polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
La bazo konsistas el 14 alveoloj , numeritaj de 1 ĝis 14 de nordo al sudo : la alveoloj 1 ĝis 8, kiuj ĉiu konsistigas ŝipriparan basenon longan je kaj larĝan je , por unu submarŝipo ; la alveoloj 9 ĝis 14 estas flosbasenoj, longaj je kaj larĝa je , ĉiu por du submarŝipoj.
Aliflanke, la bazo disponas je 62 teknikaj laborejoj, 97 stokmagazenoj, 150 oficejoj, 92 ĉambroj por la ŝipanaroj, 20 pumpadstacioj, kvar kuirejoj, du panbakejoj, du elektraj centraloj, manĝejo kaj kirurgia ĉambro.
Pri terminoj, de kiuj esperantlingvaj nomoj ĝis nun ne indikitas, notiĝas la latina, parte ankaŭ hispana kaj/aŭ angla nomo, ĉar la bestoj hejmas en Ameriko kaj tie la hispana kaj angla estas la plej disvastiĝintaj lingvoj (portugalaj nomoj de tiuj bestoj kiuj vivas en Brazilo ankaŭ tre bonvenus).
Ekzemple la uzo de la nacia vulgara lingvo metas, laŭ iuj, en neta kontrasto kun la latino, pratike deviga, de la skolastikuloj, kaj la pligranda atento pri la laikeco kontrastas kun la pli sakramenta interpreto de la tradicia Eklezio: elementoj tiaj kiuj estos reprenataj kaj profite transformigitaj de Marteno Lutero.
Inverse, la mitulbredejoj povas havi konsekvencojn al la medio ; pozitivajn per la filtrado de akvo, sed loke kelkfoje negativajn pro la okupo aŭ artefarigo de la loĝejoj , kiuj ne plu estas eblaj por aliaj specioj, kaj precipe pro la kreskigo de la enhavo el iuj elementoj (el kiuj la ekskrementoj , kiuj pro la fenomeno de « biodepono » modifas la lokan medion.
La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Aso de Sobremonte, Barbenuta, Betés de Sobremonte, Biescas, Escuer, Espierre, Gavín, Javierre del Obispo, Oliván, Orós Alto, Orós Bajo, Piedrafita de Jaca kaj Yosa de Sobremonte, plus la jam senhomejojn Búbal, Polituara, Saqués, Ainielle, Susín, Berbusa kaj Casbas de Jaca.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj same ĉe Biescas kie oni malaltiĝis el 1 656 loĝantoj en 1920 ĝis 1034 en 1940, sed poste rekuperiĝis ĝis nunaj 1 584 loĝantoj pere de aligo de loĝantoj de najbaraj lokoj.
La simboloj de la kemiaj elementoj de la kruda formulo estas generale indikataj laŭorde de la Elektronegativeco kreskanta; iuj esceptoj el tiu regulo estas hidrogeno en la alkoholoj (kiu estas indikata ĉe la fino de la formulo apud hidrogeno. Ekzemple: C2H5OH) kaj en karbono de organikaj kombinaĵoj (kiu estas indikata ĉe la komenco de la formulo, ekzemple: CH4).
En la formulo kruda la kemia naturo de la atomoj estas indikata per reprezentado de la atomo de la sama kemia elemento (nome la atomoj havantaj la saman atomnumeron per simboloj konstituataj per unu aŭ du literoj (aŭ tri literoj en la kazo de provizoraj nomoj de artifikaj kemiaj elementoj), kies unua litero estas ĉiam majuskla.
Riobamba estas urbo de Ekvadoro, konata ankaŭ per kromnomoj kiaj: '“Cuna de la Nacionalidad Ecuatoriana” , “Sultana de los Andes” , “Ciudad Bonita” , “Ciudad de las Primicias” , “Corazón de la Patria” , pro ties historio kaj belo, estas la ĉefurbo de la provinco Ĉimborazo.
