polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Groß estis edzo de Elisabeth Groß denaska Koch (naskiĝinta la 11-an de marto 1901 en Niederwenigern, nun Hattingen; mortinta la 21-an de februaro 1972 en Kolonjo), la geedzoj havis sep gefiloj: Nikolaus Heinrich , Bernhardine Elisabeth , Marianne , Liesel , Alexander , Bernhard , Helene .
Beatrica, kiu ne je ĝenerala konsento akiris sian postenon, sekurigis la minacatan ekonomian ekziston de la abatinejo, metante la ĉefbienojn, kies perdiĝo minacis pro la postuloj de lokaj administrantoj, per interkonsentoj aŭ reaĉeto denove sub regadon de la abatinejo.
Tra la Paramo Pisba, ĝis atingi la monarkisman armeon en la 25-a de julio de 1819 kiam okazis la Batalo de Pantano de Vargas, kiam la monarkisma trupo finfine fuĝis, kio permesis al patriotoj alveni al la urbo Tunja la 4-a de aŭgusto.
La decida kunfronto kontraŭ la monarkisma armeo okazis ĉe la Batalo de Bojakao la 7-a de aŭgusto de 1819, per kiu la hispanoj klopodis bremsi la avancon de la sendependisma truparo estritaj de Barreiro al la urbo Bogoto kio rezultis en granda venko por Bolívar kaj la revolucia armeo.
Pluaj venkoj ĉe la Batalo de Karabobo en 24-a de junio de 1821, ĉe Pichincha en 1822 kaj ĉe la ŝipbatalo de la Lago de Marakajbo en la 24-a de julio de 1823 konfirmis lian regon kaj la definitivan liberigon de Venezuelo.
Heinrich von Gorkum respektive Heinrich von Gorinchem, latine Henricus Gorcomius (naskiĝis en 1378 en Gorinchem, mortis la 19-an de februaro 1431 en Kolonjo) estis filozofo, doktoro pri teologio, karmelano kaj universitata profesoro, tre renoma dank' al siaj komentarioj pri Sankta Tomaso de Akvino kaj liaj defendoj pri la tomismaj konceptoj.
Konforme al la donitaĵoj de spionagentejoj de Ukrainio kaj Usono la pafalterigo okazis helpe de kontraŭaviada sistemo BUK, priservata de tiel nomataj „verdaj hometoj" , poste oni asertis, ke tio estas soldatoj de rusiaj taĉmentoj kaj ankaŭ anoj de la rusia Federacia Sekureca Servo.
Jean-Baptiste Kléber, naskiĝinta la 9an de marto de 1753 en Strasburgo kaj murdita la 14an de junio de 1800 ĉe Kairo en Egipto, estis franca generalo kiu famiĝis dum la epoko de la francaj revoluciaj militoj, ĉefe dum la milito de Vendée kaj de la kampanjo de Egiptio.
José HERNÁNDEZ (José Rafael Hernández y Pueyrredón, 10-a de novembro de 1834, 21-a de oktobro de 1886) estis militisto, ĵurnalisto, poeto kaj politikisto argentina, ĉefe konata kiel aŭtoro de Martín Fierro, ĉefverko de la gaŭĉa literaturo.
Laŭ ties partianoj, la revolucio baziĝas sur la idearo de la Libertador Simón Bolívar, sur la doktrinoj de Simón Rodríguez, kiu proponis, ke Latinameriko inventu sian propran politikan sistemon, kaj de la generalo Ezequiel Zamora "Tierras y Hombres Libres" kaj "Horror a la Oligarquía", kiu defendis la posedon de la tero por la kamparanoj kiuj laboras ĝin.
Multaj verkoj estis publikigitaj sub anonima formo por eviti eblan cenzuron aŭ punon kontraŭ la aŭtoro, aŭ por rifuzi la principon de aŭtoreco, por ekzemplo la Parolado pri la metodo de René Descartes aŭ pli freŝdate La venanta insurekcio, verko subskribita de "nevidebla komitato" .
