polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ne estis permesite daŭrigi prokrasti sen la risko de la kolapso de la koncepto mem pri “Sankta “Roma Eklezio”- La 27-an de januaro 1377 la papo faris solenan aliron en Romon: de tiam ĝis niaj tagoj, tiu urbo daŭrigos esti la urbo de la Supera Pontifiko kaj de la Roma Kurio.
Lia posteulo Benedikto la 11-a trafis en la jam kutimajn disŝiriĝojn inter la nobelaro romana dum Filipo la Belulo, reĝo de Francio, instigis por procecigi Bonifacon la 8-an pro supozitaj simonio, herezo kaj akordiĝoj kun la diablo (pervere, Bonifaco malpermesis ke la reĝo disponu laŭvole je la posedaĵoj kaj ekleziaj oficoj).
Supre de la nuna kluzo en la kanalhaveno de la Minejo Friedrich der Große enbuŝiĝas la branĉokanalo de la Dortmund-Ems-Kanalo de la urboparto Henrichenburg de Castrop-Raŭel al Herne, kiu en 1950 estis alordigita al la Rejn-Herne-Kanalo.
Je la finaĵo de la havendigo inter kluzoenveturejo kaj jaĥthaveno Herne-Oriento staras la skulptaĵo Reemrenreh de Bogomir Ecker, starigita dum la kulturĉefurba jaro en la Ruhr-Regiono kiel ero de la artprojekto Emscherkunst.2010.
La 12-an de julio 2013, en la tago de sia 16-jariĝo, Malala Yousafzai parolis pri la Rajto pri Edukado por la knabinoj ĉe la tribuno de UN en Nov-Jorko, en ĉeesto de la Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj Ban Ki-Moon kaj de pluraj centoj da 12- ĝis 25-jaraj gejunuloj reprezentantaj 85 landojn.
Poste, la senjoroj de La Hunaudaye kaj de Pentievro akceptis sur siaj agroj la religiulojn de la priorejo de Saint-Esprit kaj de la abatejo de Saint-Aubin-des-Bois, kiuj kontribuis al la kulturebligo, al la valorigo de la teritorio kaj al la evoluigo de novaj agrikulturaj teknikoj.
La nuna komunumo Plédéliac konsistas, krom la centro, el multaj domaroj, inter ili: Chêne-au-Loup, Saint-Jean, Chênaie, Tortillais, Bertière, Denais, Fougeray, Frêne, Saint-Maleu, Plessis-Camet, Villéon, Loiserie, Pré, Saint-Esprit-des-Bois, Chef-du-Bois, Ville-Morvan, Brousse, Goudais, Clos, Lié, Plançonnais, Saint-André, Pefferie, ktp.
Oni opinias, ke la vilaĝo sur la nuna loko aperis jam en la 16a jarceno, tamen la unua fidinda skriba mencio pri la vilaĝo aperis nur en la jaro 1864: tiam la vilaĝo prezentis nur kelkajn domojn apud la gastejo ĉe la vojo Simferopolo-Aluŝto.
la nuntempa Roma Katolikismo estas hodiaŭ pli aperta en la rekono pri la supera aŭtoritato de la Biblio; Protestantismoj agnoskis ke la Biblio mem estas rezulto de kreskiĝo de tradicioj inter la antikvaj Izraelo kaj de la antikva Eklezio kaj, siavice, ero de la tradicio kreskiĝanta en la Eklezio
En la historioj de la katolikaj kaj protestantaj tradicioj, estiĝis ĉiamdaŭra debato pri la kvanto en kiu la interpreto pri la Biblio kaj la formulado de la doktrino devas esti modlata de la racio, de la intuicio, de la konscienco, de la sociaj kaj naturaj sciencoj, aŭ de la sperto persona, politika, ekonomia kaj kultura.
