاریخ ادیان و …
با این حال، با وجود قرآن رسمی که در آن نامی از خاندان علی نبود، پیروان علی همچنان برای اهمیت مرکزی وی در اسلام و سیمای آخرالزمانی او، ارزش زیادی قائل بودند؛ به‌خصوص نزد پیروانِ سنت شیعه دوازده امامی که معتقد بودند قرآن کامل و تحریف نشده در ابتدا نزد علی بوده‌است، و با کشتن او به امامان مختلف سپرده شده، و در نهایت، در آخرالزمان، علی به همراه امام غائب آنرا با خودش خواهد آورد.
در همان زمان، وایل با مطالعه ارتباط بین قرآن، یهودیت و مسیحیت، نشان می‌دهد که ارتباط قرآن با منابع قدیمی اسلام، بیشتر از اینکه یک گسست با آنها باشد، در یک تدوام است.
رقص‌های اوکراینی مرکزی یا کوزاک، نشان‌دهندۀ فرهنگ و سنت‌های کوزاک‌های اوکراینی ، پولتاوا و دیگر سرزمین‌های مرکزی اوکراین در اطراف رودخانۀ دنیپر‌؛ این‌ها رقص‌هایی هستند که بیشتر با رقص اوکراینی مرتبط هستند.
بزرگترین نفوذ فرهنگی بومی، جامعه نیمه نظامی کوزاک‌ها بود که عشق آن‌ها به رقص‌های اجتماعی باعث ایجاد هوپاک ، کوزاچوک ، پوزونتس ، چوماکی و بسیاری دیگر شد.
لباس‌های زنانه تنوع ظریف‌تری دارند، زیرا بلوز زنانه معمولاً گل‌دوزی‌های بیشتری نسبت به پیراهن مردانه دارد، دامن با طرح‌های هندسی و رنگ‌های گوناگون بافته می‌شود و تاجی از گل و روبان بر سر می‌گذارند.
همۀ این قطعات می‌توانند از روستایی به روستای دیگر یا حتی بر اساس سنتی در یک خانواده متفاوت باشند، اگرچه اکثر گروه‌های حرفه‌ای به دلایل زیبایی‌شناختی لباس‌های یکسانی به اجراکنندگان می‌پوشانند.
در حالی که رقص‌های هوتسولِ واسیل آورامنکو، تصویری نادرست از رقص‌های هوتسول‌ها ، ارائه می‌کرد؛ تقاضا برای تحقیقات بیشتر برای پر کردن شکاف‌های کار اولیۀ ورخوینتس، در نهایت باعث تجدید علاقه به آداب و سنن هوتسول شد.
رقص‌های بوکووینایی، نشان‌دهنده فرهنگ و سنت‌های منطقۀ بوکووینا، یک گذرگاه کوهستانی میان اوکراین و رومانی است که از لحاظ تاریخی توسط شاهزادۀ رومانیایی مولداوی، و همچنین امپراتوری هابسبورگ و تاتارها اداره می‌شود.
گل‌دوزی روی بلوزها و پیراهن‌ها معمولاً با نخ‌های تیره‌تر و سنگین‌تر دوخته می‌شود و دامن‌های زنانه گاهی در جلو باز می‌شوند و زیرپیراهن‌های گل‌دوزی شده را نمایان می‌کنند.
لباس‌های نمایشگر که توسط رقصندگان اوکراینی پوشیده می‌شوند، درخشان و پر جنب و جوش هستند، در حالی که مراحل رقص با پرش‌های پرانرژی، پاهای بلند و بازوهای پر جنب و جوش مشخص می‌شوند.
مردم لمکو که نسبتاً نژادی جدا شده‌ از اوکراینی‌ها هستند، سبک زندگی و قوم‌‌شناختی منحصر به‌ فردی دارند، مانند زندگی هوتسول‌ها، که طراحان رقص اوکراینی از به تصویر کشیدن آن لذت می‌برند.
