polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Li atingis la rangon de admiralo kaj estis la lasta Vicreĝo de Rivero Plata kun fakta povo super la tuta Vicreĝlando ; Francisco Javier de Elío, nomumita kiel sukcedanto fare de la Regenta Konsilantaro de la Junta Suprema Central nome provizora registaro en Hispanio, povis plenumi sian aŭtoritaton nur super kelkaj teritorioj, ĉefe en la areo de Montevideo .
Kiam alvenis la 13an de majo de 1810, ŝipo aportanta novaĵojn el Hispanio, kiuj inkludis subpremadon de la hispanaj monarkio kaj la Junta de Sevilo al la trupoj de Napoleono Bonaparte, Cisneros klopodis konfiski la alvenintajn ĵurnalojn por kaŝigo de la novaĵo.
Ĉar la kaskomutuoj estas birdoj de deklivaroj kaj altaj teroj, eble la praula populacio de la birdoj de Pauxi iĝis fragmentita pro la starigo de Andoj, kiu en ties areo de distribuado okazis dum la fina Mioceno, antaŭ la diverĝo inter Pauxi kaj Mitu kaj iom poste.
La Novsiberiaj Insuloj, Nov-Siberiaj Insuloj aŭ Insuloj de Nov-Siberio estas insularo en la Ekstrema Nordo de Rusio, norde de la marbordo de Orienta Siberio: Pli precize ili lokiĝas inter la Lapteva Maro kaj la Orientsiberia Maro norde de la Saĥa Respubliko .
La 6-an de majo 1943 Tadeusz Zawadzki pseŭdonomo „Zośka” kaj Sławomir Bittner pseŭdonomo „Maciek” pafmortigis Herbert Schulz, kaj la 22-an de majo subleŭtenanto Andrzej Góral pseŭdonomo „Tomasz” plenumis verdikton de mortpuno kontraŭ Ewald Lange.
Jan Bytnar, pseŭdonomoj: „Rudy”, „Czarny”, „Janek”, „Krokodyl”, „Jan Rudy” (naskiĝis la 6-an de majo 1921 en Kolbuszowa, mortis la 30-an de marto 1943 en Varsovio) – subleŭtenanto de Pola Enlanda Armeo, batalanto de skoltaj Grizaj Taĉmentoj, skoltestro.
La fosilia materialo konsistas el maldekstra tarsometatarso, kompleta maldekstra skapulo, duono da dekstra skapulo, maldista pinto de maldekstra ulno, fragmento de la dekstra femuro, kelkaj ungaj falangoj, antaŭa fino de dekstra skapulo, maldista pinto de dekstra ulno, dista duono de maldekstra ulno, dista fino de maldekstra ulno kaj duono de dekstra femuro.
La Brazila Imperio estis proklamita fine de la Milito de Sendependeco, kiu separis la Regnon Brazilon disde la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo, kaj daŭris ĝis la Proklamo de la Respubliko Brazilo, nome militista puĉo post kiu la Imperio estis nuligita en 1889.
La Brazila Imperio, Império do Brasil, estis ŝtato ekzistinta inter 1822 kaj 1889 kiu antaŭis tiun de la Unuiĝintaj Ŝtatoj de Brazilo kiu funkciis de 1889 ĝis 1968, kiu siavice antaŭis tiun de la nuna Federa Respubliko Brazilo.
Ekster tio troviĝis surlibromerkate lirikaĵoj , eseoj (Die Blindheit des Kunstwerks, 1965, Öffentlicher Brief an einen sowjetischen Schriftsteller, das Überholte betreffend, 1977) kaj vojaĝrakontaoj (Wanderungen im Norden, 1962, Hohe Breitengrade, 1969, Norden, Süden, rechts und links, 1972, Einmal wirklich leben. Tagebuch in Briefen, 1985).