Helenlingva, 786-paĝa, verko enhavanta kaj pritraktanta la tuton de Esperanto, la strukturon de la lingvo, la detalan historion, la evoluon kaj atingojn de la esperantistaro en la daŭro de la unuaj cent jaroj, la internacian Esperanto-movadon, la ideologion, ĉion pri la fenomeno Esperanto.
Temas pri la sendube plej gravaj laborantoj de la unuaj tempoj de la tutmonda Esperanto-movado, sed ankaŭ pri iuj elektitaj plej signifaj esperantistoj pli postaj kaj nuntempaj, pri la personoj kiuj kreis, progresigis, konservis, antaŭenigis kaj antaŭenigas la aferon de Esperanto en la tuta mondo.
En la sama jaro, 2012, li ankaŭ konstruis du facebook-lokojn, la helenlingvan “Helena Esperanto-Asocio / Amikoj” por enlanda informado kaj la esperantlingvan “Esperanto-Hellas / Nia Verda Informilo”, , en kiuj li konstante afiŝas ĉiaspecajn novaĵojn, artikolojn, filmojn, fotojn, kantojn ktp.
Ĝi estis suprenlistita al statuso de Endanĝerita fare de IUCN en 2004, post esti taksita kiel Preskaŭ Minacata ekde 1988, sed kiel menciite supre ĝi ne estas plu inkludita en la Ruĝa Listo, kie anstataŭe oni konsideras ĝin subspecio de la Ruĝkrura tinamo.
Profitante proksimecon kun tiuj gravaj komercaj kaj turismaj lokoj, la urbo estas en plena demografia kresko, ĝi ĵus superis loĝantojn sed ĝi jam alproksimiĝas al loĝantoj, kaj en 2013, la loĝantoj estis pli ol 6900 habitant dank'al la konstruado de multaj loĝejoj por kontentigi la ĉiam pli multan peton.
La markemblemo kiu ornamas tiujn tabulojn, desegnita de Patrick Rubin kaj Valérie de Calignon de la ateliero "Canal", estis elektita de la direkcio pri arkitekturo kaj heredaĵo en septembro 2000 okaze de la 17-aj eŭropaj tagoj de kultura heredaĵo, fine de proponvoko lanĉita en aprilo 2000.
Plie, la konstruaĵoj faritaj en la 20-a jc, kiuj jam estas protektitaj kiel Monumentoj Historiaj aŭ en protekta areo de arkitektura, urba kaj pejzaĝa heredaĵo (franclingve "zone de protection du patrimoine architectural, urbain et paysager" aŭ ZPPAUP) aŭtomate ricevas la markon.
La guahiboj, gvahiboj, sikuani, guaĥiboj, jivi aŭ jivioj, estas popolo de indianoj, kiu loĝas en Llanos de Orinoko, inter la riveroj Guaviare, Meta kaj Arauca, en la kolombiaj departementoj Vichada, Meta , Arauca, Guaviare kaj Guainía, kaj en Venezuelo okcidente de la subŝtatoj Amazonio, Bolivaro kaj sude de Apure.
Kun ĝi en la jaro 1701 ĝi fariĝis havaĵo de Berno kaj apartenis ĝis la Helveta Revolucio al la berna Voktejo Aubonne, kiu en 1798 fariĝis distrikto kaj kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la Distrikto Morges.
Pedro Pablo Abarca de Bolea (Siétamo, Provinco de Huesca, 1-a de aŭgusto de 1719 — Épila, Provinco Zaragozo, 9-a de januaro de 1798) estis nobelo, militisto kaj politikisto de la hispana klerismo, 10a grafo de Aranda, kaj prezidanto de la Consejo de Castilla kaj Secretario de Estado de Karlo la 4-a .
La komunumo Pampigny limas en nordo al Mauraz, en nordnordoriento al L'Isle, en nordoriento al Chavannes-le-Veyron, en orientonordoriento al Grancy, en oriento al Cottens, en sudoriento al Sévery, en sudo al Apples, en sudokcidento al Mollens, kaj en okcidento al Montricher.
