polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
La junulo dekstre povus esti bazita sur la haŭtaĵo de Parizo de proksimume kvinmonata specimeno de Kinginsula emuo, kiu povas siavice esti la individuo kiu mortiĝis sur la ŝipo Le Geographe dum akra vetero, kaj estis supozeble remburita tie mem fare de Lesueur mem.
Río de Oro (hispane por "Ororivero", , ofte literumita kiel Ued Edhahab kaj en Esperanto Orrivero, Ororivero aŭ Ora rivero), estas, kun Sagia el Hamra, unu el du teritorioj kiuj estis forminta la hispanan provincon Hispana Saharo posf 1969; ĝi estis origine konsiderata hispana kolonia posedaĵo fine de la 19a jarcento.
José MARCHENA y Ruiz de Cueto (Utrera, 18-a de novembro de 1768 – Madrido, 31-a de januaro de 1821), plej konata per la kromnomo Abate Marchena kvankam li neniam estis pastro, estis hispana politikisto liberalulo kaj afrancesado, verkisto, publicisto, saĝulo kaj tradukisto.
Li vivis ĉefe kiel ekzilito en Francio, kien ki translokiĝis fuĝinte el Inkvizicio kaj li aktive partoprenis en la politika kaj intelekta vivo de la Unua Respubliko kaj la Unua Imperio francaj, kunlabore kun gravuloj tiom elstaraj kiaj Brissot kaj Sieyès kaj estis enkarcerigita en diversaj okazoj kaj dum mallonge ellandigita al Svisio.
Samjare 1797 li publikigis broŝuron Essai de Théologie per kiu laŭ la hispana ambasadoro en Parizo li justigis ateismon, kaj gazeton Le Spectateur Français , verkita preskaŭ nur de li mem, pri temoj de politika ekonomiko, internaciaj rilatoj kaj literaturo, el kiu publikis ses numerojn -ĝis aprilo de 1797-.
Tiam li organizis ŝercon per literatura trompo nome publikigo en Bazelo de Fragmentum Petronii, supozita fragmento de la Satirikono de Petronio trovita en monaĥejo, kiu fakte estis verkita de Marchena, same kiel la akompanaj notoj -kiuj konstituas veran traktaton de erotismo, ĉar Marchena, laŭ samtempulo, konis ammisterojn "nekonitaj de antikvanoj"-.
Li alvenis al parizo la 7an de marto, nur unu monaton kaj duonon post la ekzekuto de la reĝo Ludoviko la 16-a post la proklamo de la Respubliko septembre de la antaŭa jaro, kaj unu el la unuaj misioj estos la traduko de la manifesto de la Franca Konvencio al la popoloj de Eŭropo, kiu estos sendita en Hispanion.
En tiu dua ekzilo, ĉar la Burbonoj estis restarigitaj ankaŭ en Francio, lia ununura vivtena rimedo estis dediĉo al la traduko de klasikuloj de la klerisma pensaro, malpermesitaj en Hispanio sed menditaj al la francaj eldonistoj kiuj vendis ilin kontraŭleĝe.
Post la abdikoj de Bajno li iĝis altranga funkciulo de la monarkia reĝimo de Jozefo Bonaparte, precize en la Ministerio de Internaj Aferoj, ia superministerio, ekde kiu li influis en la ekonomia politiko de la registaro jozefa defende "la merkatliberecon", eĉ kaim en la unuaj monatoj de 1812 estis malsatego en Madrido pro mallivero.
Krome li estis unu el plej influaj tradukistoj hispanaj de la unua kvarono de la 19a jarcento, ekzemple por la unua hispana traduko de Du Contrat social kaj de aliaj verkoj de Rousseau, krom versioj de verkoj de Molière, Montesquieu, Voltaire, Volney kaj Lukrecio, kelkaj el kiuj reeldoniĝis foje dum la 19a kaj 20a jarcentoj.