Verŝajne la plej granda literatura akiro estis la romano Winterspelt , fikcia milita konferenceto pri milita planado, rekte antaŭ la ofensivo en la Ardenoj: la protagonisto diskutas kun ĉiuj taĉmentanoj pri la avantaĝoj kaj neavantaĝoj de atako/de kapitulaco, helpe de argumentoj de nazia kaj komunista ideologioj.
Latinlingvaj dokumentoj de la 11-a jarcento en la regiono mencias graflandon Haspinga aŭ pli longe Comitatus Haspinga, kiu baziĝas je pli malnova franka govo, laŭ kiu ekzemple fine de la 8-a jarcento titoliĝis Irmingard, la unua edzino de la franka imperiestro Ludoviko la 1-a, reganto de la Sankta Romia Imperio.
vasta plaĝo etendiĝanta ĝis Erquy partiĝanta en pluraj plaĝoj : plaĝo Nantois nomita plaĝo Vallées oriente kaj la plej kutime vizitata , plaĝo Nantois je limigita difino sur kiu vidiĝas ĉevaloj el najbara ĉevalrajdejo, plaĝo Ville Berneuf ; sur altaĵoj dekoktrua golfejo profitas belan vidon ;
1884 : Konstruo de vasta pensiono, dirata la Communauté, iniciate de konkregacio de Sacrés-Cœurs de Jésus et Marie, kiu estis akirintaj la terenojn la antaŭan jaron ; tiu konstruaĵo impona kaj perfekte situanta devis lasi la lokon al marakva kuracejo ekde de 2010.
Antaŭgardaj prifosadoj estis kondukitaj en 1987 sur loko loĝata dum paleolitiko proksime de haveno Piégu, sekve de arkeologia kaj geologia prigardo en programo de grandaj defendaj laboroj kontraŭmaraj kaj antaŭ plifirmigo de la klifo en ĉirkaŭ 2005.
Mezepoke, Verdelet estis kultejo, ecclesia sub regado de episkopoj de Saint-Brieuc, poste estis starigita monaĥejo : preĝejo dediĉita al sankta Mikaelo, same kiel la insuleto kun la sama nomo en Erquy ; la du pro proksimeco al abatejo de Monto Sankta Mikaelo.
Laŭ du ĉartoj de la 12-a jarcento kaj 13-a jarcento , ĝia nomo estis Saint-Michel de la Roche-Tanguy : ankoraŭ en 1284, kleriko de la Roche-Tanguy estis nomumita de la episkopo, pastro de la paroĥo Saint-Martin de Lamballe, Verdelet dependis de la priorejo de tiu paroĥo.
Poste, Verdelet estis integrita en la feŭdaj bienoj de la senjorlando de Guémadeuc : rajtoj estis praktikataj kaj okazigis diversajn menciojn en fiskaj dokumentoj, tiel en 1538 la garenne et pescherie de l'isle et rochier du Verdelay ; atestaĵo de 1585 mencias manprenan rajton faritan de la senjoro pri fiŝoj kaptitaj proksimume de la insuleto.
Tiu restado estis identigita en du lokoj : unue malsupre pro la ĉeesto de abunda ilaro el tajlita siliko ; due apud la supro kie estis trovitaj nur kelkaj krudaj silikoj inter granda nombro da bestaj ostoj, neniu homa restaĵo estis retrovita kontraŭ anonco en gazetaro.
la diversaj eblecoj, kiu ekzistas sur la komunumo, estas listigitaj ĉiujare de la turismoficejo : luoj ; domveturilejo en Dahouët ; hoteloj de Val-André ; gastoĉambroj ; tri kampadejoj ; tutjare malfermitaj ferikolonioj ; luoj de lignodometoj ; da naturaj areoj en Saint-Alban.
Eŭromajdano estas aro de manifestacioj en Ukrainio (ĉefe en Kievo /vidu la apudajn fotojn/, sed ankaŭ en okcidenta Ukrainio en Lvivo /vidu la suban foton/, sed ankaŭ en orienta Ukrainio en Luhansko /vidu la suban foton/, kiuj komenciĝis la per publikaj protestoj postulantaj proksimiĝon al la Eŭropa Unio.