La ligo AzJ estas "korporacia membroasocio" de la tegmenta organizaĵo de germanaj junularaj asocioj, nomata Deutscher Bundesjugendring , en kiu en aprilo 1991 la alternativa ligo ANDJ akceptiĝis kiel plenrajta membroasocio, sed en 1993 ankaŭ fariĝis korporacia membroasocio, samkiel AzJ.
Efektive, hodiaŭ, en Azio la urbaj aglomeraĵoj de Dako, Karaĉio, Mumbajo, Delhio, Manilo, Seulo kaj Pekino estas proksime al pli ol 20 milionoj da homoj, dum por la Perlorivera Delto, Ŝanhajo - Suzhou kaj Tokio estas prognozo al aliro aŭ superas jam 40 milionojn da homoj ĉiuj ene de la baldaŭa jardeko.
Sur ĝi supre verda kvinpinta stelo (kies bazkoloro estis ruĝa kaj forfrotiĝas de sur ĝi la verda farbo.) Sub ĝi la teksto de la memortabulo: Memore al la 10-a Internacia Renkontiĝo de Esperantistaj Naturamikoj starigis en 1977 Hungara Naturamika Asocio, Hungara Esperanto-Asocio.
Teksto: MEMORE PRI LA VIZITADO EN AGGTELEK-JÓSVAFŐ KAJ / PRI LA BONSUKCESA GROATA KONCERTO DE LA FERVOJA / FILHARMONIA ORKESTRO DE DEBRECEN, ARANĝITA LA / 8-AN DE MAJO 1962, POR 1000 PARTOPRENANTOJ EL / 20 LANDOJ OKAZE DE LA 14-A KONGRESO DE LA INTERNACIA FEDERACIO ESPERANTISTA FERVOJISTA EN / BUDAPEŝTO, STARIGIS / LA HUNGARAJ FERVOJISTAJ ESPERANTISTOJ.
En la ekskursa grupo estis kunlaborantoj de la E-Centro Eventoj, de Lingvo-Studio, pluraj instruistoj, kursanoj, junaj kaj netiomjunaj aktivuloj, anoj de la refondiĝinta skolta E-teamo, reprezentantoj de pluraj E-societoj, asocioj kaj instancoj, E-bibliotekoj, kaj multaj aliaj individuaj esperantistoj.
En tiu verko pri palacaj komplotoj, la satana konfesisto de la reĝo nome Froilán Díaz pasie kaj nerezistebla enamiĝis je Inés, heroino de la historio kiu rezultas sekreta filino de Karlo la 2-a de Hispanio; ĉar li ne povas realigi sian amon li denuncas ŝin al la Inkvizicio kiel sorĉistino kaŭzanta de la sorĉo kiun suferas la reĝo, fakte ŝia patro.
Li verkis sukcesan lernolibron Manual de literatura española devigan en la hispanaj mezlernejoj kiu enhavis antologion de elektitaj fragmentoj de la hispanaj klasikuloj; la naciismaj kaj eklektikaj ideoj de Gil y Zárate ludis gravan rolon en la formado de la kanono kiun poste konsolidos Manuel Milá y Fontanals kaj Marcelino Menéndez Pelayo.
estas la religiulinoj de solenaj religiaj votoj membriĝantaj en la religia katolika ordeno fondita de Sankta Francisko el Asizo kaj Sankta Klara el Asizo , en 1212, Tiuj monaĥinoj obeas la regulon aranĝitan de Francisko el Asizo kaj aprobitan de papo Inocento la 4-a en 1253.
Robert Service, skota verkisto, konata per la nomo "Barde du Yukon", loĝis en Lancieux de tempo al tempo inter 1913 kaj 1958, en la kvartalo L'Islet, apud la strato al kiu la urba konsilio donis lian nomon, li donacis la du trionojn de la kosto de la starigo de la loka memormonumento pri militmortintoj.
