polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ortalis guttata loĝas en la regiono amazonia oriente de la deklivaro de Andoj, dum O. araucuan loĝas nur en plej nordorienta Brazilo, kaj tiele ili havas tre disan distribuadon, ĉar la plej proksimaj populacioj inter ambaŭ troviĝantas je 1300 kilometrojn inter si, kaj intermeze estas la distribuado de alia specio de la genro: nome Ortalis superciliaris.
Ĉe Ortalis guttata estas ripetata rekantaĵo de 3 aŭ 4 notoj, kio povus esti transkribita kiel: "ĉaĉala" aŭ "ĉaĉalaka"; dum tiu de O. araucuan esras ĉiam nur 3 notoj aŭ silaboj, transkribitaj kiel: "gua -ĉa- rak", kie la dua noto de la rekantaĵo estas pli mallonga.
Ĝi estis iam konsiderata subspecio de la Punktortalo, sed laŭ studoj pri diferencoj kaj voĉaj kaj morfologiaj krom konsideroj pri biogeografio, ene de la genro (el kiu oni postulis, ke ĉiuj membroj povus esti konsiderataj ununura superspecio), oni agnoskis ĝian specian karakteron.
Bazilo la 2-a, kaj tial kromnomata Menologio de Bazilo la 2-a estis kompilita de Simeono Metafrasto ĉirkaŭ la jaro 985-a, kaj formas 12 volumojn, kiuj kompleksive konsideratas ĉefverko de la bizanca arto, riĉigita per grandvaloraj miniaturaĵoj.
Estas birdo de 625 al 675 mm longa, simila laŭ aspekto al la Golfa ĉaĉalako , sed pli grandaj kaj kun pli rimarkinda kresto; eĉ tiele povas malfacili la identigo en naturo inter ambaŭ specioj, kies distribuado koincidas ĉe la Istmo de Tehuantepeko.
La amhistorio, al kiu aludas la filma titolo, estas tiu inter la artisto kaj la filologino kaj litovistino Sofija Kymantaitė: post multaj obstakloj kaj vivofazoj, kiam nur eblas komuniki per leteroj, la paro sukcesas geedziĝi, kaj Sofija gravediĝas, sed kiam en Vilno naskiĝas la filino, la artisto estas en sanatorio en Pollando.
Fine de la 1980-aj jaroj li baze de sia "muzika fabelo de anaso Kvak" verkigis animacian televidan serion Alfred Jodokus Kvak, kiu ricevis plurajn kinajn premiojn, dissendiĝis en multaj landoj kaj signife plikonatiĝis la kantiston ekster regiono de nordokcidenta Eŭropo.
Inter la dekkelkaj eŭropaj politikaj partioj nomumon de sia kandidato antaŭanoncis Eŭropa Popola Partio, Partio de Eŭropaj Socialistoj, Alianco de Liberaluloj kaj Demokratoj por Eŭropo, Eŭropa Verda Partio kaj Partio de Eŭropa Maldekstro.
Oni opinias, ke la unua loĝloko ĉi tie aperis en la 17a jarcento, tamen la unuaj fidindaj skribaj mencioj pri ĝi aperis nur en la jaro 1864, kiam ĝi estis menciita kiel ŝtata poŝta stacio (kie oni povis ripozi kaj ŝanĝi la ĉevalojn dum longaj veturoj); tiam ĝi havis nur 1 korton kaj 13 konstantajn loĝantojn.
Vintre, la masklo selektas areon de grundo, kutime malgrandan malferman spacon inter arbostumpoj de mali-habitaj eŭkaliptoj, kaj skrapas depresion ĉirkaŭ 3 m larĝan kaj ĝuste ĝis 1 m profunda en sableca grundo rastante malantaŭen per siaj piedoj.
Fine de la vintro kaj komence de printempo, li ekkolektas organikan materialon por plenigi la truon, skrapante bastonetojn, foliojn kaj arboŝelerojn el ĝis 50 m ĉirkaŭ la truo, kaj konstruas ĝin kiel nestamason, kiu kutime staras ĝis ĉirkaŭ 0.6 m super la grundonivelo.
