polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Estas interpretebla kiel kritiko kontraŭ la moroj de la Danuba Monarĥio – al kiu Hofmannsthal mem tamen restis fidela – aŭ kiel apologio de la Sankta Geedzeco-Stato: Kaŝkuŝas en la peco konservema tendenco, malkaŝi kaj malmunti la degeneron de la adultulo kaj voluptulo, por triumfigi je la fino la geedzan amon.
La rilato inter amekstazo kaj geedza interligo en la peco mem ne estas tiel klara kiel ŝajnas; juna Oktaviano havas ankaŭ certajn trajtojn de la voluptulo Barono Ochs; Zofia ne estas ĉasta novedzino, sed sin lasas tenti, kvankam ŝi estas promesita al geedzeco.
Sceneja muziko en la 3-a akto: 2 flutoj, 1 hobojo, 1 C-klarneto, 2 B:-klarnetoj, 2 fagotoj; 2 kornoj, 1 trumpeto; tambureto, 1 harmoniumo, 1 piano; violonoj 1 kaj 2 , vjoloj, violonĉeloj, kontrabasoj.
Rendező: Jakab-Benke Nándor, operatőr: Bántó Csaba, Kürti István, vágó: Kató Zsolt, hang: Jeszenszky Tamás, gyártásvezető: Boros Melinda,színészek: Debreczi Kálmán, Szász Réka, producer: Zágoni Bálint.
3 flutoj , 2 hobojoj, angla korno, 3 klarnetoj basklarneto, 3 fagotoj, kontrafagoto, 6 kornoj, 4 trumpetoj, 4 trombonoj, tubjo, timbaloj, tamburego, tamo, armetamburoj, cimbalo, triangulo, tamburino, 16 unuaj violonoj, 16 duaj violonoj, 12 vjoloj, 10 violonĉeloj, 8 kontrabasoj.
La komunumo Penthaz situas sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando ĉe la orienta flanko de la valo de la rivero Venoge en okcidento de la regiono Centro de Vaŭdo , en distanco de proksimume 12 kilometroj nordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj 10 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Echallens.
Lia teatraĵo "La bushaltejo" , alegorio je la fiaskinta malfaldiĝo post la Kultura Revolucio, estis kritikata kaj en Ĉinio kaj en la okcidentaj landoj: en Azio por esti tro nihilisma, en Eŭropo por esti simpla imitado de la verko Atendante Godoton de Samuel Beckett.
La unuaj historiaj informoj pri la vilaĝo aperis en la jaro 1778 ; laŭ tiuj informoj el la vilaĝo elmigris 4 grekoj (la Rusia imperio, ĵus aneksinta Krimeon, entreprenis transloĝigon de la kristana loĝantaro sur la nordajn bordojn de la Azova maro).
Estas sentiva kaj melankolia rigardo al la naturo, devojiĝoj pri menestreloj, inkludo de nombraj mezepokaj poemoj, en tiu historia romano, unu el unuaj tiuĝenraj kastililingvaj, kaj vera manifesto pri Romantismo, enhavanta multajn kuriozaĵojn, kia antaŭvida revalorigo de El Greco.
La komunumo Essertines-sur-Yverdon situas en nordo de la regiono Centro de Vaŭdo sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando, proksimume 5 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Echallens kaj 20 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Laŭzano.
La komunumo Essertines-sur-Yverdon limas en nordnordoriento al Valeyres-sous-Ursins, en nordoriento al Ursins, en oriento al Orzens, en sudokcidento al Pailly, en sudo al Vuarrens, en sudokcidento al Corcelles-sur-Chavornay, en okcidento al Suchy, en nordokcidento al Belmont-sur-Yverdon, kaj en nordnordokcidento al Yverdon-les-Bains.
La alinomado de la vilaĝo al Krasnovko plej verŝajne okazis komence de la 1930aj jaroj, ĉar en la listo de la krimeaj loĝlokoj, preparita por la tutsovetia censo de la jaro 1926, la vilaĝo aperas ankoraŭ kiel Novo-Aleksandrovka, dum sur la mapo de la jaro 1938 la vilaĝo jam estas indikita sub la moderna nomo.