Dum tiu peroodo ne abandonis sian agadon kiel tradukisto -li tradukis la komediojn de Molière al hispana mende de la reĝo Jozefo la 1-a- kaj kiel verkisto, surprize per la publikigo de Oda a Cristo crucificado ĉar, abandoninte sian iaman supozatan ateismon, pledis por liberala koncepto de kristanismo.
Lia apogo al tiu reĝimo havigis al li mokojn fare de la defendantoj de Fernando la 7-a ĉefe pri lia fizika aspekto, kiel per la broŝuro anonima aperinta en Kordovo laŭ la titolo Descripción físico-moral de los tres satélites del tirano que acompañaban al intruso José la primera vez que entró en Córdoba:
Homilius komponis plejparte eklezian muzikon: pli ol 10 pasionojn (unu en 1775 presita ĉe Breitkopf & Härtel en Lepsiko titole „Ein Lämlein geht und trägt die Schuld“), po unu oratorion kristnaskan kaj paskan, pli ol 60 j]n, 180 kantatojn, 4 magnifikatojn, ĥoralojn, preludojn kaj ĥoralpreludojn.
En lia apologetika verko, Divinæ Institutiones, Lactantius pretendis ke Flora origine estis putineca korteganino, kiu akirinte riĉaĵegon, per amorvendado, lasis siajn riĉaĵojn al la romanoj post sia morto, por ke sia naskiĝtagreveno povus celebriiĝi ĉiujare kun publikaj ludoj.
Li nun doktoriĝas ankoraŭ pri literaturo, fondis plurajn klubojn kaj la menciitan landan asocion en Niĝerio, kontribuis al "Kontakto", "Monato" kaj aliaj revuoj, kaj estas aŭtoro de La Voĉo de Juna Afrikano kaj Festo de Beno , kaj de originala esperantlingva literaturo.
Ankoraŭ en 1974 la filozofo René Schérer publikigas Émile perverti , eseo dediĉita al la rilato inter edukado kaj sekseco, kie li denuncas la "infanigan efikon de la lernejo" kaj kritikas le fakton, ke la nuntempa edukado ekskludas la seksdeziron el la instrua rilato.
Inter 1977 kaj 1979, dum oni diskutis reformon de la kriminala kodo en la franca Parlamento, multaj intelektuloj subskribis peticiojn kaj nefermitajn leterojn, kiuj petas malkrimigon de ĉiuj konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj malpli ol 15-jaraj , sen aĝolimo.
En majo 1968 aperis algluitaj sur la muroj de Sorbono ok afiŝoj en nomo de iu Komitato de Revoluciista Pederastia Agado , kiu lanĉis alvokon al la seksaj minoritatoj por konsciiĝi pri " rajto esprimi tute libere elektojn aŭ amajn apartaĵojn kaj stimuli per ekzemplo veran seksan liberigadon".
De la Fronto Samseksema de Revoluciista Agado, kreita en 1971, aŭ la revuo Le Gai Pied, lanĉita en februaro 1979, ĝis filozofoj kiel Michel Foucault, kiu denuncas la seksan apartiĝon inter infanoj kaj plenkreskuloj kiel "novan reĝimon de kontrolo de la sekseco", ĉiuj petas la agnoskon de la "periferiaj seksemoj".
La pedofilia movado en Francio estas socipolitika kaj kultura movado defendanta socian akceptadon de pedofilio kaj de tio, kion la pedofiliaj aktivuloj difinas kiel konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj, naskiĝinta en la kunteksto de la seksa revolucio komencita surbaze de la eventoj de majo de la 68a.
Tra efektivigo de tero kaj resursomastrumadplanoj, la agentejo certigas daŭrigeblajn ekosistemojn per reestigado kaj konservado de la biodiverseco kaj de la ekologia produktiveco kiu helpas disponigi distron, akvon, lignon, mineralojn, fiŝojn, faŭnon, sovaĝejon, kaj estetikajn valorojn por la nunaj kaj estontaj generacioj de homoj .
