polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Pri la teritorio, en 1826 la provinco Tarija estis aligita al Bolivio kaj ― kiel rezulto de la pacinterkonsento Convención Preliminar de Paz , kiu klopodis finigi la militon kontraŭ Brazilo ― en 1828 la Orienta Provinco estis deklarita sendependa, adoptante la nomon Estado Oriental del Uruguay.
Ano de Kuniĝo Por la Respubliko , de Kuniĝo por Francio kaj Sendependeco de Eŭropo , de Unuiĝo por Popola Movado , kiun li forlasis por fondi novan partion, Ekstaru La Respubliko , li estas urbestro de Yerres de 1995 kaj deputito de 1997.
Post la Trianona traktato la pli granda orienta parto de la regiono Banato apartenis al la Reĝlando de Rumanio, iom malpli granda okcidenta parto de la regiono al la Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 Reĝlando Jugoslavio, kaj tutmalgranda parto en la nordo de la regiono, sude de la urbo Szeged, al la Hungara reĝlando.
La banataj germanlingvanoj en ĉiuj tri regnoj devis lukti pri rericevo de minimuma kultura aŭtonomio, kaj post la Dua mondmilito preskaŭ ĉiuj estis fordeportitaj okcidenten, unue al Aŭstrio, de kie multaj pluvojis al Germanio, Usono kaj parte ankaŭ Francio.
Ĝis la jaro 1918, la regiono Banato, kun la aliaj proksimaj setloregionoj de germanlingvanoj, la regiono Baĉka pli okcidente, parto de suda Hungario , la regiono Slavonio kaj la regiono ĉirkaŭ la urbo Satu Mare apartenis al la monarkio Aŭstrio-Hungario.
En septembro de 1946, la peronista registaro subskribis la traktaton Miranda-Eady, kiu kreis miksan societon "Sociedad Mixta en FF.CC.", per kiu krom aliaj privilegioj al la brita kapitalo, oni agnoskis investadon de $2.000 milonoj, oni garantiis minimuman enspezon de 4% ĉiujara , kaj senliman nepagindecon por importado.
La aktuala nomo aperis kiam ĝi atingis entecon kiel politika partio sub la reĝimo de la leĝo de facto 19.102 de 1971 kies artikolo 21 malpermesis la fakton ke nomo de politika partio havu personan nomigon aŭ ties derivaĵon, kio malhelpis la uzadon de la nomo Partido Peronista.
Pro la malbonigo de la krizo kaj politike kaj ekonomie, septembro de 1975 Martínez de Perón petis rezignon pro santialoj; ŝiaj devoj estis plenumitaj de la provizora prezidanto de la Senato, nome Ítalo Lúder, el la 13-a de septembro al la 16-a de oktobro de 1975.
Unuiga Maldekstro , konsistigita ĉirkaŭ anoj de la malnova malplimulto de "Revolucia Komunisma Ligo" kontraŭantaj la projekton de "Nova Kontraŭkapitalisma Partio" , aliĝis al Fronto de Maldekstro okaze de la eŭropaj balotoj.
En novembro 2013, La Alternativuloj, Konverĝoj kaj Alternativo, Federacio por Sociala kaj Ekologia Alternativo, Kontraŭkapitalisma Maldekstro, aktivuloj de Unuiga Maldekstro kaj elstaruloj antaŭe ne-anoj de politika organizaĵo lanĉis Kune, politika movado komuna ano de Fronto de Maldekstro.
Fronto de Maldekstro ( "Front de gauche", komence « "Front de gauche pour changer d'Europe" ») estas koalicio de francaj politikaj partioj , lanĉita de la Franca Komunisma Partio , la Partio de Maldekstro kaj la Unuiga Maldekstro okaze de la eŭropaj balotoj de 2009.
Deziranta arigi la fortojn de la kontraŭliberala maldekstro malamaj aparte al liberala eŭropo kaj al ratifiko de la traktato de Lisbono, tiu alianco arigas plurajn tendencojn de la komunisma, socialisma, ekologiisma, respublikisma kaj radikalisma maldekstro aŭ de ekstrema maldekstro.
En 2014, ĝiaj naciaj komponentoj estis la Franca Komunisma Partio, Partio de Maldekstro, Unuiga Maldekstro, Federacio por Sociala kaj Ekologia Alternativo , "Respubliko kaj Socialismo", "Konverĝoj kaj Alternativo", "Komunisma Partio de Francaj Laboristoj", "Kontraŭkapitalisma Maldekstro" kaj la politika movado "La Alternativuloj".