Idoj uzas siajn fortajn piedojn por elrompiĝi el la ovo, poste kuŝas sur siaj dorsoj kaj skrapas sian vojon al la surfaco, penante dum 5 aŭ 10 minutoj por fari 3 al 15 cm, kaj poste ripozas dum unu horon pli malpli antaŭ rekomenci.
La plej alta montopinto de la Centraj orientaj Alpoj estas Monto Bernino, kun alteco de 4048,6 m s.m. En la okcidenta parto, do en la transira zono inter orientaj kaj okcidentaj Alpoj, la orientaj montoj signife pli altas ol la okcidentaj kaj pejzaĝe tre dominas la okcidentan ĉirkaŭaĵon.
Centraj Orientaj Alpoj aŭ Centraj Alpoj estas termino por la ĉefa alpa kresto kaj ties ĉirkaŭaĵo en la eŭropa montaro Alpoj - la regiono situas precipe en Aŭstrio, je certaj partoj ankaŭ en ĉelimaj regionoj de Svislando, Liĥtenŝtejno, Italio kaj Slovenio.
En 2002, la franca eldonejo Gallimard decidis retiri el vendado la romanon Rose Bonbon, de la verkisto Nicolas Jones-Gorlin, kiu rakontas en unua persono la intimajn pripensojn de iu pedofilo altirita de knabinoj, post polemiko elĉenigita pro la atakoj de asocioj familiaj kaj por defendo de la infaneco.
En 2010, la verkisto Fernando Sánchez Dragó estis objekto de forta amaskomunikila kampanjo post publikigi sian libron Dios los cría. y ellos hablan de sexo, drogas, España, corrupción., en kiu li insinuis, ke li havis ian seksan rilaton kun du 13-jaraj adoleskantinoj dum unu el siaj estadoj en Tokio en la 1960aj jaroj.
Rilate al Vikipedio cenzuro ĝenerale okazas pro diversaj kazoj, precipe se artikolo vundas la neŭtralecon de vikipedio kaj en la vasta senco nature la libereco en vikipedio liberiĝas per la fakto, ke ĉiu kontriubanto povas modifi ekzistantan tekston kaj farante tion en iu senco ankaŭ cenzuras.
En majo 2008, la konservativa retejo kun la sidejo en Usono WorldNetDaily denuncis al FBI la eneston de iu bildo de la kovrilo de l' disko Virgin Killer, de la germana muzikgrupo Scorpions, kiu montras fotografion de nuda infanino, en la paĝo de la anglalingva Vikipedio pri la disko, argumentante ke tio malobservas la leĝojn pri obsceneco en Usono?
En 1995, la Franca registaro malpermesis la vendadon en gazet-kioskoj de la revuo Jeunes et Naturels, naturista revuo kiu prezentis tekstojn kaj fotaĵojn de personoj praktikante nudismon, speciale geadoleskantoj kaj geinfanoj, ofte akompanitaj de iliaj gepatroj kaj sen ia aludo aŭ konotacio seksa, akuzita pri esti «pedofilia revuo».
La komunumo Ogens situas en la Vaŭda Mezlando en nordo de la regiono Centro de Vaŭdo ĉe la orienta flanko de la valo de la rivero Mentue, proksimume 22 kilometrojn nordnordoriente de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj 10 kilometrojn nordoriente de la distriktĉefurbo Echallens.
Aŭtaro kaj Teodolinda fiksis sian ĉefurbon en Milano anstataŭ en Pavio kaj igis Monzan sia somera rezidejo, kaj tiun elstarigis per artaj monumentoj: la la reĝa palaco, la baziliko de Sankta Johano la Baptisto kun palatina kapelo, la oraculum , hodiaŭ preskaŭ malaperinta, kie ŝi estos entombigita.