Pro tio, atribuo de verkoj en tiu epoko estas do ofte necerta kaj historiistoj pri arto de la 20-a jc ofte atribuas al iliaj aŭtoroj neklaran nomon aŭ priskribon pri montritaj subjektoj, kiel la Maestro del San Francesco Bardi, en Florenco (kio signifas « majstro pri pentrado de kapelo Saint-François de familio Bardi ») ;
La templo posedas valorajn verkojn, nome la imago de Nia Senjorino de la Neĝoj, alia pri Sankta Petro Alkantara atribuita al la hispana skulptisto Alonso Cano kaj pentraĵo pri Sankta Francisko de Asizo, atribuita de kelkaj al Pitti kaj de aliaj al Francisco de Zurbarán.
La Baziliko kaj konvento de Sankta Francisko de la urbo Saltaurbo, Argentino, estas templo katolika kaj konvento de la franciskanoj kiuj pro sia arkitekta belo kaj historia gravo konstituas unu el ĉefaj turismaj allogaĵoj de la urbo, rekonita ĉar estas unu de la urboj kiuj plej bone konservis la kolonian hispanan kernon en Argentino.
Joan Coromines i Vigneaux (Barcelono, 21-a de marto de 1905– Pineda de Mar, Barcelono, 2-a de januaro de 1997) estis filologo kaj etimologo hispana kaj kataluna, aŭtoro de la fama etimologia vortaro Diccionario crítico etimológico castellano e hispánico, kiu multe konstribuis al studado de la kataluna, la hispana kaj aliaj latinidaj lingvoj.
La Censo Nacional Agropecuario realigita de la Instituto Nacional de Estadística y Censos, en 2002, ĉirkaŭkalkulis, ke en la agrikulturaj ekspluatejoj loĝas 1 233 589 personoj, kaj estas la provincoj Bonaero, Kordobo, Mendoza, Misiones kaj Santa Fe kiuj koncentras la plej grandan kvanton de agrikulturaj produktejoj.
Li establis linion de kontakto kun la ribelestroj kaj kun la ĉeĉena generalo Aslan Masĥadov kaj negocis la kaptitinterŝanĝon kun li, uzante sian nivelon de kulturo, sian politikan maturecon, siajn lingvokapablojn, sia iranan originon same kiel sian fundamentan konon de Rusio.
En 2009 li partoprenis en la eŭropa rusa Language Contest kaj estis inter la 500 eŭropaj gajnintoj de 35000 partoprenantoj, invititaj al Sankt-Peterburgo por partopreni en la fina raŭndo de la konkurso por montri la scion kaj kapablon uzi la tutan riĉecon kaj esprimivon de la rusa lingvo.
La 25-an de oktobro 2013 per sia kanto- "Paco" li iĝis unu el la gajnintoj de la Ĉajka Tutmonda Retkonkurenco, dediĉita al la 50-a datreveno de la unua spacvojaĝo de virina kosmonaŭto, nome de Valentina Tereŝkova.
Oni trovas tie tradukojn de tekstoj, iafoje parte neeldonitaj en franca, kiaj Gorgio (kun la traktaĵo de la ne-esti kaj la kompleteco de la laŭdo de Heleno), aŭ la tetralogioj de Antifono, aŭ eltiraĵoj kiel oni skribas Historion de Lukiano de Samosato.
La ordinareco de la malbono trapasas, krom montri fremdulon kiel barbaro, per la pretendo pri universaleco de unu lingvo, novparolo, kiu reduktita kiel komunika sistemo, malagnoskas je ĉiu gepatra lingvo ĝiajn maltradukeblecajn aspektojn, pro ĝia performativa aspekto kiu estas fondinto por civilizacio.