La komencvortoj de la dek du strofoj formas kiel akrostiko la psalmverson Ps 37, 5: „Befiehl dem Herren Dein’ Weg und hoff auf ihn, er wird’s wohl machen“ laŭ la germana traduko [eo: Transdonu al la Eternulo vian vojon kaj fidu Lin, kaj Li faros.].
Ĉiukaze Maŭrico transpaŝis la interpretomarĝenon, kiam li enkondukis la reformitan konfesion ankaŭ en tiuj landopartoj, kiuj en 1604 je la dispartigo de la heredaĵo de la formortinta linio Hesujo-Marburg estis transirinta al Hesujo-Kassel kaj por kiu konfesioŝanĝo per testamenta dispono estis esceptita.
Maŭrico tiam perdis en 1623 proceson antaŭ la Imperia Kortega Konsilantaro, per kiu li ne nur devis transcedi la marburgan heredaĵon, sed ankaŭ partojn de malalta Hesujo same kiel reglandon Schmalkalden kaj graflandon Katzenelnbogen kiel kostogarantiaĵo.
Tiel ekestis per la tri postvivantaj filoj de Juliana – Hermano de Hesujo-Rotenburg, Frederiko de Hesujo-Eschwege kaj Ernesto de Hesujo-Rheinfels – la landgrafaj flanklinioj Hesujo-Rotenburg, Hesujo-Eschwege, Hesujo-Wanfried kaj Hesujo-Rheinfels.
En la epoko de la Germana Demokratia Respubliko ĝi nomiĝis „Ŝtata Kapelo je Dresdeno“ aŭ ankaŭ „Dresdena Ŝtata Kapelo“ kaj ricevis sian nunan nomon nur post la transpreno de la GDR fare de la Federacia Respubliko Germanujo.
La Princelektista-Saksa kaj Reĝa- Pola Kapelo ekzistis inter 1697 kaj 1756 sub la regado de Frederiko Aŭgusto la 1-a kaj lia filo Frederiko Aŭgusto la 2-a La tiama nomo de la ensemblo kaŭzis en tio, ke la du regantoj ne nur estis elektisto-princoj de Saksujo, sed ankaŭ regis kiel reĝoj Polujon.
En De Viris Illustribus la aŭtoroj semipelagianaj estas varme laŭdataj (Fastidioso, LVI, p. 80; Kasiano, LXI, 81; Fausto el Riez, LXXXV, 89); Pelagio kaj liaj sekvuloj estas difinitaj “herezuloj”; katolikaj estas pritraktataj supraĵe (Aŭgusteno de Hipono, XXXVIII, 75; Prospero el Akviitanio, LXXXIV, 89); eĉ iuj papoj estas difinitaj “herezaj” .
Li skribis: “Mi, Genadio, presbitero el Marsejlo, verkis ok librojn kontraŭ ĉiuj herezoj, kvin librojn kontraŭ Nestorio, dek kontraŭ Eŭtiko, tri librojn kontraŭ Pelagio, traktaton pri jarmilo kaj pri la Apokalipso de Johano la evangeliisto. Tiun verkon kaj leteron koncerne mian kredon mi sendas al la benedikta Gelasio, episkopo de la urbo Romo”.
En instrukcio de Papa Konsilio pri Animzorgado de Migrantoj kaj Vojaĝantoj , kiu instigas al regula festado de la Migranto-Tago, estas skribite: Ĝi estas pripensita kiel ĝusta okazo por vigligo de kristanaj komunumoj pri respondeco koncerne la fratojn migrantojn kaj por devo de kunlaboro pri solvado de iliaj diversaj problemoj.
Lia libro Music in the Baroque Era ankoraŭ estas unu el la normaj referenclibroj pri ĉi tiu temaro, kvankam kelkaj modernaj historiistoj kulpigas lin, ke li estus verkinta ĝin el 'germana' vidpunkto, ĉar li ekzemple ne sufiĉe konsiderus la gravecon de la itala opero dum la evoluo de la muzikstilo de la 17-a jarcento.
