polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
La kaĉarpaĵa ceremonio estas praktikata ĉe la Andaj popoloj, inter kelkaj Ajmaraj kaj ĉefe Keĉuaj komunumoj el Sudameriko, en Bolivio, Argentino, Ĉilio kaj Peruo, okaze de festoj ĉiuspecaj, kaj familiaj, kaj sociaj aŭ religiaj, adiaŭe al familiano aŭ amiko forironta aliloken, aŭ pilgrimonta al sanktejo, kaj ankaŭ por fini aŭ fermi sociajn kaj religiajn festojn.
Posedante nek pseŭdobulbojn nek rizomon, falenopso elmontras monopodian kreskadib: ununura kreskanta tigo produktas unu aŭ du alternajn, dikajn, karnoplenajn, elipsajn foliojn unu jaron de la pinto, dum la pli aĝaj, bazaj folioj defalas kun la sama rapideco.
Ŝi estis ankaŭ membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Beletroj kaj instruis ĉe la Altlernejoj Kolegio de Vilhelmo kaj Maria, Smith kaj Amherst, sed estis la tempo pasita en Manhattan, en malproksima loko de Maine, kaj en variaj veturadoj en Eŭropo, iama Sovetunio, Iovao, Kimrio, kaj Anglio kio pli rekte influis sur ŝia verko.
En la Liber Gomorrhianus Pier Damiani rimarkigegas la malhomoron de la samseksemaj praktikoj, reciproka masturbado, interfemura sekskunigo, Anusa seksumado kaj solitara malvirto , kiel renversaj atakoj kontraŭ la moralo kaj malordo kaŭzita de kontraŭsocia senbrida konduto.
Tamen oni perdis la restaĵojn, kiuj restas perditaj (estas teorioj laŭ kiuj oni faris el ties ŝtonoj pavimojn; laŭ aliaj ili estis alportitaj al la municipaj magazenoj de la Casa de Campo kaj poste estis enterigitaj, sed neniam estis trovitaj spite serĉadon fine de la 20-a jarcento).
La komunumo Vernay limas en nordo al la Lago de Neŭŝatelo, en nordoriento al Chevroux , en oriento al Grandcour , en sudoriento al Rueyres-les-Prés, en sudsudorento al Morens, en sudo al Bussy, en sudokcidento al Sévaz, kaj en okcidento al Estavayer-le-Lac.
Esperante, bedaŭrinde multas paroj da sinonimoj pro la problemo, la plej fama ekzemplo - latinaj sufiksoj -tion, -or, -ent, kiuj ŝajnas internaciaj, sed ne esperantaj, pro ĉi tio aperis sinonimaj paroj: "civilizado" kaj "civilizacio", "amortizatoro" kaj "amortizilo", "studento" kaj "studanto", ktp.
La uzo de tiu instrumento de simpla humiligo de la korpo ne estas oficiale konsiderata ĉe la Katolika Eklezio ĉar . la korpo de la homo partoprenas je la digno de la “bildo de Dio” kaj do ĝi ne estu mistraktata, sed konsiderata. bona kaj inda je honoro , kaj en la Gaudium et spes, n.
Se en la kristana hagiografio oni ofte trafas en la uzon, foje eĉ ekĉesan, de la pentozono ĝis, foje, igi la praktikanton netaŭgan al la funkcioj kiujn la socio atendus de li, oni trafas ankaŭ en la principon laŭ la devotulo aŭ asketulo ne eniru tiun praktikon sen la permeso de la spirita gvidanto aŭ kun la permeso de la superulo.
La vorto “pentozono”, pro la posttrenado de la similaĵoj, povas etendiĝi al rimeno hokforma aŭ formita per malglata kaj tratruita ŝnuro kiun la asketulo metas ĉirkaŭ la taliaj flankoj aŭ ĉe la femuroj tiamaniere ke ĝi provoku ĝenon kaj suferon, neekstremajn tamen, sed konstantajn.