" Mi proponas nomigi «historio de la sofistika filozofio», tiun kiu raportas ke la pozicioj, ne al unueco de la vero, eterna, aŭ konstituata progresive, laŭ la hegela modo , en orienta tempo, aŭ « kiele » orienta), sed tiu kiu raportas al instantanoj de la Kairo, okazaĵo, oportuneco, danke al mêkhanai, procedoj, ruzoj permesante abrupte forkapti la kairos per sia aŭdaco."
Sed en verko moderna ĝi servas por precizigi la diron, simile al komplemento cirkonstanca: «iri sian vojon», «vivi sian vivon» indikas rezoluton agi laŭ sia volo, proksimume kiel la proverba «ni fosu nian sulkon»; en «dormi per eterna dormo» la epiteto tute ŝanĝas la signifon de la verbo; ktp.
La Muzeo de la Aŭgustenanoj estas muzeo pri Belartoj situanta en la iama monaĥejo de la aŭgustenanoj de Tuluzo, en Francio, kiu gastigas la plej bonajn etapojn de la historio de arto, pentrado kaj skulptarto, ekde la prakristana epoko ĝis komenco de la unuaj jaroj de la 20-a jarcento.
Kiam, en 1880, la ebloj de Mitre por atingi la prezidenteco malsukcesis pro la apogo de Avellaneda al Julio Argentino Roca, venkinto de la bonaeranoj en 1874, Tejedor alvokis al insurekcio, ĉefe kiam Avellaneda anoncis sian intencon de federigo de Bonaero.
Malgraŭ sia aroganta kaj polemikema dispozicio, lia reputacio laŭ siaj samtempuloj estis alta, kaj oni juĝis lin tiel distingita dank'al lia konoj kaj talentoj, kiu, laŭopinie de Jacques Auguste de Thou, neniu el la antikvuloj povus esti metita super lin, kaj en la epoko kiam li vivis, ne estis alia egalulo.
Kiam la aliancitaj potencoj estis dividitaj pri la persono lokota sur la trono de Francio, subtila ludo okazis inter la ekziliĝintaj burbonoj, la francaj institucioj kaj la eksterlandaj potencoj, antaŭ la abdiko de la imperiestro en la 6-a de aprilo malfermis la vojon al Ludoviko la 18-a, kiu eniris Parizon fine de la monato kaj ekloĝis en la palaco Tuileries.
Tiele, sen eĉ ekdiskuti konstitucion kiu havigu leĝan kadron al la posteno, la 6an de februaro de 1826 oni aprobis la leĝon de prezidenteco, kreantre Ŝtatan Konstantan Plenuman Povon, kun la titolo de «Presidente de las Provincias Unidas del Río de la Plata».
La Resurtronigo konsistas en reveno al la monarkia suvereneco de la burbonoj, plenumita per monarkio limigita per la Ĉarto de 1814, en la regnoj de Ludoviko la 18-a kaj Karlo la 10-a, malplej aĝaj fratoj de Ludoviko la 16-a, defalinta en 1792 poste ekzekutita en 1793.
Tuu regiono korespondas al Anda Altebenaĵo aŭ Punao, loĝata de etnoj kola, ajmara , uru , kaj aliaj etnoj andaj kiuj, anstataŭ la ajmara parolis aŭ estis devigitaj adopti la keĉuan kial lingvo kiam okazis la konkeroj fare de la inkaoj en la zonoj de Koĉabamba, Ĉukisaka kaj Potosio.
Tertuliano ironias pri la fakto ke la akuzoj baziĝas sur “facilaj” onidiroj sur kiuj la juĝistoj kaj regantoj formulas la akuzojn pri manĝado de infanoj murditaj kaj pri incestaj kaj perversigitaj seksagoj, kaj pruvas ke, male, la paganaj romianoj, kaŝe/malkaŝe, falas mem en la malnaturaĵojn, pri kiuj ili malprave kulpigas kristanojn.
La persekuto suferigas la kristanojn, kiuj tamen eltenas pro amo al sia Dio kaj pro kredo je la estonta vivo ĉe Dio: “Krucumu, torturu, kondamnu, distretu nin: pruvo de nia senkulpeco ja estas ĝuste via maljusteco! . . . Kiam ni estas kondamnitaj de vi, de Dio ni estas absolvataj.”