Subtenantaj mitingoj okazis en Parizo Francio , en la estoniaj urboj Talino kaj Tartuo Estonio , en la ĉeĥia ĉefurbo Prago Ĉeĥio , en la germania urbo Munkeno Germanio , en Varsovio Pollando , en Toronto Kanado , en Valencio Hispanio (vidu la suban foton, kaj multaj aliaj urboj.
Post tio arĥitekto Lindemann planis en la jaroj 1930 kaj 1931 la trian konstrusekcion laŭ la stilo de la nova objektivismo kun fasado el prilaboritaj muŝelkalko-ŝtonoj, kiu fermis la longecan alon ĉe Hachestraße al la nuna Willy-Brandt-Placo kaj malfermiĝis januaron de 1933.
Aliaj romanoj estas: Die erleuchteten Fenster oder Die Menschwerdung des Amtsrates Zihal kaj la kiel kvarparta verko planita romanfragmento Nr. 7 (parto unu: Die Wasserfälle von Slunj, 1963; parto du: Der Grenzwald, 1967): ĝi prezentu kiel eble plej taŭge la modelon de nura kaj pura artspeco.
Krome li skribis la poeman volumon Ein Weg im Dunklen , la rakontojn Das letzte Abenteuer , Die Posaunen von Jericho , Die Peinigung der Lederbeutelchen , Meine 19 Lebensläufe kaj Unter schwarzen Sternen kiel ankaŭ la eseokolektojn Repertorium kaj Die Wiederkehr der Drachen .
Artikolo de la ĝenerala kodo pri teritoriaj kolektivumoj indikas ke tiuj kondiĉoj ne estas postulataj se la aglomeraj komunumoj kreiĝis per la transformo de EPCI je propra impostsistemo ekzistanta je la dato de publikigo de la leĝo (distrikto, "communauté de communes" aŭ "communauté de villes").
Ilia reĝimo estis modifita, kiel por ĉiuj komunumoj, per la leĝo n 2010-1563 de la 16-a de decembro 2010 pri reformo de la teritoriaj kolektivumoj, kiu difinas la rektan elekton de la komunumaj konsilianoj de la municipoj kun pli al ekde la urbaj balotoj de 2014.
Ĉar preskaŭ neniu protestanto loĝas en la urbocentro, kiun regas vendejoj kaj oficejoj, kaj krome multaj eklezianoj daŭre malmembriĝas, la protestanta eklezio celas varbi por remembriĝo per preĝejo, kiu estu piejo enmeze de malpia aĉetumurbo.
Ĉar dumpase de la historio nur malmultaj pecoj de la abatinuja trezoro perdiĝis, ekzemple la ora kesto de la Sankta Marso, kaj krom tio konserviĝis la liber ordinarius de Essen, en kiu estis fiksita la liturgia uzo de la objektoj, la kolekto estas en sia tuteco ekzemplodona.
Dum la Dua Mondmilito la katedrala trezoro estis forportata komence al Warstein, poste en la Kastelon Albrechtsburg en Meißen kaj ekde tie al Siegen, kie ĝi estis kaŝita por protekto kontraŭ elaeraj bombatakoj en mingalerio – same kiel ankaŭ la katedralaj trezoroj de Akeno kaj Treviro.
Krom la otidaj artverkoj al la katedrala trezoro ankaŭ apartenas valoraj objektoj el pli malfruaj epokoj, ekzemple la busto de la Sankta Marso kaj 16 burgonjaj fiboloj el la 14-a jarcento; temas je tio pri la tutmonde plej granda unuopaĵokolekto de tiaj fiboloj.
La plej granda parto de la ekoregiono troviĝas ene de la baseno de Lermao, kaj la sekaj arbaroj etendigas sin ĉirkaŭ Ĉapalaa Lago ĉe la orienta fino de la regiono, kaj en la senelfluaj basenoj de Kvizeo-Lago kaj Patzkvaro-Lago en la sudo.