En kelkaj urboj, kiaj Rennes aŭ Parizo, parto de Fronto de Maldekstro, el kiu la Franca Komunisma Partio , decidis alianciĝon al la Socialisma partio por la unua vico, Partio de de Maldekstro tamen iranta aŭtonome de la listo de PS, kelkfoje en listoj de aliaj maldekstraj aliancoj malkonsentaj al la politiko kondukata de la 2-a registaro de Jean-Marc Ayrault.
Per la ekfloro de la karbominado, en ĉi tiu aparta tereno la ŝaktokonstruadoj por Karbominejo Victoria Mathias en la jaro 1840, kaj pli malfrue ankaŭ per la treega pligrandiĝo de la fabrikoj de Krupp la loĝantaro de Essen rapide kreskis pro almigrado de laborfortoj, kaj same kreskis la postuloj de malmultkostaj loĝejoj.
Dum aliaj princoj provis trovi la maloftajn kaj bongustajn manĝaĵojn el arbaro kaj maro, la dek oka princo Lang Lieu, kiu estis la plej malriĉa filo de Reĝo Hung, ne povis havigi tiujn luksajn pladojn kaj devis kontentigi kun la ĉiutagaj ingrediencoj kiel ekzemple rizo aŭ porkaĵo.
En la kamparo, por certigi, ke banĉuno estas havebla por ĉiuj familioj eĉ la malriĉaj, fondaĵo nomita họ bánh chưng estas komune starigita proksimume unu monaton antaŭ la Teto, la akumuligita kapitalo kaj interezo estas dividitaj inter membroj de la fondaĵo tiel ke ili povas havi sufiĉe da mono por prepari banĉunon.
Sed ĉiu ajn karakteriza trajto posedita de Marduk, tiu estis obskurigita pro politikaj disvolviĝoj tra kiuj pasis la valo de Eŭfrato, inokuligante en la diaĵon trajtojn antaŭe atribuitajn nur al la plej altaj diaĵoj de la babilona panteono.
Lia plej granda verko kaj la sola kiu supervivis ĝis nia erao alnomiĝas De Bello Civili, pli konata kiel Farsalio, epika poemo en dek libroj, kiu rilatas la civilan militon inter Julio Cezaro kaj Pompeo, ĝis la epoko kiam Cezaro sieĝis Aleksandrion, 48-47 a.
Ĝi estis, en la vortoj de la ankaŭ kataluno Josep Pla, "vera furorlibro" kiu estis reeldonita kvinfoje en la kataluna kaj, surprize, pro la fakto ke ĝi enhavis neniun kastilian recepton, estis tradukita kvin jarojn poste en la hispanan kaj reeldonita ankoraŭ pli multajn fojojn.
Oni scias malmulton certe pri lia vivo krom tio ke li mem skribis en la titolo de la LLibre del Coch: ke li estis mestre, majstro, supozeble ĉefo de kuirejo, de iu Don Fernando reĝo de Napolo, pri kiu la plejmulto el la aŭtoroj interkonsentas diri ke temis pri Fernando la 1-a de Napolo, kaj ke li nomigis sin Robert.
Mestre Robert , ankaŭ konata kiel Robert de Noia aŭ kiel Robert de Nola, estas la aŭtoro de la "Llibre del Coch", receptaro de kataluna kuirarto, skribita en la kataluna kaj presita unuafoje en la 16-a jarcento, en Barcelono, kaj poste tradukita en la hispanan kaj aliajn lingvojn.
En lia verko "Libro de manjares y potajes con el nombre de libro de cocina" estas recepto de rostita kato pri kiu li diras "vi povas manĝi ĝin ĉar ĝi estas tre bona manĝo" krom por la cerbo "ĉar oni diras ke manĝi la cerbon kaŭzos al tiu, kiu manĝis ĝin perdi siajn sensojn kaj juĝon".
Baldueno de Luksemburgo aŭ Baldueno de Treviro, germane Balduin el la luksemburga dinastio estis de 1307 ĝis 1354 ĉefepiskopo de Treviro kaj princelektisto de Treviro, de 1328 ĝis 1336 administranto de la ĉefepiskopujo Majenco kaj de 1331 ĝis 1337 kun paŭzoj administranto de la episkopujoj Worms kaj Speyer.
