polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Unibertsitate nafarrek, helbide nagusiez gain, www.unav.es, Nafarroako Unibertsitatearentzat, www.unavarra.es, Unibertsitate Publikoarentzat, eta www.uned.es/ca pamplona eta www.uned.es/ca tudela, UNEDek Iruñean eta Tuteran dituen ikastetxe atxikientzat, fakultateak, ikastetxeak eta horien menpeko erakundeak bisitatzeko aukera ematen dute.
Komunikabide horietatik jaio dira gaurkotasun iragankorrarekin lehian idazten hasi ziren eleberrigile eta olerkariak, eta baita bokazio politiko argiko emakume eta gizonak ere, beren interesak sustatzen zituzten komunikabideen bidez defendatuz, edo horiek eusten zituzten enpresetan eragin nahiez.
Nafarroako gizartearen zati handienean indarrean zeuden printzipio horiek babesteaz gain, bere arrakastaren gakoetako bat zen tokiko korrespontsalen sare zurrun bat eratu izana, hasieratik, Nafarroako zoko urrunenetan ere gertatzen zenaren berri emateko, Espainiako edo nazioarteko informazio orokorra emateaz gain.
Artean ere argitalpen asko egin ziren kostalde honetan 1939 45ko gerraren ondoren: Cote Basque Soir Jean Garat ena, eskuindarra –Algeria frantsesa izatearen aldekoa zen–, La République du Sud Ouest erradikala, Hiriart hargin beltzarena, La Résistance Républicaine Lartigau apaizarena, Gaulixta, Le Journal de Biarritz , Le Soir de Bayonne , Basque Eclair , hau Paueko Eclair des Pyrénées egunkari katolikoaren adarra; batzuk goizean agertzen ziren, besteak arratsean.
Erantzunez, ideologia tradizionalistatik, besteak beste, halako titulu esanguratsuak agertu ziren: La Verdad contra el Error o desengaño de incautos eta bere jarraipena zen Gaceta Real de Navarra, Boletín del Ejército del Rey Nuestro Señor Don Carlos V , eta El Tradicionalista eta La Lealtad Navarra egunkariak, azken hori El Pensamiento Navarro egunkariaren aurrekaria.
Bando liberalean egunkari hauek nabarmentzen ziren: El Patriota del Pirineo , El Imparcial , Boletín Oficial de Pamplona , El Correo de Navarra , El Progresista Navarro , Nafarroan egunero argitaratzen zen lehenengo egunkaria, La Prensa Imparcial eta El Porvenir Navarro .
Alexandre de la Cerdak bere egin zuen Hegoaldetik Iparraldera emankizunak zabaltzeko ideia eta Loiolako Herri Irratiarekin egin zuen akordioa: 1978an, uztailaren 8an hasi zen Radio Adour Navarre, goizeko 10:00etatik 19:30ra, eta laster bigarren emankizun bat, arratsaldeko 18:00etatik 19:00eta, frantsesez, euskarazko kantuekin.
Bi aldeen arteko bilerak Kanadan eta Vatikano Hirian burutu ziren, eta eztabaidatutako gaiak bidaiatze murrizketa batzuen altxatzea, hornigaien murrizketen gutxitzea, estatubatuar bankuen kubatar finantza sistemarako sarrera eta AEBtako Habanako eta Kubako Washington Hiriko enbaxaden berrirekitzea izan ziren, azken bi hauek 1961eko Kuba eta Sobietar Batasunaren arteko harreman estutzea eta AEBen eta Kubaren harreman haustearen ondorioz itxiak bauzeuden.
2015eko apirilaren 14an, harremanen berrezartzea prozesuaren barnean, AEBek Kuba herrialde horretako Estatu Departamentuak idatzitako terrorismoa babesten duten estatuen zerrendatik kenduko zuela iragarri zuen, maiatzaren 29an gauzatu zena, AEBtako Kongresuak honelako erabakiak atzera bota edo onarttzeko bere boterea erabiltzeari uko egin zion.
Diseinu grafikoa ikasi zuen eta hamarkada bat horretan lanean pasa ostean, 2010ean hasi zen lehen ilustrazioak bere blogean zintzilikatzen eta urte hartan argitaratu zuen bere lehen liburua Bombastica Naturalis eta Bratislavako Ilustratzaileen Nazioarteko Biurtekoko Ohorezko Plaka eskuratu zuen lan harekin 2011n.