Ataulfo ŝajnigas abdiki favore al Prikvo Atalo, kaj nomumas lin Imperiestro de la Visigotoj, sed Flavio Honorio perceptis la artifikon kaj blokas la mara provizado de nutraĵoj al la Visigotoj, kaj tio devigas ilin, en la komenco de la jaro 415, forlasi la Gaŭlujon kaj foriri al Hispanio, kvin jarojn post la sueboj, vandaloj kaj alanoj.
Laurentius Paulinus Gothus (* Söderköping, la 10-an de novembro 1565 - Upsalo, la 29-an de novembro 1646) estis sveda profesoro, astronomo, rektoro de la Universitato de Upsalo, episkopo de Strängnäs kaj ĉefepiskopo de Upsalo ekde 1637 ĝis sia morto.
Yriyogen ankaŭ vastigis la burokration kaj pliigitajn publikajn elspezojn por apogi siajn urbajn apogojn sekve de ekonomia krizo en 1919, kvankam la plialtiĝo je urbaj vivniveloj estis venkita je la kosto de pli alta inflacio, kiu negative influis la eksportan ekonomion.
Juan Hipólito del Sagrado Corazón de Jesús YRIGOYEN Alem konata plej kutime nur kiel Hipólito Yrigoyen (Bonaero, 12-a de julio de 1852 – Bonaero, 3-a de julio de 1933) estis politikisto argentina, Prezidento de Argentino en du regotempoj kaj elstara figuro de la partio Unión Cívica Radical nome radikaloj.
Yrigoyen ankaŭ antaŭenigis sendependecon por energio por la rapide kreskanta lando, akirante kongresan subtenon por la establado de la YPF ŝtata naftokonzerno, kaj nomumante kiel ĝenerala ties unua direktoro Enrique Mosconi, la plej eminenta rekomendanto por industriigo de la militistaro tiutempe.
Ankaŭ kun la verkisto Max Frisch li havis tre bonan rilaton ĝismorte; verŝajne responsis pri la sukceso de Bichsel finfine Jörg Steiner kiu faris peradon al Peter Lehner pri eventualaj laŭtlegadoj kaj poste al Otto F. Walter pri la eldono de la Milchmann-antologio.
La Krucumito de la kruco de Aschaffenburg, kiu staras same kiel tiu de la kruco en Essen sur soklo, estas troetendita, la proporcioj de la vizaĝo same kiel ankaŭ tiuj de la korpo estas formitaj de la skulptisto, ke ili nur efikas harmoniaj, se la rigardanto staras sube de la kruco.
Ĉar Oto estis treege antaŭeniginta la abatejon Sanktaj Petro kaj Aleksandro pere de imperiestraj donacoj kaj la akiro de relikvoj, li estis entombigata kiel adorata donacinto en la mezon de la navo, rekte antaŭ la krucaltaro, kiu estis la separa punkto inter ĥora kaj laika spaco kaj ĉe kiu noviĝis la morta viktimiĝo de Kristo en la Sankta Meso.
Ĉefe en «Cent jaroj da soleco» la vilaĝo iĝas mikrokosmo kie okazas ĉio: ekfondo, loĝado, kresko, industrio, inventoj, sociaj problemoj, strikoj, subpremado, enlandaj militoj, naturaj katastrofoj kaj eĉ la fina detrua uragano, same kiel en la Biblio fakte.
Krome ŝi tradukis poezion de poetinoj kiel ekzemple Anna Aĥmatova kaj Marina Cvetajeva, kaj en 1999 estis inter la tri rusaj verkistoj kiuj tradukis la esperantlingvan verkon La danĝera lingvo de Ulrich Lins pri la persekutoj de kaj stalinismo kaj naziismo kontraŭ la esperantistoj al la rusa, je librotitolo "Opasnij jazik".