Eberstadt post la urbocentro de Darmstadt estas la plej dua norda punkto de la historia monta vojo kondukanta plu suden al Heidelberg kaj Wiesloch; rande de tiu vojo viciĝas multaj historiaj urbetoj kaj mezepokaj kasteloj – la unua estas la burgo Frankenstein tuj sudoriente de Eberstadt, facile promene atingebla de la loĝloko.
La vigla vojaĝa trafiko tra la loĝloko, kaj norden-suden inter Frankfurto ĉe Majno, Darmstadt kaj Hajdelbergo, kaj okcidenten-orienten inter la Rejno kaj la loĝlokoj de la montaro Odenvaldo plus la urboj Dieburg kaj Aschaffenburg imo pli norde, prosperigis komercistojn kaj metilaboristojn, kaj laŭ la ĉefa loĝloka strato ekestis multaj grandaj gastejoj.
En 1882 li ankoraŭ publikigis ĵurnalon, "El Anunciador Financiero" , Li mortis en 1885, ruinigita kaj tute forgesita, en Sant Martí de Provençals, malnova loĝantaro aldonita nuntempe al Barcelono, kie en la jaroj 1846 - 1847 grupo de katalunaj partianoj de Étienne Cabet fondis ikarianan komunumon.
La servoj financiĝas per ŝtataj impostoj (kaj ne kiel en aliaj landoj per financoj de devigaj aŭ libervolaj prisanaj asekuroj) kaj ofertas al ĉiu persono loĝanta en Britio medician servon (trovon de medicinaj diagnozoj kaj realigon de medicinaj terapioj) en "unua sektoro" kaj "dua sektoro" .
Celo estu malebligi plian kreskon de la prisana servo, malaltigi la kostojn de ĉiujare laŭ la stato de 2011 x miliardoj da britaj pundoj ĝis la jaro 2015 je malkresko de po jaro x miliardoj da pundoj kaj ĉefe reorganizi la administradon de la servo, kiu ĝis tiam direktigis la disdonon de la financoj al la unuopaj servaj unuoj.
La retejo de la Instituto Geográfico Nacional atribuas al Kabo San Pío la fakton esti la punkto plej suda de la teritorio argentina supermara kun fakta suvereneco; tamen, la retejo de la Subsekretario de Katastro de Fajrolando maekas, ke punta Falsa kaj la islote Blanco troviĝas plej sude ol la kabo San Pío.
Dum kunregadoj, tio estas periodoj en kiuj la prezidento kaj la ĉefministro estas el kontraŭaj partioj kaj en kiuj la ĉefministro efektive estras la registaron, la ŝtatestro konservas la prezidon de la Konsilio de la ministroj, kio ebligas al li resti informita pri la registaraj laboroj, influi ilin sed laŭ limigita maniero, kaj konigi siajn malkonsentojn.
Malferma konsilantaro malakceptis la decidon plenumi la reĝan ordonon de 25a de julio de 1808, kaj sendis peton al la reĝo por ke tiu petu al la papo nuligu la dependon de Tarija al Charcas ĉar veturi tien al Salta estis multe pli malfacile ol alveni al Ĉukisako.
El 1825 al 1826, la tiama vilaĝo Tarija , poste urbo, kaj teritorioj apartenantaj al sia partio kaj aliaj de la najbara departemento Potosí, estis celo de disputo por ties posedo inter la Unuiĝintaj Provincoj de Rivero Plata kaj la tiam ĵus sendependigita Respubliko Bolivio.
Ĉi tie troviĝas la cefa naĝohalo de Essen, naĝejo ankaŭ por konkursoj kun proksimume 1.000 sidlokoj por spektantoj, la mastrumejo de Essener Verkehrs-AG, la ĉefa fajrobrigadejo same kiel la indiĝena firmao Theodor Goldschmidt AG, nun enigita en Evonik AG.
La Fabriko Bonaplata estis en Carrer Tallers en la najbareco de El Raval en Barcelono, kaj ĝi havis du aktivecojn: en 1832 ferfandejo estis instalita kun laborejo for fari meĥanikajn teksilojn, kaj en novembro 1833 la meĥanika teksa kaj ŝpina manufakturo malfermiĝis.
