polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
En 1972, dum ŝi partoprenis en organizo de kermeso profite al la abatejo, Gabrielo Purĉeto, edzino de Georgo, informiĝis ke « La Saŭĝezanoj ĵus nomis vin prezidentino. » Ŝi tiam provas ĝian strukturigon kreante reprezentantojn, ambasadorojn, eĉ saŭĝezajn monon kaj pasporton.
Organizita per iu ermito nomita Benedikto , retiriĝe alveninta jam de la antaŭa jarcento en iu "izoleco en la neĝo inter la ursoj", la religia komunumo feŭdas tiun bienon ĝis la Franca Revolucio, kaj grandparte valorigas tiun parton de la Dubsa Valo.
Ĝia deveno troviĝas en Aosta valo kaj Savojo, alportita en la 15a jarcento far la laboristoj kiuj venis ripari la abatejon ruinigitan far la armeoj de Bernard de Saxe-Weimar (nomitaj la Sveduloj, dum fakte temis pri germanoj pagitaj de Ludoviko la 14a profite al la Habsburgoj, dum la "tridekjara milito").
Saŭĝezo estas Mikronacio mem proklamita kiu konsistas el dek unu komunumoj en Dubsio, Francio, arigitaj en "hereda respubliko" nomita Libera Respubliko de Saŭĝezo (République libre du Saugeais en la franca, kaj Rpuubyik du Sâdjet en la arpitana).
Ludas Matyi (zenés játék Fazekas Mihály elbeszélő költeménye nyomán, kottás-szöveges kiadvány, zeneszerző: Rózsa Pál, 1999) [’Maĉjo Ansera (muzika ludo laŭ la epika poemo de Mihály Fazekas, eldonaĵo kun muziknotoj kaj teksto, komponisto: Pál Rózsa
Inter 1989–91 li estis redaktoro de la gazeto Szinkronika, ekde 1999 gvidanto de la kritika rubriko de la literatura gazeto PoLíSz, poste ĝia vica ĉefredaktoro, ekde 2000 ĝis 2004 ĉefredaktoro de la Műemléklap , en la nova nomo Örökségvédelem .
En urbo Szeged en la Porprofesora Altlernejo Gyula Juhász li finstudis la fakon de hungaraj literaturo kaj historio en 1977, poste en 1980 la hungaran fakon de la Filologia Fakultato de ELTE, respektive en la dramaturga fako de Altlernejo pri Teatro- kaj Filmarto en 1983.
La "nova sinagogo" aŭ sinagogo de Levy, kiu ĉe la sinagoga placo lokiĝis vid-al-vide de la malnova sinagogo, en la pogromo de novembro 1938 restis preskaŭ nedamaĝita, sed ĝi en 1945 per bombado de la Aliancanoj estis forte detruita kaj la ruinaĵo en 1947 forigita.
Jam en 1887 ĝi estis listigata en la oficiala verkaĵo Die Kunstdenkmäler im Großherzogtum Hessen ["la artaj monumentoj en la Grandduklando Hesio" kaj sekve "pro la granda apreziĝo en la mezepoko" estis inter la unuaj judaj preĝejoj, kiuj ricevis oficialan ŝtatan protekton.
Tial, la starigo de pezaj kaj mezaj baterioj de la Kriegsmarine responsaj pri la maraj objektivoj, por la terarmeo, la kreado de apogpunktoj plifortikigitaj ĉirkaŭ tiuj havenoj, kaj fine la aerarmeo, la Luftwaffe responsis pri la kontraŭaviadila ŝirmado de tiuj lokoj.
Komence, la laboristoj estis libervolaj : la germanoj bezonis fakajn laboristojn, ili estis duoble aŭ trioble pli pagitaj (dank'al krompagoj por apartigo, loĝado aŭ bombardo por la laboristoj laborantaj en la bombardataj havenoj) ol la laboristoj laborantaj en tiu sektoro kaj profitis je aldona sociala protekto.