Mirin Daĵo estis la artistnomo de la nederlandano Arnold Gerrit Henskes (naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1912, mortis la 26-an de majo 1948), kiu famiĝis ĉar li kutimis radikale trabori sian korpon kun pintaj objektoj, ŝajne sen vundiĝi, eĉ mirigante la medicinan fakularon.
Ryszard Badowski (naskiĝis la 12-an de marto 1930 en Pabianice, mortis la 8-an de novembro 2021) – pola ĵurnalisto, vojaĝisto, filmisto, fotisto, verkisto, raportisto, publicisto, aŭtoro de televida programo Klub sześciu kontynentów - Kawiarenka pod globusem .
Frukto de lia tiea instrua laboro estis en 1897 la verko, kiu fariĝis la bazo de la postaj sistemaj vortaroj en multaj lingvoj, inter ili ankaŭ Esperanto, nome "Die italienische Umgangssprache in systematischer Anordnung und mit Aussprachehilfen", t.e. "La itala ĉiutaga lingvo en sistema ordo kaj kun prononc-helpoj".
La departemento Ille-et-Vilaine, en la kvina Respubliko, konsistis el ses deputitaj distriktoj de 1958 ĝis 1986, el sep distriktoj post la balota subdivido de 1986, poste el ok distriktoj ekde la resubdivido en 2010, ekaplikita ekde la deputitaj balotoj de 2012.
Liaj verkoj spegulas subjektivan kaj parollingvan vidon, "kontraŭliteraturan", en kiu, tamen, grandega stila penado evidentiĝas nomi aferojn laŭ ĝia propra kaj taŭga nomo "kaj trakti la ĝustan adjektivon", kiu estis unu el liaj plej persistaj literaturaj obsedoj.
Li estis devige fumanto, plena de idealoj, en sia junaĝo li kutimis porti cilindran ĉapelon, kiun li poste konvertis en kamparanon bereton, li abomenis la banalecon, la kulturan pretekston ŝveligitan de memgraveco, kaj tiujn, kiuj "parolas aŭskultante al si mem" li ne povis toleri.
La kritika laŭdo kaj sukceso kiun la verko ricevis inter la legantaro instigis Verges daŭrigi eldonadon de ĈSV, kiuj nuntempe nombras 46 volumojn, inkluzive de manuskriptoj kiuj ankoraŭ ne vidis la lumon, kiel ekzemple: Notas para un diario , verkita en la mez-1960-aj jaroj.
Tiu ĉi verko estis la objekto de la plej multaj el la sagoj de kritiko, pro la tro da libereco kiun Vergés prenis sur sin por enkonduki ŝanĝojn kaj korektojn en la teksto, por tiel diri, (verŝajne por ŝpari al la leganto certajn malglatajn trairejojn).
Liaj verkaĵoj ampleksas 46 volumojn kaj preskaŭ 30 000 paĝojn kaj inkluzivas taglibrojn, raportojn, artikolojn, eseojn, biografiojn, novelojn, kaj kelkajn poemojn kiuj sugestas lian imponan laborkapaciton dum samtempe malfaciligante meti lin kiel kreinton de ajna periodo.
En la unuaj jaroj de la frankisma reĝimo, kaj pro la absoluta malpermeso de eldonado en la kataluna lingvo, li publikigis la jenajn verkojn en la hispana: Guía de la Costa Brava , Las ciudades del mar , Viaje en Busus , estas konsiderata unu el liaj plej gravaj verkoj, kaj pruvas sian brilan majstradon de la hispana, Rusiñol y su tiempo , El pintor Joaquin.
Signifa parto de sia vivo Pla devis vivi sub cenzurado : dum la diktaturo de Primo de Rivera, poste en Italio kaj Germanio (kie li estis sendita kiel raportisto dum la ekesto de la faŝismaj reĝimoj en Eŭropo) kaj kompreneble dum la Frankismo kiu ekzercis brutalan cenzuradon.