La komunumo Arnex-sur-Orbe limas en nordo al Agiez, en nordnordoriento al Orbe, en nordoriento al Chavornay, en oriento al Bavois, en sudo al Pompaples, en sudokcidento al La Sarraz, en okcidentsudokcidento al Croy, kaj en okcidento al Bofflens.
La titolo estas ĉerpita el la akompana letero per kiu Gregprio sendis la verkon al sia amiko Leandro el Sevilo; la teksto estis sendita ankaŭ al Johano episkopo de Raveno, kaj pere de tiu ĝi alvenis al Konstantinopolo, kies imperiestro Maŭricio ordonia la tradukon al la greka kaj ĝin disonis al episkopoj de siaj teritorioj.
Tehnologii, calitate, maşini şi materiale ; Forţe de gradient şi aplicaţii ; Micro and nanostructures ; Echipamente electro­acustice pentru procesarea perfor­mantă în medii lichide ; Comportarea reologică a fluidelor magnetizabile ; Convergence of micro-nano-bio­technolo­gies, Series Micro- and Nano­engineering ; Nano­science in Biomedicine .
Kvankam iuj grandaj arbedaraj kaj dezertaj areoj estas relative sendifektaj, troa paŝtado de la brutaro, arbaraj incendioj, distraj agadoj, enmetitaj plantoj, enmetitaj formikoj kiuj mortigas indiĝenajn polenantojn, ĉiuj reprezentas signifajn minacojn por la indiĝenaj specioj kaj komunumoj.
Ordinariumo de la meso (Agenda, Consuetudines, Liber consuetudinum, Breviarium officiorum, Liber ordinalis, Liber usuum, Ordinarium, Ordinarius liber, Ordo divini officii, Ordo ecclesiæ): kiu siavice entenas diversajn specifajn librojn, listo de apartaĵoj en la oficialaj ceremonioj.
La politika marko « sendependa » ne plu aperas en la tabeloj de la ministerio pri enlandaj aferoj ekde 2001, multaj kandidatoj kaj listoj prezentiĝantaj kiel « sendependaj » estis klasitaj kiel DVD « divers droite » aŭ DVG « divers gauche » aŭ DVC « divers centre » aŭ AUT laŭ sia politika tendenco.
Li estis amiko de la poeto kaj rakontisto Enrique Gil y Carrasco kaj kunlaboris en la gazeto Semanario Pintoresco Español per ĝenrismaj portretoj; komponis kompletajn verkojn per tiu ĝenro kia Historia del matrimonio kaj Ayer, hoy y mañana , kie aperas sociaj portretoj de tri generacioj de madridanoj korespondaj al la jaroj 1800, 1853 kaj la futura de 1899.
Okaze de la malfermo, la fama kirurgo Ferdinand Sauerbruch, lia amiko, laŭdis la rezulton: "Tiu ĉi konstruaĵo unuigas artan stilon kun funkciado saniga. Tie ĉi videblas miraj aferoj, kiujn arkitekto ne sukcesus fari sen helpo: nome manskribo de la ideoj de Machol."
Historiisto de kristanismo Ignaz von Döllinger, oponanto de la dogmo de la neeraripovo de la papo asertis ke laŭ Olivi «la Eklezio kiu ekzistas hodiaŭ , nome la Roma Eklezio, estas “karna kaj estos progresive detruita, por ke progresive estu konstruita la Eklezio spirita».
Tiu ekzameno albordiĝis al la kondamno de 34 olivaj propozicioj rilate la malriĉan uzon de la materiaj bonaĵoj: memorlibro kun longa listo de tiaj propozicioj estis sendita al ĉiuj konventoj de la ]]Provenco]], kaj en dokumento estas vortumitaj la propozicioj kiujn Olivi devis subskribi kiel malkonfeso.