La Kanalo Beagle (tiel nomata en la prilimaj traktatoj inter Argentino kaj Ĉilio) estas kanalo, markolo aŭ mara trapasejo situanta ĉe la suda pinto de Sudameriko, kiu etendas proksimume je kelkaj kilometroj norde de la paralelo 55 Sudo, inter la meridianoj 71 kaj 66 Okcidente, sude de la Grandinsulo de Fuegio.
La norda komunumparto limas en nordo al Les Montets kaj Ménières , en nordnordoriento al Fétigny , en oriento al Trey , en sudoriento al Châtonnaye , en Villarzel, Henniez, Villeneuve , Surpierre , Cheiry , Prévondavaux kaj Denezy, en sudokcidento al Vuissens , en okcidento al Champtauroz, en nordokcidento al Treytorrens, kaj en nordnordokcidento al Nuvilly .
Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 ĝi apartenis al la distrikto Avenches, poste ĝis 1830 al la distrikto Montagny kaj tiam al la distrikto Dompierre ĝis 1848, kiam ĝi surbaze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la nuna distrikto Brojo.
Ĝi estas favora alveturejo por la franca alta socitavolo kaj por britaj kaj usonaj vizitantoj pro la agrabla kaj bildeskaj urboj kaj vilaĝoj, komforta vivmaniero, agrikultura riĉo, historiaj kaj kulturaj asocioj (ekz., Samuel Beckett loĝis en Cave Bonelly, vitejo ĉe Roussillon dum la Dua Mondmilito), kaj marŝopadoj.
La armeo de Henriko estis multe febligita kaj do li preferis ne milite oponi la alvenantan armeon: kiu, fakte, eniris la urbon, liberigis la papon kaj. sin allasis al la disrabado kaj bruligo de Romo, kaj fine retiriĝis direkte al la Sudo kune kun la papo Gregorio, kiu mortis, ekzilita, en Salerno en 1085.
Laŭlonge de tri tagoj, de la 25-a ĝis la 27-a de januaro 1077, ili restis atendantaj antaŭ la kastela enirejo, kaj la 28-an la papo decidis revoki la ekskomunikon, precipe danke al la perado de du virinoj: Matilda sinjorino de la kastelo kaj grafino de Toskanio, kaj de la kuzino de la sama Matilda, Adelaida el Torino, patrino de la edzino de Henriko la 4-a.
La komunumo Montagny limas en nordo al Corcelles-près-Payerne , en nordnordoriento al Russy, en nordoriento al Léchelles, en orientnordoriento al Ponthaux, en oriento al Noréaz, en sudoriento al Prez-vers-Noréaz, en sudsudoriento al Corserey, en sudo al Torny, kaj en okcidento al Payerne .
Kiam la familio Fischer en 1936 devis fuĝi el Germanio, ĝi kunportis parton de la eldoneja posedo kaj eldona rajtaro al Vieno; la reston transprenis la kuneldonisto Peter Suhrkamp, kiu plugvidis la eldonejon ĝis aprilo 1944 kiam la nazia sekreta polico Gestapo malliberigis lin.
Peter Suhrmann post 1945 kunlaboris kun Gottfried Bermann Fischer, sed en 1950 ambaŭ malkonsentiĝis kaj dividis la eldonejon - la verkistoj do devis decidiĝi ĉu plupublikigi la verkojn en ambaŭ tiujare en Frankfurto ĉe Majno novfonditaj eldonejoj Suhrkamp aŭ Fischer.
Ekde januaro la eldonejo havas sian centran oficejon en Berlino, antaŭe ĝi baziĝis en Frankfurto ĉe Majno - la translokiĝo, forvendo de la ĝisnunaj librostokoj kaj fordono de multaj literaturaj arkivoj, antaŭe per fondaĵo disponigata al la frankfurta universitato, estis forte disputataj kaj kritikataj.