رقص محلی-صحنۀ اوکراینی در مرحله اول مسیر تبدیل شدن به تجسم کنونی خود را ابتدا از طریق آثار واسیل ورخوینتس (متولد ۱۸۸۰ میلادی، با نام‌خانوادگی اصلی:
ورخوینتس سطح حرفه‌ای آموزش در هنر را به عنوان عضوی از گروه تئاتر مایکولا سادوفسکی کسب کرده بود، که خود سطح برجسته‌ای از رقص محلی را در تولید درام‌های خود بر اساس مضامین عامیانۀ اوکراینی گنجانده بود.
در حین سفر با گروه تئاتر در اوکراین مرکزی، ورخوینتس هر زمان که می‌توانست، از روستاهای اطراف شهرهایی که در آن‌ها اجرا داشتند، بازدید می‌کرد تا در مورد رقص‌های سنتی روستاها یاد بگیرد و آثار آن‌ها را ضبط کند.
کتاب او که بعدها در سراسر اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت؛ از آن زمان تاکنون پنج بار تجدید چاپ شده است و به عنوان یک متن آموزشی پایه برای رقص اوکراینی باقی‌مانده است.
پریما-بوهاچفسکی که در لویو، وین، و بعداً وینیپگ آموزش دیده بود، قبل از اقامت در ایالات متحدۀ آمریکا و تبدیل شدن به پرکارترین طراح رقص و مدرس رقص-صحنۀ محلی اوکراینی، در سراسر جهان سفر کرده بود.
برای بیش از بیست و پنج سال، مدیریت او در کارگاه رقص اوکراین، و گروه رقص اوکراینی سیزوکریلی، نه تنها برخی از بهترین رقصندگان اوکراینی آمریکای شمالی را آموزش داد، بلکه رقصندگان قدیمی را نیز جذب کرد.
این مجموعۀ مستعد به پریما-بوهاچفسکی اجازه داد تا رقص‌های نوآورانه‌تری را امتحان کند و مضامین مدرن اوکراینی مانند قتل ولودیمیر ایواسیوک، نوازندۀ برجسته و فاجعۀ چرنوبیل را بازسازی کند.
پریما-بوهاچفسکی پس از توسعۀ نسل بعدی مربیان رقص-صحنۀ محلی اوکراینی، تأسیس مدارس و مراکز آموزشی متعدد، طراحی رقص صدها رقص و آموزش هزاران دانش آموز، در سال ۲۰۰۴ میلادی درگذشت.
با بررسی نقوش در حال حرکت که روی ظروف سفالی تریپیلیان به تصویر کشیده شده‌اند، می‌توان گفت که حداقل از هزارهٔ سوم پیش از میلاد رقص در سرزمین‌های اوکراین امروزی اجرا می‌شده‌است.
در سال ۱۹۳۷ میلادی، پاولو ویرسکی و میکولا بولوتوف، گروه رقص محلی دولتی اتحاد جماهیر شوروی اوکراین را با هدف ارتقاء رقص-صحنۀ محلی به بالاترین سطح هنری خود و تقویت آن به عنوان یک هنر صحنه‌ای قابل اجرا، تأسیس کردند.
پس از چند فصل کارگردانی توسط واختانگ ورونسکی در تئاتر اُپرای اودسا، پاولو ویرسکی از سال ۱۹۵۵ میلادی تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ میلادی به عنوان مدیر هنری گروه رقص فولکلور دولتی جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین بازگشت.
او که طبیعتاً یک کوچ نشین بود، اغلب تنها ۲ تا ۳ ماه در یک منطقه می‌ماند، یا تقریباً به همان اندازه که طول می‌کشید تا کل مجموعۀ رقص‌های خود را به گروه جدیدی از دانش آموزان آموزش دهد.
یکی از این رهبران چستر کوک بود که در سال ۱۹۵۹ میلادی اولین مدیر هنری رقصندگان شومکا اوکراینی شد و در سال ۱۹۶۹ میلادی شرکت رقص اوکراینی چرموش را در ادمونتون تأسیس کرد.
واسیل آورامنکو به دلیل این رویکرد «جانی اپلسید»وارانه به هنر خود، در جوامع اوکراینی دور از وطن به عنوان «پدر رقص اوکراینی» شناخته می‌شود و به گسترانندۀ این رقص اوکراینی در سراسر جهان نسبت داده می‌شود.