La 6-an de majo 1312 la ekumena Koncilio de Vieno promulgis dekreton Fidei Catholicae Fundamentum, en kiu estis ekzamenataj la teologiaj tezoj de Olivi: estis reasertata la kutima katolika tradicio pri la Dia esenco, la animo kiel dormo de la korpo kaj pri la efikoj de la bapto de infanoj, sed ne estiĝis ekplicita kondamno kontraŭ Olivi.
Tia kondamno alvenis male kun la papo Johano la 22-a , kiam Olivi jam fariĝis unu el precipaj aŭtoritatoj al kiu referencis la franciskanoj (defendantoj de la absoluta malriĉeco de Kristo en la disputo kontraŭ la Dominikanoj sed ankaŭ subtenantoj de la imperiestro Ludoviko la Bavaro opone al la papado.
Kun la leviĝos al genelado de Mateo el Acquasparta, kiu iam estis lia profesoro okazis revizio de juĝo pri liaj verkoj, kaj la sinsekva ĝenerala kapitolo konvokita en Montpellier por la 28-a de majo de 1287, aŭskultinte la memdefendon de Olivi, lin malligi el ĉiu cenzuro.
Petro Olivi estis kunlaborinta en la redakto de la bulea letero Exiit qui seminat de papo Nikolao la 3-a en kiu oni asertis la absolutan malriĉecon de Kristo kaj de la apostoloj kaj la evangelian koheron de la kompleta malriĉeco de Franciskanoj, kaj ke licis kolekti nomon por la nutro de malsanuloj, la vestaĵoj, la konstruo de konventoj kaj la akiro de libroj.
Dateblas al tiu epoko la redakto de rimarkinda komento pri la Apokalipso de Johano, la Lectura super Apocalypsin , en kiu la inspiro de joakima estis evidenta: la historio de la Eklezio estas priskribita kiel ĉiamdaŭra lukto inter “korupto kaj spiriteco”, lukto kiu divolviĝas laŭlonge de diversaj epokoj sinsekve: la nuna estas tiu de la spirito
Petro Olivi aŭ Petro Johano Olivi aŭ okcitane Pèire de Joan-Oliu, naskiĝinta en Sérignan , forpasinta en 1248 ĉirkaŭ en Narbonne la 14-an de marto de 1298, estis franca franciskano, predikisto kaj teologo, kaj estas konsiderata unu el la prapatroj de la franciskanaj spiritualoj.
Kun la libro "La socio de simulacra" , kiu enhavas eseojn skribitajn en la du antaŭaj jaroj, ĝi komencas alian fazon de la penso de Perniola, kiuj uzas la terminon "simulanton" iusence tre malsama de tiu de Jean Baudrillard, al kiu oni ĝenerale proksimiĝis.
Kun "trafikoj. Kiel vi iros per la sama" , ĝi alportas en fokuson la demando kiel ĝi povas esti opiniita de novigo: la koncepto de trafiko jam desegnita de Karl Marx kiel transiro, de Friedrich Nietzsche kiel venkanta , de Sigmund Freud kiel traduko, de Martin Heidegger kiel Verwindung.
La Arto kaj lia ombro estas radikala kritiko de artaj institucioj, kiuj estas superregataj de komercaj interesoj: kontraŭ la varigado de arto altiĝis la protesto de anti-arto, kiu, tamen, ne sukcesas rekoni la kompleksa karaktero kaj enigma arta sperto kaj anstataŭigas ĝin per ludajn komunikado kaj efemera.
Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Donneloye estis la sidejo de subvokta tribunalo de la berna Voktejo Yverdon, kiu post la revolucio fariĝis distrikto kaj kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis surbaze de la administra reformo de 2006 integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Li plenumis administrajn postenojn pri trezoro en Ŝativo kaj Valencio kaj luktis kontraŭ la Cent Mil Filoj de Sankta Ludoviko ; tiujare li direktis sin al Madrido por serĉi literaturajn triumfojn; kion li akiris per la premiero de A la vejez viruelas en 1824.