La komunumo Rueyres situas sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando okcidente de la valo de la rivero Mentue sur altigita tavolo en nordo de la regiono nomita Centro de Vaŭdo , proksimume 8 kilometrojn nordnordoriente de la distriktĉefurbo Echallens, kaj 20 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Laŭzano.
Ene de tiu dinamiko kuŝas la dialogo Timeo de Platono, teksto kiu disvastigas neanstataŭeblan heredaĵon al la kristanaro: ”La koncepto pri filozofio kiel vojo kiu enkondukas la homon al la homoiosis theoj, al la similiĝo al dio, kiu konstituas la fundus stabilan el kiu ĉerpos la filozofia tradicio sinsekva, jen pagana jen kristana.
Sed se komuna estas la celo de la filozofio , la modalecoj per kiuj ĝin akiri fosas decidan diferencon: por la novplatonismo la estas frukto de la dia intelekto; sed estas la enkarniĝo de la Difilo la tipo de la kristana vojo per kiu la dia saĝo produktas la iluminon kaj la liberigon de la intelekto.
Se kiel diris sankta Aŭgustino de Hipono, “feliĉa estas kiu posedas Dion”, tia appetitus , kiu konstante tendencigas la homon al Dio, ve re neniam sin konturas en habere , ne sin solidigas en posedo, sed male albordiĝas al senfina procezo, al “senfina ascendo al Dio senfina”.
Aktuale Petrocaribe estas formita de Venezuelo, Kubo, Domingo, Nikaragvo, Antigvo-Barbudo, Bahamoj, Belizo, Dominiko, Grenado, Gujano, Jamajko, Surinamo, Sankta Lucio, Gvatemalo, Sankta-Kito kaj Neviso, Sankta Vincento kaj la Grenadinoj, Honduro kaj Haitio, kaj partoprenas kiel observantoj ankaŭ Ekvadoro kaj Bolivio.
La organizo naskiĝis en 29-a de junio de 2005, en la urbo Puerto La Cruz situanta oriente de Venezuelo ene de la Unua Energia Kunsido Ŝtatestroj kaj Registarestroj de Karibio pri Petrocaribe, kiam estis subskribita de 14 ŝtatoj la «Interkonsento pri Energia Kunlaborado».
En la Evangelio laŭ Marko la epizodo okazas la vesperon, tiun de la Paraskevo ("Preparado", nome la vigilo de la sabato; Jozefo de Arimateo, pri kiu oni diras ke estis influa membro de la Sinedrio kaj atendanta la regnon de Dio, aliris ĉe Pilato por peti la korpon de Jesuo.
Jozefo elkrucigis la korpon de Jesuo, ĝin envolvis en mortotuko kaj ĝin lokigis en tombon fositan en roko, «en kiu neniu ankoraŭ estis kuŝigita»; la evangeliisto ĉipunkte precizigas ke estis la tago de la Paraskevo kaj ke jam ekaperis la lumoj de la sabato.
Tio eble pro tio ke, ĉe la fino de la Mezepoko, la latinaj gramatikoj (libroj pri sintakso, kaj pri la latina elparolo estis fundamento en la edukaj kaj en la universitataj studoj estis latinlingvaj kaj, meze de ĝenerala analfabetismo, ĉiuj aliaj libroj estis konsiderataj portantaj strangaĵojn.
Fakte, en la konstruiĝo de la religia identiĝo interagas multfacetaj faktoroj ne rekondukeblaj al procezoj nure konsciaj: la sintenoj rilate al la religio, kiun la individuo konfesas aŭ reĵetas, aperas surŝutitaj per faktoroj ankaŭ nekonsciaj kiuj sin esprimas en la afekciemo, en la emocieco kaj en la motiveco.
Resumante, oni povas aserti ke la Psikologio de la Religio estas puŝata studi unuflanke la influon kiun la sistemoj de religia kredado aktivigas en la strukturiĝo de la personeco; dum aliflanke ĝi esploras kiel la subjekto alproprigas la religiajn enhavojn al kiuj intence celas , atentiĝante pri la eventuala psikologia uzo kiun la subjekto praktikas .