هوپاک و کوزاچوک اولیه به عنوان رقص اجتماعی در نواحی اطراف رودخانهٔ دنیپر توسعه یافتند، در حالی که هوتسولکا و کولومیکا در کوه‌های کارپات در غرب سر برآوردند.
در نهایت، رقص‌های اجتماعی خارجی مانند پولکا و کوادریل نیز محبوبیت پیدا کردند و پس از اجرای رقصندگان بومی و نوازندگانی که استعداد بداهه‌پردازی داشتند، تغییرات متمایزی توسعه یافتند.
گروه کُر مردمی اوکراین که در سال ۱۹۴۳ میلادی به سرپرستی هریهواری وریوکا در خارکوف تأسیس شد، شامل گروهی از رقصندگان به رهبری الکساندر دمیترنکو، لئونید کالینین و بعدها اُ.
تئاترهای دهقانی یا رعیتی، مردمان بومی تحت انقیاد اوکراین امروزی را سرگرم می‌کردند، که همچنان به طبقات اجتماعی پایین در سرزمین‌های خود تنزل داده می‌شدند، در حالی که حاکمان خارجی آن‌ها اغلب در مقایسه، مجلل زندگی می‌کردند و سرگرمی‌های خارجی و رقص‌هایشان را وارد می‌کردند.
در چنین شرایطی است که رقص‌های محلی اوکراینی که آرمان‌های یک جامعهٔ کشاورزی را به تصویر می‌کشیدند، به روی صحنه رفتند و محبوبیت بیشتری در بین مردم بومی به دست آوردند، که بیشتر تئاتر را به شغلی پر رونق تبدیل کرد.
هنگامی که استادان رقص مانند ورخوینتس و آورامنکو شروع به جمع‌آوری رپرتواری از رقص‌ها و گشت و گذار در سرزمین‌های اوکراین با گروه‌های خود کردند، کارگاه‌هایی را در روستاها تدریس می‌کردند، تغییرات منطقه‌ای ذاتی که از طبیعت بداهه‌پردازانۀ رقص‌های محلی پیشامدرن اوکراین سرچشمه می‌گرفت، به آرامی کم رنگ شدند.
با این حال، بیشتر این تحقیقات پس از سفرهای ورخوینتس و اورامنکو در اوکراین انجام شد که منابع موجود دانش «رقص سنتی» را به روستاهای منزوی یا جوامع مهاجری که سرزمین‌های بومی خود را پیش از سفرهای ورخوینتس و آورامنکو ترک کردند، محدود کرد.
او حتی یک بار بیش از ۵۰۰ رقصنده را جمع کرد تا در یک شب مجلل رقص اوکراینی که در خانۀ اُپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۳۱ میلادی اجرا شد، با او روی صحنه ظاهر شوند.
آورامنکو در نهایت به سمت تولید فیلم در ایالات متحدۀ آمریکا رفت و نسخه‌های سینمایی اُپرای اوکراینی ناتالکا پولتاوکا و کازاک‌ها در تبعید؛ و همچنین دیگر درام‌های اوکراینی، با بازی مهاجران اوکراینی و البته همیشه با برجسته‌سازی رقص اوکراینی، را تولید کرد.
او پس از همکاری گسترده با بالۀ استرالیای غربی و مدرسۀ بالۀ استرالیا، در سال ۱۹۷۰ میلادی شرکت رقص کلوبوک در ملبورن را تأسیس کرد و مدیر هنری و طراح رقص مقیم شد، و در پی آن تورهای موفقی در استرالیا توسط شرکت‌های گوناگون رقص محلیِ بین‌المللی برگزار کرد.
لباس‌های صحنه‌ای که توسط گروه‌های رقص مدرن اوکراینی برگزیده شده‌اند، بر اساس لباس‌های سنتی هستند، اما تصویری ایده‌آل از زندگی روستایی را نشان می‌دهند؛ با رقصندگانی که لباس‌های یکسان در رنگ‌های پر جنب و جوش می‌پوشند که به واسطۀ طبع یا دوره خدشه‌دار نشده‌ است.
