polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
José Antonio Julio Onésimo Sánchez Ferlosio (Madrido, 8-a de aprilo de 1940 - Madrido, 1-a de julio de 2003), plej konata kiel Chicho Sánchez Ferlosio , estis kantisto kaj komponisto hispana, aŭtoro de granda kvanto de kantoj kiuj ofte li mem ne registris sed ja aliaj kantistoj, kiaj Rolando Alarcón, Joan Baez, Soledad Bravo, Víctor Jara aŭ Quilapayún.
Pro pliiĝanta habitatoperdo, habitata degradado, ĉasado por manĝo, kaj ofte tenita en kaptiveco, la Nana kazuaro estis pritaksita kiel Preskaŭ Minacata fare de la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj, kun loĝa teritorio de 258,000 km2.
Dum junaĝo li loĝis en Malago, kie li studis mezlernejon kaj ekrilatis kun bohemiaj artistoj ĉe babilrondo de kafejo Café Inglés ĉe la centra malaga strato Larios, kie li konatiĝis kun aliaj junuloj kiaj Manuel Altolaguirre, José Moreno Villa, José María Hinojosa aŭ José María Souvirón.
Kandidatoj por tia koalicio estas la Sozialdemokratische Partei Deutschlands , la laŭ nombro de voĉoj dua plej granda partio, kiu jam plurfoje estis en "granda koalicio" kun la du konservativaj partioj, principe ankaŭ la ekologia partio Alianco '90/La Verduloj, kaj teorie, kvankam malplej probable, ankaŭ la socialista partio La Maldekstro .
1961 – Ĝeneralkleriga Liceo de Stanisław Staszic en Sosnowiec – abituriento; 1965 – Vojevodia Eduka Kuratorio en Vroclavo – lektora diplomo pri Esperanto ; 1989 - Oficejo de Esperanto-Turismo en Bydgoszcz – rajtigilo por gvidado de aŭtoĉaraj ekskursoj.
Li kunorganizis la Esperanto ekspoziciojn en Supra Silezio kaj kunorganizis la lokan Esperanto-Kongreson okaze de 100-jariĝo de la urbo Sosnowiec, 100-jariĝo de Esperanto en Sosnowiec kaj 100-jariĝo de la naskiĝo de Jan Kiepura , li preparis la trilingvan Kanzon-albumon el repertuaro de Jan Kiepura, li kunredaktis la Esperanto-lernolibrojn.
Administra laboranto, lektoro pri Esperanto, bibliotekisto, gvidanto de aŭtobusaj ekskursoj, membro de Akademio Internacia de Sciencoj en San-Marino, membro de ILEI en Nederlando, 1997-2006 membro de Ĉefa Estraro de PEA , dum la jaroj 2012-2015 Prezidanto de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto , de septembro 2015 Vicprezidanto de EDE-Pollando.
La 10-an de oktobro 2016 la senatanino Maria Pańczyk-Pozdziej invitis lin kaj anon de la Estraro de EDE-Pollando Wiesław Gonera al sia senatana oficejo en Tarnowskie Góry - rezulte de la renkontiĝo ili konvinkis ŝin alĝi al la nova Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton .
La komunumo konsistas el la vilaĝoj kaj vilaĝetoj Assarlay, Martigny-Croix, Ravoire, Les Rappes, La Fontaine, Le Brocard, Le Borgeaud, Le Cergneux, Le Pied du Château, Le Fays, Plan-Cerisier, Le Perrey kaj La Crettaz kaj multnombraj malgrandetaj setlejoj.
Ili estas la ligo inter la germanaj havenoj ĉe la Norda Maro, ilia malantaŭo kaj la akvokolekta baseno de la Rejno kaj malfermas al la meza kaj orienta Ruhr-Regiono la aliron al la nordamaraj havenoj, la havenoj ĉe la rejn-enbuŝiĝejo kaj al la sudgermana regiono.
Kiel nacian akvovojon la Federacia Akvo- kaj Ŝiptrafika Administrejo mastrumas la kanalojn; kompetenta estas la Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo Okcidento en Monastero kaj por la unuaj 8 km de la Marborda Kanalo la Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo Nordokcidento en Aurich.
La gazeto havas 14 regionajn eldonojn, kies dispartiĝo orientiĝas ankoraŭ hodiaŭ al la ĝis 1994 ekzistintaj distriktaj limoj, nome en: Apolda, Arnstadt, Artern, Bad Langensalza, Eichsfeld, Eisenach, Erfurt, Gotha, Ilmenau, Mühlhausen, Nordhausen, Sondershausen, Sömmerda kaj Weimar.