Sed la aliancanoj ankoraŭ frontis la defendilojn de la Atlantika muro okaze de la batalo de Cherbourg fine de junio 1944, de Le Havre komence de septembro 1944 same kiel okaze de la batalo de Escaut en novembro 1944 por liberigi la marajn alirvojojn al la haveno de Antverpeno.
La sanga kaj longa batalo de Brest inter julio kaj septembro 1944 instigis la aliancanojn ne ataki la aliajn fortresojn de la bretonaj havenoj, en kiuj la germana armeo estis fortikiĝintaj escepte de Saint-Malo liberigita en aŭgusto 1944), kaj la Anglo-normandaj insuloj, kiuj estos liberigitaj nur en la 9-a de majo 1945, morgaŭa tago de la germana kapitulaco.
En la jaro 1536 Semsales estis konkerita de la urba ŝtato Friburgo kaj en la jaro 1537 integrita al la Voktejo Rue kaj poste en la jaro 1581 al la Voktejo Châtel-Saint-Denis, el kiu okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 fariĝis distrikto, kiu poste en la jaro 1848 sub la nova friburga konstitucio estis integrita al la distrikto Vevejso.
La komunumo Semsales limas en nordo al Sâles, en nordoriento al Vaulruz, en oriento al Grejerco, en sudoriento al Haut-Intyamon, en sudo al Châtel-Saint-Denis, en okcidento al Maracon , en okcidentnordokcidento al Saint-Martin, kaj en nordokcidento al La Verrerie.
Tavoloj troviĝas ankaŭ en Penallen en Plougastel-Daoulas, en Penavoas en Faou, en Kerascoët kaj Tréoc en L'Hôpital-Camfrout, en Kersanton en Loperhet, en Moulin-Mer kaj Le Roz en Logonna-Daoulas, ktp.
La ŝtono de Kersanton estas ekspluatata de almenaŭ la 15-a jc, kiel atestas la plej malnovaj monumentoj (sed gaŭla statuo trovita en Plougastel jam estis el kersantito), el ŝtonejoj, nomo, kiu tiutempe estis uzata por nomi 'ŝtonminon'.
Dom Louis Le Pelletier, benediktana monaĥo de Landévennec en la 18-a jc, aŭtoro de Dictionnaire de la langue bretonne, eldonita en 1754, atribuis la etimologion de Landévennec al la escepta kvalito de ties klimata situacio, kaj por li, la vorto venus de « Land-Teven », kiu signifas « sunbanatan lokon ».
La Telegrafa Agentejo de Sovetunio (ruse }}, Telegrafnoje agentstvo Sovetskovo Sojuza; mallongigo TASS), estis la centra agentejo por kolekto kaj disdonado de internaj kaj internaciaj novaĵoj por ĉiuj sovetuniaj gazetoj, radiofoniaj kaj televidaj stacioj.
La herezio estis denuncita ankaŭ de Sankta Klara el Montefeltro kaj enketita de Ubertino el Kasale, kiu en sia Arbor Vitae Crucifixae Iesu sin ĵetis en perfortajn atakparolojn kontraŭ la adeptoj de la sekto, difinita sentina omnium vitiorum .
Dum la epoko de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Léchelles apartenis al la distrikto Payerne, tiam ĝis 1830 al la distrikto Montagny kaj fine ĝis 1848 al la distikto Dompierre, kiu tiam estis integritia surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo al la distrikto Brojo.
Scenaranĝisto Rudolf Heinrich, reĝisoro Heinz Rückert, orkestrodirektisto Horst-Tanu Margraf kaj dramaturgino Waldtraut Lewin decide stampis en la 1950-aj jaroj sur la kampo de opero ekzemple per Ezio, Radamisto, Poro, Rinaldo la Händel-Festivalojn de Halle.