در حالی که مراحل رقص، لباس‌ها و موسیقی از رقصی به رقص دیگر متفاوت است، مهم است که بدانیم بسیاری از این تغییرات ساختارهای رقصی مدرن هستند، با تغییراتی که توسط پیشرفت هنر بیش از توجه به حفظ سنت‌های فرهنگی انجام شده‌ است.
به دلیل گسترش و نفوذ آثار اولیه ورخوینتس و آورامنکو، اکثر رقص‌هایی که این مناطق قومی‌-فرهنگی را به نمایش می‌گذارند، همان‌ طور که توسط گروه‌های رقص-صحنۀ محلی دوران مدرن اوکراینی اجرا می‌شوند، هنوز مراحل اولیۀ بیهونتس و تینوک را در خود جای داده‌اند.
اگرچه تغییرات جدیدی میان سبک‌های «منطقه‌ای» رقص در نتیجۀ آموزش‌ها و طراحی‌های رقص پیشرفته‌تر رواج یافته‌اند، اما رقص‌های داستانی ، مانند افسانه‌های پانتومیم، و رقص‌های آیینی صحنه‌، لزوماً به مناطق خاصی مرتبط نیستند.
واسیل آورامنکو ، کار خود را به عنوان مربی رقص در یک اردوگاه لهستانی در سال ۱۹۲۱ میلادی آغاز کرد، او قبلاً هنرهای نمایشی را در کی‌یف خوانده بود، و بعداً با گروه مایکولا سادوفسکی، جایی که وی با واسیل ورخوینتس آشنا شد و آموزش دید، آغاز به همکاری کرد.
لیتویننکو و لئونید ژوکوف، طراحان رقص جوان‌تری مانند پاولو ویرسکی، میکولا بولوتوف، و هالینا بریوزوا با گام‌ها و فُرم‌های فولکلور طراحی رقص می‌کردند.
در اوکراین، ورخوینتس همچنان درگیر آموزش نسل بعدی رقصندگان بود، در حالی که در خارج از اوکراین واسیل آورامنکو، بر اساس آثار ورخوینتس، شکلی هنری را در دیاسپورای اوکراینی توسعه می‌داد.
شور و شوق تبلیغی او به زودی باعث گسترش مجموعه‌ای از مدارس رقص در سراسر کانادا شد، از جمله شهرهای تورنتو، کلگری، اوشاوا، همیلتون، فورت ویلیام، پورت آرتور، کنورا، وینیپگ، ادمونتون، یورکتون، رجاینا، وگرویل، کنورا، دافین، وینزر، و بسیاری دیگر.
در دهه ۱۹۶۰ میلادی، واسیل آورامنکو از استرالیا دیدن کرد و موفقیت‌های مشابهی را در توسعۀ رقصندگان در قاره‌ای دیگر و ترویج سبک رقص-صحنۀ محلی اوکراینی که او و واسیل ورخوینتس پیشگام آن بودند، تجربه کرد.
این رقص‌های آیینی مذهبی پیش از معرفی مسیحیت به شدت در فرهنگ مردم ریشه دوانده بودند، به طوری که مبلغان مسیحی به جای تلاش برای حذف آن‌ها، مضامین مسیحی را در ترانه‌ها و اشعار همراه با رقص وارد کردند.
گروه رقص «کازاک‌های کوبان» در سال ۱۹۵۶ میلادی در ملبورن تشکیل شد و به رهبری واسیل و لیلی کوالنکو به دلیل اجرای رقص‌ها و آهنگ‌های کازاک اوکراینی به موفقیت‌های بین‌المللی دست یافتند.
یکی از چهره‌های برجسته در آموزش رقص اوکراینی در استرالیا ولادیمیر کانیا بود که اولین گروه رقص بزرگسالان خود را در سال ۱۹۵۱ میلادی در پرت سازماندهی کرد و چندین دهه آن گروه و دیگر گروه‌ها را اداره کرد.