Kiel kritikisto kaj priserĉisto li publikigis siajn Estudios históricos sobre las costumbres españolas , Manual de mitología kaj studon pri la teatro de Pedro Calderón de la Barca: "Ensayo crítico sobre la vida y el teatro de don Pedro Calderón", kio enkondukas sian eldonon de la Teatro escogido de la granda aŭtoro.
Li verkis ankaŭ rakontajn poemojn imite al sia amiko Espronceda, kiaj la legendo pri la Kastiliaj Komunumanoj El bulto vestido de negro capuz , kaj, influita de Walter Scott, kelkajn romanojn ĉu historiajn aŭ ne, inter aliaj Ni rey ni Roque , El Conde de Candespina , El patriarca del valle , Memorias de un coronel retirado .
Arkidiakono de Cuéllar, najbare de Segovia, Gundisalvo, bona konanto de la greka kaj latina lingvoj, estis membro de la Kolegio de Toledo, skolo de tradukistoj el la araba kaj hebrea lingvoj, estigita en la 12-a jarcento de la ĉefepiskopo de tiu urbo, Raimondo el Sauvetat.
Alfonso Curarón gajnis en 2014 premion Ora Globo kun la filmo Gravity kaj en 2019 li gajnis du premiojn Ora Globo: unu fojo por la plej bona reĝisorado kaj alia fojo en la kategorio "Ora Globo por la plej bona fremdlingva filmo" kun la filmo Roma kies produktadaj kompanioj estas Esperanto Filmoj kaj Participant Media.
3 flutoj , 2 hobojo, 1 angla korno, 3 klarnetoj, 1 tenorklarneto, 1 basklarneto, 3 fagotoj – 4 kornoj, 2 trumpetoj, 3 trombonoj – timbaloj, frapinstrumentoj – 2 harpoj – 1 klaviceno – arĉinstrumentoj: 16 unuaj violonoj, 16 duaj violonoj, 10 vjoloj, 10 violonĉeloj, 6 kontrabasoj
Józef Teofil TEODOROWICZ (naskiĝis la 25-an de julio 1864 en Żywaczów , mortis la 4-an de decembro 1938 en Lvovo) estis pola ĉefepiskopo armendevena de Katolika Armena Eklezio, teologo, politikisto, parlamentano al Leĝdona Sejmo, poste senatano de la 1-a kadenco en la Dua Pola Respubliko.
Post politika deklaro pri ĉiama neutraleco (en la t.n. Moskva Memorando subskribita fare de Sovetunio kaj de aŭstria delegacio konsistinta el la politikistoj Julius Raab, Adolf Schärf, Leopold Figl kaj Bruno Kreisky la 15-an de aprilo 1955) kaj definitiva ellaboro de la teksto, oni pintkunvenis la 15-an de majo 1955 en la Kastelo Belvedere en Vieno.
Alia studo informis, ke la dieto konsistanta el ĉirkaŭ 55 % de krilo, 24 % el fiŝo, kaj 21 % el cefalopodoj, sugestis ankaŭ ke fiŝoj kaj cefalopodoj estas pli gravaj predotipoj ol la porcentaĵo el stomakenhava kompono indikis.
Specioj kiuj jam ne plu povas esti inkluditaj en tia listo estas la Vaitaha pingveno, kiu ŝajne iĝis formortinta inter 1300 kaj 1500 , kaj la Ĉathama pingveno, kiu estas konata nur pere de subfosilioj, sed povus esti tenita en kaptiveco foje inter 1867 kaj 1872.
Adelioj kaj Imperiestroj nestumas en Antarkto kaj manĝas el rompitaj glacipecoj; la efiko de la tutmonda varmiĝo sur tiuj povus tuŝi ties nombrojn, kaj la Antarktaj kaj Papuaj, kiuj manĝas en malfermaj akvoj, eniras en la glacipecaj teritorioj de la Adelia kaj de la Imperiestroj.
En 2011 li havis plian elstaran rolon en la kinejfilma adapto de la romano Dschungelkind : li aktoris la plej junan el tri infanoj de germana lingvista kaj etnologa paro, kiu prenas siajn infanojn al plurjara esplorvojaĝo en okcidenta Nov-Gvineo, kie la tri palaj kaj helblondaj infanoj tre kontrastas al la lokaj samaĝuloj.
La nuraj nunaj glacitavoloj estas en Antarkto kaj la Arkta oceano; dum la lasta glaciperiodo nome Lasta glacimaksimumo la Laurentida glacitavolo kovris multe el Nordameriko, la Veiĥselia glacitavolo kovris nordan Eŭropon kaj la Patagonia glacitavolo kovris sudan Sudamerikon.