Tiujn tradiciajn limdatojn difinis la malnova historiografio, flatante la rolon de la dinastio Romanovoj; alternativa, pli trafa difino komencas per la invado de la Unua Falsdemetrio , kiam komenciĝis la civitana milito, kaj finas per la Deulina militpaŭzo , kiam la pola interveno definitive fiaskis.
Post la morto de Teodoro, Boriso alianciĝis kun alia malaristokrata klano, la Romanovoj — kaj kune ili retenis la akiritajn poziciojn de la nobelaro (nu, surtroniĝinte Boriso monaĥigis la ĉefon de la Romanovoj, kiu iĝis lia malamiko kaj poste, patriarko Filareto).
La pozicio de la Latrono iĝis neeltenebla, kaj je 1610-01-05 li fuĝis el Tuŝino en Kalugon ; la kozakoj lin sekvis, la bojaroj restis kun la poloj, kaj estrate de «patriarko» Filareto ili revenis al la ideo inviti reĝidon Vladislavon cari en Moskvo.
La registaro de Boriso kaj poste de Bazilo la 4ª deklaris ke li estis eksmonaĥo Gregorio Otrepjev; tion kredas pliparto da modernaj historiistoj; tamen pro liaj diversaj kapabloj, tute nekutimaj en tiama moskviano, tio ŝajnas same malprobabla, kiel la versio ke li estis la vera Demetrio.
Samkiel okazis pri vikingoj, la postaj epokoj prezentis romantikan bildon de la liberamaj kozakoj; en Ukrajnio la kozaka estraro formis lokan nobelaron anstataŭintan la tute poliĝintan nobelaron de la iama Kieva Regno; en la sudrusiaj regionoj la kozakoj el socia grupo transformiĝis en specifan etnon.
En julio de la jaro 1608ª la trupo de la dua Falsdemetrio sin lokis en la apudmoskva urbeto Tuŝino , kiu iĝis alternativa ĉefurbo; sekve de tio la kontraŭuloj nomis la duan Falsdemetrion la Tuŝina Latrono , kaj la moknomo algluiĝis al li en la historio.
Tia estas la kazo de angla George Orwell kiu en la novelo Teni la Aspidistron Fluganta de 1936 citas tiun himnon anstataŭante al vorton “Karitato” per la vorto “mono”, distordante kaj intence aliigante la sencon: “Mono kapablas longe rezisti, kaj bonfaras; mono ne envias; mono ne fanfaronas, ne ŝveligas sin ”.
El versego de tiu himno al la Karitato : “Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita” oni formis la titolon de la filmo Kiel per spegulo de Ingmar Bergman.
La Himno al la karitato aŭ himno al la kristana amo, estas la nomo per kiu estas identigita la famega epistolero de la 13-a ĉapitro de la 1-a epistolo al la korintanoj de Sankta Paŭlo, en kiu estas ekzaltata la teologia virto de la Karitato aŭ kristana amo, kiel interna sinteno.
La Rejnlando-Palatinata Esperanto-Ligo (germana nomo Esperanto-Verband Rheinland-Pfalz, malpli longe Esperanto Rheinland-Pfalz aŭ ankoraŭ malpli longe Esperanto RLP respektive kun ligostreko Esperanto-RLP) estas landa ligo de Germana Esperanto-Asocio .
En la 16-a jarcento ĝi estis konkerita de la urba ŝtato Friburgo kaj atribuita al la Voktejo Rue, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1848 sub la nova friburga konstitucio estis integrita al la distrikto Vevejso.
La komunumo Le Flon limas en nordo al Siviriez, en nordnororiento al Vuisternens-devant-Romont, en oriento al La Verrerie, en sudo al Saint-Martin, en sudsudokcidento al Oron , en okcidento al Chapelle , en nordokcidento al Rue, kaj en nordnordokcidento al Ursy.
Enkaptitaj en kosmoŝipo, miliardojn da lumjaroj for de Tero, la fuĝintoj strebas supervivi en tiu malnova ŝipo, kies multaj partoj misfunkcias, esplorante planedojn per la stelpordego por trovi manĝaĵon, akvon kaj manieron konekti la pordon al Tero.