Povas okazi, kiel diras Vergote kaj Aletti, ke en la aplikado de eventuala psikoterapio, la Psikologo de la Religio por pli sekurigi la sanigon tiun provu atingi per la elimino de la religio mem aŭ enŝovu nerektan sugeston ke la malsano estas ĝuste frukto de la kredo mem.
Malgraŭ tio, nepras enkonduki klarigojn kaj distingi la limojn kiuj povas esti erare konfuzitaj: Psikologio de la Religio kaj religia psikologio povus esti esprimoj egalsencaj, se konsideri ke, en scienca kadro, la adjektivado indikas la studindan objekton de la disciplino, kiel okazas, ekzemple, por la socia psikologio .
Tamen, la esprimo "religia psikologio" facile trafas en konfuzegojn terminologiajn kaj konceptajn, ĉar per tiu esprimo multaj intencas psikologion kiu jam enŝoviĝas en la religian kadron, kun la celo esplori la psikologiajn radikojn de la religio en la homa estulo.
Tial, same kiel por iu ajn empiria aliro en psikologio, la Psikologio de la Religio sin proponas kiel studi kaj esplori pri la psikologia rilato de la observato kun la religio ĉeesta en la socia-kultura kunteksto de li spertata sendepende ĉu li adheras aŭ ne adheras al religio.
Fakte, la religio, taksata kiel kultura fenomeno, inokuliĝas en la vivo de la individuo interplektiĝante kun la lia psikologia evoluo: la interago inter la psika dimensio de la individuo kaj la socia-kultura dimensio integras la travivaĵojn de la persona identiĝo, kaj en kazo favora al religio kaj en kazo kontraŭa.
Nepras, tamen, fari gravan metodologian precizigon: la Psikologio de la Religio estas scienca disciplino kaj kia tia ĝi havas neniun povon juĝi pri la valideco aŭ nevalideco de la religiaj “valoroj” konfesataj de persono aŭ socia grupo: ĝi konstituiĝas kiel nekonfesia aliro aŭ, plibone, nereligia.
La Psikologio de la Religio, do, ricevas kiel objekton de esploro la religion laŭ duobla senco: unuflanke ĝi devas konsideri la religion specifa kultura fenomeno, objektive ĉeesta en iu kulturo; aliflanke, la religio estas ankaŭ subjektiva fenomeno kiu kuntrenas la individuon kun ties evoluo de la procezoj de identiĝo ktp.
Kiam ili nun silentis, li rakontis: "Junulo luis en la tempo de somero azenon el la urbo al Megaro. Sed je la mezo de la tago kaj kiam la suno treege brulis, ĉiu el la du volis sidiĝi en ombron . Ili premegis unu kontraŭ la alian, la unua tamen diris, ke li estas ludoninto la azenon, ne la ombron, la alia tamen, ke li luis la rajton, teni ĉion."
«Nu, sinjoro, kion vi faras tie», diris la azenposedanto, «kion signifas tio?» - «Mi eksidas iomete en la ombron», respondis Struthion, «ĉar la suno netolerema puŝas sur la kranion.» - «Ne, kara sinjoro» rediris la alia, «tiel ni ne negocis! Mi ludonis al vi la azenon, sed pri la ombro per neniu vorto estis pensata.»
De li eldonitis la rakontoj kaj romanoj jenaj: »Um 13 Uhr in der Christnacht« , »Immakulata« , »Der Mieter des Herrn Thaddäus« , »Heiteres und Weiteres« , »Basilla«, ein »Thüringer Roman« , »Die rote Franz« , »Er photographiert«, Humoreske , »Erlebtes, Erlauschtes und Erlogenes« , »Die Entgleisten« , »Das gute Krokodil und andre Geschichten« , »Fahnenflucht« , »Ecce Ego.