Proksimume en la 1950aj jaroj la fluejo de Malgranda Salgiro estis artefarite ŝanĝita tiel, ke ĝi ĝis nun alfluas Salgiron pli sude (per tio oni iom sekigis la terenon kaj liberigis spacon por novkonstruataj domoj de rapide grandiĝanta Simferopolo).
"Kristo, fakte, ne rekte respondas kaj ne abstrakte respondas al tiu homa demando pri la sufero. sed antaŭ ĉio li diras “sekvu min”. Venu! Partoprenu kun via sufero en tiu verko de savo de la mondo, kiu plenumiĝas pere de mia sufero! Pere de la kruco. ju pli la homo prenas sian krucon, unuiĝante al Kristo, des pli riveliĝas antaŭ li la sava senco de la sufero."
La simbolaj sistemoj koneksaj al la ofero de Jesuo (kiuj trovis reliefon ankaŭ en la arta produktado pere de la bildoj de de la Krucumo, de la Elkrucigo de Jesuo el la kruco kaj de la Bedaŭro de la Kristo morta fariĝas tiel elementoj kiuj renovigas en kredantoj la kredon kaj la instigiĝon por la savo en la nomo de Kristo.
La persono de Jesuo ne apartenas tute kaj nure al la transcendeco aŭ al la metafizika potenco kiu dirigas la mondon; kontraŭe, li antaŭe perceptigas kaj konigas sin kiel apartenanton al la historio de la homo ĉar li partoprenas en la homa sufero kaj en ĝi anoncas sian transcendecon.
En tiu periodo de deviga ripozo, kaj resanigita de la nordaj aŭtunaj ventoj, ekverkis la romanon El lago de Carucedo, kiu sendis poŝte al Mesonero Romanos en marto kaj aprilo de 1840, kaj tiu publikigis ĝin; primtempe de 1840 jam sanixgis kaj post tri jaroj li finis la historian romanon El Señor de Bembibre .
Ne okazis repacigo antaŭ la morto de la patro, ĉar tiu mortiĝis en Ponferrada la 18-a de septembro de 1837 lasante la postenon de administristo de reĝaj interesoj, heredenda al Enrique, al lia frato Eugenio kaj Enrique eĉ ne ĉeestis al la entombigo.
Li kantis al naturo, kunhavante siajn sentojn pri soleco, seniluziiĝo, mallongeco de la vivo, sensenco de la homaj penoj: tiele en «La palma del desierto», «La violeta» , floro kiun li igis simbolon de sia vivo, kaj en «Un recuerdo de los templarios», kie montras la dekadencon de la kastelo de Ponferrada.
Li verkis priveturajn kaj ĝenrismajn artikolojn kiaj ĉe «Bosquejo de un viaje a una provincia del interior», tre dokumentita historie, kiun li profitis por la verkado de El señor de Bembibre; aŭ tiuj frukto de lia sperto eksterlande kiaj «De Lyon a París», «Diario de un viaje», ktp.
En «El pastor trashumante» oni parolas pri la vivo de la transmigra paŝtisto kaj en «El segador» oni parolas pri malriĉo de Galegio kiu devigas la loĝantojn elmigri kiel falĉistoj en Kastilion, kaj Gil y Carrasco aludas al tapiso de Goya kiel ilustraĵo de tiu tipo.
La komunumo Vufflens-la-Ville situas sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando ĉe la orienta bordo de la rivero Venoge en sudokcidento de la regiono nomita Centro de Vaŭdo , en distanco de proksimume 10 kilometrojn okcidentnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano.
Specialisto pri vojaĝoj eksterlanden - internaciaj novaĵoj, bestaj filmoj kaj sciencaj ekspedicioj - li direktis aŭ prezentis ĉirkaŭ tridek dokumentariojn, inkluzive de Animal Zone, Wild Zone, Floso sur la arbaro, Novaj mondoj kaj Prenu min al Francio 2 , same kiel Pretere la Dunoj kaj Mi iros tranokti ĉe vi sur Francio 5.
En 1769, koncesio de proksimume hektaroj estis konsentita, sude de la monteto, al s-ro Quinette de la Hogue, armateur à Granville, sur la plaĝoj de Couesnon, laŭ la bordoj de Moidrey, Beauvoir, Ardevon kaj Huisnes, kompense de muelejo perdita pro militago.