Batetik, susmagarria da Gipuzkoako lehen egunkaria aurreneko legebiltzar autonomikoa eratzeko bezperan desagertzea; izan ere, legebiltzarrak, zalantzarik gabe, Hego Euskal Herriko erakunde publikoak hedabide publikoez hornitu nahi zituen, horien artean egunkari falangista zaharrak.
Urtebete geroago, 1978ko abenduan, sektore moderatuenak Egin utzi zuen, eta harrezkero egunkaria Herri Batasunaren inguruan bildutako ezker abertzalearen bozeramaile nagusia izan zen, 1998ko uztailean Baltasar Garzón Entzutegi Nazionaleko epaileak itxi zuen arte, ETA talde terroristaren egitura finantzarioarekin zerikusia zuelakoan.
El Pueblo Vasco eta La Gaceta del Norte, garbiketa eta neurri zorrotzak jasan ondoren, berriro argitaratu ziren eta horiez gain beste bi egunkari, Falangearen ospe eta zorionerako: El Correo Español, eta Hierro arratsaldeko egunkaria, Euzkadi eta El Liberal akabatutakoen tailerretan inprimatuak.
Aurreko mendeko tailer zaharrak, erdi artisauak artean, nostalgiaren mende geratu ziren, eta orduko teknologiak eskaintzen zituen makineria berriak sartu ziren –tirada handiko egunkariek errotatibak zituzten, gero etorriko ziren linotipiak, telefonoak, posta zerbitzuak, argazki-erreproduzitzaile sistemak; 1909an, La Gaceta del Norte egunkariak lehen orrialdean argazki-grabatua sartu zuen, egunkarietako argazkiek nolabaiteko kalitatea Lehen Mundu Gerra bukatu ondorenean lortu zuten arren.
Euskal Herriko egunkarien ezaugarri nagusietako bat lurraldetasunaren falta izan da, gehienetan probintziaka argitaratu baitira, hiriburu batean oinarrituta, Ipar Euskal Herrian izan ezik: egunkarien egoitza nagusia Ipar Euskal Herriz kanpora izan da. 1976tik aurrera, Hego Euskal Herri osoko erdarazko egunkari bi argitaratzen hasi ziren: Egin eta Deia, lehena 1998ko uztailean oinarririk gabe baina Auzitegi Nazionalaren aginduz itxia.
Ibarratarren egunkaria Bilborentzat gauza handia izan zen, egunero Eugenio d’Ors, Ramiro Maeztu edo Azorínen eskuz idatzitako orriak iristen eta argitaratzen ziren, El Pueblo Vasco egunkariko beste artikulugileekin batera, hala nola Jose Maria Salaberria, Pedro Mourlane Mitxelena eta Lyon d’Or kafetegiko –letra espainiarretan mito bihurtua– zenbait solaskide.
Egunkari hori joera sektario eskasekoa bazen ere, beti integrismoaren eta karlismoaren aurkari gogor agertu zen, eta bere indargune nagusiak Iruñeko eguneroko bizitza xeheki islatzea –azokako prezioak, gertakariak, ikuskizunak, eguraldia, solas lekuetako zurrumurruak…– eta publizitate ugaria ziren.
Aurreikuspen horiek, ordea, huts egin zuten, eta laster ikusi zen Egin eta Deia batik bat, La Gaceta del Norteko irakurleez –urtebetean 21.000 irakurle baino gehiago galdu zituen–, baina baita La Voz de España, El Correo Español‑El Pueblo Vasco eta El Diario Vascokoez ere, egunkari horiek 1976tik 1978ra irakurleen %23 eta %20 bitartean galdu zuten.
Gobernu ezberdinek adierazpen askatasuna murrizteko erabili zituzten bide guztiekin –elizaren zentsura mende hasieran, aldez aurreko zentsura Primo de Riveraren diktaduran, eta Espainiako Bigarren Errepublikaren Defentsarako Legea ezarri ondorengo galarazpenak 1930eko hamarkadan–, Hego Euskal Herriko egunkariek –batzuek eskuinak eta besteek ezkerrak defendatzeagatik– iritzia askatasunez adierazteko orotariko oztopo eta eragozpenak jasan zituzten.