Melatonino estas sintezita kaj sekreciita dum la nokto per la pineala glando, nelonge post la komenciĝo de mallumo, lia nivelo en la sango supreniras rapide kaj atingas maksimumon inter la 2-a kaj 4-a horo je la mateno, kaj poste malpliiĝas laŭgrade je la alproksimiĝo de mateno.
Sekvis 27 pliaj rakontoj de simila modelo, en kiuj la infanoj okaze renkontas la misteran junan virinon Morgan le Fay, feina fratino de la legenda Reĝo Arturo, kiu estis la ĉeflibristino de la reĝa kastelo Camelot, kaj iom post iom klariĝas ke la infanoj plenumas misiojn por la feino.
Ĝis ŝi estis 15-jara, la familio ofte translokiĝis pro la patra kariero; la familio vivis en Oklahomo, Aŭstrio, Florido kaj en kvar malsamaj armeejoj ĝis la alveno en Norda Karolino, kie la familio restis kiam ŝia patro retiriĝis el la armea servo.
Franca kinisto François Truffaut iam nomigis Herzog "la plej grava vivanta kinreĝisoro" kaj la usona kinkritikisto Roger Ebert asertis, ke Herzog "neniam faris ununuran filmon kiu estas interkonsentita, honta, farita por pragmatikaj tialoj aŭ seninteresa. Eĉ liaj malsukcesoj estas spectaklaj."
En Bavario ekzistas pluraj tre tradiciaj urbaj Esperanto-grupoj, interalie la entute tutmonde unua Esperanto-grupo en Nürnberg, fondita en 1885 kaj komence kunordigita de Leopold Einstein, la klubo de la landa ĉefurbo Munkeno, fondita en 1891, aŭ la klubo de Aŭgsburgo, fondita en 1908.
Papo Urbano la 2-a sukcesis ekregi en Romo, sed estis baldaŭ elpelita de la subtenantoj de Klemento, kaj serĉis rifuĝon en Suditalio kaj en Francio, dum Klemento organizis koncilion en Romo kie oni nuligis la ekskomunikon kontraŭ Henriko.
Sciinte tion, Henriko eniris denove Romon , ĉi-foje sukcesante okupi preskaŭ la tutan urbon, kaj sieĝante Gregorion en Kastelo Sankta Anĝelo kaj surtronigante en la Baziliko Sankta Johano de Laterano Guiberton, kiu reelektis sian nomon en Klemento la 3-a .
Dum la posta kvar jaroj, imperiestro kaj papo alternigis momentojn de malpaco kaj de repacigo ĝis kiam, por alfronti enan ribelon de germanaj nobeluloj, Henriko la 4-a minacis depapigi Gregorion la 7-an, kaj realigis siajn minacojn en la koncilio de Brixen , dekretante la eloficigon de Gregorio la 7-a .
Post la venko kaj mortigo de la ĉefo de la ribelintaj nobeluloj, nome Rudolfo de Ŝvabio, en la batalo de Merseburg en 1080, Henriko la 4-a povis koncentri ĉiujn siajn fortojn kontraŭ Gregorio la 7-a; en 1081 li avancis en la direkto de Romo, sed ne sukcesis ĝin okupi ĝis la fino de 1084.
La korpaj restaĵoj de Klemento, entombigitaj en la katedralo de Civita Castellana, haste fariĝis objekto de kulto inter la lokanoj ĉar disvastiĝis onidiro laŭ kiu sur la tombo de la kontraŭpapo, pro transvitiĝo de parfumita mistera likvido, efektiviĝus diversaj mirakloj .
Kontraŭpapo Klemento la 3-a, sekulare Guiberto Giberti (naskiĝis proksimume 1025/1029 en Parmo, mortis la en Civita Castellana), estis itala katolika ĉefepiskopo, kaj kontraŭpapo ekde 25-a de februaro de 1080 ĝis sia morto.
La dua movimento, adaĝo, kiu estas la genera ĉelo de la verko, staras surprize en c-minoro kaj estas variacimovimento, en kiu Schubert alvenas al la plej malsamaj solvoj (ekde multvoĉa tonmetaĵo al delicate ĉirkaŭludata melodio, plue al akordoturoj kun fortoplene punktitaj ritmoj ĝis rapidegaj tremsonoj).