Kunigita al esceptaj tajdampleksoj, tiu situacio danĝerigas la areon, en nebula vetero , kaŭzanta droniĝojn ne pro vera enŝlimiĝo sed pro elĉerpiĝo : ne eblas marŝi en koto sed antaŭa spertiĝo, ĉar la grundo kaj subiĝas pro la movo kaj kaptas vin se vi ne movas.
Fakte la plej granda tajdodiferenco estas observebla nur en la enirejo de la golfo (la fundoj ĉirkaŭ monteto Sankta-Mikaelo staras super la nivelo de la malaltaj tajdoj) kaj la tajdorapido estas pli proksima al rapido de marŝanta homo, la maksimuma rapido mezurita estas proksimume , sed bedaŭrinde ĝi perdigis la vivon de multaj malprudentuloj.
Familio Schneider konsistas el patrino kaj 18-jara filino: La patrino aranĝis sian vivon laŭ la ideoj de la studenta movado de 1968, en tre alternativa vivstilo, kontraŭo de ajnaj pedagogiaj reguloj kaj en nekonvenciemo, kiu al aliaj homoj ŝajnas forte troigita kaj ofte ĝena.
Nur grupeto de kvar 18-jaruloj, la germanino Lena, la turkdevenaj gefratoj Cem - orienteca Don-Jŭano - kaj Yağmur - strikta islamanino, kaj Costa, balbutanta grekdevena junulo, amiko de Cem, pasigas la nokton en boato ne trovita de la savkomando, kaj la sekvan matenon ili albordiĝas sur senhoma insulo.
La nomo de Saint-Glen eble venas de la bretona lingvo "glenn", kiu signifas valon; aŭ de sankta Glen, disĉiplo de sankta Kolombano, kiu vivis en Irlando kaj Skotlando inter 580 kaj 623; aŭ de loka asketo aŭ de evangelizanto veninta de Irlando, konata per la nomo "sanctus Gallanus".
Poste ĝi apartenis ĝis 1803 al la Distrikto Moudon kaj tiam ĝis 1960 al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Por tio li inspiriĝis en la kolektiva popola literaturo, kiun li konsideris enhavanta stetikajn valorojn superajn fonditajn en la aŭtoritato de la popolo por determini kio estas arto, kaj tio rilatas lian verkon kun tiuj de José María de Pereda, Fernán Caballero kaj, ekde pli progresista vidpunkto, Emilia Pardo Bazán.
Enhavo: I. El libro de los cantares. Canciones primaverales, 1907; II. El libro de las montañas. Arte de hacer versos. 1909: III. El libro de los recuerdos. Fábulas de la educación, 1910; IV. Cuentos de Color de Rosa, 1914; V. Cuentos campesinos; VI. Cuentos populares; VII. Cuentos de vivos y muertos, 1909; VIII. Cuentos del hogar, 1905; IX. Cuentos populares de Vizcaya, 1905)
Ĝi estis kunvokita sen la scio de la okcidenta eklezio kaj en ĝi partoprenis 215 orientaj episkopoj: la episkopo de Kreto, kies diocezo dependis de Romo, subskribis la konkludajn kanonojn aldonante ke mem agadis laŭmandate de la papo, sed tiu mandato ne ekzistis,
KIel estis rimarkite de Paŭlo Diakono, ĉe la finiĝo de la kvinasesa oncilio la imperiestro sendis al Romo armitan delegacion, sub la ordono de generalo Zakario, por eltordi la subskribon de papo Serĝo la 1-a, sed la papo estis protektata de la latindevena imperia armeo rezidanta en Raveno kaj de la samimperia armeo rezidanta en Italio, tuj alkurantaj al Romo.
Famis la serio de artikoloj titolita Textos vivos publikita en El Pensamiento Español, kontraŭ la universitata heterodoksismo, kiu inkludis kritikojn kaj de materiismo de Pedro Mata kaj de spiritismo progresisma kraŭsisma de la inspiranto de la Institución Libre de Enseñanza, Julián Sanz del Río.