Jam decidinte pri reveno hejmen, en flughaveno Mimino hazarde konatiĝas kun veterano de la Dua mondmilito Voloĥov, kiu erare rekonas lin kiel filon de sia mortinta kunbatalanto; malgraŭ malkaŝo de la eraro, Voloĥov per kontribuo de grava KPSU-aganto helpas al li realigi sian revon.
Dum kelkaj tagoj la kamaradoj malŝparis ĉiun monon; krome, ili estas forpelitaj el la hotelo: evidentiĝas, ke Ruben Ĥaĉikjan okupis lokon, restigitan por samfamilinoma profesoro pri endokrinologio Ĥaĉikjan, malfruinta al la konferenco, kaj ke Valiko tute ne rilatas al la simpozio.
Unua el pluraj kulminoj de la evento estis modernece rokmuzike balada interpreto de la poemo "La Espero" de L. L. Zamenhof kantata fare de la muzikistino kun infana ĥoro el la urbo Hanovro - en plejparte senakcenta Esperanto, kiun la spektantoj en la programa kajero ankaŭ povis sekvi en esperantlingva skriba versio kun proza germanlingva traduko.
La Aŭstralo aŭ en hispana austral iĝis valida monunuo de Argentino la 15-a de junio de 1985, kiam la tiama prezidento Raúl Alfonsín subskribis la dekreton 1.096, anonce novan ekonomian planon de la tiama ministro de ekonomio Juan Vital Sourrouille por bremsi inflacion kiu estis kreskinta.
En 1857, pro la konfisko fare de rosistoj de la familia havaĵo, li devis forgesi la intencon studi juron kaj eklaboris kiel helpa laboristo ĉe la dogano, kaj en aŭgusto ekpublikigis siajn unuajn versojn en la ĵurnalo Los Debates, fondita de Bartolomé Mitre, kun karaktera klino al temo de gaŭĉoj.
La 1-a de decembro de 1852, la kolonelo Hilario Lagos insurekciis kontraŭ la bonaera registaro kaj atakis la ĉefurbon, sed li estis venkita per la reago de Bartolomé Mitre, kaj tiam Estanislao del Campo, ankoraŭ nur 18jaraĝa, ekmilitis, defende la urbon kun la roto Anĉorena.
Del Campo uzis tiun operon kiel referencon por poemo kiu estas lia plej konata kaj memorata verko: Fausto, Impresiones del gaucho Anastasio el Pollo en la representación de esta Ópera, populare konata ankaŭ kiel "El Fausto de Estanislao del Campo" aŭ "El Fausto Criollo".
Estanislao del Campo ĝis 1849, kiam revenis lia patro al Bonaero el sia ekzilo, studis en la Akademio Porteña Federal de la strato Florida, estrita de Florentino García, kaj en 1850 li dungiĝis kiel vendej-laboristo, ĉe Manuel Albornoz kaj Mariano Brantes, kaj poste ĉe Balcarce.
Sen abandoni poezion, ofte cirkonstanca, Estanislao alternis administran karieron kun militistan kaj la 22an de oktobro 1859 li luktis en la batalo de Cepeda, kie ili malvenkis estre de Mitre, kaj poste ili venkis en Pavón defende la interesojn de Bonaero, kie li atingis rangon de kapitano.
Kiam en 1866 Aŭstrujo postulis punon de Prusujo, kiu estis enmarŝinta en Holstinion, la reprezentanto de Schwarzburg-Rudolstadt voĉdonis kontraŭ tiu postulo, kiu enhavis ekskludon de Prusujo el la Germana Federacio kaj militon de ĉiuj aliaj Federaciaj ŝtatoj kontraŭ la prusa ŝtato.
De la 18-a de majo 2007 ĝis la 13-a de novembro 2010, la respondeco pri sportoj estis kunigita al tiu pri sano, kiam la respondeco pri junularo estis konfidita en januaro 2009 al la alta komisarofico pri junularo faraiĝinta en 2010 ministerio pri junularo kaj aktivaj solidarecoj.
La Triangulo, kies aksoj aŭ anguloj formas kaj inkludas la areojn de Salejo de la Mortinto , Salejo de Ujuni kaj Salejo de Atakamo , sume al salebenoj kiuj situantas ene de la areo, ĉiu laŭ alteco, pli precize en la regiono de la Punao de Atakamo.
per dekreto n 91-211 de la 27-a de februaro 1991 art. 2-a kaj 3-a, la kantonoj Brest-IV, VI, VII kaj VIII estas anstataŭataj per kvin kantonoj nomitaj Brest-Cavale-Blanche-Bohars-Guilers, Brest-Kerichen, Brest-L'Hermitage-Gouesnou, Brest-Lambézellec, Brest-Saint-Marc. Kantono Brest-III estas nun nomita Brest-Centre).