حضور موری در جنبش دادن حق رأی به زنان برای نخستین بار از زمانی شروع شد که او به عنوان یک عضو و فعال در اتحادیه ملی انجمن‌های رأی زنان میلیسنت فاوست فعالیت می‌کرد.
او همچنین با مشارکت مداوم در جنبش ستیزه‌جویان، خدمات خود را به عنوان یک متخصص در مکان‌هایی همچون خانه سالمندان باغ پمبروک برای خانواده‌هایی که از دوران خورانیدن اجباری بهبود می‌یافتند، ارائه می‌داد.
او نقش رهبری را بر عهده گرفت و با سخنرانی در اجتماعات عمومی، عضویت در اعتراض به سرشماری سال ۱۹۱۱ و استفاده از دانش و مهارت پزشکی خود برای درمان سافرجت‌ها که به خازر فعالیت‌های خود آسیب دیده بودند، توانایی‌های خود را به عنوان یک کنشگر نشان داد.
در حالی که می خواهد دزدکی حرکت کند ، او خود را مبدل می کند که دو جوراب به سر دارد ، یک سربند با دو چشم موقت و استنشاق هلیوم را در ریه های خود (به منظور پنهان کردن صدای خود ، بنابراین بیشتر با رابیدز دیگر مخلوط می شود).
ریمن ریوینگ رابیدها ۲ دومین قسمت از فرنچایز ریمن ریوینگ رابیدها است که در آن رابیدز قصد حمله به زمین را دارند و مقرهای خود را در نزدیکی یک مرکز خرید ایجاد کرده اند.
در یکی از این برنامه‌ها که در سال ۲۰۰۴ انجام شد او با یک هلیکوپتر در اطراف ایرلند شمالی پرواز می‌کرد و مناظر ایرلند شمالی را در تلویزیون از نظر بینندگان می‌گذراند.
کریستین لوئیز لمپارد یک گوینده برنامه‌های تلویزیونی در ایرلند شمالی از نیوتاوناردز، ایرلند شمالی است که بیشتر بخاطر کار تلویزیونی خود با بی‌بی‌سی و شبکهٔ آی تی وی شهرت یافته‌است.
در این زمینه مکرر به مسئولان گوشزد شده‌است اما باید گفت که وقتی کسی وامی را با نرخ سود ۲۰ درصد یا ۲۵ درصد دریافت می‌کند، بدنبال این خواهد بود که از آن ۳۰ درصد سود عاید خود کند.
این قضیه سبب شد شخصی از اهل محل به نام حاج محمد افراز که کارمند مخابرات بود قسمتی از حقوق خود را پس‌انداز کند و زمینی را به مبلغ یکصد هزار تومان برای ساخت یک مسجد در شرق محله خریداری نماید.
ایشان با همکاری جمع زیادی از اهالی خواجه عطاء مثل حسن پارسا، محمد پارسا، خورشید شنگی پور، محمد حسین برهم و محمد صالح شهروا ساخت مسجد را زیر نظر شیخ محمد ضیایی آغاز کردند.
ساخت مسجد در دو طبقه شامل سالن نماز برای برادران در طبقه فوقانی و وضوخانه و نماز خانه خواهران و منزل امام جماعت مسجد و چهار باب مغازه در طبقه همکف ظرف دو سال و با صرف هزینه ۶ میلیون تومان به پایان رسید و شیخ محمد ضیایی این مسجد را به نام مسجد فاروق اعظم نامگذاری کردند.
ملا محمود اهل جزیره اولین موذن و امام جماعت مسجد فاروق اعظم بودند و از سال ۱۳۶۱ عالمی بزرگوار به نام مولوی محمد حسین واحدی امامت این مسجد را بر عهده گرفتند.
ایشان از اولین همکاران شهید محمد ضیایی در مدرسه دینی اهل سنت بندرعباس بودند و بسیاری از مردم، مسجد فاروق اعظم را تا سال‌ها به خاطر امامت ایشان به نام مسجد مولوی می‌شناختند.
بعد از مهاجرت مولوی محمد حسین واحدی از بندرعباس در سال ۱۳۷۴، طلاب مدرسه دینی به مدت دو سال امامت مسجد را بر عهده گرفتند تا اینکه در سال ۱۳۷۶ امامت این مسجد به یکی از طلاب به نام سید محمد صالح مهجور واگذار شد.