Li estis la teologo kiuj ĉerpis el Novplatonismo kaj kreis rimarkindan sintezon inter la greka filozofio kaj la kristana kredo, precipe ricevante el Plotino la konceptaron de la tri naturoj aŭ diaj hipostazoj, nome kaj ilin identigante kun la tri Personoj de la kristana Triunuo , sed ili konceptante samgradaj kaj samdignaj .
ante rem, nome ili ekzistas de antaŭ la realo, en la memso de Dio, simile al la platonaj ideoj; in re , nome ankaŭ en la eno de la objektoj mem, kiel iliaj reala esenco ; post rem, kiel reala produkto de nia menso, kiu plenumas tial aŭtonomian rolon en la ellaborado de la konceptoj sendepende de la realo.
30 Kaj la tempojn de nesciado preterrigardis Dio, sed nun Li proklamas al ĉiuj homoj, ke ili pentu; 31 tial Li difinis tagon, en kiu Li juĝos la mondon en justeco per tiu viro, kiun Li elektis, doninte garantion pri tio al ĉiuj homoj per tio, ke Li relevis lin el la mortintoj”.
Tiuj estis ĉiukaze trovintaj lastan eferveskon en Tommaso Campanella , kiu estis kuniginta la realismon de Tomaso de Akvino kun la aŭgustenismo, ilin akordigante kun aparta vizio triunua de Dio kiu sin esprimas en la tri “primecoj”: Posse , Nosse , Velle .
la antaŭscio de Dio kaj la homa libera volo estas akordigeblaj, ĉar Dio povas antaŭvidi en sia ĉiopovo la estontan adheron de la homo al dia Graco de mem donacita; tiu sava plano aktualiĝas per pozitiva valoro atribuita al la homa libera volo, ĉar eĉ la origina peko ne malfajrigis la aspiron de la homo al la savo.
Tiel okazas, ekzemple, en la naturaj sciencoj, por kiuj ekzistis la ĉiama transiro el la potenciala stato al la reala stato per kiu strukturiĝas hierarkie la mondo laŭ ascenda skalo kiu el la plantoj iras al la bestoj, kaj el tiuj al la homoj, ĝis la anĝeloj kaj al Dio, kiu kiel senmova motoro de la universo kaŭzas ĉiujn naturajn procezojn.
En Proslogion, male, Anselmo ellaboras la pruvoj apriore, sur la bazo laŭ kiu Dio estas la plej Alta Ento, kies pli granda ne eblas pensi; kiu negas ke al tiu koncepto de la menso korespondas realo, necese li sin kontraŭdiras, ĉar ĉi-kaze eblus pensi ke la Supera Esto estas malpli granda ol io ankoraŭ pli granda kiu havus ankaŭ la ekziston.
Ireneo, kontraŭante la gnostikan pesimismon celantan senvalorigi la korpajn realaĵojn, estis la unua teologoj profitanta de la principo de la Apostola posteuleco por refuti siajn oponantojn, evidentigante argumentan linion kiu naskiĝas kun Jesuo, trairas la Apostolojn kaj daŭrigas tra la Agoj de la episkopoj.
La naskiĝo de skolastikismo estis permesinta la disvolviĝon de nova scioformo, pli aŭtonoma kompare kun tiu de la monaĥa medio en kiu tiom kreskis la kristana teologio, per la kreo de siaj novaj sidejoj ĉe la katedralaj skoloj aŭ en la universitatoj kiel en tiuj de Bolonjo kaj Parizo.
En la medio de la disputo pri la universalaĵoj, la skolastikuloj de Chartres subtenis ke la ideoj estas tute aprioraj, estante kreaĵoj de la Patro, dum nivele de kosmologio ili alproksimiĝis al la interpreto de Kalcidio pri la Timeo de Platono: ili identigis la kristanan Sanktan Spiriton kun la Animo de la mondo, laŭ la tezo elpensita de Abelardo.
Li, tial, sekvis la interpreton de Pseŭdo-Dionizio la Areopagano, kies tradukis el la greka al la latina lingvo la Corpus Areopagiticum , kaj de tiu teksto reasertis la koncepton ke la platonaj ideoj antaŭestas en la Verbo sed ne koincidas kun li: ili fakte estas verko de la Patro.