3-a distrikto : Brest-I, Brest-II, Brest-V, (per dekreto n 91-211 de la 27-a de februaro 1991 art. 1-a kaj 3-a, la kantonoj Brest I kaj II estas anstataŭataj per tri kantonoj nomitaj Brest-Plouzané, Brest-Recouvrance kaj Brest-Saint-Pierre. Kantono Brest V estas denun nomita Brest-Bellevue), Plabennec, Ploudalmézeau, Saint-Renan.
Disvastiĝo: boreala Alasko, Canada (Jukonio, Mackenzie-Distrikto, Brita Kolumbio, Norda Saskaĉvano), Aleŭtoj, orienta Siberio, Rusa Fora Oriento, Koreujo, Norda Ĉinujo, Japanujo, kaj Tajvano.
En Eŭropo, la modelorganisma centro por la arabidopsaj resursoj de ĝerma plasmo, biokomputiko kaj molekula biologio estas la Nottingham Arabidopsis Stock Centre dum en Nordameriko la ĝermplasmaj servoj estas reprezentataj de la Arabidopsis Biological Resource Center , situanta ĉe la Ohia Ŝtata Universito.
La plej freŝdata reklasifikado metas du speciojn antaŭe apartenantaj al Cardaminopsis kaj Hylandra kaj tri specioj de Arabis en arabidopson, sed ekskludas 50 kiuj estas movigitaj en la novajn genrojn Beringia, Crucihimalaya, Ianhedgea, Olimarabidopsis, kaj Pseudoarabidopsis.
Irmingard , titolita per nobela nom-aldono de la Haspinga govo – france Ermengarde de Hesbaye, germane Irmingard von Hespengau (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 780; mortis la 3-an de oktobro 818 en Angers, tie ankaŭ entombigita) ekde la jaro 794/798 estis la unua edzino de la pli posta franka imperiestro Ludoviko la 1-a, „Ludoviko la Pia“, reganto de la Sankta Romia Imperio.
La listo arigas la deputitojn sidantaj en la nacia Asembleo, aŭ elektitaj sekve de la francaj deputitaj balotoj de 2012, aŭ anstataŭantaj la elektitojn, kiuj estis nomumitaj en la registaro aŭ mortintaj, aŭ elektitaj okaze de partaj deputitaj balotoj.
La 4-an de januaro 1920, li ricevis de admiralo Kolĉak la titolon "Guberniestro de la Malproksimaj Regionoj de la Rusa Imperio", sed estis nekapabla trakti la komunistajn partizanojn en sia distrikto kiuj faris gravajn operaciojn en la periodo inter aprilo kaj novembro 1920 por kapti la urbon Ĉita-n.
La Malplena voĉdono okazigas diferencajn interpretojn: kelkaj opinias, ke kiu prakticas la malplenan voĉdonon esprimas sian opinion kontraŭ ĉiuj kandidatoj , dum kelkaj asertas, ke tiun opinion montras la nevalida voĉdonado kaj ke la malplena voĉdono esprimas fakte indiferenton antaŭ la elektebloj.
La praktiko de la malplena voĉdono estas konsiderata kiel aktiva sindeteno, difinite kiel la sumo de voĉoj kaj malplenaj kaj nevalidaj, diferente al kio okazas ĉe la vera sindeteno, kiu ne nur montras indiferenton antaŭ la kandidatoj, sed ankaŭ kontraŭ la propra balotsistemo.
Post la deputitaj balotoj de la 10-a kaj 17-a de junio 2012, Jean-Louis Borloo anoncis la 19-an de junio la kreon de parlamenta grupo nomita « Grupo "Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj" » sur la bazo de Unuiĝo de Radikaluloj, Centristoj, Sendependuloj kaj Demokratoj konsistigitaj la antaŭan 11-an de aprilo.
La partio gajnis 2 senatanojn okaze de la senatanaj balotoj de la 25-a de septembro 2011 dank'al venko de Vincent Delahaye kaj Christian Namy, sed la eksiĝanta senatano Jean-Paul Alduy ne estis reelektita kaj Alain Merly, Yves Jégo kaj Gérard Trémège estis venkitaj, tiel estas 7 radikalaj senatanoj.