Muérete y verás, El pelo de la dehesa, Flaquezas mninisteriales, El hombre pacífico, El editor responsable, La batelera de Pasajes, Dios los cría y ellos se juntan, Un francés en Cartagena, La escuela de las casadas, Un novio para la niña, La escuela del matrimonio, Todo es farsa en este mundo kaj Un tercero en discordia.
Li kultivis la ĝenrisman artikolon laŭ stilo de Ramón Mesonero Romanos, kaj kunlaboris en Semanario Pintoresco Español kaj en Los españoles pintados por sí mismos per priskribo de malriĉaj al mazklasaj tipoj kiaj maronistinoj, lavistinoj aŭ mam-nutristinoj.
Doña Irene, patrino de Doña Paquita, ĉarlatanino, reprezentas stultan kaj frenezan rolulon kiu spegulas la aŭtoritaton de la tiamaj gepatroj super ties gefiloj, devigas sian filinon edziniĝi al riĉa Don Diego spite ke la filino eĉ ne konas lin persone.
Pro tio la du junaj amantoj, don Carlos kaj doña Paquita ĉiam pretas obei la dezirojn de la plenaĝuloj; nur don Diego, aŭtoritate, aplikos la solvon plej racian al la konflikto kiam malakceptas la eblon edziĝi kun doña Paquita kaj aceptas la edziniĝon de tiu kun don Carlos .
La karaktero de la verko estas instrua kiel korespondas al la teatro de la Novklasikismo, prezentas ĉiutagan problemon kaj montras instruaĵon laŭ la intencoj de la racio, ĉar ties celo estas kritiki la aŭtoritaton de gepatroj super la filinoj rilate al geedzeco, devigante ilin edziniĝi al plej bona financa eblo.
Norde ĝi limtuŝas la sahelan savanon de akacioj kaj la inunditan savanon de la landinterna delto de Niĝer-Bani, oriente la makizan mozaikon de Mandara kaj la orient-sudanan savanon, sude la gvinean arbaran-savanan mozaikon, la jos-altebenaĵan arbaran-herbejan mozaikon kaj la orient-gvineajn arbarojn.
Ĝi okupas surfacon de 1 638 500 da kvadrataj kilometroj, ekde la atlantika marbordo de Senegalo, tra la okcidento de Gambio, la sudo de Malio, Burkino, la nordo de Gvineo, Ebur-Bordo, Ganao, Togolando kaj Benino kaj de la sudo de Niĝero, al la oriento de Niĝerio.
Noto : la komunumo Saint-Jacut-du-Mené konsistas el la vilaĝoj : La Villeneuve, La Clôture, Le Pommeraye, La Brousse, Le Rocher, La Martinée, La Touche, La Ville-au-Chevalier, Bransard, Le Coudray, La Ville-au-Cointre, Le Beaujaune, La Hutte-à-l'Anguille, La Haute-Ville, Les Fourneaŭ, La Ville-d'Aimant, Le Vieŭ-Parc, Kercoursac, Le Perey, Le Faye, Le Mené, Le Bon-Réconfort, ktp.
Tiuj monaĥoj pretendis,kune kun la tiama konstantinopola Patriarko ke la formulo «Unu de la Triunuo suferie en la karno» estus dogmgita, ĉar pere de ĝi, laŭ ilia opinio, la dekretoj de la Kalcedona Koncilio estus pli efike protektataj el ĉiuspeca nestoria interpreto.
Sed nek la papaj legatoj ĉeestaj en Konstantinopolo nek papo Ormisdaso en Romo perceptis neceson de tiu formulo, en si mem kaj el si mem senerara, kaj ĝin rifuzis kiel maloportuna ĉar la dekretoj de Leono la 1-a kaj de la Koncilio de 451 ne bezonis tian komentarian aldonaĵon kiu, eble, provokus pluajn diskutojn.