Galilei subtenis, krome, ke la religia aŭtoritato devas esti separita el tiu scienca, poziciiĝante sur preferoj hodiaŭ substance samopiniataj de katolikaj teologoj, ekde tiam, tamen, maltrankviligitaj ke la proponita aŭtonomio de la scienca metodo povus translimiĝi al arogo pri supereco sur la religio mem.
Kun Aŭgusteno emerĝis, tamen, ĉi-rilate, aparta malsamo de la kristana filozofio kompare kun tiu greka, en kiu estis certe sentita la ideo pri la kontraŭstaro inter bono kaj malbono, sed mankis la nocio de peko: pro tio malĉeestis ankaŭ la kunsekva koncepto de historio kiel vojo al elaĉeto por la savo.
Lia pozicio estis pravigita de Vilhelmo el Champeaux , sed kontraŭata de Roscelino, partiano, male, de ekstrema nominalismo per kiu li antaŭeniris ĝis subteni ke la tri personoj de la Triunuo estas distinktaj inter si ĝis la reala separado ankaŭ se identaj per volo kaj povo: iliaj komuna esenco, la dieco, estas nur nomo, iu flatus vocis .
Duonpelagianoj de sudo de Francio, tamen, ne sukcesis koncepti la preferon de Dio por la elektito kaj, por refuti la vidpunkton de Aŭgusteno, elpensis la ekscesajn formulae atribuitajn al Fulgencio el Ruspe, aŭ profitis teoriojn de iuj, izolitaj, antaŭdestinistoj kiel, ekzemple, Lucido, kiu jam estis kondamnita en la koncilio de Arles .
La plej fama majstro de Oksfordo estis Roger Bacon, franciskana fratulo, kiu profitante de la distingo enkondukita de aristotelanoj inter scienco kaj fido, teoriis pri du diversaj fontoj de scio: la racio, kiu tamen ĉiam baziĝas sur senpera scio, kaj intuicio, kiu male atingas rekte el la datenoj.
Li, fakte, profitane de la “Dokta nescio antaŭ Dio akordigis la argumentan metodon de skolastikismo kun la ekstrema apofatismo de la malfruaj novplatonistoj: reirinte al Sokrato, li asertis ke la vera saĝulo ne estas tiu kiu posedas la veron, sed tiu kiu konscias pri sia nescio, kaj konscias pri siaj limoj.
Ĝenerale oni povas diri ke la pagana kultura heredaĵaro estis ricevita ĉe kristanoj kun malsamaj akcentoj, sen aŭtomate identigi ĝiajn penssistemojn kun la evangelia mesaĝo, sed prefere kun certa kritika konscio kiu, en Tertuliano ekzemple, ŝanĝiĝas al klara malkonsento.
La celo de Jansenio estis provo reenkonduki la Katolikan Eklezion al la origina doktrino de Aŭgusteno, kiun li opiniis konfliktanta kun la eklezia jezuita moralo jam fariĝinta komuna, laŭ kiu, male, la savo estis ĉiam ebla por la homo dotita per bona volo: temis pri la doktrino de hispana jezuita teologo Luizo de Molina , patro de la tieldirita molinismo.
En la teksto oni parolas pri caligo ignorantiae , sed la imago de la nubo estas certe ĉerpita el la Biblio, ĉar oni trovas en la verko nombraj bibliaj pasaĵoj, en kiuj Dio estas prezentata “ĉirkaŭita de nuboj kaj tenebroj”, kaj pri kiu oni diras “ke sidas en la nubo”.
Ĉe komenciĝoj de la 12-a jarcento naskiĝis aliaj du novaj movadoj, unu fondita de la hispana Sankta Dominiko el Guzmán, kies predikado baziĝis sur la efiko de la argumentoj kaj forto de la persvado, la alia de Sankta Francisko el Asizo, kiu, male, celis konverti per la ekzemplo de humila vivo, simpla, kaj en harmonio kun la naturo.
Ne mankas en Piko substreko pri la centreco de la homo, kiun Dio dotis per la digno de la libera artefikado de sia destino, ĉar li ne estas nek besto nek anĝelo, sed povas fariĝi aŭ unu aŭ alia per la kultivado de “ĉiuspecaj semoj” ĉeestaj en li.