Letero de 59 – subskribata en la jaroj 1975/1976 malferma letero de 66 polaj intelektuloj, kies subskribintoj protestis kontraŭ ŝanĝoj en Konstitucio de Pola Popola Respubliko, precipe kontraŭ alskribo al ĝi de gvida rolo de Pola Unuiĝinta Laborista Partio kaj de eterna alianco kun Sovetunio.
Manuel Gutiérrez de la Concha e Irigoyen konata laŭ sia nobela titolo de Markizo de Doŭro (Kordobo de Tukumano, Vicreĝlando Río de la Plata aktuala Argentino, 3-a de aprilo de 1808 - Monte Muro, Navaro, 27-a de junio de 1874) estis militisto kaj politikisto hispana de tendenco liberala-moderklimata, elstara pro sia lukto kontraŭ la insurekcioj karlismaj
Wacław Karłowicz, pseŭdonomo pastro Andrzej Bobola (naskiĝis la 15-an de septembro 1907 en Łaś , mortis la 8-an de decembro 2007 en Varsovio) – pola katolika animzorganto, dum la morto la plej aĝa pola pastro, kapelano de la ribelo de Varsovio, prezidanto de Animzorgantoj de Pollando Batalanta, prelato, papa ĉambelano, Gardanto de Nacia Memoro.
La simbola graveco de la konstruaĵo - sola konstrua memorigo pri la juda vivo en la urbo - aparte altas, ĉar kune kun la judaj komunumoj de la samregionaj urboj Worms kaj Speyer - la urba juda komunumo en la mezpoko estis la gvida centro de juda vivo en Eŭropo, fakte eĉ tutmonde.
Poste, per la konsilo de la strategiisto Jia Ksu, posteulo de Dong Zhuo, kiu nomiĝis Li Jue, sukcese venkis la urbo Chang-an , kaj regigis la registaron. En la jaro 196, Generalo Kao Kao bonvenigis la ĥanan imperiestron Ksian por veni regi la urbon Ksuĉen.
Estis forta malkonsento en la komunumo, ĉu la sinagogo laŭ modelo de la urbocentra nova sinagogo kaj de multaj kristanaj kirkoj rajtu havi orgenon aŭ ĉu tio estus tro maltradicia: tial fine oni ne enkonstruis orgenon, sed antaŭvidis lokon por ĝia ebla posta enkonstruo.
Tiu maro estas fama kiel unu el la plej danĝeraj en Eŭropo : nu, ĝi estas konstante malkvieta pro fortaj fluoj, inter ili : la pasejo de Four, la raz de Sein, la pasejo de Fromveur. kaj ĝiaj multaj rifoj preskaŭ ĉiuj malmergiĝintaj je malalta tajdo, malfaciligas la navigadon.
Tecumseh tiam vojaĝis en la sudon en misio por rekruti aliancanojn inter la " Kvin Civilizitaj triboj. " La plej multaj el la sudaj nacioj malaprobis liajn pledojn, sed grupo inter la Creek'oj, kiu estis konata kiel la Ruĝaj Bastonoj, respondis al lia militvoko.
Tecumseh, kies nomo signifis "Falstelo" aŭ "Pantero Trans La Ĉielo" , vojaĝis ĉie en la Sudoriento por konstrui aliancojn kun la triboj; li rakontis al la Choktaw, Chickasaw, Muscogee, kaj al multaj aliaj ke la kometo signalis lian alvenon.
Laŭlonge de la tuta teksto oni estas trafita de necerteco pri kiu estas la rolanto: ĉu la Damo de la amo, ĉu la Animo: se la “damo de la amo” aŭ la “animo”, do se la homa scienco aŭ tiu dia, nur ĉe la fino de la verko oni komprenos ke la rolanto-aŭtorino estas la Animo.