قانون ۳۴ از یک وب‌کمیک در سال ۲۰۰۳ نشأت گرفته، با عنوان «قانون شماره ۳۴ام، پورن‌اش وجود دارد، بدون استثناء.» ، که توسط پیتر مورلی-سوتر کشیده شد تا شوک دیدن پورن کمیک کالوین و هابز را به تصویر بکشد.
به گفته دو محقق اوگی اوگاس و سای قدم، «امروزه، قانون ۳۴ به عنوان یک مذهب مقدس در وبلاگ‌ها، ویدیوهای یوتیوب، فیدهای توییتر و سایت‌های شبکه‌های اجتماعی رشد می‌کند. این اغلب به عنوان یک فعل استفاده می‌شود، مانند . آن‌ها دلیل اینکه چرا این اصطلاح بسیار محبوب شده، می‌گویند که برای بسیاری از مردم این موضوع «مطمئناً درست به نظر می‌رسد».
محقق فمنیست، سوزانا پائوسن، می‌گوید که قانون ۳۴ و نسخه‌های ۳۵ و ۳۶ هر هرچقدر مفهوم بعید یا غیرمعمول باشند، در هر صورت پورنوگرافی آن به صورت آنلاین در دسترس است یا وجود خواهد داشت.
دنی، مرد ثروتمندی که اخیراً طلاق گرفته‌است، وی که همیشه با تکیه بر روی هوی و هوس زندگی اش را می‌گذارند، وارد یکی از سالن‌های بدنسازی در آستین می‌شود و در مورد یک رژیم تناسب اندام با تروور، صاحب این باشگاه مشورت می‌کند.
او کت را به کشیدن ماری جوانا دعوت می‌کند و ماجرای زندگی اش را برای او شرح می‌دهد که ثروت او، از نامادری تازه درگذشته اش که با مرد ثروتمندی که دنی هرگز او را ملاقات نکرده‌است، به او به ارث رسیده‌است.
این فیلم در گروه مسابقات دراماتیک ایالات متحده از جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۱۵ حضور داشت و اولین بار در جشنواره که در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۵ برای تماشای عموم به نمایش درآمد.
این فیلم در بسیاری از جشنواره‌های دیگر از جمله اختتامیه جشنواره فیلم پایتخت، , جشنواره بین‌المللی فیلم کلیولند، و جشنواره بین‌المللی فیلم دالاس به نمایش درآمد.
دنی واکنش ضعیفی نشان می‌دهد اما او را تشویق می‌کند که رابطه را دنبال کند و سهم خود را از 4 به قیمت ۱۵۰ دلار به او بفروشد تا دوباره این رابطهٔ شکست خورده را پیوند دهد.
تروور با مربی تناسب اندام خود، گریگوری ملاقات می‌کند تا او را برای هدایت یک سمینار در 4 جدید دعوت کند، اما در همین ملاقات متوجه می‌شود که خلق و خوی آن‌ها با هم ناسازگار است.
هنگامی که کنگره ملی هند بدون مشورت با رهبران پذیرش برنامۀ تقسیم را اعلام کرد، بچه خان بسیار ناراحت شد و به کنگره گفت «شما ما را به دست گرگ‌ها انداختید.» در ژوئن ۱۹۴۷، بچه خان، میرزعلی خان و جنبش خدای خدمتگر با اعلام قطعنامه‌ای، خواستار انتخاب پشتون‌ها برای داشتن یک کشور مستقل از پشتونستان شدند که تمام مناطق پشتون‌نشین هند انگلیس را تشکیل می‌دهد، به جای اینکه برای پیوستن به پاکستان ساخته شود.
پس از ایجاد پاکستان در سال ۱۹۴۷، میرزعلی‌خان و پیروانش از به رسمیت شناختن پاکستان امتناع ورزیدند و از پایگاه خود در گوروک، وزیرستان به جنگ چریکی علیه دولت ایالت جدید ادامه دادند.