La komunumo Murist limas en nordo al Châbles, en nordnordoriento al Lully, en nordoriento al Les Montets, en sudoriento al Nuvilly, en sudokcidento al Treytorrens , en okcidentnordokcidento al Chavannes-le-Chêne , en okcidento al Rovray , kaj en nordokcidento al Cheyres.
Jerry ricevis agnoskon pro siaj studoj pri birdofrapo damaĝa al aviado, kaj poste pro siaj studoj pri birdostoj en la Australian National Wildlife Collection, inklude tiujn de la formortinta Tasmana naivulo kiun li priskribis science en 1988, kaj iĝis specialista fakulo pri la ŝafopetrelo kaj la kormorana familio.
Magyar ország’, Horvát, Tót, Dalmát és Erdély országok’, a Tengermellék és a Végőri vidékek, közönséges pósták és útak földabrosza az Ausztriai Tsászárság határos tartomány részeivel együtt a legjobb kútfőkből merített, a legbíztosabb előadások szerént ki adák Schedius Lajos k.
Post la akiro fare de la urba ŝtato Friburgo Fétigny en la 16-a jarcento fariĝis parto de la Voktejo Estavayer-le-Lac, kiu post la Helveta Revolucio fariĝis distrikto kaj surbaze de la nova friburga konstitucio de 1848 estis atribuita al la distrikto Brojo.
En la ekkonstrua ceremonio en 2008 – 70 jarojn post la detruo de la antaŭa urba sinagogo en la pogroma nokto de la 9-a de novembro 1938, la tiama afergvidanto de la komunumo, Manfred Ehrlich, deklaris ke la "novkonstruo estu signo por la reveno de juda vivo en la katedralan urbon".
Ĝi enhavas subtegmentajn 200.000 m² por ekspozicio, distribuataj en dekdu pavilonoj, Centron de Kunsidoj de pli ol 10.000 m², same kiel spacojn kaj ekipojn necesajn por la pplej efika disvolvigo de la aktiveco kiu en ĝi okazas, kiel kunsidejo, aŭditorio por 600 ĉeestantoj, nombraj restoracioj, 14.000 lokoj por aŭtoj.
El la Chronica Monasterii Casinensis ni alprenas ke la abato Dezidero elspezis energiojn kaj rimarkindajn kapitalojn por la rekonstruo de la abateja preĝejo, starigita en nur kvin jaroj ekde 1066 ĝis 1071, utiligante ŝtonecajn materialojn venigitajn el Romo kaj engaĝigante mozaikistojn kaj diverstipajn artistojn el Bizanco.
Denove ruinigita pro tertremo en 1349 kaj denove rekonstruita en 1366 ĉirkaŭ, la abatejo ricevis en 17-a jarcento la tipan aspekton de baroka monumento danke ankaŭ al la dokoraciaj pentraĵaj verkoj de diversaj artistoj inter kiuj Luca Giordano, Francesco Solimena, Francesco de Mura, Giovanni de Matteis.
La rekonstruo estis efektigita de 1948 ĝis 1956, sub la gvido de Giuseppe Breccia Fratadocchi, kiu realigis rekonstruon el la interno de la abatejo kun blindaj spacoj kaj muroj inter la kornicoj de la volboj, kontraŭita tamen de historiistoj de la arto, akregaj malamikoj de la “falsa antikvo”.
Fondita en 529 far Sankta Benedikto de Nursio sur loko de antikvaj turo kaj templo dediĉita al la diaĵo Apolono, situinta je 519 metrojn rilate marnivelon, la abatejo suferis laŭlonge de sia historio alternan sorton de detruoj, disrabadoj, tertremoj kaj sinsekvaj rekonstruoj.
En Leganés ĝi pasas tra la areo de la kvartalo Fortuna por alveni kelkajn metrojn poste al lago Butarque, kaj plue kelkajn kilometrojn ĝis industria zono Prado Overa, antaŭ eniri en kanaligejo kiu alportos ĝin ĝis la rivero Manzanares.