Kvankam li ĉiam enradikiĝis en medio, kiu permesis al li fari tion, la senĉesa frankisma cenzuro kaŭzis al li multe da malkomforto ("Ĝi estis la plej malbona kiun mi konis" efektivigita de la "oficialuloj de mallumo", li iam verkis en unu el siaj taglibroj.
Taglibroj kaj memoroj: La taglibro donas al Pla grandan liberecon en la uzo de la kombinita uzo de malsamaj ĝenroj: la persona taglibro, la priverko, la rakonto, la dialogo, la personaj pripensoj, la konsilo al la leganto, la portreto kaj la analizo de la kutimoj de nacioj kaj popoloj.
Ekde lia morto, lia iom liberala iom konservativa pensado, demandanta kaj senpartia, plena de ironio kaj saĝo estas viva kaj trafa pli ol iam ajn, kvankam liaj verkoj iras kontraŭ la fluo de la kultura starigo hodiaŭ, ankoraŭ daŭre vidas la lumon de novaj.
Naskiĝinta en Barcelona familio kun fortaj radikoj en Tiana, ŝi studis en "La Llotja de Barcelona" kun Joan Llaverias kaj Antoni Utrillo kiuj helpis al Anglada fari sian unuan ekspozicion en la "Sala Parés" kaj en la semajna magazino ¡Cu-Cut!, kiu publikigis ŝiajn desegnojn.
Ili anoncas la tri figurojn en la suba balkono: episkopo Altfrid, fondinto de la abatinejo kaj rigardata kiel fondinto de la urbo Essen, en la mezo imperiestro Henriko la 3-a , kiu en 1041 donis al Essen la foirprivilegion, kaj dekstre de ĉi tiu abatino Teofano, kiu ricevis la foirprivilegion.
Dum kiam episkopo kaj imperiestro per episkopa bastono kaj dokumento montras konvenajn insignojn, Teofano tenas en sia dekstra mano kiel simbolo de siaj meritoj por la abatinejo modelon de la okcidenta konstruaĵo de la katedralo, intertempe jam plejparte atribuata al unu el ŝiaj antaŭuloj.
Tiu nomo estis nek ĉefofico nek rango kaj ne respondis al tiu de Admiralo de Francio, sed estis pli ĝuste ofico kreita ad personam por doni al al estro de la kvara ŝiparo la plej potenca en la mondo gravan rangon sur nacia kaj internacia scenejo, antaŭ la dua mondmilito.
La federaloj kaj la unueciguloj estis kaj en la internaj provincoj kaj en la provinco kaj urbo Bonaero (tiam la provinco Bonaero kiu inkludis la urbon Bonaero estis la ununura de Argentino kun mara elirejo, aŭ pli precize, oceana, kio donis al ĝi enormajn ekonomiajn, strategiajn kaj geopolitikajn suprr la aliaj frataj provincoj).
La lukto daŭris apenaŭ du horojn, dum kiu la maldekstro de la konfederacianoj estre de la kolonelo Juan Saá, komponita grandparte de divisioj el Santa Fe kaj Bonaero de Ricardo López Jordán, venkis komplete super la kavalerion de la bonaera armeo, estre de la generalo kaj eksprezidento de Urugvajo Venancio Flores, persekutante ĝin ĝis trans la Rojo Medio .
La Batalo de Pavón (okazinta sur la ebenaĵo inter la aktualaj vilaĝoj Rueda kaj Godoy, ĉe 1500 m el la suda bordo de la rojo Pavón , provinco Santa Fe, la 17-a de septembro de 1861) estis decidiga batalo de la enlanda milito kiu dividis Argentinon dum la 19a jarcento.
La escepto estis la Kvar Komunumoj de Senegalo: tiuj areoj estis urboj de la malgranda Senegala Kolonio en 1848 kiam, ĉe la nuligo de sklaveco fare de la Dua Respubliko de Francio, ĉiuj loĝantoj de Francio ricevis egalecajn politikajn rajtojn.
