polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Aliaj dramoj de li estas: Hartnäckig , Männersache , Geisterbahn , Oberösterreich , Dolomitenstadt Lienz , Mensch Meier , Wer durchs Laub geht , Nicht Fisch nicht Fleisch , Verfassungsfeinde , Der Weihnachtstod , Oblomow , Bauerntheater , Der Drang kaj Das Ende der Paarung .
La sistemo erupciis dum ok monatoj inter junio 1783 ĝis februaro 1784, elverŝante proksimume 14 km³ da bazalta lafo kaj nuboj de venenaj hidrofluora acido kaj sulfura dioksido kiuj mortigis pli ol duonon de la islanda brutaro, kondukante al malsatego kiu mortigis proksimume kvaronon el la insula homa loĝantaro.
La Umajida familio venis al povo kun la tria kalifo, Uthman ibn Affan , sed la Umajida reĝimo estis fondita de Mŭavija ibn Abi Sufjan, longdaŭra guberniestro de Sirio, post la fino de la Unua Islama Enlanda Milito en 661 aŭ 41 laŭ Heĝira jaro.
Albrecht von Brandenburg-Ansbach, en Esperanto Albreĥto de Brandenburgio-Ansbach (naskiĝis la en Ansbach; mortis la sur kastelo Tapiau en duklando Prusio) estis princo de la princlando Ansbach el la frankonia branĉo de la hohencolerna dinastio kaj ekde 1511 la lasta Alta Majstro de la Germana Ordeno en Prusio.
En 1525 li akceptis la Reformacion, sekularigis la teritorion de la Germana Ordeno en Prusio kaj transformis ĝin de eklezie regata romkatolika teritorio al sekulara, luterana duklando Prusio sub feŭdo de Pollando , kaj regis ĝin kiel ties unua duko, duko Albreĥto de Prusio, ĝis sia morto.
Shaihu Usman dan Fodio, naske Usuman ɓii Foduye, (aludita ankaŭ kiel Ŝejĥ Usman Ibn Fodio, Ŝehu Utman Dan Fuduje, aŭ Ŝehu Usman dan Fodio) estis religia instruisto, verkisto kaj islama propagandisto, kaj la fondinto de la Sokoto Kaliflando.
Ĝi estis mendita de la faŝismeca reĝimo de Salazar ema omaĝi la koloniisman historio de Portugalio, havs 52 metrojn de alto kaj omaĝas la maristojn, reĝajn mecenatojn kaj ĉiujn partoprenintojn en la disvolvigo de la Epoko de Malkovroj.
La topografiaj mapoj desegnitaj inter 1771 kaj 1778 sub gvido de la aŭstria generalo grafo Joseph de Ferraris montras la konstruaĵojn en la centro de la vilaĝo: estas la preĝejo kaj la monaĥejo, kaj trans la strato la loĝejoj de la pastro kaj de la sakristiisto kaj gastejo.
Flanke de Sovetunio la konferencon gvidis Andrej Ĵdanov, kiu en sia referato konstatis, ke rilate al ofensivo de la „usona imperialismo”, kiu laŭdire kaŭzis aperon de la du tendaroj oni devas „kunpremi vicojn” kaj fondi konstantan „konsultan” organon de komunistaj partioj.
Dum la konferenco la ideon apogis antaŭ ĉio reprezentantoj de Komunista Partio de Sovetunio kaj de Jugoslavio, ceteraj partoprenantoj prefere restis pasivaj; flanke de Pola Laborita Partio forte ĝin apogis juddevena Hilary Minc, sed Władysław Gomułka estis skeptika pri bezono de la Buroo.
Sed baldaŭ ĝi estis dominita fare de la Komunista Partio de Sovetunio kaj fiutiligitis fare de Stalin por eksterlandaj aferoj de sovetia politiko, aparte kontraŭ la dissplitiĝtendencoj de konsideritaj ribeluloj jugoslavaj sub la gvido de la eksa partizangvidanto Josip Broz Tito.