Dum la kvaternaraj glaciepokoj, kaj parte dum la lastaj glaciepokoj risa Glaciepoko kaj vurma Glaciepoko, rivero Aulne ankoraŭ fluis tra la nuna situo de la rodo de Brest por aliri Atlantikon, la marnivelo estis tiam je 80 ĝis 120 metroj sub la nuna nivelo.
Ĝi estas la plej dense loĝata de la tri urboj en la municipo, ĝiaj radikoj havas en la 2-a jarcento, kiam loka civila kompromiso gajnis grandurbrajtojn el la romianoj, iĝante konanta kiel Forum Hadriani, setlejo kiu estis parto de la defendlinio en la nord-okcidenta parto de la Romana Imperio.
La ĉirkaŭaj altaĵoj ŝirmas la lokon kontraŭ preskaŭ ĉiuj ventoj : la loko estas ideala por la ŝiparo… Nur la alta fundo de Capelan, situanta sude de Logonna-Daoulas, kiu altiĝas je mal pli ol 5 metroj, ĉar ĝi estas deviga pasejo, malebligas al iuj tre dikaj ŝipoj atingi tiun lokon.
Kiel iliaj kolegoj, kiuj utilis kiel ondorompiloj antaŭ la kastelo de Brest aŭ ankoraŭ utilas antaŭ la ŝipara lernejo de Lanvéoc-Poulmic, ili atendas tie la detruan laborejon aŭ la « dronigon » en alta maro, okaze de pafekzercoj de la nacia ŝiparo.
La bienoj en Ruyeres-les-Prés apartenis ĝis 1487 al la Senjoroj de Ligerz, tiam al la familio de Pontherose kaj ek de la fino de la 17-a jarcento al la familio de Diesbach, kiu vendis sian havaĵon en la vilaĝo en la jaro 1772 al la urbo Friburgo.
La komunumo Villorsonnens limas en nordnordoriento al Chénens, en nordoriento al Autigny, en oriento al Le Glèbe, en sudsudoriento al Sorens, en sudo al Le Châtelard, en okcidento al Massonnens, en nordokcidento al Villaz-Saint-Pierre, kaj en nordnordokcidento al La Folliaz.
Ĉiu birdo manĝas pli ol 4 funtojn de manĝo ĉiutage, ĉefe fiŝoj kiaj Ciprinoformaj kiaj la Karpo , la Dukolora gilo kaj brilfiŝoj, Perkoformaj kiel la Sakramenta perko aŭ la Flava perko , Salmonoformaj kiel la Ĉielarka truto , Siluroformaj , kaj karangoj.
Estas tiu la temo precipa sur kiuj koncerniĝas ĉiuj ŝiaj skriboj, el kiuj elmerĝas virino decida kaj fidoplena (kvar leteroj al Agnesa el Bohemio, filino de reĝo Přemysl Otakar la 2-a kaj de damo Regola, kaj kromaj verkaĵoj, kies tamen ne certas la aŭtentikeco).
Klara el Asizo, aŭ Sankta Klara aŭ sekulare Klara Scifi, (Asizo, 16-a de julio 1194 – Asizo, 11-a de aŭgusto 1253, estis religiulino itala, kunlaborantino de Sankta Francisko el Asizo kaj fondintino de la monĥinoj Klaraninoj; ŝi estis proklamita sankta de papo Aleksandro la 4-a .
Naskiĝinte el Favarone di Offreduccio kaj el Ortolana, apartenante do al alta socia klaso, Klara el Asizo montras grandan animaforton rilate la radikalajn elektojn kiuj sin decidigas foreviti geedziĝon antaŭdeciditan de la familio, por sekvi sian deziron dediĉi tutan sian vivon al Dio.
Li tiun prezentis en 1244, sed estis juĝata, tuj post, nekontentiga flanke de parto de la franciskanoj, kiuj dividiĝis inter “Spiritualoj” kaj “Konventualoj”: laŭ la unuaj la senrezerva elekto de la malriĉo flanke de Francisko ne rezultis sufiĉe evidenta, dum abundis la teologiaj rezonadoj.