Laŭ Louis Duchesne, deduktante el enaj datenoj, ĝi estis aranĝita en 538; laŭ aliaj esploristoj, ĝi estis kompilita tuj post la invado de Romo per la armeo de Alariko , kaj precize sub la regado de papo Feliĉo la 3-a, ĉirkaŭ 492.
‘Mémoire sur les établissement anglais à la Nouvelle Hollande, à la Terre de Diemen et dans les archipels du grand océan Pacifique …‘, présentation, édition et notes de Roger Martin, transcription du manuscrit avec le concours de Jacqueline Bonnemains, préface de Joël Eymeret, Revue de l’Institut Napoléon, No. 176, 1998, I, pp. 1–187.
La ministerio pri industrio ekzistis en ĉiuj registaroj, plej ofte asociita al alia ministreco : « komerco kaj industrio » , « nacia ekonomio, komerco kaj industrio » , « industria kaj scienca evoluigo », « industrio kaj serĉado », « industrio, komerco kaj manmetiaro » , « industrio, ekstera komerco, teritoria aranĝo », « industrio, poŝtoj kaj tekomunikado, ekstera komerco ».
Việt Minh ( mallongigo de Việt Nam Ðộc Lập Ðồng Minh Hội, Hán Nôm: ; elparolata kiel ) aŭ Ligo por la Sendependeco de Vjetnamio estis fondita en Pác Bó la 19-an de majo, 1941, el diversaj grupoj por atingi la sendependecon de Vjetnamio.
Sekve komenciĝis partoprenoj en diversaj konkursoj ekster la urbo, el kiuj li interalie gajnis la regionan kantokonkurson "Ora aŭtuno ", la konkurson "Junaj Steloj de Jarkov", kaj en 1994 fariĝis la venkinto estas internacia konkurso de junaj muzikistoj en la urbeto Evpatorija .
Estu plue dirate: estis tiuj homoj la enkondukintoj de uzo sin nomiĝi rabbi , uzo kiu antaŭe ne ekzistis kaj kiun Jesuo severe riproĉis kiam malpermesas al siaj disĉiploj sin nomigi ĉe la popolo tiamaniere, ĝuste por ilin disingigi el gisto de tiuj fariseoj.
Zachai estas tiu kiu post la detruo de la Templo flanke de estonta imperiestro Tito translokigas la Sinedrion al Jafne; sed tio ne malpermesis al li fariĝi “unu el la plej neimitindaj korteganoj de Tito mem, kvankam ankaŭ li, kiel ĉiuj en Jerusalemo, vidis la grandan templan kupran pordon malfermiĝi tutsole kun granda frakaso.
En sia precipa verko la du erudiciaj aŭtoroj rekonstruis la historion de Sinedrio kaj sukcesis trovi la biografiaĵojn de eĉ 40 el la 71 membroj kiuj kondamnis Jesuon el Nazareato, pruvante - ne malofte kun la Talmudo tramane – ke temis pli personoj almenaŭ pridiskutindaj.
La dekaksa ĉefa fronto de la ensemblo el tri malsamaj domoj ĉe Neumarkt stratangulo Frauenstrasse apartenas al la frua historio de la dresdena Neumarkt, kiu staris ĝis la mezo de la 16-a jarcento tuj vidalvide de la mezepoka dresdena ĉirkaŭmuro.
La renesancan domon, kiu apartenis al komponisto Heinrich Schütz ekde 1629 ĝis 1659, treege alikonstruis proksimume 1730 George Bähr, arĥitekto de la dresdena Frauenkirche, tiel ke konserviĝis nur la ronda balkonaĵo kaj la frubaroka portalo „Neumarkt 12“ alkonstruita en 1695.
De la jaro 2013 ŝi denove parte loĝas en Pollando kaj nun aktivas en Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto kaj en la Asocio ŝi havis de julio 2013 ĝis la Eksterordinara Ĝenerala Kunveno de EDE-PL kiu okazis en Sosnowiec la funkcion de la gazetara proparolanto kaj dum la Kunveno ŝi estis elektita kiel Sekretariino de la Estraro de la Asocio.