En 1858, okazis evento kiu vekis la internacian atenton: sesaĝa juda infano, Edgardo Mortara, estis forigita el sia familio, de papŝtata polico, ĉar baptita de kristana servistino deĵoranta en la domo de gesinjoroj Mortara opinianta ke la malsana infano estus mortiĝanta.
La greka sinteno estas ke la violentaj eltranĉado kaj elprenado de la marmoroj el la monumento, pere de la uzado de segiloj, estis kontraŭleĝa kaj evidenta agado de vandalismo kontraŭ monumento de grava historia valoro, kaj konsideras la marmorojn kiel ŝtelita intelekta propraĵo.
Legantoj hodiaŭ havas aliron al senprecedenca vico da verkoj de ĉirkaŭ la mondo en elstaraj tradukoj, kaj ekde la mezo de la 1990-aj jaroj vigla debato kreskis koncerne kaj la estetikon kaj la politikajn valorojn kaj limigojn de emfazo de tutmondaj procezoj super naciaj tradicioj.
Kulturo de la moderna Meksiko, reprezentata de la Turo de Tlatelolko, sidejo ĝis 2005 de la Sekretario de Eksteraj Rilatoj kaj aktuale sidejo de la Centro Cultural Universitario kaj de Memorial del 68 de la UNAM, same kiel la loĝejoj, konata kiel Conjunto Urbano Nonoalco Tlatelolco.
Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kaj poste la japana pentristo Hokusajo kiuj montras al li laŭvice la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, unue en Azio, kaj poste venas la vico de Fidiaso, kaj poste Maria Sklodovska, kiuj montras al Utnoa la mirindaĵojn de Eŭropo.
Johano Baptisto de Helmonto estis nederlanda filozofo, kemiisto, kuracisto kaj fiziologo, kiu kredis je la Abiogenezo aŭ Spontanea generacio kaj en la teorio de Aristotelo, kiu asertis la ekzistadon de ia aktiva principo, kapablanta origini vivajn estulojn, kaj van Helmont kredis en la generado de vivanta estulo pere de la kruda materio.
Tiu ĉi tipa formo de toskana civitopalaco devenas de la baza formo de la gentoturoj, la casa-torre, la turdomoj estis fakte nenio alia ol romiaj domoj kun internaj kortoj, kiuj estis ŝanĝiĝintaj en fortikaĵojn kaj strebis per siaj turoj en kapturnajn altecojn.“).
Krome li estas vicprezidanto de la roma Academia Latinitati Fovendae, prizorgas grupe la eldonadon kompletan de la verkoj de Erasmo de Roterdamo kaj estas membro ĉe Projectcommissie-Erasmus , ĉe Consiglio direttivo of the Centro Europeo di Studi Umanistici , ĉe Scientific Advisory Board of the Ludwig Boltzmann Institute for Neo-Latin Studies .
Sekve de la sukceso de la UNR per la deputitaj balotoj de novembro 1958, kiuj forte malfortigis la MRP en la departemento, la senatanaj balotoj inversigis la tendencon, ebligante gravan sukceson de la kristanaj demokratoj, malfavore al la gaŭlista listo, kondukita de la senatano Robert Hoeffel.
Kondukataj de la elirantaj senatanoj, gravaj politikistoj de la departemento kaj de la regiono, Daniel Hoeffel prezidanto de la Departementa Konsilio, kaj Marcel Rudloff, prezidanto de la Regiona Konsilio kaj urbestro de Strasbourg, kaj de la elirantaj senatanoj, Louis Jung kaj Paul Kauss, la listo de unuiĝo UDF-RPR grandege sukcesis.
La Luksemburga Palaco, situanta en la 6-a arondismento de Parizo norde de la Luksemburga Ĝardeno, estas la sidejo de la franca Senato, kiu instaliĝis en 1799 en la palaco konstruita komence de la 17-a jarcento, sekve de la regentado de la reĝino Maria de Mediĉo.