Post la konkero de la regiono fare de Berno kaj ĝis koncedo al Friburgo en la jaro 1536, Villaz-Saint-Pierre estis atribuita al la Voktejo Romont, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1848 surbaze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la Distrikto Glano.
La komunumo Villaz-Saint-Pierre limas en nordo al La Folliaz , en oriento al Villorsonnens, en sudsudoriento al Massonnens, en sudo al Mézières, en sudokcidento al Romont, en okcidento denova al La Folliaz , en sudokcidento al Villarzel , kaj en sudsudokcidento al Châtonnaye.
La du Reĝaj albatrosoj je ĉiuj aĝoj kaj la plej grandaj, plej aĝaj masklaj Vagalbatrosojn estas tute blankakorpaj, dum plenkreskaj inoj kaj pli junaj birdoj de aliaj specioj havas malhelajn makuletecajn markojn en la bordoj de siaj plumoj.
Pliaj historie aparte gravaj tomboŝtonoj aparte troveblas en la tiel nomata "rabena valo" de la tombejo kaj en ties proksima ĉirkaŭaĵo: tie interalie troveblas la tomoj de la rabenoj Nathan ben Isaak , Jakob ben Moses haLevi Molin , akronime nomata "MaHaRil", , Meir ben Isaak kaj Elia Loanz, nomata "Baal-Ŝem" .
Post la fino de la Dua Mondmilito li membriĝis en la socialisma ŝtata partio SED de GDR, el kiu li tamen post la perforte subpremita enlanda ribelo de la 17-a de junio 1953 kontraŭ la komunista reĝimo GDR kritike distanciĝis, en 1955 malmembriĝis el la ŝtata partio kaj en 1963 elmigris al Okcidenta Berlino.
Male al la plej multaj el la aliaj teatraĵoj de la aŭtoro, la fontoj de inspiro por tiu ĉi verkaĵo restas neklaraj, kvankam estas klare ke la ĉeffiguroj baziĝas sur historiaj figuroj: la reĝo de Navaro estas Henriko la 4-a, la Berowne estas Karlo de Biron, Dumaine estas Charles de Mayenne , kaj Longueville estas la Duko de Longueville.
La teatraĵo estas karakterizita de alta nivelo de lingva komplekseco, multaj rafinadoj kaj ankaŭ mallerteco; la plej longa kontinua sceno en ĉiuj verkoj de Ŝekspiro, pli ol 900 linioj, estas inkludita en ĝi, same kiel la plej longa vorto: la latina vorto Honorificabilitudinitatibus, la plurala formo de "esti en stato kapabla je akirado de honoro".
La grajnoj, aparte unuaj tri, estas zorgeme selektataj, dum selektanto ripetas: «Ho, Vaka, forĵetu de ni ĉiujn fiagojn, terurajn malsanojn, nigrajn denuncojn! Ho, Vaka, faru tiel, ke ĉiam multobliĝu homoj, generu brutoj, kresku rikolto».
Sur la herbon oni starigas nur certajn aĵojn: malvastgorĝan kruĉon el la nigra argilo, du braĝujojn (por akvoboligado kaj por incensoj, el kiuj ĉefaj estas olibano kaj santalo), pleton por rosti kafajn grajnojn, pistujon kaj pistilon por dispolvigi grajnojn.
Eĉ la esperantistoj regule eluzis la porfoire plifaciligitajn alvojaĝeblecojn de eksterlandanoj por literatura movada kunveno nomata IFER, kiun eblis viziti ankaŭ sen oficiala foira bileto, sed kompreneble ankaŭ eblis kombini vizitojn de la librooiro kaj la samtempa kaj tutproksima sperantlingva evento.
Unu el liaj ideoj estis murdi estrojn de Britio, Sovetunio kaj Usono dum ilia unua renkontiĝo en 1943 Teherane, sed la preparita tasko ne komencis pro bona laboro de sovetaj kontraŭspionaj teamoj, kiuj ŝanĝis kondiĉojn post ekscii pri la preparoj.