La fikciisto supozas ke li pilgrime venis 1139 al Romo kaj ke ĝuste dum tiu restado li verkis la serion da motoj kaj inokulis en la arĥivon kie restis ĝis kiam elpensinto roligas la esploriston kiu konstatas ke la “profetaĵo” koncernas la papojn ekde la epoko mem de Malaĥio, nome kun Celesteno la 2-a .
Profetaĵo de Malaĥio, aŭ pseŭdo-profetaĵo de Sankta Malaĥio, havas jenan originon: fikcia esploristo de la 16-a jarcento trovas, traserĉante inter la dokumentoj de la vatikanaj arĥivoj dokumenton verkitan de Sankta Malaĥio kaj allasitan kaj ignoritan en tiuj vatikanaj lokoj.
Tio kaŭzis, ke ĉi tie oni prezentis ankaŭ la operojn de Mozart ja pli malfrue, kies unuaj prezentadoj tamen okazis kutime en la Malnova Burgteatrejo ĉe la placo Michaelerplatz, ĉar tiu ĉi domo ankaŭ servis al ĉiuj fakoj kiel prezentejo.
La semiotika kvadrato aŭ kvadrato de Greimas, konsistanta en grafika prezentaĵo de la konceptoj, kiuj troviĝas je la bazo de strukturo, ekzemple de rakonto, reklama mesaĝo aŭ ia ajn porola, skriba aŭ miksa formo de teksto, laŭ duopa distribuo de terminoj kontraŭaj kaj kontraŭdiraj kiel vera/malvera, ne-vera/ne-malvera.
Tiu skemo aperigas la rilatojn de konjunkcio kaj de disjunkcio, lokitaj respektive ĉe la supro kaj ĉe la bazo de la kvadrato tiamaniere, ke la flankoj montras la rilatojn de komplementeco laŭ la sencumo de du dejktoj , la pozitiva maldekstren kaj la negativa dekstren.
El la opozicio de du konceptoj S1 kaj S2, lokitaj en la supro de la kvadrato, sur la tiel nomata akso de la kontraŭoj, la semiotika kvadrato rimarkigas la konceptojn rilate al ties kontraŭdiraj ~S2 kaj ~S1, siavice lokitaj je la bazo de la kvadrato, sur la tiel nomata akso de la subkontraŭoj.
La platoj de la libro estis produktitaj pere de litografio, Elizabeth produktis 84 platojn antaŭ ŝia morto en 1841, Edward Lear produktis unu, Waterhouse Hawkins kontribuis per ankaŭ unu kaj la restantaj 595 platoj estis produktitaj de Henry Constantine Richter el la pentraĵoj de Elizabeth kaj estis publikitaj sub lia nomo.
La ĉeesto de etaj kvantoj da humideco en la materialo donas originon al sekondaraj produktoj, en kiu elstariĝas la cianido kaj la "karbonato de amonio" aŭ 2CO3, krom gaso havanta tre ofendan odoron, al kiu oni ŝuldas ne al la nitrilo ĝustadire.
Sekve oni ellaboris ankaŭ teoriajn konsilojn rilate la retorikan ornamon kaj la kunmetadon de la sekcioj, ĉar la epistolo estis konsiderita oracio kaj do devigita respekti la normojn, konstituitajn el sekvencaj sekcioj enŝoveblaj, startante el la salutatio kaj daŭrigante kun la lexordium kaj la narratio , kaj finate per la conclusio .
Migrante al la bordo de la Arkta oceano, la nenecoj asimilis kulture proksiman al ili lokan loĝantaron (en la neneca folkloro nomata «sihirtja», dum alia parto de la etno migris orienten, al Jenisejo, kie la nenecoj okupis la terojn de la ankaŭ kulture proksimaj enecoj-mantuoj.