La 5-a Respubliko estis tute malbona por la radikala partio, kiu forte malprogresis okaze de la deputitaj balotoj ( 8,4 % en 1958 kaj 7,1 % en 1962 ekaj 6,0 % en la municipaj balotoj de 1964), post akra kontraŭstaro al la reveno de generalo De Gaulle kaj al adopto de la nova konstitucio.
Same multe kiel malabundo de manĝaĵoj, povas esti kontribua faktoro al malsufiĉa nutrado la ekzisto de manko de teknologio en kelkaj landoj; tiukadre la ONA ĉirkaŭkalkulis, ke ok dek procento de malsufiĉe nutritaj infanoj vivantaj en la disvolviĝanta mondo vivas en landoj kiuj fakte produktaj surplusojn de manĝaĵoj.
Por ekzemplo, la populacio de komunumo, kiu estas subigita de registaroj de malriĉaj landoj, povas suferi riskon se tiu areo ne havas san-rilatajn servojn, sed je pli malgranda skalo kelkaj familioj kaj individuoj povas esti je pli alta risko pro diferencoj en enspezaj niveloj, aliro al kultivebla tero, aŭ niveloj de edukado.
Cerdá ne estis triumfanto; zorgeme koncentrita al sia laboro, li havis familiajn problemojn, lia projekto de Eixample neniam estis tre ŝatata de la lokaj povoj kaj li finis ruinigita, ĉar la hispana ŝtato kaj la urbodomo de Barcelono ne pagis la honorariojn kiujn ili ŝuldis al li.
Lúcia dos Santos, konata ankaŭ kiel Lúcia de Jesus dos Santos, , mortis la 13-an de februaro 2005 en Coimbra) estis portugala monaĥino, kiu estis laŭdire atestantino de revelacioj en Fátima en 1917, apostolino de la unuaj sabatoj, servistino de Dio en katolikismo.
Post la liberiĝo fine de la dua mondmilito, la provizora registaro de la Franca Respubliko deziris ŝanĝi la nomon por eviti la nocion de superado de la metropola Francio, kiun sugestas la termino « kolonio » : la dekreto de la ŝanĝis la nomon al ministerio pri transmara Francio.
Liaj plej gravaj verkoj estas Thesaurus antiquitatum Romanarum kaj la Thesaurus antiquitatum et historiarum Italiae, kiuj, kvankam publikitaj postmorte, estis pligrandigitaj de sia lernanto Pieter Burmann, la Maljuna, de 1704 ĝis 1725, kaj poste de la historiisto Jakobus Perizonius .
Dum la periodo, kiun li loĝis en Amsterdamo, kie li estis sub la influo de David Blondel, li forlasis la luteranismon kaj brakumis la reformitan eklezion, kaj, en 1656, li estis alvokita de la Princo-elektisto de Brandenburgo, Frederiko Vilhelmo la 1-a , por okupi la kadedron pri retoriko en la Universitato de Duisburgo.
Johano Georgo Grefo , Saksio, en la 29-a de Januaro 1632 - Utrecht, en la 10-a de Januaro 1703) estis nederlanda historiisto, juristo kaj klasika filologo el germana deveno, profesoro en Duisburg, Deventer kaj en la Universitato de Utrecht, kie li ankaŭ okupis la postenon kiel rektoro.
Tiaj verkistoj vastigis la periodon asociitan kun la esprimo tiel ke ĝi nun nomumas nek politikon, nek mallongan spacon de jardekoj en la fino de la 19-a jarcento, sed tutmondan sistemon etendantan dum periodo de jarcentoj, ofte irante reen al Kristoforo Kolumbo kaj, en kelkaj faktoj, al la Krucmilitoj.
Tiuj intelektuloj produktis multon da siaj verkoj koncerne imperiismon antaŭ la Unua Mondmilito , ankoraŭ ilia kombinita laboro informis pri la studo de la efiko de imperiismo sur Eŭropo, kaj kontribuis al la politikaj kaj ideologiaj reflektadoj sur la pliiĝo de la militindurstria entreprenaro je Usono de la 1950-aj jaroj pluen.
Kiel tia, kontraŭ-imperiismo inkludas opozicion al konkermilitoj, aparte militoj kiuj intencis konkeri kaj koloniigi landojn kies teritorioj ne limas la imperian potencon, kaj militoj ikuj intencis subigi popolojn de malsamaj kulturoj; la esprimo ankaŭ konsistas el politika opozicio al la teritoria vastiĝo de lando preter ĝiaj establitaj limoj.