La ago de « Vojoj el ruĝa polvo » okazas je la komenco de la 1980-aj jaroj, kiam Ma Jian fuĝis pro riskoj de enkarceriĝo ligitaj al la kampanjo kontraŭ la « spirita polueco » (tio signifas kontraŭ la « burĝa liberalismo » de Deng Xiaoping).
Dum vespermanĝo la skribisto sciigas al sia amiko la freŝdatan mendon de la Partio : rakonti la historion de ordinara soldato oferanta sian vivon al la revolucia idealo, sed li ne sentas sin tre skribema pri tio, ĉar li pripensas tute alian libron pri la ĉiutage renkontataj homoj, ties vivo ŝajnas al li multe pli reprezentiva de Ĉinio, kiel li konas ĝin.
En 1536 Myconius kunlaboris ĉe la t.n. Konsento de Wittenberg kun Martin Bucer, en 1537 li akompanis la malsanulon Luther de Schmalkalden al Gotha, en 1538 li apartenis al delegacio restanta 6 monatojn en Anglio por konvinki la anglojn pri aliĝo al la nova konfesio, kio estis vana provo.
Verkante kontraŭ la monaĥo Pelagio kiu subtenis kiel la homa naturo ne estis koruptita de la prapeka falo kaj ke la homa estulo kapablas sekvi Dion sen ties helpo, Aŭgusteno disvolvas la doktrinon de la origina peko kaj, laŭ protestantismo, ankaŭ la doktrinon de la “kompleta depravacio”.
La doktrino de la “kompleta depravacio” instruas ke la homa estulo, pro la kondiĉo de lia naturo, estas neinklinata ami Dion kun la tutaj koro, menso kaj forto, kiel estas postulite, sed, kontraŭe, li inklinas nur servi al siaj avantaĝoj malprofite de la proksimularo, kaj retropuŝas la dian aŭtoritaton.
Tiu doktrino, tial, interpretas kion asertas la Biblio rilate la pekon kaj allasas ke sekve de falo, ĉiu persono aliranta tiun mondon estas tiel sklavigita de la peko ke rezultas nekapabla kredi, ami kaj sekvi la Dion veran kaj vivantan, same kiel ricevi la savon oferitan de la evangelio de Jesuo Kristo.
La kompleta depravacio aŭ dirata ankaŭ absoluta nekapablo kaj kompleta korupto, estas doktrino de la kristana teologio devenanta el la penso de Aŭgusteno de Hipono pri la prapeko kaj kiu estas subtenata de multaj protestantaj konfesioj, precipe de kalvinismo, sed ankaŭ de luteranismo, de la anglikana eklezio, arminianismo, jansenismo, kaj de metodismo.
Katolikismo kritikas la protestantan interpreton pri Aŭgusteno de Hipono kaj konsentas kun la Dua koncilio de Orange, asertante ke nur katolikismo estis fidela al la principoj instruitaj de Sankta Aŭgusteno kontraŭ Pelagianismo kaj duonpelagianismo, kvankam allasante ke mem laŭgrade mildigis la forton de lia instruaĵo.
Pro tio ĝi enhavas la anstataŭantojn de la dek kvin membroj de la registaro Raffarin, kiuj estis nomumitaj sekve de la elekto de Jacques Chirac por la ses lastaj semajnoj de la parlamenta periodo kaj kiuj sidis nur post prokrasto de unu monato post sia nomumo , ĝis la fino de la parlamenta periodo.
La sep deputitoj elektitoj la 30-an de septembro 2001 al la Senato kaj la kvin deputitoj demisiintaj post la monato de junio 2001 aperas en tiu listo, ĉar, pro la proksimeco al la ĝeneralaj deputitaj balotoj, ne estis organizitaj partaj balotoj por anstataŭi ilin, iliaj seĝoj estis konsiderataj vakaj ĝis la 18-a de junio 2002.