Laŭ li inter antaŭuloj de la nunaj nenecoj, nganasanoj, enecoj kaj selkupoj estis ne nur la samojedaj gentoj de la Sajana plataĵo, sed ankaŭ iuj aborigenaj gentoj de la Ĉirkaŭpolusa zono, kiuj loĝigis Ob-Jenisejan basenon ekde antikva tempo.
La rusia germandevena historiisto Johann Eberhard Fischer supozis, ke la nordaj samojedoj (antaŭuloj de la nunaj nenecoj, nganasanoj, enecoj kaj jurakoj) estas posteuloj de la samojedaj gentoj de la Sajana plataĵo, kiuj antaŭeniris de suda Siberio al pli nordaj teritorioj.
La reĝo kaj la popolo firme opinias ke li dio Bel vivas kaj konsumas nutraĵojn, fakte ĉiunokte la sacerdotoj lin provizas per granda kvanto de nutraĵoj; sed kiam la reĝo konstatas ke la nutaĵoj nutris nur la sacerdotojn, tiujn mortkondamnas kaj savas la definaton Danielon.
Danielo mortigas la drakon endiigita de la popolo, sed li estas kaptita kaj ĵetita en la kavon de la leonoj ordone de la reĝo Kiro malgraŭ ke “Daniel estis intimulo de la reĝo kaj pli honorata ol ĉiuj liaj amikoj , el kie tamen li estas liberigita post unu semajno, sendamaĝa.
La greka teksto de “Bel kaj la Drako” ekzistas en du versioj, La unua, ĉeesta en malmultaj manoskriptoj, kaj nomata “Antikva Versio”, ŝajnas esti adaptiĝo al tiu de la Septuaginto: evidente oni ne tute kontentiĝis pri la samteksta tardukaĵo de Teodociono kiu foje anstataŭis tiun de la Septuaginto.
Liberigita en 1941 laŭ pakto Sikorski-Majski, eniris al formiĝanta en Tockoje Pola Armeo en Sovetunio , kie okupiĝis pri senefika serĉado en Sovetunio de "perditaj" polaj oficiroj, kiel montriĝis aprile 1943 – viktimoj de la masakro de Katin.
Józef Marian Franciszek Czapski blazono Leliwa (propre grafo Hutten-Czapski, kromnomon kaj titolon ne uzis, pseŭdonomo Marek Sienny; naskiĝis la 3-an de aprilo 1896 en Prago, mortis la 12-an de januaro 1993 en Maisons-Laffitte ) – pola artisto-pentristo kaj verkisto.
En 1130/31 Al-Ĥazini faris koncizigitan version, Wajīz al‐zīj al‐muʿtabar al‐sulṭānī; tiun version en 1290 la bizanca astronomo Gregorios Ĥoniades tradukis al la greka lingvo, kaj ĝi estis multe uzata de bizancaj astronomoj.
La konstruado de la lumturo de Eckmühl okazis kiam, post du jarcentoj da marasmo, la ekonomio de Penmarc'h releviĝas aparte dank'al la lanĉo de la ladprezervoj de sardinoj en la kvartalo de Saint-Guénolé kaj al la kaptado de sardinoj kaj skombroj, akompananta fortan demografian kreskon.
La eldonejo en la eldona grupo Ganske uzas favorajn kunlaborajn efikojn: kolegas interalie la eldonejo Hoffmann und Campe, la magazina eldonejo Jahreszeiten, la kultura magazino Prinz de 14 germaniaj urbegoj kaj eldonejo por komputila programaro, kiu ekzemple produktas program ojn por navigaciaj sistemoj de la firmao Merian.
Henriko Suso , kromnomita ankaŭ Amandus, nomo per kiu li subskribis siajn verkojn, kaj germane Heinrich Seuse (Überlingen, 21-a de marto 1300 ĉirkaŭ – Ulma, 25-a de januaro 1366), estis germana dominikana intelektulo, kaj mistikulo, beatoproklamita en 1831 de papo Gregorio la 16-a, kaj estas liturgie festita la 2-an de marto.