La 2-an de septembro 2013 ŝi kiel proparolanto de EDE-Pollando partoprenis en la renkontiĝo kun senatano Edmund Wittbrodt la prezidanto de pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton, la renkontiĝon ĉeestis ankaŭ ano de la estraro de EDE-Pollando Eduardo Kozyra.
Aktiva dum la preparado de la Propono por la Nacia Instituto de Heredaĵo por enskribi Esperanton sur la Liston de Nemateria Kultura Heredaĵo akirante multe da apogsubskriboj kaj ankaŭ instituciaj apogdeklaroj i.a. de Vicurbestro de Lodzo, parlamentano de Sejmo John Godson kaj de la Zamenhof-Lernejo en Lodzo.
Ŝi estas diplomita Esperanto-instruistino kaj profesie kunlaboris en turismaj oficejoj Orbis en Lodzo kaj Esperantotur en Bydgoszcz kiel Esperanto-turismo-gvidanto i.a. gvidis la E-karavanojn al la Universala Kongreso de Esperanto en Budapeŝto en la jaro 1983 kaj al la UK en Varsovio en la jaro 1987.
Tiel ankaŭ la novplatona romia imperiesto de la 4-a jarcento Flavio Klaudio Juliano, antaŭ ol surmeti la imperian purpuron kaj informite de Eŭsebio el Mindo pri la teŭrgia praktikata en Ateno de Maksimo el Efeso, kvazaŭ ofendiĝinta respondis: “vi povas kuŝi sur viaj libroj, mi scias kien iri ".
En la kristana mezepoko tiuj praktikoj estis “demonigitaj” kaj konsideritaj missorĉaj kaj kontraŭreligiaj, ĉar la alveno de kristanismo implicis de ĉiuj paganaj dioj estis “demonoj” kiuj siavice estis konsideritaj maskoj de la Diabloj aŭ anĝeloj falintaj kune kun a Lucifero.
La teŭrgio konsistas en la elvoko de la diaĵo pere de telestiko , nome per ritoj taŭgaj al enŝoviĝo de la dio en estaĵon tute senaniman kiel statuon, aŭ pere de ekstazigaj teknikoj celantaj igi enkarnita, dum determinita tempo, la diaĵon en homa estulo, .
La retejo ofte estis la temo de amaskomunikiloj kiel fonto de multnombraj polemikoj, inkluzive de kunordigado de malicaj ruzoj, persekutadoj, atakoj kontraŭ aliaj retejoj kaj interretaj uzantoj kaj afiŝado de kontraŭleĝa enhavo, minacoj de perforto, mizogineco kaj rasismo.
Patro Krusiński ne nur konis afganojn, kun kiuj kontaktiĝis ĉiutage kaj ne nur atenteme aŭskultis kaj notis ĉion, kion aŭdis pri ili kaj ilia lando, sed ekkonis Afganion persone, kion opinias multaj polaj historiistoj, kvankam mankas pri tio pruvoj.
Jan Tadeusz Krusiński (monaĥa nomo: Tadeusz; naskiĝis la 15-an de majo 1675 verŝajne en Jarantowicze en nobela familio, mortis la 22-an de aŭgusto 1751 en Zabrzeże – pola jezuito, kuracisto, orientalisto, arkivisto, vojaĝisto, misiisto, diplomato kun historia intereso.
Ĉar oni ne tiam permesis, ke virinoj enregistriĝu ĉe la École des Beaux-Arts , ŝi petis permeson studi private kun instruistoj de la lernejo, kaj akceptiĝis kiel studento de Jean-Léon Gérôme, alte taksita instruisto konata pro sia tre realisma tekniko kaj lia bildigo de ekzotikaj temoj.
Pri tio, Louisine Havemeyer, la amiko de Cassatt dum la tuta vivo, verkis en siaj memoraĵoj: "Ĉiu, kiu havis la privilegion koni la patrinon de Marry Cassatt, tuj scius, ke estis de ŝi, kaj nur ŝi, ke heredis sian kapablon." La prapatra nomo estis Cossart.