Laŭ stilo ĝi adaptiĝis al la najbara konstruaĵo de Cirila-Metoda elementa lernejo , kiu tiam servis por mensmalsanaj infanoj kun triklasa lernejo, knabina pensiono kaj ĉefe kiel ĉefa domo de la Kongregacio de fratinoj de sanktaj Cirilo kaj Metodo.
En 1544 finfine oni konsekris la Kapelon Sankta Spirito kaj finkonstruis la gotikan katedralon, kiu de tiam estis centro de ĉefdiakonujo, kiu etendiĝis en la tuta malsupra Rejnlando kaj povis defendi certan memstarecon kontraŭ la ĉefepiskopujo de Kolonjo.
Ekzemple ĝiaj konstruaĵoj situantaj ringoforme ĉirkaŭ la katedralo trans jarcentoj ĝuis imunecon, juĝopovo estis en la manoj de la preposto kiel estro de la ĉefdiakonejo, kies gravecon ankaŭ substrekis la sep iam ekzistaj monaĥejoj de diversaj ordenoj.
Ĝi limas kun Gilgit-Baltilando, kun kiu ĝi estas aludita de Unuiĝintaj Nacioj kaj de aliaj internaciaj organizoj, kiel "Pakistan-kontrolita Kaŝmiro" kaj estas parto de la disputata Kaŝmira regiono, kiu estis celo de konflikto inter Barato kaj Pakistano ekde 1947.
Li estis patro de Johannes Bontius , kuracisto en Roterdamo; Jakobus Bontius kuracisto kaj aŭtoro de la verko „De medicina Indorum“, , kaj Reynerius Bontius , naskiĝinta en 1576 kaj profesoro pri Fiziko en la Universitato de Lejdeno kaj privata kuracisto de la Princo de Nassau.
Akraj debatoj pri laborkontraktlongigoj iĝis en 1989, 1992 kaj 1994: pluraj aktoroj, la teatrokonsilio kaj ne malmultaj amaskomunikiloj malmalprobis tion (ekz. la ŝtatsekretario pri arto Franz Morak aŭ la aktoroj Fritz Muliar kaj Erika Pluhar).
En la 3-a de februaro 2012 iĝis skandalego en la menciita berlina teatrejo kiam la premiero de Dantons Tod de Georg Büchner interrompitis per kritika spektantaro kiu entonigis deklaman korusaĵon kun aktualigoj de la büchneraj-mesaĝoj koncerne la malbonan pagon de la ne-artistaj laboristoj ĉe la teatrejo.
En la prezento de la Trilogio de Pajno, li skribas: "Mi devos paroli pri tiu, kiu estis solega en la altebenaĵa fundo, poste aĉetis virinon per sesdek azenaj frankoj, kaj kiu el tio revivigis sian tutan teron, kaj nova herbo kreskis kaj oni povis falĉi la postfojnon."
Same apartenas al la elmontrado la sekvontaj eroj: estiĝo de la firmao Rheinmetall; agado de la inventisto Heinrich Ehrhardt; la kontormaŝinfabriko Büromaschinenwerk Sömmerda - BWS kaj ĝiaj produktoj (elektronaj skrib- kaj kalkulmaŝinoj, komputiloj, printiloj, diversaj teknikaj konsumvaroj).
Riĉa arkeologia trovitaĵaro kaj muzeaj helpiloj kiel reproduktado, modeloj, dioramoj kaj grafikaĵoj peras multflankajn konojn kaj realan vivokopion de la homoj kaj iliaj ĉirkaŭaĵoj ekde la ŝtonepoko ĝis la mezepoko en la nuna Liberŝtato Turingio.
Li ĝuis pli ol sufiĉajn substancojn kaj nemalgrandan konsideron ĉe la episkopoj najbaraj, pretaj defendi la doktrinojn kiujn li proponadis kiel ortodoksajn, Tio sufiĉis al la episkopoj kunigitaj en la unua sinodo por juĝi senerara lian doktrinon.