Ĝi difiniĝas, laŭ tekstoj de politika scienco kaj de sociaj sciencoj kiel la "kunsido de personoj, kiuj simbolas la popolon plenumante ties aŭtoritaton, kiuj respondecas por leĝofari, por eldoni novan fundamentan superan leĝon kaj la novajn liniojn de la organizado de ŝtato, kiuj modifos la modelojn jam ekzistintajn.
Kronprinco Rudolf Habsburg, germane Kronprinz Rudolf Franz Karl Joseph von Österreich-Ungarn, laŭ hungarlingve kutima nomordo Habsburg–Lotaringiai Rudolf koronaherceg (pli komplete Habsburg–Lotaringiai Rudolf Ferenc Károly József trónörökös estis tronheredonto de Aŭstrio-Hungario, membro honora de la Hungara Scienca Akademio .
Ĝi ankaŭ nomiĝas behenonuksa arbo, ĉar el la semoj de la arbo oni ricevas behenoleo, stabilega ŝmiroleo, kiu estas uzata en la horloĝa industrio, antaŭ ĝi estas anstataŭata per la multe pli malmultekosta oliva oleo aŭ palmoleo.
Dum la tempo de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1803 Saint-Aubin apartenis al la distrikto Avenches, poste ĝis 1830 al la distrikto Montagny, kaj tiam de 1838 ĝis 1848 al la distrikto Dompierre, kiu surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo en la jaro 1848 estis integrita al la distrikto Brojo.
Saint-Aubin situas sur la monteta ĉeno, kiu disigas la basenon de la Lago de Neŭŝatelo de la ebenaĵo de la rivero Brojo, 3 kilometrojn okcidente de la urbo Avenches, 9 kilometrojn nordnordoriente de Payerne kaj 8 kilometrojn orientnordoriente de Estavayer-le-Lac.
Tamen, fortaj ŝtormoj kelkfoje dispuŝas tiun kordonon de rulŝtonetoj, estiganta kiel en 1717, 1965 kaj 1979, marakvajn inundojn damaĝajn al la flaŭro kaj faŭno de la kanejoj, eĉ se, kun la tempo, la kordono reformiĝas.
malsame al la rodo de Brest kaj de la golfeto de Douarnenez, kiuj estas akvejoj tre ŝirmataj kontraŭ la ventoj, taŭgaj por akcepti grandtonelarajn ŝipojn, la golfeto de Audierne estas neakceptema, kaj ne havas gravajn havenojn, ecepte de tiuj de Audierne kaj de Poulgoazec, sur la bordoj de la elfluejo de Goyen.
Krome en la 1970-aj kaj komence de la 1980-aj jaroj li estis ĝenerala sekretario de Germana Esperanto-Asocio kaj Ĉefdelegito de UEA por Germanio - en la lastaj du taskoj li proksime kunlaboris kun sia edzino Margarete Schmid, kiu je lia granda funebro jam forpasis en novembro 2000.
En la nekrologo pri li de februaro 2011 en la retejo de Bavara Esperanto-Ligo estis skribite ke "la supra nombro da aranĝoj evidentigas ke tiuj Esperantistoj, kiuj estis ofte trafataj per la ambicio de tia laboriga agemulo, estis kelkfoje malpli entuziasmaj ol li kaj la profitantoj de lia aktiveco pri la abundo da eventoj".
Nur-Montaro estis signita kiel Grava birda areo kaŭze de la ĉeesto de birdoj laŭlonge de la migrada vojo por birdoj kiuj sekvas la nordorientan marbordon de Mediteraneo dum ilia vojaĝo inter la vintraj vivareoj en Afriko kaj la koveja arealo en Orienteŭropo.
La dominantaj deciduaj specioj inkludas : orientan karpenon , eŭropan ostrion , kverkojn (Quercus cerris, Q. libani, Q. trojana, Q. petraea ssp. pinnatiloba), kaj multajn acerospeciojn (Acer hyrcanum, A. platanoides, A. campestre, kaj A. monspessulanum).