La komunumo Chavannes-de-Bogis situas sur la monteta dorso inter la valo de la rivero Versoix en nordo kaj la Lago Lemano en sudo, en okcidento de Kantono Vaŭdo apud la landlimo kun Francio en distanco de proksimume 10 kilometroj sudokcidcente de la distriktĉefurbo Nyon kaj de proksimume 12 kilometroj norde de Ĝenevo.
Post la t.n. Julia ribelo en la 15-an de julio 1927, la Heimwehr definitive ŝanĝiĝis pli kaj pli, ĉefe sub la estrado de Ernst Rüdiger Starhemberg de inter 1930 kaj 1936, al politika batalgrupo direktita ekskluzive kontraŭ socialdemokratoj kaj aliaj maldekstruloj.
En la rito laŭ la papo Pio la 5-a, la pastro dum la surmetado de la zono antaŭ la aliro al la altaro por mescelebro, silente recitis la jenan preĝon kutime latinlingvan: "Zonu min, Sinjoro, per la zono de la pureco kaj liberigu min el la tentoj de la voluptavido, por ke restu ĉiam en mi la virto de deteniĝemo kaj ĉasteco."
La frazo de la grafitio, krome, ŝajnas atesti, en la intencoj kaj scioj de ĝia aŭtoro, ke la kristanoj, aŭ almenaŭ la komunumo al kiu referencis Aleksameno, adoris Jesuon kiel Dion, ankaŭ se malfacilas taksi la precizan koncepton kiun ili havis.
La problemo pri la naturo de Jesuo estis, fakte, multe debatata ene de la kristana eklezio de la 1-a, 2-a, 3-a kaj 4-a jarcentoj ankaŭ se en minoritataj grupoj: fakte, jam en la Evangelioj kaj en la epistoloj de Paŭlo estas klare specifita la dieco de Jesuo.
Inter la duono de la 3-a jarcento kaj la unua duono de la 4-a jarcento, akorde kun la pli fondita datado de la grafitio, floris Arianismo kiu subtenis ke la dia naturo de Kristo estas malsupera ol tiu de la Patro; doktrino malkonfesata de la Koncilio de Niceo kiu per la Nicea kredo dogme difinis la bazojn de la historia kristanismo.
Por taksi la kuntekston en kiu naskiĝis tiu grafitio, necesas scii ke la solidiĝinta religia plejgranda parto povas esti tentata antaŭjuĝe kaj diskriminacie sinteni antaŭ novaj movadoj aparte kiam ili konkurencas , kaj do ankaŭ la tiuepoka pagana majoritato povis vidi en la naskiĝinta kristana kulto ion danĝeran, ion obskuran kaj malican.
Estis, fakte, disvastiĝintaj strangaj opinioj rilate la kulton praktikitan de kristanaro, iuj el kiuj subtenis ke ili praktikus ritan kanibalismon, seksperforton al infanoj, mortigojn kaj infanmurdojn, konfesus ateismon, la resurekton de la korpo de mortintoj kaj la malamon al la homa genro.
Datebla je ĉirkaŭ la 3-a jarcento, ankaŭ se eblas datoj eĉ ĝis la jaro 85 ĝi venis al lumo en la monteto Palatino en Romo en 1857 dum elfosado en la Paedagogium, speco de kolegio de la domiciana epoko, aparte destinita al la formado de la imperiaj paĝioj versimile devenantaj el sociaj duonaltaj klasoj.
La komunumo Penthéréaz situas sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando, ĉe la orienta flanko de la valo de la rivero Talent en nordokcidento de la regiono nomita Centro de Vaŭdo , en distanco de proksimume 20 kilometrojn nordnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano, kaj 8 kilometrojn nordnordokcidente de la distriktĉefurbo Echallens.
Ĝi agas laŭ du ĉefaj linioj : unuflanke, per diskonigo de dek kvin proponoj pri socialaj kaj ekonomiaj reformoj al parlamentanoj, sociaj partneroj kaj registaroj, aliflanke per aktivigo de lokaj grupoj, kiuj organizas instruojn, debatojn kaj prelegojn, laŭ spirito de popola edukado.
Fondita de elstaruloj kiaj Stéphane Hessel, Susan George, Pierre Larrouturou, Edgar Morin, Cynthia Fleury, Roland Gori, Dominique Méda, Michel Rocard, Patrick Viveret, Bruno Gaccio, Patrick Pelloŭ, Claude Alphandéry aŭ Curtis Roosevelt , ĝi estas ankaŭ renkontejo de retoj kaj NROj.