La 21an de oktobro 1945 estis elektitaj ses afrikanoj nome Lamine Gueye, el Senegalo/Maŭritanio Leopold Sedar Senghor, el Eburbordo/Supra Volto Félix Houphouët-Boigny, Dahomejo/Togo Sourou Migan Apithy, Sudano-Niĝero Fily Dabo Sissoko, kaj Gvineo Yacine Diallo.
En 1838, li kaj John Bright fondis la Kontraŭgrenleĝa Ligo, cele aboli la nepopularajn Grenleĝojn, kiuj protektia la interesojn de la terposedantoj markante impostojn pri importita tritiko, tele levante la prezon de la pano kiam fabrikposedantoj klopodis malplialtigi elspezojn.
Tiu tipo de enmigrado fakte datiĝas el la unuaj civilizoj agrikulturaj kaj potfaristaj aperintaj en teritorio argentina, kaj diference de la eŭropa enmigrado, estis ĉiam konsiderata problemo ĉar ĝi ne estis inkludita en tiu kiu devis esti apogita plenume de la Konstitucio.
Dum la 21a jarcento okazas la reveno de parto de la argentinaj migrantoj kaj ties descendantoj el Eŭropo kaj Usono, sekve de enmigrantoj devenaj de Bolivio, Paragvajo kaj Peruo kaj lastatempe kun enmigraj tajdoj devenaj el Ĉinio, Kolombio, Kubo, Venezuelo, Senegalo, kaj Ekvadoro, krom de aliaj landoj jam multe malpli.
Oni elektis la formon de halopreĝejo kiel konscia kontrasto al la katedralo de Kolonjo, ĉar la abatinejo Essen devis defendi sin kontraŭ potencopostulojn de la ĉefepiskopoj de Kolonjo kaj la abatinoj volis esprimi per la konstruformo sian unuecon kaj sendependecon.
Majstro Martino konis, laŭ kion oni interpretas el detaloj de liaj ornamaĵoj, preĝejokonstruaĵojn el Burgonjo kaj el Ĉampanjo same kiel ankaŭ la forman lingvon de la katedralkonstruajn metiejojn en Kolonjo kaj Treviro, kaj li estis respondeca por la ĝenerala koncepto.
Dum la nokto de la 5-a al la 6-a de marto 1943 la brita aerarmeo atakis la urbon Essen, kiu estis grava pro la fabrikoj de Krupp por la milita ekonomio de la naziismo: En malpli ol horo 442 flugmaŝinoj disĵetis 137.000 brulbombojn kaj 1100 grandeksplodajn bombojn sur la urbocentron.
La militaj detruoj ankaŭ ebligis la ampleksajn arĥeologiajn esplorojn en la preĝejo fare de Walter Zimmermann; tiuj ĉi rezultigis multajn ekkonojn pri la konstruaĵoj antaŭaj al la nuna preĝejo same kiel ankaŭ pri la entombigoj en la preĝejo.
La rekonstruado komenciĝis en 1951 kaj okazis flue: Jam en 1952 la okcidenta alkonstruaĵo kaj la laŭlonga domo estis reuzeblaj, ĝis 1958 ankaŭ la resto de la preĝejo estis restarigita, je kio oni ankaŭ fermis la nordflankon de la klostro, kiun oni estis malkonstruinta en la 19-a jarcento.
La enskribo ISTAM CRUCEM DA ABBATISSA FIERI IUSSIT ekkonigas abatinon Ida de Essen, mortintan en 971, kiel komisiinto, oni tamen ankaŭ diskutis, ĉu temas pri la fratino de abatino Teofano de Essen, Ida, abatino de Sankta Maria en la Kapitolo je Kolonjo.
La interna korto estis plimalgrandigata en 1471 okaze de la novigo kaj pligrandigo de la okcidente antaŭmetita preĝejo Sankta Johano la Baptisto, kiu funkciis kiel bapto- kaj paroĥopreĝejo de la abatinujaj subuloj; ĝi tamen cetere prezentiĝis laŭ sia formo ekestinta supozeble inter 1060 kaj1080.