Eliztarrei pulpituetatik komunikabide jakin batzuen irakurketa galaraztea eta horien zuzendariak elizaren aurkako ideiak sustatzeagatik eskumikatzea nahikoa ez zirudielarik, 1898an Sevillan Asociación de la «Buena Prensa» sortu zen, egunkari katolikoen sorrera bultzatzeko.
Asmoa teknikoki akatsik gabea eta diseinu modernoa –El Paísen tankerakoa, orduan eredu nagusia zena– izango zuen egunkari bat, ezkerrekoa eta nazionalista, alderdietatik independentea, Euskal Herri osoaren estaldura geografiko eta kulturala eginez informazioa lantzerakoan plurala eta irekia izango zen egunkari bat martxan jartzea zen.
Gasteizen aurrerapen materialaren defendatzailea, La Libertad egunkariak Elizarekiko begirunea erakutsi zuen, baina haren gehiegikerien aurrean jarrera kritikoa agertu zuen, eta komunikabide errepublikar suharra bilakatu zen, iraganeko Primo de Riveraren populismoaren, Lerrouxen erradikalismoaren edo José Canalejasen liberalismoaren aldeko jarrerak alde batera utzita.
Ezaugarri horiek El Eco de Navarra bere lehiakide nagusian ere ageri ziren, baina Diario de Navarran sorrerako ideia funtsezkoen zati ziren, zazpi adjektibotan laburbilduak: egunkari «batik bat hezigarria» eta informatiboa, katolikoa, alderdi politikoekiko independentea, moralari dagokionez kontserbadorea, foralista eta iritzietan inpartziala.
Botereak ezartzen zituen kontsignak, komunikabide ofizialak, ildo editoriala, eta, gainera, argitaletxeek proposamenak egin ondoren, zuzendariak izendatzeko eskubidea zuen, eta Prentsako Zuzendaritza Nagusiaren mendeko Informazio eta Zentsura Negoziatuei ahalmen osoa ematen zion.
Aurreko mendeetan ezohiko gertakariei buruzko kronikak eta idatziak argitaratu baziren ere, eta aldizka gaurkotasun-argitalpenak, besteak beste, Pedro Ugarte inprimatzaile donostiarraren Noticias verdaderas del Norte ateratzen ziren arren, orokorrean onartuta dago Hego Euskal Herrian kazetaritzaren generoa Napoleondar Gerran zehar, Bizkaiko, Nafarroa Garaiko eta Gasteizko gobernadoreek ateratako aldizkari ofizial haiekin hasi zela.
Alabaina, 1872an Bigarren Karlistaldia hasi zenean, Espainia bien, Hego Euskal Herri bien arteko liskar doktrinal zaharrak gogotik indarberritu ziren: batetik, erregegaiaren gorteak Lizarran argitaratutako El Cuartel Real egunkari karlistak; bestetik, Iruñeko Hoja Volante, Bilboko La Guerra eta El Noticiero Bilbaíno edo Donostiako Diario de San Sebastián egunkari liberalak.
Egunkari garrantzitsuena El Anunciador Vitoriano zen, «liberala azpiegitura aldetik –hedapen- eta ekoizpen industrialaren aldeko jarrera– eta kontserbadorea gainegitura aldetik –batik bat, erlijioari eta tradizioari zegokiona», Nikolas Xamardok egunkari horri buruzko bere ikerlanean dioenez.
Paradoxikoki, Euzkadi azkenik Bilbon tirada handienetakoa zuen egunkaria bihurtu zenean, Engrazio Aranzadi «Kizkitzak» zuzendutako argitalpenak aberrikoen kritika gordinak jaso zituen, sektore honek ez baitzuen gogo onez ikusten Euzko JEL-Batzaren –mugimenduaren alderdi moderatu eta posibilista– ideien aldeko egunkari bat.
Politikoki eklektikoak eta ideologikoki orekatuak –Diario de Navarra ez hainbeste–, beste egunkari batzuek agortutako ideiak gogor defendatzen zituzten urte erabakigarrietan aldaketarako gogoarekin bat egin zuten, eta gizartearen berrikuntzarako nahiaren isla bihurtu ziren.
Diario de Noticiasek hainbat irakurle-mota izan zuen jomuga, hala diseinuagatik, berritzailea eta lehiakidearen zurruntasunetik erabat aldendua, nola edukiengatik; kultura, kirola, ekologia edo aisialdiari arreta handia eskaintzen zaie, tokiko informazioa edo eskelak alde batera utzi gabe.