En la 14-a jarcento la realisma fluo kaj tiu nominalisma jam akcentis ĉiam pli siajn diverĝojn, ĝis origini du distinktajn penso-fluojn, kiuj disŝiris skolastikismon, en ĝi generante veran krizon kiu estis pliakrigita pro la elstariĝo de pli da aŭtonomio el la Eklezio pro la “avinjona ekzilo”.
La Dio de kristanoj estas Dio de amo kaj konsolo, estas Dio kiu plenigas animon kaj koron kiujn li jam okupis; estas Dio kiu sentigas ene de ĉiu lian mizeron kaj sian senfinan mizerikordon, kiu unuiĝas kun la intimo de la animo, kiu ĝin inundas per humileco, ĝojo, konfido, amo. .
La sistemo pri la graco ellaborita de Aŭgusteno ekscitis preskaŭ unu jarcenton de disputoj , kiu determinis serion da problemoj kun la triumfo de la modera aŭgustenismo, La Koncilio de Efeso, jam en 431, krom okupiĝi pri serio da kristologiaj problemoj en kiuj kondamnis nestoriismon , estis konfermita la kondamno de pelagianismo.
“ havas kun la vero rilaton similan al tiu de la plurlatero kun la cirklo: la enskribita plurlatero, kiom pli da anguloj posedu tiom pli similos al cirklo, sed neniam la unua fariĝas egala al la dua, ankaŭ se en ĝi senfine pliiĝos la nombro de anguloj, kondiĉe ke ĝi ne solviĝu en identeco kun la cirklo. ” .
Ankaŭ Ireneo de Liono sin montris akcepteme preta ricevi iujn ĝeneralajn principojn de novplatonismo, de li juĝatajn afinaj al Kristanismo; aliflanke li alarmis pri la ekvastiĝo de gnostikismo kies formoj, ene de la kristanaj medioj, proponis asketajn kaj esoterajn aspektojn, fariĝintajn estonte parte heredaĵo de la Eklezio mem.
Disĉiplo de Alberto estis Tomaso de Akvino, kiu sammaniere, antaŭ la avanco de la araba aristotelismo kiu ŝajnis detrui aŭ igi dubajn la ĉefpunktoj de la kristana kredo, pruvis ke tiu lasta havis nenion timindan ĉar la veroj de la racio ne povas esti kontrastantaj kun tiuj de la revelacio, estantaj ambaŭ emanado de la sama Dio.
La fido, laŭ Pascal, naskiĝas ankaŭ el la praktiko de eksteraĵoj: kiu ne kredas praktiku la ritojn kaj la sakramentojn laŭlonge de kelke da tempo ĝis kiam fine la fido mem renaskiĝu ne pro la fakto ke la fido estus frukto de la kutimo, sed pro tio ke la kutimo kaj humilo antaŭvojas al la fido.
Ricevinte la influojn de nominalismo kiu dominis la universitaton de Erfurto, Marteno Lutero algluiĝis al laŭlitera interpreto de iuj pasaĵoj de Sankta Paŭlo, kiel la jena: “Ni do konkludas, ke homo praviĝas per fido, ekster la faroj de la leĝo.”.
Ĝistiupunkte oni insistis nur pri unu el la du karakterizoj kiujn, laŭ Aristotelo, difino devas posedi por esti preciza: ĝis nun oni evidentigis ke difino devas havi la saman plivastigon de la definiendum , nome la sama nombro da objektoj pri kiuj atentigas la definiendum, trafante ekzakte la amplekson indikitan.
Pervere tio ne sufiĉas: estas multaj predikatoj kiuj havas la saman plivastigon de la definiendum (ekzemple, pri la homo oni povas diri ke li estas "kapabla ridi" aŭ ke estas "kapabla lerni la gramatikon" aŭ ke estas "la plej inteligenta inter ĉiuj vivantoj"), sed unusola konstituas la difinon.
Tiuj terminoj, tamen, estas utiligataj novaveste: se en la hierarkio rezultanta el la aplikado de la metodo de la divido, la termino inkluzivas alian, la unua termino rezultos esti genro de la dua kaj la dua specio de la unua [[la termino pli vasta estos genro de tiu malpli vasta kaj tiu malpli vasta estos specio de tiu pli vasta).
Dateno konsiderinda estas la fakto ke la Akademio ne konstituiĝis kiel dogma skolo kaj la instruaĵoj de la majstro ne estis altruditaj al la disĉiploj: en la Akademio oni praktikis la metodon de la dialogo per mallongaj demandoj kaj respondoj kaj ankaŭ fundamentaj doktrinoj de Platono, kiel la teorioj de la ideoj, estis submetitaj al publika diskutado.