En 2011 artikolo en The New Yorker, Josuo Davis asertis esti striktas malsupren la identeco de Nakamoto al nombro de eblaj individuoj, inkluzive de la finna ekonomia sociologo Dro Vili Lehdonvirta kaj irlanda studento Michael Klara, tiam studento en ĉifriko ĉe Trinity College Dublino.
Ĉi-mezepoka dokumento je kristana saĝeco, specife skribita por la formado de monaĥoj kaj principe ekskluzive dediĉita al ili, estas unu el la ekzemploj de la plej alta mistikeco al kristana orientiĝo, kiu formis generaciojn de sekvantoj de Kristo, kaj eĉ de laikoj.
Tamen, ĝi plue apartenis al la proprietaĵoj de la familio Moretus, kiu konservis la oficejon tia kia ĝi estis antaŭe, kaj, tiam kiam la urbo de Antverpeno akiris la malnovajn konstruaĵojn kune kun ĉiu sia enhavaĵo, la aŭtoritatuloj kreis la Muzeon Plantino, kies inaŭguro estis en la 19-a de aŭgusto, 1877.
Johann Friedrich GRONOW (* Hamburgo, en la 8-a de septembro 1611 - Leiden, en la 28-a de decembro 1671) estis germana klasika filologo, beletristika kritikisto, historiisto, juristo, bibliotekisto kaj profesoro pri la greka en la Universitato de Lejdeno kaj profesoro pri retoriko kaj historio en la Universitato de Deventer .
Carlos María de Alvear (Santo Ângelo, Orientaj Misiones, 25-a de oktobro de 1789 - Novjorko, 3-a de novembro de 1852) estis militisto kaj politikisto kaj hispana kaj argentina de longa itinero kiu plenumis postenon kiel Director Supremo de la Unuiĝintaj Provincoj de la Rivero Plata en 1815.
La duklando Pfalz-Zweibrücken, ankaŭ Princlando Pfalz-Zweibrücken kaj Palastgraflando Pfalz-Zweibrücken, estis regna senpera princlando de la Sankta Romia Imperio kun sidejo en Zweibrücken, hodiaŭ germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La projekto ankaŭ vendas mem-testilarojn: kontraŭ 100 USD (kun la apero de "Geno 2.0"-testado la prezo estis pliigita al 199.95 USD por multe pli ampleksa testo), iu ajn en la mondo povas mendi ilaron per kiu havigi specimenon per buŝoskrapado, analizigi la specimenon kaj ricevi la DNA-informojn en Interreta datumbazo.
Post unua interkonsento inter la registaroj de Entre Ríos, Corrientes, Urugvajo kaj la Brazila Imperio, Urquiza, kun 6.500 entrerrianoj kaj korentanoj kaj apogita de imperibrazila armeo de 20.000 homoj el la tri armeeroj, li estis farinta kampanjon kontraŭ la generalo Manuel Oribe en Urugvajo devigante lin kapitulacii kaj tiele finis la Guerra Grande.
Tiu nombro forte malkreskis ĝis kelkaj centetoj fine de 2011, sekve de la majoritata skismo kondukita de Michel Suchod kaj Gilles Casanova, kiuj fine kreos la partion La Moderna kaj Respublika Maldekstro, konservante la sidejon je 89 bulvardo de Magenta kaj duonon de la monrimedoj de LGM, per rompa protokolo jure akceptita de la du partoj.
Li estis filo de la plej granda politika figuro de la Brazila Imperio, José Thomas Nabuco de Araújo Filho , tempodaŭra senatoro, ŝtata konsilisto kaj riĉa terproprietulo kaj ties edzino Ana Benigna Barreto Nabuco de Araújo, fratino de Francisco Paes Barreto, Markizo el Recife.
La Leĝo Sáenz Peña aŭ Leĝo 8.871, aprobita de la Kongreso Argentina la 10-a de februaro de 1912, starigis la universalan voĉdonrajton, sekretan kaj devigan por ĉiuj civitanoj argentinaj viraj, ĉu indiĝenaj aŭ ŝtatanigitaj, pli aĝaj ol 18 jaroj, loĝantoj de la ŝtato kaj enskribitaj en la balota censo.