Mugako hirian joera eta korronte orotako astekariak –El Bidasoa kasu, 1880 eta 1963 bitartean aldizka argitaratua– eta egunkariak argitaratzen ziren, eta erredakzioetan idazle bikainak bildu ziren: Aureliano López Becerra «Desperdicios», Juan de la Cruz Elizondo edo Mourlane Mitxelena, «el cisne del Bidasoa», besteak beste.
La Voz de Españaren –Gipuzkoako lehen egunkaria, eta Cadena de Prensa del Movimiento‑n errentagarria zen bakarrenetakoa– atzean bigarren maila batean, El Diario Vascoko akziodunen artean dibidenduen banaketa eskasa izaten zen, eta kapital-zabalkuntzak, berriz, ugariak.
Portugaleteko Miguel Loredok zuzendutako egunkari hori aitzindari izan zen geroxeago agertu ziren eta eusko ikaskuntzen berpizkunde handiaren oinarrian zeuden aldizkari euskaltzale ugariena, adibidez, Nafarroako Nafarroako Euskal Elkargoak argitaratutako Revista Euskara, Arabako Revista de las Provincias Euskaras edo Euskal-Erria gipuzkoarra).
Ezaugarri komuna monarkikoak izatea zuten prentsa, politika eta negozioetako pertsonek sustatu zuten: Ramiro Maeztu, Roman Lizarriturri, Jorge de Satrustegi, Joakin Txurruka, Federico Oliván, Jose Manuel Brunet, Jose Mugika, Jose Mª de Areilza edo Luca de Tena anaiak.
Nazionalek, era berean, El Día, La Prensa, La Voz de Guipúzcoa eta Guipúzcoa Obrera egunkarien instalazioak hartu zituzten, eta 1936ko irailaren 16tik aurrera arratsaldeko Unidad egunkaria eta goizeko La Voz de España, tradizionalista, atera zituzten.
La Voz de Guipúzcoa eta El Pueblo Vasco egunkarien inguruan beste egunkari txiki asko zebiltzan, denak ere ideologiaz eskuinekoak eta errentagarritasun urrikoak: 1897 eta 1936 bitartean galerak pilatuz joan zen La Constancia integrista eta foruzalea; El Correo de Guipúzcoa, tradizionalista , eta haren ondorengo El Correo del Norte , edo Gipuzkoako lehenengo arratsaldeko egunkaria, Crónica .
Garaiko prentsa helduago eta iraunkorragoa zen, aurreko gerran ikusitako panfleto tankerako gehiegikeriarik gabea, eta editore eta langileen jarduera bateratuari esker mantentzen zen; nahiz eta, aldi hartan, egunkariak zuzendariak berak pertsonalki idazten zituen, gehienez ere erredaktore laguntzaile batekin.
Enkante bikoitza medio, Bilboko taldeak Donostiako El Diario Vasco kontrolpean hartu zuen, 1949an, Espainian informazio orokorreko prentsan nagusi izango zen taldearen eraikuntzan lehen harria ipiniz: Grupo Correo, gaur egun ABCren jabe, eskualdeko hamabost egunkari, aldizkari ekonomikoak, prentsa amerikarrean eta agentzietan partaidetzak, irratiak, banaketa eta publizitateko enpresak, eta teknologia berrietan askotariko inbertsioak dituena.
Egoera zurrun samar hartan, 1903an Diario de Navarra egunkaria agertzeak, giroa freskatu eta berritzeaz gain, irakurleen banaketa nabarmen aldatu zuen: lehenengo urtean, Diario de Navarrak 2.000 ale saltzen zituen, El Ecok 3.000, El Pensamiento Navarrok 1.800 eta La Tradiciónek mila ale eskas.
Diktadura amaitzean, penintsula aldeko lau euskal herrialdeetan hamaika egunkari inprimatzen ziren: Araban, Norte Expréss; Bizkaian, El Correo Español‑El Pueblo Vasco, La Gaceta del Norte, Hierro arratsaldeko egunkaria eta La Hoja del Lunes; Gipuzkoan, La Voz de España, Unidad, El Diario Vasco eta La Hoja del Lunes; Nafarroa Garaian, Diario de Navarra eta El Pensamiento Navarro.