Ni jam vidis ke Aristotelo distingas kvar tipoj de predikata rilato kaj, krom tiuj, estis aludate al du eblaj rilatoj: tiu de la specifa diferenco kaj tiu rilatanta al la definiendum; nu laŭ Aristotelo ekzistas dek tipoj de informo kiujn predikato povas prediki pri la subjekto; ili estas: esenco, kvalito, kvanto, rilato, loko, tempo, agi, elporti, havi, kuŝi.
La aristotela logiko, preskaŭ ekstraktita el la homa parolado kaj priskribita preskaŭ manie, trovis konsenton laŭlonge de la jarcentoj kaj fariĝis tradicia, kaj se okazis aldonoj verke de postaj mezepokaj skoloj aŭ modernaj pensofluoj, tiuj okazis perfektigante la studon kaj analizon de Aristotelo .
La Organizaĵo de Nereprezentitaj Nacioj kaj Popoloj estas internacia organizaĵo fondita la , kies membroj estas aŭtoktonaj socioj , okupataj nacioj , naciaj minoritatoj , sed ankaŭ landoj esence sendependaj, tamen sen sia reprezentanto en tiaj institucioj kiel Unuiĝintaj Nacioj .
La komunumo konsistas el la vilaĝoj Bontachiesse, Bruson, Champsec, Fionnay, Fontenelle, Le Châble, Le Cotterg, Le Fregnoley, Les Places, Le Sapey, Lourtier, Mauvoisin, Mayens de Bruson, Médières, Montagnier, Prarreyer, Sarreyer, Verbier, Versegères kaj Villette.
La komunumo Dizy situas en la Vaŭda Mezlando 14 kilomterojn norde de la distriktĉeurbo Morges kaj 20 kilometrojn nordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano ĉe la orienta flanko de la valo de la rivero Venoge, kiu formas la nordorientan komunumlimon.
"5. Si quis non confiteatur, mundum resque omnes, quae in eo continentur, et spirituales et materiales secumdum totam sua substantiam a Deo ex nihilo esse productas; aut Deum dixerit non voluntate ab omni necessitate libera, sed tam necessario creasse, quam necessario amat se ipsum; aut mundum ad Dei gloriam conditum esse negaverit: anathema sit".
Se iu ne konfesas ke Dio elirigis el nenio la mondon kaj ĉiujn aĵojn en ĝi entenatajn, spiritajn kaj materiajn, en la tuteco de ilia substanceco: aŭ se diras ke Dio ilin kreis ne per volo libera je ĉiu neceso, sed tiom necese kiom li necese amas sin mem; aŭ se negas ke la mondo estis kreita por la gloro de Dio: anatemulo estu.
Ex nihilo aŭ creatio ex nihilo estas esprimo de la kristana teologio kiu indikas la kreantan agon de Dio, de mem efektivigitan sen profiti de io ajn kaj plenlibere kaj libervole, tial senbezona je io ekstere de si mem, sen antaŭkondiĉo kaj ekstera ĉiuspeca antaŭekzistanta helpilo.
Kol 1, 16-17: “16 ĉar en li kreiĝis ĉio en la ĉielo kaj sur la tero, ĉio videbla kaj nevidebla, ĉu tronoj, ĉu regecoj, ĉu estrecoj, ĉu aŭtoritatoj; ĉio kreiĝis per li, kaj por li; 17 kaj li estas antaŭ ĉio, kaj en li ĉio ekzistas”;
La papo Paŭlo la 3-a, kiu volis reformi la kalendaron, al Koperniko komisias studon pri la planedoj kaj pri la suno por rekontroli la teorion de Ptolomeo, greka geografo de la 2-a jarcento kiu asertas ke la Tero situas en la centro de la universo dum la suno kaj la planedoj turnas ĉirkaŭ ĝi.
En novembro de 1633, Kartezio eksciis pri la kondamno kontraŭ Galileo, estis la kaŭzo pro kiu, en 1634, ricevinte de sia amiko Beeckman ekzempleron de la “Dialogo pri la du plej grandaj sistemoj de la mondo”, la verko de Galileo kiu al li kostis la kondamno, Kartezio decidis ne publikigi sian verkon “La traité du monde et de la lumière” 1664, aperonta post lia morto.