Ĉiuj antaŭmilitaj teritorioj de la Germana Regno oriente de la linio kaj ene de la germaniaj limoj de 1937 (23,8% de la teritorio de la iama Vajmara Respubliko, la plimulto de tiuj parto de Prusio) estis diskutitaj en la Potsdama Konferenco, kaj estis metitaj sub internacia jura statuso esti administrataj fare de Pollando kaj la Sovetunio .
"La temaro de liaj verkoj radikas en la etburĝa kaj kampara medio de liaj respektivaj restadejoj . Per tio ankaŭ la temocikloj en la verko de Orlik . estas skizitaj: la popolarto, la kampara vivo, la monduma, la grandurbo kaj ĝiaj loĝantoj, la ekzota, la foraj landoj de Oriento kaj de Orientazio."
En letero de la 13-a septembro 1897 al la poeto li referencis la reproduktaĵon de la afiŝo en ĉi tiu revuo, kiu validas kiel „fundamenta ŝtono de la germana socia afiŝo“ Ekde 1897 ĝis 1901 la munkena kultura revuo Die Jugend ree kaj ree uzis grafikaĵojn kaj bildojn de Orlik.
En la 12-a jarcento la Saint-Martin apartenis al la senjoroj de Bex kaj la senjoroj de Ayent, kiuj estis vasaloj de Savojo poste apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Valeza Dekono Siono kaj estis dividita en la kvartalojn Suen, Eison kaj La Luette.
La komunumo konsistas el la vilaĝoj Saint-Martin, Eison, La Luette, Liez, Praz-Jean, Suen kaj Trogne, kaj la setlejoj Baule, Eison-La Crêta, Grange Neuve, La Gréferic, Le Colète, Les Flaches, Les Mayens d'Eison, Les Tsijeraches, Lovégno, Ossone kaj Prarion.
Oni konsideris, ke la lingvo estis jam perfekta ĉe la verkistoj de la Hispana Ora Jarcento kaj oni celis eviti la korupton fare de afrancesados kaj plibonigi la rezulton de ties plej bonkvalita antaŭanto nome Tesoro de la lengua española o castellana, de Sebastián de Covarrubias kaj publikita en 1611.
La branĉokanalo de la Dortmund-Ems-Kanalo, kiu nomiĝas en Herne por la eksfunkciigita sekcio ankaŭ senelira kanalo, estis proksimume sep kilometrojn longa akvovojo inter Ŝiplifto Henrichenburg kaj Herne, kiun oni konstruis inter 1893 kaj 1896.
La senelira kanalo havis sian elirpunkto ĉe la kanalhaveno de ŝaktoinstalaĵo Friedrich der Große 3/4 kaj pasis meze tra la urboparto Horsthausen ĝis la nuna ponto de la germana aŭtovojo A42 ĉe la strato Bahnhofstraße , ĉe la rando de la urbocentro de Herne kaj malproksime de Kastelo Strünkede.
Instalita kun sia familio definitive en Parizo, komence de la 1950-aj jaroj, li malkovris unue la muzikon de Georges Brassens kaj de Atahualpa Yupanqui, fundamentaj referencoj por lia arta kaj ideologia formado, kaj tuj poste li konis Léo Ferré kaj la movadon de la franca ekzistadismo, kiu plenmodis.
La Vagalbatroso havas la plej grandan enverguron inter ĉiuj vivantaj birdoj, tipe el 2,51 al 3,5 m, kun ĉefa malfermo de 3,1 m en la kolonio de Birdinsulo kaj averaĝo de precize 3 m en 123 birdoj mezuritaj ĉe la marbordo de Malabar .
La komencaj esploristoj de la granda Suda Maro kontentiĝis per la kompaneco de albatrosoj en siaj tristaj solecoj; kaj la diabla destino de tiu kiu pafis per sia arbalesto la "birdon de bona aŭguro" estis familiara al legantoj de la verko de Coleridge, nome The Rime of the Ancient Mariner .