En septembro 2012, la mocio kondukita de Stéphane Hessel, kiu enhavis plurajn proponojn de kolektivo en la kongreso de la socialista partio, fine estis la tria kun preskaŭ 12% da voĉoj kaj tiel pro malmulte ne partoprenis la duan baloton fronte al Harlem Désir por la posteno de ĝenerala sekretario.
La 25-an de januaro 1946 la „Metamorfozoj“ estis unuafoje prezentataj en Zuriko – je foresto de la komponisto, kvankam li tagon antaŭe estis direktinta la provludon, eble pro la persona graveco, kiu tenis la verko por li, eble tamen ankaŭ pro la malhelpaĵoj, kiujn li daŭre travivis en Svisujo.
La konĉerto ekestis tuj post la Metamorfozoj por 23 solo-arĉistoj, kaj ambaŭ verkojn nomis la komponisto du jarojn poste kiel unu el siaj „metiaj verkoj“, por ke la dekstra manartiko liberigita de la taktobastono ne ekdormas antaŭtempe“ (letero de la 1-a de aprilo 1947 al la argentina muzikverkisto Johannes Franze).
Radiotelevido de Vojvodino aŭ Radio Televizija Vojvodine , hungare Vajdasági rádió és televízió, slovake Radio Televizia Vojvodiny, kroate Radio Televizija Vojvodine, rumane Radioteleviziunea Voevodina, rusine ) estas la ŝtata korporacio por dissendigo de radiofonio kaj televido en la aŭtonoma provinco Vojvodino de Serbio.
Studo publikita en 2009 montris, ke la monda populacio de la Norda flavtufa pingveno estis malpliiĝinta je 90% ekde la 1950-aj jaroj, eble pro klimata ŝanĝo, ŝanĝoj je mara ekosistemo kaj trofiŝkaptado de kalmaroj kaj polpoj fare de homoj.
Ŝi havas repertuaron de kanzonoj en kvin lingvoj: krom la franca, ŝi fakte kantis en la angla, germana, hispana kaj itala lingvoj, kaj ŝi etendiĝis tra diversaj muzikaj ĝenroj, de la varietea kanzono al muzikalo ĝis franca kanzono por alveni al diskoo, precipe en la lastaj 1970-aj jaroj.
En februaro de 1833 Estébanez estis nomumita redaktoro de la Boletín kiun eldonis la Junta de Comercio kaj la 17an de novembro samjare la ministro de infrastrukturo, Francisco Javier de Burgos, nomumis lin ĉefredaktoro kaj direktoro de la Diario de la Administración kaj mendis al li traduki la Principios de Administración de Charles Jean Bonnin.
Loĝis en Malago dum infanaĝo kaj junaĝo sed, kiam mortiĝis liaj gepatroj, dum li estis juna, li estis adoptita de onkloj kiuj edukigis lin en lerenjo de Antonio Recalde, kiu klinigis lin certe al beletroj; tie li amikiĝis kun Andrés Borrego kaj Antonio de Miguel.
Serafín Estébanez Calderón konita pseŭdonimo kiel "El Solitario" (Malago, 27-a de decembro de 1799 - Madrido, 15-a de februaro de 1867) estis verkisto ĝenrisma, flamenkologo, poeto, pritaŭrludada kritikisto, historiisto, arabisto kaj politikisto hispana.
Kunlabore kun Francisco Cárdenas verkis Galería de españoles célebres y contemporáneos o biografías retratos de todos los personajes distinguidos de nuestros días en las ciencias, la política, en las armas, en las letras y en las artes al kio kontribuis per la biografioj de Ángel de Saavedra, Duko de Rivas, kaj Ramón Cabrera.
Aparte, ŝajnus ke la kontraŭmeto inter Eŭropo kaj Azio reaperus en la personoj de Fineo kaj Glaŭko: Fineo loĝas en la eŭropa marbordo de Bosporo, dum Glaŭko estas prapatro de la reĝoj de Likio, regiono de la Malgrandazio
La verko procedas tra iuj tipaj karakterizoj de la plej arkaikaj teatraĵoj: manko de strukturo kiel la prologo, la malgranda nombro de roluloj, la simpleco de la intrigo, kaj plue la ekscesa gravo atribuita al la ĥoro, kiu ĉikaze estas formita de ero de plenaĝaj konsilistoj de la reĝo.