Estante malŝatanto de la Vajmara Respubliko li jam ekde 1921 verkis kontraŭdemokratiajn kabaredversaĵojn; en novembro 1932 li publikigis balotapelacion por NSDAP en la gazeto "Völkischer Beobachter"; en ĝi Adolf Hitler titolitis kandidato de la germana intelektularo.
Siajn poemojn li eldonis sub la titolo »Verse aus meinem Leben« ; kun edzo sia Elsa li verkis »Eheliches Andichtbüchlein« . Krome li skribis ankaŭ biografiajn-kritikajn studojn: »George Eliot«, »Wilkie Collins« , la pamfleton: »Linksum kehrt schwenkt-Trab.
Drame li verkis la pompan »Das Gastgeschenk der Phantasie« , la komediojn: »Der letzte Zopf« , »Die Kinder der Exzellenz« , »Das Lumpengesindel«, tragikomedio , »Ein unbeschriebenes Blatt« , »Unjamwewe« , la dramteatraĵojn: »Daniela Weert« , »Der Bastard« ; la libretojn: »Feuersnot« , »Die bösen Buben von Sevilla« kaj »Die Bäder von Lucca« .
Male al ideo tre disvastigita, maristoj ne estis pli respublikismaj ol kamparanoj, sed ili estis tre malplimultaj inter ĉuanoj, escepte de kelkaj divizioj, pro la prigardo de bordoj per fortaj respublikaj garnizonoj, konstante militpretaj pro timo de albordiĝoj de britaj trupoj.
Kvankam maloftaj, estis ankaŭ kelkaj virinoj inter batalantoj, unu el ili estis Fraŭlino du Rocher du Quengo, dirata « Victoria » aŭ « Kapitano Victor », kiu estis kapitano de divizio de Bécherel, ŝi estis mortigita en batalo en Les Iffs en julio 1795.
La anoj de familio Cottereau havis tiun kromnomon « Chouan » (en galoa lingvo « chat-huant », aŭ « chouin », loka nomo de arbarstrigo), laŭ iuj, ĉar ilia praavo estis nature malĝoja kaj silentema, laŭ aliaj, ĉar kontrabande salon, ili imitis la blekon de la abarstrigo por alarmi kaj sin rekoni.
Ĉuanoj estis reĝismaj ribelintoj norde de rivero Loire, en Bretonio, Mansio, Normandio kaj norde de Anĵuo, sed ankaŭ en departementoj Aveyron kaj Lozère, kontraŭ la Unua Respubliko de Francio inter la jaroj 1792 kaj proksimume 1804, dum la tiel nomata ĉuana milito.
Oni provis, se ekstreme metafori, redukti la materion al la spirito; la blanka magio finiĝis tiamaniere por koincidi kun la alkemio, kiu strebis konstrui la ŝtonon de la saĝuloj, imagitan kiel ilo por la transformo de la metaloj al oro, konsiderita la natura celo de ĉiuj elementoj.
Tiam ankoraŭ ne sufiĉe oni distingis la blankan magion el la nigra magio kiu celis renversi la naturan ordon helpe de la diablo: pro tio tiu nigra magio estis kondamnita de la kristanaj eklezioj laŭlonge de la tuta mezepoko kaj renesanco ĉar sendepende de la rezultoj, ĉi-kaze juĝataj nerealaj, ĝi celis kapti kaj obeigi Dion al la magiisto aŭ opratoro.
En la juda medio havis grandan influon la studo pri la disvolviĝo de alfabeto transdonita el la patriarko Ĥanoĥ , difinita ĥanoĥa, alfabeto taksata taŭga por paroli kun la anĝeloj kaj la spiritoj bonaj, kiuj estis nomataj per nomoj formulitaj en tiu imagita lingvaĵo.