Laŭ la decidintaro la programoj tie estas ord-aranĝataj ne laŭ sendoskemo kaj sendohoroj, sed laŭteme; la interfaco de la retejo povas esti agordata de la uzanto laŭpropraprefere; la radiokontribuoj estas kvalite konvinkaj, kaj ĉiu kontribuo estas disponebla ankaŭ kiel elŝutaĵo, podkasto kaj en teksta formo.
Post eloviĝo, ambaŭ gepatroj plukunhavas respondecon pri nutrado kaj idozorgado , sed post kiam la idoj estas sufiĉe aĝaj por esti sendependaj, kaj se ankaŭ manĝodisponeblo sufiĉas, la ino lasas al la masklo pluajn patrajn taskojn, kaj ŝi foriras trovi novan partneron.
Laŭ la kondiĉoj de la packontrakto, subskribita la 14-an de aprilo 1634, lia ŝtato ricevis teritoriojn, inter kiuj estis la urbo Smolensk, sed Ladislao devis rezigni pri la titolo "rusia reĝo", kiun li ricevis de moskvaj bojaroj dum la Granda Malordo.
Ladislao la 4-a Vasa, , beloruse , Uładzislaŭ Vaza, litove Vladislovas II Vaza, (naskiĝis la 9-an de junio 1595 en Lobzov apud Krakovo; mortis la 20-an de majo 1648 en Mereĉ, nuntempe Merkine en Litovio) estis caro de Rusio , reĝo de Pollando kaj Granda Duko de Litovio .
En sia mejloŝtona verko de 2008 nome Systematics and Taxonomy of Australian Birds, la aŭstraliaj ornitologoj Les Christidis kaj Walter E. Boles stampis la nomon Falakrokorakoformaj por la grupo pro la multe pli granda nombro de specioj de kormoranoj inter naivuloj kaj suloj , post la formovo de pelikanoj al Cikonioformaj.
En 1994, la usona ornitologo Walter J. Bock verkis ke la nomo Suloidea estis uzata konstante kiel termino por superfamilio enhavanta ambaŭ familiojn, kaj tiele "Suledoj" kaj ne "Falakrokorakedoj" havu prioritaton en ĉiu ajn aranĝo enhavanta ambaŭ genrojn.
Kiam la normale seka Lago Eyre pleniĝis dum 1974 al 1976, ekzemple, nur kelkaj pelikanoj restis ĉe la marbordaj urboj: kiam la grandaj internaj lagoj sekiĝis denove, la populacio denove disiĝis, kaj aroj de miloj estis vidataj en la nordaj marbordoj.
La Aŭstralia pelikano, ankaŭ Okulvitra pelikano estas granda akvobirdo de la familio de Pelikanedoj, disvastigata en internaj kaj marbordaj akvoj de Aŭstralio kaj Novgvineo, ankaŭ en Fiĝio, partoj de Indonezio kaj kiel vaganto en Novzelando.
Paralela al tiu literatura estis la ilustra evoluo: la desegnaĵoj de la unuaj volumoj estis gajaj kaj abunde akvarele kolorigitaj, en la mezaj volumoj regas nigra-blanka desegna stilo de fortaj linioj, kaj en la lastaj tri volumoj la desegnaĵoj iĝas pli kaj pli skizaj kaj malklarecaj.
En Nederlando li kompilis kaj libroforme eldonigis rakonton pri la eventoj de 1601 ĝis 1609, nederlande titolita Een Cort Verhael van Begin en Oorspronk deser tegenwoordighe Oorloogen en troeblen in Moscovia totten jare 1610 ("mallonga rekonto pri komenciĝo kaj origino de la nuntempaj militoj kaj perturboj en Moskvio ĝis la jaro 1610").