Laŭ la kroniko de la Esperantista klubo "Revo" en Tjumeno, en kiu raportiĝas ekde la jaro 1975 aparte bonaj kontaktoj al la esperantistoj de urbo Miass, ŝi kun Tatjana Aleksandrovna Koptjagina meze de la dua duono de la 20-a jarcento aparte aktivis en la loka esperantista asocio Mahalita Stelo de la urbo Miass en la Ĉeljabinska regiono.
Margarethenhöhe 1 tamen estis samjare submetata al monumentprotekto, modeloloĝejo instalita de la Ruhr-Muzeo de Essen metas la originan fasonado de la loĝunuoj antaŭ okuloj de vizitanto kaj montras al li la „loĝkultura graveco de la monumento Margarethenhöhe kun siaj variemaj tipoplanoj ankaŭ laŭ interna perspektivo“.
Efektive en 1956, kiam li havis okazon unuafoje viziti la oficejon de JEI, li naive komentis pri ĵus alveninta disko aŭdigita: Tio ŝokis la apude ĉeestantan veteranon Hukuta Masao, kiu letere demandis la ĉefan motoron de KLEG, Miyamoto Masao:
Inter 1962 kaj 1965 Huĝimoto portempe laboris kiel deĵoranto ĉe AMO-Akademio, kaj en 1965 fine trovis konstantan laboron kiel profesia esperantisto ĉe la religia organizo Oomoto kaj daŭre laboris tie ĝis la emeritiĝo en 2007; en la komencaj kaj finaj jaroj ĉe ties internacia fako kaj dum 27 jaroj intermezaj kiel instruisto de Esperanto por junaj oomotanoj.
Samjare laŭ peto de Umesao, Huĝimoto prezentis al la unua Nakamura Teruo, veterana esperantisto de la religia ordeno Oomoto, kaj dank' al tio, en la sekvanta jaro, la etnografo sukcesis publikigi artikolon pri la religio, kaj la verkaĵo tute ŝanĝis la publikan bildon de Oomoto dum jaroj makulitan pro la dufoja registara persekuto.
Miyamoto, jam rimarkinta la talenton de Huĝimoto, tute ne ĝenis sin pri tio kaj faris lin volontula redaktoro de La Movado de 1959 ĝis 1962, kaj igis lin gvidi la geaktorojn de la filmo La sturmo de Johano Arima lerni paroli Esperanton kun Umesao Tadao, fama etnografo-esperantisto.
Tacuo Huĝimoto(;Hepburn: Tatsuo Fujimoto; Kunrei: Tatuo Huzimoto; naskiĝis la 1-an de januaro 1935 en la nuna Tajvano, siatempa kolonio japana, kaj mortis la en Kioto, Japanio) estis japana esperantisto, konata per sia elokvento kaj karesnomo: s-ro fenestro.
Ĉar nur la objektoj en ilia karaktero relative multe ŝanĝitis (ekz. gisite el bronzo ĉe Johns aŭ el ŝtalo ĉe Koons; kombinite kun aliaj objektoj aŭ alie instalite: ekz. muntitaj polvosuĉiloj kun neonlampoj malantaŭ vitroplastaj vitrinoj ĉe Koons), tiuj pli modernaj objektoj estu konsiderataj pli kiel ekzemploj de objekta arto, ne de pura "trovita arto".
Simile al Duchamp agis ties amiko Man Ray per la najlobjekto Gift/Object de 1921; ambaŭ estis ege ŝatitaj en la rondo de la surrealismaj artistoj, kvankam efika daŭrigo de la ideoj nur faritis ekde la 1950-aj jaroj fare de Robert Rauschenberg, Jasper Johns, Andy Warhol kaj Salvatore Garau.