Malgraŭ tio, ke kritikuloj diris, ke la koloj de Cassat estis tro brilaj, kaj ke ŝiaj portretoj estis tro fidelaj por estis flataj al la temoj, ŝiaj verkoj ne kritikegiĝis tiel, kel ka verkoj de Monet, kies vivkondiĉoj estis la plej malfacilaj el ĉiuj Impresionistoj je tiu tempo.
Post kiam ŝi finis la pentraĵon, komisiitan de la ĉefepiskopo, Cassatt vojaĝis al Madridon kaj Sevilon, kie ŝi pentris grupon da pentraĵoj pri Hispanaj temoj, inkluzive la Hispana Dancisto Portante Puncan Matilon (1873, en la Nacia Muzeo de Usona Arto, Smithsonian Institution).
Ŝi komentis senbride, kiel raportis Sartain, kiu skribis: "ŝi estas entute tro ĝenerale mallaŭda, malakceptas ĉiun modernan arton, malestimas la Salonajn bildojn de Cabanel, Bonnat, ĉiujn nomojn, kiujn ni kutimas alte taksi.
Pro ŝia angoro kaj memkritikemo, Cassatt decidis, ke ŝi bezonis fari malpli da genraj pentraĵoj, kaj pli da pentraĵoj pri laŭmodaj temoj, por altiri mendojn de portretoj de Usonaj altranguloj eksterlandaj, sed tiu provo donis malmultan frukton je la komenco.
Ne longe post tio, ŝiaj verkoj kaptis la atenton de la ĉefepiskopo de Pittsburgh, kiu mendis de ŝi du kopiojn de verkoj de Correggio en Parmo, Italio, kaj antaŭpagis ŝin sufiĉan monon por pagi la vojaĝ-kostojn kaj parton el la loĝ-kostoj.
Ambaŭ konsideris sin figur-pentristoj, kaj la art-historiisto George Shackleford sugestas, ke ili influiĝis de la alvoko de la art-kritikisto Louis Edmond Duranty en lia flugfolio La Nova Pentrado por revivigo de figur-pentrado: "Ni lasu la stiligita homa korpo kiu traktiĝas kiel vazo.
Konvene malfavore ankaŭ rezultis la prijuĝo de franca marŝalo: „Ĉi tiu princo estis nepre nazkondukata de fremda mano kaj montris en nenio diligenton, ol dum ĉiujn siajn vivotagojn drinki supermezuro; li estis heredinta ĉi tiun maloftan econ de sia patro.
La rekonstruado post la Tridekjara Milito kaj lia elspeza kortegomastrumado manĝegis gigantajn sumojn, kondukis al minacanta ŝtatbankroto kaj enigis Johanon Georgon la 2-an en politikan dependecon de la franca reĝo Ludoviko la 14-a, kiu pagis al li konsiderindajn sumojn.
Friedrich von Nerly (itale: Federico Nerly, ĝis 1828 Nehrlich; foje ankaŭ nomita F.v. N. la maljuna por distingi lin de lia filo) naskiĝis la 24-an de novembro 1807 en Erfurto kaj mortis en la 21-a de oktobro 1878 en Venecio.
Plej granda kaj plej konata el tiuj "vilaĝoj" estas la "centro por suno kaj maro", france nomata Centre Helio-Marin respektive pli mallonge CHM Montalivet, ofte simple vokata Monta, kiu fondiĝis en 1950 kaj estas inter la eŭrope plej malnovaj, plej tradiciaj centroj de nudismo.
Ĝia vivejo estas sentema al arbara incendio, kaj la specio posedas iujn adaptaĵojn nekutimajn ĉe pinoj por lukti kontraŭ tio; se la arbokrono estas neniigata de fajro, la trunko, protektata de ties dika ŝelo, emisios novajn ŝosojn kiuj rekreskigos novan kronon.