Massa konsideriĝas la verkinto de kvin publikigitaj mapoj de Rusio kaj ĝiaj provincoj, la lastaj kreitaj ĉirkaŭ la jaro 1633, kaj de du mapoj pri la urbo Moskvo, inkluzive de skemo pri la batalo de 1606 inter la armeoj de Vasilij Ŝujskij kaj de la ribela gvidanto Ivan Bolotnikov.
Godunov, la falsa Dimitrij kaj la rusa nacio mem ĉiuj laŭ Isaac Massa pagis por siaj mortopekoj: Isaac Massa estis certa ke Godunov kulpis pri mortigo de Fjodor la 1-a Ivanoviĉ, lasta caro de la dinastio Rjurik, en 1598, kaj pri mortigo de la reala kronprinco carido Dmitrij Ivanoviĉ de Rusio.
En 1614 Massa revenis al Moskvo, ĉi-foje akompanata de siaj fratoj, kiel sendito de la Ŝtatoj Ĝeneralaj de Nederlando por akiri ekskluzivan komercan interkonsenton simila al la tiutempe freŝa Nederlanda-Otomana traktato, kaj enketi pri komercaj vojoj al Persio.
La insulo famas pro sia geologio, kiu havigas elstarajn ekzemplojn de geologia okazo kiu kreis la arkipelagon de Galapagoj inklude elstaraĵoj ĉe golfeto Urvina kaj la kanalo Bolivar, freatokonuso ĉe Kavo Tagus, kaj Pulmace en Alcedo kaj Sierra Negra, unu el plej aktivaj vulkanoj en la mondo.
Membro de familio riĉa kaj potenca, li estis dekomence laŭlonge de diversaj jaroj kanoniko ĉe la katedralo de Sankta Maria en Anagni kaj poste, certe antaŭ 1221, li kompletis siajn studojn ĉe la universitato de Parizo kie li gajnis la titolon de magister .
Kiam Ugolino, en 1227, fariĝis papo , levis Rinaldon al la rango de kardinalo diakono, asignante al li la diakonion de Sankta Eŭstakio, kiu estas kardinala titolo kaj kiun li plutenis ĝis 1231 , kiam li estis promociita al la kardinalo-episkopo de Ostia kaj de Segni-Velletri.
Romo mem fariĝis gibelina intervene de Senatano Brancaleone degli Andalò: la papo estis devigata translokigi la la pontifikan sidejon al Viterbo, kie li mortis en 1261, kaj tie oni lin entombigis en la Katedralo de Sankta Laŭrenco; lia tombo bedaŭrinde perdiĝis, eble pro la impona restrukturado de la 16-a jarcento.
Lia papado distingiĝis pro la klopodoj reunuigi la du Eklezion,nome la katolika kaj la ortodoksa kiuj havis gravan sukceson kun la Maronita eklezio; pro la institucio de la inkvizicio en Francio; pro la favoro montrata al la Ordenoj almozantaj; kaj pro la provo organizi krucmiliton kontraŭ la Tataroj.
En la kimra: llafar estas parolo, lingvo, voĉo, parolanto; en la anktiva kornvala kaj bretona: lavar estas parolo; en la antikva irlanda labhar estas babilema kaj labrad estas parolo; en la irlanda, labhar estas parolema aŭ laŭtvoĉe, kaj labhairt signifas vorto aŭ parolo.
Intertempe ne nur ekzistas la en familioj de Germanlingvio ekde la 1960-aj jaroj konataj grandformataj dokumentaj libroj, sed ankaŭ informaj komputilaj kompaktdiskoj kaj filmaj lumdiskegoj, ampleksa reteja portalo kun multaj informoj, sonlibroj dokumentaj, ludoj por la sistemo Nintendo DS kaj samnoma televida programo Was ist Was TV.
Tiu plano dufaza konsistus ke ŝia filo Agustín Muñoz y Borbón iĝu Princo de Ekvadoro kaj, poste, restariganto de la monarkio hispana en Peruo kaj Bolivio, unuiginte la tri landojn sub unusola ŝtato kiu estus Unuiĝinta Regno de Ekvadoro, Peruo kaj Bolivio.