La Sudafrika, Humboldta, kaj Magelana specioj loĝas en pli moderaj klimatoj kiaj Suda Afriko kaj la sudaj marbordoj de Ĉilio kaj Argentino dum la Galapaga pingveno estas indiĝena de la Galapagaj Insuloj, kio faras ĝin la plej norda el ĉiuj pingvena specio.
En la jaro 1999-a la respondeculoj fondis kune kun la entrepreno Hessische Landesbahn la entreprenon Süd-Thüringen-Bahn kun sidejo en Meiningen: ĝi prizorgas hodiaŭ ekskluzive la regionan liniaron en suda Turingio (krome sur la linio inter Erfurt-Würzburg respektive Erfurt-Meiningen, kie cirkulas ankoraŭ kelkaj vagonaroj de Deutsche Bahn).
Li verkis komediojn kaj zarzuela (El tutor enamorado; Las segadoras de Vallecas, 1768; Las labradoras de Murcia, 1769; Las foncarraleras, 1772; El licenciado Farfulla, 1776,ktp.), sed li estas konata ĉefe pro siaj pli ol 300 sainete (nome priĝenraj humoraj historietoj, kun muziko kaj kantoj, komponitaj vigle kaj gracie en verso), per kiuj pi portretis la tiaman Madridon.
Plej konataj estas tiu kiuj temas pri madrida kutimaro, kio aperas ankaŭ en la jam menciitaj kaj ĉe El Prado por la noche; Las tertulias de Madrid; La víspera de San Pedro; La maja majada; Las castañeras picadas; El Rastro por la mañana; La pradera de san Isidro, ktp.
Post la revolucio ĝi apartenis ĝis 1803 al la helveta Distrikto Echallens kaj poste al la Distrikto Cossonay, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Ipce (antaŭe International Pedophile and Child Emancipation, "Pedofilia kaj Infana Emancipado Internacia", mallongigita IPCE) estas privata internacia organizaĵo dediĉita al stimulado de la akademia debato pri pedofilio, kiu proponas kiel bazan precepton la eblon de seksaj rilatoj reciproke konsentaj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj.
La grupo ankaŭ mastrumas retejon kun vasta dokumenta arkivo de sciencaj studoj, libroj kaj ĵurnalaj artikoloj pri pedofilio kaj rilataj aferoj, kiu plue inkluzivas privatan forumon pri tiu speco de literaturo kaj pri la vojoj stimuli la akademian debaton pri pedofilioPedophiles campaign to change classification of mental disorder , CNN, 2012-5-20.
La komunumo Fontaines-sur-Grandson limas en nordo al Val-de-Travers , en nordoriento al Mauborget, en oriento al Tévenon, en sudoriento al Champagne, en sudo al Fiez, en sudsudokcidento al Giez, en sudokcidento al Novalles, en okcidento al Grandevent, en nordokcidento al Bullet, kaj en nordnordokcidento al montara eksklavo de Fiez.
Dum sia junaĝo li frekventis Esperanto-kurson, kiel parlamentano en majo 2012 certigis la aliĝon al la kreota en Pola Parlamento Senat-Sejma Grupo Apoganta Esperanton, kunlaboras kun anoj de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto en Szczecin, Gdynia kaj en Malbork.
La 17-an de oktobro 2012 ŝi persone partoprenis la inaŭguron de la Esperanto-ekspozicio kaj la Konferencon pri Esperanto en la Pola Senato organizitan de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto kaj ŝi aliĝis al la kreita tiutage en Pola Parlamento Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton.
Post malfortiĝo de la „sensacio“ je granda bedaŭro deflanke de la komponisto rapide trankviliĝis la intereso pri la opero, ankaŭ nuntempe Intermezzo nur malofte estas prezentata, ekzemple en la jaro 2008 je la operejo de Zuriko en enscenigo de Jens-Daniel Herzog sub direktado de Peter Schneider.
En la jaro 1805 la alianco solviĝis kaj la bavara princo-elektisto Maksimiliano la 1-a Jozefo de Wittelsbach, unuiĝis al Francio de Napoleono: la bavara ministro grafo Maksimiliano de Montgelas, realigante la francan superecon kaj timante la ambiciojn de la lastatempe establita Aŭstra imperio, subskribis sekretan defendaliancon.