Li studis en la Universitatoj de Lieĝo kaj Orleano, kie li diplomiĝis pri kanonika kaj civila juro, krom studi muzikon kaj matematikon, kaj, en 1460, li aktivis serve de la katedralo de Kambrajo, kaj baldaŭ fariĝis kantoro je salmoj, preĝoj kaj responsorioj de la katedralo de Orleano.
La kritika pensado (angle: critical thinking, ofte ankaŭ kritika spirito estas koncepto de kiu la difinoj estas multnombraj, kiuj foje sin kontraŭdiras, kaj kiuj ĝenerale indikas la kapablojn kaj sintenojn kiuj permesas rigorajn rezonadojn por atingi celonaŭ analizi faktojn por povi formuli juĝon.
La ligna plafono ja estis novigata en malfrugotika epoko laŭ la tiamaj formoj, sed tiu ŝanĝo okazis tiel diskrete, ke ĝi klare malpli influas la originan impreson ol en aliaj romanikaj preĝejoj, kiu pli malfrue ricevis grandiozajn gotikajn volbopejzaĝojn.
La abatejo de Sankta Albano (oficiala en Hertfordshire en Anglujo – 35 kilometrojn norde de Londono – estis fondita en la jaro 793 honore al la unua kristana martiro de Anglujo, la romia soldato Albano , kaj estis en la mezepoko unu el la plej riĉaj kaj potencaj monaĥejoj en Britujo.
Laŭ komisio de la hispana reĝo, li entreprenis vojaĝon ĉirkaŭ la mondo el 1786 al 1788, poste, el 1789 al 1794, kiel scienca ekspedicio tra la Pacifika Oceano, esplorante kaj mapante multe el la okcidenta marbordo de Ameriko el Horna Kabo al la Golfo de Alasko, kaj poste trapasis al Guamo kaj Filipinoj, kaj haltis en Novzelando, Aŭstralio, kaj Tonga.
Georg Marggraf (laŭ diversaj skribsistemoj ankaŭ skribita kiel Marcgraf, Markgraf aŭ Marcgrave; 1610-1644) estis germana matematikisto, naturalisto, botanikisto, pentristo, akvarelisto, kartografo, kaj sciencisto kiu partoprenis en la ekspedicio de la grafo Maŭrico de Nasaŭ-Sigeno , ĝenerala guberniestro de la nederlandaj kolonioj en Brazilo.
Dum tiu periodo kiam la Iluminatoj leĝe funkciis, multaj influhavaj intelektuloj kaj progresemaj politikistoj nombriĝis inter ties membroj, inkluzive de Ferdinando de Brunsvigo kaj la diplomato Franz Xavier von Zwack , kiu estis la numero du de la operacio kaj troviĝis kun amaso de la dokumentaro de la grupo, kiam lia domo estis traserĉita.
La universitato fermiĝis en Ingolstadt en majo 1800, laŭ ordonoj de Maksimiliano la 4-a , Duko de Bavario, kaj estis translokigita al Landshut, kaj 26 jarojn poste, en 1826, denove translokigita al Munkeno kaj fariĝis la hodiaŭa Munkena universitato.
En la servo de moralo kaj raciismo estas ankaŭ liaj teatraĵoj kaj romanoj: Benjamin Nordmanns Geschichte der Aufklärung in Abyssinien transmetas la kritike priskribitajn cirkonstancojn de la propra lando en fremdan landon; por Die Reise nach Braunschweig modelis la ĝenro romano de delikatsento, antaŭ ĉio de Henry Fielding kaj Samuel Richardson.
Pierre de la Ramée estis franca humanisto, pedagogo, gramatikisto, filozofo kaj logikisto, erudiciulo pri pedagogio, matematiko, astronomio, optiko, kaj mekaniko, kreinto de la pensoĉeno kontraŭaristotela, kiu konvertiĝis al kalvinismo, kaj estis murdita du tagojn post la Masakro de Sankta Bartolomeo.