La argumento utiligita de li estis duobla: la unua estas aposteriora, ĉar apogiĝas sur prinatura konstato, nome sur la reguleco de la naturaj fenomenoj; la dua apogiĝas sur analogio, ĉar la ordo de la naturaj fenomenoj similas al tiuj de la homa penso, nome al la raciaj produktaĵoj de la homa menso, do apriora.
Tamen, kiel revenĝo, same kiel la filozofio kaj la arto siaflanke, la fido interesiĝas pri ekzistencialaj problemoj koncernantaj la sencon de la vivo, la ĉeeston de la transmondo, l’ekziston de Dio, la rilatojn de homo kun Li, kaj orientigas sindemandi pri la kialo de la ekzisto.
Oni notu ke, ironio de la sorto, ĝuste tia akordiga penso de la vasta sistemo de tiu malgranda majstro, kiu elspezis tiom da laboro, da lerteco kaj intelekta kontrolo, estis stigmatizita per 17 vakuaj kaj malŝatantaj argumentoj-defioj flanke de kristanaj kontestantoj!
Aŭgusteno defendis kaj antaŭenirigis tiun duan ideon: laŭ li scienco havis grandan rolon plenumendan en la medio de la kristana religio; li ellaboris la “sanktan” teorion laŭ kiu la universo, esprimo de la dia volo, nenion povas esti ol bona, kaj esploro pri ĝi nenion povas ol plifortigi la kredon.
Tio legeblas en lia verko “De revolutionibus orbium coelestium”, p. 468, kie estas ankaŭ dirate ke ”Okazas ke sekvante Platonon kaj pitagoranojn, la plej grandaj matematikistoj de tiu elstara epoko, ke oni elpensis ke por determini la kaŭzojn de la fenomenoj, devas esti atribuita al la sfera tero cirklan movon.
Papo Pio la 9-a distingis sciencon veran kaj sciencon malveran: la vera kiu konformiĝas al la neerariga revelacio, “stelo” kiu devas gvidi la sciencon, kaj “lumo” kiu “helpas sin defendi el la insidoj kaj eraroj” (la scienco estis akuzita pri disvastigo de ateismo kaj materialismo).
Dume, la situacio de la teologio ne modifiĝis ĉar “la katoliko, oni ironie diris predikate en Notre-Dame de Parizo, posedas la superan sciencon: li timas nenion de la falsa scienco ĉar ĝi estas ĉiam konfuzigebla, nenion de la vera scienco ĉar li ĉiam kuŝas kun la vero.
Papo Pio la 1-a engaĝiĝis ĉasi kaj forigi la ekĉesan modernismon En kelkaj seminarioj okupis la precipajn postenojn manlibroj pri teologio kiuj tutaperte instruis: «La dia inspiro gardis la sanktan verkiston de ĉiuj dogmaj kaj moralaj eraroj, sed ankaŭ de ĉiu eraro historia aŭ scienca».
Paradigmo de tiu akuzo kaj unu el la defioj de tiu kverelo rezidas en tio kion diras la psalmo pri Dio reĝo de la universo, kiun oni povas kvalifiki kosmologia kaj laŭlitere interpretenda, nome tercentreca, tiel ke se prenita laŭlitere ĝi konfliktas kun la astronomiaj-fizikaj teorioj de Galilejo, Johannes Kepler kaj Newton.
En 1859 kiam eksplodas la kverelo inter Louis Pasteur kaj Félix Archimède Pouchet aŭtoro de «Hétérogénie ou Traité de la génération spontanée» (Eterogenerado aŭ eseo pri spontana generado , la katolika intelektularo reĵetas la teorion de la spontana generado kiu tiam estis enkampigita de ateismemuloj kiel pruvo de la praveco de materialismo.
Galileo ne ĉesis kristane kredi, ĉar la scienco kiu naskiĝis en la ektagiĝo de la klasika jarcento estas heredo de la kristana libero kaj de la skolastikista logiko disvolviĝinta post Vilhelmo el Okam kontraŭ la pensmaniero de Aristotelo inkluzive la belan provon akordigi la “physis” antikvan kaj kristanismon de Tomaso de Akvino.
En la unua etaĝo estsa elstara stukplafono, stile altribuebla al Burckhardt Röhl kaj similaj al plafonoj de la kastelo Heidecksburg en Rudolstadt kaj de la kastelo en Sondershausen: du linioj kun la figuroj de Espero kaj Saĝeco formas tri kampojn, dies mezojn plenigas motivoj el la Metamorfozoj de Ovidio.