Ŝi naskiĝis ĉirkaŭ 1250 kaj estis ekzekutite bruligita la 1-an de junio 1310 en la Place de Gréve de Parizo post proceso pro malobeo al Inkvizicio kiu en antaŭa proceso estis ordoninta la detruon de la libro kaj malrekono pri la doktrino tie subtenata.
Sintezite, la libro, se similas al la racia argumentado laŭ la maniero de Boecio, fine celas kontraŭdiri la atendojn: Margareta sin servas de la racio por diri ke la Animo devas rezigni al la Racio, kies logiko kaj konvencia aliro al la realo ne povas kompreni Dion kaj la ĉeeston de la Dia Amo.
La “Animo neniiĝanta” estas tiu kiu rezignis al ĉio, eĉ al la racio, por atingi Dion, kaj kiam Dio estas atingata la animo fariĝas “altirebla la la peko”, kapabla, male, superi ĉiujn kontraŭdirojn en kiujn trafigas la racio.
Iuj ŝin asociis al la “Fratoj de la Libera Spirito”, grupo kiu estis traktata kiel hereza pro ĝiaj emo al antimonismo kaj indulgo al subkuŝanta panteisma lingvaĵo kun dampigo de la evento enkarniĝo de la Filo de Dio kaj do neado pri la neceso de la sakramentoj.
La komunumo Cheiry limas en nordo al Sassel , en oriento al Granges-près-Marnand , sen sudoriento al Surpierre, en sudo al Forel-sur-Lucens , en sudokcidento al Prévondavaux, en okcidento al Combremont-le-Petit , kaj en nordokcidento al Combremont-le-Grand .
La kontrakto do kompare al ĉiujara pago de membrokotizo povas esti avantaĝa por la membro, se la persono estas juna, havas antaŭ si longan vivon, intencas pli ol 25 jarojn resti individua membro de la tegmenta Esperanto-asocio, kaj se UEA ne malfondiĝos. alikaze estus aldona materia avantaĝo por la asocio.
Dumviva membro de UEA estas individua membro de Universala Esperanto-Asocio , kiu deklaras intencon fari specifan kontrakton inter si kaj la asocio: la individuo pagas la dudek-kvin-oblon de jara kotizo por individua membro de UEA en kategorio MA , kaj la asocio kompense deklaras konsideri la personon individua asocia membro dum la tuta daŭro de ties vivo .
la manuskripto de la urba biblioteko de Boulogne-sur-Mer ; ĝi datiĝas de la dua duono de la 9-a jc kaj ĝia esto en Boulogne-sur-Mer ŝuldiĝas al la fuĝo al Montreuil-sur-Mer de la monaĥoj de Landévennec post la detruo de ilia monaĥejo fare de la vikingoj.
Ekde la dua duono de la 9-a jc, la instruitaj monaĥoj de la abatejo, sub la instigo de la abato Gurdisten, konsistigis veran hagiografian lernejon ĉerpantan sian inspiron parte el la kelta tradicio sed adaptiĝante al la karolidaj ideoj kaj al novaj benediktanaj normoj, regante la beletrajn teknikojn.
Fronte al malstriktiĝo de la monaĥeja disciplino, kaj al la noca influo de la komendaj abatoj, la abatejo, kiu estis ligita al la Socio de Bretonio estis, kiel la aliaj anoj, per brevo de la papo Urbano la 8-a en la , ligita al la Kongregacio de sankta-Maŭro, en la , kio estis je la origino de intelekta kaj spirita renoviĝo.
La postvivantaj monaĥoj fuĝis, kunportante siajn relikvojn, aparte tiujn de sankta Gvenoleo, kaj siajn manuskriptojn kaj, post trairo de Le Mans kaj Château-du-Loir, rifuĝis en Montreuil kie ili kreis en 926 novan abatejon, la abatejo Saint-Walloy , sub la alpreĝo al sankta Gvenoleo .