Kvankam opiniite historie malpreciza, la legendo de la greka mesaĝisto Feidipido kuranta al Ateno kun novaĵo de la venko iĝis la inspiro por tiu sporta okazaĵo, lanĉita ĉe la Atenaj Olimpikoj de 1896, kaj origine kuro inter Maratono kaj Ateno.
En 1245 ŝtatestro Jacopo Tiepolo donacis al la ordeno de la Dominikanoj terpecon por la konstruo de preĝejo, tiam rande de la urbo kaj granddistance al Sankta Maria Glorplena de la Fratoj de la almozanta ordeno de la Franciskanoj, kiu estis akirinta sian konstruterenon en 1234.
Ĝi ekfluas en la Adamava Altebenaĵo de norda Kameruno, el kiu ĝi fluas okcidenten, kaj tra la urbo Garoua kaj la Lagdo Akvorezervejo, en Niĝerion sude de la Mandaraj Montoj, kaj tra Jimeta, Ibi kaj Makurdi antaŭ kuniĝi kun la rivero Niĝero ĉe Lokoja.
IX, p.13, estis emisiita kunhereda rajto kun ĉiamdaŭra privilegio ekskluzive al la ĉefoj de la du precipaj romanaj baronaj familioj nome al Orsini kaj al Familio Colonna, ankaŭ se papoj ne mankis gratifiki ad personam per tiu digno altajn personulojn pro iliaj servoj al la Katolika Eklezio.
La ofico, laŭ onia opinio, estis starigita de papo Julio la 2-a sekve de la pax romana de 1511, tamen en inter la gento Colonna, la ŝarĝo estis ĉiam konservita ĉe la branĉo de dukoj de Paliano kiu oficis almenaŭ ekde 1514; dum en la samaj jaroj la familio Orsini estis reprezentitaj rekte aŭ de flankaj branĉoj.
La esprimo breve por la dokumentoj de antaŭ 1400 estas anakronima ĉar tiuepoke oni refrencis ĉiam al buleo: tiu lasta estis distingebla ankaŭ pro la sigelado praktikita per la plumbo aŭ oro anstataŭ per la ruĝa vakso protekta per pergamena plektaĵo aŭ per malgrandaj ladaj skatoloj.
Alessandro Leopardi estis arkitekto, skulptisto, inĝeniero, oraĵisto, kiu famiĝis unue dank'al la funebra monumento al la doĝo Andrea Vendramino , nun en la Preĝejo de Sankta Johano kaj Paŭlo, sed nuntempe oni ĝenerale kredas ke ĝi estas laboro de Tullio Lombardo , kvankam Leopardi eble kontribuis kun kelkaj figuroj.
La voto de malriĉeco estas, en la katolika eklezio kaj en aliaj formoj de kristanismo, laŭvola elekto de stato de malriĉeco, promesanta per la religia voto al Dio konserviĝi en tiu ŝtato laŭlonge de la tura vivo por atingi la spiritan evangelian perfektiĝon sugestitan de la evangeliaj konsiloj.
Liaj plej famaj verkoj estas Beknopt Aardrijkskundig Woordenboek der Nederlanden , konsistante el 14 volumoj, kaj publikigita inter la jaroj 1839 kaj 1851, de la eldonoficejo Jacobus Noorduyn en Gorinchem, kaj Biografisch Woordenboek der Nederlanden , publikita inter 1852 kaj 1878, kun 21 volumoj, de la eldonisto JJ van Brederode en Harlemo.
Liaj verkoj konsideratas fundamenta kiel referenco por la studoj je historio kaj geografio, rilate al lokoj, okazaĵoj kaj personaro ĝis la duono de la 19-a jarcento, ĉefe en Nederlando, sed ankaŭ en Belgio, Luksemburgo, Ĉinio, kaj en la Nederlandaj Orientaj Hindioj, nuna Indonezio.