Euzkadi egunkariak Gipuzkoan izan zuen oihartzun apala kontuan izanik, 1930ean El Día sortu zen, «erlijio-joerakoa eta euskaltzalea» egunkari nazionalista, «irizpide katoliko zuzen eta hertsi batek eta sentimendu zintzo eta euskaltzale leial batek» gidatua.
Espainiako Bira antolatzea, hirurogeiko hamarkadan Sapisa Agentzia, geroago Colpisa, sortzea, edo 1965ean izara formatua utzi eta tabloide tankerako beste batez ordezkatzeko aldaketa iraultzailea egitea–, Correo prentsa espainiarrean erreferente bihurtu zen, herrialde mailan La Gaceta del Nortek nagusi jarraitzen zuen arren.
Baina Eginen kasuan, Deiarekin gertatu zen bezala, kalkulu positiboegiak egin ziren, eta laster ikusi zen joera nazionalistako prentsa bat eskatzen zuen «irakurle berriak» egunkari bat manten zezakeela, baina ez bi. Egunkariaren lehen kontrolak 45.731 aleko zabalkundea eman zion, sustatzaileek espero baino askoz gutxiago.
Lehen Gerra Karlista hasita, 1833ko udazkenean, nagusi zen estatu karlistak, prentsaren ahalmen eragileaz ohartuta, zenbait egunkari iragankor argitaratu zituen: Boletín del Ejército –hasieran Frantziatik eta gerora Nafarroatik banatzen zen–, Gaceta Oficial –Tolosan inprimatua–, Gaceta de Oñate, eta Boletín de Navarra y Provincias Vascongadas, hurrenez hurren.
Bete beharreko hutsune bat zegoela ulerturik, zenbait enpresari eta elkarte pribatu komunikabide arabar bat sortzeko elkartu ziren, atxikimendu politiko zehatzik gabea eta hiru irizpide nagusitan oinarritua: Arabako aniztasun ideologiko eta politikoarekiko errespetatzea, informazio hurbilenekoa jasotzea eta, kudeaketari dagokionez, neurritasuna gastuetan.
Hortaz, 1980tik aurrera garai batean boteretsu izandako estatuko prentsa katetik Hierro baino ez zen geratzen, Bilboko arratsaldeko egunkari pobrea, bere bizitzako azken hamar urteetan 300 milioi pezeta inguruko zorra pilatu zuena, Begoña Zalbidea Bengoa irakaslearen kalkuluen arabera.
Alabaina, hasierako itxaropenak laster mikaztu ziren eta El Diario Vascok, Falangeak kontrolatzen ez zituen beste hainbat komunikabidek bezala, itxiera mehatxuak pairatu zituen, isunei aurre egin behar izan zien, eta Ministerioak izendatutako zuzendari ugari izan zituen, horien artean, tarte laburrez bada ere, Manuel Aznar eta Dionisio Ridruejo.
Gertatzen ari zen gizarte bilakaera, mende berriarekin politikan garbiro islatu zirenak, Hego Euskal Herriko herrialdeetan ere igarri ziren, eskuin dinastikoen nagusitasunak –Gipuzkoa eta Arabako integrismoaren eta Nafarroako karlismoaren aurkaritzak orekatua– egonkortasun erlatiboa ekarri arren.
Gobernuan zegoen sozialismoaren gainbeherako urteetan garatutako ikerketa eta salaketazko kazetaritza abiapuntu harturik, Diario 16ko zuzendaria izandako Pedro J. Ramírezek tarte laburrean bere komunikabidea informazio orokorrekoen artean hirugarrena –El País eta ABCren atzetik– izan zedin lortu zuen.
Hemeretzigarren mendearen azken 25 urteetan sortutako egunkariek –El Noticiero Bilbaíno, El Eco de Navarra, El Anunciador Vitoriano edo La Voz de Guipúzcoa– merkataritza-izaerako prentsaren eredu hori islatzen dute, informazioan oinarrituak ziren eta alderdi politikoekiko lotura txikiagoa zuten.
Diariok hamarkada bat baino gutxiago behar izan zuen Nafarroako prentsan nagusi izateko, El Eco xurgatu zuen eta Errepublikaren bosturtekotik bizirik atera zen, gobernuaren aginduz bi aldiz itxi zuten arren, 1931 eta 1932ko udaretan, errepublikaren aurka egin zituen kanpaina gogorren kariaz.