Ĝenerale tiu dua interpreto ŝajnas preferita de tiuj kiuj celas prezenti la filozofon malpli polemika kaj malpli elmetita al la akuzo de antaŭjuĝa “maltolero” ĉar per tiu, kaj aliaj, neagrabla kvalifiko Voltero intencus fulmi tiujn kiuj ne eniras en la aldono de siaj pensoj, nome kredantoj kaj filozofoj neklerismaj.
La frazo tuj eniris en la atenton de la konsentuloj kaj malkonsentuloj ĉar al primulto ŝajnis ke la aŭtoro aludu al la Katolika Eklezio aŭ kristanismo kiel fonto kaj origino de ĉiu maltolero de la religio kiu juĝas kaj kondamnas la konvertiĝanton al alia religio aŭ al nekredemo.
En predijkan: öfwer thet euangelium som j Gudz församling plägar förhandlas then ottende sondaghen effter Helge Trefaldigheetz sondagh, vthi hwilken synnerligh blifwer bewist, at the påweske och caluiniske lärare äre falske propheter, och at the som medh them hålla, jemmerligh ähre och blifwe bedraghne och förfördhe.
Bewijs, At the sententier som j then book, hwilken nu nylighen trycht är, här j Stockholm på swensko, och lydher om natwrernes föreningh j Christo etc. vthaff fäderne, sampt Luthero och Philippo indragne äro, ingalunda stadfästa the ; Calwinisters meening om Christi person och helighe nattward .
En la somero de 1515, li eniris en la Universitato de Lepsiko kaj tie ricevis la diplomoj pri Belartoj kaj teologio en la 28-a de decembro 1519 kaj la akademian gradon je Majstro en Artoj en la 20-a de aŭgusto 1520, krom formiĝi kiel Bakalaŭro pri Biblio en la 9-a de novembro 1523.
Ekde 1931, pere de la “Akordoj de Bon”, la Anglikana Komunio estas en plena komunumeco kun la Eklezioj de Prakatolikismo de la Unio de Utrecht de la Prakatolikaj Eklezioj, kaj ekde 1960, kuniĝis kun la Episkopa Eklezio de Usono kaj kun la Sendependa Filipina Eklezio.
La proponoj estas specifaj kaj ampleksaj, kovrante temojn kiel konstrui kulturon de paco, promociante la disvolviĝon de Unuiĝintaj Nacioj, nuklea senarmiĝo, malpermeso de infanaj soldatoj, enpovigo de virinoj, promocio de edukaj iniciatoj en lernejoj kiel ekzemple homoj rajtoj kaj daŭrebla edukado.
La du artverkoj samkiel la arta kaj arĥitektura verkado de Bernvardo respegulas lian klopodon, doni al sia episkopa urbo kadre de la krista Romia Imperio la pozicion de nordlanda Romo kaj samtempe starigi antaŭ la okulojn de la regantoj Kriston kiel modelon de justa kaj di-ligita reĝeco.
La Kristo-Kolono, ankaŭ Bernvardo-Kolono, en la katedralo de Hildesheim estas unu el la artverkoj el la epoko de episkopo Bernvardo , kies elstara graveco alportis al ĝi kune kun la Bernvardo-Pordo, ankaŭ en la katedralo, kaj la bildoplafono de la preĝejo Sankta Miĥaelo en Hildesheim la klasifikadon kiel monda heredaĵo de Unesko.
Tiu lasta iĝis katastrofo kiu mortigis proksimume la 8% de la bonaera loĝantaro: en urbo kie normale la nombro de ĉiutagaj mortoj ne atingis 20, dum kelkaj tagoj mortiĝis pli ol 500 personoj, kaj oni povis kalkuli totalon proksimuman de 14 000 mortoj pro tiu kaŭzo.
Dum la starigo en 1808 de la "Centra konsistorio izraela de Francio", estis antaŭvidite tri Grandaj Rabenoj de Francio, la unua granda rabeno de Francio, la dua granda rabeno kaj la tria granda rabeno, kiuj estas funkciuloj nomitaj per dekreto de la Ŝtata Konsilio, laŭ propono de la Konsistorio kiu organizas ilian elekton.