Duondezerta herbejo kaj arbustaro kovras areon plejparte de marnivelo ĝis altitudo de 800 m landinternen, ekde la marbordo de Ruĝa Maro kaj Adena Golfo laŭlonge de la marbordo de Eritreo, sude tra Etiopujo kaj Ĝibutio kaj mallarĝa strio laŭlonge de la marbordo de Somalujo.
Supoze Dietmar fortigis la laboretoson de la soldatoj dum la krucmilitoj: Kiam la malamiko faligis la flagon de la armeo en Konya, Dietmar deprenis sian boton kaj metis ĝin sur lancon; sub tiu signo, la krucsoldataro prenis novan kuraĝon kaj sukcesis konkeri la grandurbon.
Hodiaŭ la grandurbo havas du mezlernejojn, Bundes-Oberstufenrealgymnasium kaj Bundesgymnasium und Bundesrealgymnasium, tri bazlernejojn, unu alternativan lernejon (Bildungswerkstatt Schmetterlingsschule und Privatkindergarten), du publikajn mezlernejojn, unu privatan mezlernejon kaj unu politeknikejon.
La distriktoĉefurbo estas la sidloko de la lernejinstanco de la faklernejoj (unu por komercaj spertaj komercoj kaj la dua por komercaj spertaj komercoj), la Federacia Komerca Akademio, la Federacia Komerca Lernejo, la kolegio por Industria manaĝerado kaj de la Supera teknika lernejo por inĝenierado.
Laŭ popola kredo ili tiom longe farus tiun grandege helpan laboron kiom neniu provus observi ilin, sed iuj tre scivolaj civitanoj tamen nokte klopodis kaj sukcesis vidi la fabelajn estaĵojn, tiel ke ili por ĉiam malaperis el la urbo, kaj cixujn laborojn de tiam devis fari la civitanoj mem.
La "Heinzelmännchen" estis inter la modeloj de la fine de la 19-a jarcento en Germanlingvio populariĝintaj statuetoj de ĝardenaj nanoj, germane Gartenzwerge, kiuj amase ekdekoris etburĝajn ĝardenojn kaj ĝardenetojn, kaj fariĝis la celo de mokoj de intelektuloj kontraŭ la laŭdira malvastvida perspektivo de la etburĝoj.
La rakonto komenciĝas per la enkonduko: "Eble ne pasis pli ol 50 jaroj, post kiam en Kolonjo la tiel nomataj "Heinzelmännchen" aventure aktivis. Estis malgrandaj nudaj viretoj, kiuj faris ĉiaspecajn laborojn, baki panon, lavi vestaĵojn kaj pluaj tiaj domaj laboro, tiel oni rakontis, sed neniam iu vidis ilin".
, kiam malgrandazia urbo klopodis fundi menadan kultadon al Dionizo, la delfa orakolo konsilis ilin vojaĝi al Tebo kaj renkonti tri spertajn menadojn, el la familio de Ino , ĉar ili instruos al la ekspediciantoj la ritojn kaj praktikajn konsilojn kaj establos bakĥecajn dancogrupojn en la urbo.
Verŝajne ambaŭ epitetoj estas sinonimoj, sed kelkaj fakuloj asertas ke bakĥantino estas nur la romia nomo por la grekaj menadoj, krom plia versio laŭ kiu la menadoj estis la nimfa sekvantaro de Dionizo kaj bakĥantino rilatas al la ordinaraj virinoj kiuj partoprenis lian ritaron.
Pro ĉio ĉi, la Kortega antologio mencias du menadojn kiuj forlasis la dionizajn misterojn pro edziniĝo, kaj Eŭripido konsentas kun tiu teorio asertante ke la menadoj eĉ uzis perforton kaj tirsajn batojn por defendi sin el la lascivaj viroj kaj satirusoj.