Administra adreso de la municipo estas poŝtkesto en la loĝloko Bleskensgraaf, simile grandas la loĝlokoj Groot-Ammers kaj Nieuw-Lekkerland, kaj malpli multajn loĝantojn havas la lokoj Brandwijk, Goudriaan, Kinderdijk, Langerak, Molenaarsgraaf, Nieuwpoort, Ottoland, Oud-Alblas, Streefkerk, Wijngaarden.
Ekde 1977, la jaron de sia emeritiĝo, ŝi dediĉis sin tute al sia arta kariero, kaj verkis kantojn por Clara Nunes, Roberto Ribeiro, Maria Bethania, Caetano Veloso, Gilberto Gil, Paula Toller, Paulinho da Viola, Beth Carvalho, Mariene de Castro, Roberta Sá, Marisa Monte kaj Dorina.
Naskiĝinta en Botafogo, kvartalo de Rio de Janeiro en 1921, ŝi estis orfino de patro kiam 3-jaraĝa kaj de patrino kiam 12-jaraĝa kaj estis edukita de ŝiaj geonkloj, kiuj lernigis al ŝi ludi kavakinjon kaj igis ŝin ŝati la sambon kun ŝia kuzo Fuleiro.
Servista Libera volo estas tiu filozofia kaj teologia koncepto laŭ kiu la homa estulo, en la nuna kondiĉo de heredulo de la spuroj de la origina peko, ne estas libera en la elekto plenumi tion kio estas bono antaŭ Dio kaj esti al li plaĉa kaj povi aliri la transmondan savon, ĉar lia volo estas obeigita al la peko kaj povas fari nur kion Dio konsideras malbono.
Post kiam la ŝiptrafiko sur la Ruhr pro la prosperado de la fervojoj kaj aparte pro la konstruo de la Ruhr-Vala Fervojo fine de la 19-a jarcento preskaŭ plene ĉesis, la urbo Mülheim ĉe Ruhr decidis en la jaro 1913 konstrui por la kresko de la ekonomia forto havenon kaj krei rektan konekton al la haveno de Duisburg.
La rusa armeo gvidita fare de Ŝeremetjev kaptis la urbon dum la Granda Nordia Milito en 1702, kaŭzante grandan damaĝon al la areo kaj deportante ĉiujn loĝantojn, inkluzive de Glück kaj lia vartfilino, Marta Skavronska, kiu poste iĝis imperiestrino Katerina la 1-a.
Entute de Zamość-regiono, kiu estis elektita por germanoj ilia "lebensraum" oni deportis ĝis somero 1943 el preskaŭ 300 vilaĝoj 110 mil polojn, en tio 30 mil infanojn, parte al koncentrejoj, parte al germanigo, el kiuj 10 mil estis murditaj aŭ mortis pro frosto, malsatego aŭ alimaniere.
En la kontrakto de 1324 inter Conthey kaj Martigny estis menciita ke la tiel nomita regiono barrières, al kiu apartenis Charrat, estis parto de la Subvoktejo Martigny, kiu de 1475 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 estis submetita al la regado de la Valezaj Dekonoj.
la sepa libro, dediĉita al la moralo kaj al la kristana inico, enhavas pliampleksan reellaboradon de la Didakeo , kvin laŭdajn preĝojn similajn al tiuj uzitajn en la sinagogoj , ritan preĝon inicigan al kristanismo, la nomojn de iuj episkopoj ordinitaj de la apostoloj kaj preĝojn;
Proponite unuafojon de la sama Platono en la dialogo “Parmenido” En ĝi Platono estis imaginta ekzemplon ne de homo, sed de iu “granda aĵo”, eksplikante kiel estus erara disigi tiun “grandan” el la ideo pri “Granda en si mem”, ĉar tio postulus senfinajn interajn realaĵojn por pravigi ilian rilaton.
La plantoj tie evoluigis adaptojn al alta altitudo (malpliigita akvodisponeblo, malaltaj temperaturoj kaj fortaj ventoj), sed ĉar tiuj kondiĉoj ne estas tie tiom akraj kiom tiuj de pli altaj altitudoj, la adaptoj de tiuj plantoj ne estas tiom akraj kiom tiuj de la paramo, ĉe 3600–4800 metroj.