Dum konsilio, okazigita vespere la 1-an de aŭgusto 1944 aŭ venontan tagon matene, Hitler ordonis al Himmler kaj al ĉefo de ĝenerala stabo de Supera Komando de Landa Armeo , generalo Heinz Guderian, buŝan ordonon niveligi Varsovion kun la tero kaj murdi ĉiujn loĝantojn.
Dum alparolo al komandantoj de militistaj areoj kaj al komandantoj de lernejoj en Jägerhöhe la 21-an de septembro 1944 Reichsführer-SS Heinrich Himmler menciis, ke sciiĝinte pri eksplodo de la ribelo li tuj iris al Hitler, al kiu deklaris: Mia Führer, la tempo por ni ne estas tro bonaŭgura.
Ĝenerala guberniestro Hans Frank skribis en sia taglibro la 14-an de decembro 1943: "se ni ne havus Varsovion en Ĝenerala Gubernio, ni ne havus 4/5 da malfacilaĵoj, kontraŭ kiuj ni devas batali. Varsovio estas kaj restos centro de malordo, punkto, de kiu disiras maltrankvilo en tiu ĉi lando".
40 mil homojn amasigitajn sur grandaj placoj - kun certa entuziasmo plenumante la ordonon de Hitler murdi ĉiun loĝanton de Varsovio (kuracisto kaj profesoro Janusz Zeyland murdita en malsanulejo inter 60 kuracistinoj kaj flegistinoj kaj pli ol 300 malsanuloj).
La Internacia Konsilio de Muzeoj, angle International Council of Museums , france Conseil international des musées, hispane Consejo Internacional de Museos, kreita en 1946, estas la ununura tutmonda organizo de muzeoj kaj muzeaj profesiuloj, kreita por la subteno kaj protekto de naturaj kaj kulturaj heredaĵoj, nunaj kaj estontaj, tuŝeblaj kaj netuŝeblaj .
La komunumo Aclens limas en nordo al Gollion, en oriento al Vufflens-la-Ville, en sudoriento al Bussigny-près-Lausanne, en sudsudoriento al Bremblens, en sudo al Romanel-sur-Morges, en sudsudokcidento al Echichens, kaj en okcidento al Vullierens.
Post fajrego en 1080, ĉefepiskopo Siegfried la 1-a ŝanĝigis la ordenon: kanonikojn sekvas benediktanoj reformitaj (laŭ la programo de monaĥejo Hirsau - kion faris ankaŭ la monaĥejoj de Paulinzella, Reinhardsbrunn kaj Thalbürgel.) Laŭkronike ekkonstruo de la krucforma baziliko estis en 1103.
Post kiam eksplodis la Prusuja-Aŭstruja milito, someron de 1866 lia patro entreprenis la transloĝiĝon de la familio al Pocdamo, ĉar li atendis la danĝeron, je „laŭlonge de la multrafikigata kaj por militaj transportoj uzata fervojlinio povus eksplodi la ĥolero.
Ekde ĉi tiu vidpunkto Henrici kreis urbokonstruajn konceptojn interalie por la urbo Brünn, Dessau, Hanovro, Knurów, Kolonjo (tie ĉi precipe ekde 1880 kunlabore kun Josef Stübben la projektegoj Rejnoherbeja haveno kaj ringobulvardoj), Munkeno , Treviro kaj ne laste en la jaroj 1917 ĝis 1920 kune kun Gustav Schimpff kaj Carl Sieben en sia loĝurbo Akeno.
Kutime ili ekzaltas Jesuon kiel kaŭzanton de la ideoj je kiuj forĝiĝis la sociaj-politikaj-kulturaj ideoj kiuj nun estas la bazoj de Okcidento, sed tiu Jesuo havas neniun dian aŭ transcendan, kaj, do, okazas, laŭ kritikistoj, de la kristanaj ateistoj, ke ankaŭ la okcidenta civilizo perdas sian fundamenton, kiu forĝiĝis deduktante el la ideo de Jesuo-Dio.