Kvankam la akompanantaro de Dionizo konsistis ĉefe en anonimaj virinoj, kiuj ofte revenis al sia normala vivo post la ekstaza sperto, kelkaj el la menadoj estis menciitaj en la literaturaj fontoj, ĉar ili ĉefrolis eksterordinaran okazintaĵon aŭ havis nekutiman devenon.
La frenezigitaj helenaj virinoj en reala vivo estis mitologiigitaj kiel «la frenezulinoj», vartistinoj de Dionizo en Niso: "Likurgo postkuris la vartistinojn de la freneza Dionizo tra la sanktaj montetoj de Niso, kaj la sakralaj iloj falis surgrunden el la manoj de ĉiuj el ili, ĉar la murdema Likurgo pinĉadis ilin per sia por-oksa pintbastono.".
Tamen, kvankam la kaŭzo de tiu verko similas al tiu de Oktavio de Marko Minucio Feliĉo, aŭ al tiu de la “Dialogo kun Trifono” de Justino Martiro, la apologio de Teofilo nete distanciĝas el tiuj verkoj, kaj pro la maniero aliri la temon kaj pro la lakuntruoj de ĝia argumentado:
Certe, Teofilo ne estis erudiciulo pri literaturo kiun li, male, ne ŝatas: kaj se li utiligas citaĵojn el verkoj paganaj, la neprecizeco montrita en tio eble estas kaŭzata de la fontoj neprecizaj de li posedataj: certe li la plejparton de tiuj originaj verkoj ne legis aŭ legis en antologiaj resumoj.
Poste, la 18-an de julio de 1137 oni asemblee kuniĝas pro la lasta koncilia sesio, dum kiu Inocento la 2-a anoncas la pardonon al la Montokasinaj benediktanoj, ĝis nemulte antaŭe partianoj de kontraŭpapo Anakleto la 2-a, kaj nuligas la antaŭan ekskomunikon kontraŭ ili.
La komunumo Lucens limas en nordo al Cremin, en nordnordoriento al Villeneuve , en nordoriento al Valbroye, en oriento al Curtilles, en sudo al Moudon, en sudokcidento al Bussy-sur-Moudon, en okcidentsudokcidento al Montanaire, en nordokcidento al Villars-le-Comte, kaj en nordnordokcidento al Forel-sur-Lucens.
Aposteriora sistemo: N.B.N. ĉerpas el la spertoj de pli ol 200 jaroj da scienca nomfarado, konservas el ĝi la bonajn flankojn kaj evitas la malbonajn; N.B.N. krome ĉerpas el la nuntempaj vidpunktoj en biologio kaj el la amasa konado pri la specioj kaj pri taksonomio.
Orientiga sistemo: ĉiu N.B.N.-nomo ligeblas al la nomo de la ordo al kiu la taksono apartenas (en la besta regno estas ĉirkaŭ 375 ordoj, el kiuj ĉirkaŭ 200 estas konendaj de kvalifita biologo, sed nur ĉirkaŭ 100 de ordinara biologo aŭ de intereshava naturesploranto; do, ekzistas memorigebla kvanto da terminoj).
Tiu specifa vorto, kia la ŝlosilvorto estas, estas konstatebla en sia plej klara formo en la N.B.N.-nomo de la N.B.N.-tipspecio de iu ordo kaj en iu iom malpli klara formo - en la N.B.N.-nomo de la ordo mem; sed krome ĝi ekzistas en la N.B.N.-nomoj de ĉiuj taksonoj de tiu ordo .
La N.B.N.-nomoj kaj –reguloj restas permesemaj pri ŝanĝoj, sed tiuj ŝanĝoj certe ne okazu surbaze de personaj iniciatoj; nur post serioza studo kaj surbaze de bonaj motivoj kaj post iu necesa aprobado fare de iu organiza korpo, ŝanĝo okazu – kaj la rezultoj estu tuj komunikataj .