La majoritato okazis en teritorioj de la antikva Vicreĝlando de la Rivero Plata kiuj post la fino de la milito restis for de la Unuiĝintaj Provincoj, aŭ en aliaj regionoj de Sudameriko kiuj neniam apartenis al tiu Vicreĝlando, kiaj Ĉilio, Peruo kaj Ekvadoro.
Finfine la 31-an de oktobro 1906, do je la reformaciotago, okazis la ceremonia metado de la unua fundamentŝtono, kaj post tri konstruojaroj la preĝejo same kiel ekipado per pompaj, mozaikoj en la interno sonorilaro kaj orgeno fare de Margarethe Krupp kaj Carl Funke la paroĥo povis festi la konsekradon je la 29-a de novembro 1909.
Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe El Hito, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe El Hito kie oni falis al la nunaj 166.
Ŝi estis arestita denove post la eventoj de la Setmana Tràgica en aŭgusto 1909 kaj limigita al Zaragoza, kie en 1911 ŝi helpis lokajn sindikatojn impulsi membrecon de la CNT kaj la ĝeneralan strikon de 1911, kio kondukis ŝin al nova malliberejo.
Li estis la unua konata politikisto kiu petis la liberon por tuta Ameriko disde ĉiu dependeco, kaj de Hispanio kaj de ties monarko, postulante ne nur la politikan separon sed ankaŭ la nuligon de diversaj formoj de ekspluatado fare al la indiĝenoj ĉu por deviga laborado en minejoj, ĉu pro liverado de varoj, fare de koregidoroj, impostoj de doganoj .
José Gabriel Condorcanqui Noguera, Markizo de Oropesa same nome José Gabriel Túpac Amaru (Surimana, Kanas, Vicreĝlando de Peruo, 19-a de marto de 1738 - Kuzko, 18-a de majo de 1781), konata poste kiel Tupak-Amaru la 2-a, estis kaŭdilo indiĝena estro de la plej granda kontraŭkolonia ribelo kiu okazis en Ameriko dum la 18a jarcento.
Condorcanqui Noguera estris la nomita «Granda ribelo» kiu okazis en la Vicreĝlando de Río de la Plata kaj en la Vicreĝlando de Peruo, apartenantaj al la Regno Hispanio, kaj komencis la 4-a de novembro de 1780 per la kapto kaj posta ekzekuto de la koregidoro Antonio de Arriaga.
Jodocus TRUTFETTER, ankaŭ nomita: Jodocus von Eisenach, Jodocus Isenacensis, Justus Trautvetter, Doktor Eisenach, (naskiĝinta ĉ. 1460 en Eisenach, mortinta en la 9-a de majo 1519 en Erfurto) estis germana teologo.
La Bubona pesto - kune kun la septicema pesto kaj la pulmopesto, kiuj estas la du aliaj manifestiĝoj de Y. pestis - verŝajne ofte estas la kialo de la Nigra Morto kiu balais tra Eŭropo en la 14-a jarcento kaj mortigis laŭtakse 25 milionojn da homoj, aŭ 30-60% de la eŭropa loĝantaro.
La unua el tiuj estas la Nacia Parko Nahuel Huapi, kun 473 352 ha kaj kun plej bona konservostato; la dua estas la Nacia Rezervejo Nahuel Huapi, de 160 686 ha, situanta oriente de la unua sed kun konservostato ege diferenca el tiu de la parko, posedas kategorion malpli striktan ol tiu antaŭa ĉar estas ĉefe en privataj areoj.
Oni povas aliri al la rifuĝejo tra du diversaj vojoj, tra la montobordo ekde la norda zono de tiu piedirade trapasanta la ŝtonejojn ĉe la Katedralo kaj la Lageto Schmoll, aŭ tra la slovena vojo kiu ekas ĉe la bazo de la Cerro Catedral ĉirkaŭ la Lago Gutiérrez kaj ascendas tra la valo de la rojo Van Titter.