La Blankakrona penelopo, Ruĝecbrusta penelopo, Blankakrona jakuo aŭ Ruĝecbrusta jakuo kaj surloke Jacupiranga el kio Jakupirango estas birdo de la familio Kracedoj kiu enhavas la ĉaĉalakojn, jakuojn kaj mutuojn, kaj estas parenca de la familio de nestamasuloj en Aŭstralazio, sed loĝanta en Ameriko.
Mizuno Tadakuni (naskiĝis la 19-an de julio 1794, mortis la 12-an de marto 1851) estis daimio dum la malfrua Edo-periodo de Japanio, kiu pli poste agadis kiel ĉefa maljuna konsilisto en servo al la Ŝoguna reĝimo de Tokugawa.
Pri agordo de la ĉefepiskopo kaj de aliaj patriote orientitaj klerikoj atestas anekdoto skribita de aŭtoro de ĉeĥa kroniko: kiam germana kapelano de la reĝo Venceslao la 2-a Jan Wulfing dum krona solenado de Přemyslidoj en 1300 parolis latine, sidanta apud la reganto Jakub estis esprimiĝonta, ke kvankam li bele parolas, li tamen restas germana hunda kapo.
Christer Kiselman, Hilelismo, homaranismo kaj neŭtrale-homa religio; S-ro Kiselman trairas la dokumentojn de Zamenhof por komprenigi kiel li dubis inter siaj projektoj pri artefaritaj lingvoj, partikulare Esperanto, kaj unuigecaj religioj nome Hilelismo kaj Homaranismo, en broŝuroj, leteroj kaj deklaroj de 1900, 1901, 1906, 1913 kaj 1917.
Zamenhof ricevis kritikojn kaj ĉefe neakceptojn antaŭ kaj malantaŭ la du unuaj universalaj kongresoj, kiam li devis retroiri en siaj klopodoj elpaŝi el la lngvaj klopodoj al la disvastigo de la novaj ideoj unue pri hilelismo, poste pri homaranismo.
Marc Bavant, Kritika retrorigardo al la "tezoj" de "Esenco kaj estonteco"; oni komentas la tezojn de la traktaĵo "Esenco kaj estonteco de la ideo de lingvo internacia" subskribita de iu "Unuel" verŝajne Zamenhof, poste mallongigita de Beaufront kaj poste aperigita en la Fundamenta Krestomatio .
Poste Esperanto estis parto de la studobjekto de la raciismaj lernejoj laŭ modelo de Francisco Ferrer i Guardia kaj de la ateneoj, dum ĝenerale por liberecanoj estis parto de mondkoncepto kun naturismo, vegetarismo, pacifismo, lukto kontraŭ drinkado, prostituado, taŭrludado ktp.
Vladimir Samodaj, Vanaj klopodoj eldoni Esperanto-revuon en la sovetiaj kondiĉoj; la aŭtoro detaligas siajn personajn demarŝojn por krei esperantlingvan specifan gazeton aŭ suplementon de la fremdlinga bulteno "Moskvaj Novaĵoj", por kiu li laboris ekde 1971.
Esperantisto en Ĉeĥoslovakio; dekomence estas konciza biografio pri Ota Ginz, elstara esperantisto el Ĉeĥoslovakio, patro de same esperantista filo Petro Ginz, mortinta en la koncentrejo Terezín, kiu tutmonde famiĝis kiam la kosmonaŭto Ilan Ramon portis desegnon lian en la raketoplano Columbia februare 2003, kiu siavice eksplodis.
Tacuo Huĝimoto, En la ombro de aŭroro: pri Takasugi Itirô; priskribo de la japana verkisto Takasugi Itirô, kiu elstaris kiel nacilingva verkisto kaj kiel esperantisto; li estis influita de la figuro de la rusa esperantisto Vasilij Eroŝenko, pri kiu li verkis biografion, same kiel pri Verda Majo.
En 1938 ŝi organizis la unuan IJK en Groet por 100 knaboj kaj 100 knabinoj ĉefe el Nederlando, sed ankaŭ el Britio, Belgio kaj Francio, ne el Germanio kie naziismo malhelpis la esperantan agadon; en la lasta tago oni fondis TJO ĉefe fare de instruistoj cele al infanoj.