La Tehuelĉoj aŭ en hispana tehuelches (de la mapuĉa: chewel che "kuraĝa popolo", aŭ eble unu de la etnoj tehuelĉaj nome teŭŝen plus la mapuĉa vorto ĉe, "popolo") aŭ patagonoj estas la ĝeneralaj nomoj por aro de popoloj de indianoj de Patagonio kaj de Pampo en Sudameriko.
Bolívar havis pli ol 8.000 homojn, simile laŭnombre al la monarkista armeo, sed la reĝaj trupoj estis dise inter la valo de la Mantaro kaj la Alta Peruo, ĉar ties estis okazinta la insurekcio de la hispana generalo Pedro Antonio Olañeta, kio devigis la vicreĝon sendi tien gravan parton de sia armeo estre de Jerónimo Valdés, nome ĉirkaŭ 5.000 soldatoj kun bazo en Puno.
Pro tio la registaro en 1959 dekretis, ke li kiel persekutito ne plu ricevu la laŭleĝan rekomenspagon po 230 germanaj markoj monate, kaj postulis, ke li repagu 27.383,60 markojn da rekompenso, kun la kialigo, ke lia provo kandidati kontraŭbatalus per malpermesata komunisma agado la „liberecan-demokratian reĝimon“.
Tie li validis kontraste al la pli demagogia partiestro Max Reimann kiel sperta fakulo, kies proponojn (ekz. por la malpermeso de la batpuno, por la konstitucia limado de la semajna labortempo sur 40 horoj aŭ por la samrajtigo de ekster-geedzaj gefiloj) tamen la plimulto el konservemuloj kaj eksaj nazioj rifuzis.
Li restis en la franca ĉefurbo ĝis 1903, kunloĝante kun Enrique Gómez Carrillo, Amado Nervo kaj Rubén Darío, kaj en la lasta epoko kun la aktoro Ricardo Calvo, kiu gastigis ankaŭ aliajn du Machado, nome Antonio kaj Joaquín (kiu revenis el amerika aventuro "malsana, soleca kaj malriĉa").
Maciel Montejro estis omaĝita kun la vestoj de la Ordeno de Kristo laŭ dekreto de la 3-a de majo 1819; la privilegio kiel Kavalira Nobelulo, laŭ dekreto de la 4-a de majo 1829, krom la titolo kiel Barono de Itamarakao laŭ dekreto de la 11-a de septembro 1843 laŭ imperia ĉarto de la 22-a de novembro de la sama jaro.
Ofte temas pri priskriboj kiuj randiras komikaĵojn, kiuj tamen ofertas grandan antropologian valoron ĉar montras kiamaniere la homa civilizo konceptis nevideblajn kreaĵojn kaj regnojn ĉerpante, laŭlonge de jarcentoj, el mitologio, Sabatorgio kaj magiaj ritoj, bizaraj kredoj kaj apotropaismaj imagoj aŭ el la simpla imagopovo.
Li reiris al Rio de Ĵanejro, kie li ekis la profesian vivon kiel advokato kaj ĵurnalisto, kaj laboris en la ĵurnaloj Sentinelo de la Monarkio, Oficiala Gazeto de la Imperio de Brazilo , kie li fariĝis direktoro en 1847, Ĵurnalo de la Komerco kaj en la ĵurnalo Komerca Poŝto.
Li ekmilitis kontraŭ la Britaj Invadoj al Rivero Plata kaj poste, en 1813 kaj 1814 li luktis helpe al sendependistoj ĉilianoj kontraŭ la hispanoj en la Armeo de la Andoj ĉe Chillán, Cucha Cucha kaj Membrillar kaj ascendis al rango de subkolonelo.
Juan Gualberto Gregorio de Las Heras (Bonaero, Vicreĝlando de Rivero Plata; 11an de julio de 1780 - Santiago de Chile; 6an de februaro de 1866), estis militisto argentina, kiu formis parton de la Armeo de la Andoj kiu liberigis Ĉilion kaj Peruon el la monarkistoj hispanaj kaj estis guberniestro de la Provinco Bonaero.