Iama Spitalo-kirko Sankta Spirito: origino estas fondaĵo de 1474; en 1809 brulkonsumiĝinte ĝi pro monmanko jam ne rekonstruindis; profaniĝo en 1819; la lastpasintajn jarojn gastis tie la urba biblioteko kaj hotelo; rimarkindas la gotika marmora portalo kun riĉa reliefo timpana.
La nomo de Dezidero estas ligita al granda renaskiĝo, arta kaj konstrua, de la montokasina abatejo, kiun li komplete rekonstruigis ekde 1066 ĝis 1071, ornamante la preĝejon per altvaloraj freskoj kaj mozaikaĵoj, ankaŭ per la kontribuo de mozaikistoj kaj artistoj venigitaj el Bizanco.
Fakte post la malfrua konsekro, kiu ne okazis antaŭ la majo de sekvanta jaro 1087 kun la nomo de Viktoro la 3-a (eble omaĝe al sia antaŭulo kiu permesis ke li eniru la monaĥejon de Montokasino), li abrupte retiriĝis en Montokasino.
Filo de Landolfo Del Zotto , duko de Friulo kaj Benevento, li naskiĝis en 1027; dudekjaraĝe, ĉirkaŭ, li forfuĝis el la patra domo por sekvi sian monaĥan inklinon kiu, tamen, estis malobservata pro domreveno altrudita fare de familanoj.
Li povis realigi sian planon nur la venontan jaron per la helpo de Sikonolfo, preposto de la preĝejo aneksita al la monaĥejo de Sankta Sofia de Benevento, kiu sukcesis lin rifuĝigi en Salerno kaj lin meti sub la protekto de Guaimario la 4-a el Salerno, al kiu estis parence ligita.
Dezidero teksis la aliancon inter al Eklezio kaj Normandoj, kaj organizis vojaĝon de Nikolao la 2-a, en junio de 1059, al Melfi, kie la papo restadis laŭlonge de du someraj monatoj por difini kun la ĉefoj de la Familioj Altavilla kaj Drengot Quarrel la Traktaton de Melfi kaj la Konkordaton de Melfi, kaj por anonci kaj prepari la Unuan Koncilion de Melfi.
En aŭgusto li prezidis en Benevento iom gravan koncilion, en kiu Klemento la 3-a estis ekskomunikita: krome estis denove malpermesita la laika investituro, kaj estis proklamita speco de krucmilito, en Afriko, kontraŭ la Saracenoj invadantaj kaj prirabantaj la marbordajn eŭropajn popolojn.
Viktoro la 3-a, laŭnaske Dauferio Epifani kaj laŭdire Dezidero el Montokasino (naskiĝis en 1027 en Benevento, mortis la 16-an de septembro 1087 en Montokasino) estis 158-a papo de la Katolika Eklezio ekde 1086 ĝis la morto.
La eldonejo Terzio tamen pluekzistos kiel aparta marko, ties eldonistoj Möllers kaj Bellinghausen plu komercas ĉiujn muzikajn, teatraĵajn, filmajn, televidajn kaj ĉiujn kromajn rajtojn de "ilia" serio Ritter Rost, kaj per la serio edition quinto ili ankaŭ estonte pluaktivos kiel eldonistoj de porinfanaj libroj kaj sonlibroj.
La dana eldonejo el kiu la germana firmao origine fontis, dumtempe ankaŭ apartenis al la sveda konzerno Bonnier, sed poste post pluraj vendoj ekde la jaro 2007 estas parto de la internacia eldona konzerno Egmont: sekve de pluraj jaroj la samnomaj eldonejoj en Danio kaj Germanio ne plu estas komerce ligitaj.
La aliaj bendopingvenoj estas la plej proksimaj parencoj de la Sudafrika pingveno, kaj ĉiuj troviĝas ĉefe en la Suda Hemisfero: nome Humboldta pingveno kaj Magelana pingveno kiuj troviĝas en plej suda Sudameriko, kaj la Galapaga pingveno troviĝanta en la Pacifika Oceano ĉe la ekvatoro.