Disĉiplo de Budok, kiu hejmigis sin kun monaĥoj sur la insulo Lavret, apud la insulo Bréhat, , Gvenoleo venis por ekloĝi kun dek unu kompanoj sur la loko de la estuaro de la rivero Aulne , unue sur insulo Tibidy en 482 kaj, tri jarojn poste, en Landévennec.
Freŝaj elfosadoj, komencitaj en 1978, kaj faritaj de inter aliaj de Annie Bardel, konfirmis la konstruadon en ĉirkaŭ 500 de malgranda ortograma oratorio, situanta je kelkaj dekoj da metroj de gaŭla-romia setlejo, kaj ĉirkaŭata per tomboj, el kiuj eble tiu de sankta Gvenoleo.
Pasinte neniu kristana eklezio permesis dubi pri lia historia ekzisto kaj pri lia agado rakontita en la libro kies li sin prezentas kiel aŭtoro, kaj ĉe kristanoj kaj ĉe judoj: tio videblas en la pasintaj kateĥismoj de la Katolika Eklezio, ekzemple, en la fama “Pligranda Kateĥismo de papo Pio la 1-a.
Kaj jam ankaŭ en la Biblio TOB, 1988, tio estas akceptata; kaj la Biblio CEI krome notas rilate Jeĥezkel 14, 14: “Danielo ne estas la protagonisto de la biblia libro kiu havas lian nomon, sed nun figuro de saĝa reĝo de la kanaana tradicio, menciita en la tekstoj de Ugarit”.
La precipaj kaŭzoj de tiu konvinko naskiĝis, ĉe la kristanaro, el la fakto ke en tiu libro oni legas ke laŭ Danielo la Mesio estus aperinta, vivinta, , post sepdekoj da semajnoj ; krome Danielo uzas la esprimon, iom misteran, Filo de homo kiu fariĝos difino pri si en Jesuo laŭ la Evangelioj.
Lia unua papado li sintenis firme en epoko ekstreme perforta kaj kaosa, en kiu la araboj disverŝiĝis tra la Mediteraneo kaj tra eŭropaj marbordoj, la Bizancanoj ofte praktikis entrudiĝojn en la Eklezio, Frankoj kun Normanoj kaj aliaj germanaj popoloj jam celis la superregadi en la itala duoninsulo.
Kronikisto asertas ke Benedikto superis ĉiujn proksimajn antaŭulojn pro diboĉemo kaj mondisipado; Sankta Pier Damiani ekkris okaze de lia morto: “Tiu fiulo disŝprucis en senmoraleco ekde la komenco de lia papado ĝis la fino de liaj tagoj”, aldonante: “La Katedro de Petro estis okupita de infera diablo pastre kamuflita”.
Laŭvole de la Krescencoj, , kaj per unuanima konsento de civitanoj de Romo, sekve de sangaj civitanaj luktoj laŭlonge de kvar monatoj, li estis anstataŭigita per Johano de Krescenco-Ottaviani, konsekrita la semajnon postan kun la nomo de Silvestro la 3-a .
Oftas ŝiaj amspertoj, per kiuj ŝi gaje pasigas de unu viro al la alia, kaj distanciĝoj el la tradiciaj kutimoj de sia popolo, en kiuj Dio estas neglektata kaj pensata, eŭfemisme senutila, kiel estas dirate en ŝiaj leteroj, skribitaj al diversaj amikoj dum ŝia deĵorado kaj enprizonado en Westerbork.
Sed la intensa dialogo kun la psikoterapiisto, fuĝinta el la nazia Germanio, ŝanĝas ŝian vivon ĝis atingi la pintojn de mistikismo kaj ĝis fariĝi “volontula” deĵorantino inter la kaptitaj judoj de Westerbork, en kiu fine oni enprizonigos ankaŭ ŝin.