Meyfart ankaŭ skribis kontraŭ la ĉasado de la sorĉistinoj en Christliche Erinnerung, wie das Laster der Hexerey auszurotten, aber in Verfolgung desselben sehr bescheidenlich zu handeln sey; pro la cenzuro en Saksio tiaj skribitaĵoj ne povis aperi.
000 mandesegnoj estas verkoj de Daniel Hopfer, Albrecht Altdorfer, Giovanni Battista Tiepolo, Tintoretto, Rembrandt van Rijn, Claude Lorrain, Gaspard Dughet, Jacob de Wit, sed ankaŭ de germanaj tiutempuloj kiel Anton Graff, Philipp Hackert, Christoph Heinrich Kniep, Friedrich Tischbein, Philipp Otto Runge.
000 desegnoj, el kiuj kelkaj estas de majstroj kiel Leonardo da Vinci, Rafaelo, Albrecht Dürer, Lucas Cranach la Maljuna, Francesco Primaticcio, Giovanni Battista Tiepolo, Peter Paul Rubens, Anthonis van Dyck, Rembrandt van Rijn, Jacques Callot, François Boucher, Jan Antoine Watteau, Caspar David Friedrich kaj Auguste Rodin.
Decidinte liberiĝi el la venecia regado, en la nokto de la 13-a de novembro 1473, grupo da kataluna nobelaro, kun la aprobo de la episkopo de Nikozio, eniris en la reĝan palacon kaŭzante mortojn inter la parencaro de Katarina, (interalie mortis la onklo Andrea Kornaro kaj ŝia kuzo Marco Bembo), kaj forrabante la etan Jakobon antaŭ ŝiaj okuloj mem.
Ŝi estis edukita en la benediktana monaĥejo de Santa Benedikto la Maljuna, en Padovo, ĝis kiam ŝi estis 14-jara, kaj tiam ŝi estis elektita inter la plej belaj virinoj de la Serenissima kiel edzino de la reĝo el Kipro, Jakobo la 2-a , kiun ŝi edziniĝis pere de kontrakto en la 30-a de julio 1468.
Post la morto de Bedford, lia opozicio al sia duon-onklo kaj estonta Kardinalo Beaufort fariĝis pli kaj pli perforta, kun Gloucester reprezentante la militan partion, popularan antaŭ la parlamento kaj la nacio, dum Beaufort estis la ĉefo de la paco-partio, kiu havis fortan reprezentivecon en la Konsilio.
Pro sia temerara edziĝo al Ĵakelina de Hainaut , kaj siaj obstinaj pledoj rilate al siaj titoloj en Hainaut kaj Zelando, Gloucester faris ĉion eblan por malamikigi la Dukon el Burgonjo kontraŭ la anglojn, dum lia provoj je konkero de novaj princlandoj estis malprosperaj.
Iom antaŭ la 7-a de marto 1423 li edziĝis unue al Jakoba de Henegovio , filino de Vilhelmo la 4-a, Grafo de Henegovio kaj Margerita de Burgonjo , kaj inter 1428 kaj 1431, en dua geedziĝo al Eleanor, dukino de Gloucester .
Pro intereso de la episkopejo, de la ministerio pri instruado, de instruistoj kaj fine ankaŭ de lernantoj la eklezio rericevis sian edificon en la strato Veveří kaj la lernojaro 1990/1991 estis inaŭgurita en la gimnazia kapelo sub ĉeesto de episkopo Vojtěch Cikrle.
La plej grava okazaĵo dum sia regneco estis la provo pri ŝtatrenverso, en Kipro, en la 14-a de novembro 1473, kiam kelkaj nobeluloj fidelaj al la reĝo Ferdinando la 1-a el Napolo, provis renversi la regantinon Katarina Kornaro , vidvino de la reĝo Jakobo la 2-a .