Por 1948 estis planita kongresumi en Ĉeĥoslovakio, sed pro politikaj malfacilaĵoj kaj enpovigo de komunistoj en Prago, la organizantoj devis rezigni kaj finfine Groet, dek jarojn poste, reestis kongresloko por 285 partoprenantoj, ĉefe el Nederlando kaj Britio, kaj denove kelkaj germanoj.
Aliaj ideoj pritraktitaj estas: E-o kiel nenies gepatra lingvo, sed kun denaskaj parolantoj; facila lingvo, sed kun multaj parolantoj kiuj neniam posedas ĝin komplete; neŭtrala sed kun eŭropecaj leksiko kaj gramatiko; kun neŭtrala movado sed ne indiferenta; kun internacia literaturo, sed foje tre persona aŭ loka.
" Sed danke al tio la skriba lingvo fariĝis pli abstrakta. Bildoj kaj ĉefe fotografado registris eksterlingvajn komunikadajn rimedojn, dum filmo, televido kaj komputila bildofarado multobligis la procezon. Presado atingis "fiksitecon kaj objektecon" sed komputilaj tekstoj multe poli utilas diversmaniere dum reduktiĝas fiksiteco kaj objekteco.
Dalibor Brozović, La angla kaj Esperanto: pripensoj pri la estonteco; estas malgranda eseeto aŭ artikolo pri la duboj ĉu finfine la angla jam estos la internacia lingvo porĉiame, konsiderinte ke jam la germana perdis tiun postenon en la centro de Eŭropo; el tio oni aliras al konataj argumentoj favore al Esperanto.
Interkulturo , Lingvolanĉilo , Infanoj ĉirkaŭ la mondo , Indiĝenaj dialogoj, Indiĝenaj Popoloj , Lingvo de paco por afganaj militrifuĝintoj en Irano, Lingvo de paco - Ururimi rw'Amahoro por gentoj de Burundo, Ruando kaj Orienta Kongo.
La porinstruista retejo kaj ESF; la retejo edukado.net startis en 2001 laŭ plano de Stefan MacGill, farado de Katalin Kováts kun teknika helpo de Hokan Lundberg kaj Clayton Smith, kun la celoj arigi, ordigi kaj disponigi lernilojn, lernolibrojn, kunlaborigi instruistojn de Esperanto, kiuj interŝanĝu espertojn, same kiel por memlernantoj.
En 1980 ) krom la ĝenerala terminara temo oni proponis specifan ĉeftemon, tiam vivomedio; poste sekvis komputiloj (jam en ties fruepoko, 1981, Žilina kun 150 partoprenantoj kaj 48 prelegoj), energio kaj specife atomcentraloj kaj valbaraĵo Gabčíkovo/Nagymáros , nutraĵproduktado , teknologio kaj fervojo .
Victor Sadler, Semantikaj suplementoj al sintaksaj dependo-arboj en TRUKILO; la dulingva scio-banko referencas inter vortoj kaj esprimoj en unu lingvo kaj la respondaj elementoj en la alia; tio anstataŭas la tradiciajn tradukvortarojn ĝis nun uzatajn en komputilaj traduksistemoj.
en la moderna epoko bildoj abundas, dum tekstoj ŝrumpas, la klavaro QWERTY pli kaj pli suferis forlasitecon, uzado de sono kaj parolrekono disvastiĝas anstataŭigante tajpadon; subvoĉa rilato al komputiloj pliiĝas: "homoj povos produkti tekstojn silente, sen paroli, sen skribi, sen ektuŝi klavojn aŭ alklaki muson."
Boris Kolker, Ĉefaj strukturaj principoj de Esperanto; spite ĝeneralan kredon ke Esperanto derivas ĉefe el latin-ĝermana lingvaro, la aŭtoro pruvas ke ankaŭ la rusa lingvo kiel unu el la kvin referenclingvoj "grave kontribuis ne nur al la leksiko, sed ankaŭ al la fonologio, semantiko, vortfaradaj, morfologiaj kaj sintaksaj modeloj de Esperanto".