Ŝi diplomiĝis pri jurisprudenco ĉe la Universitato de Amsterdamo, la lasta urbo en kiu ŝi loĝis, ĉe la numero 6 de la Gabriel Metsustraat, kun la fenestroj alrigardantaj al unu el la precipaj placoj, la Museumplein, siavice rigardanta al la Rijksmuseum.
Esther "Etty" HILLESUM (naskiĝis la kaj mortis la en la koncentrejo Auschwitz / Aŭŝvico) estis juda virino kies leteroj kaj taglibroj, garditaj inter 1941 kaj 1943, priskribas la vivon en Amsterdamo dum la germana okupado dum la Dua Mondmilito.
Kontraŭtendence ero da sacerdotoj kaj diakonoj, inter kiuj Anselmo el Luko, Sankta Arialdo kaj Erlembaldo Cotta, formiĝis en la ambrozia urbo movado kiun la oponantoj kromnomis Pataria, el patée, kiu en milana dialekto signifis “vendistoj de fatrasaĵoj .
Petro Damiano verkis ĉirkaŭ 180 leterojn (iuj tiom longaj ke similas eseojn malgraŭ la letera formo kaj stilo), diversajn liturgiajn kaj eŭkologiajn verkojn; predikojn de li eldiritajn diversokaze; hagiografiojn, inter kiu la supre cititan Vita Romualdi.
Ĉi tie li verkis la Vita Romaldi atingante perajn informojn el tiuj kiuj persone kunvivis kun la monaĥo anakoreta; ĉi tie li ankaŭ renkontis kaj foje kverelis kun iuj potencaj nobeluloj, kiel Markizo Bonifaco la 4-a aŭ kun la tuta dinastia membraro Kanosa.
Precipa fonto por la rekonstruo de lia vivo utiligeblas lia biografio aranĝita de lia preferata disĉiplo Johano el Lodi , monaĥo kaj lia persona sekretario aparte erudicia ĝispunkte ke li estis kromnomita Grammaticus , sekve elektita posteulo kiel prioro de la monaĥejo Fonte Avellana kaj plue episkopo de Gubbio.
La monaĥa vivoreĝimo en Fonte Avellana, disvastiĝinta ankaŭ diversloke, estis unu el la plej rigoraj praktikataj en la okcidenta monaĥismo: sinskurĝado, pentofaroj, ĉiutaga preĝlegado de la psalmaro, nutraĵo kvante minimuma, manlaboro (li mem deklaris ke li estis aparte lerta en la skulptado de lignaj kuleroj).
En 1049 li engaĝiĝis en la redaktado de Liber Gomorrhianus, pritraktanta la kontraŭnaturajn pekojn, kie krom kondamni la ekleziulojn geedziĝintajn li akre skuas virinojn akceptantajn konkube vivi kun patroj kaj ilin komparas, por ilin forigi el tiu peko, al inoj de bestoj.
La subhumidaj arbaroj estas limigitaj de la humidaj madagaskaraj malaltaĵaj arbaroj laŭlonge de la marborda strio oriente, de la madagaskaraj sekaj deciduaj arbaroj norde, nordokcidente kaj okcidente, kaj de la kserofitaraj madagaskaraj sukulentaj arbaroj kaj madagaskaraj veprejoj sudokcidente kaj sude.
Pluraj specioj de elefantbirdoj , gigantaj neflugantaj strutoformaj birdoj, parencaj al struto, ankaŭ formortis ekde la alveno de la homoj antaŭ ĉirkaŭ 2 000 jaroj, inkluzive de Aepyornis maximus, la plej granda birdospeco kiu iam ekzistis.
En Dresdeno en printempo 1909 ekestis policista Esperanto-grupo, en marto 1909 la Esperanto-grupoj Dresden-Laubegast, Dresden-Pieschen, en Radebeul la grupo "Universo" kaj en la urboparto Dresden-Weißer Hirsch kaj ĝenerala urboparta Esperanto-grupo kaj aparta "virina asocio Esperanto", germane "Damenverein Esperanto".