La Vagalbatroso reproduktiĝas en Sud-Georgio, Krozetoj, Kergelenoj, Princeduardaj Insuloj, kaj Makvora Insulo, estas vidata dummanĝe la tutan jaron ĉe la duoninsulo Kaikoura en la orienta marbordo de la Suda Insulo de Novzelando kaj ĝi havas teritoriojn en ĉiuj sudaj oceanoj el 28 al 60.
Grandaj areoj de la Magdalena Rivervalo estis konvertitaj al paŝtejoj aŭ kultivataj tiom frue kiom ĉe la mezo de la 18a jarcento, kaj plej el la restanta humida arbaro estis klarigita dum registarhelpita koloniigo kaj respektiva infrastruktura disvolviĝa programo en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj.
La plej ĵusa revizio konsideras ĝin verŝajne kiel vivanta, ĉar lokanoj informis pri vidaĵoj en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, unu individuo estis ŝajne tenita en kaptiveco ĝis komenco de la 1990-aj jaroj, kaj restas kelkaj makulareoj de arbaro en ties supozita teritorio.
Arondismento Guingamp :kantono Bégard - kantono Belle-Isle-en-Terre - kantono Bourbriac - kantono Callac - kantono Gouarec - kantono Guingamp - kantono Maël-Carhaix - kantono Mûr-de-Bretagne - kantono Plouagat - kantono Pontrieux - kantono Rostrenen - kantono Saint-Nicolas-du-Pélem
Arondismento Dinan :kantono Broons - kantono Caulnes - kantono Collinée - kantono Dinan-Est - kantono Dinan-Ouest - kantono Évran - kantono Jugon-les-Lacs - kantono Matignon - kantono Merdrignac - kantono Plancoët - kantono Plélan-le-Petit - kantono Ploubalay
Peckham estas sekvulo de la Bonaventuraj teologio-filozofio: li partianiĝas en la rondo de subtenantoj de hilemorfismo kiun li aplikas ankaŭ al la spiritaj kreituloj, kaj allasas pluralecon de formoj en hilemorfisma komponaĵo kaj apartan ĉeeston de dia ilumino en la homa intelekto.
En 1279 papo Nikolao la 3-a, post lia mallonga restado en Romo, lin levis al la digneco de ĉefepiskopo de Canterbury, kiel li engaĝiĝis en energia paŝtista ago por la moraligo de la klerikaro kaj la sendependigi la ekleziajn instituciojn de la politikaj entrudiĝoj kiuj emis okupi la eklezajn oficojn inokuligante amikojn ne ĉiam celantajn la kristanan vivon.
Serenado (it. sereno gaja, al sereno sub serena ĉielo; ankaŭ sera vespero) estas koncerteto ludata dumnokte aŭ -vespere de libera formo, kutime prezentata kiel subĉiela koncerteto (ekzemple sub la fenestroj de iu, kiel montro de amo aŭ respekto) de distra karaktero.
Plie, tiu altigo de apanaĝo, estis rimedo por fortigi la domanaron de Rennes, al kiu apartenis Alano la Tria kaj lia frato kaj kiu antaŭ nelonge estis akirinta la dukan titolon, sur teritorioj, kiuj antaŭe apartenis al aliaj rivalaj domanaroj de Bretonio, aparte tiuj de Léon, de Kernevo, kaj de Dinan.
La tre potencaj grafoj de Pentievro, junkroj de la dukoj de Bretonio, posedis krom Pentievro la senjorlandojn Goëlo kaj de Guingamp, rezidejo de la grafo kaj familia nekropolo, tiel ĝis la fino de Mezepoko, la kvazaŭ princolando etendiĝis sur la plej granda parto de la nuna departemento Côtes-d'Armor.