En 1921, tiu asocio disiĝis en du branĉojn: la asocio Dramatists Guild of America por verkistoj de radiofoniaj kaj teatraj dramoj kaj la asocio Authors Guild por verkistoj de romanoj, noveloj kaj fikciaj libroj, por revuaj/gazetaj aŭtoroj kaj por akademianoj, biografoj kaj historiistoj publikigantaj siajn verkojn.
La 28-an de oktobro 2008 la aŭtora gildo, la Asocio de Amerikaj Eldonejoj kaj Google anoncis ke ili interkonsentis pri jura kompromiso: la reta kompanio konsentis pri pago de 125 milionoj da usonaj dolaroj, el kiuj 45 milionoj estu pagataj al la posedantoj de la rajtoj de la libroj kiuj ekrane montriĝis sen permeso.
Paralele okazis aliaj juraj konfliktoj de la aŭtora gildo, ekzemple kontraŭ nova ĉapitro en verkistaj kontraktoj de la eldonejo Simon & Schuster, aŭ pri la legilo de elektronikaj libroj Amazon Kindle, en diskuto ĉu ties servo pri laŭtlego de tekstoj estas kopirajte permesebla kiel servo al blinduloj aŭ ĉu temus pri kopirajta malobservo.
La Salono de Regnoj, en hispana oficiale Salón de Reinos, aŭ granda salono estis la ĉefa reprezenta akso de la antikva Palaco Buen Retiro de Madrido, konstruita inter 1630 kaj 1635, kiu loĝigis la plej bonkvalitajn pentraĵojn, preskaŭ ĉiuj nun konservataj en la Nacia Muzeo Prado.
Okaze, fakte, de la morto de la episkopo Kelso, Malaĥio, pene konvinkita forlasi la ermitecon de la monaĥejo, estis levita al la episkopa ofico en Armagh, ŝarĝo kiun li ne povis plenumi pro intrigoj se ne du jarojn pliposte: ankaŭ tiam li devis akiri la Bachal Isu de Niall, laika uzurpanto de la primasa eklezia ofico.
Ĉiam laŭ Bernardo, Malaĥio, jam elaradikiginte la barbaraĵojn kaj reestablinte la kristanan moralon, kaj vidinte ke ĉio esti kalma, Mlaĥio ekpensis pri sia persona trankvilo: li forlasis Armagh en 1138, dividis la diocezon en du konservante la unuan kaj revenis al Connor.
Ĉiukaze, malgraŭ ke multaj, eĉ amuziĝe, cerbumis por krei koherecon inter la papo koncernata kaj la moto lin preskribanta, oni ne forgesu, diras kritikistoj, ke temas pri temoj ekstersciencaj, kaj ke do la argumentadoj poraj kaj malporaj dependas de la individua disponebleco al tiuj temoj.
Ŝi estas desegnita kiel normala homa estaĵo, laŭdire la modelo de Jörg Hilbert por la personaĵo kaj aparte ties ruĝa hararo estis lia edzino Susanne, kaj ŝi havas la la nomon "Bö", germanlingve por "subita vento", ĉar ŝi dum purigado kaj ordigado zumas tra la kastelo kvazaŭ forta vento.
Ritter Rost estas metala figuro en formo de mezepoka kavaliro, kiu estas stulteta, tre timema, mallaborema kaj rezulte pli tragike malkapabla plenumi la honoran rolon de mezepka kavaliro ol Don Kiĥoto (kvankam principe Ritter Rost kontraste al la hispana modelo ne estas freneza, nur sencerba kaj senmuskola, nur "metala eksteraĵo".
Ĝi konsistas el kvar apartaj tavoloj: la unua konsistanta el ŝtalbetono dika je , la dua el betono kaj granito, dika je 35 cm, la tria, denove el ŝtalbetono, dika je kaj la kvara, nomata "Fangrost", konsistanta el supermeto de krucigitaj traboj longaj je 1,80 kaj altaj je .