Samtempe en Dresdeno ekestis la unua laborista Esperanto-grupo "Antaŭen" , universitata Esperanto-grupo de studentoj de la Teknologia Altlernejo Dresdeno, grupo nomata "Ligo de Esperanto-Varieteoj en Dresdeno" kaj po unu grupo en la loĝlokoj Wilsdruff kaj Heidenau.
160 fimaoj en Dresdeno korespondis en Esperanto kaj multaj el ili produktis profesiecajn, parte kolore presitajn reklamajn flugfoliojn kaj broŝurojn pri siaj produktaĵoj en Esperanto - kiel ekzemplo menciindas aparte bela katalogo de la kameraoj-produkta firmao "Hüttig AG" en Dresdeno.
En la sekvaj jaroj la urba Esperanto-movado kiel tiu en la resta Germana Regno plu prosperis, kun interrompo de la miltaj jaroj 1914 ĝis 1918, ĝis en 1933 la novaj naziaj regantoj malpermesis la laboristan Esperanto-movadon kaj en 1936 ankaŭ ĉiun alian aktivadon favore al la internacia lingvo.
El 33 formikaj populacioj nestumantaj laŭlonge de 6,004 km etende de la Mediteraneaj kaj Atlantikaj marbordoj de Suda Eŭropo, 30 apartenis al unu superkolonio kun ĉirkaŭkalkule milionoj de nestoj kaj bilionoj de laborformikoj, interdise kun tri populacioj de alia superkolonio.
La marborda akvo gastigas ofte nature ruditapojn, mitulojn, pektunklojn kaj ostrojn taŭgajn por homa konsumado; tamen la plukado de sovaĝaj aŭ bredataj moluskoj povas esti malpermesita sur vastaj sektoroj de la marbordo pro infekto per uzitaj akvoj aŭ nocaj koncentriĝoj de toksa algo, de toksinoj kaj de patogenaj agentoj je natura aŭ homa origino.
Fondaĵo "Magenza" kun la altaj protektantoj Kurt Beck, ministroprezidanto de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj Jens Beutel, ĉefurbestro de Majenco, kaj 29 pliaj socie gravaj urbanoj kiel fondaj membroj antaŭenpuŝis la sinagogan konstruon.
La libana ŝtato kreis plurajn cedro-rezervejojn aŭ naturrezervejojn kiuj enhavas cedrojn, inkluzive de la Cedro-Rezervejo Ĉuf, la Cedro-Rezervejo Ĝaĝ, la Tanurin-Rezervejo, la Rezervejo Amua, la Rezervejo Karm-Ŝbat en la Akar-Distrikto, kaj la Arbaro de la Cedroj de Dio proksime de Bcharre .
Nuvilly situas en la friburga eksklavo Estavayer, 7 kilometrojn sudokcidente de Estavayer-le-Lac kaj 10 kilometrojn okcidente de Payerne, sur la molasaj montetoj de la Friburga Mezlando inter la baseno de la Lago de Neŭŝatelo kaj la ebenaĵo de la rivero Brojo.
Enciklopedioj, kiel tiu Brita, informas ke anglaj tradukistoj de 1611 kaj erudiciuloj de 1881-1884 elmetis la saman juĝon, la unuaj ĉar Teodociono konservas terminojn kiel Teraphim aŭ Belial, la duaj ĉar li preferas Azazel ol "Propeka kapro" kaj tradukas Inferon per Sheol .
Iuj historiistoj ĝin situigas ĉirkaŭ 180-190 ĉar Ireneo ŝajnas indiki la tempon per tiu nun sugestanta ĵus : tio kuntrenas ke la tekstoj de Teodociono kaj Adversus haereses estis manuskriptigitaj samperiode; sed kontraŭuloj filologias ke tiu “nun” intencas aludi tiun pli antikvan de laSeptuaginto, kies aŭtoritato iusence “nun” estas ĉi-kaze pridiskutata.