La sekvantaro de la graveco de kristanismo kiel radiko de la okcidenta civiizo opinias ke la eventuala dekadenco de la kristanaj valoroj sendube kondukus ankaŭ al la malapero de la kultura eŭropa kaj okcidenta modelo, bazita sur la demokratio kaj libereco kaj aliaj valoroj validaj ankaŭ sen la kristana kredo.
Ĝiaj tre multaj bordaj padoj iras al klasitaj naturaj lokoj : tajdomuelejo de Beauchet, malnovaj salejoj de Guettes , Pinto de Puits, Pinto de Grainfollet, Mont-Garrot, alta je , kiuj ofertas belegajn belvederojn sur la estuaro de rivero Rance, sur la landoj de Saint-Malo, Dol-de-Bretagne, Dinan kaj monteto Sankta-Mikaelo.
Preĝejo de Saint-Suliac de la 13-a ĝis 14-a jc, klasita kiel moniumento historia en 1912, 1942, poste per dekreto de la 8-a de marto 2001, remarkinda pro sia fortikigita turo, ĉirkaŭata de paroĥa enklavo, konstruaĵo malofta en tiu parto de Bretonio ;
Restaĵoj de la vikinga kampadejo de la 10-a jc, dirata « la ostrejo de Garrot», mezepoka kvarangula fortikigita ĉirkaŭbaritejo videbla precipe dum alta tajdo de la golfeto de Vigneŭ sude de Mont-Garrot, klasita monumento historia per dekreto de la 13-a de aŭgusto 1986.
Sendependa gazeto, fondita sekve de sia antaŭulo Oran Républicain , ĝi estas parto de kampanjo, lanĉita de respublikanoj, por krei taggazetaron sendependan de la financaj povoj, en politika ĉirkaŭaĵo, kie la ideoj de la popola Fronto tiam ekfloris, en Alĝerio, same kiel en Francio.
Dum la milito de Alĝerio, multaj kunlaborantoj estis murditaj por la alĝeria sendependeco : Henri Maillot, Georges Rafini, Mohamed Belkacem, Abderahmane Benzine, Amar Khalouf, Abdelkader Benamara, Mourad Ait Saada, Abdelkader Choukhal.
Ĝi reaperis kiel taggazeto sekve de la ribeloj en oktobro 1988, sed submetita al egaj ekonomiaj malfacilaĵoj kaj al disvendaj obstakloj starigitaj de la povo kaj islamistoj, ĝi regule malaperas ekde de aprilo 1994 por reveni de tempo al tempo laŭ semajna, dusemajna, monata aŭ dumonata formo laŭ la militantaj klopodoj kaj obstakloj starigitaj sur sia vojo.
Komencas ĉe la norda flanko la historioj pri la vivo de la Savanto: anunciacio, vizito de Maria, naskiĝo, adorado de la Tri magoj, cirkumcido de la Sinjoro, prezentado ĉe la Templo, fuĝo al Egiptio, Jesuo 12-jaraĝa en la Templo.
Laŭ informoj de la Enciklopedio de Esperanto el 1934, la 29-an de marto 1912 laŭ iniciato precipe de K. Busch, J. Alksnis kaj P. Rodd estis fondita sekva organizaĵo, nomata Riga Esperanto-Societo, kiu transprenis la funkcion de la grupo "Riga Stelo".
Ekde 1920 - daŭre laŭ informoj de la Enciklopedio de Esperanto el 1934 - la movadon aktive partoprenis Aŭgusto Krauze, Talivaldo Indra, K. Kacens, Edgars Grots, Antons Krastiņš, K. Leiŝkalns, Augusts Kazoks, A. Libers, Genadij Tupicin, fraŭlino R. Dvarionoviĉ, kaj Kriŝjanis Strazds, Eduards Jaunvalks, N. Blumbergs, fraŭlino E. Balode, sinjorino M. Pirkst, Ints Ĉaĉe kaj Fr.