Hala ere, hirurogeita hamarreko hamarkadaren hasieran, Sociedad Vascongada de Publicaciones egunkariaren editoreak enpresa, finantza eta teknologia mailako egiturak zabaldu eta berritzeko anbizio handiko prozesu bati ekin zion, eta horrek 1976‑1979 aldian balantze negatiboak eragin zituen.
Hego Euskal Herriko sozialismoa, 1886an Bilboko taldea sortu zenetik ahuleziak jota, indarrak biltzen jardun zuen, batik bat Bizkaian eta Gipuzkoako lantegi-guneetan, eta 1918an Espainiako Gorteetara lehen diputatua bidali ahal izan zen; hain zuzen ere, kazetari bat: Indalecio Prieto.
Bilbon, 1900ean, sei egunkari argitaratzen ziren: irakurriena, aurretik aipatu dugun El Noticiero Bilbaíno, haren arerio El Cuartel Real karlista, 1910 baino lehenago desagertuko zena; La Voz de Vizcaya, 1880an sortu eta 1902an desagertua; errepublikarren bozeramailea El Norte zen.
Iparragirre argitaletxea bere izenkide gipuzkoarraren antzera eratu zen: hau da, akziodunen oinarri batetik abiatuta –25 bazkide, horien artean Eusko Alderdi Jeltzaleko zenbait pertsona garrantzitsu–, 1.000 pezetako harpidetzako eskaintza publiko bat atera zen.
Euskaltzaletasunak euskararekiko —eta, oro har, euskal kulturarekiko— konpromisoa eta zaletasuna adierazten ditu; euskal herrizaletasunak, ostera, euskararekiko eta euskal kulturarekiko zaletasunaz gainera, erdararekiko eta Euskal Herriko erdal kulturarekiko atxikimendua ere barne har dezake.
Euskal herrizaletasuna alderdi abertzale nahiz ez abertzaleek euren historian bere egin duten pentsamolde edo adar ideologikoa da; esate baterako, Euskal Autonomia Erkidegoan Ezker Batua, Ahal Dugu eta PSE alderdiek (azken honetan Jesus Egiguren, Odon Elorza edo Gemma Zabaleta politikariak nabarmentzen dira).
Mutil gazteak errodeo munduan behar adina dirua irabazi, ezkodu eta familia bat sortu ondoren arrantxo batean azienda haziz erretiro lasaia hartzeko asmoa duen pentsamolde klasikoa duen gizasemea da, abeslaria berriz multilagun ugari eduki dituen eta nola edo hala Hollywoodeko izar izatea beste asmorik buruan ez duen izaera independientea duen emakumea da.
Honela, bi izaera zeharo ezberdinak dituzten eta hasiera batez elkarren artean ezertxo ere elkarbanatzen ez dutela dirudien bikote honen artean gaizkiulertu eta egoera barregarri eta dramatiko ugari jazoko dira, baina era berean eta maiz jazotzen den gisa maitasunak bere lana egingo du.
Miño eta Sil ibaiertzak jarraituz, emakumeen buztingintzaren berri geratzen da Ramiranes, Santo Tomé, Lobios, Portomourisco eta Xeixo bezalako herrietan, nahiz eta Galiziako partaidetza-nukleorik garrantzitsuena Gundivosen garatu, Erribera Sakrako lurretan, Portugal iparraldean paraleloki zegoen jarduerari erreferentzia gogorrekin.
Gaiari buruz bildutako dokumentazioaren arabera, ezin da ziurtatu genero-desberdintasunik dagoenik emakumeek egindako ekoizpenean, eta, oro har, faktore ekonomikoek, soziologikoek eta, kasu batzuetan, erlijio-faktoreek eragin dute haien parte-hartzea, bai elkarrekin bai modu esklusiboan.
Tekniken eta makineriaren aurrerapenak eta industria-ekoizpenaren beharrak berak, Danimarkako eta Hebridetako gune isolatuetan izan ezik, artisautza honetan, buztinezko manufaktura prozesuak emakumearekiko duen lotura Euorpan desagertzea lortu zuten, Iberiar penintsulan izan ezik.
Ekosistemen zerbitzuak lau kategoriatan sailkatu ziren: hornidura, esaterako uraren edo janariaren ekoizpena; erregulazioa, esaterako klimaren eta gaixotasunen kontrola; euskarria, esaterako elikagaien zikloak eta uzten polinizazioa; eta kultura, esaterako aisialdiko erabilerak.