La ekzemplo de predikato-komplemento-esprimoj en Esperanto; temas pri disvolvigo de la koncepto de kunokazemo proponita de John Rupert Firth laŭ kiu "ĉiu signo en la lingvo emas okazi en pli-malpli antaŭ-videblaj kaj antaŭ-konstruitaj sintagmoj".
Inter ili, estas tre uzataj vortoj kiel majo kaj marto, majusklo kaj minusklo, medicino kaj multipliki; nuntempe sufiĉe uzataj kiel magazino, magnetofono, majoritato, mamografio, matĉo, melomanio, merdo, mestizo kaj mulato, mikrokosmo, ministerio kaj muzikalo; kaj apenaŭ uzataj kiel maato, manaĝmanto aŭ meneĝmento, maroto , men kaj mobila telefono .
Michel Duc Goninaz, Kelkaj rimarkoj pri la problemoj de tradukado; nome problemoj ligitaj al la lingvaj sistemoj, ĉefa malfacilaĵo estas la semantika parto de la lingvo; fakaj tekstoj kaj beletraj tekstoj havigas specifajn problemojn, kiuj estas foje malfacilaj ankaŭ por la ĝenerala kompreno en la origina lingvo.
FAkte tio okazis kiel rezulto de procezo sufiĉe lastatempa el longdaŭra historia vidpunkto, kiu pintis post la Dua Mondmilito kiam koincidis la pliintensiĝo de la sociekonomia rolo de la scienco kun la forvaporiĝo de antaŭa, limigita plurlingvismo.
En "La liberiĝo de juĝisto" oni emfazas "neordinarajn momentojn" en la vivo per prezentado de juĝisto kiu unu tagon abandonas siajn taskojn por "liberiĝi de la katenoj de la ĉiutagaĵoj" kaj survoje al natura ripozloko amikiĝas kun vela virino kiu same faras; tamen kiam ekas amhistorio venas pluvego: "Nia tuta vivo estas kaptilo".
Tolkien ege interesiĝis pri lingvoj, partikulare la greka, sed ĉefe la finna kaj la kimra kiuj kondukis lin al mitaj lingvoj, artefaritaj lingvoj, kiel Esperanto, kies ekzemplo helpis lin krei lingvojn Quenya kaj Sindarin, bazaj en sia klopodo krei mitan fonon "Silmariliono" sur la bazo de Beowulf, por la posta kreo de La hobito kaj La mastro de la ringoj.
Venis 482 respondoj, ĉefe el okcidentaj landoj, ĉefe de viroj, altedukitaj, ĉefe de maljunuloj, mezklasuloj kaj duarange soluloj, ĉefe inter virinoj, kun pluraj hobioj, ekzemple pri naturo, homoj de libroj pli ol de faroj, kaj ne multe pri fremdaj lingvoj!, kun bona lingvonivelo kaj aktivaj en Esperanto-movado, 87% anoj de UEA, 12% de SAT ktp.
Ĉirkaŭ la jaro 324-a, taskite de la filo, Helena de Konstantinopolo, patrino de la imperiestro Konstantino la 1-a, elterigis la tutan areon de la Golgoto, areo kiu jam estis interigita ordone de la imperiestro Hadriano por krei grandan terbenkon ene de la nova urbo Aelia Capitolina starigita sur la ruinaĵoj de Jerusalemo post la Judaj ribeloj de la 2-a jarcento.
Post du jarcentoj, papo Gregorio la Granda estus doninta unu el la najloj al Teodolinda, reĝino de Regno de Lombardoj, kiu jam konstruigis la ĉefpreĝejon de Monza; ŝi konstruigis la kronon en kiu fikse enŝovigis la najlon, rebatitan al lamena cirkla formo.