Estis polemiko ĉu Rivera estis surprizita kaj arestita de Lavalleja en Monzón, kiel tiu leteris al sia edzino el San José la 2an de majo, aŭ Rivera akceptis la sintenon de la invadantoj, aŭ ĉio estis konsekvenco de antaŭplano, kiel ŝajnas natura, sed ĉiukaze Rivera bezonis ŝajnigi.
Poste la grupo kaptis la vilaĝojn San José kaj Canelones, kaj la 14a de junio estis starigita en Florida Provizora Registaro sub la prezidenteco de Manuel Calleros kaj tie, la 25an de aŭgusto de 1825, la Reprezentantoj proklamis la sendependecon de la provinco kaj tuje oni deklaris ties unuigon al la aliaj de Rivero Plata.
La agado okazis la 19an de aprilo de 1825, kiam elŝipiĝis borde de la Rivero Urugvajo, ĉe la strando de Agraciada, kun kelkaj armiloj kaj nedifinita grupo de orientanoj kaj anoj de aliaj argentinaj provincoj, kiu la tradicio nomigos kiel Tridek Tri Orientanoj, ĉefe oficiroj.
La 29-a de septembro de 1820 en la kamparfesto de Sankta Mikaelo li mortigis viron, pri kio oni konstruis tri diversajn hipotezojn ĉu ke José venĝis la morton de sia patro; ĉu venĝis la perforton al sia patrino jam vidvino; ĉu li enamixgis el iu Clara.
José María Pelagio Hinojosa Cobacho kromnome "el Tempranillo" (sumunicipo Jauja en Lucena, Kordovo, 21-a-24-a de junio de 1805 - Alameda, Malago, 23-a de septembro de 1833) estis hispana eksterleĝulo ribelulo kaj liberalulo kiu agadis en Sierra Morena.
Venkita de la doktoro José María Vargas en la prezidenta balotado de 1834, li estris la "Revolucion de la Reformoj" la 8-a de julio de 1835 kiu celis starigi la militan juron, la religion de ŝtato, la omaĝon al la Libertador Simón Bolívar kaj la rekonstruon de la Granda Kolombio.
Jam juna ankoraŭ 22jaraĝa ekpartoprenis en revolucia agado kaj elmigris post la perdo de la Unua Respubliko al la manoj de la hispanaj monarkistoj; li iris unue al Trinidado kaj poste al la insuleto Ĉakaĉakare, kie estis la bieno de lia fratino Concepción Mariño.
En La Victoria, post esti venkita en Bocachica fare de la monarkista estro José Tomás Boves, kunvenis Mariño kaj Bolívar la 5-a de aprilo, por diskuti la planojn de la armeoj de oriento kaj okcidento respektive; laŭ tio, Mariño eliris kun 2.300 homoj al San Carlos kontraŭ la oficiro José Cevallos, kiu estris 4.000 homojn, kaj li estis venkita de la monarkista estro.
Kongo-Rivero estas natura limo por la movado de la faŭno kaj multaj specioj nur troviĝas je tiu maldeksta flanko de la rivero kiu gastigas multajn primatojn : krom la etan ĉimpanzon ankaŭ Colobus angolensis, Cercopithecus wolfi, Cercocebus galeritus chrysogaster, Lophocebus atterimus aterrimus, Miopithecus talapoin kaj Cercopithecus dryas.
Esceptoj estas la okula stagonopleŭro kaj la blankbrusta eopsaltrio , kiuj ambaŭ troviĝas nur en la kari-arbaro; Dasyornis longirostris , la nigragorĝa cinklosomo kaj Pezoporus wallicus flaviventris, ĉiuj el kiuj vivas en la vegetaĵaro de la ekoregiono; kaj la bruema atrikornito , kiu preferas densvegetaĵarajn erozisulkojn .