Justo José de Urquiza (Talar de Arroyo Largo, nune Arroyo Urquiza, Vicreĝlando de Rio Plata, 18-a de oktobro de 1801 - Palaco San José, ĉe Concepción del Uruguay, Entre Ríos, 11-a de aprilo de 1870) estis militisto kaj politikisto argentina.
Juna homo kiu vidis ŝin danci kiel knabinon estis Sabicas , kiu poste diris "Mi vidis ŝin danci kaj ĝi ŝajnis kvazaŭ io supernatura al mi. Mi neniam vidis iun danci kiel ŝi. Mi ne scias kiel ŝi faris ĝin, mi tute ne scias!".
Celo de ĝi (inventis ĝin la usona radistacio Rot-Weiß-Rot en Salcburgo estis donaci al la militterure suferinta aŭskultantaro momentojn de rifuĝo kultura dum malfacila ĉiutaga vivo kiel formulis Ernst Schönwiese, unu akuŝisto de ĉi tiu elsendo.
La konstruaĵo enhavas diversajn arkitekturajn stilojn, el la Romaniko ĉe la pordego de la preĝejo, al la Gotiko de la interno de la templo aŭ de la klostro mezepoka, la Renesanco en la reformoj fare de la abato Hernando de Aragono kaj la Baroko ĉe la pordego de la sakristio kaj de la nova monaĥejo.
La Reĝa Monaĥejo de Santa María de Veruela aŭ simple Monaĥejo de Veruela kaj en hispana Real Monasterio de Santa María de Veruela estas iama abatejo cisterciana de la 12-a jarcento, situanta en la ĉirkaŭoj de Vera de Moncayo, en la provinco Zaragozo, Aragono, Hispanio.
En la epoko de Nazia Germanio la evento kiel ĉiuj aliaj publikaj okazaĵoj iĝis propagandilo de la reganta diktaturo: la Gimnastika Festo de 1933 en Stutgarto ankoraŭ nur milde influiĝis, dum tiu de 1938 en Breslau estis pura naziisme organizita propaganda evento.
Post la Dua Mondmilito la Gimnastikaj Festoj en 1948 reorganiziĝis en Okcidenta Germanio, kaj laŭ la politiko de GDR ĉiurilate malakcepti okcidentgermanajn eventojn kaj starigi proprajn "naciajn" okazaĵojn ekde la jaro 1954 ankaŭ en Orienta Germanio.
Ĝi unuafoje okazis en 1860 en Coburg, kaj influiĝis per la politikaj ideoj de la organizaĵo Germana Gimnastika Asocio, fondita en 1848 kadre de la demokratiiga revolucio tiujara, kiu nur havis dumtempan sukceson, sed post malpli ol du jaroj estis venkita fare de la armeoj de la nedemokratiaj feŭdaj ŝtatoj de Germanlingvio.
La lasta aspekto tamen post la atingo de tiu politika celo per la fondo de la Germana Regno en 1871 perdis signifon, dum la unua plurestis, kaj estis unu el la kialoj ke fine de la 19-a jarcento la gimnastika sportado ankaŭ iĝis grava branĉo de la socialisma, laborista movado tiutempe kreskanta en Germanio.
Ene de la hindeŭropistiko estas kontestata, ĉu la aŭgmento evoluis nur ene de ĉi tiuj branĉoj de la hindeŭropa lingvaro aŭ ĉu ĝi jam en la hindeŭropa pralingvo ekzistis, sed poste en ĉiuj krom la nomitaj devenaj lingvoj perdiĝis.
Reproduktantaj pingvenoj kutime entreprenas du tipojn de manĝoveturoj: unutagaj veturoj por kiuj la birdoj eliras mateniĝe kaj revenas vespere game ĝis 25 km el ties kolonioj, kaj pli mallongaj vesperaj veturoj dum kiuj la birdoj estas rare pli for el sia nesto ol 4 horoj aŭ ol 7 km.