Albrechtsberger deĵoris de 1755-57 kiel orgenisto en Györ, de 1757-59 en la pilgrimadloko Maria Taferl kaj plej malfrue de 1760-66 en Melk kie la arkivo donis al li la eblecon fari ampleksajn studojn kaj esploradojn pri eklezia kaj sekulara muzikoj.
Li estis filo de Friedrich Ziegler von Ziegelberg kaj Anna Vesner, kaj havis tri fratojn Nikolaus Ziegler - kiu aktivis serve de la imperiestroj Frederiko la 3-a kaj Maksimiliano la 1-a - , Caspar Ziegler - ĉefsekretario en la kanceliereco de Maksimiliano la 1-a- kaj la mineralogo Hans Ziegler.
Oni malmulte scias pri lia kariero, li eble studis en Vieno, en 1503 li estas nomumita kiel administranto de la diocezo de Chur, sed la Sankta Sidejo nur konfirmis post la rezigno de Henriko la 5-a von Hewen , kiu komence deziris liberiĝi de siaj devoj en la diocezo de Chur, ne perdante sian salajron.
Tiu listo enhavis, fine, la konsilianojn de la Respubliko, kiuj kunsidis de 1946 ĝis 1959, la konstitucio de la kvara Franca Respubliko, konsistigis Konsilio de la Respubliko, supra ĉambro kun funkcioj sufiĉe kompareblaj al tiuj de la Senato en la Tria Respubliko poste en la kvina Respubliko .
Tiu soloo estis pinte ĉe la rangigo fare de Billboard dum sep semajnoj, de Cashbox same dum sep semajnoj, estis nombro unu en la listo de Country and Western dum deksep semajnoj kaj atingis la nombron tri ĉe la rango de R&B, iĝante la unua vendata pomilione disko de Presley, kaj unu el plej bone vendataj solooj de 1956.
Kvankam konsistanta el tri membroj du CDS, la listo de la tri senatanoj estis subtenata de ĉiuj partioj UDF kaj RPR, ĝi respondis al la nova politika ekvilibro de la departemento, markita per forta puŝo de la centristoj ekde 1973, kun la transdono de la Departementa Konsilio de la RPR-a Georges Bourgeois al la CDS-a Henri Goetschy.
Je ĝenerala surprizo, kiam ĉiuj deputitoj estis tiam gaŭlistaj, la listo MRP kondukita de la urbestro de Illfurth kaj reprezentanta Sundgau, Marcel Nuninger, la urbestro de Thann, Pierre Schielé kaj la eliranta senatano Charles Zwickert, facile venkis ekde la 1-a balotvico kontraux la listo UDR de la elirantaj senatanoj, Modeste Zussy kaj Eugène Ritzenthaler.
Vojaĝante tra Germanlando li renkontiĝis kun personuloj kiel Friedrich Heinrich Jacobi, Klettenberg, Basedow, Johann Heinrich Jung-Stilling, Samuel Collenbusch, Johann Gerhard Hasenkamp,Johann Wolfgang von Goethe aŭ Johann Gottfried von Herder kaj konfrontitis per la spirito kiel de raciismo tiel ankaŭ de Sturm und Drang.
Por instrui artefaritan neŭroreton oni kreis tuttjurkan modelon, kiu lernis traduki al la rusa samtempe el la azera, baŝkira, tatara, kazaĥa, kirgiza, turka, uzbeka kaj ekde tiam ankaŭ el la ĉuvaŝa, uzante paralelajn tradukojn de la Kurano kaj Biblio.
Sed instruado de la maŝintradukilo postulas multe da tekstoj, do oni komencis kadre de teknologio back-translation traduki iel tiel el la rusa al la ĉuvaŝa altkvalitajn tekstojn r krei ĉuvaŝajn paralelaĵojn, uzotajn kiel ekzemploj por tradukado el la ĉuvaŝa al la rusa.