Idazle-sena du, eta etnologoen ikuspuntutik begiratuta baizik interesa ezin izan lezaketen testuak biltzetik, literatur irakurleen neurriko testuak atontzera pasatu da, eta urrats horri esker ipuin folkorikoak izan zitezkeenak edozein irakurlerentzako eta bereziki haur eta gazteentzako ipuin irakurgarriak bihurtu zituen.
1995etik gaur egun arte, Cluniako lanak Francesc Tuset eta Miguel Ángel De la Iglesia doktoreek zuzendutako taldeak egiten ditu, eta funtsezkoa da aztarnategiaren balioa nabarmentzea, antzokiaren zaharberritzea eta indusketa, diziplina anitzeko ikuspegi berri baten pean, babesa, ikerketa eta zabalkundea integratuz.
Ponpeioren tropek bi aldiz setiatu eta konkistatu zuten kokaleku hau, lehena, Bellum Sertorianum edo Sertorioren gerraren garaian, K. a. 72an, eta, bigarrena, K. a. 55ean, Afraniok, Ponpeioren legatuak, bakzeoek sustaturiko matxinada baten ondoren.
Indusketei esker harkaitzean induskatutako antzoki bat, mosaikoak dituzten domus batzuk, kaleak, foroko eraikinen hondakinak eta estolda handi bat aurkitu dira, baita eskultura-aurkikuntza garrantzitsuak ere, hala nola Isisen irudi bat eta Dionisoren gorputz-adar bat, Madrilgo Arkeologia Museo Nazionalean eta Burgoskoan kontserbatzen direnak, hurrenez hurren, txanpon kopuru handi batez gain, epigrafia aztarnak, erromatar zeramika , beira, brontzezko objektuak.
Feliciano Monterok, Joaquín Romero Maura aipatuz, adierazi du kazikearen funtsezko eginkizuna, normalean lanpostu ofizialik ez duena eta sarritan potentatua ere ez dena, Administrazioaren eta haren “bezeroen” artean “bitartekari” izatea litzatekeela, asko eta gizarte-klase guztietakoak baitira, eta haren interesak legez kanpoko bitartekoen bidez sistematikoki asetzen saiatzen baitira “kazikismoa legez kanpokoa da”.
Horrekin batera, Varela Ortegak honako hau azpimarratzen du: «Kazikismoa ez zuen Canovasek asmatu. Berrezarkuntzan zehar, orden eta adostasun gehiagorekin zabaldu zen, hor dago diferentzia. Baina 50eko hamarkadatik, eta gehien bat, 60ko eta 70eko hamarkadetan , gobernuak hauteskundeetan esku hartzen zuen, hautesle ez etorri baten tokia hartuz. Horrela, alderdien erakundeek helburu alderdikoiekin erabiltzen zuten administrazioa, Berrezarkuntzan zehar gertatu zen bezala».
Romero Mauraren arabera, Costak eta haren interpretazio-ildoari jarraitu diotenek uste dute jauntxokeria dela “oligarkia lurjabe eta finantzarioek egindako kontrol ekonomikoaren isla maila politikoan”, hautesle “anestesiatua” edo desmobilizatua izateak errazten duena, herrialeko eskualde geografikoen garapen ekonomikoaren eta gizartaratze-mailaren ondorioz” (komunikazio eskasak, ekonomia itxiak, analfabetismo-maila handiak … )
Hiztegi horretan honela definitzen zen «kazike» terminoa: «basailudun gizona, edo Indioen Herrietako nagusia», baina honako hau gehituz: «herri edo errepublika bateko lehena, aginte eta botere gehien duena, eta bere harrokeriagatik beheragoko guztiei beldurra eta obedientzia ezarri nahi diena».
Hala ere, gaur egun, demokrazia aurreratuenen berezko klientelismo politikoak gizartearen eboluzioa bideratzea bilatzen du, guztion onerako edo beste era batera esanda, Stokesek, Dunningek, Nazarenok eta Bruscok beren «Brokers, voters, and clientelism: The puzzle of distributive politics» lanean adierazten duten bezala, herritarrek beren eskubideak defendatzen dituzte ikuskera ideologiko batean oinarrituta, politika publikoak kolektibitatearen interesera bideratuz, eta ez baliabideak interes partikularren alde banatuz.